سیستم‌عاملهای شبه یونیکس چه تفاوتی با یونیکس دارد؟
یونیکس
علاوه بر یونیکس‌های تأیید شده که اسامی بعضی از آن‌ها ذکر شد، سیستم‌عامل‌هایی هم وجود دارند که شبه یونیکس نامیده می‌شوند مانند مینیکس، نوادگان بی‌اس‌دی مانند فری‌بی‌اس‌دی, نت‌بی‌اس‌دی، اپن‌بی‌اس‌دی، دراگون‌فلی‌بی‌اس‌دی و لینوکس. این سیستم‌ها با آن که با استانداردهای یونیکس کاملاً یا کمابیش سازگار هستند، اما توسط مؤسسه اپن گروپ تأیید نشده‌اند و حق استفاده از نام Unix را ندارند. اصطلاح "یونیکس سنتی" ممکن است برای توصیف سیستم‌عامل‌هایی که مشخصات و ویژگی‌های نسخه ۷ یونیکس یا نسخه ۵ یونیکس را دارند، استفاده شود. هنگامی که کن تامسون هنوز به مولتیکس دسترسی داشت، شبیه‌سازهایی برای سیستم صفحه‌بندی و فایل سیستم نوشت. او همچنین یک بازی رایانه‌ای به نام سفر فضایی نوشت، اما این بازی برای اجرا شدن به یک ماشین کارامدتر و ارزان‌تر احتیاج داشت و سرانجام او یک پی‌دی‌پی-۷ کم‌استفاده در آزمایشگاه‌های بل پیدا کرد. در سال ۱۹۶۹ تیمی به رهبری تامسون و ریچی، بر روی این ماشین پی‌دی‌پی-۷ یک سیستم فایل سلسله مراتبی، مفاهیم فرایند و فایل دستگاه، یک مفسر خط فرمان و تعدادی برنامه کوچک دیگر نوشتند. چندکاربره
چند کاربره بودن، در مقابل تک کاربره قرار دارد. در این گونه سیستم‌ها، در هر لحظه تنها یک کاربر قادر به استفاده کردن از سیستم است. در بیشتر سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس، حالت تک کاربره هم وجود دارد که کاربر می‌تواند سیستم‌عامل را در این حالت راه‌اندازه کند. معمولاً از حالت تک کاربره تنها برای اشکالزدایی سیستم و موارد اورژانسی استفاده می‌شود. گوگل فیوشا
به شدت از هسته یونیکس الهام گرفته شده و تفاوت‌های زیادی با آن دارد. به عنوان مثال، از سیگنالهای مشابه یونیکس پشتیبانی نمی‌کند اما شامل برنامه‌نویسی مبتنی بر رویداد و الگوی مشاهده گر است. بیشتر تماسهای سیستم موضوع اصلی را مسدود نمی‌کنند. برخلاف سیستم‌های سنتی یونیکس، منابع به جای فایل به عنوان اشیا نشان داده می‌شوند.
توزیع لینوکس
سخت‌افزار کامپیوتر معمولاً با سیستم عامل‌های دیگر به غیر از لینوکس که در حال حاضر توسط تولیدکننده تجهیزات اصلی (OEM) نصب می‌شود، به فروش می‌رسد. در مورد IBM PC سیستم عامل سازگار معمولاً ویندوز مایکروسافت است، در مورد کامپیوتر اپل مکینتاش همواره یک نسخه از سیستم عامل اپل مورد نیاز است که در حال حاضر MacOS نام دارد. سان مایکروسیستمز با سخت‌افزار SPARC که در سولاریس نصب شده به فروش می‌رسد؛ کنسول‌های بازی ویدئویی مانند ایکس باکس، پلی استیشن، و دیگر دستگاه‌ها سیستم عامل اختصاصی خود را دارند. این قضیه سهم بازار لینوکس را محدودیت می‌کند: مصرف‌کنندگان از وجود یک جایگزین بی‌اطلاع هستند، آن‌ها باید با تلاشی آگاهانه اقدام به استفاده از سیستم عامل‌های مختلف کنند، و باید یا انجام نصب و راه اندازی را خود انجام دهند، یا با کمک یک دوست، فامیل، یا یک حرفه‌ای سیستم را نصب کنند. با این حال، ممکن است سخت‌افزاری همراه با لینوکس نصب شده خریداری شود. لنوو، هیولت پاکارد، دل، Affordy، [۳۶] و System76 و custom-order PC manufacturers سیستم‌های لینوکس را می‌سازند (اما احتمالاً با کلید ویندوز بر روی صفحه کلید). راه حل Fixstars (ترا سافت) کامپیوترهای Macintosh و پلی استیشن ۳ را با لینوکس Yellow Dog نصب شده به فروش می‌رساند. دستگاه‌های رایج تعبیه شده به لینوکس به عنوان پیش‌فرض عبارت اند از: دستگاه ادوات NSLU2 NAS، و TiVos ضبط ویدئوهای شخصی و تلفن‌های مبتنی بر لینوکس (از جمله گوشی‌های اندروید)، PDAها و پخش‌کننده‌های موسیقی قابل حمل. سیستم‌عامل ابررایانه
اگرچه اکثر ابر رایانه‌های مدرن از سیستم عامل لینوکس استفاده می‌کنند، هر سازنده تغییرات خاص خود را در مشتقات لینوکس مورد استفاده خود ایجاد کرده‌است و هیچ استاندارد صنعتی وجود ندارد، بخشی به این دلیل است که تفاوت در ساختارهای سخت‌افزاری مستلزم تغییراتی برای بهینه‌سازی سیستم عامل به هر طراحی سخت‌افزاری می‌باشد. رویکرد گسترده معماری هسته
در هستهٔ یکپارچه تمامی سرویس‌های سیستم عامل در رشتهٔ اصلی هسته اجرا می‌شوند بنابراین در قسمت مشترکی از حافظه قرار دارند. این روش احتیاج به دسترسی قدرتمند و سریعی به حافظه دارد. برخی از توسعه دهندگان یونیکس مانند کن تامسون از هسته‌های یکپارچه نسبت به ریزهسته‌ها به دلیل راحتی پیاده‌سازی حمایت کردند. مشکل اصلی هسته‌های یکپارچه وابستگی قسمت‌های مختلف یک سیستم به یک دیگر است به شکلی که مشکل در قسمت کوچکی از سیستم می‌تواند باعث خرابی در کل سیستم بشود و حفظ هسته‌های بزرگ بسیار سخت است نت‌بی‌اس‌دی
چارچوب ترجمه دوگانه نت‌بی‌اس‌دی (همچنین به عنوان build.sh) شناخته می‌شود به یک سیستم کامل نت‌بی‌اس‌دی برای یک معماری اجازه می‌دهد تا در یک سیستم با معماری کاملاً متفاوت (معمولاً سریع‌تر یا با منابع سخت‌افزاری بیشتر) ساخته شود. از آنجا که چارچوب بیشتر سیستم‌های شبه یونیکس را پشتیبانی می‌کند می‌توان بی‌اس‌دی را حتی در یک سیستم عامل متفاوت ساخت. فضای کاربری پلان ۹
فضای کاربری پلان ۹ یک پورت از بسیاری از برنامه‌ها و کتابخانه‌های سیستم‌عامل پلان ۹ برای دیگر سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس است. در حال حاضر این پورت بر روی سیستم‌عامل‌های مختلفی همچون لینوکس، مک اواس ده، فری‌بی‌اس‌دی، نت‌بی‌اس‌دی، اپن‌بی‌اس‌دی، سولاریس و سان‌اواس آزمایش شده است. برخی از اجرای این رابط کاربری عبارتند از: مقایسه سیستم‌عامل‌های خانواده بی‌اس‌دی
همچنین در گذشته بی‌اس‌دی پایه و اساس چندین نسخه تجاری از یونیکس همانند سان‌اواس، دینیکس، نکست‌استپ و اولتریکس بود. بخش‌هایی از نکست پایه و اساس مک اواس را تشکیل می‌دهد که در کنار آی‌اواس، دو تا از موفق‌ترین سیستم‌عامل‌های خانواده بی‌اس‌دی هستند که توانسته‌اند در بازار از نظر تجاری موفق باشند. سیستم‌عامل ابررایانه
سیستم عامل ابر رایانه یک سیستم عامل است که برای ابررایانه‌ها ساخته شده‌است. از اواخر قرن بیستم، به دلیل تغییرات اساسی در معماری ابر رایانه، سیستم‌های عامل ابر رایانه دچار تغییرات اساسی شده‌اند. با وجود اینکه سیستم عامل‌های اولیه برای دستیابی به سرعت برای هر ابر رایانه به‌طور اختصاصی ایجاد می‌شدند، به مرور روند از سیستم عامل‌های داخلی خارج و به سمت نوعی از لینوکسنزدیک شده‌است که همه ابر رایانه‌های موجود در لیست TOP500 را در نوامبر ۲۰۱۷ اجرا کند. پلان ۹ از آزمایشگاه‌های بل
پروژه پلان ۹ در هنگام آغاز به کارش، یک پروژه داخلی در آزمایشگاه‌های بل بود. این پروژه به عنوان سکوی اصلی پژوهش در زمینه سیستم‌عامل جایگزین یونیکس شد. پلان ۹ چند تغییر در مدل اصلی یونیکس ایجاد کرده که هم استفاده از سیستم را راحت‌تر کرده و هم برنامه‌نویسی برای آن را، مثل محیط‌های چند کاربره توزیع‌شده. در سال ۱۹۹۲، آزمایشگاه‌های بل اولین انتشار عمومی از پلان ۹ را برای دانشگاه‌ها ارائه کرد و سه سال بعد یک نسخه تجاری برای عموم ارائه شد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، شرکت لوسنت تکنولوژی که وارث آزمایشگاه‌های بل بود، پشتیبانی تجاری از این سیستم‌عامل را قطع کرد. در سال ۲۰۰۲ یک نسخه آزاد و متن‌باز این سیستم‌عامل عرضه شد. اوپن‌بی‌اس‌دی
اوپن‌بی‌اس‌دی یک سیستم‌عامل شبه یونیکس است که از بی‌اس‌دی یونیکس مشتق شده‌است. بی‌اس‌دی یونیکس خود از مشتقات یونیکس بود که در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی توسعه می‌یافت. تئو درات پروژهٔ اوپن‌بی‌اس‌دی را در پایان سال ۱۹۹۵ از پروژهٔ نت‌بی‌اس‌دی منشعب کرد. سیستم‌عامل اوپن‌بی‌اس‌دی تا اندازهٔ زیادی سازگارپذیر است و بر روی نزدیک به ۲۰ گونه سکوی سخت‌افزاری گوناگون اجرا می‌شود. افزون بر خودِ سیستم‌عامل، پروژهٔ اوپن‌بی‌اس‌دی نرم‌افزارهای سازگارپذیر زیاد دیگری را هم ساخته است که به گستردگی در سیستم‌عامل‌های دیگر بکار برده می‌شوند. پروژهٔ اوپن‌بی‌اس‌دی بیشتر برای پافشاری توسعه‌دهندگانش بر روی متن‌بازبودن کدهای منبع این سیستم‌عامل، داشتن مستندات باکیفیت، نپذیرفتن هر پروانهٔ نرم‌افزاری، تمرکز بر روی امنیت و درستی کدهای منبع آن شناخته می‌شود. تئو درات این پروژه را از خانهٔ خود در کلگری کانادا هماهنگی و سرپرستی می‌کند. نشان و نماد شانس این سیستم‌عامل، یک بادکنک‌ماهی است. استاندارد سلسله‌مراتب سیستم‌فایل
استانداردِ سلسله‌مراتبِ سیستمِ فایل (FHS)، ساختار و محتوای دیرکتوری در سیستم‌عامل‌های شبه‌یونیکسی را معین می‌کند. این استاندارد توسط بنیاد لینوکس پشتیبانی می‌شود. آخرین نسخه این استاندارد نسخه ۳٫۰ است که در تاریخ سه ژوئن ۲۰۱۵ عرضه شد. در حال حاضر این استاندارد فقط در سیستم‌عامل لینوکس استفاده می‌شود. تین کلاینت
تین کلاینت می‌تواند دارای سیستم عامل یا فاقد سیستم عامل باشد. به این معنی که می‌تواند یک سیستم عامل محلی داشته باشد یا اینکه برای بوت شدن کاملاً وابسته به سرور باشد. انواع سیستم‌عامل‌های ویندوز مایکروسافت، توزیع‌های لینوکس و یونیکس را می‌توان بر روی تین کلاینت‌ها نصب و اجرا نمود. فرایند والد
در سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس، همه فرایندها، غیر از فرایندی که شناسه آن 0 است، با استفاده از فراخوان سیستمی fork() به وجود می‌آیند. فرایندی که fork() را اجرا کرده، "فرایند والد" و فرایند جدیدی که بر اثر اجرای fork() به وجود آمده، "فرایند فرزند" نامیده می‌شود. هر فرایندی می‌تواند تعدادی فرایند فرزند داشته باشد اما تنها و تنها یک والد دارد. جنگ یونیکس‌ها
طی سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ که بی‌اس‌دی درگیر یک دادگاه با AT&T بر سر مالکیت کدهای موجود در بی‌اس‌دی بود، سیستم‌عامل تقریباً کامل گنو با گنجاندن هسته لینوکس به یک سیستم‌عامل قابل استفاده تبدیل شد که به کل آن عمدتاً «سیستم‌عامل لینوکس» گفته می‌شد. این سیستم برای پرهیز از مشکلات قانونی، تماماً از ابتدا نوشته شده بود. سیستم‌های لینوکس سعی در سازگاری با استاندارد پازیکس را دارند. سیگوین
سیگوین (Cygwin؛ تلفظ در آی‌پی‌آ: /ˈsɪɡwɪn/) مجموعه‌ای از ابزارهای نرم‌افزاری آزاد است که به نسخه‌های متفاوت از مایکروسافت ویندوز این امکان را می‌دهد که مانند سیستم‌عامل یونیکس عمل نمایند. این نرم‌افزار که در اصل توسط شرکت «سیگنوس سولوشنز» توسعه یافته است، تمرکز اصلی‌اش بر انتقال نرم‌افزارهایی که بر روی سیستم‌عامل‌های پازیکس (مانند لینوکس، بی‌اس‌دی و یونیکس) اجرا می‌شوند، است تا این نرم‌افزارها را بتوان در محیط سیستم‌عامل ویندوز نیز اجرا نمود. فری‌بی‌اس‌دی
فری‌بی‌اس‌دی دارای چند لایه سازگاری است که قابلیت اجرای فایل‌های باینری دیگر سیستم‌عامل‌ها را ارائه می‌دهد. به کمک لایهٔ سازگاری می‌توان برنامه‌ها و نرم‌افزارهایی که رسماً برای سیستم عاملی منتشر نشده‌اند را بر روی سیستم‌عامل دیگر اجرا کرد. سیستم‌عامل‌هایی که فری‌بی‌اس‌دی لایه سازگاری با آن‌ها را ارائه می‌دهد شامل لینوکس، بی‌اس‌دی/اواس و یونیکس SVR4 هستند. در سپتامبر ۲۰۱۱، وب‌سایت فورونیکس یک بنچ‌مارک بر اساس Phoronix Test Suite منتشر کرد که نشان می‌داد فری‌بی‌اس‌دی نسخه ۸٫۲ توانست تعدادی از بازی‌های رایانه‌ای ویژهٔ لینوکس را، به‌طور میانگین ۸ الی ۱۴ درصد، سریع‌تر از توزیع لینوکس اوبونتو نسخه ۱۱٫۰۴، بر روی یک سیستم با کارت گرافیک nVidia و درایور یکسان اجرا کند. البته هم‌اکنون این لایه تنها می‌تواند باینری‌های ۳۲بیتی لینوکس را اجرا کند. اما از سال ۲۰۱۳، برنامه‌هایی برای پشتیبانی کردن از باینری‌های ۶۴بیتی لینوکس در نسخه ۱۰ و نسخه‌های آینده فری‌بی‌اس‌دی بوده‌است. این لایهٔ سازگاری، گونه‌ای از شبیه‌سازی نیست، بلکه فراخوان‌های سیستمی هستهٔ لینوکس، در هستهٔ فری‌بی‌اس‌دی نیز پیاده‌سازی شده‌اند و بنابراین، کتابخانه‌های اشتراکی و فایل‌های باینری لینوکس، همانند فایل‌های باینری بومی خود فری‌بی‌اس‌دی شناخته می‌شوند. دراگون‌فلای بی‌اس‌دی
فراخوان‌های سیستمی به دو بخش فضای کاربری و فضای هسته تقسیم شده‌اند و در پیام‌ها کپسوله‌سازی می‌شوند. این کار باعث می‌شود تا با منتقل کردن برخی از فرخوان‌های سیستمی استاندارد، به یک لایهٔ سازگاری که در فضای کاربری قرار دارد، پیچیدگی و حجم هستهٔ سیستم‌عامل کمتر شود. علاوه بر آن، این کار حفظ سازگاری بین نسخه‌های پسین و پیشین دراگون‌فلای را هم راحت‌تر می‌کند. کدهای مربوط به سازگاری با لینوکس و دیگر سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس هم به بیرون از هسته منتقل شده‌اند. پروتکل اصلی سیستم پنجره اکس
پروتکل اصلی سامانه پنجره‌ای اکس پایه‌ای‌ترین پروتکل در ساختار سامانه پنجره‌ای اکس است. سامانهٔ پنجره‌ای اکس، یک سامانه پنجره‌ای تحت شبکه برای نمایشگرهای بیت‌مپی است که برای ساختن واسط‌های گرافیکی کاربر در سیستم‌عامل‌های یونیکس، شبه یونیکس یا دیگر سیستم‌ها بکار برده می‌شود. اکس بستری را فراهم می‌کند که به‌کمک آن می‌توان نرم‌افزارهایی به همراه واسط گرافیکی (همچون میزکارهای گنوم و کی‌دی‌ئی) را بر روی این سیستم‌عامل‌ها اجرا کرده و توسعه داد. سامانهٔ پنجره‌ای اکس از یک مدل مشتری-خدمت‌گذار برخوردار است. در این مدل، یک سرویس‌دهندهٔ یگانه که سرور اکس نامیده می‌شود، همهٔ سخت‌افزارهای ورودی/خروجی همانند صفحه نمایش، صفحه کلید، ماوس و ... را کنترل می‌کند. همهٔ برنامه‌های کاربردی هم به گونهٔ سرویس‌گیرنده کار می‌کنند و با کمک سرور اکس، با کاربر یا دیگر کلاینت‌ها تعامل برقرار می‌کنند. این تعامل توسط پروتکل اصلی سامانه پنجره‌ای اکس ساماندهی می‌شود. پروتکل‌های دیگری هم در رابطه با سامانه پنجره‌ای اکس وجود دارد که این پروتکل‌ها، هم به گونهٔ یک پروتکل جدا و خودسر هستند و هم اینکه بر روی بستر پروتکل اصلی اکس ایجاد شده‌اند. رایانه آپولو
سیستم عامل اختصاصی ماشین آلات آپولو که به خاطر هزینه‌های زیاد مجوزهای CPU Unix در زمان تعریف و ایجاد سیستم، استفاده می‌کرد. Aegis به‌طور کلی برای شبکه‌های رایانهی طراحی شده بود و به این علت متمایز از سایر سیستم‌عامل‌ها بود. نمونه‌های اصلی آن سیستم فایل بود که به‌طور کامل در سراسر ماشین‌ها و دستگاه‌ها به صورت یکپارچه قرار داشت و درست در مقابل آن یونیکس قرار داشت که حتی در حال حاضر نیز بین سیستم فایل بر روی سیستم میزبان و سایر سیستم‌ها تمایز قائل می‌شود. پس این موضوع پایه این جهت‌گیری بود که حتی یک ماشین آپولو مستقل نیز نمی‌تواند بدون کارت شبکه پیکربندی و ساخته شود. لینوکس
لینوکس با داشتن محیط‌های رومیزی مانند گنوم و کی‌دی‌ئی، رابط کاربری همچون اپل مکینتاش و مایکروسافت ویندوز را در کنار دیگر محیط‌های گرافیکی و رابط خط فرمان یونیکس-مانند سنتی‌اش، عرضه می‌کند. هرچند نرم‌افزارهای گرافیکی لینوکس برای بسیاری از مصارف وجود دارند، در بسیاری زمینه‌ها نرم‌افزارهای خصوصی هنوز از گستره و میزان محبوبیت بیشتری برخوردارند. چندپردازشی
سیستم‌عامل سان(SunOS v۴) نامتقارن و سیستم‌عامل‌های سولاریس و ویندوز ان‌تی متقارن هستند.برای اینکه سامانه چندپرداز بتواند به خوبی به کار گرفته شود علاوه بر موارد بالا نیاز است که نرم‌افزار ما برای سامانه چندپرداز بهینه شود. در چنین نرم‌افزاری نیاز است چند فرایند (برای نمونه چند تابع از کد برنامه) همزمان اجرا شوند که به آن چندتاری می‌گویند. اجرای همزمان چند فرایند به سیستم‌عامل اجازه می‌دهد تا بتواند اجرای آن‌ها را به بیش از یک پردازنده بسپارد. اگر نرم‌افزار کاربردی مزبور نتواند همزمان چند فرایند را اجرا کند نمی‌تواند از مزایای سامانه‌های چندپرداز بهره بگیرد هرچند که با اجرای همزمان چند نرم‌افزار همچنان می‌توانید از پردازنده‌های اضافی بهره بگیرید. استاندارد سلسله‌مراتب سیستم‌فایل
بیشتر این دایرکتوری‌ها در تمامی سیستم‌های عامل یونیکسی وجود دارند و به‌طور کلی کاربرد و کارکرد آن‌ها در سیستم‌های مختلف شبیه به هم است. با این حال توضیحاتی که در مورد کارکرد دایرکتوری‌ها در ذیل خواهد آمد مشخصاً برای FHS استفاده می‌شود و برای سکوهای رایانش دیگر به غیر از لینوکس معتبر نیستند. Su
[user2@localhost:~]$ su user2 Password:  [user2@localhost:/home/user۱]$ exit logout [user2@localhost:~]$  بعضی سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس گروه چرخ از کاربران دارند که فقط اجازه می‌دهند این کاربران از فرمان su استفاده کنند. پرونده (رایانه)
حفاظت پرونده‌ها به روش‌های محافظت از داده‌های ارزشمند موجود در رایانه اشاره دارد. بیشتر سیستم‌های فایل شیوه‌هایی برای انتصاب مجوزها یا حق دسترسی به کاربران یا گروه‌های کاربران دارند. این سیستم‌ها بر توانایی کاربران در زمینهٔ دیدن، تغییر دادن، وارد شدن، و اجرای محتوای سیستم فایل نظارت می‌کنند. سیستم‌های شبه یونیکسی، شامل سیستم‌های مبتنی بر لینوکس و تمامی نسخه‌های مک او اس اکس، سیستمی برای مدیریت مجوزهای فایل دارند که به آن‌ها «مجوزهای مرسوم یونیکس» می‌گوییم. معماری یونیکس
معماری یونیکس یک معماری سیستم برای سیستم‌عامل کامپیوتر است که از فلسفه یونیکس پیروی می‌کند. این معماری ممکن است به استانداردهایی مانند (SUS) یا مشابه آن استاندارد پازیکس از مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک پایبند باشد. هیچ مقاله منتشر شده‌ای نمی‌تواند تمام مطالب سیستم عامل‌ها با معماری یونیکس را توصیف کند و این مسئله تا حدی تبعات جنگ یونیکس‌ها می‌باشد. Dup
در سیستم‌عاملهای شبه یونیکس، dup و dup2 دو فراخوان سیستمی هستند که به کمک آن‌ها می‌توان کپی جدیدی از یک توصیف‌گر پرونده ایجاد کرد. این توصیف‌گر جدید، عملاً مانند یک کپی عمل نمی‌کند، بلکه مانند یک توصیف‌گر مستعار برای توصیف‌گر قدیمی عمل می‌کند. در استاندارد پازیکس، این دو فراخوان سیستمی در فایل سرایند unistd.h و به شکل زیر تعریف شده‌اند: int dup(int fildes); int dup2(int fildes, int fildes2); فراخوان سیستمی اول (dup)، توصیف‌گری که قرار است کپی شود را به عنوان آرگومان دریافت می‌کند و در برگشت، یک کپی از آن را برمی‌گرداند. این کپی، کوچکترین توصبف‌گری آزادی است که در حال حاضر استفاده نمی‌شود. به عنوان یک راه جایگزین برای کپی کردن یک توصیف‌گر پرونده در یک مکان نامشخص، می‌توان از فراخوان سیستمی دیگری به نام fcntl با پارامتر codice_1 استفاده کرد. فراخوان سیستمی دوم (dup2)، یک کپی از oldfd را در newfd قرار می‌دهد. اگر newfd در حال استفاده باشد، ابتدا بسته شده و سپس تغییر خواهد یافت. تی‌ان‌اف‌تی‌پی
تی‌ان‌اف‌تی‌پی که در گذشته به آن lukemftp می‌گفتند، نام یک کلاینت اف‌تی‌پی برای سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس است. این برنامه مبتنی بر اف‌تی‌پی کلاینت اولیه‌ای بود که در بی‌اس‌دی یونیکس وجود داشت. این برنامه به عنوان اف‌تی‌پی کلاینت پیشفرض در سیستم‌عامل‌های نت‌بی‌اس‌دی، فری‌بی‌اس‌دی، اوپن‌بی‌اس‌دی و داروین گنجانده شده‌است. هم‌اکنون لوک میوبرن مسئول نگهداری از کدمنبع این برنامه است. یکی از قابلیت‌های قابل توجه این برنامه پشتیبانی از تکمیل‌سازی دستورها با استفاده از دکمه tab در سمت سرور است که در اف‌تی‌پی کلاینت موجود در بسته inetutils پروژه گنو وجود ندارد. یونیکس فایل سیستم
سیستم فایل یونیکس یا (UFS) یک سیستم فایل است که توسط بیشتر سیستم عامل‌های یونیکس و شبه یونیکس استفاده می‌شود. این سیستم فایل همچنین سیستم فایل سریع برکلی، سیستم فایل سریع بی‌اس‌دی یا FFS نامیده می‌شود. گوست‌بی‌اس‌دی
گوست‌بی‌اس‌دی یک سیستم‌عامل شبه‌یونیکس مبتنی بر فری‌بی‌اس‌دی است. گوست‌بی‌اس‌دی یک دیسک زنده با قابلیت نصب بر روی دیسک سخت است و به صورت پیش‌فرض از میزکار MATE که مبتنی بر گنوم نسخه 2 است استفاده می‌کند.http://en.wikipedia.org/wiki/GhostBSD لوله‌کشی (یونیکس)
در سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس یک خط لوله معادل همان مفهوم کلی خط لوله نرم‌افزار است. این مفهوم به تعدادی پروسه اشاره دارد که به صورت زنجیر وار به یکدیگر متصل هستند. به این صورت که خروجی استاندارد یک فرآیند به ورودی استاندارد فرآیندی بعدی متصل است و به همین ترتیب. هر اتصال به وسیله یک لوله ناشناس پیاده‌سازی شده‌است. این ایده در ابتدا توسط داگلاس مکیلروی ابداع شد و در حقیقت تمثیلی از یک خط لوله انتقال واقعیست. این ایده به سرعت پذیرفته شد و جزء یکی از ارکان اصلی فلسفه یونیکس درآمد. مفهوم لوله‌کشی فرآیند‌ها در زیر نشان داده شده‌است. خط اول حالت کلی و انتزاعی را نشان می‌دهد و خط دوم هم یک مثال واقعی از اتصال سه برنامه ls, grep و more را نشان می‌دهد. program1 | program2 | program3  ls -l | grep key | more مسدود کردن آدرس آی‌پی
سیستم عامل‌های شبه یونیکس اکثرا مسدود کردن آدرس IP را با استفاده از پروتکل TCP، پیکربندی شده توسط فایل‌های کنترل دسترسی میزبان "/etc/hosts.deny" و "/etc/hosts.allow" پیاده‌سازی می‌کنند. سیستم‌عامل
رابط کاربری یک سیستم عامل می‌تواند به دو صورت رابط کاربری گرافیکی (به انگلیسی: Graphical User Interface) یا رابط خط فرمان (به انگلیسی: Command-line interface) باشد. سیستم عامل‌های مدرن از قابلیت رابط کاربری گرافیکی در کنار رابط خط فرمانی پشتیبانی می‌کنند، مانند ویندوز لینوکس، مک او.اس. سیستم عامل‌هایی با پشتیبانی GUI یا رابط کاربری گرافیکی یک دسکتاپ یا میزکار دارند، اما سیستم عامل‌هایی که تنها رابط خط فرمانی یا CLI دارند، در یک ترمینال با یک پوسته اجرا می‌شوند. رابط کاربری در واقع شیوهٔ ارتباط فضای کاربری با سیستم عامل است. در سیستم عامل‌هایی که تنها CLI دارند، شیوهٔ ارتباط با سیستم، تنها به صورت دستورهایی خاص به صورت متنی (تنها راه ورودی کیبورد هست) است و در سیستم عامل‌هایی با قابلیت GUI به صورت گرافیکی و راحت‌تر است. دراگون‌فلای بی‌اس‌دی
هستهٔ مجازی دو تفاوت عمده با هستهٔ اصلی سیستم‌عامل دارد. یکی اینکه این هستهٔ مجازی، بسیاری از روتین‌ها و قابلیت‌های مدیریت سطح پایین سخت‌افزار را ندارد و همچنین تا جایی که امکان دارد از توابع موجود در کتابخانه استاندارد سی، در عوض پیاده‌سازی‌های موجود در هسته، استفاده می‌کند. از آنجایی که هم هستهٔ مجازی و هم هستهٔ واقعی از روی کد منبع یکسانی کامپایل می‌شوند، رویه‌های وابسته به پلتفرم و پیاده‌سازی‌های مجدد توابع کتابخانه استاندارد سی به‌طور کاملاً مستقل در درخت کدهای منبع نگهداری می‌شوند. ابررایانه
سامانه‌عامل ابررایانه‌ها که اغلب امروزه انواعی از لینوکس و یونیکس هستند و اگر پیچیده‌تر از ماشین‌های کوچک‌تر نباشند همان قدر پیچیده هستند. ظاهری که کاربر می‌بیند ساده‌تر است چون سازندگان OSها منابع برنامه‌نویسی کمتری برای سرمایه‌گذاری بر بخش‌های غیرضروری OSها (یعنی بخش‌هایی که مستقیماً به بهترین کاربرد سخت‌افزار نمی‌شود) دارند. دلیل اصلی آن این است که این رایانه‌ها میلیون‌ها دلار قیمت دارند اما بازار خریدشان بسیار کوچک است لذا بودجه‌های R&D شان اغلب محدود است. وجود یونیکس و لینوکس اجازه می‌دهد ظاهر کاربری (user interface) نرم‌افزار دسکتاپ معمولی دوباره مورد استفاده قرار بگیرد. جالب آنجا ست که در تاریخ صنعت ابررایانه‌ها این روند هم چنان ادامه پیدا کرده‌است و رهبران قدیمی این فناوری از جمله Silicon Graphics در برابر امثال nVIDIA عقب نشسته‌اند چرا که این‌ها می‌توانند محصولات ابتکاری ارزان و پرفایده و پرکاربرد را به لطف مشتریان بسیارشان که R&D آن‌ها را تأمین می‌کنند تولید نمایند. از نظر تاریخی تا ابتدا و میانهٔ دههٔ ابررایانه‌ها اغلب سازگاری گروه دستورات و قابلیت جابجایی کدها را فدای عملکرد و سرعت پردازش و دسترسی به حافظهٔ رایانه می‌کردند. اغلب ابررایانه‌ها تا به امروز برخلاف رایانه‌های گران‌قیمت فنی high end main frames سامانه‌های عامل بسیار متفاوتی دارند. Cray-۱ به تنهایی شش OS ویژه خودش را داشت که جامعهٔ رایانه هیچ خبری از آن‌ها نداشت. مشابه آن کامپایلرهای برداری‌کننده و مواز ی‌کنندهٔ بسیاری هم برای فرترن موجود بود. اگر به خاطر سازگاری گروه دستورات اولیه بین Cray-۱ و Cray x-mp و پذیرش انواع OSهای یونیکس مثل CrayUnicos و لینوکس نبود این اتفاق برای ETA-۱۰ هم می‌افتاد. به همین دلیل در آینده سامانه‌هایی با بالاترین کاربرد احتمالاً رنگ و بویی از یونیکس خواهند داشت اما با خاصیت‌های ویژه سامانه ناسازگار به‌ویژه برای سامانه‌های بسیار فنی و گران‌قیمت با امکانات امن مطمئن. سیستم‌عامل ابررایانه
در اواسط دهه ۱۹۹۰، علی‌رغم سرمایه‌گذاری موجود در سیستم عامل‌های قدیمی، روند استفاده از سیستم‌های مبتنی بر یونیکس بود که استفاده از رابط‌های گرافیکی کاربر تعاملی (GUI) را برای محاسبات علمی در چندین سیستم عامل تسهیل کرد. حرکت به سمت سیستم عامل کالایی مخالفانی داشت که سرعت و تمرکز توسعه لینوکس را به عنوان مانع اصلی در برابر پذیرش دانستند. همان‌طور که یکی از نویسندگان نوشت: «به احتمال زیاد سرعت Linux گرفته خواهد شد، اما اکنون سیستم‌های مقیاس بزرگی داریم». با این وجود، این روند همچنان در حال شتاب گرفتن بود و تا سال ۲۰۰۵، تقریباً همه ابر رایانه‌ها از برخی سیستم عامل‌های یونیکس مانند استفاده می‌کردند. این انواع یونیکس شامل IBM AIX، سیستم منبع باز لینوکس و سایر سازگاری‌ها مانند UNICOS از Cray بود. با پایان قرن بیستم، برآورد می‌شد که لینوکس بالاترین سهم از حوزه ابر رایانه را داشته باشد. رایانش ابری
این طراحی شباهتی با فلسفه یونیکس دارد که در آن چند برنامهٔ مختلف که هر یک کاری را به خوبی انجام می‌دهند، با یکدیگر از طریق واسط‌های جهانی کار می‌کنند. سامانه‌های حاصل مدیریت پذیرتر از همتاهای یکپارچه نبوده وبه پیچیدگی کنترل می‌شود. سولاریس (سیستم‌عامل)
سولاریس نام گونه‌ای از سیستم‌عامل یونیکس است که در آغاز توسط سان مایکروسیستمز تولید می‌شد. این سامانه در سال ۱۹۹۳ جایگزین سامانه قدیمی‌تر شرکت سان که سان‌اواس نام داشت شد. پس از اینکه ابرشرکت اوراکل در ژانویه ۲۰۱۰ شرکت سان را خریداری کرد این سیستم‌عامل در اختیار شرکت اوراکل قرار گرفت و هم‌اکنون با نام اوراکل سولاریس هم شناخته می‌شود. سولاریس به خاطر مقیاس‌پذیری‌اش مخصوصاً بر روی سامانه‌های مبتنی بر اسپارک شناخته می‌شود. همچنین دلیل دیگر شهرت این سامانه، معرفی فناوری‌هایی مانند زی‌اف‌اس، دی‌تریس است. این سامانه به‌طور گسترده در رایانه‌های سرور و برای مدیریت شبکه‌های رایانه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. سولاریس از ایستگاه‌های کاری مبتنی بر اسپارک و همین‌طور سرورهای شرکت اوراکل و چند شرکت دیگر پشتیبانی می‌کند. تلاش‌هایی هم برای پورت کردن این سامانه به دیگر معماری‌ها در حال انجام است. سولاریس در آغاز به صورت یک نرم‌افزار انحصاری توسعه می‌یافت. در ژوئیه ۲۰۰۵ شرکت سان، بیشتر کدهای این سامانه را تحت پروانه توسعه و توزیع مشترک عرضه کرد و پروژه اوپن‌سولاریس را بنیان نهاد. سان قصد داشت با این پروژه، یک جامعه کاربری و جامعه توسعه‌دهندگان برای این سامانه بسازد. پس از اینکه در ژوئیه ۲۰۱۰ شرکت سان خریداری شد، اوراکل تصمیم گرفت که پروژه اوپن‌سولاریس را تعطیل کند و مدل توسعه این سامانه و توزیع کردن اوپن‌سولاریس را متوقف کند. نت‌بی‌اس‌دی
نت‌بی‌اس‌دی از یک سامانه مدیریت بسته به نام پکیج سورس استفاده می‌کند. این سامانه در اصل از پورت‌های فری‌بی‌اس‌دی گرفته شده‌است. همانند خود سیستم‌عامل نت‌بی‌اس‌دی، پکیج سورس هم به صورت پورتابل طراحی شده‌است و در حال حاضر علاوه بر نت‌بی‌اس‌دی، می‌توان از پکیج سورس بر روی سیستم‌عامل‌های دیگری نظیر فری‌بی‌اس‌دی، اوپن‌بی‌اس‌دی، برخی از گونه‌های تجاری یونیکس نظیر سولاریس، مک اواس ده، ایریکس، و همچنین دیگر نسخه‌های متن‌باز یونیکس نظیر لینوکس و مینیکس ۳ هم استفاده کرد. همچنین سیستم‌عامل دراگون‌فلای بی‌اس‌دی هم از نسخه ۱٫۴ به بعد پکیج سورس را به عنوان مدیر بسته اصلی خود پذیرفت. قسمت اعظم پکیج سورس از یکسری Makefile و شل اسکریپت تشکیل شده‌است. فرایند نصب نرم‌افزارها به وسیلهٔ پکیج سورس از چندین مرحله تشکیل می‌شود که تمام این مراحل به صورت خودکار انجام می‌شوند. ابتدا نرم‌افزار از نظر وجود داشتن آسیب‌پذیری‌های امنیتی بررسی می‌شود و در صورت وجود داشتن چنین آسیب‌پذیری‌هایی یک هشدار نمایش داده می‌شود. سپس نرم‌افزار از طریق اینترنت دانلود می‌شود، در مرحله بعد فایل‌های دانلود شده بررسی می‌شوند تا مبادا اشتباهاً یک فایل مخرب دانلود شده باشد. پس از آن وابستگی‌های نرم‌افزاری تشخیص داده شده و نصب می‌شوند. همینطور وصله‌های مورد نیاز بر روی برنامه اعمال می‌شوند تا برنامه به‌درستی بر روی نت‌بی‌اس‌دی اجرا شود. در مرحله بعد برنامه کامپایل شده و بر روی سیستم نصب می‌شود. در آخرین مرحله، تمام فایل‌هایی که توسط برنامه بر روی سیستم نصب می‌شود، در یک پایگاه داده ثبت می‌شوند و یک بسته باینری از نرم‌افزار مورد نظر ایجاد می‌شود. Sudo
sudo نرم‌افزاری در خط فرمان سیستم‌عامل‌های یونیکس و شبه‌یونیکس است که به کاربرها امکان می‌دهد تا برنامه‌ها را با دسترسی کاربری دیگر —بدون خروج کاربر کنونی از سیستم— اجرا کنند. کاربر هدف معمولاً کاربر اصلی سیستم‌عامل یا کاربر ریشه است که البته می‌تواند هر کاربر دیگری نیز باشد. کاربرد معمول این دستور در اجرای برنامه‌ها و فرمان‌هایی است که نیاز به سطح دسترسی کاربر ریشه دارند؛ مانند نصب نرم‌افزار، تغییر در پرونده‌های سیستمی و بیشتر پرونده‌هایی که در زیرشاخه‌های مهم سیستم‌عامل قرار دارند. اجازهٔ دسترسی به فرمان سودو فقط به کاربرانی داده می‌شود که قبلاً برای سیستم تعریف شده باشند. این گروه از کاربران «سودوگران» نام دارند و با ویرایش پروندهٔ sudoers در مسیر می‌توان تنظیمات مربوط را ویرایش کرد؛ که البته ویرایش این پرونده خود منوط به داشتن دسترسی کاربر ریشه است. در بیشتر توزیع‌ها اجازهٔ اجرای فرمان سودو به همهٔ کاربران به‌طور پیش‌فرض داده شده‌است. sudo معمولاً به صورت پیشفرض در توزیع‌های شبه‌یونیکس وجود دارد اما در توزیع‌های ساده‌گرا مثل آرچ لینوکس ممکن است به صورت پیشفرض وجود نداشته باشد. کنسول مجازی
کنسول مجازی (Virtual Console) که همچنین با نام ترمینال مجازی (Virtual Terminal) شناخته می‌شود، یک مفهوم از ترکیب کیبورد و صفحه نمایش یک کامپیوتر است. کنسول مجازی یک ویژگی به کار رفته در برخی سیستم عامل‌ها مانند یونکس‌ویر، لینوکس و بی‌اس‌دی می‌باشد که بر اساس آن کنسول سیستم یک کامپیوتر می‌تواند برای سویچ کردن بین چندین کنسول مجازی، برای دسترسی به رابط‌های کاربری مجزا از هم استفاده شود. تاریخچه کنسول مجازی حداقل به سیستم عامل زنیکس در دهه ۱۹۸۰ میلادی بازمی‌گردد. به عنوان مثال در سیستم عامل فری بی‌اس‌دی هشت کنسول مجازی اول به صورت کنسول متنی و چنانچه رابط گرافیکی کاربر راه اندازی شود به عنوان کنسول نهم سیستم شناخته می‌شود. برای سویچ کردن بین کنسول‌ها از کلیدهای ترکیبی + تا + استفاده می‌شود؛ و برای سویچ کردن به کنسول گرافیکی نهم از کلید ترکیبی ++ استفاده می‌گردد و برای بازگشت به کنسول‌های متنی باید از ترکیب + به همراه یکی از کلیدهای تا استفاده نمود. امروزه با توجه به استفاده روزافزون از رابط گرافیکی کاربر توسط بیشتر نرم‌افزارها نیاز به کنسول مجازی کمتر شده و هر برنامه‌ای پنجره مربوط به خود را دارد و برنامه‌های متنی می‌توانند در شبیه‌ساز ترمینال اجرا شوند. Chown
فرمان chown برای تغییر مالکیت فایلها در سیستم‌عاملهای شبه‌یونیکس استفاده می‌شود. در اکثر موارد فقط توسط مدیر سیستم قابل استفاده است. چون مجوز دسترسی فایل را ویرایش می‌کند. یوسی‌اس (بستر رایانش)
یوسی‌اس از هایپرویزورهای مختلفی شامل ای‌اس‌اکس و ای‌اس‌اکس‌آی از وی‌ام‌ویر، هایپروی از مایکروسافت، ذن‌سرور از سیتریکس و برخی دیگر پشتیبانی می‌کند. مجازی‌سازی وی‌ام‌ویر از طریق ارتباط تجاری میان این دو شرکت با ارائه یک نسخه سفارشی از ای‌اس‌اکس‌آی پشتیبانی می‌شود. برخلاف نسخه‌های ایستگاه کاری وی‌ام‌ویر، ای‌اس‌اکس و ای‌اس‌اکس‌آی مستقیماً بر روی سخت‌افزار اجرا می‌شوند و به سیستم عامل دیگری برای اجرا نیاز ندارند. این مجازی‌ساز با ارائه عملیات هایپرویزوری امکان میزبانی از سیستم‌عامل‌های مهمان مختلفی نظیر ویندوز و لینوکس را فراهم می‌سازد. در وی‌اسفر نسخهّ ۴ سیستم‌عامل‌های مهمان به ۲۵۵ گیگابایت حافظه رم مجازی و ۸ پردازنده مجازی محدود بودند که در نسخهّ ۵ این محدودیت‌ها به یک ترابایت رم مجازی و ۳۲ عدد پردازنده مجازی ارتقاء یافتند. به علاوه، کارت شبکه‌های مجازی یوسی‌اس با بکارگیری فناوری وی‌ام‌فکس قادرند برای کارایی بیشتر و دسترسی بهتر به شبکه، به‌طور مستقیم به سخت‌افزار دسترسی پیدا کنند. اپل یونیکس
این سیستم‌عامل مبتنی بر سیستم پنج یونیکس انتشار ۲.۲ بود و قابلیت‌هایی را هم از سیستم پنج انتشار ۳ و ۴ و هم‌چنین نسخه‌های ۴.۲ و ۴.۳ بی‌اس‌دی یونیکس را در خود گنجانده بود. این سیستم‌عامل با استاندادهای پازیکس و تعریف واسط سیستم پنج سازگار بود و قابلیت شبکه TCP/IP را هم از نسخهٔ دو به بعد در خود گنجانده بود. سیستم‌عامل ابررایانه
بنابراین با پایدار شدن سیستم عامل‌های عمومی منظوره، ابررایانه‌ها شروع به قرض گرفتن و تطبیق کدهای سیستمی مهم از آنها کردند و به مجموعه ای از توابع ثانویه که همراه آنها بود، اعتماد کردند و نیازی به اختراع مجدد چرخ نبودند.با این حال، در همان زمان اندازه کد برای سیستم عامل‌های هدف عمومی به سرعت در حال رشد بود. زمانی که کد مبتنی بر یونیکس به ۵۰۰۰۰۰ خط رسیده بود، نگهداری و استفاده از آن یک چالش بود. این منجر به حرکت به استفاده از ریز هسته‌هایی شد که از حداقل عملکردهای سیستم عامل استفاده می‌کردند. سیستم‌هایی مانند Mach در دانشگاه کارنگی ملون و ChorusOS در INRIA نمونه‌هایی از میکرو هسته‌های اولیه بودند. هسته لینوکس
انواع خاصی از هسته لینوکس وجود دارد که قابلیت‌های اضافی را ارائه می‌دهند اما به خط اصلی هسته لینوکس تعلق ندارند. چنین انواع هسته لینوکس شامل Linux-libre , Compute Node Linux , Cooperative Linux , Longene , grsecurance , INK , L4Linux , MkLinux, RTLinux و User-Mode Linux (UML) است. برخی از این انواع تا حدی در خط اصلی ادغام شده‌اند. برخی از سیستم عامل‌های توسعه یافته برای تلفن‌های همراه در ابتدا از نسخه‌های بسیار تغییر یافته هسته لینوکس استفاده می‌کردند، از جمله Google Android , Firefox OS , HP webOS , Nokia Maemo و Jolla Sailfish OS. در سال ۲۰۱۰، جامعه هسته لینوکس از Google به دلیل شروع مؤثر درخت هسته خود انتقاد کرد:این بدان معنی است که هر درایوری که برای سیستم عامل‌های سخت‌افزاری اندرویدی نوشته شده‌است، نمی‌تواند در درخت اصلی هسته ادغام شود، زیرا آنها به کدی وابسته هستند که فقط در درخت هسته گوگل زندگی می‌کند، و باعث عدم موفقیت آن در ساخت درخت kernel.org می‌شود. به همین دلیل، گوگل اکنون مانع از ادغام تعداد زیادی از درایورهای سخت‌افزاری و کد پلتفرم در درخت اصلی هسته شده‌است. به‌طور مؤثر ایجاد یک شاخه هسته که تعدادی از فروشندگان مختلف اکنون به آن اعتماد دارند. اچ‌پی-یواکس
اچ‌پی-یواکس (برگرفته از عبارت Hewlett-Packard UniX) یک سیستم‌عامل انحصاری است که توسط شرکت هیولت-پکرد توسعه می‌یابد. این سیستم‌عامل مبتنی بر سیستم پنج یونیکس است و از جمله چهار سیستم‌عامل انحصاری است که از اوپن‌گروپ گواهی سازگاری با استاندارد UNIX 03 دریافت کرده‌است و قانوناً می‌تواند یک «یونیکس» نامیده شود. اولین نسخه این سیستم‌عامل در سال ۱۹۸۴ منتشر شد و توسعه آن همچنان ادامه دارد. نسخه‌های اخیر این سیستم‌عامل از سری سیستم‌های رایانه‌ای HP 9000 که مبتنی بر معماری PA-RISC و همینطور از سیستم‌های HP Integrity که مبتنی بر معماری ایتانیوم شرکت اینتل هستند پشتیبانی می‌کند. HP-UX اولین سیستم‌عاملی بوده که از لیست‌های کنترل دسترسی برای کنترل دسترسی به فایل‌ها و دایرکتوری‌ها در عوض مجوزهای سنتی یونیکس پشتیبانی می‌کرد. همچنین در بین سیستم‌عامل‌های یونیکسی و شبه یونیکسی، HP-UX اولین سیستم‌عاملی بود که یک logical volume manager توکار داشت. HP شراکت طولانی‌مدتی با وریتاس سافتور داشت و سیستم‌فایل VxFS را به عنوان سیستم‌فایل اصلی در HP-UX گنجانده است. Fork (فراخوان سیستمی)
در مباحث سیستم‌عامل، وقتی که یک فرایند منشعب می‌شود، فرایند مورد نظر یک کپی از خودش ایجاد می‌کند. در سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس این کار با استفاده از فراخوان سیستمی fork() انجام می‌شود. فرایند اصلی که fork() را صدا می‌زند فرایند پدر نامیده می‌شود و فرایند جدیدی که ایجاد شده فرایند فرزند نامیده می‌شود. این دو فرایند به غیر از موارد زیر دقیقاً مشابه یکدیگر هستند: رابط متحد توسعه‌پذیر سیستم‌عامل
علاوه بر راه‌اندازهای دستگاه‌های استانداردی که مبتنی بر معماری خاصی هستند، efi محیطی را برای درایورهای مستقل از پردازنده مهیا می‌کند که کدبایتِ efi یا به‌اختصار EBC نامیده می‌شود. با این مفهوم، EBC شبیه به open-hardware، فرم‌ویر مستقل از سخت‌افزار استفاده شده در کامپیوترهای مکینتاش مبتنی بر Power-PC شرکت Apple و کامپیوترهای اسپارک شرکت Sun Microsystems می‌باشد. Dd (یونیکس)
ساختار کلی این فرمان با بیشتر فرمان‌های یونیکس متفاوت است. این تفاوت از این نظراست که معمولاً در یونیکس شما پارامترها یا سوئیچ‌های دستور را مستقیماً وارد می‌کنید و برنامه مرتبط با آن دستور، خود متوجه می‌شود که سوئیچ مربوطه باید چه تغییری را در روند اجرای عادی برنامه اعمال کند. در حالیکه فرمان dd سوئیچ‌ها و پارامترهایش را به صورت ترکیب «متغیر = مقدار» دریافت می‌نماید. به صورت پیش فرض، درگاه ورودی این فرمان STDIN و درگاه خروجی آن، STDOUT است، اما توسط سوئیچ‌های if و of می‌توان آن‌ها را تغییر داد. dd if=FILE of=FILE ibs=BYTES obs=BYTES bs=BYTES cbs=BYTES skip=BLOCKS seek=BLOCKS count=BLOCKS status=noxfer توضیحات: یونیکس
داستان از سال ۱۹۶۰ آغاز می‌شود. در این زمان فکر سامانه‌های اشتراک زمان مطرح بود و نخستین سیستم‌عامل چند کاربره طراحی شد که به عنوان کارگزار(Server) می‌توانست با نصب شدن بر روی یک رایانه به چند رایانه دیگر سرویس دهد. این سیستم‌عامل که CTSS نام داشت و می‌توانست ۲۰ کاربر را با یک رایانه IBM ۷۰۹۰ به خوبی اداره کند به شدت مورد توجه و مفید واقع شد و همه دریافتند که بخش عظیمی از رایانه‌های آینده از این فناوری بهره خواهند گرفت. به‌طوری‌که در سال ۱۹۶۵ سه شرکت از برجسته‌ترین نقش آفرینان رایانه در جهان، مؤسسه فناوری ماساچوست، آزمایشگاه‌های بل و جنرال الکتریک، یک سیستم‌عامل اشتراک زمان آزمایشی برای مین‌فریم جی‌ای-۶۴۵ طراحی کردند که مولتیکس نامیده می‌شد. غول بی‌اس‌دی
غول بی‌اس‌دی (که با نام Beastie هم شناخته می‌شود)، شگون‌نمای عمومی سیستم‌عامل‌های بی‌اس‌دی است. در سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس، دیمن‌ها فرایندهایی هستند که در پس زمینه اجرا شده و منتظر می‌مانند تا رویدادی اتفاق بیفتد، سپس واکنش مناسبی به آن رویداد نشان می‌دهند. برخلاف نامی که بر روی این برنامه‌ها گذارده شده، آنها برنامه‌های مفیدی هستند و بدون نیاز به تعامل انسان‌ها، خدمات مفیدی را انجام می‌دهند. غول بی‌اس‌دی، معمولاً یک نیزه سه شاخه به همراه دارد که سمبول انشعاب فرایندها توسط یک دیمن است. در حال حاضر، حق تکثیر تصاویر رسمی این شگون‌نما در اختیار مارشال کیرک مک‌کیوسیک قرار دارد که یکی از اولین توسعه‌دهندگان سیستم‌عامل بی‌اس‌دی بود. مینیکس
همچنین مینیکس بر روی کامپیوترهایی مانند اینتل ۸۰۳۸۶ که معماری ۳۲ بیتی داشتند و برپایهٔ تراشه‌های ترانزپیوتر NS۳۲۰xx، ARM یا INMOS ساخته شده بودند نیز کار می‌کرد. مدتی بعد، شرکت Meiko Scientific سیستم‌عامل MeikOS را که براساس مینیکس ساخته شده‌بود را وارد بازار کامپیوترهای پردازش موازی خود کرد. همچنین نسخه‌ای از مینیکس در یکی از پروسههای اجرایی کاربران سیستم‌عامل SunOS موجود است. پس از معرفی معماری جدیدِ x86 اینتل، مینیکس ۲ در سال ۱۹۹۷ انتشار یافت که تنها این معماری جدید و سیستم‌های میزبانسیستم‌عامل سولاریس که برپایهٔ تراشه SPARC طراحی و ساخته شده‌بودند را پشتیبانی می‌کرد. نحوه طراحی مینیکس ۲ همچنین موضوع کتاب بعدی تننباوم بود که به‌همراه آلبرت وودهال به نگارش درآمده بود. مانند نسخه قبلی کتاب، این بار نیز دیسک فشرده‌ای حاوی نسخه‌ای از این سیستم‌عامل به‌همراه کتاب منتشر شد. هسته (سیستم‌عامل)
طرح های مختلفی برای معماری هسته وجود دارد. هسته های یکپارچه(مونولیتیک) کاملاً در یک فضای آدرس واحد اجرا می شوند که در آن، CPU در حالت ناظر اجرا می شود ، عمدتا برای سرعت. میکروکرنل ها بیشتر و نه همه خدمات خود را در فضای کاربر اجرا می کنند ، همانند فرآیندهای کاربر ، و عمدتا با هدف انعطاف پذیری و مدولار بودن. MINIX 3 نمونه قابل توجهی از طراحی میکروکرنل است. در عوض ، هسته لینوکس یکپارچه است ، اگرچه ماژولار نیز هست ، زیرا می تواند ماژول های هسته قابل بارگذاری را در زمان اجرا وارد و حذف کند. سیستم‌عامل
سیستم عامل یا سامانهٔ عامل نرم‌افزار سیستمی‌ای است که مدیریت منابع رایانه را به عهده گرفته و بستری را فراهم می‌سازد که نرم‌افزار کاربردی اجرا شده و از خدمات آن استفاده کنند. سیستم‌عامل جزء ضروری‌ترین نرم‌افزارهای یک سیستم رایانه‌ای است. سیستم‌عامل خدماتی به برنامه‌های کاربردی و کاربر ارائه می‌دهد. برنامه‌های کاربردی یا از طریق واسط‌های برنامه‌نویسی کاربردی یا از طرق فراخوانی‌های سیستم به این خدمات دسترسی دارند. با فراخوانی این واسط‌ها، برنامه‌های کاربردی می‌توانند سرویسی را از سیستم‌عامل درخواست کنند، پارامترها را انتقال دهند، و پاسخ عملیات را دریافت کنند. ممکن است کاربران با بعضی انواع واسط کاربری نرم‌افزار مثل واسط خط فرمان یک واسط گرافیکی کاربر با سیستم‌عامل تعامل کنند. برای رایانه‌های دستی و رومیزی، عموماً واسط کاربری به عنوان بخشی از سیستم‌عامل در نظر گرفته می‌شود. در سیستم‌های بزرگ و چند کاربره مثل یونیکس و سیستم‌های شبیه یونیکس، واسط کاربری معمولاً به عنوان یک برنامهٔ کاربردی که خارج از سیستم‌عامل اجرا می‌شود پیاده‌سازی می‌شود. نمونه‌هایی از محبوب‌ترین سیستم‌عامل‌های نوین شامل: اندروید، ویندوز، آی او اس، مک اواس، لینوکس، کروم اواس، ویندوز فون، بی‌اس‌دی، کیوان‌اکس، و زد/اواس می‌باشند. سیستم‌عامل روبات
کتابخانه‌های کلاینت اصلی (C++, Python و Lisp) بیشتر به دلیل وابستگی‌شان به مجموعه بزرگی از نرم‌افزاهای متن‌باز، منطبق با سیستم‌های شبه-یونیکس هستند. برای این کتابخانه‌های کلاینت، اوبونتو به عنوان «پشتیبانی‌شده» لیست شده‌است در حالی که سایر سیستم‌عامل‌ها مثل فدورا، مک‌اواس، و ماکروسافت ویندوز «آزمایش» هستند و به وسیلهٔ جامعه متن‌باز پشتیبانی می‌شوند. کتابخانه مشتری ROS جاوا نیتیو، rosjava، این محدودیت‌ها را ندارد و امکان نوشتن نرم‌افزارهای برپایه ROS برای اندروید را فراهم کرده‌است. نسخه ۸ یونیکس
ویرایش ۸ یونیکس یا نسخه ۸ یونیکس یکی از نسخه‌های سیستم‌عامل یونیکس تحقیقاتی بود که در آزمایشگاه‌های بل و چند دانشگاه دیگر به صورت داخلی توسعه داده شده و استفاده می‌شد. این نسخه در فوریه ۱۹۸۵ منتشر شد و بر روی سخت‌افزار وکس اجرا می‌شد. این نسخه در اصل یکی از گونه‌های ۴٫۱سی‌بی‌اس‌دی بود و همچنین برخی از ویژگی‌های خود (بویژه پوسته) را هم از سیستم ۵ گرفته بود. از این نسخه بیشتر به خاطر کتابخانه عبارات باقاعده‌اش یاد می‌شود که بعدها توسط هنری اسپنسر بازنویسی شد و از طریق یوزنت توزیع شد. تا قبل از توسعه استاندارد پازیکس، نسخه ۸ به صورت استاندارد دوفاکتو برای سینتکس عبارات باقاعده و همچنین رابط‌های برنامه‌نویسی سی درآمده بود. همچنین مکانیسم ورودی/خروجی مبتنی بر جریان، سیستم فایل /proc، پشتیبانی از دایرکتیوهای مفسر در هسته و چند ویژگی دیگر هم در این نسخه معرفی شد. واسط کاربری پیشفرض در نسخه‌های قبل از ۸ ترمینال‌های متنی ساده بودند، اما واسط کاربری اصلی در نسخه ۸ ترمینال گرافیکی بلیت بود. از این نسخه همچنین یک سیستم فایل شبکه داشت که دسترسی به کل فایل سیستم‌های ماشین‌های راه دور را ممکن می‌ساخت و امکان اشتراک گذاری فایل‌ها در شبکه فراهم شد. کتاب محیط برنامه‌نویسی یونیکس بر روی یک ماشین VAX-11/750 تهیه شد که نسخه ۸ بر روی آن اجرا می‌شد. معماری یونیکس
سیستم عامل‌های بسیاری هستند که معماری آن‌ها شبه‌یونیکس است که یک مثال قابل توجه آن توزیع لینوکس می‌باشد. تفاوت‌ها میان سیستم‌های یونیکس و سیستم‌های شبه یونیکس موضوع اصلی میان صاحبان نام تجاری یونیکس، اوپن گروپ، و بعضی توسعه دهنده‌ها بوده که علت آن، اعتراض صاحبان نام تجاری یونیکس به عبارت «شبه یونیکس» و عبارت‌های مشابه آن است. فایل دستگاهی
۲ نوع عمومی فایل دستگاه در سیستم عامل‌های unix وجود دارد. یکی character special file و دیگری Block special file. تفاوت بین آنها در چگونگی نوشتن داده در آنها و خواندن از آنها است که توسط سیستم عامل و سخت‌افزار پردازش می‌شود. برخی از سیستم‌عامل‌ها مثل فری‌بی‌اس‌دی تنها فایل‌های character special file دارند و فاقد Block special file هستند. چرا که دسترسی مستقیم به فایل‌های Block special ممکن است به علت کش شدن اطلاعات در هسته، خطرناک باشد. سامانه فایل‌بندی
سامانه پرونده‌ای از نوع دستگاه، دستگاه‌های ورودی/خروجی (I/O devices) و دستگاه‌های سودو (pseudo-devices) را به عنوان پرونده‌هایی به نام پرونده‌های دستگاه، نشان می‌دهد. مثال‌های این سامانه پرونده‌ای در سامانه عامل‌های شبه یونیکس عبارت اند از: devfs و لینوکس ۲٫۶، udev. و در سامانه عامل‌های دیگر عبارت اند از: TOPS-10 و دیگر سامانه عامل‌های مشابه این، که نام کامل پرونده یا نام مسیر آن در پیشوند دستگاه می‌آید. دیگر دستگاه‌های شامل سامانه پرونده‌ای به کمک پیشوند یک دستگاه، که نمایانگر آن دستگاه است، بدون اینکه چیزی در انتهایش بیاید، ارجاع داده می‌شوند.در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، پیشرفت تکنولوژی میکرو کامپیوترها آغاز شد. دیسک‌ها و نوارهای دیجیتالی برای عموم مردم گران بودند. در آن زمان، یک سامانه ذخیره گاه ارزان پایه‌ای، پیشنهاد می‌شد، که نوارهای صوتی را استفاده می‌کرد. هسته لینوکس
درایورهای دستگاه و پسوندهای هسته در فضای هسته (حلقه ۰ در بسیاری از معماری‌های CPU) اجرا می‌شوند، با دسترسی کامل به سخت‌افزار، اگرچه برخی از استثنائات در فضای کاربر وجود دارد، به عنوان مثال، سیستم‌های پرونده ای مبتنی بر FUSE / CUSE و بخش‌هایی از UIO. سیستم گرافیکی که اکثر افراد از لینوکس استفاده می‌کنند در هسته کار نمی‌کند. بر خلاف هسته‌های یکپارچه استاندارد، درایورهای دستگاه به راحتی به عنوان ماژول پیکربندی می‌شوند و در حین کار سیستم بارگیری یا تخلیه می‌شود. همچنین، بر خلاف هسته‌های یکپارچه استاندارد، درایورهای دستگاه تحت شرایط خاص می‌توانند از پیش ساخته شوند. این ویژگی برای کنترل صحیح وقفه‌های سخت‌افزاری و پشتیبانی بهتر از پردازش متقارن اضافه شده‌است. به دلخواه، هسته لینوکس هیچ رابط کاربری باینری برنامه پایدار درایور دستگاه ندارد. QNX
هسته این سیستم‌عامل از نوع ریزهسته است و فعالیت‌های سیستم‌عامل به شکل تعدادی وظیفه کوچک تحت عنوان سرور اجرا می‌شوند. اینگون طراحی با طراحی سنتی هسته یکپارچه متفاوت است. در طراحی سنتی کرنل یکپارچه، سیستم‌عامل یک برنامه بسیار بزرگ منفرد است که از تعداد بسیار زیادی بخش هر یک با توانایی‌هایی خاص تشکیل شده‌است. در این سیستم‌عامل استفاده از یک میکروکرنل به کاربران (توسعه‌دهندگان) اجازه می‌دهد هر قابلیتی را که به آن نیاز ندارند بدون هیچگونه تغییر در خود سیستم‌عامل، غیرفعال (خاموش) کنند. که بدین ترتیب سرورهای مربوط به آن قابلیت به سادگی اجرا نمی‌شوند. این سیستم‌عامل بسیار کوچک است و ویرایش‌های اولیه آن حتی روی یک فلاپی دیسک قرار می‌گرفتند. QNX روی پلتفرم‌های گوناگونی نصب می‌گردد و هم‌اکنون روی CPUهای مدرن با کاربردهای نهفته اجرا شده‌است. پردازنده‌هایی چون PowerPC و خانواده x86 ، پردازنده‌های MIPS وSH-4 و همچنین پردازنده‌های ARM و Xscale. QNX یک لایسنس برای کاربران آکادمیک و غیر تجاری نیز ارائه کرده‌است. QNX در سطح وسیعی در سیستم‌های کنترل صنعتی، اجزای الکترومکانیکی اتوماسیون، ابزارآلات پزشکی، سیستم‌های دفاعی، نیروگاه‌های هسته‌ای و دیگر کاربردهای بحرانی مورد استفاده قرار گرفته‌است. همچنین تبلت‌های PlayBook ساخت شرکت BlackBerry از نسخه‌ای از QNX به نام BlackBerry Tablet OS به عنوان سیستم‌عامل اصلی خود استفاده می‌کنند و سیستم‌عامل BlackBerry 10 نیز که روی سایر دیوایس‌های این شرکت نصب شده‌است نیز مبتنی بر QNX می‌باشد. سیستم‌عامل بی‌درنگ
سیستم‌عامل بی‌درنگ بر پایه Unix که توسط شرکت LynuxWorks ارائه می‌شود. این سیستم عامل منطبق با استاندارد POSIX و سازگار با Linux می‌باشد و دارای ویژگی چند نخی است و برای کاربردهای بی‌درنگ پیچیده ای که نیاز به پاسخگویی‌های سریع و قطعی دارند، طراحی شده‌است. نوعی سیستم‌عامل است که در آن، زمان، پارامتر کلیدی است. برای مثال در سیستم‌های کنترل فرایند، رایانه‌های بی‌درنگ باید داده‌های فرایند تولید را جمع‌آوری کرده و به کمک آن ماشین‌های داخل کارخانه را کنترل کنند. خیلی اوقات باید فرجه زمانی (deadline) به‌طور دقیق برآورده شود؛ یعنی باید کارها در لحظات خاصی از زمان انجام گیرد. برای مثال اگر یک خودرو در خط مونتاژ در حال حرکت باشد و ربات جوشکاری خیلی زود یا خیلی دیر جوش دهد، خودرو خراب خواهد شد. مقایسه سیستم‌عامل‌های خانواده بی‌اس‌دی
به مجموعه سیستم‌عامل‌های شبه یونیکسی که مبتنی بر بی‌اس‌دی یونیکس (یکی از گونه‌های یونیکس که در دانشگاه برکلی توسعه یافته) هستند یا از آن سرچشمه گرفته‌اند، خانواده بی‌اس‌دی گفته می‌شود. سه از برجسته‌ترین سیستم‌عامل‌هایی که از بی‌اس‌دی سرچشمه گرفته‌اند و هم‌اکنون هم در حال استفاده شدن هستند، عبارتند از فری‌بی‌اس‌دی، نت‌بی‌اس‌دی و اوپن‌بی‌اس‌دی که همگی به طرق مختلفی از 386BSD و 4.4BSD منشعب شده‌اند. دو پروژه فری‌بی‌اس‌دی و نت‌بی‌اس‌دی هر دو در سال ۱۹۹۳ بنیان نهاده شدند و در ابتدا مبتنی بر 386BSD بودند، اما هر دو در سال ۱۹۹۴ 4.4BSD را به عنوان پایه کدهای خود انتخاب کردند. اوپن‌بی‌اس‌دی در سال ۱۹۹۵ از نت‌بی‌اس‌دی منشعب شد. از دیگر سیستم‌عامل‌های برجسته خانواده بی‌اس‌دی می‌توان به دراگون‌فلی بی‌اس‌دی اشاره کرد که توسط متیو دیلون از فری‌بی‌اس‌دی ۴٫۸ منشعب شده‌است. همچنین دو تا از سیستم‌عامل‌های شرکت اپل به نام مک اواس ده و آی‌اواس دیگر اعضای برجسته خانواده بی‌اس‌دی هستند. این دو سیستم مبتنی بر داروین هستند که قسمت بزرگی از کدهای آن از فری‌بی‌اس‌دی گرفته شده‌است. مبتنی بر متن (رایانه)
برنامه های بسیاری وجود دارند که امروزه در سیستم‌عامل‌های مدرن هنوز استفاده می‌شوند، به ویژه در یونیکس و شبه‌یونیکس، که معمولاً تنها از طریق پوسته(Shell) در ترمینال اجرا می‌شوند. در این نوع سیستم‌عامل‌ها برنامه‌های مبتنی بر متن به عنوان برنامه‌های اصلی برای مدیریت سیستم، برنامه‌نویسی و اسکریپت‌نویسی استفاده می‌شود. در مقابل سیستم عامل مایکروسافت ویندوز بهره کمتری از چنین برنامه‌هایی می‌برد، که این موضوع در اصل به علت بقایای سری MS-DOS است، گرچه حتی هنوز تعدادی از این نوع برنامه‌ها در ویندوز وجود دارد. خط لوله (نرم‌افزار)
خطوط لوله CMS درگاه ورودی ایده خط لوله به ماشین مجازی / سیستم مدیریت محتوا و سیستم‌های MVS است. که ساختارهای خط لوله پیچیده بیشتری از بدنه ساختار یونیکس را با گرفتن چندین جریان ورودی و تولید چندین جریان خروجی پشتیبانی می‌کند. (چنین قابلیت‌هایی توسط هسته یونیکس پشتیبانی می‌شوند اما برنامه‌های کمی از آن استفاده می‌کنند تا از آن برای ترکیبات نحوی پیچیده و حالات مسدود آماده سازد اگر چه بدنه برخی از ساختارها از طریق تخصیص فایل توصیف‌گر به‌طور اختیاری آن را پشتیبانی می‌کنند). با توجه به ماهیت متفاوت سیستم عامل‌های رایانه‌های بزرگ IBM، مراحل بسیاری را در داخل خط لوله‌های CMS انجام می‌دهند، که در یونیکس برنامه‌های خارجی جدا از هم هستند اما می‌توانند به‌طور جداگانه برنامه‌های خارجی را برای عملکردشان صدا بزنند. ، به دلیل ماهیت فایل‌های ضبط گرا در رایانه‌های بزرگ IBM، خط لوله در ضبط گرا سریعتر از شیوه جریان گرا فعالیت می‌کند. شبه خط لوله در سیستم عامل‌ها تک وظیفه‌ای فرایندهای خط لوله باید یک به یک به‌طور سری اجرا شوند، بنابراین خروجی هر فرایند باید در یک فایل موقت ذخیره شود که پس از آن توسط فرایند بعدی خوانده شود. از آنجا که هیچ گونه موازی‌سازی یا تعویض پردازنده وجود ندارد این نسخه " شبه خط " لوله نامیده می‌شود. به عنوان مثال، دستور مترجم خط از سیستم عامل داس ('COMMAND.COM') شبه خط لوله را با یک ترکیب ظاهری شبیه به خط لوله یونیکس فراهم می‌کند. فرمان "دیر | مرتب کردن | بیشتر" باید در آینده شبیه این اجرا شود (ولو پیچیده تر از نام فایل‌های موقت) به این ترتیب، شبه لوله مانند لوله‌های واقعی با بافر لوله را در اندازه نامحدود عمل می‌کند. (با وجود فضای محدود دیسک) با این محدودیت مهم که یک فرایند دریافت می‌کند نمی‌تواند هیچ داده‌ای را از روی بافر لوله تا زمانی که فرایند به‌طور کامل فرستاده نشده بخواند. علاوه بر ایجاد ترافیک دیسک اگر حافظه پنهان یک دیسک سخت مانند SMARTDRV نصب نشود می‌تواند تحت سیستم‌های چند وظیفه‌ای غیرضروری باشد. این اجرا همچنین لوله‌هایی می‌سازد که برای کاربردهایی که به پاسخ بلادرنگ نیاز دارند متناسب نیستند، برای مثال اهداف تعاملی ساخته شده (که در آن کاربر دستورهای را وارد می‌کند که فرایند اولین بار از طریق خط لوله ورودی آن‌ها را دریافت، وفرایند آخرین بار در خط لوله خروجی خود را از طریق خروجی به کاربر ارائه می‌کند) سیستم‌عامل
یک سیستم تک‌کاره تنها می‌تواند یک برنامه را به‌طور همزمان اجرا کند، در حالی‌که یک سیستم عامل چندمنظوره اجازه می‌دهد تا بیش از یک برنامه به‌طور همزمان اجرا شود. این با به اشتراک‌گذاری زمان حاصل می‌شود، که در آن زمان پردازندهٔ موجود بین چندین فرایند تقسیم می‌شود. این فرایندها هر یک به‌طور مکرر در برش‌های زمانی توسط یک زیر سیستم برنامه‌ریزی کار سیستم عامل قطع می‌شوند. چند وظیفه‌ای ممکن است در انواع پیشگیرانه و تعاونی مشخص شود. در چند وظیفه‌ای پیشگیرانه، سیستم عامل زمان CPU را قطع می‌کند و شکافی را به هر یک از برنامه‌ها اختصاص می‌دهد. سیستم عامل‌های یونیکس مانند، مانند Solaris, Linux و همچنین غیر Unix مانند مانند AmigaOS، از وظیفه‌های پیشگویی‌کننده پشتیبانی می‌کنند. چند وظیفهٔ تعاونی با تکیه بر هر فرایند بدست می‌آید تا زمان دیگری را برای سایر فرایندها به صورت تعریف‌شده فراهم کند. نسخه‌های ۱۶ بیتی مایکروسافت ویندوز از چندکاره تعاونی استفاده می‌کردند. نسخه‌های ۳۲ بیتی ویندوز NT و Win9x از وظایف پیشگیرانه استفاده می‌کنند. Sed
sed یکی از دستورهای پایه‌ای و اصلی سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس است. نام این دستور از ترکیب stream editor آمده‌است که به معنای ویرایشگر استریم است. این دستور متن ورودی را تجزیه و تحلیل (پردازش) می‌کند و با پیاده‌سازی یک زبان برنامه‌نویسی، متن ورودی را به متنی با ساختار دلخواه کاربر تبدیل می‌کند. این دستور متن ورودی را خط به خط (به صورت ترتیبی) می‌خواند‍ و تغییرهای لازم را که از طریق خط فرمان (یا توسط اسکریپت sed) به دستور داده شده‌است را بر متن اعمال می‌کند و سپس خط (خطوط) را خروجی می‌دهد. این دستور را لی ای. مک‌ماهون در آزمایشگاه‌های بل در سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ برای سیستم‌عامل یونیکس نوشت که در حال حاضر در بیشتر سیستم‌عامل‌ها موجود است. Tcsh
این پوسته در اکثر سیستم‌عامل‌های شبه-یونیکس به عنوان پوسته پیشفرض سیستم استفاده می‌شود. به عنوان مثال پوسته پیشفرض کاربر root در سیستم‌عامل فری‌بی‌اس‌دی و مشتقات آن مثل دراگون‌فلی‌بی‌اس‌دی و دسکتاپ‌بی‌اس‌دی پوسته تی‌سی‌شل است. نسخه‌های اولیه مک اواس هم از تی‌سی‌شل به عنوان پوسته پیشفرض استفاده می‌کردند. داکر
داکر تا حدی شبیه به ماشین مجازی (Virtual Machine) است با این تفاوت که در ماشین مجازی، قسمتی از سخت‌افزار سیستم به ماشین مجازی اختصاص داده می‌شود و روی آن یک سیستم‌عامل کامل نظیر ویندوز یا لینوکس نصب می‌شود. در واقع می‌توان گفت در ماشین مجازی امکانات سخت‌افزاری سیستم تقسیم می‌شود و بر روی هر قسمت، سیستم‌عامل بخصوصی بالا می‌آید اما در داکر این طور نیست. در داکر امکانات سخت‌افزاری به تناسب نیاز هر کانتینر به صورت موقت اختصاص داده می‌شود و داکر این امکان را فراهم می‌آورد که اپلیکیشن‌ها برای مثال روی کرنل لینوکس اجرا شوند. در این حالت دیگر نیازی به نصب پیش‌نیازها و نیازمندی‌هایی که اپلیکیشن ما می‌خواهد و به طور پیش‌فرض روی سیستم وجود ندارد، نیست. Mkdir
در سیستم‌های شبه‌یونیکس، mkdir می‌تواند چندین گزینه از کاربر دریافت کند. مهم‌ترین این گزینه‌ها به شرح زیراند: ابرکاربر
در سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس، به کاربری که از تمام حقوق و امتیازات (فایل‌ها و برنامه‌ها) در تمام حالت‌ها (تک‌کاربره یا چند کاربره) برخوردار است، کاربر ریشه گفته می‌شود. اسامی جایگزین برای این کاربر عبارتند از baron در سیستم‌عامل بی‌اواس و همین‌طور avatar که در برخی از سیستم‌های یونیکس استفاده می‌شود. در سیستم‌عامل‌های بی‌اس‌دی معمولاً علاوه بر کاربر root، کاربر دیگری به نام toor وجود دارد. toor در حقیقت معکوس root است. بدون توجه به نام این کاربرها، شماره شناسایی آنها همیشه صفر است. کاربر ریشه می‌تواند کارهای زیادی انجام دهد که کاربران معمولی قادر به انجام آنها نیستند. همانند تغییر دادن مالک فایل‌ها و استفاده از پورتهای شبکه زیر ۱۰۲۴. شاید به این خاطر که کاربر root تنها کاربری است که می‌تواند مجوزهای دایرکتوری ریشه را تغییر دهد، نام root بر روی آن گذارده شده. این دایرکتوری در اصل به عنوان دایرکتوری خانگی کاربر ریشه شناخته می‌شود. اولین فرایندی که در سیستم آغاز به کار می‌کند و معمولاً اینیت نامیده می‌شود، به عنوان کاربر ریشه اجرا می‌شود و از امتیازات این کاربر برخوردار است. تمام دیگر فرایندها چه به صورت مستقیم و چه به صورت غیر مستقیم، توسط اینیت به اجرا درمی‌آیند و آنها هم امتیازات خود را از والدشان به ارث می‌برند. تنها فرایندهایی که به عنوان کاربر ریشه در حال اجرا هستند، قادر هستند تا شناسه ID خودشان را به کاربر دیگری تغییر دهند. وقتی که فرایندی این کار را انجام داد، هیچ راه برگشتی نیست. انجام این کار گاهی اوقات "دور انداختن امتیازات ریشه" نامیده می‌شود و به این منظور استفاده می‌شود که احتمال آسیب‌رسانی به سیستم توسط فرایند مورد نظر کاهش یابد. سیستم‌عامل به‌هنگام
یک سیستم چند وظیفه‌ای مثل یونیکسدر پردازش به هنگام ضعیف است، چون اولویت بالاتر به پردازه‌ای داده می‌شود که کمترین منابع را درخواست کند، برای همین نمی‌توان اطمینان داشت که پردازه‌ای با زمان اجرای بحرانی به منابع کافی دست میابد. سیستم‌های چند وظیفه‌ای باید اشتراک داده‌ها و منابع سخت‌افزاری را مدیریت کنند. معمولاً نا امن است که دو پردازه به‌طور هم‌زمان به یک داده یا منابع سخت‌افزاری دسترسی پیدا کنند، معمولاً ۳ روش وجود دارد تا این مشکل حل شود: بحث نام‌گذاری گنو/لینوکس
درک عادی یک «سیستم‌عامل» شامل هسته − یک زیرسیستم خاص که واسطی مستقیم برای تعامل با سخت‌افزار است − و نرم‌افزارهای سطح کاربر است که به وسیلهٔ کاربر و نرم‌افزارهای کاربردی به کار گرفته می‌شوند تا رایانه را کنترل کنند. علاوه بر این، هم نام «گنو» و هم نام «لینوکس» با نام «یونیکس» مرتبط هستند و یونیکس همیشه به صورت مفهومی شامل کتابخانه‌های سی، ابزار سطح کاربر و همچنین هسته بوده‌است. در یادداشت‌های انتشار سال ۱۹۹۱ نسخه‌های ۰٫۰۱ تا ۰٫۱۱ هستهٔ لینوکس (که تا نسخهٔ ۰٫۱۲ براساس اجازه‌نامهٔ جی‌پی‌ال منتشر نشده‌بود) تروالدز نوشت: «متأسفانه، یک هسته به خودی خود شما را به هیچ‌جایی نمی‌برد [...] اکثر ابزارهایی که در لینوکس استفاده شده‌است نرم‌افزارهای گنو هستند.» همچنین تروالدز در جریان بحث تننبام-تروالدز سال ۱۹۹۲ نوشت: «از آن‌جایی که نوشته شده‌است (نه فقط به وسیلهٔ من)، هستهٔ لینوکس یک قسمت خیلی کوچک از یک سیستم کامل است.» معماری یونیکس
سیستم عامل یونیکس از ویژگی‌ها و قابلیت‌های زیر پشتیبانی می‌کند: واین (لایه سازگاری)
واین یک لایه سازگاری آزاد و متن-باز است که به برنامه‌های نوشته‌شده برای سیستم‌عامل مایکروسافت ویندوز قابلیت اجرا شدن بر روی سیستم‌عامل‌های شبه-یونیکس را می‌دهد. همچنین واین دارای کتابخانه‌ای به نام Winelib است که توسعه‌دهندگان می‌توانند نرم‌افزارهای ویندوز خود را با آن کامپایل کنند تا سازگار کردن آن برای سیستم‌عامل‌های شبه-یونیکس راحت‌تر شود. پازیکس
برخی از سیستم‌عامل‌های کاملاً سازگار با پازیکس عبارت هستند از BSD/OS, HP-UX، مک اواس ده، مینیکس و سولاریس و OpenSolaris. لازم است ذکر شود که سیستم‌عامل‌های فری بی‌اس‌دی، گنو/لینوکس، NetBSD, OpenBSD از جمله سیستم‌عامل‌هایی هستند که تا حد زیادی سازگاری با پازیکس را حفظ کرده‌اند. آی‌بی‌ام ای‌آی‌اکس
آی‌بی‌ام ای‌آی‌اکس نام دسته‌ای از سیستم‌عامل‌های یونیکسی انحصاری است که توسط شرکت آی‌بی‌ام و برای چندین معماری سخت‌افزاری مختلف توسعه‌داده شده و به فروش می‌رسند. این سیستم‌عامل که در ابتدا برای ایستگاه کاری IBM 6150 منتشر شد، در حال حاضر از طیف گسترده‌ای از سکوهای سخت‌افزاری نظیر سری RS/6000، سیستم‌های مبتنی بر پاورپی‌سی و POWER، معماری IBM System i، مین‌فریم‌های System/370، رایانه‌های شخصی PS/2 و Apple Network Server پشتیبانی می‌کند. AIX مبتنی بر سیستم پنج یونیکس است و با اضافاتی با 4.3BSD هم سازگار شده‌است. این سیستم‌عامل یکی از چهار سیستم‌عامل تجاری است که در حال حاضر از اوپن گروپ گواهی سازگاری با استاندارد UNIX 03 دریافت کرده‌اند (سه سیستم‌عامل دیگر عبارتند از مک اواس ده، سولاریس و اچ‌پی-یواکس). اولین نسخه از سیستم‌عامل‌های خانواده AIX در سال ۱۹۸۶ منتشر شد و وقتی که در سال ۱۹۹۰ معماری RS/6000 معرفی شد، AIX به سیستم‌عامل استاندارد این معماری تبدیل گشت و هنوز هم به‌طور فعالانه‌ای توسط شرکت آی‌بی‌ام توسعه می‌یابد. فهرست سیستم‌عامل‌ها
موفقیت یونیکس در عرصه‌های مختلف و اختصاصی بودن و همچنین نسبتاً گران بودن آن باعث شد تا برنامه نویسان به فکر تولید سیستم عامل‌هایی بی‌افتند که شبیه یونیکس عمل می‌کند. این شبیه بودن به دلیل استانداردسازی در بخش‌های مختلفی از این ردیف سیستم عامل‌ها موسوم به پوزیکس است. (الزامی به رعایت این استاندارد نیست) در ضمن فقط به ذکر نام "لینوکس" بسنده شده‌است. Xfce
اِکس‌اِف‌سی‌ئی یک میزکار آزاد و متن-باز برای سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس مانند لینوکس و بی‌اس‌دی است. هدف این پروژه توسعه دادن یک میزکار سبک-وزن و ساده است که در عین حال ویژگی‌ها و قابلیت شخصی‌سازی بالایی داشته باشد و استفاده از آن هم ساده باشد. این میزکار از بسته‌های نرم‌افزاری مستقلی تشکیل شده‌است که با هم دیگر یک میزکار با تمام امکانات را به وجود می‌آورند. اما کاربر می‌تواند هر کدام از این قسمت‌ها را در زیر مجموعه‌های کوچکتری برای برای ساختن یک محیط کاری شخصی انتخاب کند. اکس‌اف‌سی‌ئی از نسخه دوم جی‌تی‌کی+ استفاده می‌کند. این میزکار یک مدیر پنجره به نام Xfwm دارد. پیکربندی این میزکار با واسط گرافیکی کاربر (GUI) صورت می‌گیرد و فایل‌های پیکربندی از دید کاربر پنهان هستند. این پروژه در سال ۱۹۹۶ توسط اولیور فوردان آغاز به کار کرد. نام Xfce در اویل مخفف عبارت XForms Common Environment (محیط اشتراکی XForms) بود. اما از آن موقع تاکنون اکس‌اف‌سی‌ئی دو بار از ابتدا بازنویسی شده‌است و دیگر از ابزار XForms استفاده نمی‌کند. هر چند که این نام هنوز رایج است و پروژه از آن استفاده می‌کند، اما دیگر به صورت XFCE (با حروف بزرگ) نوشته نمی‌شود و آن را در عوض به شکل Xfce می‌نویسند. رویکرد فعلی توسعه‌دهندگان این است که این نام دیگر مخفف هیچ چیز نیست و هیچ معنی خاصی هم ندارد. شبه‌یونیکس
این اصطلاح می‌تواند شامل سیستم عامل‌های آزاد و متن باز با الهام از Bell Labs 'Unix یا طراحی‌شده برای تقلید از ویژگی‌های آن، کارهای تجاری مشابه و اختصاصی و حتی نسخه‌های مبتنی بر کد منبع UNIX مجاز (که ممکن است به اندازهٔ کافی «یونیکس») باشد و همچنین برای صدور گواهینامه و داشتن علامت تجاری «UNIX» باشد. Top
در اکثر سیستم‌عامل‌های شبه‌یونیکس، فرمان top ابزاری برای نمایش وضعیت پروسه‌های در حال اجرا است. به‌طور پیش‌فرض پروسه‌ها بر اساس مصرف CPU مرتب شده‌اند. فرمان top میزان استفاده از پردازنده، حافظه و اطلاعات مفید دیگر برای هر پروسه را در اختیار کاربر قرار می‌دهد. بعضی از نسخه‌های top این امکان را به کاربر می‌دهند که صفحهٔ نمایش اطاعات را سفارشی کند، مانند انتخاب ستونهای اطلاعاتی یا نحوهٔ مرتب‌سازی پروسه‌ها. هسته یکپارچه
سیستم عامل های ماژولار مانند OS-9 و مدرن ترین سیستم عامل های یکپارچه مانند OpenVMS ، Linux ، BSD ، SunOS ، AIX و MULTICS می توانند ماژولهای اجرایی را بطور دینامیکی (پویا) بارگیری کنند. مجوزهای سیستم فایل
بیشتر سیستم‌های فایل شیوه‌هایی برای انتصاب مجوزها یا حق دسترسی به کاربران یا گروه‌های کاربران دارند. این سیستم‌ها بر توانایی کاربران در زمینهٔ دیدن، تغییر دادن، وارد شدن، و اجرای محتوای سیستم فایل نظارت می‌کنند. سیستم‌های شبه یونیکسی و سیستم‌های مبتنی بر پازیکس، شامل سیستم‌های مبتنی بر لینوکس و تمامی نسخه‌های مک او اس اکس، سیستمی برای مدیریت مجوزهای فایل دارند که در این مقاله به آن‌ها «مجوزهای مرسوم یونیکس» می‌گوییم. بیشتر این سیستم‌ها همچنین از نوعی فهرست کنترل دسترسی پشتیبانی می‌کنند که یا اختصاصی است (برای مثال HP-UX ACLs قدیمی) یا POSIX.1e ACLs، بر اساس طرح و پیشنویس اولیهٔ پازیکس که در سال ۱۹۹۷ از آن صرف نظر شد، یا سیستم فایل شبکه‌ای ACLs که قسمتی از استاندارد NFSv4 می‌باشد. مجوزهای سیستم شبه‌یونیکسی در سه دسته یا محدوده مدیریت می‌شوند. این محدوده‌ها با نام‌های کاربر، گروه و دیگر شناخته می‌شوند. مقایسه لینوکس و ویندوز
علاقه مندان سیستم عامل‌های لینوکس ادعا میکنند که لینوکس امن تر از ویندوز است. این ادعا تا حدودی درست است، امااین به خاطر که هسته لینوکس امن تر از ویندوز نیست . بلکه ویندوز بیشتر مستعد حمله است. هکرها دوست دارند به نرم‌افزارهایی که بیشتر مورد استفاده است، حمله کنند. زیرا کاربران کامپیوترهای شخصی، بیشتر از ویندوز استفاده می‌کنند. اما لینوکس به علت اوپن سورس بودن و مشارکت تعداد افراد زیاد رفع برای رفع اسیب پذیری ها قابلیت های امنیت قابل قبولی دارد حتی بعضی سیستم عامل های بر پایه لینوکس برای امنیت کاربران سیستم عامل مخصوص امنیت میسازند پس لینوکس برتری متوسط تا زیاد دارد که حتی طرفدار سرسخت ویندوز نیز تا حدی نباید با این ضعف ویندوز چشم پوشی کند اما استفاده کنندگان لینوکس تقریبا نیاز به انتی ویروس نداشت اما در سال2020 -2021 به علت هجوم بدافزار های نیاز به انتی ویروس داره و تقویت امنیت کرنل لینوکس در کرنل 5.12 و 5.13 و احتمالن 5.14 احساس نیاز میشود اما هنوز به خوبی توانسته امنیت را به خوبی حفظ کند مهم ترین ترین فاکتور برای امنیت، زمانی خودش را نشان می‍دهد که نوبت به میزبانی وب شما می‌رسد. مطمئن شوید که شرکت میزبانی شما قابلیت‌های امنیتی بالایی دارد. یک شرکت هاستینگ خوب، تمام تلاشش را می‌کند تا از وب سایت شما در مقابل حمله هکرها محافظت کند. ترو۶۴ یونیکس
ترو۶۴ یونیکس یک سیستم‌عامل یونیکس ۶۴ بیتی برای معماری مجموعه دستور آلفا است که در حال حاضر در اختیار شرکت هیولت-پاکارد قرار دارد. در گذشته، این سیستم یکی از محصولات شرکت کامپک بود و قبل از آن هم در اختیار شرکت دیجیتال اکیپمنت کورپوریشن و به ان Digital UNIX (و پیش از آن DEC OSF/1 AXP) می‌گفتند. همانطور که از نام اولیه این سیستم‌عامل پیداست، ترو۶۴ یونیکس مبتنی بر سیستم‌عامل OSF/1 بوده است. محصول یونیکس قبلی شرکت DEC اولتریکس نام داشت و مبتنی بر بی‌اس‌دی بود. ترو۶۴ یونیکس در میان نسخه‌های تجاری یونیکس کمی غیرمعمول است، به این صورت که از هسته ماخ که در دانشگاه کارنگی ملون توسعه یافته، استفاده می‌کند (دیگر سیستم‌عامل‌های یونیکس که از ماک استفاده می‌کنند عبارتند از نکست‌استپ، مک اواس ده، آی‌اواس و MkLinux). ترو۶۴ یونیکس نیازمند سفت‌افزار بوت SRM است که در سیستم‌های مبتنی بر دک آلفا وجود دارد. سیستم‌عامل بی‌درنگ
این سیستم عامل اساساً در سیستم‌های جاسازی شده بی‌درنگ، در کاربردهایی مانند ارتباطات فضایی و فضانوردی، سیستم‌های نظامی، کنترل فرایند تولید و مخابرات استفاده می‌شود. این سیستم عامل دارای 512 سطح الویت می‌باشد. یک سیستم عامل چند کاره مانند Unix در وظایف بی‌درنگ ضعیف است. برنامه زمانبندی بالاترین اولویت را به کارهایی با کمترین تقاضا در رایانه می‌دهد، بنابراین هیچ راهی برای اطمینان از این که کار مهم و حیاتی دسترسی به منابع کافی دارد، وجود ندارد. سیستم‌های چندکاره باید داده‌های به اشتراک گذاری شده و منابع سخت افزاری را در بین کارهای مختلف مدیریت کنند. این برای دو وظیفه که به‌طور همزمان دسترسی به داده‌های خاص یا منابع سخت افزاری داشته باشند نا امن است. سه روش معمول برای حل این مشکل وجود دارد: هسته لینوکس
لینوکس یک کلون از UNIX است، بنابراین به دنبال انطباق POSIX و Single UNIX (SUSv3) است. بعلاوه، از آنجا که لینوکس یونیکس نیست، هسته مکالمه‌های اضافی سیستم و رابط‌های دیگر که مخصوص لینوکس هستند فراهم می‌کند. برای درج در هسته رسمی، کد باید با مجموعه ای از قوانین صدور مجوز تعریف شده کاملاً مطابقت داشته باشد. بی‌اس‌دی
بی‌اس‌دی برگرفته از Berkeley Software Distribution (که به عنوان بی‌اس‌دی یونیکس هم شناخته می‌شود) یکی از مشتقات سیستم‌عامل یونیکس بود که در طی سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۵ در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی توسط گروه تحقیقاتی سیستم‌های کامپیوتری توسعه داده و منتشر می‌شد. امروزه واژه "بی‌اس‌دی" برای اشاره به خانواده‌ای از سیستم‌عامل‌های شبه‌یونیکس استفاده می‌شود که همگی از نوادگان همان بی‌اس‌دی یونیکس هستند. سیستم‌عامل‌هایی که از کد اصلی بی‌اس‌دی مشتق شده‌اند هنوز هم توسعه فعالی دارند و به‌طور گسترده استفاده می‌شوند. هسته لینوکس
لینوکس به سرعت بعنوان هسته سیستم عامل GNU پذیرفته شد، که به عنوان یک نرم‌افزار متن باز و نرم‌افزار آزاد ایجاد شده بود، و براساس UNIX بعنوان محصول فرعی از جنگ یونیکس‌ها استفاده شد. از آن زمان، تعداد گسترده‌ای از توزیع سیستم عامل، که معمولاً به آن لینوکس نیز گفته می‌شود، ایجاد شده‌است، اگرچه، به‌طور رسمی، اصطلاح «لینوکس» فقط به هسته اشاره دارد. لیب‌یواس‌بی
لیب‌یواس‌بی کتابخانه‌ای برای سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس است که دسترسی به دستگاه‌های یواس‌بی را ممکن می‌سازد و به کمک این کتابخانه، برنامه‌های کاربردی می‌توانند اطلاعات را از دستگاه‌های یواس‌بی بخوانند یا در آنها اطلاعاتی را بنویسند. این کتابخانه بدون نیاز به گرداننده‌های هسته این قابلیت‌ها را در اختیار برنامه‌نویس قرار می‌دهد. این کتابخانه به زبان برنامه‌نویسی سی نوشته شده است و هم‌اکنون برای سیستم‌عامل‌های لینوکس، خانواده بی‌اس‌دی و مک اواس ده در دسترس است. همچنین پورتی از این کتابخانه برای سیستم‌عامل مایکروسافت ویندوز هم موجود است. از جمله برنامه‌هایی که از این کتابخانه استفاده می‌کنند، می‌توان به SANE، پروژه اسکنر لینوکس اشاره کرد که استفاده از لیب‌یواس‌بی را نسبت به ماژول هسته codice_1 ترجیح داده است، چرا که این ماژول، محدود به هسته ۲٫۴ لینوکس است. این کتابخانه یک نرم‌افزار آزاد است و تحت پروانه جی‌پی‌ال منتشر می‌شود. پی‌سی-بی‌اس‌دی
پی‌سی-بی‌اس‌دی یک سیستم‌عامل رایانه شبه‌یونیکس است که مبتنی بر فری‌بی‌اس‌دی توسعه می‌یابد. این سیستم‌عامل در اوایل سال ۲۰۰۵ توسط کریس مور بنیان‌گذاری شد. به همراه PC-BSD یک محیط گرافیکی هم نصب می‌شود و می‌توان بدون نیاز به نصب هیچ گونه بسته‌ای از آن استفاده کرد. این سیستم‌عامل قبلاً از میزکار KDE به عنوان میزکار پیشفرض خود استفاده می‌کرد اما در حال حاضر کاربر می‌تواند در هنگام نصب، میزکار پیشفرض خود را انتخاب کند. میزکارهای گنوم، کی‌دی‌ای، اکس‌اف‌سی‌ای و چند مدیر پنجره در دسترس هستند. همچنین PC-BSD قابلیت اجرای باینری‌های لینوکس را هم دارد و بدین ترتیب می‌توان برنامه‌های لینوکس را هم بر روی پی‌سی-بی‌اس‌دی اجرا کرد. PC-BSD همچنین از زی‌اف‌اس پشتیبانی کرده و می‌توان به راحتی آن را بر روی یک پارتیشن ZFS نصب کرد. همچنین برنامه نصب پی‌سی-بی‌اس‌دی قادر به رمزنگاری دیسک سخت با استفاده از جلی است. به کمک برنامه واین می‌توان اکثر برنامه‌های سیستم‌عامل مایکروسافت ویندوز را بر روی این سیستم‌عامل اجرا کرد. در سال ۲۰۰۶ پی‌سی-بی‌اس‌دی توسط OSWeekly.com به عنوان کاربر پسندانه‌ترین سیستم‌عامل برای کاربران تازه وارد انتخاب شد. سیستم فایل در فضای کاربری
سیستم فایل در فضای کاربری یا به اختصار FUSE (با تلفظ فیوز)، راهکاری در سیستم‌عاملهای شبه یونیکس است که به کاربران غیر ممتاز اجازه می‌دهد تا بدون نیاز به ویرایش کردن کدهای هسته سیستم‌عامل، سیستم‌فایل‌های خودشان را ایجاد کنند. این کار با اجرا کردن کدهای سیستم فایل در فضای کاربری صورت می‌گیرد و ماژول FUSE هم تنها یک «پل» به رابط‌های هسته را فراهم می‌کند. پیاده‌سازی اصلی و رایج این تکنولوژی، به صورت یک ماژول قابل بارگذاری در هسته است و تحت پروانه جی‌پی‌ال و ال‌جی‌پی‌ال منتشر می‌شود. FUSE یک نرم‌افزار آزاد است. سیستم FUSE در اصل جزئی از AVFS بود، اما بعداً به یک پروژه مستقل در سورس‌فورج تبدیل شد. پیاده‌سازی فیوز در سیستم‌عامل‌های لینوکس، فری‌بی‌اس‌دی، نت‌بی‌اس‌دی، اوپن‌سولاریس، مینیکس ۳، اندروید و مک اواس ده در دسترس است. این پیاده‌سازی به صورت رسمی در نسخه ۲٫۶٫۱۴ هسته لینوکس ادغام شد. مقایسه سیستم‌عامل‌های خانواده بی‌اس‌دی
بیشتر سیستم‌عامل‌های فعلی بی‌اس‌دی به صورت متن‌باز، بدون هیچ هزینه‌ای و همچنین تحت پروانه بی‌اس‌دی قابل دانلود شدن هستند، به جز مک اواس ده و آی‌اواس. این سیستم‌ها عموماً از یک هسته یکپارچه برخوردار هستند، به جز دراگون‌فلی بی‌اس‌دی و اواس ده که یک هسته ترکیبی دارند. پروژه‌های بی‌اس‌دی متن‌باز عموماً هم هسته سیستم‌عامل و هم برنامه‌های فضای کاربری و کتابخانه‌ها را با هم و در یک مخزن کد منبع نگهداری و مدیریت می‌کنند. سی (زبان برنامه‌نویسی)
مجموعه رایج دیگری از توابع کتابخانه C مواردی است که توسط برنامه‌هایی که مخصوص سیستم‌های یونیکس و شبه یونیکس هستند، به ویژه توابعی که رابط کاربری هسته را هدف قرار می‌دهند مورد استفاده قرار می‌گیرد. این عملکردها در استانداردهای مختلفی از جمله POSIX و مشخصات UNIX تک به تفصیل شرح داده شده‌است. سیستم‌عامل
هر سیستم عامل کتابخانه‌ای دارد که در آن رویه‌های سیستم عامل برای فراخوانی توسط برنامه‌های دیگر وجود دارند. برای مثال، برای نوشتن فایلی بر دیسک نیاز به فراخوانی رویهٔ خاصی در سیستم عامل است. یا در سیستم عامل‌های شبه‌یونیکس از رویهٔ سیستمی Fork برای ساختن فرآیندهای جدید استفاده می‌شود. معمولاً کتابخانهٔ سیستم عامل‌های شبه‌یونیکس با زبان برنامه‌نویسی سی نوشته شده‌اند. سیستم‌عامل ابررایانه
در دهه ۱۹۸۰ هزینه توسعه نرم‌افزار در Cray برابر بود با آنچه آنها برای سخت‌افزار خرج کردند و این روند تا حدی مسئول دور شدن از سیستم عامل‌های داخلی به منظور انطباق با نرم‌افزارهای عمومی بود. اولین موج تغییرات سیستم عامل در اواسط دهه ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، زیرا سیستم عامل‌های خاص فروشندگان به نفع یونیکس کنار گذاشته شدند. با وجود شک و تردید اولیه، این انتقال موفقیت‌آمیز بود. جنگ یونیکس‌ها
هرچند که AT&T Corporation یونیکس را برای اولین‌بار ایجاد کرد، در دهه ۱۹۸۰، دانشگاه برکلی اصلی‌ترین توسعه‌دهنده غیرتجاری این سیستم‌عامل محسوب می‌شد. در اواسط دهه ۱۹۸۰، دو نسخه رایج از این سیستم‌عامل وجود داشت، یکی بی‌اس‌دی که متعلق به دانشگاه برکلی بود و دیگری System V که متعلق به AT&T بود. هر دو نسخه، از نسخه ۷ یونیکس مشتق شده بودند اما از آن پس به شکل قابل توجهی دگرگون شده بودند. علاوه بر آن، هر کدام از تولیدکنندگان یونیکس، این سیستم‌عامل را با کم و بیش تغییراتی نسبت به دیگر نسخه‌ها عرضه می‌کردند. فایل دستگاهی
فایل دستگاه یا فایل دستگاهی ، در سیستم‌عاملهای شبه یونیکس، رابطی برای یک گرداننده دستگاه است که در سیستم فایل، همانند یک فایل عادی به نظر می‌رسد. فایل‌های مخصوصی هم در سیستم‌عامل‌های مایکروسافت داس و مایکروسافت ویندوز قرار دارند. این فایل‌ها به یک نرم‌افزار اجازه می‌دهند تا بتواند با یک گرداننده دستگاه با استفاده از فراخوان‌های سیستمی استاندارد ورودی/خروجی ارتباط برقرار کند. این کار باعث می‌شود کارها به شکل ساده‌تری صورت پذیرد و مکانیزم‌های ورود و خروج اطلاعات در برنامه‌های فضای کاربری یکنواخت باشد. رابط متحد توسعه‌پذیر سیستم‌عامل
رابط توسعه پذیر سفت افزاری یکپارچه یا به اختصار UEFI، یک ویژگی نرم‌افزاری رابط بین سیستم‌عامل و پلاتفرم سخت‌افزار می‌باشد. این ویژگی جایگزین رابط سخت‌افزار بایوس است. در حال حاضر در تمام کامپیوترهای شخصی سازگار با آی‌بی‌ام ارائه شده‌است. در بررسی‌ها، ویژگی UEFI، تمامی خدمات بایوس را پشتیبانی می‌کند. به وسیله این ویژگی می‌توان عیب‌یابی و تعمیرات (یا تنظیمات امنیتی) را بدون نیاز به هیچگونه سیستم‌عاملی انجام داد. EFI اصلی توسط اینتل توسعه داده می‌شد. برخی از این شیوه‌ها و قالب داده‌ها، انعکاسی از ویژگی‌های ویندوز می‌باشد. در سال ۲۰۰۵ UEFI جایگزین EFI 1.10 (نسخه نهایی EFI) شد. در حال حاضر ویژگی UEFI توسط انجمن Unified EFI مدیریت می‌شود. یونیکرنل
در یک سیستم عامل کتابخانه، مرزهای حفاظتی به پایین‌ترین لایه‌های سخت‌افزاری کشیده می‌شوند و بر موارد زیر اثر می‌گذارند:معماری سیستم عامل کتابخانه دارای مزایا و معایب متعددی در مقایسه با طرح‌های سیستم عامل‌های معمولی است. یکی از مزیت‌ها این است که از آنجایی که تنها یک فضای آدرس وجود دارد، برای انتقال داده‌ها بین فضای‌کاربر و فضای هسته، نیازی به انتقال پی‌درپی دسترسی نیست. بنابراین، یک سیستم‌عامل کتابخانه‌ای می‌تواند با دسترسی دادن مستقیم به سخت‌افزار، بدون نیاز به انتقال بین حالت کاربر و حالت هسته، عملکرد بهتری را فراهم سازد (در یک هسته مرسوم، این انتقال شامل یک دستورالعمل TRAP است و مانند تغییر زمینه (context switch) نیست). دستاوردهایی که در عملکرد (Performance ) بدست می‌آید، ممکن است با از بین بردن نیاز به کپی داده‌ها بین فضای کاربر و فضای هسته محقق شود، اگرچه این امر با درایورهای دستگاه بدون کپی در سیستم عامل‌های مرسوم نیز امکان پذیر است. مقایسه لینوکس و ویندوز
ویندوز به دلیل اینکه نسبت به بیشتر سیستم عامل های لینوکس که واسط گرافیکی ندارند واسط گرافیکی دارد اما به بیشتر سیستم عامل لینوکس میتوان بین چند واسط گرافیکی انتخاب کرد که این در ویندوز محدود تر است پس در این بخش لینوکس با اختلاف متوسط برتری دارد