در مجسمه سازی از چه وسایلی استفاده می شود؟
مجسمه‌سازی
یکی از اهداف مجسمه سازی ارتباط با دین می باشد. در بسیاری از فرهنگ ها ، بت ها رایج می باشد. مصالح به کار رفته در مجسمه متنوع است و در طول تاریخ تغییر می کند. مواد کلاسیک با دوام فوق العاده، از جنس فلز به ویژه برنز، سنگ و سفال و چوب می باشد، مواد استخوانی و ضد لک از گزینه های با دوام اما ارزان تر محسوب می شوند.از مواد گرانبها مانند طلا، نقره، جید و عاج غالباً برای کارهای لوکس کوچک و بعضاً در موارد بزرگتر مانند مجسمه های ساخته شده از طلا و عاج استفاده می شوند.
آلفرد گیلبرت
اولین اثر مهم گیلبرت، "بوسهٔ پیروزی" (۱۸۸۱–۱۸۸۷) بود که یک سرباز رومی را در حال مرگ در آغوش پیروزی به تصویر می‌کشید. او با خانواده‌اش به رم نقل مکان کرد تا مجسمه‌ای از سنگ مرمر بسازد که مورد توجه مجسمه‌سازان مشهور رنسانس مانند چلینی، دوناتلو، جیامبولونیا و وروکیو قرار گرفت. گیلبرت ساخت "تسلیح پرسئوس" (۱۸۸۲) را با بازدید از فلورانس الهام گرفت و این مجسمه را تحت تأثیر "داوود" دوناتلو و "پرسئوس با سر مدوسا" چلینی ساخت. این اولین مجسمهٔ گیلبرت بود که از برنز ساخته شد. این اثر مورد تحسین قرار گرفت و فردریک لیتون را به سفارش "ایکاروس" (۱۸۸۴) سوق داد که در سال ۱۸۸۴ به همراه "مطالعهٔ سر" (۸۳–۱۸۸۲) در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد. گیلبرت همچنین "صندلی طلسم‌شده" (حدود ۱۸۸۵) را ساخت تا دوباره آن را نابود کند. بارونس فون فاهنبرگ، گیلبرت را مأمور کرد تا آرامگاهی را در اسپا، بلژیک طراحی کند اما او بدون امضای توافقنامهٔ نهایی درگذشت و باعث شد که او برای غرامت شکایت کند. گیلبرت بعداً به ژوزف هاتون گفت که مجسمه‌های برنزی "تسلیح پرسئوس"، "ایکاروس" و "کمدی و تراژدی" (۹۲–۱۸۹۱) سه‌گانه‌ای را تشکیل می‌دهند که به زندگی خودِ او اشاره می‌کند. "تسلیح پرسئوس" تأثیر زیادی بر نسل جدیدی از هنرمندان داشت و به الهام‌بخشی خاص برای جنبش مجسمه‌سازی نوین تبدیل شد زیرا روش ریخته‌گری (لاست واکس) برای اجتماع انگلیسی جدید بود و بلندیِ ۲۹ اینچی آن نوآورانه. این مجسمه، بزرگتر از یک مجسمهٔ تزئینی بود که ممکن است اتاق نشیمن را تزئین کند اما کوچکتر از یک مجسمهٔ معمولی بود. ایرج زند
از جمله آثار بارز وی می‌توان به مجموعه مجسمه‌های فلزی او اشاره کرد که حاصل برش و خمش صفحات دو بعدی و در نتیجه تبدیل آنان به حجم‌ها و فرم‌های سه بعدی است. بر خلاف بیشتر گونه‌های دیگر مجسمه، آثار زند از تمامی جهات دیداری قابل برداشت و دارای هویت اند. وی در آخرین نمایشگاه خود از پلکسی گلاس به جای صفحات فولادی نیز استفاده کرده بود. عکاسی از مجسمه
اکثراً عکاسی از مجسمه را با عکاسی معماری در یک گروه و ردیف قرار می‌دهند. در صورتی که چنین قرابتی وجود ندارد، زیرا اگر چه این دو موضوع در حقیقت همسایه یکدیگرند، اما تکنیک عکسبرداری از هر یک از آن‌ها به قدر کافی با دیگری اختلاف دارد. امکان تجزیه و تحلیل در عکاسی از مجسمه بسیار زیاد است و اغلب آن را به هنر پرتره می‌توان نزدیک‌تر دانست. عکاس در این مورد آزادی عمل قابل ملاحظه‌ای دارد و شخصیت او به خوبی می‌تواند تجلی کند. تشتک (عکاسی)
تشتک ظرفی برای ظهور، ثبوت و شست‌وشوی مواد عکاسی است. معمولاً از پلاستیک، فولاد ضد زنگ، شیشه، چینی یا کائوچو ساخته می‌شود. تشتک‌ها عموماً به شکل مستطیل ساخته می‌شوند. لیلیت تریان
لیلیت تریان عضو کمیسیون نصب مجسمه و بناهای یادبود ایران در وزارت فرهنگ و هنر و هنر پیشین، عضو هیئت داوری نخستین دوسالانه مجسمه‌سازی تهران و عضو هیئت مؤسس انجمن هنرمندان مجسمه‌ساز ایران بود که نمایشگاه‌های تَکی و گروهی بسیاری را نیز در زمینه مجسمه‌سازی برگزار کرده‌است. مجسمه‌سازی
مجسمه‌سازی، تندیسگری یا پیکرتراشی هنر همگذاری یا ریخت دادن به اشیا است و ممکن است در هر اندازه یا با هر سازمایه‌ای (مصالحی) یا تکنیکی انجام گیرد. به فرآورده‌های این هنر "تندیس"، "پیکره" یا "مجسمه" گفته می‌شود. هر پیکر سه بعدی که به منظور دارا بودن یک بیان هنری آفریده شده را می‌توان تندیس نامید. هر شکل‌دادنی مجسمه‌سازی نیست بلکه باید در ورای آن، یک فکر، خلاقیت یا یک نوآوری وجود داشته باشد. ریخته‌گری فلز
فرآیندهای ریخته گری از هزاران سال پیش شناخته شده اند و به طور گسترده ای برای مجسمه سازی (به ویژه در برنز ) ، جواهرات در فلزات گرانبها و سلاح ها و ابزارها مورد استفاده قرار گرفته اند. ریخته گری مهندسی شده در 90 درصد کالاهای بادوام ، از جمله اتومبیل ، کامیون ، هوا فضا ، قطار ، معدن و تجهیزات ساختمانی ، چاه های نفت ، لوازم خانگی ، لوله ها ، هیدرانت ، توربین های بادی ، نیروگاه های هسته ای ، تجهیزات پزشکی ، محصولات دفاعی ، اسباب بازی ها و بیشتر یافت میشود. مجسمه برنزی
در عصر برنز معمولاً از دو شکل برنز استفاده می‌شد: «برنز کلاسیک» و «برنز خفیف». برنز کلاسیک حدو ۱۰٪ قلع دارد و برای تولید محصولات برنزی معمولاً ریخته‌گری می‌شود. در حالی که برنز خفیف حدود ۶٪ قلع دارد و برای تولیدات برنزی، ورقهٔ برنز خفیف را چکش زنی می‌کنند. به عنوان مثال در نوک تیرها و سلاح‌های پرتابی از برنز کلاسیک و در کلاه خود و زره از برنز خفیف استفاده می‌شود. طبق یک تعریف، «برنز مجسمه» مدرن ۹۰٪ مس و قلع ۱۰٪ است. پرویز تناولی
«بازگشت به تهران گر چه ناشی از ضرورت فراهم کردن پول یا شاید گرفتن یک بورس بود، اما عملاً فرصت‌های خوبی برای من به‌وجود آورد. در مدت چند ماهی که در تهران ماندم کارهای زیادی ساختم و دو نمایشگاه تشکیل دادم. در نمایشگاه اول طرحِها و حکاکی‌هایی که عمدتاً در ایتالیا اجرا کرده بودم نشان دادم. بیشتر این طرح‌ها را از روی مدل کشیده بودم، اما تعدادی طرح هم که در تهران از دسته‌های سینه‌زنی تهیه کرده بودم، کنار آنها به نمایش گذاشتم. موضوع حکاکی‌ها عمدتاً حمام‌های عمومی یا نوازندگان دوره‌گرد بود. علاوه بر آن کارهای منوچهر شیبانی شاعر و نقاش نیز در آنجا به نمایش درآمده بود.» تناولی در دی ماه ۱۳۳۶، آثاری کاملاً متفاوت شامل حکاکی‌ها، مجسمه‌های سفالی و مجسمه‌های ساخته شده از آهن‌قراضه‌ها را در تالار به نمایش گذاشت. این نخستین بار در ایران بود که مجموعه‌ای از آثار یک مجسمه‌ساز به نمایش درمی‌آمد. دست‌انداز
هر کدام از این وسایل ممکن است از متریال‌های مختلفی از جمله آسفالت، بتن، پلاستیک بازیافت شده، فلز یا لاستیک ولکانیزه ساخته شده باشند؛ اما اکثراً دست اندازها به دلیل دوام و استحکام و افزایش پایداری از آسفالت و بتن ساخته می‌شوند اما با این حال شکل‌دهی و درآوردن ابعاد مناسب برای آن‌ها دشوار است. بافت (هنر)
در مجسمه‌سازی مدرن عملکرد بافت در خلق آثار هنری اهمیت دیگری دارد، خصوصاً هرگاه به صورت متضاد در ترکیبهای حجمی به کار روند جلوه‌های بصری تازه و مفاهیم هنری عمیق تری را ایجاد می‌کنند. آثار حجم سازی که با توجه به سطوح مات و خشن در کنار سطوح صیقلی شده به وجود میاید، همگی جلوه‌های بصری ویژه‌ای را از نظر بافت برای چشم ایجاد می‌کند.. خوان مونوز
مجسمه‌های خوان مونوز اغلب با انگم، پاپیه ماشه و برنز ساخته شده‌اند. او همچنین علاقه‌مند به آفریدن قطعات موسیقی برای رادیو بود. در یکی از برنامه‌های پخش نشده(Third ear 1992)او عنوان کرده بود :دو واقعیت زمان حال و مرگ را هرگز نمی‌توان نشان داد و بهترین روش درک آنان عدم حضورشان است. او به عنوان یکی از شاخصترین، عمیق‌ترین هنرمندان نسل اول دوران بعد از فرانکو محسوب می‌شود که آثارش به بلوغ هنری رسیده‌است ."کارهایش در گالریهایی موزه گوگنهایم بیلبائو، موزه گوگنهایم نیویورک، موزه و بوستان مجسمه هرش‌هورن -اثر" آخرین گفتگو " ،مؤسسه هنر شیکاگو و تیت مدرن به نمایش گذاشته شده‌است. مجسمه محمد فضولی
مجسمه محمد فضولی در باکو (به ترکی آذربایجانی: Füzulinin heykəli) نمونه چشم‌نواز مجسمه سازی می‌باشد، که در سال ۱۹۶۲ در مقابل ساختمان تئاتر درام ملی آکادمی دولت آذربایجان نصب گردید. این مجسمه از سوی «توکای محمدف»، عضو غیرحضوری آکادمی نقاشی شوروی و «عمر ائلدارف»، عضو حضوری آکادمی نقاشی شوروی خلق شده‌است. مورین (روش شیشه‌گری)
پس از ایجاد مورین، می‌توان آنها را از چند طریق در ظرف شیشه‌ای یا مجسمه گنجاند. تعدادی از مورین‌ها ممکن است کم و بیش و به‌طور تصادفی روی یک میز مخصوص فولادی پخش شده و سپس در سطح یک حباب شیشه‌ای که به‌طور نسبی دمیده شده‌است، چسبانده شوند. با دمیدن، گرم شدن و شکل‌دادن بیشتر روی میز مخصوص، مورین کاملاً درون حباب قرار می‌گیرد و یک ترتیب تصادفی از مورین در ظرف یا مجسمه دمیده‌شده ایجاد می‌شود. عثمان رحمان‌زاده
عثمان رحمان زاده در سال ۱۳۳۵ در روستای ناچیت در نزدیکی شهر بوکان به دنیا آمد. او با استفاده از چوب و مقوا به ساختن مجسمه می‌پردازد. او مجسمه‌سازی را از سن ۱۰ سالگی آغاز کرده‌است. او در طراحی و آرایش عروسک‌ها و نیز در چینش صحنه، بخشی از آداب و رسوم مردم کُرد را به مخاطب خود نشان دهد. رحمان‌زاده همچنین به نوشتن داستان و تصویرگری دربارأ عروسک‌ها پرداخته‌است. روش کار او بدین صورت است که پیش از ساخت هر مجسمه، فضای مورد نظر را در ذهن خود آفریده و به شخصیت‌های داستانش فکر کرده و بر مبنای آن صحنه‌آرایی کرده و با چیدمان پیکرک‌ها در کنار هم به تصویری زنده از زندگی دست پیدا می‌کند. او در کارهایش، مراسم باران‌خواهی، عروسی، بازی‌ها، ضرب‌المثل‌ها و دیگر آداب و رسوم مردم کُرد را به مخاطب نشان داده‌است. رحمان زاده دربارهٔ مجسمه‌های طراحی و ساخته شده توسط خودش می‌گوید: مکتب سقاخانه
یکی از هنرمندانی که در این راه بسیار کوشش کرد پرویز تناولی است. او بیشتر از جنبه نقاشی به‌عنوان مجسمه‌ساز شهرت بسیار دارد. او بیش از ۱۰ سال را به مطالعه وسیعی دربارهٔ فرش، ظروف و گلیم‌های ایرانی پرداخت و علاوه بر اینها از آهن و در و پنجره فلزی مساجد، قفل و کلید و ضریح سقاخانه و امثال این اشیاء در کار مجسمه‌سازی استفاده و آن‌ها را به شیوه خاص خود فرمالیزه کرد. او یکسره دل‌مشغول شرق و کشور شرقی اش بوده‌است: «آنچه کمتر از همه برایم مطرح است، چیزهایی است که در گذشته مطرح بوده و حالا بال و پرش ریخته‌است. آنچه دیگر مطرح نیست غرب است. هر اتفاقی که در غرب بیفتد برایم مهم نیست. حالا بیشتر به شرق هرچیز فکر می‌کنم، چیزهایی شرقی، مثلاً شرق شعر یا شعر شرقی.» موآی
مجسمه‌های عظیم یا موآی، در طی یک دورهٔ کوتاه خلاقیت و به‌صورت خرسنگی ساخته شده‌است. برطبق آخرین تحقیقات باستان‌شناختی، ۸۸۷ مجسمهٔ سنگیِ یکپارچه در موزه و در جزیره شناسایی شده‌اند. انیمالیر
این تصویر گرایی ممکن است که به صورت نقاشی یا ساخت مجسمه باشد و این اصلاح به‌طور عمده از قرن ۱۹ به هنرمندانی که در این سبک و فرمت فعالیت می‌کنند اطلاق می‌شود. نقاش یا مجسمه‌سازی که دستمایه و الگوی اثر خود را از حیوانات می‌گیرد و با خلق یک تابلو یا تندیس به آن هویت و جان می‌بخشد. او (فیلم ۲۰۱۳)
مجسمه هواپیمایی که در یک میدان خارج از مرکز طراحی اقیانوس آرام نشان داده شده‌است، کاملاً با "CGI" ساخته شده‌است. در لوکیشن واقعی در غرب هالیوود چنین مجسمه ای وجود ندارد.همچنین بیشتر صحنه‌های فیلم حاوی سایه‌های مختلف گرم و متنوع از قرمز تا نارنجی و زرد است. مهرگره
این مردم، در ساختن مجسمه نیز مهارت خاصی داشتند و تندیسهای حیوانات و انسانها را با علاقه و اشتیاق فراوان می‌ساختند و به ساختن مجسمه‌های انسانی، علاقه، ذوق و سلیقه بیشتری به خرج می‌دادند. ساکنان این منطقه، علاوه بر مجسمه سازی، در ساختن تبر، شمشیر و سایر وسائل جنگی نیز ید طولائی داشته‌اند که نمونه‌ها و آثار آن در "موزه شهر سبّی" گواه بر این مدعا می‌باشد. کرایولیپولیز
برای انجماد سلول های چربی ، مجسمه سازی خنک کننده a یک تکنیک منحصر به فرد را اعمال می کند. اگرچه بدن مدتی طول می کشد تا سلول های مرده را جذب و حذف کند ، اما روش انجماد بسیاری از سلول های چربی مورد نظر را از بین می برد. تا 25 درصد چربی مورد نظر بدن در نهایت هضم و از منطقه حذف می شود. از آنجا که همه متفاوت هستند ، چارچوب زمانی دقیق برای آنچه که در پی خنک سازی مجسمه سازی انتظار می رود متفاوت خواهد بود.[https://coolsculpting.ae/ [۵]] جهانگیر شهدادی
پس از دانشکده، جهانگیر به‌طور جدی تر به گسترش و پیشرفت تجربه‌های خود در نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری ادامه داد. حاصل این دوره، جوایزی چند در مسابقه‌های مجسمه‌سازی بود، از جمله احراز مقام اول برای طرح و اجرای فرسک دیواری، ماشین سازی اراک (۱۳۵۴) و به دنبال آن در ۱۳۵۶، احراز مقام اول برای طرح و اجرای مجسمه فواره میدان منوچهری از طرف سازمان زیباسازی شهر تهران. کنستانتین برانکوزی
برانکوزی، مانند بسیاری از هنرمندان نوگرا، به هنر بدوی جلب شد، ولی بیش از آن تحت تأثیر هنر قومی زادگاهش و هنر مشرق‌زمین قرار گرفت. او با ساده‌سازی شکل‌ها به نتایج درخشان دست یافت، چنان‌که یکی از نخستین مجسمه‌هایش به نام بوسه (۱۹۰۸) را برگردان سه بعدی پرده دوشیزگان آوینیون پابلو پیکاسو می‌دانند. برانکوشی بر خلاف پیکاسو همواره به جنبه نمادگرایانه غیر اروپایی اهمیت می‌داد. مثلاً مجسمه‌های نوزاد (۱۹۱۵) و آغاز جهان (۱۹۲۴) نمادهای عام زندگی و باروری را نشان می‌دهند. این مجسمه‌ها از شکل‌های ساده تشکیل شده‌اند ولی هندسی یا متقارن نیستند. برانکوزی چند سال روی ایده ساخت مجسمه سنگی مکعب شکل که دو نفر را در حال بوسیدن هم نشان می‌دهد کار کرد. روسیه
مجسمه‌سازی نیز در روسیه از جایگاه ویژه ای برخوردار است. این هنر به ویژه پس از روی کارآمدن پتر اول گسترش یافت و جلوه ای از سبک پیکرنگاری خلاقانه روسی را به نمایش می‌گذارد. در پارک‌ها، موزه‌ها، ایستگاه‌های مترو، نمای داخلی و بیرونی کاخ‌های دوران امپراتوری و میدان‌ها و خیابان‌های شهرهای روسیه مجسمه‌های زیبایی مشاهده می‌شوند که نمایانگر تاریخ این کشور چه دوران قبل از انقلاب اکتبر و چه پس از آن است. همچون مجسمه یک مرد و زن که در دستانشان داس و چکش دیده می‌شود به نام (زن و مرد کارگر)، کاری ست از پیکرنگار آن دوران وِرا ایگناتِونا موخینا (Ве́ра Игна́тьевна Му́хина (۱۸۸۹—۱۹۵۳ که در نزدیکی ایستگاه مترو پارک ودنخا ВДНХ نصب شده و به یک ایده و نماد دوران شوروی در مسکو بدل شده‌است. در روسیه موزه‌ها و گالری‌های بسیاری وجود دارند. روس‌ها به هنر روسی افتخار می‌کنند و همواره بازدید از این موزه‌ها و گالری‌ها در برنامه آنها جای دارد. از میان این اماکن، موزه تریتیکوف Государственная Третьяковская галерея، موزه هنرهای زیبا به نام الکساندر پوشکین Государственный музей изобразительных искусств им. А. С. Пушкина در مسکو و موزه ارمیتاژ سنت پترزبورگ Эрмитаж از معروف‌ترین و دیدنی‌ترین آنها محسوب می‌شوند. تندیس
تندیسک‌هایی که به عنوان یادبود در مراسم‌های مختلف اهدا می‌شود را در ایران با همان عنوان تندیس می‌شناسند. در میان جنس مجسمه‌ها نوع جدیدی با نام جیپس تولید می‌شود که این نوع مجسمه مقاومت بیشتری نسبت به پلی‌استر داشته و مقاوم در برابر سرما، گرما و رطوبت می‌باشد. این نوع مجسمه‌ها را به شرط دارا بودن کیفیت مناسب رنگ می‌توان در محیط روباز و بیرون از منزل نیز نصب و به کار برد. مجسمه‌سازی در آسیای جنوبی
اولین مجسمهٔ شناخته شده در شبه قارهٔ هند از تمدنی در درهٔ هندو است که در اطراف موهنجودارو و هاراپا، پاکستان امروزی، یافت شده‌ است. این‌ها شامل "زن رقصنده" ی مشهور از جنس برنز می‌شوند. اگرچه این‌گونه اشکال در برنز و سنگ‌ها محدود است و بیشتر به صورت مجسمه‌های سفالی رنگ و چسباندن سنگ‌ها بوده اند، اغلب اشکال به صورت حیوانات و خدایان نمایش داده شده‌اند و کمتر فیگورهای انسانی در آن‌ها موجود بوده.. بعد از متلاشی شدن تمدن دورهٔ هندو، مدارکی کوچک از مجسمه‌سازی تا آغاز دورهٔ بودایی وجود دارد که جدا از اندوختهٔ فیگورهای مسی قبلی هستند . . بنابراین رسم مجسمه‌سازی یادبودی هندی به نظر می‌رسد که دیر شروع شده باشد.(همراه با سلطنت آسوکا و پایه‌های آشوکا در اطراف هند) او همراه با حکمرانی خود مجسمه‌های مشهوری از حیوانات را در بر داشته که اغلب به شکل شیر بوده‌اند که اکنون شش عدد از آن‌ها بر جای مانده‌ است. . تعداد زیادی از مجسمه‌های فیگوری که اکنون آزاد هستند از سفرهای اخیر بودایی‌ها نجات پیدا کرده‌اند که شاید باعث پیشرفت رسوم استفاده از چوب شده‌ است که همچنین آیین هندو را در بر می گرفته.. آینه‌کاری
مصالح و مواد مورد استفاده در هنر آینه کاری عبارتند از: آینه چسب یا بُنکس (در اصطلاح چسب چوب را گویند)، سریش و گچ نرم. ابزارهایی که در هنر آینه کاری استفاده می‌شوند عبارتند از: قلم طراحی، خط‌کش چوبی برای خط اندازی روی شیشه، میز زیر دست، الماس آینه بر و تنها ابزاری که در نصب آن به کار برده می‌شود کاردک است. طراحی گرافیک
ایده‌های جدید می‌تواند از طریق تجربه با ابزار و روش به وجود بیاید. برخی از طراحان ایده را با استفاده از مداد و کاغذ جستجو می‌کنند. برخی از ابزارهای مختلف ساخت علامت و منابع کامپیوتر برای مجسمه‌سازی به عنوان وسیله‌ای الهام‌بخش خلاقیت استفاده می‌شوند. یکی از ویژگی‌های کلیدی طراحی گرافیک آن است که یک ابزار انتخاب تصویر مناسب به منظور انتقال معنا می‌سازد. یاسمین سینایی
او ۱۰ نمایشگاه انفرادی در ایران، قطر و دبی داده و در ۵۰ نمایشگاه گروهی شرکت کرده‌است. از جمله نمایشگاه‌هایش می‌توان به نمایشگاه مجسمه‌های «عاشقانه» در فرهنگسرای نیاوران (۱۳۸۷) و «فرشتگان» در نگارخانه سیلک (۱۳۸۶) اشاره کرد. او بیشتر از تکنیک خمیر کاغذ استفاده می‌کند. محمد رسول‌الله (فیلم ۱۳۹۴)
هفت کارگاه مخصوص مهیاسازی دکورها، صنایع دستی و دست‌سازهای سنتی، تجهیزات و لوازم صحنه را برای این فیلم ساخته‌اند. این کارگاه‌ها شامل کارگاه نجاری، کارگاه عمومی ساخت لوازم، کارگاه خیاطی، کارگاه بت‌سازی، کارگاه رنگ و پتینه و کهنه‌کاری، کارگاه محصولات چوبی خاص و کارگاه مدل‌سازی بودند. بیش از ۴۰۰۰ قطعه لوازم صحنه شامل وسایل خانه، لوازم سفر و بازرگانی، وسایل زینتی، ادوات جنگی، وسایل خرید و فروش و لوازم بازار در این کارگاه‌ها ساخته شد. مدیریت این کارگاه‌ها عمدتاً با مردمان ایرانی‌تبار بود و تنها یک ایتالیایی، در قسمت کارگاه رنگ و پتینه‌کاری و کهنه‌کاری فعال بود. همهٔ پرسنل کارگاه‌ها تحت نظر فرانکو فوماگالی، طراح ایتالیایی لوازم صحنه، فعالیت می‌کردند. در این فیلم بسیاری از وسایل ضروری مثل مواد اولیه، ظروف، دست‌باف‌ته‌ها، پارچهها و تزئینات سنتی و کهن، با سفر به شهرها و روستاهای تاریخی، انتخاب و خریداری شده بودند. مجسمه برنزی
اگر قالب به خوبی ساخته نشود و فرایند ریخته‌گری شکست بخورد، آثار هنری نیز از بین می‌روند. پس از خنک شدن فلز، سرامیک خارجی یا خاک رس از بین می‌رود. نتیجهٔ تولید شده علاوه بر اصل اثر شامل پین‌های اصلی، چشمه‌ها و منافذها است. همه اینها با اره برداشته می‌شوند. سپس همه علائم باقی مانده از ابزارهای برش جلا داده می‌شوند و مواد هسته داخلی برای حذف احتمال خوردگی داخلی برداشته می‌شوند. ممکن است توسط حبابهای گاز حفره‌هایی ناقص ایجاد شود. این نقص‌ها با موارد مناسب پر و با جوشکاری و حک اصلاح می‌شود. فرآیند بن دی
این تکنیک در دیگر آثار هنری از جمله مجسمه استفاده شده است. روی لیختن اشتاین در سال ۱۹۹۲ در مجسمه ای به نام (El Cap Barcelona) از نقطه های بن دی استفاده کرد و این مجسمه را بر طبق این نقطه ها ساخت. اقیانوسیه
مجسمه‌سازی در اقیانوسیه برای اولین بار در گینه نو به شکل مجموعه‌ای از تندیس‌های سنگی که در سراسر جزیره، به‌ویژه در کوه‌ها، یافت می‌شود، نمود پیدا کرده‌است. یافتن یک چارچوب زمانی برای این قطعات در بیشتر موارد دشوار است، اما تاریخ یکی از آن‌ها به ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسد. تا سال ۱۵۰۰ قبل از میلاد، فرهنگ لاپیتا، نوادگان موج دوم مهاجرت، شروع به گسترش در جزایر دورتر کرد. تقریباً در همان زمان، هنر در گینه نو ظاهر شد، از جمله اولین نمونه‌های مجسمه‌سازی در اقیانوسیه. از حدود سال ۱۱۰۰ بعد از میلاد، مردم جزیره ایستر ساخت نزدیک به ۹۰۰ موآی (مجسمه سنگی بزرگ) را آغاز کردند. در حدود سال ۱۲۰۰ پس از میلاد، مردم پوهنپی، جزیره‌ای در میکرونزی، دست به ساخت سازه‌های سنگی بزرگ دیگری زدند و نان مدال، شهری از جزایر مصنوعی و شبکه‌ای از کانال‌ها، را ساختند. هنر هاوایی شامل کنده‌کاری روی چوب، کار با پَر، سنگ‌نگاره، پارچه پوست درخت (که در هاوایی کاپا و در جاهای دیگر اقیانوس آرام تاپا نامیده می‌شود) و خالکوبی است. بومیان هاوایی نه فلز داشتند و نه پارچه‌های بافته‌شده. تندیس
مجسمه‌های بسیاری برای بزرگ‌داشت وقایع تاریخی ساخته شده‌اند. از آن جمله می‌توان به مجسمهٔ نبرد هیروشیما اشاره کرد. مجسمه‌ها ممکن است به یادبود بزرگان تاریخ ساخته شوند، همچون مجسمهٔ فردوسی، امیر کبیر ، ابوریحان بیرونی. بسیاری مجسمه‌ها نیز به‌عنوان هنری عمومی به نمایش گذاشته می‌شوند. معدودی مجسمه‌ها خود به مظهری از تاریخ بدل می‌شوند، مانند مجسمهٔ آزادی در ایالات متحدهٔ آمریکا. همچنین، در ایران، به‌ عنوان قدردانی به برگزیدگان جشنواره‌ها [تندیس] هدیه داده می‌شود؛ مانند جشنواره‌های: فیلم فجر، تندیس سیمرغ بلورین , ... تمدن کیکلادی
معروفترین و شناخته‌شده‌ترین هنر این دوره، مجسمه‌های سپرگونه از جنس مرمر است که تحت عنوان «بت» شناخته می‌شوند. اندازه این مجسمه‌ها معمولاً کوچک است اما مجسمه‌هایی به ابعاد و اندازه یک انسان هم کشف شده‌اند. تاکنون فرضیه‌های گوناگونی برای هدف ساخت این بت‌ها بیان شده. برای مثال این فرضیه وجود دارد که این مجسمه‌ها برای مراسم خاکسپاری استفاده می‌شده‌اند و همانند یک خدمتکار برای متوفی عمل می‌کردند. اما فرضیه دیگری می‌گوید که این مجسمه‌ها در زندگی روزانه فرد نیز نقش داشتند و بعد از مرگ صاحبخانه همراه با وی دفن می‌شدند.از معروفترین مجسمه‌های این دوره مجسمه چنگ‌نوازی است که بروی یک صندلی نشسته‌است. ریخته‌گری لاست واکس
روش‌های مورد استفاده برای قطعات کوچک و جواهرات تا حدی از آن‌هایی که برای مجسمه‌سازی استفاده می‌شوند متفاوت است. یک مدل مومی با تزریق به داخل یک قالب لاستیکی و یا با کنده‌کاری ساخته می‌شود. موم با پایه پلاستیکی ترکیب شده و یک پایه "sprue" نامیده می‌شوند. سپس یک فلاسک فلزی، که شبیه به لوله فولادی كوتاهی با ۳.۵ تا ۱۵ سانتی متر طول و عرض است، بر روی آن قرار داده می‌شود. بیشتر پایه‌ها دارای لبه‌ای دایره‌ای هستند که فلاسک با اندازه استاندارد را در بر می‌گیرد و آن را در جای خود نگه می‌دارد. گچ درون فلاسک ریخته می‌شود و آن را پر کرده و سخت می‌شود، سپس همانطور که در بالا ذکر شد، سوزانده می‌شود. ریخته‌گری معمولاً مستقیماً از کوره به روش ریخته‌گری گریز از مرکز یا انجام می‌شود. اریک جویسل
او برای نخستین بار در دهه 1980 اشکال منحصر به فرد ایجاد شده توسط آکیرا یوشیزاوا ، استاد بزرگ اوریگامی ژاپنی را که بیش از 50000 مدل خلق کرده بود ، کشف کرد و روش جمع کردن مدل های مرطوب را ایجاد کرد که اجازه می داد مجسمه های گرد سه بعدی ایجاد شود. جویسل با روشی که آثار یوشیزاوا روشهای قدیمی اریگامی و اشکال استاندارد مجسمه سازی را مخلوط کرده است ، بدون ایجاد برش و استفاده از چسب ، از کاغذ مرطوب شکل های رسا ایجاد می کند. لوییز نولسون
در اوایل دهه ۱۹۳۰ وی در کلاسهای هنر دانشجویان هنر کالج نیویورک شرکت می‌کرد و در سال ۱۹۴۱ اولین نمایشگاه انفرادی خود را داشت. او دانش‌آموخته اساتیدی چون هانس هوفمن و چایم گروس بود، مجسمه‌های او که معمولاً از چوب ساخته می‌شوند، به شکل پازل مانند به نظر می‌رسند، مجسمه‌های دیواری وی اغلب ۳ بعدی بودند، یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد کار او این است که چهره‌های او اغلب سیاه و سفید نقاشی می‌شوند. کارهای نولسون، در سی و یکمین دوسالانه ونیز به نمایش درآمد. کارهای او در مجموعه‌های اصلی در موزه نیویورک نگهداری می‌شود. نلسون یکی از مهمترین چهره‌های مجسمه‌سازی قرن بیستم آمریکا است. فرهنگسرای نیاوران
در محوطهٔ بیرونی فرهنگسرا و در ورودی کتابخانه سه مجسمهٔ سه مرد با چهره‌ها و حالت‌های روزمره قرار دارند. این مجسمه‌ها را پرویز تناولی، نویسنده و مجسمه‌ساز ایرانی و دوست کامران دیبا، به درخواست خود دیبا ساخت و در ورودی کتابخانه نصب شدند. ایدهٔ دیبا برای نصب این مجسمه‌ها ساده بود: «تلفیق هنر و معماری با زندگی روزمره». چنین ایده‌ای نشان‌گر معماری مردمی دیبا نیز بود. دیبا در این مورد می‌گوید: «حتی در اروپا و آمریکا هم تا پیش از آن زمان کار مشابهی انجام نشده بود و مجسمه‌ها روی پایه، دور از دسترس و اغلب از مدل اشخاص نامی یا سیاستمداران ساخته می‌شدند.» ایدهٔ اولیهٔ این مجسمه‌ها بعد از دیدن آثاری از استیون سیگال به ذهن دیبا رسید. سیگال مجسمه‌های گچی و سفید می‌ساخت و آن‌ها را در موزه‌ها می‌گذاشت و دست زدن به آن‌ها ممنوع بود. دیبا هنر را از حالت مقدس سنتی‌اش خارج کرد و به میان مردم آورد، مردم در کنار این مجسمه‌ها جمع می‌شدند، به آن‌ها دست می‌زدند و با آن‌ها عکس می‌گرفتند. دیبا در این مورد می‌گوید: «شد ممر درآمدی برای عکاس‌ها و این‌ها همه ربط داشت به ایدهٔ من از معماری.» نتسوکه
نِتسوکه (به انگلیسی: Netsuke) (به ژاپنی: 根付) مجسمه‌های کوچک و ظریفی هستند که قدمت ساخت آنها به قرن ۱۷ میلادی در ژاپن بازمی‌گردد. در ابتدا یک اتصال‌دهنده دکمه‌ای ساده و تراشیده شده بر روی ریسمان‌های یک جعبه اینرو (inrō) بود، بعداً نِتسوکه به اشیای ساختاری با تزئینات منبت‌کاری شده تبدیل شد. مجسمه برنزی
آلیاژهای برنز مختلف زیادی وجود دارد، در زمان حال اکثر موزه‌ها این اصطلاح را به اشتباه استفاده می‌کنند، و در توضیحات به جای آن عبارت «آلیاژ مس» بکار می‌رود. معمولاً برنز مدرن ۸۸٪ مس و ۱۲٪ قلع است. برنز آلفا از محلول جامد قلع در مس تشکیل شده‌است. از آلیاژهای برنز آلفا با قلع ۴ تا پنج درصد برای ساختن سکه استفاده می‌شود. برنزهای تاریخی از نظر ترکیب بسیار متغیر هستند، زیرا بیشتر فلزکاران احتمالاً از هر نوع قراضه استفاده می‌کردند. برخی از مجسمه‌های برنزی قدیمی موجود دارای ترکیباتی از قلع، مس، روی، سرب، نیکل، آهن، آنتیموان و آرسنیک هستند. در برخی موارد حتی مقدار غیرمعمولی از نقره نیز مشاهده شده‌است. از این ترکیبات و درصد هرکام می‌توان راجع به ماهیت ماده اولیه مورد استفاده حدس‌هایی زد. مثلاً میزان زیاد نقره می‌تواند نشان دهد که مجسمه از قاب سکه ساخته شده‌است. سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران
ایده اولیه برگزاری سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران در بهمن ماه ۱۳۸۴ توسط دکتر محمد حسین حلیمی به معاونت هنری شهرداری تهران(محمد مهدی عسگرپور) ارائه شد و طرح مذکور توسط مدیریت هنرهای تجسمی سازمان فرهنگی هنری شهرداری(سید محسن هاشمی) در بهار ۱۳۸۵ با گردآوری اطلاعاتی در زمینه چگونگی برگزاری این دست سمپوزیوم‌ها و با مبنا قرار دادن سه موضوع علم، هنر و معنویت پیگری شد و در نهایت در ۲۴ خرداد سال ۱۳۸۵ دبیرخانه سمپوزیوم با هدف رصد و دعوت از هنرمندان ایرانی و خارجی برای مشارکت در این سمپوزیوم آغاز به کار کرد. در پایان مهلت تعیین شده ۳۸۲ ماکت به دبیرخانه سمپوزیوم رسید و براساس مقررات۱۵ اثر خارجی و ۵ اثر از هنرمندان ایرانی و ۷ اثر ذخیره به‌وسیله هیئت داوران اولیه انتخاب شد. سمپوزیوم در فاصله زمانی ۱ تا ۲۱ اسفند ۱۳۸۵ در پارک جنگلی چیتگر تهران برگزار شد.هر هنرمند برای اجرای اثرش فضایی به عنوان کارگاه در اختیار داشت که اثر خود را در آن اجرا کرد. فعالیت‌های هنری
"رسم" به معنای ایجاد یک تصویر با استفاده از هر ابزار و تکنیکی است. در معنای عام آن، علامت گذاشتن روی یک سطح به وسیله یک ابزار یا حرکت دادن آن روی سطح است. ابزارهای رایج برای این‌کار، مداد گرافیتی، قلم و مرکب، برس‌های جوهری، مداد شمعی، پاستل مومی، زغال، پاستل و ماژیک هستند. ابزارهای دیجیتالی هم که این کار را شبیه‌سازی می‌کنند هم مورد استفاده قرار می‌گیرند. تکنیک اصلی استفاده شده در رسم، کشیدن خط، سایه‌زنی، هاشورزنی، سایه‌زنی تصادفی و نقطه‌نگاری هستند. هنرمندی که در رسم تبحر دارد، طراح یا رسام خوانده می‌شود. رسم برای نمونه در کمیک و پویانمایی استفاده می‌شود. موزه دستگاه‌های سکس
هم‌اکنون به تقریب ۲۰۰ ابزارک به همراه نوشته‌های راهنما در این موزه وجود دارد. قدمت برخی از این ابزارها به قرن ۱۶ می‌رسد. از جمله این ابزارها می‌توان به صورتک‌ها، " میزهای ویژه آمیزش جنسی" به منظور آسان‌سازی پوزیشن‌های غیرعادی، ابزارهایی برای تحریک "آلت مردان، کیسه بیضه، باسن، رحم و بافت‌های کلیتوریس "، لرزاننده‌ها، صندلی‌های طراحی شده برای "بی‌دی‌اس‌ام"، "جعبه جادویی آسیایی"، صندلی‌های سوراخ‌دار ویژه آمیزش دهانی، کمربند پاکدامنی مربوط به دهه ۱۵۸۰، کرست‌های آهنی و غیره اشاره کرد. حتی ابزاری ضد خودارضایی پسران که در فرانسه و در دهه ۱۹۲۰ اختراع شده بود نیز در این موزه وجود دارد. این ابزار حلقه الکترونیکی داشت که به محض شق شدن آلت پسر، والدین وی از راه صوت مطلع می‌شدند. در این موزه کفش‌های ویژه‌ای که فواحش یونانی می‌پوشیده‌اند نیز موجود است که زیر آن‌ها حک شده بود: «گام‌های مرا دنبال کن» تا از این طریق و با ردی که این نوشته روی زمین ایجاد می‌کرد، مشتریان قادر باشند فواحش را آسان‌تر بیابند. در این موزه همچنین مجموعه‌ای از البسه تحریک‌آمیز نیز وجود دارد. در بخش هنری این موزه نگاره‌هایی مرتبط با مسائل جنسی انسان نگه‌داری می‌شود. یک سالن نمایش در این موزه هست که در آن شماری از نخستین پورنوگرافی‌های تاریخ که در اسپانیا و در دهه ۱۹۲۰ ساخته شدند را نمایش می‌دهند. کاسکاد ایروان
این مجسمه‌ها هم ازنظر مالی و هم به لحاظ هنری ارزشمند هستند و در میان آن‌ها آثار برخی از مجسمه‌سازان صاحب‌نام دنیا مانند: لین چادویک (مجسمه‌ساز انگلیسی و یکی از چهره‌های سرشناس هنر قرن بیستم)، بری فلاناگان (مجسمه‌ساز اهل ولز)، استانیسلاو لیبنسکی و یاروسلاو بریختوا (زوج معروف اهل چک)، پل کاکس (مجسمه‌ساز انگلیسی)، جیومه پلنسا (مجسمه‌ساز و هنرمند کاتالان اسپانیایی) و فرناندو بوترو (هنرمند کلمبیایی) به چشم می‌خورد. تونی کرگ
تونی کرگ از سال‌های ۱۹۸۰، بنا کرد به استفاده از تکنیک‌های سنتی طراحی، و پیکره‌سازی از چوب و برنز. مجسمه‌های اغلب در ابعاد بزرگش، با الهام از فرم‌های ارگانیک، اندام‌وار و گیاهی و همچنین از فیگورهای انسانی شکل گرفته‌اند و با نوعی زیبایی‌شناسی (استتیک) و حس‌بخشی مسحورکننده و تداعی‌گر ما را به وجد می‌آورند. در پیشزمینهٔ کارها، همواره مصالح و ماتریال قرار دارد، به مثابه گونه‌ای حامل بیان و تعبیر اصلی هر مجسمه. در فرایند طولانی تکوین فرم یابی، صورتبندی، و کار روی مواد و سطوح، کارها از نظر فرمی در فضا شکل می‌گیرند و رشد می‌کنند. مجسمه‌ها و پیکره‌های لرزان، محدب و به جلو آمده، منحنی و خمیده یا بیرون جسته، یادآور ساختارهایی تا بینهایت رو به رشد و تکامل هستند که روی هم، کم و بیش همه‌شان، خصلت و منشی بنیادین دارند. آتش‌بازی
وسایل آتش بازی چهار جلوه اصلیِ صدا، نور، دود و مواد شناور را به‌ صورت زمینی و هوایی ایجاد می‌کنند. وسایل آتش بازی برای سوزاندن با شعله های رنگین و جرقه های قرمز، نارنجی، زرد، آبی، بنفش و نقره ای طراحی می شوند. مراسم آتش بازی در سراسر جهان رایج است و در بسیاری از مراسمات فرهنگی و جشن‌ها مورد استفاده قرار می گیرد. رقص‌های آذربایجانی
این رقص در عصر خود در مناطق جنوبی آذربایجان بسیار مشهور بود. در اصل رقص توسط افراد مسن اجرا می‌شود. مجری رقص با صدای آرام رقص شروع به دور زدن می‌کند. با دست‌ها و بدن خود حرکات مختلف انجام می‌دهد. ناگهان صدای موسیقی قطع می‌شود. مجری رقص نیز ناگهان بی حرکت می‌ایستد و اگر منظور او خنداندن تماشاگران باشد سعی می‌کند در وضعیت عجیبتری متوقف شود.رقص مجسمه فقط توسط آقایان اجرا می‌شود. مجسمه برنزی
چه هنری پرو
مرتبط: مجسمه‌سازی و نقاشی پرو ریخته‌گری لاست واکس
ریخته‌گری توخالی مجسمه‌ها در پادشاهی جدید با مجسمه زانو زده توتمس چهارم (موزه بریتانیا، لندن) و قطعه سر رامسس پنچم (موزه Fitzwilliam، کمبریج) نشان داده شده‌است. ریخته‌گری‌های توخالی با جزئیات بیشتری انجام می‌شوند و تا سلسله هجدهم ادامه می‌یابند، که توسط شکل زانو زده برنز سیاه توتانخامون (موزه دانشگاه پنسیلوانیا) نشان داده شده‌است. این نوع ریخته‌گری در تولید انبوه در اواخر دوره تا زمان امپراتوری بطلمیوسی زمانی که چهره‌های خدایان برای عبادت شخصی و نذورات معبد نذری ریخته می‌شد، استفاده می‌شود. دسته‌های شبیه زنان برهنه بر روی آینه‌های برنزی توسط ریخته‌گری مومی پدید آمده‌اند. ریخته‌گری دقیق
تاریخ غنی و طولانی ریخته‌گری دقیق به هزاران سال پیش و تولید زیور آلات برنز، مس و طلا، بت‌ها و مجسمه‌ها در مصر باستان و بین‌النهرین، سلسله هان در چین و آزتک در مکزیک برمی‌گردد. نخستین و شناخته شده‌ترین متنی که فرایند ریخته‌گری دقیق در آن شرح داده شده توسط فردی به نام Theophilius Presbyte در ۱۱۰۰ میلادی نوشته شد، مدتی پس مطالب او توسط مجسمه‌ساز و زرگری به نام Benevenuto Cellinic مورد استفاده قرار گرفت و از آن برای ساخت مجسمه‌های perseus و medusa که هم‌اکنون در فلورانس ایتالیا موجود است استفاده کرد. به مرور زمان و در اواسط دهه ۱۵۰۰ روش ریخته‌گری دقیق به عنوان یک روش معمول برای ساخت مجسمه‌های برنزی و آثار هنری دیگر مورد توجه قرار گرفت. ریخته‌گری دقیق در سال ۱۸۹۷ توسط یک دندان‌ساز آمریکایی برای مصارف دندانپزشکی مورد استفاده قرار گرفت. به‌هرحال صنایع ریخته‌گری تا شروع جنگ جهانی دوم توجه زیادی به این روش نکرده تا آنکه قیمت ماشین‌های ابزار در آن زمان به دلیل احتیاجات تسلیحاتی بالا رفت، همچنین محدودیت زمانی درتولید قطعات نظامی و صنایع هواپیماسازی که در ضمن باید دارای ابعادی زیاد و پرداخت سطحی خوبی باشند موجب گردید تا این روش مورد توجه قرار گیرد. از آنجایی که روش ریخته‌گری دقیق می‌توانست کلیه نیازهای فوق را برآورده سازد، این روش حتی در زمان‌های پس‌از جنگ نیز در بسیاری از صنایع غیر هواپیمایی مانند جواهرسازی که به قطعات پیچیده و دقیق احتیاج داشتند مورد استفاده قرار گرفت. مجسمه (فیلم)
مجسمه داستان سه دوره زندگی شخصی به نام بهرام شیرازی است. داستان از لحظه‌یی شروع می‌شود که روزی بهرام وقتی از خواب بیدار می‌شود. می‌بیند که دست راستش دیگر به فرمان او نیست و می‌خواهد برای خودش مستقلاً عمل کند. پلی (متیل متاکریلات)
ناخن مصنوعی در نوع «اکریلیک» اغلب شامل پودر PMMA می‌شود برخی از موزه‌های مدرن و گاهی اوقات مرسوم، لوله‌های تنباکو ورزشی است که از لوسیت ساخته شده‌است. فن آوری PMMA در برنامه‌های بام و ضدآب استفاده می‌شود. با استفاده از یک پشم پلی استر پلی استر بین دو لایه رزین PMMA فعال کاتالیزور، یک غشاء مایع کاملاً تقویت شده در محل ایجاد می‌شود. PMMA یک ماده به‌طور گسترده‌ای برای ایجاد اسلحه‌های مقابله و قاچاق مالی است. عکاسی از مجسمه
انتخاب زاویه دید صرفاً از دیدگاه پرسپکتیو صحیح کافی نیست، بلکه برای بهتر نشان دادن مجسمه از حالت و وضع آن نیز باید یاری جست. کافی است دور مجسمه بچرخید تا ببینید برای قرار دادن دوربین چقدر نقاط زیادی وجود دارد. تصادفاً اغلب آنها نیز خوب و مناسب است. در این میان آنهایی ترجیح دارند که اصالت اثر را بر هم نزنند. بر حسب اینکه بخواهید سر تا پای مجسمه را بگیرید یا فقط نیمی از اندام آن را، تمام صورت یا جزئی از حالت صورت را، خواهید توانست تصاویر بسیار متعدد و مختلفی از یک مجسمه به دست آورید. یکی از شرایط مهم و اصلی موفقیت در عکاسی از مجسمه، نمایاندن جنس آن است، به نحوی که با یک نگاه، مرمر از سنگ و فلز از چوب تشخیص داده شود. رسم
رسم ، شکلی از هنرهای تجسمی است که از ابزار رسم برای ثبت یک متوسط دوبعدی استفاده می‌کند. ابزارهای معمول عبارتند از مداد گرافیتی، خودکار و جوهر، قلموهای جوهری، مدادرنگی، مداد شمعی، زغال، گچ، پاستل، انواع مختلف پاک‌کن، ماژیک، قلم فلزی، و دیگر فلزات (همچون نوک‌نقره‌ای). هنرمندی که به عمل رسم می‌پردازد را طراح یا رسام می‌گویند. محمدحسین عماد
اتفاق بعدی در مجسمه های عماد، استفاده اش از «تُهی» به عنوان عنصری اصلی و رسوخ چوب و فلز و فضای تهی در یکدیگر است، بی آنکه فرمی کاربردی را القا کنند؛ و در عین حال همچنان ذهن مخاطب را درگیر یاد و خاطره کهن الگوها می سازند. ابزار استخوانی
ابزارهای استخوانی از زمان ظهور انسان هوشمند به ثبت رسیده‌اند و همچنین در میان نئاندرتال‌ها یا حتی پیش از آن وجود داشته‌اند. از استخوان برای ساختن ابزار توسط تقریباً تمامی جوامع شکارچی-گردآورنده استفاده شده‌است؛ حتی وقتی که سایر مواد به راحتی در دسترس بودند. به‌طور بالقوه، از هر قسمت از اسکلت می‌توان استفاده کرد؛ گرچه، شاخ گوزن و استخوان‌های بلند برخی از بهترین مواد برای کار هستند. تکه‌های استخوان بلند را می‌توان با تراشیدن توسط یک سنگ ساینده به آلاتی از قبیل تیر و سر نیزه، سوزن، درفش و قلاب ماهیگیری شکل داد. نائوم گابو
گابو تلاش‌های خود را برای درگیر کردن فضای مجسمه‌سازانه، از طریق استفاده از فرم‌های در نوسان و محیطی، گسترش داد. در صحنه تئاتری که او برای باله «سرگئی دیاگیلف» با نام «لاچاته» طراحی کرد، با محصور کردن رقاصان و بازیگران، فضا را محدود و بازسازی کرد. بسیاری از ساختارهای کروی شکل گابو مانند «تم کروی نوع دوم» نیز، فضا را توسط حرکات مداوم بصری درگیر اثر می‌کند. گابو نه تنها عناصر جدید را در مجسمه‌سازی تجربه کرد بلکه به صورت مداوم، مواد سنتی را که رایج نبودند به کار گرفت. استاپ‌موشن
استاپ موشن یکی از تکنیک‌های انیمیشن‌سازی است که در آن شیء را فریم به فریم حرکت داده و تصویر آن را توسط دوربین ضبط می‌کنند. از توالی این تصاویر به نظر می‌رسد که شیء به خودی خود در حال حرکت است. عروسک‌هایی با مفاصل متحرک یا عروسک‌های ساخته شده با خمیر ویا لگو در این تکنیک کاربرد زیادی دارند. در بسیاری از موارد به جای عروسک از انسان، وسایل خانه، گیاهان و… هم استفاده می‌شود. ابوالحسن صدیقی
در این دوران او مجسمه‌های بسیاری می‌سازد از جمله:مجسمهٔ گچی فردوسی، مجسمه‌های نیم‌تنه و تمام قد امیرکبیر، مجسمه ابوالقاسم، مجسمهٔ الیاس دوره‌گرد و دلاک حمام. ماندگارترین مجسمهٔ این دوران، که در سال ۱۳۰۵ ساخته شده‌است، مجسمهٔ سیاه نی‌زن (حاج مقبل) است که از "گچ فرنگی پتینه" شده ساخته شده‌است و ارتفاع آن ۹۳ سانتی‌متر است و هم‌اکنون در موزه هنرهای ملی نگه‌داری می‌شود. رزیتا شرف جهان
نمی‌خواستم بپذیرم کارهایی را که پسرها انجام می‌دهند، نمی‌توانم انجام بدهم. من هم‌زمانی می‌خواستم همانند مردها باشم. حتی مجسمه‌سازی را نیز به همین دلیل انتخاب کردم. سودای این را داشتم تا مجسمه‌های بزرگ بسازم یا سنگتراشی کنم. در نقاشی هم به این شکل، تلاش می‌کردم با ضربه قلم‌های پر قدرت، از هر چه که تصور می‌کردم جامعه مردسالار برای زن تعریف کرده، خودم را آزاد کنم. این مسئله به مرور اصلاح شد؛ باید می‌پذیرفتم که من زن هستم با خصوصیات و ویژگی‌های زنانه، ویژگی‌هایی که ارزشند، ضد ارزش نیستند. به هرحال این موضوع را در آثارم می‌توانید مشاهده کنید. زیبراش
ZBrush برای ساخت مدل‌های با رزولوشن بالا (قادر به رسیدن به ۴۰+ میلیون چند ضلعی) برای استفاده در فیلم‌ها، بازی‌ها و انیمیشن‌ها، از شرکت‌های بین‌المللی ILM و Weta Digital به Epic Games و Electronic Arts استفاده می‌شود. ZBrush از سطوح پویا رزولوشن استفاده می‌کند تا مجسمه سازان بتوانند تغییرات سراسری یا محلی را به مدل‌های خود اعمال کنند. ZBrush بیشتر شناخته شده‌است که قادر به ترسیم مقادیر متوسط تا فرکانس بالا است که به‌طور سنتی در bump maps نقاشی شده‌است. سپس اطلاعات مربوط به مش به دست آمده می‌تواند به عنوان مپ‌های معمولی مورد استفاده قرار گیرد در یک نسخه کم پلیگان از همان مدل مورد استفاده قرار گیرد. آنها همچنین می‌توانند به عنوان یک normal maps خروجی گرفت، اگرچه در این حالت نسخه low poly نیاز به وضوح بیشتری دارد. یا، هنگامی که تکمیل شد، مدل 3D را می‌توان به پس زمینه projected کرد، تبدیل به یک تصویر 2.5D. پس از آن کار می‌تواند در یک مدل 3D دیگر شروع شود که می‌تواند در یک صحنه استفاده شود. این ویژگی به کاربران امکان می‌دهد صحنه‌های پیچیده‌ای را بدون پردازنده سنگین به راحتی کار کنند. بشیر ناصری
ورکشاپ مجسمه سازی/ انفرادی/اصفهان/گالری متن۲۰۱۹ اکشن فیگور
از مدل‌سازی رس و ابزارهای مختلف مجسمه‌سازی برای ایجاد نمونه اولیه استفاده می‌شود. اکشن فیگورهای واقعی از جنس آکریلونیتریل بوتادین استایرن (ABS) تهیه می‌شوند. پلاستیک‌های نرم و نایلون ممکن است برای اجزای لباس از جمله لباس بدن، شنل و ماسک صورت استفاده شود. برای تزئین شکل ممکن است از رنگهای اکریلیک با رنگهای مختلف استفاده شود. اسباب بازی‌ها با جزئیات دقیقتر مکن است حاوی قطعات الکترونیکی مینیاتوری باشد که جلوه‌های نور و صدا را فراهم می‌کند نمونه این اسباب بازی می‌تواند اسباب بازی وودی از داستان اسباب بازی‌ها باشد که در فروشگاه اسباب بازی طرفداران زیادی دارد. زیبراش
زیبراش یک ابزار مجسمه‌سازی دیجیتالی است که ترکیبی از مدل‌سازی، نقاشی و نقاشی 3D / 2.5D می‌باشد. از تکنولوژی اختصاصی "pixol" استفاده می‌کند که اطلاعات مربوط به روشنایی، رنگ، مواد و عمق را بر روی صفحه نمایش ذخیره می‌کند. تفاوت اصلی بین ZBrush و بسته‌های مدل‌سازی سنتی این است که بیشتر شبیه مجسمه‌سازی است. محمدحسین عماد
1370 تاکنون آموزش مجسمه سازی در کارگاه شخصی. عروسک
نخستین عروسک‌ها از موادی مانند گل , سنگ , چوب , استخوان , عاج , چرم یا موم ساخته می‌شدند . شواهد باستان‌شناسی عروسک‌ها را به عنوان نمونه‌ اصلی قدیمی‌ترین اسباب‌بازی شناخته‌شده قرار می‌دهد . عروسک‌هایی با دست و پای چوبی در مقبره‌های مصری پیدا شده‌اند که قدمت آن‌ها به  اوایل قرن بیست و یکم پیش از میلاد می‌رسد. قدمت عروسک‌ها با اندام‌های متحرک و لباس‌های جدا شونده به حداقل 200 سال قبل از میلاد بر می‌گردد . باستان شناسان عروسک های یونانی ساخته شده از خاک رس که مفصل ران و شانه دارند را کشف کرده اند. نائوم گابو
در سال ۱۹۲۰، دید مجسمه‌سازانه خود را در بیانیه واقع گرا توسعه می‌دهد که خود نیز آن را امضاء کرده‌است. بیانیه نشان دهنده شکافی است که بین جنبش مجسمه‌سازان ساختارگرا و سایر جنبش‌های مشابه، شکل گرفته‌است و نیز نشان دهنده آنچه را که گابو در مجسمه‌سازی آینده پیش‌بینی کرده بود. با آنکه نظریه پردازان ساختارگرایی مانند ولادیمیر تاتلین معتقد بودند که هنر باید در خدمت عقاید اجتماعی باشد؛ گابو معتقد بود که هنر باید کارکردی مستقل در جامعه داشته باشد و به عنوان ابزاری پراهمیت در ارتباط و تجارب انسانی مورد استفاده قرار گیرد. در بیانیه واقع گرا، گابو همچنین به نیاکان هنری اخیر خود یعنی کوبیستها و فوتوریستها رجوع می‌کند. گابو به این نکته هنری معتقد است که مجسمه‌سازی را از تکرار فرم گرایانه نجات خواهد داد و در اشاره به عناصر فرمی، گابو ارزش توصیفی خط را برمی‌شمرد و آن را در مقابل خطی که تنها جهت و ریتم را نشان می‌دهد برتری می‌بخشد. توده نیز از نظر او به عنوان مجسمه‌ساز، بیشتر به سوی استحاله در خط متمایل است و به صفحات متقاطع تبدیل می‌شود. گابو ضمناً بر اهمیت دو عنصر جدید در مجسمه‌سازی تأکید می‌ورزد. فضا و زمان؛ پیشنهادهای گابو برای تولید چنین عناصر غیرقابل لمسی، مسدود کردن یا تبدیل کردن اجزاء مجسمه به فضا و استفاده از ریتم‌های متحرک، برای عمده کردن زمان می‌باشد که وی در بیانیه رئالیستی آن را دنبال می‌کند. در سال ۱۹۲۰، او ساختار متحرک را که عبارت است از میله فلزی متحرکی که توسط موتور کنترل می‌شود ارائه می‌کند. خط نازک فلزی، در فضا حرکت می‌کند و در تداوم زمان قرار می‌گیرد. ساختارهای خطی او در فضا نیز، ورود فضا را به عنوان عنصری مجسمه‌سازانه نشان می‌دهند. شبکه نخ‌های نایلونی که به صفحات پلاستیک متصلند، فرم را می‌گشایند و توده مجسمه‌سازانه را با تمرکز بر حجم - از طریق استفاده گسترده از خط و همزمان با آن، بستنِ فضا- می‌کاهند. با مطرح کردن فضایی تهی به عنوان فضای مثبت، گابو باور داشت که می‌توان فضا را به «عنصری جسمانی و قابل لمس» تبدیل کرد. اکشن فیگور
نمونه اولیه اسباب بازی جهت تأیید به تولیدکننده ارسال می‌شود. پس از نهایی شدن تمام جزئیات طراحی، از نمونه اولیه برای ساخت قالبهایی استفاده می‌شود که قطعات پلاستیکی را برای تولید انبوه شکل می‌دهن. بسته به مهارت و سرعت مجسمه‌ساز ممکن است کل مراحل مجسمه‌سازی حدود دو هفته طول بکشد. در مواردی اگر قرار باشد اصلاحاتی در شکل انجام شود، این روند ممکن است چندین بار و در طول زمان طولانی انجام شود. این عمل در زمان‌های طولانی چندماهه هم امکان انجام شدن دارد. مجسمه برنزی
در ریخته‌گری لاست واکس هنرمند با یک مدل کامل از مجسمه شروع می‌کند. اغلب اوقات از مواد نفتی غیر خشک مانند مدل پلاستیک برای مجسمه‌های کوچکتر و از خاک رس یا گچ برای مجسمه‌های بزرگتر استفاده می‌شود. قالب‌هایی که از گچ یا رس استفاده می‌کنند معمولاً از ژل یا موادی مانند پلاستیک برای تثبیت استفاده می‌کنند. در موارد زیادی قالب گچی توسط استادکاران برای جلب نظر سرمایه گذاذر ساخته می‌شود. قالب گچی از اصل اثر هنری تا زمان تأمین مالی محافظت می‌کند. توسط حامی مالی برای ریخته‌گری برنز استفاده می‌شود. باروک
مجسمه‌سازی جایگاهی برای بیان ایده‌ها و عقاید در دوره باروک بود و به‌طور عمده بخش وسیعی از فعالیت‌های هنری را شکل می‌داد و چون از نظر مضمون و کمپوزیسیون ارتباطی بسیار نزدیک با همه هنرها به خصوص معماری داشت، مطالعه آن به‌طور جداگانه کاری دشوار است. هنرهای زیبا
مجسمه‌سازی، تندیسگری یا پیکرتراشی هنر همگذاری یا ریخت دادن به اشیا است و ممکن است در هر اندازه یا با هر سازمایه‌ای (مصالحی) انجام گیرد. ترموست
قالب ریزی و سازه‌های فشرده سازی (مورد استفاده برای شکل‌دادن به اکثر پلاستیک ترموست) چرخش ریخته‌گری (مورد استفاده برای تولید ماهیگیری lures و دستگاه‌های، مینیاتور بازی، مجسمه، نمادهای و همچنین تولید و جایگزینی قطعات) پاپیه ماشه
برای تهیه کاغذی محکم از پاپیه ماشه که بتوان از آن در ساخت وسایل استفاده کرد ابتدا برگ‌های کاغذ آهار نخورده را از دو طرف با سریش آغشته می‌کنند و بهم می‌چسبانند و سپس در قالب‌های فلزی قرار می‌دهند تا در دمای ۱۰۰ درجهٔ فارنهایت (۳۸ درجهٔ سانتی‌گراد) خشک شود. محصول بدست آمده دارای مقاومت و دوام زیاد در برابر رطوبت است. روش اول ساخت مجسمه پاپیه ماشه شیر بابل (مجسمه)
مجسمه از سنگ سیاه بازالت ساخته شده؛ که شیر میان‌رودان را ایستاده بالای یک انسان خوابیده نشان می دهد. مجسمه دو متر طول دارد و سکوی آن یک متر است. شیر حدود ۷۰۰۰ کیلوگرم وزن دارد. تندیس‌گرایی
نکته حائز اهمیت در مورد این ساختمان‌های تندیس گونه این است که همه آن‌ها بلااستثنا با بتن احداث شده‌اند. در این بناها بتن همچون خمیر مجسمه‌سازی، ماده‌ای بسیار مناسب برای پدیدآوردن اجسام بدیع و نوظهور بود. خمیر مجسمه‌سازی
خمیرهای روغنی، از ترکیبات مختلفی چون روغن، موم و خاک رس ساخته شده‌اند. از آنجا که روغن مانند آب تبخیر نمی‌شود، خمیرهای روغنی قابلیت انعطاف‌پذیری خود را زمانی که به مدت طولانی در محیط‌های خشک می‌مانند، حفظ می‌کنند. مجسمه زنده
عبارت مجسمه زنده معمولاً اشاره دارد به دسته‌ای از هنرمندان خیابانی که خود را به شکل تندیس یا مانکن درآورده‌اند. آن‌ها با استفاده از لوازم آرایشی خود را شبیه مجسمه‌های واقعی می‌کنند و گاهی اوقات تا چند ساعت در یک مکان عمومی بی‌حرکت می‌مانند. اکشن فیگور
پس از انتخاب شخصیت، روند طراحی واقعی با طرح‌هایی از شخصیت واقعی و جزئیات او شروع می‌شود. مرحله بعد از طراحی اولیه، ایجاد یک نمونه آزمایشی از رس است، در این مرحله ممکن است از مواد دیگری مانند موم نیز برای نمونه اولیه استفاده کرد. این مدل با خم شدن سیم‌های آلومینیومی ساخته شده‌است تا ستون فقرات اکشن فیگور را شکل دهد، که به عنوان آرماتور شناخته می‌شود. فرم سیم شامل نمای کلی بازوها و پاها است که در موضع عمومی مطرح می‌شود که شکل آن را حفظ می‌کند. سپس مجسمه‌ساز رس را به آرماتور اضافه می‌کند تا وزن و شکل اصلی مورد نظر خود را بگیرد. برای سخت شدن و آماده شدن فیگور، آنرا می‌پزند تا گل رس شکل کاملی به خود بگیرد. سپس مجسمه‌ساز از ابزارهای مختلفی مانند حلقه سیم برای حک کردن رس و شکل‌دادن جزئیات روی شکل استفاده می‌کند. Joan Tuset I Suau
این اقامت‌ها نقطه عطفی در زندگی و کار او بود، زیرا ترکیب‌های فیگوراتیو قدرت و کشش رسمی بیشتری پیدا کردند، شخصیت‌های او پایه کلاسیک‌تری پیدا کردند و سبک او با دگرگونی‌ها و بیان شخصی‌تر غنی‌تر شد. وقتی به کاتالونیا بازگشت، بین آربوس و بارسلونا ساکن شد. او چندین نمایشگاه در داخل و خارج از اسپانیا، تاراگونا، ژرونا، بارسلون، والادولید، سالامانکا، دوسلدورف، [[رم] برگزار کرده است. ] بازداشت شد. ] دارد. ]، [[پرتغال]] و [[پاریس]].  مجسمه سازی رشته ای است که او به ندرت با آن روبرو می شود. او از دوران کودکی استعداد خود را برای مجسمه سازی نشان داد و از سنین پایین شروع به مدل سازی گل رس کرد. در زمینه مجسمه سازی سه بعدی، او عموماً از [[سفید سفالی]]، [[گچ]] و [[برنز]] یا رزین با غبار مرمر استفاده می کند، بدون اینکه از مواد دیگری که می توانند نتیجه نهایی را غنی کنند، استفاده می کند. کار در سال 2005 به او مأموریت داده شد که [[یادبود توری‌ساز آربوس]] را بسازد، اثری برنزی که در یکی از دوربرگردان‌ها، [[N-340]] در ورودی Arbós (Tarragona) قرار دارد و توسط وزیر بازرگانی و گردشگری وقت [[دولت کاتالونیا]]، [[Josep Huguet]] افتتاح شد. و هنر کمک می کند تا دنیای درونی ما را با [[رده:زادگان ۱۹۵۷ (میلادی)]] [[رده:نقاشان سده ۲۰ (میلادی) اهل اسپانیا]] [[رده:هنرمندان مرد سده-۲۰]] [[رده:مجسمه‌سازان سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:نقاشان سده ۲۱ (میلادی) اهل اسپانیا]] [[رده:افراد زنده]] [[رده:نقاشان اهل بارسلون]] [[رده:نقاشان اهل کاتالان]] [[رده:مجسمه‌سازان اهل کاتالان]] [[رده:هنرمندان معاصر اهل اسپانیا]] مجسمه برنزی
چینی‌های باستان هم ریخته‌گری لاست واکس و هم ریخته‌گری با قالب را بلد بودند و در دوره سلسله شانگ تعداد زیادی برنز آئینی چینی و کشتی‌های آیینی پوشیده از تزئینات پیچیده را خلق می‌کردند. این مجسمه‌ها در مجموعه‌های حداکثر ۲۰۰ قطعه ای در مقبره‌های سلطنتی دفن می‌شدند. مجسمه برنزی
پس از تولید قالب، یک موم (برای مجسمه‌های بزرگ به صورت توخالی) روی قالب ریخته می‌شود. برای یک مجسمه توخالی، یک هسته در قسمت خالی ریخته می‌شود و توسط پین‌هایی از جنس فلز ریخته‌گری در محل مناسب ثابت می‌شود. برای هدایت فلز مذاب به داخل مجسمه‌ها یک یا چند چشمه موم اضافه می‌شود - به‌طور معمول فلز مایع را از یک قیف به پایین مجسمه هدایت می‌کنید، که برای جلوگیری از پاشیدن و آشفتگی از پایین تا انتها پر می‌شود. چشمه‌های اضافی ممکن است در موقعیت‌های میانی یا بالاتر استفاده شوند، و ممکن است دریچه‌های مختلفی نیز وجود داشته باشد که گازها را در دام بیندازد. (برای ریختن پوسته‌های سرامیکی، وجود منافذ لازم نیست. در نتیجه می‌توان از اسپری ساده و مستقیم استفاده کرد). سپس ساختار کامل موم (و هسته، اگر قبلاً اضافه شده باشد) در نوع دیگری از قالب یا پوسته قرار داده می‌شود. قالب در یک کوره گرم می‌شود تا اینکه موم تمام شود و تمام رطوبت آزاد برداشته شود. سپس این فضا با برنز مذاب پر می‌شود. از بین بردن تمام موم و رطوبت باعث می‌شود فلز مایع به صورت انفجاری از قالب توسط بخار خارج شود. هنرهای پلاستیکی
هنرهای تجسمی (هنرهای بصری/دیداری که در عربی فنون مرئیه گویند) (به انگلیسی Plastic Arts که بیشتر به هنرهایی با فرایند قالب ریزی و تراش و توسعا به هنرهای بصری چون نقاشی گفته می‌شود). فرم‌های هنری هستند که شامل دستکاری فیزیکی وسایل تجسمی با قالب ریزی و مدل سازی می‌شوند مثل مجسمه‌سازی یا سفال سازی. این واژه عموماً برای همه انواع هنرهای دیداری (غیرادبی، غیر موزیکال) به کار رفته‌است . . مواد مورد استفاده در هنرهای تجسمی با یک تعریف دقیق تر، شامل چیزهایی است که می‌توانند تراشیده شوند یا شکل داده شوند مثل سنگ یا چوب، سیمان یا فلز. پلاستیک به معنی صمغ‌های ساختمانی مصنوعی است که از زمانی که اختراع شده‌اند مورد استفاده قرار گرفته‌اند، اما واژه (هنرهای تجسمی) بر آن‌ها مقدم است. این واژه نباید با مفهوم نئوپلاستیکی مربوط به پیت ماندرین اشتباه گرفته شود.بنابراین، هنرهای تجسمی به عنوان مفهوم دقیق تر، آن دسته از هنرهای دیداری است که شامل استفاده از موادی مثل خام رس و گچ می‌باشد که می‌تواند اغلب در سه بعد به نحوی قالب ریزی یا مدوله شود. موآی
زمانی که تراشیدن مجسمه‌ها تمام می‌شد، به محل اصلیشان برده می‌شدند. کاملاً مشخص نیست که این کار چگونه انجام می‌شد، اما مطمئناً نیازمند نیروی انسانی، طناب، غلتک و همچنین راه‌های همواری که در سراسر جزیره وجود دارند، بوده‌است. مجسمه‌سازی
وجه تمایز اساسی بین مجسمه های موجود در مجسمه های گرد و ایستاده، مجسمه هایی است که به هیچ سطح دیگری وصل نشده است (احتمالاً به جز قسمت پایه) و انواع مختلف نقش‌برجسته که حداقل تا حدودی به یک سطح پس زمینه وصل می شوند. چنگیز شهوق
علاقه شهوق به کار با پلکسی گلاس و پلی‌استر منجر به ساخت مجسمه‌هایی شد که مثل کار دیگران نبود. او از مواد مختلف مانند سیم، پشم‌شیشه، لعاب و رنگ برای خلق آثارش بهره گرفت و در تمام این آثار به دنبال خلق وضعیتی بود تا مسائل ذهن را در حالت‌هایی تجسمی نشان دهد. در نیمهٔ دوم دههٔ ۴۰، مس، نیکل و روی را با پشم‌شیشه و رنگ قاطی می‌کند. آثار شهوق مشتی به چهرهٔ مجسمه‌سازی ایرانی (که در زمان او بیشتر تندیس و سردیس‌سازی بود) تلقی می‌شد. علی قهاری
علی قهاری، به موازات تدریس و کارهای هنری، به مطالعه و آزمایش در شیوه‌های ریخته‌گری پرداخت و موفق به زنده کردن و احیای شیوه‌ای کهن در ریخته‌گری مجسمه گردید که به شیوه «موم گمشده» معروف است. او بیش از چهل سال از عمر خود را برای یادگیری و آموزش این هنر ارزنده باستانی صرف نمود و تعداد زیادی مجسمه با ابعاد مختلف با این تکنیک ریخته‌گری ساخته است. وی این پدیده را، زمانی که بازدیدی از موزه ایران باستان داشت، با دقت در ساخت مجسمه مرد پارتی (سرباز اشکانی)، که دستش از بازو قطع شده، کشف کرد. این آگاهی سبب شد به موضوع علاقه‌مند شود و روی آن عملاً کار و مطالعه کند. این شیوه در ایران باستان در مجسمه‌سازی رایج بود و نمونه‌های موجود در موزه‌ها از آثار عیلامی نشان می‌دهد که هنرمندان و صنعتگران ایران باستان از پیشگامان این هنر بوده‌اند. امروزه هم این شیوه با نام «واکسینه» یا «پارافینه» در اروپا متداول است. اولین مجسمه‌ای که به شیوه موم گمشده برنزه شد، مجسمه ببری است که هم‌اکنون در مجموعه فرهنگی سعدآباد نگهداری می‌شود. در فاصله سال‌های ۱۳۵۰ تا ۱۳۶۵، در کارگاه خود به آموزش مجسمه‌سازی و ریخته‌گری و ساخت پیکره‌های مشاهیر و چهره‌های تاریخی ایران مشغول بود. در همین دوران با همکاری مجسمه‌سازان کشور مقدمات تأسیس نخستین انجمن مجسمه‌سازی ایران را فراهم نمود، که این انجمن در ۱۳۶۸ شروع به کار کرد. مجموعه‌ای از تندیس‌ها و پیکره‌های مشاهیر علمی و فرهنگی ایران در سال ۱۳۷۷ در مجموعه فرهنگی نیاوران به معرض نمایش همگانی گذارده شد. چنگیز شهوق
شهوق در بسیاری از این تلاش‌ها حضوری پررنگ داشت. وی در جلسات تأسیس انجمن مجسمه‌سازان ایران، به همراه مجسمه‌سازانی نظیر حمید شانس، علی مددی، علی قهاری، زین‌العابدین بنایی،... نقش مؤثری ایفا کرد؛ هرچند این تلاش در آن زمان ناکام ماند. همچنین چنگیز شهوق از جمله افراد فعال در جریان برگزاری اولین نمایشگاه مجسمه‌سازی پس از انقلاب، در موزه هنرهای معاصر ایران بود. جیو پومودورو
در دهه ۱۹۶۰ او به توسعه چندین سری از مجسمه‌هایی پرداخت که کاوش طیف وسیعی از اشکال انتزاعی معمولاً با سطوح آرام موجدار را شامل می‌شد. پومودورو در فعالیت‌های حرفه‌ای بعدی با دریافت سفارش‌های مکرر به طور منظم به خلق آثار تعداد زیادی سازه‌ها و مجسمه‌ها برای فضاهای عمومی غیر مسقف پرداخت. بشیر ناصری
ورکشاپ مجسمه سازی/ انفرادی/ رشت/ یاتوکا/ ۲۰۲۰ مجسمه‌سازی در آسیای جنوبی
در دورهٔ اول و دوم قرون پیش از مسیحیت در دوردست هند شمالی در آیین یونانی-بودایی که اکنون در قسمت جنوبی افغانستان و شمال پاکستان است، مجسمه و مجسمه‌سازی آشکارتر و صریح تر شد که قسمت‌های مختلف آموزه‌ها و زندگی بودایی را بازنمایی می‌کرد. اگرچه هند رسوم طولانی و زیادی در مجسمه‌سازی داشته و پیکرنگاری غنی و اربابی در خود گنجانده است، هیچ وقت بودا قبل از این دوره در قالب انسان ارائه نشد بلکه در قالب برخی سمبل‌ها و نشانه‌ها باز نمایی شده‌ است. از نظر مدرسهٔ مجسمه‌سازی گاندهاران گفته شده‌است که بودا دارای موهای موّاج، پارچه‌های تزئینی بر روی هر دو شانه اش، کفش‌ها و صندل‌ها، و تزئیناتی از برگ اکانتاسه و... بوده است. هنر پیمانه‌ای
فعالیت در سال ۱۹۵۰-۶۰ در منچستر (انگلستان) هنرمند آمریکایی میتزی کانلیف مجسمه‌ای متشکل از چندین بلوک در حدود دوازده اینچ مربع که او در انواع ترکیبات با هم قرارداده را توسعه داد تا یک اثر پیکرتراشی در مقیاس بزرگ به دست آورد. او آن‌ها را به عنوان مجسمه‌های مدولار نامیده‌است. دانشگاه منچستر و دانشگاه مؤسسه منچستر علم و صنعت (UMIST) برخی از این آثار را به دست آورد، اگر چه در حساب منتشر شده از کارش هیچ مراجع به آن‌ها وجود ندارد. مجسمه‌ساز و متخصص سفالگری مالکوم لیلاند در سال ۱۹۵۴ یک سیستم مجسمه‌سازی مدولار مشابه بر اساس یک تک ماژول ۲۳ اینچی بلند که می‌توانست با استفاده از یک پین مرکزی به صورت عمودی رو هم چیده شود را طراحی کرد. چنگیز شهوق
یک سال پس از نمایش نخستین، به طور جدی رو به مجسمه‌سازی آورد. مجسمه‌های او باور رایج از مجسمه را پس می‌زد. یک نوع ترکیب تصویر (کمپوزیسیون) ایجاد می‌کرد و معنا را به نفع عنصر خلاقیت، از تصور بیننده می‌گرفت. او که در اواخر دههٔ ۱۳۳۰ کارمند اداره هنرهای زیبای وزارت فرهنگ و هنر بود در برپایی دومین نمایشگاه پیکرتراشی (به همت هنرهای زیبا) سهم زیادی داشت. سازسازی
تقریباً در همهٔ نظریات ارائه شده در مورد چگونگی پیدایش ساز، کوبیدن به اعضای بدن و پایکوبی به عنوان نخستین امکانات مورد استفادهٔ انسان برای خلق موسیقی، معرفی شده‌است. پس از دستیابی به ابزار، انسان طریقهٔ ساخت سازهای ابتدایی را آموخت. به عنوان مثال کُنده و تنهٔ درختان را خالی کرد و آن را به عنوان ساز یا وسیله‌ای برای ارسال پیام از طریق ضربه‌های قراردادی، مورد استفاده قرار داد. در قدیمی‌ترین گروه‌بندی سازها که به دو فرهنگ کهن چین و هندوستان تعلق دارد، ۸ وسیلهٔ ایجاد صدا وجود دارد که عبارتند از: پوست حیوانات، سنگ، فلز، گِل پخته (سفال)، ابریشم، چوب، نی، کدوی غلیانی. نائوم گابو
در نگاهی به آثار نائوم گابو، خصلتی برجسته و مشخص در آثار ساختارگرای او نهفته‌است. گابو به وسیله آثار خود، برای دست‌یابی به شیوه‌ای ساختاری در مجسمه‌سازی، از حکاکی و مدلسازی اجتناب کرد و این امر را می‌توان به خوبی در آثار فیگوراتیو اولیه او و نیز در آثار انتزاعی بزرگی که بعدها ساخت، مشاهده کرد. مجسمه‌های ساختارگرای گابو، ترکیبی هستند از دل مشغولی‌های گوناگون؛ علاقه وی به ریاضیات، فرم‌های معمارانه و عناصر جدید فضا و زمان در مجسمه‌سازی، همگی بیانیه خاص وی در ساختارگرایی را شکل می‌دهند. مواد مجسمه‌سازی نامتعارفی که وی استفاده می‌کرد و شیوه ساختن آنها، تأثیری پایدار داشته‌است و بازتاب بصری آن را می‌توان در جنبش‌های بعدی چون مینی‌مالیسم مشاهده کرد. رندرینگ (گرافیک رایانه‌ای)
امروزه بیشتر پویانمایی‌های ساخته شده به کمک رایانه از این دسته‌اند. این دسته از پویانمایی‌ها می‌توانند با تقریب مناسبی بسیار واقعی و طبیعی به نظر برسند. پویانمایی‌های سه‌بعدی را می‌توان به دو دستهٔ واقع‌گرایانه و خیالی تقسیم کرد. پویانمایی‌های واقع‌گرایانه سعی دارند که مدل‌های موجود در جهان را در دنیای مجازی شبیه‌سازی کنند. پویانمایی‌های واقع‌گرایانه خود به دو دسته تقسیم می‌شوند؛ یک دسته شامل پویانمایی‌هایی است که سعی شده در آن‌ها مثل فیلم‌های واقعی شخصیت‌های انسانی مجازی بازی کنند، در واقع در این پویانمایی‌ها شخصیت‌های اصلی انسان‌ها هستند و زندگی آن‌ها به تصویر کشیده شده‌است. در مقابل دستهٔ دیگر مربوط به پویانمایی‌سازی دنیای اطراف انسان‌هاست که می‌تواند شامل حیوانات و اشیا باشد. پویانمایی‌های خیالی دنیایی را تولید می‌کنند که در ذهن نویسنده بوده و مثال خارجی ندارد. این پویانمایی‌ها مملو از شخصیت‌های خیالی مثل هیولاها، پری، ارواح و ... می‌باشند. کارخانهٔ هیولاها ساخت مشترک والت‌دیزنی و پیکسار نمونهٔ خوبی برای این دسته‌اند. مراحل ساخت پویانمایی‌های سه بعدی بسیار به پویانمایی دوبعدی نزدیک است. در بسیاری از فیلم‌های پویانمایی بعد از پرورش شخصیت‌ها و تهیهٔ صفحات داستانی ابتدا تمام اجزای اصلی را به صورت دوبعدی طراحی می‌کنند و پس از اتمام طراحی شخصیت دوبعدی به کمک آن مدل سه‌بعدی را به وجود می‌آورند. فرایند ایجاد مدلی برای ارائهٔ هر شیء سه بعدی (زنده یا غیرزنده) به وسیلهٔ صفت‌های هندسی و فرمول‌های ریاضی و تهیهٔ قالبی قابل تحویل برای رایانه را مدل‌سازی سه بعدی گویند که به وسیلهٔ نرم‌افزارهای خاص سه‌بعدی‌سازی صورت می‌گیرد مثلاً مایا یا تری‌دی‌مکس . خروجی فرایند مدلینگ چیزی شبیه به یک مجسمهٔ دیجیتالی است که از دسته‌ای از چند وجهی‌ها و اشکال ابتدایی به وجودآمده‌است. در این مرحله باید اسکلت‌بندی‌های لازم را برای مدل ایجاد کنیم و مفصل‌ها و اهرم‌ها، نقاط وزین و سنگین، بازه‌های حرکتی و محورهای دوران را مشخص کنیم. به اسکلت‌بندی و سایر کارهایی که جهت کنترل حرکت شخصیت‌ها در ساخت پویانمایی سه بعدی انجام می‌شود در اصطلاح طناب‌کشی می‌گویند. به متغیرهایی که برای کنترل اجزای مختلف هر کاراکتر استفاده می‌شوند و مکان آن‌ها را نشان می‌دهند آوار می‌گویند. شخصیت “وودی ” در پویانمایی داستان اسباب‌بازی به تنهایی ۷۰۰ متغیر داشت که ۱۰۰ تای آن‌ها مربوط به عضلات صورت بودند. دو روش برای ایجاد مدل اولیه وجود دارد. در روش دستی یا سنتی انیماتور مدل را روی رایانه ایجاد می‌کند که بسیار شبیه هنر مجسمه سازی است. روش خودکار با استفاده از دستگاه‌های ورودی سه‌بعدی مثل اسکن فیزیکی سه بعدی انجام می‌شود. بعد از تهیهٔ فرمت هندسی و فیزیکی باید سطوح را مشخص کنیم و برای آن‌ها رنگ، جنس و بافت مناسب را انتخاب کنیم. اعمال بافت و جنس بر روی مدل در مرحلهٔ رندرینگ انجام می‌شود که از مراحل مهم در جهت واقعی‌سازی تصاویر پویانمایی می‌باشد. بید مجنون (مجسمه)
بید مجنون ( مجسمه ) یک نوع هنر مجسمه سازیست و خالق آن سوزان لُردی است که در سال ۲۰۰۰ آن ها را درست کرده است. این مجسمه ها بیچهره هستند و برای نشان دادن احساسات و رویداد های زندگی ساخته شده است. خانم لردی با شرکت دمدآکو برای توزیع این مجسمه ها همکاری می کند. اکنون این مجسمه ها در مغازه های هدیه و شهر کتاب ( در ایران ) یافت می شوند. کنده‌کاری
کَنده‌کاری عمل شکل دادن به چیزی از یک ماده، با استفاده از ابزاری برای خراشیدن آن ماده را گویند. این تکنیک می‌تواند روی هر ماده جامدی که بتواند هنگام خراش دادن، انسجامش را حفظ کند و در عین حال، به قدر کافی نرم باشد تا بتوان آن را خراشید، اجرا شود. کنده‌کاری، در معنایی که در مجسمه‌سازی کاربرد دارد، با روش‌هایی که از مواد نرم و انعطاف‌پذیر مانند رس، میوه و شیشه مذاب استفاده می‌شود، تفاوت دارد. چراکه در این‌گونه موارد، ماده را هنگامی که نرم است، شکل می‌دهند تا هنگام سفت شدن، آن شکل را حفظ کند. کنده‌کاری در مجسمه‌سازی، نسبت به روش‌های استفاده از مواد نرم، دشوارتر است و کار بیشتری می‌طلبد. نمونه‌هایی از این روش، منبت‌کاری، کنده‌کاری عاج، سنگ‌تراشی، کنده‌کاری تراشه‌ای و سنگ‌نگاره‌ها هستند. اصفهان
مجسمه قنطورس با تن یک سرباز با کلاه قزلباشی حدفاصل پل چوبی و پل بزرگمهر و تندیس کاوه آهنگر بالای ایستگاه مترو میدان آزادی کار گذاشته شده است. قبل از انقلاب ۵۷ مجسمه شاه عباس در میدان آزادی وجود داشت آن اثر هنری که ساخته دست هنرمند مطرح این عرصه ایرج محمدی است بزرگترین مجسمه برنزی پیش از انقلاب بود و تصویر شاه عباس روی اسب را تجسم ساخته بود و در میدان دروازه شیراز اصفهان نصب بود که پس از انقلاب برچیده و مدفون شد. معاون درگذشته شهرداری اصفهان که مجسمه را دفن کرده بود گفته‌است تا زمانی که مجوز نصب مجسمه گرفته نشود، آدرسی از محل نگهداری مجسمه نخواهم داد. شهریور ۱۳۹۹ دبیر سمپوزیوم مجسمه‌سازی اصفهان گفت: با برگزاری سمپوزیوم مجسمه‌سازی ۱۱ اثر هنری به مجموعه مجسمه‌های سطح شهر اضافه می‌شود و دائم باقی می‌ماند.