شراب انگور چگونه درست می شود؟
شراب‌گیری
پس از برداشت محصول انگورها به شراب‌سازی (شراب‌خانه) رفته و برای اولیه آماده می‌شوند.  در این مرحله فرایند ساخت شراب سفید از قرمز جدا می‌شود. شراب قرمز از پوراب (پالپ) انگورهای قرمز یا سیاه تولید شده و فرایند تخمیر با پوست‌های انگور انجام می‌شود که آن را رنگی می‌کنند. شراب سفید به واسطه تخمیر آب‌میوه — که از فشردن انگورهای له شده تولید شده و پوست انگور از آن مرحله به بعد دیگر نقشی ندارد — تولید می‌شود. گاهی شراب سفید از انگور قرمز تولید می‌شود که با گرفتن آب انگور توام با کمترین تماس پوست انگور انجام می‌شود. شراب‌های گلی رُز هم از انگورهای قرمز در تماس با پوست تا زمانی که به اندازه کافی رنگ صورتی بگیرد (خیساندن یا عصاره‌گیری) ساخته می‌شود و هم اینکه می‌تواند ترکیبی از شراب سفید و شراب قرمز باشد. شراب گلی و سفید مقدار کمی از تانن پوست انگور را استخراج می‌کنند.
انگور
بنابر کتاب رستم‌التواریخ، نام انواع انگور در ایران در زمان کریم‌خان زند عبارت‌اند از: شاهانی، یاقوتی (این نمونه بومی منطقه سیستان و شهر زابل است که زمان برداشت آن در منطقه سیستان به اوایل خرداد ماه می‌رسد و در نوع خود در کل ایران منحصر به فرد است به صورتی که اولین انگوری است که به بازار عرضه می‌شود هر ساله)، خلیلی، عسکری، انگور کشمش، فخری، انگور شصت عروسان سیاه، الغی سیاه، مثقالی، رازقی، شیرازی، نباتی، مادربچه. از مراکز انگور عسکری زرقان و شهرستان ممسنی بخش دشمن زیاری در فارس است. غوره دشمن زیاری نیز بسیار معروف است. شراب
۴. حفاظت از آفتاب سوختگی: شراب و مشتقات انگور می‌تواند به کاهش اثرات مخرب یو وی (اشعه ماوراء بنفش) کمک کند. انگور تاجگذاری
طعم انگور تاج گذاری به طرق مختلف به عنوان طعم ترشی که در دهان می‌ترکد، پیچیده و بسیار شیرین، طعم شیرین ملایم، متمایز و طعم عجیب و غریب توصیف شده‌است. انگورفرنگی سفید
این انگورفرنگی اندکی از انگورفرنگی سرخ کوچکتر و شیرینتر است. زمانی که داخل مربا یا ژله ریخته می‌شود معمولاً رنگش صورتی است. انگورفرنگی سفید در واقع رقم دارای آلبینیسم انگورفرنگی سرخ است ولی به عنوان یک میوهٔ متفاوت در معرض فروش قرار می‌گیرد. انگورفرنگی سفید در مقایسه باقرینهٔ سرخ اش به ندرت در دستور غذاهای خوش طعم مشخص شده است. آنها اغلب به صورت خام سرو شده و مزهٔ ترش و شیرینی دارد. مربا، ژله، شراب و شربت انگورفرنگی هم تولید می‌شود. بویژه، انگورفرنگی سفید از اجزاء کلاسیک ژلهٔ خیلی تصفیه شده بار-لِ-دیک یا لُراین است، گرچه ژله‌هایی که از انگورفرنگی سرخ درست شده هم یافت می‌شود. جشنواره ملی برداشت انگور
جشنواره ملی برداشت انگور به‌طور سالانه در شهر مندوسای آرژانتین برگزار می‌گردد. این جشنواره یکی از مهم‌ترین جشنواره‌های این کشور است، که عدهٔ بسیاری از توریست‌ها را به این منطقه جذب می‌نماید. این جشنواره، دربارهٔ برگزاری جشنی برای شراب و صنعت شراب‌گیری است. همه بخشهای استان مندوزا در ماه‌های نخست سال برای این جشنواره آماده می‌شوند. رویداد اصلی در اولین هفته ماه مارس در شهر مندوزا رخ می‌دهد که در این مراسم صدها تن از هنرمندان شرکت می‌کنند و یک نمایش آتش بازی بزرگ اجرا می‌شود. عید تبرک انگور
این جشن موسوم به خاقوق اُرهنِک به ارمنی Խաղող օրհնեք و به انگلیسی khaghogh orhnek می‌باشد khaghogh به ارمنی به معنای انگور و orhnek به معنای تبرک است و روی هم رفته به معنی جشن تبرک انگور می‌باشد. انگور نماد دگرگونی و تغییر در زندگی انسان است. انگور مقدس‌ترین میوه در مسیحیت است و مسیح نیز خود را تاک حقیقی خوانده‌است. انگور
انگور، میوهٔ نرم‌پوست و شیره‌داری است که از درخت انگور به عمل می‌آید. درخت انگور، مو (تلفظ:Mow) نامیده می‌شود. مو یکی از قدیمی‌ترین گیاهانی است که انسان کاشتن آن را آموخت. در کتاب‌های دینی کهن و در بسیاری از اسطوره‌ها و سروده‌های ملل نام انگور و موستان بسیار آمده‌است. انگور در تمام مناطق معتدل جهان می‌روید. بیش از ۲۰ هزار نوع انگور در سراسر جهان می‌روید اما همه آن‌ها از انگور وحشی خاور نزدیک و انگور وحشی آمریکای شمالی نتیجه شده‌اند. گاهی انگور را کشمش می‌کنند. انگور خشک کرده را کشمش می‌نامند. از انگور، مویز، کشمش، ژله، مربا، آب انگور، شراب و سرکه می‌سازند. از پوست و دانه آن هم محصولات مختلف تهیه می‌شود. محلی که مو یا درخت انگور بسیار در آن کاشته شود موستان یا تاکستان یا زرستان نامیده می‌شود. مو را باید هر چند گاه هرس کرد زیرا این کار سبب می‌شود که میوه بیشتری به بار آورد. در بیشتر موستان‌ها داربست‌های می‌سازند تا مو بتواند از آن‌ها بالا رود. بزرگترین دشمن مو بیماری مخصوص ریشه مو است. سایبان (انگور)
در کشت انگور، سایبان شامل قسمتهایی از تاک است که در سطح زمین قابل مشاهده است؛ تنه، بدنه، ساقه، برگ، گل و میوه این بخش را شامل می‌شود. سایبان نقش مهمی در جذب انرژی نور برای فتوسنتز، استفاده از آب به عنوان تعرق و ریز اقلیم انگورِ رسیده دارد. مدیریت سایبان به دلیل تأثیر آن بر عملکرد انگور، کیفیت، باردهی و پیشگیری از بیماری‌های یکی از جنبه‌های مهم کشت انگور است. مشکلات مختلف پرورش انگور، مانند رسیدن ناهموار انگور، آفتاب سوختگی و خسارت ناشی از سرمازدگی را می‌توان با مدیریت صحیح سایبان حل کرد. علاوه بر هرس و اصلاح برگ، سایبان اغلب بر روی نرده‌های افقی ایجاد می‌شود تا رشد درخت، دسترسی به میوه، مدیریت و برداشت مداوم صورت پذیرد. کلیسای حواری ارمنی
عیسی بارها خود را به تاک انگور تشبیه کرده‌است. شراب مراسم پاتاراک از انگور فراهم شد. عیسی در شام آخر شراب سرخ را برگرفت، خشنودی نمود و به شاگردان داد و گفت:(این خون من است) شراب‌گیری
به‌طور مشابه در شراب‌های غنی‌شده همچون شراب پورت، خلوص الکل بالای ذات طبیعی انگور (برندی) افزوده شده‌است تا تخمیر متوقف شود و محتوای الکلی زمانی که به سطح شکر دلخواه رسید تنظیم شود. در موارد دیگر شراب‌ساز ممکن است مقداری از آب‌میوه شیرین انگور را نگه دارد و پس از اینکه تخمیر انجام شد آن را به شراب بیفزاید؛ این تکنیکی است که در آلمان با عنوان زوسخزرو شناخته می‌شود. گیرجنتینا
انگور گیرجنتینا (به مالتی: Girgentina) یک نوع انگور شراب سفید بومی و پرطرفدار در مالت است. شراب ساخته شده از گیرجنتینا نفیس و تازه است. مقدار الکل از شراب آن ۱۰٪ است. شراب‌های گیرجنتینا کم-الکل، ظریف و سبک هستند. تاکستان
تاکستان () به مزرعه‌ای از تاک‌های انگور اطلاق می‌شود که عمدتاً برای استفاده در شراب‌گیری کشت می‌شوند، همچنین تولید کشمش، مصرف خوراکی عادی از انگور و تهیه آب انگورهای غیر الکلی، از دیگر مصارف محصول بدست آمده از تاکستان‌ها است. دانش و مطالعه در خصوص محصول تاکستان‌ها تحت عنوان موکاری شناخته می‌شود. انگور تاجگذاری
انگور تاج گذاری به صورت رسمی تاجگذاری مستقل یک نوعِ پیوندی از انگور رومیزی است که در کانادا توسعه یافته‌است. این انگور در سراسر کانادا محبوب بوده و در مدت کوتاهی در اواخر تابستان و اوایل پاییز در دسترس می‌باشد. انگور تاجگذاری با رنگ آبی تیره-بنفش خود، شبیه به انگور کونکورد است. مرکز تحقیقات کشاورزی و غذایی اقیانوس آرام کانادا در سامرلند، بریتیش کلمبیا انگور تاجگذاری را در دهه ۱۹۷۰ توسعه داد. این پروژه توسط لیال دنبی به عنوان بخشی از برنامه اصلاح نباتات ایجاد شد. انگور تاجگذاری ترکیبی از دو گونه آمریکای شمالی، پاتریشیای سیاه (با شاهدخت پاتریشیا اشتباه گرفته نشود) و هیمرود است. ساقه زیرزمینی
ای اکس آر وان (به انگلیسی: AxR1) نام ساقهٔ زیر زمینی معروف انگور است که نخستین بار توسط فرانسوی‌ها و همچنین امروزه برای مشروب سازی استفاده می‌شود. زینفندل
زینفَندل یکی از گونه‌های انگور قرمز است که برای شراب‌سازی کاربرد دارد. عصر سنگ
گمان برده می‌شود که نخستین مصرف شراب، که از تخمیر شدن انگورهای وحشی ساخته شده‌بوده، در این دوره رخ داده‌باشد. برف و شیره
برف و شیره (نیز: برف شیره یا برف با شیره) یک دسر سنتی ایرانی است که از مخلوط کردن برف تازه با شیره تولید می‌شود. این دسر در پائیز و زمستان و هم‌زمان با بارش برف تهیه و مصرف می‌شود. شیره انگور رایج‌ترین نوع ماده شیرین‌کننده برای تهیه برف و شیره است اما شیره خرما یا شربت‌های دیگر هم ممکن است برای این منظور به کار روند. برندی
انگور را درون لگن یا وان ریخته، دست‌ها را شسته و با فشار پا همه را له می‌کنیم و با کمک کاسه به درون دو بشکه تخمیر به‌طور مساوی می‌ریزیم. مقداری از آب انگور را آبسنجی و یادداشت می‌کنیم، مخلوط مخمر را دو قسمت کرده و بهر بشکه اضافه نموده، محتویات بشکه (شراب خام) را کاملاً هم زده، درب بشکه را بسته، قفل تخمیر را نصب می‌کنیم (اگر موجود بود) و بشکه‌ها را در محل گرمی قرار می‌دهیم. شراب‌گیری
شراب‌گیری ( یا Vinification) فرایند تولید شراب است، که با گلچین کردن انگورها یا دیگر محصولات شروع شده و با بطری‌گیری پایان می‌یابد. اگرچه شراب بیشتر از انگور تولید می‌شود اما می‌تواند از میوه‌ها یا گیاهان دیگر نیز باشد. می‌انگبین شرابی‌ست که با تخمیر عسل و آب ساخته می‌شود. کچاپ
دستورالعمل تهیه سس کچاپ در قرن ۲۰ با استفاده از انگور. این روش را از کتاب آشپزی که در سال ۱۹۰۶ چاپ شده برایتان نقل می‌کنیم. مواد لازم برای تهیه سس کچاپ: یک لیتر آب انگور، یک پاینت (واحد اندازه‌گیری برابر با ۵۶۸/۰ لیتر) سرکه، یک پوند شکر، میخک پودر شده به میزان دلخواه. کربوکسیلیک اسید
اسید استیک یا جوهر انگور جز اسیدهای کربوکسیلیک است و در نامگذاری آیوپاک به اتانوئیک اسید معروف است و فرمول آنCHCOOH می‌باشد. اسید استیک به‌طور طبیعی از میوه‌ها و برخی مواد غذایی فاسد شده از فرایند تخمیر تولید می‌شوند و از قدیمی‌ترین ترکیب‌های شیمیایی شناخته شده توسط انسان می‌باشد. اسید استیک به صورت سرکه به عنوان چاشنی غذا و تهیه انواع ترشی استفاده می‌شود. اسید استیک رقیق به عنوان افشانه برای از بین بردن قارچ‌های گیاهان استفاده می‌شود. اسید استیک گلاسیال (غلیظ) در صنایع شیمیایی در تولید فیلم‌های عکاسی، تولید پلاستیک پلی‌اتیلن تری‌فتالات (PET) استفاده می‌شود. همچنین به عنوان ماده واسطه در تولید استات وینیل که ترکیب مهمی در تولید چسب و رنگ می‌باشد، کاربرد دارد. آب انگور
روش پاستوریزه کردن آب انگور برای توقف تخمیر به پزشک و دندانپزشک آمریکایی، توماس برامول ولش، در سال ۱۸۶۹ نسبت داده شده‌است. او که حامی جنبش اعتدال بود، شرابی غیر الکلی تولید کرد که برای خدمات کلیسایی در زادگاهش (واینلند، نیوجرسی) استفاده می‌شد. هموطنان او همچنان ترجیح می‌دادند از شراب معمولی استفاده می‌کردند. پسرش، چارلزولچ (که او هم دندانپزشک بود) سرانجام تلاش خود را برای تبلیغ آب انگور رها کرد. در سال ۱۸۹۳، وی شرکت آب میوه انگور ولش را در وستفیلد، نیویورک تأسیس کرد. این محصول در نمایشگاه‌های بین‌المللی به بازدیدکنندگان داده شد. قدیمی‌ترین سازه موجود مربوط به این شرکت ساختمان شماره ۱ کارخانه Welch است که در وستفیلد واقع شده‌است و در ۱۹۸۳ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شده‌است. انگور
مهمترین کشورهای تولیدکننده انگور در اروپا فرانسه، ایتالیا و آلمان هستند. این کشورها مو را بیشتر برای تهیه شراب پرورش می‌دهند. بیشتر کشمش و شراب قاره آمریکا از تاکستان‌های ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا فراهم می‌آید. انگور (گیاه)
انگور گونه‌ای از سرده انگوری‌ها بومی منطقه مدیترانه، اروپای مرکزی و جنوب غرب آسیا از مغرب و پرتغال تا جنوب آلمان و از شرق تا شمال ایران است. شیره
شیره بعنوان شربت غلیظ شده و یا عصاره غلیظ شده از یک گیاه یا میوه‌هایی مانند انگور ، خرما ، توت ، سیب ، انجیر و ... می باشد معمولاً از طریق جوشاندن با کمک آب به دست می‌آید. کشمش
برای تهیه این نوع کشمش از رقم پیکانی و رسمی استفاده می‌گردد برای این منظور انگور را پس از برداشت در محلول تیز آب فرو برده و سپس آن را در محلی تمیز و در معرض تابش نور مستقیم نور خورشید پهن می‌کنند. انگور ونوس
انگور ونوس شکل بیضی و کشیده‌ای دارد و برای مصارف رومیزی، تولید شراب، تولید آب انگور و تولید ژله مورد استفاده قرار می‌گیرد. شیره انگور
شیره انگور یک چاشنی است که از آب انگور غلیظ تهیه می شود. شراب‌گیری
تفاوت‌هایی در مراحل بالا وجود دارد. با شراب گازدار همچون شامپاین یک مرحله اضافی تخمیر دوم که درون بطری انجام می‌شود نیز وجود دارد که گاز کربن‌ دی‌اکسید جمع‌شده در شراب حل می‌شود و حباب‌های ویژه‌ای را تولید می‌کند. شراب‌های شیرین یا شراب‌های نیمه‌خشک (off-dry) به واسطه متوقف کردن فرایند تخمیر پیش از اینکه تمام شکر به اتانول تبدیل شود شاخته می‌شوند و اجازه می‌دهد که شکر ته‌مانده باقی بماند. این کار می‌تواند به واسطه سرد کردن شراب و افزودن سولفور (گوگرد) و دیگر افزودنی‌های مجاز برای جلوگیری از فعالیت مخمر انجام شود یا با صاف کردن (فیلتر) عقیم‌سازی شراب برای پاک کردن تمام مخمر و باکتری‌ها. در مورد شراب‌های شیرین، اشباع‌های شکر آغازین به واسطه برداشت دیرهنگام محصول انگور افزایش می‌یابد ()، یخ زدن (فریز کردن) انگورها برای غلیظ کردن شکر (شراب یخی)، اجازه دادن یا تشویق قارچ کپک خاکستری برای گرفتن آب حبه‌های انگور از آن‌ها یا رخصت دادن به انگور برای کشمشی شدن چه روی ساقه یا روی آویز یا روی تشک و حصیرهای پوشالی نیز از راه‌های دیگر هستند. اغلب این شراب‌های با شکر زیاد، تخمیر به‌طور طبیعی به خاطر اشباع زیاد شکر و اشباع رو به افزایش اتانول که فعالیت مخمر را کند می‌کنند متوقف می‌شود. شیره انگور
۱. آب انگور را گرفته ۲. برای تمیزی زلالی و شیرینی بیشتر خاک سفید را به آن اضافه کرده ۳. بعد از چندی آب انگور را از خاک ته نشین شده جدا میکنیم ۴. آب انگور را بر روی اجاق نهاده و آب را می جوشانیم تا آب انگور ما غلیظ و به رنگ قرمز و یا قهوه ای تیره در بیاید . آب انگور
با افزایش جنبش اعتدال، محبوبیت آب انگور نیز افزایش یافت. در سال ۱۹۱۳، وزیر امور خارجه ایالات متحده، ویلیام جنینگز برایان، در طول یک کار دیپلماتیک با لباس کامل، به جای شراب آب انگور سرو کرد و در سال ۱۹۱۴، جوزفوس دانیلز، وزیر نیروی دریایی، هرگونه مشروبات الکلی را در کشتی‌های نیروی دریایی ممنوع کرد و آنها را با آب انگور جایگزین کرد. در طول جنگ جهانی اول، شرکت «گرِیپلید»، نوعی مربا انگور را به ارتش عرضه کرد و تبلیغات انجام داد. توسعه بعدی محصولات انگور جدید و حمایت برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی باعث موفقیت این شرکت شد. مرلو
مِرلو نوعی انگور قرمز شراب‌سازی است. شراب‌های تهیه‌شده با انگور مرلو مزه‌ای متمایل به مزهٔ انگورک، آلو و مویز دارند و غلظت آن‌ها متوسط است. شراب مرلو از محبوب‌ترین شراب‌ها در بازارهای جهان است. Wikipedia contributors, "Merlot," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Merlot&oldid=243690246 (accessed October 11, 2008). انگور
برای کاشت بوته مو ابتدا قلمه‌هایی از آن را در فصل بهار، قبل از جوانه زدن در جایی به‌عنوان مخزن می‌کارند و در بهار آینده که دارای ریشه شد از مخزن با احتیاط درمی‌آورند و آن را در گودال‌های آماده شده به ردیف می‌کارند. پس از کاشت آن را آب می‌دهند. بوته جدید با گرم شدن هوا باید هر ۵ روز یا هر هفته آب داده شود. این بوته بعد از چهار سال بار می‌آورد و در ده سالگی بار آن کامل خواهد شد. یک بوته کامل می‌تواند بیش از دویست کیلو انگور بدهد. بوته مو را بعد از چهار ساله شدن هرس می‌کنند، یعنی شاخه‌های فرعی و دراز یا شاخه‌های ضعیف آن را می‌برند تا هم فرصت رشد به شاخه‌های قوی‌تر داده باشند و هم مقدار بار آن را تحت کنترل درآورند و کیفیت بار آن را بالا ببرند. بوته مو را می‌توان روی زمین یا در حال تکیه بر چیزی بالاتر از خاک و زمین قرار داد. محل کشت موهایی که روی زمین قرار گرفته‌است را با بیل شخم می‌زنند تا علف‌های موجود که در فصل بهار می‌روید از بین برده شود. زیرا این علف‌ها می‌توانند به بوته مو و بار آن آسیب وارد کنند. به‌علاوه با شخم کردن زیر مو نفوذ آب برای رسیدن به ریشه راحت‌تر انجام می‌پذیرد نوع بی‌دانه و کشمشی انگور از نظر شیرینی بهترین نوع است. البته انواع دانه‌دار بخاطر درشتی آن‌ها از شکل بسیار زیبایی برخوردار هستند. انگورفرنگی
طعم این میوه ترش است. این میوه در کشورهای اروپایی برای درست کردن مرباهای نسبتاً گران‌قیمت مورد استفاده قرار می‌گیرد. علی‌رغم اینکه کاشت و نگهداری قره قات چندان سخت نیست، این میوه حتی در اروپا نیز کمیاب است. در ایران، خشک شده قره قات یا انگور فرنگی در عطاری‌ها یافت می‌شود. دم کرده قره قات را برای رقیق کردن خون تجویز می‌کنند و اعتقاد بر آن است که خوردن آن از سکته قلبی ممانعت می‌کند. واشینگتن (ایالت)
شراب واشینگتن به شراب‌های گفته می‌شود که از انگورهای ایالت واشینگتن گرفته می‌شود. ایالت واشینگتن در تولید شراب در ایالات متحده پس از کالیفرنیا رتبه دوم را دارد. تا سال ۲۰۱۱ در ایالت بیش از ۴۳۰۰۰ هکتار (۱۷۰ کیلومترمربع) تاکستان با برداشت بیش از ۱۴۲۰۰۰ تن انگور به ۴۲ کشور جهان با بیش از ۸۵۰ شراب‌خانه، شراب صادر می‌شد. در حالی که بسیاری از فعالیت‌ها در نیمهٔ غربی ایالت انجام می‌شود ولی ۹۹٫۹ درصد از شراب‌گیری‌ها در نیمه شرقی ایالت انجام می‌شود. ماسیئرا (برندی)
انواع انگور Arinto ، Periquita ، Trincadeira و Fernão که بومی پرتغال هستند در تولید این برندی استفاده می شود. سپس براندی که از آن بدست می آید حداقل برای مدت شش ماه در بشکه های بلوط جاافتاده می شود. علاوه بر شناخته شده ترین نسخه، محصولاتی با درصد الکل 36، 40 و 43 درصد نیز عرضه می شود. شراب
بررسی‌های باستان‌شناسی و باستان‌مردم‌گیاه‌شناسی نشان می‌دهد نخستین نمونه‌های شراب انگور و پرورش انگور شراب مربوط به ۵۸۰۰ تا ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در منطقه‌ی گرجستان امروزی است. شواهد حاضر از علم باستان‌شناسی و ژنتیک نشان می‌دهد که تولید اولیه شراب در دیگر مناطق مثل قفقاز جنوبی و غرب آسیا بعد از گرجستان صورت گرفته است. قدیمی‌ترین کارگاه شراب‌سازی جهان، شراب‌خانه آرنی-۱ در ارمنستان بوده است. به ترتیب میزان تولید: غوره
غوره میوه نارس انگور است که دارای طعم ترشی می‌باشد. غوره دارای اسیدهای آلی مانند اسید مالیک، اسید فرمیک، اسید سوکسینیک، اسید اگزالیک، اسید گلوکولیک و قند می‌باشد و به دلیل داشتن اسید، ترش مزه‌است. غوره و آبغوره در آشپزی ایرانی کاربرد فراوان دارد و از سوغاتی‌های شهرهای مختلف ایران است. ترشی انبه
ترشی انبه یکی از انواع ترشیجات است. این ترشی از ترکیب انبه، رب گوجه‌فرنگی، تمر هندی، سرکه، سیر، فلفل سیاه و زردچوبه تهیه می‌شود. همچنین برخی از آبلیمو و دارچین و هل کوبیده در تهیه آن استفاده می‌کنند. این مواد را به همراه سرکه در ظرفی در بسته می‌ریزند تا ترشی تهیه گردد. مسقط (انگور)
خانواده انگورهای مسقط شامل بیش از ۲۰۰ نوع انگور، متعلق به گونهٔ انگور معمولی است که قرن‌ها در تولید شراب، کشمش و به صورت رومیزی در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفته‌است. رنگ آنها از سفید (مانند مسقط اتونل)، زرد (مانند مسقط گیالو)، صورتی (مسقط روزا دل تیرنتینو)، تا سیاه (مسقط هامبورگ) متغیر است. انگورها و شراب‌های مسقط تقریباً همیشه دارای عطر و طعم گلدار شیرین هستند. وسعت و تعداد گونه‌های مسقط نشان می‌دهد که شاید این قدیمی‌ترین نوع انگور اهلی باشد و نظریه‌هایی وجود دارد که اکثر خانواده‌های موجود در انواع انگور معمولی از نوع مسقط هستند. کشمش
برای تهیه مویز بیشتر از رقم رزقی استفاده می‌شود. برای این منظور انگور را پس از برداشت در محلی تمیز و عاری از هرگونه آلودگی پهن کرده و پس از خشک شدن آن را جمع‌آوری کرده و در سبدهای بزرگ نگهداری می‌نمایند. شیرینی کشمشی انگور شعله بدون دانه
انگور شعله توسط جان کواکویچ. جی از آروین، کالیفرنیا، در سال ۱۹۷۳ به ایالات متحده آورده شد. یک انگور با کیفیت باید پر رنگ، خوش رنگ و محکم به ساقه متصل باشد. انگورها معمولاً در بازه برداشت چیده می‌شوند، زیرا اگر نارس باشند، با گذر زمان نمی‌رسند. آب انگور
آب انگور از کنسانتره به این معنی است که آب اضافی از انگور حذف شده و باعث غلیظ تر شدن آب می‌شود. این باعث می‌شود آب میوه فشرده و منجمد شود تا بسته‌بندی و حمل و نقل آسان‌تر شود. سپس آب به آب میوه قبل از فروش اضافه می‌شود. مارک اصلی آب انگور آمریکایی - Welch's - از انگور Concord با استفاده از کل انگور (تفاله، پوست و دانه‌ها) تهیه می‌شود. مقدار کمی اسید سیتریک به‌طور طبیعی در انگور یافت می‌شود و ممکن است به دلیل طعم ترش و خواص آنتی‌اکسیدانی که از اکسیداسیون جلوگیری می‌کند، اضافه شود و عمر طولانی تری را ذخیره کند. وانیل
دانه‌های این گیاه را پس از فرآوری تخمیر می‌کنند تا عطر مطبوع آن‌ها بیرون بیاید و عموماً به صورت پودر یافت می‌شود و در بعضی موارد آن را با الکل اتیل و آب مخلوط کرده که به صورت عصاره وانیل به بازار عرضه می‌شود که عموماً حاوی ۳۵٪ الکل می‌باشد. عصاره وانیل ممکن است دارای شکر، شربت ذرت یا پروپیلن گلیکول نیز باشد. معروفترین کاربرد این گیاه در ایران در شیرینی پزی و ساخت بستنی است. سرخپوستان توتوناک سازندگان اولیه وانیل بودند. آب انگور
در آمریکای شمالی، رایج‌ترین آب انگور بنفش است و از انگور کنکورد تهیه می‌شود در حالی که آب انگور سفید معمولاً از انگور نیاگارا تهیه می‌شود، که هر دو از انواع انگورهای بومی آمریکا هستند، گونه ای متفاوت از انگورهای شرابی اروپایی. در کالیفرنیا، انگور سلطانا (معروف به "انگور تامسون بی هسته") استفاده می‌شود. اتانول
مخمر آبجو، یا مخمر نانوایی قارچی است که با جوانه‌زدن تکثیر می‌شود، اگر این قارچ در مجاور یک ماده قندی تخمیر شود، موادی از خود خارج می‌کند که خاصیت آنزیمی داشته و موجب دگرگونی قند می‌شود. در بین قندها، فروکتوز یا قند میوه به فرمول CHO است که در میوه‌های شیرین و انگور وجود دارد که پس از تخمیر باعث ایجاد الکل و گاز دی‌اکسید کربن می‌شود. کنیاک
بر خلاف فرانسه که تنها از انگور برای تولید این نوشیدنی استفاده می‌شود، در ایران از آلبالو نیز استفاده می‌شود. ارامنهٔ ایرانی گاهی برای خوش طعم شدن کنیاک در هنگام عمل آوری، مقداری قهوه نیز اضافه می‌کنند. البته در ایران این نوشیدنی بیشتر به همراه آب میوهٔ طبیعی آلبالو نوشیده می‌شود. گراپا
نام گراپا در اتحادیه اروپا ثبت شده است. گراپا باید این معیارها را داشته باشد: معیار دوم، نوشیدنی‌ای را که از تخمیر مستقیم آب انگور خالص تهیه می‌شود، گراپا نمی‌داند. این روش در تولید برندی کاربرد دارد. ورموت
ورمورت نوعی شراب با پایه شراب انگور است که پس از پایان تخمیر و آماده شدن، به آن الکل افزوده‌اند تا درجه الکلی آن بالاتر رود و به اصطلاح «گیراتر» شود. درجه الکلی چنین شراب‌هایی معمولاً بین ۲۰ تا ۲۵ درصد است. گاهی مخمر تقویت شده تا بتواند الکل بیشتری تولید کند و در محیطی با درصد الکل بالاتر فعالیت کند. قسمت عمده ورمورت جهان توسط کشورهای ایتالیا و فرانسه تولید می‌شود، هرچند که ایالات متحده و انگلستان نیز به تازگی وارد این بازار شده‌اند. آبجوی کریک
ساید آبجوهای لامبیک میوه ای بصورت سنتی از انگور و تمشک تولید می شود. که قبل از پر کردن آنها در ظرف نهایی برای مصرف چون بطری کمی به آن لامبیک جوان اضافه می کنند تا درون بطری نیز عمل تخمیر ادامه پیدا کند. بدلیل افزودن میوه های گوناگون بعنوان افزودنی این گونه آبحوها تحت قانون خلوص آبجوی آلمان قرار نمی‌گیرند. انگور روبی رومن
در سال ۲۰۰۸، انگور روبی رومن به عنوان یک نوع جدید انگور درجه یک در ژاپن عرضه و در همه‌پرسی عمومی روبی رومی نامگذاری شد. هر انگور به‌طور دقیق برای تضمین کیفیت آن مورد بررسی قرار می‌گیرد و مهر و موم‌های گواهی برای تأیید اصلیت آن بر رویش زده می‌شود. روبی رومی قوانین سختگیرانه ای برای فروش دارد. هر انگور باید بیش از ۲۰ گرم و بیش از ۱۸ درصد شکر داشته باشند. روبی رومی یک نوع ویژه به نام «شرایط برتر» نیز دارد که حداقل وزن دانه برای آن، ۳۰ گرم و وزن کل خوشه انگور ۷۰۰ گرم در نظر گرفته شده است. در سال ۲۰۱۰، تنها شش انگور دارای شرایط برتر بودند در حالی که در سال ۲۰۱۱، هیچ انگوری این شرایط را نبود. انار
انار یکی از مقدس ترین میوه ها در یارسان است. داوود از بزرگان دین اهل حق در نطفه میوه انار به دنیا امده است.از قدیم گفته‌اند انار برای تصفیه و پاکسازی خون بسیار مفید است اما حالا دربارهٔ فواید این میوه آن‌قدر تحقیقات شده که از پوست آن هم کلی خواص پیدا کرده‌اند؛ از بهبود دستگاه گوارشی گرفته تا تقویت سیستم ایمنی و... انار نماد اصلی سفره شب یلدا است و گذشتگان آن را میوه باروری و برکت می‌دانستند. انار از سالم‌ترین و بهترین میوه‌های روی زمین است و ترکیبات مفید متفاوتی نسبت به دیگر میوه‌ها دارد. تحقیقات نشان داده‌است که انواع انار ترش و شیرین و محصولات آن‌ها مانند رب انار، آب انار و حتی پوست انار و هسته انار خواص بسیار زیادی برای بدن دارند. می‌توان با مصرف این میوه بدن را در برابر خیلی از بیماری‌ها مقاوم‌تر کرد. انار فقط یک میوه خوش‌آب و رنگ نیست. معمولا ۵۲ درصد وزن کل ایــن میــوه را دانه‌های آن تشکیل می‌دهند؛ دانه‌هایی که ۱۰۰ گرم آنها، شامل این میزان مواد غذایی و انرژی است: Wikipedia contributors, "Pomegranate," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed January 10, 2008). شونن بلان
شونن بلان (Chenin blanc) یا پینوی لوآر (Pineau de la Loire) نوعی شراب سفید است که از انگور درهٔ لوآر در فرانسه بدست می‌آید. این شراب به شدت اسیدی است از این رو می‌توان از آن در تولید شراب گازدار یا شراب دسرها استفاده کرد. البته در تولید شراب‌های خنثی هم می‌توان آن را بکار برد. انگور تولید کنندهٔ آن در آفریقای جنوبی نیز کشت می‌شود که به آن Steen گفته می‌شود. این انگور احتمالاً از نخستین انگورهایی است که Jan van Riebeeck در سال ۱۶۵۵ در آفریقای جنوبی کشت کرده‌است. شونن بلان‌های سبک و خشک را می‌توان در کنار غذاهای سبک مانند سالاد، مرغ و ماهی خورد اما شونن بلان‌های شیرین تر را در کنار غذاهای تند و ادویه دار مانند غذاهای شرقی و آمریکای لاتین خورد. همچنین سس خامه و پاته می‌توانند در کنار حالت اسیدی این شراب مناسب باشند. انجیر
بهره‌گیری از خواص فراوان انجیر بیشتر از طریق مصرف انجیر خشک و پس از آن میوه تازه مرسوم می‌باشد. این در حالی است که میوه انجیر را به‌صورت فرآورده‌های مختلف نیز می‌توان مصرف کرد. اولین فراورده انجیر، نوشیدنی آب انجیر می‌باشد. فرآورده‌های دیگر قابل ذکر شامل شربت انجیر (متفاوت با آب‌انجیر)، مسقطی انجیر، مربای انجیر و مارمالاد آن، ترشی، کمپوت، سوپ و پوره انجیر می‌باشند. رتسینا (شراب)
علاوه بر رایج‌ترین و پر مصرف‌ترین رستینا که نوع سفید آن است، شراب‌های قرمز و صورتی رستینا نیز وجود دارد. شراب گل سرخ شده رزین کوکینلی (به انگلیسی: "Kokkineli)" نامیده می‌شود و از انگورهای ساواتیانو و ماندیلاریا تهیه شده‌است. رستینای قرمز بسیار نادر فقط از انگورهای ماندیلاریا بدست می‌آید. تریبیانو (انگور)
تریبیانو یک نوع انگور شراب ایتالیایی است که یکی از پرکاشت‌ترین انگورهای جهان محسوب می‌شود. ارک (نوشیدنی)
ارک نوعی نوشیدنی‌های الکلی تقطیری است که در کشورهای جنوب و جنوب‌شرق آسیا تهیه می‌شود. این نوشیدنی بسته به محل تولید از میوه نارگیل، نیشکر یا سایر غلات ساخته می‌شود. کنیاک
کنیاک (به فرانسوی: Cognac) نام گونه‌ای برندی است که در شهر کنیاک در کشور فرانسه فرآوری می‌شود و به نام همین شهر هم خوانده می‌شود. این نوشیدنی الکلی می‌بایست دربرگیرنده کمتر از نود درصد از انگورهای تریبیانو، فول بلانش یا کولومبار و باقی از ده گونه انگور گزینشی باشد. با این همه بیشتر کنیاک‌ها از تریبیانو ساخته می‌شوند. آنگاه شراب حاصل را دو بار در دیگهای مسی ویژه‌ای تقطیر می‌کنند و آنگاه سه و نیم تا چهار سال در خمره‌هایی از چوب بلوط فرانسوی نگهداری می‌کنند. به نوشیدنی‌ای که از این راه به دست می‌آید کنیاک می‌گویند. آبنبات
برای تولید آبنبات ابتدا از حل شدن شکر در آب یا شیر شربت (نوشیدنی) درست می‌کنند. سپس برای رساندن به نقطه اشباع مطلوب یا کاراملی شدن (به‌صورت قند سوخته درآمدن) جوشانده می‌شود. موّاد مورد استفاده و مدّت زمان جوشانیدن به نوع آب‌نبات بستگی دارد. آبنبات در انواع بی‌نهایت متفاوت اعم از نرم و جویدنی یا سخت، ترد و شکننده درست می‌شود. شراب‌گیری
از زمان برداشت تا نوشیدن شراب می‌تواند بین چند ماه کوتاه برای شراب‌های (شراب نوی منطقه فرانسه) تا بیش از ۲۰ سال برای ساختار شراب خوب با اسید، تانن یا شکر سطح بالا متغیر باشد. هرچند، فقط حدود ۱۰ درصد از کل شراب قرمز و ۵ درصد از شراب سفید پس از ۵ سال طعم بهتری نسبت به پس از یک‌سال ماندن خواهد داشت. بسته به کیفیت انگور و سبک شراب نهایی، برخی از این مراحل برای حاصل شدن مقصود شراب‌ساز ممکن است ترکیب یا حذف شوند. بسیاری از شراب‌های با کیفیت قابل مقایسه بواسطه شیوه‌های مشابه اما کاملاً متفاوتی ساخته می‌شوند که کیفیت بواسطه ویژگی‌های مواد اولیه دیکته می‌شود و نه لزوماً مراحل شراب‌گیری. انگور تاجگذاری
انگور تاجگذاری نوعی نسبتاً مقاوم از انگور است و در آب و هوای نسبتاً خنک عمل می‌آید. جین (نوشیدنی)
جین یک مشروب‌الکلی تقطیر شده و معطراست که از میوهٔ توت مانند درخت سروکوهی به نام میوه ارس (ابهل) به دست می‌آید. ساخت جین بیشتر یک پیشه و صنعت سنتی محسوب شده و از تقطیر میوه درخت اُرس که نوعی سرو کوهی است بدست می‌آید. کمینه الکل موجود در آن حدود ۴۰ درصد است. آبجو
در گام نخست، مخمر آبجو از مخلوط کردن منبع نشاسته (عموماً مالت) و آب داغ تهیه می‌شود که به این مرحله خیساندن می‌گویند، در این مرحله آب داغ در مخزنی همزن با مالت له شده مخلوط می‌شود. روند خیساندن معمولاً بین ۱ الی ۲ ساعت به طول می‌انجامد. آبجو
آبجو پرمصرف‌ترین و قدیمی‌ترین نوشیدنی الکلی و پس از آب و چای محبوب‌ترین نوشیدنی جهان است. آبجو حاصل تخمیر نشاسته و اساساً انواع دانه غلات است، هرچند بیشتر دانه جو مورد استفاده قرار می‌گیرد، ولی از دانه‌های برنج، ذرت و گندم نیز استفاده می‌شود. بیشتر طعم تلخی آبجو به خاطر رازک است که یک نگهدارنده طبیعی نیز می‌باشد، اگرچه آبجو در برخی موارد طعم‌های دیگری چون سبزیجات و میوه‌ها را نیز شامل می‌شود. در برخی از قدیمی‌ترین نوشته‌های شناخته شده می‌توان اشاراتی به تولید و توزیع آبجو یافت، در قانون حمورابی اشاره ویژه‌ای به قوانین سرو آبجو وجود دارد. گراپا
گراپا یک نوشیدنی الکلی است، یک نوع براندی معطر که از تفاله یا پومیس انگور ساخته می‌شود. این نوشیدنی اصالتا ایتالیایی‌ست و میزان الکل آن با خلوص ۷۰ تا ۱۲۰ درجه،‌ ۳۵ تا ۶۰ درصد است. گراپا به طور سنتی در شمال ایتالیا تولید می‌شود و در آرژانتین، بلغارستان، گرجستان، اروگوئه و گالیسیا فراوان مصرف می‌شود (البته در این مناطق به نام اسپانیایی‌اش "orujo" یا "aguardiente" مشهورتر است). نوشیدنی الکلی
مشروبات الکلی که با تخمیر جو به دست می‌آید آبجو محسوب می‌شوند، آنهایی که از تخمیر انگور به دست می‌آیند، شراب و آنهایی که با تخمیر غلات و میوه‌ها و سپس تقطیر آن‌ها به منظور بالا بردن درصد الکل درست می‌شوند، مشروباتی مانند ویسکی و ودکا هستند. اما این تعاریف شامل بسیاری از مشروبات الکلی نمی‌شوند. سازمان بهداشت جهانی مثلاً «سایدر» که از تخمیر سیب و گلابی درست می‌شود یا «ساکی» که با تقطیر برنج به دست می‌آید را در زمره «دیگر» مشروبات الکلی طبقه‌بندی کرده‌است. همچنین شراب‌های غنی شده مانند پورت که با روش تخمیر دوگانه تقویت می‌شوند نیز در بین مشروبات «دیگر» طبقه‌بندی کرده‌است. کفبیخ
در این مراسم ریشه گیاهی به نام چوبک را که در جنوب خراسان به «بیخ» مشهور است، در آب خیسانده و پس از چند بار جوشاندن، در ظرف بزرگ سفالی به نام «تغار» می‌ریزند. مردان و جوانان فامیل با دسته‌ای از چوب‌های نازک درخت انار به نام «دسته گز» ،مایع مزبور را برای ساعت‌ها هم می‌زنند تا به صورت کف سفت درآید و این کار باید در محیط سرد صورت گیرد تا مایع مزبور ابتدا به صورت کف درآمده و سپس سفت شود که خشک شده آن مانند گز اصفهان می‌شود. کف آماده شده در پایان با مخلوط کردن شیره و یا شکر آماده خوردن شده و پس از تزیین با مغز گردو و پسته برای پذیرایی مهمانان برده می‌شود. در این میان گروهی از جوانان قبل از شیرین کردن کف‌ها مجاز هستند با پرتاب آن به سوی همدیگر و مالیدن کف به سر و صورت یکدیگر شادی و نشاط را به جمع مهمانان بیفزایند. شراب واشینگتن
تا سال ۲۰۱۱ در ایالت بیش از ۴۳۰۰۰ هکتار (۱۷۰ کیلومترمربع) تاکستان با برداشت بیش از ۱۴۲۰۰۰ تن انگور به ۴۲ کشور جهان با بیش از ۸۵۰ شراب‌خانه، شراب صادر می‌شد. در حالی که بسیاری از فعالیت‌ها در نیمهٔ غربی ایالت انجام می‌شود ولی ۹۹٫۹ درصد از شرابگیری‌ها در نیمه شرقی ایالت انجام می‌شود. می شیل-چا
روش معمول برای تهیه مِی شیل-چونگ (شربت آلو) به صورت خانگی بدین صورت است که ابتدا قسمت‌های زائد همانند ساقه‌ها را از آلوها جدا کرده سپس آلوها را دوبار شسته و می‌گذارند تا خشک شوند. بعد از آن آلوها و شکر به صورت لایه لایه در ظرف شیشه‌ای ریخته می‌شود. پس از آن درب ظرف محکم بسته می‌شود و بیش از دو ماه در مکانی خنک نگهداری می‌شود. سرانجام و پس از سپری شدن مدت مذکور با صافی، آبی که در ظرف شیشه‌ای وجود دارد را در ظرفی دیگر می‌ریزند. برای تهیه چای آلو۳۰ گرم شربت آلو را با ۹۰ گرم آب رقیق می‌کنند.باید به این نکته توجه داشت که برای تهیه این شربت باید نسبت شکر و آلوها ۱:۱ باشد تا از تخمیر و تبدیل آن به مِی شیل-جو (شراب آلو) جلوگیری شود. شراب‌گیری
برای آغاز تخمیر اولیه، مخمر می‌تواند به پوراب شراب قرمز اضافه شود یا اینکه به‌طور طبیعی با عنوان مخمر احاطه شده در انگورها یا در هوا رخ دهد. مخمر می‌تواند به آب‌میوه شراب سفید نیز افزوده شود. در طول این فرایند، که اغلب بین یک تا دو هفته طول می‌کشد، مخمر بیشتر شکر یا قندهای آب انگور را به اتانول (الکل) و کربن دی‌اکسید تبدیل می‌کند که کربن‌ دی‌اکسید در هوا آزاد می‌شود. چیدن میوه
سیبهایی که از درخت می‌افتند اغلب برای ساخت شراب سیب استفاده می‌شوند. شراب سیب آب میوه‌ای است که با خرد کردن سیب و کشیدن آب آن ساخته می‌شود. آب انگور
آب انگور از خرد کردن و له کردن دانه‌های انگور به دست می‌آید. قندهای موجود در آب انگور اجازه می‌دهد تا از آن به عنوان یک شیرین کننده هم استفاده؛ و آن را تخمیر کرده و به شراب، یا سرکه تبدیل کنند. برندی
پیش از شروع مراحل مختلف تهیه هر گونه شراب؛ از ضدعفونی کردن، روش کلی تهیه شراب، جدول ترکیبات، بشکه تخمیر، کیسه متقال صافی، قفل هوا (۱) یا (۲) یا (۳)، همزن، سیفون کردن، شیشه کردن مشروب، آمیزه کردن مشروب، شکر یا عسل، انواع مخمر موجود در بازار، فعال کردن مخمر، تشتک زدن و یادداشت مراحل مختلف تهیه و آماده‌سازی شراب برای تعریق و کاربرد آبسنج و الکل سنج اطلاع داشته باشید. الکل در افغانستان
افغانستان در حال حاضر حدود ۶۰٬۰۰۰ هکتار (۱۵۰٬۰۰۰ جریب) مزارع انگور دارد، اقلیم و خاک این کشور برای شراب با کیفیت، مناسب است. هرچند تاریخچه شراب به دوره‌های بسیار قدیمی‌تر برمی‌گردد، اما ظاهراً پرورش انگور (موکاری) حداقل از قرن چهارم پیش از میلاد بدین‌سو در بخش‌های افغانستان به‌خوبی پابرجا بوده‌است. گفته می‌شود، که بابر، نخستین امپراتور مغول، در مورد شراب کابل آگاهی حاصل کرد. بابرنامه که شرح حال اتوبیوگرافی وی است، گفته می‌شود که به‌ویژه در مورد منطقه استالف (احتملاً از کلمه یونانی "staphile" به معنی انگور مشتق شده‌است) این چنین شرح داده‌است، «تاکستان و باغ‌ها در دو سمت رود خروشان آن که آب سرد و زلال دارد». امپراطوری مغول از دره سند و افغانستان شراب با کیفیت دریافت می‌کرد. دوره قرون وسطی شاهد نسبتاً یک دوره شکوفان تولید شراب بود، که در قرن هجدهم میلادی پایان یافت. دهه ۱۹۶۰ میلادی شاهد شروع مجدد تولیدات بود، که توسط طالبان پایان داده شد. یک بررسی فرانسوی در حدود ۱۹۶۹ میلادی تخمین نمود که تاکستان‌های (بزرگ‌تر) حدود ۳۷٬۵۰۰ هکتار زمین را پوشش داده‌اند. و این تنها ۲ درصد اراضی قابل کشت است. بزرگ‌ترین تاکستان‌ها در نزدیکی هرات، قندهار و کابل موقعیت داشتند؛ ساحات کوچک‌تری نیز در مرز شمالی وجود داشت. هرچند این بررسی فرانسوی روی تاکستان‌های بزرگ و حرفهٔ تمرکز نموده‌است، اما می‌گوید که انگور در باغ‌های مختلف، حتی در ارتفاع ۲٬۴۰۰ متر در نورستان، پرورش می‌یابد. تخمینی که در ۱۹۶۸ میلادی برای یک برنامه مساعدت محلی انجام شد، نشان‌دهنده حدود ۶۰٬۰۰۰ هکتار (۱۵۰٬۰۰۰ جریب) تاکستان بود. اگر مقایسه شود، شراب اتریشی از زمینی حدود ۵۱٬۰۰۰ هکتار (۱۳۰٬۰۰۰ جریب) تولید می‌شود. تولیدات فعلی انگور در حال حاضر بیشتر در اطراف کابل بوده و نظر به دلایل مذهبی بیشتر آب‌میوه و کشمش از آن تولید می‌شود. شراب واشینگتن
شراب واشینگتن به شراب‌های گفته می‌شود که از انگورهای ایالت واشینگتن گرفته می‌شود. ایالت واشینگتن در تولید شراب در ایالات متحده پس از کالیفرنیا رتبه دوم را دارد. شراب سفید
شراب سفید نوعی شراب است که در جریان تولید، پوست انگور را پیش از شروع تخمیر از آب انگور جدا می‌کنند تا مواد رنگی پوست در الکل ناشی از تخمیر حل نشود. شراب شیرین
شراب شیرین نوعی شراب است که برای شیرین شدن، فرایند تخمیر آن را زودتر از معمول قطع کرده‌اند. با این کار مقداری از شکر موجود در آب انگور تخمیر نشده باقی می‌ماند. گراپا
عطر و طعم گراپا، مانند شراب، به نوع و کیفیت انگور و چگونگی فرآیند تقطیر بستگی دارد. برای درست کردن گراپا، پومیس (یعنی پوست، تفاله، هسته و شاخه‌‌ انگور باقی مانده از شراب‌گیری) را فشار می‌دهند و تقطیر می‌کنند. هدف اصلی این بوده که از اتلاف تفاله شراب جلوگیری شود. نوشیدنی مشابهی هم هست به نام "acquavite d'uva"، که از تقطیر کل پوراب به دست می‌آید. شاردونی
شاردنی جزء مهمی از بسیاری از شراب‌های گازدار در سراسر جهان به حساب می‌اید که از جمله آنها شامپاین می‌باشد. اوج محبوبیت در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی رخ داد که طرفداران آن‌را راهی برای واکنش به کسانی که خبره شراب را دیدم که انگور به عنوان یک پیشرو منفی مؤلفه‌های جهانی شدن شراب می‌دانستند. با اینحال، شاردنی یکی از مهمترین و گستردهترین کشتها از ارقام انگور را با بیش از در سراسر جهان دوم تنها بهو تنها پس از آیرن در میان شراب‌های سفید انگور را دارد و زمین‌های کشت بیشتری نسبت به هر انگور سفید دیگری از جمله کابرنت ساوگنون دارد. ابسنت
از گذشته ابسنت داخل جام‌هایی ریخته می‌شود که جایی برای قراردادن یک قاشق چاک دار در بالای آن وجود داشت. پس از قرار دادن یک حبه قند بر روی قاشق، آب سرد را بر روی قند می‌ریختند تا ابسنت به میزان سه به یک یا پنج به یک باآب رقیق شود. در این روش مواد سازنده درآب حل نمی‌شوند. به محصول شیری رنگ این روش لاوش گفته می‌شود. ریختن آب اهمیت خاص خود را دارد و باعث بازگشت طعم اصلی گیاه انیسون می‌شود. معمولاً پیشخدمت در کنار ابسنت یک بطری آب یخ و شکر قرار می‌دهد. درهنگام مصرف جمعی ابسنت، آب یخ را درداخل ظرفی دارای شیر آب می‌ریزند تا افراد در کنار یکدیگر بتوانند آب را داخل جام ابسنت بریزند. در «بارها» ابسنت در جام‌های مخصوص صرف می‌شود. این جام‌ها دارای خط نشانه خاصی هستند که میزان ابسنت ریخته شده در آن را مشخص می‌کند. استاندارد میزان ابسنت ریخته شده در این جام‌ها ۳۰ میلی لیتر (۱ اونس) است. اگرچه برخی از مصرف‌کنندگان ۱٫۵ اونس معادل ۴۵ میلی لیتر ابسنت می‌ریزند. از روش‌های دیگر مصرف ابسنت، مصرف آن همراه دیگر مشروبات الکلی به صورت «کوکتل» در کشورهای انگلیس و آمریکا است. یکی از این روش‌ها «مرگ در بعد ازظهر» ارنست همینگوی می‌باشد او در کتاب خود ترکیب ابسنت با شامپاین فرانسوی را پیشنهاد می‌کند. برندی
هرچه درجه الکلی مورد تمایل ما بالاتر باشد، نیاز به ته تقطیر کمتر است و در عوض طعم آن خیلی میوه‌ای نیست. بلعکس هرچه مقدار الکل مورد تمایل ما کمتر باشد طعم برندی به انگور نزدیکتر و بهتر می‌شود. انار
از میوهٔ انار، آب انار، رب انار، لواشک انار و مربای انار تهیه می‌شود. از پوست انار برای تهیه رنگ‌های سنتی استفاده می‌شود، از برگ آن نیز سابق بر این استفاده می‌کردند. همچنین از پوست انار برای دباغی کردن پوست و از گل انار برای برخی مصارف دیگر استفاده می‌گردد. جوشانده انار که از جوشاندن پوست انار در آب بدست می‌آید، برای بر طرف کردن برخی از بیماری‌های گوارشی و گلو درد، یک داروی گیاهی محسوب می‌شود. انگور رومیزی
اصطلاح انگور رومیزی برای انگورهایی اطلاق می‌شود که برای مصرف تازه کشت می‌شوند. در مقابل انگورهای غیر رومیزی انگورهایی هستند برای تولید نوشیدنی و آب‌میوه یا خشک کردن (مانند کشمش) مورد استفاده قرار می‌گیرند. انگورهای رومیزی می‌توانند به صورت دانه دار یا غیر دانه‌ای باشند و از نظر رنگ، اندازه، شیرینی و سازگاری با شرایط رشد محلی بسیار گسترده‌اند. شراب برنج
شراب برنج به نوشیدنی الکلی ساخته شده از برنج گفته می‌شود. بر خلاف شراب، که توسط تخمیر انگور و به طور طبیعی از میوه‌های شیرین بدست می‌آید، شراب برنج نتیجه تخمیر نشاسته برنج و تبدیل قند است. این فرایند شبیه فرایند تولید آبجو می‌باشد.  با این حال، تولید آبجو بر پایه روند mashing برای تبدیل نشاسته به قند است در حالی که شراب برنج با استفاده از فرایندهای amylolytic ساخته می‌شود. رواج نوشیدنی‌های تقطیر از برنج بیشتر در کشورهای شرق و جنوب شرقی آسیا متداول است. شراب برنج سوجو نیز در کشور کره جنوبی و ژاپن نیز جزو نوشیدنی های متداول است. شراب گلابی
شراب گلابی یا پری یک شراب تخمیر شده از آب‌میوه و از نوشیدنی‌های الکلی است. این شراب بیشتر و بشکل سنتی از آب گلابی به همان روش شراب سیب ساخته می‌شود. این شراب در کشورهای انگلستان، ولز و فرانسه ساخته می‌شود. شراب جو
شراب جو به نوشیدنی الکلی ساخته شده از جو گفته می‌شود. بر خلاف شراب انگور، که توسط تخمیر انگور و به‌طور طبیعی از انگور و یا میوه‌های شیرین به‌دست می‌آید، شراب جو نتیجهء تخمیر نشاستهء جو و تبدیل آن به قند است. دوشاب بج
دوشاب بج یا دوشاب برنج یکی از شیرینی‌های محلی در استان گیلان است. زمان مصرف دوشاب بج معمولاً فصل زمستان است. برای تهیه دوشاب دانه‌های انگور در یک دیگ بزرگ ریخته و پخته می‌شود. پوست و هسته انگور به وسیلهٔ صافی جدا می‌شود سپس آب انگور جوشانده شده تا قوام بیاید و غلیظ شود. این شیرهٔ انگور «دوشاب» نامیده می‌شود. اسیدها در شراب
اسیدها در شراب اجزای مهمی در شراب‌گیری و طعم دهی به محصول نهایی اند. این اسیدها هم در خود انگور و هم در شراب تولید می‌شوند و تأثیر مستقیم بر رنگ، مزه و تعادل شراب دارند. همچنین از شراب در برابر باکتری‌ها حفاظت می‌کنند. سنجش میزان اسیدی بودن شراب به سنجش کل اسیدهای موجود در آن مربوط می‌شود اما بدست آوردن میزان قدرت اسید را با pH می‌سنجند که در بیشتر شراب‌ها بین ۲٫۹ تا ۳٫۹ است. معمولاً هرچه پی‌اچ کمتر قدرت اسیدی بیشتر اما شراب‌هایی هستند که اسید بیشتری دارند و پی‌اچ بالاتر. در آزمون شراب، منظور از اسیدی بودن اشاره به حس تازگی، ترشی عمیق و ترشی گذرایی که در لحظه در دهان حس می‌شود و تعادل آن با شیرین بودن شراب و تلخی آن است. غزاویه بزرگ
در روزهای 14 و ۱۵ تیرماه سال ۱۳۹۷ اولین جشنواره برداشت انگور در روستای غزاویه برزگ برگزار شد. به گفته حسن ناصر مدیر اداره میراث فرهنگی شهرستان کارون، «در این جشنواره سفر به سفره‌ها را خواهیم داشت و چند نمونه غذای محلی پخت می‌شود؛ بازی‌های محلی و مراسم محلی قوم عرب مانند یزله و علوانیه که ثبت ملی شده‌اند در این جشنواره برگزار خواهند شد همچنین اتفاق بسیار جالب عرضه انگور در ظرف‌های حصیری 2 الی 4 کیلو با قیمت بسیار مناسب بطور مستقیم توسط کشاورز در این جشنواره است.» برندی
عرقگیری از شراب با حفظ طعم آن میوه را برندی می‌نامند. هنر مشروب سازی واقعی ساخت برندی خوب است. از تمام میوه‌های تازه که از آن شراب گرفته باشند امکان تهیه برندی هست. به زبان دیگر عرقگیری از شراب میوه تازه را با کمی صبر و حوصله و تکنیک برندی می‌نامند. برندی برای اولین بار در فرانسه و با نام eau de vie یا آب حیات تولید شد. ریشه این واژه از لغت هلندی brandewijn بمعنای سوزاننده یا شراب سوزان آمده‌است. برندی را معمولاً از شراب ترش و تند تهیه می‌کنند و مثل معروفی است که بدترین شراب، بهترین برندی را می‌سازد. این مشروب را معمولاً بعد از شام و با گیلاس (جام) کوچک (شات) با ظاهری لاله‌ای شکل سرو می‌کنند. درجه الکلی آن بستگی به ویژگی و تمایل تهیه‌کننده داشته و بین ۳۰٪ تا ۵۰٪ است. هر چه درجه الکلی برندی بالا رود، طعم میوه کمتر می‌شود و بلعکس. انگور
میوهٔ انگور به دو نوع دانه‌دار و بی‌دانه تقسیم می‌شود. هر یک از این دو جور در رنگهای مختلف سرخ و سیاه و زرد و تقریباً سبز دیده می‌شوند. این میوه در مناطقی که حداکثر دمای آن بیش از ۴۰ درجه سانتیگراد و حداقل آن کمتر از ۱۵ درجه زیر صفر نباشد بهتر رشد می‌کند. شربت (نوشیدنی)
شربت انواع میوه از جوشاندن میوه یا آب آن همراه با شیرین‌کننده‌ای مانند شکر یا عسل و قوام آوردن مخلوط به دست می‌آید. برخی از معروف‌ترین شربت‌های میوه عبارتند از شربت غوره، شربت انار، سکنجبین، شربت ریواس، شربت تمر هندی، شربت جو، شربت بابونه، شربت بادام. آش
در اصل از سرکه انگور، گوشت گوسفند یا مرغ، پیاز، زردک (هویج ایرانی)، عسل یا نبات یا شکر سرخ و اسفناج تهیه می‌شود که گاهی به آن سبزی‌هایی همانند تره، نعناع، کرفس و زعفران اضافه می‌کنند. میوه آب‌نباتی
میوه آب‌نباتی محصولی است که با جا به جا کردن آب‌میوه و محلول شکر در میوه تولید می‌شود. این روش کریستالیزه کردن میوه از حدود قرن چهاردهم رواج داشته است. تمام میوه یا قسمتی از میوه در این روش حفظ می‌شود. در قرون وسطی، میوه آب‌نباتی آلو، زردآلو، پسته و دانه کاج محبوب بودند. امروزه رایج‌ترین میوه‌های قندی پوست مرکبات، گیلاس و آناناس و زنجبیل شیرین و نیز ساقه‌های سبز گلپر هستند. گل‌های خوراکی مانند بنفشه و گلبرگ‌های گل رز را نیز می توان به این روش قندی کرد. اختری (میوه)
این میوه از میوه‌های مناطق گرمسیری می‌باشد. رنگ آن سبز و گاهی زرد می‌باشد. پوست آن براق است. از انواعی که دارای نقطه یا خط‌های قهوه‌ای می‌باشد، استفاده نکنید. استفادهٔ کوکبی آسان است. نیاز به پوست کندن و جدا کردن دانه ندارد. به آرامی تغییر رنگ می‌دهد. مزهٔ بعضی از انواع آن ترش و برخی شیرین می‌باشد. (مانند انگور پوست کلفت) شکل زیبایی دارد و وقتی آن را می‌بریم بسیار شبیه ستاره می‌باشد. می‌توان از آن در سالاد و برای تزئین غذاها استفاده کرد. می‌انگبین
مِی‌اَنگَبین یا شهدآب یا شراب عسل، (اونومالی: به یونانی شراب و عسل هموزن با هم جوشیده اورمالی: دهن عسلی = عسل داود. تحفه حکیم. ص ۳۸) گونه‌ای نوشیدنی الکلی است که از تخمیر محلولی از آب و عسل درست می‌شود. بسته به سنت هر محل، طرز تهیه آن تفاوت‌هایی دارد و گاه به آن طعم ادویه، رازک یا میوه هم می‌افزایند. افزودن رازک به می‌انگبین به آن مزه‌ای شبیه به آبجو می‌دهد. درصد الکل می‌انگبین از حدود ۸ درصد تا ۱۸ درصد است و انواع آن عبارتند از ساده و گازدار. می‌انگبین از روزگار باستان در بخش‌هایی از آسیا، آفریقا و اروپا تهیه می‌شد. کهن‌ترین توصیف این نوشیدنی را می‌توان در ریگ‌ودا یافت. برابر انگلیسی می‌انگبین یعنی Mead با واژه اوستایی madu (گونه‌ای شراب) هم‌ریشه است. عید تبرک انگور
در این جشن، انگور از سوی عالی‌ترین مقام روحانی کلیسای حواری ارمنی طی مراسمی تبرک شده و در بسته‌بندی‌هایی بین حاضران در مراسم توزیع می‌گردد انگور
بهتر است انگور را دقیقاً پیش از مصرف بشوییم و آبکشی کنیم (زیرا اگر آن را بشوییم و داخل یخچال یا و… نگهداریم زودتر خراب می‌شود، دلیل آن پاک شدن گرد و غبار اصلی روی این محصول است). این کار باعث نگهداری طولانی‌تر این میوه می‌گردد. تومری
در طی قرن‌ها، در تومری نگهداری انگور طبق تکنیک‌های اجدادی روی دیوارهای بلند اجرا می‌شد. پس از برداشت، انگورها را در بطری‌هایی با طراحی خاص، پر از آب و یک تکه زغال چوب می‌ریزند و در مدت چند ماه در غارهای شراب یا زیرزمین‌هایی که در داخل خانه‌های محلی ساخته شده‌اند، نگهداری می‌شوند. این روش به انگور اجازه می‌دهد تا بعد از فصل کریسمس حتی در اواخر عید پاک با میوه‌های کاملاً طبیعی حفظ شده فروخته شود. این سنت از قرن ۱۹ تا جنگ جهانی دوم بسیار محبوب و مقصد سفره‌های غنی در پاریس و فراتر از آن (دربار سزار روسیه) بوده‌است. اوج تولید در دهه ۱۹۲۰ بود که بیش از ۸۰۰ تن انگور در سال در مجموع ۳۵۰ کیلومتر (۲۲۰ مایل) دیوار کشت می‌شد. دیوارهای درخت انگور هنوز در تومری وجود دارند و در سال ۱۹۹۳ توسط بناهای تاریخی طبقه‌بندی شده‌اند. امروزه تنها تعداد کمی از ساکنان هنوز این فعالیت را برای مصرف محلی انجام می‌دهند. چرخشت
چرخُشت دستگاهی‌است که برای اَفشره‌گیری از انگور له شده در حینِ ساخت شراب استفاده می‌شود. انواع گوناگونی از چرخشت‌ها را شراب سازان استفاده می‌‌کنند، ولی کارکرد همه آنها مثلِ هم است. هر مدل از چرخشتْ فشارِ کنترل شده‌ای به کار می‌برد تا آب را از میوه "(به طورِ معمول، انگور)" بگیرد. فشار باید کنترل شود، به ویژه برای انگور، تا از له شدن هسته و آزاد شدن مقدارِ زیاد و ناخواسته از تانن به شراب جلوگیری شود. قدمتِ ساختِ شراب دستکم به ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌رسد. در سال ۲۰۱۱، یک چرخشت که متعلق به ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد بود، در ارمنستان از زیرِ خاک بیرون کشیده شد.