محصولات کشاورزی استان گیلان چیست؟
استان زنجان
محصولات عمده کشاورزی استان که اکثراً صادر هم می‌شوند عبارت‌اند از: انجیر، برنج، انگور، زردآلو، سیب، لوبیا (منطقه هیدج)، خیار، پیاز، گردو، فندق و بادام، زیتون، انار و سیر. ، کلم سفید (که طرفداران زیادی دارد) و زیتون و انار و برنج سیر و انجیر از محصولات عمده شهرستان طارم به‌شمار می‌رود. استان گیلان
اقتصاد گیلان، بر پایه کشاورزی، دامداری، صیدماهی و پرورش زنبور عسل و کرم ابریشم استوار است. مهم‌ترین محصولات کشاورزی شامل برنج و چای است، که در شهرهای مختلف گیلان، از جمله لاهیجان و رودسر کشت می‌شوند. زیتون نیز از دیگر فراورده‌های زراعی است که کشت آن در شهرستان رودبار رایج است. مراکز مهم صید ماهی عبارتند از بندر آستارا، بندر کیاشهر و بندرانزلی. مهم‌ترین مراکز پرورش زنبور عسل عبارتند از اشکور بالا و پایین، عمارلو، دیلمان، آستارا و تالش. دامداری نیز در مناطق کوهپایه‌ای انجام می‌شود. گندم و جو، بادام زمینی، توتون و فندق نیز از دیگر محصولات زراعی گیلان می‌باشند که هنوز نیز به صورت انبوه در نقاط مختلف استان کشت می‌شوند. فعالیت تجاری با شبکه بسیار متراکم مراکز بازرگانی بسیار انبوه‌تر از داخل ایران است. هر محله بقالی و قهوه‌خانه و بالاتر از این سطح اولیه هر واحد کوچک جغرافیایی بازاری دارد، که اغلب در کنار راه‌های اصلی است. مهم‌ترین ویژگی اصلی جلگه مرکز گیلان (همانند مازندران) شمار و رونق فعالیت بازارهای هفتگی ست. مراکز شهری با ده‌ها مغازه ساختار تجاری غنی تری دارند. تنها دوتایشان، لاهیجان در شرق و انزلی در غرب وزن جمعیتی و اقتصادی بیشتری دارند ولی به شدت زیر سایه رشت مرکز استان قرار دارند که بر زندگی شهری در گیلان سلطه دارد. در دهه‌های اخیر با وجود رشد سریع جمعیت، نه تنها فعالیت‌های اقتصادی در استان گیلان گسترش نیافته‌است بلکه با انقباض روبرو بوده و برخی از رشته‌های مهم فعالیتی خود را نیز از دست داده‌است. دخالت دولت در کنترل قیمت برنج و چای از راه واردات موجب کاهش قیمت این محصولات در سطحی پایین از سطح عمومی قیمتها شد و اعمال این هزینه بر کشاورزان گیلان شد. این سیاست‌ها موجب انتقال ارزش افزوده کشاورزان گیلانی به سایر مناطق کشور شد و خدمات بازرگانی و صنعتی وابسته به آن نظیر شالیکوبی نیز به تعطیلی کشانده شدند. عدم سیاست‌های مناسب هم منجر به کاهش شدید تولید صنایع دستی شد. آمار دولتی بیکاری در گیلان ۱۴٫۵ درصد (ششم در ایران) است که تا ۲۵ درصد هم تخمین زده می‌شود. میزان بیکاری باسوادان بسیار بیشتر از بیکاری بی‌سوادان است. اقتصاد گیلان
اقتصاد گیلان، بر پایه کشاورزی، دامداری، صیدماهی و پرورش زنبور عسل و کرم ابریشم استوار است. مهم‌ترین محصولات کشاورزی شامل برنج و چای می‌باشد، که در شهرهای مختلف گیلان، از جمله لنگرود، آستانه اشرفیه، لاهیجان و رودسر کشت می‌شوند. زیتون نیز از دیگر فرآورده‌های زراعی است که کشت آن در شهرستان رودبار رایج است. مراکز مهم صید ماهی عبارتند از بندر آستارا، بندر کیاشهر و بندرانزلی. مهم‌ترین مراکز پرورش زنبور عسل عبارتند از اشکور بالا و پایین، عمارلو، دیلمان،آستارا و تالش. دامداری نیز در مناطق کوهپایه‌ای انجام می‌شود. گندم و جو، بادام زمینی، توتون و فندق نیز از دیگر محصولات زراعی گیلان می‌باشند که هنوز نیز به صورت انبوه در نقاط مختلف استان کشت می‌شوند.
استان گیلان
گرچه همه این کوه‌ها مساحت بیشتری از جلگه‌ها دارند، ولی جلگه‌ها مهم‌ترین ویژگی خاص استان هستند و واژه گیلان هم اغلب به مناطق جلگه‌ای یا خصوصاً به جلگه مرکزی اطلاق می‌شده‌است. این متوازی‌الأضلاع کم‌ارتفاع، با پهنای ۳۵ کیلومتر و طول ۹۰ کیلومتر، ناهمگن بوده قابل تقسیم به دو بخش اصلی است: دلتای سفیدرود در شرق و جلگه فومن در غرب. اولی تماماً توسط سفیدرود، رودی با دبی بالا (۴۵۰ میلیون متر مکعب به‌طور میانگین) و محتوای آبرفتی بالا ایجاد شده‌است. در بالای رود محتوای آبرفتی قدیمی غلیظ وجود دارد، ولی در پایین آن، شمال آستانه، رود اغلب دارای لای و گل می‌شود، و مسیرش از مسیر سابق شمال شرقیش که در زاویه برجسته دشت در دستک به دریا می‌پیوست عوض کرده و در حال حاضر به سوی شمال جریان یافته و دلتای زنده کوچکتری هنگام پیش رفتن به دریا بین زیباکنار و بندر کیاشهر می‌سازد. جلگه فومنات در غرب رسوبات آبرفتی دریایی و خطوط شنی ساحلی را با رسوبات فراوان ناشی از رودخانه‌های پرشمار سرازیر از ارتفاعات تالش می‌آمیزند. آن‌ها مستقیماً به دریا نمی‌رسند، بلکه در تالاب انزلی یا یک خروجی به دریا جمع می‌شوند از لای ساحل شنی خط ساحلی جمع می‌شوند تالاب در نتیجه رسوب‌گذاری مستمراً در حال کوچک شدن و پست شدن بوده‌است. در مقابل، جریانات شمال تالش و شرق گیلان که حتی از پلرود هم پرآب‌ترند به اندازه کافی برای خنثی کردن عمل جریان ساحلی رونده بسوی شرق آبرفت نمی‌آورند و نمی‌توانند جز یک روبان باریک منطقه کم‌ارتفاع تنها با پهنای چند کیلومتر بین آستارا و سفیدرود و در شرق قاسم‌آباد با پهنای حدود ۱۰ کیلومتر در دهانه پلرود پیرامون کلاچای بسازند. آشپزی گیلان
الکساندر شودزگو (۱۸۰۴-۱۸۹۱) در کتاب "سرزمین گیلان" آورده‌است که «مردم گیلان ماهی شور را بیشتر به عنوان چاشنی به کار می‌برند تا اینکه به عنوان یک رکن اساسی غذا. در سراسر سرزمین ایران تنها گیلان است که گوشت گاو استفاده می‌شود و آن را در بازارها می‌فروشند. طیور همه جا فراوان است و مهارت آشپزهای این سامان حتی در دربار تهران از اشتهاری تام برخوردار است.» همچنین یاسنت لویی رابینو در اوایل قرن بیستم، در کتاب "ولایات دارالمرز ایران" در مورد غذاهای گیلانی نوشته است که «غذای اصلی گیلانی‌ها عبارت است از چلو (برنج پخته با آب) و تکه‌ای ماهی شور. مردم مراکز بزرگ جمعیت در این منطقه نان مصرف نمی‌کنند.» فهیمه اکبر اولین کسی بود که در سال ۱۳۳۸ کتابی به نام «طباخی گیلان» نوشت و به تفصیل، به غذاهای بومی این منطقه پرداخت. جمعیت‌شناسی گیلان
زیتون (که به همراه رب انار و گردوی چرخ شده تهیه می‌شود: زیتون پرورده)، گوشت گوساله، و ماهی از مواد غذایی محبوب رشتیان است که اغلب در بین عراقیها حس تنفر شدید برمی‌انگیزد و رشتیها به خاطر آن کله‌ماهی خور خوانده می‌شوند، نامی مستعار که تمسخر و نفرت را ترکیب می‌کند. در واقع، ساکنین جلگه گیلان گاه‌گاهی کله‌ماهی سرخ شده می‌خورند و عموماً از تمسخر کنایه‌آمیزی که همسایگان شان با آن این بخش از فهرست غذایی شان را می‌بینند آگاه‌اند. با این حال، آنان ارزش‌های تغذیه‌ای کله‌ماهی را، که غنی از فسفر است و مغز را برمی‌انگیزد، تحسین می‌کنند. استان گیلان
گیلان به دلیل برخورداری از طبیعت غنی و میراث فرهنگی و تاریخی از قطب‌های گردشگری ایران به‌شمار می‌رود که سالانه بیش از ۵ میلیون گردشگر را از سراسر کشور جذب خود می‌کند. از جمله می‌توان به روستای ماسوله و دژ قلعه رودخان در فومن، شهر لاهیجان و بازارهای انزلی و آستارا اشاره کرد. شهرستان رضوانشهر
اقتصاد شهرستان زیبای رضوانشهر بر پایه کشاورزی، دامداری است و مردم این شهر که گفته می‌شود مهربان و خونگرمند از این راه امرارمعاش می‌کند. مهم‌ترین محصولات کشاورزی رضوانشهر: برنج، گندم، جو و مرکبات است که به صورت سنتی و نیمه سنتی کشت می‌شود. از دیگر فعالیت‌های رایج در منطقه می‌توان به باغداری، تکثیر گیاهان دارویی و زینتی و پرورش ماهیان سردآبی، گرم آبی و خاویاری، به زنبور داری و پرورش کرم ابریشم و توتون کاری اشاره نمود. از نظر صنایع می‌توان کارخانه چوب و کاغذ ایران چوکا که مهم‌ترین کارخانه چوب در سطح خاورمیانه است را نام برد. پرورش دام به دلیل دارا بودن مراتع مناسب (۲۲ هزار هکتار در شهرستان رضوانشهر) از اهمیت ویژه‌ای برخوردار می‌باشد. استان گیلان
این استان دارای هویت قومی مشخص است. گروه‌های قومی اصلی آن متعلق به شاخه شمال غربی گروه زبان‌های ایرانی‌اند. عمده‌ترینشان گیلک است که در جلگه مرکزی، حاشیه ساحلی شرقی و ارتفاعات جنوب غربی زندگی می‌کند. گیلک‌ها بر اساس تفاوت‌های گویشی و ویژگی‌های اجتماعی فرهنگی به سه گروه تقسیم می‌شوند: گیلک رشتی و لاهیجانی، که به ترتیب در غرب و شرق جلگه زندگی می‌کنند، تفاوت‌های کمی نشان می‌دهند، ولی گیلک گالشی در کوه‌های جنوب شرقی زبان متفاوت و شیوه کشت و دامپروری متفاوتی با گیلک جلگه و تالش‌ها که منطقه‌شان از کوهپایه تا دامنه البرز کشیده شده‌است دارند. گویش تاتی پیرامون رودبار تکلم می‌شود. به تازگی اندک تازه‌واردانی در استان استقرار یافته‌اند: دامداران کرد پرورش‌دهنده بوفالو در جلگه پخش شده‌اند، قبیله کرد عمارلو نامش را به بخش شرق بخش عمارلو (گیلان) یا رودبار داده، بازرگانان و ماهیگیران ترک در امتداد ساحل از آستارا تا انزلی و کارمندان فارسی ادارات دولتی. نتیجتاً چندزبانگی، قاعدهٔ سرتاسر استان است. هر گروهی ساکن استان با یک یا چند فعالیت تولیدی خاص، مشخص می‌شود. اسامی قومی علاوه بر ریشه‌های سرزمینی، زبانی و فرهنگی به تخصص ویژه شغلی هم اشاره می‌کند. گیله مرد (مرد گیلان) به کشاورزان جلگه اشاره دارد که گیلکی صحبت می‌کنند، در حالی که گالش، تولیدکننده کوه‌نشین در شرق استان، گویشی به نام گالشی را استفاده می‌کند. اسم قومی عموماً ابعاد فرهنگی و حرفه‌ای را ترکیب می‌کند. برای بسیاری از گیلکان خصوصاً شهرنشینان مرکز و غرب، یک تالش یک دامپرور است، گرچه تالش همان واژه را در مقابل یک گالش (دامدار)، برای شمالی‌ترین نقطه منطقه، برای یک زارع برنج استفاده می‌کند. جمعیت‌های مختلف که در منطقه همزیستی دارند به بیشتر منابع بومی دسترسی برابری ندارند. به این دلیل اسامی جمعی علاوه بر هویت به موقعیت نسبی در سلسله مراتب اقتصادی اشاره می‌کنند. منابع اصلی منطقه‌ای (برنج و در گذشته ابریشم) امتیاز مردمان جلگه‌نشین گیلک و گاهی تالش هستند. گیلکان همچنین بخش‌های اصلی تجارت و مدیریت را در کنترل دارند، حتی اگر برای آخری با کارکنان دولتی اهل مرکز کشور رقابت کنند. جمعیت‌های کوهستانی سوی مرطوب البرز (گالش و بیشتر تالشان) متخصص پرورش گاو و گوسفندند، و در فضای منطقه جایگاهی جنبی دارند، و وضعیت پایین‌تری نسبت به همسایگان گیلکشان دارند. مذهب سنی بخشی از جمعیت در مناطق اسالم و طالش دولاب برخلاف اکثریت شیعه جمعیت منجر به به حاشیه رفتن تالشان شده‌است. گلچین گیلانی
خوب و شیرین ولایت لغمان
هر نوع میوه در این ولایت قابل کشت است گندم، برنج، ذرت، سبزیجات، خشخاش، حبوبات، و پنبه محصولات کشاورزی اصلی این منطقه است. بیشتر پشه‌ای‌ها به کار دامداری و تجارت پوست و چرم مشغولند. اقتصاد گیلان
پنج نوع خاص سفالگری تا پایان دهه ۱۹۷۰ در مناطق مختلف گیلان از جمله کاسه و تنور نانوایی در هشتپر، گمج، نمکار و چیره در جیرده، گمج و چیره خام در گیلده و خرطوم، ظروف آب و ماست در روستاهای غرب تالاب انزلی و نزدیک سیاهکل، جنوب رودسر و تنها کارگاههای شهری در خمیران زاهدان در رشت موجود بوده‌است. سفال همچنین برای پوشش سقف خانه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. بخش کوچصفهان
یکشنبه‌بازار و چهارشنبه بازار، در کوچصفهان بازار هفتگی هست بازارهای محلی یا همان بازارهای هفتگی در گیلان از دیر باز به‌طور منظم و مستمر با تنوع محصولات کشاورزی، دامداری و آبزی پروری، صنعتی، پوشاک و نساجی متناسب با فصول مختلف سال در شهرهای بزرگ و کوچک و حتی روستاهای بزرگ و مهم استان برپا می‌شوند. بخش کجور
در این منطقه گلهای زینتی و میوه‌های فصلی به وفور یافت می‌شود. محصولات کشاورزی این منطقه بیشتر گندم و جو و عدس می‌باشد اما در مناطق پایین دست و در محدوده روستاهای کینس برنج نیز کشت می‌شود. همچنین محصولات باغی و جنگلی نظیر گیلاس، هلو، شلیل، گردو، سیب، زرشک، ازگیل جنگلی (کِنِس) و … به وفور در منطقه یافت می‌شود. دولت‌آباد (مرند)
محصولات کشاورزی این منطقه گندم و آفتابگردان و آلبالو و زرد آلو و سیب است، ولی در چند سال اخیر کشاورزان به کاشت بادام و پسته در این منطقه روی آورده اند لیما (روستا)
درامد مردم لیما از راه فروش محصولات کشاورزی و دامداری است. در گذشته محص.لات عمده کشاورزی گندم و جو بود ولی با در سالهای اخیر عمده محصولات کشاورزی شامل فندق، گل گاو زبان می‌باشد.دیگر محصولات کشاورزی ومیوه‌های لیما شامل گردو، سیب زمینی، لوبیا، سیب، به و انواع ترشیجات محلی به نام های آویش چالو یا میرزا بادمجان می‌باشد. شهرستان دماوند
در گذشته‌ای نه چندان دور این شهرستان یکی از مراکز مهم کشاورزی و دامداری بوده‌است با تولیداتی همچون: سیب، گیلاس، آلبالو، گردو، سیب زمینی، خیار، زردآلو و دیگر میوه‌ها و سبزیجات. علاوه بر آن فراورده‌های دامی گوناگونی در این شهرستان تولید می‌شدند. از سال ۱۳۸۴ بخاطر ساخت‌وسازهای گسترده در زمین‌های این شهرستان، کشاورزی و دامداری در این منطقه کاهش یافته‌است. عسل از مهمترین تولیدات این شهرستان است. بسیاری از مردم بومی این شهرستان به شکل حرفه‌ای به تولید عسل اشتغال دارند. به علت وجود گیاهانی همچون آویشن و گَوَن در کوه‌های این شهرستان که خواص دارویی گوناگونی دارند؛ تولید عسل آویشن و عسل گَوَن با خواص دارویی در این شهرستان رواج دارد. متن صفحه. ترکنشین لوشان
ترکنشین لوشان، (لوشان بالا) روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رودبار در استان گیلان ایران است.یکی از سر سبزترین روستاهای بخش لوشان می باشد .زیتون ، انار و گردو اصلی‌ترین محصول روستاست. دامداری و کشاورزی از مشاغل روستاست. فولکلور گیلان
در گیلان به ویژه در روستاها، بیشتر از هر جای ایران مهرگان جشن گرفته می‌شود. زمان همه این جشن‌ها مصادف است با پایان فصل برداشت محصولات کشاورزی. در واقع این جشن‌ها مراسم سپاسگزاری از ایزد مهر و بار آوری است که یاور چند هزار سالهٔ دهقانان در امر کاشت و برداشت می‌باشد. در بسیاری از روستاهای گیلان جشن خرمن در این ایام برگزار می‌شود. شهرستان کهنوج
محصولات این شهرستان را گندم، جو، بنشن، تره‌بار، مرکبات، خرما و… تشکیل می‌دهد؛کهنوج به عنوان یکی از قطب‌های مهم کشاورزی کشور مطرح است. محمودآباد (تاکستان)
محصولات کشاورزی این روستا عبارتند از گندم، جو، آفتابگردان، سیب، هلو، شلیل، و غیره. بیش آقاج
از محصولات کشاورزی این روستا گردو، بادام، گیلاس، آلبالو، زرد آلو، هلو، سیب و سایر محصولات زراعی فرج‌الله محمودی
کتاب گیلان صومعه‌سرا
صومعه سرا (گیلکی: سۊماسرا) مرکز شهرستان صومعه‌سرا در استان گیلان ایران است. محصولات عمده این شهر برنج، چای، نیشکر، نخ ابریشم، توتون، توت فرنگی، زعفران، مرغ، چوب صنعتی صنوبر و قطعات الکترونیکی است. تجارت گل و گیاهان زینتی ایران
گیلان استانی با تنوع آب و هوایی است، از این رو از استعداد طبیعی برای رویش انواع گیاهان از جمله گل‌ها و گیاهان زینتی برخوردار است، و سالانه در حدود ۱ میلیون و ۲۰۰ هزار شاخه بریده گل از استان گیلان صادر می‌شود (اردیبهشت ماه، ۱۳۹۰)، اما نداشتن پایانه صادراتی گل و گیاه را از مشکلات مهم این منطقه است. ۵ تا ۱۰هکتار زمین برای ایجاد پایانه صادراتی گل و گیاه در گیلان نیاز است تا بتوان همه تجهیزات و امکاناتی را که برای تسهیل و تسریع امور صادرات نیاز است، در آن جا فراهم کرد، از جمله به مکانی نیاز است که بتوان زیرساخت‌های لازم در آن جا مثل تأسیسات، سردخانه‌ها و امکان استقرار دستگاه‌های مختلف مثل گمرک، استاندارد و بورس را فراهم نمود. استان گیلان
منطقه گیلان دارای بارش فراوان است تا جایی که بارش سالانه شاید به ۱۲۰ سانتی‌متر هم برسد. مواد ساختمانی، جز صخره سخت، سریعاً خراب می‌شوند، و ساختمان‌های قدیمی تبدیل به تلی از آوار می‌شوند. درختان و علف‌های هرز بر این آوارها می‌رویند و ساختمان‌های قدیمی را تبدیل به تپه‌هایی پوشیده از گیاهان می‌کنند. بسیاری از این تپه‌ها که به گویش محلی به آن‌ها کول، کوتی، دین و دوین می‌گویند حاشیه ساحل دریا را پر می‌کنند و هر یک پایگاهی می‌شوند که واجد ارزش برای کاوش و پژوهش باستان شناسانه‌است. به هر حال جز چراغ علی تپه در دهانه گوهر رود، که توسط عزت‌الله نگهبان کاویده شد و بیشتر به عنوان تپه مارلیک شناخته می‌شود، هیچ کدامشان تاکنون به‌طور علمی مورد کاوش و مطالعه قرار نگرفته‌اند. ساختمان‌های دارای ارزش تاریخی هم وجود دارند که بیشترشان در طول تاریخشان مکرراً تعمیر و بازسازی شده‌اند. بعضی‌هایشان ضبط واضحی از تاریخشان دارند، ولی بیشترشان فاقد اسناد اولیه قابل اطمینان اند و باید به شواهد غیرمستقیم مانند تاریخهای حک شده بر درهای ورودی، سنگ قبرها، ضریحه‌ها یا تابوتها برای بازسازی بخشی از گذشته یک عمارت داده شده اکتفا کرده به حدس زدن منشأ آن‌ها خطر کرد. استان فارس
کشاورزی و دامداری دو منبع مهم اقتصادی استان فارس می‌باشند. مهم‌ترین فراورده‌های کشاورزی استان فارس شامل غلات، پرتقال، (گندم و جو)، مرکبات، میوه‌جات، خرما، چغندرقند، پنبه، ذرت، خرما، انجیر و زعفران می‌باشد. آبلیموی جهرم نیز که معمولاً به نام سوغات شیراز شناخته می‌شود، دارای شهرت زیادی‌است. استان فارس رتبه نخست تولید گندم در کشور را به خود اختصاص داده‌است. الور (تیران و کرون)
از محصولات کشاورزی این روستا می توان به زعفران ،انگور ، گندم و جو اشاره کرد. زعفران این روستا از عیار بسیار بالایی بر خوردار می باشد. میزان بارش این روستا به طور میانگین حدود ۲۷۰ میلی متر می باشد که بخاطر نزدیکی به رشته کوه دالانکوه دارای اب هوایی معتدل با زمستان های سرد می باشد. هجین
محصول اصلی این روستا در قدیم بیشتر تریاک و کولک چقندر جو و گندم بوده که توسط اربابان اداره میشده و پس اصلاحات عرضی و تعلق گرفتن زمینهای کشاورزی به رعیت به پسته کاری و پرورش این محصول روی اورده که به علت وجود اب شیرین جهت ابیاری درختان پسته مغز پسته این منطقه بسیار سبز رنگ و شیرین و خوش طعم میباشد که هم اکنون به مرکز طلای سبز شهرستان معروف میباشد و کیفیت مغز ان بسیار بالاتر دیگر شهرستانها میباشد ٫ لیوان شرقی
مهمترین محصولات کشاورزی این روستا گندم، برنج، مرکبات، سبزی و صیفی، کلزا و سایر دانه‌های روغنی، انواع نهال، میوه‌های باغی از جمله شلیل و آلو و شبرنگ، آلوچه (گوجه سبز) و البته کدو حلوایی می‌باشد که به نوعی شناخته شده‌ترین محصول کشاورزی و در واقع برند این روستا در میان شهرها و روستاهای مجاور بوده و سالانه به سایر نقاط کشور و حتی کشورهای همجوار صادر می‌گردد. شهرستان بهبهان
این شهرستان به دلیل شرایط خاص و مناسب آب و هوایی و وجود رودخانه‌های مارون و خیرآباد و همچنین داشتن خاک قابل کشت و حاصلخیز، امکانات مساعدی را برای گسترش بخش کشاورزی فراهم کرده‌است. انواع محصولات کشاورزی، غذایی و محصولات کشاورزی صنعتی در این منطقه به عمل می‌آید و مهمترین آن‌ها عبارت اند از:گندم، جو، برنج، پنبه، چغندر قند، کنجد، بزرک، انواع صیفی جات و خرما و همچنین این شهرستان به لحاظ آب و هوای مساعد، شرایط رشد و رویشی را برای رشد تمامی محصولات یاد شده فراهم کرده‌است. بنگان (بافت)
از محصولات این روستا می‌توان به گردو و بادام و سیب و هلو و آلبالو و زردآلو و گیلاس اشاره کرد. از محصولات زراعی آن می‌توان به گندم، جو، عدس، نخود و لوبیا نام برد کوهیج
محصولات کشاورزی که جایگاه اقتصادی دارند عبارتند: جو و گندم این محصول بیشتر برای مصارف و نیاز داخلی شهر کشت می‌شود و جهت تغذیهٔ احشام مورد استفاده قرار می‌گیرد، کشت آن در آبان ماه و برداشت آن معمولاً در اسفند ماه صورت می‌گیرد. برای انجام کارهای کشاورزی از الاغ و ماشین آلات کشاورزی مانند تراکتور استفاده می‌شود و خرمن کوبی هم تماماً با کمباین انجام می‌گیرد. آب کشاورزی از چاه و آب باران تأمین می‌شود. صیفی جات: صیفی جات شامل، خربزه، خیار، هندوانه، طالبی، گوجه فرنگی، سیب زمینی، پیاز، لوبیا، تخمهٔ آفتابگردان و … از محصولاتی است که در اواخر بهار کشت و معمولاً حداکثر تا اواخر تابستان برداشت می‌شود، و به غیر تخمه آفتابگردان، سایر محصولات با انگیزهٔ مصرف خانگی خود کشاورز کشت می‌شود. رشت
با هدف ایجاد برند بین اللملی برای شهر رشت به عنوان شهر خلاق خوراک در سطح جهان رشت به عنوان شهر خلاق خوراک در یونسکو مطرح شد.گندمین، مغزحلوا، خکاره دبیج، کدو، پرتقال مربا، آلوچه، شاه بلوط، سیب ترش، انار ترش، ترب، فلفل سبز، برگ سیر، سیر ترشی، گینجه واش، خرش، چوواش، چوچاق، تین، بینه، دوشاب برنج، جوکول (برنج نارِس، جوانه برنج)، برنج، کلوچه سنتی، کشتای برنجی شهرستان گرمی
برخی محصولات نظیر شترمرغ، برنج، کلزا، آفتاب گردان، ذرت، سویا، پنبه، هندوانه، خربزه، سیب زمینی، توت، شاتوت، کرم ابریشم، خیار و غیره به صورت محدود و پراکنده در شهرستان تولید می‌شوند. شهرستان فاریاب
محصولات کشاورزی این شهرستان شامل محصولات جالیزی (هندوانه، خیار سبز، گوجه‌فرنگی ،لوبیا سبز و کدو)، غلات(گندم، جو، عدس و ذرت)، مرکبات (چون پرتقال، لیمو، گریپ فروت و نارنج) و همچنین خرما، پیاز، سیر و … می‌باشد. شهرستان صومعه‌سرا
کشاورزی این شهرستان به سه سیستم آبیاری متکی است رودخانه، سدها و کانال‌های خطوط شبکه آبرسانی و آب‌بندان‌ها. از چهل رودخانه جاری در گیلان بیش از ده رودخانه کوچک و بزرگ در شهرستان صومعه سرا جریان دارد که جملگی از ارتفاعات شهرستان‌های ماسال و فومن سر چشمه گرفته و پس از طی مسافتی و عبور از روستاهای متعدد به تالاب انزلی منتهی می‌شوند میزان آبدهی این رودخانه‌ها در تمام طول سال یکسان نیست و معمولاً از اواخر فروردین تا پایان مرداد آب رودخانه‌ها کاهش می‌یابد و همین رودخانه‌ها علاوه بر نعمتی که به مردم ارزانی می‌دارند در مقاطعی از سال با طغیان خود موجب ضرر و زیان خصوصاً به بخش کشاورزی می‌شوند و به‌طور معمول هر ساله شاهد آسیب‌های ناشی از آن هستیم. ۰ شهرستان صومعه سرا با آب و هوای ویژه خود در اقلیم مرطوب و معتدل قرار داشته و دارای باران فراوان با بیش از هزار میلی‌متر در سال می‌باشد. این شهرستان همانند سایر شهرستان‌های گیلان در مقابل رطوبت زیاد از گرمای متوسط و جریان هوای مطبوع برخوردار بوده که بادهای مختلف در آن جریان دارند که شدیدترین آن باد گرم زمستانی که از غرب وزیده و در کوتاه مدت رطوبت منطقه را خشک و موجبات خسارت و بعضاً آتش‌سوزی می‌شود. سبدبافی
در گیلان، سبدبافی به نام مرواربافی رایج است. مرکز اصلی فعالیت دست‌اندرکاران این صنعت اطراف آستانه اشرفیه و به‌ویژه روستای کورکا، می‌باشد و به‌طور پراکنده در مناطق دیگر استان گیلان از جمله اطراف بندرکیاشهر و در صیقلان بازار جمعه نیز دیده می‌شود. مروار یک نوع چوب ترکه‌ای است که از اطراف تهران، کرج، سولقان، بهارِ همدان، ملایر و مراغه تهیه می‌شود. سبد گردکوچک و بزرگ ـ سبد بیضی کوچک و بزرگ ـ سبد قایقی کوچک و بزرگ ـ کاسه در اندازه‌های مختلف ـ سبد کشکولی ـ سبد جای میوه ـ سبد پنجره‌ای ـ ساک پیک نیک ـ سبد دو طبقه سبد سه طبقه ازجمله محصولات مرواربافان گیلان است. الوسجرد
از جمله محصولات کشاورزی آن انار و گندم و جو و پنبه و انجیر و انواع محصولات صیفی اشاره کرد. محصول کشاورزی
عمده‌ترین محصولات کشاورزی عبارتند از: گندم، ذرت، نیشکر، برنج، سیب زمینی، سویا، پنبه، یونجه و کدو تنبل. در حالی که اصطلاح "محصول کشاورزی" اغلب به گیاهان اشاره دارد اما می‌تواند دیگر گونه‌های زیست‌شناختی را نیز دربر بگیرد. برای مثال، قارچ شیتاکه که در رده قارچ‌ها قرار دارد، یک محصول کشاورزی نامیده می‌شود. علاوه بر این، گونه‌های خاصی از جلبک‌ها نیز کاشته می‌شوند، هرچند، گاهی برداشت محصول از موارد وحشی و خودرو هم صورت می‌گیرد. در مقابل، گونه‌های جانوری که توسط انسان پرورش داده می‌شوند به جز مواردی که به عنوان حیوانات خانگی نگهداری می‌شوند، دام نامیده می‌شوند. گونه‌های میکروبی مانند باکتری‌ها و ویروس‌ها به کشت‌های (آزمایشگاهی) اشاره می‌کنند. به‌طور معمول میکروب‌ها برای مصارف غذایی کشت نمی‌شوند، اما در عوض برای تغییر مواد غذایی مصرف می‌گردند. به عنوان مثال، باکتری‌ها برای تخمیر شیر به ماست مورد استفاده قرار می‌گیرد. بنهنگ
از مهم‌ترین محصولات کشاورزی روستای بنهنگ می‌توان به زعفران، گندم، چغندر قند، پیاز، سیر، زردآلو، بادام، خیار و گوجه فرنگی اشاره کرد. آشپزی گیلان
بنا بر مستندات تاریخی بیشتر غذاهایی که بعدها در سرزمین ایران رایج شد شمالی بوده اند و بعدها به نوعی غذای ملی ایران هم محسوب میشوند که خواستگاه آنها گیلان است، جالب است بدانید از آنجا که تا پایان دوره قاجار در ایران و راهسازیهای بعد از آن مصرف برنج در هیچ کجای ایران بجز گیلان و مازندران مرسوم و امکانپذیر نبوده بو یشتر خورشتها و غذاهایی که معمولا با برنج طبخ و استفاده میشوند خواستگاه شمالی و عمدتا گیلانی دارند، جالب است بدانید که غذاهایی مانند فسنجان، قورمه سبزی، قوره مسما، بادمجان مسما، میرزاقاسمی و پلوکباب و... همگی خواستگاهی گیلانی دارند و نوع سبزیجات و ادویه جات و چاشنیهای استفاده شده نیز آنرا تایید میکند، اما معمولا به اشتباه تصور میشود که فقط غذاهایی که صرفا فقط در گیلان مرسوم هستند گیلانی هستند در حالی که ریشه یابی بسیاری از غذاهای ایران خواستگاه گیلان برای آنرا تایید میکند، گیلان و شهر رشت به همین خاطر توسط یونیسکو به عنوان شهر خلاق غذا و پایتخت غذا ثبت جهانی شده (منبع) و حدود 220 غذای آن ثبت گردیده است و به نظر میرسد گیلان از گذشته تا کنون چیزی نزدیک به 800 نوع غذا را در خود جای داده باشد که حالا البته بیشتر همین 170 نوع غذای رایج در آن معمول میباشد که البته همین تعداد نیز در نوع خود بی نظیر است، پس گیلان جایگاه ویژه ای در تولید، تهیه و ترویج و فرهنگ سازی انواع غذا ها در سطح کشور و حتی منطقه داشته و نامگذاری آن به عنوان شهر خلاق غذا توسط یونیسکو هم یک اقدام و تایید درست این مطلب است.مواد لازم: مرغابی یا اردک یا مرغ محلی، مغز گردو ساییده شده، ترشی (رب انار(ترجیحا رب انار)، آب انار، رب گوجه فرنگی) و ادویه. گلچین گیلانی
با همه سبزی و خوبی شهرستان آستانه اشرفیه
از محصولات زراعی این شهرستان می‌توان بادام زمینی (که در واقع مرغوب‌ترین بادام ایران است)، برنج (انواع برنج‌های معطر و طارمی، دم سیاه و…)، گوجه سبز و تخمه آفتاب گردان و مرکبات نام برد. شهرستان دلیجان
نبات، حلوا شکری، ارده، جوزقند، زعفران، و محصولات کشاورزی ازقبیل هندوانه، خیار، خربزه وانار می‌باشد که محصولات کشاورزی تولید شده به علت نوع خاص آب و هواوزمین زراعی کیفیت بالایی دارند. استان لچه
مهم‌ترین محصول کشاورزی زیتون میباشد. بزی جان
از مهمترین محصولات زراعی روستا می‌توان به گل‌های شاخه ای[همچون لیلیوم، گلایل، مریم،رز و..]، گردو، بادام، انگور و فرآورده‌های آن، گندم، لوبیا و سایر غلات اشاره کرد. بازارهای هفتگی گیلان
بازارهای محلی گیلان که از آن به نام بازارهای هفتگی گیلان نیز نام برده می‌شود، به‌طور منظم و مستمر از دیر باز با تنوع محصولات کشاورزی، صنعتی و با توجه به فصول مختلف سال در شهرهای بزرگ و کوچک و حتی روستاهای بزرگ و مهم گیلان برپا می‌شود. شهرستان لنجان
با توجه به وجود شالیزارهای برنج، این شهرستان یکی از بهترین محصولات برنج ایران را تولید می‌کند. همچنین در بخش باغ‌بهادران از محصولاتی نظیر گردو، بادام و غیره نیز می‌توان نام برد. شهرستان کوهسرخ
مهم‌ترین محصولات کشاورزی در شهرستان کوهسرخ؛ خربزه، هندوانه، بادام، گردو، گیلاس، زردآلو، آلبالو، هلو، شلیل، گندم، جو، گوجه‌فرنگی، چغندر قند، شلغم، سنجد و غیره‌است. چاف و چمخاله
از مهم‌ترین ویژگی‌های شهر توریستی چاف و چمخاله، استقرار بخش اعظم اراضی آن در کناره ساحل دریاست که بدان جلوه‌ای خاص و بدیع داده‌است. این شهر از دیر باز مورد استفاده و توجه گردشگران قرار داشته و بعد از شهرستان انزلی دومین قطب توریستی و ساحل فعال در خطه گیلان به‌شمار می‌رفته‌است. شغل اصلی مردم این شهر کشاورزی و صیادی می‌باشد و محصول کشاورزی این منطقه برنج و هندوانه‌است. لیالمان
محصولات: در گذشته محصول اصلی روستای لیالمان چای و ابریشم بوده‌است. در سالهای اخیر با احداث کانال آب و افزایش زمینهای زیر کشت برنج و شاید مهمتر از همه بی مهری نسبت یه باغهای چای و تخریب آنها (به گفته کارشناسان چای ایران یکی از مرغوب‌ترین چای‌های جهان است) برنج رتبه اول را دارد. پیله ابریشم نیز سرنوشتی بهتر از چای ندارد و به‌طور محدود در این روستا به عمل می‌آید. از جهت کشاورزی خاک این منطقه به صورت جلگه ای و کوهپایه ای است. گورانسراب
شغل اکثر اهالی کشاورزی و دامداری بوده و محصولات جالیزی آن نظیر خیار و گرمک و کمبزه (خیرچا) زبانزد منطقه می‌باشد، از سایر محصولات می‌توان به گندم، جو و بعضی از حبوبات مثل لوبیا و عدس اشاره کرد. به جهت کارهای فصلی کشاورزی، بیشتر اهالی در ماههای نیمه دوم سال به‌استان گیلان و سایر شهرهای کشور جهت کار و فعالیت عزیمت می‌کنند.این روستا تا امروز فاقد آب آشامیدنی لوله کشی می‌باشد و آب شرب اهالی بسیار آلوده می‌باشد آب مصرفی اهالی از چاههایی که هر کس در کنار منزل کنده است تأمین می‌شود. هنوز که هنوز است تنها 20 درصد از طرح هادی آن اجرا شده‌است بازارهای هفتگی گیلان
آستانه اشرفیه، خشکبیجار، رحیم‌آباد، سنگر، سیاهکل، شفت، شلمان، ضیابر، کپورچال، کومله (لنگرود)، گوراب زرمیخ، هندخاله، لیسار. دانشگاه گیلان
دانشگاه گیلان دارای سوابق آموزشی و پژوهشی برجسته‌ای است و به لحاظ تولیدات علمی با کیفیت در زمره دانشگاه‌های مطرح کشور به شمار می‌آید. ثبت تعداد قابل توجهی از مدارک علمی (مانند همکاری‌های بین‌المللی، مقالات علمی، طرح‌های پژوهشی و پژوهش‌های تقاضامحور، پایان‌نامه‌های برتر دانشجویی، اختراعات و اکتشافات و کتب علمی یا هنری چاپ شده) بیان‌گر این مسئله است. رکورد این اطلاعات در سامانهٔ معاونت پژوهشی دانشگاه گیلان و کارنامهٔ پژوهشی سالیانه این دانشگاه موجود است . گیلان در انقلاب مشروطه ایران
نآرامی‌های اصلی زراعی در بهار ۱۹۰۷ که مردم گیلان علیه تجارت ناعادلانه ابریشم و دیگر کالاها شروع به اعتراض و سعی به سازماندهی یک تحریم کردند آغاز شد. رشت مرکز تجارت ابریشم ایران بود و به خاطر تعداد زیاد تجار اروپایی جوی جهان وطنی پیدا کرده بود. در ۱۸۶۴، تولید محصول گیلان با ۲٬۱۹۰٬۰۰۰ پاوند با ارزش تخمینی یک میلیون پاوند به اوج خود رسید. به هر روی در همان سال بیماری موسکاردین به ایران رسید و تولید گیلان به شدت کم شد و یک دهم سال قبلش رسید. مودیان مالیاتی که روستاییان را همچون گذشته ارزیابی می‌کردند وضعیت را وخیم تر کردند. تا آغاز قرن بیستم تولید نه تنها به میزان قبلی خود بازگشت، بلکه از آن بیشتر شد. به هر روی، موقعیت گیلان در بازار جهانی در اثر رقابت شدید به ژاپن و دیگر کشورها که قیمت را پایین نگه داشتند واگذار شد و ارزش ابریشم صادراتی به فرانسه و ایتالیا از ۴۰۰٬۰۰۰ پاوند فراتر نرفت. مشکل نوغانداران گیلان دیگر قیمت بالای تخم‌های وارداتی کرم ابریشم بود. واردکنندگان تخمن تجار پیله هم بودند. آنه هنگام خرید محصول، با زمیندار وارد معامله شده و او را ملزم می‌کردند تخم سال بعد را از آنان بخرد. در سال ۱۹۰۶، واردکنندگان سندیکایی برای بالا نگهداشتن قیمت به‌طور مصنوعی ایجاد کردند. در پایان سال که ۳۰٬۰۰۰ جعبه تخم باقی بود، به جای فروختن آنها به قیمت کمتر نابودشان کردند و با این حال سود سرشاری کردند. مسئله تخم موضوع وخیمی بود که زمیندار، تاجر و دهقان را رو در روی یکدیگر قرار می‌داد. اعتصاب دهقانان به صورت اخراج اربابان و مباشران درآمد. در ۲۳ مارس ۱۹۰۷، ۵۰۰ دهقان در مسجدی در رشت بست نشستند و گفتند دیگر به زمینداران مال الاجاره نخواهند داد. انجمن‌ها فرماندار کل ولایت را ترساندند و مجبور به ترک آن کردند. برای یک ماه کامل، هیچ منبع کنترل مرکزی در رشت وجود نداشت، با این وجود زندگی به روانی و به نحو منظم جریان داشت. آنگاه فرماندار کل جدیدی از سوی تهران منصوب شد، و او موقتاً موفق شد جنبش زراعی در تالش را متوقف کند. انجمن ولایتی که رهبر آن توسط گمنامی به نام حاجی میرزا محمدرضا رهبری می‌شد علناً اعلام کرد که کرایه‌ها باید پرداخت شود و شیشه بر را به خاطر حمایت از دهقانان اخراج کرد. شیشه بر و شهرآشوب بعدها هر دو زندانی شدند، که منجر به پاسخ خشونت بار انجمن عباسی در رشت شد. زندانی شدن این دو چنان خشم عمومی را برانگیخت که در هر دو در ژوئیه ۱۹۰۷ آزاد شدند. شهرآشوب به خاطر نقشش در قیام دهقانان در اکتبر ۱۹۰۷ به دادگاه در رشت فراخوانده شد. مقامات او را تهدید و تطمیع کردند و مناقشه بین آنها ادامه یافت. شهرستان رودبار جنوب
عمده کشت در این شهرستان، محصولات جالیزی از جمله گوجه فرنگی، خیار و هندوانه است. آشپزی گیلان
دیگر غذاهای محلّی گیلان عبارت‌اند از: پلادانه حلوا، عسلی حلوا، خرش حلوا، شیرینی پادرازی، حلوای به، نان برنجی، نان نخودچی، باقلوا و شیرینی سام پوسته (شکم پر) از انواع شیرینی‌های قدیمی و سنتی است که برای عید نوروز در گیلان تهیه می‌شود. گریوان
محصولات زراعی گریوان
محصولات باغی استان گیلان
سوغاتی گیلان به دو دسته خوراکی‌ها و صنایع دستی تقسیم می‌شود. محصولات کشاورزی و دامی، پرندگان، ماهی‌ها، ترشیجات و مربا، صنایع دستی ابریشمی، چوبی و حصیری از جمله سوغاتی‌های گیلان هستند. سوغات گیلان خصوصاً مصنوعات روستایی شدیداً با آداب و سنن سازندگان آن پیوند دارد و تابع شرایط جغرافیایی محیط است. مهم‌ترین و بهترین سوغات گیلان عبارتند از: ماهی سفید، چای، کلوچه، بادام زمینی، زیتون، برنج و صنایع دستی. در مناطق مختلف با توجه به فرهنگ منطقه صنایع دستی خاصی رایج است؛ مثلاً سفالگری در املش و جیرده، شالبافی در تالش و توسط گالش‌ها. چموش و چارق دوزی در ماسوله رایج است. همچنین نمد و بامبو بافی، فرش و گلیم و قلابدوزی در مناطق مختلف رایج است. جهانگردان به مصنوعات چوبی زیبای گیلان علاقه‌مندند. گردشگری در شمال ایران
از گذشته‌های دور از روستاهای اطراف شهر انزلی و سایر شهرهای استان گیلان، مردم محلی تولیدات خود مانند میوه و سبزی و صیفی‌جات، حصیر و زنبیل‌ها، رب انار، زیتون، مرغ و خروس و دست بافته‌های پشمین را برای فروش به این بازار می‌آورند. استان زنجان
شهرستان طارم به دلیل وود خاک حاصلخیز و جلگه ای، وجود رود قزل اوزن، نزدیکی به استان‌های گیلان و اردبیل و هوای نیمه گرم سیری از وجود بسیاری از باغات برخوردار است. زیتون و انار میوه‌های اصلی و انجیر، انگور، ازگیل، به، سیب، گلابی، زردآلو، آلو، گیلاس، آلبالو، هلو، شلیل، توت، تمشک و شاه توت از میوه‌های فرعی دیگر این شهرستان هستند که در درختان پربار و با کیفیت بالا دیده می‌شوند. هندوانه، خربزه، پیاز، گوجه فرنگی، خیار، کدو، کدوتنبل، لوبیای سبز، نخودفرنگی، هویچ و سیب زمینی صیفی جات این شهرستان هستند. برنج طارم هم که از کیفیت بالایی برخوردار است و در ایران از جمله برنج‌های مرغوب کشور به‌شمار می‌آید. طارم به دلیل وجود بیش از اندازه زیتون با کیفیت استان زنجان را به قطب تولید زیتون کشور تبدیل کرده‌است. بقیه شهرستان‌های استان زنجان هم محصولات شهرستان طارم را به اندازه تأمین استان خود دارند. قروق
روستا دارای آب لوله‌کشی، برق و تلفن می‌باشد و از سال ۱۳۹۳ دارای لوله‌کشی گاز طبیعی است. همچنین با یک راه آسفالته به جاده انزلی-تالش-آستارا و شهر تالش مرتبط می‌گردد. محصول کشاورزی غالب این روستا برنج می‌باشد که تعداد بسیاری از مردم به این کار اشتغال دارند و شلتوکهای خود را در کارخانه برنج کوبی روستا که توسط قسمت آقاجانیان از اهالی این روستا بنا شده به برنج تبدیل می‌کنند که فرزند وی امیرآقاجانیان رییس اتحادیه صنف برنج فروشان و شالیکوبان می باشد و از کارآفرینان جوان و چهره های اقتصادی و اجتماعی مطرح گیلان محسوب میشود. استان گیلان
گیلان در زمینه تولید چای، زیتون، فندق و بادام زمینی مقام اول و به لحاظ تولید برنج مقام دوم در ایران را داراست اخیراً باغات کیوی بخصوص در شرق گیلان رواج ویژه‌ای داشته و این محصول نیز به عنوان یکی از تولیدات این استان است. محصول اصلی کشاورزی تاکنون برنج بوده‌است. تقریباً همه زمین‌های قابل آبیاری شالیزارند (بیش از ۴۰ درصد مساحت جلگه). برنجکاری در همه مناطق وجود دارد ولی در دلتای سفیدرود بین لشت نشا و رشت و طالش دولاب شالیزار تقریباً تنها کشت موجود است. ۵۲ درصد اراضی کشاورزی گیلان به کشت برنج اختصاص دارد. تا سال ۱۳۶۱ شمسی گیلان بزرگترین تولیدکننده برنج ایران بود و ۴۰ تا ۵۰ درصد تولید ملی را داشت ولی در این سال استان همجوار مازندران از آن پیشی گرفت. ۶۰ درصد تولید استان در ناحیه دلتای سفیدرود انجام می‌شود ولی در جلگه‌های حاشیه‌ای غربی و شرقی تولید برنج با محصولات متنوع دیگری ترکیب شده‌است. این میزان تولید در گیلان اخیراً رخ داده‌است. در ۱۹۱۱ رابینو نوشت: «گرچه برنج گیلان از مازندران و استرآباد بهتر است، دو تای آخری پایتخت و مرکز ایران را تأمین می‌کنند.» و چرچیل و ابوت گفته‌اند که در میانه قرن نوزدهم گیلان مجبور بود برای تأمین نیاز محلی خود از مازندران وارد کند. این مسئله دو دلیل اصلی داشت: اولاً زمینداران گیلان برای پاسخ به نیاز فزاینده بازارهای اروپایی اولویت را به نوغان داری می‌دادند و این تازه در ۱۸۶۰ بود که به علت نابودی کرم‌های ابریشم توسط مرض پبرین کشاورزان به برنج روی آوردند؛ ثانیاً گیلان تا ابتدای قرن بیستم و احداث راه رشت-قزوین، که آن را به فلات ایران مرتبط کرد از بقیه کشور ایزوله بود. تهران به دلیل امکانات ارتباطی از آمل توسط مازندران تأمین می‌شد. مانند بسیاری از دیگر فعالیت‌ها، تولید برنج در گیلان به دلیل نیاز بازار روسیه رونق گرفت. چلک (لاهیجان)
عمده محصولات کشاورزی چلک برنج، چای، انواع میوها، سبزیجات است. در دهه های گذشته چلک از قطبهای دامداری گیلان به شمار میرفت که امروز کم رونق تر از گذشته است. شهرستان گرمه
اقتصاد این منطقه عمدتاً بر مبنای کشاورزی و دامپروری و در دهه‌های اخیر حمل و نقل و صنایع وابسته به آن است در این منطقه رودخانه دائمی وجود ندارد و کشاورزی عملاً مبتنی بر آبیاری با قنات و چاه‌های عمیق و نیمه عمیق است. با توجه به وضعیت مذکور، کشاورزی در بیشتر مناطق شهرستان به صورت آبی است و محصولات عمده زراعی عبارتند از گندم، جو، چغندر قند، پنبه، آفتابگردان، زیره، انواع صیفی جات و مخصوصاً پیاز و محصولات باغی سیب و گیلاس و پسته می‌باشد. کل مساحت اراضی کشاورزی این شهرستان ۷۷۴۰ هکتار می‌باشد که عمده‌ترین محصولات شهرستان جو و گندم می‌باشد. این شهرستان به خاطر کامیون‌های متعدد و سیستم حمل و نقل از جایگاه ویژه و کم‌نظیری در سطح کشور برخوردار است. دامداری و دامپروری بخش مکمل کشاورزی بوده که در این ارتباط کل دام سبک ۱۱۳۷۱۰ راس و تعداد کل دام سنگین ۲۵۲۸ راس می‌باشد. شهرستان پلدختر
کشاورزی در این منطقه رواج نسبتاً خوبی دارد و آب مورد نیاز برای آن از رودخانه‌ها و چاه‌ها تأمین می‌شود. محصولات کشاورزی و باغی و صیفی این منطقه عبارتند از: خیار، انجیر سیاه، گندم، جو، بنشن، تره‌بار، برنج، باقلا، ذرت، گوجه و انواع سبزیجات. استان گیلان
عادات غذایی گیلانیان چندین مشخصه خاص دارد. مصرف برنج در این منطقه برنج پرور، از هر جای دیگر ایران بیشتر است. کاربرد سبزی در بیشتر غذاها باعث سبز شدن آن‌ها می‌شود که نشانی برای گیلانی بودن آن غذا ست. ماکیان و اردک وحشی، ماهی و زیتون هم منجر به خاص بودن این غذای محلی می‌شود. نظیر سایر نقاط ایران، آشپزی روندی طولانی ست چرا که لازم است محتویات غذا به‌طور فردی تهیه شود. چربی و روغن در غذاها به وفور استفاده می‌شود و طعم ترش ترجیح داده می‌شود. چاشنی که بر اساس سرکه و آب میوه جات نارس (نظیر غوره) تهیه می‌شود بسیار محبوب است. غذاهای محلی رایج هر یک به نوبه خود نماد یک شیوه آشپزیند: "کته" طبخ ساده برنج است، "میرزاقاسمی" شامل بادمجان، سیر، گوجه و تخم مرغ است، "باقلاقاتوق" یک خورشت محتوی لوبیا ست، "اشپل" به همراه ماهی سفید، "سیرترشی" و "هفت بیجار" (مخلوطی از سبزیجات و سرکه). تنوع غذایی رشتی‌ها و تضاد آن با عراقیها یعنی مردم داخل یا فلات ایران، زمینه نیرومندی برای انعکاس تفاوت‌ها است. مردم گیلان عاشق برنج که به‌طور سنتی با هر سه وعده اصلی غذایی میل می‌شود. این در تضاد با رژیم سنتی عراقی‌هاست که از نان، محصولات لبنی و گاهی گوشت گوسفند تشکیل می‌شود.دانشنامه ایرانیکا در مدخل " دید عوام نسبت به هویت گیلانی " می‌نویسد: نزدیکی به تهران و ناهمگونی فرهنگی موجب شده گیلانیان مورد استهزای بعضی از تهرانی‌ها قرار بگیرند. برای مردم عراق عجم، منطقه خزر همسایه، جهانی درهم برهم و واژگون هویت خودشان است. وجود رطوبت، استفاده از گاو و خر به جای گوسفند و شتر، بازبودن در خانه‌ها و نبود دیوار خارجی، کم‌تر بودن حساسیت ناموسی و خشونت بین افراد و گروه‌ها نسبت به درون ایران؛ به نوعی زنانه بودن جامعه و مخالف با جامعه‌ای مردسالار (مشارکت بیشتر زنان، ندرت پوشیدگی، حضور در فعالیت‌های تولیدی، انعطاف‌پذیری بالاتر در روابط بین دو جنس، گرچه قطعاً نه به حدی که در جوک‌ها گفته می‌شود) از جمله این عواملند. این جوک‌ها و روایات دربارهٔ گیلانی‌ها به همان اندازه که ویژگی‌های جمعیت خزر را می‌آموزد، آگاهی بیشتری دربارهٔ ارزش‌های بنیادین ایرانیان مرکزنشین که چنین جوکهایی را می‌سازند و برایشان جالب است به ما می‌دهد. شیخ‌الاسلام (ملکان)
- عمده‌ترین محصولات کشاورزی حال حاضر این روستا عبارتند از انگور، غلات(گندم، جو، نخود و عدس)، و... در این روستا درخت پسته هم وجود دارد. دهستان لواسان بزرگ
گردو، سیب، گیلاس،آلبالو، خرمالو، زردآلو، هلو، آلو، انواع انگور، گوجه سبز، توت، بِه، ازگیل و… مهم‌ترین محصولات کشاورزی لواسان بزرگ هستند. تاریخ گیلان
گیلان در ایران برای تولید و صادرات برنجش شناخته می‌شد. تولید برنج در گیلان از ۱۵۰ میلیون پاوند در ۱۸۶۵ به ۳۹۲ میلیون در ۱۸۷۲ رسید. عمده تولید در ایران مصرف می‌شد و بخش ناچیزی صادر می‌شد. پس از اختصاص زمین‌های برنج آسیای مرکزی به پنبه در آخرین دهه این قرن این مناطق به غلات خارجی وابسته شدند. تکمیل راه‌آهن بین دو سوی خزر به ایران امکان داد نیاز فزاینده آسیای مرکزی را تأمین کند. نتیجتاً صادرات سالیانه برنج به روسیه از گیلان از ۲۵۰۰۰ پاوند در ۱۸۷۰ به ۳۱۴۰۰۰ در آخرین دهه قرن رسید. بخش کوچصفهان
با اینکه در اکثر زمین‌های زراعی برنج کشت می‌شود و این گیاه نسبت به بقیه محصولات زراعی به آب بیشتری نیاز دارد این امر باعث شده که کشاورزان برنج کار گیلانی با مشکلاتی مانند کاهش عملکرد، کاهش درآمد، کاهش سطح زیر کشت و غیره مواجه شوند.[https://www.mehrnews.com/news/2296039/%D8%A2%D8%A8-%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D8%B3%D8%AF-%D8%B3%D9%81%DB%8C%D8%AF-%D8%B1%D9%88%D8%AF-%D8%A7%D9%85%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D8%A2%D8%A8-%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D9%84%D8%B2%D9%88%D9%85-%D8%B1%D8%B9%D8 [۲۶]] روشناوند (گناباد)
محصولات کشاورزی شهر روشناوند عبارتند از: گندم، جو، پسته، زعفران، تره بار و… ادراک عامیانه و ادبی از هویت مردم گیلان
زیتون (که به همراه رب انار و گردوی چرخ شده تهیه می‌شود: زیتون پرورده)، گوشت گوساله، و ماهی از مواد غذایی محبوب رشتیان است که اغلب در بین عراقیها حس تنفر شدید برمی‌انگیزد و رشتیها به خاطر آن کله‌ماهی خور خوانده می‌شوند، نامی مستعار که تمسخر و نفرت را ترکیب می‌کند. در واقع، ساکنین جلگه گیلان گاه‌گاهی کله‌ماهی سرخ شده می‌خورند و عموماً از تمسخر کنایه‌آمیزی که همسایگان شان با آن این بخش از فهرست غذایی شان را می‌بینند آگاه‌اند. با این حال، آنان ارزشهای تغذیه‌ای کله‌ماهی را، که غنی از فسفر است و مغز را برمی‌انگیزد، تحسین می‌کنند. رامیان
محصولات کشاورزی نظیر گندم و انواع آرد (خسیل، جو، بلوط، گندم و…) و برنج، انواع روغن‌ها مثل زیتون و کلزا، محصولات لبنی نظیر انوع کشک، کشک نرم یا پَتُق، قره قروت، قره قروت خمیری یا سیچو، کره محلی و…. بارچان
با توجه به صنعتی بودن شهرستان مبارکه اکثر مردم بارچان در شرکت ها و صنایع شهرستان مشغول به کار می باشند و در کنار آن به شغل کشاورزی و باغداری و دامداری نیز مشغول بکار می باشند،که معمولا بعنوان شغل دوم مورد استفاده قرار میگیرد. و به عمده محصولات کشاورزی تولید شده در بارچان میتوان به برنج لنجان ، گندم ، جو ، پیاز و شلغم ،کلم و گل کلم ، سیب‌زمینی ، خیار ، هویج و لوبیا سبز اشاره کرد و همچنین در زمینه باغداری که در چند سال اخیر رواج پیدا کرده میتوان به کاشت درختان میوه از جمله میوه به، هلو،شلیل،گلابی،زردآلو ،آلوچه،گیلاس،آلبالو،بادام اشاره کرد ، که در این بین میوه به  بهترین نوع این میوه در استان اصفهان  و ایران  می باشد. برداشت میوه به صادراتی 2 شورش غریب‌شاه گیلانی
در مقابلِ طبقه حاکم، طبقه محکوم قرار داشت که مرکب از صاحبان حِرَف، پیشه‌وران، رعایا، کشاورزان و کارگران محلی بود. صاحبان حرف و پیشه‌وران به کارها و مشاغل معمولی جامعه می‌پرداختند و از طبقات مولد جامعه محسوب می‌شدند. رعایا و کشاورزان به کار زراعت و کشاورزی و باغداری و به ویژه تولید ابریشم می‌پرداختند. سطح زندگی این طبقه چندان رضایت‌بخش نبود و فشار مالیاتی سنگین بود، زیرا معافیت‌های مالیاتی شاه‌عباس در نواحی مرکزی، شامل منطقه گیلان نمی‌شد. خاصه شدن گیلان که اقتصاد آن بر پایه کشاورزی و کلاً زمینداری قرار داشت، خود موجب افزایش فشار مالیاتی بر مردم گشت به ویژه پس از انحصار ابریشم به فرمان شاه که مهم‌ترین کالای آن عصر به‌شمار می‌آمد و گیلان از نواحی عمده ابریشم‌خیز ایران محسوب می‌شد. تولیدکنندگان ناچار بودند که ابریشم را به عاملان شاه بفروشند که پس از ذخیره شدن درانبارهای شاهی، خود شاه‌عباس به طرق مختلف (از طریق کمپانی‌های خارجی، ارامنه وغیره) به فروش آن اقدام می‌کرد. شهرستان الیگودرز
تعدادی از واحدهای مهم صنعتی شهرستان الیگودرز عبارت‌اند از: بخشی از تولیدات شهرستان عبارتند از غلات، حبوبات، برنج لبنیات دامی، عسل، ماهی قزل‌آلا، سیب زمینی، آرد، ماکارونی، ویفر و بیسکویت است. عسل الیگودرز از بهترین و طبیعی‌ترین عسلهای ایران و حتی جهان به‌شمار می‌رود، چنان‌که سوغات ناب این شهر نیز محسوب می‌شود. صنایع دستی آن شامل هنرهای سرامیکی، قالیبافی، منبت کاری، سیم بافی، معرق‌کاری، گلیم بافی و جاجیم بافی می‌شود.شهرستان الیگودرز دارای بیشترین تراکم سنگ‌های تزئینی در استان لرستان است. سنگ‌های تزئینی در اطراف روستاهای اردودر،دوزان، عسگران الیگودرز، باد باد، قلعه عبدالرضا شهرک برناباد و شهر الیگودرز بیشترین تراکم را دارد همین معادن سنگ باعث به وجود آمدن کارخانه‌های فراوری سنگ زیادی در این شهرستان شده‌است. استان فوجا
زیتون و گوجه‌فرنگی مهمترین محصولات کشاورزی این استان هستند. لیگوریا
مهم‌ترین محصولات کشاورزی آن روغن زیتون، شراب، گل و سبزیجات هستند. طرنگ
عمده محصولات کشاورزی و زراعی منطقه شامل:گندم، جو، نخود، عدس، گردو، بادام، زردآلو، انگور، انار و انجیر می‌باشد. همچنین بخشی از درآمد ساکنین جمع‌آوری محصولات صحرایی شامل بادام صحرایی (الوک)، بنه و زیره می‌باشد. شهرستان سفلی
مهم ترین محصول این روستا برنج می باشد. برداشت میوه از جمله گیلاس، آلبالو و گردو نیز از سایر محصولات تولیدی شهرستان سفلی می باشد. برخی از اهالی نیز به دام پروری مشغول می باشند. مرجغل
پرندگانی از جمله مرغ، اردک، غاز محلی و پرندگان شکاری از جمله مهم‌ترین و شناخته شده ترین جنس معامله شده در پنج شنبه بازار هستند که کشاورزان و محلی ها از همه نقاط گیلان برای فروش به این بازار می‌آیند، در کنار  آن شکارچی‌ها هم برای فروش در کوچه ها و معابر بازار دیده می‌شوند. دام‌ها و طیور و ماهی سه محصول اصلی و مهم بازار هستند که بیشتر از هر محصولی در اين بازار به فروش می‌رسند و جمعیت زیادی از مردم هم از همه نقاط گیلان برای خرید به این شهر و این بازار مراجعه می‌کنند. شهرستان تیران و کرون
از محصولات مهم کشاورزی این شهرستان می‌توان به گندم،جو،بادام، گردو، انگور، انار، زردآلو، آلبالو، هلو، زعفران، سیر، پیاز، ذرت،نهال های درختی، صیفی جات،موسیر، محصولات گلخانه‌ای و… اشاره نمود. موسیر و زعفران منطقه کرون از عیار بسیار بالایی برخوردار می باشد و این منطقه رتبه یک تولید موسیر در ایران و رتبه دوم تولید زعفران پس از نطنز و رتبه یک تولید محصولات گلخانه ای در استان اصفهان می باشد. از قطب های تولید موسیر می توان به روستا های دولت آباد، کرد سفلی ، قلعه ناظر، کرد علیا و مبارکه اشاره کرد. از قطب های تولید زعفران می توان به روستا های دولت آباد، کرد سفلی ، قلعه ناظر، الور و شهر عسگران اشاره کرد. کلاچای
کلاچای از دیر باز به عنوان بازار داد و ستد محصولات کشاورزان منطقه بوده و پنجشنبه بازار کلاچای مهمترین بازار محلی شرق گیلان است که در آن مردم از شهرها و روستاهای مجاور به عرضه و خرید و فروش محصولات خود می‌پردازند. شغل اصلی ساکنان آن کشاورزی و صیادی بوده و محصولات عمده آن برنج، چای و مرکبات و کیوی و انواع ماهی است. تاریخ گیلان در قرن نوزدهم
گرچه در بیشتر ایالات ایران برنج تولید می‌شد گیلان به‌طور خاص به دلیل تولید و صادرات برنج اش شناخته می‌شد. تولید برنج در گیلان از ۱۵۰ میلیون پاوند در ۱۸۶۵ به ۳۹۲ میلیون در ۱۸۷۲ رسید. عمده تولید در ایران مصرف می‌شد و بخش ناچیزی صادر می‌شد. در آخرین دهه این قرن تجارتی کردن کشاورزی در آسیای مرکزی منجر به افزایش تولید پنبه شد و بیشتر زمین‌های برنج را تبدیل به پنبه کرد و مناطق تولیدکننده پنبه را به غلات خارجی وابسته کرد. تکمیل راه‌آهن بین دو سوی خزر به ایران امکان داد نیاز فزاینده آسیای مرکزی را تأمین کند. نتیجتاً صادرات سالیانه برنج به روسیه از گیلان از ۲۵۰۰۰ پاوند در ۱۸۷۰ به ۳۱۴۰۰۰ در آخرین دهه قرن رسید. جغرافیای گیلان
امتیاز اقلیمی گیلان دلیل پوشش گیاهی غنی آن است. منطقه بوتانیک هیرکانی ویژگی‌های خاصی در ارتباط با منطقه ارو-سیبری و حتی درون استان بوتانیک یوکسینو هیرکانی دارد: مخروطیان تقریباً وجود ندارند، سرخدار تنک و تعداد زیادی از گونه‌های بومی که بازمانده گونه‌های گیاهی آرکو-ترشری هستند. سه سطح جنگل مبتنی بر ارتفاع متمایز اند: جنگلهای مخلوط هیرکانی، جنگلهای راش کوهی، و جنگلهای بلوط بلند کوهی و جنگل‌های ممرز. جنگل هیرکانی به‌طور دقیق زمانی جلگه‌ها را می‌پوشاند، و اکنون بخش عظیمی از بخش اول کوهها تا ارتفاع ۱۰۰۰ متری را می‌پوشاند. این جنگل لایه دار است و لایه‌ای از درختان خیلی بلند مثل بلند مازو، درخت آزاد، و انجیلی و انواع رایجتر افرا و نارون؛ لایه از درختان کوچکتر مثل لیلکی، کلهو، و شبخسب، شمشاد در نقاط سایه دار و همه انواع درختان میوه وحشی؛ و یک زیربوته با بته‌هایی مثل جل، خاس، خزه، تاک وحشی، پیچک، و دیگر گیاهان خزنده دارد. کوههای با ارتفاع متوسط حوزه راش شرقی بلند، به همراه بلوط، نمدار، افرا و نارون است. سطح بالای کوهها بین ۱۸۰۰ تا ۲۲۰۰ متر باقی‌مانده دارای جنگل فقیرتر اوری و ممرز است. مراتع قله‌ای اغلب جایگزین این جنگلهای بالاتر شده‌اند، بعضی هایشان در نقاط بلند یا شیبها سرپوشیده خصوصیات خشکی زی ویژه نشان می‌دهند. به اصطلاح جزیره مدیترانه‌ای پیرامون رودبار و منجیل به لحاظ پوشش گیاهی ویژهٔ طبیعی و کشاورزی اش یعنی جنگلهای سرو بسیار تنک و درختان زیتون اش انگشت نماست. چشمه‌خانی علیا
محصولات کشاورزی روستای چشمه‌خانی علیا شامل گندم _ نخود _ عدس _ جو _لوبیا _ لوبیای سبز _ گشنیز _ چغندر قند _ یونجه _ شبدر و محصولات باغی آن گردو _ سیبُ _هلو و گیلاس است. دولت‌آباد (تیران و کرون)
از مهمترین محصولات کشاورزی این روستا می توان به زعفران ، موسیر، گندم و انگور و جو اشاره کرد. زعفران این روستا از عیار بسیار بالایی بر خوردار می باشد و یکی از قطب های تولید زعفران و موسیر در منطقه غرب استان اصفهان می باشد. موزه‌های گیلان
در این موزه در حال حاضر بیش از ۷۰۰ نمونه دستگاه و ادوات و تجهیزات قدیمی و نیز نمونه‌های گیاهی و تاکسیدرمی و همچنین نمونه‌هایی از آبزیان بومی آب‌های شمال وجود دارد، به علاوه برخی از ادوات مورد استفاده در شیوه‌های سنتی و جدید کشاورزی و همچنین شیلات و صید معرفی می‌گردد و نیز لازم است ذکر شود که قبل از این و طی سال‌های اخیر در قالب عکس تصویر، اسناد یا ادواتی در مناطق و نقاط مختلف به صورت پراکنده نگهداری می‌شدند و یکی از مهم‌ترین اهداف اقدام به تأسیس این موزه تخصصی کشاورزی و منابع طبیعی، گردهم آوردن این ادوات، تجهیزات و اسناد به صورت مجموعه‌ای منظم و در کنار هم و حفظ و حراست از آن‌ها بوده‌است. صومعه‌سرا
صنایع دستی استان گیلان شامل: «گلیم بافی، سرامیک سازی، بامبوبافی، مرواریدبافی (سبدبافی) قلاب دوزی، نازک کاری چوب، چموش دوزی، تولیدات دست بافت، معرق و مینیاتور، فرش بافی و… می‌باشد که از میان آن‌ها ۱- حصیربافی که با ساقه گیاه لی (گیاه مرداب) و صوف انجام می‌شود، سرامیک سازی، تولیدات دست باف و… خاص صومعه سرا است. استان ویچنزا
محصولات کشاورزی آن شامل شراب، گندم، گیلاس و مارچوبه میباشد. چافجیر
چافجیر، نام محلی از توابع بخش مرکزی شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. میانگین قدمت این محل به طورتقریبی بین ۴۰۰ تا۵۰۰سال برآورد شده‌است! محصول کشاورزی این منطقه برنج و درگذشته‌ای نه‌چندان دور کرم ابریشم نیز دومین محصول کشاورزی چافجیر بوده‌است. پس ازکشاورزی شغل دوم بومیان قدیمی محله چافجیر صیادی بود که امروزه هنوزهم برخی ازاهالی پیرو اجدادخویش این شغل را ادامه می‌دهند. چافجیردرزمان فعالیت حزب توده یکی از مناطق مهم برای فعالیت این حزب می‌بوده بطوری که در یکی از شبکه‌های رادیویی روسیه نام چافجیر به‌عنوان یکی از مناطق فعال این حزب آورده شد!انسجام و همدلی مردمان این محله درشهرستان رودسر زبانزد و تعصب اهالی به محله‌شان بسیار زیاد است که همین امر سبب افتخار به پسوند چافجیری درشناسنامه شده‌است. اکثریت اهالی بومی الاصل چافجیر بایکدیگر قوم و خویش می‌باشند!درحال حاضر با تزریق افراد غیر بومی جمعیت این منطقه نسبت به گذشته درحال افزایش است. مهاجران دیلمانی بیشترین افراد غیر بومی چافجیر هستند که سالیان زیادی درکنار این مردمان با دوستی و همدلی ساکنند بطوری که خودرا جزئی از چافجیری‌ها می‌دانند! استان گیلان
طبیعت گیلان، پوشیده از جنگل و دارای آب و هوای معتدل و مرطوب است. این استان شامل مناطق سرسبز شمال غربی رشته‌کوه البرز و بخش غربی کرانه‌های جنوبی دریای خزر است. شرف‌آباد (ورزقان)
محصولات کشاورزی این روستا عبارتند از:گندم،عدس و جو،سیاه دانه و ... طبیعت استان گیلان
زندگی و طبیعت در گیلان کلاچای
کِلاچای (به گیلکی: کلأچئه) یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران است. این شهر در بخش کلاچای شهرستان رودسر قرار دارد. برنج، چای، مرکبات، کیوی، انواع ماهی‌های استخوانی خزر از محصولات این شهر و باغات مرکبات و مزارع برنج و سواحل بکر از چشم‌اندازهای زیبای این شهر است. بیله‌سوار مغان
شغل اصلی ساکنان بیله سوار کشاورزی و بازرگانی می‌باشد. خاک حاصل خیز و آب و هوای مساعد برای کشاورزی و دام پروری و وجود نیروی انسانی فعال سبب رونق کشاورزی و دام پروری در منطقه شده‌است. آب کشاورزی از رودها تأمین می‌شود و گندم و جو، کنجد، پنبه، بنشن، گیاهان علوفه‌ای، چغندر قند و سیب از عمده‌ترین محصولات کشاورزی بیله سوار هستند. دام پروری نیز در این شهرستان رونق دارد و انواع فرآورده‌های دامی جزو فرآورده‌های صادراتی شهرستان محسوب می‌شود. کشاورزی بیله سوار دارای رونق فراوانی است. بیشتر زمین‌های شرکت‌های کشت و صنعت مغان و کشت و صنعت پارس در محدوده شهرستان بیله سوار است. بیله سوار به انبار غله استان اردبیل معروف است. مرغ لاکو
مرغ لاکو یا مورغ کباب یکی از غذاهای محلی در استان گیلان است. مواد این خورش را مرغ یا مرغابی، گردو، رب انار و نمک و فلفل تشکیل می‌دهد. در قدیم در گیلان مرسوم بوده‌است که کشاورزان علاوه به سیورسات یعنی مرغ و جوجه و جرکول (برنج سبز نوبرانه) و تخم مرغ و جارو برای ارباب مرغ لاکو یا مرغ کباب هم هدیه می‌آوردند. مرغ لاکو عبارت بود از یک مرغ یا مرغابی که آن را در فسنجان خیلی غلیظ و سفت فراهم کرده و در یک ظرف مناسب ریخته و با چندین عدد نان گندمی یا نان لاکو در دستمالی پیچیده و برای ارباب می‌آوردند. در عوض ارباب نیز در دستمال مرغ لاکوی آورنده یک قواره پارچه یا مقداری پول گذاشته و آنرا به آوردنده پس می‌داد. شهرستان‌های گیلان بر پایه جمعیت
مساحت گیلان ۱۴٬۰۴۴ کیلومترمربع و جمعیت آن طبق سرشماری ن۲٬۵۳۰٬۶۹۶ نفر است. استان گیلان
این استان، از شمال به دریای خزر و کشور آذربایجان، که از طریق آستارا با آن دارای مرز بین‌المللی است، از غرب به استان اردبیل، از جنوب به استان زنجان و قزوین و از شرق به استان مازندران محدود می‌شود. مساحت گیلان ۱۴٬۰۴۴ کیلومترمربع و طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۲٬۵۳۰٬۶۹۶ نفر است. جوین (ولایت)
ولایت جوین با دارا بودن تعداد زیادی چاه عمیق که در اقصی نقاط این شهرستان واقع است، کشاورزی پر رونقی را در خود جای داده‌است. بسیاری از محصولات کشاورزی در این منطقه تولید می‌شود. بیشترین محصولات کشاورزی که در این منطقه تولید می‌شود عبارتند از، گندم، جو، چغندر قند، هندوانه و خربزه و دیگر محصولاتی که کشاورزی این منطقه را رونق خاصی بخشیده‌است. در سال‌های اخیر تمایل به کاشت درخت پسته به جهت مصرف کم‌آب توسط این درخت، سبب شد بسیاری از کشاورزان در مناطقی از ولایت جوین به کاشت این درخت رو بیاورند. محصول مرغوب پسته در این منطقه موقعیت ممتازی را برای جوین در مقایسه با دیگر مناطقی که کاشت پسته در آن‌ها رواج دارد رقم زده‌است.