وظایف گلیکو پروتئین‌ها چیست؟
گلیکوپروتئین
محل حضور اصلی گلیکو پروتئین‌ها در بدن فضای خارج سلولی و غشای سلول‌ها است.گلیکو پروتئین‌ها تا حد وسیعی در اعمال سلول‌ها و بیماری‌ها دخالت دارند.تعدادی از پروتئین‌های خارجی غشای سلولی گلیکوپروتئین هستند و بعضی از این پروتئین‌های موجود در سطح غشای خارجی سلول آنتی ژن بوده و سیستم آنتی ژنی خونی (A-B-O) و سازگاری بافتی هر فرد را در هنگام پیوند زدن تعیین می‌کند. جایگاههای آنتی ژنی ایمونوگلوبولین‌ها و گیرنده‌های هورمونی و ویروسی غشاهای سلولی اغلب گلیکوپروتئینی هستند. بعلاوه، قسمت هیدرات کربنی گلیکوپروتئین‌های غشا علائمی را برای تشخیص سلول توسط سایر سلول‌ها و ممانعت از تماس در تنظیم رشد سلول ایجاد می‌کنند.لذا تغییر در گلیکو پروتئین‌های غشا می‌تواند با ایجاد تومور و تغییرات بدخیم سلول‌ها هنگام سرطان رابطه داشته باشد.بیشتر پروتئین‌های پلاسما بجز آلبومین، گلیکوپروتئین بوده و شامل پروتئین‌های عامل لخته شدن خون، ایمونوگلوبولین‌ها و بسیاری از پروتئین‌های مکمل می‌باشند.تعدادی از هورمون‌ها نظیرFSHوTSH نیز گلیکو پروتئینی هستند.پروتئین‌ها مهم ساختمانی مثل کلاژن و کشسان پروتئین‌های موجود در ترشحات موکوسی که در نرم کردن بافت پوششی نقش دارند حاوی هیدرات کربن می‌باشند. اینترفرون نیز یک گلیکوپروتئین است. گلیکوپپتید
در سالیان گذشته، پژوهشگران به‌تدریج دریافته‌اند گلیکان‌های موجود در سطح سلول (که به پروتئین‌ها یا لیپیدهای غشاء سلول متصل هستند) و آنهای که متصل به ساختار پروتئین‌های هستند (گلیکوپروتئین‌ها) نقش کلیدی و مهمی در زیست‌شناسی ایفا می‌کنند. به عنوان مثال، این مواد حیاتی نقش مهمی در لقاح، دستگاه ایمنی، تکامل مغزی، دستگاه درون‌ریز و التهاب ایفا می‌کنند.
پروتئین
در سطح مولکولی، کلیه مکانیسم‌های زیستی سلول‌ها توسط پروتئین‌ها انجام می‌شود. پروتئین‌ها با ارتباط با یکدیگر به‌طور دقیق و بسیار کنترل شده‌ای وظایف خود را انجام می‌دهند. اساس مولکولی اغلب بیماری‌ها، بروز نقص یا تداخل در این کارکرد عادی پروتئین‌ها، که از طریق آن مکانیسم‌های زیستی سلولی را انجام می‌دهند، می‌باشد. اگر کار پروتئین‌ها از حالت طبیعی خارج شود می‌توانند باعث بروز بیماری‌های مختلف شوند. از جمله این بیماری‌ها سرطان است. بتا پوئیتین
بتا پوئیتین یا اریتروپویتین بتای نوترکیب انسانی، گلیکوپروتئینی است که ساخت گلبولهای قرمز خون را تحریک می‌کند. این محصول که با استفاده از تکنولوژی DNA نوترکیب ساخته شده متشکل از ۱۶۵ اسید آمینه با وزن مولکولی حدود ۳۰ کیلو دالتون می‌باشد. اریتروپویتین نوترکیب انسانی با استفاده از سلول‌های پستانداران (سلول‌های مهندسی ژنتیک شده تخمدان هامستر چینی Chinese Hamster Ovary : CHO) که ژن اریتروپویتین انسانی در آن وارد شده تولید می‌شود و توالی آمینواسیدی در آن با اریتروپویتین طبیعی یکسان است. اریتروپویتین انسانی (EPO) یک هورمون گلیکوپروتئینی است که وظیفه تنظیم میزان گلبول‌های قرمز (اریتروسیت) را در خون پستانداران به عهده دارد. EPO بیشتر توسط کلیه‌هاوکمی توسط کبد تولید می‌شود و تولید و ترشح آن با کاهش سطح گلبول‌های قرمز خون و نیز کاهش اکسیژن رسانی به بافت‌ها تحریک شده و افزایش می‌یابد. EPO بر روی پیش سازهای اریتروسیت (اریتروئید) عمل می‌کند و عامل ایجاد تمایز در سلول‌های اریتروئید می‌باشد. تولید EPO در بدن در برخی شرایط پاتولوژیک (مثل آسیب پارانشیم کلیه که منجر به کم خونی با درجات مختلف می‌شود) کاهش می‌یابد. این هورمون از یک جزء پروتئینی و یک جزء کربوهیدرات تشکیل شده‌است. بنابراین با تولید اریتروپویتین نوترکیب در رده‌های سلولی پستانداران (CHO) می‌توان از انجام اصلاحات پس از ترجمه (Post-Translational Modification) به اندازه مناسب بر روی پروتئین و در نتیجه حفظ کامل فعالیت بیولوژیک آن مطمئن شد. مانند سایر هورمون‌های گلیکوپروتئینی، EPO به صورت مخلوطی از ایزوفرم‌های مختلف وجود دارد که تفاوت اصلی آن‌ها در نحوه گلیکوزیلاسیون آنهاست. ترکیب ایزوفرم‌های EPO با توجه به منبع تهیه آن (نمونه سرم یا ادرار) یا شرایط پاتوفیزیولوژیک فردی که از آن نمونه گرفته شده و نیز نوترکیب بودن یا طبیعی بودن EPO متفاوت است. گلوکوکورتیکوئید
گلوکوکورتیکوئیدها نقشهای مختلفی در بدن٬ از جمله کاهش التهاب، تخفیف واکنش‌های ایمنی، تاثیر بر متابولیسم و افزایش قند خون دارند. گلیسیرین
گلیسرول یک پیش‌ساز برای ساخت تری گلیسیریدها و فسفولیپیدها در بافت چرب و کبد است. هنگامیکه بدن چربی ذخیره شده را به عنوان منبع انرژی استفاده می‌کند گلیسرول و اسید چرب در جریان خون رها می‌شوند، گلیسرول در گردش پروتئین‌ها را مانند گلوکز یا فروکتوز گلیکیت نمی‌کند و منجر به تشکیل محصولات نهایی پیشرفته گلیکیت (AGEs) نمی‌شود. غشای سلولی
توده‌های کروی‌شکل که در لایهٔ دو طبقه چربی شناورند، اینها پروتئین‌های پوسته هستند که بخش اعظم آن‌ها را گلیکو پروتئین‌ها (اتصال کربوهیدرات به پروتئین) تشکیل می‌دهند. دو گونه پروتئین در پوسته وجود دارد: پروتئین پوسته‌ای درونی یا سرتاسری که در همهٔ قطر پوسته نفوذ می‌کنند و پروتئین‌های پیرامونی که فقط به یک سمت پوسته می‌چسبند و در آن نفوذ نمی‌کنند. شمار بسیاری از پروتئین پوسته‌ای درونی مجراهای ساختاری ایجاد می‌کنند که از راه آن‌ها مولکول‌های آب و مواد محلول در آب به ویژه یون‌ها می‌توانند بین مایع بیرون‌یاخته‌ای و درون‌یاخته‌ای انتشار یابند. این مجراهای پروتئینی دارای ویژگی‌های انتخابی نیز هستند که وا پخش گزینشی برخی مواد به میزان بیشتر از مواد دیگر را امکان‌پذیر می‌سازند. شمار دیگر از پروتئین پوسته‌ای درونی به عنوان پروتئین‌های حامل برای جابجایی موادی عمل می‌کنند که در غیر این صورت نمی‌توانستند از لایهٔ دوطبقه چربی نفوذ کنند. گاهی نیز این پروتئین‌های حامل مواد را در جهتی خلاف جهت پخش طبیعی آن‌ها جابجا می‌کنند که «انتقال فعال» نامیده می‌شوند. شمار دیگری از پروتئین پوسته‌ای درونی نقش آنزیمی دارند. پروتئین‌های پیرامونی بیشتر روی سطح درونی پوسته وجود دارند و غالباً به یکی از پروتئین پوسته‌ای درونی چسبیده‌اند. این پروتئین‌های پیرامونی تقریباً به‌طور کامل نقش آنزیمی یا نقش دیگر سازمان دهنده‌های درون‌یاخته‌ای را دارا می‌باشند.همچنین در این روش با مصرف انرژی 《ATP》 همراه است. CLEC12A
پروتئین حاصله یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ پروتئین‌های حاوی لکتین نوع سی است که همگی در چسبندگی سلولی، پیام‌رسانی سلول-به-سلول، تجدید و بازیافت گلیکوپروتئین، التهاب و پاسخ ایمنی نقش دارند. این مولکول یک تنظیم‌کنندهٔ منفی برای عملکرد گرانولوسیت‌ها و مونوسیت‌هاست. خانواده گیرنده گلوکاگون
خانواده گیرنده گلوکاگون () گروهی از مولکول‌های پروتئینی مشابه با گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی است که موارد زیر را شامل می‌شود: دستگاه غشایی درونی
غشای پلاسما افزون بر این کارکردهای کلی نقش ویژه‌تری در جانداران چند یاخته‌ای دارد. گلیکوپروتئین‌های موجود در غشا به یاخته در شناسایی یاخته‌های دیگر برای تبادل متابولیت‌ها و تشکیل بافت‌ها، کمک می‌کنند. دیگر پروتئین‌های غشای پلاسما امکان اتصال به اسکلت یاخته‌ای و ماتریکس برون‌یاخته‌ای را فراهم می‌کنند؛ کارکردی که شکل یاخته را حفظ کرده و محل پروتئین‌های غشایی را ثابت می‌کند. آنزیم‌هایی که واکنش‌ها را کاتالیز می‌کنند نیز در غشای پلاسما یافت می‌شوند. پروتئین‌های گیرنده روی غشا شکلی دارند که با یک پیام‌رسان شیمیایی مطابقت دارد و در نتیجه پاسخ‌های یاخته‌ای گوناگونی ایجاد می‌شود. پروتئین گرماشوک
پروتئین کوچک یوبیکویتین با وزن ملکولی ۸ کیلودالتون که کارش نشانه‌گذاری پروتئین‌ها برای تجزیه است، برخی ویژگی‌های پروتئین‌های گرماشوک را داراست. نوکلئوپلاسمین
نوکلئوپلاسمین در فعالیت‌های بسیار مهم سلولی نظیر بازآرایی کروماتین اسپرم، جمع‌آوری و ساخت نوکلئوزوم، پایداری ژنوم، ساخت ریبوزوم، دوپلیکاسیون دی‌ان‌ای و تنظیم مراحل گوناگون رونویسی ژنی نقش دارد. هموگلوبینوری حمله‌ای شبانه
تعدادی از سلول‌هایی که به GPI سطح سلول متصل می‌شوند نقش محافظتی را در برابر تخریب توسط سیستم ایمنی مکمل ایفا می‌کنند و بدون آن‌ها سلول‌ها به سادگی هدف پروتئین‌های مکمل قرار می‌گیرند. گرچه گلبول‌های قرمز˛سفید و گویچه‌ها مورد حملهٔ سیستم مکمل قرار می‌گیرند اما گلبول‌های قرمز بیشتر مستعد لیز شدن می‌باشند. سیستم مکمل بخشی از سیستم ایمنی ذاتی است و نقش‌های مختلفی را از جمله تخریب میکروارگانیسم‌های مهاجم از طریق اپسونیزاسیون تا بی‌ثبات ساختن کمپلکس غشایی مسئول حمله بر عهده دارد. مهم‌ترین پروتئین‌هایی که سلول را از تخریب محافظت می‌کنند عبارتند از فاکتور تسریع کنندهٔ تخریب (decay accelerating factor DAF/CD55) که تشکیل کانورتاز-C3 را مختل می‌کند˛ و پروتکتین (CD59/MIRL/MAC-IP)˛ که به کمپلکس غشایی متصل می‌شود و جلوی اتصال C9 را به سلول می‌گیرد. هاپتوکورین
عملکرد اصلی این پروتئین محافظت از ویتامین ب-۱۲ در مقابل اسید معده می‌باشد. این پروتئین توسط غدد بزاقی ساخته شده و به شکلی بسیار محکم به ویتامین ب-۱۲ می‌چسبد و از آن محافظت می‌کند. SV2A
گلیکوپروتئین وزیکولی 2A سیناپسی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SV2A"» کدگذاری می‌شود. پروتئین‌ها در رژیم غذایی
پروتئین‌ها مواد مغذی اصلی هر سلول زنده هستند. در ساختمان آن‌ها نه تنها کربن، هیدروژن و اکسیژن وجود دارد، بلکه ازت و گاهی گوگرد نیز موجود می‌باشد. پروتئین‌ها مسئول انجام اعمال گوناگونی هستند. نقش آن‌ها از تشکیل ماده انقباضی عضلات گرفته تا ساختن بعضی از هورمون‌ها، آنزیم‌ها و آنتی‌بادی‌ها، تبدیل انرژی شیمیایی به کار و انتقال اکسیژن و هیدروژن متنوع می‌باشد. پروتئین خون
پروتئین‌های خون، پروتئین‌های پلاسما نیز نامیده می‌شوند، پروتئین‌های موجود در پلاسمای خون هستند. آنها عملکردهای مختلفی دارند از جمله:انتقال لیپیدها، هورمون‌ها، ویتامین‌ها و مواد معدنی در فعالیت و عملکرد سیستم ایمنی بدن. سایر پروتئین‌های خون به عنوان آنزیم، اجزای پیچیده، مهارکننده‌های پروتئاز یا پیش سازهای کینین عمل می‌کنند. برخلاف تصور عمومی، هموگلوبین یک پروتئین خون نیست، بلکه در سلول‌های قرمز خونی حمل می‌شود و در سرم خونی حمل نمی‌شود. سوخت‌وساز
پروتئین‌ها از اتصال زنجیره‌ای خطی آمینواسیدها که با پیوند پپتیدی به هم متصل هستند تشکیل شده‌اند. بسیاری از پروتئین‌ها آنزیم‌هایی هستند که کاتالیزگر واکنش‌های شیمیایی در متابولیسم می‌باشند. دیگر پروتئین‌ها عملکرد ساختاری یا مکانیکی دارند، از جمله آن‌هایی که به شکل اسکلت سلولی، سامانه داربست هستند که شکل سلول را حفظ می‌کنند. پروتئین‌ها همچنین در پیام‌رسانی سلولی، پادتن‌ها، چسبندگی سلولی، انتقال فعال سلولی در سراسر غشا و چرخه سلولی نقش دارند. آمینو اسیدها نیز با ارائه یک منبع کربن برای چرخه اسید سیتریک (چرخه تری‌کربوکسیلیک اسید) در متابولیسم انرژی سلولی دخالت دارند، به‌ویژه زمانی که منبع اولیه انرژی مثل گلوکز کمیاب بوده یا زمانی که سلول تحت تأثیر فشار سوخت‌وساز است. کورتیزول
گلوکوکورتیکوئیدها مانند کورتیزول نقش‌های مختلفی از جمله کاهش التهاب، تخفیف واکنش‌های ایمنی، تأثیر بر متابولیسم و افزایش قند خون در بدن دارند. گلایسین
گلایسین یا گلیسین (به انگلیسی: Glycine) با نماد Gly یا G ، ساده‌ترین اسید آمینه پایدار در تمام یاخته‌های زنده و در بین آمینو اسیدهاست. این اسید آمینه سبک‌ترین و تنها اسید آمینه‌ی غیر کایرال است. کدهای ژنتیکی این اسید آمینه عبارتند از: GGU, GGC, GGA و GGG. گلایسین یکی از ۲۰ اسید آمینه پروتئین‌زا است که پروتئین‌ها را می‌سازند. این آمینو اسید آمفی‌پاتیک است و دارای هر دو سر آب‌گریز و آب‌دوست است. موسین
موسین (; ) یا لیزینهها یا تراوشهها، دسته‌ای از پروتئینهای با وزن مولکولی زیاد هستند که در آنها گروه شیمیایی گلیکوزیل فراوانی یافت می‌شود یا به گفته‌ای دیگر، «گلیکوزیل‌شده» (به انگلیسی:Glycosylated) می‌باشند.َموسین گلیکو پروتئینی است که آب فراوانی جذب و موکوس (مخاط) ایجاد میکند. این پروتئین‌ها در جانوران، فراورده‌هایی از بافت پوششی‌اند. مهمترین شناسهٔ موسین‌ها، توانایی ژله‌ای‌شدن آنهاست؛ از این رو، آنها عنصری کلیدی در بیشتر تراوش‌های لوله ی گوارش هستند. سینووکس
سینووکس از دسته گلیکوپروتئین‌ها و از جمله داروهای نوترکیب می‌باشد. سینووکس یا اینترفرون بتا - ۱a نوترکیب، گلیکوپروتئینی است با خواص ضد ویروسی که وزن مولکولی آن حدود ۲۲٫۵۰۰ دالتون و دارای ۱۶۶ آمینواسید می‌باشد. این یک محصول تولید شده از طریق تکنولوژی DNA نوترکیب با استفاده از سلولهای مهندسی ژنتیک شده تخمدان هامستر چینی [(Chinese Hamster Ovary(CHO] که حاوی ژن اینترفرون بتای انسانی هستند. ABCG2
این پروتئین همچنین غشاء رأسی پرزهای روده، در سد خونی مغزی، در سد خونی-بیضه‌ای و در غشاء سلول‌های بنیادی خونساز و سایر سلول‌های بنیادی، نقش محافظتی ایفا می‌کند. در غشاء رأسی کبدی و کلیوی نیز، دفعِ مواد بیگانه‌زیست را افزایش می‌دهد. در غدد شیری پستان نیز، در ترشح ویتامین ب۲ و بیوتین به درون شیر مادر نقش دارد. سرانجام در غشاءهای دستگاه گوارش و ادرار، در دفعِ اوره شرکت دارد. GLUT3
حامل شمارهٔ ۳ گلوکز () که با نامِ «خانوادهٔ حمل‌کننده‌های محلول ۲، عضو شمارهٔ ۳ حامل‌های تسهیل‌شدهٔ گلوکز» (SLC2A3) هم شناخته می‌شود، یک پروتئین تراپوسته‌ای است که در انسان توسط ژن «"SLC2A3"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین، انتشار «حاملِ گلوکز» را، از خلالِ غشاء سلولِ پستانداران تسهیل می‌کند و به‌طور اختصاصی در یاخته‌های عصبی بیان می‌شود. پروتئین
پرُوتِئین به عنوان بزرگترین درشت‌مولکول‌های موجود در بدن، از جمله مهمترین اجزای بدن است که نقش‌های بسیار حیاتی و مهمی در بدن را دارد. این مواد از توالی زنجیره‌های آمینواسیدی تشکیل شده‌اند که براساس نوع پروتئین، تعداد این آمینو اسیدها می‌تواند تا چند هزار نیز برسد. پروتئین‌ها طبق نوع و محل حضورشان عملکرد متفاوتی دارند، از جمله این وظایف می¬توان به فعالیت آنزیمی به منظور کاتالیز فرایند، شناسایی میکروب‌ها و سلول‌های سرطانی، انتقال موادی مانند گازهای تنفسی و سیگنال‌دهی اشاره کرد.‌ کارنیتین
وظیفه اصلی کارنیتین در بدن کمک به سوخت و ساز و تبدیل غذا به انرژی می‌باشد. کارنیتین این عمل را از طریق انتقال اسیدهای چرب بلند زنجیره به داخل میتوکندری‌ها جهت بتااکسیداسیون آن‌ها انجام می‌دهد. از طرف دیگر مصرف چربی‌ها به عنوان منبع انرژی موجب صرفه جویی در مصرف گلیگوژن عضلات گردیده و با حفظ ذخایر گلیکوژن به تأخیر در بروز خستگی ورزش کار می‌انجامد. میتوکندری را می‌توان موتورخانه یاخته‌های بدن دانست. در واقع انرژی مورد نیاز بدن در این بخش از یاخته‌ها تولید می‌شود. گلوکاگون
بیشتر اثرات گلوکاگون تنها زمانی ایجاد می‌شود که غلظت آن به اندازه کافی از غلظت طبیعی آن بیشتر باشد. مهم‌ترین اثر این هورمون تحریک لیپاز سلول‌های چربی می‌باشد که به این وسیله مقدار اسیدهای چرب در دسترس سیستم‌های انرژی بدن را افزایش می‌دهد. غلظت بسیار بالای این هورمون افزایش ضربان قلب، افزایش جریان خون بافت‌ها، افزایش ترشح صفرا، مهار ترشح اسید معده می‌باشد. هموگلوبینوری حمله‌ای شبانه
تمام سلول‌ها پروتئین‌هایی دارند که به غشای آن‌ها متصل است˛ به‌طور معمول به صورت یک ارتباط یا انتقال پیام بین سلول و محیط بیرون سلول عمل می‌کنند. این پروتئین‌های انتقال پیام به صورت فیزیکی به سطح سلول متصل شده‌اند˛ این اتصال به روش‌های مختلفی بر قرار می‌شود که به صورت متداول از طریق گلیکولیپیدهایی نظیر گلیکوزیل فسفاتیدیل اینوزیتول انجام می‌گیرد. PNH در اثر اختلال در جمع‌آوری و گردهمایی این ساختارهای پروتئین - گلیکولیپیدی در سطح سلول‌های خون اتفاق می‌افتد. مانوزیل-الیگوساکارید گلوکوسیداز
این آنزیم نوعی پروتئین غشایی است که در غشاءِ شبکه آندوپلاسمی یوکاریوت‌ها یافت می‌شود و در «مسیر اِن-گلیکولیزاسیون» کاربرد دارد و کارش دو چیز است: بتا-گالاکتوزیداز
بتا-گالاکتوزیدازها نوعی اگزوگلیکوزیداز هستند که پیوندهای گلیکوزیدی میان گالاکتوز و گروه عاملی آلی را هیدرولیز می‌کنند. این آنزیم می‌تواند فوکوزیدها و آرابینوز راهم تجزیه کند، اما میل چسبندگی کمتری به این قندها دارد. بتا-گالاکتوزیداز یکی از آنزیم‌های ضروری بدن انسان است و فقدان آن سبب گالاکتوسیالیدوز یا سندرم مورکیو می‌گردد. در مجموع، این آنزیم نقش مهمی در بدن موجدات زنده ایفا می‌کند، چرا که از طریق تجزیهٔ لاکتوز به گالاکتوز و گلوکز، نقش حیاتی در تولید انرژی و تأمین کربن دارد. این آنزیم برای کسانی که مبتلا به بیماری عدم تحمل لاکتوز هستند، حائز اهمیت است، چرا که توسط آن می‌توان شیر و محصولات لبنی عاری از لاکتوز تهیه کرد. GLUT1
حامل شمارهٔ ۱ گلوکز () که با نامِ «خانوادهٔ حمل‌کننده‌های محلول ۲، عضو شمارهٔ ۱ حامل‌های تسهیل‌شدهٔ گلوکز» (SLC2A1) هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SLC2A1"» کُدگذاری می‌شود. که بر روی کروموزوم ۱ واقع شده است. این پروتئین، انتشار «حاملِ گلوکز» را، از خلالِ غشاء سلولِ پستانداران تسهیل می‌کند. گلیکوزیدهای قلبی
گلیکوزیدهای قلبی (به انگلیسی: Cardiac glycosides) داروهایی هستند که برای درمان نارسایی قلب و آریتمی قلب به کار می‌روند. این گلیکوزیدها معمولاً به عنوان متابولیت‌های ثانویه در بدن برخی گیاهان یا حتی حشراتی مانند شه‌پروانه‌ایان یافت می‌شوند. گلیکوزیدهای قلبی با افزایش نیروی انقباض عضلانی منجر به افزایش برون ده قلبی می‌شوند. این افزایش در نیروی انقباض عضلانی به وسیلهٔ افزایش میزان یون کلسیم (Ca+2) در عضلات حاصل می‌شود. پروتئین‌های کروی
پروتئین‌ها از نظر ساختاری به سه گروه اصلی پروتئین‌های غشایی (غشای سلول)، پروتئین‌های کروی یا گلوبولار و پروتئین‌های ساختاری یا رشته‌ای (مانند کلاژن، کراتین و الاستین) تقسیم می‌شوند. پروتئین‌های کروی شامل دو گروه اصلی گلوبین ها و آلبومین ها هستند. گلوبین‌ها مانند هموگلوبین، میوگلوبین و گلوبولین‌ها. شپرون
این پروتئین‌ها، هرجا که ملکول‌های بزرگ دیگر حضور دارند و کار تاشدگی و ساخت‌شان به‌درستی انجام شده‌است، دیده می‌شوند و وظیفهٔ اصلی‌شان نظارت و کنترل بر همین تاشدگی پروتئین است. پروتئین
"مقاله اصلی پروتئین‌ها در رژیم غذایی" پروتئین‌ها مواد مغذی اصلی هر سلول زنده هستند. در ساختمان آن‌ها نه تنها کربن، هیدروژن و اکسیژن وجود دارد، بلکه ازت و گاهی گوگرد نیز موجود می‌باشد. پروتئین‌ها مسئول انجام اعمال گوناگونی هستند. نقش آن‌ها از تشکیل ماده انقباضی عضلات گرفته تا ساختن بعضی از هورمون‌ها، آنزیم‌ها و آنتی‌بادی‌ها، تبدیل انرژی شیمیایی به کار و انتقال اکسیژن و هیدروژن متنوع می‌باشد. دستگاه غشایی درونی
شبکهٔ آندوپلاسمی نقش اصلی در تولید، پردازش و انتقال ترکیب‌های بیوشیمیایی برای استفاده در درون و بیرون یاخته را دارد. غشای آن جایگاه ساخت پروتئین‌ها و چربی‌های تراغشایی برای بیشتر اندامک‌های یاخته از جمله خود شبکهٔ آندوپلاسمی، دستگاه گلژی، لیزوزوم، اندوزوم، میتوکندری، پراکسی‌زوم، وزیکول‌های ترشحی و غشای پلاسما است. افزون بر این، تقریباً همهٔ پروتئین‌هایی که قرار است از یاخته خارج شوند، به علاوهٔ آن‌هایی که برای لومن شبکهٔ آندوپلاسمی، دستگاه گلژی یا لیزوزوم‌ها اختصاص دارند، در اصل به لومن شبکهٔ آندوپلاسمی منتقل می‌شوند. در نتیجه، بسیاری از پروتئین‌های موجود در فضای کیسه‌ای لومن شبکهٔ آندوپلاسمی، حضوری موقتی دارند زیرا در مسیر خود به مکان‌های دیگر منتقل می‌شوند. پروتئین‌های دیگر، به‌طور پیوسته در لومن باقی می‌مانند و به عنوان پروتئین‌های ساکن شبکهٔ آندوپلاسمی شناخته می‌شوند. این پروتئین‌های ویژه دارای یک سیگنال ویژهٔ نگهداری هستند که از توالی ویژه‌ای از آمینواسیدها تشکیل شده‌است که باعث نگهداری آن‌ها توسط اندامک می‌شود. یک نمونه از پروتئین‌های مهم ساکن شبکهٔ آندوپلاسمی، پروتئین شپرون معروف به پروتئین اتصال‌دهنده ایمونوگلوبولین (BiP) است که پروتئین‌های دیگری را که به‌طور نامناسب ساخته یا پردازش شده‌اند، شناسایی کرده و آن‌ها را از ارسال به مقصد نهایی بازمی‌دارد. گلوبین
گلوبین () نام گروهی از پروتئینهای حلقوی هستند. GPVI
گلیکوپروتئین ۶ (پلاکت) () یک گیرندهٔ گلیکوپروتئینی برای کلاژن است که بر روی سطح پلاکت‌ها بیان می‌شود. این پروتئین در انسان توسط ژن «"GPVI"» کُدگذاری می‌گردد. تست قند خون
گلوکز یک کربوهیدرات ۶ کربنه و از دسته آلدوزها، مهم‌ترین و اصلی‌ترین کربوهیدرات بدن است. گلوکز پس از جذب در بدن می‌تواند ۳ راه را طی نماید: ۱- تولید انرژی با تبدیل به دی‌اکسید کربن و آب ۲- ذخیره شدن در بدن به صورت گلیکوژن ۳- تبدیل به آمینو اسید، پروتئین یا کتواسید. در عین حال: اولین منبع تولید انرژی در بدن انسان است که با استفاده از رژیم غذایی، گلیکوژن موجود در بدن، منابع غیر کربوهیدراتی شامل اسیدهای آمینه، گلیسرول، لاکتات و … تأمین می‌شود. غلظت گلوکز در خون به وسیله سیستم‌های هورمونی تنظیم می‌شود. مونوساکاریدها از جمله گلوکز توسط جریان خون از طریق سیستم پورت به کبد حمل می‌شود. در آن جا به وسیله آنزیم‌های کبدی، مونوساکارید‌های غیر گلوکزی به گلوکز تبدیل شده، سپس گلوکز با ATP واکنش می‌دهد و این ترکیب وارد مسیرهای متابولیک می‌شوند. هم‌پروتئین
یکی از وظایف این گروه از پروتئین‌ها، «حمل اکسیژن» است. (توسط هموگلوبین، میوگلوبین، نوروگلوبین، سیتوگلوبین و لگ‌هموگلوبین). هِـم‌پروتئین‌هایی نظیر سیتوکروم پی ۴۵۰، لیگنیناز و پراکسیداز در واکنش‌های کاتالیز نقش دارند. هِـم‌پروتئین‌ها همچنین در «انتقال الکترون» در زنجیره انتقال الکترون حضور دارند. دستگاه حسی-عصبی هم به حضور برخی از این پروتئین‌ها همچون «FixL» (حس‌گر اکسیژن) و «CooA» (حس‌گر کربن مونوکسید) و گوانیلیل سیکلاز محلول (sGC) نیاز دارد. در انتها، آنزیم کاتالاز که یک هِـم‌پروتئین است، در سازگاری نقش دارد. گلیکوپروتئین
غشای پایه (انگلیسی: Basement membrane) یک لایه نازک فیبروزی و فاقد سلول است که بافت‌های اپی تلیوم، اندوتلیوم و مزوتلیوم را از بافت‌های همبند پیرامون جدا می‌سازد.به عبارت دیگر و ساده تر غشای پایه شبکه ای، از رشته های پروتئینی و گلیکوپروتئینی (ترکیب پروتئین و کربوهیدرات) است. در زیر یاخته های بافت پوششی, بخشی به نام غشای پایه وجود دارد که این یاخته ها را به یکدیگر وبه بافت های زیر آن,متصل نگه می دارد.غشای پایه,شبکه ای از رشته های پروتئینی وگلیکوپروتئینی(ترکیب کربوهیدرات و پروتئین) است.غشای پایه بخشی از ماتریکس برون‌یاخته‌ای است که باعث ارتباط پوشش اندام با بافت‌های زیرین می‌شود و در اغلب اندام‌ها دیده می‌شود. به استثنای سینوزوئیدها و مویرگ‌های لنفی که غشای پایه ممتد ندارند. غشای پایه شامل گلیکوپروتئینهایی به نام لامینین و انتاکتین، رشته‌های کلاژن تیپ IV و رشته‌های شبه کلاژن (شبکه‌ای)، هپاران سولفات و فیبرونکتین می‌باشد. GLUT4
این پروتئین سبب می‌شود که گلوکز موجود در خون توسط انتشار تسهیل‌شده به درون بافت چربی و ماهیچه‌های مخطط برود. گلوکز وقتی به درون سلول رسید، به‌سرعت توسط آنزیم گلوکوکیناز (در کبد) و آنزیم هگزوکیناز (در سایر بافت‌های بدن) فسفریله شده و به گلوکز ۶-فسفات مبدل می‌شود و سپس وارد مسیر گلیکولیز شده یا آنکه به شکل گلیکوژن پلی‌مریزه می‌شود. گلوکز ۶-فسفات قادر به ترک سلول نیست و کمک می‌کند تا گرادیانِ غلظت گلوکز حفظ شود و این قند بتواند به راحتی به درون سلول انتشار یابد. گلیکوکونژوگه
گلیکوکونژوگه‌ها نقش بسیار مهمی در زیست‌شناسی دارند و ترکیبات گوناگونی نظیر گلیکوپروتئین، گلیکوپپتید، پپتیدوگلیکان، گلیکولیپید، گلیکوزید و لیپوپلی ساکارید را شامل می‌شوند. گلبول سفید
گلبول‌های سفید، وظیفه دفاع از بدن در مقابل عوامل خارجی را به عهده دارند. گلوکوکورتیکوئید
گلوکوکورتیکوئیدها (به انگلیسی: glucocorticoids) به گروهی از استروئیدها [مانند کورتیزول (۲۱ کربنه)] گفته می‌شود که در بخش قشری غده فوق کلیوی ساخته می‌شوند. استروئیدها ترکیبات چربی با چهار حلقه کربنی هستند. کورتیزول یا هیدروکورتیزون مهمترین گلوکوکورتیکوئید بدن است. تفاوت اصلی گلوکوکورتیکوئیدها با سایر کورتیکواستروئیدها در رسپتورهای اختصاصیشان و تاثیراتشان بر بدن است. گلیکو آلکالوئید
گلیکو آلکالوئیدها نوعی از ترکیبات بالقوه سمی هستند که در گیاهان خانواده سیب زمینی دیده می‌شوند. این ترکیبات در تمام اندام‌های سیب زمینی یافت می‌شوند و بالاترین غلظت آن‌ها در گل‌ها وجود دارد. پروتئین z
پروتئین Z عضوی از آبشار انعقادی است، گروهی از پروتئین‌های خون که منجر به تشکیل لخته‌های خون می‌شود. این یک پروتئین از نوع گلاس و در نتیجه وابسته به ویتامین K است، بنابراین عملکرد آن در درمان وارفارین مختل می‌شود. این پروتئین گلیکوپروتئین است. اختلالات متابولیسمی کبد
کبد برای اینکه قند خون را متوسط نگه دارد ترکیبی از گلیکوژنز، گلیکوژنولیز، گلیکولیز و گلوکونئوژنز را مورد استفاده قرار می‌دهد. این مسیرها توسط هورمونهای انسولین، گلوکاگون، هورمون رشد و برخی از کاتکول آمین‌ها کنترل می‌شوند. امروزه اهمیت جذب گلوکز با واسطه انسولین توسط هپاتوسیتها (حساسیت هپاتوسیتها به انسولین) در تنظیم گلوکز خوراکی مورد تردید است. زمانی فرد گرسنه می‌شود که انسولین خون پایین وگلوکاگون خون بالاست. کبد جهت هومئوستاز گلوکز، روندهای گلیکوژنولیز و گلوکونئوژنز را به کار می‌اندازد. کبد بعد از خوردن غذا، آلانین و آمینواسیدهای شاخه دار را به بافتهای محیطی می‌فرستد و این آمینواسیدها در بافتها در ساخت پروتئین ماهیچه ای شرکت می‌کنند. این مسیرهای دو جانبه چرخه گلوکز آلانین را تشکیل می‌دهد که توسط تغییرات همه‌جانبه‌ای که در هورمونها اتفاق می‌افتد تعدیل می‌شود. لیپاز
لیپازها نوعی گلیکوپروتئین هستند که در بدن اغلب جانداران (از جمله بسیاری از ویروس‌ها) یافت می‌شوند. این آنزیم‌های محلول در آب در متابولیسم تری‌گلیسریدها نقش دارند و موجب گوارش آن‌ها در بدن می‌شوند. پروتئین شوک حرارتی
پروتئین‌های HSP به جایگاه‌های هیدروفوبیک روی پلی پپتیدها متصل می‌گردند و سبب بروز تغییرات کونفورماسیونی در آن‌ها می‌گردند و از سوی دیگر سبب جلوگیری از ایجاد پپتیدهایی با فولدینگ اشتباه می‌گردند. پروتئین‌های مرتبط با گلوکز (GRPs)مجموعه ثانویه‌ای از پروتئین‌های استرسی می‌باشند که به سادگی تحت شرایط شوک گرمایی یا استرس‌های اکسیداتیو القاء نمی‌شوند، این پروتئین‌ها در شبکه اندوپلاسمیک وجود دارند. گلیکوپروتئین
گلیکوپروتئین ترکیبی از پروتئین و کربوهیدرات است. پروتئینی که با زنجیره‌های کوچک اولیگوساکارید (قند) گلیکوزیله شده ولی محتوی اسید فسفریک، پورین یا پیریمیدین نیست. پروتئین خون
آلبومین سرم ۵۵ درصد از پروتئین‌های خون را تشکیل می‌دهد، یک عامل اصلی در حفظ فشار تورمی پلاسما است و به عنوان یک حامل در انتقال لیپیدها و هورمون‌های استروئیدی کمک می‌کند. گلوبولین‌ها ۳۸٪ پروتئین‌های خون و یون‌های حمل و نقل، هورمون‌ها و لیپیدها را در عملکرد سیستم ایمنی بدن تشکیل می‌دهند. فیبرینوژن ۷٪ پروتئین‌های خون را تشکیل می‌دهد. تبدیل فیبرینوژن به فیبرین نامحلول برای لخته شدن خون ضروری است. باقیمانده پروتئین‌های پلاسما (۱٪) پروتئین‌های تنظیم کننده مانند آنزیم‌ها، آنزیم‌ها و هورمون‌ها هستند. تمام پروتئین‌های خون به جز گاما گلوبولین‌ها در کبد سنتز می‌شوند. پیوند پروتئینی
پیوند پروتئینی پلاسما () اشاره به اتصال یک ترکیب شیمیایی یا دارو به پروتئین‌های موجود در پلاسمای خون دارد. هر چه میزان پیوند پروتئینی یک دارو کمتر باشد، بیشتر می‌تواند از غشای سلولی عبور یا نفوذ کند. پروتئین‌های معمول موجود در پلاسما، که دارو با آنها پیوند برقرار می‌کند، آلبومین، گلیکوپروتئین، لیپوپروتئین و گلوبولین‌های α، β و γ هستند. گیرنده جفت‌شونده با پروتئین جی
رابرت جی. لفکویتز و برایان کوبیلکا که جایزه نوبل شیمی را در سال ۲۰۱۲ به خود اختصاص داده‌اند، موفق شده‌اند شیوه عمل گیرنده‌های جفت‌شونده با جی‌پروتئین یا (GPCRs) را نشان دهند.GPCRs نقشی حیاتی را در بدن ما ایفا می‌کنند و در این خانواده گیرنده‌های آدرنالین، دوپامین، سروتونین، نور، مزه و بو وجود دارند. نه‌تنها اغلب فعالیت‌های حیاتی بدن ما به عملکرد صحیح این گیرنده‌ها وابسته هستند، بلکه نیمی از داروها مانند مسدودکننده‌های گیرنده‌های بتا، آنتی‌هیستامین‌ها و داروهایی که در درمان‌های روان‌پزشکی کاربرد دارند نیز به کمک این گیرنده‌ها در بدن ما وارد عمل می‌شوند. CLEC2B
پروتئین حاصله یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ پروتئین‌های حاوی لکتین نوع سی است که همگی در چسبندگی سلولی، پیام‌رسانی سلول-به-سلول، تجدید و بازیافت گلیکوپروتئین، التهاب و پاسخ ایمنی نقش دارند. گلیکوپروتئین IIb/IIIa
گلیکوپروتئین IIb/IIIa () که به آن اینتگرین αβ هم گفته می‌شود یک کمپلکس اینتگرینی است که در پلاکت‌ها یافت می‌شود. این گلیکوپروتئین، گیرندهٔ فیبرینوژن و عامل فون ویلبراند و در انعقاد خون نقش دارد. این کمپلکس از طریق اتصال gpIIb به gpIIIa حاصل می‌شود که قدم مهمی در تجمع پلاکتی و اتصال آنان به لایه درون‌رگی است. فعال شدن پلاکت‌ها توسط آدنوزین دی‌فسفات سبب تغییر شکل ساختاری فوق در گیرنده‌های IIb/IIIa این سلول‌ها شده و موجب اتصال آن به فیبرینوژن می‌شود. این گیرنده‌ها یکی از اهداف داروهای جدید ضد انعقاد همچون اَبسیکسی‌مَـب است. آپولیپوپروتئین ال
آپولیپوپروتئین ال () یا (APOL)، پروتئینی در بدن انسان، متعلق به خانواده لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL) است که نقش مهمی در انتقال کلسترول دارد. میزان کلسترول غشاء در فرایندهای سلولی از جمله تعدیل رونویسی ژن و انتقال سیگنال هم در مغز بزرگسالان و هم در طی تکامل عصبی از اهمیت بالایی برخوردار است. شش ژن آپولیپوپروتئین ال (APOL)در بدن انسان وجود دارد که در مجاورت یکدیگر بر روی کروموزوم 22q12 در ژنوم انسان قرار دارند. 22q12 یک منبع بسیار حساس برای اسکیزوفرنی و نزدیک به منطقه‌ای است که در ارتباط با سندرم ولوکاردیوفاکیال است که شامل علائم اسکیزوفرنی است. گلیکوزآمینوگلیکان
گلیکوزآمینوگلیکانها از لحاظ جرم مولکولی ، اجزای سازنده دی ساکارید و سولفات بسیار متفاوت هستند. دلیل این امر این است که سنتز گلیکوزآمینوگلیکانها مانند پروتئین ها یا اسیدهای نوکلئیک طبق الگو هدایت نمی‌شود بلکه بطور مداوم با پردازش آنزیم ها تغییر می کند. گیرنده گلوکوکورتیکوئید
این گیرنده تقریباً در تمامی سلول‌های بدن موجود است و ژن‌های کنترل‌کنندهٔ رشد، سوخت‌وساز و پاسخ ایمنی را تنظیم می‌کند. از آنجایی ژن تولیدکنندهٔ این گیرنده، به چندین صورت گوناگون بیان می‌شود، این گیرندهٔ اثرات چندگانه‌ای در نقاط مختلف بدن از خود نشان می‌دهد. CLEC10A
پروتئین حاصله یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ پروتئین‌های حاوی لکتین نوع سی است که همگی در چسبندگی سلولی، پیام‌رسانی سلول-به-سلول، تجدید و بازیافت گلیکوپروتئین، التهاب و پاسخ ایمنی نقش دارند. گلیکولیک اسید
اسید گلیکولیک با فرمول شیمیایی CHO یک آلفاهیدروکسی اسید با جرم مولی ۷۶٫۰۵ g/mol می‌باشد. این فراورده بی‌رنگ، محلول در آب و دارای خاصیت جذب آب (هیگروسکوپی) است و در کرم‌های نرم‌کننده و لایه بردار پوستی کاربرد دارد. انسولین
در غشای سلول‌ها پروتئین‌های انتقال دهنده‌ای وجود دارند که موجب انتقال گلوکز از خون به داخل سلول می‌شود. این پروتئین‌های انتقال دهنده تحت کنترل میزان انسولین خون در سلول‌های مختلف (برای نمونه سلول‌های ماهیچه‌ای) هستند. میزان پایین انسولین خون یا نبود آن موجب جلوگیری از ورود گلوکز به سلول می‌شود (دیابت نوع ۱)، با این حال، نوع متداول تر، کاهش حساسیت سلول‌ها به میزان انسولین است (مانند دیابت نوع ۲) که موجب کاهش جذب گلوکز به سلول می‌شود. در هر دو حالت گرسنگی سلول(Cell Starvation)، کاهش وزن (در بعضی موارد کاهش وزن شدید) روی می دهد. گیرنده ۱ آسیالوگلیکوپروتئین
این گیرنده یک پروتئین تراپوسته‌ای است که نقش حیاتی در هم‌ایستایی گلیکوپروتئین‌های سرم (خون) دارد و این کار را از طریق تنظیم و میانجی‌گری در آندوسیتوزِ بازماندهٔ تجزیهٔ لیزوزومی گلیکوپروتئین‌ها، و آشکارسازی ریشه‌های گالاکتوزی و ان-استیل‌گالاکتوزامین آنها انجام می‌دهد. گلوبولین
گلوبولین گروهی از پروتئین‌های حلقوی هستند که از آلبومین‌ها سنگین‌تر و در آب محلول‌تر هستند. برخی گلوبولینها در کبد و برخی در دستگاه ایمنی در پاسخ به حضور آنتی‌ژن، تولید می‌شوند. گلوبولین‌ها در خون به گردش درمی‌آیند یا در محل تولید عمل می‌کنند. گلوبولین‌ها بیشتر از این نظر مورد توجه قراردارند که دستگاه ایمنی بدن، به شدت به آن‌ها برای دفع بیماری نیاز دارد. آلبومین (دارو)
بالا بردن حجم پلاسما و جبران کمبود آلبومین. آلبومین خود یکی از مهمترین پروتئینهای پلاسما است که توسط کبد ساخته می‌شود. آلبومین در انتقال برخی هورمونها و مواد در خون نقش مهمی دارد. ارتومیکسوویریده
پروتئین‌های ساختمانی ویروس اعمال متعددی دارند. عمل اصلی آن‌ها تسهیل انتقال اسیدنوکلئیک ویروسی از یک سلول به سلول دیگر میزبان می‌باشد. همچنین ژنوم ویروس را از غیرفعال شدن توسط نوکلئازها محافظت می‌کنند. گلبول سفید
پلاکت‌ها وظیفه انعقاد خون را به عهده دارند. خانواده پروتئین‌های بازسازی‌کننده
این پروتئین‌ها در بازسازی، رشد و تمایز سلول‌های گوناگون در شرایط طبیعی و بیماری نقش دارند. آنها می‌توانند همچون پروتئین فاز حاد، لکتین، فاکتورهای ضد آپوپتوز یا فاکتور رشد برای سلول‌های لوزالمعده، اعصاب و بافت پوششی دستگاه گوارش عمل کنند. CD81
این پروتئین از طریق فعل‌وانفعال با هترودایمرهای گلیکوپروتئینی E1/E2، نقش مهمی در اتصال و ورود ویروسِ هپاتیت سی به سلول‌ها دارد. همچنین این مولکول در تهاجم پلاسمودیوم‌ها به کبد نقش دارد؛ به‌ویژه انواع ویواکس و یوئلی و همچنین در بیماری‌زایی آنفلوانزا هم نقشی ایفا می‌کند. میگو
این دستگاه شامل لولهٔ گوارشی طویلی است که از دهان تا مخرج جانور امتداد دارد. بخش پیشین این لوله شامل شکاف و حفرهٔ دهانی، اندام‌های گیرنده و خردکننده غذا، مری و معده می‌باشد که وظیفهٔ آن‌ها گرفتن و خرد کردن مواد غذایی است. بخش میانی وظیفهٔ هضم شیمیایی و جذب مواد غذایی را برعهده دارد. وظیفهٔ بخش انتهایی هدایت و شکل‌دادن به مدفوع است. در بخش قدامی و میانی لولهٔ گوارشی آنزیم‌های مختلفی ترشح می‌شود که به هضم غذا کمک می‌نمایند. گلیکوزآمینوگلیکان
کندروایتین سولفات/درماتان سولفات با پروتئین های اتصال دهنده هپارین ، به طور ویژه برهم کنش های  سولفات درماتان با فاکتور رشد فیبروبلاست FGF-2 و FGF-7 که در تکثیر سلولی و ترمیم زخم دخیل هستند، برهمکنش می دهد در حالیکه برهمکنش ها با فاکتوررشد /فاکتور پخش مسیر سیگنالینگ را از طریق گیرنده آن فعال می‌کند.کندروایتین سولفات/درماتان سولفات در ارائه پشتیبانی و چسبندگی در استخوان ، پوست و غضروف اهمیت دارد. سایر عملکردهای بیولوژیکی که کندروایتین سولفات/درماتان سولفات در آنها به ایفا کردن نقش کلیدی شناخته شده، شامل مهار رشد آکسون و بازسازی در توسعه CNS ، نقش در رشد مغز ، فعالیت نیتروژنیک و عفونت پاتوژن است. CD59
گلیکوپروتئین CD59 () که با نام‌های دیگری نظیر «پروتئین بازدارندهٔ MAC» و «بازدارندهٔ غشاء از تخریب واکنشی» هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"CD59"» کُدگذاری می‌شود. این مولکول به خانواده پروتئینی LY6/uPAR/آلفا-نوروتوکسین تعلق دارد. پروتئین
پروتئین‌های بدن انسان به سه گروه اصلی پروتئین‌های غشایی (غشای سلول)، پروتئین‌های حلقوی و پروتئین‌های ساختاری یا فیبروز (مانند کلاژن، کراتین و الاستین) تقسیم می‌شوند. پروتئین‌های حلقوی شامل دو گروه اصلی گلوبین‌ها و آلبومینها هستند. گلوبین‌ها مانند هموگلوبین، میوگلوبین و گلوبولین‌ها. گلیادین
گلیادین یا پرولامین یکی از دو پروتئین تشکیل‌دهندهٔ گلوتن است. گلوتن از لحاظ زیست‌شناسی و شیمی یک نوع پروتئین به رنگ قهوه ای کم‌رنگ است. گلوتن در جوانهٔ گندم و دیگر غلات یافت می‌شود. ۸۰ درصد پروتئین گندم را گلوتن تشکیل می‌دهد. گلوتن پس از سویا مهمترین پروتئین گیاهی به شمار می‌آید. گلوتن از گلیادین و گلوتلین (یا گلوتنین) تشکیل می‌شود. ارتومیکسوویریده
در اتصال ذره ویروس به سلول میزبان نیز نقش دارند. این پروتئین‌ها به عنوان آنتی ژن‌های ویروسی می‌باشند. علیه این شاخص‌های آنتی ژنی پروتئینی و گلیکوپروتئینی که در سطح ذره ویروسی وجود دارند پاسخ ایمنی ایجاد می‌شود. برخی از پروتئین‌ها سطحی فعالیت خاصی مانند آگلوتیناسون گلبول قرمز توسط هماگلوتینین ویروس آنفلوآنزا دارند. از پاسخ ایمنی علیه پروتئین‌های سطحی ارتومیکسوویروس‌ها جهت ساخت واکسن آنفلوآنزا استفاده می‌شود. گلیکوژن
گِلیکوژن یکی از گونه‌های پلی‌ساکاریدها است که در سلول‌های جانوران برای اندوختن کربوهیدرات بکار می‌رود. در پستانداران، گلیکوژن در جگر و عضله ها انبار می‌شود. این ترکیب از دید زیستی مهم است، زیرا یکی از پلی‌ساکاریدهای اصلی برای اندوخته انرژی در انسان و جانوران است و نیز به انگیزه این که در دسترس ترین منبع گلوکز میان‌وعده‌های غذا و در مواقع فعالیت فیزیکی (سخت‌کاری) می‌باشد، از اهمیت فراوانی برخوردار است. گلیکوژن با استفاده از آنزیم به گلوکز تبدیل می‌شود و در روده در صورت نیاز بدن به آن با تولید ATP در سلول‌ها سوخته شده و مصرف می‌شود و در صورتی که بدن به آن نیاز نداشته باشد در ماهیچه‌ها ذخیره می‌شود. گلیکوژن از نظر ساختاری بسیار شبیه به آمیلوپکتین است به همین جهت ان را نشاسته حیوانی نیز می‌نامند. سوخت‌وساز لیپید
با توجه به ماهیت آبگریز لیپیدهای غشایی، تری‌گلیسیرید و کلسترول، به پروتئین‌های انتقالی ویژه‌ای برای انتقال آن‌ها نیاز است. این پروتئین‌ها که لیپوپروتئین نام دارند با ساختار دوگانه‌دوست (آمفی‌پاتیک) خود به تری‌گلیسیرید و کلسترول کمک می‌کنند تا از راه خون در بدن جابه‌جا شوند. شیلومیکرون یک زیرگروه از لیپوپروتئین است که لیپیدهای گوارش‌شده در رودهٔ کوچک را در بدن جابه‌جا می‌کند. چگالی گوناگون میان انواع لیپوپروتئین‌ها نماینده نوع لیپیدهایی است که جابه‌جا می‌کنند. برای نمونه، لیپوپروتئین‌های بسیار کم‌چگال (VLDL) تری‌گلیسیریدهای ساخته‌شده را در بدن جابه‌جا می‌کنند و لیپوپروتئین‌های کم‌چگال (LDL) کلسترول را به بافت‌های محیطی منتقل می‌کنند. تعدادی از این لیپوپروتئین‌ها در کبد ساخته می‌شوند، اما همه آن‌ها از این اندام منشأ نمی‌گیرند. پوشینه
۱- گلیکو کالیکس که جنس آن از گلیکو پروتئین است. واکنش هاپکینز–کول
واکنش هاپکینز کول ، که با عنوان واکنش گلی‌اوکسیلیک اسید نیز شناخته می‌شود، یک آزمون شیمیایی برای تشخیص وجود تریپتوفان در پروتئین‌ها است. در این آزمون ابتدا یک محلول پروتئینی با واکنشگر هاپکینز کول ، که از گلیوکسیلیک اسید تشکیل شده‌است مخلوط می‌شود. سپس سولفوریک اسید غلیظ به تدریج اضافه می‌شود تا دو لایه تشکیل شود. اگر آزمون وجود تریپتوفان مثبت باشد، بین دو لایه حلقه بنفش رنگی ظاهر می‌شود. نیتریت‌ها ، کلرات‌ها ، نیترات‌ها و کلریدهای اضافی از وقوع واکنش فوق جلوگیری می‌کنند. هورمون محرکه فولیکولی
هورمون FSH گلیکوپروتئینی با وزن ملکولی حدود ۲۵۰۰۰ می‌باشد که از سلولهای گنادوتروپ واقع در لوب پیشین هیپوفیز ترشح شده و این هورمون در رشد و بلوغ اندامهای جنسی و صفات ثانویه جنسی مؤثر است. ترشح این هورمون توسط هورمون آزادکننده گنادوتروپین‌ها که از هیپوتالاموس آزاد می‌شود تنظیم می‌گردد. این هورمون در هر دو جنس نر و ماده نقش مهمی در تولید و تکامل گامتها (اسپرم یا تخمک) دارد. FSH در زنان موجب رشد فولیکول تخمدان و در مردان موجب تحریک سلولهای سرتولی بیضه به ترشح (Androgen binding protein (ABPs شده و ترشح آن توسط مکانیسم فید بک منفی Inhibin که از بخش پیشین هیپوفیز ترشح می‌شود، کنترل می‌گردد. GPNMB
گلیکوپروتئین تراغشایی ان‌ام‌بی که با نام اختصاری GPNMB شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GPNMB"» کُدگذاری می‌شود. دو گونهٔ متفاوت از رونویسی برای این ژن کشف شده که منجر به تولید دو پروتئین با ۵۶۰ و ۵۷۲ اسید آمینه می‌شوند. در موش خانگی و موش صحرایی، ارتولوگ‌های این ژن وجود دارد و به ترتیب با نام‌های دی‌سی-اچ‌آی‌ال و اُستئواَکتیوین (OA) شناخته می‌شوند. گیرنده کلاژن
وظیفهٔ اصلی اینها تزاید یاخته‌ها، کوچ سلولی، چسبندگی یاخته و فعال کردن آبشار انعقاد خون است و از طریق تنظیم آنزیم‌های متالوپروتئینازهای ماتریکس، بر روی ساختار ماتریکس برون‌یاخته‌ای اثر می‌گذارند. FOXO1
این پروتئین یک فاکتور رونویسی است که نقش مهمی در تنظیم نوگلوکززایی و گلیکوژنولیز از طریق سیگنالینگ انسولین و همچنین تبدیل سلول‌های پیش‌ساز آدیپوسیت و چربی‌زایی دارد. پروتئین‌های غشائی سراسری
پروتئین غشای سراسری یک یا گروهی از پروتئین‌هاست که به‌طور همیشگی به غشای سلول پیوسته‌است. توده‌های کروی‌شکل که در لایهٔ دوطبقه چربی شناورند، اینها پروتئین‌های غشا هستند که بخش اعظم آنها را گلیکو پروتئین‌ها تشکیل می‌دهند. دو گونه پروتئین در غشا وجود دارد: پروتئین غشای درونی یا سرتاسری که در همهٔ قطر غشا نفوذ می‌کنند و پروتئین‌های خارجی که فقط به یک سمت غشا می‌چسبند و در آن نفوذ نمی‌کنند. شمار بسیاری از پروتئین غشای درونی مجراهای ساختاری ایجاد می‌کنند که از راه آنها مولکول‌های آب و مواد محلول درآب به ویژه یون‌ها می‌توانند بین مایع بیرون‌سلولی و درون‌سلولی انتشار یابند. این مجراهای پروتئینی دارای ویژگی‌های انتخابی نیز هستند که واپخش گزینشی برخی مواد به میزان بیشتر از مواد دیگر را امکان‌پذیر می‌سازند. شمار دیگر از پروتئین غشائی درونی به عنوان پروتئین‌های حامل برای جابجایی موادی عمل می‌کنند که در غیر این صورت نمی‌توانستند از لایهٔ دوطبقه چربی نفوذ کنند. گاهی نیز این پروتئین‌های حامل مواد را در جهتی خلاف جهت پخش طبیعی آنها جابجا می‌کنند که «انتقال فعال» نامیده می‌شوند. شمار دیگری از پروتئین غشائی درونی نقش آنزیمی دارند. پروتئین‌های پیرامونی بیشتر روی سطح درونی پوسته وجود دارند و غالباً به یکی از پروتئین غشائی درونی چسبیده‌اند. این پروتئین‌های پیرامونی تقریباً به‌طور کامل نقش آنزیمی یا نقش دیگر سازمان دهنده‌های درون‌یاخته‌ای را دارا می‌باشند. گلبول سفید
هر کدام از این سلول‌ها وظایف مشخصی در بدن دارند و کم و زیاد شدن تعداد آنها، نشان دهنده بیماری خاصی در بدن است. گلیکوپروتئین شبه میلین
گلیکوپروتئین شبه میلین () با نام اختصاری یک گلیکوپروتئین در غشای سلولی می‌باشد و به عنوان یک عضوی از خانواده SIGLEC پروتئین‌ها می‌باشد. (SIGLEC پروتئین‌ها، ایمونوگلوبینهای سطح سلولی می‌باشند که به اسید سیالیک باند می‌شوند). MAG به عنوان لیگاند عملکردی رسپتور Nogo66(Ngr) مطرح می‌باشد، یعنی به عنوان لیگاندروی رسپتور Nogo66 می‌نشیند و باعث فعال شدن رسپتور می‌شود. MAG، گلیکوپروتئینی می‌باشد که در میلین سازی در طول دوره ترمیم عصب نقش مهمی ایفا می‌کند. کلوتو (زیست‌شناسی)
کلوتو () آنزیمی است که آن را ژن کی.ال در انسان‌ها رمزگذاری میکند. این ژن نوعی پروتئین غشایی را رمز گذاری می‌کند که با بتا گلوکوروندیاز ارتباط دارد. کاهش تولید این پروتئین در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه (CRF)مشاهده شده‌است، که ممکن است یکی از عوامل نهفته در فرایندهای دژنراتیو (به عنوان مثال، آرتریوسکلروز، پوکی استخوان و آترروفی پوست) در نارسایی مزمن کلیه باشد. همچنین، جهش‌های درون این پروتئین با سالمندی، کاهش استخوان و مصرف الکل مرتبط بوده‌اند. موش‌های تراژنتیکی که کلوتو درآنها بیشتر بیان می شود طول عمری بیشتری از موش‌های وحشی زندگی دارند. گلوکوکیناز
گلوکوکیناز () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"GCK"» کُدگذاری می‌شود و کارش فسفریله کردن گلوکز و تبدیل آن به گلوکز ۶-فسفات (G6P) است. این آنزیم در کبد و لوزالمعده انسان و بیشتر مهره‌داران یافت می‌شود و نقش مهمی در تنظیم متابولیسم کربوهیدرات دارد و همچون یک حسگر گلوکز عمل می‌کند و متابولیسم این قند مهم را به‌دنبال تغییرات سطح آن (مثلاً پس از غذا خوردن یا گرسنگی طولانی) تحت تأثیر قرار می‌دهد. آلفا-۱-اسید گلیکوپروتئین
آلفا-۱-اسید گلیکوپروتئین یا اوروسوموکوئید یک گلیکوپروتئین با وزن مولکولی ۳۷ تا ۴۳ کیلو دالتون است. این گلیکوپروتئین دارای حدود ۴۵درصد محتوای کربوهیدراتی به‌صورت پنج زنجیره گلیکانی هستند. یکی از اصلی‌ترین پروتئینهای فاز حاد بوده و سطح آن در خون، مانند دیگر پروتئین‌های این فاز، در پاسخ به آسیب بافتی، التهاب و عفونت افزایش می‌یابد هرچند نقش بیولوژیک آن به درستی شناخته نشده است. ابرخانواده ایمونوگلوبولین
ایمونوگلوبولین‌ها بیشتر از پروتئین تشکیل شده‌اند (۸۲٪ الی ۹۶٪) و مقداری هم قند و کربوهیدرات دارند (۴٪ الی ۱۸٪) و پس می‌شود گفت جنس آن‌ها گلیکو پروتئین است. ایمونوگلوبولین‌ها در بیشتر مایعات بدن یعنی از خون و پلاسما گرفته تا حتی تراوش‌های بیرونی بدن وجود دارند. گلوکز اکسیداز
GOx یک پروتئین دیمر است که ساختار سه بعدی آن روشن شده‌است. آنزیم مانند بسیاری از پروتئین‌هایی که خارج از سلول‌ها عمل می‌کنند، با زنجیره‌های کربوهیدرات پوشانده شده‌است. گلوکوسیدازها
آلفاگلوکوسیدازها، آنزیم‌هایی هستند که در شکستن نشاسته و گلیکوژن و تبدیل آنها به ملکول‌های سازنده‌شان (مونومر) نقش دارند. آلفا-۱-اسید گلیکوپروتئین
جزئی از لیپوکالین هاست و به پروژسترون متصل شده و آن را غیر فعال می کند. غشای سلولی
کربوهیدرات‌های پوسته تقریباً همیشه به صورت ترکیب با پروتئین‌ها به شکل گلیکوپروتئین‌ها و گلیکولیپیدها وجود دارند. در واقع بخش بزرگی از پروتئین پوسته‌ای درونی از نوع گلیکوپروتئین‌ها و در حدود یک‌دهم مولکول‌های لیپید از نوع گلیکولیپیدها هستند. بخش‌های "گلیکو" در این مولکول‌ها تقریباً همیشه به سمت سطح بیرونی یاخته برآمدگی پیدا می‌کنند و از سطح یاخته به سمت بیرون آویزان هستند. بسیاری از ترکیب‌های کربوهیدراتی دیگر به نام پروتئوگلیکان‌ها که بیشتر از مواد کربوهیدراتی ساخته شده‌اند که به هسته‌های کوچک پروتئینی متصل شده‌اند نیز غالباً به‌طور سست به سطح بیرونی یاخته پیوسته‌اند. به‌این ترتیب همهٔ سطح یاخته دارای یک پوشش سست کربوهیدراتی به نام گلیکوکالیکس است. بیماری آدیسون
مینرالوکورتیکوئیدها در تنظیم آب و الکترولیتها در بدن نقش دارند. گلوکوکورتیکوئیدها نقشهای مختلفی در بدن دارند از جمله کاهش التهاب، تخفیف واکنشهای ایمنی، تأثیر بر متابولیسم و افزایش قند خون. گلوکوسیدازها
این آنزیم‌ها باقیماندهٔ گلیکوزیل را به‌طور مجزا از گلیکوکونژوگه‌های گوناگون (شامل پلیمرهای گلوکز با پیوندهای آلفا یا بتا) می‌شکنند. در واقع، کارِ این آنزیم، تبدیل قندهای پیچیده به قندهای ساده است. آنتی‌بیوتیک گلیکوپپتید
آنتی‌بیوتیک‌های گلیکوپپتید گروهی از آنتی‌بیوتیک‌های مؤثر بر سنتز دیواره باکتری هستند. آنتی بیوتیک‌های گلیکوپپتیدی پرکاربرد عبارت اند از وانکومایسین، تئی‌کوپلانین، تلاوانسین،راموپلانین، دالباوانسین و اوریتاوانسین. وانکومایسین در صورت وجود عفونت مشکوک به استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متی‌سیلین استفاده می‌شود. پروتئین کیناز آ
پروتئین کیناز آ در سلول وظایفی مانند تنظیم مقادیر گلیکوژن، قند و لیپید را دارد. آنزیم شاخه‌شکن گلیکوژن
در بدن انسان، روند شکسته‌شدن گلیکوژن تحت کنترل شدید و جدی است (به‌ویژه در کبد) و هورمون‌های مختلفی همچون انسولین و گلوکاگون در تنظیم تعادل قند خون نقش دارند. دی‌ان‌ای
دئوکسی ریبو نوکلئیک اسید به اختصار دی‌اِن‌اِی یا دنا گونه‌ای اسید نوکلئیک است که دارای دستورالعمل‌های ژنتیکی است که برای کارکرد و توسعهٔ زیستی جانداران و ویروس‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. نقش اصلی مولکول دی‌ان‌ای ذخیره‌سازی طولانی مدت اطلاعات ژنتیکی و دستوری است. آزمایش‌هایی مانند آزمایش گریفیت و آزمایش ایوری آزمایش‌هایی انقلابی و سرآغازی در شناسایی و مطالعهٔ دی‌ان‌ای به‌عنوان ژنوم بودند. تا پیش از سال ۱۹۴۴ و انتشار نتایج آزمایش ایوری این‌که کدام یک از ترکیب‌های آلی درون سلول، مادهٔ وراثتی است، مشخص نبود، تا اینکه ایوری ثابت کرد نوکلئیک اسیدها عامل فرایند انتقال صفات هستند. سپس دانشمندان دیگری روی کار آمدند و هر کدام، بخشی از اطلاعات ما راجع به این مولکول را کشف کردند. روزالیند فرانکلین و موریس ویلکینز با تهیهٔ تصاویری از مولکول دی‌ان‌ای با استفاده از پراش پرتوی ایکس (X) توانستند به ابعاد مولکول و نتایج ارزشمندی راجع‌به دی‌ان‌ای دست یابند، از جمله این‌که مولکول دی‌ان‌ای بیش از یک رشته و حالت مارپیچ دارد. دی‌ان‌ای مولکولی است که دستورهای ژنتیکی مورد استفاده در توسعه و عملکرد همه جانداران شناخته‌شده و بسیاری از ویروس‌ها را کدگذاری می‌کند. دی‌ان‌ای پلی‌مری است که مونومر آن نوکلئوتیدها هستند و بخشی از این مولکول ها مونومر دی‌ان‌ای را تشکیل می‌دهند؛ یک نوکلئوتید شامل یک گروه فسفات و یک کربوهیدرات پنج‌کربنه (دئوکسی‌ریبوز) و یک باز آلی است به‌طوری که گروه فسفات و باز آلی با پیوند کووالانسی به دو سمت قند متصل هستند؛ و در پایان نوکلئوتیدها با پیوند فسفو دی‌استر به هم متصل شده و درشت‌مولکول دی‌ان‌ای را پدیدمی‌آورند (در حالتی که نوکلئوتیدهای دو پایان رشته هم پیوند برقرار کنند، دی‌ان‌ای حلقوی است)؛ مولکول دی‌ان‌ای از دو رشته پلی‌نوکلئوتیدی تشکیل شده‌است؛ این دو رشته مکمل، ناهمسو و نامحلول (در آب) هستند (دی‌ان‌ای حلقوی قطبیت ندارد اما هر رشته از دی‌ان‌ای خطی دارای قطبیت است). اسیدهای نوکلئیک از سه درشت‌مولکول اصلی تشکیل شده که برای زندگی همهٔ گونه‌های شناخته‌شده ضروری است. دو رشتهٔ پلی‌نوکلئوتیدی از راه پیوند هیدروژنی میان بازهای آلیشان به هم متصل‌شده و مولکول دی‌ان‌ای را به‌وجود می‌آورند؛ این دو رشته به دور محوری طولی، مرکزی و فرضی می‌پیچند و به مولکول دی‌ان‌ای حالت مارپیچ می‌دهند. GSTP1
گلوتاتیون اس-ترانسفراز پی ۱ یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GSTP1"» کُدگذاری می‌شود. گلوتاتیون-اس-ترانسفرازها (GSTs)، گروهی از آنزیم‌ها هستند که نقش مهمی در فرایند سم‌زدایی در بدن دارند و این‌کار را با تسهیل واکنش اتصال برخی ترکیبات شیمیایی آب‌گریز و الکترون‌دوست با گلوتاتیون احیاشده انجام می‌دهند. بر پایهٔ خواص ساختاری، ایمونولوژیک و بیوشیمیایی، این آنزیم‌ها به چهار زیرگروه تقسیم می‌شوند: «آلفا»، «مو»، «پی» و «تتا». چرخه گلی‌اگزالات
با توجه به نقش اصلی چرخه گلی‌اگزالات در سوخت و ساز گونه‌های بیماری‌زا از جمله قارچ‌ها و باکتری‌ها، آنزیم‌های چرخه گلی‌اگزالات اهداف بازدارندگی جاری برای درمان بیماری‌ها هستند. بیشتر بازدارنده‌های گزارش شده از چرخه گلی‌اگزالات، اولین آنزیم چرخه (ICL) را هدف قرار می‌دهند. بازدارنده‌های کاندیدا آلبیکانس برای استفاده بالقوه به عنوان عوامل ضد قارچ گزارش شده‌اند. چرخه مایکوباکتریوم گلی‌اگزالات نیز برای درمان‌های بالقوه سل مورد هدف قرار می‌گیرد.