بومیان آمریکا در چه مناطقی سکونت داشتند؟
ایالات متحده آمریکا
برآورد جمعیت بومیان آمریکای شمالی در زمان ورود اروپاییان دشوار است. داگلاس اچ. اوبلیکر از مؤسسه اسمیتسونین معتقد است که ۹۲٬۹۱۶ نفر در ایالت‌های جنوبی مجاور اقیانوس اطلس زندگی می‌کردند و ۴۷۳٬۶۱۶ نفر در ایالات‌های خلیجی، اما بیشتر محققان دانشگاهی این تخمین را خیلی کم می‌دانند. هنری اف. دوبینز، انسان‌شناس، معتقد است که جمعیت سرخ‌پوستان بسیار بیشتر بوده‌است؛ او می‌گوید در سواحل خلیج مکزیک ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ نفر زندگی می‌کردند، ۲٬۲۱۱٬۰۰۰ نفر بین فلوریدا و ماساچوست، ۵٬۲۵۰٬۰۰۰ نفر در دره می‌سی‌سی‌پی و ۶۹۷٬۰۰۰ نفر در شبه‌جزیره فلوریدا. تاریخ جنوب ایالات متحده آمریکا
در زمان‌های پیش از ورود کریستف کلمب به آمریکا، تنها ساکنان مناطق فعلی جنوب ایالات متحده آمریکا سرخپوستان آمریکا بودند. در زمان تماس اروپا با منطقه، بسیاری از این مناطق محل زندگی چندین گونه مختلف ازتمدن می‌سی‌سی‌پی بود، یک تمدن زراعی که در مناطق غرب میانه، شرقی و جنوب شرقی ایالات متحده شکوفا شد. شیوه زندگی می سی سی پیایی در حدود قرن دهم در دره رودخانه می‌سی‌سی‌پی (که به افتخار آن نامگذاری شده‌است) شروع به توسعه کرد.
بشر: داستان همه ما
سال ۱۶۷۶ میلادی در New England دو نسل پس از ورود اولین مهاجران ۱۵۰ هزار نفر در شمال آمریکا زندگی می‌کنند. در قرن ۱۷ میلادی ۱۵ میلیون بومی در سراسر قاره آمریکا زندگی می‌کردند. در سال ۱۶۹۲ در ماساچوست آمریکا Massachusetts محاکمه مارتا کوری ۶۵ ساله پایان یک دوره بود. مردمان آمریکا بسیار مذهبی بودند و به رویدادهای ماورا طبیعی ایمان داشتند در شرایط سخت و در کنار بومیان با ترس و وحشت زندگی می‌کردند و از روی ترس و وحشت بسیار دست به کارهای عجیب می‌زدند. محاکمه و اعدام جادوگران به جرم اینکه آنها مسئول مرگ، قحطی و بیماری دیگران هستند. ۸۰ درصد این اعدامیان زنان بودند. ۳۰۰ سال بود که در غرب شکار و اعدام جادوگران رواج داشت و ۴۵ هزار نفر تا آنزمان اعدام شده بودند. اما دوران حکومت قدرت‌های شیطانی و ماورایی رو به پایان بود. در ۱۹ آوریل ۱۷۷۰ یکی از موفق‌ترین و بزرگترین کاشفان جهان جیمز کوک James Cook به سرزمینی می‌رسد متفاوت با سایر قاره‌ها. سرزمینی که موجوداتش در جاهای دیگر زمین نبودند. نام این سرزمین… استرالیا است. ۸۵ درصد از پستانداران این سرزمین در جای دیگری از جهان نبودند. بومیان این جزیره ۵۰ هزار سال پیش به اینجا رسیده بودند و حالا ۲۵۰ زبان مختلف داشتند. کاپیتان جیمز کوک جزایر زیادی را در اقیانوس آرام اکتشاف کرد و به نقشه جهان اضافه کرد. «جیمیز کوک» در سه سفر بزرگ دریایی استرالیا، نیوزیلند، جزایر اقیانوس آرام و غرب قاره آمریکا را به نقشه جهان اضافه کرد. بیشتر از هر کاشف دیگری. در همین زمان و در آنسوی دنیا بنجامین فراکلین Benjamin Franklin مخترع، سیاستمدار و سخنور آمریکایی انقلابی علمی را در ایالات متحده شروع کرد. او برای نخستین بار با آزمایشی ساده نشان داد که رعد و برق نیروی الکتریسیته است و نه خشم خداوند آمریکایی که هنوز در استعمار انگلستان بود اما در سال ۱۷۷۵ میلادی پس از قتل‌عام و شورش «بوستون» گروهی از آزادی‌طلبان در برابر قوی‌ترین نیروی نظامی جهان ایستادند و جنگ‌های استقلال آمریکا آغاز می‌شود. ماقبل تاریخ ایالات متحده
دوره تریاس، اولین دوره از دوران مزوزوئیک پیش آمد. دایناسورها تکامل یافتند و شروع به تسلط خود کرده و به سرعت در ایالات متحده گسترش یافتند. به زودی پانگه آ شروع به منقسم شدن کرده و آمریکای شمالی شروع به حرکت به سمت شمال و غرب نمود. در طول ژوراسیک دوم، دشت‌های سیلابی ایالت‌های غربی خانه دایناسورهایی مانند آلوسور، آپاتوسور و استگوسور بود. در دوران کرتاسه، خلیج مکزیک گسترش یافته تا این‌که آمریکای شمالی را به دو نیم تقسیم کرد. پلسیوسورها و موساسورها در آب‌های آن شنا می‌کردند. بعداً در این دوره شروع به عقب‌نشینی کرده و دشت‌های ساحلی ایالت‌های غربی خانه دایناسورهای مانند ادمونتوزاروس، تریسراتوپس و تیرانوزاروس گردید. یک انقراض دسته جمعی دیگر به سلطنت دایناسورها پایان داد. قبیله شینکوک
قوم شینکوک یا شینکاک یک قبیله بومیان آمریکایی تثبیت شدهٔ دولت فدرال ایالات متحده آمریکا می‌باشد. ایشان از اخلاف قوم‌های پِکوات و ناراگانسِت در جنوب نیوانگلند هستند و به زبان آلگانکویان صحبت می‌کردند. شینکوک به معنی «مردم ساحل سنگی» است؛ زیرا زمین‌های اجدادیشان در مرز جنوب شرقی سواحل سنگی لانگ آیلند و جنوب خلیج بزرگ پِیکانیک واقع شده بود. مردم این قبیله دریانورد بودند. صدف کاری‌های ارزنده شان به نام وامپوم زیبا و پر دوام شهرت فراوان داشت. و به واسطهٔ ارزشی که پیدا کرده بود، به عنوان پول در تجارت بین قبایل مختلف بکار می‌رفت. وامپوم را حتی برای ثبت مراسم مهم در کمربندهای تشریفاتی نیز به کارمی بردند. در میانهٔ قرن هفدهم اروپائیان در شرق لانگ آیلند لنگر انداختند و مذهب پریسبتری - وابسته به کلیسای مشایخی پروتستان- را با خود آورده، شروع به خرید زمین کردند. و با ایجاد دهات و شهرنشینی، تا اواخر قرن هجدهم اراضی خود را با تجاوز به زمین‌های بومیان گسترش دادند. بیماری‌های گوناگون اروپائیان نیز باعث تلفات زیادی در بین بومیان منطقه شد. قبیلهٔ شینکوک و همسایگانش مانند مونتاوک در شرق آن، خیلی زود هدف مبلّغین مذهبی مسیحی قرار گرفتند. سفرهای این مبلّغین مذهبی از سوی کاناتیکت جنوبی به خلیج لانگ آیلند به آسانی انجام می‌گرفت. افراد قبیله شینکوک پس از جنگ انقلاب جدائی مهاجرین این قاره از انگلستان، با از دست دادن زمین‌ها و منابع اقتصادیشان ناچار شدند به شهرک برادرتآون که در اراضی سرخپوستان اُنیدا در نیویورک غربی بود نقل مکان کنند. با وجود اینکه طرز حکومت سنتی سرخپوستان تصمیم‌گیری بر اساس موافقت کامل بین تمام مردان بالغ قبیله بود، اماّ در سال ۱۷۹۲ قوّهٔ مقننهٔ ایالت نیویورک یک نوع روش حکومت قبیله ای که شامل سه امین انتخابی از بین مردان قبیله بود بر آنان تحمیل کرد. قلمروهای ایالات متحده آمریکا
در حال حاضر آمریکا دارای شانزده قلمرو است که پنج تایشان دارای ساکنین دائمی هستند: پورتوریکو، گوآم، جزایر ماریانای شمالی، جزایر ویرجین ایالات متحده آمریکا، و ساموآی آمریکا. ده قلمرو جزایری کوچکند که در دریای کاراییب و اقیانوس آرام پراکنده‌اند و فاقد جمعیت بومی یا دائمی هستند: جزیره مرجانی پالمیرا، جزیره بیکر، جزیره هاولند، جزیره جارویس، آب‌سنگ جانستون، آب‌سنگ کینگمن، جزیره ویک، آب‌سنگ مرجانی میدوی، جزیره ناواسا و جزیره صخره سرانیلا. باهو نوو بنک نامسکون توسط کلمبیا اداره می‌شود ولی مورد ادعای آمریکا قرار دارد. ایالت‌های غرب میانه آمریکا
این ناحیه به عنوان محل ملاقات فرهنگ‌های مختلف شناخته می‌شوند. در اوایل قرن نوزدهم مهاجران در جستجوی زمین‌های زراعی پربارتر به ایالات غرب میانه کوچ کردند و به زودی، اروپاییان مستقیماً از سواحل شرقی به سمت غرب میانه راهی شدند. در سال‌های اخیر نیز جمعیت مهاجر این ایالات همواره دارای رشد و تنوع زیادی بوده‌است. هم چنین جمعیت زیادی از سرخ پوستان آمریکایی نیز در این ایالات زندگی می‌کنند. خاک حاصلخیز این مناطق به کشاورزان امکان کشت انواع محصولات زراعی و غلات مانند گندم و جو را می‌دهد و به همین علت این ایالات را با نام «ایالات حاصلخیز آمریکا» می‌شناسند. لابی ارمنی‌ها در آمریکا
نفوذ لابی ارامنه آمریکا بیشتر به دلیل تمرکز بر چند حوزه انتخاباتی کنگره آمریکا و از جمله حوزه انتخاباتی ۲۸ ایالت کالیفرنیا می‌باشد. براساس آمار رسمی سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی بیش از یک سوم جمعیت ارامنه آمریکا در ۵ حوزه انتخاباتی صد و ششمین دوره کنگره آمریکا سکونت داشته‌اند. همچنین نصف جمعیت ارامنه آمریکا ساکن ۲۰ حوزه انتخاباتی کنگره هستند. به‌ویژه در شرایطی که شهروندان بومی آمریکا اغلب رغبت چندانی برای رای دادن از خود نشان نمی‌دهند تمرکز ارامنه در برخی از حوزه‌های انتخاباتی از تأثیر بسزایی برخوردار بوده و موجب پیروزی نامزدهای مورد حمایت آن‌ها شده‌است. به عنوان نمونه می‌توان به رقابت آدام شیف نماینده دموکرات کنگره با جیم روگان از حزب جمهوری‌خواه در ایالت کالیفرنیا اشاره کرد. در این رقابت آدام شیف با کمک آرای ارامنه توانست رقیب خود را شکست داده و به یکی از حامیان اصلی ارامنه در کنگره تبدیل شود. مردم مایا
جمعیت مایاها پیش از ورود کلمب به قارهٔ آمریکا حدوداً هشت میلیون بود. تخمین زده می‌شود که حدود ۷ میلیون مایا در آغاز قرن بیستم در این مناطق می‌زیستند. مردم مایا در گواتمالا، مکزیک جنوبی و شبه‌جزیره یوکاتان، بلیز، السالوادور و هندوراس غربی، میزان درخور توجه‌ای از میراث فرهنگ باستانی مایاها را همچنان زنده نگه‌داشته‌اند. برخی از این مردم، در محل زندگی‌شان، با مردم اسپانیایی‌شدهٔ مستیزو کاملاً ادغام شده‌اند؛ این در حالی‌است که برخی دیگر از مردم مایا، همچنان به زندگی سنتی و فرهنگی منحصر به فردشان ادامه می‌دهد و اغلب به یکی از زبان‌های مایایی به مثابه زبان اصلی سخن می‌گویند. چروکی
چروکی نام یکی از قبیله‌های سرخ‌پوست آمریکا است. این مردم پیش از ورود اروپائیان در مناطق خاور و جنوب خاوری آمریکا زندگی می‌کردند ولی پس از آن مجبور به کوچ به دشت اوزارک شدند. آمریکایی اقیانوسیه‌ای‌ها
جزایر پاسفیک آمریکایی‌ها, یا آمریکایی اقیانوسیه‌ای‌ها, یا بومیان هاوایی، آمریکایی‌هایی هستند که تبارشان از ملل بومی اقیانوسیه (نظیر پولینزیایی‌ها، ملانزیایی‌ها و میکرونزیایی‌ها) است. سرشماری آمریکایی بومیان استرالیا را نیز در زمرهٔ این گروه حساب می‌کند. حق مالکیت بومیان اصلی قلمروی نیویورک
هاپتمن می‌گوید: "سرخپوستان آمریکا، اولین ساکنین ایالت نیویورک، بالاخره به وضعیت نیمه استعماری وابسته به همان مردمی چون سیاستگذاران آلبانی نیویورک که مسئول سلب مالکیت اراضیشان از آنها بودند در امدند. جای تعجب نیست که میراث این روابط استعماری در دوران مدرن جنبش ادعاهای ارضی ایراکوی را ایجاد کرده‌است و جامعه ای که این ادعاها را مطرح می‌کند قبیلهٔ اُنیدا می‌باشد. . . . " تائوس پوئبلو
تائوس پوئبلو (یا Pueblo de Taos) یک پوئبلو باستانیِ سرخ پوستان متعلق به یک قبیله بومی آمریکا با زبانِ تائوس (شمالی Tiwa) و از مردم پوئبلو است. این دهکده در حدود ۱۰۰۰ سال پیشینه دارد و در حدودِ ۱ مایلی (۱٫۶ کیلومتر) شمالِ شهرِ تائوسِ جدید در نیومکزیکو آمریکا است. مردمِ تائوس پوئبلو یکی از قدیمی‌ترین جوامعِ ساکنِ دائمی در ایالات متحده در نظر گرفته شده‌اند. آلن، تگزاس
پیش از رسیدن سفیدپوستان به منطقهٔ آلن این سامان نشیمنگاه قبیله‌های سرخ‌پوستی کادو و کومانچی بود. مهاجران اروپایی‌تبار از اوایل دههٔ ۱۸۴۰ به دنبال زمین‌های آزاد به منطقهٔ آلن رسیدند. پس از ورود سفیدپوست‌ها، قبایل سرخ‌پوست منطقه به سوی باختر کوچیده و بعدها منطقهٔ زیست آن‌ها به ناحیه، سرخ‌پوستی شمال رود سرخ محدود شد. بومی‌های کانادا
مردمی که تحت نام اقوام اولیه کانادا شناخته می‌شوند بیشتر در مناطقی به نام «رزرو» در سراسر کانادا زندگی می‌کنند. رزروها محدوده‌هایی هستند که از سرزمین‌های پهناور قبایل سرخپوستان و ساکنان اولیه به جای مانده‌اند؛ مناطقی که روزی محل شکار و کوچ نشینی آن‌ها بود اما امروز تنها به بخش‌هایی چون شهرهای کوچک یا چند هکتار جنگل یا زمین‌های کشاورزی تبدیل شده‌اند. همه بومیان در رزرو زندگی نمی‌کنند بلکه بخشی از آن‌ها وارد جامعه کانادا شده‌اند و در کنار دیگر مردمان از فرهنگ‌های مختلف زندگی می‌کنند. سفرهای اکتشافی کریستف کلمب
در دوران سفرهای اریکسون و پس از وی کلمب، آمریکا، سکونتگاه سرخ‌پوستان آمریکایی بود که از نوادگان سرخ‌پوستان پالئو محسوب می‌گردیدند. این بومیان مهاجرانی بودند که با عبور از تنگه برینگ در ۲۰۰۰۰ سال پیش، وارد قارهٔ آمریکا گشته و در نقاط مختلف آن سکنی گزیدند. سفرهای کلمب در مجموع حاصل گستردگی دانش قاره‌ای در غرب اروپا و شرق آسیا بود. این جهش و پیشرفتِ به دست آمده در علم جغرافیا زمینه‌ساز کشف و استعمار بر جدید توسط اسپانیا و دیگر قدرت‌های استعماری و دریایی اروپا گردید که در برخی از متون، از این رویداد به عنوان سرآغاز دوران مدرن یاد می‌شود. همگون‌سازی فرهنگی
در اواخر ۱۸۰۰ میلادی، ساکنان بومی آمریکا در حال شکست خوردن از دولت آمریکا بودند، به ویژه پس از آنکه جنگ داخلی، دست نیروها را برای گشت‌زنی در جبههٔ غربی ایالات متحده باز گذاشت. با این حال هنوز «مشکل بومیان» وجود داشت. آنان وحشیانی خوانده می‌شدند که ساکن زمین‌های کشاورزان متمدن‌اند. در دههٔ ۱۸۶۰، دولت به منظور همگون سازی بومیان ۴۸ مدرسهٔ روزانه را در نزدیکی سکونت‌گاه‌های آنان احداث کرد؛ ولی دولت نتوانست از این طرح به هدف خود برسد، چرا که والدین دانش‌آموزان قادر به تعلیم زبان و فرهنگ قومی به فرزندانشان بودند. در دههٔ ۱۸۷۰، دولت طرح جدیدی را امتحان کرد: مدارس شبانه‌روزی. برنامه این بود که دانش‌آموزان سراسرِ هفته را در مدارسِ شبانه‌روزی، دورتر از محلِ سکونتشان سپری کنند؛ ولی این طرح نیز جواب نداد؛ چرا که مدتی بعد خانواده‌های بومیان به نزدیکی مدارس نقل مکان کردند. مکزیک
قوم مایا از مشهورترین قبایل سرخپوست مکزیک بودند، معمولاً شهرهایشان را در دل جنگل‌های بارانی می‌ساختند. حوزهٔ زندگی و فعالیت مایاها حدود جنوبی کشور مکزیک و نیز سرتاسر گواتمالا والسالوادر را شامل می‌شد. قوم مایا پدیدآورندهٔ یکی از تمدن‌های بسیار پیشرفته آمریکای مرکزی در دوران پیشاکلمبی بود، که دست‌آوردهای بسیار چشمگیری در هنر، معماری، ستاره‌شناسیو ریاضیات داشته‌است. هم‌اکنون نیز گروه‌هایی از اقوام مایا در مکزیک و گواتمالا به‌سر می‌برند. مایاها با بهره‌گیری از تمدن‌های گذشته خود نظیر اولمکتوانستند در خلال سال‌های۲۵۰ تا۹۰۰ پس از میلاد تمدنی عظیم را در آمریکای مرکزی پایه‌گذاری نمایند. قاره آمریکا
در روزگار قدیم آمریکای شمالی به وسیلهٔ یک باریکه خشکی به قارهٔ آسیا متصل بود. این باریکهٔ خشک، آلاسکا را از باختر به قارهٔ آسیا وصل می‌کرد؛ بنابراین در آن روزگار رفت‌وآمد میان قارهٔ آسیا و قارهٔ آمریکای شمالی میسر بود. نیاکان سرخپوستان قارهٔ آمریکا نیز در آن زمان از همین باریکه از آسیا به قارهٔ آمریکا کوچیده بودند. شهرستان بومن، داکوتای شمالی
شهرستان بومن، داکوتای شمالی (به انگلیسی: Bowman County, North Dakota) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در داکوتای شمالی واقع شده‌است. آلاباما
آلاباما زیستگاه گیاهان و جانوران گوناگونی است. این تنوع گیاهی به دلیل تنوع زیست‌بوم‌های این منطقه است که طیف گسترده‌ای را شامل دره تنسی، فلات آپالاشین و "فلات ساحل خلیج" را در بر می‌گیرد. این ایالت معمولاً از نظر تنوع زیستی در بین ایالت‌های آمریکا سرآمد است. عرب‌های آمریکا
اکثریت عرب‌های آمریکایی، حدود ۶۲٪، از منطقه شرق مدیترانه، که شامل سوریه، لبنان، فلسطین، اسرائیل و مصر هستند، اگرچه بخش زیادی از این ۶۲٪ را لبنانی‌ها تشکیل می‌دهند. مابقی عرب‌های آمریکایی از اردن، عراق، لیبی، مراکش و دیگر کشورهای عرب هستند. بنابه گزارش مؤسسه عرب‌های آمریکایی نزدیک به ۳٫۵ میلیون عرب در آمریکا زندگی می‌کنند. آنان علاوه بر واشینگتن، در هر ۵۰ ایالت دیگر آمریکا زندگی می‌کنند. ۹۴٪ عرب‌های آمریکایی ساکن شهرهای بزرگ هستند. براساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی در آمریکا، دیربورن میشیگان در حومه جنوب غربی دیترویت با بیش از ۳۰٪، بیشترین تجمع عرب‌های آمریکایی را داراست. دیترویت بیشترین عرب آمریکایی را به تعداد ۴۰۳۴۴۵ نفر داراست. پس از دیترویت، نیویورک با ۳۷۱۲۳۳ نفر لس آنجلس با ۳۰۸۲۹۵ نفر، شیکاگو با ۱۷۶۲۰۸ نفر و واشینگتن دی سی ۱۶۸۲۰۸ نفر قرار دارند. بومیان
بومی‌ها انسان‌ها، گروه‌ها و ملت‌هایی هستند که مدعی‌اند یک پیوستگی تاریخی و وابستگی فرهنگی با جوامع مختص به همان سرزمین و قلمرو اصیل خودشان دارند.واژه بومی به ساکنان اولیه هر کشور اشاره دارد اما امروزه این کلمه بیشتر برای بومیان استرالیا به کار میرود. آنها مردمی سیاهپوست ، لاغر اندام، با بینی پهن و موهای سیاه فرفری هستند.بومیان استرالیا هزاران سال قبل از جنوب شرقی آسیا به استرالیا آمدند. آنها ابتدا خانه ی ثابت نداشتند و در پی شکار و جمع آوری غذا در بیابان سرگردان بودند. سلاح آنها نیزه و بومرنگ بود. مردم سفید پوستی که بعدها به استرالیا رفتند، رفتار بسیار بدی با بومیان آنجا داشتند اما امروزه این بومیان حقوقی برابر با سایر شهروندان استرالیا دارند. مردم مایا
مردم مایا، گروهی از مردمان سرخ‌پوست اند که در آمریکای میانه زندگی می‌کنند. استقرار آنها در مکزیک جنوبی، گواتمالا، بلیز، السالوادور و هندوراس است. عبارت فراگیر مایا، نام جمعی مردمی است که دارای میزانی اشتراکات فرهنگی و میراث مشترک زبانی اند؛ هرچند عبارت مردم مایا دربردارندهٔ جمعیت‌ها، جوامع و گروه‌های قومی بسیاری است که هر کدام سنن ویژه، فرهنگ و هویت تاریخی مخصوص به خود را دارند. ال آبرا
ال آبرا یک محوطه پژوهشی و باستان‌شناسی در کشور کلمبیا واقع در آمریکای جنوبی است که از نظر بررسی انسان‌های نخستینی که وارد قاره‌های آمریکا شده‌اند شایان توجه است. در سال ۱۹۶۷ میلادی در غارهای این منطقه بقایای استخوان انسان و زغال کشف شده‌است. پژوهش بر روی این آثار بدست آمده ثابت نمود که ال آبرا زیستگاه انسان در دوران بیش دوازده هزار سال پیش از میلاد بوده‌است. در این غارها نقش‌های نمادین انسان بر روی سنگ نیز دیده می‌شود. مهاجرت بزرگ
مهاجرت بزرگ (همچنین با نام‌های مهاجرت بزرگ به سوی شمال یا مهاجرت سیاه شناخته می‌شود) حرکت شش میلیون از سیاه‌پوستان آمریکا از جنوب روستایی آمریکا به شمال شرق، غرب میانه، و غرب شهری این کشور است که بین ۱۹۱۶ و ۱۹۷۰ رخ داد.در هر سرشماری پیش از ۱۹۱۰، بیش از ۹۰ درصد جمعیت سیاهپوست در جنوب آمریکا زندگی می‌کردند. در ۱۹۰۰, فقط یک پنجم سیاهان ساکن جنوب در نواحی شهری زندگی می‌کردند. تا انتهای مهاجرت بزرگ، بیش از ۵۰ درصد جمعیت سیاهپوست در جنوب ماندند، و کمی کمتر از ۵۰ درصد در شمال و غرب زندگی می‌کردند، و جمعیت سیاهپوست شدیداً شهرنشین شده بود. تا ۱۹۶۰، از سیاهانی که هنوز در جنوب زندگی می‌کردند، دیگر نصفشان در نواحی شهری می‌زیستند و تا ۱۹۷۰ بیش از ۸۰ درصد سیاهان در سطح کشور در شهرها زندگی می‌کردند. آلاباما
بر اساس سرشماری ۲۰۱۰ آمریکا از جمعیت ۴٬۷۷۹٬۷۳۶ نفری آلاباما ۶۸/۵٪ سفیدپوست (۶۷٪ سفیدپوست غیر اسپانیایی‌تبار)، ۲۶/۲٪ سیاه‌پوست، ۰/۶٪ بومی آمریکا و آلاسکا، ۱/۱٪ آسیایی، ۰/۱٪ بومی هاوایی و دیگر جزیره‌های اقیانوس آرام، ۲٪ دیگر نژادها و ۱/۵٪ دو یا چند رگه هستند. اسپانیایی تبارها و اهالی آمریکای لاتین ۳/۹٪ از جمعیت آلاباما را تشکیل می‌دهند. قلمروهای ایالات متحده آمریکا
قلمروهای ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: Territories of the United States) تقسیمات کشوری زیرملی آمریکا هستند که مستقیماً زیر نظر دولت فدرال ایالات متحده آمریکا قرار دارند (برخلاف ایالات، که در حاکمیت با دولت فدرال سهیمند). پنج قلمروی اصلی دارای فرمانداران و مجالس قلمرویی منتخب مردم محلی و خودگردان هستند. هر یک نمایندهٔ ای فاقد حق رای در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا انتخاب می‌کند. اولمک
اولمک‌ها در زمین‌های پست، مرطوب و حاصلخیز جنوب [[مکزیک]] سکونت گزیده بودند و فرهنگشان حدود سال ۱۲۰۰ پ.م. شکوفا شد. تا حوالی سال ۸۰۰ پ.م. آن‌ها بخش وسیع‌تری از آمریکای میانه را زیر نفوذ خود آوردند. به‌نظر می‌رسد دیگر اقوام مختلف آمریکای میانه، شاید در نتیجه‌ی روابط تجاری، از نمادگراییِ اولمک‌ها تاثیر گرفتند. پارک‌های ملی و ایالتی ردوود
سرخ‌پوستان آمریکا از سه هزار سال پیش در منطقه این پارک ساکن بوده‌اند. اقوامی مانند یوروک، تولووا، شاستا، کاروک، چیلولا و وییوت روابطی تاریخی با این ناحیه دارند. سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا
سرخ‌پوستان بومی ایالات متحده آمریکا که در ابتدا به آنان هندی‌های آمریکا (American Indians) نیز گفته می‌شد، بومیان قدیمی کشور آمریکا هستند که امروزه به صورت اقلّیتی در میان جمعیت مهاجر بعدی به‌سر می‌برند. این اقوام به گروه‌های بومی آمریکای شمالی تعلق دارند و به زبان‌های گوناگونی گویش می‌کنند. برخی هنوز به سنّت‌های قدیمی قومی خود پایبند مانده و برخی زیر فشار همسان‌سازی، با فرهنگ مدرن آمریکایی خو گرفته‌اند. جغرافیای انسانی ایالات متحده آمریکا
پرجمعیت‌ترین ایالت آمریکا یعنی کالیفرنیا، بیش از ۳۸ میلیون نفر جمعیت دارد و بزرگترین جمعیت آسیایی‌تبار و همچنین بومیان سرخپوست را در خود جای داده است. پس از کالیفرنیا، تگزاس، فلوریدا و نیویورک پرجمعیت‌ترین ایالت‌های آمریکا هستند. بزرگترین جمعیت سیاه‌پوست آمریکا در نیویورک ساکن هستند. بازی‌های سرخپوستی آمریکا
بازی‌های سرخپوستی آمریکا شامل کازینوها، تالارهای بینگو و سایر عملیات قمار در مناطق اختصاصی سرخپوستی یا سایر زمین‌های قبیله ای در ایالات متحده است. از آنجا که این مناطق دارای حاکمیت قبیله ای هستند، همان‌طور که توسط قانون تنظیم مقررات بازیهای سرخپوستی در سال ۱۹۸۸ تصویب شده‌است دولت‌های ایالتی آمریکا امکان محدودی برای ممنوع کردن قمار در آنجا دارند. تا سال ۲۰۱۱، ۴۶۰ عملیات قماربازی توسط ۲۴۰ قبیله با درآمد کل سالانه ۲۷ میلیارد دلار اداره شده‌است. بلک هیلز
آمریکایی‌های بومی تاریخ طولانی در بلک هیلز دارند. پس از فتح شاین در سال ۱۷۷۶، لاکوتا قلمرو بلک هیلز را به دست گرفت، که مرکزی برای فرهنگ آنها شد. در سال ۱۸۶۸، دولت آمریکا پیمان فورت لارامی در سال ۱۸۶۸ را امضا کرد، و تأسیس رزرو بزرگ سیوکس در غرب رودخانه میسوری را تأسیس کرد. نیوجرسی
ساکنان اولیهٔ نیوجرسی، بومیان آمریکا، به خصوص دستهٔ لنی-لنیپ بودند. لنیپ‌ها سرزمین‌هایی که امروز نیوجرسی نام دارد را «شِییچبی» می‌نامیدند. لنیپ‌ها از چندین گروه مختلف سرخ‌پوستی تشکیل شده بود که به کشت ذرت، شکار و جمع‌آوری غذا در کرانهٔ رود دلاور، پایین رود هادسن و غرب لانگ آیلند سوند می‌پرداختند. لنیپ‌ها بر اساس نیاکان زنشان به سه خاندان تقسیم می‌شدند. این خاندان‌ها در سه بالاطایفه تقسیم می‌شدند و هرکدام نشان حیوانی را برای معرفی خود داشتند: لاک‌پشت، بوقلمون و گرگ. آن‌ها در قرن هفدهم با هلندیان برخورد کردند و اولین ارتباطشان با اروپاییان برای تجارت خز بود. برینگیا
برینگیا منطقه‌ای است که دانشمندان معتقدند در حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش از اینکه انسان به قارهٔ آمریکا راه یابد نیاکان بومیان آمریکا در آنجا می‌زیستند. آن‌ها می‌گویند در نقطهٔ اوج آخرین عصر یخبندان، قسمت مرکزی آن ملایم‌ترین منطقه و راحت‌ترین مکان برای زندگی در عرض‌های جغرافیایی بالاتر بوده و به مکانی مناسب برای گروهی از مردم تبدیل شده بود که بتوانند در آن سکنی گزینند. وقتی یخ‌ها ذوب شدند، ساکنان برینگیا به سمت آمریکای شمالی پخش شدند و در درازای خط ساحلی حرکت کرده و از راه گذرگاه‌های عاری از یخ به درون آمریکا راه یافتند. خرگوش بی‌دم آمریکایی
خرگوش بی‌دم آمریکایی در بخش‌های کوهستانی غرب آمریکای شمالی، از نواحی مرکزی بریتیش کلمبیا در کانادا تا ایالات اورگان، واشینگتن، آیداهو، مونتانا، وایومینگ، کلرادو، یوتا، نوادا، کالیفرنیا و نیو مکزیکو در ایالات متحده آمریکا پراکنده است. آمریکای شمالی
آمریکای شمالی مساحتی در حدود ۲۴۷۰۹۰۰۰ کیلومتر مربع (۹۵۴۰۰۰۰ مایل مربع)، حدود ۱۶٫۵ درصد از مساحت زمین و حدود ۴٫۸ درصد از سطح کل آن را پوشش می‌دهد. آمریکای شمالی پس از آسیا و آفریقا سومین قاره بزرگ از نظر مساحت و چهارمین قاره از نظر جمعیت پس از آسیا، آفریقا و اروپا است. در سال ۲۰۱۳، جمعیت آن نزدیک به ۵۷۹ میلیون نفر در ۲۳ ایالت مستقل یا حدود ۷٫۵ درصد از جمعیت جهان برآورد شده‌است. اولین انسان‌ها در طول آخرین دوره یخبندان، از طریق عبور از پل خشکی برینگ، تقریباً ۴۰۰۰۰ تا ۱۷۰۰۰ سال پیش به آمریکای شمالی رسیدند. دوره موسوم به سرخ‌پوستان دیرین تا حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش (آغاز دوره باستانی آمریکا) ادامه داشته‌است. مرحله کلاسیک تقریباً از قرن ۶ تا ۱۳ را در بر می‌گیرد. اولین اروپایی‌های ثبت شده‌ای که از آمریکای شمالی (به غیر از گرینلند) بازدید کردند، اسکاندیناوی‌ها در حدود سال ۱۰۰۰ پس از میلاد بودند. ورود کریستف کلمب در سال ۱۴۹۲ جرقه یک تبادل بین اقیانوس اطلس را زد که شامل مهاجرت مهاجران اروپایی در دوران اکتشاف و اوایل دوره مدرن بود. الگوهای فرهنگی و قومی امروزی منعکس کننده تعاملات بین استعمارگران اروپایی، مردمان بومی، بردگان آفریقایی، مهاجران از اروپا، آسیا و جنوب آسیا و فرزندان این گروه‌ها هستند. به دلیل استعمار اروپا در قاره آمریکا، اکثر مردم آمریکای شمالی به زبان‌های اروپایی مانند انگلیسی، اسپانیایی یا فرانسوی صحبت می‌کنند و فرهنگ آنها معمولاً منعکس کننده سنت‌های غربی است. با این حال، در بخش‌هایی از کانادا، ایالات متحده، مکزیک و آمریکای مرکزی، جمعیت‌های بومی وجود دارند که به سنت‌های فرهنگی خود ادامه می‌دهند و به زبان‌های خود صحبت می‌کنند. تاریخ ایالات متحده آمریکا
اسپانیایی‌ها در منطقه فلوریدای امروز ساکن شدند. بریتانیایی‌ها شهر جیمزتاون در ویرجینیای امروز را آباد کردند، هلندی‌ها نیو آمستردام را که اکنون نیویورک خوانده می‌شود، ساختند و فرانسوی‌ها نیز در ایالت جنوبی لوئیزیانا و اطراف رودخانه می‌سی سی پی ساکن شدند. عرب‌های آمریکا
عرب‌های آمریکا یا آمریکایی‌های عرب به آن دسته از ساکنین آمریکا اطلاق می‌شود که دارای‌تبار عرب هستند. بیش از ۸۰٪ این افراد توانسته‌اند که تابعیت آمریکا را دریافت کنند. عرب‌های آمریکایی از همه کشورهای عربی، از عمان در شرقی‌ترین نقطه جهان عرب گرفته تا موریتانی در غرب آن، می‌باشند. ۶۲٪ عرب‌های آمریکایی از بلاد شام (سوریه، لبنان، فلسطین و اردن)، ۱۱٪ از مصر و ۲۷٪ از سایر کشورهای عربی هستند. ایالات کالیفرنیا، میشیگان و نیویورک بزرگترین نقاط تجمع عرب‌ها در آمریکا هستند. ۶۳٪ عرب‌های آمریکایی مسیحی و ۲۴٪ آنان مسلمان هستند. دولت آمریکا و اداره آمار آن کشور عرب‌های آمریکا جزء سفیدپوستان آن کشور به‌شمار می‌آورد. مستعمرات سیزده‌گانه
مستعمرات سیزده‌گانه، که با نام مستعمرات سیزده‌گانهٔ بریتانیا یا سیزده مستعمرهٔ آمریکایی هم شناخته می‌شود، به مستعمرات بریتانیای کبیر در سواحل اقیانوس اطلس در امریکای شمالی در قرن‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی گفته می‌شود. کشور ایالات متحدهٔ امریکا در سال ۱۷۷۶ بر پایهٔ این مستعمرات بنا شد. سیزده مستعمره دارای سیستم سیاسی، قانون اساسی و سیستم حقوقی مشابهی بودند و اهالی آن‌ها اکثراً انگلیسی‌زبان بودند. این مستعمرات بخشی از دارایی بریتانیا در دنیای جدیدی بودند که شامل مستعراتی در کانادا، فلوریدا و کاراییب بود. سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا
این منطقه ۸٬۰۸۰٬۴۶۴٫۳ کیلومتر مربع مساحت دارد که ۸۳٫۶۵٪ از خاک آمریکا را تشکیل می‌دهد و از این مساحت، ۴۱۶٬۵۲۲٫۵ کیلومتر مربع آن را آب‌های داخلی تشکیل می‌دهند. براساس سرشماری سال ۲۰۱۰ آمریکا، جمعیتی برابر با ۳۰۶٬۶۷۵٬۰۰۶ تن در این منطقه ساکن بوده‌اند که ۹۹٫۳۳٪ از جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند. تراکم جمعیت این منطقه برابر با ۴۰٫۰۱۵ نفر بر کیلومتر مربع است درحالی که تراکم کشور ۳۳٫۶۹۲ نفر می‌باشد. طولانی‌ترین فاصله بین دو نقطه در سرزمین اصلی برابر با ۴٬۵۰۹ کیلومتر (بین فلوریدا و ایالت واشینگتن است و بلندترین خط شمال به جنوب آن برابر با ۲٬۶۶۰ کیلومتر است. جغرافیای آمریکای شمالی
آمریکای شمالی خانه بسیاری از گونه‌های پستاندار بومی است. چندین گونه آهو، از جمله گوزن، گوزن شمالی و گوزن دم‌سفید فراوان در سراسر مناطق مختلف، همراه با گاومیش کوهان‌دار در دشت‌های مرکزی و گاو مشک در سرددشت‌های شمال یافت می‌شوند. سه گونه خرس، چندین زیرگونه از گرگ و انواع گوشتخواران دیگر مانند راکون، گندراسو و گربه‌سانان از جمله گربه و سیاه‌گوش به‌طور گسترده پراکنش دارند. بومی‌های آمریکای جنوبی
بومی‌های آمریکای جنوبی قبایل سرخپوستی هستند که در کشورهای قاره آمریکای جنوبی به‌سر می‌برند. تقریباً در تمامی کشورهای این قاره جمعیت سرخپوست وجود دارد اما کمترین میزان نسبی آن در آرژانتین و بیشترین میزان آن از نظر درصد جمعیتی در کشور پرو و بولیوی می‌باشد که بیش از نیمی از مردم این دو کشور را سرخپوستان تشکیل می‌دهند. زبان‌های مورد استفاده قبایل سرخپوست آمریکای جنوبی از گروه زبان‌های بومی آمریکا می‌باشد که بیشترین و پرگویشورترین زبان‌های این دسته زبان کچوآ و زبان آیمارا می‌باشند. مردم سرخپوست این منطقه در گذشته سابقه تمدن‌هایی مانند اینکا را داشته‌اند. تاریخ قاره آمریکا
اجداد مردم بومی امروز آمریکا سرخ‌پوستان پالئو بودند. آن‌ها شکارچی-گردآورندههایی بودند که به آمریکای شمالی مهاجرت کرده بودند. محبوب‌ترین نظریه ادعا می‌کند که مهاجران از طریق پل زمینی برینگ، برینجیا، توده زمینی که در حال حاضر توسط اقیانوس منجمد شمالی در تنگه برینگ پوشش داده شده‌است، به آمریکا آمدند. مردم عصر سنگی کوچک به دنبال حیوانات بزرگ مانند گاومیش کوهان‌دار آمریکایی یا بیزون، ماموت (که در حال حاضر منقرض شده‌است) و گوزن شمالی بودند که در نتیجه نام مستعار «شکارچیان بزرگ‌شکار» را کسب کردند. گروهی از مردم هم ممکن است روی صفحه‌های یخ و در امتداد سواحل شمالی اقیانوس آرام به آمریکای شمالی سفر کرده باشند. سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا
کریستوف کلمب پنداشته بود که سرخ‌پوستان آمریکای مرکزی، هندی هستند. از این رو امروزه در بیشتر زبان‌های اروپایی بومیان قاره آمریکا را هندی می‌خوانند. پس از ورود اروپاییان، سرخ‌پوستان آمریکایی با بیماری‌های همه‌گیر، نابودی فرهنگ و از دست رفتن خاک روبرو شدند. برخی قبایل سرخ‌پوستان به مدت دو قرن در بردگی سفیدپوستان بودند، و برخی دیگر در جنگ‌ها و پاکسازی‌های قومی همانند کشتار ووندد نی به نابودی کشانده شدند. کومانچی
کومانچی (به زبان کومانچی: Nʉmʉnʉʉ) نام یک قبیله سرخپوست دشتی است که قلمرو تاریخی آنان به نام کومانچریا شامل ایالات امروزین نیومکزیکو، جنوب کلرادو، جنوب غربی کانزاس، غرب اوکلاهوما و قسمت اعظم شمال غربی تگزاس می‌شد. دولت فدرال آمریکا کومانچی‌ها را رسماً با نام ملت کومانچی (Comanche Nation) به رسمیت شناخته است. مرکز ملت کومانچی در شهر لاوتون در ایالت اوکلاهوما واقع است. امروزه ملت کومانچی دارای ۱۵۱۹۱ عضو است که تقریباً ۷۷۶۳ نفر آن‌ها در ناحیه اطراف شهر لاتون، فورت استیل و نواحی اطراف جنوب غربی اوکلاهوما زندگی می‌کنند. فرهنگ هوپ‌ول
فرهنگ هوپوِل یا سنت‌های بومی هوپ‌ول (انگلیسی: Hopewell tradition) اصطلاحی‌ست که برای گروهی از سرخپوستان که در دوران پیشاکلمبی در حدود ۲۰۰ پیش از میلاد تا ۵۰۰ میلادی در مناطق غربی ایالات متحده امروزی می‌زیستند. این اقوام توسط راه‌های تجاری به یکدیگر و اقوام دیگر ارتباط داشتند. مسیرهای تجاری آن‌ها که در آمریکای آن زمان حکم جاده ابریشم دنیای کهن را داشت از نواحی مرکزی آمریکا تا کشور کانادای امروزی و حدود دریاچه انتاریو را بهم متصل می‌کرد. زبان‌های اینوئیت
زبان‌های اینوئیت (Inuit languages) گروه از زبان‌های بومی آمریکا هستند که به‌طور سنتی در سراسر شمالگان آمریکای شمالی و تا حدی در زیرشمالگان لابرادور گویش می‌شوند. زبان‌های یوپیک رایج در غرب و جنوب آلاسکا و در شرق دور روسیه با این خانواده مرتبط هستند. اینوئیت‌ها اصولاً در سه کشور گرینلند (پادشاهی دانمارک)، کانادا و ایالات متحده (به ویژه سواحل آلاسکا) زندگی می‌کنند. بومی‌های آمریکای مرکزی
بومی‌های آمریکای مرکزی به آن دسته از اقوام ساکن در قاره آمریکای مرکزی گفته می‌شود که نسل و تبار سرخپوست داشته و از اقوامی باشند که از دوران پیشاکلمبی یعنی پیش از ورود اروپایی‌ها در اواخر قرن پانزدهم در این منطقه جغرافیایی بسر می برده‌اند.از مهمترین اقوام این منطقه می‌توان به قوم مایا، آزتک‌ها، قوم پی‌پیل اشاره نمود. ایالات متحده آمریکا
در نخستین روزهای استعمار، بسیاری از اروپاییان با کمبود غذا، بیماری و حملات سرخ‌پوستان روبرو شدند. همچنین سرخ‌پوستان معمولاً با دیگر قبایل بومی در جنگ بودند و با اروپایی‌ها در جنگ‌های استعماریشان متحد می‌شدند. در بسیاری از موارد، مهاجران و بومیان به یکدیگر نیاز داشتند. اروپایی‌ها غذا و پوست حیوان خریداری می‌کردند و سرخ‌پوستان اسلحه، مهمات و دیگر محصولات اروپایی را. بومیان به بسیاری از مهاجران یاد دادند که ذرت، لوبیا و کدو را پرورش دهند و میسیونرهای اروپایی «متمدن» کردن سرخ‌پوست‌ها را مهم می‌دانستند و سبک زندگی و شیوه‌های کشاورزی اروپایی را در میانشان تبلیغ می‌کردند. آلاسکا
آلاسکا با استان یوکان و بریتیش کلمبیای کانادا در شرق، با خلیج آلاسکا در غرب، با اقیانوس آرام در جنوب، با دریای برینگ، تنگه برینگ و دریای چوکچی در غرب و با دریای بوفورت اقیانوس منجمد شمالی در شمال محدود شده‌است. سرزمین آلاسکا نزدیک‌ترین قسمت قاره آمریکا به آسیاست و تنگه برینگ با حدود ۸۰ کیلومتر پهنا آن را از روسیه جدا می‌کند و بر طبق نظریه‌های باستان‌شناسی و مردم‌شناسی مردم بومی قاره آمریکا در عصر یخبندان قبل از ورود وایکینگ‌ها و گروه اعزامی اسپانیایی به رهبری کریستف کلمب از طریق آلاسکا به این قاره مهاجرت کرده‌اند. این قوم هنوز نیز در گوشه و کنار آمریکای شمالی و جنوبی قابل مشاهده هستند و به مردم بومی آمریکا مشهور هستند از معروف‌ترین افراد بومی آمریکا که به قدرت و شهرت رسیدند می‌توان به امیلیانو زاپاتا انقلابی مکزیکی اشاره کرد. ملت ناواهو
ملت ناواهو (به انگلیسی: Navajo Nation; ) یک قلمروی شبه-خودمختار تحت کنترل سرخ‌پوستان آمریکایی است که مساحتی معادل دارد، و در بخش‌هایی از شمال شرقی آریزونا، جنوب شرقی یوتا، و شمال غربی نیومکزیکو در ایالات متحدهٔ آمریکا واقع شده‌است. این منطقه بزرگترین مساحت سرزمینی در کنترل یک قبیلهٔ آمریکایی است و از طریق توافق‌هایی با کنگره ایالات متحده آمریکا به عنوان یک ملت سرخپوست دارای حاکمیت اداره می‌شود. ایالات متحده آمریکا
اولین گروهی که به صورت پیوسته به ایالات متحده امروزی رسیدند، کنکیستادورهای اسپانیایی مانند خوان پونسه د لئون که در ۱۵۱۳ از فلوریدا بازدید کرد، بودند. پیش از او، کریستف کلمب به سفری در سال ۱۴۹۳ در پورتوریکو پیاده شده بود. اسپانیایی‌ها نخستین سکونت‌گاه‌ها را در فلوریدا و نیومکزیکو در مناطقی چون سنت آگوستین و سانتافه به پا کردند. فرانسوی‌ها در کرانه رود می‌سی‌سی‌پی ساکن شدند. حضور انگلیسی‌ها در آمریکای شمالی با سکونت در ویرجینا در ساحل شرقی ایالات متحده در جیمزتاون در ۱۶۰۷ و حضور زائران در پلیموت در ۱۶۲۰ آغاز شد. بسیاری از مهاجران مسیحی‌هایی بودند که به برای فرار از آزارهای مذهبی به دنیای جدید مهاجرت کرده بودند. نخستین مجمع منتخب قانون‌گذار قاره آمریکا، مجلس بورگس‌ها بود که در ۱۶۱۹ تأسیس شد. زائران پیش از پیاده شدن پیمان می‌فلاور را امضا کردند و دستورهای بنیادین کنتیکت برقرار گردید که به الگویی برای خودمختاری و حاکمیت قانون در سراسر مستعمرات آمریکایی تبدیل شد. استعمار اروپا در آمریکا
همچنان که ملل بیشتری به بدست آوردن مستعمره در آمریکا علاقه‌مند می شدند، مواجهات مرگباری با مردم بومی بروز می کرد که خشمگینانه برای حفظ سرزمین هایشان می جنگیدند. این برخوردها با بومیان در دوره رقابتهای بین امپراتوری، محرک اصلی در آمریکای شمالی بود. استعمار اروپائیان در زمان استقلال در مناطقی نظیر قلمرو اینویی ها در قطب شمال و شمال کانادا، جنوب دشتهای وسیع ایالات متحده و منتهی‌الیه جنوبی آمریکایی جنوبی و قلمرو ماپوچی ها حداقلی و یا ناموجود بود. ویتنامی آمریکایی‌ها
ویتنامی آمریکایی‌ها () آمریکایی‌هایی هستند که تبار کامل یا جزئی ویتنامی دارند. آنها حدود نیمی از ویتنامی‌های دور از وطن () را تشکیل می‌دهند و چهارمین گروه بزرگ قومی آمریکایی آسیایی پس از چینی آمریکایی‌ها، فیلیپینی آمریکایی‌ها و هندی آمریکایی‌ها هستند. ۲/۲ میلیون نفر ویتنامی‌تبار در ایالات متحده زندگی می‌کنند جامعه ویتنامی در ایالات متحده تا زمان مهاجرت ویتنامی‌های جنوبی به این کشور پس از جنگ ویتنام که در سال ۱۹۷۵ پایان یافت، کوچک بود. مهاجران اولیه پناهندگان قایق‌سوار وفادار به ویتنام جنوبی در درگیری بودند که از آزار و سرکوب سیاسی گریختند و یا به دنبال فرصت‌های اقتصادی بودند. بیش از نیمی از ویتنامی‌های آمریکایی در دو ایالت پرجمعیت کالیفرنیا و تگزاس، بیش از همه در مناطق بزرگ شهری آنها زندگی می‌کنند. سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا
امروزه ۲۲۵٬۰۰۰ کیلومتر مربّع از سرزمین ایالات متحده آمریکا به صورت خودمختار در اختیار سرخ‌پوستان قرار دارد. این زمین‌ها همان زمین‌های جایگزین یا "اختصاصی" قرن نوزدهم هستند. این زمین‌ها تحت سرپرستی دفتر امور سرخ‌پوستان قرار دارد که خود زیر نظر وزارت کشور ایالات متحده آمریکا است. سرخپوستان آمریکا امروزه در بسیاری از مناطق، استقلال فرهنگی و تاحدودی سیاسی دارند. تلاش‌هایی برای تحکیم ریشه‌های قومی خود دارند و زبان‌هایی که بدان‌ها صحبت می‌کنند تا حدودی محافظت شده قلمداد می‌شوند. برخی از آن‌ها هنوز به شیوه زندگی سنتی و روستایی خود با آداب قبیله‌ای ادامه می‌دهند که بیشتر در نواحی جنوبی هم‌مرز مکزیک سکونت دارند. در سال ۲۰۰۳ جمعیت آنان در جامعه آمریکا ۲٬۷۸۶٬۶۵۲ برآورد شد که از این میزان ۴۱۳٬۳۸۲ نفر در کالیفرنیا، ۲۹۴٬۱۳۷ در آریزونا و ۲۷۹٬۵۵۹ تن در اوکلاهاما به‌سر می‌بردند. همچنین این گروه دارای نسبت بالایی از الکلیسم در درون خود است. آژانس‌های فعال بومیان آمریکا تلاش دارند تا با حفظ ریشه‌ها و هنجارهای سنتی، در راستای بهبود شرایط بهداشتی و فرهنگی این گروه گام بردارند. آمریکای میانی
آمریکای میانی منطقه‌ای در عرض‌های جغرافیایی میانی قاره آمریکا است. این منطقه معمولاً مکزیک، کشورهای آمریکای مرکزی و کارائیب را در جنوب آمریکای شمالی و کلمبیا و ونزوئلا در شمال آمریکای جنوبی را شامل می‌شود. گاهی به صورت موردی در برخی تعریف‌ها کارائیب در این منطقه جای نمی‌گیرد و گویان‌ها نیز اغلب در تعریف این منطقه جای دارند. تاریخ قاره آمریکا
قبل از اعلام استقلال آمریکا در سال ۱۷۷۶، آمریکا مجموعه‌ای از مستعمرات اروپایی بود. به‌طور مثال، اسپانیایی‌ها در منطقهٔ فلوریدای امروزی ساکن شدند، بریتانیایی‌ها شهر جیمز تاون در ویرجینیای امروزی را آباد کردند، هلندی‌ها نیو آمستردام را که اکنون نیویورک خوانده می‌شود ساختند، و فرانسوی‌ها نیز در ایالت جنوبی لوئیزیانا و اطراف رودخانه می‌سی‌سی‌پی ساکن شدند. بومی‌های کانادا
اقوام اینوویت اقوام بومی شمال کانادا هستند؛ همان دسته از مردمان اولیه آمریکای شمالی که در ایالت متحده آمریکا به نام اسکیمو شناخته می‌شوند. در کانادا اقوام اینوویت در قلمرو شمال غربی، قلمرو نوناووت واقع در شمالی‌ترین نقطه کانادا اما جدا از قلمرو شمال غرب، منطقه نوناویک واقع در شمال استان کبک و منطقه لابرادور در شمال شرقی زندگی می‌کنند. اسکیموها در گرینلند به مالکیت دانمارک و آلاسکا به مالکیت آمریکا نیز به سر می‌برند. جابه‌جایی بزرگ جانوری در قاره آمریکا
دو قاره آمریکای جنوبی و شمالی برای نزدیک به ۲۰۰ میلیون سال از هم جدا بودند. با پیوستن این دو قاره به هم، جانوران زیادی از جمله پستانداران، خزندگان، دوزیستان، بندپایان، پرندگان سخت‌پرواز یا ناپر، و حتا ماهیان آب شیرین دو سوی خشکی به طرف مقابل مهاجرت کردند. در این میان، جانوران آمریکای شمالی بر جنوبی پیروزی یافتند و جای آنان را در بسیاری مناطق این قاره گرفتند. تعداد اندکی از جانوران بومی آمریکای جنوبی توانستند جای پایی برای خود در بخش شمالی بیابند. از آن جمله آرمادیلو، صاریغ ویرجینیا، خفاش خون‌آشام، تشی، شیر کوهی، و شاه کرکس هستند. ماقبل تاریخ ایالات متحده
تمام حیات شناخته شده در طول کامبرین آبزی بود، بنابراین مناطقی از ایالات متحده که بالاتر از سطح دریا اند، ممکن است زمین‌های بایر عقیم باشند. تریلوبیت‌ها رایج‌ترین نوع جانورها در فوسیل‌های کامبرین هستند. به خصوص Elrathia در منطقه Antelope Springs در یوتا قابل توجه است. آرکئوسیاتیدهای اسفنج مانند در نوادا معمول بود. براکیوپودها، گاستروپودها و اسفنج‌ها نیز از حیوانات مهم کامبرین بودند. سطح ابحار در اطراف آمریکای شمالی در اواخر کامبرین کاهش یافت. اکوسیستم‌های موجود در آب‌های کم عمق احتمالاً از بین رفتند. دوره کامبرین با یک انقراض دسته جمعی به پایان رسید. در سطح جهانی، براکیوپودها و گاستروپودها بسیاری از تنوع زیستی خود را از دست دادند، اسفنج‌ها حدود نیمی از خانواده خود را از دست دادند و تقریباً سه چهارم خانواده‌های تریلوبیت‌های معاصر در همان زمان ناپدید شدند. استان بوشهر
با توجه به کشفیات باستانشناسی و مدارک مکتوب تاریخی، معلوم گردیده‌است که بخش‌های گوناگون ایران از جمله استان بوشهر سکونت‌گاه نژادها و گروه‌های گوناگونی بوده‌است. پیش از ورود و استقرار آریائیان در منطقهٔ بوشهر، نژادهای بومی در این سامان می‌زیسته‌اند و مدارکی که از عصر حجر، کاکولیتیک و برنز (مفرغ) قدیم باقی‌مانده‌است بر این قضیه گواهی می‌دهد که افزون‌بر نژاد مدیترانه‌ای، نژادها و قومیت‌های دیگر مانند: دراویدی، سیاه‌پوست، سامی، عیلامی، سومری، نوردیک، عرب در سرزمین بوشهر سکونت داشته‌اند یا به مرور به این منطقه مهاجرت کرده‌اند؛ و فرهنگ‌های متفاوتی در آنجا با هم اختلاط یافته بوده‌است. یوکان
یوکان در دوران باستان بخشی از ناحیه جغرافیایی برینگیا بود و گونه‌های متنوعی از جانوران بزرگی که بسیاری از آن‌ها منقرض شده‌اند در آن زندگی می‌کردند، حیواناتی چون: بایسون، بیزون دشتی، شیر آمریکایی، خرس کوتاه‌چهره، ماموت پشمالو، بیدستر بزرگ، پستانک‌دندان، موس پرشاخ، تنبل زمینی، "شترچهره", "چاقودندان", گرگ وحشت، گوزن شمالی، گاو مشک، کل سکایی، یوزپلنگ آمریکایی، خرس خاکستری، "اسب اسکات"، "اسب یوکان"، گرگ و غژگاو. مدارس شبانه‌روزی بومیان آمریکا
مدارس شبانه روزی بومیان آمریکا () در اوایل قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم در ایالات متحده با هدف اولیه «تمدن» یا جذب کودکان و جوانان سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا در فرهنگ اروپایی-آمریکایی تأسیس شد. در این فرایند، این مدارس فرهنگ بومیان آمریکا را تحقیر کردند و کودکان را وادار کردند که زبان و مذهب خود را رها کنند. در همان زمان، مدارس در زمینه موضوعات اروپایی-آمریکایی آموزش اولیه را ارائه می‌کردند. این مدارس شبانه روزی ابتدا توسط مبلغان مسیحیت با فرقه‌های مختلف مذهب مسیحی تأسیس می‌شد، که اغلب توسط دولت فدرال تأیید می‌شدند تا مأموریت مذهبی و تشکیل مدارس شان را منطقه اختصاصی سرخپوستی ایجاد کنند. ایالات متحده آمریکا
۳ مورد از میراث‌های جهانی یونسکو در ایالات متحده متعلق به تمدن پوئبلو است: پارک ملی میزا ورده، پارک ملی تاریخی فرهنگ چاکو و تائوس پوئبلو. همچنین کنده‌کاری‌های زمینی متعلق به بومیان آمریکا در پوتری پوینت هم توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی به رسمیت شناخته شده‌است. در منطقه دریاچه‌های بزرگ، اتحادیه ایروکوا وجود داشت که مابین قرون دوازدهم تا پانزدهم میلادی به وجود آمده بود. قبایل الگونکیان که به شکار، تله‌گذاری و تا حدی زراعت می‌پرداختند هم مهم‌ترین قبایل سواحل اقیانوس اطلس بودند. پیشگامان آمریکایی
پیشگامان آمریکایی () به‌طور عام، واژه‌ای است انتساب داده شده به تمام افرادی که در تاریخ آمریکا، اقدام به مهاجرت به سمت غرب نمودند تا در شهرک‌سازی و توسعه مناطق جدید به سایرین بپیوندند. این اصطلاح به ویژه به کسانی نیز اشاره داشت که قصدشان مستقر شدن در سرزمین‌هایی بود که تا پیش از آن توسط اروپاییان، آفریقایی‌ها و سایرین تصرف نشده بود هر چند، گاهی این سرزمین‌ها تحت اختیار و تملک سرخ‌پوستان آمریکایی نیز بودند. تگزاس
در منطقه تگزاس کنونی هیچ فرهنگی غالب نبود و بسیاری از مردم در این منطقه سکونت داشتند. قبایل بومی آمریکا که در داخل مرزهای امروزی تگزاس زندگی می‌کردند شامل ، ، آتاکاپان، ، قبیله کادو، آراناما، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و . بومی‌های کلمبیا
بومی‌های کلمبیا یا سرخپوستان کلمبیا به آن دسته از اقوام ساکن در کلمبیا گفته می‌شود که تبار آن‌ها به اقوام بومی منطقه در دوران پیشاکلمبی و پیش از ورود سفیدپوستان می رسد.این اقوام سرخپوست در کلمبیا دارای امتیازاتی هستند.دولت کلمبیا فهرستی از اقوام سرخپوست را که بومی کلمیا می دانسته را تحت پوشش سازمانی بنام سازمان ملی بومیان کلمبیا درآورده است.تبارها و زبان‌های بومیان کلمبیا متفاوت است.شمار زیادی از آنان را قبایل آرواک و کاریب تشکیل می دهند.از سال ۱۹۹۰ تاکنون شمار زیادی از بومیان کلمبیا که برای احقاق حقوق قومی خود دست به اعتراضات زده بودند، کشته یا ناپدید شده‌اند.این اعتراضات و درگیری‌ها تا سال‌های اخیر همچنان ادامه داشته‌است. فلامینگوی آمریکایی
این گونه در گالاپاگوس, سواحل کلمبیا, ونزوئلا و در جزایر نزدیک گویان و کیپ اورنج در برزیل زندگی می‌کند. همچنین در شبه‌جزیره یوکاتان (مکزیک), و در شمال کارائیب در باهاما, هیسپانیولا, کوبا و جزایر تورکس و کایکوس نیز دیده شده‌است. بیشتر فلامینگوهای فلوریدا معمولاً به عنوان فراری از قفس در نظر گرفته می‌شوند. کالیفرنیا
حداقل در طی ۱۳۰۰ سال گذشته با موج‌های پی در پی ورود مهاجران، کالیفرنیا یکی از متنوع‌ترین مناطق فرهنگی و زبانی در آمریکای شمالی قبل از کلمبیا بود.تخمین‌های مختلف از جمعیت بومی از ۱۰۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ نفر است. مردم بومی کالیفرنیا بیش از ۷۰ گروه قومی متمایز از بومیان آمریکا را شامل می‌شدند، از جمعیت زیاد و ساکن ساحل گرفته تا گروه‌های داخلی. گروه‌های کالیفرنیایی همچنین در تشکیلات سیاسی خود با گروه‌ها، قبایل، روستاها و در سواحل سرشار از منابع، سرزمین‌های بزرگ مانند چوماش، پومو و سالینان متنوع بودند. اتحادات تجاری. نظامی و ازدواج بسیاری از روابط اجتماعی و اقتصادی را در بین گروه‌های مختلف تقویت کرد. جنگل باران‌خیز استوایی
جنگلهای بارانی استوایی برای هزاران سال در زندگی بشر نقش داشته‌است، بسیاری از قبایل هندی در آمریکای جنوبی و مرکزی، که متعلق به مردم بومی قاره آمریکا است ساکن بوده‌اند، همچنین پیگمی‌های کنگو در آفریقای مرکزی و چندین قبیله در جنوب شرقی آسیا هستند، مانند مردم دایاکی و مردم پنان در بورنئو. منابع غذایی در داخل جنگل به دلیل تنوع بیولوژیکی بالا بسیار پراکنده شده‌اند و آنچه به عنوان مواد غذایی وجود دارد تا حد زیادی به سایبان محدود شده و برای به دست آوردن آن به انرژی قابل توجهی نیاز است. برخی از گروه‌های جمع‌آوری کنندگان شکارچی جنگل‌های بارانی به صورت فصلی بوده اما در درجه اول در مجاور ساوانا و محیط‌های جنگل باز که مواد غذایی بسیار فراوانی دارند زندگی می‌کنند. افراد دیگری که به عنوان ساکنان جنگل‌های بارانی توصیف می‌شوند، شکارچیانی هستند که در قسمت عمده ای با محصولات جنگلی با ارزش مانند پوست، پر و عسل با افراد کشاورزی که در خارج از جنگل زندگی می‌کنند تجارت می‌کنند. آمریکایی‌ها
علاوه بر این آمریکایی‌ها و مردمان با تبار آمریکایی ایالات متحده در سطوح بین‌المللی و در سایر کشورها زندگی می‌کنند. همان‌طور که بسیاری از آنان در کشورهای قاره آمریکای لاتین، شمالی، اروپا و نیز آسیا و اقیانوسیه پراکنده شده‌اند که برآورد مهاجرین آمریکایی چیزی در حدود سه تا هفت میلیون نفر تخمین زده می‌شود، در خارج از کشور زندگی می‌کنند و به عنوان آمریکایی‌های دور از وطن شناخته می‌شوند. جغرافیای آمریکای شمالی
اعضای خانواده راسویان به تعداد زیاد در آمریکای شمالی سکونت دارند، از جمله گورکن، سمور، موش خرما، و دله. گونه‌های متعددی از سنجاب‌ها و سایر جوندگان، مانند موش‌های آبی، تقریباً در هر منطقه از این قاره یافت می‌شوند. آمریکای مرکزی تنبلها، مورچه‌خوارها و آرمادیلوها را با خود سازگار کرده‌است. حیوانات دیگر عبارتند از رخ‌کرکس کالیفرنیا که بیشتر در کالیفرنیا یافت می‌شود، طوطی و میمون جنگل‌های استوایی، مرغ مگس‌خوار، مار زنگی، تمساح آمریکایی، و کیمن در کناره‌های نهرها، و دسته ای از پشه‌ها در دشت‌های وسیع. آراواک
آراواک یا آراهواکو دسته‌ای از سرخ‌پوستان بودند که نخستین بار اسپانیاییان در سدهٔ پانزدهم میلادی با آنان روبه‌رو گشتند. آراواک‌ها شامل تائینوها -که در باهاما و آنتیل بزرگ می‌زیستند-، باشندگان تیرینیداد، سرخ‌پوستان ایگنری و گروه‌های کوچک دیگری که در کرانه‌های خاوری آمریکای جنوبی می‌زیستند می‌شدند. آراواک‌ها به زبان‌های آراواکی سخن می‌گفتند و نخستین دسته از بومیان قاره آمریکا بودند که کریستوف کلمب با آنان روبه‌رو شد. آپاچی (قبیله)
آپاچی نام گروهی از مردمان بومی آمریکای شمالی است. آپاچی‌ها اصالتاً سرخ‌پوست هستند. این واژه به معنای «مرد جنگجو» است. تعداد آپاچی‌ها در اواخر سدهٔ ۲۰ میلادی حدود ۲۲ هزار نفر بوده و در گذشته از طریق شکار گاومیش، برداشت گیاهان وحشی خوراکی، کشت ذرت و حمله به سایر قبیله‌ها در غرب آمریکا امرار معاش می‌کردند. آپاچی‌ها که از لحاظ فرهنگی به آپاچی‌های غربی و شرقی تقسیم می‌شدند همراه همسایگان خود، قبیلهٔ ناواهو، بازمانده‌های سرخ‌پوستان اتابسکی زبان به‌شمار می‌روند، که در سال ۱۰۰۰ میلادی از کانادا به جنوب غربی ایالات متحده کوچ کردند. در سده‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی به «جنگجویان سوارکار» شهرت داشتند. آپاچی‌ها اکنون در قرارگاه آریزونا، جنوب غربی اکلاهاما و نیومکزیکو زندگی می‌کنند. رهبران آپاچی از قبیل کوچیس ، مانگاس کولوراداس، جرونیمو و ویکتوریو در نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۹ چهره‌های شاخصی بودند. کوچیس شدیدترین نبردهای سرخ‌پوستان را علیه سفیدپوستان آمریکا در ۱۸۶۱ آغاز کرد. در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۳ شمار زیادی از آپاچی‌ها تسلیم و به قرارگاه‌هایی در آریزونا فرستاده شدند. اما شمار بیشتری از مستقر شدن سر باز زدند و تا ۱۸۸۶ که جنگجویان باقی‌مانده تسلیم شدند؛ نبرد آن‌ها به رهبری جرونیمو و ویکتوریو ادامه یافت. قبیلهٔ چیریکائوئا به رهبری جرونیمو به فلوریدا و سپس آلاباما و در سال ۱۹۱۳ به اوکلاهما یا نیومکزیکو رفتند. به مرور آپاچی‌های شرقی در قرارگاه نیومکزیکو و آپاچی‌های غربی در قرارگاه‌های مرکز شرقی آریزونا مستقر شدند. بزرگ‌ترین قرارگاه در آریزونا قرارگاه سان کارلوس سرخ‌پوستان آپاچی تأسیس در ۱۸۷۱ (جمعیت ۱۰٬۵۰۰ نفر در ۱۹۹۴) و قرارگاه فورت سرخ‌پوستان آپاچی (جمعیت ۱۲ هزار نفر در ۱۹۹۴) بودند که ۱٫۶ میلیون جریب وسعت این قرارگاه‌ها است. سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا
سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا شامل ۴۸ ایالت این کشور به همراه منطقه کلمبیا به جز ایالت‌های آلاسکا و هاوایی و ناحیه‌های جزیره‌ای همچون ساموآ، جزایر ویرجین، جزایر ماریانای شمالی، گوآم و پورتوریکو است که با دیگر ایالت‌ها ارتباط مستقیم زمینی ندارند. جغرافیای ایالات متحده آمریکا
بر اساس آمار منتشرهٔ سال ۲۰۰۳، ترکیب نژادی مردم ایالات متحده آمریکا، بدین شرح است: در این آمار، نژاد اسپانیایی‌تبار (موسوم به هیسپانیک، یا لاتینو) همراه با نژاد سفید محاسبه شده‌است. بر اساس بررسی سال ۲۰۰۰ مهاجران کشورهای دیگر به ترتیب جمعیت برابر بودند:مکزیک(۱۷۳٬۹۱۹ مهاجر)، چین(۴۵٬۶۵۲)، فیلیپین(۴۲٬۴۷۴)، هند(۴۲٬۰۴۶)، ویتنام(۲۶٬۷۴۷)، السالوادور(۲۲٬۵۷۸)هائیتی(۲۲٬۳۶۴)، کوبا(۲۰٬۸۳۱)، جمهوری دومینکن(۱۷٬۵۳۶)، روسیه(۱۷٬۱۱۰)، جامائیکا(۱۶٬۰۰۰)کانادا(۱۶٬۲۱۰)، کره(۱۵٬۸۳۰)، اوکراین(۱۵٬۸۱۰)، پاکستان(۱۴٬۵۳۵)، کلمبیا(۱۴٬۴۹۸)، بریتانیا(۱۳٬۳۸۵)، بوسنی و هرزگوین(۱۱٬۸۲۸)، گواتمالا(۹٬۹۷۰)، ایران(۸٬۹۱۵ بنگرید به ایرانیان مقیم آمریکا) قلمرو ذخیره سرخپوستان (۱۷۶۳)
در منطقه سرزمین سرخپوستان در ایالات متحده فعلی، پس از تحت کنترل شدید قرار گرفتن کشور جدید، به تدریج توسط آمریکایی های اروپایی مستقر شد و به مناطق و ایالت ها تقسیم شد، با شروع از سرزمین شمال غربی . اکثر (اما نه همه) سرخپوستان در منطقه سرزمین قبلی تحت سیاست های حذف سرخپوستان غرب منتقل شدند. پس از خرید لوئیزیانا ، قانون مقابله با سرخپوستاندر سال ۱۸۳۴ قلمرو سرخپوستان در غرب رودخانه می سی سی پی به عنوان مقصد ایجاد کرد، تا زمانی که این منطقه نیز به مناطق و ایالت هایی برای استقرار اروپایی های آمریکایی تقسیم شد و تنها رزروهای مدرن سرخپوستان در محدوده ایالات ایالات متحده باقی ماند. آمریکای مرکزی
در روزگار پیش از کشف آمریکا توسط کریستف کلمب (دوران پیشاکلمبی) مناطق شمال غرب آمریکای مرکزی جزئی از تمدن سرخ‌پوستی آمریکای میانه بود. جوامع بومی آمریکای میانه، از طرف شمال سرزمین‌هایی از مکزیک مرکزی، و در سمت جنوب مناطقی تا کاستاریکا را مسکونی ساخته بودند. حق مالکیت بومیان اصلی قلمروی نیویورک
نیویورک محل تصمیمات مهمی در مورد حق مالکیت بومیان اصلی آن منطقه می‌باشد. بومیان اصلی ان منطقه حق مالکیت خود را دادخواهی کرده‌اند و به نتایجی دست یافته‌اند. از جمله دادگاه اول معروف قبیلهٔ اُنیدا (۱۹۷۴)، که اولین ادعای یک قبیله سرخ‌پوست بر سرزمین اجدادی خود بود و باعث شد که پرونده‌هایی در دادگاه فدرال در این زمینه تشکیل شود" و در دادگاه دوم (۱۹۸۵)، «اولین پرونده در خواست بازگشت مالکیت سرزمین اجدادی بومیان براساس قانون «دورهٔ غیرمجاز» پیروز شد.» هنگامی که دادگاه استیناف حوزهٔ دوم ایالات متحده مربوط به شکایت قبیلهٔ کایوگای نیویورک علیه پاتاکی برگزار شد، نیویورک تقریباً محل شکایت‌های زیادی در مورد حق مالکیت زمین‌های بومیان اصلی آمریکا بود (۲۰۰۵). این دادگاه معتقد است که آموزه عادلانه «لَچِز» (وظیفه " شکایت به موقع") تمام ادعاهای وابسته به زمین‌های قبیله ای را که به نظر می‌رسد در ارائهٔ درخواست حق تصرف ملک و مطالبهٔ خسارت یا تجاوز به حق است برای شاکیان قبیله ای و دولت فدرال به عنوان مدعی مداخله کننده منع می‌کند. از زمان صدور این حکم، هیچ قبیلهٔ شاکی نتوانسته در ادعای مالکیت زمین در دادگاه استیناف حوزه دوم"، به واسطهٔ قانون لَچِز از حق خود دفاع قاطع کند." ایالات متحده آمریکا
مناطق جغرافیایی و فرهنگی ایالات متحدهٔ آمریکا عبارت‌اند از: نیو انگلند، ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس، ایالت‌های جنوب، ایالت‌های غرب میانه (میدوست)، ایالت‌های جنوب غربی آمریکا و ایالت‌های غرب. بومی‌های کانادا
باوجود آنکه بسیاری از ایشان در نواحی شمالی کشور سکونت داشته و اکثریت جمعیت آن مناطق را تشکیل می‌دهند اما تعداد آن‌ها در استان‌های جنوبی کشور بیشتر است. البته باتوجه به جمعیت بیشتر این مناطق چندان به چشم نمی‌آید. بلوچ‌های آمریکایی
بلوچ‌های آمریکایی یک بخشی از بلوچ‌های آمریکایی دور از وطن اصلی خویش هستند که در آمریکا زندګی می‌کنند. زبان‌های بومی آمریکا
زبان‌های بومی آمریکا زبان‌هایی هستند که توسط سرخ‌پوستان از جنوبی‌ترین قسمت‌های آمریکای جنوبی تا شمالی‌ترین قسمت‌های آمریکای شمالی یعنی گرینلند و آلاسکا به آن سخن گفته می‌شود که شامل تمام قاره آمریکا می‌شود.این زبان‌های بومی شامل دهها خانواده زبانی مجزا و همینطور زبان‌های ایزوله و رده بندی نشده‌است.بر پایه گزارش یونسکو بسیاری از این زبان‌ها بشدت در معرض انقراض هستند و برخی نیز از بین رفته‌اند. در حال حاضر دو زبان یوتو-آزتک و زبان‌های آتاباسکی از بزرگترین خانواده‌های زبانی از این گروه هستند. تاریخ آمریکای مرکزی
تاریخ آمریکای مرکزی، مطالعهٔ تاریخ قسمت مرکزی آمریکاست. جامعه آمریکایی‌های بومی زمین‌های مرکزی مکزیک در شمال تا کاستاریکا در جنوب را اشغال کرده بودند. تائینو
تائینوها بومیان باهاما، آنتیل بزرگ و شمال آنتیل کوچک بودند که تا پیش از چیرگی اروپاییان بر اینجا، در این سرزمین‌ها می‌زیسته‌اند. پنداشته می‌شود که تائینوهای دریانورد با آراواکها در آمریکای جنوبی ارتباطاتی داشته‌اند. زبان تائینو نیز وابسته به زبان‌های آراواک بود که از آمریکای جنوبی تا دریای کارائیب گویشورانی داشته و می‌دارد. پاونی‌ها
پاونی‌ها قبیله‌ای از سرخ پوستان امریکا هستند که در غرب میانه ایالات متحده ساکن هستند. پاونی‌ها توسط دولت ایالات متحده به عنوان "ملت پاونی اوکلاهاما" شناخته می‌شوند. آن‌ها به زبان کادوان صحبت می‌کنند. افراد قبیله پاونی به سه گروه چاویی٬ کیت که هایی٬ پیتاهاویرتا٬ و اسکیدی تقسیم می‌شوند. اداره امور سرخ‌پوستان
اداره امور سرخ‌پوستان () اداره زیرمجموعه وزارت کشور ایالات متحده است، که به نمایندگی از طرف دولت فدرال، مسئولیت اداره و مدیریت ۵۵٬۷۰۰٬۰۰۰ هکتار (۲۲۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع) زمین تخصیص داده‌شده به بومیان آمریکایی را برعهده دارد. این زمین‌ها توسط ایالات متحده در اختیار بومیان سرخ‌پوست، قبایل بومی آمریکایی و بومیان آلاسکا قرار گرفته‌است. سرخ‌پوست
در آمریکای باستان زبان‌های فراوانی رواج داشته‌است که همگی از خانوادهٔ زبان‌های التصاقی شناخته می‌شوند. اما تا کنون هیچ خویشاوندی نزدیکی میان زبانهای این گروه از اقوام با دیگر این دسته زبانها مانند زبان چینی یا کره‌ای و زبانهای آلتایی مشاهده نشده‌است. امروزه شمار گویش‌وران این زبان در مکزیک به دو میلیون نفر و در آمریکا به نزدیک یک ونیم میلیون نفر می‌رسد. در کشورهای دیگری مانند گواتمالا، پرو، بولیوی، پاراگوئه، اکوادور، آلاسکا جمعیت بسیاری به یکی از زبان‌های بومیان آمریکایی گفتگو می‌کنند. این زبان‌ها در آمریکای شمالی شامل ناهواتل (آزتکی نو) در ایالات متحده و مکزیک و زبان‌های مایایی در نواحی گواتمالا و پاناما همچنین گوارانی در برزیل و پاراگوئه، آیمارا و کچوا در بولیوی پرو و اکوادور می‌باشد. گفتنی است زبان آیمارا در پرو و گوارانی در پاراگوئه حتی زمانی در دو دهه پیش زبان رسمی شدند. گوارانی هم‌اکنون نیز در پاراگوئه ارزشی پایین‌تر از زبان رسمی ندارد. استعمار اروپا در آمریکا
شروع این استعمار از سال ۱۴۹۲ بوده‌است. هر چند منطقه‌ای در استان نیوفاندلند و لابرادور در کانادا که قدمتش به سال ۱۰۰۰ میلادی می‌رسد که تنها منطقه سکونتی وایکینگ‌ها در کانادا و آمریکای شمالی به غیر از گرینلند بوده‌است.در سال ۱۴۹۷ میلادی کریستف کلمب رئیس هیئت اعزامی اسپانیا برای تجارت از طریق اقیانوس به آمریکا سفر کرد به زودی پس از آن اکتشاف و استعمار آمریکا توسط اروپاییان آغاز شد. اکتشافات اولیه در ساحل دریای کارائیب و جزایر هیسپانیولا، پورتوریکو و کوبا آغاز شد و سپس تا تمام مناطق آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی ادامه یافت. بوهیمیا، نیویورک
بوهیمیا (به انگلیسی: Bohemia) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سافک، نیویورک واقع شده‌است. بوهیمیا ۲۲٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۱۸۰ نفر جمعیت دارد و ۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. تاریخ ایالات متحده آمریکا
تاریخ ایالات متحدهٔ آمریکا از ورود بومیان آمریکا به آمریکای شمالی در حدود ۱۵۰۰۰ سال پیش از میلاد آغاز شده‌است. در گذر تاریخ، گروه‌ها و فرهنگ‌های متعددی در این سرزمین زندگی کرده‌اند که بسیاری از آن‌ها در سده شانزدهم میلادی رو به افول رفته و ناپدید گشتند. ورود کریستف کلمب در سال ۱۴۹۲، آغازگر استعمار اروپا در آمریکا بود. از سال ۱۶۰۰ به بعد، گروه‌ها و کلنی‌های مختلف و جدیدی در این سرزمین، از ملیت‌ها و نژادهای مختلف تشکیل شدند. امروزه، کشور ایالات متحده آمریکا، دارای بیشترین تنوع قومی و نژادی در میان تمامی کشورهای جهان است. اینوئیت
اینوئیت‌ها در شمال آمریکا و کانادا و بیشتر مناطق گرینلند ساکن هستند و فرهنگی مشابه دارند. آن‌ها گسترده‌ترین اقوام بومی قطب شمال از لحاظ جغرافیایی به‌شمار می‌آیند. پیما (مردم)
مردم پیما ، سرخپوستان آمریکای شمالی که به طور سنتی در امتداد رودخانه‌های گیلا و سالت در آریزونا، آمریکا و شمال مکزیک زندگی می‌کردند، این مردم به طور سنتی کشاورز بودند که در خانهای یک اتاقه زندگی می‌کردند و از رودخانه‌ها که در کنار منطقه زندگی آنان بود برای آبیاری زمینهای خود استفاده می‌کردند. این مردن همچنین کم و بیش به شکار و گردآوری هم مشغول می‌شد به طوری که رژیم غذایی کاملی داشته باشد. در سالهای خشکسالی، که در به طور متوسط هر یک سال در پنج سال رخ می‌داد، شکار و گردآوری تنها راه زندگی برایی این مردم بود. موهیکان
موهیکان یا ماهیکان (به انگلیسی: "The Mahican or Mohican"، به زبان موهیکان: Muhhekunneuw) یک قبیله بومی در شرق ایالات متحده آمریکا است که در اصل مقیم دره رودخانه هادسون (اطراف آلبانی، نیویورک) هستند. بعد از سال ۱۶۸۰ بسیاری از آن‌ها به استوک‌بریج ماساچوست رفتند. بعد از تشکیل دولت مستقل ایالات متحده، و در دورانی که دولت آمریکا سیاست «حذف سرخپوستان» را دنبال می کرد، بیشتر نژاد موهیکان طی سال‌های ۱۸۲۰ تا ۱۸۳۰ از سرزمین آباو اجدادی خویش آواره شده، و به سمت غرب، به شمال‌شرقی ویسکانسین مهاجرت کردند. بومیان جزیره استرالیا
بومیان جزیره استرالیا بومیان گوناگون سرزمین اصلی استرالیا و بسیاری از جزیره‌های پیرامونش همچون تاسمانی، فریزر، هینچینبروک، گروت، تیوا، به جز جزایر تنگه تورس، هستند. چیچیمکا
چیچیمکا اصطلاحی بود که سرخپوستان ناوز به مردم نیمه بدوی و بیابانگردی که در مناطق شمالی مکزیک و جنوب غرب آمریکای امروزی به‌سر می بردند اطلاق می نمودند. امروزه تنها به قومی به نام چیچیمکا خوناز این اصطلاح اطلاق می‌شود که در مکزیک به‌سر می‌برند. با این حال نام آن‌ها معمولاً به صورت ساده‌تر "خوناز" یا "اوزا" بیان می‌شود. پارک ملی یلواستون
بومیان آمریکا بیش از ۱۱٬۰۰۰ سال پیش در منطقه یلوستون زندگی می‌کردند. این منطقه در اوایل سده ۱۹ میلادی در جریان سفرهای لویس و کلارک کشف شد، گذشته از این مردان کوهستان (mountain men) در میانه سده ۱۹ بازدیدهایی را از منطقه داشتند ولی سازماندهی یلوستون تا دهه ۱۸۶۰ عملی نشد. بعد از تأسیس پارک، مسئولیت نگهداری از آن به ارتش ایالات متحده آمریکا سپرده شد، مدیریت پارک تا سال ۱۹۱۷ در اختیار ارتش باقی‌ماند و در آن سال به سازمان تازه تأسیس پارک‌های ملی منتقل گردید. صدها بنا در این منطقه ساخته شدند که به‌واسطه اهمیت تاریخی یا معماری مورد حفاظت قرار دارند، همچنین محققین بیش از ۱٬۰۰۰ محدوده باستانی را در محدوده پارک کشف کرده و مورد مطالعه قرار داده‌اند. ساموآیی آمریکایی
ساموآیی آمریکایی ها آمریکایی‌های نژاد ساموآیی هستند و شامل کسانی هستند که از دولت مستقل ساموآ و ساموآی آمریکا به ایالات متحده مهاجرت کردند. ساموآیی آمریکایی‌ها در سرشماری آمریکا به عنوان جزیره نشین‌های اقیانوس آرام در نظر گرفته می‌شوند و بعد از بومیان هاوایی بزرگترین گروه جزیره نشینان در آمریکا شناخته می‌شوند. قوی توندرا
همان گونه که از نامشان بر می‌آید، قوهای توندرا در مناطق توندرایی آمریکای شمالی، آلاسکا، و کانادا زندگی می‌کنند. آن‌ها در فصل زمستان و با سرد شدن هوا به سوی جنوب و ایالات متحده آمریکا مهاجرت می‌کنند. جمعیت‌های غربی این گونه در آلاسکا و یوکان زمستان را در کرانه غربی از جنوب آلاسکا تا کالیفرنیا و درون خاک آمریکا تا ایالت یوتا و جنوب‌تر تا نیو مکزیکو می‌گذرانند. جمعیت شرقی نیز زمستان‌ها در دریاچه‌های بزرگ و کرانه شرقی از مریلند تا فلوریدا و تگزاس به سر می‌برند. تاریخ ایالات متحده آمریکا
بومیان و سرخ‌پوستان به‌تدریج به درجات مختلف تکامل اجتماعی و فرهنگی رسیدند و نتیجهٔ آن، پدیدآوردن تمدن‌هایی بود که در اوج شکوفایی، به عالی‌ترین مدارج تمدن باستانی نایل شدند. این تمدن‌ها، مایا، تول تک‌ها، آزتک‌ها، اینکاها نام داشتند.