نسل‌کشی یهودیان به چه نامی معروف است؟
یهودستیزی
هولوکاست به کشتار دسته‌جمعی و نسل‌کشی نزدیک به شش میلیون نفر یهودی و پنج میلیون نفر دیگر بر پایه نژاد، مذهب، ملیت و عقیده در طی جنگ جهانی دوم به دست آلمان نازی و از ۱۹۴۱ تا انتهای ۱۹۴۵ در اردوگاه‌های مرگ آلمان نازی، گفته می‌شود. نسل‌کشی ارمنی‌ها
نسل‌کشی ارمنی‌ها (به ارمنی: Հայոց Ցեղասպանություն؛ به ترکی استانبولی: Ermeni Soykırımı) که گاهی با نام‌های دیگری چون هولوکاست ارامنه (پاکسازی نژادی)، کشتار ارامنه و نیز توسط خود ارمنی‌ها با عنوان جنایت بزرگ (به ارمنی:Մեծ Եղեռն) شناخته می‌شود، به نابودی عمدی و از پیش برنامه‌ریزی شده (نسل‌کشی) جمعیت ارمنی ساکن سرزمین‌های تحت کنترل امپراتوری عثمانی در دوران جنگ جهانی اول (۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ میلادی) توسط دولتمردان عثمانی و رهبران قیام ترکان جوان گفته می‌شود. عملیات در قالب کشتارهای دسته‌جمعی و نیز تبعیدهای اجباری در شرایطی که موجبات مرگ تبعیدشدگان را فراهم آورد، انجام می‌پذیرفت. امروزه تعداد کل قربانیان نسل‌کشی ارمنیان بین یک تا یک و نیم میلیون نفر برآورد شده‌است. در طی این دوران، تصوری برای تعدادی از سردمداران تُرک ایجاد شده بود مبنی بر اینکه ایجاد کشوری جدید و نوین (تُرکیه) برای تُرک‌ها در گرو ایجاد کشوری با یک نژاد واحد (یعنی تُرک‌ها) است و این کار با تصفیه نژادی که همان پاکسازی منطقه آناتولی از اقلیت‌های دینی و نژادی (به خصوص یونانیان، آشوریان و ارامنه) صورت می‌پذیرد. از این رو، دیگر گروه‌های قومی منطقه، از جمله آشوریان، یونانیان و کردها نیز به طریقی مشابه مورد حملهٔ تُرکان عثمانی قرار گرفتند؛ به گونه‌ای که بسیاری از محققان این رویدادها را نیز بخشی از همان سیاست نابودسازی قومی دولت‌مردان تُرک دانسته‌اند. امروزه این رویداد به‌طور گسترده به عنوان یکی از اولین نسل‌کشی‌های سده بیستم شناخته می‌شود. هولوکاست
هولوکاست (از یونانی "ὁλόκαυστον"، به معنی «همه‌سوزی») یا شوآ به کشتار دسته‌جمعی و نسل‌کشی نزدیک به شش میلیون یهودی اروپایی بر پایه نژاد، مذهب و ملیت در طی جنگ جهانی دوم به دست آلمان نازی و از ۱۹۴۱ تا پایان ۱۹۴۵ در اردوگاه‌های مرگ آلمان نازی، اطلاق می‌شود. کشتارها به شکل سازمان‌یافته شامل شلیک دسته‌جمعی در پوگروم‌ها؛ سیاست پاکسازی از راه کار اجباری در اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی؛ همچنین وانت‌ها و اتاق‌های گاز در اردوگاه‌های پاکسازی آلمانی از جمله آشویتس، بلزک، خلمنو، مایدانک، تربلینکا، و سوبیبور می‌شدند. حدود دو سوم جمعیت یهودی اروپا در این رویداد کشته شدند. اردوگاه مرگ
اردوگاه‌های مرگ به مجموعه اردوگاه‌های آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم (۴۵–۱۹۳۹) اطلاق می‌شود که با هدف کشتار سیستماتیک میلیون‌ها تن با گاز و کار شدید تحت گرسنگی ساخته شده بودند. گروه‌های زیادی در دسته قربانیان این اردوگاه‌ها قرار داشتند اما هدف اصلی یهودیان بوده‌اند. این نسل‌کشی «راه حل نهایی» رایش سوم برای مسئله یهودیان بود. تلاش نازی‌ها در نسل‌کشی یهودیان در مجموع به عنوان هولوکاست شناخته شده‌است.
هولوکاست در آلبانی
هولوکاست در آلبانی به زنجیره ای از جنایت‌ها علیه یهودیان در آلبانی بزرگ گفته می‌شود که توسط آلمانی‌ها، ایتالیایی‌ها، و آلبانی‌تبارهای پشتیبان آن‌ها در هنگام اشغال آلبانی توسط ایتالیا و آلمان و در طی جنگ جهانی دوم پدید آمدند. در جریان جنگ، نزدیک به ۲۰۰۰ یهودی از دیگر مناطق به آلبانی پناه برده بودند. بیشتر این پناهنده‌های یهودی از سوی جمعیت‌های محلی به خوبی مورد استقبال قرار گرفتند، اگرچه آلبانی خود نخست توسط ایتالیای فاشیست و آلمان نازی اشغال شده بود. مردم آلبانی اغلب این پناهندگان یهودی را در دهکده‌های کوهستانی استقرار می‌دادند و تا آن‌ها سپس از راه دریای آدریاتیک به ایتالیا فرار کنند. بعضی یهودیان نیز به نیروهای مقاومت در سراسر آلبانی پیوستند. نظریه نسل‌کشی مضاعف
نظریه نسل‌کشی مضاعف این ایده را مطرح می‌کند که دو نسل‌کشی در اروپای شرقی رخ داده‌است، نخست در هولوکاست نازی‌ها اقدام به کشتار یهودیان کردند و در نسل‌کشی دوم اتحاد جماهیر شوروی علیه مردم محلی قتل‌عام به راه انداخت. این تئوری اولین بار در دههٔ ۱۹۹۰ در کشورهای بالتیک رایج شد. بعضی از نسخه‌های این نظریه، یهودیان را به شرکت در کشتار شوروی متهم می‌کنند و از این رو مشارکت محلی در هولوکاست را تلافی آن اقدام توصیف می‌کنند. یهودیان
جُهود واژه‌ای است در زبان فارسی با ریشهٔ آرامی که اشاره به یهود دارد. به نظر بیشتر یهودیان امروزه این واژه برای تحقیر به کار می‌رود. رافائل لمکین
رافائِل لِمکین (؛ – ) حقوقدان لهستانی یهودی‌تبار بود که بیشتر برای وضع واژهٔ نسل‌کشی و آغاز کنوانسیون منع و مجازات جرم نسل‌کشی شناخته شده‌است. لمکین واژهٔ نسل‌کشی را در سال ۱۹۴۳ یا ۱۹۴۳ از genos (خانواده، قبیله، یا نژاد به یونانی) و -cide (کشتن به لاتین) ساخت. قربانیان هولوکاست
علاوه بر یهودیان، این گروه‌ها نیز مورد هدف نازی قرار گرفتند: لهستانی‌ها (دو و نیم میلیون از کشته شدگان لهستانی، غیر یهودی بودند)، اسلاوها، مردم شوروی (به ویژه اسیران جنگی)، کولی‌ها و به‌طور کلی کسانی که به «نژاد آریایی» تعلق نداشتند؛ بیماران روانی، ناشنوایان، معلولین جسمی، عقب‌ماندگان ذهنی، همجنس‌گرایان، تراجنسی‌ها؛ مخالفان سیاسی از جمله سوسیال دموکرات‌ها و سوسیالست ها؛ دگراندیشان مذهبی برای مثال شاهدان یهوه. با در نظر گرفتن تمام قربانیان، نازی‌ها به‌طور سازمان‌یافته حدود شش میلیون یهودی و یازده میلیون نفر دیگر را در طول جنگ قتل عام کردند. به باور دونالد نیویک، با در نظر گرفتن مرگ غیرنظامیان شوروی، شمار کل قربانیان به ۱۷ میلیون می‌رسد. اخراج یهودیان از انگلستان
در این بین یهودیان هم در کلیسا و هم در بین مردم عادی منفور می‌شدند. یهودستیزی در اروپا در حال گسترش بود، انگلستان قرون وسطی نیز یهودی‌ستیز بود. تصویری از یهودیان به عنوان یکی از چهره‌های شیطان که از مسیحیان متنفرند، گسترش یافت، و اسطوره‌های یهودستیزانه مثل یهودی سرگردان که از آیین‌های قتل نشات گرفته بود و در سراسر انگلستان، ولز و اسکاتلند گسترش یافته بود، به وجود آمد. در موارد مکرر به افترای خون اشاره می‌شد، اینکه یهودیان به شکار کودکان و استفاده از خون آن‌ها در ماتزا متهم می‌شدند. یهودی‌ستیزی شورش‌های زیادی را در پی خود داشت که باعث کشته‌شدن یهودیان بسیاری شد. از معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به کشتار ۱۰۰ یهودی در شهر یورک در سال ۱۱۹۰ اشاره کرد. نسل‌کشی ارمنی‌ها
«جِنِساید» به فارسی «نسل‌کشی» یا «نژادکشی»، اولین بار در سال ۱۹۳۳ میلادی از سوی یک حقوق دان لهستانی به نام رافائل لمکین ابداع شد. وی در جریان (پنجمین کنفرانس بین‌المللی یکنواخت‌سازی حقوق جزا) در مادرید، پیشنهاد کرد که نابود کردن گروه‌های نژادی، مذهبی یا اجتماعی از لحاظ حقوق بین‌الملل جرم محسوب شود. وی این عقیده را در کتاب خود تحت عنوان «نقش دول محور در اروپای اشغالی» که در سال ۱۹۴۴ میلادی منتشر شد، به تفصیل بیشتری مورد بحث قرار داد. مباحث و تعاریف وی مبنای تنظیم کنوانسیون نسل‌کشی سازمان ملل متحد قرار گرفت. به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارمنی‌ها
به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارمنی‌ها () در واقع پذیرش رسمی آن است که نسل‌کشی سیستماتیک و تبعید اجباری ارامنه توسط امپراتوری عثمانی (ترکان جوان) در سال ۱۹۱۵ میلادی رخ داد و در طول جنگ جهانی اول تا ۱۹۲۳ ادامه یافت. از این واقعه به عنوان نسل‌کشی یاد می‌شود. اکثر مورخانی که خارج از کشور ترکیه به بررسی این واقعه پرداختند، اذیت و آزار عثمانی‌ها بر علیه ارمنیان را یک نسل‌کشی به حساب می‌آورند. با این وجود علی‌رغم به رسمیت شناخته شدن نسل‌کشی و کشتار ارمنیان در متون آکادمیک و دروس دانشگاهی و همچنین در جوامع مدنی، برخی از دولت‌ها به دلیل نگرانی‌های دیپلماتیک در مورد روابط این دولت‌ها با جمهوری ترکیه، در برابر اینکه رسماً این قتل‌ها را به عنوان نسل‌کشی تأیید کنند اجتناب کردند. اما از ۲۰۲۱، دولت‌ها و پارلمان‌های ۳۳کشور - از جمله ایالات متحده آمریکا، آلمان، فرانسه، ایتالیا، کانادا، روسیه و برزیل - رسماً نسل‌کشی ارامنه را به رسمیت شناختند. انکار هولوکاست
انکار هولوکاست ، عمل انکار نسل‌کشی یهودیان در جریان هولوکاست در جنگ جهانی دوم است. منکران هولوکاست یک یا چند مورد از موارد رو به رو را اظهار می‌کنند: عملیات راینهارت
عملیات راینهارت (به آلمانی: "Aktion Reinhardt" یا "Einsatz Reinhard") نام رمزی برای طرح پنهانی نازی‌ها در جریان جنگ جهانی دوم برای نابودسازی کامل یهودیان لهستانی در قلمرو دولت عمومی لهستان اشغالی بود. این مرگبارترین بخش از هولوکاست با ارائهٔ اردوگاه‌های مرگ به پیش رفت. کنفرانس بین‌المللی هولوکاست و نسل‌کشی
بدنبال برگزاری کنفرانس یک جنجال مطبوعاتی بین‌المللی رخ داد. این موضوع جنگ لبنان را تحت الشعاع قرار داد، این کنفرانس انعکاس مختصری در روزنامه‌های اسرائیل داشت. اگرچه برخی از روزنامه نگاران اسرائیلی از اقدامات دولت خود انتقاد کردند. با اینحال، ناهوم بارنیا توضیح داد: «ما سالها در مورد توطئه سکوت صحبت می‌کردیم که ملتهای جهان در مورد هولوکاست به دلایل مصلحت اندیشانه یا استثمار سیاسی سکوت کرده بودند و اکنون می‌دانستیم که این برای ما نیز اتفاق می‌افتد.» در هاآرتس، آموس ایلون رفتار ید وشم در خودداری اسرائیل از به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارامنه را محکوم کرد، و اظهار داشت: «اگر دولت ایتالیا (برای جلوگیری از صدمه زدن به طلبکاران و مدعیان آلمانی خود) هاوسنر را آراد می‌کرد چه می‌گفتند؟ کنفرانس علمی بین‌المللی در مورد نسل‌کشی در رم، از هولوکاست یهودی در سالهای ۱۹۴۰–۱۹۴۵ دیگر ذکری به میان نخواهد آمد؟» آراد پاسخ داد که وی با مقایسه برگزارکنندگان هولوکاست با سایر نسل‌کشی‌ها، به ویژه ارمنستان مخالف است. ایلون در پایان گفت: «شرکت کنندگان با برداشت خاصی از ید وشم، با قامت اخلاقی مناسب و استقلال سیاسی و فکری خود به کشورهای خود بازگشتند.» هولوکاست
زیر سؤال بردن نسل‌کشی هولوکاست، در برخی کشورها مانند آلمان، فرانسه و اتریش جرم محسوب می‌شود. دلیل تصویب چنین قوانینی در این کشورها، انکار واقعیت‌های تاریخی و جلوگیری از یهودستیزی و سوءاستفاده هواداران حزب نازی و نژادپرستان اعلام شده‌است. نسل‌کشی ایزدی‌ها
نسل‌کشی ایزدی‌ها به جنایات جنگی، کشتار جمعی برنامه‌ریزی شده و هدفمندِ ایزدیان و به بردگی جنسی کشاندن زنان به‌دست حکومت اسلامی عراق و شام (داعش) علیه اقلیت مذهبی کردزبان ایزدی سالِ ۲۰۱۴ میلادی در عراق و سوریه اشاره دارد. در ژوئن ۲۰۱۶ سازمان ملل متحد گفته‌است "داعش علیه ایزدیان مرتکب نسل‌کشی شده‌است" و داعش به دنبال نابودی کاملِ این دین و به‌اجبار مسلمان‌کردن ایزدیان است. تئوری توطئه نسل‌کشی سفیدپوستان
نسل‌کشی سفیدپوستان، یا تئوری توطئه جایگزینی سفیدپوستان، یک تئوری توطئه برترپنداری نژاد سفید است که بیان دارد نقشه‌ای، که معمولاً یهودیان برای آن مقصر دانسته می‌شوند، برای اختلاط نژادی، ازوداج درون‌نژادی، مهاجرت گسترده غیر سفیدپوستان، باروری زیر سطح جایگزینی برای سفیدپوستان، سقط جنین، مصادره زمین‌های دولتی سفیدپوستان، جرایم برنامه‌ریزی‌شده و حذف‌گرایی در کشورهای سفیدپوست است تا از راه همگون‌سازی اجباری، مهاجرت و نسل‌کشی خشن نژاد سفیدپوستان منقرض شود. به‌طور کمتر، سیاه‌پوستان، هیسپانیک‌ها و مسلمانان برای نقشه پنهانی مقصر شناخته می‌شوند اما بیشتر از مهاجران، مهاجران بارور، مهاجمان یا غاصبان خشن مقصر شناخته می‌شوند. هولوکاست
از جمله کشتارهای این دوره می‌توان به کشتار پوناری نزدیک ویلنیوس در جمهوری شوروی سوسیالیستی لیتوانی اشاره کرد که در آن آینزاتس‌گروپ B و همدستان لیتوانیایی آن‌ها ۷۲٬۰۰۰ یهودی و ۸٬۰۰۰ لیتوانیایی غیریهودی و لهستانی را کشتند. در کشتار کامیانتس-پودیلسکی در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین، نزدیک به ۲۴٬۰۰۰ یهودی میان ۲۷ تا ۳۰ اوت ۱۹۴۱ کشته شدند. بزرگترین کشتار اما در دره‌ای موسوم به بابی یار بیرون کی‌یف بود که در آن ۳۳٬۷۷۱ یهودی در روزهای ۲۹ و ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۱ کشته شدند. آینزاتس‌گروپ C و گردان‌های پلیس نظم با کمک شبه‌نظامیان اوکراینی دست به این کشتار زدند، و ارتش ششم آلمان نیز در گردهم‌آوردن قربانیان و انتقال ایشان برای شلیک نهایی یاری رساند. در سراسر جنگ نیز آلمانی‌ها به استفاده خود از این دره برای کشتارهای جمعی ادامه دادند و شمار کل کشته‌شدگان در آنجا بالغ بر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر می‌شد. نسل‌کشی ارمنی‌ها
۲۴آوریل، سالروز اولین نسل‌کشی سده ۲۰ (میلادی) است که اساساً از طرف ارمنیان یادآوری می‌شود. ارمنیان هر ساله، به منظور گرامیداشت یاد و خاطرهٔ ۱/۵ میلیون ارمنی، که در ۱۹۱۵ میلادی به دست دولت عثمانی قتل‌عام شدند؛ در ارمنستان و سراسر جهان، با هدف روشن کردن افکار عمومی، مراسم بزرگداشتی برپا می‌کنند. هولوکاست در بلاروس
هولوکاست در بلاروس به کشتار و پاکسازی سیستماتیک یهودیان ساکن جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس سابق در جریان اشغال آن توسط آلمان نازی در جنگ جهانی دوم گفته می‌شود. به تخمین تاریخ‌دان آمریکایی لوسی داویدوویچ، از میان ۳۷۵٬۰۰۰ یهودی ساکن در بلاروس شوروی پیش از جنگ جهانی طبق داده‌های شوروی، ۶۶ درصد از ایشان در جریان هولوکاست جان خود را از دست دادند. در طی این دوره همچنین ۹۰ درصد یهودیان کشورهای حوزه دریای بالتیک کشته شدند. کشتار ۲۹ اکتبر ۱۹۴۱ در کاوناس
کشتار ۲۹ اکتبر ۱۹۴۱ در کاوناس معروف به عملیات بزرگ، بزرگترین کشتار جمعی یهودیان لیتوانیایی بود. جنگ صلیبی کاتاری
کورت یوناسون و کارین سولویگ بیورنسون جنگ صلیبی کاتاری را به‌عنوان «نخستین نسل‌کشی ایدئولوژی» توصیف می‌کنند. کورت یوناسون و فرنگ چالک — که با یکدیگر مرکز مطالعات نسل‌کشی و حقوق انسانی را در مونتریال تأسیس کردند — در کتابی در رابطه با نسل‌کشی با نام "تاریخ و جامعه‌شناسی نسل‌کشی: تحلیل و مطالعات موردی" به جنگ صلیبی کاتاری به‌طور مفصل پرداخته‌اند. کشتار
کشتار یا قتل‌عام ، گونه‌ای از قتل است که معمولاً قربانیان زیادی را شامل می‌شود و به لحاظ اخلاقی غیرقابل قبول قلمداد می‌شود، به ویژه اگر توسط صحنه‌گردانان سیاسی علیه قربانیان بی‌دفاع صورت بگیرد. کلمه لاتین وام‌واژه‌ای فرانسوی به معنای سلاخی‌کردن یا کشتار است. کشتار کامیانتس-پودیلسکی
در ۲۷ و ۲۸ اوت، یک گروه از آینزاتس‌گروپن (واحدهای کشتار متحرک) در کامیانتس-پودیلسکی و نیز نیروهای تحت فرماندهی رهبر اس‌اس و پلیس در منطقه جنوب، ژنرال اس‌اس فریدریش یکلن، دست به کشتار کلیت جوامعی از یهودیان، اعم از اخراجی‌ها و مردم محلی، زدند. بر پایه‌گذارش یکلن، در مجموع ۲۳٬۶۰۰ یهودی در جریان این اقدام کشته شدند. این کشتار یکی از نخستین عملیات‌های گسترده کشتار دسته‌جمعی در راستای راهی برای دستیابی به راه حل نهایی در رایخس‌کومیساریات اوکراین بود. پیش از آن در درون خاک اتحاد جماهیر شوروی، زنجیره کشتارهایی مشابه در شهر ژیتومیر آغاز شد که از ۹ ژوئیه ۱۹۴۱ تا ۱۹ سپتامبر ادامه داشتند و شهر را "عاری از یهود" ساختند. در این شهر سه عملیات کشتار توسط پلیس آلمان و اوکراین صورت گرفت که در مجموع ۱۰ هزار یهودی در آن کشته شدند. به دنبال کشتار کامیانتس-پودیلسکی، کشتار دیگری در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۱ توسط اس‌اس و شبه نظامیان اوکراینی در وینیتسا صورت گرفت که در آن ۲۸٬۰۰۰ یهودی به ضرب گلوله کشته شدند؛ و دیگری کشتار ۳۳٬۷۷۱ یهودی در ۲۹ سپتامبر در بابی یار. روز جهانی یادبود هولوکاست
روز جهانی یادبود هولوکاست () روزی بین‌المللی است که هر سال در ۲۷ ژانویه به یاد تراژدی هولوکاست که در جنگ جهانی دوم رخ داد برگزار می‌شود. این روز یادآور نسل‌کشی است که منجر به مرگ حدود ۶ میلیون نفر یهودی، ۵ میلیون نفر اسلاوها، ۳ میلیون معلول شد. در تاریخ ۱ نوامبر ۲۰۰۵ در طی چهل و دومین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد قطعنامه‌ای اعلام شد که این قطعنامه پس از یک جلسه ویژه در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۵ به تصویب رسید که به موجب آن مجمع عمومی سازمان ملل متحد شصتمین سالگرد آزادی اردوگاه‌های کار اجباری و پایان هولوکاست را اعلام کرد. در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۵، اردوگاه آشویتس بزرگ‌ترین اردوگاه مرگ آلمان نازی، توسط ارتش سرخ آزاد شد. به‌موجب قطعنامه ۶۰/۷، روز ملی بزرگداشت یادبود قربانیان توسط رومان هرتسوگ رئیس‌جمهور فدرال آلمان ثبت شد و (روز یادبود قربانیان سوسیالیسم ملی) در ۳ ژانویه ۱۹۹۶ و روز یادبود هولوکاست در ۲۷ ژانویه هر سال از سال ۲۰۰۱ به بعد در بریتانیا برگزار می‌شود. روز یادبود هولوکاست نیز یک رویداد ملی در انگلستان است و در ایتالیا تعطیلات عمومی می‌باشد. مردم‌کشی
به گفته رومل این جرایم جزو نسل‌کشی نمی‌باشند زیرا بر اساس گروه‌های خاص (مانند نژادی یا قومی) و انتخابی، طبقه‌بندی نمی‌شوند بلکه طیفی از مخالفین داخلی را هدف می‌گیرند و برای همین هم او واژه کشتار داخلی را به عنوان مکملی بر نسل‌کشی ابداع کرد. درباره یهودیان و دروغ‌های آنان
لوتر می‌نویسد که یهودیان بیش از هر چیز به نژاد پیامبران و اینکه ابراهیم، سارا، اسحاق، ربکا، یعقوب و دوازده پسر اسرائیل را به عنوان اجداد خود دارند می‌نازند. آنها خود را اشراف زاده می‌نامند و تنها افراد با اهمیت در این دنیا میدانند و ما گوئیم که در برابر آنها جنتیل نامیده می‌شویم در چشمان آنان اهمیتی بیشتر از مشتی کرم بی‌ارزش نداریم. این به خاطر این است که ما به خانواده اشرافی آنها تعلق نداریم و پدران و پدربزرگان ما مانند آنها نیستند. این مهمترین دلیل پافشاری آنان است ولیکن کسی می‌تواند به این نژاد بنازد که مسیح آن، عیسی مسیح، را رد نکرده باشد. لوتر می‌نویسد که پیامبران عهد عتیق هیچگاه به نژاد خود نمی‌نازیدند و بلکه خود را فروتن می‌دانستند. به عقیده لوتر قوم برگزیده خداوند بعد از آمدن مسیح بی معنی است و او اعتقاد دارد که نابودی معبد دوم اورشلیم و پخش شدن یهودیان در سراسر دنیا نشاندهنده رها شدن آنان توسط خداوند است. محمدجواد ظریف
ظریف سپس در صفحه فیس‌بوک خود سخنانش در توییتر را تأیید کرده و بار دیگر کشتار یهودیان به دست نازی‌ها و کشتار و سرکوب فلسطینی‌ها به دست صهیونیست‌ها را محکوم کرد. محکوم کردن هولوکاست و انکار نکردن آن چند بار دیگر از طریق فیسبوک ظریف با این عنوان مطرح شد که صهیونیست‌ها، «بهانه واهی انکار هولوکاست» توسط ایران را ابزار تخریب وجهه و حیثیت ملی ایران کرده‌اند و می‌گویند که ایران با ساخت بمب اتم می‌خواهد هولوکاست جدیدی ایجاد کند: آدولف آیشمن
آدولف اتو آیشمن مسئول «اداره امور مربوط به یهودیان» در «اداره اصلی امنیت رایش» بود. وی که از افسران بلندپایه حزب نازی بود، در جریان جنگ جهانی دوم، دستور فرستادن بسیاری از یهودیان را به «کوره‌های آدم‌سوزی» صادر کرده‌بود. وی پس از شکست آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، موفق شد تا به همراه خانواده‌اش به آرژانتین فرار کند، اما توسط موساد شناسایی شد و توسط یک گروه کماندویی متشکل از افسران موساد و شاباک، ربوده و به اسرائیل آورده شد. وی در دادگاهی در اورشلیم به ۱۵ جرم مختلف که مهم‌ترین آن‌ها «جنایت علیه قوم یهود»، «جنایت علیه بشریت» و «جنایت جنگی در دورهٔ آلمان نازی» بود، متهم و محکوم شد. وی در سال ۱۹۶۲ میلادی در اسرائیل «اعدام» شد. نسل‌کشی یونانیان
در دسامبر سال ۲۰۰۷ انجمن بین‌المللی محققان نسل‌کشی به عنوان اولین و خبره‌ترین سازمان در مورد مسائل نسل‌کشی مصوبه‌ای را به تصویب رساند که بر طبق آن کشتار یونانیان مقیم عثمانی به وسیلهٔ ترکان در طول سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۳ رسماً «نسل‌کشی» خوانده شد. استفاده از واژهٔ «نسل‌کشی یونانیان» این موضوع را به اثبات می‌رساند که یونانی‌های مقیم عثمانی نیز به همراه دیگر گروه‌های مسیحی منطقه از جمله ارامنه و آشوریان از اهداف پاکسازی‌های نژادی ترکان عثمانی بوده‌اند. این نتیجه در روز ۱ دسامبر ۲۰۰۷ به تصویب رسید و در نهایت در روز ۱۶ دسامبر گزارش رسمی آن توسط انجمن (IAGS) برای عموم مردم پخش گردید. مصوبهٔ سازمان (IAGS) با رأی موافق اکثریت اعضای انجمن به تصویب رسید. با این حال تعداد اندکی از اعضای انجمن معتقد بودند که اعلام رسمی چنین نتیجه‌ای هنوز نیازمند تحقیقات تخصصی بیشتری است. آن‌ها همچنین در این‌باره نام محققانی را برشمردند که در زمینهٔ نسل‌کشی ارامنه نیز آثار متعددی به چاپ رسانده‌اند. از آن جمله می‌توان به تانر آکام، پیتر بالاکیان، استفان فینشتاین، اریک ویتز و رابرت ملسون اشاره کرد. پوریم
داستان تورات رخداد بزرگ تصمیم به کشتار یهودیان را به پایتخت ایران و زمان خشایارشا انتقال داده‌است به‌عبارت بهتر یهودیان اورشلیم در سده‌های بعدی در تورات خودشان داستان یهودی‌ستیزی را مربوط به دوران خشایارشا دانسته‌اند که در پایتخت ایران اتفاق افتاده‌است و داستان استر و مردخای را ابداع نموده‌اند؛ در این داستان گفته می‌شود که وزیر بزرگ خشایارشا که «هامان بن هَمداتا اجاجی» بود محرک اصلی برای صدور فرمان کشتار یهودیان سراسر کشورهای تابع شاهنشاهی هخامنشی بود. اماهامان از قبیلهٔ اِجاج بود که از قبایل کهن قوم کنعانی در فلسطین است و یهودیانی که به فلسطین کوچانده شده بودند مدت‌های درازی با آن‌ها درگیری داشتند. می‌توان اندیشیدهامان کاهنان مصری را برای ویران کردن معبد یهودیان در جنوب جزیرهٔ الفانتین به اتهام قربانی کردن گاو در معبدشان برانگیخته باشد تا یهودیان را برای شورش برانگیزد و ایشان را به کشتن دهد و کین دیرینهٔ قوم خود را از آن‌ها بازگیرد. داستان یهودی‌ستیزی‌هامان قابل توجیه است زیرا اجاجی‌ها بنا به داستان‌های تورات از قدیم با اسرائیلیان دشمن بوده و جنگ‌ها با یکدیگر داشته‌اند؛ شایدهامان یکی از بلندپایگان در دستگاه حاکم هخامنشی در مصر بود زیرا هم کنعانیان هم یونایان و هم مصریان در آن دستگاه بوده‌اند. در این زمینه نام‌های بسیاری از آرامیان در سده‌های پنجم و چهارم برای ما مانده که در مصر سکنی داشته‌اند، در گورستان آرامی‌ها در مصر نام‌های ایرانی همچون «بغه‌داته» نیز دیده می‌شود ولی نام پدر و پدربزرگشان آرامی است و نشانهٔ قومی سرزمین خودشان در کنارشان دفن گردیده‌است و این نشان از آن دارد که برخی کسان آن‌ها که مناصب بلند در دستگاه دولتی هخامنشی در مصر داشتند در نسل‌های بعد نام ایرانی برای خود گمارده بودند. با این اوصاف‌هامان اجاجی یک آرامی‌تبار خالص بوده و بی‌شک در مصر می‌زیسته ولی در داستان تورات اورشلیم تبدیل به وزیر خشایارشا گردیده‌است. نسل‌کشی
نسل‌کشی هرگونه اقدام و مبادرت به نابودی و حذف فیزیکی بخش یا کلیت گروهی نژاد، قومی، ملی، مذهبی یا ایدئولوژیکی است. زمانی که تعبیرهای جزئی در مورد نسل‌کشی تغییر می‌کرد، نخستین تعریف قانونی این کردار در بیانیهٔ سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸ و پیرامون «"جلوگیری و مجازات جرم نسل‌کشی"» شکل گرفت. وانت گاز
بهره‌گیری آلمان نازی از وانت‌های گاز برای کشتار یهودیان و دیگر مردمان در طی هولوکاست ریشه در برنامهٔ هومرگی آن‌ها در ۱۹۳۹ داشت. به «مؤسسه صنعتی جرم‌یابی» ("Kriminaltechnisches Institut der Sicherheitspolizei"، به شکل کوتاه KTI) از اداره اصلی امنیت رایش دستور داده شده بود تا روشی مناسب برای کشتار پیدا کند و این مؤسسه نیز کشتن توسط گاز کربن مونوکسید را پیشنهاد داد. در اکتبر ۱۹۳۹، نازی‌ها از این گاز برای کشتن زندانیان دژ پوزنان استفاده کرد؛ نخستیان قربانیان این روش یهودیان و لهستانی‌های آورده شده از مراکز مربوط به بیماران روانی بودند. به گفته شاهدان از دسامبر ۱۹۳۹ به بعد، اتاق‌های گاز متحرک برای کشتن زندانیان تیمارستان‌ها در پومرانی، پروس خاوری، و لهستان به کار گرفته می‌شدند. کشتار جمعی
کشتارهای جمعی ممکن است توسط افراد یا حتی توسط سازمان‌ها انجام شود. این کشتارها همچنین می‌تواند شامل قتل تعداد زیادی از شهروندان توسط دولت‌های محلی و مأمورین آنها باشد. تیراندازی به معترضین غیرمسلح، پرتاب نارنجک به درون زندان‌ها و اعدام تصادفی شهروندان غیرنظامی نیز از موارد کشتار جمعی محسوب می‌شود. انجام کشتار جمعی متفاوت با کشتار دوره‌ای است که در آن مرتکب در چند نوبت و در مکان‌های متفاوت و در زمانی مشخصی بین آنها دست به کشتن دو نفر یا بیشتر می‌زند و همچنین متفاوت با آدم‌کشی زنجیره‌ای است که در آن قاتل تعداد زیادی را در محدوده زمانی طولانی به قتل می‌رساند. بزرگترین کشتارهای جمعی تاریخ تلاش برای نابودی گروهی از مردم و جوامع بر اساس قومیت و مذهب بوده است که بعضی از این کشتارها با عنوان نسل‌کشی و بقیه با نام جنایات علیه بشریت شناخته می‌شود. آدولف هیتلر
در میان سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵، اس‌اس با همکاری دولت‌ها و نیروهای به خدمت‌گرفته‌شده از کشورهای اشغالی، مرگ حداقل ۱۱ میلیون غیرنظامی شامل ۶ میلیون یهودی (دو سوم جمعیت یهودی اروپا) و بین ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ کولی را سبب شد. کشتارها در اردوگاه‌های کار اجباری، اردوگاه‌های مرگ، گتوها و از طریق اعدام‌های جمعی صورت می‌گرفتند. بسیاری از قربانیان هولوکاست در اتاق‌های گاز جان خود را از دست دادند و بسیاری دیگر به دلیل گرسنگی و بیماری کشته شدند یا در زمان کار به عنوان برده در اردوگاه‌ها جان دادند. در کنار نسل‌کشی یهودیان، نازی‌ها قصد داشتند که جمعیت مناطق فتح‌شده را ۳۰ میلیون نفر کاهش دهند و برنامه داشتند از طریق «طرح گرسنگی» (انحصار غذا به شهروندان و نیروهای نظامی آلمانی) به این هدف برسند. نقشه نابودی شهرها را داشتند و تصمیمشان برای مالکیت زمین‌ها این بود که آن‌ها را به دامان طبیعت بازگردانند یا به جمعیت آلمانی که قرار بود در آن مناطق ساکن شوند اعطا کنند. در مجموع، طرح گرسنگی و طرح جامع برای شرق می‌توانست منجر به گرسنگی ۸۰ میلیون نفر در اتحاد شوروی شود. این نقشه‌ها که تنها بخشیشان عملی شد، باعث مرگ‌های بیشتر شدند که مجموع غیرنظامی‌ها و اسیرانی که در کشتار داخلی جانشان را از دست دادند به حدود ۱۹٫۳ میلیون نفر می‌رساند. پاک‌سازی قومی
بر اساس کتاب یوشع، در فاصلهٔ ۱۲۵۰ تا ۱۰۵۰ پ. م یهودیان برای به دست آوردن سرزمین موعودی که به گفتهٔ خودشان خدا بدان‌ها وعده داده‌بود، دست به کشتار و پاک‌سازی جمعیتی در این سرزمین زدند. بر اساس نوشته‌های کتب عهد عتیق، خدای قوم یهود «یهوه»، بدان‌ها فرمان داد پس از تسخیر هر شهر، اقدام به کشتن همهٔ افراد آنجا اعم از مرد، زن، کودک، میانسال و بزرگسال کنید. به‌طور مثال در کتاب یوشع فصل هشت آیات ۱ تا ۲۹ شرح کاملی از چگونگی تسخیر و کشتار مردمان روستای کنعانی آی موجود است. بر اساس خوانش‌های مذهبی، این واقعه موردی خاص و استثنایی‌است که خدا، یک قوم را به دلیل سنت‌های فاسدشان به وسیلهٔ قوم بنی اسرائیل مجازات کرده‌است، همان‌گونه که این مجازات را علیه خود بنی اسرائیل در زمانی که در گناه افراط می‌کند به وسیلهٔ قوم‌های دیگر اعمال می‌کند؛ و اینکه مجازات خدا به وسیلهٔ یک قوم یا به وسیلهٔ ابزارهای طبیعی مانند سیل از پیش خبر دادن قضاوت نهایی بشر و مجازات پیشِ روی افراد فاسد است. آدولف هیتلر
هاینریش هیملر و راینهارت هایدریش کسانی بودند که این نسل‌کشی را سازماندهی و اجرا کردند. اسناد کنفرانس وانزه که در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲ به رهبری هایدریش، با حضور ۱۵ مقام ارشد نازی برگزار شد، واضح‌ترین مدرک برنامه‌ریزی نظام‌مند برای هولوکاست است. در ۲۲ فوریه، ثبت شده‌است که هیتلر گفته‌است «ما فقط با نابودی یهودیان می‌توانیم سلامتیمان را پس بگیریم.» به‌طور مشابهی، در ملاقاتی مقامات قلمروهای شرقی به تاریخ ژوئیه ۱۹۴۱، هیتلر گفت که راحت‌ترین برای آرام‌سازی سریع مناطق اشغالی «شلیک به هرکسی که عجیب به نظر می‌رسد است.» هرچند هیچ مدرکی مبنی بر دستور مستقیم هیتلر برای کشتار جمعی یافت نشده‌است، سخنرانی‌های عمومی او، دستورهایش به فرماندهان و خاطرات مقامات نازی نشان می‌دهد او از کشتار یهودیان اروپا اطلاع داشت و اجازه آن را صادر کرده بود. در طول جنگ، هیتلر به تکرر از وقوع پیشبینی خودش در سال ۱۹۳۹، مبنی بر اینکه یک جنگ جهانی باعث نابودی نژاد یهود می‌شود، سخن می‌گفت. هیتلر آینزاتس‌گروپن—جوخه‌های آتش شبه‌نظامی در لهستان، بالتیک و شوروی— را تأیید کرده بود و به خوبی از اعمالشان آگاهی داشت. در تابستان ۱۹۴۲، اردوگاه آشویتس گسترش پیدا کرد تا بتواند گروه بزرگی از دیپورتی‌ها که قرار بود کشته یا به بردگی گرفته شوند را در خود جا بدهد. اردوگاه‌های کار اجباری دیگری هم در بخش‌های دیگر اروپا برپا شدند که وظیفه چندی از آن‌ها فقط نابودی اسیران بود. کشتارهای ریندفلایش
در همان هنگام یهودیان در شهر ههنلهه در روتینگن متهم شدند که به میزبانی با نام «لرد ریندفلایش» هتک حرمت کرده‌اند. منابع از این میزبان به عنوان یک شوالیه یا — به احتمال بیشتر — یک قصاب یاد کرده‌اند ("Rindfleisch" در زبان آلمانی مدرن به معنای «گوشت گاو» است). مردم محلی به دور این شخص گردآمدند و دست به زنده سوزاندن یهودیان روتینگن در شنبه ۲۰ آوریل زدند. ریندفلایش ادعا می‌کرد که دستوری از بهشت برای انتقام‌گیری از هتک حرمت یهودیان و پاکسازی آن‌ها دریافت کرده بود. رودولف اهل کلمار از ریندفلایش به عنوان "carnifex" در لاتین یاد می‌کند که به معنای قصاب یا اعدام‌چی است، اما مشخص نیست که این اشاره به دلیل شغل ریندفلایش بوده‌است یا کشتار یهودیان توسط هواداران وی. نسل‌کشی
پس از هولوکاست، که توسط آلمان نازی و متحدانش، قبل از جنگ جهانی دوم و در طول جنگ جهانی دوم، به وقوع پیوسته بود، لمکین با موفقیت کارزاری راه اندازی کرد که در آن قوانین بین‌المللی تعریف کرده و ممنوعیت نسل‌کشی را نیز اظهار نمود. در سال ۱۹۴۶، اولین جلسه مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه ای را تصویب کرد که نسل‌کشی طبق قوانین بین‌المللی جرم محسوب شده و به نمونه‌هایی از این قبیل وقایع نیز اشاره می‌کند (اما تعریف کامل قانونی از این جرم را ارائه داده نشد). در سال ۱۹۴۸، مجمع عمومی سازمان ملل متحد کنوانسیون پیشگیری و مجازات جنایات نسل‌کشی (CPPCG) را تصویب کرد. در این سال برای اولین بار تعریفی برای جرم نسل‌کشی ارائه داده شد. ناکام
ناکام یا Nokmim عنوان سازمانی مسلح از سربازان یهودی بود که پس از جنگ جهانی دوم عوامل کشتار یهودیان در هلوکاست را شکار و ترور می‌کردند. ادعا شده‌است که حییم وایزمن نخست وزیر وقت اسراییل این عملیات را تأیید کرده بوده‌است. ادعا شده که این سازمان طرحی برای قتل ۶ میلیون نفر از جمعیت آلمان در ازای کشتار یهودیان در هلوکاست در نظر داشته‌است تا با مسمومیت منجر به قتل این افراد شود. راه حل نهایی
راه حل نهایی برنامهٔ آلمان نازی برای کشتار جمعی سیستماتیک یهودیان در طول جنگ جهانی دوم بود که موجب به وقوع پیوستن هولوکاست شد. هاینریش هیملر طراح اصلی آن بود و آدولف هیتلر آن را راه حل نهایی مسئله یهود نامید. قربانیان نازیسم
این نوشتار فهرستی از قربانیان سرشناس نازیسم است. بسیاری از کسانی که نامشان در این فهرست آمده‌است از یهودیان و لهستانی‌ها هستند، اگرچه اسیران جنگی شوروی، شاهدان یهوه، صرب‌ها، کاتولیک‌ها، مردم کولی و مخالفان سیاسی نیز کشته شدند. فهرست شامل کسانی است که به دلیل نیا، باور مذهبی یا سیاسی، یا گرایش جنسی خود جانشان را در رژیم نازی از دست دادند. همچنین، فهرست شامل آنانی می‌شود که در هولوکاست کشته شدند؛ آنانی که جانشان را در اردوگاه‌های کار اجباری از دست دادند؛ قربانیان حزب نازی؛ و نیز کسانی که برای ممانعت از به قتل رسیدن دست به خودکشی زدند. آدانا
بر اساس برخی از منابع تاریخی و به گفتهٔ بعضی مورخان، بخشی از نسل‌کشی ارامنه در این شهر اتفاق افتاده‌است که از آن با عنوان قتل‌عام آدانا یاد می‌کنند. به گفتهٔ بعضی از این منابع، در طی این قتل‌عام ۳۰٬۰۰۰ ارمنی و ۱٬۳۰۰ آشوری به قتل رسیده‌اند. جنایت‌های نازی علیه ملت لهستان
در طول جنگ جهانی دوم، آلمانی‌ها نه تنها میلیون‌ها لهستانی (یهودی و غیره) را به قتل رساندند، بلکه میلیون‌ها تن دیگر را با تبعید اجباری پاکسازی قومی کردند تا جا برای مهاجران آلمانی دارای «نژاد برتر» باز شود (نگاه کنید به طرح جامع برای شرق و سیاست لبنسراوم). بنا بر منابع گوناگونی همچون مؤسسه یادبود ملی لهستان، این نسل‌کشی‌ها جان ۲٫۷ تا ۳ میلیون یهودی لهستانی و ۱٫۸ تا ۲٫۷۷ میلیون لهستانی‌تبار غیر یهودی را گرفتند. هولوکاست در صربستان
یهودیان هدف اصلی این کارزار بودند اما کولی‌ها نیز برای پاکسازی هدف قرار گرفتند. عامل هولوکاست ورماخت آلمان نازی مستقر در صربستان تحت اشغال آلمان بود. آن‌ها این عملیات را با کمک دولت دست‌نشانده میلان ندیچ و سازمان فاشیستی جنبش ملی یوگسلاوی (Zbor) به رهبری دیمیترییه لیوتیچ انجام دادند، اما محرک اصلی پاکسازی ارتش منظم آلمان بود. کشتارها بیشتر در اردوگاه‌های کار اجباری و وانت‌های گاز انجام شدند. در مه ۱۹۴۲، صربستان اشغالی به یکی از نخستین سرزمین‌های "عاری از یهود" اعلام شده، تبدیل شد. نازی‌ها حدود ۱۸۰۰۰ یهودی صرب را به سکل سیستماتیک در سرزمین‌های اشغالی به قتل رساندند. کشتارهای ریندفلایش
کشتارهای ریندفلایش به تعدادی کشتار علیه یهودیان آلمانی در سال ۱۲۹۸ گفته می‌شود. از این کشتارها، که بعدها با عنوان «پوگروم» شناخته شدند، به عنوان نخستین تعقیب و آزار یهودیان در آلمان پس از نخستین جنگ صلیبی یاد می‌شود. تاریخ یهودستیزی
در سده بیستم یهودستیزی نژادی شدت گرفت که در نهایت منجر به هولوکاست و کشتن شش میلیون یهودی شد. در روسیه در این زمان کتاب پروتکل زعمای صهیون چاپ شد و در میان مردم بسیار رایج بود. در سال ۱۹۱۷ انقلاب بلشویک قوانین ضد یهودی را لغو کرد. ولیکن نیروهای مخالف بلشویک ها تحت سلطه ارتش سفید بسیاری از یهودیان را در مناطق زیر کنترل خود به قتل رساندند. این نیروها در پخش تئوری توطئه یهودی و کتاب پروتکل زعمای صهیون به سراسر جهان نقش زیادی داشتند. در فرانسه به قدرت رسیدن لئون بلام رئیس‌جمهور یهودی باعث پخش احساسات ضد یهودی شد. در حکومت ویشی زیر چیرگی آلمان در جنگ جهانی دوم یهودستیزی در فرانسه شدت یافت. آلمان نازی برجسته‌ترین نیرو در پخش احساسات ضد یهودی بود. آدولف هیتلر در کتاب خود نبرد من آرمان‌های یهودستیزانه بسیاری در میان گذاشته‌است. قوانین نورنبرگ در سال ۱۹۳۵ ازدواج یهودی و غیریهودی را ممنوع کردند. خشونت علیه یهودیان توسط دولت آلمان نازی تشویق می‌شد. در ۹ و ۱۰ نوامبر سال ۱۹۳۸ این خشونت در کریستالناخت به اوج خود رسید. در سال ۱۹۴۲ آلمانیها تصمیم به راه حل نهایی برای یهودیان گرفتند و یهودیان را به اردوگاههای کار اجباری بردند. در این اردوگاهها بیش از شش میلیون یهودی جان خود را از دست دادند. در ایالات متحده مهاجرت گسترده یهودیان باعث ایجاد احساسات ضد یهودی شد. کشته شدن لئو فرانک در جنوب آمریکا باعث ایجاد اتحادیه ضد افترا شد. بیشترین یهودستیزی در آمریکا در بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ بود. هنری فورد بنیان‌گزار کارخانه ماشینسازی فورد در پخش اندیشه‌های یهودستیزانه در آمریکا و کتاب پروتوکل زعمای صهیون نقش فراوانی داشت. هیتلر هنری فورد را می‌ستود و تصویری از او در اتاق کاری خود داشت. پس از جنگ جهانی دوم یهودستیزی در اروپای خاوری شدت یافت. در آمریکا پس از سال‌های ۱۹۸۰ تئوریهای توطئه مانند نظم نوین جهانی و دولت پنهان یهودی شدت یافت. با جنگ‌های آمریکا در خلیج فارس کنشگران ضد جنگ درباره لابی یهودی مطالب زیادی نوشتند. در این زمان تئوری های توطئه در مورد حکومت تسخیر شده توسط صهیونیست شدت یافت. پت بوچانن سناتور آمریکایی در مخالفت با جنگ عراق در سال ۱۹۹۰ در مورد لابی اسرائیل و فشار آن به دولت آمریکا صحبت کرد. واقعاً شش میلیون نفر مردند؟
در این کتاب وررال میزان کشته شدگان یهودی در جنگ جهانی را اغراق شده می‌داند و از درج عبارت‌هایی مانند «بیش از شش میلیون یهودی در اردوگاههای مرگ از بین رفته‌اند» در اردوگاههای مرگ انتقاد کرد. این کتاب چند دادگاه جنایت جنگی مانند دادگاه نورنبرگ و دادگاه آدولف آیشمان را به خاطر بی توجهی به قانون و کافی نبودن مدارک و شواهد و بی‌طرف نبودن قاضی‌های آن پرونده‌ها را مورد انتقاد قرار می‌دهد. وررال همچنین سعی دارد نشان دهد که سرشماری‌ها و جدول‌های جمعیت در اروپا امکان مرگ شش میلیون یهودی را منتفی می‌کند. وررال می‌گوید تعداد تمام یهودی‌هایی که در مناطق تحت کنترل نازی‌ها بودند سه میلیون نفر بوده‌است. وررال می‌نویسد که اغراق‌های موجود در مورد هالوکاست برای از بین بردن عذاب وجدان نیروهای متفقین در مورد استفاده از بمب اتم در ژاپن و بمباران هوایی در درسدن آلمان است. کریستوفر براونینگ
در بحث عملگرایی-نیت‌گرایی، براونینگ یک «عملگرای میانه‌رو» در مورد ریشه‌های هولوکاست است، که بر روی ساختار و نهاد رایش سوم، و نه اهداف و دستورهای آدولف هیتلر، تمرکز می‌کند. عملگرایی، پاکسازی یهودیان را نتیجه بداهه‌پردازی و رادیکالیزه شدن یک رژیم دارای چندین مرکز تصمیم‌گیری می‌داند. براونینگ استدلال کرده‌است که راه حل نهایی نتیجه «رادیکالیزه شدن تجمعی» دولت آلمان بود، به ویژه هنگامی که با «مشکل» خودخواستهٔ سه میلیون یهودی (عمدتاً لهستانی) روبرو شد، که نازی‌ها خود پیشتر آن‌ها را از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ در گتوها زندانی کرده بودند. هدف این بود که این افراد و سایر یهودیان ساکن رایش سوم پس از انتخاب مقصد به سوی شرق اخراج شوند. براونینگ استدلال کرد که عبارت «راه حل نهایی مسئله یهود» که برای نخستین بار در سال ۱۹۳۹ استفاده شد، تا سال ۱۹۴۱ به معنای «راه حل ارضی» بود. به دلیل تحولات نظامی جنگ جهانی دوم و جنگ‌های میان دیوان‌سالاران آلمان، تبعید یهودیان به عنوان راه حل جایگاه خود را از دست داد به طوری که تا سال ۱۹۴۱، اعضای دیوان‌سالاری آلمان به بحث دربارهٔ کشتار جمعی یهودیان تمایل پیدا کردند. یهودستیزی
مورخان و تاریخ نگاران معتقدند که یهودستیزی در تاریخ ایران جایگاه ریشه‌ای نداشته‌است. در نظرسنجی اتحادیه ضد افترا که در سال ۲۰۱۴ انجام شد ۵۶ درصد ایرانیان احساسات ضدیهود داشته‌اند. بر اساس این نظرسنجی ۱۸ درصد معتقد بودند یهودیان دربارهٔ هولوکاست اغراق می‌کنند. ۶۴ درصد معتقد بودند علت نفرت از یهودیان رفتار یهودیان است. در میان کشورهای خاورمیانه این کمترین میزان یهودستیزی‌ست. سیدعلی خامنه‌ای، رهبر ایران، بارها از عبارت «افسانه هولوکاست» استفاده کرده‌است. او در یکی از سخنرانی‌هایش اظهار داشته: «صهیونیستها با نازیهای آلمان روابط نزدیک داشتند و ارائه آمارهای اغراق‌آمیز از کشتار یهودیان، خود وسیله‌ای برای جلب ترحّم افکار عمومی و زمینه‌سازی برای اشغال فلسطین و توجیه جنایات صهیونیستها بوده‌است.» کشتار رومبولا
از این کشتار با نام‌های گوناگونی از جمله «اقدام بزرگ» و «اقدام رومبولا» یاد می‌شود، اما در لتونی تنها به آن «رومبولا» یا «رومبولی» می‌گویند. این عملیات گاه به نام فرمانده آن فریدریش یکلن، عملیات یکلن خوانده می‌شود. واژه «Aktion» – که در معنای تحت‌اللفظی خود در پارسی «عمل» یا «عملیات» بازگردانی می‌شود – توسط نازی‌ها به عنوان حسن تعبیری برای کشتار استفاده شد. سن تعبیر رسمی به کار گفته شده برای رومبولا، «عملیات تیراندازی» بود (Erschiessungsaktion). در دادگاه آینزاتس‌گروپن پیش از دادگاه نظامی نورنبرگ، بر روی این رویداد نامی گذاشته نشد بلکه به سادگی ار آن با عنوان «قتل ۱۰٬۶۰۰ یهودی» در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱ یاد شد. نسل‌کشی یونانیان
کشور قبرس نیز امروزه کشتار یونانیان آناتولی را به عنوان «نسل‌کشی» به رسمیت می‌شناسد. جنگ صلیبی کاتاری
رافائل لمکین که در قرن ۲۰ میلادی واژه «نسل‌کشی» را ابداع کرد و به کار برد، از جنگ صلیبی کاتاری به‌عنوان «یکی از قطعی‌ترین موارد نسل‌کشی در تاریخ ادیان» یاد می‌کند. مارک گرگوری پگ در این رابطه می‌نویسند که «جنگ صلیبی کاتاری با پیوند دادن نجات الهی به کشتار جمعی و همچنین نشان قتل‌عام به‌عنوان به عملی محبت‌آمیز، نسل‌کشی کاتارها را آغاز کرد». رابرت ای. لرنر استدلال می‌کند که طبقه‌بندی گرگوری پگ از جنگ صلیبی کاتاری به‌عنوان کشتار اشتباه و نامناسب است، چرا که این جنگ علیه کافران اعلان شد نه مردم و کسانی که در این جنگ شرکت داشتند، به هیچ عنوان قصدی برای از بین بردن جمعیت جنوب فرانسه را نداشتند. لرنر در نهایت اذعان می‌کند که اگر پگ درصدد این است که جنگ صلیبی کاتاری را به کشتار نژادی مدرن ارتباط دهد، این واژه‌ها او را ناامید خواهند کرد. لائورنس ماروین به اندازهٔ لرنر با ادعای گرگوری پگ مبنی بر اینکه جنگ صلیبی کاتاری یک نسل‌کشی بود، مخالفت نمی‌کند؛ وی تنها با این استدلال پگ که جنگ صلیبی کاتاری یک سابقهٔ تاریخی برای نسل‌کشی‌های بعدی همچون هولوکاست است، مخالفت می‌کند و از اساس آن را رد می‌کند. هولوکاست
تاریخ‌دانان بر این توافق دارند که «رادیکال‌شدنی تدریجی» در سیاست ضدیهودی آلمان میان بهار تا پاییز ۱۹۴۱ روی داد، اما بر سر اینکه تصمیم شخص هیتلر ("Führerentscheidung") بر کشتار همه یهودیان اروپایی در این مقطع از زمان گرفته شده باشد یا نه اختلاف دارند. به گفته کریستوفر براونینگ، بیشتر تاریخ‌دانان بر این باورند که تا پیش از حمله به شوروی، دستوری مبنی بر کشتار یهودیان شوروی وجود نداشت. لانگریش می‌نویسد که افزایش تدریجی خشونت و شمار کشته‌شدگان میان ژوئیه تا سپتامبر ۱۹۴۱ گویای این است که «دستور خاصی» در میان نبوده‌است و این روند «روندی خیزان از تفسیرهای رادیکال از دستورها» بوده‌است. کشتار ۱۹۴۱ اودسا
بسته به محدوده و چهارچوب پذیرفته‌شده، کشتار اودسا یا به اتفاقات ۲۲–۲۴ اکتبر ۱۹۴۱ که در آن حدود ۲۵ تا ۳۴ هزار یهودی گلوله‌باران یا سوزانده شدند، اشاره دارد یا به قتل بیش از صد هزار یهودی اوکراینی در شهر و نواحی بین رودهای نیستر و بوگ جنوبی در زمان اشغال آلمان و رومانی. نام‌های خانوادگی یهودی
استفاده از نام خانوادگی در بین یهودیان قرون وسطی رایج نبود. از زمانی که ارتباط یهودیان با بقیه مردم بیشتر شد، استفاده از یک نام خانوادگی به همراه نام «مقدس» که در مراسم مذهبی استفاده می‌شد رایج گردید. این فرهنگ در بین یهودیان سفاردی تا قبل از اخراج از اسپانیا بسیار رایج بود. در بین اشکنازیها که بیشتر از بقیه مردم جدا بودند استفاده از نام خانوادگی تنها از قرن ۱۸ رایج شد. نسل‌کشی شیعیان کشمیر
نسل‌کشی شیعیان کشمیر در زمان قرون وسطی، که در تاریخ کشمیر به عنوان تاراجِ شیعه یاد شده‌است، عبارت است از ده کشتارهای شیعیان کشمیر که در سالهای ۱۵۴۸، ۱۵۸۵، ۱۶۳۶، ۱۶۸۶، ۱۷۱۹، ۱۷۴۱، ۱۷۶۲، ۱۸۰۱، ۱۸۳۱و ۱۸۷۲ میلادی توسط روحانیون سنی و شبه نظامیان منطقه و خارج انجام شده‌است. نسل‌کشی
«قتل عمد، نابود کردن، اخراج و سایر اعمال غیرانسانی که قبل یا هنگام جنگ علیه یک جمعیت غیرنظامی ارتکاب می‌یابد یا اعمال اذیت و آزار بنا به دلایل سیاسی، نژادی یا مذهبی در اجرا یا در رابطه با هر جرمی که رسیدگی به آن در صلاحیت محکمه قرار دارد.» تهمت خون ۱۹۱۰ در شیراز
شیراز دارای جمعیت یهودی قابل ملاحظه‌ای از زمان‌های دور بوده‌است. حمله به یهودیان در شیراز چندین بار اتفاق افتاده‌است. در سال ۱۸۹۲ چندین یهودی در شیراز کشته شدند و در سال ۱۸۹۷ کنیسه آن‌ها سوزانده شد. حمله به یهودیان در شهرهای زرقان، لار، جهرم، داراب، نوبندگان، سروستان و کازرون ثبت شده‌است. جمشید صداقت تاریخدان ایرانی می‌نویسد که حمله به یهودیان در قرن ۱۹ تقریباً هرسال اتفاق می‌افتاد تا اینکه سرانجام به دلیل فشارهای اروپاییان علی‌الخصوص دولتهای انگلستان و فرانسه به پایان رسید. آخرین حمله به یهودیان تهمت خون سال ۱۹۱۰ است. نسل‌کشی ارمنی‌ها
مورخ یهودی بت یور با نام مستعار جیسل لیتمن، در کتاب خود به نام: اهل ذمه:یهودی‌ها و مسیحیان در اسلام در صفحه ۹۵، می‌نویسد: مارتین لوتر و یهودی‌ستیزی
لوتر دارای دو کتاب اصلی ضد یهودی است. نخستین کتاب مقاله‌ای به نام درباره یهودیان و دروغهای آنان نام دارد. کتاب دوم «از نام غیرقابل فهم و نسل مسیح» است. هر دو این کتاب‌ها در سال ۱۵۴۳ و کمی پیش از مرگ لوتر نوشته شده‌اند. در سال ۱۵۴۳ میلادی لوتر کتاب دربارهٔ یهودیان و دروغهای آنان را نوشت. در این کتاب او یهودیان را قومی فاحشه، که قوم برگزیده خدا نیستند، به نسل خود، ختنه شدنشان و قانونشان می‌نازند می‌نامد. او آن‌ها را سرشار از مدفوع شیطان که در آن مانند خوک می‌غلطند خطاب می‌کند. او کنیسه را عروس فاحشه میداند. او توصیه می‌کند که کنیسه و مدارس یهودی به آتش کشیده شوند، کتابهای یهودی نابود شود، ربیها از تدریس منع شوند، خانه هایشان نابود شود، و اموال و پولهایشان ضبط شوند. او همچنین توصیه به کشتن یهودیان می‌کند و می‌گوید «ما گناهکاریم که آنها را نمی‌کشیم». عدنان اوکتار
در سال ۲۰۰۶ باو کتابی را به چاپ رساند که هولوکاست را تأیید می‌کند، این کتاب خشونت هولوکاست نام دارد. در این کتاب نوشته شده‌است «نازی‌ها یهودی‌های اروپا را در زمان جنگ جهانی دوم مورد ظلم غیرقابل بخششی قرار دادند. آنها میلیون‌ها یهودی را تحقیر کردند و مجبور کردند خانه‌هایشان را ترک کنند و در اردوگاه‌های کار اجباری در شرایط غیرانسانی کار کنند… قطعاً ۵٫۵ میلیون یهودی که توسط نازی‌ها کشته شدند بدترین جنایت نازی‌ها است.» در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۷ با روزنامه گاردی یحیی نوشتن کتاب فریب هولوکاست را انکار کرد، ادعایی که گاردین باور آن را سخت دانست. سال بعد در مصاحبه با روزنامه اشپیگل او گفت که یکی از دوستانش این کتاب را با استفاده از نام مستعار او به چاپ رسانده‌است. او گفت که کتاب خشونت هولوکاست نوشته او است. سفر محمود احمدی‌نژاد به نیویورک (۱۳۸۶)
محمود احمدی‌نژاد، در سخنان خود، بار دیگر واقعه هولوکاست (نسل‌کُشی جمعی یهودیان توسط آلمان نازی) را زیر سؤال برد و زندانی شدن برخی از انکارکنندگان اروپایی نسل‌کُشی یهودیان را که در این زمینه دست به انکار واقعه هولوکاست زده‌اند را مغایر با آزادی بیان دانست. وی همچنین حادثه تروریستی یازده سپتامبر در آمریکا را زیر سؤال برد. در طول سخنرانی محمود احمدی‌نژاد، دانشجویان دانشگاه کلمبیا در مواردی با کف زدن یا هو کشیدن به تشویق یا تمسخر او پرداختند. مردم‌کشی
براساس گفته‌های رومل، نسل‌کشی سه معنای متفاوت دارد. تعریف عام آن در رابطه با کشتار مردم توسط دولت‌ها بر اساس ویژگی‌های نژادی، قومی، مذهبی یا ملیتی می‌باشد. کشتار نوامبر ۱۹۴۱ در دژ نهم
کشتارهای نوامبر ۱۹۴۱ در دژ نهم به دو تیراندازی دسته جمعی جداگانه به ۴۹۳۴ یهودی آلمانی در دژ نهم در نزدیکی کاوناس، لیتوانی گفته می‌شود. این نخستین کشتار سیستماتیک یهودیان آلمانی در جریان هولوکاست بود. این پرسش که نقش این کشتارها در شکل‌گیری راه حل نهایی چه بوده‌است، مورد اختلاف میان تاریخ‌نگاران است. گزارش کاتسمان
گزارش کاتسمان نه در سرزمین‌های اشغالی، بلکه در برلین و پس از سفر انجام وظیفه‌ای کاتسمان در منطقه گالیسی نوشته شده‌است؛ جایی که که وی شخصاً کشتار میان ۵۵۰۰۰ تا ۶۵۰۰۰ یهودی را در طی ۱۹۴۱–۱۹۴۲ در اطراف لمبرگ هدایت کرد. در ماه‌های بعد، «شکار یهودیان» وی همراه با به‌صف‌کشی‌ها برای تبعید دسته‌جمعی به اردوگاه‌های مرگ، منجر به کشته شدن ۱۴۳۰۰۰ نفر شدند. در کل، گزارش به توصیف برچیدن ۴۳۴۳۲۹ یهودی می‌پردازد؛ با زبانی به شکل کامل پاستوریزه و تأیید شده مبتنی بر «علوم نژادی» آدولف هیتلر و «متخصصان» وی، و به منظور کمک به پیشرفت کاتزمن در حرفه خود. فهرست نسل‌کشی‌ها بر پایه آمار تلفات
کنوانسیون نسل‌کشی سازمان ملل متحد، نسل‌کشی را چنین تعریف می‌کند: «اعمالی که با هدف تخریب کامل یا جزئی یک گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی انجام شده باشد» شورش‌های هپ-هپ
شورش‌های خشونت‌آمیز هپ-هپ، به دلیل فریادهای هپ هپی که در دشمنی با یهودیان سر داده می‌شد، به این نام مشهور است. نسل‌کشی چرکس
در ۲۱ مه ۲۰۱۱، پارلمان گرجستان قطعنامه ای را تصویب کرد که اظهار می‌داشت کشتارهای جمعی «از پیش برنامه ریزی شده» چرکس‌ها توسط امپراتوری روسیه، همراه با «قحطی عمدی و بیماری‌های واگیر»، بایستی به عنوان «نسل‌کشی» شناخته شود و کسانی که طی آن حوادث از وطن خود اخراج شده‌اند، بایستی به عنوان «پناهنده» شناخته شوند. گرجستان، که روابط ضعیفی با روسیه دارد، از زمان جنگ روس-گرجستان در سال ۲۰۰۸، به گروه‌های قومی قفقاز شمالی پیوست. به دنبال رایزنی با دانشگاهیان، فعالان حقوق بشر و گروه‌های دیاسپورای چرکس و بحث‌های پارلمانی در تفلیس در سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱، گرجستان اولین کشوری شد که از کلمه «نسل کشی» برای اشاره به این وقایع استفاده کرد. در تاریخ ۲۰ مه ۲۰۱۱، پارلمان جمهوری گرجستان در قطعنامهٔ خود اعلام کرد که نابودی گستردهٔ مردم چرکس (آدیغه) طی جنگ روسیه-قفقاز و پس از آن، مطابق آنچه در کنوانسیون لاهه ۱۹۰۷ و کنوانسیون سازمان ملل متحد ۱۹۴۸ تعریف شده‌است، قتل‌عام است. هولوکاست در روسیه
نسل‌کشی نازی‌های یهودیان توسط "آینزاتس‌گروپن" و "ورماخت" با همراهی همدستان محلی منجر به نابودی تقریبی کامل یهودیان در کل قلمرو موقتاً اشغال شده توسط آلمان و نیروهای محور در خاک شوروی شد. در طول جنگ جهانی دوم، لئون پولیاکوف اقدام به راه‌اندازی مرکز ثبت اسناد معاصر یهودی (۱۹۴۳) کرد و پس از جنگ، به ادگار فور در یاری‌رسانی به روند دادگاه نورنبرگ کمک کرد. تاریخ یهودستیزی
در سده‌های میانی در اروپا رویداد‌های زیادی علیه یهودیان افتاد. این رویداد‌ها شامل کشتن یهودیان، تبدیل دین اجباری، سوزاندن کتاب هایشان و اخراج بود. مسیحیان باور داشتند که یهودیان دارای توانایی جادو هستند و این توانایی را با فروختن روح خود به شیطان به دست آورده‌اند. یهودستیزی در اروپا در زمان جنگ‌های صلیبی به بالاترین اندازه خود رسید. در نخستین جنگ صلیبی در آلمان بسیاری از یهودیان کشته شدند. در جنگ صلیبی دوم یهودیان فرانسه نیز کشته شدند. در سال ۱۲۹۰ یهودیان به صورت کلی از انگلستان بیرون شدند. در سال ۱۳۹۶، ۱۰۰۰۰۰ یهودی از فرانسه بیرون شدند و در سال ۱۴۲۱ این رویداد درباره یهودیان اتریش تکرار شد. بیشتر بیرون شدگان به لهستان گریختند. در زمان مرگ سیاه در اروپا که باعث کشته شدن بسیاری از مردم شد، یهودیان به مسموم کردن چاه های آب متهم شدند. به دستور پاپ در سال ۱۳۴۸ شمار زیادی از یهودیان زنده زنده سوزانده شدند. نقض حقوق اقلیت‌ها در جمهوری اسلامی ایران
یهودی‌ستیزی در ایران به عقاید محمد و قرآن بازمی‌گردد. کشمکش‌های یهودیان با مسلمانان و همچنین قتل‌عام‌های مسلمانان بر ضد یهودیان نیز پیشینه‌ای طولانی دارد. چنین قتل‌عام‌هایی علیه یهودیان بنی‌نضیر و بنی‌قریظه، هیچگاه علیه مسیحیان وجود نداشته‌است. یهودیان در دوران باستان منجی و مسیح خود را کوروش بزرگ می‌دانستند. حال آنکه با حمله اعراب به ایران و ورود اسلام به ایران، روابط ایرانیان و یهودی‌تباران به دلایل مذهبی و عقیدتی به شدت خدشه‌دار شده‌است. مسئله یهودی‌ستیزی در ایران، سیستماتیک و نهادینه شده‌است. در نظام جمهوری اسلامی ایران، یهودی‌ستیزی و صهیونیسم‌ستیزی و اسرائیلی‌ستیزی همگی دارای یک بار معنایی می‌باشند و هیچ‌گونه تفاوتی قائل نمی‌شوند. هولوکاست
چهار روز پس از دیدار هیتلر با اعضای ارشد حزب، هانس فرانک، فرماندار ارشد دولت عمومی در لهستان اشغالی که خود نیز در جلسه حضور داشت، به فرمانداران محلی چنین گفت: «ما باید [مساله] یهودیان را تمام کنیم، و من رک در این باره حرف می‌زنم … اگر طایفه یهود از جنگ در اروپا جان سالم به در برند، در حالی که ما بهترین خون‌های خود را در راه حفظ اروپا خرج کرده‌ایم، آنگاه این جنگ تنها پیروزی جزئی خواهد داشت. از این رو وقتی سخن از یهودیان باشد من تنها بر این اصل حرکت می‌کنم که آن‌ها باید ناپدید شوند. آن‌ها باید از میان بروند.» در ۱۸ دسامبر هیتلر و هیملر جلسه‌ای داشتند که عنوان آن در دفترچه دیدارهای کاری هیملر به صورت «"Juden frage | als Partisanen auszurotten"» (به معنی «پرسش یهود | همانند پارتیزان‌ها پاکسازی شوند» آمده‌است. براونینگ از این عنوان تعبیر به جلسه‌ای برای بررسی چگونگی توجیه کشتارها می‌کند. نازیسم و نژاد
یهودی‌ها، اسلاوها و کولی‌ها (شامل لهستانی‌ها، صرب‌ها و روس‌ها) از دید نازی‌ها مادون انسان و از نژادهای پست به‌شمار می‌آمدند. در این طبقه‌بندی اسلاوها در جایگاه نخست، سپس کولی‌ها و در آخر یهودی‌ها به عنوان پست‌ترین نژاد قرار داشتند. برای نازی‌ها اصطلاح آریایی شامل اروپای‌های غیر یهودی نمی‌شد؛ بلکه تنها مردمانی که صورت قبیله‌ای به خون آلمانی مرتبط بودند، آریایی محسوب می‌شدند. هیتلر دشمنان داخلی را مقصر شکست آلمان در جنگ جهان اول و تضعیف اقتصادی آلمان پس از پیمان ورسای می‌دانست. یهودی‌ها مسبب این خرابکاری‌ها در داخل آلمان شناخته می‌شدند؛ بنابراین نازی‌ها آن‌ها را جز پست‌ترین نژادها طبقه‌بندی کرده بودند و از اصطلاحاتی مانند "مادون انسان" و "خوک" برای تحقیر یهودیان استفاده می‌کردند. آینزاتس‌گروپن
تا اوت ۱۹۴۱، دامنه فعالیت‌های آینزاتس‌گروپن تا کشتار تمام جمعیت یهودی ساکن کشیده شد. در ابتدا این افراد اکثراً با جوخه‌های آتش اعدام می‌شدند. چون این کار روند اعدام‌ها را کند می‌کرد، گروه‌های آینزاتس‌کماندو شروع به کشتار افراد در گروه‌های بزرگ در کنار یک‌دیگر و در گورهای دسته‌جمعی از پیش آماده‌شده کردند. تحریم کسب‌وکارهای یهودی در آلمان نازی
پس از تهاجم به لهستان در سال ۱۹۳۹، اشغالگران نازی یهودیان را ناچار به گتونشینی کرده و آن‌ها را از زندگی اجتماعی به کل منع ساختند. با ادامه جنگ جهانی دوم، نازی‌ها به نسل‌کشی روی آوردند، که به آنچه اکنون به عنوان هولوکاست شناخته می‌شود منجر شد. کشتار بزیه
رافائل لمکین که در قرن ۲۰ میلادی واژه «نسل‌کشی» را ابداع کرد و به کار برد، از جنگ صلیبی کاتاری به‌عنوان «یکی از قطعی‌ترین موارد نسل‌کشی در تاریخ ادیان» یاد می‌کند. مارک گرگوری پگ در این رابطه می‌نویسند که «جنگ صلیبی کاتاری با پیوند دادن نجات الهی به کشتار جمعی و همچنین نشان قتل‌عام به‌عنوان به عملی محبت‌آمیز، این نسل‌کشی را آغاز کرد». رابرت ای. لرنر استدلال می‌کند که طبقه‌بندی گرگوری پگ از جنگ صلیبی کاتاری به‌عنوان کشتار اشتباه و نامناسب است، چرا که این جنگ علیه کافران اعلان شد نه مردم و کسانی که در این جنگ شرکت داشتند، به هیچ عنوان قصدی برای از بین بردن جمعیت جنوب فرانسه را نداشتند. لرنر در نهایت اذعان می‌کند که اگر پگ درصدد این است که جنگ صلیبی کاتاری را به کشتار نژادی مدرن ارتباط دهد، این واژه‌ها مرا ناامید خواهند کرد. لائورنس ماروین به اندازهٔ لرنر با ادعای گرگوری پگ مبنی بر اینکه جنگ صلیبی کاتاری یک نسل‌کشی بود، مخالفت نمی‌کند؛ وی تنها با این استدلال پگ که جنگ صلیبی کاتاری یک سابقهٔ تاریخی برای نسل‌کشی‌های بعدی همچون هولوکاست است، مخالفت می‌کند و از اساس آن را رد می‌کند. کشتارهای لیپایا
کشتارهای لیپایا به مجموعه‌ای از اعدام‌های دسته‌جمعی، بسیاری از آن‌ها علنی یا نیمه‌علنی، درون و در نزدیکی شهر لیپایا (به آلمانی: "Libau")، گفته می‌شود که در ساحل غربی لتونی در سال ۱۹۴۱ پس از اشغال لتونی توسط آلمان رخ دادند. عاملان اصلی این کشتارها تشکیلات آینزاتس‌گروپن، اس دی، اوردنونگس‌پولیتزای یا اورپو و نیروهای کمکی پلیس و شبه‌نظامی لتونی بودند. سربازان ورماخت و پرسنل نیروی دریایی آلمان نیز در جریان تیراندازی‌ها حضور داشتند. علاوه بر یهودیان، آلمانی‌ها و همدستان لتونیایی آنها کولی‌ها، کمونیست‌ها، بیماران روانی، و افراد به اصطلاح «گروگان» را نیز کشتند. برخلاف اکثر کشتارهای هولوکاست در لتونی، کشتارها در لیپایا در مکان‌های باز و به شکل آشکارا انجام شدند. حدود ۵۰۰۰ از ۵٬۷۰۰ یهودی زندانی شده در لیپایا، اکثراً در سال ۱۹۴۱، تیرباران شدند. این کشتارها در مکان‌های مختلف درون و بیرون از شهر از جمله پارک راینیس در مرکز شهر و مناطق نزدیک بندر، استادیوم المپیک و فانوس دریایی رخ دادند. بزرگترین کشتار، شامل ۲۷۳۱ یهودی و ۲۳ کمونیست، در تپه‌های شنی اطراف شهرک اشکده، در شمال مرکز شهر رخ داد. این کشتار که در زمینی آموزشی رهاشده از ارتش لتونی رخ داد، توسط نیروهای آلمانی و همدستانشان از ۱۵ تا ۱۷ دسامبر سال ۱۹۴۱ صورت گرفت. به جز مورد ریگا، دربارهٔ کشته شدن یهودیان لیپایا بیش از هر شهر دیگری در لتونی اطلاعات در دست است. جنایت‌های نازی علیه ملت لهستان
جنایت‌های نازی علیه ملت لهستان توسط آلمان نازی و نیروهای همدست محور در جریان تهاجم به لهستان، و همچنین گردان‌های کمکی در جریان اشغال متعاقب لهستان در طی جنگ جهانی دوم انجام شدند ، و باعث کشته شدن میلیون‌ها لهستانی‌تبار و نابودی سیستماتیک لهستانی‌های یهودی گشتند. آلمانی‌ها این نسل‌کشی‌ها را بر پایه سیاست نژادی خود، که لهستانی‌ها و سایر مردمان اسلاو را از نظر نژادی فرومایه و "دون‌انسان" به‌شمار می‌برد و یهودیان را تهدیدی دائمی، توجیه می‌کردند. تا سال ۱۹۴۲، آلمانی‌های نازی در حال اجرای نقشه خود را برای کشتن همه یهودیان در اروپای تحت اشغال بودند، و همچنین برنامه‌هایی برای از میان بردن مردم لهستان از راه کشتار، پاک‌سازی قومی، بردگی و پاکسازی از راه کار اجباری، و جذب اقلیت کوچکی از لهستانی‌های «دارای ارزش نژادی» به هویت آلمانی داشتند. کشتار راینلاند
کشتار راینلاند ()ُ به مجموعه قتل‌های یهودیان که توسط ژرمن مسیحی در منطقه راینلاند در جریان جنگ صلیبی عوام‌الناس در سال ۱۰۹۶ صورت گرفت. نام‌های خانوادگی یهودی
بسیاری از یهودیان ایران تا قبل از اجباری شدن نام خانوادگی توسط رضا شاه دارای نام خانوادگی دائم نبودند. از این رو معمولاً از اسامی به صورت سنتی یهودی استفاده کرده و هر شخص با نام پدرش به همراه بار (برای مردان، معادل ابن)(مثلا نیسیم بار سلوماه) یا بت (برای دختران) (به‌طور مثال ساره بت آشر) شناخته می‌شد. یهودیان به صورت کلی در بین شیعیان در شغلهایی مشغول به کار بودند که در میان مسلمانان رایج نبود، مانند: خرده فروشی، رنگرزی، مطربی، آوازخوانی، رقاصی، فروشنده تریاک و مشروبات الکلی. بعضی دیگر در شغلهایی که در بین یهودیان در تمامی دنیا رایج است مشغول به کار بودند. نمونه‌هایی از این شغلها عبارتند از: پزشکی، صرافی، طلافروشی، نقره فروشی و مس فروشی. بعد از اجباری شدن نام خانوادگی بسیاری یهودیان این شغلها را به عنوان نام خانوادگی خود انتخاب کردند. از آن جمله می‌توان به ابریشمی، بلوریان، دهقان، فلاح، زرگر، زرگرزاده، زرگران، زرین دست، زرینکوب، جواهریان، گوهری، صراف، صراف زاده، صراف پور، صراف نژاد، بانکی، طلایی، حکاکیان، طلاسازان، عطاریان، فالگیر، فرش فروش، قصاب، حلیمی، حناساب، کدخدا، کفاش، خاکشوری (خریدار خاک طلا از طلافروشی)، کمانچه کش، لحافدوز، معلم، نجار، نجاریان، پنیریان، پزشکی، پزشک زاده، حکیمی، حکیمزاده، وکیل، پینه‌دوز، روانشناس، شاعر، شوکت (ذبح‌کننده کوشر)، توتونی، ذهابیان (طلافروش) اشاره کرد. بعضی دیگر از یهودیان نام‌های یهودی را فارسی کردند یا پسوندهای فامیلی قبلی را حذف و از پسوندهای -پور (پسر، معادل بار به زبان عبری)، نژاد و -زاده استفاده نمودند. مثلاً از آن جمله ربیع‌زاده (فرزند ربی (حاخام))، ربیع پور (پسر ربی (حاخام))، ربیع‌نژاد (از نژاد ربی (حاخام))، حاخام زاده (فرزند حاخام)، حکمی (حاخامی)، دیانی، دیان زاده (فرزند دیان)، دیانپور (پسر دیان)، دیان نژاد (از نژاد دیان)، جناب پور (پسر راس جالوت)بنی یعقوب (فرزند یعقوب (اسرائیل))، بنت یعقوب (دختر یعقوب (اسرائیل))، یعقوب زاده، یعقوب نژاد (از نژاد یعقوب (اسرائیل))، داوود پور (پسر داوود)، داوودزاده (فرزند داوود)، ناتانزاده (فرزند ناتان)، موسی زاده (فرزند موسی)، موسی پور(پسر موسی)، موسی نژاد (از نژاد موسی)، ابراهیم زاده، ابراهیم نژاد، پورابراهیم. نسل‌کشی مردم کولی
نسل‌کشی مردم کولی یا هولوکاست کولیان — در زبان رومانی: پُرایموس به معنی «بلعیدن»، فرایموس به معنی «نابودی»، «تکه‌تکه کردن»، «جداسازی» — تلاش آلمان نازی و متحدانش در جنگ جهانی دوم برای اجرای پاکسازی قومی و سرانجام نسل‌کشی علیه کولی‌های اروپا بود. نسل‌کشی یونانیان
مارک لوین، یکی از اعضای انجمن، در مورد عدم استفاده از واژهٔ "نسل‌کشی" توسط تاریخ‌دانان و شاهدان واقعه، این‌گونه برداشت می‌کند که آن‌ها به‌طور حتم با این کار می‌خواسته‌اند از مقایسه این رخداد با رخداد بزرگتری چون نسل‌کشی ارامنه جلوگیری کنند. همچنین تاریخ‌دان دیگری به نام مارک مازور تأکید می‌کند که تبعید اجباری یونانیان در مقایسه با ارامنه در مقیاس بسیار کوچکتری صورت پذیرفت و به نظر نمی‌آید که به منظور مرگ کامل قربانیان انجام شده باشد، این در حالیست که رویداد رخداده برای ارامنه با هدف و منظور متفاوتی از یونانی‌ها به انجام رسید. اما از سوی دیگر به عنوان مثال نیل فرگوسن، از اعضای موافق انجمن، از مقایسه سرنوشت قربانیان یونانی با همتایان ارمنی‌شان، ذکر می‌کند که انتخاب واژهٔ «نسل‌کشی» می‌تواند مناسب باشد. برخی دیگر از محققان نسل‌کشی از جمله دومینیک اسچالر و زورگن زیمرر حتی پا را از این فراتر گذاشته و بیان کرده‌اند که «نسل‌کشی خواندن کشتارهای صورت گرفته بر ضد یونانیان کاملاً واضح است.» وارونگی هولوکاست
وارونگی هولوکاست همچنین ممکن است نوعی تجدیدنظرطلبی هولوکاست تلقی شود، زیرا جنایات نازی‌ها را به حداقل می‌رساند. به گفته برنارد لوئیس، این اعتقاد که نازی‌ها از اسرائیل نیز بدتر نیستند: جنایات هیتلر علیه یهودیان، خواه از طریق مشارکت یا همدستی، رضایت یا بی‌تفاوتی». برونا گورا
نخستین عملیات کشتار در ژوئن ۱۹۴۲ انجام شد و ۳۵۰۰ یهودی از گتوی پینسک و شهر کوبرین در نزدیکی آن، برای «پردازش» (به آلمانی: "durchschleusen")، به برونا گورا فرستاده شدند. طبق اعترافی پس از جنگ از سوی بنیامین ولف، یک یهودی لهستانی از آنتوپول که توانست از کشتار جان سالم بدر ببرد، ایستگاه قطار توسط حصار سیم خاردار محاصره شده بود. مترجمی به زندانیان اطلاع می‌داد که ایستگاه‌های شستشو در جنگل‌های پشت سر آن‌ها قرار دارند. به آنها دستور داده شد که لباس‌های خود را درون قطار ترک کنند و تنها صابون و حوله با خود ببرند. به کسانی که صابون نداشتند گفته می‌شد که نگران نباشند زیرا صابون و حوله از پیش تهیه شده بودند. مسیر میان جنگل‌ها، که با سیم خاردار احاطه شده بود، به شدت محافظت می‌شد. مسیر پس از مسافتی به آرامی باریک‌تر شد، تا اینکه صدای تیراندازی در آن سوی مسیر به زندانیان می‌فهماند که در انتهای مسیر چه عاقبتی در انتظارشان است. یهودیانی که قصد داشتند با گذر از حصار فرار کنند، بر روی سیمها مورد اصابت گلوله قرار می‌گرفتند. در ادامه، مسیر به منطقه ای منتهی می‌شد که دارای گودال‌های اعدام به عمق ۴ متر و طول ۶۰ متر بود و این گودال‌ها توسط صدها کارگر محلی زیر تهدید اسلحه حفر شده بودند. از مواد منفجره برای سریع کردن روند حفاری استفاده شده بود. قربانیان تازه‌وارد به درون گودال‌ها آورده می‌شدند و یکی یکی بر روی اجساد دیگران تیرباران می‌شدند؛ طبق گفته‌های یک شاهد، ۵۲۰۰۰ نفر در برونا گورا کشته شدند، از جمله یهودیان و افرادی که تصور می‌شد با مبارزان مقاومت در ارتباط هستند. هولوکاست در لهستان
هولوکاست در لهستان بخشی از هولوکاست در اروپا بود که از ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ در قلمرو لهستان اشغالی پس از سقوط آن به دست آلمان نازی آغاز شد. این نسل‌کشی باعث از میان رفتن ۳ میلیون یهودی لهستانی شد که نیمی از کل یهودیان کشته شده در جریان هولوکاست بود. مارتین لوتر
مهمترین اثرات لوتر در مورد یهودیان کتابی به نام «دربارهٔ یهودیان و دروغهای آنان» و کتاب دیگری به نام «» است. در این کتاب‌ها لوتر گفت که یهودیان دیگر قوم برگزیده خدا نیستند و بلکه قوم شیطان هستند. او پیشنهاد کرد که کنیسه‌ها سوزانده شوند، کتاب‌های دینی یهودیان نابود شود، جلوی درس دادن خاخام‌ها گرفته شود و اموال و خانه‌های آنان غارت گردد. به نظر رابرت مایکل، جملهٔ مارتین لوتر که در آن گفته‌بود «ما مقصر هستیم که آنها (یهودیان) را نمی‌کشیم»، تشویق به قتل بود. عمالیق
در بین یهودیان آلمان نازی و شخص آدولف هیتلر بارها عمالیق خوانده شد. ربی یوسف چایم سوننفلد ادعا کرده‌است که او از سال ۱۸۹۰ آلمانیها را از نسل عمالیق می‌خوانده‌است. نخست‌وزیر اسرائیل، اسحاق بن زوی در جواب درخواست آدولف آیشمن برای بخشش، قسمتی از کتاب مقدس که ساموئل به نابودی تمامی عمالیق اشاره می‌کند فرستاد. جرالد برتون وینراد
وینراد به شدت یهودستیز بود و از این رو به نام جیهاوک نازی معروف بود. او در مقاله ای اظهار داشت که به نظر او پروتوکول بزرگان صهیون واقعی است. او نوشت : وینراد اعتقاد داشت که ایالات متحده سرزمین برگزیده خداست. او اعتقاد داشت که فرانکلین روزولت شیطان است و با یهودیان کمونیست همدست است تا جلوی اینکه هیتلر اروپا را از کمونیسم نجات دهد بگیرد. یهودستیزی در ایران
ظهور محمود احمدی‌نژاد در صحنه سیاست ایران و اتخاذ سیاست‌های تشنج‌زایی همانند انکار هولوکاست و برپایی ، باعث برانگیختگی احساسات ضدیهودی فراتری در ایران گردیده، تا جاییکه مقامات اسرائیل خواستار محاکمه وی در دادگاهی بین‌المللی به جرم جنایات جنگی شده‌اند. وی در میان محافل سیاسی جهان به اشاعه «ادبیات نفرت» شهرت دارد. بسیاری معتقدند که چنین ادبیاتی وجههٔ یهودستیزانهٔ بدی به جمهوری اسلامی ایران داده‌است. آلمان باید از بین برود!
کافمن در کتاب نسل‌کشی آلمانی‌ها را از طریق عقیم کردن مردم آن بعد از پیروزی نیروهای متحدین پیشنهاد می‌کند. در مصاحبه ای با مجله کرونیکل کانادایی-یهودی کافمن می‌گوید: «من اعتقاد دارم، که یهودیان در زندگی یک مأموریت دارند. آن‌ها باید ببینند که تمامی ملت‌های جهان در یک اتحاد جهانی باشند. اتحاد کنونی مقدمه آن است اما به تدریج و قطعاً دنیا تبدیل به بهشت خواهد شد. ما صلح جهانی خواهیم داشت؛ و یهودیان بیشترین تلاش را برای ایجاد این اتحاد خواهند کرد، زیرا آن‌ها بیشترین بهره را از آن می‌برند. اما چگونه می‌توانیم به صلح برسیم اگر آلمان وجود داشته باشد؟ تنها راه ایجاد صلح دائم این است که مجازات شروع جنگ را بدتر از خود جنگ بکنیم. انسان‌ها به دلیل قتل مجازات می‌شوند، مگر نه؟ خوب آلمان تمامی جنگهای بزرگ را شروع کرده‌است. بگذارید همه مردم آن را عقیم کنیم و تمامی جنگ‌های جهان به پایان خواهد رسید.» پاک‌سازی قومی
پس از تشکیل حزب نازی در ۱۹۱۹ میلادی و با به‌قدرت رسیدن آن حزب در سال ۱۹۳۳ با صدراعظم شدن آدولف هیتلر در آلمان، تبلیغات نژادپرستانه رو به گسترش نهاد. آن‌ها دست به تبلیغات وسیعی برای توجیه کشتار یهودیان اروپا زدند. ترکیبی از تنفر نژادی، خودنکوپنداری و پارانویا، سبب‌ساز نسل‌کشی یهودیان اروپا در جنگ جهانی شد. هولوکاست یهودیان با پاک‌سازی‌های قومی دیگر تفاوت داشت، از این نظر که هدف کلی هولوکاست نسل‌کشی بود و نه پاک‌سازی قومی، زیرا جابه‌جایی یهودیان معادل تمام کردن کار یهودیان نبود. اما از طرف دیگر تصمیم اولیهٔ آلمان‌ها پاک‌سازی قومی یهودیان بود و زمانی که به این نتیجه رسیدند که امکان عملی پاک‌سازی قومی وجود ندارد به سمت نسل‌کشی روی آوردند. تصمیم اولیه آلمان‌ها این بود که یهودیان اروپا را به ماداگاسکار یا به نقاط دوری در روسیه منتقل کنند. برخی از این نقشه‌ها - اگر انجام می‌شد - به دلیل سختی‌های احتمالی‌ای که در راه انتقال به یهودیان متحمل می‌شدند، منجر به نسل‌کشی می‌شد. اما عملی نبودن آن‌ها نیز باعث شد که نازی‌ها به نسل‌کشی و کشتار دسته‌جمعی یهودیان در مناطق تحت کنترل آلمان دست بزنند. در طول جنگ جهانی دوم، نزدیک به ۶ میلیون یهودی به طرق مختلف جان خود را از دست دادند. نسل‌کشی ارمنی‌ها
۴۹ ایالت از ۵۰ ایالت، کشتار ارمنیان را به عنوان نسل‌کشی شناختند.  رهبران کُردها و سازمان‌های غیردولتی کُردها، نسل‌کشی ارمنیان را به‌طور رسمی به رسمیت شناختند یا عذرخواهی کردند. یهودیان
در کتاب مقدس یعقوب با نام دیگر اسرائیل شناخته می‌شود. از این رو فرزندان او بنی‌اسرائیل نام دارند. به دلیل اینکه پس از اینکه ده قبیلهٔ شمالی اسرائیل گم شدند، تنها بازماندگان قوم بنی‌اسرائیل از قوم یهودا هستند. امروزه واژهٔ یهود و بنی‌اسرائیل و عبری/عبرانی به صورت مترادف به کار می‌روند حال آنکه بنی‌اسرائیل و عبرانی شامل تمامی فرزندان یعقوب و یهودی به معنی بازماندگان پادشاهی یهودا است. طرح ماداگاسکار
با آغاز برنامه‌ریزی‌ها برای عملیات بارباروسا، هیتلر از هیملر درخواست کرد تا طرحی نو برای نابودی کامل یهودیان اروپایی تهیه کند. هیملر نیز مسئله را به هایدریش سپرد. طرح پیشنهادی هایدریش شامل تبعید اجباری یهودیان به شوروی از راه لهستان بود. بر پایه "طرح جامع برای شرق" که توسط کنراد مه‌یر تهیه شده بود، همه جمعیت اروپای شرقی اشغالی و شوروی می‌بایست به سیبری تبعید می‌شدند تا یا به عنوان برده به کار گرفته شوند یا پس از شکست شوروی به قتل برسند. این طرح اما منوط به شکست سریع شوروی بود. هنگامی که آشکار شد که جنگ با شوروی طولانی‌تر از پیشبینی‌ها خواهد بود، هایدریش با بازبینی طرح خود تنها به سراغ یهودیان و دیگر گروه‌های مورد نفرت نازی‌ها رفت. از آنجا که جابجایی انبوه جمعیت در مناطق جنگی ناممکن بود، هایدریش تصمیم گرفت تا یهودیان را توسط اردوگاه‌های مرگ که در خاک لهستان برپا شده بودند به قتل برساند. این آغازگر بخش مهمی از رویدادهای موسوم به هولوکاست شد که در نهایت ۵٫۵ تا ۶ میلیون یهودی را نابود کرد. عملیات بزرگ ورشو
عملیات بزرگ یا "گروس‌اکتسیون" ورشو اسم رمز نازی‌ها برای اخراج و کشتار جمعی یهودیان از گتو ورشو در تابستان ۱۹۴۲ بود. در جریان "گروس‌اکتسیون"، یهودیان تحت یورش‌ها و به‌صف‌کشی‌های روزانه قرار می‌گرفتند، درون گتو به ناچار به راه انداخته می‌شدند، و سپس در ایستگاه‌های قطار موسوم به "اومشلاگ‌پلاتز" گرد هم می‌آمدند تا برای «اسکان دوباره» به شرق فرستاده شوند. از آنجا، آنها با قطارهای هولوکاست به اردوگاه مرگ در تربلینکا فرستاده می‌شدند. وارونگی هولوکاست
پروفسور دیوید فلدمن، مدیر مؤسسه پیرز برای مطالعه ضد یهودیت استدلال می‌کند که وارونگی هولوکاست غالباً یهودی‌ستیزی نیست، زیرا این یک وسیله بلاغی است که معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرد "در بسیاری از بحث‌ها در مورد بسیاری از موضوعات، اغلب سبک فکر، فاقد هرگونه محتوای ضد یهود خاص "مانند سیاستمداران اسرائیلی که از یکدیگر به عنوان نازی یاد می‌کنند، و به این دلیل که وارونگی (در رابطه با جنگ ۲۰۱۴ غزه) ناشی از یک ذهنیت ضدیهودی نیست بلکه انتقاد از سیاست اسرائیل است. با استخراج یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ که نشان می‌دهد اقلیت قابل توجهی از پاسخ دهندگان با این جمله که «اسرائیل در حال جنگ نابودی علیه فلسطینی‌ها است» موافق هستند، منفرد گرستنفلد نتیجه گرفت که ۱۵۰ میلیون از ۴۰۰ میلیون شهروند اتحادیه اروپا از این نظر حمایت می‌کنند که اسرائیل نژادپرست است. به گفته "گرستنفلد"، وارونگی هولوکاست یک پدیده اصلی در اتحادیه اروپا است. هاینریش هیملر
در ۴ اکتبر ۱۹۴۳، طی یک گردهمایی با مسئولین اس اس در شهر پوزنان و در ۶ اکتبر ۱۹۴۳، طی یک سخنرانی به نخبه‌های حزب هیملر صریحاً به نسل‌کشی یهودیان اشاره کرد A translated excerpt from the speech of 4 October reads:. او گفت: "من همچنین می‌خواهم در اینجا رک به یک موضوع سخت بپردازم. ما حالا می‌توانیم آشکارا در اینمورد بین خود صحبت کنیم، ولی هرگز آن را در میان عامه بحث نمی‌کنیم… منظور من تخلیه و نسل‌کشی یهودیان است. هدف هیتلر از مجاز کردن سخنرانی هیملر آن بود که رهبران حزب را به نقشه‌های خود آگاه کند، تا آن‌ها نتوانند در آینده اطلاع خود از کشتارها را نفی کنند. چون متفقین اعلام کرده بودند که در مورد جنایات جنگی اعلام جرم خواهند کرد، هیتلر بدین‌وسیله می‌خواست وفاداری زیر دستانش را با شریک کردنشان در جنایت بدست آورد. نسل‌کشی یونانیان
واژهٔ "نسل‌کشی" برای نخستین بار در اوایل سال ۱۹۴۰ توسط رافائل لمکین، وکیل لهستانی یهودی‌تبار، مطرح شد. همچنین لمکین در خلال نوشته‌هایش در مورد نسل‌کشی سرنوشت یونانی‌های مقیم ترکیه را نیز جزو این‌گونه اعمال گنجانده بود. در آگوست سال ۱۹۴۶ روزنامهٔ نیویورک تایمز در خبرهایش نوشت: فهرست نسل‌کشی‌ها بر پایه آمار تلفات
فهرست نسل‌کشی‌ها بر پایه آمار تلفات، شامل برآوردهای مرگ‌های مستقیم یا غیرمستقیم ناشی از نسل‌کشی است. این فهرست شامل دیگر کشتارهای جمعی، که ممکن است توسط برخی از پژوهشگران نسل‌کشی نامیده شوند، همانند قتل‌عام‌ها، جنایت‌های علیه بشریت، پاکسازی‌های سیاسی، طبقه‌کشی یا جنایات جنگی (همانند جنگ سی‌ساله (۷٫۵ میلیون مرگ)، جنایات جنگی ژاپن (۳ تا ۱۴ میلیون مرگ)، وحشت سرخ (۱۰۰٫۰۰۰ تا ۱٫۳ میلیون مرگ)، جنایت‌ها در دولت آزاد کنگو (۱ تا ۱۵ میلیون مرگ)، پاکسازی بزرگ (۰٫۶ تا ۱٫۷۵ میلیون مرگ) یا یک گام بزرگ به جلو و قحطی پس از آن (۱۵ تا ۵۵ میلیون مرگ) نیست. یهودستیزی در ایران
یهودی تپه نام محله‌ای است در شهر رشت که مسجدی نیز در آن واقع است. بنا بر یک روایت، در یک روز دوشنبه بارانی در این محله مردی یهودی تعرضی به یک زن مسلمان انجام داده‌است و این عمل خشم مسلمانان را برانگیخته و به کشتار یهودیان منجر شده‌است. همین روایت می‌افزاید جسد همه یهودیان در زیر همین مسجد دفن شده‌اند. این روایات همچنین از عده‌ای از یهودیان ساکن رشت در محله استادسرا یاد می‌کند که به سیاهکل کوچ کرده و در مدخل این شهر ساکن شدند. به ادعای این روایت، اموال یهودیان کشته‌شده طی این حادثه ازجمله کنیسهٔ آنان به مسلمین واگذار شده‌است. وارونگی هولوکاست
وارونگی هولوکاست عبارتی است که برای توصیف تصویر یهودیان به عنوان نازی‌ها، هواداران نازی‌ها، مرتکبان هولوکاست یا کسانی که از هولوکاست «کپی‌برداری» می‌کنند، به کار می‌رود. به‌طور خلاصه، این عبارت برای توصیف صهیونیست‌ها یا یهودیان درحالی که اعمال نازی‌ها را انجام می‌دهند به کار بسته می‌شود. هولوکاست
جداسازی یهودیان در گتوها، خود راه را برای سیاست پاکسازی آن‌ها — به گفتهٔ نازی‌ها «"راه حل نهایی"» — که توسط فرماندهان ارشد نازی در کنفرانس وانزه مطرح شده بود، هموار کرد. با پیشروی آلمان در شرق، اجرای سیاست‌های ضدیهودی رادیکال شدند و تحت هماهنگی اس‌اس و با دستورالعمل‌های مستقیم از سوی رهبران ارشد حزب نازی، کشتارها نه تنها در سراسر آلمان که در اروپای تحت اشغال و نیز مناطق کنترلی نیروهای محور صورت گرفتند. جوخه‌های مرگ شبه‌نظامی به نام آینزاتس‌گروپن با همکاری ارتش آلمان و همدستان محلی میان ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ نزدیک به ۱٫۳ میلیون یهودی را در شلیک‌های دسته‌جمعی و پوگروم‌ها کشتند. از میانهٔ ۱۹۴۲، قربانیان از گتوهای سراسر اروپا با قطارهای باری به اردوگاه‌های مرگ تبعید شدند؛ مکان‌هایی که در آن‌ها اگر از جابجایی نیز جان سالم به در می‌بردند، در اتاق‌های گاز یا زیر کار اجباری یا از بیماری‌های مختلف و راه‌پیمایی‌های مرگ جان می‌سپاردند. این کشتارها تا پایان جنگ جهانی دوم در مه ۱۹۴۵ ادامه پیدا کردند.