مسئولیت شورای امنیت سازمان ملل متحد چیست؟
شورای امنیت سازمان ملل متحد
شورای امنیت ملل متحد یکی از ارکان سازمان ملل متحد است که وظیفهٔ پاسداری از امنیت و صلح بین‌المللی را به عهده دارد. بر اساس منشور سازمان ملل متحد، حیطهٔ قدرت شورای امنیت شامل اعزام نیروهای پاسدار صلح، تصویب تحریم‌های بین‌المللی، و اعطای اجازه استفاده از نیروی نظامی علیه کشورهای متخاصم است. تصمیم‌های این شورا به صورت قطعنامه‌های شورای امنیت اعلام می‌شود. ریاست شورای امنیت سازمان ملل متحد
ریاست شورای امنیت سازمان ملل متحد () مسئولیت هدایت شورای امنیت سازمان ملل متحد را بر عهده دارد. ریاست آن ماهانه در بین ۱۵ کشور عضو شورا می‌چرخد. بنابر این رئیس هیئت نمایندگی هر کشور به عنوان رئیس شورای امنیت سازمان ملل شناخته می‌شود. ریاست این شورا از زمان تأسیس آن در ۱۹۴۶ هر ماه تغییر می‌کند و رئیس شورای امنیت در جهت هماهنگی اقدامات شورا و تصمیم‌گیری در مورد اختلافات سیاسی و گاهی به عنوان عنصر دیپلمات یا واسط بین گروه‌های متخاصم فعالیت می‌کند. شورای امنیت سازمان ملل متحد
فصل هفتم از منشور ملل متحد اختیارات شورای امنیت سازمان ملل را برای حفظ صلح بیان می‌کند؛ و به این شورا اجازه می‌دهد تا «وجود هرگونه تهدیدی برای صلح، نقض صلح یا اقدام تجاوزگرانه» را تعیین کند و اقدامات نظامی و غیرنظامی را برای «برقراری صلح و امنیت بین‌المللی» انجام دهد. شورای امنیت سازمان ملل متحد
طبق مادهٔ ۲۴ منشور، شورای امنیت از طرف تمامی اعضای سازمان ملل مسئول اصلی حفظ صلح و امنیت بین‌المللی است و باید در اجرای این وظایف طبق اهداف و اصول ملل متحد عمل کند. فصل ششم منشور ملل متحد به حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات می‌پردازد. کشورهایی که دارای اختلافاتی هستند که می‌تواند منجر به جنگ شود، نخست از همه تلاش می‌کنند از طریق روشهای مسالمت آمیز از جمله "مذاکره، تحقیق، میانجیگری، مصالحه، داوری، حل و فصل قضایی، توسل به آژانس‌های منطقه ای یا سایر راه‌های مسالمت آمیز به دنبال راه حل باشند.
شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا
شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا بخشی از تشکیلات دفتر رئیس جمهور ایالات متحده است که به مسائل مربوط به امنیت ملی و سیاست خارجی ایالات متحده رسیدگی می‌کند. این شورا نخستین بار در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۷ بر اساس قانون امنیت ملی در دولت هری ترومن تأسیس شد و تصمیمات آن جنبهٔ مشورتی برای رئیس جمهور دارد. این شورا همچنین نقش بازوی اصلی ریاست جمهوری در هماهنگی سیاست‌های مصوب در بین سازمان‌های مربوطه را برعهده دارد. قطعنامه ۱۵۱۶ شورای امنیت
قطعنامه ۱۵۱۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۰۳ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۴۸۶۷ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۱۳۵۸ شورای امنیت
قطعنامه ۱۳۵۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۷ ژوئن ۲۰۰۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ توصیه در مورد انتصاب دبیر کل سازمان ملل است. این قطعنامه طی نشست ۴۳۳۷ام تصویب شد. شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد
صلاحیت این کمسیون‌ها موضوعی است و نقش آن‌ها بررسی و ارائه توصیه دربارهٔ مسائل مربوط به حوزه‌های مسئولیت و تخصص خود است. این کمسیون‌ها عبارتند از: شورای امنیت سازمان ملل متحد
اولین جلسه شورای امنیت در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۶ در کلیسای وست مینستر لندن برگزار گردید. از زمان اولین جلسه آن تاکنون، شورا به‌طور مداوم به کار خود ادامه داده و به صورت گسترده‌ای در جهان اعتبار کسب کرده‌است و جلساتی در بسیاری از شهرها مانند پاریس و آدیس آبابا داشته‌است. با وجود این بیشتر جلسات آن در مقر معاونت سازمان ملل متحد تشکیل می‌شود. اولین جلسات آن در اطراف دریاچه ساکسس در نیویورک برگزار شد، و جلسات بعدی در مقر کنونی آن در شهر نیویورک برگزار می‌شود. ریاست شورای امنیت سازمان ملل متحد
رئیس‌شورای امنیت یک بار از منشور سازمان ملل متحد سخن گفت و اظهار داشت شورای امنیت مجاز به ایجاد آیین دادرسی از جمله در ماده ۳۰ آن که روش انتخاب رئیس‌شورای امنیت است پرداخت. شورای امنیت در اولین جلسه خود در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۶ اولین متمم موقت ۱۸را به تصویب رساند و روش زیر را برای انتخاب رئیس شورای امنیت تعیین کرد: رئیس‌شورای امنیت ماهانه در میان پانزده عضو شورای امنیت چرخشی است. چرخش به ترتیب حروف الفبا از نام‌های رسمی کشورهای عضو به انگلیسی صورت می‌گیرد. بدین ترتیب، استرالیا اولین کشوری بود که ریاست شورای امنیت را به عهده گرفت. چنین چرخشی در ریاست شوار این ارگان را در بین کلیه ارگانهای سازمان ملل متحد منحصر به فرد می‌کند. این ریاست از هفدهم هر ماه آغاز و به پایان می‌رسید تا اینکه پیشنهادی از سوی استرالیا در دسامبر ۱۹۴۶برای تغییر زمان داده شد و این پیشنهاد منجر به تغییر در زمان دوره شد تا دوره ریاست شورای امنیت در هر ماه تغییر یابد. رئیس شورای امنیت تنها رئیس غیر منتخب ارگانهای سازمان ملل است. قطعنامه ۱۳۱۸ شورای امنیت
قطعنامه ۱۳۱۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۷ سپتامبر ۲۰۰۰ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ اطمینان از نقش مؤثر شورای امنیت سازمان ملل در حفظ صلح و امنیت بین‌المللی، به ویژه در آفریقا است. این قطعنامه طی نشست ۴۱۹۴ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه سازمان ملل
طبق ماده ۲۵ منشور ، کشورهای عضو سازمان ملل متحد ملزم به انجام "تصمیمات شورای امنیت مطابق با این منشور" هستند. قطعنامه هایی که تحت فصل هفتم صادر می شوند ، لازم الاجرا محسوب می شوند ، اما قطعنامه های مربوط به فصل VI هیچ مکانیسم اجرایی ندارند و به طور کلی طبق قوانین بین المللی فاقد هرگونه الزام آور هستند. در سال ۱۹۷۱ ، بیشتر اعضای دادگاه بین المللی دادگستری آن زمان (ICJ) در رایزنی غیر الزام آور "نامیبیا" اظهار داشتند که کلیه قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل از نظر قانونی لازم الاجرا است. این ادعا توسط ICJ و دیگران مقابله شده است. دی وت معتقد است که قطعنامه های فصل ششم "نمی" توانند لازم الاجرا باشند. در استدلال او ، در بخشی از اظهارات:اجازه دادن به شورای امنیت برای اتخاذ تدابیر لازم الاجرا در بخش VI می تواند تقسیم ساختاری صلاحیت های پیش بینی شده در فصل های VI و VII را از بین ببرد. هدف کلی از تفکیک این فصل ها تمایز بین اقدامات داوطلبانه و الزام آور است. در حالی که حل و فصل خاص اختلافات ارائه شده توسط سابق با رضایت طرفین ایجاد می شود ، اقدامات اجباری از نظر فصل هفتم با عدم وجود چنین موافقت مشخص می شود. نشانه دیگری از ماهیت غیر الزام آور اقدامات صورت گرفته از نظر فصل ششم ، تعهد اعضای شورای امنیت که طرف اختلاف هستند ، هنگام تصویب قطعنامه های مندرج در فصل VI ، از رأی دادن خودداری کنند. هیچ تعهدی مشابه در مورد قطعنامه های لازم الاجرا تصویب شده در فصل هفتم وجود ندارد. . . اگر کسی این استدلال را در مورد "نظر نامیبیا اعمال" کند ، نکته تعیین کننده این است که هیچ یک از مواد تحت فصل VI تصویب نوع اقدامات لازم را که توسط شورای امنیت در قطعنامه ۲۷۶ (۱۹۷۰) تصویب شده است ، تسهیل نمی کند. . . قطعنامه ۲۶۰ (۱۹۷۰) در واقع از نظر فصل هفتم تصویب شد ، حتی اگر ICJ برای ایجاد تصور مخالف طول کشید. در عمل ، شورای امنیت تصمیمات خود را خارج از فصل هفتم لازم الاجرا نمی داند. قطعنامه ۴۰۰ شورای امنیت
قطعنامه ۴۰۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۷ دسامبر ۱۹۷۶ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ توصیه در مورد انتصاب دبیر کل سازمان ملل است. این قطعنامه طی نشست ۱٬۹۷۸ام تصویب شد. قطعنامه ۸۷۰ شورای امنیت
قطعنامه ۸۷۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۱ اکتبر ۱۹۹۳ و در رابطه با قطعنامه ۷۴۳ تصویب شد؛ و در آن شورای امنیت به نیروهای حافظ صلح ((UNPROFOR)) مجوز داد تا در راستای فصل ۷ منشور سازمان ملل متحد برای حفظ عملیات حمایت از صلح تا تاریخ ۵ اکتبر۱۹۹۳ به فعالیت‌های خود ادامه دهد. حوزه فعالیت این نیروها کشورهای کرواسی و بوسنی و هرزگوین بود. این قطعنامه طی نشست ۳۲۸۵ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. سازمان ملل متحد
در سال ۱۹۹۳ و در پاسخ به رویه «پاکسازی قومی» در یوگسلاوی سابق دبیرکل سازمان ملل دادگاه رسیدگی به جرایم نظامی در یوگسلاوی سابق را دایر کرد. در سال ۱۹۹۴ در قبال جریان نسل‌کشی در روآندا این شورا دیوان رسیدگی به جرائم در روآندا را تأسیس کرد. قلمرو قضایی این دو دادگاه بررسی و روشن کردن موارد نقض قوانین بین‌المللی که جرم محسوب می‌شدند بوده‌است. همچنین برای رسیدگی به جرائم شدید در تیمور شرقی واحد SCIU تشکیل شد.در سالیان اخیر تقاضای اصلاحات در سازمان ملل شدت گرفته‌است. البته این تقاضاها خیلی واضح و مشخص نبوده‌اند و اجماع نظری در مورد نحوه اصلاحات وجود نداشته‌است. عده‌ای خواستار ایفای نقش جدی و مؤثرتر سازمان ملل در امور جهانی شده‌اند. عده‌ای معتقدند که کار سازمان باید به کمک‌های بشر دوستانه محدود شود و عده زیادی خواستار عضویت در شورای امنیت و تغییر موقعیت ژئوپولتیک آن شده‌اند (یعنی اضافه شدن اعضایی از آفریقا، آمریکای جنوبی و آسیا). در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ موضوع سوء استفاده از برنامه نفت در برابر غذا در عراق در دوران صدام حسین لزوم اصلاحات را تشدید نمود. یک برنامه اصلاحی رسمی از سوی کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل اندکی پس از صدارت وی بر سازمان در اول ژانویه ۱۹۷۷ به اجرا گذاشته شد. این اصلاحات شامل تغییر عضویت دائمی در شورای امنیت، (که همچنان نماد روابط قدرت در سال ۱۹۴۵ است)، شفاف تر ساختن بوروکراسی و ایجاد حس مسئولیت‌پذیری بِیشتر در میان اعضا، دموکراتیک تر ساختن سازمان ملل و اعمال تعرفههای مناسب به شرکت‌های مهمات و جنگ افزارسازی در سراسر دنیا است. در سپتامبر سال ۲۰۰۵ سازمان ملل یک جلسه جهانی در سال ۲۰۰۵ برگزار کرد که طی آن سران اکثر کشورهای عضو در شصتمین جلسه مجمع عمومی گرد آمدند. سازمان ملل این جلسه را «فرصت بسیار نادر در اتخاذ تصمیمات مهم در حوزه‌های توسعه، امنیت حقوق بشر و اصلاحات در سازمان ملل» نامید. کوفی عنان پیشنهاد کرد که در مورد اصلاحات سازمان ملل و گریز از تنگنای اعمال سیستم‌های بین‌المللی صلح و امنیت حقوق بشر و توسعه به توافقات مهمی دست یافته‌اند و چالش‌های اساسی پیش روی سازمان ملل در قرن ۲۱ را ارزیابی و بررسی نموده‌اند. رهبران و سران کشورهای دنیا بر سر موارد زیر به توافق دست یافته‌اند: اگر چه کشورهای عضو سازمان ملل در راه اصلاح نظام بوروکراسی سازمان ملل به موفقیت چندانی دست نیافتند ولی عنان همچنان بر انجام اصلاحات در حوزه اختیارات خود ادامه داد. او یک دفتر ویژه جهت مدیریت سیاست‌های حمایتی از سیاست‌های مالی سازمان دایر کرد. در اواخر دسامبر سال ۲۰۰۵ دبیر خانه در شرف تکمیل طرح بازنگری ۵ ساله دستور جلسات مجمع عمومی بود. هدف از آن تأمین بنای تصمیم‌گیری در مورد حذف برنامه‌های تکراری و موازی بود. حقوق بشر
نقض حقوق بشر زمانی رخ می‌دهد که توسط دولت یا نهاد غیردولتی برخی از افراد مورد سوءاستفاده قرار بگیرند، یا حقوق اساسی (از جمله حقوق مدنی، سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی) آن‌ها انکار و نادیده گرفته شود، یا هنگامی که هر دولت یا نهاد غیردولتی بخشی از پیمان میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی یا دیگر حقوق بین‌المللی و حقوق بشر دوستانه را در مورد برخی از افراد رعایت نکند؛ لذا در مورد نقض حقوق بشر سازمان ملل متحد شورایی را تعیین کرده تحت عنوان شورای امنیت که تنها تریبون و دادگاهی است که در این‌گونه موارد تصمیم‌گیری می‌کند. چنانچه مطابق ماده ۳۹ منشور سازمان ملل متحد: شورای امنیت وجود هرگونه تهدید علیه صلح، نقض صلح، یا عمل تجاوز را احراز و توصیه‌هایی خواهد نمود یا تصمیم خواهد گرفت که برای حفظ یا اعاده صلح و امنیت بین‌المللی به چه اقداماتی برطبق مواد ۴۱ و ۴۲ باید مبادرت شود. سازمان‌های غیردولتی مستقل، از جمله سازمان عفو بین‌الملل، فدراسیون بین‌المللی حقوق بشر، دیده‌بان حقوق بشر، سازمان جهانی مبارزه با شکنجه، خانه آزادی، آزادی بیان بین‌المللی و سازمان ضد برداری، نظارت می‌شود. کار این سازمان‌ها این است که: شواهد و مدارک و اسناد نقض حقوق بشر را جمع‌آوری می‌کند و و سپس از طریق تحت فشار قرار دادن سعی بر اجرای قوانین حقوق بشر دارد. جنگ‌ها و جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت از جمله نسل‌کشی، نقض قوانین بین‌المللی بشردوستانه از جدی‌ترین موارد نقض حقوق بشر به‌شمار می‌روند. افشاگری و آگاه ساختن جهان و اعتراض به رفتارهای غیرانسانی اغلب منجر به درخواست برای کمک و گاهی بهبود شرایط می‌شود. شورای امنیت سازمان ملل متحد برای حفظ صلح کار می‌کند و سایر ملل و معاهدات (ناتو)، در هنگام لزوم برای حفاظت از حقوق بشر مداخله می‌کنند. مطابق ماده شش میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی: قطعنامه ۲۰۶۱ شورای امنیت
قطعنامهٔ ۲۰۶۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد سندی بین‌المللی دربارهٔ تمدید مأموریت نمایندگی سازمان ملل متحد در عراق است. این قطعنامه طی نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۲ میلادی با ۱۵ رأی موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع به تصویب رسید. فصل هفتم منشور ملل متحد
رهبران کشورهای جهان در اجلاس جهانی سران ۲۰۰۵ اعلام کرده‌اند: جامعهٔ بین‌المللی از طریق سازمان ملل، مسئولیت دارد از ابزارهای مناسب دیپلماتیک، انسان‌دوستانه و امکانات دیگر مطابق فصل ۶ و ۷ منشور برای کمک به محافظت از جمعیت‌ها (افراد غیرنظامی) در برابر کشتار جنگی، جنایات جنگی، پاکسازی قومی و جنایت علیه بشریت سود برد. در این‌زمینه ما رهبران آماده‌ایم در صورتی‌که روش‌های مسالمت‌آمیز ناکافی باشد و مسئولان ملی آشکارا در محافظت از مردم خود در خصوص این جرایم بین‌المللی کوتاهی کنند، اقدام دسته‌جمعی به عمل آوریم. قطعنامه ۱۰۹۱ شورای امنیت
قطعنامه ۱۰۹۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۳ دسامبر ۱۹۹۶ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ توصیه در مورد انتصاب دبیر کل سازمان ملل است. این قطعنامه طی نشست ۳۷۲۵ام تصویب شد. قطعنامه ۷۲۰ شورای امنیت
قطعنامه ۷۲۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۱ نوامبر ۱۹۹۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ توصیه در مورد انتصاب دبیر کل سازمان ملل است. این قطعنامه طی نشست ۳۰۱۷ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل
اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل، که همچنین به عنوان پنج عضو دائم، پنج، یا (P5 پی۵) شناخته شده، شامل پنج دولت زیر است: چین، فرانسه، روسیه، بریتانیا (پادشاهی متحده)، و ایالات متحده آمریکا است. این اعضا نمایندهٔ به اصطلاح پنج قدرت بزرگ، یا گروه پیروز جنگ جهانی دوم هستند. هر یک از اعضای دائمِ دارای حق وتو، قادر به جلوگیری از تصویب هر گونه «ماده مانند» یا پیش‌نویس قطعنامه شورا، صرف نظر از سطح حمایت بین‌المللی از آن پیش‌نویس است. شورای امنیت سازمان ملل متحد
یک عضو شورای امنیت باید همیشه در مقر اصلی شورای امنیت در نیویورک حاضر باشد تا شورای امنیت بتواند در هر موقعی تشکیل جلسه بدهد. این مورد جزو اصول بسیار مهم منشور سازمان ملل متحد است که برای مقابله با ضعف جامعه ملل در گذشته بود چراکه تشکیلات جامعه ملل همیشه قادر به واکنش و پاسخگویی درهمه موارد بحرانی نبود. شورای عالی امنیت ملی
مهمترین سمت ثابت شورای عالی امنیت ملی مسئولیت دبیرخانه آن است که با انتخاب مستقیم رئیس‌جمهور تعیین می‌شود. با اینکه دبیر حق رأی ندارد، اما مطابق روال مرسوم در اغلب موارد پس از انتخاب دبیر از سوی رئیس‌جمهور، همزمان سیدعلی خامنه‌ای رهبر ایران، وی را به نمایندگی رهبری در شورا نیز منصوب می‌کند تا حق رأی داشته‌باشد. عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد
شورای امنیت در موارد معدودی ترجیح داده‌است به تنهایی بار عملیات حفظ صلح را به دوش بکشد و به همین دلیل همواره در جستجو و طلب راهکارهایی است که بتواند از توانایی‌ها و امکانات دیگر سازمان‌های امنیتی، منطقه‌ای و گروهی بهره گیرد. سازمان ملل تاکنون توانسته‌است در عملیات‌های مختلف حفظ صلح با سازمان‌هایی نظیر، سازمان کشورهای آمریکایی، سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، اتحادیه اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا و جامعه اقتصادی کشورهای آفریقای غربی (ECOWAS) همکاری کند. فصل هفتم منشور ملل متحد
طبق فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد شورا قدرت زیاد و گسترده‌ای برای ارزیابی تصمیم‌های گرفته شده در وضعیتهای «تهدید صلح جهانی، تخطی از رویه‌های صلح، یا اعمال خشونت و زور» در سطح جهانی دارد. در چنین وضعیت‌هایی، کار شورا محدود به توصیه نمی‌شود و می‌تواند اقدامات جدی مانند استفاده از نیروهای مسلح نظامی "برای نگهداری یا بازگرداندن صلح و امنیت جهانی " انجام دهد. شورای امنیت پس از بیان دقیق کیفیت حقوقی یک وضعیت و قبول آن به عنوان تهدیدی برای صلح یا نقض صلح یا عملی تجاوزگرانه ابتدا تصمیمات موقتی اخذ می‌کند (تصمیم‌هایی که جنبهٔ غیرنظامی دارد) تا از پیچیده‌تر شدن اوضاع جلوگیری نماید. سپس در صورت نیاز، می‌تواند مجازات‌هایی از قبیل قطع کامل یا جزئی روابط اقتصادی، ارتباطات زمینی، هوایی، دریایی، دریایی، پستی، تلگرافی، بیسیمی و دیگر وسایل ارتباطی و هم‌چنین قطع روابط دیپلماتیک را در نظر بگیرد و تمام دولت‌های عضو سازمان موظف‌اند آن‌ها را اجرا نمایند. چنانچه شورای امنیت تشخیص دهد که اقدامات پیش‌بینی شده در مادهٔ ۴۱ (مجازات‌های دیپلماتیک و اقتصادی) در حد کافی نبوده می‌تواند از نیروهای نظامی، هوایی و دریایی یا هر وسیلهٔ دیگری که برای حفظ یا برقراری صلح و امنیت بین‌المللی لازم است (تصمیمات نظامی) علیه دولت یا دولت‌های تهدیدکننده صلح، یا ناقض صلح، یا متجاوز استفاده نماید. شورای امنیت سازمان ملل متحد
گروه‌های عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد به دو نوع تقسیم می‌شوند: اعضای دائمی و اعضای انتخابی.۱۰ عضو انتخابی شورا توسط مجمع عمومی برای یک دورهٔ دوساله (که از ۱ ژانویه آغاز می‌شود) انتخاب می‌شوند. با این حال در نخستین انتخاب اعضای غیر دائم پس از افزایش عدهٔ اعضای شورای امنیت از ۱۱ به ۱۵ عضو، ۲ عضو از ۴ عضو اضافه شده برای یک دورهٔ یک ساله انتخاب شدند. عضوی که خارج می‌گردد بلافاصله قابل تجدید انتخاب نخواهد بود. هر سال، مجمع عمومی، پنج عضو جدید را انتخاب و جایگزین اعضای قدیمی‌تری که دورهٔ عضویت‌شان در ۳۱ دسامبر پایان می‌یابد، می‌سازد. اعضای کنونی عبارت‌اند از: مجمع عمومی ۱۰ عضو غیر دائم را با توجه به شرکت اعضای سازمان ملل متحد در حفظ صلح و امنیت بین‌المللی و سایر هدف‌های سازمان در درجهٔ اول و هم‌چنین با توجه به تقسیم عادلانهٔ جغرافیایی انتخاب می‌کند. تقسیم عادلانه جغرافیایی که از سال ۱۹۶۵ بر اساس قطعنامه هجدهمین اجلاس مجمع عمومی به اجرا گذارده شده‌است به این نحو است: ایران در طول عمر ۷۲ ساله شورای امنیت سازمان ملل متحد، فقط یک‌بار برای مدت دو سال (۱۹۵۵–۱۹۵۶) به عضویت شورای امنیت انتخاب شد و پس از آن هیچ‌وقت برای چنین جایگاهی برگزیده نشد. قطعنامه ۱۳۷۳ شورای امنیت
قطعنامه ۱۳۷۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ12سپتامبر ۲۰۰۱ ( برابر ۰۶ مهر ۱۳۸۰ ) تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۴۳۸۵ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. مجمع عمومی سازمان ملل متحد
مجمع عمومی به‌طور دایم تشکیل جلسه نمی‌دهد. اجلاس عادی مجمع، سالانه از سه‌شنبه سومین هفتهٔ سپتامبر به مدت ۳ تا ۴ ماه در مقر سازمان در نیویورک برگزار می‌شود. با این وجود مجمع می‌تواند در صورت اقتضا، اجلاسیه‌های فوق‌العاده به دعوت دبیرکل و بنا به درخواست شورای امنیت، اکثریتی از کشورهای عضو، یا به تقاضای یک کشور اگر اکثریت اعضا موافق باشند تشکیل دهد. هم‌چنین مجمع می‌تواند اجلاس فوق‌العاده فوری که اختصاص به یک مشکل مشخص دارد برگزار نماید. این اجلاس به فاصلهٔ ۲۴ ساعت از زمان تقاضای شورای امنیت بر اساس رأی هر یک از ۹ عضو شورا، یا با اکثریت اعضای سازمان، یا با یک عضو اگر اکثریت اعضا موافق باشند تشکیل می‌شود. اغلب در ابتدای هر اجلاس عادی رؤسای کشورهای عضو و دولت‌ها در خصوص اضطراری‌ترین مسائل بین‌المللی سخنرانی می‌کنند. سپس سایر مسائل به جهت آن‌که بحث در خصوص آن‌ها به علت کثرت اعضای مجمع با کندی مواجه می‌شود و تسهیل فعالیت‌ها در نهادهای کوچک‌تر که همان کمیته‌های مجمع هستند بررسی می‌شوند. این کمیته‌ها عبارتند از: علاوه بر این ۶ کمیتهٔ اصلی، کمیتهٔ دیگری هم وجود دارد که اختیارات هیئت‌های نمایندگی را بررسی و کنترل می‌نماید. مجمع عمومی حداقل ۳ ماه پیش از شروع اجلاس عادی شروع به انتخاب هیئت رئیسه می‌نماید. این هیئت رئیسه مرکب از یک رئیس، ۲۱ معاون رئیس و رؤسای ۷ کمیتهٔ اصلی است. انتخاب رئیس مجمع عمومی به جهت هدایت مذاکرات و نقش هماهنگ‌کننده‌ای که دارد بسیار با اهمیت است. در عمل و بر اساس توافق صورت گرفته میان دولت‌های عضو هیچ‌گاه رئیس مجمع عمومی از میان پنج عضو دایم شورای امنیت انتخاب نمی‌شود. بر اساس قطعنامهٔ ۱۹۹۰ مصوب ۱۹۶۳ برای تضمین رعایت برابری جغرافیایی هر ساله رئیس مجمع به نوبت از میان پنج گروه از کشورهای آفریقایی، آسیایی، اروپای شرقی، آمریکای لاتین و کارائیب و اروپای غربی، و سایر دولت‌ها انتخاب می‌شود. قطعنامه ۱۶۲۵ شورای امنیت
قطعنامه ۱۶۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۵ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید بین‌المللی صلح و امنیت (اجلاس سران شورای امنیت ۲۰۰۵) است. این قطعنامه طی نشست ۵۲۶۱ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۲۰۶۵ شورای امنیت
قطعنامهٔ ۲۰۶۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد سندی بین‌المللی دربارهٔ تمدید مأموریت دفتر حافظ صلح سازمان ملل در سیرالئون است. این قطعنامه طی نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۲ میلادی با ۱۵ رأی موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع به تصویب رسید. قطعنامه ۱۶۱۱ شورای امنیت
قطعنامه ۱۶۱۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۷ جولای ۲۰۰۵ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌الملل ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۵۲۲۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. دبیرکل سازمان ملل متحد
دبیرکل وظیفهٔ دبیرکلی ارکان اصلی سازمان به استثنای دیوان بین‌المللی دادگستری را نیز بر عهده دارد. دبیرکل به انتخاب خود دارای تعدادی معاون می‌باشد. هر معاون مسئولیت یک بخش از فعالیت‌های سازمان (مثل حفظ صلح و امنیت بین‌المللی، مسائل سیاسی شورای امنیت و غیره) و مسئولیت یک رکن فرعی یا مقر اروپایی سازمان ملل را بر عهده دارد. شورای عالی امنیت ملی
شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران ، شورایی است که به منظور تأمین منافع ملّی و پاسداری از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ و تمامیت ارضی و حاکمیت ملی ایران، به ریاست رئیس‌جمهور تشکیل می‌گردد. این شورا مهمترین وزنه تصمیم‌گیری در سیاست خارجی و امور دفاعی و امنیتی کشور محسوب می‌شود. اعضای این شورا را مقامات عالی‌رتبه سیاسی، نظامی و اطلاعاتی ایران تشکیل می‌دهند. شورای امنیت سازمان ملل متحد
شورای امنیت به نحوی سازمان یافته‌است که بتواند به‌طور دائم انجام وظیفه کند و در زمان‌های مشخصی اجلاس برگزار نمی‌کند. به محض اینکه شرایط ایجاب کند با درخواست رئیس شورا فوراً تشکیل جلسه می‌دهد. از این روی هر عضو شورای امنیت، یک نمایندهٔ دائمی انتخاب می‌کند که در مقرّ سازمان ساکن باشد تا شورا بتواند در مواقع لزوم تشکیل جلسه دهد. این مورد جزء اصول بسیار مهم منشور ملل متحد است که برای مقابله با ضعف جامعهٔ ملل در گذشته بود. چراکه تشکیلات جامعهٔ ملل همیشه قادر به واکنش مناسب و سریع در همهٔ موارد بحرانی نبود. شورا جلساتی (ادواری) به فواصل معین خواهد داشت و هر یک از اعضای شورا در صورتی‌که مایل باشد می‌تواند توسط یکی از اعضای دولت خود یا نماینده‌ای که مخصوصاً بدین منظور تعیین شده‌است در آن جلسات شرکت جویند. برخلاف جلسات ادواری که ۲ بار در سال برگزار می‌شود، جلسات عادی به درخواست رئیس شورا هر زمان که ضرورتی باشد تشکیل می‌شود. فاصلهٔ این جلسات نباید از ۱۴ روز، بیش‌تر باشد. تقاضای تشکیل جلسهٔ شورای امنیت بدین ترتیب است که درخواستی تقدیم ریاست شورا می‌شود که در آن تشکیل جلسه فوری شورا خواسته می‌شود. این درخواست می‌تواند از طرف نهادهای زیر مطرح شود: شورای عالی امنیت ملی
دبیر شورا نیز با انتخاب مستقیم رئیس‌جمهور تعیین می‌شود و مسئولیت ادارهٔ دبیرخانه و نظارت بر اجرای صحیح تصمیمات و مصوبات شورا و امور اداری و اجرایی شورا را بر عهده دارد. با اینکه دبیر حق رأی ندارد، اما مطابق روال مرسوم در اغلب موارد پس از انتخاب دبیر از سوی رئیس‌جمهور، همزمان سیدعلی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی، وی را به نمایندگی رهبری در شورا نیز منصوب می‌کند تا حق رأی داشته‌باشد. شورای امنیت سازمان ملل متحد
در سال ۱۹۷۱ مجمع عمومی و شورای امنیت کرسی نمایندگی چین را از جمهوری چین (تایوان)، که از سال ۱۹۴۹ فقط بر تایوان و جزایر اطراف آن اعمال حاکمیت می‌کرد، گرفته و به جمهوری خلق چین واگذار کردند. حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین
نشست دیگری در شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۲۳ تا ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ تشکیل شد. روسیه در جریان نشست اضطراری شورای امنیت سازمان ملل با هدف خنثی کردن بحران، یورش به اوکراین را آغاز کرد. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد گفته بود: «به صلح فرصت بدهید». روسیه در حالی که ریاست شورای امنیت سازمان ملل را در فوریه ۲۰۲۲ بر عهده داشت، به اوکراین حمله کرد و به عنوان یکی از پنج عضو دائمی، دارای حق وتو است. کمیسیون تحکیم صلح
کمیسیون تحکیم صلح () یکی از ارکان فرعی مشترک مجمع عمومی و شورای امنیت سازمان ملل متحد است که در دسامبر ۲۰۰۵ برای مشاوره در زمینه امنیت جمعی تشکیل شد. کمیسیون ۳۱ مشور عضو دارد که از سوی ارکان و برنامه‌های مختلف سازمان ملل انتخاب می‌شوند. از مهم‌ترین وظایف این کمیسیون تحقیق برای تبیین حقوق بین‌المللی عمومی و خصوصی است. قطعنامه ۲۰۸۲ شورای امنیت
قطعنامهٔ ۲۰۸۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۱۲ میلادی با ۱۵ رأی موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع به تصویب رسید. حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل متحد
در منشور ملل متحد هرگز واژه‌ای به نام وتو قید نشده‌است. بلکه لزوم جلب ۹ رای موافق از مجموع ۱۵ رای اعضای شورای امنیت که باید شامل ۵ رای موافق اعضای دائم شورا باشد مطرح است. به این ترتیب مخالفت یکی از اعضای دائم به معنای عدم تصویب قطعنامه و به اصطلاح "وتو"ی آن است. فصل هفتم منشور ملل متحد
فصل هفتم منشور ملل متحد () اختیارات شورای امنیت سازمان ملل را برای حفظ صلح بیان می‌کند؛ و به این شورا اجازه می‌دهد تا «وجود هرگونه تهدیدی برای صلح، نقض صلح یا اقدام تجاوزگرانه» را تعیین کند و اقدامات نظامی و غیرنظامی را برای «برقراری صلح و امنیت بین‌المللی» انجام دهد. شورای امنیت سازمان ملل متحد
در حالی‌که سایر ارکان سازمان ملل متحد فقط قادر به دادن توصیه‌هایی به دول عضو هستند، شورای امنیت قادر است تصمیمات لازم‌الاجرایی در چارچوب منشور ملل متحد اخذ و تمامی دول عضو را موظف به اجرای آن نماید. تصمیمات شورای امنیت تحت عنوان قطعنامه با رأی اکثریت به تصویب می‌رسد. هر عضو شورای امنیت دارای یک حق رأی است. تصمیم در خصوص مسائل مربوط به نظام‌نامه و طرز کار با رأی مثبت ۹ دولت اخذ می‌شود. به عبارت دیگر رأی‌گیری در خصوص مسائل آیین کار، رأی‌گیری با اکثریت عددی است. در این رأی‌گیری صرفاً وجود ۹ رأی مثبت کافی است و نوع عضویت رأی‌دهنده (دائمی یا غیر دائمی) مورد توجّه نمی‌باشد. تصمیم‌گیری در خصوص سایر مسائل با اکثریت کیفی است. در اکثریت کیفی نوع عضویت رأی‌دهنده مورد توجه است و هر پنج عضو دائم و حداقل ۴ عضو غیر دائم باید رأی مثبت دهند تا موضوعی تصویب شود. هم‌چنین منشور اعضای دائم را هنگامی که خود یک طرف اختلاف هستند از رأی دادن در خصوص تصمیماتی که به موجب مندرجات فصل ۶ و بند ۳ از مادهٔ ۵۲ منشور اتخاذ می‌شود ممنوع کرده‌است. قطعنامه ۲۳۷۰ شورای امنیت
قطعنامه ۲۳۷۰ شورای امنیت در ۲ اوت ۲۰۱۷ به تصویب رسید. شورای امنیت سازمان ملل متحد با تصویب این قطعنامه مصرانه از کشورهای عضو خواست که از دسترسی تسلیحات به گروه‌های تروریستی ممانعت کنند. چهار پاسبان
به این ترتیب به جای ایجاد مفهوم چهار پاسبان، این کشورها تبدیل به اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد شدند که قدرت بسیار کمتری از آنچه برای چهار پاسبان در نظر گرفته شده بود دارند. هنگامی که بعدها سازمان ملل متحد در ۱۹۴۵ ایجاد شد، فرانسه به اصرار چرچیل توانست به عنوان عضو پنجم وارد این هیئت شود. قطعنامه ۲۱۰۶ شورای امنیت
قطعنامه ۲۱۰۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد سندی بین‌المللی دربارهٔ تأیید دوبارهٔ ۱۴ قطعنامه است. این قطعنامه طی نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳ میلادی با ۱۵ رأی موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع به تصویب رسید. قطعنامه ۱۳۶۸ شورای امنیت
قطعنامه ۱۳۶۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که یکروز پس از حوادث یازده سپتامبر، در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۴۳۷۰ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۱۴۵۰ شورای امنیت
قطعنامه ۱۴۵۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۰۲ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۴۶۶۷ام با ۱۴ رای موافق، ۱ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد
وظیفه سازمان ملل «بررسی، نظارت، توصیه و ارائه گزارش عمومی» در خصوص وضعیت حقوق بشر است که این کار را از طریق «فعّالیّت‌های انجام شده توسط رویه‌های خاص، از جمله پاسخ به دادخواست‌های فردی، پاسخ به عملیات روانی و شستشوی مغزی از سوی محافل آکادمیک و رسانه‌های کنترل شده، انجام مطالعات، ارائه توصیه در مورد همکاری فنی در سطح کشوری و مشارکت در فعّالیّت‌های تبلیغاتی عمومی» انجام می‌دهد. با این حال، کتابچه راهنمای "مشاوره داخلی برای بررسی شیوه‌ها و روش‌های کار" (۵ تیر ۱۳۸۷) کمیته هماهنگی رویه‌های ویژه، این افراد را تنها عهده‌داران مأموریت می‌نامد. از دیگر کاربردهای این نقش می‌توان به «نماینده ویژه دبیرکل» یا «کارشناس مستقل» یا یک کارگروه که معمولاً متشکل از پنج عضو، هر کدام از یک منطقه کره‌زمین، است اشاره کرد. عهده‌داران مأموریتی که از سوی شورای حقوق بشر سازمان ملل متّحد منصوب می‌شوند، مستقل از دولت‌ها عمل می‌کنند و به همین ترتیب نقش مهمّی در نظارت بر حاکمیت ملّت‌ها و سیاست‌ها و دولت‌های منتخب دموکراتیک ایفا می‌کنند. در جواب به قطعنامه ۲۰ (XXXVI) کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متّحد، اوّلین رویه ویژه موضوعی، یعنی کارگروه مربوط به ناپدیدشدگان اجباری یا غیرارادی، در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۰) تأسیس گشت. اوّلین گزارش‌گر ویژه که مسئولیت نظارت بر اعدام‌های فراقضایی، بلادرنگ یا خودسرانه را بر عهده گرفت، در سال ۱۳۶۱ پس از تصویب قطعنامه ۱۹۸۲/۳۵ کمیسیون حقوق بشر کار خود را آغاز کرد. قطعنامه ۴۷۶ شورای امنیت
قطعنامه ۴۷۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۹۸۰ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ سرزمین‌های اشغالی توسط اسرائیل است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۴۲ام با ۱۴ موافق، ۰ مخالف و ۱ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۶۶۳ شورای امنیت
قطعنامه ۶۶۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ اوت ۱۹۹۰ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ پذیرش اعضای جدید سازمان ملل متحد: لیختن اشتاین است. این قطعنامه طی نشست ۲۹۳۶ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۱۶۴۶ شورای امنیت
قطعنامه ۱۶۴۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۰۵ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ ایجاد صلح پس از درگیری است. این قطعنامه طی نشست ۵۳۳۵ام با ۱۳ رای موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۱۹۰۴ شورای امنیت
قطعنامه ۱۹۰۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۰۹ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۶۲۴۷ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۱۵۳۰ شورای امنیت
قطعنامه ۱۵۳۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۰۴ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۴۹۲۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. جامعه ملل
متفقین اصلی جنگ جهانی دوم (بریتانیا، شوروی، فرانسه، آمریکا، و جمهوری چین) اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد شدند؛ در ۱۹۷۱، جمهوری خلق چین کنترل کرسی دائم چین در شورای امنیت را از جمهوری چین (که آن زمان تنها بر تایوان حاکمیت داشت) گرفت و در ۱۹۹۱ کرسی شوروی سابق به روسیه داده شد. تصمیم‌های شورای امنیت برای همهٔ اعضای جامعهٔ ملل الزام‌آورند، و با اینکه برخلاف شورای اجرایی جامعه اتفاق همه اعضاء برای تصمیم‌گیری لازم نیست، اعضای دائمی برای محافظت از منافع حیاتی خود می‌توانند از تصمیم‌های شورا جلوگیری کنند. قطعنامه ۱۸۷۵ شورای امنیت
قطعنامه ۱۸۷۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۳ ژوئن ۲۰۰۹ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تجدید ماموریت نیروهای ناظر بر قطع درگیری سازمان ملل تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۹ است. این قطعنامه طی نشست ۶۱۴۸ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. سازمان ملل متحد
هدف اصلی این شورا بررسی موارد نقض حقوق بشر است. همواره انتقاد شده که ترکیب اعضای شورای حقوق بشر مناسب نیست. به ویژه اینکه برخی از اعضای آن مشکوک به نقض حقوق بشر هستند. حتی کشورهایی که ریاست کمیسیون را برعهده داشته‌اند. وتو
از مشهورترین موارد وتو در دوران معاصر استفاده از حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل متحد است. کشورهایی که حق وتو دارند عبارت‌اند از: ایالات متحده آمریکا، روسیه، فرانسه، انگلستان و چین. بر اساس منشور اساس سازمان ملل متحد، شورای امنیت دارای ۱۰ عضو غیر دائم و پنج عضو دائم است. اعضای دائم شورا دارای حق «وتو» هستند. از ابتدای تأسیس سازمان تا کنون، نسبت به این حق، نظریات متفاوتی اظهار شده و بیش تر این نظریات، مخالف این حق بوده‌اند. اکنون، که این مخالفت‌ها شدت یافته، برخی از کشورها مدعی استحقاق برخورداری از حق وتو هستند. شورای امنیت سازمان ملل متحد
تا کنون در تعداد اعضای شورای امنیت سه دوره تغییر صورت گرفته‌است. در سال ۱۹۶۵ با اصلاح ماده‌های ۲۳ و ۲۷ منشور سازمان ملل متحد، اعضای انتخابی شورا از ۶ کشور به ۱۰ کشور افزایش یافتند. آژانس امنیت ملی
گردآوری برون‌مرزی؛ که مسئولیت واحد عملیات دسترسی جهانی است. عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد
عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد که به وسیلهٔ اداره عملیات حفظ صلح صورت می‌گیرد، ابزاری ویژه و کاربردی برای کمک به حفظ صلح و امنیت و پایداری آن در جامعهٔ بین‌المللی است. نیروهای حافظ صلح می‌کوشند از طریق برقراری صلح و روش‌های مسالمت‌آمیز به خشونت‌ها و درگیری‌های ایجاد شده در داخل یک کشور یا میان دو کشور درگیر خاتمه دهند. عملیات حفظ صلح با ایجاد یا اعادهٔ صلح متفاوت است.منشور ملل متحد مسئولیت اجرای عملیات حفظ صلح (اقدامات جمعی و غیر قهری برای حفظ صلح و امنیت بین‌المللی) را بر عهدهٔ شورای امنیت سازمان ملل متحد گذاشته‌است. به همین دلیل جامعهٔ بین‌المللی به هنگام بروز مخاصمات بین‌المللی یا غیر بین‌المللی از شورای امنیت انتظار اجرای عملیات حفظ صلح را دارد. نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد، موسوم به کلاه آبی‌ها از نیروهای بسیاری، متشکل از نیروهای نظامی (سربازان، افسران پلیس) و نیروهای غیرنظامی ایجاد شده‌است. به گروه‌های غیرنظامی شرکت‌کننده در عملیات حفظ صلح «گروه ناظر» یا «هیئت نظارت» و به نیروهای نظامی شرکت‌کننده «نیروهای پاسدار صلح» می‌گویند. نخستین هیئت‌های نظارت سازمان ملل متحد جهت عملیات حفظ صلح، سازمان نظارت بر آتش‌بس ملل متحد در خاورمیانه (۱۹۴۸) و گروه ناظر نظامی ملل متحد در هند و پاکستان (۱۹۴۹) بودند و نخستین حضور نیروهای پاسدار صلح به عملیات نیروی فوری سازمان ملل (UNEF) در بحران کانال سوئز ۱۹۵۶ مربوط می‌شود. شورای امنیت سازمان ملل متحد
شورای امنیت معمولاً در مقر سازمان ملل متحد تشکیل جلسه می‌دهد. اما می‌تواند به درخواست هر عضو شورا یا دبیرکل در جای دیگری که برای انجام وظیفهٔ خود مناسب می‌داند تشکیل جلسه دهد. جلسات برگزار شده در ۱۹۴۵ و ۱۹۵۱ پاریس، ۱۹۷۲ آدیس‌آبابا، ۱۹۷۳ پاناما و ۱۹۹۰ ژنو ناظر بر همین موضوع است. سازمان ملل متحد
بودجه عملیات حفظ صلح سازمان ملل از کشورهای عضو و بر اساس معیارهای مدون تأمین می‌شود. البته بخش زیادی از این بودجه را پنج عضو شورای امنیت فراهم می‌آورند. در دسامبر سال ۲۰۰۰ در روند ارزیابی سهم هر کشور تغییراتی ایجاد شد و مقرر گردید هر شش ماه یکبار این معیارها مورد بررسی دوباره قرار بگیرند. طبق این ارزیابی‌ها در سال ۲۰۰۳ حدود ۲۷ درصد بودجه کل سازمان به عملیات‌های حفظ صلح اختصاص می‌یافت. ایالات متحده خواستار سهم کمتر خود در این پروژه‌ها بود و پرداخت سهم خویش و پرداخت دیون معوقه خود را منوط به تصویب کنگره آمریکا می‌دانست. شورای عالی امنیت ملی
شورای امنیت کشور در سال ۱۳۶۲ (پیش از شورای عالی امنیت ملی) تأسیس شد اما پس از بازنگری قانون اساسی در سال ۱۳۶۸ به عنوان یکی از شوراهای فرعی شورای عالی امنیت ملی در نظر گرفته شد. وظیفهٔ شورای امنیت کشور بررسی جریانات و پیش‌آمدهای عمده و اساسی امنیت داخلی و اتخاذ تصمیمات و تدابیر هماهنگ در جهت پیشگیری و مقابله با مسائل امنیتی است. قطعنامه ۱۸۲۲ شورای امنیت
قطعنامه ۱۸۲۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۰۸ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۵۹۲۸ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. سازمان ملل متحد
بسیاری بر این باورند که شورای امنیت سازمان ملل نمی‌تواند به روشنی و قاطعانه در برخورد با بحران‌های بین‌المللی عمل کند. مثلاً در مورد برنامه هسته‌ای ایران و نسل‌کشی در جنگ دارفور در سودان و همچنین جنگ داخلی سوریه. چون پنج عضو شورای امنیت حق وتو دارند در غالب موارد با یکدیگر به توافق نمی‌رسند و نمی‌توانند به تنهایی هم اقدام نمایند. اکثراً و نه همیشه این اختلافات بین ایالات متحده از یکسو و چین یا روسیه در سوی دیگر بوده‌است. درسایر موارد شورای امنیت با موفقیت عمل کرده‌است. مثلاً در جنگ لبنان و اسرائیل ۲۰۰۶. قطعنامه ۱۹۶۳ شورای امنیت
قطعنامه ۱۹۶۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۱۰ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت جهانی به دلیل فعالیت‌های تروریستان است. این قطعنامه طی نشست ۶۴۵۹ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. کمیته مبارزه با تروریسم شورای امنیت سازمان ملل متحد
کمیته مبارزه با تروریسم شورای امنیت سازمان ملل متحد () کمیته ضد تروریسم مکمل ساختار شورای امنیت سازمان ملل است. قطعنامه ۱۶۲۴ شورای امنیت
قطعنامه ۱۶۲۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۵ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید بین‌المللی صلح و امنیت (اجلاس سران شورای امنیت ۲۰۰۵) است. این قطعنامه طی نشست ۵۲۶۱ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۲۱۹۹ شورای امنیت
قطعنامه ۲۱۹۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدیدهای مرتبط با صلح و امنیت بین‌المللی به‌واسطهٔ اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۲ فوریه ۲۰۱۵ میلادی با ۱۵ رأی موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع به تصویب رسید. قطعنامه ۲۲۹ شورای امنیت
قطعنامه ۲۲۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۲ دسامبر ۱۹۶۶ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ توصیه در مورد انتصاب دبیر کل سازمان ملل است. این قطعنامه طی نشست ۱۳۲۹ام  تصویب شد. سیاست خارجی حسن روحانی
حسن روحانی در دیدار با بان کی مون در مقر سازمان ملل متحد (۱۳۹۲) گفت: در شرایط کنونی نیازمند عزم راسخ برای حل و فصل مشکلات بین‌المللی هستیم و در این راستا سازمان ملل متحد و دبیرکل آن شایسته است، نقش مؤثری ایفا نماید. حسن روحانی (رئیس وقت جنبش عدم تعهد)، اصلاح ساختار سازمان ملل و شورای امنیت را به گونه‌ای که شورای امنیت تبدیل به نهادی گردد که از همه ملت‌های دنیا حمایت نماید، ضروری دانست. حسن روحانی با بیان اینکه شورای امنیت نباید تبدیل به ابزاری برای کشورهای خاص گردد، گفت: مشارکت کشورهای در حال توسعه در روند کار شورای امنیت یک ضرورت است. انتظار از سازمان ملل این بود که وقتی دانشمندان ما را ترور کردند عکس العملی مناسب نشان می‌داد. رئیس جمهور ایران گفت: از سازمان ملل و دبیرکل انتظار داریم با اتخاذ ابتکارات مناسب تلاش کنند که مسئله تحریم‌ها رفع و قطع شود و ایران از همه حقوقش از جمله غنی سازی در خاک خود بهره‌مند گردد. سازمان ملل متحد
کشورهای عضو سازمان ملل و آژانس‌های تخصصی آن به ارائه راهنمایی‌ها و اتخاذ تصمیماتی در جلسات سالانه و دوره‌ای خود می‌پردازند. اداره‌کنندگان جلسات از مجمع عمومی، شورای اقتصادی و اجتماعی و شورای امنیت و حتی همتایان این مجامع در سایر نهادهای وابسته به سازمان ملل هستند. مثلاً مجمع بهداشت جهانی و هیئت اجرایی بر سازمان بهداشت جهانی نظارت می‌کنند. کمیته ششم مجمع عمومی سازمان ملل متحد (حقوقی)
مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای ارتقاء پیشرفت مترقی حقوق بین‌الملل عمومی مطابق با منشور سازمان ملل، وظیفه صریحی دارد. به‌طور خاص، در ماده ۱۳ آمده‌است که مجمع عمومی صلاحیت دارد "مطالعات را آغاز کند و توصیه‌هایی را برای این منظور انجام دهد: "" سفیر ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل متحد
سفیر ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل متحد رهبر نمایندگی آمریکا در سازمان ملل متحد است. این سمت رسماً نمایندهٔ دائم ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل متحد نام دارد، با رتبه و جایگاه سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار بوده و نمایندهٔ آمریکا در شورای امنیت سازمان ملل متحد" است. نمایندهٔ دائمی آمریکا که فعلاً کلی کرفت است مسئول نمایندگی آمریکا در شورای امنیت بوده و تقریباً در همهٔ نشست‌های مجمع عمومی جز موارد نادر که مقام ارشد تر از آمریکا باشد (مثل وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا یا رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا) حضور دارد. دارندهٔ این مقام نظیر همهٔ سفرا توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا نامزد و توسط مجلس سنای ایالات متحده آمریکا تأیید می‌شود. کمیته سازمان ملل در امور استفاده صلح‌آمیز از فضا
وظیفه این شورا، بررسی گستره همکاری بین‌المللی در جهت استفاده صلح‌آمیز از فضای بیرونی و طراحی برنامه‌هایی در آن زمینه زیر نظر سازمان ملل، تشویق به پژوهش‌های ادامه‌دار و گسترش دانش فضای بیرونی، و مطالعه مشکلات حقوقی پیش‌آمده در هنگام اکتشاف فضایی هستند. کمیته مبارزه با تروریسم شورای امنیت سازمان ملل متحد
برای احیای عملکرد کمیته، شورای امنیت در ۲۰۰۴ قطعنامه ۱۵۳۵ شورای امنیت را به منظور اداره امور اجرایی کمیته ضد تروریسم تصویب کرد. هدف از تصویب این قطعنامه دادن مشاوره کارشناسی در کلیه زمینه‌هایی بود تا این کمیته بتواند پاسخگوی قطعنامه ۱۳۷۳ باشد. هدف تسهیل کمک‌های تکنیکی به کشورها و نیز ارتقاء سطح همکاری و هماهنگی نزدیکتر سازمان‌های داخلی سازمان ملل متحد بود. قطعنامه ۱۴۴۰ شورای امنیت
قطعنامه ۱۴۴۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۰۲ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۴۶۳۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. نشست اضطراری مجمع عمومی سازمان ملل متحد
بر اساس فصل پنجم منشور سازمان ملل متحد، شورای امنیت معمولاً وظیفه حفظ صلح و امنیت بین‌المللی را بر عهده دارد. با این حال، در ۳ نوامبر ۱۹۵۰، مجمع عمومی قطعنامه ۳۷۷ (اتحاد برای صلح) را تصویب کرد که اختیارات خود را برای بررسی موضوعاتی که قبلاً صرفاً برای شورای امنیت محفوظ بود، گسترش داد. بر اساس این قطعنامه، اگر شورای امنیت نتواند در مورد موضوعی به دلیل عدم اتفاق آرا تصمیم‌گیری کند، مجمع عمومی ممکن است ظرف ۲۴ ساعت یک جلسه فوق‌العاده برای بررسی همان موضوع برگزار کند. قطعنامه ۲۰۵۱ شورای امنیت
قطعنامهٔ ۲۰۵۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد سندی بین‌المللی دربارهٔ وضعیت در خاورمیانه است. این قطعنامه طی نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۱۲ میلادی با ۱۵ رأی موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع به تصویب رسید. شورای امنیت سازمان ملل متحد
نقش رئیس شورای امنیت شامل تنظیم برنامه و الگویی برای تشکیل مداوم جلسات آن و رسیدگی به هر نوع بحران است. ریاست شورا به‌طور چرخشی و به ترتیب الفبای انگلیسی نام کشورهای عضو واگذار می‌شود. شورای عالی امنیت ملی
شورای عالی امنیت ملی به تناسب وظایف خود، شوراهای فرعی از قبیل شورای دفاع و شورای امنیت کشور تشکیل می‌دهد. ریاست هر یک از شوراهای فرعی با رئیس‌جمهور یا یکی از اعضای شورای عالی است که از طرف رئیس‌جمهور تعیین می‌شود. حدود اختیارات و وظایف شوراهای فرعی را قانون معین می‌کند و تشکیلات آنها به تصویب شورای عالی می‌رسد. مصوبات شورای عالی امنیت ملی پس از تأیید رهبر ایران قابل اجراست. قطعنامه ۳۰۶ شورای امنیت
قطعنامه ۳۰۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۱ دسامبر ۱۹۷۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ توصیه در مورد انتصاب دبیر کل سازمان ملل است. این قطعنامه طی نشست ۱٬۶۲۰ام  با ۱۵ موافق،۰ مخالف و۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۱۶۱۷ شورای امنیت
قطعنامه ۱۶۱۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۹ جولای ۲۰۰۵ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۵۲۴۴ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت
شورای امنیت سازمان ملل متحد در بند اول با تأکید بر پایداری صلح در خاورمیانه دور طرف را موظف به خاتمه مجادله کرد: نیروهای حافظ صلح سازمان ملل مستقر در لبنان
در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۱۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد مأموریت نیروهای بین‌المللی حافظ صلح سازمان ملل در لبنان را برای یک سال دیگر تمدید کرد. در قطعنامه ۲۳۷۳ شورای امنیت از نیروهای یونیفیل خواسته شده‌است که «در همکاری با نیروهای مسلح لبنان در جهت خلق یک فضای استراتژیک تازه برای زندگی در جنوب لبنان» تلاش کنند. این تصمیم علیرغم اختلاف نظر میان ایالات متحده با فرانسه که سرپرستی این مأموریت را به عهده دارد با اتفاق آرا اتخاذ شد. نیکی هیلی، نماینده آمریکا در سازمان ملل، همراه با رأی مثبت خود به تمدید مأموریت نیروهای یونیفل متذکر شد ب که این نیروها به عملیات نظارت خود شدت بخشند، با فعالیت حزب‌الله مقابله و از نقل و انتقال اسلحه در جنوب لبنان جلوگیری کنند. قطعنامه ۱۵۳۵ شورای امنیت
قطعنامه ۱۵۳۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۰۴ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه پس از تأیید مجدد قطعنامه ۱۳۷۳ (۲۰۰۱)، ۱۳۷۷ (۲۰۰۱) و ۱۴۵۶ (۲۰۰۳) طی نشست ۴۹۳۶ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه ۱۳۵۱ شورای امنیت
قطعنامه ۱۳۵۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ مه ۲۰۰۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ بررسی وضعیت خاورمیانه است. این قطعنامه طی نشست ۴۳۲۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. شورای عالی امنیت ملی
بر اساس اصل ۱۷۶ قانون اساسی ایران، وظایف این شورا عبارتند از: قطعنامه ۱۸۲۵ شورای امنیت
قطعنامه ۱۸۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۸ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ نامه مورخ ۲۲ نوامبر سال ۲۰۰۶ از دبیر کل سازمان ملل خطاب به رئیس شورای امنیت است. این قطعنامه طی نشست ۵۹۴۱ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. کمیته مبارزه با تروریسم شورای امنیت سازمان ملل متحد
در خلال اجلاس جهانی سپتامبر ۲۰۰۵ سازمان ملل متحد، قعطنامه ۱۶۲۴ شورای امنیت مربوط به تحریک به اقدامات تروریستی توسط شورای امنیت تصویب شد. این اجلاس، سومین اجلاس در تاریخچه سازمان ملل بود که در سطح روسای کشورها یا حکومت‌ها برگزار می‌شد. همچنین، این قطعنامه بر تعهدات کشورها در التزام به قوانین بین‌المللی حقوق بشر تأکید کرد. قطعنامه ۱۴۸۷ شورای امنیت
قطعنامه ۱۴۸۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۰۳ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ حافظ صلح سازمان ملل است. این قطعنامه طی نشست ۴۷۷۲ام با ۱۲ رای موافق، ۰ مخالف و ۳ ممتنع تصویب شد. عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد
طرح این پیشنهاد که دولت‌های عضو سازمان ملل، نیروهایی را داوطلبانه در اختیار شورای امنیت قرار دهند که به‌طور دائم تحت فرماندهی نظامی شورای امنیت باشد تا در مواقع ضروری نیروهای حافظ صلح، قادر به انجام عکس‌العمل سریع و مؤثر باشند، یکی از راهکارهایی بود که در جریان روند اصلاحات عملیات حفظ صلح برای جلوگیری از عواقب تأخیر این عکس‌العمل‌ها نظیر آنچه در نسل‌کشی رواندا اتفاق افتاد، ارائه گردید. قطعنامه سازمان ملل
آخرین بند عملیاتی ، حداقل در شورای امنیت ، تقریباً همیشه " "تصمیم گیری" [یا "تصمیم گیری" ] برای ادامه موضوع در پرونده است" ، (که بعضاً به "مصادره فعال" تغییر می یابد). استدلال در مورد این رسم تا حدودی مبهم است ، اما به نظر می رسد این اطمینان است که ارگان مورد نظر در صورت لزوم موضوع مورد بحث در قطعنامه را در آینده بررسی خواهد کرد. در مورد قطعنامه های شورای امنیت ، ممکن است این مصوبه با این ممنوعیت که سازمان ملل متحد از برگزاری "جلسه ویژه اضطراری" در مورد هرگونه مسئله لاینحل تحت شرایط " قطعنامه متحد برای صلح " منع کند ، به دلیل این منشور در ماده 12 مقرر می دارد که: "در حالی که شورای امنیت در مورد هرگونه اختلاف یا موقعیتی وظایفی را که در این منشور به آن محول شده است اعمال می کند ، مجمع عمومی هیچ توصیه ای در رابطه با آن اختلاف یا وضعیت ارائه نمی دهد." آزمایش هسته‌ای ۲۰۱۷ کره‌شمالی
در روز ۳ سپتامبر ۲۰۱۷ هیئت آمریکایی در سازمان ملل اعلام کرد که شورای امنیت سازمان ملل به‌درخواست آمریکا، ژاپن، انگلستان، فرانسه روز دوشنبه ۴ سپتامبر ۲۰۱۷ ساعت ۱۶۰۰ تشکیل جلسه خواهد داد تا در مورد آزمایش اتمی کره شمالی بحث شود. جمیز متیس در همین روز گفت اعضای شورای امنیت همگی نسبت به خلع سلاح اتمی در شبه جزیره کره متعهد هستند؛ و ادامه داد هر تهدیدی علیه آمریکا یا متحدانش با عکس‌العمل سریع و سخت مواجه خواهد شد. تحریم‌ها علیه ایران
پروندۀ ایران در تاریخ هجدهم اسفند ۱۳۸۴مطابق با هشتم مارس ۲۰۰۶ از سوی شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به شورای امنیت ارجاع شد. شورای امنیت تاکنون شش قطعنامه علیه پروندۀ اتمی ایران تصویب کرده که چهار قطعنامۀ آن حاوی تحریم‌های تازه بوده‌است. قطعنامه‌هایی که شورای امنیت تاکنون دربارهٔ برنامه اتمی ایران صادر کرده، ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد است که به مسئولیت سازمان در مواجهه با تهدید علیه صلح جهانی می‌پردازد. این مصوبات برای تمامی اعضای سازمان ملل لازم‌الاجراست. در هنگام تصویب هر کدام از قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل، کمیته‌های تحریم تشکیل شده‌اند که کارشان بررسی این است که چه کسانی و به چه طریقی هدف این تحریم‌ها خواهند بود. تا زمانی که پرونده اتمی ایران از شورای امنیت خارج نشده باشد، کمیتۀ تحریم‌ها همچنان به کار خود ادامه خواهد داد و فهرست خود را به روز خواهد کرد. در صورت حل و فصل پروندۀ اتمی ایران و توافق جامع با گروه ۱+۵، اعضای دائم شورای امنیت با طرح قطعنامه‌ای در شورا، درخواست لغو تحریم‌ها را مطرح و سپس با تصویب آن، پرونده ایران را از دستور کار شورا خارج می‌کنند. قطعنامه ۱۳۶۶ شورای امنیت
قطعنامه ۱۳۶۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۰۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ نقش شورای امنیت در جلوگیری از درگیری‌های مسلحانه است. این قطعنامه طی نشست ۴۳۶۰ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. سازمان ملل متحد
در حال حاضر هفت مجمع وابسته به مجامع معاهده حقوق بشر وجود دارد. از جمله کمیته حقوق بشر و کمیته حذف تبعیض علیه زنان. سرویس‌های دبیر خانه‌ای به شش مجمع خدمات‌رسانی می‌کند و کمیساریای عالی حقوق بشر مسئولیت این سرویس‌رسانی را به عهده دارد. شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد
وظایف اصلی این شورا شامل توسعه سطح استانداردهای زندگی، کار برای همه، توسعه اقتصادی، بهداشتی و دگرگونی اجتماعی؛ ارائه راهکار برای مسائل اقتصاد بین‌الملل و مشکلات بهداشتی و اجتماعی؛ آسان‌سازی همکاری‌های فرهنگی و آموزشی؛ و پیشرفت در احترام به حقوق بشر و آزادی سیاسی است. آنتونیو گوترش
در پنجم اکتبر ۲۰۱۶ شورای امنیت در رای‌گیری غیررسمی، آنتونیو گوترش پرتغالی را به سمت دبیرکل بعدی سازمان ملل متحد برگزید. گوترش ۱۵ رای مثبت در رای‌گیری ۱۴ مهر ۱۳۹۵ شورای امنیت کسب کرد. او ۱۳ رای موافق و ۲ رای ممتنع بدست آورد. لازم است ذکر شود که هیچ‌یک از اعضای برخوردار از وتوی شورای امنیت، رای منفی به او ندادند. همچنین گوترش در صفحهٔ شخصی خود در توییتر اعلام کرد: که شورای امنیت او را به عنوان دبیرکل سازمان ملل انتخاب کرده‌است. قطعنامه ۸۱ شورای امنیت
قطعنامه ۸۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۴ مارس ۱۹۵۰ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ روش کار شورا است. این قطعنامه طی نشست ۴۷۲ام با ۱۰ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. ریاست شورای امنیت سازمان ملل متحد
رئیس شورای امنیت قبل از سایر ارگان‌های نظام سازمان ملل متحد و کشورهای عضو، شورای امنیت را نمایندگی می‌کند. این ارگان همچنین از اعضا خواستار موضعگیری است و علاوه بر این، متقاضیان عضویت در سازمان ملل را به کمیته فرستاده و در مورد آن تصمیم‌گیری می‌کند. به‌ویژه پس از پایان جنگ سرد رئیس شورای امنیت برای هماهنگی با سایر ارگان‌ها تلاش می‌کند. یکی از اختیارات رئیس شورای امنیت دادن تذکر آئین‌نامه‌ای و صدور حکم است و اگر عضوی از شورا اقدام رئیس را به چالش بکشد، می‌توان آن را به رای سایر اعضا گذاشت. آن‌ها همچنین از اعضای ارگان‌های مختلف تابعه خواستار می‌شوند تا به‌طور کلی وظیفه حفظ نظم را بر عهده بگیرند. از نوامبر ۲۰۰۰ رئیس شورای امنیت به بیانیه مقدماتی را در مورد موضوع مورد بحث تهیه می‌کند. امنیت بین‌الملل
امنیت بین‌الملل مجموعه‌ای از تدابیر و اقدامات دولت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی، همچون سازمان ملل متحد است که برای اطمینان از بقا و امنیت متقابل صورت می‌گیرد. این اقدامات شامل اقدام نظامی و موافقت نامه‌های دیپلماتیک همانند معاهدات و قراردادها می‌باشند. امنیت ملی و بین‌المللی همواره با یکدیگر در ارتباط هستند. امنیت بین‌الملل، امنیت ملی یا امنیت دولت در عرصه جهانی محسوب می‌شود. قطعنامه ۱۳۷۷ شورای امنیت
قطعنامه ۱۳۷۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۲ نوامبر ۲۰۰۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی است. این قطعنامه طی نشست ۴۴۱۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. شورای امنیت سازمان ملل متحد
یک کشور که عضو سازمان ملل متحد است ولی عضو شورای امنیت نمی‌باشد، می‌تواند در جلسات شورای امنیت که مرتبط با آن کشور است، شرکت کرده و از علائق و منافع خود دفاع کند. در سال‌های اخیر، شورا این مورد را به‌طور موسع تفسیر کرده و کشورهای بسیاری را قادر ساخته که در جلساتی که بنا به تفسیر آن‌ها با علائق و منافعشان مرتبط است، شرکت کنند. کشورهای غیر عضو به‌طور مداوم و طبق برنامه برای بحث و گفتگوها زمانی‌که آن طرف اختلاف هستند دعوت می‌شوند. شرکت در بحث‌ها و مذاکرات شورای امنیت نه تنها برای دولت‌ها بلکه برای برخی سازمان‌های آزادیبخش، که مورد شناسایی قرار گرفته‌اند مانند سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) که به عنوان ناظر در سازمان ملل حضور دارد، امکان‌پذیر می‌باشد.