سالن اپرای سیدنی در چه سالی ساخته شد؟
تالار اپرای سیدنی
ساخت ساختمان اپرای سیدنی در سال ۱۹۵۹ با ۱۰۰۰۰ کارگر آغاز شد.
تالار شهر هلسینکی
این بنا توسط کارل لودویگ انگل ابتدا به عنوان کاربری هتلی با نام سئوراهونه در سال ۱۸۳۳ تکمیل شد و یک مرکز مهم فرهنگی برای اجرای نمایش بود. شورای شهر هلسینکی در سال ۱۹۰۱ این ساختمان را خریداری کرد و پس از نقل‌مکان هتل در سال ۱۹۱۳، آن را به عنوان تالار شهر بازسازی کرد. معماری آکوستیک
هم موسیقی و هم معماری در دورهٔ باروک به سمت تزیینات بیشتر رفتند. آهنگسازان فرم‌های جدید استفاده از سازها و گام‌ها را ابداع کردند و سبکهایی مانند اپرا به وجود آمد. پیشرفت موسیقی در این دوره مرهون معماری نیز بود و نقشی که سالن‌ها بر صدا داشتند جهت پیشرفت موسیقی را مشخص می‌کرد. به عنوان مثال، برای کلیسای سنت مارک چند گنبد ساخته شد که این امر باعث طنین زیبای صدا و همچنین ایجاد چند فضای مجزا درون سالن برای اجرای چند ساز به صورت مجزا می‌شد. گابریلی که به مدت بیست و هفت سال معمار این کلیسا بود این اثر را با آزمون و خطا به دست آورد و در معماری بنا اعمال کرد. کانتی‌هال لندن
این ساختمان که در سال ۳۳–۱۹۱۱ ساخته شده در ناحیه لمبت، لندن بزرگ قرار دارد و هم‌اکنون از جاذبه‌های گردشگری شهر لندن محسوب میشود. شبح اپرا (فیلم ۲۰۰۴)
فیلم در سال ۱۹۱۹ و به صورت سیاه و سفید آغاز می‌شود. بخشی از اموال اپرای پاریس به حراج گذارده شده و از جمله شرکت‌کنندگان در این حراج، مردی سالخورده است که با عنوان ویکونت رائول دو شانی معرفی می‌شود. اولین مورد حراجی عروسک میمونی است که سنج می‌زند و ویکونت آن را می‌خرد. پس از آن نوبت به حراج چلچراغ عظیم اپرای پاریس می‌رسد که با پرده‌ای پوشانده شده‌است. برای نمایش آن پرده را کنار کشیده و چلچراغ را به بالا می‌کشند. با بالارفتن چلچراغ زمان به عقب و ۱۸۷۰ یعنی دوران رونق سالن اپرای پاریس برمی‌گردد و فیلم رنگی می‌شود. شوی اپرا
پر بیننده‌ترین برنامهٔ اپرا مربوط به سال ۱۹۹۳ (۱۳۷۱ ه.ش) و مصاحبهٔ او با مایکل جکسون در مزرعه نورلند است که توسط ۹۰ میلیون نفر در آمریکا دیده شده‌است. معماری آکوستیک
دورهٔ رنسانس، دورهٔ شکوفایی همه چیز – از جمله هنر- بود. این دوره، از شمال ایتالیا آغاز گردید و سپس تمامی اروپا را دربر گرفت. پیشرفت موسیقی در این دوره چشمگیر بود و هزاران قطعه ساخته و نواخته شد. گرچه، موسیقی مذهبی متوقف ماند. البته در اوایل این دوره، معماری کلیسا همچنان رونق داشت. کلیسای جامع سنت پیتر که مهم‌ترین بنای آن دوران است در سال ۱۵۰۶ پایه‌ریزی شد و تعدادی از معماران برجستهٔ آن روزگار مانند میکلانژ، برنینی، رافائل و دیگران بر روی آن کار کردند. از میان اینها، برنینی متعلق به دوران باروک بوده که تخت کلیسای سنت پیتر را طراحی نموده‌است. ساخت تئاتر نیز اوایل رنسانس در ایتالیا آغاز گردید. یعنی تقریباً در همان سرزمینی که هزار سال پیش از آن، رومی‌ها سالن‌های تئاتر می‌ساختند. در سال ۱۵۸۰ آکادمی المپیک، پالادیا (۱۵۸۰–۱۵۱۸) را مأمور کرد تا اولین ساختمان تئاتر را بعد از odeonهای رومی بسازد. نشیمن این سالن، که Teatro Olimpico نام دارد، به شکل نیم بیضی است و استیج آن برگرفته از الگوهای روم باستان می‌باشد. پشت صندلی‌ها ردیف ستون‌هایی با سر ستون‌های مجسمه قرار دارند. استیج این سالن، شیب دار است و این به دلیل کشف تازهٔ هنر پرسپکتیو در آن دوران می‌باشد. اصطلاحات «پایین صحنه» و «بالای صحنه» بازماندهٔ سالن‌های آن دوران است. تالار کارنگی
تالار کارنگی به نام کسی که هزینه ساخت آن را داد یعنی اندرو کارنگی نامیده شده‌است. ساخت آن در سال ۱۸۹۰ توسط ایزاک اِی. هاپر و شرکتش آغاز و اجرا شد. با اینکه ساختمان از آوریل ۱۸۹۱ مورد بهره‌برداری قرار گرفته بود ولی شب گشایش رسمی آن پنجم ماه مه بود که در آن شب پیتر چایکوفسکی کنسرتی را در آن اجرا نمود. کار بر روی ساختمان تا سال ۱۸۹۷ ادامه یافت. پل بندرگاه سیدنی
پل بندرگاه سیدنی در سال ۱۹۳۲ افتتاح شد. تا پیش از افتتاح این پل، ارتباط نقاط شمالی سیدنی با دیگر مناطق آن از طریق قایق یا راهی به مسافت بیست کیلومتر در غرب این شهر امکان‌پذیر بود. نخستین بار در سال ۱۸۱۵ از سوی معماری به نام فرانسیس گرین‌وی پیشنهاد ساخت پلی بر روی بندرگاه سیدنی داده شد اما نخستین طرح‌های مهندسی برای ساختن پل از اوائل سده بیستم تهیه شد. به دلیل وقوع جنگ جهانی اول ساخت پل به تعویق افتاد . رویس هال
نمای بیرونی رویس هال با الهام از معماری کلیسای سانتا امبروگیو در شهر میلان ایتالیا ساخته شده در قرن یازدهم میلادی در سبک لومپارد رومی است. سالن رویس زمانی که به عنوان مرکز اصلی اجتماعات در دانشگاه مورد استفاده قرار می‌گرفت به نماد آرمان‌های دانشگاهی و فرهنگی آن زمان مبدل شد. رویس هال بیش از نیم قرن و تا سال ۱۹۸۲ به عنوان سالن اجتماعات و با طراحی آکوستیک که مختص سخنرانی بود استفاده می‌شد، ولی اصلاحاتی در این سال در آن ایجاد شد. انجام این اصلاحات، رویس هال را به یکی از سالن‌های مهم اجرای موسیقی در لس آنجلس و همچنین مهمترین مرکز هنرهای نمایشی دانشگاهی در منطقه بدل کرد. امروزه، معماری قرینه این سازه به عنوان برجسته‌ترین مشخصهٔ دانشگاه کالیفرنیا شمرده می‌شود. اپرا نورلندز
این مجموعه که در سال ۱۹۷۴ میلادی ساخته شده است در مالکیت شهرداری اومئو (۴۰٪) و شورای استان وستربوتن (۶۰٪) قرار دارد. شیدا قره‌چه‌داغی
‌ٔقره‌چه‌داغی در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ خورشیدی) روی ترجمه انگلیسی منظومه «پریا» از احمد شاملو یک «اپرا-باله» ساخت. این اثر در همان سال در تورنتو روی صحنه رفت. نسخه شنیداری اجرای زنده سال ۱۹۸۹ این اپرا در ژوئیه ۲۰۲۰ در اروپا با پشتیبانی «بنیاد پژوهش‌های زنان ایران» همزمان با بیستمین سالگرد درگذشت احمد شاملو منتشر شد. گفته شده، آهنگساز کوشیده همین نسخه شنیداری اپرا را در ایران نیز منتشر کند که به خاطر وجود تک‌خوان زن، اجازه انتشار نگرفته بود.. مجله «اُپرا» چاپ بریتانیا در نقدی اپرای پریا را اثری در سبک «پیشامدرن» ارزیابی کرد که پیوند بسیار اندکی با سنت‌های موسیقی ایرانی دارد. گرند اپرا هاوس یورک
این سالن که متعلق به گروه تئاترهای امباسادور است در سال ۱۹۰۲ تأسیس شده و محل اجرای نمایش، تئاتر موزیکال، رقص باله و اپرا می‌باشد. مرکز هنرهای نمایشی توبین
این تالار ۲۱۰۰ نفر گنجایش دارد و اول بار در سال ۱۹۲۶ میلادی با نام San Antonio Municipal Auditorium و توسط معماری بنام اتلی ایرز طراحی و ساخته گردید، اما سپس در سال ۲۰۰۹ توسط یک شرکت معماری اهل سیاتل، واشینگتن بنام ال ام ان آرکیتکتس (LMN Architects) و نیز یک شرکت بومی با نام "Marmon Mok Architecture" توسعه و به شکل کنونی آن ساخته شد. فیلارمونیک برلین
اولین سالن کنسرت فیلارمونیک برلین در طول جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۴ تخریب شد. ساختمان جدید برلین فیلارمونی در ۱۹۶۳ با معماری هانس شارون در کولتورفروم برلین ساخته شد. آکواریوم سیدنی
آکواریوم سیدنی در سال ۱۹۸۸ همزمان با دویستمین سالگرد اکتشاف قاره استرالیا گشایش یافت و هم‌اکنون یکی از بزرگترین آکواریوم‌های موجود در جهان به شمار می‌آید. این مکان خاطره‌انگیز، سالانه پذیرای بازدیدکنندگان بیشماری می‌باشد که ۵۵ درصد آن را بازدیدکنندگان خارجی تشکیل می‌دهند. از این رو، یکی از جاذبه‌های توریستی شهر سیدنی به حساب می‌آید. ریچارد راجرز
در سال ۱۹۷۱ ریچارد راجرز به همراه با رنزو پیانو، در مسابقهٔ طرح ساختمان مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس در میان ۶۸۱ شرکت‌کننده برنده اعلام شدند. نمای این ساختمان را مجموعه‌ای از دودکش‌ها، آبگردان‌ها، لوله‌های تأسیساتی و ستون‌ها، تیرها، بادبندها، راه پله‌ها و مسیرهای رفت‌وآمد تشکیل می‌داد. ساخت این مرکز هنری و فرهنگی بزرگ در ۱۹۷۱ آغاز و در ۱۹۷۷ به پایان رسید. این معماران آغازگر سبکی در اروپا بودند که به نام معماری های-تک یا تکنولوژی پیشرفته معروف شد. کاخ وست‌مینستر
این کاخ که در قرون وسطا ساخته شده بود در سال ۱۸۳۴ میلادی به علت آتش‌سوزی تخریب و سپس کاخ فعلی ساخته شد. در پی آتش‌سوزی ۱۸۳۴ از کاخ قرون وسطایی به جز نمازخانه سنت مری آندرکراف و برج جول سازهٔ دیگری باقی نماند. کار معماری کاخ جدید نصیب سِر چارلز بری شد و او بنا را در شیوهٔ معماری نئوگوتیک و با الهام از بناهای گوتیک عمودی انگلیسی ساخته‌شده در قرن‌های ۱۴-۱۶ میلادی طراحی کرد. کار ساخت کاخ در سال ۱۸۴۰ میلادی آغاز شد و ۳۰ سال طول کشید. طرح کاخ جدید بیش از 1100 اتاق دارد که به صورت متقارن به دور دو مجموعه از حیاط‌های مرکزی قرار گرفته اند. زیربنای آن 112,476 متر است و ۳۰۰ متر از نمای آن در مقابل رود تیمز قرار دارد و با نام ریور فرانت شناخته می‌شود. تالار اپرا
تالار اپرا یک ساختمان تئاتر جهت استفاده برای اجرای اپرا می‌باشد که شامل یک سکوی اجرا، یک فرو رفتگی در جهت اسکان ارکستر، صندلی‌ها جهت بینندگان، و امکانات پشت صحنه برای لباس و ساخت و ساز مجموعه است در حالی که برخی سالن‌ها به طور خاص برای نمایش اپرا ساخته شده‌اند، تالار اپرا می‌تواند بخش‌های دیگری بسته به فضای خودش داشته باشد که معمولاً بخشی از مراکز هنرهای نمایشی را در بر می‌گیرد. تالار اپرای سلطنتی لندن
Historic England (۹ ژانویه ۱۹۷۰). "The Royal Opera House (1066392)". National Heritage List for England. Retrieved 9 July 2015. اپرا و باله ملی فنلاند
بین سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۹۳ تئاتر الکساندر خانه این اپرا بود که به صورت دائمی به این شرکت واگذار شده بود. این خانه با اجرای افتتاحیه آیدا جوزپه وردی افتتاح شد. سدریک پرایس
یکی از مهمترین پروژه‌های او ""قصر خوشی"" است که آن را در سال 1961 طراحی کرد.اگرچه طرح او هیچگاه ساخته نشد، اما بر معماران بسیاری پس از خود تاثیر گذاشت، به ویژه تاثیر آن بر ریچارد راجرز و رنزو پیانو در طرح آنها برای مرکز ژرژ پمپیدو پاریس کاملاً مشخص است. فرانچسکو آرایا
بیشتر اپراهایی او مربوط به لیبرتوهای ایتالیایی بود. اگرچه در سال ۱۷۵۵ اپرای سِفال و پرُکریس یا تسِفال و پرُکریس (به روسی: Цефал и Прокрис) در سه پرده توسط الکساندر سوماروکوف با تغییرات در آثار اووید شکل گرفت و در تاریخ ۷ مارس و ۲۷ فوریه در سن پترزبورگ با صحنه آرایی بی نظیر جوزپه والریانی (به ایتالیایی: "Giuseppe Valeriani") به روی صحنه رفت. این اولین اپرا با اجرای خوانندگان روسی بود که به موفقیت‌های بسیاری دست یافت و هدایای بسیاری را برای فرانچسکو آرایا توسط یِلیزاوِتا پترُونا به ارمغان آورد. این اپرا مجدداً در تاریخ ۱۴ ژوئن ۲۰۰۱ در تالار مارینسکی واقع در سن پترزبورگ به روی صحنه رفت. سازمان نیدرلاندر
این سازمان که در سال ۱۹۱۲ توسط دیوید نیدرلاندر تأسیس شده و با خرید خانه اپرا دیترویت فعالیت خود را آغاز کرده‌است، نیدرلاندر هم‌اکنون مالک ۹ سالن در تئاتر برادوی نیویورک، ۳ سالن در تئاتر وست اند لندن (تئاتر آدلفی، تئاتر آلدویچ و تئاتر دومینیون)، پنج سالن تئاتر در شیکاگو و ۱۲ سالن موسیقی در ایالات متحده آمریکا است. رئیس تئاتر
پس از اجراهای موفق در وین، این قطعه به دیگر سالن‌های اپرا نیز راه یافت؛ در تاریخ ۳۰ مه ۱۸۵۷ در سالن St James Theatre (لندن-انگلستان) و در ۹ نوامبر ۱۸۷۰ در Stadt Theatre (نیویورک-آمریکا)، برای نخستین بار به روی صحنه رفت. اپرای رئیس تئاتر هم‌چنان در سراسر جهان در حال اجراست؛ در حالی‌که متن آن معمولاً برای برقراری ارتباط بهتر با مخاطب و تأثیرگذاری بیشتر، به زبان معاصر و استفاده از اصطلاحات روزمره، بازنویسی می‌شود. مدت زمان اجرای این اپرا، حدود ۳۰ دقیقه است که علاوه بر پیش نوا، ۴ بخش آوازی داشته و بقیه قسمت‌های آن به صورت گفتار می‌باشد. ورزشگاه سوئیس
ورزشگاه سوئیس در زمین‌های ورزشگاه وانکدورف پیشین ساخته شد که در سال ۲۰۰۱ تخریب شده بود. ورزشگاه جدید گنجایش ۳۲٬۰۰۰ نفر را دارد که تمامی‌شان جای نشستن است. با اینکه اولین مسابقه، روز ۲۵ مرداد ۱۳۸۴ بین یانگ بویز و المپیک مارسی با حضور ۱۴٬۰۰۰ تماشاچی و با نتیجه ۳–۲ به سود مارسی برگزار شده بود؛ ولی ورزشگاه رسماً در ۸ مرداد ۱۳۸۴ گشوده شد. این مسابقه به‌عنوان یک آزمون زیربنایی بود، به خاطر همین هم بیش‌تر از ۱۴٬۰۰۰ بلیط فروخته نشد. اپرا و تماشاخانه باله اودسا
اپرا و تماشاخانه باله اودسا () قدیمی‌ترین تماشاخانه اودسا در اوکراین است. این ساختمان و پلکان پوتمکین مشهورترین عمارت‌های اودسا هستند. اولین سالن اپرا در ۱۸۱۰ افتتاح شد و در ۱۸۳۷ بر اثر آتش‌سوزی از بین رفت. ساختمان جدید به دست فلنر و هلمر و به سبک معماری نئوباروک ساخته و در ۱۸۸۷ افتتاح شد. معماری سالن مجلل این تماشاخانه به سبک روکوکوی فرانسوی متأخر است. آکوستیک نعل‌اسبی منحصربه‌فرد این سالن به اجراکنندگان اجازه می‌دهد حتی یک زمزمه آهسته را به تمام نقاط سالن برسانند. آخرین بازسازی این تماشاخانه در سال ۲۰۰۷ به اتمام رسید. خانه اوپرا سلطنتی والتا
طراحی ساختمان به دست ادوارد میدلتون بری سپرده شده بود و طراحی تا سال ۱۸۶۱ به پایان رسید. پس از چهار سال، تالار با گنجایش ۱۰۹۵ نفر نشسته و ۲۰۰ نفر ایستاده سرانجام آماده بازگشایی در تاریخ ۹ اکتبر ۱۸۶۶ میلادی بود. پس از ۶ سال که از بازگشایی آن گذشته بود، در تاریخ ۲۵ مه 1873 یک آتش‌سوزی باعث پایان زودرس و موقتی آن شد. به نمایی بیرونی تالار آسیبی جدی نرسیده بود اما داخل آن آسیب به شدت زیادی خورده بود. تئاتر رویال کورت
این تئاتر که در سال ۱۸۷۰ میلادی ساخته شده در میدان اسلون در منطقه سلطنتی کنزینگتون و چلسی قرار دارد. ظرفیت رویال کورت در طبقه پایین ۳۸۰ نفر و در طبقه بالا ۸۵ نفر است. شبح اپرا (فیلم ۱۹۸۹)
شبح اپرا () یک فیلم ترسناک به کارگردانی دوایت اچ لیدل است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ رمان مشهورِ «شبح اپرا» اثر «گاستون لورو» ساخته شده‌است و نقش «شبح» را، بازیگرِ اصلیِ فیلمِ «کابوس در خیابان الم» یعنی رابرت انگلوند به عهده دارد. برخلافِ داستان اصلیِ رمان، وقایع فیلم به‌جای کاخ گارنیهٔ پاریس، در «تالار اپرای لندن» رخ می‌دهد و صورت «اریک» (شبح) بر اثر آتش سوخته‌است. فیلیپ جانسون
ساخت برج ای تی اند تی () در منهتن () که اکنون با نام برج سونی شناخته می‌شود، در سال ۱۹۸۴ به پایان رسید. سنتوری نئو جرجین () برج –که عملاً سبک چیپندیل () را به خاطر می‌آورد- در روزگار خود منبع بحث‌های فراوانی بود. در آن زمان، این سنتوری عامل تحریک‌کننده‌ای در مقیاس عظیم بود: نهادن چنین فرمی که یادآور تزیینات یک گنجه قدیمی از قرن هیجدهم بود بالای آسمانخراشی در منهتن، تمام قواعد زیبایی‌شناسی مدرن را به چالش می‌کشید، زیرا سال‌ها بود که معماران آگاهانه الگوهای تاریخی را به کناری نهاده بودند. گروهی دیگر از منتقدین با نگاهی به گذشته، برج ای تی اند تی را نخستین بیانیه پست مدرنیسم می‌دانستند که در راه بن‌بست مدرنیسم، ضروری بود. در ۱۹۸۷، جانسون از دانشگاه هیوستون () یک مدرک دکترای افتخاری دریافت کرد، ساختمان کالج معماری هاینس () در همین دانشگاه توسط جانسون طراحی شده‌است. دبیرستان سنتا مونیکا
در سال ۱۸۹۱ قانون اتحادیه دبیرستان‌ها در سنتا مونیکا به تصویب رسید و به‌موجب آن یک دبیرستان چهار ساله در برای این شهر تأسیس شد. اولین فارغ‌التحصیلان این مدرسه در سال ۱۹۸۴ تحصیل خود را به پایان رساندند. یک پردیس جدید که شامل یک ساختمان می‌شد در سال ۱۹۱۲ احداث شد و ۵۰ دانشجو در آن ثبت نام شدند. این ساختمان اکنون به دانشکدهٔ تاریخ اختصاص دارد و بر فراز تپه‌ای بین خیابان‌های چهارم و هفتم و بلوارهای پیکو و المپیک که اقیانوس آرام از فراز آن قابل مشاهده است، واقع شده‌است. ده سال بعد، این پردیس با احداث ساختمان دانشکدهٔ زبان انگلیسی گسترش یافت. در سال ۱۹۲۱ تئاتر یادبود هوای آزاد—که امروزه با نام آمفی‌تئاتر یونانی شناخته می‌شود—به افتخار افراد اهل سنتا مونیکا که در جنگ جهانی اول خدمت کردند، ساخته شد. ساخت این آمفی‌تئاتر که یکی از بهترین نمونه‌های سبک معماری کلاسیک یونانی در جنوب کالیفرنیا است، با دریافت اوراق قرضه‌ای به ارزش ۳۰٬۰۰۰ دلار از سوی شهرداری سنتا مونیکا آغاز شد. سالن تئاتر بارنوم، که در ابتدا «تالار کنفرانس» نامیده می‌شد، در سال ۱۹۳۷ توسط ادارهٔ پیشرفت کار (WPA) به‌عنوان سالن اجتماعات شهری سنتا مونیکا و همچنین برای میزبانی از رویدادهای دانشگاهی ساخته شد. شش ساختمان دیگر نیز در این دوره به این مجموعه اضافه شدند که شامل دانشکده‌های زبان، انگلیسی، بازرگانی، تاریخ، مدیریت و موسیقی می‌شدند. تالار اپرای اسلو
تالار اپرای اسلو ()، تالار اپرا و باله ملی نروژ است که در بیورویکا در حوالی مرکز اسلو و بالاسر آب‌دره اسلو واقع است. ساختمان تالار که ۱۱۰۰ اتاق را در مساحت ۳۸۵۰۰ مترمربع در خود جای داده‌است سال ۲۰۰۷ تکمیل و سال ۲۰۰۸ گشایش یافت. رویال آلبرت هال
این سالن که در سال ۱۸۶۷ میلادی شروع به ساخت شده در تاریخ ۲۹ مارس ۱۸۷۱ به بهره‌برداری رسیده‌است، رویال آلبرت هال از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۸ میزبان مراسم دوشیزه دنیا بوده‌است. ارو سارینن
سارینن از اعضای هیئت منصفه (ژوری) انتخاب طرح تالار اپرای سیدنی بود و نقش مهمی در انتخاب طرح یورن اوتزان برای این پروژه داشت. یک هیئت منصفه بدون حضور سارینن طرح اوتزان را در مرحله اول رد کرده بود. سارینن طرحهای رد شده را بررسی کرد و طرح اوتزان را انتخاب کرد و پافشاری کرد که اوتزان به عنوان معمار این پروژه انتخاب شود. آکواریوم سیدنی
آکواریوم سیدنی به منظور تأکید بر القای حیات آبزیان و زندگی زیر آب، توسط مهندسین معمار استرالیائی طراحی شد و ساخت آن حدود دو سال به طول انجامید. مجموعهٔ "Great Barrier Reef" نیز به همین منظور در سال ۱۹۹۸ طراحی و افتتاح شد. معماری آکوستیک
سالن‌های بسیار متعددی در اقصی نقاط جهان بنا شدند که اگرچه خیلی از آن‌ها عاری از ذوق هنری است اما شاهکارهایی نیز در میان آن‌ها دیده می‌شود. در این میان می‌توان به کنسرت هال سیدنی، هلسینکی و کنسرت هال والت دیزنی در لس آنجلس اشاره کرد. کاخ گارنیه
کاخ گارنیه یا اپرا گارنیه محل برگزاری اپراهای شهر پاریس از سال ۱۸۷۵ تا ۱۹۸۹ میلادی با ۱۶۰۰ صندلی بوده‌است. این کاخ در ۱۸۶۲ توسط شارل گارنیه شروع به ساخت و در سال ۱۸۷۵ افتتاح شده‌است. موزه هنرهای زیبا
ساختمان این عمارت مربوط به زمان رضا شاه است که ساخت آن از سال ۱۳۱۹ شروع گردید و با تبعید رضا خان در سال ۱۳۲۰ به صورت نیمه کاره رها شد. از آنجا که در بنای آن سنگ‌های مرمر سیاه رنگ (از معدن ولی آباد چالوس) به کار برده شده بود به کاخ اسود معروف بوده‌است. از حدود سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۳ تعمیراتی در این بنا انجام گرفت و در سال ۱۳۴۶ رسماً به عنوان وزارت دربار مورد بهره‌برداری قرار گرفت. تماشاخانه الکساندر
در سال ۱۹۱۸ اپرا و باله ملی فنلاند به تئاتر الکساندر منتقل شد و تا سال ۱۹۹۳ در این بنا باقی ماند. پس از انتقال اپرا و باله ملی فنلاند به بنای جدید، تئاتر الکساندر نام تاریخی و قبلی خود را به دست آورد و بار دیگر به محل تئاتر بدل شد. استودیوهای پاین‌وود
دسامبر همان سال ساخت و ساز شروع شد و هر سه هفته یکبار یک سن فیلمبرداری آماده بهره‌برداری می‌شد. ۹ ماه بعد پروژه کامل و یک میلیون پوند هزینه ساختن استودیوها شد. نخست پنج استیج و یک تانکر آب با ظرفیت ۶۵ هزار گالون آماده بهره‌برداری داشتند. روز۳۰ سپتامبر ۱۹۳۶ دکتر لزلی برگین، منشی پارلمان انگلستان رسماً استودیوها را افتتاح کرد. نخستین فیلمی که در استودیو پاین وود فیلمبرداری شد، ملودی لندن (۱۹۳۷) بود. بخش‌هایی از فیلم در استودیوهای بریتیش و دومینیونز امپریال فیلمبرداری شده بود اما آتش‌سوزی فیلمبرداری را تعطیل کرده بود. بنجامین دین وایت
در سال ۱۸۱۱ وایات برنده رقابت برای بازسازی تئاتر سلطنتی، Drury Lane شد که در آتش‌سوزی ای در سال ۱۸۰۹ از بین رفته بود. ساخت و ساز این تأتر در اکتبر ۱۸۱۱ آغاز و یک سال بعد افتتاح شد . وایات طراحی سالن را تا حدی بر اساس تئاتر بوردو قرار دارد که به داشتن بهترین آکوستیک در اروپا معروف بود. در ۱۸۱۳ کتاب "مشاهداتی در طراحی تئاتر سلطنتی دروری لین را منتشر کرد". تالار اپرای سلطنتی مسقط
تالار اپرای سلطنتی یک شاهکار معماری ساخته شده در ۸ طبقه (۳ طبقه زیر زمین و ۵ طبقه بالاتر از آن) است و نماینگر میراث معماری عمانی، عربی و اسلامی در دوره‌های مختلف است. ساختمان بانک ملی شعبه دانشگاه تهران
ساختمان بانک ملی، شعبه دانشگاه تهران را معمار دانمارکی، یورن اوتزان طراحی کرده‌است که خصوصاً برای طراحی تالار اپرای سیدنی مشهور هست. این ساختمان سه طبقه مستطیل شکل در خیابان انقلاب در مرکز تهران قرار دارد و ساخت آن در سال ۱۹۶۲ به پایان رسیده‌است. سالن کداگن
ساختمان این سالن در سال ۱۹۰۷ میلادی به عنوان یک کلیسا ساخته شد اما به دلیل کاهش حضور مردم در سال ۱۹۹۶ کلیسا به مکانی کوچک‌تر نقل مکان کرد، در سال ۲۰۰۰ ساختمان این سالن مخصوص ارکستر فیلارمونیک سلطنتی انگلستان خریداری شد و در ژوئن ۲۰۰۴ به صورت رسمی و به عنوان سالن کنسرت افتتاح شد. برج سیدنی
ارتفاع برج سیدنی ۳۰۹ متر می‌باشد و در ناحیه تجاری سیدنی واقع در خیابان مارکت شماره ۱۰۰ بین خیابانهای پیت و کسلریاگ قرار گرفته‌است. از طریق مرکز خرید خیابان پیت می‌توان به ورودی این برج نیز دسترسی داشت. تئاتر ملی ملبورن
این تئاتر که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شده دارای ۷۸۳ نفر ظرفیت می‌باشد. ساختمان تئاتر ملی ملبورن در ابتدا با ۳۰۰۰ نفر ظرفیت به‌عنوان سینما ساخته شده بود اما در بازسازی سال ۱۹۲۸ ظرفیت آن به ۲۵۵۰ نفر کاهش یافت، مابین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ سالن سینما مورد بازسازی اساسی قرار گرفت و کاربری آن برای نمایش‌های تئاتر و موسیقی با ظرفیت ۷۸۳ نفر تغییر پیدا کرد. فری کلاس سیدنی
فری کلاس سیدنی یک کلاس از کشتی است. این کلاس از کشتی در سال ۱۹۶۰ ساخته شد. تالار اپرای یادبود جنگ
این سالن که در سال ۱۹۳۲ تأسیس شده دارای ۳٬۱۴۶ نفر ظرفیت می‌باشد و بخشی از مرکز یادبود جنگ و هنرهای نمایشی سان فرانسیسکو محسوب میشود. دو فیلم با یک بلیت (سینما)
تالارهای اُپرا، دو اُپرا را با هم بروی صحنه بردند تا اجرای طولانی مدتی را برای تماشاگران فراهم کنند. این مربوط به اُپراهای کوتاه یک یا دو پرده ای بود که از نظر تجاری به تنهایی روی صحنه نمی‌رفتند. نمونۀ بارز آن دو اُپرای پالیاچی و غیرت روستایی است که برای اولین بار در ۲۲ دسامبر ۱۸۹۳ میلادی توسط تالار اُپرای متروپولیتن در نیویورک به صحنه رفت. این دو اپرا از آن زمان به‌طور مکرر به‌ عنوان یک نمایش در دو پرده اجرا می‌شوند. جفتی که در دنیای اُپرا به صورت محاوره‌ای با عنوان «کاو و پاگ» (Cav and Pag) نامیده می‌شوند؛ که در حقیقت ترکیبی از ابتدای دو عنوان اُپراهای «غیرت روستایی» (ایتالیایی: Cavalleria Rusticana) و «پالیاچی» (به ایتالیایی: Pagliacci) به معنی «دلقک‌ها» است. کولیسئوم لندن
این سالن که در سال ۱۹۰۴ میلادی ساخته شده مابین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ بازسازی شده است، ظرفیت سالن کولیسئوم ۲٬۵۵۸ نفر است. سیتی‌گروپ سنتر سیدنی
سیتی‌گروپ سنتر سیدنی، آسمان‌خراش ۵۰ طبقه به ارتفاع ۲۰۶ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در شهر سیدنی، نیو ساوت ولز، استرالیا مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۹۷ آغاز شد و در سال ۲۰۰۰ تکمیل و افتتاح گردید. ساختمان اداری و شعبه مرکزی شرکت خدمات مالی سیتی‌گروپ استرالیا در ساختمان سیتی‌گروپ سنتر سیدنی قرار دارد. آرایشگر سویل
آرایشگر شهر سِویل یک اپرا بوفا در دو پرده می‌باشد که توسط جواکینو روسینی ساخته شده‌است. اپرانامه این اثر را "سزار استِربینی" نوشته که الهام گرفته از نمایشنامه کمدی " آرایشگر شهر سِویل (۱۷۷۵) " اثر پیر بومارشه می‌باشد. اولین اجرای این اپرا (با نام "احتیاط بیهوده") به تاریخ ۲۰ فوریه ۱۸۱۶ در خانه اپرای Teatro Argentina در رم به روی صحنه رفت. "آرایشگر شهر سویل" روسینی، به عنوان شاهکاری بزرگ در بین آثار کُمدی موزیکال شناخته شده و به عنوان «اپرا بوفای همهٔ اپرا بوفاها» لقب گرفته‌است، پس از گذشت ۲۰۰ سال از نخستین اجرا، محبوبیت و مقبولیت چشمگیر این اثر بر روی صحنه‌های مدرن اپراهای امروزی، خود بهترین گُواه بر این اَمر است. این اپرا در ردهٔ نهم جدول پُراجراترین اپراها در سراسر دنیا قرار دارد. معماری آکوستیک
در آن سال‌ها می‌توان ایتالیا را مرکز اپرای جهان نامید. تا پایان قرن هفدهم، فقط در ونیز ۳۸۸ سالن اپرا بنا شد. در واقع اپرا بزرگترین گردهمایی مردمان ان روزگار ایتالیا بود. مردم عادی با دادن ۵۰۰ تومان – به پول امروز ما!- می‌توانستند بر روی زمین و در ورودی سالن بنشینند و اپرا را تماشا کنند؛ که البته طبق معمول صندلی‌ها توسط روسا و مدیران اشغال شده بود! تالار اپرای سیدنی
اپرا هاوس سیدنی (در انگلیسی: Sydney Opera House) به معنای "تالار اپرای سیدنی" یکی از متمایزترین بناهای قرن بیستم از لحاظ هنر معماری بشمار می‌رود که در شهر ساحلی سیدنی و در ایالت نیو سات ولز کشور استرالیا قرار دارد. تالار اپرای شهر سیدنی در حال حاضر یکی از مهم‌ترین اماکن توریستی در کشور استرالیا به‌شمار می‌رود. کاخ گارنیه
این بنا بخشی از بازسازی و بزرگ شهر پاریس در دوران امپراتوری دوم فرانسه و توسط ناپلئون سوم فرانسه بوده بارون هاوسمن بر آن نظارت داشته‌است. در سال ۱۸۵۸، ۱۲۰۰۰ متر مربع زمین برای ساخت تئاتر، اپرا و رقص‌های باله در نظر گرفته شد. پروژه ساخت بنا در سال ۱۸۶۱ توسط شارل گارنیه به عهده گرفته شد و در سال ۱۸۶۲ ساخت آن با الهام از سبک معماری یونانی و رومی آغاز شد. شیکاگو (موزیکال)
اولین اجرای آن در تئاتر برادوی در ۳ ژوئن ۱۹۷۵ در تئاتر خیابان چهل و ششم روی صحنه رفت و ۹۳۶ اجرا داشت. باب فوس طراحی رقص بر عهده داشت و به وضوح سبک وی در این اجرا مشهود است. در سال ۱۹۹۶ برادوی بازاجرا از آن داشت که از نظر زمان اجرا بیشترین زمان اجرا را به عنوان یک بازاجرا را دارد و از نظر کلی چهارمین نمایش به شمار می‌رود.تا ژانویه۲۰۱۲ از این نمایش بیش از ۶٬۲۰۰ اجرا روی صحنه رفت همچنین در تئاتر وست اند نیز اجرا شد و تورهای بین‌المللی از آن اجرا شد. از روی نمایشنامه شیکاگو یک فیلم برنده جایزه اسکار به نام شیکاگو (۲۰۰۲) ساخته شد که کارگردان آن راب مارشال و بازیگرانش رنی زلوگر، کاترین زتا جونز، ریچارد گی‌یر، جان سی ریلی، و کویین لطیفه بودند. تالار اپرای متروپولیتن نیویورک
تالار اپرای متروپولیتن از معروف‌ترین تالارهای اپرا در دنیا می‌باشد. این تالار در شهر نیویورک واقع است و یکی از اعضای مرکز هنرهای نمایشی لینکلن می‌باشد. این تالار در آوریل سال ۱۸۸۰ تأسیس شده‌است. تئاتر ساووی
این سالن تئاتر که در خیابان استرند قرار دارد در سال ۱۸۸۱ میلادی تأسیس شده و جزئی از تئاتر وست اند محسوب می‌شود. تئاتر ساووی دارای ۱۱۵۸ نفر ظرفیت می‌باشد. این سالن اولین سالن تئاتری بود که صحنه خود را با نور برق روشن کرد و بدین ترتیب انقلابی در بخش بصری صحنه تئاتر پیدا شد اپرا
آغاز هنر اپرانویسی در قرن شانزدهم میلادی است. در این زمان عده‌ای از دانشمندان و موسیقیدانان شهر فلورانس، در ایتالیا، تصمیم گرفتند که نمایش و موسیقی را با هم ترکیب کند. در نتیجه کوشش‌های ایشان اپرا به وجود آمد. اگرچه سازندهٔ نخستین اپرای تاریخ موسیقی جاکوپو پری است، اما کسی که اپرا را به معنای واقعی کلمه بنیان گذاشت کلودیو مونته‌وردی بود. قدیمی‌ترین اپرایی که هنوز نمایش داده می‌شود ارائو» اثر کلودیو موتوردی است که در سال ۱۶۰۷ ساخته شده‌است. در قرن ما مهم‌ترین اپراساز ایتالیا جاکومو دو چینی است که برخی از آبراهای او عبارتند از «لا بوهم» یا «بی بند و بارها»)، «توسکا» و «مادام باترفلای». آهنگساز دیگر ایتالیایی جان - کارلو منوتی است که اپرای «آماهل و مهمانان شبانه» را ساخته‌است. این اپرا داستان پسری چلاق و سه پادشاه است که در شب تولد حضرت مسیح برای او هدیه‌هایی می‌برند. معماری آکوستیک
در سال ۱۶۹۷ نخستین سالن اپرای – یا اصطلاحاً اپرا هاوس- جهان در ونیز با نام سنت جیووانی پائولو ساخته شد. نشیمن این سالن، U شکل بود که از سالن تئاتر Farnese الهام گرفته‌است. علاوه بر آن، در میان هر ردیف، چارچوب‌هایی نیز تعبیه شده‌است. بعدها شکل نشمین از U به صورت نیم بیضی درآمد. ارکستر که در ابتدا عقب صحنه و سپس در دوره‌هایی روی بالکن‌های کناری می‌ایستاد بالاخره در پایین استیج جای گرفت. استیج نیز وسیع تر شد و آن را به صورت متحرک درآوردند. این سالن را می‌توان نمونهٔ ایتالیایی اپراهاوس در دورهٔ باروک نامید؛ که در دویست سال بعدی در تمامی اروپا از سبک معماری آن تقلید شد. نگارخانه ملی ویکتوریا
نگارخانه ملی استرالیا، همین‌طور مجموعه‌ای دانشنامه‌ای از هنر را شامل دو مجموعه در خود جای داده است: اول، ان‌جی‌وی بین‌المللی واقع در خیابان کیلدا در حوزه هنر سوت‌بنک ملبورن و دومی، ان‌جی‌وی استرالیا با نام مرکز ایان پاتر واقع در نزدیکی میدان فدراسیون. ساختمان خیابان کیلدا، توسط روی گروندز طراحی و در سال ۱۹۶۸ بازگشایی شده و پیش از بازگشایی در سال ۲۰۰۳، توسط ماریو بلینی، توسعه داده شده است. این ساختمان، نگارخانه مجموعه هنر بین‌المللی را در خود جای داده و در ثبت میراث ویکتوریا قرار دارد. مرکز ایان پاتر که در سال ۲۰۰۲ بازگشایی شد، توسط استودیوی ایان پاتر طراحی شده و نگارخانه مجموعه هنر استرالیایی را در خود جای داده است. سالن (پاریس)
نخستین بار در سال ۱۶۶۷ میلادی و به دستور لویی چهاردهم نمایشگاهی برای نمایش آثار اعضای آکادمی سلطنتی نقاشی و پیکره‌سازی (بخشی از فرهنگستان هنرهای زیبای فرانسه) در سالن آپولون در کاخ لوور برپا شد و به همین دلیل این نمایشگاه‌ها به سالون شهرت یافتند. سالن‌ها از ۱۷۳۷ به بعد به صورت سالیانه برگزار گردیدند. در ۱۷۴۸ هیئت منصفه گزینش آثار معرفی شد. در طول انقلاب فرانسه، سالن برای نخستین بار پذیرای تمام هنرمندان شد. هرچند که اعضای آکادمی به کنترل بیشتر نمایشگاه‌ها در سده نوزدهم میلادی ادامه دادند. تندیس‌گرایی
ساختمان اپرای سیدنی، به صدف‌های دریایی و بادبان‌های کشتی تشبیه شده است. این تندیس نماد شهر سیدنی و کشور استرالیا تلقی می‌شود، در سال ۱۹۵۷ توسط یورن اوتزان معمار دانمارکی طراحی شده است فرودگاه بین‌المللی دالاسدر حومه شهر واشینگتن توسط اروسرینن معمار فنلاندی طراحی شده است. منبع الهام در این طرح، حرکت، سرعت و پرواز بوده که به صورت استادانه‌ای در این تندیس به نمایش گذارده است. آیدا (اپرا)
چندین اقتباس سینمایی از اپرای آیدا انجام شده که مهم‌ترین آن‌ها با بازی سوفیا لورن و لوئیز مکسول در سال ۱۹۵۳ و یک اقتباس سوئدی در سال ۱۹۸۷ می‌باشد. در هر دوی این آثار خوانندگان اپرا اثر را خوانده و بازیگران به جای آن‌ها لب می‌زنند. التون جان و تیم رایس از داستان اپرا در تولید موسیقی به همین نام استفاده کردند. سالن فورد
قسمت شمالی سالن فورد که توسط معماران Hennebery Eddy طراحی شده‌است. ساختمان همجوار سالن Gatke است و سراسر خیابان دولت در کنگره ایالت اورگان می‌باشد. فورد اولین ساختمان نو آکادمیک در محوطه دانشگاهی از سال ۱۹۹۶، هنگامی که مرکز علوم اولین Oline کامل شده بود، بود. مقامات مدرسه امید داشتند که با استفاده از این پروژه، تعداد بیشتری دانش آموز به این قسمت محوطه دانشگاهی، که قبلاً تحت بهره‌برداری بود کشیده شود. همچنین به عنوان یک سمبل که دارای ویژگیهای سازگار با محیط زیست است برای ساختمان‌های جدید باشد. کاخ فدرال
این ساختمان توسط معمار هانس ویلهلم آئور طراحی و بین سالهای ۱۸۹۴ و ۱۹۰۲ توسط ۱۷۳ شرکت و ۳۳ هنرمند سوئیسی ساخته شده‌است. افتتاح آن در ۱ آوریل ۱۹۰۲ انجام شد. هزینه کل ساخت آن، در آنزمان ۷۱۹۸۰۰۰ فرانک سوئیس بود. ساختمان نمایشگاه سلطنتی
ساختمان نمایشگاه سلطنتی یک ساختمان ثبت شده در میراث جهانی است که در ملبورن، استرالیا قرار دارد. این ساختمان در ۱۸۸۰ به اتمام رسیده‌است. محل آن در خیابان ۹ نیکلسون در باغ کارلتون در کنار خیابان‌های ویکتوریا، نیکلسون، کارلتون و راتدون، درضلع شمال شرقی مرکز شهر ملبورن واقع شده‌است. این ساختمان به منظور نمایشگاه بین‌المللی ملبورن در سال ۱۸۸۰ – ۱۸۸۱ ساخته شده بود که بعدها در سال ۱۹۰۱ میزبان اولین پارلمان استرالیا شد. در قرن بیستم بخش‌های کوچکی از ساختمان مورد تخریب و آتش سوزی قرار گرفت که البته قسمت اصلی ساختمان معروف به سرسرای بزگ سالم ماند. در دهه ۱۹۹۰، بازسازی شد و در سال ۲۰۰۴ به عنوان آخرین و اصلی‌ترین ساختمان نمایشگاه بازمانده از قرن ۱۹، به عنوان اولین ساختمان در استرالیا لقب میراث جهانی یونسکو را به خود اختصاص داد. این ساختمان در کنار موزه ملبورن قرار دارد و بزرگترین قطعه تاریخی در مجموعه ویکوتوریا است. امروزه، این ساختمان میزبان نمایشگاه‌ها و سایر رویدادهای مرتبط با اتفاقات موزه ملبورن است. معماری آکوستیک
سابین سپس به طراحی سالن موسیقی بوستون دعوت شد. او در آن سالن از تخته گچ‌های سنگین در سقف استفاده کرد و ارتفاع آن را نیز زیاد گرفت تا زمان واخنش را به ۱٫۸ ثانیه برساند. باریک گرفتن کناره‌ها و ایجاد بالکن در پشت باعث کاهش نقاط سایه (shadow zones) آکوستیکی گردید و زاویه دار کردن دیوارها و سقف باعث شد تا صدای ارکستر به خوبی به شنوندگان برسد. همچنین طاقچه‌ها و مجسمه‌های کلاسیک به کار رفته در سالن باعث پخشاگری مطلوب در آن گردید. سالن موسیقی بوستون (که به سمفونی هال معروف است) در سال ۱۹۰۰ افتتاح شد و هنوز هم یکی از سه یا چهار سالن برجستهٔ جهان از حیث مشخصات آکوستیکی محسوب می‌شود. ورزشگاه استرالیا
ورزشگاه استرالیا بزرگترین ورزشگاه شهر سیدنی در کشور استرالیا است که در تاریخ ۶ مارس ۱۹۹۹ و به منظور استفاده در بازیهای المپیک سیدنی افتتاح شد. تالار اپرای سیدنی
از لحاظ هنری، تالار اپرای سیدنی، یکی از مشهورترین اماکن دنیا برای اجرای هنرهای نمایشی است. میلان
سالن اپرای لا اسکالا در شهر میلان ایتالیا، سالنی معروف و بسیار دوست داشتنی است که در سال ۱۷۷۸ میلادی احداث شد و امروزه معروفترین خانه اپرای جهان به‌شمار می‌رود. ظرفیت سالن ۳۸۰۰نفر است. این خانه اپرا بعنوان یکی از برجسته‌ترین سالن‌های نمایش تئاتر، اپرا، باله و رقص در جهان محسوب می‌شود. موسیقی گرجی
از اواسط قرن نوزدهم فرهنگ اپرا در گرجستان گسترش یافت. عمارت اپرای تفلیس در سال ۱۸۸۳ ساخته شده‌است و در سال ۱۹۱۸ کنسرواتوار تفلیس افتتاح شد. مصنفان معاصر گرجستان مانند زکریا پالیاشویلی (۱۸۷۲-۱۹۳۳) و دیمیتری آراکیشویلی (۱۸۷۳-۱۹۵۳) اپراهایی داشتند که در تمام جمهوری‌های شوروی شهرت داشته‌است. شارل-آنتوان کامبون
از جمله آثار او طراحی صحنه برای «سالن» کتابخانه موزه اپرا در پاریس است. فیلاستر و کامبون از سال ۱۸۲۴ همکاری خود را آغاز کردند. تا سال ۱۸۴۸، فیلاستر و کامبون سفارش‌های بسیاری را مشترکاً برای تزئینات داخلی تئاترها و طراحی‌های صحنه در آنگولوم ، آنتورپ، بون، برست، چوییزول، دیژون، دوای ، گنت ، لیل، لیون، پاریس و روئن را پذیرفتند. کامبون و فیلاستر همچنین سن‌هایی برای آکادمی پاریس، آکادمی سلطنتی موسیقی و سیرک المپیک طراحی کردند. معماری آکوستیک
در قرن هیجدهم دیگر ایتالیا سردمدار هنر و موسیقی نبود. ارکسترهای لندن، پاریس، مانهایم، برلین و وین پذیرای آهنگسازان تمامی ملل بودند. سالن‌های اجرای موسیقی نیز در دوبلین، آکسفورد و ادینبورگ بنا شدند که در تمامی اروپا پیشرو بودند. سالن Hollywell music آکسفورد در سال ۱۷۴۸ بنا شد که استانداردهای آن هنوز هم معتبر است. زمان واخنش این سالن کمتر از ۱٫۵ ثانیه و ظرفیت آن ۴۰۰ تا ۶۰۰ نفر می‌باشد. معماری آکوستیک
یکی دیگر از سالن‌های تئاتر جالب توجه در قرن نوزدهم، اپرا هاوس واگنر است که در ۱۸۷۶ در بایروث آلمان بنا شد. این سالن حاصل پیوند دو نگاه آهنگسازی و معماری در شخصی به نام «اتو برکوالد» معمار بناست. این سالن از لحاظ آکوستیکی بسیار مطلوب است و در جامعهٔ آلمان نیز منزلت خود را یافت. محوطهٔ داخلی سالن، مکعبی است اما صندلی‌ها با آرایش قطاعی از دایره چیده شده‌اند که در نوع خودش ابتکار آن زمان بوده‌است چراکه تفاوت کلاسی میان محل استقرار ارکستر و باکس‌ها وجود ندارد. شکل نعل اسبی سالن که تا سیصد سال از سالن‌های ایتالیایی اقتباس می‌شد، در اپراهاوس واگنر به کناری گذارده شده‌است. یورن اوتزان
یورن اوتزن تلفظ (زاده ۹ آوریل ۱۹۱۸ - درگذشته ۲۹ نوامبر ۲۰۰۸) معمار دانمارکی یود. مشهورترین کار وی ساختمان اپرای بزرگ شهر سیدنی است. ساختمان مجلس ملی کویت نیز از آثار اوست. پدرش یکی از معماران مشهور کشتی بود و یورن از ۱۸ سالگی در آلبورگ دانمارک در طراحی کشتی به او کمک می‌کرد. در آکادمی هنرهای زیبای کپنهاگ در رشته معماری تحصیل کرد. معماری دیجیتال
ایوان ساترلند در سال ۱۹۶۲، به‌عنوان تز خود نخستین صفحه لمسی را طراحی کرد که بعدها مبنای ساخت قلم‌های نوری شد و امکان ورود طراحی‌های دستی را به صفحه مانیتور فراهم آورد. دنیای تجزیه و تحلیل دیجیتال تقریباً از این دهه (۱۹۶۰) به کمک طراحی معماری آمد. در آن زمان پروژه‌هایی مانند خانه اپرای سیدنی در مرحله طراحی بودند که برای مدل‌سازی و برنامه‌ریزی نحوه اجرای آن، استفاده از امکانات کامپیوتری ضروری می‌نمود. به تدریج و با ورود بیشتر این امکانات و فناوری‌ها به معماری، طراحی معماری نیز دستخوش تغییرات شده و فرم‌ها به سمت احجامی که تقریباً هیچ محدودیتی در ساخت آنها نداشت، پیش رفتند. اولین برنامه‌ای که نصب شده بود به دهه 1961برمی‌گردد، هدف از آن صرفه‌جویی در زمان بود. طراحی به کمک رایانه همچنین به عنوان کَد (CAD) شناخته می‌شود که در اصل یک نوع برنامه برای استفاده معماران بود. گواندهاوس
گواندهاوس در سال ۱۷۸۱ میلادی ساخته شد. بعدها سالنی جدید در ۱۱ دسامبر ۱۸۸۴ گشایش یافت. وانگهی این سالن در بمباران‌های میان ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ جنگ جهانی دوم ویران شد. سالن جدید گواندهاوس در اکتبر ۱۹۸۱ بازگشایی شد. تالار اپرای سیدنی
بام این سازه از ۲۱۹۴ قطعه بتونی ساخته شده که وزن تقریبی هر کدام ۱۵ تن می‌باشد. این بلوک‌های بتنی با بیش از یک میلیون کاشی ساخت سوئد پوشیده شده‌است. در ساختمان اپرای سیدنی ۶۲۲۵ متر مربع شیشه به کار رفته که به صورت ویژه توسط فرانسه برای این ساختمان تولید شده‌است. آلوار آلتو
الیسا ماکی‌نی‌می که در رشته معماری تحصیل کرده بود در ۱۹۵۲ با آلتو ازدواج کرد و در کارهای آینده همواره با وی همکاری داشت، به ویژه در طرح توسعه ساختمان پلی تکنیک اوتانی می و ساختمان مرکز فرهنگی لاپیا در رووانیمی؛ ساختمانی که بعدها در فاصله ۱۹۷۰تا ۱۹۷۵ به منظور توسعهٔ ساختمان اداری و مرکز فرهنگی به اجرا درآمد؛ پروژهٔ اصلی آن در سال ۱۹۶۳ طراحی شده بود. الیسا آلتو تا ۱۹۷۶ کارهای دفتر آلتو را که در هنگام مرگ او ناتمام رها شده بود یا هنوز در مرحله طراحی طبقات بود ادامه داد؛ از جمله ساختمان اپرایِ اسن (خاتمه در ۱۹۵۹) ساختمان مرکز شهری در ییواسکیلا (اتمام در ۱۹۶۴)و کلیسای لاهتی (پروژه مسابقه‌ای سال ۱۹۵۰ که در ۱۹۷۰ به اتمام رسید) ناپدید شدن سیدنی هال
فیلم‌برداری فیلم از اواخر آوریل ۲۰۱۶ آغاز شد. ناپدید شدن سیدنی هال نخستین بار در جشنواره فیلم ساندنس رونمایی شد. فیلم اکران محدود خود را از تاریخ ۲ مارس ۲۰۱۸ آغاز کرد و سپس توسط «دایکر تی وی سینما» به صورت اینترنتی عرضه شد. سینما کوکا-کولا پلازا
این سینما در سال ۲۰۰۱ با ۱۱ سالن و ظرفیت کلی ۱۸۹۶ نفر افتتاح شده‌است. مجموعه کوکا-کولا پلازا قابلیت پخش فیلم‌های سه‌بعدی، اجرا تئاتر و پخش زنده از تالار اپرای متروپولیتن نیویورک و تئاتر ملی سلطنتی لندن و رویدادهای ورزشی را دارد. شبح اپرا (فیلم ۱۹۲۵)
برای ساخت صحنه‌های داخلی مربوط به «سالن اپرای پاریس»، کارل لملی قرارداد ساخت یک استودیوی عظیم ضد صدا را به امضا رساند که به استودیو ۲۸ شهرت یافت. چون قرار بود دکورها و آرایه‌های سنگین فراوانی در داخل این ساختمان بکار رود، این استودیو، اولین استودیویی است که در ساخت آن از بتُن و میل‌گرد فولادی استفاده شد و به همین دلیل، تا سال ۲۰۱۴ پابرجا بود و آن را خراب نکردند. در واقع، تا قبل از تخریب آن در سپتامبر ۲۰۱۴ میلادی، این ساختمان، قدیمی‌ترین دکور سینمایی بکار رفته در یک فیلم بود و بعدها در ساخت صدها فیلم و سریال نیز بکار گرفته شد. به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۱ والت دیزنی از آن برای ساخت فیلم «ماپت‌ها» استفاده نمود. در سال ۲۰۱۴، دکور داخلی «سالن اپرای پاریس» را تعمیر و بازسازی نموده و آن را جهت حفظ و نگهداری به انبار شرکت یونیورسال استودیوز منتقل کردند. آنگاه در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۴، ساختمان استودیو ۲۸ کوبیده و تخریب شد. رویال پاویون
این کاخ که از سال ۱۷۸۷ تا ۱۸۲۳ میلادی برای جرج چهارم پادشاه بریتانیا ساخته شده دارای سبک معماری هند بوده و سازنده آن جان نش معمار مطرح انگلیسی بوده است. هال بارن
این عمارت در اواسط قرن هفدهم میلادی برای سیاستمدار و شاعر بریتانیایی «ادموند والر» ساخته شد که در چندین دوره، مابین سال‌های ۱۶۲۴ تا ۱۶۷۹ میلادی، نمایندهٔ مجلس عوام بریتانیا بود. هتل ایس لس آنجلس
این ساختمان که در سال ۱۹۲۷ ساخته شده دارای ۱۳ طبقه و ۷۳٫۷۶ متر ارتفاع و یک سالن با طرفیت ۱۶۰۰ نفر می‌باشد، هتل ایس که با نام ساختمان یونایتد آرتیستس ساخته شده بود در سال ۱۹۹۱ به عنوان یک اثر تاریخی ثبت ملی شده است. تاون‌هال نیویورک
تاون‌هال نیویورک یک محل اجرا واقع در خیابان ۱۲۳ غربی کوچهٔ ۴۳ بین خیابان ششم و خیابان برادوی میدتاون، منهتن شهر نیویورک است. این ساختمان در ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۲۱ ساخته شده است و دارای ۱٬۵۰۰ صندلی برای هر نفر است. در سال ۲۰۱۲ سازمان پارک‌های ملی ساختمان تاون‌های نیویورک را ثبت ملی اماکن تاریخی کرد و در سال ۲۰۱۳ به عنوان یک لندمارک تاریخی ملی به رسمیت شناخت. تالار کنسرت والت دیزنی
این تالار در آوریل سال ۲۰۰۳ با ۲۳۰۰ نفر گنجایش تکمیل شد و معمار آن فرانک گهری بوده‌است. هر دو توسط فرانک گری طراحی شده‌است و بخش اکوستیک تالار کنسرت توسط یاسوهیسا تویوتا طراحی شده‌است. طرح آن قبل از دروتی چندلر پاویلیون مورد تأیید قرار گرفت. شبح اپرا (فیلم ۱۹۲۵)
بعدها یونیورسال استودیوز، ۴ مرتبه در ساختِ اقتباس سینمایی از این رمان یا توزیع و پخش آن شرکت داشت. اولین بار خودشان در سال ۱۹۴۳، این فیلم را بازسازی نمودند. سپس در سال ۱۹۶۲ وظیفه پخش و انتشار نسخه‌ای دیگر از فیلم را به‌عهده گرفتند. همچنین پخش و انتشار نسخه ۲۰۰۴ فیلم در استرالیا و آمریکای لاتین، و پخش و انتشار نسخه نمایشی ۲۰۱۱ در رویال آلبرت هال، توسط یونیورسال استودیوز انجام پذیرفت. دستبرد به حرمسرا
موتزارت اپرانامه «دستبرد به حرمسرا» را به تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۷۸۱ از استفانی دریافت نمود و طبق نامه‌هایی که در آن زمان برای پدرش - لئوپلد موتزارت - می‌نوشت، شوق و هیجان زیادی برای آهنگسازی این اثر داشته‌است. ابتدا قرار بود که این اپرا به هنگام بازدید پل یکم روسیه پسر کاترین دوم روسیه (و وارث پادشاهی روسیه) از وین، اجرا شود؛ اما تصمیمات بعدی برنامه ریزان بدین منوال شد که از اپراهای کریستف ویلیبالد گلوک برای اجرای مراسم استقبال استفاده شود و این باعث شد موتزارت فرصت بیشتری برای ساخت این اثر داشته باشد. او مرتباً از طریق نامه با پدرش در ارتباط بود و او را در جریان امور می‌گذاشت؛ آهنگساز جوان باور داشت که هنگامی یک اپرا مورد توجه قرار خواهد گرفت که موسیقی و معانی کلمات با هم هماهنگ باشند، نه اینکه موسیقی را آماده کرد و بعد کلمات را در لابلای آن گنجانید. استفانی نیز نهایت همکاری را با موتزارت می‌نمود و در بعضی موارد، قسمتهایی از متن را به خواست او تغییر می‌داد. به دلیل همین تغییرات نه چندان اندک، ساخت این اپرا چندین ماه به طول انجامید و سرانجام به تاریخ ۱۶ ژوئیه ۱۷۸۲، برای نخستین بار در سالن نمایش بورگ‌تئاتر وین، به روی صحنه رفت و مورد استقبال چشمگیری قرار گرفت. آروپ
شرکت آروپ در سال ۱۹۴۶ توسط اووه آروپ راه‌اندازی شد و در حال حاضر در پروژه‌های فراوانی در سراسر جهان مشارکت داشته که برای نمونه می‌توان به: اپل پارک ، پل هزاره لندن، کالج سلطنتی لندن، مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ پمپیدو، ورزشگاه آلیانتس آرنا، برج اسپایر، ورزشگاه شهر منچستر، مرکز ورزش‌های آبی لندن، خط ۱ قطار تندرو بریتانیا، ساختمان سلفریجز، بیرمنگام، چشم لندن، پل هزاره لندن، ورزشگاه سانکورپ، خانه اپرای سیدنی، برج کانتون، دفتر مرکزی سی‌سی‌تی‌وی، ورزشگاه ملی پکن، مرکز ملی ورزش‌های آبی پکن، فرودگاه بین‌المللی کانزای، بانک هنگ‌کنگ و شانگهای، ساختمان مرکزی بنیاد بیل و ملیندا گیتس، ساختمان اصلی دانشگاه استنفورد، فرهنگستان علوم کالیفرنیا، موزه سلطنتی انتاریو، فرودگاه بین‌المللی اولیور تامبو، اشاره کرد. سیندرلا (اپرا)
روسینی پس از موفقیت چشمگیر در ساختن اپرای «آرایشگر سویل»، در سنّ ۲۵ سالگی آهنگسازی اپرای سیندرلا را بر عهده گرفت. او برای تکمیل این اثر از پیش نوای اپرای "آرایشگر سویل" و همکاری دستیارش "لوکا آگولینی" نیز بهره جست. وی برای اجرای بعدی این اپرا در سال ۱۸۲۰(رم) آن را اندکی تغییر داد اما پیش نوای ملایم و تأثیرگذار این اثر همچنان به صورت اولیه آن باقی‌ماند. آندره پره‌وین
در سال‌های بعد بر روی آهنگسازی موسیقی کلاسیک متمرکز شد. او با تام استوپارد بر روی موسیقی «همهٔ پسران خوب قابل توجه‌اند» که اولین بار در سال ۱۹۷۷ با ارکستر سمفونیک لندن به رهبری پره‌وین اجرا شد. اولین اپرای پره‌وین به نام «اتوبوسی به نام هوس» که اولین بار در سال در ۱۹۹۸ اپرای سان فرانسیسکو اجرا شد؛ و دیگر کارهای بیشمار وی شامل کارهای آوازی، ارکستر مجلسی و سمفونیک است؛ و گهگاه با شرکت Telarc موسیقی جز ضبط می‌کرد. تالار مارینسکی
تئاتر مارینسکی سالن اپرا و باله در شهر سن پترزبورگ روسیه است که قدمتی ۱۵۰ ساله دارد. این سالن در سال ۱۸۶۰ افتتاح شد و به محلی برجسته برای اجرای آثار شاخص آهنگسازان اواخر سده نوزدهم مانند چایکوفسکی، موسورگسکی و ریمسکی کرساکف تبدیل گردید. امروزه خانهٔ اپرا، ارکستر و باله مارینسکی است. نمایشگاه جهانی (۱۸۸۹)
اپرا کمیک در ۱۴ می با اثری که مخصوص آن رویداد ساخته شده بود به نمایش درآمد: اسکلارموند ژول ماسن (اولین بازیگر سینمای سندیلسون، سوپرانوی آمریکایی). سیرک بارنوم و بیلی در طول نمایشگاه در سال د فت در کاخ ماشین‌ها اجرا شد. کلود دبوسی آهنگساز فرانسوی برای اولین بار موسیقی گیملان جاوا را که توسط گروهی از جاوا اجرا شد شنید. این بر برخی از آثار بعدی او تأثیر گذاشت. پردیس سینمایی
کانادا اولین کشوری بود که در آن، یک سالن سینما دو پرده نمایش داشت. در سال ۱۹۴۷، مالک کانادایی سالن، نات تیلور، توانست یک صفحه نمایش دوگانه را تبدیل به دو سالن نمایش هم‌زمان کند. "سینما الگین" در اوتاوا اولین مکان نمایشی بود که دو برنامه اکران در سالن‌های متفاوت را پیشنهاد می‌داد. منابع کانادایی، تیلور را مخترع پردیس سینمایی یا "سینپلکس" می‌دانند. وی بعد از تأسیس شرکت سینپلکس ادئون، پردیس سینمایی ادئون تورنتو را با ۱۸ سالن نمایش (بزرگترین مجموعه سینمایی زمان خود) در تورنتوی کانادا افتتاح کرد. اپرای پاریس
اپرا پاریس انجمن دولتی و اصلی اپرا و باله فرانسه است که از سال ۱۸۷۵ در محل اپرا گارنیه و از سال ۱۹۹۰ در اپرا بستی قرار دارد. در سال ۱۶۶۹ توسط لوئی چهاردهم با نام «"آکادمی رویال موسیقی پاریس"» ساخته شد و مدیریت آن را ژان-بتیست لولی به عهده گرفت. در سال ۱۹۷۸ به «"تئاتر ملی اپرا پاریس"» و در سال ۱۹۹۰ به «"اپرا پاریس"» تغییر عنوان داد. برج کیو یک گلدکست
Q۱ توسط Atelier SDG طراحی و فرم آن از مشعل المپیک ۲۰۰۰ سیدنی و تالار اپرای شهر سیدنی الهام گرفته شده‌است. نام این بنا برای بزرگداشت اعضای تیم قایقرانی دهه ۱۹۲۰ المپیک استرالیا، با عنوان «Q۱ برترین کوئینزلند» نامگذاری گردیده‌است. برج مذکور توسط Sunland Group مطرح و توسط مجموعه Sunland نیز ساخته شد و برنده جایزه نقره Emporis Skyscraper Award ۲۰۰۵ یعنی مقام دوم بعد از برج پیچنده سوئد گردید. گیسموندا
گیسموندا یک اپرای هنری بزرگ به زبان فرانسوی در سال ۱۹۱۹ از هنری کان و لوئیز پاین است که بر اساس نمایشنامه «گیسموندا» ساخته ویکتورین ساردو در سال ۱۸۹۴ ساخته شده‌است. اولین نمایش برنامه‌ریزی شده در پاریس با شروع جنگ جهانی اول متوقف شد اما به آهنگساز اجازه داده شد تا ارتش فرانسه برای اولین بار اپرا را با ماری گاردن در نقش اصلی، در اپرای شیکاگو در ۱۴ ژانویه ۱۹۱۹ به نمایش بگذارد. در ۱۵ اکتبر همان سال در پاریس در اپرا-کمیک به نمایش درآمد. میدان سنا، هلسینکی
کارل لودویگ انگل از سال ۱۸۱۸ تا ۱۸۴۰ در ضلع شمالی میدان سنا در حال ساخت بنای کلیسای جامع هلسینکی بود. این کلیسا که آن زمان کلیسای مقدس نیکلاس نامیده می‌شد، در بلندای خود، مشرف بر میدان سنا است و ۱۲ سال پس از مرگ آنگل، توسط پسرش تکمیل و در سال ۱۸۵۲ افتتاح شد.