بنیانگذار جبهه پولیساریو چه کسی بود؟
جبهه کارگران سوسیالیست (مارکسیست-لنینیست)
این حزب در ۱۹۷۳ و به عنوان انشعابی از حزب خلق پاناما تأسیس شد. اعضای بنیان‌گذار این جبهه ریشه در "شاخهٔ پرولتاریاًی حزب خلق داشتند و پروچین بودند. روز اول ماه می۱۹۷۳ اولین روز اعلام عمومی تشکیل جبهه بود.
حسن قاسمیه
حسن قاسمیه فعالیت سیاسی را از سال ۱۳۲۸ همراه با مبارزه ضد استعماری مردم ایران به رهبری محمد مصدق برای ملی شدن صنعت نفت ایران آغاز کرد. وی از برجسته‌ترین حامیان جبهه ملی ایران در جریان نهضت ملی شدن صنعت نفت ایران بود که نقش مهمی در موفقیت‌های این نهضت داشت. وی یکی از سازمان دهندگان کمیته بازار تهران و از اعضای شاخص نهضت مقاومت ملی و از سران جبهه ملی ایران بود. در تیرماه سال ۱۳۳۹ اللهیار صالح کوشش کرد که جبهه ملی را در ایران دوباره به راه بیاندازد. در نتیجه برگزاری اولین کنگره جبهه ملی ایران (جبهه ملی دوم) در سال ۱۳۴۱ با حضور ۱۷۰ نفر از منتخبین حوزه‌های خود از سراسر کشور به ریاست سنی حسین واعظ‌زاده حکیم‌الهی با پیام محمد مصدق افتتاح شد و به مدت هفت روز از ۴ دی‌ماه در منزل حسن قاسمیه در تهران پارس جلسه گردهمایی ادامه داشت. پس از تلاش فعالان جبهه ملی ایران برای برگزاری تظاهرات اعتراض‌آمیز در روز ششم بهمن ماه سال ۱۳۴۱ در اعتراض به برنامه همه‌پرسی انقلاب سفید شاه و ملت جمعی از اعضای جبهه ملی ایران از جمله حسن قاسمیه توسط مأموران ساواک دستگیر شدند. او را به مدت ۸ ماه در زندان قزل قلعه زندانی کردند که روزگار محکومیتش همراه با سران دیگر جبهه ملی ایران گذشت. حزب پلنگ سیاه
علیرغم قانون مدنی دهه ۶۰ در دادگاه عالی ایالات متحده که تفکیک و تبعیض نژادی در مدارس را غیرقانونی اعلام کرد، آفریقایی- آمریکایی‌هایی که در شهرهای شمالی آمریکا زندگی می‌کردند، همچنان از نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی رنج می‌بردند. فقر و کاهش خدمات عمومی منجر به شرایط بد زندگی، بیکاری، مشکلات بهداشتی مزمن و خشونت می‌شد. این مشکلات منجر به شورش در شهرها شد و پلیس شروع به استفاده از خشونت کرد تا شهرها را آرام کند. تمام این مشکلات و قتل مالکوم ایکس، باعث شد تا هیو نیوتن و بابی سیل «حزب پلنگ سیاه برای دفاع از خود» را در اکتبر سال ۱۹۶۶ در اوکلند، کالیفرنیا را تأسیس کنند. آنها آرم خود را که به شکل پلنگ سیاه است را از سازمان آزادی شهر لندز (LCFO) در آلاباما گرفتند و لباس متحدالشکل شامل پیراهن آبی، شلوار سیاه، کت چرمی سیاه و کلاه سیاه را برای حزب انتخاب کردند. اولین کسی که به عضویت حزب درآمد، بابی هاتون بود که نقش خزانه دار را به عهده داشت. او در سال ۱۹۶۸ توسط پلیس به قتل رسید. . لورنزو پارودی
لورنزو پارودی (۲۰۱۱-۱۹۲۶) مارکسیست ایتالیایی که لوتتا کمونیستا (مبارزهٔ کمونیستی)، جریان کمونیست چپ انترناسیونالیست، را در سال ۱۹۶۵ پدید آورد. حزب کمونیست فیلیپین
حزب کمونیست فیلیپین (به فیلیپینی: Partido Komunista ng Pilipinas) یک سازمان انقلابی و حزب کمونیست پیشتاز در فیلیپین است که در ۲۶ دسامبر ۱۹۶۸ توسط خوزه ماریا سیسون تأسیس شد. رئیس جمهور کنونی فیلیپین رودریگو دوترته این حزب را یک «گروه تروریستی»اعلام کرده‌است. حزب کمونیست فیلیپین یک جنگ گریلایی را از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ علیه دولت به پیش برده‌است. اگرچه در ابتدا تعداد نیروهای مبارز این حزب نزدیک به ۵۰۰ نفر بود، اما شمار اعضای کمونیست به دلیل اعلام و وضع کردن حکومت نظامی توسط رئیس جمهور پیشین فردیناند مارکوس در خلال حکومت ۲۱ ساله‌اش به صورت نمایشی رشد کرد. پس از پایان دیکتاتوری مارکوس، شمار مبارزان کمونیست به بیش از ۱۰ هزار نفر رسیده‌بود که حفظ غیرکمونیست‌ها را در استان‌های روستایی برای حاکمان بعدی دشوار می‌کرد. رئیس جمهور قبلی کرازون آکینو در نطق خود در کنگرهٔ آمریکا اشاره کرد که کمونیسم به وسیلهٔ ابزارهای غلطی که به صورت وسیع توسط حکومت‌های متعدد به کار می‌رود، رشد می‌کند و این درسی در مواجهه با شورش‌های کمونیستی است. در سال ۲۰۱۶ در حکومت بنیگنو آکینو شمار اعضای حزب پس از سه دهه عملیات از جانب حکومت، به نزدیک به ۵۰۰ تن رسید. با این حال پس از اعلام حکومت نظامی در میندانائو توسط رودریگو دوترته در سال ۲۰۱۷، این رقم دوباره به حدود ۱۰۰۰ نفر رسید. حزب کمونیست کماکان یک سازمان سیاسی زیرزمینی باقی مانده‌است و از زمان تأسیسش به‌صورت مخفیانه به انجام عملیات پرداخته‌است. این حزب هدف خود را غلبه بر حکومت فیلیپین از طریق انقلاب مسلحانه قرار داده است، اگرچه در برخی از مقاطع زمانی نسبت به پیشنهاد حکومت مبنی بر اتحاد تعهد نشان داده‌است. با این حال، مذاکرات همیشه به یک سال نرسیده و شورش ادامه داشته‌است. حزب به صورت مستقیم جبهه دموکراتیک ملی و نیز ارتش خلق نوین را رهبری کرده که به عنوان شاخهٔ نظامی آن فعالیت کرده‌است. بنیتو موسولینی
موسولینی به تأکید و تشویق بر نیاز به یک نخبهٔ پیشروی انقلابی(revolutionary vanguard elite) برای هدایت جامعه ادامه داد. وی دیگر نه از یک پرولتاریای پیشرو(proletarian vanguard)، بلکه به جای آن از پیشرویی که توسط مردمی انقلابی و پویا از هر طبقهٔ اجتماعی هدایت شود، طرفداری می‌کرد. هر چند وی سوسیالیسم ارتدکس و تضاد طبقاتی را محکوم نمود، در همان زمان ادعا کرد که یک سوسیالیستِ ناسیونالیست و حامی میراث سوسیالیست‌های ناسیونالیست در تاریخ ایتالیا همچون جوزپه گاریبالدی، جوزپه ماتزینی و کارلو پیساکانه است. راجع به حزب سوسیالیست ایتالیا و طرفداری این حزب از سوسیالیسم ارتدکس، موسولینی ادعا نمود که شکستش به عنوان عضو حزب هنگامی که در تلاش برای تغییر موضع حزب برای به رسمیت شناختن پدیدهٔ [جنگ جهانی و خیزش هویت ملی ایتالیا] بود، نومیدیِ سوسیالیسم ارتدکسِ منسوخ و شکست خورده را نشان داد. عقیدهٔ شکست سوسیالیسم ارتدکس در بدو جنگ اول جهانی تنها مختص به موسولینی نبود؛ سایر سوسیالیست‌های ایتالیاییِ حامی جنگ نیز مارکسیسم کلاسیک را به سود شرکت در جنگ محکوم کرده بودند از جمله فیلیپو کوریدونی و سرجیو پانوتسیو. این دیدگاه‌های سیاسی، اساس جنبش سیاسیِ نوظهور موسولینی یعنی "Fasci Rivoluzionari d'Azione Internazionalista" یا فاشی انقلابی برای اقدام بین‌المللی، را در ۱۹۱۴ شکل دادند؛ کسانی که خود را فاشیست ها(Fascists) خواندند. در این زمان فاشیست‌ها هنوز مراتبی یکپارچه از سیاست‌ها (یا به عبارتی بهتر، جهان بینی) نداشتند، جنبش آنها مقیاسی کوچک داشت، در ایجاد میتینگ‌های توده ای ناتوان بود و منظماً توسط حکومت و سوسیالیست‌های ارتدوکس مورد اذیت و آزار قرار می‌گرفت. دشمنی بین حامیان مداخله در جنگ، از جمله فاشیست‌ها، با سوسیالیست‌های ارتدوکسِ مخالف با جنگ منتج به خشونت‌هایی بین فاشیست‌ها و سوسیالیست‌ها گردید. مخالفت‌ها و حملاتی که سوسیالیست‌های مخالفِ مداخله در جنگ به فاشیست‌ها و اقلیت سوسیالیست موافقِ مداخله در جنگ می‌کردند به قدری شدید بود که حتی سوسیالیست‌های دمکراتیکی که با جنگ مخالفت کرده بودند، همچون آنا کولیسکف، گفتند که حزب سوسیالیست ایتالیا در سلب آزادی سخنرانی حامیان جنگ پا را از حد فراتر نهاده‌است. تنش‌های اخیر بین فاشیست‌ها و سوسیالیست‌های انقلابی (ارتدوکس)، مفهوم سرشت فاشیسم در طرفداری از خشونت سیاسی را در ذهن موسولینی شکل داد. مقاومت فرانسه
کریستین پینو از بنیان‌گذاران جنبش لیبراسیون-نور قبلاً از اعضای ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام بود. در خلال سفرش به لندن در آوریل ۱۹۴۲ دفتر مرکزی اطلاعات و اقدام به او مأموریت ایجاد دو سیستم اطلاعات و امنیت جدید به نام فالانکس و کوئورزآستوری را داد. بعداً ثابت شد که هر دو شبکه نقش بسیار مهمی در جنگ داشتند. انقلاب بولیواری
انقلاب بولیواری جنبش چپ اجتماعی و فرایندی سیاسی در ونزوئلا به رهبری رئیس‌جمهور سابق ونزوئلا هوگو چاوز بنیانگذار جنبش جمهوری پنجم بود. این واژه به افتخار سیمون بولیوار، رهبر انقلابی قرن نوزدهمی ونزوئلایی و آمریکای لاتینی که به خاطر جنگهای استقلال آمریکای اسپانیا و استقلال بیشتر کشورهای شمال آمریکای لاتین از سلطه اسپانیا مشهور است نامگذاری شده‌است. به اعتقاد چاوز و حامیانش انقلاب بولیواری در پی ساختن یک جنبش توده‌ای برای به پا داشتن بولیواریانیسم - دموکراسی مردمی، استقلال اقتصادی، توزیع عادلانه درآمدها و پایان دادن به فساد سیاسی - در ونزوئلا بود. آن‌ها اندیشه‌های بولیوار را از نگاه سوسیالیستی می‌ دیدند. کارلو روسلی
کارلو آلبرتو روسلی (به ) (16 نوامبر ۱۸۹۹ در رم–۹ ژوئن ۱۹۳۷ در «باگنول-دو-لورن»)، یک رهبر سیاسی، روزنامه‌نگار، مورخ، فیلسوف و فعال ضد فاشیست ایتالیایی، ابتدا در ایتالیا و سپس در خارج از کشور معروف بود. او نظریه‌ای دربارهٔ سوسیالیزم اصلاح طلبانه و غیرمارکسیستی را با الهام از جنبش کارگری بریتانیا توسعه داد که آن را «سوسیالیسم لیبرال» توصیف کرد. روسلی جنبش شبه‌نظامی ضدفاشیست «"گیوستیزیا ای لیبرتا"» را بنا نهاد. او شخصاً در جنگ داخلی اسپانیا شرکت و در سمت جمهوری‌خواهان خدمت نمود. ماریگو پوسیو
ماریگو پوسیو ( ; زاده: ۲ فوریه ۱۸۸۲ - درگذشته: ۲۳ فوریه ۱۹۳۲) روزنامه‌نگار اهل آلبانی بود. وی یکی از برجسته‌ترین زنان آلبانیایی و یکی از فعالان جنبش بیداری و استقلال ملی آلبانی و تقویت وضعیت اجتماعی زنان آلبانی بود. او بیشتر به خاطر دوختن و گلدوزی پرچم برافراشته شده توسط اسماعیل کمالی در هنگام اعلام استقلال آلبانی در ولوره در تاریخ ۲۸ نوامبر ۱۹۱۲ در خاطره‌ها مانده‌است. ماریگو دختر پاپ کوستا پوچی بود. بنا بر برخی از منابع رسمی آلبانیایی روستای هوشیفت را در نزدیکی کورچه محل تولد او می‌باشد. ماریگو به عنوان رهبر اولین سازمان زنان آلبانی شناخته می‌شود که با هدف کمک به سرباز زخمی که از جنگ مرزی با یونان می‌آمدند تشکیل شده بود. این سازمان در تاریخ ۱۳ مه ۱۹۱۴ تأسیس شد. در ۶ فوریه سال ۱۹۲۱، او خود مقاله «امید آلبانیایی» را منتشر کرد که با ۶ موضوع ادامه یافت. ماریگو در سال ۱۹۳۲ در گمنامی و فراموش شده درگذشت و در قبرستان سلطنتی زورنک دفن شد. جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین
در مه و ژوئن همین سال لیگ چپ‌گرای فلسطین و سازمان آزادی‌بخش مردمی فلسطین به این گروه پیوستند و جبهه دمکراتیک به سرعت به عنوان یک گروه روشنفکری که وضعیت خاورمیانه را با ایده‌های مارکسیستی تبیین می‌کرد شهرت یافت. نظریه‌پرداز مهم حزب یاسر عبد ربه بود. ارتش آزادی‌بخش مردمی
ارتش آزادی‌بخش مردمی () ; (EPL) یک گروه چریکی کلمبیایی بود که در سال ۱۹۶۷ ایجاد شد. اکثر اعضای این ارتش در سال ۱۹۹۱ حزب امید، صلح و آزادی را تشکیل دادند، ولی یک جناح مخالف، به رهبری مگاتئو، همچنان راه این ارتش را ادامه داد. در سال ۲۰۱۵ ویکتور رامون ناوارو سروانو، آخرین رهبر جناح ارتش آزادیبخش مردمی (EPL)، در عملیات نظامی پلیس و ارتش در بخش نورث د سانتاندر کشته شد. کارلو روسلی
او به‌عنوان یکی از حامیان فعال «حزب متحد سوسیالیست» توراتی، متئوتی و تروز، نوشتن برای روزنامه «کریتیکا سوسیاله» را آغاز کرد، مروری که توسط توراتی ویرایش شده بود. پس از قتل ماتئوتی، روسلی نیز مخالفت با فاشیسم را شدیدتر از قبل کرد و بر آن فشار بیشتر وارد نمود. او با کمک «ارنستو روسی» و «گائتانو سالومینی» نشریه مخفی «"تسلیم نشو"» را تأسیس کرد که در ماه‌های بعد، خشونت فاشیستی علیه چپ‌گراها شدیدتر شد. ارنستو روسی بعد از سالومینی کشور را به مقصد فرانسه ترک کرد. پیرو گوبیتی در ۱۵ فوریه ۱۹۲۶، همکار فعال او به دلیل عواقب یک تهاجم فاشیستی که سال قبل در تورین رخ داد، در تبعید در پاریس درگذشت. روسلی و پیترو ننی تازه نقد روزنامه «کوارتو استاتو» را تأسیس کردند که پس از چند ماه متوقف شد. بلشویسم ملی
حزب ملی بلشویک کنونی (NBP) در سال ۱۹۹۲ به عنوان جبهه ملی بلشویک، تلفیقی از شش گروه کوچک تأسیس شد. این حزب همیشه توسط ادوارد لیمونوف رهبری می‌شد. لیمونوف و دوگین سعی کردند رادیکال‌های چپ افراطی و راست افراطی را در یک بستر متحد کنند. با توجه به این که دوگین ملی بلشویک‌ها را نقطه ای بین کمونیست‌ها و فاشیست‌ها می‌داند و مجبور است در حومه هر گروه عمل کند. سیاست‌ها و اقدامات اولیه گروه نشان دهنده هم راستایی و همدلی با گروه‌های ملی گرای رادیکال است، هرچند در حالی که هنوز اصول یک نوع مارکسیسم را حفظ می‌کرد که دوگین آن را مارکس منفرد فوئرباخ، یعنی منکر تکامل گرایی و گاه اومانیسم بی‌اثر ظاهر می‌کرد؛ اما شکافی در دهه ۲۰۰۰ رخ داد که این امر را تا حدودی تغییر داد. این باعث شد که حزب در طیف سیاسی روسیه به سمت چپ حرکت کند و منجر به محکومیت اعضای این حزب به عنوان فاشیست توسط دوگین و گروه او شود. دوگین بعداً روابط نزدیکی با کرملین برقرار کرد و به عنوان مشاور مقام ارشد روسی سرگئی ناریشکین خدمت کرد. جبهه پایداری انقلاب اسلامی
مؤسسین این جبهه افرادی از همکاران قبلی دولت‌های نهم و دهم، برخی اعضای فراکسیون انقلاب اسلامی مجلس، برخی اعضای قرارگاه عمار همچون مرتضی آقاتهرانی، غلامحسین الهام، صادق محصولی، علی اصغر زارعی، کامران باقری لنکرانی، محمداسماعیل کوثری، حمید رسایی، روح‌الله حسینیان و تعداد دیگری از شخصیت‌های مطرح سیاسی می‌باشند. تاریخ پرو
بین این دو دوره زمانی، باید قانون اساسی اتحاد انقلاب خلق آمریکایی (APRA) را مورد تأکید قرار داد. این یک جنبش ناسیونالیستی، خلق گرا و ضد امپریالیستی به رهبری ویکتور رائول هایا دلاتوره| ویکتور رائول هایا دلاتوره در سال ۱۹۲۴ بود. حزب کمونیست چهار سال بعد تشکیل شد و آن به رهبری خوزه کارلوس ماریاتگو| خوزه سی. ماریاتگو بود. آلدو مورو
با آغاز دهه ۱۹۹۰ میلادی و در پی افشای شبکه سری گلادیو که توسط سازمان اطلاعاتی آمریکا و انگلیس تشکیل و کنترل می‌شد، روزنامه نگاران کشف کردند که گلادیو از راست‌گرایان افراطی و اعضای مافیا برای خرابکاری بنام چپ‌گراها استفاده کرده و بسیاری از اقدامات تروریستی بریگاد سرخ (گروه چپ‌گرای معروف ایتالیا) که مهمترین آن ربودن و قتل آلدو مورو بود، در واقع عملیات نفوذی‌های شبکه گلادیو در گروه بریگاد سرخ بوده‌است. منازعه صحرای غربی
منازعه صحرای غربی منازعه در جریانی بین جبهه پولیساریو و پادشاهی مراکش است. این درگیری‌ها از شورش جبهه پولیساریو علیه نیروهای استعماری اسپانیا از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ و متعاقب آن جنگ صحرای غربی علیه مراکش بین سالهای ۱۹۷۵ و ۱۹۹۱ آغاز شد. امروزه بیشتر درگیری‌ها شامل مبارزات مدنی غیر مسلحانه جبهه پولیساریو و دولت خودخوانده SADR آنها است تا استقلال کاملاً به رسمیت شناخته شده صحرای غربی را بدست آورند. لیبرالیسم در ایران
حزب جبهه ملی ایران که در سال ۱۹۴۹ توسط محمد مصدق بنا نهاده شد، قدیمی‌ترین و بزرگترین گروه خواهان دموکراسی در ایران است. اوایل دهه ۱۹۵۰ نقطه عطف این حزب بود. این حزب در اثر اختلاف بین عناصر سکولار و مذهبی در دهه ۱۹۶۰ تجزیه و با گذشت زمان به جناح‌های مختلف تبدیل شد، این حزب به تدریج به سازمان اصلی لیبرال‌های سکولار تبدیل شد و پایبند به لیبرال دموکراسی و سوسیال دموکراسی بود. در بحبوحه انقلاب ایران، این حزب از جایگزینی سلطنت با جمهوری اسلامی حمایت کرد و نماد اصلی گرایش «ملی‌گرایانه» در سال‌های اولیه حکومت پس از انقلاب بود. با وجود حمایت‌های این حزب از انقلاب، در ژوئیه ۱۹۸۱ در داخل ایران ممنوع شد. این حزب اگرچه رسماً غیرقانونی است ولی همچنان در داخل ایران فعال است. سالواتوره جولیانو
سالواتوره جولیانو (؛ ؛ – ) یک راهزن و یاغی سیسیلی اهل ایتالیا بود که به دنبال تهاجم متفقین به سیسیل به شهرت رسید. در سپتامبر همان سال، او به سبب کشتن یکی از افسران پلیس، به‌عنوان یک تبهکار فراری معرفی شد. این افسر پلیس سعی داشت وی را بابت قاچاق مواد غذایی در بازار سیاه دستگیر کند. در آن هنگام، ۷۰٪ غذا و آذوقهٔ سیسیل از طریق بازار سیاه فراهم می‌شد. سالواتوره برای انجام کارهایش، گروهی از زیردستان و فرمان‌بران مطیع را در اختیار داشت. وی شخصیتی پر زرق و برق و بزهکاری سرشناس و مهم بود که هیچ ابایی از حمله به پلیس‌هایی که در تعقیبش بودند، نداشت. علاوه بر اینها، او در شهر خود مابین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸، یک کارگزار قدرت در سیاست بود و در جنبش استقلال سیسیل نقش داشت. سالواتوره و گروهش را مسئول قتل‌عام پورتلا دلا جینسترا می‌دانند؛ گرچه به سبب تعداد بالای کشته‌ها، شُبهاتی در مورد نقش آنها در این ماجرا وجود دارد. بنیتو موسولینی
موسولینی به عنوان یک روزنامه‌نگار و سیاستمدار، عضو پیشروی هیئت ملی حزب سوسیالیست ایتالیا بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ بود. در ۱۹۱۲ از طرف حزب به عنوان مدیر روزنامه آوانتی منصوب شد. او در سال‌های جنگ عثمانی و ایتالیا به مخالفت با مداخله گرایان متقاعد شده بود اما در ۱۹۱۴ در آستانه جنگ جهانی اول نظر خود را تغییر داد و خود را طرفدار مداخله در جنگ اعلام کرد و در تضاد با رویکرد حزب از رهبری آوانتی استعفا داد. در ادامه به خاطر طرفداری از مداخله نظامی در جنگ جهانی اول بر خلاف رویکرد بی‌طرفی حزبش، از آن اخراج شد. موسولینی در طول جنگ در ارتش پادشاهی ایتالیا خدمت نمود تا این که در سال ۱۹۱۷ زخمی و مرخص گردید. او جنبش فاشیسم را پایه گذاشت که با مساوات‌خواهی و جنگ طبقاتی به ستیز برخاست. در نتیجهٔ راهپیمایی به سوی رم در اکتبر ۱۹۲۲، موسولینی بدل به جوان‌ترین نخست‌وزیر ایتالیا تا آن زمان شد. پس از صحنه به در کردن تمامی مخالفان سیاسی از طریق پلیس مخفی و منع اعتصابات کارگری، موسولینی و مریدان وی از طریق یک سری قوانین که ایتالیا را به حالت تک حزبی سوق می‌داد، قدرت خود را استوار ساختند. موسولینی در ۱۹۲۹ پیمان لاتران با واتیکان را امضاء نمود تا به دهه‌ها ستیز بین دولت ایتالیا و پاپ پایان دهد و بدین طریق استقلال واتیکان را به رسمیت شناخت. بنیتو موسولینی
در قامت نخست‌وزیر، نخستین سال‌های حکومت موسولینی با یک ائتلاف راست‌گرای متشکل از فاشیست‌ها، ناسیونالیست‌ها، لیبرال‌ها و دو کشیش از حزب مردم ایتالیا شناخته می‌شد. در ابتدای حکومت موسولینی، فاشیست‌ها تنها اقلیتی از کابینه وی را تشکیل می‌دادند. هدف داخلی موسولینی در نهایت تأسیس یک حکومت توتالیتر که خودش در رأس آن به عنوان پیشوای معظم (دوچه) قرار داشته باشد، بود؛ پیامی که البته توسط روزنامهٔ فاشیست مردم (به ایتالیایی: "Il Popolo") نیز مطرح شده بود، روزنامه ای که حالا به دست برادرش آرنالدو اداره می‌شد. با این هدف، موسولینی برای مدت یک سال، قدرتی دیکتاتوری برای خود کسب کرد که البته بر طبق قانون اساسیِ آن زمان اقدامی قانونی بود. وی با ادغام جوخه جنگ (به ایتالیایی: Fasci di Combatimento که پیشتر ذکر آن رفته بود) در نیروهای مسلح با تأسیس «میلیشیای داوطلب برای امنیت کشور» در ژانویه ۱۹۲۳ و همانی سازی فزایندهٔ حزب با دولت، مشتاق بازپس‌گیری اقتدار عالیهٔ حکومت بود. در اقتصاد سیاسی و اقتصاد اجتماعی نیز وی قوانینی را از تصویب گذراند که به سود طبقات صنعتدار و ملاکین بود (واگذاری به بخش خصوصی، آزادسازی اجاره و انحلال اتحادیه‌ها) ادواردو ماندلین
ادواردو مادلین بعد از اتمام تحصیلات دانشگاهی به عضویت سازمان ملل متحد درآمد. آدریانو مورینرا یکی از مهم‌ترین مشاوران آنتونیو دو اولیورا نخست‌وزیر پیشین پرتغال در سازمان ملل متحد با ماندلین ملاقات کرد. او با شناخت ویژگی‌های ماندلین، سعی کرد او را به دولت پرتغال جذب کند و پیشنهاد کرد که او پستی را در دولت موزامبیک وابسته به پرتغال قبول کند. ماندلین این پیشنهاد را نپذیرفت، برعکس به جنبش استقلال طلبانه تانزانیا که فاقد یک رهبر ذی‌صلاح بود پیوست. در سال ۱۹۶۲ مادلین به عنوان رئیس جبهه آزادیبخش موزامبیک Frente de Libertação de Moçambique برگزیده شد. این جبهه از گروه‌های مختلف استقلال طلبی تشکیل شده بود که برای آزاد سازی موزامبیک می‌جنگیدند. در سال ۱۹۶۳ او سر فرماندهی جبهه آزادیبخش موزامبیک را در دارالسلام پایتخت تانزانیا تأسیس کرد و این جبهه با حمایتی که از طرف آمریکا، چندین کشور غربی و روسیه دریافت می‌کرد در سال ۱۹۶۴ جنگ چریکی را شروع کرد تا موزامبیک را از استعمار پرتغال آزاد کند. در ابتدای شکل‌گیری این جبهه رهبری آن یکپارچه نبود. یک بخش با رهبری ماندلین نه تنها می‌خواست برای استقلال موزامبیک بجنگد بلکه خواهان تغییراتی به سوی ایجاد یک جامعه سوسیالیستی بود. سایر رهبران جبهه مانند دوس سانتوس، ماکل و کیسانو و بخش عمده کمیته مرکزی این جبهه با مادلین هم نظر بودند. مخالفان آنها، مانند انکاواندام و سیمانگو، خواستار استقلال بودند، اما نمی‌خواستند که در روابط اجتماعی موزامبیک تغییراتی اساسی ایجاد شود، به‌طور خاص آن‌ها نمی‌خواستند نخبگان سیاه‌پوست با سفیدپوست‌ها جایگزین شوند. جنبش بدون ترس
جنبش بدون ترس () یا MSM حزب سیاسی ترقی‌خواه در بولیوی است. MSM در اول مارس ۱۹۹۹ تأسیس شد. رهبر حزب، خوان دل گرانادو، از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰ شهردار لاپاز (بولیوی) بود. این حزب در انتخابات منطقه‌ای ۲۰۱۰ بولیوی در لاپاز و اورورو برنده شد. MSM در ۳ سپتامبر ۲۰۰۵ قبل از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۵ با جنبش برای سوسیالیسم (MAS IPSP) وارد اتحاد سیاسی شد. این احزاب همچنین تلاش‌های خود را در انتخابات ۲۰۰۶ برای مجلس مؤسسان بولیوی به منظور حمایت از رئیس‌جمهور اوو مورالس بیشتر کردند. اجتماع ملی
جبههٔ ملی در سال ۱۹۷۲ توسط ژان ماری لوپن به منظور متحدسازی جنبش‌های ملی‌گرای فرانسه تأسیس شد. هم‌اکنون دختر وی، مرین لوپن که نامزد این حزب در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۲ بود، رهبری جبههٔ ملی را بر عهده دارد. از زمان به دست‌گیری رهبری حزب توسط او، محبوبیت جبههٔ ملی رو به رشد بوده‌ است. در انتخابات پارلمان اروپا در فرانسه، جبههٔ ملی با کسب ۲۵٪ آرا در جایگاه نخستین حزب فرانسه قرار گرفت. طبق نظرسنجی‌ها، مارین لوپن در صدر نامزدهای دور اول انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۷ فرانسه قرار داشت. کودتای ۲۸ مرداد
از سوی دیگر، با پایان گرفتن جنگ جهانی دوم طرز فکر و پیروی از جنبش‌های استقلال‌جو و ضد امپریالیستی در دنیا رو به گسترش بود و در ایران نیز نگاه ملی‌گرایانه جایگاه ویژه‌ای در سیاست ایران پیدا می‌کرد. در سال ۱۳۲۸، جبهه ملی ایران با ائتلاف طیف گسترده‌ای از نیروهای سیاسی که شاید تنها در نگاه ملی‌گرایانه خویش مشترک بودند، تأسیس شد. پایه اصلی این جبهه محمد مصدق بود. لئوپولدو لوپز
حزب اراده مردمی (VP) در دسامبر سال ۲۰۰۹ توسط لئوپولدو لوپز تأسیس شد. این حزب خود را مترقی، دموکراتیک، کثرت‌گرا، اجتماعی و مدافع حقوق برای همه توصیف می‌کند. فرناندو سولاناس
سولاناس گرایش‌های سیاسی چپ گرایانه و آزادی خواهانه داشت. او به همراه اکتاویو ختینو و جراردو بایهو در دهه ۱۹۶۰ پایه‌گذار «گروه سینمایی آزادی‌خواه» شد که تحولی در سینمای آرژانتین به وجود آورد و نقش مهمی در آگاهی جمعی سینماگران داشت. گرایش اصلی گروه چپ پرونی بود و بعدها با پیوستن فیلم سازانی چون انریکو و نمسیو خوارز و پابلو سزیر گرایش‌های دیگر وارد گروه شد. سولاناس و هم فکرانش به دلیل شرکت در تجمعات حامی پرون تحت فشار قرار گرفتند؛ به‌طوری که یکی از هنرپیشگان به قتل رسید و سولاناس توسط نیروهای دولتی ربوده شد. این گروه سینماگران بعدها به جنبش «سینمای سوم» پیوست. جنبش سوسیالیستی پان‌هلنی
پاسوک در تاریخ ۳ سپتامبر سال ۱۹۷۴ توسط آندرئاس پاپاندرئو به عنوان یک حزب سوسیالیست و چپ میانه ناسیونالیست دموکرات تأسیس شد. در نتیجهٔ انتخابات مجلس سال ۱۹۸۱، این حزب برای اولین بار از جناح چپ حزبی یونان دارای اکثریت در مجلس یونان شد. جیلو پونته‌کوروو
جیلو پونته‌کوروو فیلمساز معتبر و تقریباً کم‌کار ایتالیایی در یک خانواده ثروتمند یهودی به دنیا آمد بعد از تحصیل در رشتهٔ شیمی، کارش را به عنوان خبرنگار روزنامه‌های ایتالیایی در پاریس آغاز می‌کند. در ۱۹۳۸ به خاطر جو ضدیهودی در ایتالیا به پاریس فرار کرد و در ۱۹۴۱ به حزب کمونیست پیوست. بعد به عنوان رهبر گروه پارتیزانی ضدفاشیستی میلان به ایتالیا بازگشت. در میلان با روزنامه چپگرای اونیتا به همکاری پرداخت. پس از جنگ سردبیری روزنامه کمونیستی پاتوگلیا را به عهده گرفت. در این هنگام بود که بین او و پیکاسو و ژان پل سارتر دوستی عمیقی به وجود آمد. پونته‌کوروو با دیدن فیلم «پائیزا» «روبرتو روسلینی» جذب سینما شد و به ساختن فیلم‌های کوتاه نئورئالیستی و فیلم‌های مستند با دوربین ۱۶ میلی‌متری خود پرداخت. علی مسیو
هسته‌های اصلی نیروی مسلح توده‌ای مدافع انقلاب که مرکز غیبی آن را رهبری می‌کرد را کارگران، تهیدستان شهر، خرده بورژوازی و دهقانان تشکیل می‌دادند. در این دوران که اوج فعالیت مرکز غیبی و شخص علی موسیو است، ما شاهد کاردانی، کارایی، هوشیاری و خردمندی او هستیم. چنین نمونه انقلابیونی به لحاظ تاریخی در جهان انگشت شمار هستند. حزب استقلال پورتوریکو
در ۲۶ ژانویه ۲۰۰۷، برنده جایزه نوبل، گابریل گارسیا مارکز به افرادی مانند ماریو بندتی (Mario Benedetti)، ارنستو سباتو (Ernesto Sábato)، تیاگو دمیلو(Thiago de Mello)، ادواردو گلیانو (Eduardo Galeano)، کارلوس مونسیوس (Carlos Monsiváis)، پاپلو آرماندو فرنندز (Pablo Armando Fernández)، پابلو میلانس (Pablo Milanés)، مریا مونترو (Mayra Montero) و آنا لیدیا ویگا (Ana Lydia Vega) در حمایت پورتوریکو برای آزادی پیوست. فرانک کاستلو
کاستلو در حالی‌که برای باندهای تبهکار مختلف کار می‌کرد، با لاکی لوچیانو آشنا شد. لوچیانو در آن زمان رهبر خانواده لوچیانو بود که بر جرائم زیرزمینی محله لوور ایست ساید در نیویورک تسلط داشت. کاستلو و لوچیانو با دو تن از سران خلافکاری دیگر یعنی ویتو گنوسه و تامی لوچزه یک اتحاد سراسری در نیویورک تشکیل دادند. این اتحاد زمینه اولیه تسلط پنج خانواده بر جرائم نیویورک بود. نهضت خداپرستان سوسیالیست
مهم‌ترین تشکیلات جریان ملی‌گرا در قالب جبهه ملی ایران تجلّی یافته‌است. جبهه ملی در سال ۱۳۲۸ ش. به رهبری مصدق تشکیل شد. ملی گرایان هدف از تأسیس جبهه ملی را بنیان نهادن حکومت ملی از گذر آزادی انتخابات و افکار اعلام کردند. حزب مردم ایران، به رهبری محمد نخشب با مشی ناسیونالیسم و گرایش به اسلام و سوسیالیزم، یکی از احزاب جزو جبهه ملی بود. جبهه آزادیبخش خلق اسلوونی
جبهه آزادیبخش اسلوونی اصلی‌ترین سازمان سیاسی و مقاومت مردمی علیه فاشیسم است. این سازمان در اثنای جنگ دوم جهانی در سرزمین‌های اسلوونی فعالیت داشت و بازوی نظامی اش را پارتیزان‌های اسلوونی تشکیل می‌دادند. این سازمان در ۲۶ آوریل سال ۱۹۴۱ در منزل ژوزف ویدمار ادیب ضد فاشیست تشکیل شد. رهبران این سازمان بوریس کیدریک و ادوارد کاردلی بودند. ریکاردو بالبین
ریکاردو بالبین (بوئنوس آیرس، ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۴ - لاپلاتا، ۹ سپتامبر ۱۹۸۱) سیاستمدار و وکیل آرژانتینی که یکی از برجسته‌ترین چهره‌های اتحاد سیاسی رادیکال (UCR) بود، حزبی سیاسی که از سال ۱۹۵۹ (در آن زمان به عنوان اتحادیه سیاسی رادیکال دل پوئبلو) تا زمان مرگش در سپتامبر ۱۹۸۱ ریاست کمیته ملی آن را بر عهده داشت. آونیدا دل تجار سابق، در شهر بوئنوس آیرس و بزرگراه «دکتر ریکاردو بالبین» (که قبل از سال ۲۰۰۴ مسیر ملی نامیده می‌شد) به افتخار او نامگذاری شده‌است. لوس پپس
لوس پپس نام یک گروه خشن کلمبیایی است که مخفف شده عبارت "Perseguidos por Pablo Escobar" است. این نام یک عبارت اسپانیایی است. این گروه ویژیلانته مدت کوتاهی وجود داشت و در دوران حضور خود با قاچاقچی معروف کلمبیایی پابلو اسکوبار می‌جنگید.لوس پپس از اعضای کارتل کالی ، رودریگز و برادران کاستانیا تشکیل شده بود . آنها از اوایل سال ۱۹۹۰ جنگ خود را با کارتل مدیین آغاز کردند که با مرگ اسکوبار در سال ۱۹۹۳ پایان یافت. دو رهبر اصلی لوس پپس دون برنا و فیدل کاستیانو بودند، این دونفر قبل از تشکیل این گروه از اعضای باند اسکوبار بودند. جمعیت مبارزه با بی‌دینی
جمعیت مبارزه با بی‌دینی تشکلی سیاسی-مذهبی است که در سال ۱۳۲۳ و توسط مهدی سراج انصاری ،سراج انصاری، قاسم اسلامی و مهدی شریعتمداری شکل گرفت. سید مجتبی نواب صفوی از اعضای این جمعیت و رهبران آن بود. این جمعیت هسته اولیه فدائیان اسلام  را تشکیل داد.  هدف این جمعیت مبارزه با هرگونه بی دینی و فساد بوده و در نخستین گام تلاش می کنند تا به سخنان احمد کسروی و نوشتار او پاسخ دهند.  پس از ترور احمد کسروی توسط اعضای فدائیان اسلام، جمعیت مبارزه با بی‌دینی به نواب صفوی کمک می کند تا مدتی پنهان شود و در همین راستا مهدی شریعتمداری از بنیانگذاران این مجموعه پس از ترور و شلیک به احمد کسروی با اتومبیل به دنبال نواب صفوی آمده و اقدام به مخفی نمودن نواب در لاهیجان و سپس در مشهد می‌کند. فرانسیسکو دی سا کارنیرو
فرانسیسکو دی سا کارنیرو ؛ (زاده ۱۹ ژوئیه ۱۹۳۴ – درگذشته ۴ دسامبر ۱۹۸۰)، یک سیاست‌مدار و نخست‌وزیر پیشین پرتغال بود. او در سال ۱۹۷۴ حزب سوسیال دموکرات پرتغال را تأسیس کرد و در سال ۱۹۸۰ نخست‌وزیر پرتغال شد؛ ولی فقط ۱۱ ماه در این پست باقی ماند او در۴ دسامبر ۱۹۸۰ به همراه همدمش در انفجار هواپیما کشته شد. یک تحقیق مجلس در سال ۲۰۰۴ گفت که شواهدی از بمب‌گذاری در هواپیما وجود دارد. پس از آن در تحقیقی که در سال ۱۹۹۵ صورت گرفت، شواهدی از خرابکاری بدست آوردند. حزب مردم ایران
پس از مهاجرت دکتر محمد نخشب به آمریکا در سال ۱۳۳۷ حسین راضی سمت دبیر کلی حزب مردم ایران را بر عهده گرفت. حزب مردم ایران به رهبری حسین راضی و معین الدین مرجائی و مهندس نوشین از افراد مؤثر و مؤسس جبهه ملی دوم بودند و حسین راضی به عنوان عضو هیئت مؤسس جبهه ملی دوم و عضو شورای مرکزی جبهه ملی دوم در این زمینه فعال بود و در دورانی نیز از سوی شورای مرکزی جبهه ملی دوم مسوول رسیدگی به امور جبهه ملی ایران در اروپا و نشریه سازمانی جبهه می‌شود. در حقیقت اکثریت اعضای فعال جبهه ملی در اروپا را اعضای حزب مردم ایران و در کنار آن حزب سوسیالیست تشکیل می‌دادند. حسین راضی به نمایندگی از هیئت اجرایی جبهه ملی دوم با بررسی اوضاع سازمان‌های اروپایی جبهه ملی دوم مسوولیت نشریه جبهه ملی را از پرویز ورجاوند گرفته و به علی شریعتی می‌سپارد  که این حرکت باعث رشد و سرعت گسترش جبهه ملی در اروپا می‌گردد. لیبرالیسم در ایران
حزب ایران که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد، "ستون فقرات جبهه ملی" و سازمان پیشرو ملی‌گرایی ایرانی است. این مؤسسه که بیشتر توسط تکنوکرات‌های تحصیل کرده اروپایی تأسیس شده، خواهان "شکلی ضعیف از سوسیالیسم فرانسه " (یعنی "الگوی خود را حزب سوسیالیست میانه رو فرانسه" می‌داند) است و سوسیال دموکراسی، ناسیونالیسم لیبرال و سکولاریسم را ترویج می‌کند. و سوسیالیسم در این حزب به فابیانیسم شباهت بیشتری دارد تا سوسیالیسم علمی کارل مارکس. تمرکز این حزب بر سوسیالیسم لیبرال و اصول سوسیالیسم دمکراتیک، آن را کاملاً از احزاب چپ‌گرای خالص متمایز ساخته و در بحث حقوق کارگر چندان دخالت نمی‌کند. هسته اصلی حزب ایران اعضای انجمن مهندسان ایران بودند. در انتخابات مجلس شورای ملی (۱۳۲۲)، پنج نفر از رهبران این حزب از جمله رضازاده شفق، غلامعلی فریور، احد الحمید زنگنه، حسین معاون و عبدالله معظمی به مجلس راه یافتند، این حزب به مصدق کمک کرد تا جبهه ملی را تأسیس کند، صنعت نفت را ملی کند و به قدرت برسد. برخی از اعضای حزب در زمان نخست‌وزیری محمد مصدق منصب دولتی داشتند. در دهه ۱۹۵۰، این حزب توسط کریم سنجابی و الله‌یار صالح رهبری می‌شد. این حزب به خاطر اتحاد با حزب توده ایران به دنبال کودتای ۲۸ مرداد در سال ۱۹۵۳ سرکوب و در سال ۱۹۵۷ غیرقانونی اعلام شد. حزب ایران در سال ۱۹۶۰ احیا شد. از فعالیتهای حزب بین سالهای ۱۹۶۴ و اواسط دهه ۱۹۷۰ اطلاعات زیادی در دست نیست به جز برخی جلسات نامنظم و تبادل نظرات. حزب ایران در سال ۱۹۷۷، همراه با جامعه سوسیالیست‌های نهضت ملی ایران و حزب ملت ایران، جبهه ملی ایران را احیا کرد و خواستار بازگشت روح‌الله خمینی به ایران شد. در اوایل سال ۱۹۷۹، دبیرکل وقت حزب، شاپور بختیار به عنوان آخرین نخست‌وزیر توسط شاه منصوب شد و دو عضو حزب ایران را در کابینه خود گنجاند. با این حال حزب پذیرش پست نخست‌وزیری توسط وی را تقبیح و او را اخراج کرد و «خیانتکار» خواند. این حزب پس از سال ۱۹۷۹ نقش مهمی در صحنه سیاسی ایران بازی نکرد و علی‌رغم حمایت از انقلاب اسلامی، خیلی زود ممنوع اعلام شد. فلیکس گاتاری
وی یکی از بنیانگذاران سازمان همبستگی و کمک به انقلاب آمریکای لاتین (OSARLA) بود. گاتاری از همان آغاز اعتراض‌های ۱۹۸۶ فرانسه در ۲۲ مارس آن سال درگیر این اعتراض‌ها شد. پس از این اعتراض‌ها بود که وی با ژیل دلوز در دانشگاه وینسن ملاقات کرد و این امر آغازی برای همکاری این دو پژوهشگر بود که به انتشار کتاب ضد اودیپ انجامید. کتابی که میشل فوکو آن را «به مثابه مقدمه‌ای بر زندگی غیر فاشیستی» معرفی کرده‌است. فرمسکریت پارتی
حزب پیشرو، توسط شخصی به نام آندرس لانگه، و به نام همین شخص، با عنوان «حزب آندرس لانگه»، با هدف محدودسازی مداخلات دولتی در امور زندگی مردم و کاهش سطح مالیات و عوارض رسمی و دولتی، در ۸ آوریل ۱۹۷۳ تشکیل شده‌است. در سال ۱۹۷۷ میلادی، این حزب با الهام از حزبی به نام حزب پیشرو، در دانمارک، نام خود را به شکل فعلی تغییر داد و تحت عنوان حزب پیشرو، به فعالیت خود ادامه داد. بنیانگذار حزب، یعنی شخص آندرس لانگه، قبلاً نیز چندین بار به نامزدی در انتخابات فکر کرده بود، اما تا سال ۱۹۷۳ به شکل کامل، اقدام رسمی انجام نداده بود. نارضایی عمومی از سطح بالای مالیات‌ها در طی سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ میلادی، تحت نخست‌وزیری پییر بورتن، از حزب سنتر پارتی، احتمالاً عامل اصلی موفقیت این حزب نو ظهور، در انتخابات سال ۱۹۷۳ بوده‌است. در انتخابات سال ۱۹۷۳ با این که از تإسیس این حزب، بیشتر از ۵ ماه نگذشته بود؛ این حزب با اختصاص ۵ در صد آرا به خود، ۴ نماینده، راهی مجلس ملی نروژ کرد. اما آندرس لانگه، یعنی بنیانگذار حزب، یک سال بعد از این موفقیت انتخاباتی، در سال ۱۹۷۴ درگذشت و سازمان حزبی که از او به میراث باقی مانده بود، بدون حضور رهبری قوی، رو به ضعف نهاد و در انتخابات بعدی در سال ۱۹۷۷ میلادی، هیچ راهی به مجلس ملی نروژ، پیدا نکرد و بی نماینده ماند.  در سال ۱۹۷۸ میلادی، کارل آی. هاگن، که شخصی دارای قدرت کلام و آشنا با دنیای مطبوعات بود، رهبری حزب را بر عهده گرفت. در میان احزاب سیاسی در نروژ، کمتر حزبی این چنین وابسته به حضور رهبر بوده‌است. در سال ۱۹۸۱ بار دیگر این حزب با چهار نماینده و تحت عنوان رسمی حزب پیشرو، به مجلس بازگشت. در سال ۲۰۰۶ میلادی، کارل آی. هاگن، بعد ۲۸ سال به نفع معاون خود، سیو جنسن، از سمت خود کناره گرفت و رهبری حزب را به وی سپرد. در سال ۲۰۲۱ در یک نشست حزبی و بعد از کناره‌گیری سیو جنسن، از سمت خود، خانم سیلوی لیستاگ به رهبری حزب انتخاب شد. انتخابات سال ۲۰۱۳ بهترین موفقیت در تاریخ حزب را برای حزب پیشرو، به همراه داشته‌است. سالی که این حزب برای اولین بار مسئولیت حکومتی بر عهده گرفت و همراه با حزب محافظه کار نروژ در دولت ارنا سولبرگ، در طول یک دوره ۶ ساله شرکت داشت. پارتیزان‌ها و تیراندازهای فرانسه
پارتیزان‌ها و تیراندازهای فرانسه () سازمان مقاومتی مسلحانه بود که در سال‌های جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۴۵) به رهبری حزب کمونیست فرانسه تشکیل شد. حزب کمونیست در ابتدا بی‌طرف بود چرا که جنگ جهانی دوم را جنگی میان کشورهای سرمایه‌داری می‌دید ولی بعد از اینکه آلمان‌ها در ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی تهاجم کردند سیاستش را تغییر داد و مقاومت مسلحانه علیه آلمان‌ها را انتخاب کرد. این سازمان مقاومت توسط سه گروه تشکیل شد، اعضای حزب کمونیست، کمونیست‌های جوان و کارگران خارجی. در ابتدای سال ۱۹۴۲ این سه گروه با هم ادغام شدند و سازمان اف ت پ FTP به عنوان مؤثرترین و سازمانیافته‌ترین گروه مقاومت فرانسه که عملیات تهاجمی و ترور علیه آلمان‌ها را انجام می‌داد تشکیل شد. در مارس ۱۹۴۴ قبل از بازگشت متفقین به نرماندی، اف ت پ در نظر با گروه‌های مقاومت همسو بود ولی در عمل تا پایان جنگ مستقل بود. حزب فالانژ اسپانیا
حزب فالانژ اسپانیا نام حزبی فاشیست در اسپانیا بود که خوزه آنتونیو پریمو دوریورا، پسر پریمو دوریورا در سال ۱۹۳۳ میلادی آن را بنیان گذاشت و از اتحاد آن با دیگر دسته‌های فاشیست در همان سال «فالانخه اسپانیولا «به رهبری وی بوجود آمد که برنامهٔ آن جلب طبقهٔ کارگر به یک ناسیونالیسم تندروی اجتماعی با هدف ملی کردن سرمایه، اصلاحات ارضی، توسعهٔ ارتش و روش انقلابی برای رسیدن به هدف) و یک نظام قدرت‌باور بود که با سوسیالیسم و فردباوری، که به نظر آنان موجب پاشیدگی ملت هستند مبارزه کند. حزب کارگران ایتالیا
حزب کارگران ایتالیا (اختصاری: POI) یک حزب سیاسی با ایدئولوژی سوسیالیسم در کشور ایتالیا بود. این حزب در سال ۱۸۸۳ توسط جوزپه کروچه و کوستانتینو لازاری در میلان تأسیس شد و توسط اتحادیه سوسیالیست میلانی فیلیپو توراتی حمایت خارجی شد. در سال ۱۸۹۲ این حزب با حزب سوسیالیست انقلابی ایتالیا آندره کوستا و لیگ سوسیالیست ادغام شد و حزب سوسیالیست ایتالیا را به رهبری فیلیپو توراتی تشکیل داد. تروریسم چپ‌گرا
نیروهای مردمی ۲۵ آوریل (FP-25) در پرتغال تحت رهبری سرهنگ اتلو سارایوا د کاروالهو (Otelo Saraiva de Carvalho) تشکیل شد. نام FP-25 را پس از کودتای نظامی سال ۱۹۷۴ که رژیم راست‌گرا را که از سال ۱۹۲۶ به پرتغال حکومت می‌کرد سرنگون کرد را برای خود درگزیدند، هدف آن‌ها سرنگون کردن دولت پرتغال و ایجاد یک دولت مارکسیستی بود و یک سری ترورها و حملات بمبگذاری علیه دولت پرتغال انجام دادند. آن‌ها در اواسط دهه ۱۹۸۰ فعالیت خود را متوقف کردند. سیاست دینی حکومت پهلوی
سازمان مسلح کوچکی موسوم به فدائیان اسلام ارتباط نزدیکی با کاشانی داشت اما رسماً عضو جبههٔ ملی محسوب نمی‌شد. این سازمان در سال ۱۹۴۶ توسط طلبهٔ ۲۲ ساله‌ای در تهران، سید مجتبی میرلوحی که نام نواب صفوی را به یاد بنیادگذاران دولت شیعی در ایران بر خود گذاشته بود، ایجاد شد. فدائیان اسلام برای مبارزه با «هر نوع لامذهبی»، در نخستین اقدام خود، کسروی نویسندهٔ نامدار غیرمذهبی و مورخ پاکدینی را ترور کرد. قاتلان در دادگاه نظامی تبرئه شدند، زیرا از سویی رهبران دینی به نفع آنان پادرمیانی کردند و از طرفی مقامات حکومتی امیدوار بودند که از آنان بر ضد حزب توده استفاده کنند. اما فدائیان اسلام به جای همکاری با مقامات با کاشانی همکاری کردند و در راه انداختن اعتصاب در بازار بر ضد قوام، میتینگهای عمومی در طرفداری از اعراب فلسطین، و تظاهرات خشونت‌آمیز در ۱۹۴۸ بر ضد هژیر نخست‌وزیر، یاریش رساندند. در سال ۱۹۴۹ اغلب به اشتباه کاشانی را رهبر فدائیان اسلام می‌دانستند. خوان دل گرانادو
خوان دل گرانادو در دانشگاه سن دی آندرس (UMSA) در لاپاز، تحصیل و مدرک قانونی دریافت کرد. او به عنوان یک دانشجوی حقوق، یکی از بنیانگذاران جنبش چپ انقلابی (بولیوی)(MIR) بود. او به کمیته UMSA متکی بود و از استقلال دانشگاه‌ها طی دیکتاتوری وحشیانه سرهنگ هوگو بانزر دفاع کرد. با وجود جو سرکوب شدید سیاسی، او تحصیلات خود را به پایان رساند و در سال ۱۹۷۵ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. او به فعالیت‌های سیاسی خود در وزیرستان شمالی ادامه داد که در آن از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ به عنوان خبرنگار رادیو La Voz دل Minero فعالیت می‌کرد همچنین به عنوان مشاور حقوقی اتحادیه‌های معدنی قرن بیستم خدمت می‌کرد. در سال ۱۹۹۳ دل گرانادو به عنوان نماینده مجلس، به عنوان رئیس کمیته حقوق بشر خدمت کرد و در آنجا صدای خستگی‌ناپذیر دفاع از حقوق بشر بود. او همچنین در کمیته قانون اساسی خدمت کرد. رضا روستاآزاد
رضا روستاآزاد از اعضای هیئت مؤسس جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی بوده‌است جبهه آزادیبخش خلق اسلوونی
پارتیزان‌های اسلوونی رزمندگانی بودند که برای مبارزه با اشغالگران نازی در ۲۶ آوریل سال ۱۹۴۱ سازماندهی شدند. آنها نیروی اصلی جبهه آزادیبخش خلق اسلاو را تشکیل می‌دادند. جنبش ۱۹ آوریل
در سال ۱۹۹۰، یکی از چهره‌های برجسته گروه و فرمانده پیشین چریک‌ها، کارلوس پیزارو لونگومز نامزد ریاست جمهوری شد، او هنگام پرواز با یک شرکت هواپیمایی، توسط قاتلان کشته شد، ظاهراً قتل به دستور کارتل مواد مخدر و رهبران شبه نظامی (کارلوس کاستاو، فرمانده مخفی نیروهای متحد دفاع از کلمبیا (AUC)، مسئولیت خود را برای قتل در کتاب ۲۰۰۲ و مصاحبه پذیرفت). برخی از سایر اعضای آن نیز با تهدیدهای مختلف مواجه شدند یا به شیوه‌های مشابه به قتل رسیدند. آنتونیو ناوارو ولف جانشین پیزارو را به عنوان رهبر حزب، جایگزین نامزد ریاست جمهوری کرد که در انتخابات ریاست جمهوری همان سال در مقام سوم قرار گرفت. مارکسیسم لیبرترین
Socialisme ou Barbarie ("سوسیالیسم یا بربریت") یک گروه سوسیالیست آزادیخواه رادیکال مستقر در فرانسه پس از جنگ جهانی دوم بود، که نام او از عبارتی است که روزا لوکزامبورگ در مقاله خود با عنوان ""جزوه جونیوس" به کار برد". از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۵ وجود داشته‌است. شخصیت انیمیشن، کورنلیوس کاستوریادیس بود که به پیر چولئو یا پل کاردان نیز معروف است. این گروه از انترناسیونال چهارم تروتسکیست منشأ گرفتند، جایی که کاستوریادیس و کلود لفورت گرایش Chaulieu – Montal را در پارتی کمونیست اینترنشنال فرانسه در سال ۱۹۴۶ تشکیل دادند. در سال ۱۹۴۸، آنها «آخرین نارضایتی خود با تروتسکیسم» را تجربه کردند، آنها را به جدایی و ایجاد سوسیالیسم یا باربری که مجله آن در مارس ۱۹۴۹ شروع به کار کرد، منجر کرد. کاستوریادیس بعداً در مورد این دوره گفت که "مخاطبان اصلی این گروه و مجله توسط گروه‌هایی از چپ رادیکال قدیمی تشکیل شد: بوردیگیستها، کمونیست‌های شورا، برخی از آنارشیست‌ها و برخی از فرزندان" چپ "آلمان در دهه 1920". این گروه از روشنفکران و کارگران تشکیل شده بود و با این عقیده که دشمنان اصلی جامعه بوروکراسی‌های حاکم بر سرمایه‌داری مدرن بودند موافق بودند. آنها مبارزه با آن بوروکراسی را در ژورنال گروه مستند و تجزیه و تحلیل کردند. به عنوان مثال، شماره سیزدهم (ژانویه - مارس ۱۹۵۴) به شورش آلمان شرقی در ژوئن ۱۹۵۳ و اعتصاباتی که در تابستان سال گذشته در میان چندین بخش کارگران فرانسوی آغاز شد، اختصاص داشت. به دنبال این اعتقاد که آنچه طبقه کارگر در مبارزات روزمره خود به آن پرداخته‌است، محتوای واقعی سوسیالیسم است، روشنفکران کارگران این گروه را تشویق می‌کردند که از هر جنبه از زندگی کاری خود گزارش دهند. پالمیرو تولیاتی
او تحصیلات دانشگاهی را در رشته حقوق در دانشگاه تورین طی کرد. از همان زمان با آنتونیو گرامشی آشنا شد و همراه با وی در ۱۹۲۱، پس از جدایی از حزب سوسیالیست، حزب کمونیست ایتالیا را پایه گذاشت. در سال ۱۹۲۶ فاشیست‌ها او را از ایتالیا اخراج کردند و وی به مسکو رفت. تولیاتی بعداً دبیرکل حزب کمونیست ایتالیا، عضو رهبری کمینترن (انترناسیونال کمونیست) و پس از جنگ مدتی وزیر بود. پالمیرو تولیاتی در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ هنگام خروج از پارلمان ایتالیا مورد سوقصد قرار گرفت و بشدت زخمی شد. وی بعدها مبتکر اندیشه «راه ویژه هر ملت به سوسیالیسم» شد و برخلاف اندیشه‌ای که آن زمان وجود داشت معتقد شد که راهی که مردم ایتالیا بسوی سوسیالیسم طی خواهند کرد با راهی که مردم روسیه یا دیگر کشورها رفته‌اند الزاماً متفاوت خواهد بود. استان مندوسا
در آن زمان سیاست‌های پوپولیستی رئیس‌جمهور وقت – خوان پرون – مبنی بر مالیات بندی سنگین بر بخش کشاورزی در جهت توسعه شهری و خدمات، زمینداران استان را بر آن داشت تا حزب محافظه کار دموکراتیک را به منظور حمایت از معاون فرمانداری تشکیل دهند. در سال ۱۹۶۳ این حزب با کسب اکثریت، معاون فرمانداری وقت - فرانسیسکو گابریلی - را به جای فرمانده ارنستو اولچی (و متحد رئیس‌جمهور آرتورو فروندیزی) نشاند. سه سال بعد و در پی کودتایی علیه رئیس‌جمهور – آرتورو ایلیا – فرانسیسکو گابریلی از سمت خود عزل شد اما در سال ۱۹۷۰ و از سوی همان رژیم نظامی، حاکم دو فاکتوی مندوزا شد. کارلو روسلی
روسلی پس از آن‌که دچار مریضی شد به پاریس بازگردانده شد و از آن‌جا حمایت از آرمان‌ها و اهداف ضد فاشیستی را رهبری کرد. او در حالی‌که منتقد حزب کمونیست اسپانیا و دولت جماهیر شوروی ژوزف استالین بود، «جبهه مردمی» گسترده‌تری را پیشنهاد نمود. برنری در سال ۱۹۳۷ در جریان پاکسازی آنارشیست‌ها در بارسلون توسط نیروهای کمونیست کشته شد. با سقوط جمهوری اسپانیا در سال ۱۹۳۹، پارتیزان‌های «گیوستیزیا ای لیبرتا» مجبور شدند به فرانسه فرار کنند. مارسیلیوس پادوایی
مارسیلیوس پادوایی یا مارسیلیوس اهل پادوا که با نام اصلی مارسیلیو د مایناردینی (زاده ۱۲۷۵ میلادی در پادوا – درگذشته ۱۳۴۸ در مونیخ) شناخته می‌شود، یکی از فیلسوفان و نظریه‌پردازان سیاسی قرون وسطیست که به دلیل اثر مشهورش "مدافع صلح" در بین اندیشمندان و شارحان مشهور است. این اثر به زعم بسیاری، یکی از مهمترین آثار فلسفه سیاسی در زمینه مفهوم دولت و بحث رژیم مشروطه و به زعم برخی دیگر به عنوان یکی از پیشگامان مکتب اصلاح دینی پروتستانی شناخته می‌شود. یوسیپ بروز تیتو
در منطقه آزاد شده، پارتیزانها مردم را به کمیته‌هایی سازماندهی می‌کردند تا به عنوان دولتی غیر شخصی عمل کنند. تیتو در تأسیس کنسول ضد فاشیسم و کمیته آزادسازی یوگسلاوی که در سال ۱۹۴۲ تأسیس شده بود نیز نقش رهبری را ایفا کرد و بعدها نیز به عنوان رهبر همین کمیته انتخاب گردید. نماینده جنبش مقاومت، اصولی را در دو بخش برای سازماندهی کردن دوباره کشور انتشار داد و تصمیم بر فدرالی و بخش بخش اداره کردن یوگسلاوی گرفت، این زمانی بود که تیتو به عنوان رهبر کمیته انتخاب شده بود. جبهه پایداری انقلاب اسلامی
جبههٔ پایداری انقلاب اسلامی معروف به جبههٔ پایداری، یک گروه سیاسی اصولگرا ایرانی است که به عنوان «راست‌ترین حزب ایران» توصیف شده‌است. این فهرست به عنوان یک لیست انتخاباتی برای انتخابات قانونگذاری سال ۱۳۹۰ تأسیس شد. این جبهه تا حدی از وزرای پیشین محمود احمدی‌نژاد تشکیل شده‌است ومحمدتقی مصباح یزدی «رهبر معنوی» این گروه بود. جبهه نجات ایران
جبهه نجات ایران جبهه آزادی ایران یا جبهه نجات‌دهنده یک سازمان ایرانی پادشاهی‌خواه در پاریس و خواستار بازگرداندن دودمان پهلوی به حکومت پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود. رهبر این جبهه علی امینی، نخست‌وزیر پیشین ایران، بود که در ۱۹ ژانویه ۱۹۸۲ آن را بنیانگذاری کرد. پارتیزان‌ها و تیراندازهای فرانسه
شارل تیلون به عنوان مسئول پیشبرد مبارزه مسلحانه علیه آلمان‌های نازی انتخاب شد. در دوم اوت ۱۹۴۱ آلبر کوزوله فرماندهی گردان رزمنده جوانان، گروه‌های رزمنده‌ای که توسط جوانان کمونیست تأسیس شده بود را بعهده گرفت. پس از مدتی آرتور دالیده او را به اوژن اناف که تحت فرمان شارل تیلون و یکی از مسئولین مبارزه مسلحانه جنبش بود معرفی کرد. در اکتبر ۱۹۴۱ حزب کمونیست فرانسه تصمیم گرفت تا گروه‌های مسلحش را در تشکل جدیدی بنام سازمان ویژه سازماندهی کند. اناف به عنوان یکی از فرماندهان سازمان ویژه منصوب شد. او مسؤلیت هماهنگی میان گروه‌های مسلح را بعهده گرفت؛ و در عین حال عضو کمیته نظامی ملی (Comité militaire national) شد. این کمیته بعداً به پارتیزان‌ها و تیراندازهای فرانسه (FTPF) تبدیل شد. مارکو پانلا
مارکو پانِلا ( – ) یک روزنامه‌نگار، مبارزِ حقوقِ مدنی و سیاست‌مدار اهلِ ایتالیا بود. پانلا، رهبرِ تاریخیِ حزب رادیکال این کشور و مبارزِ حقوقِ مدنی بود. او حزبِ رادیکالِ ایتالیا را در سالِ ۱۹۵۵ پایه‌گذاری کرد. پانلا هرگز در دولت عضویت نداشت اما با اینحال، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های سیاسی ایتالیا بود. روبرتو بولانیو
بولانیو در تابستان ۱۹۷۳ به سانتیاگو بازگشت و می‌خواست در انقلاب چپگرایانه‌ای مشارکت کند که بعد از انتخاب دولت سوسیالیستی، در شیلی در حال وقوع بود. سپتامبر همان سال کودتای اگوستو پینوشه رخ داد. بولانیو نقش جاسوس گروه مقاومت را بر عهده گرفت. او در عملیات خیابانی توانایی چندانی نداشت و کارش پخش پیام‌ها بین مخالفان حکومت بود. او در سال ۱۹۷۴ به مکزیکوسیتی برگشت. در کافه‌ای واقع در کاله بوکارلی ـ کرانه غربی مکزیکوسیتی ـ بولانیو با ماریو سانتیاگو ملاقات کرد و این دو مرد به همراه بیش از ۱۲ دوست دیگر گروه چریک‌های ادبی را تشکیل دادند که بولانیو آن را اینفرارئالیستاس نام نهاد. بولانیو بعدها گفت که زیبایی‌شناسی این گروه ترکیبی بود از سوررئالیسم فرانسوی و «دادائیسم به سبک مکزیکی». این گروه مجلات خلاف جریان منتشر کرد و به شکل‌های مختلف به تحریک عرصه عمومی و جلب توجه دست زد؛ کارهایی نظیر خواندن اشعارشان با صدای بلند در جلساتی که «دشمنانشان» در بخش تثبیت شده فرهنگی آمریکای لاتین ترتیب می‌دادند؛ به خصوص اکتاویو پاز، شاعری که در نهایت اولین برنده نوبل تاریخ مکزیک شد. جولیانو فرارا
فرارا از خانواده‌ای کمونیست است. پدرش یک کمونیست و عضو سنا بود. فرارا در بیست‌سالگی در حزب کمونیست ایتالیا فعال بود. در سال ۱۹۸۲، فعالیت وی با این حزب به شکست انجامید و به عنوان یک کمونیست سابق تحت‌تاثیر فیلسوف سیاسی لئو اشتراوس، در ابتدا به سمت سوسیالیسم کشیده شد، اما بعداً به سمت محافظه‌کاری اجتماعی رفت و در کابینه سیلویو برلوسکونی بود. فرارا روزنامه "ایل فایلیو" را تأسیس کر. او یکی از قوی‌ترین حامیان بندیکت شانزدهم بوده‌است. او با نویسنده کتاب آنجلما دل اولیو ازدواج کرده‌است که در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ برای حقوق زنان در جنبش‌های فمینیستی فعالیت می‌کرد. خوان دل گرانادو
خوان فرناندو دل گرانادو (؛ زادهٔ ۱۹۵۳) حقوقدان حامی حقوق بشر، و سیاستمدار حقوق بشر در بولیوی، شهردار لاپاز (۲۰۰۰–۲۰۱۰) و بنیانگذار جنبش بدون ترس (Movimiento Sin Miedo, MSM)، یک حزب سیاسی پیشرفته است. احمدبیگ آقااوغلو
در سال ۱۹۰۵، احمدبیگ آقااوغلو از نقش مهمی در پیشگیری از ر درگیری‌های قومی جدید میان ارمنیها و آذربایجانی‌ها ایفا کرد. او همچنین به عنوان نماینده مسلمانان قفقاز جنوبی به دوما راه یافت. بعداً، آقااوغلو به همراه نصیب بیگ یوسف بیگلی کمیته ملی «دفاعی» را در گنجه تأسیس کردند که، در سال ۱۹۱۷ با «حزب فدرالیستهای ترک»، و حزب مساوات در یک حزب ادغام شد. برای اجتناب از تعقیب قضایی و بازداشت احتمالی، در اواخر سال ۱۹۰۸، همگام بروز انقلاب ترکان جوان اقدام به فرار به استانبول نمود. او در سال ۱۹۱۰، شهروند عثمانی شد و به عنوان بازرس مدرسه و سپس به عنوان دانشیار دانشگاه استانبول مشغول به کار شد. نلسون ماندلا
در سال ۱۹۵۹، پس از آنکه بیشتر آفریکانیست‌ها، با حمایت مالی از غنا و پشتیبانی چشمگیر سیاسی از جانب باسوتو مستقر در ترنسوال از این کنگره جدا شده و تحت رهبری رابرت سوبوکوه و پوتالکو لبالو، کنگره پان آفریکانیست را تشکیل دادند کنگره ملی آفریقا بیشتر حمایت نظامی خود را ازدست داد. پس از قتل‌عام حامیان کنگره پان آفریکانیست، در مارس ۱۹۶۰، و تحریم کنگره پان آفریکانیست و کنگره ملی آفریقا، کنگره ملی آفریقا و حزب کمونیست آفریقای جنوبی به متابعت از جنبش مقاومت آفریقا (شورشیان لیبرال) و کنگره پان آفریکانیست پرداختند. لوتولی، که متهم به بی‌اعتنایی شده بود، به حاشیه کشانده شد، و کنگره ملی آفریقا و حزب کمونیست آفریقای جنوبی به کنفرانس فراگیر آفریقا در سال ۱۹۶۱، که تمامی احزاب در آن گرد آمدند تا به راهبرد مشترکی دست یابند متوسل شدند و در این کنفرانس ماندلا با اعلام تشکیل اومخونتو وسیزوه، که بر اساس ایرگو، نهضت چریکی یهودیان، تشکیل شده و رهبری آن را ماندلا و دنیس گلدبرگ، لیونل «راستی» برنشتاین، و هارولد ولپه فعالان یهودی حزب کمونیست آفریقای جنوبی بر عهده داشتند دعوت به مبارزه نظامی‌کرد. جبهه غربی (شوروی)
جبهه غربی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ از ناحیه نظامی ویژه غربی (که قبل از ژوئیه ۱۹۴۰ به عنوان منطقه ویژه نظامی بلاروس شناخته می‌شد) ایجاد شد. اولین فرمانده جبهه دمیتری پاولوف بود. محمود صلواتی
محمود صلواتی بعد از رهایی از زندان فعالیت مستمری را به همراه محمد منتظری فرزند ایت الله منتظری در ابتدای انقلاب جهت تأسیس ستاد مرکزی سپاه پاسداران آغاز نمود و در اولین گام پیش‌نویس اساسنامه سپاه پاسداران را تنظیم و به نگارش درآورد؛ وی همچنین مؤسس و اولین رئیس مرکز تحقیقات و عقیدتی سیاسی سپاه پاسداران است؛ وی فرماندهی سپاه پاسداران خمینی شهر از ابتدای تأسیس تا پایان جنگ بر عهده داشت. صلواتی همچنین مدیریت عالیِ مدارس علمیه دارالشفا، رسول اکرم، امام محمد باقر و بعثت (مدارس تحت اشراف آیت الله حسینعلی منتظری) را در حوزه علمیه قم بر عهده داشت مارسیلیوس پادوایی
مارسیلیوس در سال ۱۲۷۵ میلادی در شهر پادوا به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی و عالی خود را در همین شهر به پایان رساند و احتمالاً مدرک صنایع آزاد و حتی یک مدرک پزشکی را نیز از دانشگاه پادوا دریافت کرد. وی سپس به پاریس رفت و به عنوان استاد صناعت‌های آزاد به تدریس مشغول شد. وی در این سال‌ها با دو تن از مشهورترین ابن‌رشدیان آن زمان یعنی ژان ژاندوم و پیتر آبانو آشنا شد. وی احتمالاً در حدود سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴ میلادی به ایتالیا بازگشت و به عنوان مشاور سیاسی گیبلین‌ها — مخالفان پاپ در جمهوری‌های ایتالیا — مشغول به کار شد. وی در همین دوران به خلق اثر مشهور خود، "مدافع صلح"، اقدام کرد. وی در این کتاب حملات بی‌سابقه‌ای به پاپ به‌عنوان علت اصلی رخت بستن صلح از جهان مسیحی و همچنین عامل اصلی فساد دینی ارائه کرد و به‌طور جدی اصل جانشینی پطرس و مالکیت کلیسایی را به چالش کشید. با این حال مارسیلیوس به دلیل آگاهی از واکنش دادگاه تفتیش عقاید، کتاب خود را تا سال ۱۳۲۶ چاپ نکرد. وی در سال ۱۳۲۶ به همراه ژان ژاندوم به دربار لودویگ باواریا گریخت و در همان سال، اثر خود را منتشر کرد. انتشار اثر مارسیلیوس واکنش‌های شدیدی را در دربار پاپ ایجاد کرد؛ و در نهایت در سال ۱۳۲۷ باعث شد که کلیسای رم رسماً حکم ارتداد وی را صادر کند و از لودویگ بخواهد که مارسیلیوس را برای بررسی‌های بیشتر به رم بفرستد. اما دشمنی میان لودویگ و دستگاه پاپ بر سر ایالت‌های پاپی و منطقه لومباردی مانع از این شد که کلیسا بتواند آسیب جدی به مارسیلیوس برساند. انتشار این اثر و پناه‌جویی مارسیلیوس به دربار لودویگ، آغازگر ماجرای سیاسی پردامنه‌ای شد که به نوعی با وعده وی در کتاب "مدافع صلح" مبنی بر تلاش وی برای عملی ساختن محتوای آن کتاب همخوانی داشت. وی در سال ۱۳۲۷–۱۳۲۸ در حملهٔ لودویگ به ایتالیا شرکت کرد و به ظاهر اعلامیه ارتداد پاپ ژان بیست‌ودوم و اعلامیه نصب "«آنتی پاپ»" نیکلاس پنجم را نیز به رشته تحریر درآورد. بسیاری از زندگی‌نویسان مارسیلیوس معتقدند که وی در همین دوران، رسالهٔ کوتاه خود تحت عنوان "انتقال امپراتوری" را نوشت و منتشر کرد. وی عملاً از این رساله برای مشروعیت بخشیدن به‌عنوان امپراتوری لودویگ که در آن زمان مورد تأیید پاپ نبود، استفاده کرد. مارسیلیوس همچنین تا آنجایی پیش رفت که نقش عملی بسیار مهمی را در تاج‌گذاری لودویگ بدون حضور پاپ ایفا کرد؛ کاری که در نوع خود یکی از بزرگترین سنت‌شکنی‌های قرون وسطی مسیحی بود. مانوئل بلگرانو
مانوئل خوزه خواکین دل کورازون د خسوس بلگرانو ئی گونزالز (۳ ژوئن ۱۷۷۰–۲۰ ژوئن ۱۸۲۰) که با نام کوتاه‌شده مانوئل بلگرانو () شناخته می‌شود، فردی اقتصاددان، وکیل، سیاستمدار، روزنامه‌نگار و رهبر نظامی اهل آرژانتین بود. او در جنگ‌های استقلال آرژانتین شرکت داشت و طراح پرچم آرژانتین است. او به عنوان یکی از اصلی‌ترین چهره‌های "لیبرتادور" شناخته می‌شود. پرویز ورجاوند
ورجاوند پس از ان در نهضت مقاومت ملی فعالیت نمود در دوره اقامت در اروپا او ابتدا در کنفدراسیون سپس در جبهه ملی ایران -اروپا فعالیت نمود و از بنیان‌گذاران ان بود. او مدتی نیز مسوول ارگان جبهه ملی ایران -اروپا قبل از دکتر علی شریعتی بود. دکتر ورجاوند در کابینه مهدی بازرگان کفیل وزارت فرهنگ و هنر بود که بعد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نامیده شد. پس از انقلاب به همراه دکتر مهدی آذر، دکتر مسعود حجازی، حاج قاسم لباسچی، مهدی غضنفری، علی اکبر محمودیان و دکتر سید حسین موسویان عضو هیئت اجرایی جبهه ملی ایران بود. دکتر پرویز ورجاوند در هفته آخر اسفند ۵۹ از هیئت اجرائیه استعفاء داده بود و تا زمان بازداشت در دی‌ماه سال ۶۰ در هیچ‌یک از جلسات حاضر نمی‌شد. در سال ۱۳۷۲ با فعالیت مجدد جبهه ملی ایران او به همراه ۱۱ نفر به شرح زیر جزء اعضای شورای مرکزی جبهه ملی ایران بودند: ادیب برومند، دکتر علی اردلان، دکتر سید حسین موسویان، حسین شاه‌حسینی، حسن لباسچی، دکتر مهدی مویدزاده، غلامرضا رحیم، منوچهرملک قاسمی، فرشید افشار، حسن خرمشاهی، اصغر فنی پور. برای اداره امور جبهه ملی ۲ نفر از اعضای باقی‌مانده هیئت رهبری ادیب برومند و دکتر علی اردلان، ۲ نفر از اعضای هیئت اجرایی دکتر پرویز ورجاوند ناصری و دکتر سید حسین موسویان و ۲ نفر از شورای مرکزی حسین شاه‌حسینی و حسن لباسچی هیئت اجرایی را به صورت مشترک تشکیل دادند. ورجاوند در سال ۱۳۷۸ به عنوان سخنگوی جبهه ملی و عضو منتخب شورای مرکزی در هیئت اجرایی انتخاب گردید جبهه میهنی مانوئل رودریگز
در سال ۲۰۰۵ پاتریسیو اورتیز یکی از رهبران این جبهه در سوئیس درخواست پناهندگی کرد. او در شروع دوران انتقال به دموکراسی در شیلی یک افسر پلیس را در سال ۱۹۹۱ ترور کرده بود و به همین اتهام به ۱۰ سال زندان محکوم شده بود. پاتریسیو اورتیز در سال ۱۹۹۶ از زندان فرار کرد و یک سال بعد در سوئیس بود. پس از درخواست استرداد شیلی، او توسط مقامات سوئیس بازداشت شد، ولی سوئیس او را مسترد نکرد چرا که احتمالاً به دلیل شکنجه شدن توسط دولت شیلی سلامتی او در خطر قرار می‌گرفت و علاوه بر این براساس کنوانسیون حقوق بشر اروپا این استرداد عملی نبود. مقامات سوئیس او را آزاد کردند و به او حق پناهندگی دادند. فرانک کاستلو
فرانسیسکو کاستیلیا (به ایتالیایی: Francesco Castiglia؛ زاده ۲۶ ژانویه ۱۸۹۱ – درگذشته ۱۸ فوریه ۱۹۷۳) شناخته‌شده با نام فرانک کاستلو (به انگلیسی: Frank Costello) یک گانگستر ایتالیایی آمریکایی و از سران مافیا بود. او در زمان خود از بالاترین افراد مافیای آمریکایی به حساب می‌آمد و در بخش وسیعی از جرائم سازمان‌یافته در ایالات متحده آمریکا نقش داشت. از او با لقب نخست‌وزیر مافیا (به انگلیسی: The Prime Minister of Mafia) نیز یاد شده‌است. لئوپولدو لوپز
لوپز حزب سیاسی (عدالت اول) را در سال ۱۹۹۲ تأسیس کرد. به نوشته لس آنجلس تایمز، دولت ونزوئلا علیه او دست به یک کمپین تبلیغاتی زد. کالج کنیون او را به عنوان فردی سخت کوش و متواضع توصیف کرد که با برخوردهای آرام نسبت به مردم به فردی مردمی و بسیار محبوب و یکی از با نفوذترین شهرداران منطقه چاکائو در کاراکاس تبدیل شده‌است. لوپز در دسامبر سال ۲۰۰۹ حزب اراده مردمی (VP)را تشکیل داد که خود را مترقی، دموکراتیک، کثرت‌گرا، اجتماعی و مدافع حقوق برای همه توصیف می‌کند. محور مقاومت
این اصطلاح نخستین بار توسط روزنامه لیبیایی در مقابل اصطلاح محور شرارت که توسط جورج دبلیو بوش در سال ۲۰۰۲ مطرح شد، عنوان شد و در آن عنوان شده بود که کشورهایی که رئیس‌جمهور آمریکا از آنها با عنوان «محور شرارت» نام می‌برد، در اصل کشورهای «محور مقاومت» در مقابل ایالات متحده آمریکا و تلاش آن برای سلطه‌گری بر سایر کشورها محسوب می‌شود. هدف این ائتلاف مخالفت با منافع «استکبار و صهیونیست» در جهان عنوان شده‌است. گروه‌های عضو جبهه مقاومت شامل: حزب‌الله لبنان، انصارالله یمن، تیپ فاطمیون افغانستان،تیپ حسینیون آذربایجان لشکر زینبیون پاکستان، جبهه مقاومت جهانی  ، حشدالشعبی عراق، نیروهای دفاع ملی سوریه، حماس و فلسطین و بسیج ایران... می‌باشند. سازمان هوشیاری و سرکوب ضد فاشیسم
سازمان هوشیاری و سرکوب ضد فاشیسم (به انگلیسی: Organizzazione per la Vigilanza e la Repressione dell'Antifascismo) یا (OVRA) سرویس پلیس مخفی پادشاهی ایتالیا بود که در سال ۱۹۲۷ توسط نخست‌وزیر دیکتاتور بنیتو موسولینی و در زمان پادشاهی ویکتور امانوئل سوم تأسیس شد. اوورا (OVRA) در ایتالیا معادل گشتاپو در آلمان نازی بود. سازمان حزب‌الله
بنیادگذار و رهبر سیاسی سازمان حزب‌الله، عباس آقازمانی (ابوشریف) بوده‌است که بعدها از شخصیت‌های اولیه و تأثیرگذار انقلاب اسلامی ایران و از پایه‌گذاران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شد. در چارچوب فعالیت های حزب الله، عباس آقازمانی اقدام به برگزاری کلاس های آموزش قرآن و زبان عربی در مساجد مختلف تهران از جمله مسجد شیخ علی، مسجد حاج امجد و مسجد حضرت امیرالمومنین واقع در خیابان فرصت می نمود.در این کلاس ها که به سبکی جدید برگزار می شد، آقازمانی از شاگردان می خواست آیاتی از قرآن (بیشتر آیات جهاد) را حفظ نمایند.در چارچوب همین کلاس ها که توسط آقازمانی و سایر اعضای حزب الله از جمله جمال نیکو اقدم، جواد منصوری و عباس دوزدوزانی برگزار می شد کادرهای حزب الله اقدام به شناسایی و جذب افراد شاخص و با انگیزه برای عضویت در حزب الله می نمودند. علی مسیو
علی موسیو با همکاری گروهی از یاران و همفکران خود مانند رسول صدقیانی و حاج علی دوا فروش، حوزه‌های اجتماعیون _ عامیون را با نظم خاصی سازماندهی کرد و به‌علاوه با تلاش پیگیرانه او مرامنامه سوسیال دموکراتهای کارگری روسیه به فارسی ترجمه و در اختیار انقلابیون ایرانی قرار گرفت، که بر مبنای آن مرکز غیبی، دسته‌های مسلح مدافع انقلاب مشروطه به نام مجاهد و فدایی را به وجود آورد. احمد کسروی در این باره در اثر ارزشمند خود، تاریخ مشروطه ایران نوشته‌است: “در تبریز علی موسیو، حاج علی دوافروش و رسول صدقیانی همان مرامنامه را به فارسی ترجمه و دسته مجاهدین را پدیدآوردند… که رشته کارهای دسته را در دست خودمی داشت و آن را راه می‌برد. ” علی موسیو بی شک از نبوغ خارق‌العاده‌ای درامر سازماندهی به ویژه فعالیت پنهانکاری برخوردار بود. مرکز غیبی برای عضوگیری، در بدو امر افرادی از روشنفکران آزاداندیش و زحمتکشان مستعد را به خود جلب می‌کرد و با آن‌ها تماس انفرادی بر قرار می‌ساخت و پس از آن، طی آزمایش‌های گوناگون، فرد مورد نظر را به حوزه‌ها (حوزه‌های خصوصی و عمومی) مرتبط می‌نمود. الکساندرو بارلادیانو
پس از فروپاشی رژیم در پایان همان سال، سمت‌ها و افتخارات مهمی حکومتی به بارلادیانو به عنوان دولت‌مرد بزرگ جبهه رستگاری ملی (FSN) و بخشی از گروه این جبهه که در فروپاشی چائوشسکو نقش داشتند، اعطاء گردید. یکی از سمت‌های که او بر عهده داشت ریاست مجلس سنا از ژوئن ۱۹۹۰ تا اکتبر ۱۹۹۲ بود و پس از آن در ماه می از حوزه انتخابیه بخارست به عنوان نماینده انتخاب گردید. هنگامی که او ریاست مجلس ثنا را بر عهده داشت، با این‌که در آن زمان یک جو بسیار گسترده ضد-یهودی حاکم بود، اما او در ژانویه ۱۹۹۱ میلادی در محفل بزرگداشت از قتل‌عام بخارست صحبت نموده و چند ماه بعدتر پیامی را در پنجاهمین سال‌گرد قتل‌عام یاش ارایه نمود. سال ۱۹۹۱ همچنین شاهد اختلافاتی میان او و نخست‌وزیر پیتر رومان و متحد پیتر، ادریان سیویرین در رابطه با سرعت آزادسازی قیمت‌ها و خصوصی‌سازی اقتصادی بود و بارلادیانو که در خط مقدم جناح محتاط تر جبهه رستگاری ملی (FSN) بود، از قدم‌های آهسته‌تر طرفداری می‌کرد که موفقیتی در پی‌نداشت. به علاوه، او از ۱۹۹۰ – ۱۹۹۱ میلادی یکی از رؤسای کمیته‌ای بود که مسئولیت نوشتن قانون اساسی را بر عهده داشت و او همچنین برای مدتی رئیس افتخاری روزنامه جبهه رستگاری ملی، ازی (Azi) بود. در ۱۹۹۱ میلادی، او جبهه مقاومت ملی را ترک کرد (یا از آن اخراج شد) و در ۱۹۹۳ میلادی از تمامی فعالیت‌های سیاسی به یک‌بارگی دست کشید. در ۱۹۹۵ میلادی او که از کورنیلیو کوپسو ستایش می‌کرد، در ملاعام اظهار داشت که هرچند هر دو مرد متعلق به یک نسل بودند، اما این کویسو بود که راه درست را انتخاب کرد. او در ۱۹۹۷ میلادی در بخارست درگذشت. رینالدو گالیندو پل
رینالدو گالیندو پل () (زاده سُـنسُـناته، ۲۱ اکتبر ۱۹۱۸ میلادی - مرگ، سان سالوادور، ۴ ژانویه ۲۰۱۲ میلادی)؛ وکیل، حقوق‌دان و دیپلمات اهل السالوادور بود. وی در جنبشی که در سال ۱۹۴۸ میلادی منجر به براندازی سالوادور کاستاندا کاسترو شد، فعالانه شرکت داشت. گالیندو پل عضو حزب دولت انقلابی السالوادور بود و هم‌چنین ریاست کمیتهٔ تدوین قانون اساسی آن کشور را در ۱۹۵۰ میلادی بر عهده داشت. او در نیمهٔ نخست دههٔ ۱۹۵۰ میلادی، وزیر آموزش و پروش السالوادور بود و بعد از آن و در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، در سازمان ملل متحد آغاز به کار کرد. فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران
پیشینهٔ برقراری امنیت شهری و کشوری به صورت مدرن در ایران، به یک سده پیش بازمی‌گردد. ناصرالدین شاه قاجار در مجموعه سفرهایش به قارهٔ اروپا و بازدید از یگان‌های پلیس جدید در آن مناطق و با به‌کارگیری یک افسر مشاور ایتالیایی تبعهٔ اتریش؛ به نام کنت دومونت فورت، نخستین سامانهٔ پلیسی نو را در ایران بنیان نهاد. خوآن لاپورتا
تاریخ سیاسی خود لاپورتا بر پیچیدگی‌های رسوایی اچواریا افزود، زیرا سیاست‌های او کاملاً مخالف آن‌هایی است که عضویت اچواریا در بنیاد فرانسیسکو فرانکو بیان می‌کند. لاپورتا یک ملی‌گرای کاتالان است که خود توصیف می‌شود و در چندین مورد به عنوان حمایت از استقلال کاتالونیا از اسپانیا شناخته شده‌است. در اوایل دهه ۱۹۹۰، او و سیاست‌مداران کاتالان دیگر، پیلار رهولا و آنگل کلوم، حزب فعلی مستقل را که از جدایی‌طلبی کاتالان پشتیبانی می‌کرد، تأسیس کردند. وی همچنین در نمایشگاه بین‌المللی کتاب فرانکفورت ۲۰۰۷ شرکت‌کننده بود، که در آن زبان و فرهنگ کاتالان دعوت‌شدگان ویژه بودند، اما سایر نویسندگان مستقر در کاتالونیا که به زبان‌های دیگر مانند اسپانیایی می‌نوشتند را شامل نمی‌شود. در این نمایشگاه، لاپورتا اظهار داشت که «امیدوار است که باشگاه فوتبال بارسلونا همچنان ابزاری برای ترویج زبان و فرهنگ کاتالان باشد» و برعکس، وی احساس تعهد «ایجاد جمهوری کاتالان بارسلونا» را خواهد داشت. بهزاد نبوی
بهزاد نبوی در سال ۱۳۴۷ به همراه سه نفر دیگر از جمله مصطفی شعاعیان، رضا عسگریه و پرویز صدری، جبهه دموکراتیک خلق را تأسیس کرد که تشکلی مخفی و مسلح بود. وی از خرداد ۱۳۵۱ به دلیل تحت تعقیب بودن به‌طور مخفیانه زندگی می‌کرد. اسم مستعار او در این دوران "حمید جهان‌بین" بود. سرانجام وی در مرداد ۱۳۵۱ بازداشت گردید. او نحوه بازداشت خود را اینگونه شرح می‌دهد: «یک روز ساعت چهار صبح، قبل از آن که برای نماز بیدار شوم، ناگهان با سرو صدایی از خواب پریدم. یواشکی از پنجره به داخل حیاط نگاه کردم؛ دیدم ساواکی‌ها دور تا دور حیاط خانه، با مسلسل و یوزی ایستاده‌اند. به پشت ساختمان رفتم، متأسفانه خانه را طوری ساخته بودند که اطرافش باز بود و به ساختمان‌های دیگر راه نداشت. دیدم پشت ساختمان را هم محاصره کرده‌اند. آن موقع به همراه خودم اسلحه نداشتم، تنها یک سیانور داشتم، آن را در دهانم گذاشتم و پس از چند لحظه دستگیر شدم. خوشبختانه یا متأسفانه سیانور کار نکرد.» حادثه ۲۶ فوریه
بر خلاف اقدامات پیشین (حادثه مارس (مارس ۱۹۳۱)، حادثه اکتبر (اکتبر ۱۹۳۱)، حادثه ۱۵ مه (۱۹۳۲)، حادثه آکادمی نظامی (۱۹۳۴)، این مورد یعنی حادثه ۲۶ فوریه عواقب شدیدی برای «افسران جوان» به دنبال داشت. پس از مجموعه‌ای از محاکمات پشت پرده ۱۹ تن از رهبران کودتا به اتهام شورش اعدام شدند و ۴۰ نفر دیگر زندانی گردیدند. پس از شکست این کودتا جناح راه امپراتور نفوذ خود را در ارتش از دست داد، دوره «دولت با ترور» به پایان رسید و ارتش کنترل خود را بر دولت غیرنظامی افزایش داد. حادثه پل مارکو پولو سال بعد اتفاق افتاد. ارتش امپراتوری ژاپن سابقه طولانی جناح گرایی را در میان افسران رده‌های بالای خود داشت که در اصل از رقابت‌های دامنه‌دار در دوره میجی بود. در اوایل دهه ۱۹۳۰ افسران فرماندهی عالی‌رتبه به دو گروه اصلی غیررسمی تقسیم شدند: جناح راه امپراتور به رهبری ژنرال آراکی سادائو و متحد او ژنرال ماساکی جینزابورو - و جناح کنترل که ژنرال ناگاتا تتسوزان عضو این جناح بود. مقاومت فرانسه
در سوم مارس ۱۹۴۳ نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا که به فرانسه پناهنده شده بودند پیمان لیون را مبنی بر آغاز مشارکتشان در مقاومت امضا نمودند. ایتالیایی‌ها در منطقهٔ صنعتی موزل که هیتلر آن را به آلمان ضمیمه کرده بود بی‌شمار بودند و نقش تعیین‌کننده‌ای در ایجاد سازمان مقاومت اصلی این شهرستان به نام گروه ماریو داشتند. ویتوریو کولیو یک نمونه از ایتالیایی‌ها در مقاومت فرانسه بود. خوزه آنتونیو پریمو دریورا
خوزه آنتونیو پریمو دریورا (; – ) سیاست‌مدار اسپانیایی و بنیانگذار حزب فالانژ اسپانیا بود. او در جریان جنگ داخلی توسط جمهوری دوم اسپانیا اعدام شد. محسن رضایی
رضایی فعالیت سیاسی را از سالهای ابتدای دهه ۱۳۵۰ آغاز کرد که منجر به دستگیری او توسط ساواک گردید و دوره‌ای را نیز در شهر اهواز در زندان سپری نمود. این فعالیت‌ها به پایه‌گذاری گروه منصورون انجامید. رضایی به همراه محمد بروجردی، از اعضا تیم حفاظت از روح‌الله خمینی، پس از ورود وی به کشور بودند. پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، وی از پایه‌گذاران سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی بود، همچنین یکی از اعضای هیئت ۱۲ نفره تدوین اساسنامه سپاه پاسداران در زمستان ۱۳۵۷ بشمار می‌آمد. مسعود احمدزاده
مسعود احمدزاده به همراهی امیرپرویز پویان اولین نظریه‌های جنبش مبارزهٔ مسلحانه را برای سازمانی که بعداً چریکهای فدایی خلق نامیده شد ارائه کردند. اعتقاد به مبارزهٔ مسلحانه به عنوان هم راهبرد (استراتژی) و هم راهکار (تاکتیک) مشخصهٔ اندیشهٔ احمدزاده و یار همرزمش پویان بود. جزوهٔ «مبارزه مسلحانه، هم استراتژی هم تاکتیک» نشان می‌دهد که احمدزاده جزم‌گرایی (دگماتیسم) رایج چپ سنتی را که نوعی پیروی از احکام شوروی بود، نمی‌پذیرفتند. احمدزاده و پویان کوشش کردند تا از اندیشه‌های قالبی (کلیشه‌ای) فراتر روند و به جای حزب انقلابی گروه پیشاهنگ را جایگزین کنند. آنان در شناخت نسبی گذار جامعهٔ نیمه فئودال به سرمایه‌داری وابسته موفق شدند. افکار آنان باعث شد که جنبش چپ نو در ایران آن روزگار از اعتقادات سنتی که شوروی را مرکز سوسیالیسم دانسته و اقماری برای آن قائل می‌شدند عبور کند. آنان همچنین عقیده داشتند که نظریه‌های لنین و مائو برای توضیح درست واقعیت سرمایه‌داری کافی نیست. ویلفردو پارتو
پارتو دومین نفر از مکتب لوزان است؛ مکتب لوزان (Lausanne School) توسط لئون والراس (Leon Walras: 1834-1910) پایه‌گذاری شد؛ این مکتب علاوه بر بحث دربارهٔ مقوله مطلوبیت، به هزینه و عرضه نیز پرداخته‌است؛ با این بیان که اگر قیمت، بالاتر از هزینه تولید قرار گیرد، عرضه افزایش پیدا می‌کند تا قیمت را پایین آورد و بالعکس؛ اگر هزینه از قیمت پیشی گیرد، عرضه کاهش پیدا کرده و قیمت‌ها بالا می‌روند. پارتو یکی از بنیانگذاران اقتصاد ریاضی نیز شناخته شده‌است. دیدگاه او در مقوله تعادل عمومی در اقتصاد رفاه، جایگاه اساسی دارد. اسماعیل احمدی‌مقدم
اسماعیل احمدی مقدم در سال ۱۳۴۰ در محله نارمک تهران زاده شد. در سال ۱۳۵۶ برای گذراندن دروس حوزوی عازم قم شد. پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، عضو کمیته انقلاب اسلامی شد و در سال ۱۳۵۸ نیز به‌صورت رسمی به عضویت سپاه پاسداران درآمد. وی مدرک کارشناسی علوم اجتماعی خود را از دانشگاه تهران اخذ نمود و کارشناسی ارشد علوم اجتماعی و دکترای مدیریت استراتژیک را نیز از دانشگاه عالی دفاع ملی دریافت کرد. وی پیشتر، پست‌هایی همچون فرماندهی سپاه سردشت، ریاست دانشگاه علوم انتظامی و معاون هماهنگ‌کننده نیروی انتظامی را داشته‌است و آخرین پست او معاونت فرماندهی نیروی مقاومت بسیج و ریاست منطقه مقاومت بسیج تهران بوده‌است. سوابق او در بسیج و دیدگاه‌های خاص این نیرو در باب مسایل سیاسی و اجتماعی باعث نگرانی روشنفکران از عملکرد آتی پلیس شد. او همچنین پس از فرماندهی نیروی انتظامی مدتی به عنوان رئیس ستاد پشتیبانی مردم یمن فعالیت می‌کرد. در خرداد ۸۴ قالیباف فرمانده قبلی نیروی انتظامی به دلیل نامزد شدن برای انتخابات نهم ریاست جمهوری از پست خود استعفا داده بود. علی خامنه‌ای از انتصاب فرمانده جدید برای این نیرو خودداری ورزید و علی عبداللهی را به‌عنوان سرپرست موقت این نیرو منصوب کرد تا نتیجه انتخابات ریاست جمهوری مشخص شود. وی که در دوران اصلاحات حاضر به انتصاب فردی نزدیک به اصلاح‌طلبان برای فرماندهی نیروی انتظامی نشده بود، بلافاصله پس از پیروزی احمدی‌نژاد در ۴ تیر ماه، اسماعیل احمدی مقدم را در ۱۸ تیر ماه به‌عنوان فرمانده نیروی انتظامی منصوب کرد. احمدی مقدم از هواداران احمدی‌نژاد در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به‌شمار می‌رود و انتصاب او به معنای رضایت رهبر از نتیجه انتخابات و پیروزی احمدی‌نژاد تحلیل شد. احمدی مقدم در مراسم معارفه خود برای رفع نگرانی از سوابق خود در بسیج گفت که پلیس با جوانان با مدارا برخورد خواهد کرد و از فعالیت گروه‌های فشار (تشکل‌های شبه نظامی که به محافل دانشجویی و روشنفکری حمله کرده و متهم به همکاری در قتل‌های زنجیره‌ای به همراه وزارت اطلاعات بودند) جلوگیری خواهد کرد. اما عملکرد وی دقیقاً برعکس بود. وی با راه‌اندازی طرحی موسوم به «طرح ارتقای امنیت اجتماعی» بی‌سابقه‌ترین برخوردها را با شهروندان بروز داد. فعالیت‌های سیاسی با شدتی بی‌سابقه سرکوب شد. اجتماع مسالمت‌آمیز زنان در میدان هفت تیر و تظاهرات در دفاع از اعتصاب غذای اکبر گنجی در زندان، اولین تظاهرات‌های آغاز دوران فعالیت وی بود که با شدتی بی‌سابقه سرکوب شد. برای اولین بار پلیس از نیروی زن مجهز به باتوم برای سرکوب اجتماع زنان استفاده کرد. پیشتر پلیس از برخورد با زنان در تظاهرات‌ها عمدتاً دوری می‌جست. همچنین گروه‌های فشار در دوران احمدی مقدم با آرامش کامل به اقداماتی همچون تخریب کامل حسینیه دراویش در قم و بروجرد و تبدیل آن به پارکینگ دست زدند. جنبش مقاومت ایتالیا
مقاومت مسلحانه علیه اشغالگران نازی بعد از آن شروع شد که ائتلافی میان نظامیان دولتی و پارتیزان‌ها شکل گرفت. نظامیان دولتی یا بخش‌هایی از ارتش این کشور بودند یا نیرویی که در آن زمان پلیس نظامی نام داشت. برجسته‌ترین درگیری که در رم در تاریخ ثبت شده‌است در روزی بود که این ائتلاف اعلام وجود کرد. این نیروها رم و جاده‌های منتهی به آنرا محاصره کردند. در این درگیری نیروهای نازی تلفات سنگینی را متحمل شدند ولی از آنجا که زرهی‌های پانزر را وارد صحنه کردند توانستند تعادل قوای نظامی را به نفع خود تغییر دهند. فاشیسم ایتالیایی
فاشیسم ایتالیایی یا فاشیسم کلاسیک یا به عبارت ساده‌تر فاشیسم همان جهانبینی اصلی فاشیسم است که نخستین بار در ایتالیا پرورانده شد. این جهانبینی با زنجیره ای از حزب‌های سیاسی که بنیتو موسولینی رهبری می‌کرد مرتبط بود؛ نخست حزب فاشیست انقلابی (PFR) بود که در ۱۹۱۵ تأسیس شده بود. به دنبال آن حزب ملی فاشیست بود که در ۱۹۲۱ تغییر نام داد و از ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ در پادشاهی ایتالیا حاکم بود و سوم حزب جمهوری‌خواه فاشیست بود که از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ در جمهوری اجتماعی ایتالیا حاکم بود. علاوه بر این حزب‌ها، فاشیسم ایتالیایی با جنبش اجتماعی ایتالیای پس از جنگ و نئوفاشیسم هم مرتبط است. الکساندر اورولو
الکساندر میخائیلوویچ اورولو () سیاست‌مدار اهل اتحاد جماهیر شوروی و از پلیس‌های ویژه و مخفی و جاسوس سازمان کمیساریای خلق در امور داخلی در جمهوری دوم اسپانیا بود. کمیساریای خلق در امور داخلی (به روسی: Народный комиссариат внутренних дел، مخفف: اِن‌کاوه‌ده) نقش سازمان امنیت داخلی در اتحاد جماهیر شوروی تحت رهبری ژوزف استالین را بر عهده داشت. جبهه آزادی‌بخش موزامبیک
جبهه آزادیبخش موزامبیک در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۶۲ در دارالسلام (تانزانیا)، تأسیس شد و سه سازمان ملی ناسیونالیستی: سازمان ملی ملی آفریقا موزامبیک (MANU)، اتحاد ملی دموکراتیک موزامبیک (UDENAMO) و اتحادیهٔ ملی مستقل موزامبیک آفریقا (UNAMI)، به یک جنبش چریکی گسترده متصل شد. تحت رهبری ادواردو ماندلین، رئیس‌جمهور از جبهه آزادیخواهی موزامبیک فرلیموی دفتر مرکزی خود را در سال ۱۹۶۳ در دارالسلام تأسیس کرد. نخست وزیر سیمانگو نخستین معاون رئیس‌جمهور بود. کادیو
در طول آن جنگ داخلی یک دهه ای، تعدادی کادیلو منطقه ای به وجود آمدند. پاسکوال اوروزکو در مراحل اولیه انقلاب به برکناری دیاز کمک کرد، اما سپس علیه فرانسیسکو اول مادرو که در سال ۱۹۱۱ به ریاست جمهوری انتخاب شده بود، روی آورد. پانچو ویلا همچنین به برکناری دیاز کمک کرد، از مادرو حمایت کرد و پس از قتل او در سال ۱۹۱۳، ژنرال ارتش مشروطه خواه به فرماندهی غیرنظامی ونوستیانو کارانزا شد. امیلیانو زاپاتا، رهبر دهقانان ایالت مورلوس، تا زمان قتل او در سال ۱۹۱۹ توسط مأموران کارانزا، با دیاز و هر دولت بعدی مکزیک مخالف بود. آلوارو اوبرگون به عنوان یک ژنرال درخشان دیگر از شمال مکزیک ظاهر شد و در سال ۱۹۱۵ پس از جدایی ویلا از کارانزا، بخش شمال ویلا را شکست داد. اوبرگون و ژنرال‌های دیگر سونورا، پلوتارکو الیاس کالس و آدولفو د لا هوئرتا، کارانزا را در سال ۱۹۲۰ تحت طرح آگوا پریتا سرنگون کردند، با ریاست جمهوری در دهه ۱۹۲۰ به نوبه خود از د لا هوئرتا، به اوبرگون، به کالس، و به اوبرگون بازگشت. در دوران ریاست جمهوری کالس (۱۹۲۴–۱۹۲۸)، او قوانین ضد روحانی قانون اساسی مکزیک در سال ۱۹۱۷ را به شدت اجرا کرد، که منجر به جنگ کریسترو شد، یک قیام بزرگ شکست خورده تحت رهبری برخی کادیلوهای منطقه، از جمله ساتورنینو سدیلو از سن لوئیس پوتوسی. Obregón دوباره در سال ۱۹۲۸ انتخاب شد، اما قبل از اینکه بتواند دوباره ریاست جمهوری را از سر بگیرد، ترور شد. در سال ۱۹۲۹، Plutarco Elías Calles یک حزب سیاسی را تأسیس کرد، که در آن زمان به عنوان حزب ملی انقلابی (PNR) شناخته می‌شد، و به «خفه ماکسیمو» ("رئیس حداکثر") تبدیل شد که قدرت پشت ریاست جمهوری در دوره ای به نام ماکسیماتو (۱۹۲۸–۱۹۲۸) بود. ۱۹۳۴)؛ تکرار PNR به عنوان حزب انقلابی نهادی تا سال ۲۰۰۰ بر سیاست مکزیک مسلط بود و به عنوان ترمزی بر قدرت شخصی گرایان کادیلوهای منطقه ای در مکزیک عمل کرد. جنبش جوانان لوتارو
جنبش جوانان لوتارو () یا ماپو لوتارو سازمانی چپ و مسلح در شیلی بود که در سال ۱۹۸۲ توسط گیلرمو اساندون تأسیس شد. ترور احمد کسروی
یک روز پس از قتل کسروی، بیانیه ای توسط قاتلین او در شهر پخش گردید که در قسمتی از آن آمده‌است: آبراهامیان در این باره می‌گوید: «سازمان مسلح کوچکی موسوم به فدائیان اسلام ارتباط نزدیکی با کاشانی داشت. این سازمان در سال ۱۹۴۶ توسط طلبهٔ ۲۲ ساله‌ای در تهران، سید مجتبی میرلوحی که نام نواب صفوی را به یاد بنیادگذاران دولت شیعی در ایران بر خود گذاشته بود، ایجاد شد. فدائیان اسلام برای مبارزه با «هر نوع لامذهبی»، در نخستین اقدام خود، کسروی نویسندهٔ نامدار غیرمذهبی و مورخ پاکدینی را ترور کرد. قاتلان در دادگاه نظامی تبرئه شدند، زیرا از سویی رهبران دینی به نفع آنان پادرمیانی کردند و از طرفی مقامات حکومتی امیدوار بودند که از آنان ضد حزب توده استفاده کنند. اما فدائیان اسلام به جای همکاری با مقامات با کاشانی همکاری کردند و در راه انداختن اعتصاب در بازار ضد قوام، میتینگ‌های عمومی در طرفداری از اعراب فلسطین، و تظاهرات خشونت‌آمیز در ۱۹۴۸ ضد هژیر نخست‌وزیر، یاریش رساندند. در سال ۱۹۴۹ اغلب به اشتباه کاشانی را رهبر فدائیان اسلام می‌دانستند.» حماس
حماس در سال ۱۹۸۷ میلادی توسط شیخ احمد یاسین، عبدالعزیز رنتیسی و محمد طه در جریان انتفاضه اول به عنوان شاخه فلسطینی اخوان‌المسلمین بنیان‌گذاری شد. حماس تاکنون، حملات راکتی نظامی پرشماری را علیه نظامیان اسرائیلی انجام داده‌است. آن‌ها دامنه فعالیت‌های خود را به عملیات‌های نظامی محدود نکرده‌اند و با اجرای برنامه‌های اجتماعی متعدد حضور پررنگی در زندگی مردم نوار غزه و کرانه باختری داشته‌اند. ساخت بیمارستان‌ها، مراکز آموزشی و کتابخانه‌ها به محبوبیت آنان نزد بخش مهمی از فلسطینیان منجر شده‌است.حماس یکی از احزاب سیاسی مهم فلسطین است. آن‌ها اگرچه پیمان‌های اسلو را قبول ندارد اما با حکومت خودگردان فلسطین همکاری کرده، وارد مهم‌ترین نهادهای وابسته به آن شده‌است. آن‌ها معتقدند که حضور در این حکومت خودگردان لزوماً به معنای پذیرش پیمان‌های موجب ایجاد آن نیست. حماس در سال ۲۰۰۶ با پیروزی در انتخابات شورای قانونگذاری فلسطین و کسب ۷۵ کرسی از ۱۲۸ کرسی مجلس به حزب حاکم مجلس قانون‌گذاری فلسطین تبدیل شدند و اسماعیل هنیه از رهبران حماس به عنوان نخست‌وزیر حکومت خودگردان فلسطین معرفی شد. مهدی بازرگان
بازرگان در سال ۱۳۳۴ و در پی شناسایی چاپخانه مخفی نهضت مقاومت ملی توسط فرمانداری نظامی تهران، همراه چندی دیگر از سران نهضت دستگیر شد و به زندان افتاد. مهندس بازرگان از هیئت مؤسسین جبهه ملی دوم بود. جبهه ملی دوم در روز ۲۳ تیرماه ۱۳۳۹ توسط یک هیئت مؤسس ۳۵ نفری شامل سید باقر کاظمی، اللهیار صالح، غلامحسین صدیقی، دکتر کریم سنجابی، دکتر سجادی، دکتر مهدی آذر، اصغر پارسا، ادیب برومند، مهدی بازرگان، کاظم حسیبی، احمد زیرک‌زاده و محمود طالقانی تشکیل شد و روز سی‌ام تیرماه ۱۳۳۹ اعلامیه تشکیل جبهه ملی دوم (جبهه ملی ایران) به‌طور گسترده انتشار یافت. مهندس بازرگان در کنگره ۱۳۴۱ جبهه ملی نیز از سوی اعضای کنگره به همراه طالقانی به صورت منفرد (به دلیل عدم تصویب عضویت نهضت آزادی) به سِمَت عضو شورای مرکزی جبهه ملی انتخاب شدند. در این دوره بازرگان و نزدیکان او در جبهه ملی موفق به دست یابی به خواسته‌های خود نبودند و شرایط جبهه ملی به‌طوری شده بود که احزاب مختلف در تصمیمات جبهه ملی دخیل نبودند. این اختلافات باعث شد تا بازرگان تصمیم گرفت مستقل از جبهه ملی عمل کند. وی در سال ۱۳۴۰ به همراه محمود طالقانی و یدالله سحابی، نهضت آزادی ایران را پایه‌گذاری کرد. محمد مصدق در پاسخ به بازرگان دربارهٔ تأسیس نهضت آزادی در یک نامه نوشت: مصدق بعدها درباره‌ی جدا شدن نهضت آزادی از جبهه ملی در یک نامه، علت آن را عملکرد اشتباه جبهه ملی و تلاش برای غالب کردن یک حزب بر جبهه ملی دانست و نوشت: مارشال پیترو بادولیو
بادولیو نظر خوبی به پیمان پولادین بین آلمان و ایتالیا نداشت همچنین او دیدگاه بدبینانه نسبت به هرگونه شانس موفقیت ارتش ایتالیا در جنگ‌های اروپایی داشت. اما مخالفتی با تصمیم موسولینی دراعلان جنگ به فرانسه و بریتانیا نکرد. به دنبال عملکرد ضعیف ارتش ایتالیا در تهاجم به یونان در دسامبر ۱۹۴۰ او از ستاد استعفا داد و جانشین او اوگو کاوالرو شد. در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳ بدنبال تهاجم متفقین به سیسیل و چندین و چند پسروی دیگر، ایتالیا آسیب‌های جدی دید. موسولینی شورای بزرگ فاشیست را فراخواند که این شورا به او رأی عدم اعتماد داد. در روز بعد دولت موسولینی به وسیله پادشاه ویکتور امانوئل سوم برکنار و موسولینی بازداشت شد. در ۳ سپتامبر پیمان متارکه جنگ به وسیله ژنرال جوزپه کاستلانو به نمایندگی از بادولیو که نخست وزیر ایتالیا شده بود در کاسیبیله امضا شد. در ۸ سپتامبر مدارک پیمان متارکه به وسیلهٔ متفقین و قبل از اینکه بادولیو این خبر را به نیروهای مسلح ایتالیا انتقال دهد انتشار یافت. در اثر این غافلگیری آلمان‌ها به راحتی نیروهای هوایی دریایی و زمینی سلطنتی ایتالیا را خلع سلاح کردند. در ساعات اولیه ۹ سپتامبر بادولیو و شاه امانوئل و چند تن از روسا و وزرای نظامی به پسکارا و بعد به بریندیسی گریختند. جنگ داخلی شروع شد و فاشیست‌ها با پارتیزان‌ها مبارزه می‌کردند. شاه و بادولیو، رم و ارتش سردرگم ایتالیا را رها کرده بودند. در ۲۳ سپتامبر نسخه طولانی تری از متارکه در مالت به امضا رسید. در ۱۳ اکتبر بادولیوو پادشاهی ایتالیا رسماً به آلمان نازی اعلان جنگ دادند. بادولیو برای نه ماه دیگر در رأس دولت باقی‌ماند. بدنبال نجات موسولینی به وسیلهٔ آلمان و آزادی رم و همچنین افزایش زیاد مخالفین در ۹ جوئن ۱۹۴۴، ایوانو بونومی از حزب دموکراتیک کارگران ایتالیا جانشین او شد.