خصوصیات خرسهای قهوه ای چیست؟
خرس قهوه‌ای
خرس‌های قهوه‌ای جزیره کودیاک در مقایسه با خرس‌های قطبی اندکی بزرگترند. بعضی منابع، این دو خرس را هم‌اندازه معرفی کرده‌اند. این دو خرس، بزرگ‌ترین شکارچیان زمین‌اند. خرس‌های قهوه‌ای از ۹۰ کیلوگرم (خرس‌های ماده کوچک) تا بیش از ۸۰۰ کیلوگرم (برای خرس‌های بزرگ نر) وزن دارند. جمعیت خرس قهوه‌ای بر حسب این که از چه نوع رژیم غذایی استفاده می‌کند به‌طور قابل ملاحظه‌ای فرق دارد. به‌طور کلی آن‌هایی که در کنار دریا هستند و ماهی می‌خورند بیشتر عمر می‌کنند و وزنشان هم بیشتر است. مثلاً خرس قهوه‌ای که در آلاسکا زندگی می‌کند بیش از ۸۰۰ کیلوگرم وزن و ۲۳۰ سانتی متر قد دارد. خرس قهوه‌ای دمی به طول ۱۰ الی ۱۳ سانتی متر دارد. خرس قهوه‌ای در طول شانه‌هایش ماهیچه‌های برآمده تری دارد که آن را از انواع دیگر خرس‌ها متمایز می‌سازد. کوچک‌ترین نوع خرس قهوه‌ای، خرس قهوه‌ای اوراسیایی است که بالغ ماده آن ۹۰ کیلوگرم وزن دارد.
خرس قهوه‌ای
خرس قهوه‌ای (نام علمی: "Ursus" "arctos") گونه‌ای خرس بزرگ‌جثه و درشت‌اندام است که در بسیاری از مناطق آمریکای شمالی و شمال اورآسیا پراکنده است. وزن این نوع خرس از ۷۰ تا ۷۸۰ کیلوگرم متغیر است و بزرگ‌ترین زیرگونهٔ آن خرس کودیاک در قامتی هم‌اندازهٔ خرس قطبی با وی بر سر عنوان بزرگ‌ترین گونهٔ خرس و بزرگ‌ترین حیوان شکارچی روی خشکی رقابت می‌کند.زیرگونه خرس قوه ای (خرس قهوه ای کودیاک)بزرگ ترین وقوی ترین گوشتخوار موجود در خشکیست. تیره‌خروس‌ها
بالغان دم مربعی بلندی دارند که در انتها خاکستری است (در «سیاه‌خروس دودی» روشن‌تر است). نرهای بالغ عمدتاً تیره‌رنگ هستند (مخصوصاً سیاه‌خروس دودی) با کیسه هوای گلویی زرد (سیاه‌خروس دودی) یا مایل به ارغوانی (سیاه‌خروس تیره) که توسط سفیدی یا زرد (سیاه‌خروس دودی) یا غبغبک زرد تا قرمز (سیاه‌خروس تیره) روی چم در زمان نمایش‌های جفت‌یابی قرار دارد. ماده‌های بالغ هر دو گونه به رنگ قهوه‌ای خالدار با نشان‌های قهوه‌ای تیره و سفید در زیرتنه هستند. خرس قطبی
نشانه‌های به دست آمده از تحلیل دی‌ان‌ای بسیار پیچیده‌تر است. دی‌ان‌ای میتوکندریایی خرس قطبی نزدیک به ۱۵۰ هزار سال پیش از خرس قهوه‌ای فاصله گرفته درحالی که کلادهایی از خانوادهٔ خرس قهوه‌ای وجود دارد که دی‌ان‌ای میتوکندریایی آن‌ها به خرس قطبی نزدیک تر است تا به دیگر خرس‌های قهوه ای. به این معنی که بر اساس مفهوم گونه‌ها، شاید خرس قطبی را نتوان به عنوان یک گونهٔ جدا در نظر گرفت. برای مثال دی‌ان‌ای میتوکندریایی خرس قهوه‌ای ایرلندی که منقرض شده‌است به صورت ویژه‌ای به خرس‌های قطبی نزدیک است. مقایسهٔ میان دی‌ان‌ای هسته‌ای خرس قطبی و قهوه‌ای نشان می‌دهد که الگوی آن‌ها متفاوت است و از نظر ژنتیکی می‌توان گفت دو کلاد متفاوت را تشکیل می‌دهند که نزدیک به ۶۰۳ هزار سال پیش از هم فاصله گرفته‌اند. پژوهش‌های امروزی، دیگر به صورت جدا جدا DNA را بررسی نمی‌کند (مانند میتوکندری یا هسته) بلکه به مقایسهٔ یک ژن کامل می‌پردازد و بر اساس این نوع روش تحقیق خرس‌های قطبی و قهوه‌ای در ۴۰۰ هزار سال پیش از هم جدا شده‌اند. خرگوش صحرایی قهوه‌ای
زیستگاه این حیوان در علفزارها، بیشه‌زارها و مناطق نیمه‌بیابانی است. این خرگوش از انواع علف‌ها و بوته‌ها تغذیه می‌کند. مدفوع‌خواری که رفتاری معمول در بین خرگوش‌هاست در این حیوان نیز دیده می‌شود. این کار برای این انجام می‌شود که غذا مدت بیشتری در دستگاه گوارش بماند و حداکثر مواد مغذی آن گرفته شود ضمن اینکه میکروب‌های موجود در آن نیز ارزش تغذیه‌ای دارند. خرگوش صحرایی قهوه‌ای
دوره بارداری ایشان ۴۲ روز است و یک تا سه توله خرگوشک پس از وضع حمل چشم به جهان می‌گشایند. آنها قادر هستند در یک سال چهار مرتبه باردار شوند. یکی از ویژگی‌های خرگوش‌های صحرایی که آن‌ها را از خرگوش‌های دیگر متمایز می‌کند تولد نوزادان با چشمان باز است که کمی پس از تولد قدرت حرکت هم دارند. قو
قوهای گنگ از جمله بزرگ‌جثه‌ترین قوها هستند. طول بدنشان میان ۱٫۴۵ تا ۱٫۶ متر است، طول بال‌های باز شده آن‌ها به ۲ متر می‌رسد، و رنگ همه پرهایش سفید است. جثه قوی گنگ به اندازه قوی فریادکش ولی بزرگ‌تر از قوی کوچک است و نشانه تشخیص آن از هر دوی آن‌ها، منقار نارنجی با قاعده برآمده و سیاه می‌باشد. منقار پرندهٔ نر اندکی بزرگ‌تر از منقار پرندهٔ ماده‌است و هر دو زایده‌ای سیاه‌رنگ و گوشتی در جلوی چشم‌ها و بالای نوک دارند. جوجه‌ها به رنگ قهوه‌ای نقره‌ای هستند با زیربدن سفید و نوک سیاه. قوهای جوان دارای رنگ خاکستری-قهوه‌ای محو هستند که در پایان سال یکم زندگی به سفیدی خواهد گرایید. نوک آن‌ها با گذشت زمان صورتی‌تر می‌شود تا آنکه به سیاهی گراید. سیاه‌گوش
البته "کاراکال" در مقایسه با خویشاوند گربه‌سان خود یوز، حیوانی کوچک‌تر، ضعیف‌تر و کندتر است. به همین جهت یوز حیوان شکاری بسیار مرغوب‌تر و محبوب‌تری از "کاراکال" بود و "کاراکال" بیشتر برای شکار حیوانات کوچک مثل خرگوشها و غزالهای جوان پرورش داده می‌شد. علی نسوی که متخصص نگهداری از حیوانات شکاری بود در بازنامه خود می‌نویسد که "کاراکال" فقط برای شکار خرگوش صحرایی مناسب است با این حال از یک استاد دیگر این فن، ابوالقاسم اصفهانی، نقل می‌کند که "کاراکال" توانایی شکار مرغابی، هوبره و درنا را هم دارد. جلبک قهوه‌ای
جلبک‌های قهوه‌ای متحرک نیستند اما [[گامت]]‌ها (کامه‌ها) و هاگ‌های متحرک تولید می‌کنند. این نوع جلبک‌ها تولید مثل جنسی و غیرجنسی دارند به طوری که در تولید مثل غیر جنسی با قطعه قطعه شدن [[ریسه]] و [[هاگ]]‌ها تکثیر می‌شود و در تولید مثل جنسی که بسیار هم پیچیده‌است، گامت‌ها در اندام‌های جنسی نر و ماده به صورت جداگانه تولید می‌شوند که پس از ترکیب آن‌ها با یکدیگر، تخم تشکیل می‌شود.[[رده:جلبک قهوه‌ای|جلبک قهوه‌ای]] [[رده:جانداران پدیدآمده در تیتونین]] [[رده:جانداران پدیدآمده در ژوراسیک پسین و هنوز منقرض‌نشده]] [[رده:زیست‌شناسی اقیانوسی]] [[رده:ناجورتاژکان]] منطقه گردشگری کپز
از ویژگی‌های بارز این منطقه می‌توان به وجود صخره‌های عظیم، سر به فلک کشیده و یکنواخت آن اشاره کرد که انسان در به وجود آوردن آن هیچ نقشی نداشته‌است. طبیعت اطراف دره کپز دارای پوشش گیاهی خاص و انواع درختان میوه از قبیل تمشک و زالزالک می‌باشد. همچنین این منطقه زیستگاهی برای انواع وحوش از قیل خرس قهوه‌ای، گرگ، روباه و انواع پرندگان می‌باشد. قو
پوشش پرروی بدن هر دو جنس نر و ماده یک شکل است؛ با این حال، نرها از لحاظ جثه و وزن بزرگتر از ماده‌ها هستند. نژادهای قوی ساکن در نیمکره شمالی دارای پوشش پر کامل سفیدند ولی نژادهایی که در نیمکره جنوبی زندگی می‌کنند دارای پرهای مختلط سفید و سیاه بر بدن خود هستند. پرهای سفید در قوها به‌همراه نیازشان برای به زیر پوشش بردن قلمروشان فرگشت پیدا کردند؛ چرا که قوهایی با پر سفید بیشتر می‌توانستند حضور فیزیکی خود را به نمایش بگذارند. قوهایی با بیشترین حس قلمروخواهی، در عین حال، بیشترین تولید صدا را نیز دارند که تأییدی بر این نگره است. خرگوش قهوه‌ای
خرگوش قهوه‌ای یا براون بانی فیلم هنری مستقلی از وینسنت گالو محصول سال ۲۰۰۳ است که به جشنواره فیلم کن همان سال راه یافت. سکانس بی‌پردهٔ حاوی سکس دهانیِ صحنه‌سازی‌نشده بین گالو و کلویی سونی، و جدل قلمی بعدی بین راجر ایبرت منتقد آمریکایی و کارگردان فیلم، شهرت فیلم را دوچندان کرد. ایبرت ابتدا آن را «بدترین فیلم تاریخ جشنواره کن» نامید اما بعدها با دیدن نسخهٔ ادیت‌شدهٔ فیلم، نظرش را تعدیل کرد. خرس
خرس‌ها بزرگ‌ترین گوشت‌خواران خشکی‌زی هستند و بزرگ‌ترین آن‌ها خرس قطبی است. خرس قطبی نر بالغ بین ۲/۴ تا ۳ متر طول و بین ۳۵۰ تا ۷۰۰ کیلوگرم وزن دارد و کوچک‌ترین گونه، خرس‌های آفتاب هستند که طولی بین ۱ تا ۱/۴ متر و وزنی بین ۲۵ تا ۶۵ کیلوگرم دارند. در دوران ماقبل تاریخ نیز گونه‌ای خرس موسوم به خرس‌دد در قاره آمریکا می‌زیسته که طولی معادل ۳/۴ متر و وزنی در حدود ۱۴۰۰ کیلوگرم داشته و امروزه این خرس منقرض شده است. وزن خرس‌ها در فصول مختلف سال متغیر است و معمولا در پایان فصل سرد خرس‌ها به دلیل مصرف ذخایر چربی در بدن، دچار کاهش وزن می‌شوند. خرس‌ها دارای دودیسی جنسی بوده و نرها اندازه ی بزرگ‌تری دارند. این تفاوت اندازه در گونه‌های بزرگ‌تر خرس‌ها مشهودتر است. زغال قهوه‌ای
زغال قهوه‌ای، یا زغال سنگ قهوه‌ای لیگنیت ، نوعی زغال سنگ به رنگ قهوه‌ای مایل به سیاه است، که درجه زغال‌شدگی آن، بین زغال نارس و زغال بیتومینه می‌باشد. قدرت حرارتی زغال قهوه‌ای کمتر از ۸۳۰۰ بی.تی. یو است. معمولاً اثراتی از ساخت اولیه گیاهی در آن پیدا می‌باشد. ذخیره ته‌نشستی از سنگواره‌های کربنی، جامد، سیاه مایل به قهوه‌ای و آتشگیر است. کاغذکنان
گونه‌های شاخص جانوری: گونه‌های شاخص جانوری منطقه حفاظت‌شده کاغذکنان اعم از پستانداران شامل پلنگ، کل و بز، آهو، سیاه‌گوش، خرس قهوه‌ای، گربه وحشی، کفتار، رودک، تشی، راسو، جوجه‌تیغی، سمور سنگی، شنگ، گراز، گرگ، روباه، خرگوش، سنجاب زمینی، خفاش نعل اسبی مدیترانه‌ای و انواع مختلفی از جوندگان می‌باشند. خرس قهوه‌ای
خرس قهوه‌ای در حالت عادی در شب فعالیت می‌کند. در تابستان بیش از ۱۸۰ کیلوگرم چربی ذخیره می‌کند که او را قادر می‌سازد در طول زمستان که خیلی سست می‌شود مقاومت کند. با این حال آن‌ها زمستان‌خواب نیستند و به آسانی بیدار می‌شوند. هم نر و هم ماده این حیوان در زمستان در غار یا لانه به سر می‌برند. خرس قهوه‌ای بسیار گوشه‌گیر است، با این حال ممکن است آن‌ها در تعداد زیادی به دور منبع غذایی بزرگ، در کنار هم جمع شوند و یک سلسله‌مراتب اجتماعی را بر پایه سن و اندازه‌شان تشکیل دهند. خرس
خرس‌های نر، قلمرو‌طلب هستند و جهت تعیین قلمرو بر روی درختان خراش ایجاد کرده و بوی خود را بر جا می‌گذارند. پانداها معمولاً به وسیله ادرار کردن قلمرو خود را تعیین می‌کنند. خرس‌های نر برای به دست آوردن خرس ماده یا تعیین قلمرو، ممکن است با هم درگیر شوند و طی این درگیری‌ها به شدت زخمی شوند. دوره بارداری در خرس ها بین ۶ تا ۹ ماه به طول می‌انجامد و تا چهار توله متولد می‌شوند. پاندا ممکن است دوقلو بزاید اما فقط به یکی از توله‌ها رسیدگی کرده و توله‌ی دیگر را رها کرده تا بمیرد. شیر خرس‌ها بسیار غنی و حاوی چربی فراوان و آنتی‌بادی‌ها بوده و ممکن است تا یک سال شیردهی به توله‌ها ادامه یابد. خرس کودیاک
خرس کودیاک نوعی خرس قهوه‌ای بزرگ است که در سواحل آلاسکا زندگی می‌کند و خرس قهوه‌ای آلاسکا هم نامیده می‌شود. خرس قهوه‌ای
وقتی خرس قهوه‌ای مصدوم شد با صدای بسیار بلندی می غرّد ولی در حالت عادی با ترساندن و عصبانیت و تولید صدای زیر به وسیله به هم ساییدن دندان به دیگران هشدار می‌دهد. آن‌ها تقریباً همیشه از مواجه شدن با انسان خودداری می‌کنند. خرس آبی
کندرو تباران شاخه‌ای از سلسلهٔ جانوران است با گونه‌های خرد جثه و با طول کمتر از نیم میلی‌متر که ویژگی آن‌ها اتصال لَپ‌های پیشامغز به نخستین گره شکمی (abdominal ganglia) است؛ این جانوران چهار جفت پای شکمی دارند که به چنگال یا پنجه ختم می‌شود و بدنشان بندهای سطحی و پوستک غیر کیتینی دارد. خرس قطبی
در حالت کلی خرس‌های قطبی بیشتر دوست دارند که تنها زندگی کنند اما اغلب دیده شده که با هم ساعت‌ها بازی کنند و حتی در حالتی که یکدیگر را در آغوش گرفته‌اند بخوابند. نیکیتا اوفسیانیکف (Nikita Ovsianikov) که یک جانورشناس است گفته‌است که خرس‌های قطبی بالغ نر توان دوست یابی بالایی دارند. بچه خرس‌ها هم به شدت بازیگوش‌اند. خرس‌های نر جوان معمولاً با هم کُشتی می‌گیرند تا خود را برای درگیری‌های جدی تر هنگام فصل جفتگیری آماده کنند. خرس‌های قطبی معمولاً ساکتند و گهگاه با صداهای خاصی با هم تماس می‌گیرند. خرس‌های ماده با بچه‌هایش به صورت صدای ناله و پوف کردن تماس می‌گیرد، بچه‌ها (خرس‌هایی که بالغ نیستند) هم با صدایی شبیه بع بع پریشانی خود را ابراز می‌کنند. بچه خرس‌ها موقع شیر خوردن ممکن است صدایی مانند زمزمه از خود درآورند. خرس‌های قطبی هرگاه نگران شوند صدایی مانند پوف و خرخر درمی‌آورند، صداهایی مانند غرش و هیس هیس از نشانه‌های خشم آن‌ها است. به جای گذاشتن آثار شیمیایی هم از دیگر روش‌های ارتباطی آن‌ها است. آن‌ها بوی خود را در محلی که بوده‌اند به یادگار می‌گذارند تا ردپایشان حفظ شود تا دیگری بتواند در محیط خشن قطب آن‌ها را پیدا کند. خرس خاکستری
خرس خاکستری یا خرس گریزلی گونه‌ای از خرس قهوه‌ای می‌باشد که عموماً در ارتفاعات مناطق غربی آمریکای شمالی زندگی می‌کند. گمان می‌رود که خرس خاکستری از نژاد خرس‌های گریزلی سیاه مشتق شده باشد که در حدود ۱۰۰۰۰۰ سال پیش، از مناطق شرقی روسیه وارد آلاسکا و ۱۳۰۰۰ سال پیش با عبور از آلاسکا وارد مناطق جنوبی شده‌است.خرس‌های گریزلی معمولاً حیواناتی منزوی بوده و به تنهایی زندگی می‌کنند. البته خرس‌های گریزلی در زمان مهاجرت ماهی‌های آزاد در کناره سواحل و رودخانه‌ها و دریاچه‌ها و تالاب‌ها برای صید ماهی تجمع می‌کنند. خرس‌های ماده هر دو سال یک بار، یک تا چهار توله به دنیا می‌آورند (معمولاً دو توله) که دارای جثه کوچکی بوده و فقط در حدود ۵۰۰ گرم وزن دارند. خرس ماده نسبت به توله‌هایش حساس است و اگر احساس خطر کند دست به حمله می‌زند. در مجموع این حیوان معمولاً از انسان‌ها دوری کرده و تا زمانی که احساس خطر یا نگرانی نکند به انسان حمله نمی‌کند. جلبک قهوه‌ای
جلبک‌های قهوه ای در سواحل صخره‌ای و دریاهای سرد زیست می‌کنند، به ویژه در مناطقی که جزر و مد شدید حکمفرما است. این نمونه‌ها دارای رنگینه‌های کلروفیل (سبز) و کارتن (نارنجی و قرمز) هستند. همچنین در سلول‌های جلبک قهوه ای ممکن است مقدار زیادی [[اسید آلژینیک]]، مواد بین سلولی را تشکیل دهند. این ماده لزج و چسبناک بوده و گاهی ممکن است تا ۲۵ درصد وزن خشک جلبک را تشکیل دهد. در صنعت از اسید آلژینیک استفاده‌های زیادی می‌شود که از آن جمله می‌توان به ساخت و تولید امولسیون اشاره کرد که برای براق کنندگی در صنایع کاغذسازی به کار گرفته شود. سلول جلبک‌های قهوه ای در قسمت پهلوها دارای تاژک‌های نامساوی هستند. برخی از جلبک‌ها دارای ساختمانی شبیه به برگ، ساقه، ریشه و گاهی [[گل‌آذین]] هستند. جلبک قهوه‌ای
فئوفیتا یا جلبکهای قهوهای عمدتاً [[ماکروفیت]] بوده و تنها تعداد اندکی گونه میکروسکوپی که بیشتر فرم رشتهای دارند در این شاخه جای می‌گیرند. به استثناء چند گونه که ساکن آبهای شیرین هستند، بوده و c و 2 c1 ،a اغلب جلبکهای قهوهای در آبهای شور رشدمیکنند. این جلبکها حاوی کلروفیل رنگ خود را از رنگدانه [[فوکوگزانتین]] می‌گیرند. علاوه بر لامینارین، که فرم اصلی ذخیره‌ای است، مانیتول، ساکارز و گلیسرول نیز در این جلبکها انباشته می‌شوند. کلپ‌ها گروهی از جلبک‌های قهوهای هستند که طول برخی از آنها مانند ماکروسیستیس به ۶۰ متر می‌رسد. برخی جلبک‌های قهوهای، تمایزات سلولی مشخصی ایجاد می‌کنند که می‌تواند به فرم [[پارانشیم]] کاذب یا حقیقی دیده شوند. دیواره سلولی از سلولز ساخته شده که توسط لایه‌ای از مواد لغزنده که از آلژینات و ترکیبات ترکیبات مشابه آن مانند [[فوکوئیدان]] تشکیل شده‌اند احاطه می‌شود. از این رو، کاربرد عمده جلبک‌های قهوه‌ای تولید همین ترکیبات خارج سلولی است. خرس قهوه‌ای
آن‌ها جانورانی همه‌چیزخوار هستند و از محصولات متنوع گیاهی استفاده می‌کنند شامل: توت، ریشه درختان، جوانه، قارچ و همچنین فراورده‌های گوشتی مثل ماهی، حشره، و پستانداران کوچک. آن طور که مشهور است آن‌ها گوشتخوار نیستند. خرس قهوه‌ای بیش از ۹۰٪ از انرژی غذایی خود را از مواد گیاهی بدست می‌آورد. ساختار فک آن‌ها متناسب با نوع غذایی آنان است. دندان‌های آن‌ها بیش از سایر گوشتخواران پهن شده‌است. نوع غذای آنان به‌طور چشمگیری بستگی به منطقه زندگی آن‌ها دارد. مثلاً خرس‌هایی که در یلوستون هستند در طول تابستان مقدار زیادی حشره بید می‌خورند. بعضاً ۴۰٬۰۰۰ بید در روز می‌خورند و این مقدار ممکن است نیمی از انرژی سالانه آنان را فراهم کند. حفره درخت
خرس‌های سیاه آسیایی، همچنین برای نمونه خرس هیمالیا (Lat.: "Ursus thibetanus") شناخته می‌شوند، در مناطق شمالی دامنه، مانند استان پریموری (Primorye) روسیه، چین و هر دو کره ترجیح می‌دهند دوره‌های زمستانی را در حفره درختان بزرگ بگذرانند، جایی که ماده‌ها نیز توله‌ها را می‌زایند. تهدیدها شامل جنگل‌زدایی گسترده در این کشورها، همراه با شکار مستقیم خرس‌های زمستانی - با تخریب انتخابی بهترین درختان حفره‌دار است. در روسیه، تلاش‌هایی (گاه موفق) برای بازسازی چنین درختان شکسته انجام می‌شود. متأسفانه تنها بخش کوچکی از درختان آسیب دیده را می‌توان در پریموری جایی که جنگل‌ها بدون در نظر گرفتن نیازهای جانوری بزرگ قطع شده‌اند ترمیم نمود. انتخاب درهم گسیخته
جمعتی از خرگوش‌ها را فرض کنید که رنگ خزهای آن‌ها شامل دو رنگ غیر غالب سیاه و سفید می‌شود. خزهای سیاه را با B و خز سفید را با b نمایش می‌دهیم. خرگوشی با ژنوتیپ BB دارای فنوتیپ خز سیاه و خرگوشی با ژنوتیپ Bb دارای خز خاکستری (تلیفق خزهای سیاه و سفید خاکستری دیده می‌شود) و ژنوتیپ bb دارای خز سفید است. خرس قطبی
رنگ خرس قطبی، سفید شیری است و بینی و دهان و چشمانش سیاه هستند. در یک روز آفتابی با یک دوربین معمولی از فاصله ۱۰ کیلومتری می‌توان بینی او را دید و اگر او را در جایی غیر از قطب نگهداری کنند، رنگ موهایش کم‌کم خاکستری می‌شود. خرس قطبی نرِ بالغ حدود ۲۶۰ سانتیمتر قد و ۴۵۰ کیلوگرم وزن، و ماده آن حدود دو متر قد و ۲۵۰ کیلوگرم وزن دارد. جالب این است که تولهٔ او هنگام تولد چندان بزرگتر از یک موش صحرایی نیست و فقط حدود نیم کیلوگرم وزن دارد. توله‌های خرس قطبی دندان ندارند و پوستشان بدون مو است و به مراقبت مداوم مادرشان نیازمندند. آن‌ها پس از سه ماه که برای نخستین بار از لانه‌شان بیرون می‌آیند حدود ۱۳ کیلوگرم وزن پیدا کرده‌اند. شیر خرس قطبی ۹ برابر از شیر گاو چربتر است و سبب رشد سریع توله‌ها می‌شود. خرس برگمن
خرس برگمن نام یک زیرگونه از گونه خرس قهوه‌ای است. خرس قهوه‌ای
در یک مطالعه با استفاده از رادیو تله‌متری در در خاور دور روسیه ۴۴ مورد رویارویی بین خرس قهوه‌ای و ببر سیبری مشاهده شد که از این تعداد در ۲۰ مورد کار به جدال دو حیوان کشید. در ۵۰ درصد نبردها خرس قهوه‌ای کشته شده، در ۲۷ درصد ببرها کشته شده و در ۲۳ درصد نیز هر دو حیوان زنده مانده و به نبرد پایان دادند. یکی از دلایل برخورد زیاد این دو جانور این است که بعضی خرس‌های قهوه‌ای گرسنه پس از بیدار شدن از خواب زمستانی به دنبال ببرها می‌روند تا شکار آن‌ها را بدزدند. در نتیجه ممکن است حضور ببرها به نفع خرس‌های قهوه‌ای به ویژه خرس‌های بزرگ باشد که با تعقیب رد پای آن‌ها به سراغ لاشه جانورانی بروند که خودشان توانایی شکارشان را ندارند. خرس خاکستری
خرس‌های گریزلی ماده بالغ، وزنی بین ۱۳۰ تا ۱۸۰ و خرس‌های نر وزنی بین ۱۸۰ تا ۳۶۰ کیلوگرم دارند. طول متوسط این‌گونه ۲۳۰ سانتیمتر، قامت متوسط آنها در حالت چهار دست و پا ۱۴۵ سانتیمتر بوده و در حالت ایستاده به حدود ۲۸۰ سانتی متر می‌رسد.این گونه کوچک تر از دوزیرگونه دیگر خود خرس قهوه ای وخرس قطبی است. قو
پاهای قو در حالت کلی به رنگ خاکستری است، به استثنای گونهٔ قوی ساکن آمریکای جنوبی که پاهای صورتی دارد. رنگ نوک نیز تغییرپذیر است: چهار نژاد قوی ساکن در بخش‌های نزدیک قطب شمال نوک‌های سیاه با معدود موارد زرد دارند و دیگر گونه‌ها دارای نوک‌های قرمز و سیاه هستند. با این‌که در حالت کلی پرندگان دندان ندارند، قوها در این مورد استثنا شمرده می‌شوند. ردیف شیارهای کوچک روی منقار به آن‌ها توانایی گرفتن و خوردن جانوران آبزی ریز را می‌دهد. دم قوها نقش هدایت‌کنندهٔ هوایی آن‌ها را بازی می‌کند و درهنگام پرواز به کمکشان می‌آید. شکل دوکی‌شکل دم باعث می‌شود که قوها بتوانند تعادل خود در هوا را حفظ کرده و به‌سادگی در آن تغییر جهت دهند. فردی، مورچه سیاه
فرِدی یک مورچهٔ سیاه بسیار باهوش و شجاع است که در جنگلی همراه با دوستانش زندگی می‌کند و هر مشکلی که در جنگل پیش بیاید را با زیرکی برطرف می‌کند. او همیشه با پوشیدن شالی قرمز رنگ که خالهای مشکی دارد، جلب توجه می‌کند. کنه یکی از دوستان نزدیک فردی است و اسبش یک ملخ است. یک کفشدوزک هم نقش سگ او را دارد. خرس آبی
چشمگیرترین نکته درباره این جانور توانایی سازگاری در هر زیستگاهی با هر اندازه از خشکی یا نم است و در جاهایی مانند استوا، هیمالیا و … هم دیده شده‌اند. اندازه بیشتر آن‌ها از ۰٫۳ تا ۰٫۵ میلی‌متر و بزرگترین آن‌ها به کمتر از ۱٫۵ میلی‌متر می‌رسد و سرعت حرکت‌شان نیز آنقدر کند است که به «جانور کُندرو» یا تنبل معروف هستند. کفتار خال‌دار
کفتار خال‌دار فک و دندان‌های قدرتمندی دارد و نیرویی که در هنگام گاز گرفتن وارد می‌کند ۴۰٪ بیشتر از آنِ پلنگ است. توانایی فک کفتار خال‌دار در استخوان‌شکنی هم بیشتر از خرس قهوه‌ای است، به‌طوری‌که دیده شده که کفتارها استخوان‌های بزرگ زرافه به قطر ۷ سانتی‌متر را خرد کرده‌اند. جنگل باغ شادی هرات
زیستگاه‌های پستانداران در منطقه حفاظت‌شده باغ شادی شامل جنگلی کوهستانی با شیب تند، دشتی بیابانی، تپه‌ماهوری و کوهپایه، باغات و… می‌شود و تاکنون در آن، تعداد ۱۸ گونه پستاندار از ۱۳ خانواده شناسایی شده‌است. بسیاری از پستانداران گوشت‌خوار منطقه بنا بر ارجحیت فراوانی غذا و پناه، زیستگاه‌های متنوعی در محیط‌های جنگلی، دشتی، کوهپایه‌ای، کوهستانی، کشتزار و بیابانی دارند. خرس قهوه‌ای به‌عنوان شاخص‌ترین و مهم‌ترین پستاندار تیپ کوهستانی جنگلی منطقه از خانواده خرس‌ها، کاراکال از گربه‌سانان، کفتار از خانواده کفتارها، روباه معمولی و شنی، شغال و گرگ از خانواده سگ‌سانان، گراز و خوک وحشی از مهم‌ترین گونه‌های حیات‌وحش این منطقه هستند و اخیراً، گوزن زرد ایرانی نیز در حال تکثیر می‌باشد. قوچ و میش، اصلی‌ترین پستاندار تیپ تپه‌ماهوری کوهپایه‌ای است که در این منطقه منقرض شده و گله‌های گراز جای آن‌ها را گرفته‌اند. بیشترین پستاندارانی که در مناطق استپی جنگل باغ شادی زیست می‌کنند، شامل گونه‌های کاراکال، روباه شنی، رودک عسل خوار و کفتار می‌شوند. فاکس تریر
این نژاد مخصوص شکار روباه است اما به ندرت به دنبال روباهی که در داخل زمین لانه ساخته می‌رود. این سگ همدم مناسبی می‌باشد و مهارت خاصی درگرفتن موش دارد. نژاد موصاف نسبت به نژاد موسیمی آرامتر بوده، کمتر تحریک پذیر می‌باشد. علاوه بر این شانه کردن نژاد مو صاف آسانتر بوده، سگ خانگی خوبی است. با بچه‌ها هم رفتار خوبی دارد. از نظر ویژگی‌های ظاهری، سگ کوچکی است که حالت چند ضلعی دارد. دم آن را باید تا نیمه کوتاه کرد. از لحاظ رنگ، سفیدی غالب است که در آن لکه‌های خرمایی یا سیاه هم دیده می‌شود. رنگ زیاد اهمیت ندارد زیرا ممکن است لکه‌های گندمگون، قرمز یا نقرهای هم دیده شود. ارتفاع آن‌ها بین ۳۵ تا ۴۰ سانتی‌متر می‌باشد. این سگ‌ها عاشق شکار می‌باشند به‌طوری‌که اگر شکاری پیدا نشود، به طریقی دیگر دندان هایشان را به کار می‌اندازند لذا باید مراقب عابرین پیاده باشید. خرس قهوه‌ای
در فصل بهار غذای اصلی خرس‌های قهوه‌ای در اغلب نقاط دنیا لاشه‌های باقی‌مانده از زمستان، علوفه، شاخه‌ها و گل‌هاست. در تابستان و اوایل پاییز میوه‌ها به ویژه انواع توت اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند و در مناطقی که میوه کمیاب باشد ریشه و پیاز گیاهان نقش مهمی در سبد غذایی خرس‌ها پیدا می‌کند. آن‌ها معمولاً به سراغ غذاهای حیوانی هم می‌روند. در تابستان و پاییز حشرات، لاروها، کرم‌ها و کندوی زنبور عسل از غذاهای مهم این جانوران است. خرس‌های قهوه‌ای که در حوالی ساحل زندگی می‌کنند معمولاً از صدف‌ها و خرچنگ‌ها هم تغذیه می‌کنند. این حیوانات ممکن است پرندگان و تخم‌های آن‌ها را هم بخورند و رژیم غذایی خود را با شکار جوندگان و دیگر پستانداران کوچک تکمیل کنند. سیاه‌خروس
این پرنده ۴۰ تا ۴۸ سانتی‌متر طول دارد و جثه‌اش بزرگ است. پرنده نر سیاه با جلای سبز آبی، زیر بال‌ها سفید با انحنای به درون، دم دوشاخه، دو لکهٔ سفید روی شانه‌ها و یک لکه قرمز تاج‌مانند بالای هر چشم دیده می‌شود. پرنده ماده کوچک‌تر از نر است و به رنگ قهوه‌ای خرمایی به راه راه عرضی تیره بسیار، زیرتنه خاکستری، دم بسیار کوتاه‌تر از نر که انتهایش مستطیلی شکل است و قرمزی بسیار کوچک و ناواضح بالای چشمش دیده می‌شود. این پرنده، پروازی پر سر و صدا دارد و هنگام نمایش‌های جنسی که هنگام غروب و صبح زود انجام می‌گیرد، پرنده نر با سر و صدا، در هوا جست‌هایی تا ارتفاع ۱٫۵ متر می‌زند. خرس
خرس‌ها در اقلیم‌ها و مناطق مختلف جغرافیایی پراکنده هستند. گونه‌های مختلف خرس‌، در چمنزارها، بوته‌زارها، جنگل‌های مناطق حاره‌ای، جنگل‌های پهن‌برگ و سوزنی‌برگ، دشت‌ها، مناطق استپی، کوهستان‌های مرتفع و سردسیر، توندرا، تایگا و رانه‌یخ‌ها، پراکندگی دارند. شهرستان رودان
خرس سیاه آسیایی به عنوان یکی از کمیاب‌ترین و آسیب پذیرترین گونه‌ها در ایران و حتی دنیا، از گونه‌های مهم پستانداران استان هرمزگان به‌شمار می‌رود که از نظر اهمیت بعد از یوز پلنگ در رتبه دوم قرار دارد. این حیوان از جمله پستانداران مورد حمایت و جزء گونه‌های در معرض خطر انقراض است که تنها در بخش‌هایی از شرق استان دیده شده‌است. منطقه رودان یکی از زیستگاه‌های مهم و با اهمیت خرس سیاه در استان است. در چند سال گذشته این گونه با ارزش به کرات توسط دامداران محلی دیده شده‌است. خرس‌ها معمولاً در غارها یا سوراخ‌هایی که بر اثر تخریب و روی هم قرار گرفتن سنگ‌های بزرگ به وجود می‌آید زندگی می‌کنند. خرس کوچک
خرس کوچک یا دُبِّ اصغر (در لاتین: Ursa Minor، در انگلیسی: Little Bear) صورت فلکی کوچکی در آسمان شمالی (نیم کره شمالی) می‌باشد. این صورت فلکی را "بنات النعش صُغریٰ" یا "هفت اورنگ کِهین" هم نامیده‌اند. خرس کوچک یکی از ۸۸ صورت فلکی امروزی است. ستاره قطبی در این صورت فلکی قرار دارد، که همیشه سمت قطب شمال را نشان می‌دهد. خرس
حس بویایی در خرس‌‌ها بسیار قوی است و بویایی آن‌ها قوی‌تر از سگ و بسیاری از پستانداران دیگر است. بویایی، مهم‌ترین حس در چرخه ی زندگی خرس‌هاست و آن‌ها برای یافتن غذا، ارسال پیام به سایر خرس‌ها، تعیین قلمرو، یافتن رقبا و همچین برای جفت‌یابی، به حس بویایی وابسته‌اند. خرس‌ها همچنین بر خلاف بسیاری از گوشت‌خواران، قادر به دید رنگی هستند. خرس‌ها در حال حاضر در ۶۰ کشور زندگی می‌کنند و اغلب در نیمکره شمالی و در قاره‌های آسیا، اروپا و آمریکای شمالی تراکم بیشتری دارند. خرس عینکی یا "خرس آند" یک استثنا بوده و فقط در نیمکره جنوبی و در اطراف رشته کوه‌های آند در آمریکای جنوبی یافت می‌شود. خرس آفتاب گونه‌ای خرس است که در جنوب شرقی آسیا و در هر دو نیمکره زیست می‌کند و خرس اطلس به عنوان زیرگونه‌ای از خرس قهوه‌ای در شمال آفریقا پراکندگی داشته و در دهه ۱۸۷۰ میلادی، منقرض شده است. خرس غارنشین
اندازه خرس‌های غارنشین را می‌توان با بزرگ‌ترین خرس‌های امروزی یعنی خرس کودیاک و خرس قطبی مقایسه کرد. نرها در این گونه بین ۳۵۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم وزن داشتند در حالی که ماده‌ها کوچک‌تر بودند و بین ۲۲۵ تا ۲۵۰ کیلوگرم وزن داشتند. با وجود اندازه بزرگ بررسی دندان‌های خرس غارنشین نشان می‌دهد که خرس غارنشین یک جانور گیاه‌خوار بوده‌است. جلبک قهوه‌ای
جلبک‌های قهوه‌ای تقریباً شامل تمامی جلبک‌ها بوده و بیشتر آن‌ها از نظر اندازه نیز بزرگند. جلبک صابونی و پارویی و بند پوتینی از بهترین نمونه‌هایً شناخته شدهٔ جلبک‌های قهوه‌ای می‌باشند. جلبک‌های قهوه‌ای معمولاً در مناطق متوسط ساحل دریاها زندگی می‌کنند. آن‌ها اغلب به‌طور فراوان در بعضی مناطق سواحل صخره ای برای بدست آوردن غذا یا برای لقاح دور هم جمع می‌شوند. بعضی از جلبک‌های قهوه ای نیز بهترین منبع ید برای بدن هستند. جلبک‌های قرمز معمولاً کوچکتر و ظریف‌تر از جلبک‌های قهوه ای هستند. این جلبک‌ها در مناطق عمیق ساحلی و در اطراف یا زیر سطح جزر و مدی زندگی می‌کنند و بعضی از آن‌ها پوشیده از لایه‌های آهکی هستند. خرس آبی
این گونه‌ی زیستی به مرور زمان، توانایی تحمل شرایط خطرناک و آسیب‌رسان را به دست آورد. این جانوران بر اثر تکامل، از یک پروتئین محافظتی عجیب بهره‌مند شدند که از DNA آنها در مقابل اثرات مخرب امواج رادیواکتیو محافظت می‌کند. این پروتئین ظاهرا به طور فیزیکی به DNA می‌چسبد و بدون اینکه در عملکردهای عادی آن اختلال ایجاد کند، از آن محافظت می‌کند. منطقه حفاظت‌شده انگوران
بسیاری از پستان‌داران گوشت‌خوار بومی ایران همچون خرس قهوه‌ای، پلنگ ایرانی، گرگ خاکستری، کفتار راه‌راه، گربه جنگلی، شغال، گورکن و روباه قرمز و همین‌طور وشق اورآسیایی و سمور جنگلی که از حیوانات بسیار کمیاب ایران هستند، در این منطقه دیده شده‌اند. قوچ و میش یا همان گوسفند وحشی، کل و بز یا همان بز کوهی، آهوی گواتردار ایرانی و گراز نیز از مهمترین علفخواران بومی انگوران هستند. خرس قطبی
تنها خرسی که از دیدگاه بزرگی با خرس قطبی برابری می‌کند، خرس کودیاک است که یک زیرگونه از خرس قهوه‌ای است. سنگینی خرس‌های قطبی نر بالغ بین ۳۵۰ تا ۷۰۰ کیلوگرم است آن‌ها بین ۲٫۴ تا ۳ متر طول دارند. رکوردهای جهانی گینس متوسط وزن خرس‌های نر بالغ را بین ۳۸۵ تا ۴۱۰ کیلوگرم و فاصلهٔ شانه‌های آن‌ها تا زمین را ۱۳۳ سانتیمتر اعلام کرده‌است که اندکی از متوسط خرس‌های کودیاک کوچکتر است. البته گفته شده که متوسط خرس‌های نر دریای بوفورت ۴۵۰ کیلوگرم سنگینی دارند. سنگینی خرس‌های ماده نزدیک به نصف سنگینی خرس‌های نر است آن‌ها بین ۱۵۰ تا ۲۵۰ کیلوگرم سنگینی دارند و طول آن‌ها در مجموع ۱٫۸ تا ۲٫۴ متر است. در مواردی هم سنگینی متوسط خرس‌های ماده برابر با ۲۶۰ کیلوگرم اعلام شده‌است. البته سنگینی ماده‌ها در دوران بارداری تا ۵۰۰ کیلوگرم می‌رسد. خرس‌های قطبی در میان پستانداران به بالا بودن میزان دودیسی جنسی شهره اند، تنها پستانداران قابل مقایسه با آن‌ها از این نظر، خانوادهٔ فک بندری مانند فک‌های فیلی است. داده‌های ثبت شده از بزرگترین خرس قطبی در جهان، مربوط به یک خرس نر است که در سال ۱۹۶۰ در شمال غرب آلاسکا شکار شد، این خرس ۱۰۰۲ کیلوگرم سنگینی داشت. طول این خرس در حالت ایستاده ۳٫۳۹ متر بود. ارتفاع شانه‌های یک خرس قطبی بالغ بین ۱۲۲ تا ۱۶۰ سانتیمتر است. همهٔ انواع خرس، دم کوتاهی دارند با این حال دم خرس قطبی از همه کوتاه‌تر است و بین ۷ تا ۱۳ طول دارد. کرم قهوه‌ای
این اصطلاح در اشاره به رنگ پرها در نام گونه‌های پرنده طاووسک بوته‌ای ایزابلینا، چکچک دشتی و سنگ‌چشم دم‌سرخ و همچنین در سایر توصیف‌های پرندگان یافت می‌شود. اختلال رنگدانه ژنتیکی "ایزابلینیسم" که در پرندگان دیده می‌شود، از کلمه رنگی مشتق شده‌است و نوعی سفیدگرایی است که به دلیل کاهش یکنواخت در تولید و بیان ملانین ایجاد می‌شود و در نتیجه مناطقی از پرهای پشت پرنده که معمولاً سیاه هستند، به شدت محو می‌شود. یا در ظاهر ایزابلین می‌شوند. ایزابلینیسم در چندین گونه پنگوئن گزارش شده‌است. خرگوش اروپایی
خرگوش‌های اروپایی پستاندارانی قهوه‌ای رنگ با طول ۳۴ تا ۴۵ سانتیمتر و وزن تقریبی ۱٫۳ تا ۲٫۲ کیلوگرم هستند. نژادهای خرگوش‌های اهلی اندازه‌های متفاوتی دارند اما بیشتر آنها بزرگتر از همتایان وحشی خود هستند. خرس تنبل
پیکر خرس تنبل به بلندی ۱۵۰ تا ۱۹۰ سانتی‌متر می‌رسد. پشم بلند و پرپشت او به رنگهای قهوه‌ای تیره با ته‌رنگ سرخ تا سیاه دیده شده‌است. این خرس را می‌توان از از پشمهای روشن ۷ گونه در سینه‌اش شناخت. خرس تنبل پوزه‌اش روشن و بلند، بینی‌اش سیاه و لبهایش بی‌مو است. این ریخت پیامد فرگشت و موریانه‌خواری این خرس است. ناخنهای بلند و استخوانی پاهای پرتوانش را نمی‌تواند به‌توبکشد، با آن‌ها زمین را می‌کند. خرسهای تنبل نر میان ۸۰ تا ۱۴۰ کیلوگرم وزن دارند و کمی بزرگتر از مادگان هستند. وزن مادگان کم و بیش ۵۵ تا ۹۵ کیلوگرم است. جای پنجه پاهایش با جای پای آدمیزاد همسانی نزدیکی دارد. گنجشک صخره
دارای پشت و بال های قهوه ای طرح دار است. شغال طلایی
شغال طلایی به‌طور کلی شبیه به یک گرگ کوچک است، با این تفاوت که رنگ آن روشن‌تر، بدنش لاغرتر، پوزه‌اش باریک‌تر و دمش کوتاه‌تر است و پوشش زمستانی اش به رنگ گندمگون مایل به سرخ است. شغال زرد از نظر ژنتیکی نیز بیشتر به گرگ خاکستری، کایوت و گرگ اتیوپیایی نزدیک است تا به شغال پشت‌سیاه و شغال پهلونواری. این حیوان حتی قادر به جفت‌گیری با گرگ‌ها (و همین‌طور سگ که نوع اهلی گرگ است) و زایش توله‌های بارور دورگه است و جمعیت‌های دورگهٔ شغال و گرگ در سنگال و بلغارستان کشف شده‌اند. پارک ملی کیاسر
گونه‌های جانوری مهم منطقه مرال، شوکا، پلنگ، خرس قهوه‌ای، گراز، شغال، روباه معمولی، گربه جنگلی، گربه وحشی، راسو، سمور سنگی، تشی، کرکس، سارگپه جنگلی، کبوتر جنگلی، کبک، کوکو و هدهد. وجود تنوع زیستی بالا، جنگلهای کم‌نظیر و کم دست خورده هیرکانی، گونه‌های باارزش شوکا و مرال زمینه فعالیت‌های گردشگری را در این پارک مهیا ساخته‌است. موش کور
= مشخصات ظاهری = موش کور ها دارای بدنی استوانه ای، گردنی کوتاه، چشمها و گوش های خیلی کوچک که معمولا با خز بدنشان پوشانده شده است و مخفی است، پاهای جلویی بزرگ و پرقدرت است و ساختاری شبیه بیل حفاری دارد و دارای پنچ انگشت بعلاوه ی یک شبه انگشت شصت اضافی است، پاهای عقب کوچک تر، پوزه بسیار باریک و سوراخ های بینی در سطح بالایی پوزه قرار دارند، پوزه و پاها تقریباً بدون مو و به رنگ روشن(تقریباً سفید مایل به صورتی است. پارک ملی اوره پاسفیک
خرس قهوه‌ای از حیوانات این پارک است. سایر پستانداران متداول شامل روباه سرخ، قاقم، راسوی کوچک، میناکور آمریکایی و سمور جنگلی است همچنین جمعیت موس در این پارک رو به افزایش است. موش قطبی نروژی و وشق اوراسیایی از حیوانات نادر این پارک هستند. پاسفیک یکی از مناطق در نروژ است که حشره‌خوار لاکسمان در ان وجود دارد. دامداری گوزن شمالی در پارک مجاز است، اگرچه این منطقه بیشتر در زمستان استفاده می‌شود زیرا گله‌ها برای تابستان‌ها به Varangerfjorden منتقل می‌شوند. سگ‌راکون از گونه‌های معرفی‌شده در اروپا است که اولین بار در سال ۱۹۸۳ در منطقه پارک ملی مشاهده شد. خرگوش آمامی
خرگوش آمامی دارای پاهای عقب کوتاه، بدنی تقریباً تنومند، پنجه‌هایی بزرگ و خمیده برای حفاری و گاهی اوقات بالا رفتن از چیزها است. گوش‌هایش بسیار کوچکتر از دیگر خرگوش‌ها یا خرگوش‌های صحرایی است. خز خرگوش ضخیم، پشمی و تیره است؛ در قسمت‌های بالایی قهوه‌ای رنگ است و در کناره‌ها به قرمز-قهوه‌ای می‌گراید. خرگوش پنجه‌هایی سنگین، بلند و بسیار قوی دارد، که در دو پای جلویی تقریباً صاف و در پاهای عقبی خمیده هستند. چشم‌ها در مقایسه با خرگوش‌ها و خرگوش‌های صحرایی ریزتر هستند. وزن متوسط این خرگوش ۲٫۸–۲٫۵ کیلوگرم است. بلک کنیری
"قناری سیاه" دارای توانایی متا انسانی به نام «خروش قناری» است، یک فریاد فراصوت قدرتمند که قادر به تخریب اشیاء، تأثیر بر افراد و اخیراً حتی خرد کردن جمجمه و آب کردن استخوان‌ها است. "قناری سیاه" استاد هنرهای رزمی به ویژه در رشته‌های جودو و بوکس است، به طوری که او را به عنوان یکی از هفت رزمی‌کار برتر دنیای دی‌سی در نظر می‌گیرند. او همچنین اخیراً با استفاده از قابلیت «خروش قناری» قادر به پرواز نیز شده است.سه نسخه مختلف از قناری سیاه در سریال های ارو ورس حضور یافتند. غراب گردن‌قهوه‌ای
این پرنده طولی بین ۵۲ تا ۵۶ سانتی‌متر دارد و به غراب معمولی شبیه است، اما در مقایسهٔ با آن جثه‌اش کوچکتر بوده و منقارش نیز کوچکتر می‌باشد. پرهای سر و گردن پرنده به رنگ قهوه‌ای متمایل به سیاه است و نام غراب گردن قهوه‌ای نیز برگرفته از همین مشخصهٔ آن است. بقیهٔ پرها سیاهرنگ بوده و برقی آبی، بنفش یا آبی متمایل به بنفش دارد. با این حال پرهای این گونه از غرابها خیلی زود کمرنگ شده و به رنگ سیاه متمایل به قهوه‌ای در می‌آید و ممکن است پرنده کاملاً قهوه‌ای رنگ به نظر برسد. پاها و منقار نیز سیاهرنگ هستند. پارک ملی گلستان
۶۹ گونه پستاندار وابسته به ۶ راسته، ۲۱ خانواده و ۵۰ سرده در پارک ملی گلستان شناسایی شده‌است. پلنگ و خرس قهوه‌ای از گوشت‌خواران بزرگ پارک ملی هستند. سمور جنگلی از گوشتخوارانی است که در پارک ملی گلستان زندگی می‌کند و بر ارزش ژنتیکی پارک افزوده‌است. دیگر پستانداران مهم ساکن این جنگل شامل مرال، شوکا، گراز، آهوی ایرانی، گوسفند وحشی (قوچ و میش)، بز کوهی (کل و بز)، گربه جنگلی، تشی، گرگ، وشق، روباه سرخ می‌شود. از راسته خفاشها تاکنون ۱۸ گونه در این پارک شناسایی شده‌است. کفتار
به استثنای گرگ خاکی، همه گونه‌های کفتار مردارخوار و شکارگر هستند. این جانوران در مقایسه با جثه کوچکشان از آرواره‌هایی بسیار قوی برخوردار بوده و سیستم گوارش آن‌ها بسیار قوی است. سیستم گوارش این جانوران دارای مایعات اسیدی مختلفی است که به آن‌ها این امکان را می‌دهد که تمام شکار خود (از جمله پوست، دندان، شاخ، استخوان‌ها و حتی سُم‌ها) را بخورند و گوارش کنند. کفتارها در برخی از رفتارها مشابه گربه‌سانان و در برخی رفتارها مشابه سگ‌سانان عمل می‌کنند. همچنین در ساختار بدنی و اسکلت و دندان‌ها، شباهت‌ها و تفاوت‌هایی با این دو گروه و با یکدیگر دارند. کفتارها جهت تعیین قلمرو از ترشحات غدد مخرجی استفاده می‌کنند. کفتارهای راه‌راه و قهوه‌ای هنگامی که توسط سایر حیوانات مانند شیرها یا سگ‌ها تهدید شوند، معمولاً خود را به مردن می‌زنند اما کفتارهای خال‌دار، با حیوان متجاوز مبارزه می‌کنند. همچنین کفتارهای خال‌دار بسیار پُر سر و صدا هستند و انواع مختلفی از صداها را تولید می‌کنند اما کفتارهای راه‌راه معمولاً ساکت هستند و صداهای محدودی ایجاد می‌کنند. خرس ماه
خرس ماه یا خرس سیاه آسیایی یا خرس یقه‌دار گونهای خرس در اندازه متوسط است که روی قفسهٔ سینه‌اش لکه سفیدی به علامت V نقش بسته‌است. این خرس به‌خوبی برای زندگی بر روی درخت انطباق یافته و در مناطق وسیعی از جنوب آسیا، شمال شرق چین، خاور دور روسیه و ژاپن می‌زید. آی‌یوسی‌ان این حیوان را در فهرست گونه‌های در خطر انقراض و در ردهٔ آسیب‌پذیر قرار داده‌است که بیشتر به‌دلیل جنگل‌زدایی و شکار این حیوان برای استفاده از برخی اعضای بدن اوست. خرس سیاه شباهت ریخت‌شناسانه بسیار زیادی با خرس‌های ما قبل تاریخ دارد و برخی دانشمندان وی را نیای دیگر گونه‌های امروزین خرس می‌دانند. خرس سیاه هرچند بیشتر گیاه‌خوار است اما رفتاری پرخاش‌گرانه نسبت به انسان دارد و حملهٔ بدون هشدار این حیوان به آدمی بارها گزارش شده‌است. خوتکای قهوه‌ای
خوتکای قهوه‌ای نام یک گونه از سرده انس است. خرگوش
خرگوش‌ها بیش از ۴۴ گونه‌اند (اهلی و صحرایی). رنگ آن‌ها خاکستری و قهوه‌ای است. خرگوش‌های دست‌آموز رنگ‌های گوناگونی دارند. طول آن‌ها تا ۶۰ سانتیمتر و وزن آن‌ها تا ۵ کیلوگرم هم می‌رسد. طول عمر آن‌ها تا ۶ سال و دشمنان آنها روباه، مار (مانند پایتونان)، عقاب، و انسان هستند. سرعت خرگوش به ۴۰ کیلومتر در ساعت هم می‌رسد. خرگوش در هر دوره بارداری، بین ۶ تا ۸ بچه به دنیا می‌آورد. خر
واژه‌نامه لانگمن در تعریف خر این حیوان را خاکستری یا قهوه‌ای، شبیه اسب با گوش‌هایی بلند تعریف می‌کند. خرس قهوه‌ای
با آن که قلمرو زیست خرس قهوه‌ای کاهش یافته و در بسیاری از مناطق منقرض شده‌است ولی همچنان در فهرست کمترین نگرانی آی‌یوسی‌ان باقی‌مانده و با جمعیت تقریبی ۲۰۰ هزار رأس خطر انقراض وی را تهدید نمی‌کند. بیشترین شمار خرس قهوه‌ای به ترتیب در روسیه، آمریکا (بیشتر در آلاسکا)، کانادا، منطقهٔ کارپات (به‌ویژه رومانی) و فنلاند، جائی‌که حیوان ملی این کشور نامیده می‌شود، سکونت دارند. البته سه زیرگونهٔ این گونه خرس یعنی خرس قهوه‌ای آفریقای شمالی (خرس اطلس)، کالیفرنیایی و مکزیکی در قرن نوزدهم و بیستم منقرض شدند و برخی از زیرگونه‌های جنوب آسیایی این حیوان نیز به شدت در خطر انقراض هستند. زیرگونه ای از خرس قهوه ای محدود شده در مرکز ایتالیا موسوم به خرس قهوه‌ای مارسیکایی وجود دارد که تعداد آن ها بین 50-60 فرد بوده و در خطر انقراض هستند.در ایران نیز در مناطق شمالی به ویژه مازندران این خرس زندگی می‌کند. بز کوهی اروپایی
امروزه انسان‌ها مهمترین دشمن بزهای کوهی اروپایی هستند که هم برای گوشت و هم برای چرم مرغوبشان آنها را شکار می‌کنند. اما در گذشته وشق اورآسیایی و گرگ خاکستری و در سطح کمتری خرس قهوه‌ای و عقاب طلایی شکارچیان اصلی این حیوان بودند. سقوط بهمن و بیماری‌های همه‌گیر از دیگر خطراتیست که جان این بزها را می‌گیرد. آنها قادر هستند با سرعت ۵۰ کیلومتر بر ساعت بدوند و ۲ متر عمودی و ۶ متر افقی پرش کنند. سیاه‌سفیدها
اعضای این سرده دارای ویژگی‌های ظاهری مشابهی هستند. آن‌ها دارای جثه کوچک و نوک صافی هستند و پر جنب و جوش. این دلفین‌ها اما در مناطق جغرافیایی گسسته‌ای از هم زندگی می‌کنند. گوزن زرد ایرانی
گوزن زرد ایرانی بزرگ‌تر از شوکا و کوچک‌تر از مرال (دو گوزن دیگر بومی ایران) است و خال‌های سفید روی پشت و پهلوهایش آن را کاملاً از این دو گونه گوزن متمایز می‌کند. نرها شاخ‌های بلند و نسبتاً پهنی دارند. رشد شاخ‌ها از یک سالگی به بعد شروع می‌شود، ولی شاخک‌ها از دو سالگی ظاهر می‌گردد. در اواخر فصل زمستان شاخ‌ها می‌افتند و شاخ‌های جدید بلافاصله شروع به رشد می‌کنند و در تابستان تکمیل می‌شوند. موها در فصل تابستان کوتاه است. رنگ پشت و پهلوها در این فصل زرد متمایل به قرمز و زیر بدن و کفل‌ها و دم سفید است. در قسمت پشت و پهلوها خال‌های سفید مشخصی دارد. در زمستان موها بلندتر و به رنگ خاکستری با خال‌های نامشخص است. سیاه‌خروس‌ها
سیاه‌خروس‌ها سرده‌ای از پرندگان از زیرخانواده تذرویان (سیاه‌خروسیان) (Tetraoninae) است. آنها به عنوان خروس‌های سیاه شناخته می‌شوند زیرا پرهای نر هر دو گونه به عنوان رنگ پایه سیاه است. خرس قهوه‌ای
خرس‌های بالغ تقریباً از هر حمله‌ای مصون اند به جز حمله خرس‌های دیگر اما گهگاه در خاور دور روسیه مورد حملهٔ ببر سیبری قرار می‌گیرند. در این منطقه خرس قهوه‌ای و خرس سیاه آسیایی روی هم رفته ۵ تا ۸ درصد و خرس قهوه‌ای به تنهایی ۱ تا ۱٫۵ درصد از رژیم غذایی ببر سیبری را تشکیل می‌دهند. وقتی شکارهای معمول ببر در منطقه‌ای کم شد ببرها به خرس‌ها حمله می‌کنند. معمولاً خرس‌های بالغ بزرگ از حمله ببرها در زمستان در امانند ولی گاه در زمستان وقتی در لانه خود هستند کشته می‌شوند. البته مواردی هم به ثبت رسیده است که خرس‌ها ببر را کشته‌اند یا برای دفاع از خود در برابر کشته شدن توسط آن‌ها یا برای مصرف شکارشان. خرس قطبی
خرس قطبی شناگر ماهری است و می‌تواند با سرعت ۱۰ کیلومتر در ساعت شنا کند. موهای میان تهی خرس قطبی او را در شنا کردن و همین‌طور در برابر سرمای قطب کمک می‌کند. خرس قطبی در شکار خوک آبی مهارت خاصی دارد. او می‌گردد و سوراخی را که خوک برای رفتن به داخل آب روی یخ ایجاد کرده پیدا می‌کند و بعد با حوصله منتظر می‌ماند تا خوک برای نفس کشیدن به سوراخ برگردد. در این موقع به راحتی او را شکار می‌کند. لازم است ذکر شود که بومیان قطب شمال از پوست و گوشت خرس قطبی استفاده می‌کنند تیره‌خروس‌ها
تیره‌خروس‌ها یا سیاه‌خروس‌های جنگلی یک سرده از تیرهٔ قرقاولان است که دربرگیرندهٔ دو گونه از سیاه‌خروس‌های نزدیک به هم است که اغلب به عنوان یک آرایه متغیر تکی (سیاه‌خروس آبی) در نظر گرفته می‌شوند. این دو گونه سیاه‌خروس تیره و سیاه‌خروس دودی هستند. علاوه بر این، سیاه‌خروس کانادایی و سیاه‌خروس روسی جزء این سرده به‌شمار می‌روند. خرس قهوه‌ای سوری
خرس قهوه‌ای سوری نام یک زیرگونه از گونه خرس قهوه‌ای است که در ایران، عراق، ترکیه و قفقاز زندگی می‌کند. خر
خر، الاغ یا درازگوش ("Equus africanus asinus") جانوری اهلی از خانوادهٔ اسبیان است. خر وحشی آفریقایی جد وحشی خرهای اهلی است. این حیوان حدود ۵۰۰۰ سال پیش در مصر یا بین‌النهرین اهلی شد. انسان‌ها از این حیوان بیشتر برای بارکشی استفاده می‌کنند. در ایران قبلاً در روستاها خیلی خر پرورش داده می‌شد اما الان جمعیت خرها در ایران در حال کم شدن است. جمعیت خران دنیا به بیش از ۴۰ میلیون رأس می‌رسد. خر در فرهنگ عامیانه بسیاری از کشورها نماد حماقت و لجاجت است. یک خر میانه اندام حدود یک متر بلندی تا ناحیهٔ شانه دارد، اما نژادهای گوناگون آن اندازه‌های متفاوتی دارند. خرهای سیسیلی تنها ۶۱ سانتیمتر قد می‌کشند، در حالی که خرهای آمریکایی با بلندای ۱۶۷ سانتیمتر هم دیده شده‌اند. رنگ خرها از سفید تا خاکستری یا سیاه گوناگون است. خرها هرچند از اسبها کندروتر هستند اما گامهای استواری دارند و درکشیدن بارهای سنگین در راه‌های دشوار توانا هستند. قاطر حیوان دورگه‌ای است که از جفتگیری خر نر و اسب ماده زاده می‌شود و قدرت بارکشی آن بسیار بیشتر از خر و اسب است. از جفتگیری نریان و ماده خر نیز «یابو» زاده می‌شود که در انگلیس به آن hinny می‌گویند. خرس گریزلی کالیفرنیا
خرس گریزلی کالیفرنیا نام یک زیرگونه منقرض‌شده از گونه خرس قهوه‌ای است. قو
این گونه از قو همانندی بسیاری به قوی فریادکش دارد ولی از لحاظ جثه کوچک‌تر است و در هنگام پرواز همانند غاز پرواز می‌کند. این پرنده ساق‌ها و پنجه‌های سیاهی دارد و همگی پرهای بدن آن سفید هستند. قوهای سوت‌زن تولید صدای بسیار دارند و این شامل ارتباط صدایی پدر و مادر با فرزندان، نوای پیروزی، خوشامدگویی به دیگر قوها، در هنگام پرواز و پیش از آن می‌شود. گوشت‌خوارسانان
این راسته شامل پستاندارانی است که دارای دندان نیش بلند و دندان‌های گوشت‌بر آسیا و پیش آسیا با لبه‌های برنده و تیز هستند. گربه‌سانان بیشترین عادت گوشت‌خواری را داشته و اندام‌های آنان جهت ردیابی و شکار حیوانات تخصص یافته‌تر است. خرس‌ها بیشتر تمایل به همه‌چیزخواری و حتی برخی از گونه‌ها مانند پاندا رژیم غذایی گیاه‌خواری دارند و به همین جهت دندان‌های گوشت‌بر همه آن‌ها به استثنای یک گونه یعنی خرس قطبی نسبتاً کوتاه و نامشخص است. سمورها، راکون‌ها، گربه‌ها، سگ‌ها، خرس‌ها و کفتارها از جمله جانورانی هستند که راسته گوشت‌خوارسانان را تشکیل می‌دهند. قو
قوی سیاه استرالیایی دارای پرهای کامل سیاه است، به استثنای شاهپرهایش که سفیدرنگند. قوی گردن‌سیاه ساکن آمریکای جنوبی نیز دارای بدنی به رنگ سفید و گردنی سیاه‌رنگ است. توضیحی فرگشتی از چراییِ پدید آمدن پرهای سیاه در قوهای سیاه و گردن‌سیاه می‌تواند این باشد که پر سیاه به کم‌شدن توجه بر روی آن‌ها در مناطقی که درشان زندگی می‌کنند کمک می‌کند و نیز قو را در بالابردن هیبت خود درهنگام دفاع از قلمرو یاری می‌رساند. خر تبتی
این جانور معمولاً دارای رنگ سفید و کرمی است . خرس قهوه‌ای
در جریان جنگ جهانی دوم، یک خرس قهوه ای سوری به نام وُجتک Wojtek توسط سربازان لهستانی خریداری شد. وُجتک Wojtek نماد یک شرکت شد. سپس برای قانونی کردن حضور آن در اردوی نظامی، ابتدا به تملک شخصی در آمد، سپس به عنوان بخشی از ارتش در آمد و به سربازان برای جابجایی ابزار نظامی کمک کرد. پس از جنگ به باغ وحش ادینبورگ فرستاده شد و توجه مردم را به خود جلب کرد. خدمت نظامی این خرس در یاد مردم اسکاتلند و لهستان مانده است. تجارت صفرای خرس
معمولاً از خرس سیاه آسیایی ("Ursus thibetanus")، خرس آفتاب ("Helarctos malayanus") و خرس قهوه‌ای ("Ursus arctos") درین فرایندها سوءاستفاده می‌شود. آرگوس قهوه‌ای شمالی
این پروانه دارای نقطه های کوچک سفید است که مرکز آن نقاط سیاه رنگ است و رنگ پس زمینه بال های آن قهوه ای روشن است. خفاش قهوه‌ای کوچک
این خفاش دشمنان و شکارچیان طبیعی کمی دارد، اما ممکن است توسط پرندگان شکاری مانند جغدها و همچنین شکارچیان زمینی مانند راکون‌ها کشته شود. از دلایل اصلی مرگ و میر این خفاش، بیماری‌هایی مانند هاری و سندرم بینی سفید است. سندرم بینی سفید از سال ۲۰۰۶ دلیل مهمی در مرگ و میر این جانور بوده‌است و تا سال ۲۰۱۱ باعث مرگ بیش از یک میلیون خفاش قهوه‌ای کوچک شده‌است. خواب زمستانی
پستاندارانی که خواب زمستانی دارند عبارتند از: خفاش‌ها، برخی از گونه‌های سنجاب زمینی و جوندگان دیگر، لمور موشی، خارپشت سینه‌سفید، حشره خوار و جانوران کیسه‌دار می‌باشند. بسیاری از کارشناسان بر این باورند که فرایندهای مرگ کاذب روزمره و خواب زمستانی به شکل یک زنجیره هستند. برخی از گونه‌های خزندگان که گفته می‌شود خواب زمستانی را تحمل می‌کنند اما اتصال این پدیده در این حیوانات با خواب زمستانی روشن نیست. حیوانی مشهور در خواب زمستانی خرس است. هرچند خرس‌ها به‌طور واقعی خواب زمستانی حقیقی را ندارند. خرس‌ها در طول زمستان در حال خواب هستند. درجه افسردگی متابولیکی نسبت به پستانداران کوچکتر بسیار کمتر است. درجه حرارت بدن خرس نسبتاً ثابت و پایدار باقی می‌ماند از ۳۷ درجه سانتی گراد(۹۹ درجه فارنهایت) به حدود ۳۱ درجه سانتی گراد یا ۸۸ درجه فارنهایت کاهش می‌یابد. بسیاری از افراد ترجیح می‌دهند از اصطلاح رخوت زمستانی استفاده کنند. اما برخی دیگر آن را فقط به شکل‌های مختلفی از خواب زمستانی می‌دانند. خواب زمستانی سنجاب زمستانی ممکن است دمای ناحیه شکمی به پایین‌تر از صفر درجه سانتی گراد می‌رسد. حفظ درجه حرارت زیر صفرناحیه شکمی برای بیش از ۳ هفته در یک زمان انجام می‌شود هرچند درجه حرارت سر و گردن صفر درجه سانتی گراد یا بیشتر می‌باشد. قبل از ورود به خواب زمستانی اکثر گونه‌ها مقدار زیادی غذا می‌خورند و انرژی را در انباشته‌های چربی برای زنده ماندن در طول زمستان ذخیره می‌کنند. برخی از گونه‌های پستانداران خواب زمستانی دارند در حالی که حیوانات جوان آبستن که مدت کوتاهی بعد از توقف خواب زمستانی مادرشان به دنیا می‌آیند این خواب را ندارند. تا همین اواخر هیچ پستاندار اولیه‌ای و پستانداران نواحی گرمسیری که خواب زمستانی داشته باشند شناخته شده نبودند. خرس قهوه‌ای کامچاتکا
خرس قهوه‌ای کامچاتکا نام یک زیرگونه از گونه خرس قهوه‌ای است. خرس قطبی
البته میان این دو گونه جفت‌گیری‌هایی صورت گرفته که نشان می‌دهد آن‌ها احتمالاً در فصل‌های گرم هنگامی که خرس‌های قهوه‌ای به سوی شمال و خرس‌های قطبی به سوی خشکی‌ها رانده می‌شدند با هم تماس داشته‌اند. بیشتر خرس‌های قهوه‌ای حدود ۲ درصد مواد ژنتیکی مشترک با خرس‌های قطبی دارند اما جمعیتی از خرس‌ها به نام خرس‌های جزایر ای‌بی‌سی وجود دارد که وجه اشتراکش بین ۵ تا ۱۰ درصد است که این نشان می‌دهد جفتگیری میان آن‌ها با خرس‌های قطبی در دورهٔ نزدیک تری به زمان حال رخ داده‌است. در صورت جفتگیری میان خرس قطبی و خرس قهوه ای، خرس دورگه قطبی-گریزلی به دست می‌آید. سابقهٔ جدایی نسل این دو خرس از هم خیلی قدیمی نیست همچنین شواهد تازه نشان می‌دهد که میان این دو نژاد بیش از همه جفت‌گیری صورت گرفته‌است از این رو این دو گونهٔ خرس بسیار همانند هم باقی مانده‌اند. با وجود همهٔ شباهت‌هایی که میان این دو خرس وجود دارد همچنان باید در دو گونهٔ مختلف رده‌بندی شوند چون، هیچ‌کدام این دو گونه نمی‌توانند برای مدت طولانی در زیست‌بوم دیگری زندگی کند، دوم آنکه آن‌ها از دیدگاه ریخت‌شناسی و دگرگشت و همچنین رفتارهای اجتماعی، عادت‌های غذایی و دیگر مشخصه‌های فنوتیپی با هم متفاوت‌اند. خرس قهوه‌ای هیمالیایی
. این جانور یکی از زیر گونه های خرس قهوه ای است . خویسان
از لحاظ جسمی خویسان‌ها، با قامت‌های کوتاه خود (۱۴۹-۱۶۳ سانتی متر)، پوست قهوه‌ای مسی، موی وزوزی، استخوان گونه برجسته و چشم‌های بادامی کاملاً از اکثریت سیاهپوست جمعیت آفریقا متمایز هستند. آن‌ها دارای پاهای نسبتاً بلند و ماهیچه‌های شکم بلند هستند و این ویژگیها به شدت آن‌ها را از مردمان بانتو و پیگمی (کوتاه قدان) اطراف که عضلات شکم کوتاه و تاندون بلند دارند متمایز می‌کند. خرگوش صحرایی قهوه‌ای
خرگوش صحرایی قهوه‌ای بومی آفریقا و غرب آسیاست و توسط انسان به بخش‌هایی از اروپا و استرالیا نیز وارد شده‌است. این خرگوش صحرایی یک پستاندار گیاه‌خوار و شبگرد و خویشاوند نزدیک خرگوش صحرایی اروپایی است. زیستگاه این دو نوع خرگوش در بخش‌های غربی آسیا از جمله غرب ایران با یکدیگر همپوشانی پیدا می‌کند. موش صحرایی قهوه‌ای
موش صحرایی قهوه‌ای از مهمترین گونه‌های مهاجم است که باعث آسیب‌های فراوان اقتصادی و زیست‌محیطی در محیط‌های غیربومی شده‌است. بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۱۰ محققان سوئیسی انجام دادند موش صحرایی قهوه‌ای مخرب‌ترین گونه غیربومی قاره اروپا است. ورود این حیوان به یک منطقه همواره به کاهش سریع جمعیت جوندگان بومی و پرندگان زمینی و دریایی منجر می‌شود و آسیب‌های اقتصادی آن نیز ناشی از تخریب انبارهای مواد غذایی و محصولات کشاورزی است. در این تحقیق گوزن ژاپنی و موسکرات در رتبه‌های بعدی گونه‌های مهاجم قرار گرفته‌اند. شیر (گربه‌سان)
شیرها دارای حالات چهره و ژست‌های بدنی هستند که در ارتباط برقرار کردن آن‌ها نقش دارند. صداهای تولید شده توسط آنان نیز دارای طیف گسترده‌ای است که به نظر می‌رسد تفاوت‌ها در شدت و زیر و بمی آن‌ها نقش بنیادین در برقراری ارتباط توسط آنان داشته باشند. صدای شیرها شامل دندان قروچه، خر خر، فش‌فش، سرفه، میومیو، و غرش کردن است. یکی از ویژگی‌های شیرها عادتشان به غرش کردن پی در پی است. این غرش‌ها با تعداد کمی صدای عمیق و بلندمدت آغاز می‌شوند که در پایان به صداهای کوتاه‌مدت‌تر می‌رسند. شیرها اغلب در شب غرش می‌کنند و صدایشان از ۸ کیلومتری تشخیص‌پذیر است. این جانوران به دلیل داشتن تارهای صوتی قدرتمند بلندترین غرش در میان همه گربه‌سانان را دارند. بو-بو خرسه
او یک توله‌خرس قهوه‌ای‌رنگ است که پاپیون بنفش‌رنگ می‌زند و دائماً تلاش می‌کند تا یوگی را از دردسر و کارهای اشتباهش دور نگه دارد. گوسفند وحشی اوریال
این گوسفند وحشی، بزرگ‌ترین قوچ ایران است. نرها شاخ‌های بلندی دارند (بلندترین شاخ که مربوط به پارک ملی گلستان است و رکورد جهانی محسوب می‌شود ۱۱۳ سانتی‌متر طول دارد)، شاخ‌ها حلزونی شکلند و به طرف پهلوی صورت و روبه جلو خمیدگی دارند. سطح جلویی شاخ‌ها پهن، با زاویه‌ای تند به طرف لبه پشتی است، به طوری که مقطع شاخ‌ها مثلثی به نظر می‌رسند. ماده‌ها نیز شاخ‌های کوتاهی دارند. از ویژگی‌های دیگر این قوچ‌ها وجود موهای بلند و سفید رنگی در ناحیه زیر گردن و سینه است. موهای پشت، در تابستان کوتاه به رنگ زرد شنی، و در زمستان بلند و قهوه‌ایی رنگ است. زیر شکم و کفل‌ها سفیدند. در برخی از مناطق به خصوص در جنوب و غرب محدوده پراکندگی، بعضی از قوچ‌ها دارای موهای فلفل نمکی در زیر گردن و سینه و شاخ‌هایی کوتاه‌تر هستند که به آنها قوچ مورچه می‌گویند. منابع این دو را دو گونه مستقل می‌نامند. گورخر
این جانور به خاطر خطوط مشکی و سفید روی بدنش معروف است. این خطوط معمولاً بر روی سر، گردن و تنه به صورت عمودی وجود دارد. این نوارهای سیاه و سفید در پنهان شدن گوراسب از دید شکارچیان موثراند. خرس آبی تبتی
خرس آبی تبتی یا خرس تبتی نام یک زیرگونه از گونه خرس قهوه‌ای است. پارک ملی دهلیز واخان
از جمله دیگر پستانداران این پارک می‌توان به خرس قهوه‌ای، گرگ خاکی، سمور سنگی، روباه سرخ، وشق گربه پالاس، گوسفند وحشی اوریال و سیاه‌گوش اشاره کرد. میش‌مرغ
خرس قهوه ای، پلنگ برفی، و شوکا نیز از جمله پستانداران سیاهه سرخ قرقیزستان هستند. فک خزپوش قهوه‌ای
فک خزپوش قهوه‌ای (نام علمی: "Arctocephalus pusillus") نام یک گونه از سرده خرس‌سرها است. کرم قهوه‌ای
رنگ کرم قهوه‌ای (ایزابلین یا گاهی ایزابلا)، به رنگ زردخاکستری کم‌رنگ، فندقی کم‌رنگ، کرم قهوه‌ای کم‌رنگ یا رنگ پوستی است. این ماده عمدتاً در رنگ پوست جانوران، به ویژه رنگ پر در پرندگان و در اروپا، در اسب یافت می‌شود. رنگ «کرم قهوه‌ای» یکی از رنگ‌های مورد پسند در دکوراسیون داخلی منزل و ساختمان است. همچنین از لحاظ تاریخی در مورد مد نیز اعمال شده‌است. نخستین رکورد شناخته‌شده از این کلمه در سال ۱۶۰۰ به عنوان «رنگ ایزابلا» بود. این کاربرد پس از اینکه در سال ۱۸۵۹ به چاپ رسید، در ادبیات با «ایزابلین» جایگزین شد. خرس قطبی
۴۲ دندان خرس قطبی همه نشان دهندهٔ خوراک به شدت گوشتی این جانور است. دندان‌های آسیای بزرگ و کوچک خرس‌های قطبی نسبت به خرس قهوه‌ای کوچک‌تر است و حالت اره‌ای شدیدتری دارد (دندانه دندانه تر است). اما دندان‌های نیش بزرگتر و تیزتر است. فرمول دندان‌های این جانور 3.1.4.23.1.4.3 است.