نخست وزیر بریتانیا چگونه انتخاب می شود؟
نخست‌وزیر بریتانیا
در سال‌های اخیر نخست‌وزیر معمولاً از بین رهبران یکی از دو حزب کارگر بریتانیا یا حزب محافظه کار که دارای اکثریت در انتخابات شده‌اند از طرف مجلس عوام به ملکه معرفی می‌شوند. انتخابات سراسری بریتانیا (۲۰۱۷)
در بریتانیا ۶۵۰ حوزه انتخابیه وجود دارد و هر حوزه دارای یک کرسی در مجلس عوام (مجلس سفلی) است. الیزابت دوم ملکه بریتانیا پس از انتخابات از رهبر حزب برنده یا رهبر ائتلافی که توانسته باشد اکثریت را با خود همراه سازد دعوت می‌کند تا نخست‌وزیر بریتانیا شود و کابینه دولت خود را تشکیل دهد. در صورتی که دولت مستقر اکثریت را ببرد، تغییر اعضای کابینه لزومی پیدا نخواهد کرد. انتخابات سراسری بریتانیا (۲۰۲۲)
در بریتانیا ۶۵۰ حوزه انتخابیه وجود دارد و هر حوزه دارای یک کرسی در مجلس عوام (مجلس سفلی) است. الیزابت دوم ملکه بریتانیا پس از انتخابات از رهبر حزب برنده یا رهبر ائتلافی که توانسته باشد اکثریت را با خود همراه سازد دعوت می‌کند تا نخست‌وزیر بریتانیا شود و کابینه دولت خود را تشکیل دهد. در صورتی که دولت مستقر اکثریت را ببرد، تغییر اعضای کابینه لزومی پیدا نخواهد کرد.
بنجامین دیزرائیلی
بنجامین دیزرائیلی (۲۱ دسامبر ۱۸۰۴–۱۹ آوریل ۱۸۸۱) سیاستمدار و رمان‌نویس بریتانیایی است که دو بار نخست‌وزیر انگلستان بوده‌است. او در ایجاد حزب محافظه کار مدرن و تعریف و تدوین سیاست‌های آن نقش اصلی را داشته‌است. از او بیشتر به‌خاطر صدای بین‌المللی و نفوذ در امور جهانی، و نیز نبردهای سیاسی خود با رهبر حزب لیبرال ویلیام اوارت گلدستون، و حزبش «دموکراسی توری (حزب محافظه‌کار)» یاد می‌شود. او تا به امروز تنها فرد با داشتن تولد یهودی است که به سمت نخست‌وزیری انگلستان رسیده‌است.دیزرائیلی در لندن متولد شد. پدر او پس از اختلاف با کنیسه یهودیت را ترک کرد. بنیامین در سن ۱۲ سالگی به کلیسای انگلیکان پیوست. او پس از چند تلاش ناموفق، در ۱۸۳۷ وارد مجلس عوام انگلستان شد. در سال ۱۸۴۶ نخست‌وزیر، رابرت پیل برای لغو قانون ذرت، که شامل پایان دادن به تقسیم تعرفهٔ دانه‌های وارد شده بود شکافی در حزب بر سر پیشنهاد خود ایجاد کرد. دیزرائیلی با رابرت پیل در مجلس عوام درگیر شد و به‌دنبال آن دیزرائیلی از چهره‌های بزرگ در حزب شد. زمانی که ادوارد اسمیت دربی، رهبر حزب، سه بار در دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ دولت تشکیل داد، دیزرائیلی به عنوان رئیس خزانه و رهبر مجلس عوام منسوب شد. او همچنین یک تقابل سختی با گلدستون از حزب لیبرال داشت. تاریخ زنان
مارگارت تاچر مارگارت تاچر نخستین نخست‌وزیر زن تاریخ بریتانیا و همچنین رهبر سابق حزب محافظه‌کار بریتانیا بود. وی در سال ۱۹۷۵ به رهبری این حزب برگزیده و چند سال بعد در ۱۹۷۹ با شعار بهبود اوضاع اقتصادی از سوی محافظه‌کاران نامزد شد و به نخست‌وزیری بریتانیای کبیر رسید و تا سال ۱۹۹۰ در هر دو سمت باقی‌ماند. از نظر صلابت سیاسی وی را هم تراز وینستون چرچیل نخست‌وزیر مشهور و با نفوذ دهه‌های ۴۰ و ۵۰ بریتانیا می‌دانند. حمایت تاچر از بازار آزاد، کاهش خدمات دولتی و واگذاری سازمان‌های دولتی به بخش خصوصی، برخی از سیاست‌های مشهور او بود که به «تاچریسم» معروف است. پافشاری بر سیاست‌های اقتدارگرایانه و محافظه‌کارانه وی که منتقدان بسیاری داشت و مقابله او با قدرت گرفتن اتحادیه‌های کارگری در بریتانیا او را به «بانوی آهنین» مشهور کرد. نخست‌وزیر بریتانیا
فهرست نخست وزیران بریتانیا آنتیگوآ و باربودا
نخست‌وزیر، رئیس دولت است که معمولاً فرماندار کل او را از میان رئیس حزب اکثریت یا اصلی کشور انتخاب می‌کند. کانبرا
در محدودهٔ پایتخت استرالیا به غیر از شهر کانبرا، منطقه مسکونی بزرگ‌تر از روستا وجود ندارد. مجلس قانونگذاری پایتخت استرالیا کار وضع قانون در شهر و محدودهٔ دولتی را بر عهده دارد. مجلس ۱۷ عضو دارد که با برگزاری انتخابات از سه محدوده انتخاب می‌شوند. این سه محدوده، ملونگلو، گینیندرا و بریندابلا هستند که به ترتیب، هفت، پنج و پنج عضو انتخاب می‌کنند. نخست‌وزیر توسط اعضای مجلس قانونگذاری (MLA) انتخاب می‌شود. در انتخابات سال ۲۰۰۴، حزب کارگر استرالیا به رهبری نخست‌وزیر، جون استانهوپ نه کرسی از هفده کرسی را بدست آورد و نخستین دولت بیشتر قلمرو پایتختی استرالیا را تشکیل داد. رکود بزرگ در بریتانیا
خیلی زود پس از آن، انتخابات عمومی برگزار شد. انتخابات عمومی در سال 1931 منجر به پیروزی محافظه کاران شد و حزب کارگر بدون رهبر تنها 46 کرسی پارلمان را بدست آورد. پس از انتخابات 1931، دولت ملی تحت سلطه محافظه کاران بود، اگرچه نخست وزیری مک دونالد تا سال 1935 ادامه یافت. انتخابات در بریتانیا
در حزب کارگر، احزاب کارگر حوزه‌ای (CLP) نامزدهای انتخابات پارلمان را بر اساس روندی که هیأت رئیسه‌ٔ ملی (NEC) با آن موافق باشد بر می‌گزیند. این گزینش همیشه شامل برگهٔ «یک عضو، یک رأی» است به این شکل که همهٔ اعضای احزاب کارگر حوزه‌ای می‌توانند نامزدهای مورد علاقهٔ خود را از یک فهرست کوتاه انتخاب کنند. روش‌هایی که طبق آن‌ها نام‌های موجود در هر فهرست تهیه می‌شوند بنا بر ساختار هر حوزه، زمان باقی‌مانده تا آغاز انتخابات و شمار نامزدهایی که برای شرکت در انتخابات داوطلب می‌شوند متفاوت است. همهٔ نامزدها باید در مصاحبه‌ای که به وکالت از هیأت رئیسه ملی برگزار می‌شود شرکت کنند و از پس پرسش‌ها بر آیند. بسیاری از نامزدها این رویه را پیش از اعلام درخواست نامزدی طی می‌کنند، هر چند که ممکن است این مصاحبه پس از گزینش ایشان برگزار شود. اما هنگامی که یک نمایندهٔ پارلمان عضو حزب کارگر درخواست نامزدی مجدد می‌کند، روند دیگری طی می‌شود. در موارد بسیار اندکی پیش آمده که هیأت رئیسهٔ ملی از پشتیبانی یک نامزد (از جمله نمایندگان پارلمان) پس از طی روند گزینش عقب‌نشینی کند. این حزب از این اختیار خود هنگامی استفاده کرد که نام برخی از نمایندگان عضو آن در یک رسوایی مالی مطرح شد. لذا هیأت رئیسه پیش از انتخابات سراسری ۲۰۱۰ از حمایت مجدد از ایشان چشم پوشید. قره‌چای و چرکس
مجلس خلق (پارلمان) که هر چهار سال یکبار با رأی مستقیم مردم نمایندگان انتخاب می‌شوند. تعداد نمایندگان مجلس خلق ۷۳ نفر است. قوۀ مجریه (دولت) شامل نخست وزیر، معاون نخست وزیر، وزیران و رؤسای کمیته‌های دولتی می‌شوند. نخست وزیر توسط رئیس جمهور با موافقت مجلس خلق (پارلمان) منصوب می‌شود. رأی‌گیری مکرر
از آنجا که ممکن است رأی‌دهندگان مجبور شوند چندین بار رأی دهند، از این روش در انتخابات عمومی در مقیاس بزرگ استفاده نمی‌شود. این روش بیشتر در انتخاباتی استفاده می‌شود که تعداد رأی‌دهندگان حداکثر چند صد نفر باشد، مثلاً برای انتخاب نخست‌وزیر یا رئیس مجلس. در حال حاضر این روش برای انتخاب اعضای شورای فدرال سوئیس؛ وزیر اول اسکاتلند؛ رئیس پارلمان اروپا؛ رؤسای مجلس عوام کانادا، مجلس عوام بریتانیا، و پارلمان اسکاتلند؛ شهر میزبان بازی‌های المپیک؛ و میزبان جام جهانی فوتبال به کار می‌رود. انتخابات در بریتانیا
انتخابات به شکل محلی اداره می‌شود؛ در هر حوزهٔ محلی رده‌پایین روند اصلی انتخابات توسط سرپرست انتخابات انجام می‌شود و نگهداری و گردآوری نام‌نویسی‌ها در انتخابات توسط افسر نام‌نویسی انتخابات. کمیسیون انتخابات تنها به تنظیم استانداردها و تهیهٔ راهکار برای سرپرست‌ها و افسران نام‌نویسی انتخابات می‌پردازد اما در سطح ملی مسئول ادارهٔ انتخابات می‌باشد. برای نمونه ثبت احزاب سیاسی و ادارهٔ همه‌پرسی‌های ملی از وظایف این کمیسیون است. نخست‌وزیر بریتانیا
رسم بر این است که نخست‌وزیر بریتانیا، نقطه نظرات شخصی مقام سلطنت را که در جلسات خصوصی ابراز می‌شود را بازگو و نقل قول نکند. وزیر اول اسکاتلند
وزیر اول اسکاتلند () رهبر سیاسی اسکاتلند و رئیس دولت این کشور است. وزیر اول اسکاتلند، رئیس کابینه وزیران و مسئول مستقیم تدوین، توسعه و معرفی سیاست‌های دولت اسکاتلند است. وزیر اول عضو پارلمان اسکاتلند است و پیش از آن‌که توسط ملکه منصوب شود، اعضای پارلمان اسکاتلند وی را انتخاب می‌کنند. وزرا، اعضای کابینه و افسران قانونگذاری اسکاتلند به دست وزیر اول منصوب می‌شوند. وزیر اول به عنوان مسئول دولت، مستقیماً پاسخگوی اعمال و اقدامات دولت در برابر پارلمان اسکاتلند است. در حال حاضر نیکلا استرجن از حزب ملی اسکاتلند مسئولیت وزیر اولی اسکاتلند را بر عهده دارد. هورس والپول
هورس والپول (; – ) نویسنده، رمان‌نویس و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر و فرزند رابرت والپول اولین نخست وزیر بریتانیا بود.وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است. وی از سال ۱۷۴۱ تا ۱۷۶۸ عضو پارلمان بریتانیا بوده‌است. انتخابات در استرالیا
نحوهٔ رأی‌گیری: برگزاری انتخابات معمولاً از سوی نخست وزیر اعلام می‌شود و عموماً شش هفته پس از آن کار رای گیری در یک روز تعطیل آخر هفته انجام می‌گیرد. رای دهندگان هر حوزه انتخابیه تنها مجاز به رای دادن در همان حوزه هستند. نام هر فرد در فهرستی در حوزه‌های انتخابیه موجود است. افراد بسته به نوع انتخابات یک یا دو فرم برای برگزیدن اعضای مجلس نمایندگان و نیز اعضای مجلس سنا دریافت می‌کنند. نام کاندیداهای حوزه انتخابیه همراه حزب وابسته‌شان (در صورت وابستگی به احزاب) در فرمها موجود است. تکنولیبرالیسم
برای ساختن یک حکومت، قدرت متوازن بوده و بازن‌گری همه‌چیز یک اصل اساسی است. علاوه بر آن، تفکیک نگرانی‌ها و عرف‌ها در پیکر دولت وجود خواهد داشت. برای مثال، در پادشاهی انگلستان، نخست‌وزیر با حمایت کابینه و وزرا، دولت را رهبری می‌کند. در حالی‌که ریاست‌ها و نهادهای مربوطه آن‌ها مسئول عملی کردن سیاست‌گذاری‌های دولت هستند و مردم می‌توانند از طریق مشورت دهی و درخواست‌ها در حکومت سهیم شده و در مورد تصمیماتی که دولت اتخاذ می‌کند به آن‌ها اطلاع داده و تأثیرات خود را به جا بگذارند. مذاکرات برگزیت
در مارس ۲۰۱۹، نخست‌وزیر بریتانیا، ترزا می و رهبران اتحادیه اروپا، یک تأخیر دو هفته ای را به انجام دادند و آخرین مهلت را از ۲۹ مارس تا ۱۲ آوریل ۲۰۱۹ تغییر داده شد. این تأخیر در نظر گرفته شده‌است که به پارلمان انگلیس اجازه دهد که بحث پیشنهاد برگزیت را مورد بحث قرار دهد. در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۹، ترزا می قول داد به عنوان نخست‌وزیر استعفا دهد، اگر توافق‌نامهٔ برگزیت خود را از طریق مجلس به تصویب برساند. اتحادیه اروپا ۱۰ آوریل ۲۰۱۹ مهلت بریتانیا برای خروج را تا ۳۱ اکتبر (۹ آبان) تمدید کرد. سیاست در دانمارک
نخست‌وزیر دانمارک، رئیس دولت و مسئول هیئت دولت است که براساس ترکیب احزاب در فلکتین توسط پادشاه منصوب می‌شود. پس از انتخابات نیازی به رأی اعتماد برای آغاز به کار دولت نیست. اگر فلکتین عدم شایستگی نخست‌وزیر را اعلام کند، دولت سقوط می‌کند و همهٔ هیئت دولت تعطیل می‌شود. مجلس بریتانیا
نخست‌وزیر موظف است که هر چهارشنبه در مجلس عوام حضور یافته، به سؤالات نمایندگان پاسخ دهد. همچنین وی هر هفته در ملاقات با ملکه، مسائل روز را با وی در میان می‌گذارد. انتخابات در بریتانیا
نخست‌وزیر از مقام پادشاهی می‌خواهد تا پارلمان را با اعلان ملوکانه منحل کند. این اعلان شامل دستوری مبنی بر چاپ احکام رسمی برای برگزاری انتخابات در هر حوزه است. بنابر قانون، انتخابات ۱۷ روز پس از اعلامیه‌ی شاه برگزار می‌شود. سیاست در اردن
نخست‌وزیر در اردن از سوی پادشاه اردن انتخاب می‌شود و پس از آن می‌تواند کابینهٔ خود را معرفی کند. مجلس اردن سیاست‌ها و برنامه‌های نخست‌وزیر را تأیید یا رد می‌کند و پس از آن رسماً دولت جدید می‌تواند فعالیت کند. در قانون اساسی هیچ محدودیتی برای دورهٔ نخست‌وزیری نیست، چند تن از نخست‌وزیران اردن به‌طور ناپیوسته خدمت کرده‌اند. علی میلانی (سیاستمدار)
علی میلانی سیاستمدار انگلیسی از حزب کارگر است که کاندیدای پارلمان در منطقه آکسبریج است. او از سوی حزب کارگر (یکی‌از اپوزیسیون‌های اصلی بریتانیا)، برگزیده شده که در مقابل بوریس جانسونِ نخست‌وزیر بریتانیا در حوزه انتخابی Uxbridge and South Ruislip قرار گیرد. مجلس بریتانیا
در عمل، موشکافی مجلس عوام در فعالیت‌های دولت بسیار ضعیف است. نظر به استفاده از سیستم انتخاباتی اولین-اخرین-مقام در انتخابات کشور، حزب حاکم از اکثریت قاطع مجلس عوام برخوردار است؛ بنابراین نیاز اندکی به مصالحه با دیگر احزاب وجود دارد. احزاب مدرن سیاسی بریتانیا چنان آرایش تنگاتنگی دارند که فضای کوچکی را برای عمل آزادانه به نمایندگان شان می‌دهند. در بسیاری از موارد، امکان اخراج نمایندگان به دلیل رأی خود بر خلاف نظر رهبران حزب، از حزب مربوطه وجود دارد. در طول قرن بیستم دولت سه بار اعتماد مجلس را از دست داد-دوبار در سال ۱۹۲۴ و یکبار در سال ۱۹۷۹. بوریس جانسون
پس از آن که ترزا می رهبر حزب محافظه‌کار در ۲۴ مه ۲۰۱۹ از سمت خود استعفا داد حزب محافظه‌کار در تاریخ ۷ ژوئن انتخاب رهبری حزب را برای برعهده گرفتن نخست‌وزیری بریتانیا آغاز کرد. در پایان در روز ۲۳ ژوئیه، حزب محافظه‌کار بوریس جانسون را به عنوان رهبر تازه حزب محافظه‌کار برگزید. وی در جریان دنیاگیری کروناویروس به دلیل ابتلا به بیماری کرونا در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شد. در ۱۲ آوریل ۲۰۲۰ دفتر «داونینگ» اعلام کرد بوریس جانسون از بیمارستان مرخص شده‌است اما بنابر توصیه تیم پزشکی وی فوراً به سر کار بر نمی‌گردد و به نقاهت خود در منطقه چکر ادامه می‌دهد. در ۲۳ آوریل رویترز به نقل از تأکید جانسون به همکاران خود نوشت برای هفته آینده یک جلسه کابینه را در برنامه بگذارند تا خود را تا ۲۷ آوریل رسانده و به امورات سرعت بخشد. ترزا می
ترزا مری مِیْ (؛ زاده ۱ اکتبر ۱۹۵۶) یک سیاستمدار اهل بریتانیا است که از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ در سمت‌های نخست‌وزیر بریتانیا و رهبر حزب محافظه‌کار بریتانیا خدمت کرده‌است. او از سال ۱۹۹۷ نماینده مجلس عوام از میدنهد بوده‌است. هند
حزبی که اکثریت آرا را در انتخابات به دست آورد، نخست‌وزیر را تعیین می‌کند و با احزاب ائتلافی هیئت دولت را تشکیل می‌دهد. رئیس‌جمهور از جمعبندی آراء نمایندگان مجالس مرکزی و ایالتی از میان کاندیداهای احزاب تعیین می‌گردد. کمیسیون انتخابات این کشور یک نهاد مستقل دولتی است که اختیار کامل در تشخیص شرایط برگزاری و نظارت کامل بر برگزاری انتخابات را دارد. حداقل سن قانونی رای‌دهندگان ۱۸ سال است. نخست‌وزیر بریتانیا
بوریس جانسون نخست‌وزیر جدید بریتانیا سیاست‌مداری از حزب محافظه‌کار بریتانیا است. مجلس بریتانیا
زمانی که مجلس اعتماد مجلس عوام را از دست بدهد، نخست‌وزیر یا می‌بایست کناره‌گیری کند یا انحلال مجلس و برگزاری انتخابات عمومی جدید را پیگیر باشد. هنگامیکه نخست‌وزیر از حفظ رأی اکثریت درمانده گشته و در خواست انحلال مجلس را بدهد، پادشاه به صورت تئوریک قدرت رد این درخواست را دارد که باعث اجبار نخست‌وزیر به استعفا و دادن فرصت به رهبر مخالفان جهت درخواست شکل‌گیری دولت جدید خواهد شد. البته از این قدرت در مواقع بسیار نادر استفاده شده‌است. وضعیت‌هایی که در آن مجوز چنان امتناعی از سوی پادشاه وجود دارد به عنوان اصول لاسلز شناخته می‌شود. این وضعیت‌ها و اصول صرفاً عرف‌های غیررسمی هستند؛ اگرچه خیلی بعید است ولی امکان امتناع بدون دلیل پادشاه با هر گونه انحلال نیز متصور است. رأی بدیل
رهبر حزب کارگر بریتانیا به روش رأی بدیل انتخاب می‌شود. شیوهٔ انتخاب رهبر حزب از سال ۱۹۸۳ تا ۲۰۱۴ تلفیقی از رأی بدیل و مجمع گزینندگان بود. رأی‌مندان، طبق مقررات حزب کارگر در سال ۲۰۱۰ به سه دسته تقسیم شدند: دستهٔ اول نمایندگان حزب در مجلس عوام یا پارلمان اروپا، دستهٔ دوم اعضای رسمی حزب در سرتاسر کشور، و دستهٔ سوم وابستگان حزب از قبیل اعضای اتحادیه‌های صنفی. انتخابات در هر دسته جداگانه برگزار و در نهایت از نتایج میانگین گرفته شد. وزن دسته‌ها با هم برابر (یک‌سوم) بود ولی قاعدتاً وزن آرای انفرادی خیر. چون دستهٔ نمایندگان فقط ۲۶۶ عضو داشت، وزن رأی یک نماینده بسیار بیشتر از وزن رأی یکی از اعضای اتحادیه‌های صنفی با جمعیت ۲۱۱٬۲۳۴ نفر بود. تاریخ انگلستان
از نخست وزیران مهم انگلستان در دوره‌های بعدی می‌توان به کسانی چون آنتونی ایدن (تنفیذ نخست‌وزیری در ۱۹۵۵)؛ مک میلان (تنفیذ نخست‌وزیری در ۱۹۵۷)؛ هارولد ویلسون از حزب کارگر (تنفیذ نخست‌وزیری در ۱۹۷۴٬۱۹۶۴)؛ ادوارد هیث (تنفیذ در ۱۹۷۰)؛ جیمز کالاهان از حزب کارگر (تنفیذ در ۱۹۷۶)؛ مارگارت تاچر از حزب محافظه کار (تنفیذ در۱۹۸۷٬۱۹۸۳٬۱۹۷۹)؛ جان میجر از حزب محافظه کار (تنفیذ در ۱۹۹۲٬۱۹۹۰)؛ تونی بلر از حزب کارگر (تنفیذ در ۲۰۰۵٬۲۰۰۱٬۱۹۹۷)؛ گوردون براون از حزب کارگر (تنفیذ در ۲۰۰۷)؛ و دیوید کامرون از حزب محافظه کار (تنفیذ در ۲۰۱۰) اشاره نمود. سیاست در هند
حزبی که اکثریت آرا را در انتخابات به دست آورد، نخست‌وزیر را تعیین می‌کند و با احزاب ائتلافی هیئت دولت را تشکیل می‌دهد. رئیس‌جمهور از جمعبندی آراء نمایندگان مجالس مرکزی و ایالتی از میان کاندیداهای احزاب تعیین می‌گردد. کمیسیون انتخابات این کشور یک نهاد مستقل دولتی است که اختیار کامل در تشخیص شرایط برگزاری و نظارت کامل بر برگزاری انتخابات را دارد. حداقل سن قانونی رای‌دهندگان ۱۸ سال است. بوریس جانسون
الکساندر بوریس دو ففل جانسون (؛ زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۹۶۴) سیاست‌مدار و نویسندهٔ بریتانیایی است که در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۹ پس از استعفای ترزا می از نخست‌وزیری بریتانیا و در پی انتخابات داخلی حزب محافظه‌کار و رقابت با جرمی هانت به پیروزی رسید و به عنوان نخست‌وزیر تازه بریتانیا معرفی شد. وی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ به عنوان شهردار لندن فعالیت می‌کرد و از ۲۰۱۵ نمایندگی مجلس بریتانیا از حوزه انتخابیه آکسبریج و رویسلیپ جنوبی را به عهده دارد. او در دوره دوم شهرداری خود بر برگزاری بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن نظارت کرد. از ژوئیه ۲۰۱۶ تا ژوئیه ۲۰۱۹ به عنوان وزیر امور خارجه و مشترک‌المنافع کار کرد. او پیشتر از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸ نماینده پارلمان از حوزه انتخابیه هنلی بود. او که عضو حزب محافظه‌کار بریتانیا است و به دلیل نزدیکی به سیاست‌های لیبرال اقتصادی و لیبرال اجتماعی «لیبرترین» خوانده شده‌است. دولت کانادا
جایگاه نخست‌وزیر کانادا به عنوان عضو ارشد دولت، متعلق به حزب ارشد سیاسی است که باید اعتماد اکثریت اعضاء را در مجلس عوام بدست آورد. نخست‌وزیر و اعضای کابینه وی به‌طور رسمی توسط فرماندار که نماینده ملکه نیز هست، منصوب می‌شود. اگرچه بر پایه قرار داد، نخست‌وزیر، اعضای کابینه را انتخاب می‌کند و فرماندار نیز به انتخاب وی احترام می‌گذارد. اعضای کابینه به صورت سنتی، از اعضای حزب نخست‌وزیر، توسط اعضای کابینه و خود نخست‌وزیر انتخاب می‌شوند و این اعضا در مجلس محرمانه ملکه برای خدمت به کانادا قسم می‌خورند و بدین ترتیب مسئولین و وزرای این کشور پادشاهی انتخاب می‌شوند. نخست‌وزیر در این کشور بیشترین قدرت سیاسی را خصوصاً در انتصاب دیگر مقامات رسمی در دولت و خدمات شهری، دارد. مجلس بریتانیا
اگر هیچ حزبی موفق به کسب بیش از نیمی از کرسی‌های مجلس عوام نگردد، مجلس برآمده از آن انتخابات را «مجلس بدون اکثریت» می‌نامند. در این حالت احزاب تشکیل ائتلاف می‌دهند و از طریق ائتلاف با همدیگر نخست‌وزیر و وزرا انتخاب می‌شوند. مجلس عوام بریتانیا
این مجلس ۶۵۰ کرسی نمایندگی را در خود جای داده‌است. انتخاب نمایندگان این مجلس با یک انتخابات یک مرحله‌ای انجام می‌شود. هر حزب در هر یک از حوزه‌های انتخاباتی نامزد خود را معرفی و تبلیغ می‌نماید. در هر حوزه انتخاباتی، نامزد هر حزبی که بتواند اکثریت نسبی آراء را بدست آورد؛ یک‌ضرب به مجلس عوام راه می‌یابد. افراد می‌توانند به صورت مستقل نیز نامزد انتخابات این مجلس شوند؛ ولی شانس آن‌ها در رقابت با نامزدهای احزاب گوناگون بسیار ناچیز است. انتخابات در بریتانیا
هر ساله انتخابات‌های محلی در بخش‌های مختلف کشور برگزار می‌شوند. معمولاً انتخابات‌های محلی در نخستین پنج‌شنبهٔ ماه مه انجام می‌گیرند. معمول است در سال‌هایی که انتخابات سراسری برگزار می‌شود، هر دو انتخابات در یک روز انجام گیرند. در سال ۲۰۰۴ برای نخستین بار انتخابات محلی در همان روزی برگزار شد که انتخابات پارلمان اروپا، شهرداری و شورای شهر لندن واقع شده بودند. در بریتانیا به آن روز صفت اَبَرپنج‌شنبه (Super Thursday) داده‌اند. نخست‌وزیر بریتانیا
نخست وزیر پادشاهی متحده حزب اکثریت سیاسی را رهبری می‌کند، باید اعتماد مجلس عوام (مجلس پائین‌تر مقننه) را جلب کند. نخست‌وزیر بریتانیا
نخست‌وزیر به عنوان «رئیس حکومت پادشاهی انگلستان»، دارای بیش‌ترین قدرت در بریتانیا است. او حزب سیاسی اکثریت را رهبری می‌کند، به صورت علنی اکثریت را در مجلس عوام بریتانیا هدایت می‌کند و در عین حال رئیس هیئت دولت (قوه مجریه) است. همچنین وی متصدی هر دو قوهٔ مجریه و مقننه نیز می‌باشد. نخست وزیر در مجلس عوام می‌کوشد بر اساس اهداف حزب خود، عملکرد قانون‌گذاری را هدایت کند. صلاحیت اجرائی نخست وزیر شامل حق گماشتن (و یا تعویض) تمام اعضای هیئت دولت، هماهنگ نمودن سیاست‌ها و فعالیت‌های تمام سازمان‌های حکومتی و کارکنان و خدمات اجتماعی است. او به عنوان «چهره» و «صدای» رسمی حکومت ملکه در داخل و خارج از کشور شناخته می‌شود. هیئت رئیسه به تنهایی و با امر نخست وزیر بسیاری از قدرت‌های قانونی و امتیازات ویژه ملکه را اجرا می‌کند. این امتیازات شامل امر انحلال پارلمان، امور عالی قضایی، سیاسی، رسمی و انتصاب کلیسایی کلیسای انگلستان و مشاوره اعیانی، مقام سلحشوری، اعطای مدال‌ها و دیگر افتخارات می‌باشد. مارگارت تاچر
مارگارت هیلدا تاچر ، بارونس تاچر سابقاً رابِرتز، (۱۳ اکتبر ۱۹۲۵ – ۸ آوریل ۲۰۱۳) معروف به بانوی آهنین (Iron Lady)، نخستین نخست‌وزیر زن تاریخ بریتانیا و همچنین رهبر سابق حزب محافظه‌کار بریتانیا بود. وی در سال ۱۹۷۵ به رهبری این حزب برگزیده و چند سال بعد در ۱۹۷۹ با شعار بهبود اوضاع اقتصادی از سوی محافظه‌کاران نامزد شد و به نخست‌وزیری بریتانیای کبیر رسید و تا سال ۱۹۹۰ در هر دو سمت باقی‌ماند. از نظر صلابت سیاسی وی را هم تراز وینستون چرچیل نخست‌وزیر مشهور و با نفوذ دهه‌های ۴۰ و ۵۰ بریتانیا می‌دانند. حمایت تاچر از بازار آزاد، کاهش خدمات دولتی و واگذاری سازمان‌های دولتی به بخش خصوصی، برخی از سیاست‌های مشهور او بود که به «تاچریسم» معروف است. پافشاری بر سیاست‌های اقتدارگرایانه و محافظه‌کارانه وی که منتقدان بسیاری داشت و مقابله او با قدرت گرفتن اتحادیه‌های کارگری در بریتانیا او را به «بانوی آهنین» مشهور کرد. رهبر اپوزیسیون (بریتانیا)
بنا بر عرف، رهبر اپوزیسیون بزرگترین حزبی که در دولت نیست را رهبری می‌کند: وقتی که یک حزب یک راست برنده می‌شود، این منصب در اختیار دومین حزب بزرگ در مجلس عوام است. رهبر معمولاً به عنوان جایگزینی برای نخست‌وزیر بریتانیا دیده شده و به شورای خصوصی بریتانیا منصوب می‌شود. سیاست در ژاپن
متشکل از وزرای دولت و نخست‌وزیر است. اعضای کابینه توسط نخست‌وزیر منصوب می‌شوند و طبق قانون کابینه، تعداد اعضای کابینه منصوب شده، به استثنای نخست‌وزیر، باید چهارده نفر یا کمتر باشد، اما در صورت نیاز خاص، فقط به نوزده نفر افزایش می‌یابد. اصل ۶۸ قانون اساسی بیان می‌کند که همه اعضای کابینه باید غیرنظامی باشند و اکثر آنان باید از بین اعضای یکی از مجلس‌های دایت ملی انتخاب شوند. این موضوع، این فرصت را برای نخست‌وزیر فراهم می‌کند تا برخی مقامات از افراد غیر عضو در دایت ملی را منصوب کند. کابینه موظف است که به وظایف خود ادامه می‌دهد، تا زمان تعیین نخست‌وزیر جدید، هنگامی که وضعیت زیر ایجاد می‌شود، به‌طور دسته جمعی استعفا دهد: راست میانه
در بریتانیا، جنبش محافظه‌کاری سنتی را حزب محافظه‌کار بریتانیا نمایندگی می‌کرد. نخست‌وزیر محافظه‌کار بریتانیا بنجامین دیزرائیلی با توجه به مسائل اجتماعی ناشی از نبودِ کمک از سوی اقتصاد بازار آزاد برای طبقه کارگر، با راه‌اندازی ملت یک‌پارچه محافظه‌کار ادعا داشت که این عدم کمک برای طبقات پایین جامعهٔ بریتانیا را به دو ملت - غنی و فقیر تقسیم کرده بود و این تأثیر و نتیجهٔ تشکیل شرکت‌های خصوصی بی‌بند و بار بوده، و ادعا کرد که او در پی درهم‌شکستن آن وضعیت بود. دیزرائیلی گفت که او از یک کشور متحد انگلستان حمایت کرده چه در حالی که نمایندگی طبقهٔ بالا یا دیگران در سطح پایین‌تر را داشته‌است. دیزرائیلی دیدگاه خصمانه‌ای نسبت به تجارت آزاد داشت و پدرسالاری اشرافی و همچنین ترویج امپریالیسم مورد نظر او بود. با این حال، با احیای جنبش سوسیالیستی در بریتانیا با ظهور حزب کارگر، و با اضمحلال حزب لیبرال، حزب محافظه‌کار در مسیر تبدیل شدن به مدافع جامعهٔ سرمایه‌داری و مبارز علیه سوسیالیسم قرار گرفت، در حالی که حمایت از سرمایه‌داری در در قالب اصول محافظه‌کاری سنتی ارائه و تبلیغ می‌شد. بلیز
رئیس حکومت در این کشور به‌طور رسمی ملکه انگلیس است که نمایندگی از او را فرماندار کل به عهده دارد. نخست‌وزیر، رئیس دولت است. رهبر حزب پیروز در انتخابات مجلس ملی به عنوان نخست‌وزیر انتخاب می‌شود. قوه قانونگذاری این کشور از دو بخش تشکیل شده‌است. مجلس سنا ۱۲ کرسی دارد و نمایندگان آن را فرماندار کل تعیین می‌کند. مجلس ملی این کشور ۳۱ کرسی دارد. نمایندگان این مجلس با رأی مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شوند. انتخاب رهبری حزب محافظه‌کار بریتانیا (۲۰۱۹)
انتخاب رهبری حزب محافظه‌کار بریتانیا پس از آن که ترزا می رهبر حزب محافظه کار در روز ۲۴ مه ۲۰۱۹ از سمت خود استعفا داد. حزب محافظه‌کار (بریتانیا) در تاریخ هفتم ژوئن انتخاب رهبری حزب را برای برعهده گرفتن نخست‌وزیری بریتانیا آغاز کرد و در تاریخ دهم ژوئن ۱۰ کاندید برای این سمت معرفی شد. در نخستین رای‌گیری اعضای حزب که در تاریخ ۱۳ ژوئن برگزار شد و در روزهای بعد تا بیستم ژوئن ادامه پیدا کرد، بدین‌ترتیب نامزدها به دو نفر کاهش یافتند. در نهایت اعضای حزب در روز ۲۳ ژوئیه نظر نهایی خود را برای انتخاب رهبری حزب محافظه کار اعلام کرد، و بوریس جانسون را به عنوان رهبر جدید حزب محافظه‌کار (بریتانیا) انتخاب کردند و تقریباً جانسون با اکثریت قاطع و کسب دو برابر آرای جرمی هانت اپوزیسیون خود به پیروزی دست یافت . انتظار می‌رود با کناره‌گیری رسمی ترزا می از مقام نخست‌وزیری، ملکه بریتانیا بوریس جانسون را به این سمت منصوب کند. نخست‌وزیر جمهوری خلق چین
نخست‌وزیر جمهوری خلق چین () رهبر شورای دولتی چین («دولت مرکزی خلق») است که رئیس حکومت بوده و دارای عالی‌ترین رتبه در خدمات مدنی چین است. نخست وزیر رسماً با نامزدی رئیس‌جمهور جمهوری خلق چین و تأیید کنگره ملی خلق منصوب می‌شود. در عمل این نامزد از طریق فرایند غیررسمی درون حزب کمونیست چین انتخاب می‌شود رئیس‌جمهور و نخست وزیر هر دو برای دوره‌های پنج ساله انتخاب می‌شوند. نخست وزیر همواره عضو نهاد قدرتمند کمیته دائمی پلیتبوروی حزب کمونیست چین بوده‌است. انتخابات در بریتانیا
ورود به انتخابات به شکل یک نامزد مستقل نسبتاً آسان است اما امکان برد به شدت کم است و نمونه‌های آن بسیار استثنایی است (برای مثال در ۱۹۹۷ مارتین بل در برابر نمایندهٔ محافظه‌کار بدنام‌شده‌ای به نام نیل همیلتون به پیروزی رسید. این پیروزی در حالی بود که احزاب اصلی کنار کشیده بودند و در انتخابات آن حوزه شرکت نکردند). در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ سه نامزد مستقل انتخاب شدند که بالاترین رقم پس از ۱۹۴۵ بود. با این حال از این تعداد هم تنها یکی توانست بار دیگر در ۲۰۱۰ وارد پارلمان شود. انتخابات در بریتانیا
گزینش حزب سبز به روی همه باز است. فهرست‌های متقاضیان هر حوزه دستچین نشده و اعضای حزب حق دارند مستقیماً از فهرست کامل حوزهٔ خود نامزدی را برگزینند. انتخابات در بریتانیا
هر کس که صلاحیت رأی دادن داشته باشد فارغ از این که نامش در فهرست رأی‌دهندگان ثبت شده باشد، می‌تواند از سوی فرد دیگری به عنوان نایب رأی دهد. نایب باید تا ساعت ۱۷ از ششمین روز پیش از انتخابات نسبت به فرستادن درخواست نیابت برای مأمور نام‌نویسی اقدام کند. نایب می‌تواند پای صندوق رأی حاضر شود یا درخواست برگهٔ رأی پستی نیابتی نماید. هر شخص در هر حوزهٔ انتخابیه می‌تواند در نهایت از طرف ۲ نفر دیگر رأی دهد مگر آن که شخص دیگری از اعضای نزدیک خانواده وی نیاز به نایب داشته باشد. اگر کسی بخواهد تقاضای رأی دادن از طریق نایب برای چند انتخابات را بدهد باید یک گواهی مبتنی بر یکی از این دلایل به همراه درخواست خود بفرستد: نابینایی؛ ناتوانایی‌های دیگر؛ اشتغال؛ حضور بر سر یک دورهٔ آموزشی؛ نام‌نویسی به عنوان خدمت دولتی؛ رأی‌دهندهٔ خارج از کشور یا ناشناس. اگر فردی بخواهد از طریق نایب تنها برای یک انتخابات رأی دهد لازم نیست گواهی بفرستد بلکه تنها لازم است دلیل خود را توضیح دهد. اگر رسیدن به حوزهٔ انتخابیه‌ای که فرد در آن نام‌نویسی کرده تنها از راه آبی یا هوایی ممکن باشد وی می‌تواند بدون گواهی و به‌طور دائمی درخواست نایب کند. فرمانده کل نیروهای مسلح بریتانیا
فرمانده کل نیروهای مسلح بریتانیا مقامی بر عهده فرمانروای بریتانیاست، که در حال حاضر الیزابت دوم به عنوان ملکه و رئیس کشور «رییس نیروهای مسلح» است. بنا بر عرف دیرپا، اقتدار اجرایی دوفاکتو را با اعمال اختیارات ویژه همایونی، بر عهده نخست وزیر و وزیر دفاع نهاده و نخست وزیر (به پشتیبانی کابینه) تصمیمات کلیدی را برای استفاده از نیروهای مسلح اتخاذ می‌کند. به هرحال، ملکه، «اقتدار نهایی» ارتش باقی می‌ماند و افسران و کارکنان تنها به وفاداری به پادشاه سوگند می‌خورند. انتخابات در بریتانیا
در انتخابات‌های محلی پادشاهی متحد اعضای شوراهای محلی برگزیده می‌شوند. در بریتانیا چند لایه از شوراهای محلی وجود دارد. این لایه‌ها عبارتند از: منطقه، شهرستان، بارو، شهرک/محله مدنی. برای انتخابات اعضای این شوراها ترکیبی از نظام‌های انتخاباتی استفاده می‌شود. در ایرلند شمالی و اسکاتلند از روش تک‌رأی انتقال‌پذیر استفاده می‌شود. اما در ولز و بیشتر مناطق انگلستان، روش نخست‌نفری به کار گرفته می‌شود. باقی مناطق انگلستان (از جمله منطقه‌های لندن) و ولز از نظام رأی دسته‌جمعی استفاده می‌کنند به جز انتخابات شهردار و شورای منطقهٔ لندن بزرگ. مجلس عوام بریتانیا
مطابق با قانون پارلمانی تصویب شده در سال ۱۹۱۱ که قدرت قانونگذاری و محدوده اختیارات مجلس عوام و مجلس اعیان بریتانیا را مشخص می‌سازد؛ دولت در درجه اول در مقابل مجلس عوام، باید پاسخگو باشد؛ و نخست‌وزیر تا زمانی در سمتش باقی می‌ماند که حمایت اکثریت اعضای مجلس عوام را با خود حفظ کرده باشد. ملی‌گرایی بریتانیایی
این نیرو به عنوان «یک نیروی قدرتمند اما دوسوگرایانه در سیاست انگلیس» توصیف می‌شود. در شکل متوسط خود، ناسیونالیسم انگلیس یک ملی‌گرایی مدنی بوده و بر انسجام و تنوع مردم انگلستان، وابستگی‌ها و مستعمرات سابق آن تأکید دارد. با این حال، بومی گرایی ناسیونالیسم بر اساس ترس از بریتانیا که توسط مهاجران غرق به‌وجود آمده‌است. این ناسیونالیسم ضد مهاجر بومی گرایانه از نظر سیاسی در حزب ملی بریتانیا و دیگر جنبش‌های ملی گرایانه بومی گرایی ظاهر شده‌است. سیاستمداران، مانند دیوید کامرون ، نخست‌وزیر پیشین انگلیس، در تلاشند ملی‌گرایی انگلیس را به عنوان یک هدف مترقی تبلیغ کنند. سیاست در ژاپن
هر دو مجلس دایت ملی با نظام انتخاباتی دومرحله‌ای نخست‌وزیر را تعیین می‌کنند. طبق قانون اساسی، اگر هر دو مجلس در مورد یک نامزد مشترک به توافق نرسند، تشکیل یک کمیته مشترک برای توافق مجاز است اما کمیته باید در ۱۰ روز (به استثنای ایام تعطیل) به توافق برسد. با این حال، اگر هر دو مجلس به توافق نرسند، تصمیم مجلس نمایندگان، تصمیم دایت ملی است. پس از تعیین، نخست‌وزیر با کمیسیون معرفی می‌شود، سپس به‌طور رسمی توسط امپراتور منصوب می‌شود. سیاست در کانادا
انتخاب نماینده پارلمان برای هر محل، باعث تخصیص یک صندلی به یکی از حزب‌های سیاسی می‌شود. به‌طور معمول حزبی که بیشترین تعداد صندلی را به دست آورد، دولت را تشکیل می‌دهد و رهبر آن حزب، نخست وزیر می‌شود. نخست وزیر با رأی عموم مردم انتخاب نمی‌شود، هرچند تقریباً همیشه به عنوان نماینده پارلمان، با رأی مستقیم حوزه انتخاباتی خود انتخاب می‌شود. نخست‌وزیر اردن
نخست‌وزیر اردن، رئیس حکومت پادشاهی اردن هاشمی است. نخست‌وزیر در اردن از سوی پادشاه اردن انتخاب می‌شود و پس از آن می‌تواند کابینهٔ خود را معرفی کند. مجلس اردن سیاست‌ها و برنامه‌های نخست‌وزیر را تأیید یا رد می‌کند و پس از آن رسماً دولت جدید می‌تواند فعالیت کند. در قانون اساسی هیچ محدودیتی برای دورهٔ نخست‌وزیری نیست، چند تن از نخست‌وزیران اردن به‌طور ناپیوسته خدمت کرده‌اند. انتخابات در بریتانیا
نامزدهای هر حوزه انتخابیه توسط احزاب سیاسی انتخاب می‌شوند یا به‌طور مستقل شرکت می‌کنند. تقریباً همهٔ نامزدهای پیروز در انتخابات عضو احزاب سیاسی هستند به جز یک بار که در سال ۲۰۱۰ از یک حوزه فردی به شکل مستقل انتخاب شد. هر حوزه یک نماینده را به شکل نخست‌نفری انتخاب می‌کند. در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ شمار حوزه‌ها ۶۴۶ عدد بود و در نتیجه ۶۴۶ نماینده به پارلمان رفتند. در انتخابات ۲۰۱۰ شمار نمایندگان به ۶۵۰ تن رسید. مجلس بریتانیا
مقام سلطنت در بریتانیا، گرچه رسماً شخص اول کشور به‌شمار می‌رود، ولی در تمام مراسم رسمی، چه در داخل کشور یا در هنگام سفرهای رسمی خارجی، نماینده دولتِ منتخب است و متن تمام سخنرانی‌های رسمی او را کارگزاران دولت تهیه می‌کنند. سنت وینسنت و گرنادین‌ها
ملکهٔ بریتانیا حکمران سنت وینسنت نیز هست و نمایندهٔ او فرماندار کل شخصی را به نخست‌وزیری انتصاب می‌کند که از پشتیبانی اکثریت در مجلس برخوردار است. نخست‌وزیر نیز کابینه‌ای را انتصاب می‌کند که به مجلس پاسخگوست. بریتیش کلمبیا
دولت فعلی استان تحت کنترل حزب لیبرال بریتیش کلمبیا به رهبری کریستی کلارک است که در انتخابات ماه مه سال ۲۰۰۹ گوردون کمپبل نخست‌وزیر پیشین را پس زد. انتخابات این استان هر ۴ سال به‌طور منظم انجام می‌گیرد. قوه مجریه
۲-نخست‌وزیر: ریاست قوهٔ مجریه تماماً یا تقریباً بدست نخست‌وزیر است. در برخی کشورها که دارای نظام پارلمانی هستند، ریاست قوهٔ مجریه با نخست‌وزیر می‌باشد که توسط نمایندگان مجلس انتخاب می‌شود. مانند هند و انگلستان. گاه کشورهایی دارای پادشاه مانند سوئد و یا رئیس‌جمهور مانند آلمان هستند که مقامی تشریفاتی محسوب می‌شود. انتخابات در بریتانیا
در انتخابات‌هایی که از نظام تناسبی استفاده می‌کنند احزاب کوچکتر نسبت بالاتری از آرا و سهم بیشتر از کرسی‌ها را به دست می‌آورند. برخی از این انتخابات‌ها عبارتند از پارلمان اسکاتلند، مجلس ولز، مجلس ایرلند شمالی، شورای شهر لندن و پارلمان اروپا. احزابی چون پلاید کامری، حزب استقلال و احزاب سبز در این نوع انتخابات‌ها بهتر عمل می‌کنند در نتیجه می‌توان گفت که احتمال رسیدن به نظام چندحزبی وجود خواهد داشت. مجلس بریتانیا
هر دوره مجلس پس از برگزاری شماری جلسات معین یا بدستور پادشاه یا در اثر خاتمه دوره، پایان می‌پذیرد، که در اعصار اخیر نوع اول رایج تر است. انحلال مجلس در هر زمان توسط شخص پادشاه و همیشه با توصیه نخست‌وزیر انجام پذیر خواهد بود. نخست‌وزیر ممکن است به دلایل منافع سیاسی حزب متبوع خود، انحلال مجلس را خواستار گردد. چنانچه نخست‌وزیر حمایت مجلس عوام را از دست بدهد، ناچار است کناره‌گیری کرده یا جهت تجدید قیمومیت خود خواستار انحلال مجلس گردد. انتخابات در بریتانیا
از دسامبر تا اوت روند نام‌نویسی گردشی انجام می‌گیرد. هر فرد متقاضی باید ابتدا فرم را از مأمور نام‌نویسی یا وبسایت کمیسیون انتخابات دریافت کند و بعد آن‌ها را ارسال نماید. در این مرحله هر کس فقط می‌تواند اطلاعات خود را وارد کند و نمی‌تواند اطلاعات خانوار را در آن وارد سازد. هر چند نیازی به وارد کردن نشانی نیست اما مأمور نام‌نویسی اجازه دارد از متقاضیان درخواست اطلاعات بیشتر در خصوص سن، ملیت، وضعیت سکونت، صلاحیت رای‌دهی به همراه مدرک نماید. فرم‌های نام‌نویسی را می‌توان با پست، نمابر یا رایانامه (فرم اسکن‌شده) برای مأمور محلی نام‌نویسی انتخابات فرستاد. بریتانیا
پادشاهی بریتانیا با اتحاد دو پادشاهی مستقل به نام‌های اسکاتلند و انگلستان شکل گرفته‌است. در سال ۱۷۰۷ دو مجلس مستقل کشورهای اسکاتلند و انگلستان بر اساس یک قرارداد سیاسی با نام «پیمان اتحاد انگلستان و اسکاتلند» تصمیم گرفتند که «پادشاهی متحد(United Kingdom)» شکل دهند. در سال ۱۸۰۰ نیز مجلس پادشاهی ایرلند با قرارداد و مصوبه‌های دو طرفه به «پادشاهی متحد» پیوست. شکل حاکمیت بریتانیای کبیر پادشاهی مشروطه است که مبتنی بر نظام وستمینستر به مرکزیت شهر لندن اداره می‌شود. نظام سیاسی این اتحاد سیاسی دارای شش نوع انتخابات است که طی آن‌ها اعضای مجلس، کابینه، دولت‌های محلی، نمایندگان بریتانیا در اتحادیه اروپا، شهرداری‌ها، و کمیساریای پلیس انتخاب می‌شوند. سه کشور اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی دارای دولت‌های محلی هستند که با حدود اختیارات مختلف در چهار پایتخت به نام‌های ادینبورو، کاردیف و بلفاست اداره می‌شوند. هر چند جزایر گِرنزِی، جرزی و من وابسته به بریتانیا هستند ولی جزء آن به‌شمار نمی‌روند. فهرست نخست‌وزیران هند
نخست‌وزیر هند رئیس اجرایی دولت هند است. به لحاظ قانونی در نظام پارلمانی هند، قانون اساسی رئیس‌جمهور را به عنوان رئیس دولت مشخص کرده اما عملاً قدرت اجرایی به نخست‌وزیر و هیئت وزیران واگذار شده‌است. نخست‌وزیر معمولاً رهبر حزب یا ائتلافی است که اکثریت را در لوکسابا، یکی از مجالس قانونگذاری هند بدست می‌آورد. انتخابات سراسری بریتانیا (۲۰۱۹)
از سال ۱۹۲۲ تا کنون احزاب محافظه‌کار و کارگر بریتانیا بزرگترین احزاب بریتانیا بوده‌اند و همهٔ نخست‌وزیران از میان اعضای این دو حزب برگزیده شده‌اند. حزب محافظه‌کار از ۲۰۱۰ تا این انتخابات در رأس قدرت بوده. این حزب در میان سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ با حزب لیبرال دموکرات ائتلاف کرده بود. حزب محافظه‌کار در انتخابات سراسری ۲۰۱۵ تعهد کرد تا یک همه‌پرسی در خصوص خروج پادشاهی متحد بریتانیا از اتحادیه اروپا انجام دهد. این حزب در آن انتخابات اکثریت آرا را به دست آورد. پس از آنکه ۵۱٫۹٪ در مقابل ۴۸٫۱٪ از مردم بریتانیا به خروج از اتحادیه پاسخ مثبت داند، روند خروج از مارس ۲۰۱۷ آغاز شد. در آن هنگام ترزا می که نخست‌وزیر وقت بریتانیا بود یک انتخابات زودهنگام در همان سال برگزار کرد تا پس از پیروزی در آن حمایت لازم برای مذاکرات دولتش با اتحادیه اروپا را به دست آورد. نتیجه این شد که حزب محافظه‌کار توانست اکثریت نسبی را به دست آورد اما نتوانست اکثریت مطلق کرسی‌ها را کسب کند، از این رو مجبور به تشکیل یک دولت اقلیت با همراهی حزب اتحادگرای دموکراتیک گردید. در نهایت نه تنها ترزا می بلکه بوریس جانسون (پیروز انتخابات رهبری حزب محافظه‌کار بریتانیا در ۲۰۱۹) نتوانستند نظر اکثریت اعضای پارلمان را در خصوص شرایط خروج مرضی‌الطرفین با اتحادیه اروپا یا خروج بدون توافق جلب کنند. نخست‌وزیر کانادا
با وجود اینکه در هیچ‌یک از مدارک قانون اساسی ذکر نشده، بر اساس پیمان‌نامه مقرر - که منشأ آن دورانی است که کانادا مستعمره بریتانیا بوده‌است - دفتر نخست وزیر، تنها تا زمانی وجود خواهد داشت که فرماندار کل به عنوان نماینده فرمانروا بر سر کار باشد. بر همین اساس، فرماندار کل، باید کسی را به عنوان نخست‌وزیر انتخاب کند که با احتمال زیاد بتواند اعتماد مجلس عوام را هدایت کند. ابن شخص معمولاً رهبر حزبی است که بیشترین تعداد کرسی مجلس را در اختیار دارد. به نخست‌وزیر کانادا منصب «بسیار محترم» ؛ اهدا می‌شود که مادام‌العمر است. گوردون براون
گوردون جیمز براون پنجاه و دومین نخست وزیر بریتانیا بود که بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ به عنوان رهبر حزب کارگر در این مسند جای داشت. او پیش از آن در کابینه تونی بلر وزیر خزانه‌داری و از سال ۱۹۸۳ نماینده پارلمان بریتانیا بود. براون پس از ۳۲ سال نمایندگی، در سال ۲۰۱۵ از مجلس کناره گرفت و دیگر در انتخابات شرکت نکرد. اسرائیل
در اسرائیل هر حزبی که موجودیت دولت یهود را به رسمیت بشناسد حق فعالیت سیاسی دارد و هر حزبی که بیش از نیمی از کنست را در دست گیرد می‌تواند کابینه را تشکیل دهد و در غیر این صورت با ائتلاف با احزاب دیگر کابینه تشکیل می‌شود، نخست‌وزیر با رأی مستقیم مردم تعیین می‌شود و ریاست جمهوری که پستی کاملاً تشریفاتی است از سوی کنست و برای مدت ۵ سال انتخاب می‌گردد. انتخابات در بریتانیا
بکارگیری نظام نمایندگی تناسبی تا حد زیادی به احزاب کوچکتر اجازه عرض اندام داده است. تا سال ۱۹۹۹ در این انتخابات هم از روش نخست‌نفری استفاده می‌شد و به همین دلیل احزابی که به طور کلی رأی زیادی دارند اما آرای آنها از لحاظ جغرافیایی پراکنده است نمی‌توانستند صاحب هیچ کرسی‌ای در اتحادیه اروپا شوند. برای مثال حزب سبز در انتخابات ۱۹۸۹ توانست ۲٬۲۹۲٬۷۱۸ رأی به دست آورد که شامل ۱۵٪ از کل آرا بود اما با این حال حتی یک کرسی هم به دست نیاورد. تغییر قانون انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۹ باعث شد این نظام برای نخستین بار تغییر یابد. الیزابت دوم
نبود یک شیوه رسمی در حزب محافظه‌کار برای انتخاب رهبر، منجر به این شد که پس از استعفای ایدن، ملکه وظیفه پیدا کرد که شخصی را برای تشکیل دولت انتخاب کند. ایدن پیشنهاد کرد که لرد سالزبری انتخاب شود. لرد سالزبری و لرد کیلمویر با کابینه بریتانیا، چرچیل و رئیس کمیته ۱۹۲۲ مشورت کردند و در نهایت، ملکه نامزد مدنظر آن‌ها را انتخاب کرد: هارولد مک‌میلان.بحران سوئز و انتخاب جانشین ایدن باعث شد که در ۱۹۵۷، ملکه برای نخستین‌بار به صورت جدی تحت انتقاد قرار بگیرد. لرد آلترینکهام، در مجله‌ای که متعلق به خودش بود، ملکه را متهم کرد که همیشه «دور از دسترس» است، هرچند ادعای آلترینکهام توسط دیگران رد شد و حتی باعث شد یک نفر به او سیلی بزند. ۶ سال بعد، در ۱۹۶۳، مک‌میلان استعفا داد و به ملکه توصیه کرد ارلِ هیوم را به عنوان نخست‌وزیر انتخاب کند؛ توصیه‌ای که مورد پذیرش واقع شد. ملکه باز هم به دلیل انتخاب یک نخست‌وزیر بر اساس مشاوره یک گروه کوچک از وزیران یا یک وزیر به باد انتقاد گرفته شد. در ۱۹۶۵، محافظه‌کاران شیوه‌ای برای انتخاب رهبر خود اتخاذ کردند که باعث ملکه دیگر مجبور نشود در این موارد مداخله کند. فهرست نخست وزیران بریتانیا
نخست‌وزیر بریتانیا رئیس دولت بریتانیا و رئیس کابینه بریتانیا است. تاریخ مشخصی برای اولین باری که سمت نخست وزیر گماشته شد وجود ندارد، زیرا این نقش ایجاد نشده بلکه در طی یک دوره زمانی از طریق ادغام وظایف تکامل یافته‌است. با این حال، تا دهه ۱۷۳۰ دیگر این واژه به‌طور منظم ولو به‌طور غیررسمی در اشاره به والپول استفاده می‌شد. از اوایل سال ۱۸۰۵ این عبارت در مجلس عوام استفاده می‌شد و مطمئناً در دهه ۱۸۸۰ در مجلس استفاده می‌شد. در سال ۱۹۰۵ پست نخست وزیری در ترتیب تقدم رسماً به رسمیت شناخته شد. مورخان مدرن معمولاً سر رابرت والپول را که از سال ۱۷۲۱ بیش از بیست سال دولت بریتانیا را رهبری می‌کرد، به عنوان اولین نخست وزیر می‌دانند. والپول همچنین با این تعریف طولانی‌ترین نخست وزیر بریتانیا است. با این حال، سر هنری کمبل بنرنمن اولین و مارگارت تاچر دیرپاترین نخست وزیر بود که در ترتیب تقدم رسماً با این عنوان نامیده می‌شد. اولین کسی که از این عنوان در یک اقدام رسمی استفاده کرد بنیامین دیزرائیلی بود که در سال ۱۸۷۸ معاهده برلین را به عنوان «نخست وزیر علیاحضرت بریتانیا» امضا کرد. لبنان
انتخابات پارلمانی هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود و فرد معرفی شده از جانب حزب یا ائتلاف پیروز با احتساب شرط تسنن نخست‌وزیر خواهد شد. رئیس‌جمهور لبنان نیز فرد مسیحی برای یک دوره ۶ ساله توسط پارلمان برگزیده می‌شود، رئیس‌جمهور فرمانده نیروهای مسلح نظامی و امنیتی است. اما این مسئله با تمدید یک دوره ۳ ساله ریاست جمهوری الیاس هراوی (۱۹۹۵) و امیل لحود (۲۰۰۴)، رعایت نگردید. هنری کمبل-بنرمن
سِـر هنری کمبل-بَـنرمن () سیاستمدار اهل بریتانیا و از حزب لیبرال بریتانیا و رهبر این حزب از ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۸ و همچنین نخست وزیر این کشور برای مدتی کمتر از ۳ سال بود. او همچنین دو بار دبیر شورای امنیت ملی در دو دولت ویلیام اوارت گلدستون و ارچیبالد پریمروز بوده‌است. او اولین لرد اول خزانه داری ست که رسماً نخست وزیر خوانده شد. او همچنین تنها شخصی است تا به امروز که همزمان دو عنوان نخست وزیر و پدر مجلس را همزمان داشته‌است. او به عنوان شخصی شناخته می‌شود که به قوانین تجارت ازاد خودمختاری ایرلند و بهبود وضع خدمات اجتماعی باور داشت. از دید مردم بریتانیا با این حال او اول به عنوان نخست وزیری رادیکال مطرح است. به دنبال شکست در انتخابات عمومی سال ۱۸۹۹ کمپل رهبر حزب لیبرال شد. و پیروزی شکننده‌ای را در ۱۹۰۶ در مقابل حزب محافظه کار (بریتانیا) بدست اورد. همچنین این آخرین انتخابات عمومی بود که حزب لیبرال اکثریت مجلس عوام را در دست داشت. دولت پس از انتخابات قانونی را تصویب کرد که به موجب ان اتحادیه‌های تجاری مسول خسارت‌های ناشی از اعتصاب‌ها نیستند. غذای رایگان برای بچه‌ها در مدارس و اختیار دادن به مسولان محلی برای خرید زمین‌های زراعی از ملاکین بزرگ ناحیه از دیگر اقدامات اوست. در ۱۹۰۸ به دنبال وخامت وضع سلامتی اش استعفا داد. جانشین او هربرت هنری اسکویت که مشاورش نیز بود شد. او نوزده روز بعد در لندن درگذشت. دولت بریتانیا
دولت علیاحضرت ، که به عنوان دولت بریتانیا یا دولت پادشاهی متحدرایج است، حکومت مرکزی پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی است. این دولت را یک نخست‌وزیر رهبری می‌کند. مجلس بریتانیا
شیوه انتخاب نمایندگان مجلس عوام در انتخابات مجلسی بریتانیا بر اساس اکثریت ساده است، بدین صورت که هر حزب در هر حوزه انتخابی فقط می‌تواند یک نامزد داشته باشد. کاندیدایی که بیشترین آرا در هر حوزه انتخابی را کسب کند نماینده آن حوزه در مجلس عوام خواهد بود. انتخابات در بریتانیا
بریتانیا در طول تاریخ (تا سال ۲۰۰۵ و البته به استثنای ۱۹۲۳) به خاطر بکارگیری نظام نخست‌نفری عملاً دارای نظام دوحزبی در انتخابات‌های سراسری و محلی بود. به نظر می‌رسد قانون دوورژه در تاریخ سیاسی پارلمان بریتانیا به اثبات رسیده است. بریتانیا پیش از جنگ جهانی اول واقعاً دارای نظام دوحزبی بود: احزاب اصلی عبارت بودند از توری‌ها (که بعدها حزب محافظه‌کار شدند) و ویگ‌ها (که بعدها حزب لیبرال شدند). هر چند این نکته را هم باید افزود که پس از رفع محدودیت‌های کاتولیک‌ها گرایش‌هایی به حزب پارلمانی ایرلند وجود داشت. پس از جنگ جهانی دوم حزب محافطه‌کار و حزب کارگر دو حزب مسلط بر سیاست بریتانیا شدند. هیچ حزبی در بریتانیا تا به حال حتی نتوانسته به شمار لازم برای کسب اکثریت در پارلمان دست یابد. پس از دهه ۱۹۸۰ احزاب سوم و کوچکتر همیشه توانسته‌اند ۲۰٪ آرا را به دست آورند. در ۲۰۰۵ حزب لیبرال دموکرات توانست ۶۲ کرسی از ۶۴۶ کرسی مجلس عوام را به دست آورد و باعث شد تا برخی از ناظران پارلمان وستمینیستر را با عنوان نظام «دو و نیم حزبی» خطاب کنند. نیوزیلند
رئیس حکومت نیوزیلند ملکه الیزابت دوم است، فرماندار کل که با پیشنهاد پارلمان نیوزیلند انتخاب می‌شود، مسئولیت امضای قوانین را برعهده دارد، هرچند قدرت او و ملکه کاملاً تشریفاتی است و پارلمان که در انتخابات عمومی برگزیده می‌شود تنها مرجع قانون‌گذاری در کشور است و نخست‌وزیر را که در رأس قوه مجریه قرار می‌گیرد انتخاب می‌کند. نخست‌وزیر بریتانیا
نخست وزیر پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی رئیس دولت ملکه در بریتانیا است. نخست وزیر و هیئت دولت (شامل بالاترین وزراء که سران دولت هستند) همه جواب‌گوی تمام سیاست‌ها و اقدام‌هایشان به پادشاه/ملکه، پارلمان، حزب سیاسی‌شان و نهایتاً به رأی‌دهندگان می‌باشند. نخست وزیر کنونی، بوریس جانسون در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۹از سوی ملکه الیزابت دوم منصوب شد. سیاست در هند
هند دارای حکومت فدرال نامتقارن است که سران آن در سطوح فدرال، ایالتی و محلی انتخابی هستند. در سطح ملی رئیس این کشور که نخست‌وزیر است توسط اعضای مجلس سفلای هند (لوک‌سابا) انتخاب می‌شود. برگزاری انتخابات را کمیسیون انتخابات هند بر عهده دارد. دو عضو این مجلس را نخست‌وزیر منصوب می‌کند و دیگران هر پنج سال یک بار بر اساس نظام نخست‌نفری انتخاب می‌شوند. اعضای راجیا سابا (مجلس علیای هند) توسط اعضای منتخب مجالس قانون‌گذاری ایالتی و مجمع گزینندگان سرزمین‌های متحد هند انتخاب می‌شوند. تووالو
در این کشور نخست‌وزیر رئیس دولت است. او و معاونش با رأی اعضای مجلس و از میان آن‌ها انتخاب می‌شوند. دولت دوم دیوید کامرون
دیوید کامرون در پی انتخابات عمومی ۷ می ۲۰۱۵ بریتانیا دومین دوره نخست وزیری خود را آغاز کرد و دولت دوم خویش را تشکیل داد. پیش از انتخابات، کامرون یک دولت ائتلافی متشکل از اعضای احزاب محافظه کار و لیبرال دموکرات را رهبری می‌کرد. در سال ۲۰۱۶، به‌دنبال همه‌پرسی خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا و موافقت اکثریت مردم با آن، دیوید کامرون اعلام کرد که استعفا خواهد داد. از ۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، ترزا می که وزیر کشور دولت کامرون بود، به‌عنوان نخست وزیر جدید بریتانیا فعالیت خود را آغاز نمود. ترزا می
ترزا می پس از استعفای دیوید کامرون در پی رأی مردم این کشور مبنی بر خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا جانشین وی شد. او دومین نخست‌وزیر زن بریتانیا پس از مارگارت تاچر است. البته برخلاف تاچر، او بدون پیروزی در انتخابات زمام امور را به دست گرفت. فهرست نخست‌وزیران کانادا
نخست وزیر کانادا یک مقام رسمی است که به عنوان رئیس دولت کانادا خدمت می‌کند. گر چه رسماً، نخست وزیر توسط فرماندار کل کانادا منصوب می‌شود، اما طبق قانون اساسی کانادا، نخست وزیر باید رای اعتماد منتخبان مردم در مجلس عوام کانادا را داشته باشند. به طور معمول، رهبر حزبی حزب که بیشترین تعداد صندلی در مجلس عوام کانادا را دارد به این مقام می‌رسد. اما، اگر که رهبر فاقد پشتیبانی اکثریت باشد، فرماندار می‌تواند رهبر دیگری را برگزیند که از این حمایت برخوردار است یا ممکن است پارلمان را منحل و برای یک انتخابات جدید فراخوان دهد. طبق قانون اساسی، نخست وزیر دارای یک کرسی در پارلمان است که از اوایل قرن ۲۰ به طور خاص بیشتر به معنای به معنای مجلس عوام کانادا است. نخست وزیر بلژیک
انتظار می رود، اگرچه لازم نیست، نخست وزیر به دو زبان فرانسوی و هلندی مسلط باشد. یک روز پس از انتخابات فدرال، نخست وزیر فعلی استعفای دولت خود را به پادشاه پیشنهاد می کند. سپس پادشاه از دولت مستعفی می خواهد که تا تشکیل دولت جدید به عنوان یک دولت موقت کار را ادامه دهد. سپس پادشاه با تعدادی از سیاستمداران برجسته مشورت می کند او معمولاً با رؤسای مجلس نمایندگان و سنا، مهم ترین احزاب سیاسی و سایر افراد دارای اهمیت سیاسی و اجتماعی و اقتصادی مشورت می کند. پس از رایزنی ها،گزارش‌دهنده به پادشاه گزارش می‌دهد تا پادشاه یک فرد مناسب که مسئولیت تشکیل دولت را بر عهده دارد، بیابد. معمولاً این تشکیل دهنده دولت فدرال است که سپس نخست وزیر می شود.معمولاً چندین ماه مذاکره لازم است تا تشکیل دهنده آماده پذیرش دعوت رسمی سلطنتی برای تشکیل دولت شود. طبق قانون اساسی، اعمال پادشاه تنها با امضای یک وزیر معتبر است. به همین دلیل، نخست وزیر مستعفی قانون انتصاب نخست وزیر جدید را امضا می کند و نخست وزیر جدید قانون استعفای نخست وزیر مستعفی را امضا می کند. سپس پادشاه سایر وزرا و وزرای امور خارجه دولت فدرال را منصوب می کند و احکام انتصاب آنها توسط نخست وزیر امضا می شود. حزب محافظه‌کار (بریتانیا)
حزب محافظه‌کار انگلیس که ریشه در دارد، در سال ۱۸۳۴ میلادی پایه‌گذاری شده و در کنار حزب لیبرال، یکی از دو حزب حاکم در قرن نوزدهم بود. پس از کاهش بسیار آرای لیبرال‌ها در سال ۱۹۲۰، حزب کارگر رقیب اصلی محافظه‌کارها شد. ۵۷ سال از قرن بیستم، بریتانیا به دست نخست‌وزیرهای حزب محافظه‌کار رهبری شد که شامل وینستون چرچیل (۱۹۴۰–۴۵, ۱۹۵۱–۵۵) مارگارت تاچر (۱۹۷۹–۱۹۹۰) بودند. دوران تصدی تاچر منجر به آزادسازی اقتصادی گسترده‌ای گشت و حزب محافظه کار بیش از دو حزب حاکم دیگر ضد اتحادیه شد. به سبب سلطه بلندمدت محافظه‌کارها در طول سال‌های قرن بیستم، این حزب یکی از موفق‌ترین احزاب کل اروپا به‌شمار می‌رود. انتخابات سراسری بریتانیا (۲۰۱۰)
گوردون براون پس از اینکه مذاکرات حزب کارگر با لیبرال دموکرات‌ها به شکست انجامید اعلام نمود که از رهبری حزب کارگر و همچنین سمت نخست وزیری استعفا می‌دهد. او استعفایش را تسلیم کاخ باکینگهام نمود. فهرست نخست‌وزیران اسرائیل
نخست‌وزیر اسرائیل رئیس دولت اسرائیل است. او توسط کنست برگزیده می‌شود. فرد انتخابی معمولاً رهبر بزرگ‌ترین ائتلاف حزبی در کنست است. درحال حاضر نفتالی بنت نخست‌وزیر این کشور است. مجلس عوام بریتانیا
اگر چه این مجلس به‌طور رسمی نخست‌وزیر را انتخاب نمی‌کند؛ اما موقعیت احزاب در آن از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. طبق معاهدات، نخست‌وزیر به این مجلس پاسخگو می‌باشد و باید از حمایت مجلس برخوردار باشد؛ بنابراین، هر زمان که دفتر نخست‌وزیری خالی باشد؛ پادشاه شخصی که از حمایت اعضای مجلس عوام برخوردار است یا رهبر بزرگترین حزب در مجلس عوام است را به عنوان نخست‌وزیر منصوب می‌نماید. رهبر دومین حزب نیز رهبر مخالفان وفادار به اعلیحضرت می‌شود. از سال ۱۹۶۳ بر اساس معاهدات، نخست‌وزیر همواره عضو مجلس عوام است، و نه عضو مجلس اعیان. استرالیا
در استرالیا، مردم ابتدا نمایندگان مجلس را انتخاب می‌کنند. رئیس حزبی که بیشترین نفرات انتخاب شده را در مجلس داشته باشد به‌عنوان نخست‌وزیر مسئول تشکیل کابینه دولت می‌شود. دولت استرالیا از سه زیرشاخه تشکیل می‌شود:قانون گذاری، اجرایی و قضایی. انتخابات در بنگلادش
نخست‌وزیر رئیس دولت است. رئیس‌جمهور که رئیس دولت می‌باشد توسط پارلمان ملی انتخاب می‌شود. رئیس‌جمهور بنگلادش یک پست تشریفاتی است و هیچ کنترلی را بر اجرای امور دولتی ندارد. انتخابات سراسری بریتانیا (۲۰۱۷)
انتخابات سراسری بریتانیا در روز پنج‌شنبه ۸ ژوئن ۲۰۱۷ برابر با ۱۸ خرداد ۱۳۹۶ به منظور انتخاب اعضای پنجاه و هفتمین پارلمان این کشور برگزار شد. بر اساس قانون دوره‌های ثابت پارلمان مصوب ۲۰۱۱ قرار بر این بود که انتخابات پارلمانی در بریتانیا روز ۷ مه ۲۰۲۰ برگزار شود. اما در تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۱۷، ترزا می نخست‌وزیر این کشور با داشتن اکثریت ۱۲نفری در مجلس به امید دست‌یابی به آرای بیشتر و پشتیبانی یک‌پارچه‌تری در مذاکرات خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، تقاضای انتخابات زودهنگام کرد و توانست نظر بیش از دو سوم از نمایندگان پارلمان را که برای تصویب آن لازم بود، با خود همراه سازد. از میان نمایندگان حاضر در مجلس عوام بریتانیا که ۶۵۰ نفر عضو دارد، ۵۲۲ نماینده موافق و ۱۳ نفر مخالف این انتخابات بودند. انتخابات در بریتانیا
ادوارد هیت در سال ۱۹۷۴، گوردون براون در ۲۰۱۰ و ترزا می در ۲۰۱۷، آخرین نخست‌وزیرانی بودند که نتوانستند اکثریت را برنده شوند و تصمیم گرفتند استعفا ندهند. در سال ۱۹۷۴ پس از آنکه مذاکره با حزب لیبرال برای تشکیل یک ائتلاف به شکست انجامید، هیت استعفا داد و ملکه الیزابت دوم اجازه پیدا کرد هارولد ویلسون رهبر حزب کارگر را مأمور به تشکیل دولت نو کند. تا زمانی که نخست‌وزیر با تصمیم به ماندن یا استعفا واکنشی به نتایج انتخابات نداده باشد، پادشاه نقشی پیدا نخواهد کرد. پادشاه تنها در صورتی می‌تواند شخصی را مجاز به تشکیل دولت کند که نخست‌وزیر وقت استعفا داده باشد. پادشاهی بریتانیا
در شرایط عادی، که کمابیش طی چند سده اخیر به خصوص پس از نیمه قرن نوزدهم در بریتانیا حکمفرما بوده‌است، وظایف اصلی ملکه عبارتست از ارائه مشورت به نخست‌وزیر، توصیه سیاست‌ها به نخست‌وزیر بدون حق پافشاری بر اتخاذ آنها و هشدار در مورد اشتباهات احتمالی. نخست‌وزیر بریتانیا هفته‌ای یک بار با ملکه دیدار خصوصی دارد و اسناد و گزارش‌های دولتی هم به‌طور روزانه برای ملکه ارسال می‌شود هر چند او حق افشا، گفتگو یا اظهارنظر دربارهٔ محتوای آنها را ندارد. ترسا می
در سال ۲۰۱۶ و پس از معرفی ترزا مِی به‌عنوان نخست‌وزیر جدید بریتانیا، سیل پیام‌های تبریک اشتباهی به اکانت توییتر ترسا می سرازیر شد و طی ۱ روز ۱۱۰۰۰ فالوور جدید پیدا کرد. کار تا آن‌جا پیش رفت که ترسا مجبور شد طی توییتی توضیح بدهد که او رهبر حزب محافظه‌کار و نخست‌وزیر جدید نیست. کابینه ترزا می
ترزا می پس از استعفای دیوید کامرون در پی رأی مردم این کشور مبنی بر خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا جانشین وی شد. او دومین نخست‌وزیر زن بریتانیا پس از مارگارت تاچر است. البته برخلاف تاچر، او بدون پیروزی در انتخابات زمام امور را به دست گرفت. جرمی هانت
در پی انتخابات داخلی حزب محافظه کار که پس از استعفای ترزا می از نخست‌وزیری صورت گرفت، بوریس جانسون در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۹ با اکثریت آرای اعضای حزب محافظه‌کار انگلیس و در رقابت با جرمی هانت، به پیروزی دست یافت انگلستان
در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۵ بریتانیا، حزب محافظه کار اکثریت مطلق را در میان ۶۵۰ کرسی مورد رقابت کسب کرد و موفق شد ۱۰ کرسی بیش از مجموع همه احزاب دیگر به دست آورد (سخنگوی مجلس به عنوان عضو محافظه کار شمرده نمی‌شود). حزب محافظه کار، به ریاست نخست‌وزیر دیوید کامرون، ۹۸ کرسی بیشتر از حزب کارگر کسب کرد و که رهبر حزب کارگر اد میلیبند متعاقباً از ریاست حزب استعفا داد. حزب ملی اسکاتلند (اسکاتلند تنها) ۵۶ کرسی از ۵۹ کرسی اسکاتلند در مجلس را به دست آورد و جایگزین حزب لیبرال دموکرات به عنوان سومین حزب بزرگ در مجلس عوام شد. زن
سید روح‌الله خمینی این تصویب‌نامه قانون انتخابات که دو شرط مرد بودن و مسلمان بودن از آن حذف شده بود، دسیسهٔ خطرناکی برای لطمه زدن به اسلام و روحانیت خواند و در سخنرانی اش در قم گفت: «دولت تصویب نامهٔ خلاف شرع صادر می‌کند، به زن‌ها حق رای می‌دهد، نوامیس مسلمین در شرف هتک است، می‌خواهند دختران نجیب هجده ساله را به نظام اجباری ببرند، دختر و پسر در آغوش هم کشتی می‌گیرند، دختران عفیف مردم در مدارس زیر دست مردها درس می‌خوانند، مردم از گرسنگی تلف می‌شوند و آن‌ها برای استقبال از اربابان خود سیصد هزار تومان گل از هلند می‌آورند، قران اسلام در خطر است، اسرائیل نمی‌خواهد در این مملکت قران باشد، خطر امروز بر اسلام کمتر از خطر بنی امیه نیست، اهل منبر را تهدید می‌کنند، اسرائیل زراعت و تجارت ما را قبضه کرده‌است، دولت روز ننگین هفدهم دی را جشن می‌گیرد، به فرقه ضاله همراهی می‌کند، مطبوعات به روحانیون اهانت می‌کنند» مارگارت تاچر مارگارت تاچر نخستین نخست‌وزیر زن تاریخ بریتانیا و همچنین رهبر سابق حزب محافظه‌کار بریتانیا بود. وی در سال ۱۹۷۵ به رهبری این حزب برگزیده و چند سال بعد در ۱۹۷۹ با شعار بهبود اوضاع اقتصادی از سوی محافظه‌کاران نامزد شد و به نخست‌وزیری بریتانیای کبیر رسید و تا سال ۱۹۹۰ در هر دو سمت باقی‌ماند. از نظر صلابت سیاسی وی را هم تراز وینستون چرچیل نخست‌وزیر مشهور و با نفوذ دهه‌های ۴۰ و ۵۰ بریتانیا می‌دانند. حمایت تاچر از بازار آزاد، کاهش خدمات دولتی و واگذاری سازمان‌های دولتی به بخش خصوصی، برخی از سیاست‌های مشهور او بود که به «تاچریسم» معروف است. پافشاری بر سیاست‌های اقتدارگرایانه و محافظه‌کارانه وی که منتقدان بسیاری داشت و مقابله او با قدرت گرفتن اتحادیه‌های کارگری در بریتانیا او را به «بانوی آهنین» مشهور کرد. نیوزیلند
این کشور همانند بریتانیا قانون اساسی مدون ندارد، اما قانون مشروطه سال ۱۹۸۶ مقررات پایه این حکومت را بیان کرده‌است. نخست‌وزیر رئیس دولت است و توسط پارلمان انتخاب می‌شود، نخست‌وزیر فعلی این کشور جاسیندا آردرن از حزب کارگر است. انتخابات در بریتانیا
از سال ۱۹۹۹ اعضای پارلمان اروپا که به نمایندگی از انگلستان، اسکاتلند و ولز در این پارلمان حضور می‌یابند در حوزه‌های انتخابیه‌ی محلی و از طریق فهرست‌هایی که احزاب ارائه می‌دهند (نظام فهرست بسته) انتخاب می‌شوند. اما در ایرلند شمالی برای این انتخابات از سال ۱۹۷۹ تاکنون از نظام تک‌رأی انتقال‌پذیر استفاده می‌شده‌است.