یوئیچی فوکودا از چه تکنیک هایی در ساخت فیلم استفاده می کند؟
آکیرا کوروساوا
در فیلم‌برداری معمولاً از چند دوربین استفاده می‌کرد، تا بازی هنرپیشه با جابه‌جایی و دخالت مداوم دوربین مختل نشود و حس بازی از بین نرود. این شیوه دست او را در مونتاژ فیلم نیز که معمولاً خودش انجام می‌داد، باز می‌گذاشت.
یو فوجیکی
یو فوجیکی (؛ (۲ مارس ۱۹۳۱ – ) یک هنرپیشه اهل ژاپن بود. او در بیش از یک صد فیلم ۱۹۵۴–۲۰۰۵ ظاهر شد. پویانمایی
• در برگیرنده ی تکنیک های مختلفی هستند ، ولی حقیقت متحد کننده در این نوع انیمیشن ها این است که اون ها توسط کامپیوتر ساخته میشوند. هنر ویدئویی
«اما یکی از امکاناتی که ویدئو آرت همراه با پیشرفت‌های تکنیکی دردهه ۱۹۷۰ به آن دست یافت تکنیک‌های مراقبت Surverillance Techniques و استفاده از تماشاگر به مثابه بخشی از اثر هنری است در این گونه آثار دوربین به سمت تماشاگران برگردانده می‌شود خواه تماشاگر آگاه بدان باشد یا نه. منتقدان شوهای اخیر (تلویزیون ـواقعیت) بر فروپاشی مرزهای میان حیطهٔ عمومی و خصوصی در این گونه برنامه‌ها تاسف می‌خورند. ویتو اکونچیvito Acconi (متولد ۱۹۲۰) بر همان سؤال یک فیلم ویدئویی تحت عنوان (۱۹۷۳) Theme Song بر مبنای نمایش دوربین مخفی تهیه کرد او در این فیلم بروی زمین دراز کشیده و در نمایی بسیار نزدیک از بیننده‌های ناشناس درخواست می‌کند که در صفحه تصویر به او ملحق شوند، سپس پیوسته تکرار می‌کند؛ (من شما را به درون خود فرا می‌خوانم) مسئله مهم برای او این بود که بیهودگی امکان پخش و ارائه معاشقه‌ای واقعی را در تلویزیون به رخ بکشد و حقیقت را در تلویزیون دست نیافتنی معرفی کند همان‌طور که حیطهٔ خصوصی را در تلویزیون بی معنا می‌دانست. فیلم رنگی
اصول فیلمبرداری رنگی بر اصلی استوار است که توسط جیمز کلرک ماکسول فیزیکدان اسکاتلندی در سال ۱۸۵۵ پیشنهاد شده‌است. قبل از آن فیزیکدانان دریافته بودند نور دارای طیف‌هایی از طول موج‌های گوناگون است که بر اثر انعکاس از روی سطح اشیاء به صورت رنگ‌های گوناگون دیده می‌شود. مکسول هم کشف کرد که همهٔ رنگ‌های اصلی طبیعی در این طیف خود از سه رنگ اصلی قرمز، سبز و آبی تشکیل شده‌اند. این رنگ‌ها اگر با هم به‌طور مساوی ترکیب شوند، نور سفید حاصل می‌آید؛ ولی نور رنگی از دو طریق افزایشی (ادیتیو) و کاهشی (سابتراکتیو) حاصل می‌آید. ابتدا روش ادیتیو در سینما گسترش یافت و چارلز اوربن و جورج ویلیام اسمیت از مکتب برایتون از طرق دو رنگ سبز و سرخ سیستم کینماکالر را در سال ۱۹۰۸ پدیدآوردند. اما این سیستم ضعف داشت، رنگ‌ها در آن بازی می‌کرد و کیفیت خوبی نداشت و سیستم‌های ادیتیو دیگر این دوره نیز موفقیتی کسب نکردند. تا اینکه شرکت تکنی‌کالر توسط دکتر هربرت کالموس از طریق سیستم سابتراکتیو به موفقیت‌های دیگری دست یافت. بعدها سیستم‌های تکنی‌کالر مونوپک و ایستمن کالر از سوی شرکت کداک ارائه شدند. جیمز کامرون
در ایام نوجوانی خانواده‌اش به دهکده آرنج در جنوب کالیفرنیا نقل مکان کرد، و چندی بعد با خواندن کتابی دربارهٔ فیلم‌نامه‌نویسی با همکاری یکی از دوستانش یک فیلم‌نامه ده دقیقه‌ای نوشت، و آن را به طریقه ۳۵ میلی‌متری فیلم‌برداری کرد. کامرون با این فیلم در رشته‌های جلوه‌های ویژه، تمهیدات سینمایی و شیشه شفاف دست به آزمایش و تجربه زد. خودش گفته‌است: «به کتابخانه USC رفتم و هر چه مربوط به تکنولوژی فیلم بود پیدا کردم و خواندم. از صفحات کپی می‌گرفتم و از صفحات دیگر یادداشت برمی‌داشتم. در تکنولوژی سینما مجانی فارغ‌التحصیل شدم. در دانشکده ثبت نام نکرده بودم، بلکه تمام اوقات در کتابخانه بودم. معمولاً کوهی از کاغذ و پوشه در کنارم بود تا بیاموزم که جلوه‌های ویژه چگونه انجام می‌شوند.» هایائو میازاکی
در ژوئن ۱۹۹۷، شرکت توکوما شوتن با استودیو جیبوری ادغام شد. ایده فیلم بعدی میازاکی هنگام تعطیلات در یک کابین کوه با خانواده و پنج دختر جوان که از دوستان خانوادگی بودند، مطرح شد. در آنجا میازاکی فهمید که برای دختران ۱۰ ساله فیلمی خلق نکرده و تصمیم گرفت این کار را انجام دهد. برای الهام‌گیری، او مجله‌های مانگای شوجو مانند "ناکایوشی" و "ریبون" را مطالعه کرد، اما احساس کرد که آنها فقط موضوعاتی مثل «کراش داشتن و عشق بازی» را نشان می‌دهند و این چیزی نیست که دختران «آن را در قلب خود دوست دارند». بنابراین تصمیم گرفت که فیلمی دربارهٔ یک قهرمان زن تولید کند تا مخاطبان شوجو، با تحسین به او نگاه کنند. تولید این فیلم با نام "شهر اشباح" با بودجه ۱٫۹ میلیارد ین (۱۵ میلیون دلار آمریکا) در سال ۲۰۰۰ آغاز شد. مانند "شاهزاده مونونوکه"، کارمندان از تکنیک انیمیشن رایانه ای استفاده کردند اما این فناوری را فقط برای ارتقا ارائه داستان به کار بردند و تمام فیلم را رایانه ای نساختند. "شهر اشباح" با نمادهای طمع انسان سروکار دارد، و یک سفر برزخی در قلمرو ارواح را به نمایش می‌کشد. فیلم در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۱ اکران شد که مورد تحسین بالای منتقدان قرار گرفت و از بزرگترین فیلم‌های دهه ۲۰۰۰ محسوب می‌شود. "شهر اشباح" برنده جایزه آکادمی ژاپن برای بهترین فیلم سال، و جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی شد. این فیلم از نظر تجاری نیز موفق بود و ۳۰٫۴ میلیارد ین (۲۸۹٫۱ میلیون دلار آمریکا) در گیشه کسب کرد و به پردرآمدترین فیلم ژاپن تبدیل شد، این رکورد تقریباً ۲۰ سال در اختیار "شهر اشباح" بود. یوایچی هیگاشی
یوایچی هیگاشی () (زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل ژاپن است. آلفرد هیچکاک
هیچکاک در سال ۱۹۶۰، با وام‌گیری از برنامه‌ریزی تولید، فیلم‌برداری سیاه و سفید و داستانی هولناک، فیلم «روانی» را ساخت. روانی با ترکیب مونتاژ درخشان، حرکات طولانی دوربین و نیز تغییر دراماتیک همذات پنداری تماشاگر، ضمناً نشانگر تکنیک‌های پخته هیچکاک نیز بود. هیچکاک خود دربارهٔ این فیلم گفته‌است: «رضایت اصلی من در این است که فیلم تأثیری روی تماشاگران گذاشت، و من این تأثیر را خیلی مهم تلقی می‌کنم. من به موضوع توجهی ندارم، به بازی نیز اهمیتی نمی‌دهم، اما برای تکه‌های فیلم، فیلم‌برداری، نوار صدا و همه اجزاء تکنیکی که باعث شد تا تماشاگران از ترس فریاد برآورند، ارزش قائلم. احساس می‌کنم که خیلی رضایت بخش است چنانچه بتوانیم هنر سینما را برای به دست آوردن چیزی از عاطفه توده مردم به کار ببریم و با روح بی تردید، به چنین توفیقی نائل شدیم. نه پیامی در این فیلم بود تا تماشاگران را برانگیزد، نه بازی با اهمیتی یا لذت از داستان، بلکه همه با فیلم خالص برانگیخته شدند.» فیلم معمایی
تعلیق اغلب به عنوان یک عنصر مهم طرح حفظ می‌شود. این کار را می‌توان با استفاده از موسیقی متن، زوایای دوربین، سایه‌های سنگین و پیچش‌های غافلگیر کننده طرح انجام داد. آلفرد هیچکاک از همه این تکنیک‌ها استفاده می‌کرد، اما گاهی اوقات به مخاطب اجازه می‌داد که در معرض تهدیدی قرار گیرد و سپس لحظه ای را برای تأثیر چشمگیر انتخاب کند. ماتریکس
فیلم "ماتریکس" به‌خاطر داشتن محتوای سنگین و ساختار پیچیده فلسفی شهرت دارد. این فیلم همچنین نمونه‌ای از سبک سایبرپانک و علمی تخیلی به‌شمار رفته و شامل منابع متعددی از ایده‌ها و تفکرات فلسفی و مذهبی است. روشی که واچوفسکی‌ها در ساخت صحنه‌های اکشن این فیلم به‌کار گرفته‌اند تحت تأثیر انیمه ژاپنی و فیلمهای هنرهای رزمی بوده‌است. آنها همچنین از تکنیک‌های مبارزه نمایشی و وایر فو — نوعی تکنیک مبارزه با کمک هدایت افراد با سیم و مورد استفاده در فیلم‌های سینمایی اکشن سینمای هنگ کنگ — در ساخت این فیلم استفاده کرده‌اند. توکوزو تاناکا
توکوزو تاناکا (به انگلیسی: Tokuzō Tanaka) کارگردان ژاپنی که به کارگردانی فیلم‌های دایئی و درام‌های تلویزیونی جیدای‌گکی مشهور است. . مونتاژ (فیلم‌سازی)
مونتاژ تکنیکی در ایجاد فیلم است که یک سری تصاویر را به صورت فشرده و در یک قطعه زمانی، مکانی و اطلاعاتی مرتبط و به صورت پیوسته در کنار یکدیگر قرار می‌دهد. این عمل غالباً برای این صورت می‌گیرد تا گذر زمان در فیلم به ذهن خطور کند، البته در موارد خاصی مثل نظریه مونتاژ شوروی از مونتاژ برای تولید اشاره‌های معنایی و تداعی معنا استفاده می‌شود. از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰، مونتاژ سکانس بندی شده به صورت موزیک و یک سری از جلوه‌های مجازی خاص نشان داده می‌شد (مثل محو کردن، دیزالو، دو نیم کردن پرده و نمایش دوگانه یا سه‌گانه). این کار در اکثر موارد در آن دوره توسط فردی غیر از کارگردان یا تدوین‌گر فیلم انجام می‌شد. هایائو میازاکی
از مارس تا مه ۱۹۸۹، میازاکی مجموعه مانگای "هیکوتی جیدای" را در مجله "مدل گرافیکس" منتشر کرد. میازاکی تولید یک فیلم ۴۵ دقیقه ای مخصوص نمایش برای مسافران هواپیما را برای خطوط هوایی ژاپن آغاز کرد که بر اساس مانگا بود؛ با افزایش انتظارات، سوزوکی فیلم را به یک فیلم بلند با عنوان "پورکو روسو" گسترش داد. بخاطر پایان تولید فیلم "همین دیروز" (۱۹۹۱) به کارگردانی تاکاهاتا، میازاکی ابتدای تولید "پورکو روسو" را به‌طور مستقل مدیریت کرد. وقوع جنگ‌های یوگسلاو در سال ۱۹۹۱ بر میازاکی تأثیر گذاشت و لحن غم‌انگیز تری را برای فیلم ایجاد کرد؛ بعداً میازاکی از این فیلم به عنوان «حماقت» یاد می‌کند، زیرا لحن بالغ فیلم، برای کودکان نامناسب بود. فیلم مضامین ضد جنگ را بازتاب می‌داد که بعداً میازاکی در فیلم‌های بعدی به آن موضوع رجوع کرد. به دلیل آنکه شرکت هواپیمایی سرمایه‌گذار اصلی بود، فیلم نخستین بار برای مسافران هواپیما اکران شد و بعداً در سینما در ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۲ اکران شد. این فیلم از نظر هنری و تجاری موفقیت‌آمیز بود، و برای چندین سال به عنوان پردرآمدترین فیلم انیمیشن ژاپن باقی ماند. ا جا نای کا
در سال ۱۹۸۱، کارگردان ژاپنی شوهی ایمامورا فیلم خود ا جا نای کا (فیلم) را تولید کرد، که به‌طور عمدی تفسیر نادرستی از وقایع ارائه می‌دهد اما با این وجود فضای ناپایدار و متشنج عصر را نشان می‌دهد. شوهی ایمامورا پیش از این در نوشتن فیلم یوزو کاواشیما مربوط آخرین روزهای شوگون‌سالاری به نام خورشید باکوماتسو (幕末 太陽 傳، Bakumatsu taiyōden) در سال ۱۹۵۷ کمک کرده بود. این موضوع همچنین در سال ۱۹۶۹ در اثری به کارگردانی کیهاچی اوکاموتو و با شرکت توشیرو میفونه در فیلم شیر قرمز (赤 毛، Akage) به تصویر کشیده شده‌است. «اِ جا نای کا»، که تاکنون به عنوان بخشی از تاریخ ژاپن در زمان باکوماتسو ناشناخته بود، در سالهای اخیر در تولیدات اصلی تاریخی، مانند مجموعه تلویزیونی تایگا ،ریومادن و یائه نو ساکورا گنجانده شده و به تصویر کشیده شده‌است. آلفرد هیچکاک
کار در سینمای صامت در رشد خلاقهٔ هیچکاک به عنوان یک فیلم‌ساز بسیار مؤثر و بااهمیت بود. او ضمن کار با فیلم صامت به اهمیت و ارزش تصاویر پی برد و دریافت که صدا تنها می‌تواند نقشی فرعی در ساختن فیلم ایفا کند. او خود در این زمینه گفته‌است:«در اغلب فیلم‌هایی که این روزها ساخته می‌شود، کمتر می‌توان سینما یافت. اغلب این فیلم‌ها را من تصاویر مردمی که با یکدیگر صحبت می‌کنند می‌خوانم. وقتی که داستانی به وسیله سینما بازگویی می‌شود، فقط زمانی باید به گفتگو توسل جست که با تصاویر نتوان آن را بیان کرد. من همیشه ابتدا می‌کوشم تا داستان را به طریق سینمایی و به وسیله یک سلسله تصاویر بیان کنم…» یورای یاکوبیسکو
سبک هنری او از نوع واقع‌گرایی جادویی است و منتقدان و روزنامه‌نگاران در سال ۲۰۰۰ میلادی، او را بهترین کارگردان اسلواک در قرن بیستم لقب دادند. شینوبو یاگوچی
شینوبو یاگوچی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ژاپن است که در سال ۲۰۰۵ میلادی در جشنواره فیلم یوکوهاما برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم‌نامه را از آن خود کرد. فیلم
از زمانی‌که تکنولوژی به‌عنوان اساس عکاسی پیشرفت نمود، به‌عنوان یک رسانه، محدود به تصاویر متحرک نمی‌گردد. در حال حاضر می‌توان توالی پیش‌رونده تصاویر ثابت را به شکل نمایش اسلاید نمایش داد. نمایش فیلم هم‌چنین با فناوری چند رسانه همگام گردیده و اغلب به‌عنوان سند اولیه تاریخی مطرح می‌شود؛ ولی به هر حال، فیلم‌های تاریخی مشکلاتی از باب حفظ و نگهداری دارند که در این راستا، صنعت سینما در حال کشف روش‌های زیادی است. اکثر فیلم‌های ضبط شده بر روی نوار نیترات سلولز بروی فیلم‌های مدرن و ایمن کپی گردیدند. برخی استودیوها جهت حفظ فیلم‌های رنگی از شیوه جداسازی کلی استفاده می‌نمایند. در این روش سه نگاتیو سیاه و سفید که هر کدام در معرض گذراندن نور از فیلترهای رنگی قرمز، سبز و آبی (لزوماً یک روش معکوس پردازش تکنی‌کالر) قرار می‌گیرند. روش‌های دیجیتال نیز جهت بازیابی فیلم به کار گرفته می‌شوند، اگرچه کهنه شدن زودهنگام این متدها باعث گردیده که انتخاب آن‌ها (از سال ۲۰۰۶) برای مقاصد حفظ فیلم، به ندرت انجام پذیرد. حفظ و نگه‌داری فیلم از پوسیدگی و خرابی هم باعث نگرانی مورخان فیلم و مسئولان بایگانی از یک سو و شرکت‌هایی که تمایل به حفظ آثار فعلی خود برای دستیابی نسل‌های آینده به آن‌ها (و بالطبع افزایش درآمد) دارند، از سوی دیگر گردیده‌است. نظر به نرخ بالای خرابی فیلم‌های رنگی نیترات و تک نوار، مسئله نگاه‌داری این نوع فیلم‌ها نگرانی بیشتری را ایجاد می‌نماید؛ با در نظر گرفتن روش‌های نگهداری و استفاده صحیح، فیلم‌های سیاه و سفید در بسته‌های ایمنی و فیلم‌های رنگی در مواد چاپی اشباع شده تکنیکالر بهتر نگه داشته می‌شوند. دکوپاژ
دِکوپاژ تقطیع یا برش فنی، یکی از وظایف کارگردان است که شامل مدیریت‌ کردن در مورد محل استقرار دوربین در صحنه، نوع نورپردازی، اندازه تصویر، زاویه دوربین، نوع حرکت دوربین، تعداد تصاویری که برای نمایش یک موقعیت لازم است، نوع اتصال نماها به یکدیگر، هر صدایی که قرار است در صحنه شنیده شود (هر صدایی غیر از دیالوگ‌ها، یعنی موسیقی و افکت‌های صوتی) و باقی جزئیاتی است که به فرایند تصویری شدن فیلمنامه (سناریو) مربوط می‌شود. دوربین سریع
Optoelectronic streak cameras با هدایت نور یه داخل یک فوتوکاتد فوتو کاتد کار می‌کند، که وقتی فوتونها به آن برخورد می‌کنند به وسیلهٔ اثر فوتو الکتریک اثر فوتوالکتریک تولید الکترون می‌کنند. الکترونها داخل لوله کاتد لامپ پرتو کاتدی شتاب داده می‌شوند و از یک میدان الکتریکی عبور می‌کنند که به وسیلهٔ یک جفت صفحه ایجاد شده‌است و الکترونها را به کنار منحرف می‌کند. با تغییر پتانسیل الکتریکی بین صفحات، میدان الکتریکی به‌طور سریع تغییر می‌کند تا الکترونها را به‌طور وابسته به زمان منحرف کند و در انتهای لوله الکترونها را بر روی یک صفحه فسفری جاروب می‌کند. یک دوربین دستگاه جفت‌کننده بار (CCD)برای اندازه‌گیری الگوی خط خطی بر روی صفحه و بنابراین نمایه زمانی پالس نور استفاده می‌شود. لوکینو ویسکونتی
لوکینو ویسکونتی در ۷۰ سال زندگی خود، ۱۴ فیلم بلند داستانی و چندین بخش از فیلم‌های گروهی را ساخت، به علاوه او بیش از ۲۰ اپرا و ۴۰ نمایشنامه را به پرده آورد؛ و از این روی شاید بتوان گفت که او در مقایسه با بسی دیگر از کارگردانان سینما دریافتی ژرفتر از هنر داشت. او همچنین در ساختن فیلم‌های خود دریافتی اندیشارا داشت که از برداشت خود او از خواندن نویسندگانی مارکسیست چون لوکاچ و گرامسچی Gramsci هنایش گرفته بود. به آوند یک هنرمند ویسکونتی برآن بود که با تماشاگران گوناگون در لایه‌های برداشتی چندگون پیوند برپا کند. به گفتهٔ جفری نوئل اسمیت Geoffrey Nowell-Smith «ویژگی فیلم‌های ویسکونتی در همه ی روزگار فیلمسازیش آن بود که کارگردان همه کاره فیلم بود. او بود که فیلمنامه‌نویس و هنرپیشه‌ها، سر ارته گران، the leading technicians و ویراستاران را برمی‌گزید. کارگردان حتی فرآوردکننده ی فیلم را نیز برمی‌گزید… فیلم‌های ویسکونتی به رویی از آن او بودند که مایه ی رشک نه تنها کارگردانان هالیوود که بل کارگردانان ایتالیایی نیز بود. در چنین پیرامونه واری سینمای مؤلف و ضد مؤلف رده‌بندی‌هایی نا برازنده می‌باشند» فیلم‌های نخستین ویسکونتی La Terra Trema و Ossessione از بنیان‌های سینمای نئورئالیستی هستند؛ و فیلم Bellissima از این روی بارز است که نشان دهندهٔ نخستین درگذری از چرخهٔ نئورئالیسم به چرخهٔ پسا-نئورئالیسم در سینمای ایتالیا ست. در این فیلم ویسکونتی نهاد خود سینما را با دیدی شوخ‌طبع، تیز و برنده به پرسش می‌گیرد و این پرسش در آینده در فیلم زندگی شیرین فلینی دنبال می‌شود. همچنین ویسکونتی با این فیلم سوی‌گیری سیاسی ایتالیا و پیوند فرمانروایی دموکرات‌های مسیحی را با آمریکا خرده‌گیری می‌کند. آنتوان فوکوآ
فقط تهیه‌کننده پیرو پیچونی
پیچونی کار خود را در ۱۷ سالگی با گروه Big Band در رادیو آغاز کرد. او ب ه شدت در نواختن جاز از آهنگسازان کلاسیک سده بیستم و سینمای آمریکا تأثیر گرفته‌است. در میان آن‌ها می‌توان به فرانک کاپرا، آلفرد هیچکاک، بیلی وایلدر، جان فورد نام برد. او نوشتن آهنگ را توسط خودش یادگرفت و به زودی قادر به چاپ کردن برخی از کارهای خود شد. پیرو پیچونی برای وارد شدن به دنیای فیلم در دهه پنجاه به رم آمد. زمانی که او یک وکیل دعاوی تأمین حقوق فیلم برای توزیع کنندگان ایتالیایی مانند تیتانوس و د. لورنتیس بود. در خلال آن زمان، میکل‌انجلو آنتونیونی او را برای کارآموزی موسیقی فیلم مستندی که توسط لوئیجی پولیدورو کارگردانی می‌شد فراخواند. پویانمایی
فیلمساز فرانسوی جورج ملیس، که سازنده جلوه‌های ویژه فیلم‌هایی مانند سفری به ماه بود، تکنیک‌های بسیاری در کارش استفاده می‌کرد که یکی از آن‌ها نگه داشتن چرخش فیلم دوربین، و تغییر کوچکی در صحنه و سپس دوباره به چرخش درآوردن فیلم دوربین بود. این بسیار شبیه به ایده‌ای است که بعدها زنده نگاریِ استاپ-موشن شد. ملیس به‌طور اتفاقی به این تکنیک دست یافت. هنگامی که او اتوبوسی را در حال رد شدن از جلوی دوربین می‌گرفت، دوربین خراب شد. هنگامی که دوربین تعمیر شد، درست زمانی که ملیس شروع به فیلم گرفتن کرد، تصادفاً یک اسب از جلوی دوربین رد شد. نتیجه آن بود که در فیلم به نظر می‌رسید که اتوبوس به یک اسب تبدیل می‌شود. اسکار فیشینگر
در سال ۱۹۲۴ یک کاریاب به نام لوئیز استیل فیشینگر را برای ساخت کارتونهای طنز برای بزرگسالان استخدام کرد. او در این مدت در پروژه‌های شخصی‌اش به ساخت چندین فیلم آبسترهٔ اکسپریمنتال با استفاده از تکنیک‌های مختلف فیلمبرداری و پخش مشغول شد. یکی از این تکنیک‌ها استفاده از چند پروژکتور هم‌زمان برای پخش فیلم بود. فیشینگر در سال‌های ۱۹۲۶ و ۱۹۲۷ چندین فیلم را با کمک از این تکنیک برای عموم به نمایش درآورد. در این مدت با معضلات مالی بسیاری شد و سرانجام در ژوئن ۱۹۲۷ برای فرار از طلب‌کارانش مخفیانه مونیخ را به مقصد برلین ترک کرد. او که پیاده و فقط به همراه ضروری‌ترین لوازم راهی برلین شده بود، در طول راه ۳۵۰ عکس مختلف از مسیر روستایی گرفت که بعدها در فیلمی با نام پیاده از مونیخ تا برلین پخش شد. اسکندر کبیر (فیلم ۱۹۸۰)
Dougal MacDonald نقد و بررسی کمتر مطلوبی را ارائه می‌کند: «این [تکنیک شات‌های طولانی و افق‌گردهای آهسته] است که بسیاری از تماشاگران جشنواره را به حالت وجد سوق می‌دهد تا ادعا کنند که این یک خیال پردازی است ولی واقعاً ساخت فیلم چیست. همچنین یک گروه کوچک (که من یکی از آن‌ها هستم) وجود دارد که معتقد است که این کار برای یک بار تخیل است، دو بار تکرار و سه بار و بعد از آن مخلوطی از ادعا و خسته کننده است. می‌توان یک تصویر را در جهت عقربه‌های ساعت یا خلاف جهت عقربه‌های ساعت در یک بعد ایجاد کرد. پس از آن، کسی که از خستگی فرار می‌کند، اصرار دارد یا در جنبه دیگری حرکت کند یا یک اسباب بازی خلاق جدید را کشف کند. آنگلوپولوس با عدم درک این موضوع، فیلم خود را به دلیل آنچه قصد داشت خلاقیت اصلی آن باشد، مخدوش کرده‌است.» یک منتقد در مجلهٔ "تایم اوت" این اثر را به عنوان «نمایش بی‌وقفهٔ درخشش فرم» تحسین کرد، اما همچنین اظهار داشت که «این باعث تعجب می‌شود که چرا مضمون چالش برانگیزتر نیست و نکتهٔ آن کمتر قابل پیش‌بینی است.» عکس
عکسهای غیر دیجیتالی با یک فرایند شیمیایی دو مرحله‌ای تولید می‌شوند. در فرایند دو مرحله‌ای، فیلم حساس به نور یک تصویر نگاتیو را ضبط می‌کند (رنگ‌ها و نورها / تیرگی‌ها وارونه می‌شوند). برای تولید یک تصویر کامل، نگاتیو معمولاً ("چاپ شده") روی کاغذ عکاسی منتقل می‌شود. از چاپ نگاتیو روی فیلم شفاف برای ساخت فیلم‌های فیلمبرداری استفاده می‌شود. سید فیلد
اصلی‌ترین سرمشقی که سیدفیلد پدیدآورده مربوط به ساختار سه‌پرده‌ای در فیلمنامه است. او یک فیلم ۱۲۰ دقیقه‌ای را به سه بخش به ترتیب ۳۰، ۶۰ و ۳۰ دقیقه‌ای تقسیم می‌کند و در هر بخش وظایفی را به عهدهٔ فیلم‌نامه‌نویس می‌گذارد. مثلاً در ۱۰ دقیقهٔ اول باید شخصیت‌ها معرفی شوند و فیلم تماشاگر را جذب کند. به همین ترتیب نقاط عطف، بحران‌ها، موانع، نقطه اوج و حل و فصل هرکدام شیوه و جای به‌خصوصی در فیلمنامه دارند. مایکل بتی دانشمند آلمانی علوم رسانه‌ای، فیلمساز و متخصص بازی‌های رایانه‌ای، روش فیلد را وارد علوم رسانه‌ای کرد و به صورت یک تز برای دانش رسانه‌های دیداری درآورد. سید فیلد سرمشق خود را در فیلمی آموزشی ارائه داده است و به صورت دوبله نیز در اختیار کاربران ایرانی قرار گرفته‌است. وی در میان بسیاری از علاقه‌مندان و دانشجویان رشته‌های هنری طرفدار دارد و مورد استقبال می‌باشد. یوکاری فوکویی
یوکاری فوکویی (؛ زادهٔ ) صداپیشه، و بازیگر اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. تودو
این وبسایت برای به اشتراک‌گذاری بیش از ۵۰۰۰۰ فیلم در روز از تکنولوژی ادوبی فلش استفاده می‌کند. این فیلم‌ها شامل فیلم‌های وبلاگی، فیلم و کلیپ‌هایی از تلویزیون و موزیک ویدئو است. کاربرانی که در وب‌سایت ثبت نام نکرده‌اند اجازه تماشا این فیلم‌ها را دارند، در حالی که کاربران ثبت نام شده می‌توانند با استفاده از ابزار ویندوز به تعداد نا محدودی فیلم بارگزاری کنند. دایهاچی یوشیدا
دایهاچی یوشیدا (؛ زادهٔ ۱۹۶۳) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل ژاپن است. فیلم لانگمویر بلودت
شکل‌گیری فیلم‌های تک و چند مولکولی توسط ایروینگ لانگمیر و دستیار وی کاترینا بلودت در دهه ۱۹۳۰ ساخته شد. در حال حاضر، این فناوری با نام روش Langmuir-Blodgett به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. یوشی‌نوری اوکادا
یوشی‌نوری اوکادا (؛ زادهٔ ) هنرپیشهٔ اهل ژاپن است که از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "اوبا آخرین سامورایی" اشاره کرد. اوکادا در ۳۱مین جشنواره فیلم یوکوهاما برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مکمل مرد شد. پویانمایی
پویانمایی یا انیمیشن انمیشن یک هنر سینمایی است که در آن تصاویر به صورت پیوسته و پشت سر هم قرار می گیرند زمانی که این تصاویر با یک سرعت خاص اجرا به شوند این توهم رو به وجود می‌آورند که جسم در حال حرکت است یا کارکتر زنده است. (۲۴ فریم(قاب) بر ثانیه برای اغلب فیلم‌های تلویزیون و سینما، ۲۵ فریم بر ثانیه برای کشورهای اروپایی یا pal، و ۳۰ فریم بر بر ثانیه برای کشور آمریکا) هر فریم یا قاب رو یک عکس یا یک نقاشی در ثانیه می‌تواند معرفی کرد. پویانمایی می‌تواند در قالب هر دو رسانهٔ آنالوگ مانند فیلم متحرک، نوار ویدئو یا در رسانه‌های دیجیتال، پویانمایی فِلش و ویدئوی دیجیتال ضبط شده یا "GIF" پویا باشد. برای نمایشِ پویانمایی می‌توان از یک دوربین، رایانه یا یک پروژکتور با فناوری‌های نو هم استفاده کرد. رایج‌ترین روش برای نمایش پویانمایی، سینما یا ویدئو است. در پویانمایی‌های قدیمی (traditional animation) انمیشن نقاشی می‌شد ولی در پویانمایی جدید (modern animation)بیشتر انیماتورها از کامپیوتر برای ساخت انیمیشن استفاده می‌کنند. امروزه انیمیشن‌ها در فیلم‌ها و بازی‌های ویدویی نیز استفاده می‌شوند، به عنوان مثال کارکتری مانند آزوگ در فیلم هابیت توسط یک انیماتور انیمیت شده، کارکتری مانند اسکورپیون از سری بازی های مورتال کامبت هم توسط یک انیماتور انیمت(پویانما) شده. فیلم
از زمان معرفی فناوری دی وی، امر تولید بیش از پیش مردمی گشت. در حال حاضر فیلم‌سازان این امکان را دارند که کار فیلم‌برداری و ویرایش یک فیلم، تولید و ویرایش صدا و موسیقی و میکس نهائی را بر روی یک کامپیوتر خانگی انجام دهند. به هر حال، در عین حالی که روش‌های تولید مردمی گشته‌اند، مسائلی مانند بودجه‌بندی، توزیع و بازاریابی هنوز مشکل و در قالب سیستم سنتی انجام می‌پذیرند. بسیاری از فیلم‌سازان مستقل برای جلب توجه عموم به فیلم خود و فروش آن بروی جشنواره‌ها حساب می‌کنند. پویانمایی
•Stop motion: مجموعهٔ تکنیکهایی که با تصویر برداری فریم به فریم توسط دوربین و عکاسی و در محیط فیزیکال و واقعی شامل عناصر مشهود پنهان به عنوان مثال: نور و لوازم نور پردازی، دکور، جاذبهٔ زمین و… ساخته شوند مانند هرج و مرج فضایی ۱ و ۲ و عروس مردگان . ساکی فوکودا
ساکی فوکودا (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و خواننده اهل ژاپن است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "یاترمن" اشاره کرد. ماتریکس
این فیلم شهرت زیادی را به‌خاطر جلوه ویژه معروف خود موسوم به تأخیر گلوله کسب کرده‌است، فرایندی که طی آن دوربین ظاهراً با حرکتی با سرعت معمولی در حال ضبط صحنه‌ها به‌صورت صحنه آهسته است. تکنیکی که برای تولید این جلوه ویژه استفاده شد، در واقع نسخه‌ای توسعه داده شده از تکنیکی قدیمی در فیلم‌برداری، موسوم به تصویربرداری برش زمانی است. تکنیکی که طی آن مجموعه‌ای از دوربین‌ها در اطراف هدف قرار می‌گیرد و تصویربرداری به‌صورت همزمان انجام می‌شود. هر دوربین یک تصویر ثابت می‌گیرد و زمانی که تمامی این تصاویر به صورت یک فیلم در کنار یک‌دیگر قرار داده شوند، جلوه حرکت مجازی دوربین شکل می‌گیرد. توهم بصری ایجاد شده موجب می‌شود که مخاطب تصور کند دوربین حول هدف می‌چرخد و زمان متوقف شده‌است. یوان لوموآن
در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۱ او به به همراهی لانا دل ری برای آهنگ زایشی برای مرگ روی صحنه رفته است. آهنگ‌های «Run Boy Run» و «I Love You» او موسیقی‌های متن فیلم واگرا هستند. در ماه فوریه ۲۰۱۴، وودکید بهترین جایزه برای اجرا روی صحنه در بخش فرانسوی جوایز گرمی دریافت کرد و در ۲۰۱۴، از کارگردان‌های موزیک ویدئو خوشحال فارل ویلیامز بود. این موزیک ویدئو بیش از ششصد میلیون بار در یوتیوب دیده شد. یوبی سافت در ژوئیه ۲۰۱۴، تریلر را منتشر کرد که آهنگ پس زمینه آهنگ «عصر طلایی» آن ترانه‌ای از وودکید است. تکنی‌کالر
تکنی‌کالر مترادف با بخشی از دوران سینماست. در دوران سینمای کلاسیک هر کمپانی شیوهٔ رنگی مخصوص به خود را داشت که فیلمهای رنگی را به آن طریق فیلمبرداری می‌کرد. کمپانی متروگلدوین مایر از «مترو کالر»، فوکس قرن بیستم از «دولوکس کالر»، و برادران وارنر از «وارنر کالر» استفاده می‌کردند. کمپانی‌های کوچکتر و کشورهای اروپایی یا آسیایی از سیستم‌های رنگی نظیر «ایستمن کالر» یا «آگفا کالر» استفاده می‌کردند. اما «تکنی‌کالر» یک سیستم رنگی درخشان، متمایز و در سطح قابل توجهی پر هزینه تر از سایر سیستم‌ها بود که در موارد خاص استفاده می‌شد. «تکنی‌کالر» قدیمی‌ترین شیوهٔ فیلمبرداری رنگی محسوب می‌شود. در سیستم رنگی «تکنی‌کالر» در سالهای نخست از یک دوربینِ سه نواره، و در سالهای بعدتر با پیشرفتهای تکنیکی از یک نوار نگاتیو، اما به صورت سه لایه که هر کدام یک طیف رنگی را جذب می‌کردند استفاده می‌شد. هیچ‌کدام از سیستم‌های رنگیِ بعدی با وجود فراگیر بودن به دقتِ رنگی و عمرِ طولانیِ سیستم «تکنی‌کالر» نرسیدند. به خاطر پرهزینه بودنِ این سیستم، تنها پروژه‌های خاص، یا کارگردانان صاحب نفوذ می‌توانستند از سیستم «تکنی‌کالر» استفاده کنند. کارگردانانی همچون آلفرد هیچکاک که اکثر آثار رنگی اش را به این شیوه ساخت و پروژه‌هایی استثنایی همچون فانتازیا، یک آمریکایی در پاریس، آواز در باران، و مرد آرام به این شیوه فیلمبرداری شدند. این تکنیک در آغاز در اختیار کمپانی دیزنی قرار گرفت و انیمیشن رنگی سه بچه خوک (۱۹۳۲) که با این روش ساخته شده بود، موفقیتی بزرگ کسب کرد. سفیدبرفی و هفت کوتوله (فیلم ۱۹۳۷) نیز با این روش تهیه شد؛ و دو فیلم "جادوگر شهر از (فیلم ۱۹۳۹)" و "بربادرفته (فیلم ۱۹۳۹)" هر دو از ویکتور فلمینگ فیلم‌های رنگی تکنی‌کالر بودند. فیلم "بر باد رفته" که با سه نگاتیو رنگی با حساسیت بیشتر و فریم‌های بیشتری ساخته شده بود، توانست اسکار فیلمبرداری را به خاطر دستاوردی برجسته در استفاده از رنگ به دست آورد. در سال ۱۹۴۱ کداک، سیستم تکنی‌کالر مونوپک را ارائه کرد که در آن از نگاتیوهای چندلایه استفاده شده بود. این نگاتیوها به راحتی در دوربین‌های سیاه و سفید هم قابل استفاده بودند و بسیار کار را راحت‌تر و سبک‌تر کردند. اولین فیلمی که به این روش تهیه شد بمب افکن هوایی (۱۹۴۱) مایکل کورتیز بود. در سال ۱۹۵۰ سیستم کداک، تکنی‌کالر سه‌نوارهٔ کالموس را از دور خارج کرد. در آخرین سال‌های دههٔ چهل شرکت کداک، سیستم ایستمن کالر را که یک سیستم رنگ‌افزا بود ارائه داد. ایستمن کالر هم نگاتیوهای سه‌لایه داشت که کیفیتی بسیار بالاتر از تکنی‌کالر و فرایند رنگ آشامی داشتند. یوجیرو تاکیتا
یوجیرو تاکیتا (؛ زادهٔ ) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ژاپن است. فرآیند بن دی
استفاده نقطه های بن دی در سینما و تلویزیون و بازی های ویدئویی تا حدودی کمیاب و نادر است. اما مشهور ترین آن ها مربوط به انیمیشن می‌شود که برای ساخت سبک بصری این انیمیشن، از این تکنیک استفاده شد. همچنین این تکنیک در فیلم کوتاه مورد استفاده قرار گرفت و تبدیل به اولین فیلم کوتاهی شد که از این تکنیک تبعیت می‌کند. در بازی ویدئویی کامیکس زون هم شاهد این تکنیک در گرافیگ بازی بودیم. همچنین در رسانه های مختلف هم اشاره کوچکی به این نقطه ها شده‌است. از جمله انیمیشن تلویزیونی بتمن شجاع و جسور که در تیتراژ آغازین، شاهد حضور این نقطه ها بودیم. فیلم تجربی
فیلم تجربی یا فیلم آوانگارد، نوعی از فیلمسازی است که برخلاف فیلم‌های دیگر، بسیاری از قوانین سنتی و قواعد عرفی سینمایی در آن رعایت نمی‌شود و از روش‌های غیرمعمول و جدید برای گفتن داستان استفاده می‌شود.بسیاری از فیلم‌های تجربی ارتباط زیادی با هنرهای دیگر همچون نقاشی، شعر و ادبیات دارند.با وجود اینکه بعضی از فیلم‌های تجربی در تاریخ سینما با بودجه‌های بالا و کمک استودیوهای بزرگ فیلم سازی ساخته شده‌اند، اما اکثر فیلم‌های تجربی با بودجه‌های پایین و به صورت شخصی ساخته و اکران می‌شوند و تعداد عوامل نیز به نسبت دیگر فیلم‌ها در آن بسیار کم‌تر است. موسیقی فیلم
به هر حال نخستین قدم ارتباط آهنگساز با فیلم است. حال می‌خواهد از طریق خواندن فیلم‌نامه باشد یا تماشای فیلم. آهنگساز در مرحله اول به دیدن فیلم به صورت راف-کات دعوت می‌شود که فیلمی ناتمام است و به‌طور مثال بخشی از اثرات صوتی مانند افکت‌های مختلف مثل صدای بوق تلفن یا آژیر پلیس در آن گنجانده نشده‌است. فیلم یک بار با تداوم و در مرحله بعد حلقه به حلقه دیده می‌شود. در مرحله دوم آهنگساز به همراه تهیه‌کننده، کارگردان و تدوین‌گر با یکدیگر فیلم را مشاهده می‌کنند. تدوین‌گر به آهنگساز کمک می‌کند تا مشکلات تکنیکی به هنگام ضبط موسیقی و همچنین مراحل بعدی را به راحتی طی کند. در بازبینی دوم علامت‌گذاری صورت می‌گیرد. در اینجا معین می‌شود که چه نقاطی به موسیقی احتیاج دارند و کجاها باید آزاد رها شوند. آهنگساز و تدوین‌گر در کنار یکدیگر به زمان‌گیری فواصلی می‌پردازند که موسیقی در آن شنیده می‌شود و با استفاده از دستگاه موویلا زمان ورود و خروج موسیقی و هماهنگی آن با دیگر اجزاء به خوبی تعیین می‌شوند. سپس این اطلاعات را به‌طور جامع در فرم‌های مخصوصی وارد می‌کنند. ترانه‌ای به خورشید
دو نسخه DVD ژاپنی از ترانه ای به خورشید، یک نسخه استاندارد و یک نسخه برتر وجود دارد. نسخه برتر شامل دیسک جایزه با تقریباً ۹۰ دقیقه ساخت فیلم، صحنه‌های حذف شده، موسیقی فیلم برای ترانه " روزهای خداحافظ " و مصاحبه با یویی، تاکاشی و کارگردان فیلم است. همچنین از ویژگی‌های ویژه دفتر خاطرات یوئی و یک آویز انتخابی با گردنبند است. ساخت "ترانه ای به خورشید" در ۲ ژوئن ۲۰۰۶ تمام شد. نسخه استاندارد و نسخه برتر در تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۰۶ منتشر شدند. فیلم
در پایان سده ۲۰ و در آستانه ورود به سده ۲۱ میلادی، فناوری دیجیتال و استفاده از رایانه‌ها، انقلابی در روش تهیه، پخش و نمایش فیلم پدیدآورد. استفاده از رایانه‌ها برای ساختن جلوه‌های ویژه، پویانمایی‌های پیچیده و ضبط و پخش صدا نزدیک به واقعیت صحنه، دگرگونی‌های فراوانی را سبب شد. بوشیدو
افرادی هستند که از بوشیدو به عنوان روش زندگی استفاده می‌کنند. برای نمونه گاکتو، هنرمند موسیقی ژاپنی، گفته‌است که سبک فلسفی زندگی او شبیه بوشیدو است. او در سال ۲۰۱۱ در هنگام مصاحبه در مورد فیلم اکشن حاوی هنرهای رزمی خود، "بونراکو" (۲۰۱۰)، گفت: بوشیدو همچنین هستهٔ اصلی تفکر، احساس و زندگی من است، بنابراین احساس کردم این یک فرصت عالی برای من است که می‌خواهم به جهانیان معنی «بوشیدو» را بیان کنم. رئیس‌جمهور پیشین تایوان، لی تنگ-هویی (۱۹۲۰–۲۰۲۰)، از افراد مشهور دیگری بود که از بوشیدو در زندگی استفاده می‌کرد. یویا فوکودا
یویا فوکودا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. کنجی میزوگوچی
میزوگوچی همواره با خلق یک فضا، فیلمش را آغاز می‌کرد و سپس هنرپیشه‌ها و خود صحنه‌های آن فیلم را در این فضا جای می‌داد. او به این دلیل بیشتر صحنه‌های فیلمش را با لنز واید فیلمبرداری می‌کرد که نمی‌خواست هیچ ذره‌ای خارج از میدان وضوح دوربین قرار گیرد؛ و حتی می‌گفت پس‌زمینهٔ تصویر نیز باید وضوح داشته باشد. او می‌خواست، حتی الامکان همه چیز واضح باشد؛ حتی اشیایی که کمتر در معرض دید قرار دارند یا اشیایی که کاملاً در تاریکی فرورفته‌اند و دیده نمی‌شوند. او از لنز تله نفرت داشت، چون با استفاده از این لنز، بخشی از کادر ناواضح می‌شود. استفن بار، معتقد است که درونمایه‌های مصیبت، ایثار و تعالی در فیلم دوشیزه اویو، ریشه در مسائل عدالت اجتماعی دارند. در واپسین آثار میزوگوچی، تمایل او برای پرداختن به چنین درونمایه‌هایی بیشتر است. فیلم دوشیزه اویو، حدیث مبارزه علیه تابوهاست. شینوسکه، قرار است با اوشیزو ازدواج کند؛ اما عاشق خواهر بزرگتر او، یعنی اویو، می‌شود. پس از ازدواج شینوسکه با اوشیزو، رابطهٔ سه نفرهٔ آن‌ها از هم می‌پاشد. اویو با تاجر ثروتمندی ازدواج می‌کند و اوشیزو، به هنگام وضع حمل می‌میرد. در آخرین صحنهٔ فیلم، شینوسکه را در حال خواندن آوازی از یک نمایش نو (noh) می‌بینیم. این آواز خاطرهٔ لحظات شیرین او با اویوست. او در حال آواز خواندن، خود را به رودخانه می‌افکند و ناپدید می‌شود. میزوگوچی در این فیلم، لایه‌های مختلف روایت در رمان اصلی را کنار گذاشته‌است و برای اینکه سه شخصیت اصلی فیلم خود را به لحاظ روایی تشریح کند، از دوربین متحرک یاری گرفته‌است. فیلم بعدی میزوگوچی یعنی زنی از موزاشینو نیز، در همان سال ساخته شد و مانند فیلم قبلی، با موفقیت روبرو نشد. بسیاری از منتقدان، این فیلم را از آثار برجستهٔ سینمایی می‌دانند. ریچارد تاکر، حرکت دوربین در این فیلم را با صحنهٔ افتتاحیهٔ قصهٔ آخرین گل‌های داوودی مقایسه می‌کند، در اینجا نیز، دوربین که سوار بر کرین است در نمایی بلند شخصیتهای فیلم و همسایه‌های آن‌ها را که عناصر برقراری تضاد در داستان فیلم‌اند، به تصویر می‌کشند. پس‌تولید
در برخی از کشورها هنوز همه مراحل پس‌تولید فیلم به‌صورت آنالوگ و با تکنیک فتوشیمی انجام می‌گیرد. جیلدا بوتا
او در ساختِ چندین موسیقی فیلم سهیم بوده است که یکی از مهمترین آنها، همکاری با آهنگساز برجستهٔ ایتالیایی و برنده جایزه اسکار، «انیو موریکونه» در فیلم «افسانه ۱۹۰۰» (به کارگردانی جوزپه تورناتوره) بود. هایاککن اوچیدا
هایاککن اوچیدا یک نویسنده و شخصیت علمی ژاپنی بود. او در اوکایاما متولد شد، خانواده او از طریق ساخت ساکی کسب و کار می‌کردند که به ورشکستگی رسید. نام واقعی او ایزو اوچیدا (内 田 榮 造) است. وی در سال ۱۹۱۱ شاگرد ناتسومه سوزکی شد. شخص او موضوع اصلی آخرین فیلم آکیرا کوروساوا، مادادایو بوده است. او نویسنده بیش از پانزده جلد کتاب است. ئی‌سی‌ام رکوردز
در کنار این همکاری‌ها، بسیاری از پروژه‌ها و آلبوم‌های ئی‌سی‌ام با الهام از آثار سینمایی ساخته شده، یا از سوی هنرمندان ئی‌سی‌ام به چهره‌های سینمایی تقدیم شده‌است. برای نمونه، آلبوم "به: پازولینی" (۲۰۰۷) اثر استفانو باتالیا پیانیست ایتالیایی ادای احترامی به پیر پائولو پازولینی کارگردان بزرگ سینما بود. جلد هنری این آلبوم نیز تصویری از فیلم انجیل به روایت متی این کارگردان بود. توماش استانکو نوازندهٔ لهستانی ترومپت جاز در سال ۱۹۹۴ آلبوم "مادر یوآنا" را با الهام از فیلم مادر یوآن فرشته‌ها (۱۹۶۱) اثر یرژی کاوالرویچ کارگردان هم‌وطن‌اش تولید نمود. استانکو سه سال بعد نیز آلبوم "نیایش: موسیقی کریستف کومدا" را به افتخار کریستف کومدا، پیانیست جاز و سازندهٔ موسیقی چند فیلم رومن پولانسکی، منتشر کرد. در سال ۲۰۰۰ لوئیس اسکلاویس نوازندهٔ کلارینت جاز، موسیقی "در شب" را برای فیلم کلاسیک و صامت به همین نام (ساختهٔ شارل وانل کارگردان فرانسوی در ۱۹۳۰) آهنگسازی نمود. فرانسوا کوتوریه پیانیست فرانسوی نیز دو اثر خود را به آندری تارکوفسکی کارگردان روسی تقدیم کرده‌است. این آثار شامل قطعاتی از آلبوم تک‌نوازی‌های او در سال ۲۰۱۰ "یک روز سفید" و همچنین آلبوم‌های "نوستالگیا: ترانه‌ای برای تارکوفسکی" (۲۰۰۶) و "کوارتت تارکوفسکی" (۲۰۱۱) می‌شد که در دو آلبوم آخر عکس‌ها و نماهایی از فیلم‌های تارکوفسکی در دفترچهٔ همراه آلبوم گنجانده شده بود. نمونه‌های دیگر از آثار اختصاص‌داده‌شده به تارکوفسکی عبارت‌اند از: قطعهٔ "هشت سرود به یاد آندری تارکوفسکی" اثر استیون کوواکس تیکمایر آهنگساز و پیانیست مجارتبار که در آلبوم "سرودها و نیایش‌ها" (۲۰۱۰) اجرای گیدون کرمر نیز عرضه گردید، و همچنین قطعهٔ سوم تک‌نوازی یان گاربارک در آلبوم "همهٔ آن‌هایی که با بال به دنیا آمدند" (۱۹۸۶). در بهار ۲۰۱۳ ئی‌سی‌ام آلبوم "شب" اثر کتیل بیورنشتاد پیانیست نروژی را که الهام‌گرفته از میکل‌آنجلو آنتونیونی کارگردان ایتالیایی بود، منتشر کرد. عنوان و جلد هنری این آلبوم برگرفته از فیلم شب (۱۹۶۱) ساختهٔ آنتونیونی بود. در همین سال آلبوم دیگری از جان ابرکرومبی گیتاریست آمریکایی با بر چسب ئی‌سی‌ام منتشر شد که چهار قطعهٔ آن به نام فیلم‌های آلفرد هیچکاک نام‌گذاری شده بود. نام آلبوم نیز از نام یکی از این فیلم‌ها (۳۹ پله) گرفته شده بود. فؤاد نجف‌زاده
عکاسی فیلم آن (فیلم ۲۰۱۷)
موسکیتی وقت زیای صرف تدوین و مراحل پس از تولید فیلم کرد. او از فیلم قبلی خود یعنی "ماما" به‌عنوان تجربه‌ای الهام‌بخش در ساخت فیلم نام برد. وی در این باره می‌گوید: «"ماما" هم در مورد بچه‌هایی بود که هم‌زمان با نیروی شرّ درونی و بیرونی در حال مبارزه هستند. تجربه ساخت "ماما" هنگام کار کردن بر روی "آن" بسیار به کارم آمد و باعث شد کارم را بهتر از قبل انجام دهم». جیسون بالانتاین تدوین‌گر فیلم بود. نیکلاس بروکز از کمپانی "رودئو اف ایکس"، مسئولیت جلوه‌های ویژه فیلم را برعهده داشت. جدا از سکانس‌هایی همچون تغییر شکل شخصیت "پنی‌وایز" و سکانس‌های حادثه‌ای فیلم، بروکز بیشتر برای تکمیل جزئیات صحنه همچون حذف عناصر امروزی و اضافه کردن عناصر دهه هشتاد به سکانس‌های خارجی از جلوه‌های دیجیتالی استفاده کرد. همچنین برای بخشی از گریم شخصیت «آن» نیز از جلوه‌های ویژه کامپیوتری استفاده شد. تایکوکی (مجموعه تلویزیونی تایگا)
تایکوکی ، سرگذشت تایکو، نام یک مجموعه تلویزیونی تاریخی و سومین سری از فیلم‌های مجموعه تلویزیونی تایگا است. این مجموعه توسط ان‌اچ‌کی در سال ۱۹۶۵ میلادی ساخته شده‌است. سناریوی این مجموعه بر اساس رمان ایجی یوشیکاوا (شینشو تایکوکی) نوشته شده‌است. در این مجموعه نقش تویوتومی هیده‌یوشی توسط کن اوگاتا و نقش کودای این (همسر تویوتومی هیده‌یوشی) توسط شیهو فوجیمورا و نقش اودا نوبوناگا توسط کوجی تاکاهاشی ایفا شده‌است. داستان فیلم بر پایه زندگی تویوتومی هیده‌یوشی است. آخرالزمان یاکوزا
آخرالزمان یاکوزا () فیلمی در ژانر اکشن، فانتزی، یاکوزا و خون‌آشام به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۲۰۱۵ است. تولید این فیلم در تاریخ ۱۷ آوریل ۲۰۱۴ آغاز شد. آکیرا کوروساوا
در سینمای کوروساوا دو نکته چشمگیر است: یکی انسجام درونی بافت داستان و دیگری استحکام تکنیکی اثر. کوروساوا خود نویسنده‌ای ماهر بود و جزئیات فیلمنامه را با چیره‌دستی، ریزبینی، نکته‌سنجی و توازن دقیق تدوین می‌کرد. در ساختار سینمایی نیز، او در صحنه‌آرایی، فضاسازی، هدایت بازیگران و مونتاژ با مهارتی حرفه‌ای کار کرده‌است. فؤاد نجف‌زاده
وی فارغ‌التحصیل رشته فیلمبرداری از مدرسه عالی تلویزیون و سینما و دانشگاه هنر بود. این هنرمند وی از سال ۱۳۵۵ به عنوان فیلمبردار و عکاس تلویزیون کار خود را آغاز کرد و همزمان به تدریس عکاسی، نورپردازی و فیلمبرداری در دانشکده‌های سینمایی اشتغال داشت. وی فعالیتش در سینما را با عکاسی برای فیلم «بازی تمام شد» ساخته مهدی صباغ زاده در سال ۱۳۶۸ آغاز کرد و عکاس ۱۵ فیلم سینمایی بود. این هنرمند او از ۱۳۷۸ به عنوان فیلمبردار به استخدام صدا و سیما در آمد. کری فوکوناگا
کری جوجی فوکوناگا (به انگلیسی: Cary Joji Fukunaga؛ زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۷) نویسنده و کارگردان آمریکایی است. وی را عمدتاً بخاطر کارگردانی فیلم "بدون نام" (۲۰۰۹) می‌شناسند. بخاطر کارگردانی این فیلم وی موفق به کسب جایزه کارگردانی از جشنواره فیلم ساندنس شد. وی کارگردانی سریال "کارآگاه حقیقی"، محصول شبکه اچ‌بی‌او را نیز انجام داده و ۸ قسمت فصل اول این سریال تحت کارگردانی وی تولید شده‌اند. از دیگر آثار می‌توان به مینی‌سریال "مجنون" اشاره کرد. به عنوان فیلم‌نامه‌نویس؛ فوکوناگا، نوشتن فیلم‌نامه آثاری همچون فیلم ترسناک "آن" (۲۰۱۷) و سریال "روان‌پزشک" را در کارنامه خود دارد. او در سال ۲۰۱۸ برای کارگردانی فیلم جاسوسی "زمانی برای مردن نیست" (۲۰۱۸) انتخاب شد. ایجی اوکودا
ایجی اوکودا (زادهٔ ) هنرپیشه و کارگردان ژاپنی است. شوهی ایمامورا
وی ابتدا به عنوان دستیار کارگردان وارد سینما شد و در فیلم‌هایی چون "داستان توکیو" و "اوایل تابستان" با یاسوجیرو اوزو همکاری کرد و در سال ۱۹۵۷ فیلم‌نامه یکی از شاهکارهای یوزو کاواستیما با نام "خورشید آخرین روزهای شوگوناته" را نوشت. آن (فیلم ۲۰۱۷)
در تاریخ ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۵؛ خبر رسید که اندی موسکیتی سازنده فیلم تحسین‌شده "ماما" به پروژه پیوسته و جایگزین فوکوناگا در صندلی کارگردانی شده‌است. موسکیتی پیشنهاد کارگردانی را با این شرط پذیرفت که بتواند فیلم‌نامه را تغییر داده و نگاه خاص خودش را به فیلم داشته باشد. او برای اینکه راحت‌تر بتواند ایده‌های خود را عملی کند پیشنهاد داد که خواهرش باربارا و چند نفر از افراد دیگری که پیش از این سابقه همکاری با او داشته‌اند نیز به پروژه اضافه شوند که در نهایت نیز این اتفاق افتاد. وی تقریباً تمام افرادی که فوکوناگا به پروژه آورده بوده را بیرون گذاشت و همه عوامل از جمله بازیگران را خودش یک‌به‌یک انتخاب کرد. در تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۱۶ استودیو اعلام کرد که "آن:بخش اول" در نهایت روز ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ به صورت جهانی اکران خواهد شد. بعد از اعلام رضایت استودیو از برنامه‌های موسکیتی، این کارگردان آرژانتینی رسماً پیش‌تولید فیلم را شروع کرد. کنجی میزوگوچی
در یکی از نامه‌های فراوانی که میزوگوچی برای یودا نوشت؛ درونمایهٔ اصلی فیلم را چنین شرح داده‌است: «آیا جنگ از انگیزه‌های شخصی حکمرانان نشأت می‌گیرد یا منشأ آن علاقهٔ مردم است؟ چگونه خشونت که به قالب جنگ درمی‌آید، باعث سرکوب دیگران می‌شود و هم از نظر روحی و هم از نظر جسمی، مایهٔ عذاب آنها می‌شود؟» میزوگوچی، این درونمایه را نه با واقع‌گرایی مستندگونه، بلکه با دیدگاهی هیجان‌انگیز، شرح می‌دهد؛ دیدگاهی که در آن واقع‌گرایی و سوررئالیسم، واقعیت خشک، عبوس و ملموس و رؤیایی آشفته، به گونه‌ای فریبنده، در کنار یکدیگر دیده می‌شوند. دانلد ریچی اعتقاد دارد که زیبایی ظاهری فیلم و پیام اخلاقی و محافظه‌کارانهٔ اوگتسو… در نماهای ابتدایی و انتهایی فیلم متجلی شده‌اند. «اوگتسو… با یک نمای سراسرنما، حول دریاچه‌ای آغاز می‌شود؛ نمایی که از حاشیهٔ انتهایی دریاچه آغاز می‌شود و سپس، با حرکت رو به پایین دوربین، سرانجام به دهکده می‌رسد. فیلم، با تصویر پدر و پسری تمام می‌شود که ظرفی برنج بر سر قبر همسر/مادر آورده‌اند…، دوربین توقف می‌کند؛ سپس، با چرخشی افقی و سپس حرکتی عمودی، همان شکل حرکت در نمای ابتدایی را پیدا می‌کند. این نماهای شبیه به هم اما متفاوت، مانند دو قلاب؛ یعنی، فیلم را دربرگرفته‌اند. این دو نما به دو مارپیچی شبیه‌اند که داستان دو زن را روایت می‌کنند که یکی، از زندگی به سمت مرگ رفته‌است و دیگری شبحی است که از مرگ به سوی زندگی می‌آید.» میزوگوچی به میاگاوا-فیلمبردارش-، گفته بود که دلش می‌خواهد فیلمش مانند نقاشی‌های ژاپنی که بر روی طومار رسم می‌شوند؛ به نظر بیاید؛ یعنی انتقال فضا و اتمسفر، با حرکات سیال دوربین دنبال شود. پویانمایی
ج. استوارت بلکتون شاید نخستین فیلمساز آمریکایی باشد که تکنیک‌های استاپ‌موشن و انیمیشن طراحی دستی را استفاده کرد. توماس ادیسون او را با فیلمسازی آشنا کرد. او با نخستین کارش مورخ ۱۹۰۰ که کپی رایت داشت، پیشگام این ایده‌ها در دوران سده بیستم شد. بسیاری از فیلم‌هایش، از میان آن‌ها طراحی سحرآمیز در سال ۱۹۰۰ و فکاهی صورت‌های متغیر مسخره ۱۹۰۶، نسخه‌های فیلم روزمره از بلکتون «هنرمند درخشان» بود، و نسخه‌های اصلاح شده مورد استفاده ملیس قدیمی‌ترین تکنیک‌های استاپ‌موشن برای ساختن سری‌هایی از طراحی‌های روی تخته سیاه بود که به نظر می‌رسند که حرکت می‌کنند و خود را تغییر شکل می‌دهند. "فکاهی‌صورتهای‌متغیرمسخره،" به عنوان نخستین فیلم پویانماشده واقعی ثبت، و بلکتون به عنوان نخستین زنده نگاری واقعی شناخته شده‌است. جلوه کن برنز
جلوهٔ کِن بِرنز یک تکنیک تهیه فیلم از عکس می‌باشد، این روش بارها توسط فیلم ساز آمریکایی به نام «کن برنز» مورد استفاده قرار گرفت و او چندین فیلم با این روش تهیه کرد. ام را به نشانه مرگ بگیر
هیچکاک در ساخت این فیلم از تکنولوژی فیلمبرداری فیلم سه بعدی استفاده کرد ولی هنگام اکران فیلم به دلیل این که علاقه و شوق مردم به دیدن فیلم سه بعدی فروکش کرده بود، سینماهای کمتری علاقه به نمایش فیلم‌های سه بعدی داشتند و فیلم با سر و صدای کمتری اکران شد؛ اما سال‌ها بعد که نسخه اصلی فیلم دیده شد، مردم علاقهٔ زیادی برای دیدن فیلم نشان دادند و در سال ۱۹۸۰ فیلم دوباره اکران شد. یومی یوشیوکی
یومی یوشیوکی (زادهٔ ) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و هنرپیشه اهل ژاپن است. فوکوشیما ۵۰ (فیلم)
مارک شیلینگ از "ژاپن تایمز" نقد مثبتی به این فیلم داد و گفت: «این فیلم با جسارت تلاش می‌کند تا حقایق را از طریق ذهنیت اپراتورهای کارخانه بیان کند.» میان‌ستاره‌ای (فیلم)
نولان "میان ستاره‌ای" را با فرمت آنامورفیک نگاتیو ۳۵ میلیمتری و آی‌مکس فیلمبرداری کرده‌است. هویته ون هویتما برای فیلمبرداری فیلم، استخدام شد، در حالی که فیلمبردار تمامی فیلم‌های پیشین نولان یعنی والی فیستر که به دلیل کارگردانی فیلم خودش "برتری" نتوانست به این پروژه اضافه شود. در این فیلم از دوربین‌های آی‌مکس بیشتر از تمامی فیلم‌های پیشین نولان استفاده شد. برای به حداقل رساندن استفاده از تصاویر کامپیوتری، کارگردان بیشتر مکان‌های مورد استفاده مانند داخل یک شاتل فضایی را ساخت. ون هویتما برای فیلمبرداری از سکانس‌های داخلی، دوربین‌های آی‌مکس را برای استفاده دستی مجهز کرد. برخی از سکانس‌های فیلم، با یک دوربین آی‌مکس که بر دماغهٔ یک لیرجت نصب شده بود، فیلمبرداری شده. خدای جنگ (بازی ویدئویی ۲۰۰۵)
کارگردان و خالق بازی، دیوید جفی تأیید کرد که در بازی صحنه‌های سینمایی نیز وجود دارد. خالق بازی در نمایشگاه (E32004) گفت که ما بازی را در نمایشگاه به اجرا درمی‌آوریم و نگاه می‌کنیم تا ببینیم بازیکنان چه مشکلاتی با سیستم دوربین بازی دارند و ادامه داد «ما تمرکز بیش از حد و بسیار زیاد بر اطلاعات گرفته شده از نمایش E3 داریم تا این اطلاعات گرفته شده از این همایش را برای تنظیم کردن و درست کردن مشکلات بازی از جمله سیستم دوربین آن به کار ببریم. دیود جف همچنین گفت ما اطمینان داریم که این مشکلات قبل از عرضه بازی برطرف خواهند شد. او همچنین گفت که اگر بازیکنان از سیستم سینماتیک دوربین متنفرند چ. ما نیز مانند دوربین بازی هیچ کاری نمی‌توانیم برای آنها بکنیم. بازی از موتور (kinetica) استفاده می‌کرد که پیش از این برای ساخت بازی با همین نام استفاده شده‌است. یوزو کوشیرو
وی برای موسیقی متن فیلم شورش در شهر 3 (Streets Of Rage 3) (۱۹۹۴)، روش جدیدی را به نام «سیستم آهنگسازی خودکار» ایجاد کرد تا «تکنو سریع مانند جانگل» را تولید کند. این پیشرفته‌ترین تکنیک فنی آن زمان بود، شامل توالی‌های کاملاً تصادفی که منجر به صداهای ابتکاری و آزمایشی به‌طور خودکار تولید می‌شد که به گفته کوشیرو، «شما معمولاً هرگز نمی‌توانستید متوجه آن شوید.» این روش در آن زمان بسیار نادر بود، اما از آن زمان در میان تولیدکنندگان موسیقی تکنو و ترنس برای دریافت «صداهای غیرمنتظره و عجیب» رایج شده‌است. موسیقی الکترونیکی آزمایشی پس از انتشار خیلی مورد استقبال قرار نگرفت، اما از آن زمان به نظر می‌رسد که از زمان خود جلوتر است. طبق مجله «"Mean Machines"»، «قبل از دوره «موسیقی ترنس» بود که انتشار یافت. مایوکو فوکودا
مایوکُو فوکودا (زادهٔ ۴ اوت، ۱۹۹۴ در توکیو، ژاپن) یک هنرپیشه ژاپنی که از سال ۱۹۹۸ مشغول به کار است. هایائو میازاکی
در ژوئن ۱۹۸۵، میازاکی، ایسائو تاکاهاتا، توکوما و توشیو سوزوکی با بودجه باقی مانده از مجله توکوما شوتن، شرکت تولید انیمیشن استودیو جیبوری را تأسیس کردند. اولین فیلم استودیو جیبوری، "لاپوتا قلعه‌ای در آسمان" (۱۹۸۶)، از همان گروه تولیدکننده فیلم "نائوشیکا" بود. برای طراحی محیط‌های فیلم، میازاکی از معماری یونان باستان و «الگوهای شهری اروپا» الهام گرفت. برخی از معماری‌های این فیلم از یک شهر معدن کاری در ولز الهام گرفته شده‌است؛ میازاکی در اولین سفر خود به ولز در سال ۱۹۸۴، شاهد اعتصاب معدنچیان بریتانیا بود و فداکاری معدنچیان نسبت به به کار و جامعه را تحسین کرد. "لاپوتا" در ۲ اوت ۱۹۸۶ اکران شد و به پردرآمدترین فیلم انیمیشن سال ژاپن تبدیل شد. فیلم بعدی میازاکی، "همسایه من توتورو"، در کنار فیلم "مدفن کرم‌های شب‌تاب" به کارگردانی تاکاهاتا، در آوریل ۱۹۸۸ برای اطمینان از وضعیت مالی استودیو جیبوری منتشر شد. تولید همزمان دو فیلم باعث ایجاد بی نظمی بین کارکنان شد چون مدام بین پروژه‌ها جابه‌جا می‌شدند. "همسایه من توتورو" دارای موضوع رابطه بین محیط و بشریت است که این تضادی با فیلم نائوشیکا بود که بر تأثیر منفی فناوری بر طبیعت تأکید داشت. "همسایه من توتورو" با استقبال منتقدان روبرو شد ولی از نظر تجاری در گیشه موفق نبود. با این حال، بازاریابی فیلم موفقیت‌آمیز بود و فیلم به عنوان یک عنوان کلاسیک برچسب گذاری شد. سگ‌کشی
با این که بیضایی خود تصاویر را نخست در تقطیع فنّی و سپس سر صحنه پشت دوربین تعیین می‌کرد، با این همه عقیده داشت که اصغر رفیعی جم، فیلمبردار، با درک درست از تقطیع و تصحیح نورپردازی به فیلم کمک بسیار کرده. رفیعی جم نیز از همکاری با بهرام بیضایی در این فیلم بسیار خشنود بوده و او را باثبات‌ترین، جدّی‌ترین، و دانشمندترین فیلم‌سازی می‌شمارد که در فیلمش کار کرده. وی در گفتگویی دربارهٔ همین فیلم با زاون قوکاسیان دربارهٔ نگرانی‌های بیضایی دربارهٔ اجزا و عوامل فیلم می‌گوید «حتی وقتی خودش به تنهایی می‌رود و لوکیشن را می‌بیند، باز، هم به فکر صدا هست، هم به فکر فیلمبردار، هم به فکر تولید هست، هم به فکر بقیه عوامل.» رفیعی جم سینمای بیضایی و همکاری با او را همچون دانشکده‌ای عملی برای دست‌اندرکاران تولید فیلم و کارگردانان جوان در ایران می‌بیند. استودیو پویانمایی
فیلم ویدئویی (Direct-to-video) به فیلمی گفته می‌شود که صرفاً برای ویدیو (رسانه خانگی) ساخته شده و بر پرده سینما اکران نمی‌شود. فیلم ویدئویی در بازارهای غربی گسترش یافته‌است. با توجه به اینکه بسیاری از شخصیت‌های کمیک نسخه‌های اووی‌ای خود را دریافت می‌کنند، تحت عنوان غربی فیلم ویدئویی، بازار اووی‌ای به آمریکا نیز گسترش یافته‌است. اگرچه اصطلاح «فیلم ویدئویی» در بازارهای آمریکای شمالی و اروپا دارای معانی منفی است، اما محبوبیت آنها باعث شده که شخصیت‌های کمیک اعم از پسر جهنمی، گرین لنترن و انتقام‌جویان، تا برنامه‌های تلویزیونی مانند "فمیلی گای" و "فیوچراما"، همه فیلم ویدئویی خود را منتشر می‌کنند. دی‌سی کامیکس به‌طور مداوم فیلم‌های پویانمایی خود را تنها با هدف فروش در بازار فیلم ویدئویی منتشر می‌کند. با نگرانی روزافزون در مورد دانلود غیرقانونی، فیلم‌های ویدئویی در آینده نزدیک محبوبیت بیشتری پیدا خواهند کرد. یوشیناگا فومی
یوشیناگا فومی (؛ زادهٔ ) یک مانگاکا، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ژاپن است. یوشیو تسوچییا
یوشیو تسوچییا ماتسوموتو یک بازیگر ژاپنی که در ناگویا، استان آیچی، ژاپن به دنیا آمد و از دانشگاه توکیو در سال ۱۹۵۵ فارغ‌التحصیل شد. در فیلم‌های کارگردانانی مانند توشیئو ماتسوموتو، "تشییع جنازه گل‌های رز" و آکیرا کوروساوا، "هفت سامورایی" (به عنوان کشاورزی به نام ریکیچی ) و "ریش قرمز" و کیهاچی اوکاموتو، "بکش!" ظاهر شد. نموی کوچک (فیلم ۱۹۱۱)
روش کار مک‌کی پر زحمت بود و پویانماها روش‌هایی برای کاهش حجم کار و بالا بردن سرعت تولید توسعه دادند تا بتوانند درخواست‌های بالا برای پویانمایی را پوشش دهند. در عرض چند سال پس از انتشار نمو، تکنیک دندانه‌ای رائول باره کانادایی همراه با کاغدهای سلولوئیدی آمریکایی که ارل هرد گسترش داده بود، تبدیل به روشی جهان‌گیر در تولید پویانمایی شد. در سال ۱۹۱۶، مک کی خودش با استفاده از کاغدهای سلولوئیدی ساخت پویانمایی " "غرق شدن لوزیتانیا"" (۱۹۱۸) را آغاز کرد. ماتریکس
تکنیک تأخیر گلوله شبیه تکنیک تصویربرداری برش زمانی است اما پیچیدگی آن بیشتر است به‌طوری که حرکات می‌تواند با سرعت آهسته یا متغیر ضبط شود. با کمک این تکنیک می‌توان با حرکت دادن آهسته دوربین، مانع از این شد که زمان کاملاً متوقف شده به‌نظر برسد. برای ضبط این صحنه، قبل از شروع فیلم‌برداری، موقعیت دوربین‌ها و نحوه فیلم‌برداری از قبل با کمک مدل‌سازی سه‌بعدی، شبیه‌سازی شده بود. به‌جای آن‌که همه دوربین‌ها همزمان شروع به فیلم‌برداری کنند، تیم فیلم‌برداری دوربین‌ها به صورت نوبتی و برای کسری از ثانیه روشن کردند تا هر کدام تصویر کوچکی که به زاویه خودشان مرتبط است را ضبط کنند. این تکنیک موجب تولید فیلمی با سرعت فوق‌العاده آهسته شد، به‌طوری که وقتی تمامی فریم‌های به‌دست آمده در کنار یک‌دیگر قرار داده شد، فیلمی با ۱۲۰۰۰ فریم در ثانیه تولید شد. چون دوربین‌ها به صورت دایره‌ای استفاده شدند، نیاز به حذف دوربین‌های مقابل در هر فریم بود که این کار با کمک شبیه‌سازی کامپیوتری به انجام رسید. جون فوکودا
از فیلم‌های او می‌توان به کارگردانی "پسر گودزیلا" و "" اشاره کرد. یوکیهیکو تسوتسومی
یوکیهیکو تسوتسومی یک کارگردان فیلم ژاپنی است. از فیلم‌های او می‌توان به ۱۰ دلاور سانادا (۲۰۱۶) اشاره کرد. هایائو میازاکی
اغلب فیلم‌های میازاکی بر محیط زیست و نابودی زمین تأکید دارند. مارگارت تالبوت می‌نویسد که میازاکی از تکنولوژی مدرن بدش می‌آید و معتقد است که بسیاری از فرهنگ مدرن «نازک، کم عمق و جعلی» است؛ میازاکی زمانی را پیش‌بینی می‌کند که «دیگر هیچ برج بلندی وجود ندارد». میازاکی در دوره شووا از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۵ از رشد بشریت ناامید شد زیرا «طبیعت - کوه‌ها و رودخانه‌ها - به نام پیشرفت اقتصادی نابود شدند.» پیتر شلساز از روزنامه "The Imaginative Conservative" می‌نویسد که چندین ضد قهرمان از فیلم‌های میازاکی «تلاش می‌کنند تا از طریق سلطه سیاسی، بر طبیعت مسلط می‌شوند که در نهایت هم برای طبیعت و هم برای تمدن بشری مخرب می‌شوند.». میازاکی منتقد سرمایه‌داری، جهانی‌شدن و تأثیرات آنها بر زندگی مدرن است. رام پراکاش دوویدی به برخی از ارزش‌های مهاتما گاندی در فیلم‌های میازاکی اشاره می‌کند. داستان ناگفته سه پادشاهی
داستان ناگفته سه پادشاهی (به ژاپنی: 新解釈・三國志، هپبورن: Shinkaishaku Sangokushi) یک فیلم کمدی ژاپنی محصول سال ۲۰۲۰ به کارگردانی یوئیچی فوکودا بر اساس فیلمنامه خودش است. این فیلم با بازی یو اوایزومی در نقش لیو بی به همراه گروه بازیگرانی که افراد دیگر سه پادشاهی را به تصویر می‌کشند، اقتباسی از سندهای سه پادشاهی با تفسیر کمدی جدید توسط خود فوکودا است. قبل از اکران این فیلم در ژاپن، قرار بود در کره جنوبی، هنگ کنگ و تایوان اکران شود. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۰ در تایپه نمایش داده شد و در یک رویداد آنلاین برای جشن گرفتن اولین نمایش آن برگزار شد زیرا بازیگران نتوانستند به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ به تایوان سفر کنند. در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰، این فیلم در ژاپن، کره جنوبی و تایوان اکران شد.این فیلم اولین نمایش خود را در سینمای لوکس در تایپه در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۰ انجام داد، و روز بعد در ژاپن، کره جنوبی و تایوان اکران شد. تاریخ انتشار آن در هنگ کنگ از ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰ به ۴ مارس ۲۰۲۱ به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ به تعویق افتاد. قاسم حاجی‌زاده
بیشتر کارهای حاجی‌زاده بر پایهٔ استفاده از رنگ روغن، گواش و اکریلیک است. او برای القای قدمت و ایجاد نوعی رنگ منوکروم در سوژه‌های نقاشی‌هایش از روش میکس مدیا بهره می‌برد. در این شیوهٔ نقاشی آب و روغن جایی ندارد؛ او نخست برای نقاشی از اکریلیک و آبرنگ استفاده می‌کند و سپس برای اتمام کار جلا به کار می‌برد تا علاوه‌بر محافظت از آثارش، نمایی قدیمی و آنتیک هم در تابلوها ایجاد کند. چارلی چاپلین
چاپلین همیشه بسیار اشاره‌وار در مورد روش‌های فیلم‌سازی خود سخن می‌گفت، اگر غیر از این عمل می‌کرد، مانند این بود که یک شعبده‌باز حقه‌های خود را افشا کند. درواقع، تا قبل از ساخت فیلم‌های صدادار مانند دیکتاتور بزرگ در سال ۱۹۴۰، او هیچ وقت یک فیلم‌نامهٔ کامل از ساخت فیلم در اختیار نداشته‌است. روش چاپلین این‌گونه بود که طرحی در ذهنش پرورانده می‌شد و بر اساس آنچه ارائه می‌کرد با او قرارداد بسته می‌شد و در این مسیر او می‌توانست آزادانه بنویسد و خود کارگردان فیلم خود باشد. بعد چاپلین گروه همکاری خود را تشکیل می‌داد و محیط داستان و شخصیت‌های آن را می‌ساخت و تقریباً در طول فیلم بود که ابتکارها و ظرافت‌های داستان به ذهنش می‌رسید و آن‌ها را به طرح خود اضافه می‌کرد. گاهی با قسمت‌هایی از فیلم که قبلاً پذیرفته شده بود مخالفت می‌شد یا در روایت داستان ضرورتی ایجاد می‌شد و چاپلین مجبور می‌شد قسمت‌هایی را که قبلاً فیلم‌برداری کرده را تکرار کند؛ مگر قسمت‌هایی که با کل مجموعه داستان در تناقض بود. روش فیلم‌سازی یکتای چاپلین تنها پس از مرگش شناخته شد، زمانی که صحنه‌های بریده شدهٔ فیلم‌ها و خروجی‌های نهایی آن‌ها به وسیلهٔ گروه بریتانیایی «مستند چاپلین ناشناخته» در سال ۱۹۸۳ بررسی شد. جیب‌بری
مهارت‌های جیب‌بری در شعبده‌بازی هم کاربرد دارد. وقتی شعبده‌باز شیئی را که متعلق به یکی از تماشاگران است بی آن‌که او متوجه شود برمی‌دارد یا دوباره سر جایش می‌گذارد، از تکنیک‌های جیب‌بری استفاده می‌کند. جیمز فریدمن که او را با نام «مرد سرقت» هم می‌شناسند در فیلم الیور توئیست (رومن پولانسکی، ۲۰۰۵) طراحی صحنه‌های جیب‌بری را برعهده داشت. مجله تایم اوت نوشت جیمز فریدمن «احتمالاً بهترین جیب‌بر جهان» است. دیوید آوادون که شعبده‌بازی حرفه‌ای بود به مدت سی سال جیب‌بری را به عنوان تردستی ویژه خود اجرا می‌کرد. آندری وایدا
پس از این‌که مدتی دستیار الکساندر فورد فیلم‌ساز معروف لهستانی (درگذشته سال ۱۹۸۰) بود فرصت این را یافت که فیلم‌های خودش را کارگردانی کند. فیلم یک نسل (۱۹۵۵) از جمله اولین فیلم‌های او است. وایدا هم‌زمان با کار فیلم‌سازی کارش را به عنوان کارگردان تئاتر شروع کرد و نمایش‌هایی مثل یک مشت باران (۱۹۵۹)، هملت (۱۹۶۰) و الاکلنگ دو نفره (۱۹۶۳) را به روی صحنه برد که همگی اقتباس‌هایی از نمایش‌ها و فیلم‌های مشهوری بودند. دو فیلم بعدی او - که امتدادی از جانمایه ضدجنگ فیلم کانال بودند - یعنی کانال (۱۹۵۶) (برنده جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره کن سال ۱۹۵۷، به صورت مشترک با فیلم مهر هفتم برگمان) و خاکسترها و الماس‌ها (۱۹۵۷) بسیار موفق بودند. فیلم و ویدئو در عصر دیجیتال
«تکنیک ضبط صدا» گای ریچی
ریچی بعد از اینکه فیلم "بوچ کسیدی و ساندنس کید" را در بچگی دید تصمیم گرفت که در آینده فیلم‌ساز شود. ریچی هیچ تحصیلات آکادمیکی در زمینهٔ فیلم‌سازی نداشته و تحصیل را خسته‌کننده می‌دانسته. گای ریچی به‌عنوان فیلم‌سازی صاحب‌سبک شناخته می‌شود. فیلم‌های ریچی پر از صحنه‌های پرالتهاب و همراه با دیالوگ‌های منحصربه‌فردی است که خشونت و طنز را با هم می‌آمیزد. ایسائو یوکیسادا
ایسائو یوکیسادا (زادهٔ ) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ژاپن است. چرا بودی-دارما به شرق رفت؟
یونگ کیون بائه که نقاش و استاد دانشگاهِ «دونگوک» در سئول است، ۷ سال، برای ساخت این فیلم، زمان صرف کرد. تصویربرداری با یک دوربین و تدوین فیلم به صورت دستی، انجام شد. نموی کوچک (فیلم ۱۹۱۱)
مک‌کی با الهام از ورق‌های پویانمایی که پسرش رابرات به خانه آورده بود، به فکر افتاد که امکان پویایی تصاویر نقاشی‌ها وجود دارد. او که در آن زمان در اوایل دهه چهل زندگی خود بود، ادعا کرد که «اولین انسانی است که پویانمایی می‌سازد»، با این حال او به احتمال زیاد با کارهای اولیه جیمز استوارت بلکتون و امیل کوهل فرانسوی نیز آشنایی داشت در سال ۱۹۰۰، بلکتون فیلم "طراحی سحرآمیز را در" سبک فیلمِ ترفند "ساخت" که در آن هنرمندی با نقاشی روی مداد تعامل برقرار می‌کند. بلکتون در سال ۱۹۰۶ از نقاشی‌های با گچ برای ساخت فیلم " حالات خنده‌دار صورت‌های شوخ" استفاده کرد، و از ترفندهای استاپ موشن برای پویایی صحنه‌ای در فیلم "هتل جن‌زده (۱۹۰۷) استفاده کرد". فیلم‌های کوهل، مانند " فانتاسماگوریه (۱۹۰۸)"، تکه‌هایی رؤیایی و غیر روایی بودند که در آنها شخصیت‌ها و صحنه‌ها پی در پی شکل و ساخت خود را تغییر می‌دادند. فیلم‌های کوهل برای اولین بار در سال ۱۹۰۹ در ایالات متحده پخش شد که همان سالی می‌شد که مک کی گفت او برای اولین بار به پویانمایی علاقه‌مند شده بود. طبق گفته جان کینمیکر، زندگینامه‌نویس مک کی، او ویژگی‌های تعاملی فیلم‌های بلکتون را با خصوصیات انتزاعی و تغییرشکلی کوهل در فیلم‌های خودش در هم آمیخت. در فیلم‌های هر سه آنها، یک هنرمند باپویانمایی در برهم‌کنش است. تسوکی‌اوکا یوشی‌توشی
تسوکی‌اوکا یوشی‌توشی Tsukioka Yoshitoshi یکی از هنرمندان ژاپنی بود. بسیاری او را آخرین استاد بزرگ اوکی‌یوئه به شمار می‌آورند. کارنامهٔ او در دو دورهٔ مختلف تاریخی، سال‌های آخر ژاپن فئودالی و سال‌های آغازین ژاپن مدرن در زمان تجدید حیات مِی‌جی، امتداد می‌یابد. در سال‌های پایانی، یوشی‌توشی در کشمکشی دشوار با زمان و فناوری قرار داشت. همان‌طور که او با روش‌های قدیمی به خلق باسمه‌های چوبی می‌پرداخت، ژاپن خود را با شیوه‌های تولید انبوه عکاسی و لیتوگرافی سازگار می‌کرد. او به تنهایی تلاش فراوانی کرد و حتی توانست صنعت چاپ چوبی را وارد مرحلهٔ جدیدی کند. ولی این نوع چاپ نیز با مرگ او اثرگذاری خود را از دست داد. هفت (فیلم ۱۹۹۵)
فینچر به کار ساخت "هفت" نظیر یک «ژانر فیلم خُرد، نوعی فیلم که ویلیام فریدکین پس از فیلم جن‌گیر بوجود آورده» نزدیک شد. او کار فیلمبرداری را با داریوش خنجی انجام داد و برای فیلمبرداری از یک روش ساده استفاده کرد که از سریال تلویزیونی پلیس‌ها تأثیر گرفته بود. «طوری‌که دوربین در صندلی عقب هم سطح شانه افراد قرار می‌گیرد». فینچر برای بازنویسی‌های سر صحنه، ترتیبی داد که واکر در حین فیلمبرداری در صحنه حاضر شود. بر طبق گفته‌های کارگردان، «"هفت" اولین باری است که من کارهای مشخصی را در رابطه با دوربین و در مورد این که فیلم چگونه است و چگونه می‌تواند باشد؛ انجام دادم». آلفرد هیچکاک
اما در این میان، هیچکاک سعی داشت که خودش را از قیدوبندهای نظام استودیویی خلاص کند و به سینمایی مستقل که باب میلش بود بپردازد. او می‌خواست شیوه‌های مختلف را تجربه کند و به بررسی کارکرد و اهمیت بخش‌های مختلف تولید در فیلم‌سازی بپردازد. به همین خاطر در سال ۱۹۴۸ دست به تجربه‌ای نا متعارف و بلندپروازانه زد و فیلم طناب را با چند برداشت بسیار بلند و بدون تدوین ساخت. او سعی کرد در دو فیلم بعدی‌اش یعنی در برج جدی (۱۹۴۹) و وحشت صحنه (۱۹۵۰) نیز، تجربه‌های مشابهی را آزمایش کند، اما شکست این فیلم‌ها سرانجام به او آموخت که: «فیلم باید تدوین شود. به عنوان یک تجربه طناب را می‌توان بخشید، اما بی تردید وقتی که من در به کار بردن چنین تکنیکی در در برج جدی اصرار ورزیدم، کاری اشتباه بود.» سوتا فوکوشی
سوتا فوکوشی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه ژاپنی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بلیچ" اشاره کرد. یاکوزای تمام‌فلزی
یاکوزای تمام‌فلزی (FULL METAL 極道) فیلمی اکشن و طنز به کارگردانی تاکاشی میکه نوشته شده توسط ایتارو ارا و بر اساس داستانی از هیروکی یاماگوچی محصول سال ۱۹۹۷ است. این فیلم در ژاپن در اصل به صورت ویدئویی توزیع شد اما در جاهای دیگر در سینما نیز اکران شد. تدوین فیلم
فیلم‌های اولیه تاریخ سینما عموماً کوتاه بودند. تصاویر متحرک مستند و ضبط شده در یک برداشت؛ در قاب‌هایی ثابت و از اتفاقات روزمره؛ که طول زمان آن‌ها دقیقاً به اندازه زمان اتفاقی بود که افتاده بود. فیلم‌سازان در آن زمان نه نیازی به کوتاه کردن و برش فیلم داشتند و نه نیازی به ایجاد هیجان،حرکت،بیان افکار و دیدگاه‌های شخصی خود در فیلم حس می‌کردند. در دهه‌های بعد به تدریج فیلم تبدیل به وسیله‌ای برای بیان داستان؛ جذب و سرگرمی مردم و نیز ابزاری توانمند برای بیان ویژه هنری خالقان آن شد. اولین بار رابرت پاول فیلمساز بریتانیایی در سال ۱۸۹۸ در فیلم کوتاه یک دقیقه‌ای از بیش از یک نما استفاده کرد. این فیلم که در نزدیکی یک نمایشگاه هنری می‌گذرد با نمای خارجی بازیگران در حال خوردن غذا و ورود به نمایشگاه شروع می‌شود و این نما به نمای این زوج در داخل نمایشگاه پیوند می‌خورد. از توالی و پیوند این دو نما بیننده این‌طور برداشت می‌کند که این دو وارد نمایشگاه شده‌اند. به این ترتیب تداوم این دو نما و ارتباط مکانی و زمانی آن‌ها (هر چند در واقعیت به گونه دیگری بوده باشد) به بیننده القا می‌شود. دو سال بعد جیمز ویلیامسون اسکاتلندی در فیلم‌اش برای اولین بار از نمای مقابل (ریورز شات) استفاده می‌کند. در نمای اول فیلم دروازه‌ای را از خارج نشان می‌دهد که به آن حمله شده و در نمای بعد به درون می‌رود و همان دروازه را در حالی که به آن حمله شده‌است از زاویه مقابل نشان می‌دهد. در سال ۱۹۰۲ ژرژ ملی‌یس فرانسوی فیلم «سفری به ماه» بر اساس داستان مشهور ژول ورن را می‌سازد. این فیلم سرآغازی بر شکل‌گیری زبان روایی و تدوین فیلم است. از لحاظ تدوین ما با پیوند نماها با استفاده از دیزالو (حل شدن تصویر نمای قبل در تصویر نمای بعد) برای بیان گذشت زمان روبرو هستیم. ملی‌یس در این فیلم با استفاده از تدوین، موفق به خلق تروکاژهای سینمایی شد مثلاً بازیگران فیلم به یک باره محو می‌شوند یا موشک به یکباره بر صورت ماه ظاهر می‌شود. تکنیک‌های اولیه ترکیب فیلم و انیمیشن و همین‌طور تکنیک برهم‌گذاری تصاویر (سوپر ایمپوز) برای اولین‌بار در این فیلم بکار رفته‌است. یکی از دستاوردهای این فیلم تداوم گرافیکی؛ زمانی و مکانی نماها و بحث ورود و خروج به کادر در نماهای متوالی است. مثلاً در نمایی می‌بینیم که ساکنین ماه به دنبال مسافران از راست به چپ تصویر حرکت می‌کنند و از آن خارج می‌شوند در نمای بعد آن‌ها از راست وارد قاب می‌شوند و به چپ حرکت می‌کنند. این به نوعی تداوم حرکت از راست به چپ را که قبلتر در ذهن بیننده شکل گرفته‌است را تثبیت می‌کند. در نمای سقوط کپسول، باز شاهد این تداوم حرکت هستیم. ملیس در چند نمای کوتاه و متوالی سقوط کپسول را از بالا به پایین و در یک حرکت تند شونده را به ما نشان می‌دهد. در واقع ملی‌یس با استفاده از برش‌های کوتاه ضرب‌آهنگ فیلم را تندتر می‌کند و به هیجان فیلم به وسیله تدوین می‌افزاید. پویانمایی
•انیمیشن روتوسکوپ(Rotoscoping): این نوع روش انیمیشن سازی توسط مکس فلایشر در سال ۱۹۱۷ تولید شد که در مواقع انیماتور با دنبال کردن یک حرکت زنده و کپی کردن اون حرکت فریم به فریم باعث ساخت اون انیمیشن میشود یعنی انیماتور با دنبال کردن حرکت یک حیوان یا یک بازیگر و کپی کردن اون حرکت باعث ساخت انیمیشن میشود ، از این تکنیک برای ساخت فیلم هایی مثل ارباب حلقه‌ها و آتش و یخ استفاده شده.