کدام سرزمینها در قاره آفریقا اعلام استقلال کرده اند؟
جوبالند
پس از آن ساکنان جوبالند، با تقلید از الگوی خودمختاری در سومالی‌لند Somaliland و پانتلند Puntland روز سوم آوریل سال ۲۰۱۱ به‌طور یک جانبه اعلام استقلال کردند. سومالی‌لند و پانتلند در شمال سومالی واقع شده‌اند، اما با وجود اعلام خودمختاری، هنوز سازمان ملل، اتحادیه آفریقا و سران کشورهای آفریقایی، استقلال آن‌ها را به رسمیت نشناخته‌اند.
زبان‌های آفریقا
در پی استعمار، تقریباً تمام کشورهای آفریقایی زبان‌های رسمی را بکار گرفتند که در خارج از این قاره ریشه داشت، اما این روزها کشورهای متعددی از زبان‌های گوناگون با ریشه بومی (همچون سواحلی) به عنوان زبان رسمی استفاده می‌نمایند. در شماری از کشورها، انگلیسی و فرانسوی برای برقراری ارتباطات در حوزه عمومی همچون دولت، بازرگانی، آموزش و رسانه‌ها استفاده می‌کنند. عربی، پرتغالی، آفریکانس (با ریشه هلندی) و مالاگاسی نمونه‌های دیگری از زبان‌های اصولاً غیرآفریقایی هستند که امروزه توسط میلیون‌ها آفریقایی در هر دو حوزه عمومی و خصوصی بکار می‌روند. بیافرا
گابن، هائیتی، ساحل عاج، تانزانیا و زامبیا بیافرا را به رسمیت شناختند. کشورهای دیگری که رسماً بیافرا را به رسمیت نشناختند ولی از آن حمایت کردند عبارتند از اسرائیل، فرانسه، پرتغال، رودزیا، آفریقای جنوبی و واتیکان. فهرست کشورهای در گستره بیش از یک قاره
سرزمین اصلی اسپانیا در اروپا قراردارد، ولی جزایر قناری در سواحل آفریقایی اقیانوس اطلس و دو شهر خودمختار سئوتا و ملیلیه در آفریقای شمالی قرارگرفته. جغرافیای مراکش
مراکش مدعی صحرای غربی نیز هست و از سال ۱۹۷۹ این سرزمین را به عنوان قلمرو خود اداره می‌کند، اگرچه دادگاه بین‌المللی دادگستری در سال ۱۹۷۵ حکم داد که مراکش هیچ ادعای مشروعی نسبت به صحرای غربی ندارد. آتش‌بس بین مراکش و جنبش استقلال‌طلب جبهه پولیساریو تحت حمایت الجزایر در صحرای غربی از سپتامبر ۱۹۹۱ اجرایی شده‌است، اما همه‌پرسی تعیین سرنوشت تحت حمایت سازمان ملل هرگز برگزار نشده‌است و مذاکرات دوره‌ای برای حل و فصل این وضعیت ادامه دارد. فهرست کشورهای مستقل و سرزمین‌های وابسته در آمریکای جنوبی
این صفحه فهرست کشورهای مستقل و سرزمین‌های وابسته در آمریکای جنوبی است که شامل مناطق پایین مرز پاناما-کلمبیا می‌شوند. جنوب آفریقا
جنوب آفریقا از نظر نواحی بوم شناختی گستردگی فراوانی دارد: چمن زارها، بوشولدها(Bushvelds)، کاروها (Karoos)، گرمدشتها (Savannas) و رودکناری‌ها (Riparian zones). هرچند به دلیل از دست دادن زیستگاه (ناشی از تراکم جمعیت انسانی یا توسعه صادرات محور)، اختلال قابل توجهی در برخی مناطق به وجود آمده‌است، هنوز گونه‌های وحشی متنوعی به جای مانده‌اند: کرگدن سفید، شیر، پلنگ، ایمپالا (Impala)، کودو (Kudu)، کل یالدار آبی‌رنگ (Blue wildebeest)، میمون وروت (Vervet monkey) و فیل. این فلات پیچیده باعث شده‌است ساختار کوهستانی عظیمی در مرزهای جنوب آفریقا به وجود آید. نیجریه
نیجریه در سال ۱۹۶۰ از امپراتوری بریتانیا مستقل شد و نام این کشور از نام رودخانهٔ نیجر گرفته شده‌است. نیجریه هفتمین کشور پرجمعیت جهان است. این کشور همچنین پرجمعیت‌ترین کشور جهان با اکثریت سیاه‌پوست است. نیجریه کشوری چندملیتی بوده و ساکنان این کشور از ۲۵۰ قومیت مختلف و دارای بیش از ۵۰۰ زبان متفاوت هستند و بسیاری از آن‌ها دارای عقاید و آداب و رسوم خاص خود هستند. مهم‌ترین گروه‌های قومیتی نیجریه شامل مردم هوسه و فولانی، عموماً در شمال، یوروباها در غرب و مردم ایگبو در شرق این کشور هستند که مجموعاً ۶۰ درصد از جمعیت این کشور را تشکیل داده‌اند. نیجریه بر اساس تولید ناخالص داخلی اسمی، دارای بزرگ‌ترین اقتصاد در آفریقا و ۲۷امین اقتصاد بزرگ در جهان است. این کشور همچنین بر اساس قدرت برابری خرید در رتبه ۲۵ جهان قرار دارد. به گفته بانک جهانی، اقتصاد نیجریه یک بازار نوظهور است و این کشور یک قدرت در حال ظهور است اما با این وجود، دارای شاخص توسعه انسانی بسیار پایین و از فاسدترین سیستم‌های حکومتی و اداری در جهان است. صحرای بزرگ آفریقا
سرانجام نیز با تقسیم آفریقا، بیشتر گستره صحرا به دست فرانسوی‌ها افتاد. در قسمت شرقی انگلیسی‌ها حاکم شدند (مصر و سودان)، در لیبی ایتالیایی‌ها و در صحرای غربی اسپانیایی‌ها فرمان می‌راندند. پس از جنگ جهانی دوم، بیشتر این مناطق مستقل شدند: لیبی در سال ۱۹۵۱؛ مراکش، سودان و تونس در سال ۱۹۵۶؛ چاد، مالی، موریتانی و نیجر در سال ۱۹۶۰؛ و الجزایر در سال ۱۹۶۲. اسپانیا در سال ۱۹۷۵ از صحرای غربی عقب‌نشینی کرد و این منطقه بین موریتانی و مراکش تقسیم شد. موریتانی در سال ۱۹۷۹ از صحرای غربی عقب‌نشینی کرد و مراکش همچنان در حفظ آن سرزمین برای خود می‌کوشد. امپراتوری بریتانیا
بریتانیا در سال ۱۹۵۸ فدراسیون هند غربی را در کارائیب ایجاد کرد تا بدین طریق مستعمرات خود در این منطقه را زیر یک پرچم حفظ کند، با این حال با خروج جامایکا و ترینیداد از این فدراسیون، به ترتیب در سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲، این تلاش عملاً ناکام باقی ماند. باربادوس نیزدر سال ۱۹۶۶ مستقل شد، درحالی که استقلال سایر قلمروهای بریتانیا در کارائیب تا دهه هشتاد به طول انجامید. آنگویلا و جزایر تورکس و کایکوس نیز پس از استقلال، دوباره به خواست خودشان، به مستعمره بریتانیا تبدیل شدند. جزایر ویرجین بریتانیا، جزایر کینان و مونتسرات نیز برگزیدند تا کماکان بخشی از قلمروهای انگلستان باقی بمانند؛ درحالی که گویان در سال ۱۹۶۶ مستقل شده بود. آخرین مستعمره بریتانیا در خاک قاره آمریکا، یعنی هندوراس بریتانیا، در سال ۱۹۶۴ به یک منطقه خودگردان تبدیل شد و سپس در ۱۹۷۳ به بلیز تغییر نام داد. این منطقه در ۱۹۸۱ مستقل شد. البته دولت گواتمالا مدعی بلیز است. استقلال
اِستِقلال به شرایطی می‌گویند که یک ملت، کشور یا دولت توانایی خود گردانی و حاکمیت نسبی یا تام بر سرزمین، مردمان یا امورات خود را داشته باشد. این امر می‌تواند به صورت دموکراتیک مانند استقلال هند از بریتانیا که محقق شد و استقلال اسکاتلند از بریتانیا که فعلاً محقق نشده‌است یا با مبارزه مسلحانه مانند استقلال اریتره از اتیوپی که محقق شد و استقلال صحرای غربی از مراکش که فعلاً محقق نشده‌است، به دست آید. این موضوع خود می‌تواند تا سال‌ها به طول بی انجامد. دماغه سبز
طی کودتایی در سال ۱۹۷۴ در پرتغال و پس از رها شدن دماغهٔ سبز از جرگهٔ مستعمرات پرتغال، این کشور در ۵ ژوئیه ۱۹۷۵ از پرتغال اعلام استقلال کرد. آفریقا
فرهنگ نوین آفریقایی از طریق پاسخ‌های پیچیده به امپریالیسم عربی و امپریالیسم اروپایی بروز می‌یابد. در آغاز اواخر دههٔ ۱۹۹۰، آفریقایی‌ها به‌طور فزاینده‌ای می‌خواستند هویت خود را مجدداً اظهار نمایند. خصوصاً در شمال آفریقا خودداری از پذیرش برچسب عربی یا اروپایی منجر به یک نوع سرریز تقاضاها برای پاسداشت زبان‌ها و فرهنگ بومی آمازیغ در مراکش، مصر، الجزایر و تونس منجر شد. پیدایش (باور) همه- آفریقایی‌گرایی از زمان افول آپارتاید، سبب افزایش تقاضاها برای حسی احیا شده از هویت آفریقایی گردید. در جنوب آفریقا، روشنفکران جوامع مقیم از اعقاب اروپایی به‌طور فزاینده‌ای به خاطر دلایل فرهنگی تا علل جغرافیایی یا نژادی هویت آفریقایی پیدا کردند. معروف است که برخی افراد، مراسم مذهبی انجام می‌دادند تا عضو جوامع زولو یا سایر شوند. بانتوستان
در دوران موجودیت بانتوستان‌های مستقل، آفریقای جنوبی تنها کشوری بود که استقلال آنها را تأیید کرد. با این وجود، سازمان‌های داخلی بسیاری از کشورها از جمله دولت آفریقای جنوبی برای تأیید آنها لابی می‌کردند. برای نمونه، پس از تأسیس ترانسکی، انجمن سوئیس-آفریقای جنوبی دولت سوئیس را به تأیید کشور تازه ترغیب می‌کرد. هنگامی که طرح مجلس نمایندگان ایالات متحده برای وادار کردن رئیس‌جمهور به عدم تأیید ترانسکی در سال ۱۹۷۶ مطرح شد، دولت آفریقای جنوبی به شدت با قانون‌گزاران لابی کرد تا با طرح مخالفت کنند. نامیبیا
در سال ۱۹۷۴ و بنا به قطعنامهٔ سازمان ملل متحد مبنی بر الزام انتقال قدرت نامیبیا از طرف آفریقای جنوبی به سازمان ملل تأکید کرد. نخست‌وزیر وقت آفریقای جنوبی، بالتازار ورستر این قطعنامه را رد کرد، ورستر اعلام کرد دولتش آمادهٔ مذاکره برای استقلال نامیبیا است ولی نه با سواپو. چندی بعد سازمان ملل سواپو را به عنوان نمایندهٔ مشروع مردم نامیبیا به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۸۵ و بعد از براندازی دولت و برچیده شدن نظام آپارتاید و چندنژادی شدن کشور در آفریقای جنوبی و نصب دولت جدید در این کشور، عاقبت در سال ۱۹۸۸، آفریقای جنوبی با طرح استقلال نامیبیا موافقت کرد. جنگ استقلال موزامبیک
جنگ‌های پرتغال علیه گروه‌های مسلح آنگولا در سال ۱۹۶۱ شروع شد. در این جنگ‌ها گروه‌های مسلح خواهان استقلال سرزمین‌های آفریقایی بودند که به مدت ۴۰۰ سال توسط پرتغال اشغال شده بود و با این اشغالگری امپراتوری پرتغال را ایجاد کرده بودند. مالی
روز بیست و دوم سپتامبر سال ۱۹۶۰ میلادی کشور مالی در شمال غربی آفریقا، استقلال یافت. از حدود دو هزار سال پیش در مالی تمدن درخشانی وجود داشت، اما این سرزمین از قرن هشتم تا شانزدهم میلادی، قسمتی از امپراتوری سودان بود. پس از اینکه مراکش، بخشی از امپراتوری سودان، از جمله مالی را تصرف کرد، حکومت‌های متعدد قبیله‌ای در مالی به قدرت رسیدند. نفوذ فرانسویان در مالی از قرن نوزدهم آغاز شد و این کشور در سال ۱۸۹۸ تحت الحمایه فرانسه شد. مالی که سودان فرانسه نامیده می‌شد، در سال ۱۹۵۸ خودمختار شد و در سال ۱۹۶۰، به استقلال رسید.‎ آفریقا
اتحادیه آفریقا (AU)، یک فدراسیون متشکل از ۵۵ کشور (تمام کشورهای آفریقایی) می‌باشد. این اتحادیه در آدیس آبابا به عنوان مقر خود در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۱ تشکیل شد. در ژوئیه ۲۰۰۴، مقر اتحادیه آفریقا به می‌درند در جمهوری مشروطه آفریقای جنوبی منتقل شد. اما، کمیسیون اتحادیه آفریقا دارای مراکزی در آدیس آبابا می‌باشد. در واقع سیاست اتحادیه در جهت تمرکز زدایی در موسسات فدراسیون آفریقا بوده تا تمام کشورها در آن سهیم باشند. ساحل عاج
در سده ۱۵ میلادی ساحل عاج مورد توجه بازرگانان فرانسوی و پرتغالی که در جستجوی عاج فیل و تجارت برده بودند قرار گرفت. در رقابت‌های استعماری پرتغال و فرانسه بر سر به دست آوردن ساحل عاج، عاقبت این منطقه نصیب فرانسه شد و در سال ۱۸۴۲ به صورت قلمرو سرزمینی فرانسه شناخته شد. در سال ۱۸۹۳ ساحل عاج به صورت مستعمرهٔ غرب آفریقای فرانسه درآمد. ساحل عاج پس از جنگ جهانی دوم دارای خودگردانی داخلی شد و سرانجام در ۷ اوت ۱۹۶۰ از فرانسه اعلام استقلال کرد. روابط خارجی جمهوری دموکراتیک عربی صحرا
در سال ۲۰۱۷، ۸۴ کشور عضو سازمان ملل جمهوری عربی صحرا را به رسمیت شناخته‌اند. از این تعداد ۳۹ کشور به دلایل گوناگون به رسمیت شناختن خود را متوقف کرده یا پس گرفته‌اند. این جمهوری از سال ۱۹۸۴ عضو کامل اتحادیه آفریقا (AU), سابقاً سازمان وحدت آفریقا (OAU), بوده‌است. مغرب در اعتراض از سازمان وحدت آفریقا خارج شده و تنها کشور آفریقایی است که در اتحادیه آفریقا عضو نیست. جمهوری صحرا همچنین میهمان جلسات جنبش غیرمتعهدها بوده‌است. اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا
ویلیام ویپل از امضاکنندگان اعلامیهٔ استقلال که در جنگ نیز شرکت کرده بود، به خاطر آرمان‌های انقلابی‌اش، برده‌اش که پرنس ویپل نام داشت را آزاد کرد. در سال‌های پس از جنگ نیز بسیاری از برده‌داران، برده‌هایشان را آزاد کردند به گونه‌ای که در سال‌های میانی ۱۷۹۰ تا ۱۸۱۰ شمار سیاه‌پوستان آزاد در جنوب علیا از کمتر از یک درصد جمعیت سیاه‌پوستان به ۸٫۳ درصد افزایش یافت. اکثر ایالت‌های شمالی برده‌داری را منسوخ کردند؛ با این وجود در سرشماری سال ۱۸۴۰ هنوز در برخی ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس برخی از افراد به عنوان برده ثبت می‌شدند. آنگولا
آنگولا آخرین مستعمره بزرگ اروپائی بود که استقلال خود را بازیافت. این کشور نزدیک به پنج قرن در استعمار پرتغال بود با کمک‌های نظامی روسیه و کوبا در جنگهای داخلی ۷۶–۱۹۷۵ پیروز گشت. پس از جنگ جهانی دوم با آغاز جنبش‌های آزادیخواهانه در قاره آفریقا، سرکوب جنبش توسط پرتغالی‌ها با شکست روبرو و سرانجام در آوریل ۱۹۷۴ پرتغال مجبور به دادن استقلال شد و سال بعد رئیس‌جمهور پرتغال «فرانسیسکو داکوستاکومز» استقلال آنگولا را پذیرفت و پس از انجام انتخابات، ام‌پی‌ال‌ای، جبهه‌های آزادی‌خواه آنگولا (اف‌ان‌ال‌ای) و یونیتا مشترکاً استقلال کشور را به دست آوردند. برخی ازین جناح‌های سیاسی کمک‌ها و پیشنهادهایی از کشورهای مختلف دریافت می‌کردند. دیری نگذشت که آنگولا میدان مبارزات داخلی و خارجی گشت. حکومت جدید آنگولا بوسیله ام‌پی‌ال‌ای به رهبری «آگوستینونتو نتو» در یازدهم فوریه ۱۹۷۶ تشکیل و جمهوری مردمی آنگولا برقرار گشت ولی بوسیله زئیر، آفریقای جنوبی تجاوزات زیادی به سرزمین آنگولا صورت گرفت. اعلان استقلال آرژانتین
آنچه که امروز معمولاً به عنوان اعلامیه استقلال آرژانتین شناخته می‌شود، در تاریخ ۹ ژوئیه ۱۸۱۶، توسط کنگره‌ای در ایالت توکومان اعلان شد. در حقیقت، نمایندگان کنگره توکومان استقلال استان‌های متحد آمریکای جنوبی را که یکی از نام‌های رسمی جمهوری آرژانتین در آن زمان بود، اعلام کردند. در آن زمان استان‌های لیگ فدرال در حال جنگ با استان‌های متحد بودند و به کنگره راه پیدا نکردند. در عین حال، چندین استان از پرو علیا که بعداً به بخشی از بولیوی امروزی تبدیل شد، در کنگره نمایندگی می‌شدند.اعلامیه استقلال استان‌های متحد آمریکای جنوبی به زبان اسپانیایی نوشته شد و سپس به زبان‌های کچوا و آیمارا ترجمه شد. برگردان نسخه موجود در زبان آیمارا به ویسنته پازوس کانکی (۱۷۷۹–۱۸۵۲) نسبت داده می‌شود. نظر مشورتی درباره اعلامیه استقلال کوزوو
در نهایت پس از هشت سال بلاتكليفی و دو سال گفتگوی بی‌نتیجه، مجلس کوزوو در ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ اعلامیهٔ استقلال کوزوو را به تصویب رساند. صدور اين بيانيه با اعلام مخالفت بلگراد و مسكو مواجه شد اما دولت‌های ديگر به‌ويژه كشورهای غربی اقدام به شناسايی كوزوو كردند چنانکه تا تاريخ ۲۰ آوريل ۲۰۱۰، تعداد دولت‌های شناسايی‌كننده کوزوو به ۶۶ كشور رسید. آفریقای جنوبی
"آفریقای جنوبی" دو کشور لسوتو و اسواتینی را در دل خود جای داده‌است به گونه ای که کشور لسوتو در درون آفریقای جنوبی محصور شده و تنها با آفریقای جنوبی مرز مشترک دارد ولی کشور اسواتینی با اینکه در آفریقای جنوبی جای گرفته اما از سوی خاور با کشور موزامبیک مرز مشترک دارد. روابط اسرائیل و آفریقای جنوبی
روابط اسرائیل و آفریقای جنوبی به روابط دوجانبه بین جمهوری آفریقای جنوبی و دولت اسرائیل اشاره دارد. آفریقای جنوبی در میان ۳۳ کشوری بود که به طرح تقسیم ۱۹۴۷ سازمان ملل رأی مثبت دادند، و ایجاد یک کشور یهودی در فلسطین را توصیه کرد، و یکی از چهار کشورهای مشترک‌المنافع بود که این کار را انجام داد. در ۲۴ مه ۱۹۴۸، نه روز پس از اعلام استقلال اسرائیل، دولت آفریقای جنوبی از ژان اسماتس، یک حامی طولانی مدت از صهیونیسم، اسرائیل را به صورت غیررسمی به رسمیت شناخت، و تنها دو روز پیش خود حزب متحد بود خارج از دفتر رأی داد و حزب ملی طرفدار آپارتاید جایگزین او شد. آفریقای جنوبی هفتمین کشوری بود که دولت جدید یهود را به رسمیت شناخت. در ۱۴ مه ۱۹۴۹، آفریقای جنوبی به دولت اسرائیل به رسمیت شناختن "رسمی رسید." علاقه اسرائیل به آفریقای جنوبی تا حدودی از حضور حدود ۱۱۰٬۰۰۰ یهودی در آفریقای جنوبی ناشی شد، این رقم شامل بیش از ۱۵٬۰۰۰ شهروند اسرائیلی بود. هند شرقی
تا قبل از استقلال اندونزی، مستعمرات هلند در منطقه جنوب شرقی آسیا برای حدود ۳۰۰ سال با عنوان هند شرقی هلند شناخته می‌شدند؛ در حالی که مستعمرات اسپانیا در این منطقه با نام هند شرقی اسپانیا شهرت داشتند تا زمانی که این مناطق توسط آمریکا فتح شدند و فیلیپین استقلال یافت. هند شرقی همچنین ممکن است شامل مستعمرات سابق فرانسه در منطقه با نام هندوچین شود. سرزمین برونئی و سنگاپورو مستعمره سابق پرتغال تیمور شرقی هم جزو هند شرقی است. آن را نمی‌کند، اما هند شرقی شامل مستعمره سابق هلند گینه نو غربی (پاپوآی غربی) نمی‌شود که از لحاظ جغرافیایی بخشی از آسیا و اقیانوسیه در نظر گرفته می‌شود. همه‌پرسی استقلال سودان جنوبی
مناقشه میان شمال و جنوب سودان از بدو استقلال آن کشور از بریتانیا و مصر در سال ۱۹۵۵ میلادی تا سال ۲۰۰۵ میلادی، منجر به دو جنگ داخلی و جان‌باختن دست‌کم ۲ میلیون نفر شده‌است. تفاوت‌های شمال و جنوب سودان، این کشور را به دو بخش متمایز تبدیل کرده‌است. منطقه‌ای مرفه‌تر، با مذهب اسلام و زبان عربی در شمال و جمعیتی بیشتر مسیحی یا از پیروان باورهای سنتی قبیله‌ای در جنوب و یکی از فقیرترین مناطق جنگ‌زده جهان که به دلیل سال‌ها نزاع، تبعیض و درگیری‌های قبیله‌ای با دولت مرکزی سودان به ویرانی کشیده شده‌است. نخستین جنگ استقلال ایتالیا
در سال ۱۸۴۸ شورش‌های مختلفی در سراسر اروپا از جمله در ایتالیا بوقوع پیوست. در مناطق تحت کنترل اتریش یعنی پادشاهی لومباردی ونه تیا و میلان و ونیز شورش‌هایی وجود داشت. پادشاهی ساردینی تصمیم گرفت تا این لحظات را در یابد و علیه امپراتوری اتریش اعلام جنگ کرد. این پادشاهی با کمک ایالت پاپال و سیسیل اتریشی‌ها را مجبور به عقب‌نشینی کرد و آنها سرزمین‌های تحت کنترلشان در این کشور را از دست دادند. اتحادیه آفریقا
۵۵ کشور عضو اتحادیه آفریقا عبارتند از: اریتره، اتیوپی، آفریقای جنوبی، الجزایر، آنگولا، اوگاندا، بنین، بوتسوانا، بورکینافاسو، بروندی، تانزانیا، تونس، توگو، جمهوری دموکراتیک عربی صحرا، آفریقای مرکزی، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو، جمهوری موریس، جیبوتی، چاد، دماغه سبز، رواندا، زامبیا، زیمبابوه، ساحل عاج، سنگال، سیرالئون، سیشل، سومالی، سودان، سودان جنوبی، سوازیلند، سائوتومه و پرینسیپ، غنا، کامرون، کنیا، کومور، گینه استوایی، گابن، گامبیا، گینه بیسائو، گینه، لسوتو، لیبریا، لیبی، ماداگاسکار، مالاوی، مصر،مراکش(مغرب)، موریتانی، موزامبیک، نامیبیا، نیجریه، نیجر. انقلاب آمریکا
کنگره قاره‌ای پادشاه جرج سوم را فردی مستبد معرفی کرد که حقوق مستعمره‌نشینان به‌عنوان اتباع انگلیس را زیر پا گذاشته، و در ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ در سندی که به اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا مشهور است، مستعمرات را آزاد و مستقل اعلام کرد. رهبران پاتریوت پای‌بندی خود به فلسفه‌های سیاسی لیبرالیسم و جمهوری‌خواهی را اعلام کرده و حکومت پادشاهی و آریستوکراسی را مردود دانستند. در اعلامیه استقلال ذکر شد که همه مردمان برابر آفریده شده‌اند، هرچند قرن‌ها طول کشید تا متمّم‌های قانون اساسی و قوانین فدرال آمریکا حقوق برابر سیاه‌پوستان آمریکا، بومیان آمریکا، سفیدپوست‌های فرودست و زنان را به رسمیت بشناسند. سرود جمعی
اگرچه از سرودها برای تمایز ایالتها و قلمروها استفاده می‌شود، مواردی از سرودهای مشترک هم وجود دارد. برای مثال، سرود " Nkosi Sikelel 'iAfrika " به یک سرود آزادی پان آفریقایی تبدیل شد و بعداً به عنوان سرود ملی پنج کشور در آفریقا از جمله زامبیا، تانزانیا، نامیبیا و زیمبابوه پس از استقلال پذیرفته شد. از آن زمان زیمبابوه و نامیبیا سرودهای ملی جدید را به تصویب رسانده‌اند. از سال ۱۹۹۷، سرود ملی آفریقای جنوبی آهنگ ترکیبی با ترکیبی از اشعار جدید انگلیسی با عصاره‌های "Nkosi Sikelel 'iAfrika" و سرود دولت سابق " Die Stem van Suid-Afrika " بوده‌است. نمای کلی ایالات متحده آمریکا
فهرست مطالب به شرح زیر به عنوان یک راهنمای کلی و موضعی ایالات متحده آمریکا ارائه شده‌است: در اعلامیه استقلال، ایالات متحده از ۱۳ ایالت، سابق مستعمرات انگلیس تشکیل شده بود. در سالهای بعد، تعداد ایالات به دلیل گسترش به غرب، تسخیر و خرید اراضی توسط دولت آمریکا و تقسیم دولت‌های موجود به تعداد فعلی ۵۰ ایالات متحده به‌طور پیوسته رشد کرده‌است:AK - AL - AR - AZ - CA - کلرادو - کنتیکت - DC - دلاویر - FL - GA - هاوائی - آیووا - آیداهو - ایلی‌نوی - ایندیانا - کانزاس - KY - LA - MA - مریلند - ایالت مین - میشیگان - MN - میزوری - ایالت میسیسیپی - ایالت مونتانا - NC - داکوتای شمالی - نبراسکا - نیوهمپشایر - نیومکزیکو - نوادا - نیوجرسی - NY - اوهایو - OK - اورگن - پنسیلوانیا - رود آیلند - SC - SD - تنسی - TX - UT - VA - ورمانت - ایالت واشینگتن - ویسکانسین - ویرجینیای غربی - وایومینگ آفریقا
سیاستهای ناکام کشوری، اقدامات تجاری ناکارآمد جهانی، و اثرات تغییر اقلیم جهانی منجر به قحطی‌های گسترده‌ای شده، و بخش‌های عمده آفریقا با سیستم‌های توزیع خود برای پخش غذا و آب کافی برای زنده نگهداشتن جمعیت مردم نا توان مانده‌اند. آنچه پیش از استعمار منبع ۹۰٪ طلای جهان بوده، فقیرترین قاره موجود بر زمین بوده‌است، و مردم دیگر قاره‌ها از ثروتهای سابق آن برخوردار شده‌اند. گسترش بیماری نیز بی‌حد و حصر است، به ویژه شیوع بیماری ویروس ناتوانی ایمنی بدن انسان (HIV) و نیز سندروم ناتوانی اکتسابی ایمنی (AIDS) که به واگیر مرگباری در این قاره تبدیل شده‌است. با وجود مشقتهای بیشمار، نشانه‌هایی از امید برای آینده این قاره وجود داشته‌است. ظاهراً حکومت‌های دموکراسی دولتهای دموکراتیک، شیوع پیدا می‌کنند، اما هنوز اکثریت (جامعه ملی جغرافیایی ادعا می‌کنند که تنها ۱۳ کشور آفریقایی را واقعاً می‌توان دموکراتیک به حساب آورد. تعدادی از کشورها حقوق بشر اساسی را برای همه شهروندان به رسمیت شناخته‌اند و (مجامع) قضائی دادگاه‌های قضائی مستقل تشکیل داده‌اند. گینه (منطقه)
مردم حامی‌تبار شمال آفریقا، سیاه‌پوستان غرب آفریقا را گینه‌ای می‌نامیدند و اروپایی‌ها برای رسیدن به این نواحی از دریانوردان بربری شمال آفریقا کمک گرفتند و از این طریق این نام وارد زبان‌های اروپایی شد. بعدها که قدرت‌های اروپایی این منطقه را مستعمره خود کردند هر یک از آن‌ها به منطقه خود گینه می‌گفت. برای متمایز کردن نام این مستعمره‌ها، پرتغالی‌ها منطقه تحت تسلط حود را «گینه پرتغال» نامیدند. بدین ترتیب در سواحل جنوبی‌تر «گینه سوئد» ایجاد شد که بعدتر نام «گینه دانمارک» به‌خود گرفت. در بالای آن نیز «گینه هلند» ایجاد شد و بعد از این‌که انگلیسی‌ها کل این سه «گینه» را از آن خود کردند بر آن نام «ساحل طلا» نهادند. اواخر قرن نوزدهم، فرانسه بخش‌های بزرگی از غرب آفریقا را مستعمره خود ساخت و تمام این نواحی را «گینه فرانسه» نامید. بعدها که دوره استعمارزدایی در غرب آفریقا آغاز شد، «گینه فرانسه» اولین کشور مستقل این منطقه شد و برای خود نام گینه را برگزید. در سال ۱۹۷۳ «گینه پرتغال» نیز مستقل شد و برای خود نام گینه بیسائو را برگزید که به شهر بیسائو، پایتخت این کشور، اشاره دارد. جنگ استقلال گینه بیسائو
در ۲۶ اوت ۱۹۷۴، پس از یک سری جلسات دیپلماتیک، پرتغال و حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد موافقت نامه‌ای را در، الجزایر امضا کردند که در آن پرتغال موافقت کرد تا تمام نیروهای نظامی اش را تا پایان ماه اکتبر بیرون ببرد و دولت جمهوری گینه بیسائو تحت رهبری حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد را به رسمیت بشناسد. مستعمره کیپ
در ۱۸۷۲ میلادی این مستعمره به خودگردانی رسید. سپس در ۱۹۱۰ میلادی با سه مستعمرهٔ دیگر یکی‌شد و اتحادیه آفریقای جنوبی را تشکیل داد. از آن پس این جغرافیا استان دماغه امید نیک خوانده‌شد. در ۱۹۳۱ آفریقای جنوبی مستقل شد. در ۱۹۹۴ این استان به بخش‌های کوچکتر کیپ شرقی، کیپ شمالی، کیپ غربی و بخش‌هایی از استان شمال غربی تقسیم‌شد. امپراتوری بریتانیا
قلمروهای بریتانیا در اقیانوس آرام نیز در دهه هفتاد مستقل شدند. نخستین منطقه فیجی بود که در سال ۱۹۷۰ به استقلال رسید و آخرین آن‌ها وانواتو بود که استقلالش تا سال ۱۹۸۰ طول کشیده بود. دلیل این اتفاق مشکلات داخلی میان جمعیت انگلیسی زبان و جمعیت فرانسوی زبان بود. فیجی، تووالو، جزایر سلیمان و پاپوا گینه نو نیز به عضویت قلمروهای همسود درآمدند. جمهوری آفریقای مرکزی
جمهوری آفریقای مرکزی ابتدا بخاطر مجاورت با رود اوبانگی به کشور اوبانگی معروف بوده‌است که احتمالاً به دلیل وضعیت انسانی و سیاسی، اوبانگی‌شاری (Ubangishari) نیز نامیده می‌شده‌است. در قرن نوزدهم با تسلط استعمار فرانسه، این کشور با سیزده کشور دیگر آفریقایی مجموعاً به «آفریقای سیاه فرانسه» موسوم گشت. از سال ۱۸۹۱م تا ۱۹۱۰م به آفریقای مرکزی نام «کنگوی فرانسه» دادند. در جریان میارزات استقلال طلبانه مردم این کشور برای نخستین بار نام «آفریقای مرکزی» برای آن رایج شد چون در مرکز قاره آفریقا واقع شده‌است. در سال ۱۹۶۰م این کشور استقلال خود را بدست آورد و به جمهوری آفریقای مرکزی موسوم گشت که نام رسمی و بین‌المللی آن نیز می‌باشد. لسوتو
همچنین لسوتو کشوری محیطی است که غیر از آفریقای جنوبی با هیچ کشور دیگری مرز مشترک ندارد. لسوتو کشوری مستعمره تحت بریتانیا بود که پس از ۴ اکتبر ۱۹۶۶ میلادی، اعلام استقلال کرد. هم‌اکنون لسوتو شامل کشورهای پیشرو در مردم‌سالاری است. امپراتوری بریتانیا
بر سر مالکیت چندین منطقه از سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا اختلاف است. اسپانیا خود را مالک جبل‌الطارق می‌داند، آرژانتین مدعی جزایر فالکلند و جورجیای جنوبی و جزایر ساندویچ جنوبی است و بر سر مالکیت «قلمرو اقیانوس هند بریتانیا» با موریس و سیشل اختلاف وجود دارد. همچنین بسیاری از کشورها قلمرو بریتانیایی جنوبگان را به رسمیت نمی‌شناسند و معتقد هستند که هیچ کشوری حق مالکیت بر قطب جنوب ندارد. میشل جوتودیا
آفریقای مرکزی مستعمره فرانسه بود و در ۱۳ اوت سال ۱۹۶۰ مستقل شد و از آن تاریخ بیش از ۳۰ سال یک رئیس‌جمهور بر آن حکومت کرد. سرانجام این رئیس‌جمهور با فشارهای بین‌المللی کناره‌گیری کرد. آفریقای مرکزی بعد از استقلال در سال ۱۹۶۰، صحنه کودتا یا شورش‌های مختلف بوده‌است. قلمرو امپراتوری بریتانیا
قلمرو امپراتوری بریتانیا (به انگلیسی: Dominions of the British Empire یا به اختصار Dominions) حکومت‌هایی بودند نیمه مستقل از سیاست‌های تحت تاج و تخت انگلستان که امپراتوری بریتانیا را تشکیل می‌دادند که با شکل گرفتن کنفدراسیون کانادا در سال ۱۸۶۷ آغاز شد. «وضعیت قلمرو» یا «سلطه» یک اصطلاح حرفه‌ای بنیادی است که برای نشان دادن یک قلمروی مشترک‌المنافع نیمه مستقل استفاده می‌شود. این قلمروها شامل کانادا، استرالیا، نیوزیلند، نیوفاندلند، آفریقای جنوبی و کشور آزاد ایرلند بودند. هند و پاکستان نیز مانند سیلان (سری‌لانکا فعلی) برای مدت کوتاهی قلمرو بودند. اعلامیه بالفور در سال ۱۹۲۶ قلمروها را به عنوان «جوامع خودمختار درون امپراتوری بریتانیا» به رسمیت شناخت و قانون وست‌مینستر در سال ۱۹۳۱ استقلال کامل قانونگذاری آنها را تأیید کرد. غنا
غنا در ششم مارس ۱۹۵۷ از بریتانیا مستقل شد. در آن تاریخ، دو مستعمره بریتانیا یعنی «ساحل طلا» و توگولند که یک سال پیش از آن با هم ادغام شده بودند کشوری به نام غنا را تشکیل دادند. در یکم ژوئیه ۱۹۶۰ نظام جمهوری در غنا رسمیت یافت. اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا
در نهضت اصلاح دستورالعمل‌های کنگره‌ای، بسیاری از آمریکایی‌ها رسماً حمایتشان از جدایی از بریتانیای کبیر را در آنچه عملاً اعلامیه‌های استقلال ایالتی و محلی بود، اعلام داشتند. پائولین مایر، مورخ آمریکایی، بیش از نود اعلامیهٔ این‌چنینی را شناسایی کرده‌است که از آوریل تا ژوئیهٔ ۱۷۷۶ در سرتاسر سیزده مستعمره منتشر شده‌اند. این «اعلامیه‌ها» اشکال مختلفی داشتند. برخی رسمی و حاوی دستورالعملی برای نمایندگان کنگره بودند نظیر تصمیمات هالیفکس در ۱۲ آوریل که به موجب آن کارولینای شمالی نخستین مستعمره‌ای شد که صریحاً به نمایندگانش اجازه داد به نفع استقلال رأی دهند. سایر «اعلامیه‌ها» مصوبات قوهٔ مقننه بودند که رسماً به فرمانروایی بریتانیا در مستعمرات خاتمه می‌دادند، نظیر آنچه در ۴ مه رخ داد و قوهٔ مقننهٔ رودآیلند نخستین قوهٔ مقننه‌ای در میان قوای مقننهٔ سیزده مستعمره شد که استقلال از بریتانیا را اعلام کرد. بسیاری از «اعلامیه‌ها» تصمیماتی بود که توسط جلسه‌هایی در سطح شهر یا شهرستان اتخاذ می‌شد و پیشنهاد می‌کرد که از استقلال حمایت شود. تعداد کمی نیز به شکل دستورالعمل هیئت ژوری بودند، نظیر بیانیه‌ای که ۲۳ آوریل ۱۷۷۶ توسط قاضی ارشد کارولینای جنوبی، ویلیام هنری درایتون، منتشر شد: «قانون این سرزمین مرا مجاز می‌دارد تا اعلام کنم . . . که جورج سوم، پادشاه بریتانیای کبیر . . . هیچ تسلطی بر ما ندارد و ما نیز هیچ تعهدی به فرمانبرداری از او نداریم.» اکثر این اعلامیه‌ها هم‌اکنون ناشناخته‌اند و ارزش آن‌ها تحت تأثیر اعلامیه‌ای که در ۴ ژوئیه در کنگره به تصویب رسید، رنگ باخته‌است. غنا
در مارس سال ۱۹۵۷ میلادی، ساحل طلا با نام تازه غنا استقلال یافت و از کشورهای همسود بریتانیای بزرگ و دارای حکومت فرمانداری کل گردید. قوام نکرومه در مقام نخست‌وزیری این کشور باقی‌ماند. در ماه ژوئیه سال۱۹۶۰ نوع حکومت این کشور به همت قوام نکرومه تبدیل به جمهوری شد و خود نکرومه قدرت را دست گرفت. در سال ۱۹۵۹ غنا با گینه، اتحادیه ممالک مستقل آفریقایی و در سال ۱۹۶۱ با گینه و مالی اتحادیه ممالک آفریقایی را به منظور همکاری کشورهای عضو در زمینه‌های نظامی، اقتصادی و اشتراک نظر در سیاست خارجی به وجود آورد که عملاً دوامی نیافت. جنگ‌های استقلال آمریکای لاتین
پس از چند شورش شکست خورده، مستعمره پرتغالی برزیل اعلام استقلال کرد و توسط پرنس پدرو یک امپراتوری محلی مستقل تشکیل شد. جنگ بین برزیلی‌ها و پرتغالی‌ها از فوریه سال ۱۸۲۲، تا نوامبر ۱۸۲۳، زمانی که آخرین پادگان پرتغال تسلیم شد، ادامه یافت. امپراتوری برزیل در کودتای سال ۱۸۸۹ سرنگون شد و حاکمیت به جمهوری تبدیل شد. توگو
پس از جنگ جهانی دوم توگو در زمره قلمروهای تراست سازمان ملل متحد درآمد. در ۱۹۵۷ ساکنان توگولند بریتانیا رای به پیوستن به ساحل طلا به عنوان بخشی از کشور مستقل جدید غنا دادند. در ۱۹۵۹ توگولند فرانسه تبدیل به یک جمهوری خودمختار در اتحادیه فرانسه شد. اداره بخش‌های دفاعی، رابطه خارجی و امور مالی این جمهوری همچنان در اختیار فرانسه باقی ماند. حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد
در ۱۹ سپتامبر سال ۱۹۵۶ این حزب با نام حزب آفریقایی استقلال (Partido Africano da Independência) بر اساس جنبش استقلال ملی گینه پرتغال که در سال ۱۹۵۴ توسط هنری لابرو و امیلکار کابرال. در بیسائو تشکیل شده بود تأسیس شد. این حزب شش بنیانگذار داشت. کابرال، برادرش لوئیس کابرال، آریستیدس پریرا، فرناندو فورتس، خولیو آلمدیا و الیسه تورپین بنیانگذاران این حزب بودند. رافایل پائولو باربوسا اولین رئیس حزب و آمیرال کابرال به عنوان دبیرکل این حزب انتخاب شد. تاریخ قاره آمریکا
قبل از اعلام استقلال آمریکا در سال ۱۷۷۶، آمریکا مجموعه‌ای از مستعمرات اروپایی بود. به‌طور مثال، اسپانیایی‌ها در منطقهٔ فلوریدای امروزی ساکن شدند، بریتانیایی‌ها شهر جیمز تاون در ویرجینیای امروزی را آباد کردند، هلندی‌ها نیو آمستردام را که اکنون نیویورک خوانده می‌شود ساختند، و فرانسوی‌ها نیز در ایالت جنوبی لوئیزیانا و اطراف رودخانه می‌سی‌سی‌پی ساکن شدند. روز آفریقا
روز آفریقا سالانه در تاریخ ۲۵ می گرامی داشته می‌شود. در ۲۵ می سال ۱۹۶۳ اتحادیه آفریقا (OAU)تأسیس شد. در این روز رهبران ۳۰ از ۳۲ کشور مستقل قاره آفریقا منشوری را در آدیس آبابا دراتیوپی برای تأسیس این اتحادیه امضا کردند. به همین علت این روز به روز آفریقا نامگذاری شده‌است که ب عنوان یک جشن آفریقایی برای حفظ وحدت و یکپارچگی در این قاره جشن گرفته می‌شود. روابط ایالات متحده آمریکا و مراکش
روابط بین مراکش و آمریکا به نخستین روزهای تاریخ آمریکا برمی گردد. مراکش نخستین کشور جهان بود که استقلال آمریکا را در ۱۷۷۷ به رسمیت شناخت. مراکش همچنان یکی از قدیمی‌ترین و نزدیکترین متحدین آمریکا در خاورمیانه و شمال آفریقاست؛ وضعیتی که سیاست عدم تحمل مراکش در قبال القاعده و گروه‌های وابسته به آن مؤید آن است. مراکش همچنین به سیا در خصوص بازجویی از اعضای بازداشت شدهٔ القاعده در افغانستان، عراق، اندونزی، سومالی و غیره در دولت جرج دبلیو بوش، که این کشور را به عنوان متحد عمده غیر ناتو تخصیص داد یاری داد. جمهوری اسلامی
در سده هفدهم فرانسویان بر ساحل این سرزمین پا گذاشتند، ولی تا ۱۹۰۳ امیرنشین‌های دور از ساحل را ضمیمه نکردند. موریتانی در ۱۹۶۰ استقلال یافت. در ۱۹۷۶ وقتی اسپانیا از صحرای غربی دست کشید، مراکش و موریتانی این سرزمین را بین خود تقسیم کردند، ولی موریتانی نتوانست چریک‌های پولیساریو را، که برای استقلال صحرای غربی می‌جنگند، شکست دهد و از ادعای خود منصرف شد (۱۹۷۹). در ۱۹۸۹، تنش میان اعراب مسلط شمال و سیاهپوستان آفریقای جنوبی به خشونت انجامید. این کشور پس از ۱۹۷۶ تحت حاکمیت نظامیان بود و در ۱۹۷۹ تک‌حزبی گردید. در ۱۹۹۲ انتخابات چندحزبی برگزار شد. گینه
گینه در ۱۸۴۹ مستعمره فرانسه شد و گینه فرانسه نام گرفت و بخشی از آفریقای غرب فرانسه شد. گینه در ۲ اکتبر ۱۹۵۸ مستقل شد و نخستین مستعمره فرانسه بود که به‌طور مسالمت‌آمیز مستقل شد. گینه از زمان استقلال تا انتخابات ۲۰۱۰ توسط حکمرانان خودکامه‌ای اداره شد که باعث شده‌اند که این کشور یکی از فقیرترین کشورهای جهان شود. نیجر
نیجر به صورت رسمی جمهوری نیجر ، کشوری محصور در خشکی در غرب آفریقا است. نیجر با مساحتی برابر با ۱٬۲۶۷٬۰۰۰ کیلومترمربع است که حدود ۸۰ درصد از مساحت آن توسط بیابان‌ها پوشیده شده‌است. این کشور در تاریخ ۳ اوت ۱۹۶۰ میلادی، رسماً از فرانسه اعلام استقلال کرد. جمعیت این کشور ۲۴٬۲۰۷٬۰۰۰ نفر است. آفریقا
فهرست کشورهای مستقل و سرزمین‌های وابسته در آفریقا کشور مجمع‌الجزایری
در کنفرانس‌های مختلف سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها، فیجی، اندونزی، پاپوآ گینه نو، باهاما و فیلیپین پنج کشور مستقل هستند که استقلال آن‌ها توسط کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها در مونتگوبی جامائیکا در ۱۰ دسامبر ۱۹۸۲ تأیید شده و به عنوان کشورهای مجمع‌الجزایری شناخته می‌شوند. اوستیای جنوبی
پس از جنگ اوستیای جنوبی در سال ۲۰۰۸ میلادی، نیروهای اوستیایی و روسی کنترل کامل این سرزمین را عملاً در دست گرفتند. تاکنون کشورهای روسیه، ونزوئلا، نیکاراگوئه، نائورو و تووالو وسوریه سرزمین اوستیای جنوبی را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخته‌اند. آفریقا
بزرگ‌ترین کشور آفریقا الجزایر و کوچک‌ترین منطقه آن جزایر سیشل که در اقیانوس هند می‌باشد. کوچک‌ترین کشور ناحیه خشکی آن گامبیا است. فهرست سفارت‌های چاد
چاد ( ',: ' () با نام رسمی جمهوری چاد، کشوری بی دریا و همه سو خشک در مرکز آفریقاست. پایتخت آن انجامنا است. جمهوری چاد در تاریخ ۱۱ اوت ۱۹۶۰ از فرانسه به استقلال رسید این کشور از قدیمی‌ترین کشورهای خاستگاه انسان تباران در جهان است. روابط دیپلماتیک چاد بیشتر در آفریقا متمرکز شده‌است. تاریخ آفریقا
جنگ سرد بین ایالات متحده و اتحاد شوروی درمی‌گیرد و سیاست‌های صندوق بین‌المللی پول، همچنین در بی‌ثباتی نقش ایفا می‌کند. زمانی که کشوری برای اولین بار مستقل می‌شود، اغلب انتظار می‌رود که خود را با یکی از دو ابرقدرت تراز (هماهنگ) کند. بسیاری از کشورها در آفریقای شمالی از اتحاد شوروی کمک‌های نظامی دریافت کرده‌اند، در حالی که تعدادی از آن‌ها در آفریقای مرکزی و شرقی توسط ایالات متحده، فرانسه یا هر دو حمایت شده‌اند. دهه ۱۹۷۰ شاهد نوعی افزایش (در موارد فوق) بود، جمهوری‌های تازه استقلال یافته آنگولا و موزامبیک خود را با اتحاد شوروی هماهنگ نمودند و غرب و جنوب آفریقا خواستار نفوذ شوروی در آن مناطق بودند. برخی کشورهای تحت حکومت احزاب کمونیست که در پی تحمیل سیاست‌های شوروی بدون نتیجه آن، به بیرحمی‌هایی همچون قحطی اتیوپی در سال‌های ۸۹–۱۹۸۵ انجامید. نظر مشورتی درباره اعلامیه استقلال کوزوو
این نظر، واکنش‌های بسیاری در سراسر جهان برانگیخت. اغلب کشورهایی که پیش از صدور نظر دیوان، کوزوو را به رسمیت شناخته بودند از این نظر استقبال کردند و البته آن را «منحصربه‌فرد» خوانده و گفتند که باعث ایجاد رویهٔ حقوقی بین‌المللی نخواهد بود. از سوی دیگر، کشورهایی که کوزوو را به رسمیت نشناخته بودند اعلام کردند که کماکان حاضر به شناسایی کوزوو نیستند زیرا این کار باعث ایجاد سابقه و رویه‌ای برای تایید تجزیه‌طلبی در نقاط دیگر جهان خواهد شد. همه‌پرسی استقلال کردستان عراق (۲۰۱۷)
مقام‌های بلندپایه دولتی و احزاب سیاسی کردستان عراق تاریخ برگزاری همه‌پرسی برای اعلام استقلال کردستان عراق را ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۷ اعلام کرده‌بودند. این تصمیم در طی نشستی در اربیل عراق به ریاست مسعود بارزانی رئیس سابق اقلیم کردستان عراق گرفته شده‌بود. در بیانیه‌ای که در پایان این نشست منتشر شد آمده‌است که رای‌گیری در سه استان تشکیل‌دهنده این منطقه و همچنین نواحی خارج از مدیریت منطقه برگزار خواهد گردید. ایران، ترکیه و سوریه با تصمیم اقلیم کردستان عراق برای رفتن به سمت استقلال مخالفت کردند. حقوق ایالات متحده آمریکا
در اعلامیه استقلال آمریکا، مستعمره‌ها استقلال خویش را از انگلستان اعلام کردند. توماس جفرسون خطیب معروف، نخستین نویسنده اعلامیه استقلال بود. این سند طرح کلی شکایات مستعمره‌نشینان در برابر پادشاه انگلستان را تدوین نمود که با انحلال روابط بین مستعمرات ایالات متحده و امپراطوری بریتانیا توجیه شده بود. امپراتوری بریتانیا
در مدیترانه، استقلال قبرس نیز با یک جنگ پارتیزانی در سال ۱۹۶۰ حاصل شد و همچنین دولت جدید قبرس پذیرفت که دو پایگاه نظامی بریتانیا کماکان در این کشور حاضر باشند. استقلال مالت نیز در سال ۱۹۶۴ به رسمیت شناخته شده بود، آن هم درحالی که کشمکش بر سر استقلال این جزیره از سال ۱۹۵۵ آغاز شده بود. قدرت منطقه‌ای
به‌طور کلی، الجزایر، مصر، نیجریه و آفریقای جنوبی به عنوان قدرت‌های عمده منطقه‌ای در قاره آفریقا در نظر گرفته می‌شوند. اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا
بردگان آفریقایی‌تبار آمریکا نیز ندای آزادی و رهایی را شنیدند. هزاران تن از بردگان، کشتزارهای جنوب و مزارع شمال را ترک کردند تا به صفوف سربازان بریتانیایی بپیوندند یا از فرصت به دست آمده در هرج و مرج جنگ استفاده کرده و بگریزند. بریتانیا به قول خود وفادار ماند و در روزهای پایانی جنگ هزاران سیاه‌پوست وفادار به نظام سلطنتی را آزاد کرد تا در نوا اسکاتیا، جامائیکا، یا انگلستان زندگی مجددی را این بار در آزادی کامل آغاز کنند. چهار تا پنج هزار سیاه‌پوست در خدمت ارتش آمریکا برای استقلال آمریکا جنگیدند. دولت انقلابی آمریکا سیاه‌پوستانی که به ارتش آمریکا پیوسته بودند را آزاد کرد؛ پنج درصد از سربازان جورج واشینگتن را آمریکاییان آفریقایی‌تبار تشکیل می‌دادند. غرب آفریقا
منطقه غربی قاره آفریقا را غرب آفریقا می‌گویند. طبق تعریف سازمان ملل این منطقه شامل پانزده کشور و مساحتی بالغ بر پنج میلیون کیلومتر مربع را تشکیل می‌دهد. فهرست کشورهای مستقل و سرزمین‌های وابسته در اروپا
کشورهای واقع‌شده در قارهٔ اروپا شامل ۵۰ کشور مستقل و وابسته می‌باشند. جنگ استقلال گینه بیسائو
تا سال ۱۹۶۰ تصمیم بر این بود که مقر فرماندهی این حزب برای کسب آمادگی جهت ورود به مبارزه مسلحانه علیه نیروهای استعمار گر به کوناکری در جمهوری گینه (گینه سابق فرانسه) منتقل شود. در ۱۸ آوریل ۱۹۶۱، حزب استقلال گینه و کیپ ورد همراه با جبهه آزادیبخش موزامبیک، جنبش خلق برای آزادی آنگولا-حزب کار از آنگولا، جنبش آزادی سائوتومه و پرنسیپ، کنفدراسیون سازمان‌های ملی‌گرای مستعمره پرتغال را در مراکش تشکیل دادند. هدف از این اقدام اتحاد جنبش‌های آزادی‌بخش در مستعمره‌های پرتغال بود. اتحادیه آفریقای جنوبی
در ۳۱ مهٔ ۱۹۶۱، در اتحادیه اعلام جمهوری شد و جمهوری آفریقای جنوبی از اتحادیه کشورهای همسود خارج گردید. بانتوستان
چهار بانتوستان آفریقای جنوبی (شامل ترانسکی، سیسکی، وندا و بوفوتاتسوانا) مستقل اعلام شدند؛ هرچند کشوری جز آفریقای جنوبی آنها را به رسمیت نشناخت. سایر بانتوستان‌های آفریقای جنوبی (از جمله کوازولو، لبووا و کواکوا) خودمختاری نسبی کسب کردند؛ ولی به استقلال نرسیدند. با پایان آپارتاید در سال ۱۹۹۴ بانتوستان‌ها منحل شدند و به سرزمین اصلی آفریقای جنوبی بازگشتند. تقسیم آفریقا
تقسیم آفریقا (Partition of Africa) یا تقلا برای آفریقا (Scramble for Africa) یا رقابت برای دستیابی به آفریقا (Race for Africa) تمامی این‌ها نام فرایندی است که در میان سال‌های ۱۸۸۱ تا جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴ روی داد و عبارت بود از یورش، اشغال، استعمار و پیوست خاک آفریقا توسط قدرت‌های اروپایی در طول دورهٔ امپریالیسم نو. در ۲۵ سال آخر سدهٔ ۱۹ میلادی، میان کشورهای اروپایی بر سر آفریقا تنش بسیار بالا گرفت و این دولت‌ها از ترس آنکه مبادا بر سر آفریقا جنگ گسترده‌ای میان آن‌ها در این منطقه رخ دهد تصمیم به تقسیم این قاره میان خود گرفتند. سازمان وحدت آفریقا
امضاکنندگان طرح منشور وحدت آفریقا در ابتدا ۳۰ کشور بودند و در مراحل بعدی ۲۱ کشور دیگر به آن‌ها اضافه شد. نامیبیا در مارس ۱۹۹۰ پس از استقلال به سازمان ملحق شد و اریتره نیز در سال ۱۹۹۳ به عضویت سازمان درآمد. آفریقای جنوبی پس از انتخابات غیرنژادی در سال ۱۹۹۴ به سازمان پیوست. مراکش در سال ۱۹۸۵ در اعتراض به پذیرش جمهوری دموکراتیک عربی صحرا از عضویت سازمان انصراف داد. امپراتوری بریتانیا
در سال ۱۹۸۰، رودزیای جنوبی، آخرین مستعمره آفریقایی بریتانیا استقلال خود را به دست آورد و به عنوان کشور زیمبابوه پا به عرصه وجود نهاد. منطقه نیوهبریدس اقیانوس آرام نیز در همان سال به عنوان کشور وانواتو مستقل شد. در سال ۱۹۸۱ هم بلیز از بریتانیا جدا شد. طرح سال ۱۹۸۱ پارلمان بریتانیا سرزمین‌های باقی مانده تحت فرمان بریتانیا را با نام «قلمروهای وابسته به بریتانیا» (که در سال ۲۰۰۲ به «سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا» تغییر نام داد) دسته‌بندی کرد و اعلام داشت که پروسه استعمارزدایی که پس از جنگ‌جهانی دوم آغاز شده بود، تا حد زیادی به پایان رسیده‌است. در سال ۱۹۸۲، بریتانیا تصمیم گرفت تا برای دور نگاه داشتن آرژانتین از جزایر فالکلند که از زمان امپراتوری اسپانیا بر سر آن‌ها اختلافاتی وجود داشت، دست به اقدام نظامی بزند و در نهایت نیز آرژانتین را در جبهه نبرد با موفقیت شکست داد. به دید برخی، این اقدام نظامی بریتانیا در راستای آن بود که دولت این کشور در نظر داشت تا از افول بیشتر جایگاه جهانی خود جلوگیری کرده و مانع فراموش شدن انگلستان به عنوان یکی از بازیگران اصلی سیاست‌های جهانی شود. در همان سال، پارلمان کانادا آخرین ارتباط خود با پارلمان بریتانیا را قطع کرد و پس از آن، کانادا دیگر نیازی به دخالت پارلمان بریتانیا برای تغییر قانون اساسی خود نداشت. پروسه مشابه‌ای در استرالیا و نیوزیلند نیز در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ روی داد و مجالس این دو کشور نیز ارتباط خود با پارلمان بریتانیا را قطع کردند. در سال ۱۹۸۴، برونی، آخرین مستعمره آسیایی بریتانیا نیز مستقل شد. اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا
برخی دیگر از کشورها که از اعلامیهٔ استقلال الهام گرفتند یا مستقیماً بخش‌هایی از آن را کپی‌برداری کردند عبارتند از: اعلامیهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۸۰۴ هائیتی، استان‌های متحد نیوگرانادا در ۱۸۱۱، اعلامیهٔ استقلال آرژانتین در ۱۸۱۶، اعلامیهٔ استقلال شیلی در ۱۸۸۱، کاستاریکا در ۱۸۲۱، السالوادور در ۱۸۲۱، گواتمالا در ۱۸۲۱، هندوراس در ۱۸۲۱، مکزیک در ۱۸۲۱، نیکاراگوئه در ۱۸۲۱، پرو در ۱۸۲۱، جنگ بولیواری استقلال در ۱۸۲۵، اروگوئه در ۱۸۲۵، اکوادور در ۱۸۳۰، کلمبیا در ۱۸۳۱، پاراگوئه در ۱۸۴۲، جمهوری دومنیکن در ۱۸۴۴، اعلامیهٔ استقلال تکزاس در مارس ۱۸۳۶، جمهوری کالیفرنیا در نوامبر ۱۸۳۶، اعلامیهٔ استقلال مجارستان در ۱۸۴۹، اعلامیهٔ استقلال نیوزیلند در ۱۸۳۵، اعلامیهٔ استقلال چکسلواکی در ۱۹۱۸، رودسیای جنوبی در ۱۱ نوامبر ۱۹۶۵. نظر مشورتی درباره اعلامیه استقلال کوزوو
در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹، دیوان بین‌المللی دادگستری اعلام کرد که ۳۵ کشور عضو سازمان ملل، ظرف مهلت تعیین‌شده از سوی دیوان (۱۷ آوریل ۲۰۰۹) در مورد مسئله مشروعیت اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو، اظهارات کتبی خود را تسلیم کرده‌اند. کوزوو هم نظرات خود را کتبا به دیوان ارائه داد. کشورهای زیر اظهارات کتبی خود را به دیوان ارائه کردند (به ترتیب دریافت): جمهوری چک، فرانسه، قبرس، جمهوری خلق چین، سوئیس، رومانی، آلبانی، اتریش، مصر، آلمان، اسلواکی، روسیه، فنلاند، لهستان، لوکزامبورگ، لیبی، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا، صربستان، اسپانیا، ایران، استونی، نروژ، هلند، اسلوونی، لتونی، ژاپن، برزیل، ایرلند، دانمارک، آرژانتین، آذربایجان، مالدیو، سیرالئون، و بولیوی.. این اولین بار بود که چین به طور رسمی در مورد پرونده‌ای در دیوان بین‌المللی دادگستری نظر می‌داد. دولت‌ها و سازمان‌هایی که اظهارات کتبی خود را ارائه کرده بودند اجازه داشتند که نظرات کتبی خود درخصوص اظهارات کشورهای دیگر را تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۹ تسلیم کنند. ونزوئلا به مهلت تعیین‌شده نرسید اما اجازه پیدا کرد اظهارات کتبی خود را تسلیم دیوان کند. مفصل‌ترین اظهارات کتبی از سوی صربستان، و پس از آن از سوی ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، قبرس، آلبانی، آرژانتین، فرانسه، اسپانیا و روسیه ارائه شد. لیبی یکی از کوتاه‌ترین بیانیه‌ها را ارائه کرد. قبرس فهرستی از مناطق اروپا را ارائه کرد که می‌توان انتظار داشت از همین روش پیروی کرده و دست به اقدامات تجزیه‌طلبانهٔ مشابه بزنند. روسیه و اسلوونی در این خصوص استدلال کردند که آیا مورد کوزوو منحصربه‌فرد است یا خیر. نظر مشورتی درباره اعلامیه استقلال کوزوو
كوزوو منطقه‌ای در جنوب صربستان است كه با كشورهای آلبانی، مقدونيه و مونته‌نگرو مرز مشترک دارد. اكثريت مردم اين منطقه آلبانیایی‌تبار و مسلمان هستند. در دههٔ ۱۹۵۰، به سرزمین‌های كوزوو و وویوودینا در چارچوب جمهوری صربستان، خودمختاری اعطا شد و نفوذ و اعتبار پيشين صرب‌ها در ساختار قدرت كشور كاهش يافت. افزایش جمعيت آلبانيایی‌تبارهای كوزوو، موجب نگرانی صرب‌ها از گسترش نفوذ و تسلط آلبانيايی‌تبارها در اين ناحیهٔ تاريخی شده بود. رهبران آلبانيايی‌تبار کوزوو هم وضعيت موجود را مطلوب ندانسته و خواهان ارتقای وضعيت اداری و سياسی كوزوو به سطح يک جمهوری مستقل مانند شش جمهوري ديگر جمهوری فدرال یوگسلاوی بودند. قطب جنوب
از بین ۷ کشوری که ادعای مالکیت کرده‌اند نروژ و سرزمین اصلی بریتانیا و فرانسه هیچ عرض جغرافیایی آزادی به قطب جنوب ندارند. سرزمین فرادریایی بریتانیا و سرزمین فرادریایی فرانسه و جزیره بووه نروژ در این میان مؤثر بودند. آرژانتین و بریتانیا و شیلی در ناحیه مورد ادعای خود اختلاف نظر دارند در حالی که استرالیا منطقه ای بسیار از فراتر از عرض جغرافیایی خود را ادعا کرده‌است. منطبق‌ترین ادعا را نیوزلند در عرض آزاد خود کرده‌است. عرض ۹۰ تا ۱۵۰ غربی (سرزمین ماری برد) به دلیل شرایط دشوار دسترسی هنوز مورد ادعای کشوری قرار نگرفته‌است. سودان جنوبی
سودان جنوبی با نام رسمی جمهوری سودان جنوبی کشوری در آفریقاست که در روز شنبه ۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ میلادی برابر با ۱۸ تیر ۱۳۹۰ هجری خورشیدی از سودان استقلال یافت و سازمان ملل استقلال سودان جنوبی را به رسمیت شناخت. ملی‌گرایی انقلابی
چندین جنبش استقلال آفریقا در قرن بیستم به عنوان ناسیونالیسم انقلابی شناخته شده‌اند. اعلان استقلال اندونزی
Proklamasi زمین
بر پایهٔ داده‌های مارس ۲۰۱۲، بدون در نظر گرفتن سرزمین بی‌صاحب بیرطویل، میان مصر و سودان و بخش‌هایی از جنوبگان: روی هم رفته ۲۰۶ کشور در جهان وجود دارد؛ که در این شمارش، ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل متحد است. همچنین ۵۹ مورد هم قلمروهای وابسته‌اند و شماری هم سرزمین‌های خودمختار یا مورد اختلاف‌اند. از گذشته تا کنون، زمین هرگز یک فرمانروایی یکتا نداشته‌است که در سراسر زمین فرمان براند هرچند فرمانروایی‌هایی بوده‌اند که در دوره‌ای بر بیشتر بخش‌های زمین فرمان می‌رانده‌اند اما امروز از میان رفته‌اند. موریتانی
در قرن هفدهم فرانسویان بر ساحل این سرزمین پا گذاشتند، ولی تا ۱۹۰۳ امیرنشین‌های دور از ساحل را ضمیمه نکردند. موریتانی در ۱۹۶۰ استقلال یافت. در ۱۹۷۶ وقتی امپراتوری اسپانیا از صحرای غربی دست کشید، مراکش و موریتانی این سرزمین را بین خود تقسیم کردند، ولی موریتانی نتوانست چریک‌های پولیساریو را، که برای استقلال صحرای غربی می‌جنگند، شکست دهد و از ادعای خود منصرف شد (۱۹۷۹). در ۱۹۸۹، تنش میان اعراب مسلط شمال و سیاهپوستان آفریقای جنوبی به خشونت انجامید. این کشور پس از ۱۹۷۶ تحت حاکمیت نظامیان بود و در ۱۹۷۹ تک‌حزبی گردید. در ۱۹۹۲ انتخابات چندحزبی برگزار شد. بانتوستان
در ژانویهٔ ۱۹۸۵ پی دبلیو بوتا رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی اعلام کرد از این پس، شهروندی آفریقای جنوبی سیاه‌پوستان ساکن سرزمین اصلی آفریقای جنوبی به نفع شهروندی بانتوستان لغو نمی‌شود و سیاه‌پوستان ساکن بانتوستان‌های مستقل می‌توانند دوباره برای شهروندی آفریقای جنوبی درخواست دهند. در مارس ۱۹۹۰ اف. دبلیو. کلرک (که از سال ۱۹۸۹ جانشین بوتا شده بود) اعلام کرد دولت او به بانتوستان دیگری استقلال اعطا نخواهد کرد. اعلان استقلال کوزوو
پارلمان کوزوو با تصویب اعلامیه استقلال و جدائی این استان از صربستان، کوزوو را کشوری مستقل، دمکراتیک و حاکم بر سرنوشت خود اعلام کرده‌است. قاره آمریکا
قارهٔ آمریکا شامل ۳۵ کشور مستقل است. علاوه بر این کشورها، بیش از ۲۰ جزیرهٔ مستعمره در آمریکای مرکزی وجود دارند. همچنین منطقهٔ گویان فرانسه، در آمریکای جنوبی نیز در استعمار کشور فرانسه است. اعلامیه استقلال فیلیپین
اعلامیه استقلال فیلیپین () در ۱۲ ژوئن ۱۸۹۸ در شهر کاویت از استان کاویته فیلیپین قرائت شد. این اعلامیه به عنوان پایان انقلاب فیلیپین و استقلال این کشور از استعمار اسپانیا محسوب می‌شود و در پی مبارزات نیروهای انقلابی به رهبری امیلیو آگوینالدو قرائت شد و بر اساس آن فیلیپین به عنوان کشور مستقل اعلام استقلال کرد. این اعلام استقلال هیچگاه رسماً مورد قبول اسپانیا و آمریکا قرار نگرفت. استان زئیر
مردم کنگو (یا باکونگو) در اواسط قرن سیزدهم دره رودخانه کنگو (یا زئیر) را اشغال کردند و پادشاهی کونگو را تشکیل دادند که از سال ۱۳۹۰ تا سال ۱۸۹۱ به عنوان یک کشور مستقل وجود داشت و تا سال ۱۹۱۴ به عنوان یک دولت وازال پادشاهی پرتغال. در سال ۱۹۱۴ سلطنت کنگو پس از سرکوب چند شورش توسط پرتغالی ها لغو شد. آنگولا پرتغالی از سال ۱۸۸۵ منطقه کنگو را شامل می شد که در سال ۱۹۱۹ به ترتیب شمال و جنوب رودخانه کنگو/زئر به مناطق کابیندا و زئیر تقسیم شد. در طول جنگ استقلال آنگولان ۱۹۶۱–۱۹۷۴ بخش بزرگی از باکونگو به جمهوری زئیر گریختند. بسیاری از این پناهندگان و فرزندانشان پس از توافق آلور استقلال آنگولان را به رسمیت شناختند، بازگشتند. جمهوری آفریقایی جنوب
جمهوری آفریقایی جنوب (به لاتین: South African Republic)، یکی از کشورهای اسبق که در آفریقای جنوبی امروزی که بین سال‌های ۱۸۵۲ تا ۱۹۰۲ قرار داشت. پس از آن که زارها توانستند بریتانیایی‌ها را در جنگ بوئر اول شکست دهند، و توانستند استقلال خود را تا جنگ بوئر دوم حفظ کنند تا اینکه سرانجام از نیروهای انگلیسی در سال ۱۹۰۲ شکست خوردند و استقلال خود را از دست دادند. پس از استعمار این منطقه، زار مبدل به کولونی ترنسوال شد که متشکل از استان‌هایی همچون خاوتنگ، لیمپوپو، امپومالانگا و قسمت‌های شمال غربی آفریقای جنوبی امروزی می‌شد. اعلان استقلال کوزوو
اعلان استقلال کوزوو، کاری است که نهاد موقت دولت خود خوانده انجمن کوزوو در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۸۶ (۱۷ فوریه ۲۰۰۸) به انجام رساند؛ و بر پایه آن استقلال کوزوو از صربستان را بروز دادند. این دومین ادعای استقلال نهادهای قدرت سیاسی آلبانیائی‌های کوزوو است؛ نخستین آن‌ها در ۷ سپتامبر ۱۹۹۰ روی داد. بر خلاف ادعای نخستین که تنها از سوی آلبانی به رسمیت شناخته شد، ادعای دوم را بیش‌تر کشورهای اتحادیه اروپا و ایالات متحده به رسمیت شناخته‌اند. منازعه صحرای غربی
درگیری پس از عقب‌نشینی اسپانیا از صحرای اسپانیا مطابق با توافقنامه مادرید بالا گرفت. از سال ۱۹۷۵، جبهه پولیساریو، با پشتیبانی و پشتیبانی الجزایر، یک جنگ ۱۶ ساله برای استقلال علیه موریتانی و مراکش انجام داد. در فوریه ۱۹۷۶، جبهه پولیساریو تأسیس جمهوری دموکراتیک عرب صحراوی را اعلام کرد، که در سازمان ملل پذیرفته نشد، اما از سوی معدودی از کشورها به رسمیت شناخته شد. به دنبال الحاق صحرای غربی توسط مراکش و موریتانی در سال ۱۹۷۶ و اعلامیه جبهه پولیساریو، سازمان ملل متحد با قطعنامه ای مجدداً بر حق تعیین سرنوشت مردم صحراوی تأکید کرد. در سال ۱۹۷۷، فرانسه هنگامی که درگیری به اوج خود رسید، مداخله کرد. در سال ۱۹۷۹، موریتانی از درگیری و اراضی خارج شد که منجر به بن‌بست در بیشتر دهه ۱۹۸۰ شد. پس از چندین تعامل دیگر بین سالهای ۱۹۸۹ و ۱۹۹۱، توافق‌نامه آتش‌بس بین جبهه پولیساریو و دولت مراکش منعقد شد. در آن زمان، بیشتر سرزمین‌های صحرای غربی تحت کنترل مراکش باقی مانده بود، در حالی که پولیساریو با داشتن اراضی پراکنده در اردوگاه‌های پناهندگان صحراوی در امتداد مرز الجزایر، حدود ۲۰٪ از مساحت صحرا را به عنوان جمهوری دموکراتیک عرب صحراوی کنترل می‌کرد. در حال حاضر، این مرزها تا حد زیادی تغییر نکرده‌اند. مصر
برای مدت‌ها مصر تحت‌الحمایه بریتانیای کبیر بود ولی پس از جنگ جهانی اول بر اثر فشار مردم، استقلال مصر را اعلام کرد. در جنگ جهانی دوم طی سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ با اینکه مصر بیطرفی خود را اعلام کرده بود اما سرزمین‌های غربی آن در حاشیه دریای مدیترانه از صحنه نبردهای سنگین بین ارتش آلمان و ارتش بریتانیا بود و با آنکه آلمانی‌ها فاصله چندانی با کانال سوئز نداشتند، اما در منطقه‌ای به نام العلمین شکست خوردند و همین شکست نقطه آغاز شکست‌های دیگر آن‌ها شد. فهرست کشورهای مستقل و سرزمین‌های وابسته در آمریکای شمالی
این صفحه فهرست کشورهای مستقل و مناطق غیرمستقل در آمریکای شمالی است که شامل مناطق بالای مرز پاناما-کلمبیا و جزایر دریای کارائیب می‌شود. این بخش حاوی سرزمین‌هایی است که مستقل نیستند، اما بخشی از سرزمین مستقل دیگری نیز نیستند. این موارد مثلاً شامل سرزمین‌های وابسته می‌شود. آفریقا
آفریقا یا اِفریقا دومین قارهٔ پهناور جهان (پس از آسیا، و دومین؛ در متد قارهٔ آمریکای شمالی/ قارهٔ آمریکای جنوبی، پس از آسیا)، است که با مساحتی حدود ۳۰٬۲۲۱٬۵۳۲ کیلومتر مربع ۲۰٫۳٪ از مجموع خشکی‌های زمین را در بر می‌گیرد. طول این قاره حدود ۸۰۰۰ کیلومتر از شمال به جنوب و عرض آن در حدود ۷۴۰۰ کیلومتر از شرق به غرب است. آفریقا با بیش از ۱٬۳۳۰٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت، دارای ۵۴ کشور بوده که حدود یک هفتم از جمعیت کنونی جهان را در خود جای داده‌است. اتحادیه آفریقای شرقی
پرچم کشور تازه تأسیس آفریقای شرقی در سال ۲۰۰۳ میلادی با بهره‌گیری از رنگ‌های پرچمهای ۵ کشور تانزانیا، کنیا، اوگاندا، رواندا و بوروندی طراحی شد و در سال ۲۰۱۱ زمزمه‌های پیوستن کشور تازه تأسیس سودان جنوبی به این اتحادیه شنیده شد. در سال ۲۰۱۱ میلادی پس از اینکه طراحان تجزیهٔ سودان موفق شدند کشور سودان جنوبی را ایجاد کند، سالوا کیر مایاردیت سیاستمدار سودانی موفق شد یک خط لوله جدید از جنوب سودان سابق به اتیوپی احداث نماید تا سواحل کشور سودان را دور بزند. او به این روش توانست تمامی تجارت نفتی با کشور سودان سابق را قطع کند و ناحیه جنوبی را مستقل نماید و خود رئیس‌جمهور شود. خط لوله جدید از راه خاک اتیوپی به بندر جیبوتی وصل شد تا از سواحل کشور سودان دور گردد. در سال ۲۰۱۶ میلادی ۵ کشور بنیانگذار این طرح، با پیوستن سودان جنوبی به اتحادیه موافقت کردند و سرانجام سودان جنوبی در همان سال به اتحادیه آفریقای شرقی پیوست. کشور آفریقای شرقی با مساحت ۲٬۴۶۷٬۲۰۲ کیلومتر مربع دهمین کشور بزرگ جهان از نظر مساحت خواهد بود و پس از نیجریه پرجمعیت‌ترین کشور آفریقایی لقب خواهد گرفت. یکای پول کشور جدید شیلینگ آفریقای شرقی نام خواهد داشت که با نام و تصویر پادشاهان بریتانیا همانند ادوارد هشتم، جرج پنجم، جرج ششم و الیزابت دوم ضرب خواهد شد. درصورت تشکیل، این کشور با جمعیت بیش از ۱۷۸ میلیون نفر از کشورهای روسیه، ژاپن و مکزیک پرجمعیت‌تر خواهد شد. زبان سواحلی به عنوان زبان میانجی و زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم کشور به کار خواهد رفت و شهر آروشا نیز به عنوان پایتخت پیشنهاد شده‌است. انتظار می‌رود اقتصاد کشور جدید آفریقای شرقی سالیانه ۴۷۲ میلیارد دلار تولید ناخالص ملی داشته باشد که موجب می‌شود به چهل و سومین اقتصاد برتر جهان تبدیل شود. با این حساب کشور آفریقای شرقی به قوی‌ترین اقتصاد آفریقا تبدیل خواهد شد و کشورهای مصر، نیجریه، آفریقای جنوبی و الجزایر در رده‌های دوم تا پنجم قاره آفریقا جای خواهند داشت. سرانه تولید ناخالص داخلی این کشور نیز ۲٬۶۳۸ دلار خواهد شد که موجب می‌شود کشور آفریقای شرقی در جایگاه ۱۶۴ در سرانه تولید جهان جای بگیرد. یووری موسونی ادعا کرد که طرح آفریقای شرقی باید اولویت اصلی رئسای جمهور این کشورها باشد. در سال ۲۰۱۸ یک طرح فدرال با قانون اساسی ناحیه‌ای ارائه شد که در سال ۲۰۲۱ اجراء خواهد شد. اکتشاف آفریقا
اکتشاف آفریقا () جغرافیای شمال آفریقا از زمان اروپای دوران قدیم به خوبی شناخته شده بود. شمال‌غربی آفریقا (مغرب) به عنوان لیبی یا آفریقا شناخته می‌گردید، در حالی که کشور مصر، به عنوان بخشی از آسیا در نظر گرفته شده بود. اکتشاف کشورهای جنوب صحرای آفریقا با عصر کاوش قرن پانزدهم ارتباط دارد. هنری دریانورد از کشور پادشاهی پرتغال، یکی از پیشگامان آغاز این عصر اکتشاف بود. بارتولومئو دیاس نخستین فردی بود که در تاریخ ۱۲ مارس ۱۴۸۸ توانست به دماغه امید نیک برسد. پیشگامی این موضوع پست‌های پادشاهی در تمام سواحل آفریقا برای بررسی و استعمار دنیای جدید بود، اکتشاف داخلی آفریقا بیشتر از هر چیز دیگر، نتیجهٔ عملِ تاجرانِ بردهٔ عرب بود که با فتوحات مسلمین در سودان آغاز گردید و به دنبال آن، شبکهٔ گسترده‌ای را پدیدآورد که در طول قرون ۱۵ تا ۱۸ میلادی، به حمایت از سلسله حکمرانی‌هایی با عنوان پادشاهی ساحلیان پرداختند. در آغاز قرن ۱۹، دانش جغرافیایی اروپا از کشورهای داخل و جنوب صحرای آفریقا هنوز محدود و ناشناخته بود. بنین
از سده هیجدهم امپراتوری داهومی آغاز به فروپاشی کرد به‌گونه‌ای که فرانسوی‌ها در سال ۱۸۹۲ موفق شدند بخش بزرگی از این منطقه را در کنترل خود بگیرند. داهومی در سال ۱۸۹۹ به عنوان جزئی از «غرب آفریقای فرانسه» درآمد. در سال ۱۹۵۸ این کشور تحت عنوان جمهوری داهومی به خودمختاری رسید. این کشور در ۱ اوت ۱۹۶۰ استقلالش را بدست آورد و جمهوری داهومی بنیان نهاده شد. طی دوازده سال پس از استقلال، کشور از درگیری‌های قومی رنج می‌برد و چندین کودتا و تغییر حکومت در بنین رخ داد. به رسمیت شناختن بین المللی جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک
جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک پس از همه‌پرسی غیررسمی وضعیت در می ۲۰۱۴ از اوکراین اعلام استقلال کردند. اندکی پس از آن، هر دو ایالت خودخوانده با هم ادغام شدند و کنفدراسیون کوتاه مدت نووروسیا را تشکیل دادند که یک سال بعد به حالت تعلیق درآمد. همچنین در سال ۲۰۱۴، اوستیای جنوبی، یک جمهوری جدایی طلب مشابه، استقلال هر دو کشور را به رسمیت شناخت. از ۲۱ فوریه ۲۰۲۲، این دو جمهوری به عنوان کشورهای مستقل توسط فدراسیون روسیه به رسمیت شناخته شدند. روز بعد، سوریه، نیکاراگوئه و بلاروس نیز حمایت خود را از به رسمیت شناختن هر دو جمهوری توسط روسیه ابراز کردند. جنوب آفریقا
جنوب آفریقا بخش جنوبی قاره آفریقا است. مرزهای دقیقی برای این ناحیه تعریف نشده‌است.در تقسیم‌بندی سازمان ملل متحد، کشورهای زیر در جنوب آفریقا قرار دارند: ادعاهای ارضی در جنوبگان
ادعاهای ارضی در جنوبگان به قلمروهای مورد ادعای هفت کشور آرژانتین، استرالیا، بریتانیا، شیلی، فرانسه، نروژ و نیوزیلند در جنوبگان گفته می‌شود. این کشورها تمایل به پایه‌گذاری ایستگاه‌های پژوهشی و علمی در سرزمین‌های مورد ادعای خود دارند، با این حال برخی از این مراکز در خارج از محدوده مورد ادعای هر کشور قرار گرفته و برخی از کشورهای بدون ادعای ارضی مانند روسیه و ایالات متحده آمریکا اقدام به ساخت تجهیزات پژوهشی در سرزمین‌های مورد ادعای دیگر کشورها کرده‌اند.