پیر لاوال در چه سالی وزیر امور خارجه فرانسه شد؟
پیر لاوال
پیر لاوال در سال ۱۹۳۶ وزیر امور خارجه بود و موفق شد قرارداد و موافقت نامه همگرایی بین فرانسه و ایتالیا را به امضاء برساند.
چارلز دوم انگلستان
با فروپاشی کابینهٔ کابال، تامس آزبورن، ارل دانبی به سِمت وزیر ارشد انتخاب شد و سیاستی دوستانه را با هلند در پیش گرفت. از سوی دیگر، پارلمان همچنان رفتاری خصمانه نسبت به چارلز داشت و پادشاه برای تأمین هزینه‌های حکومت خود بار دیگر به امضای توافق‌نامه‌هایی مخفی با لوئی چهاردهم پرداخت که به‌موجب آن‌ها در ازای در پیش گرفتن سیاست‌های طرفدار فرانسه، کمک مالی هنگفتی را از آن کشور دریافت می‌داشت. از سوی دیگر جنبش‌هایی ضد فرانسوی در داخل کشور به راه افتاده بود و چارلز دوم در ظاهر با آنان همراهی می‌کرد. با این حال اتحاد او با لوئی در ۱۶۷۷ و به‌دنبال ازدواج برادرزاده‌اش ماری با ویلیام اورانژ (بزرگترین دشمن لوئی چهاردهم) به پایان رسید. فرانسوا لاروول
فرانسوا لاروئل 《متولد سال ۱۹۳۷ میلادی》فیلسوف و نویسندهٔ فرانسوی است که قبلاً در کالج بین‌المللی فلسفه و دانشگاه ایکس پاریس تدریس میکرد. او فارغ التحصیل مدرسه عالی فرانسه بوده و شهرت خود را مدیون تدوین اولین روش علمی برای آموزش فلسفه است که آن را «نا-فلسفه» می نامد. لاروئل مدیر سازمانی جهانی به همین نام است که وظیفه آن تبلیغ نظریه نا-فلسفه است. ری براسیر 《Ray Brassier》 فیلسوف جوان اسکاتلندی معتقد است که لاروئل «مهمترین فیلسوف ناشناخته ایست که امروز در اروپا مشغول تحقیق میباشد.» همچنین ژیل دلووز و فلیکس گتاری معتقد اند که او «مشغول به انجام جالب ترین تحقیقات علمی مربوط به فلسفه معاصر است.» ژاک لوپرت
او دکترای حقوق داشته و فارغ‌التحصیل مدرسه دولتی مدیریت و مدرسه خصوصی علوم سیاسی بود. او سفیر فرانسه، شورای امنیت سازمان ملل متحد در نیویورک از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۲، نماینده دائم فرانسه در مجامع اروپایی در بروکسل از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵ و نماینده فرانسه در کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل متحد در سازمان ملل متحد از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰و عضو منتخب فرهنگستان علوم اخلاقی و سیاسی فرانسه در سال ۱۹۹۹بود. ژاک لوپرت در ۲۳ ژوئن ۲۰۰۰ شمشیر آکادمیسین، نشان جواهر دومینیک مولر را از دستان وزیر امور خارجه دریافت کرد. وی همچنین به پاسداشت دو دهه تلاش صلح جویانه خود در آفریقا، مفتخر به دریافت مدال فرمانده لژیون فرانسه شد که پس از او به هیچ شهروند فرانسوی اعطا نشده است. ژاک لوپرت در سال ۱۹۴۸ با کارینا اسپرلینگ معمار ازدواج کرد که حاصل این ازدواج ۳ فرزند بود. خانواده پواسونار
وقایع این فیلم در سال ۱۹۴۱ میلادی و در خلال جنگ جهانی دوم در فرانسه رخ می‌دهد. «لئون» یک دانشجوی آرمانگرای رشته تاریخ است که از کمپ زندانیان جنگ می‌گریزد و به خانه مادرش در پاریس پناه می‌برد و در آنجا پنهان می‌شود. کمی بعد، سربازان آلمانی، با نامه‌ای بی نام و امضاء، از محل اختفای او آگاه شده و به خانه مادرش حمله می‌کنند، اما «لئون» موفق می‌شود بگریزد و به شهر لیون برود. او که می‌خواهد به کشورش خدمت کند، تصمیم می‌گیرد «پیر لاوال» را ترور کند، اما نقشه‌اش خوب پیش نمی‌رود و دوباره دستگیر شده و این بار، به ۱۰ سال زندان محکوم می‌شود. ژول مازارن
کاردینال ژول مازارَن (زاده ۱۲ ژوئیه ۱۶۰۲ - درگذشته ۹ مارس ۱۶۶۱) از سیاست‌مداران برجسته ایتالیایی بود که پس از مرگ استاد خود، کاردینال ریشلیو در سال ۱۶۴۲ تا زمان مرگ خود به مدت نوزده سال مقام صدارت‌اعظمی فرانسه را داشت. مازارن با تدارک دیدن و امضای معاهده وستفالی، معاهده پیرنه و معاهده الیوا ابزارهای حقوقی لازم را برای تبدیل شدن فرانسه به قدرت اصلی در قاره اروپا تدارک دید. سرگئی لاوروف
سرگئی ویکتوروویچ لاوروف (زادهٔ ۲۱ مارس ۱۹۵۰) وزیر امور خارجهٔ کنونی فدراسیون روسیه است. لاوروف دیپلمات شوروی، و سفیر روسیه در سازمان ملل متحد از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ نیز بوده‌است. وی به زبان‌های روسی، انگلیسی، فرانسوی و سینهالی مسلط است. محمد نبیل بن عبدالله
محمد نبیل از نوامبر ۲۰۰۲ تا اکتبر ۲۰۰۷ به عنوان وزیر ارتباطات و سخنگوی رسمی دولت ادریس جطو بود و پس از آن در سالهای ۲۰۰۸–۲۰۰۹ سفیر مراکش در ایتالیا شد و برای یک دوره کمتر از سه ماه (۲۰۱۰–۲۰۰۹) نیز به دلیل مشکلات خانوادگی از مسئولیت‌هایی که داشت کنار گذاشته شد. پس از انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۱ مراکش در ۳ ژانویه ۲۰۱۲ در دولت بنکیران وزیر مسکن و بازسازی گردید. فرانسوا-رنه دو شاتوبریان
تالیران وزیر خارجه ناپلئون او را در سال ۱۸۰۳ به سمت وابسته سفارت فرانسه در رم منصوب نمود در آنجا مادام دوبسون با او بود و در همین شهر درگذشت. او بزودی پس از مرگ معشوقه از سمت خود کناره‌گیری کرد و در سال ۱۸۰۷ از ناپلئون انتقاد شدیدی کرد و او را به نرون تشبیه کرد و در نتیجه روزنامه او توقیف شد. شاتو در سال ۱۸۱۴ آثار سیاسی خود را که بر ضد ناپلئون نوشته انتشار داد لذا لوئی هجدهم او را ارزنده‌ترین مرد معرفی کرد و او را وزیر خارجه نمود؛ ولی او پس از مدتی با خاندان سلطنتی نیز درافتاد و در سپتامبر ۱۸۱۶ مغضوب واقع شد. در زمان سلطنت لوئی فیلیپ وی در عین ناامیدی می‌زیست اثر معروف میلتون شاعر انگلیسی را به نام «بهشت گمشده» در زمان سلطنت لوئی فیلیپ ترجمه نمود و در آخر عمرش خاطرات پس از مرگ را نوشت و به یک ناشری داد که پس از مرگش آن را منتشر کند ولی ناشر در زمان حیاتش آن را منتشر ساخت. اتحاد برای جنبش مردمی
در سال ۲۰۰۷ میلادی، نیکلا سارکوزی نامزد این حزب در انتخابات ریاست جمهوری فرانسه بود که در مقابل خانم سگولن رویال در مرحله دوم انتخابات به پیروزی دست یافت. در نتیجه نیکلا سارکوزی برای مدت پنج سال رئیس‌جمهور فرانسه شد. در سال ۲۰۱۲ میلادی نیز مجدداً نیکلا سارکوزی نامزد این حزب شد، ولی این بار در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در مقابل فرانسوا اولاند شکست خورد. این حزب پس از کنگرهٔ حزبی سال ۲۰۱۲ دچار انشعاب درونی شد که منجر به استعفای رئیسش ژان فرانسوا کوپه شد. پس از انتخاب مجدد نیکلا سارکوزی به ریاست این حزب در سال ۲۰۱۴، وی پیشنهاد تغییر نام این حزب را داد. پیشنهاد سارکوزی پذیرفته شد و این حزب از ۳۰ مه سال ۲۰۱۵ جمهوری‌خواهان نام گرفت. این حزب در تبلیغات خود معمولاً از رنگ آبی به‌عنوان نماد حزب استفاده می‌کند. نخست‌وزیر فرانسه
پس از پیروزی امانوئل مکرون در انتخابات ۲۰۱۷، ادوار فیلیپ توسط او به عنوان نخست‌وزیر جدید انتخاب شد. در پی کناره‌گیری ادوار فیلیپ در سوم ژوئیه ۲۰۲۰ ژان کاستکس از سوی امانوئل مکرون به عنوان نخست‌وزیر جدید فرانسه و دومین نخست‌وزیر در جمهوری پنجم فرانسه معرفی شده‌است.. فرانسیس پیم
وی از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ وزیر مشاور در امور خارجه و مشترک‌المنافع و از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ وزیر دفاع بریتانیا بوده‌است. ژان-مارک ارو
ژان-مارک اِرو زاده ۲۵ ژانویه ۱۹۵۰ (میلادی) سیاست‌مدار فرانسوی از حزب سوسیالیست و وزیر امور خارجه فرانسه است که از تاریخ ۱۵ ماه مه ۲۰۱۲ تا ۳۱ مارس ۲۰۱۴ نخست وزیری فرانسه را برعهده داشت. او پیش از نخست‌وزیری به مدت ۲۳ سال (از ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۲) شهردار شهر نانت در این کشور بوده‌است. ادوار فیلیپ
وی در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۲۰ از سمت نخست وزیری کشور فرانسه استعفا کرد و تنها ساعتی پس از آن مکرون ژان کاستکس را بعنوان نخست وزیر جدید فرانسه معرفی کرد. پیتر منداویل
پیتر منداویل (؛ زادهٔ ) یک استاد دانشگاه و مقام سابق دولت آمریکا بود. او از ۲۰۱۵–۱۶ مشاور ارشد در دفتر دین و امور جهانی وزیر امور خارجه در وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا بود. تارو آسو
آسو برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ به مجلس نمایندگان انتخاب شد. وی در نقش‌های مختلفی از جمله وزیر امور خارجه از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ فعالیت کرد و در سال ۲۰۰۸ دبیرکل حزب لیبرال دموکرات (LDP) شد و همچنین این نقش را بر عهده داشت به‌طور موقت در سال ۲۰۰۷. وی بعداً در سپتامبر ۲۰۰۸ به عنوان رئیس LDP انتخاب شد و در همان ماه نخست‌وزیر شد. وی یک سال بعد LDP را به بدترین نتیجه انتخابات در تاریخ خود رساند و در ژاپن پس از جنگ جهانی دوم تنها برای دومین بار بود که یک حزب حاکم در انتخابات مجدد باخت. LDP پس از انتخابات ۲۰۱۲ زیر نظر شینزو آبه به دولت بازگشت و آسو به عنوان معاون نخست‌وزیر و وزیر دارایی به کابینه منصوب شد. ادوار اریو
وی از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵، ۲۰ ژوئیه تا ۲۳ ژوئیه ۱۹۲۶ و ژوئن تا دسامبر ۱۹۳۲ نخست‌وزیر فرانسه و همزمان با آن وزیر امورخارجه این کشور نیز بوده‌است. اریو همچنین مسئولیت‌هایی همچون وزیر امور عمومی فرانسه از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۷، وزارت آموزش ملی از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸، رئیس مجلس نمایندگان ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ و رئیس مجمع ملی ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۴ عهده‌دار بوده‌است. لاکشمن کادیرگامار
او از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ وزیر امور خارجهٔ سری‌لانکا بود. او مجدداً این سمت را در آوریل ۲۰۰۴ عهده دار شد و تا اوت ۲۰۰۵، یعنی وقتی که بدست ببرهای تامیل به قتل رسید، در آن باقی‌ماند. شارل گراویه، کنت ورجنس
شارل گراویه، کنتِ ورجنس (۲۹ دسامبر ۱۷۱۹ - ۱۳ فوریه ۱۷۸۷) دولت‌مرد و دیپلمات فرانسوی بود. او از سال ۱۷۷۴ در زمان سلطنت لوئی شانزدهم، همزمان با جنگ استقلال آمریکا، به عنوان وزیر امور خارجه خدمت کرده‌است. روزلین باشلو
روزلین باشلو (؛ زادهٔ ) داروساز و سیاست‌مدار اهل فرانسه است، که هم‌اکنون به‌عنوان وزیر فرهنگ فرانسه فعالیت می‌کند. وی پیش‌تر از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ وزارت محیط زیست، توسعه پایدار، ترابری و مسکن را برعهده داشت، در فاصله سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ به‌عنوان وزیر بهداشت فرانسه فعالیت می‌کرد و از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ نیز وزیر امور اجتماعی فرانسه بود. شارل مالک
شارل مالک در اواخر دهه ۱۹۵۰ وارد کابینه لبنان شد و ابتدا وزیر آموزش ملی و هنرهای زیبا و بعد وزیر خارجه بود. او از ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۰ به نمایندگی در پارلمان لبنان نیز انتخاب شد. میشل بارنیه
در مارس ۲۰۰۶، بارنیه به عنوان معاون رئیس حزب مردم اروپا (EPP) به مدت سه سال انتخاب گردید. در دوران ریاست جمهوری نیکولا سارکوزی، پس از تغییر مجدد کابینه فرانسه که ناشی از استعفای آلن ژوپه پس از انتخابات مجلس فرانسه در سال ۲۰۰۷ بود، بارنیه به عنوان وزیر کشاورزی به کابینه نیکولا سارکوزی ملحق شد. پیر لاوال
پیر لاوال متهم شده که با هیتلر از در سازش درآمده بود و به همین دلیل خائن به فرانسه است. وی در دفاع از خود این اتهام را رد کرد و گفت که در آن زمان اگر این کار نمی‌کرد فرانسه نابود و بسیاری از فرانسویان کشته می‌شدند. پیر لاوال هنگام تیرباران با صدای بلند فریاد زد: درود بر فرانسه، درود بر فرانسه ادوار فیلیپ
وی در ۱۵ می ۲۰۱۷ توسط رئیس‌جمهور امانوئل مکرون در سن ۴۶ سالگیبه پست نخست‌وزیر فرانسه منصوب شد. فیلیپ عضو حزب امانوئل مکرون (جمهوری به پیش) نیست بلکه عضو حزب راست میانه جمهوری‌خواهان است. به این ترتیب او اولین نخست‌وزیر از زمان نخست‌وزیری لیونل ژوسپن در دولت ژاک شیراک است که از حزبی متفاوت با حزب رئیس‌جمهور به عنوان نخست‌وزیر فرانسه انتخاب می‌شود. نصرالله مشیرالدوله
میرزا نصرالله خان نائینی (زاده ۲۵ مهر ۱۲۱۹ در نائین - درگذشته ۲۰ شهریور ۱۲۸۶ در تهران) ملقب به مشیرالدوله به مدت ۷ سال از ۱۸ مرداد ۱۲۷۸ تا ۶ مرداد ۱۲۸۵ وزیر امور خارجه ایران در زمان مظفرالدین شاه و همچنین از ۹ مرداد تا ۱۸ اسفند ۱۲۸۵ نخست وزیر ایران در زمان مظفرالدین شاه و محمد‌‌‌علی‌شاه بود. والری ژیسکار دستن
والری ژیسکار دستن در دانشگاه پلی‌تکنیک پاریس تحصیل کرد و در وزارت دارایی فرانسه مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۵۶ و درحالیکه تنها ۳۰ سال داشت به‌عنوان نمایندهٔ مجلس فرانسه انتخاب شد و در همان سال عضو کابینهٔ فرانسه شد. مدتی بعد، به‌عنوان عضو هیئت نمایندگی فرانسه در سازمان ملل متحد حضور پیدا کرد تا اینکه در سال ۱۹۶۲ توسط ژنرال دوگل به وزارت دارایی منصوب شد. ژیسکار دستن در بازسازی سازمان اقتصاد فرانسه که بر اثر جنگ جهانی دوم به‌شدت آسیب دیده بود نقش مهمی ایفا کرد اما تدابیر ضدتورمیِ او، باعث افزایش مخالفت‌ها از جانب مقامات مالی و کارگری فرانسه شد و برکناری او از سِمَتش را در ۱۹۶۷ در پی داشت. با روی کار آمدن ژرژ پمپیدو، ژیسکار دستن بار دیگر وزیر دارایی فرانسه شد و این سِمَت را تا هنگام مرگِ پمپیدو در ۱۹۷۴ در اختیار داشت. دینا پاول
در مارس ۲۰۰۵ پاول به عنوان دستیار امور آموزشی و فرهنگی وزیر امور خارجه نامزد شد. این مسئولیت شامل نوعی سفارت در جهان عرب زبان بود. این خبر او را به نوعی ابرستاره در مصر تبدیل کرد. وزیر امور خارجه کاندولیزا رایس مسئولیت معاونت دیپلماسی عمومی وزیر امور خارجه را نیز به پاول داد. ژان-میشل فرودون
از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ به صورت روزانه ستونی در روزنامه لوموند داشت و در سال ۱۹۹۵ دبیر صفحه سینمای لوموند شد. در همان سال از کتابش «سال‌های مدرن سینما» رونمایی کرد.. در این کتاب ژان میشل تلاش می‌کند تا رابطه میان تاریخ، سیاست و جامعه را در سینمای فرانسه از ۱۹۵۹ به بعد بررسی کند. برای مثال تأثیر جمهوری چهارم فرانسه، مه ۱۹۶۸ فرانسه وجود دارد را در تولد موج نو سینمای فرانسه بررسی می‌کند. در این رویکرد فیلم‌ها به عنوان سوژه اصلی تحقیق قرار دارند و همه عوامل مؤثر بر آن‌ها بررسی می‌شود. گوستاف اشترزمان
در ۱۳ اوت ۱۹۲۳ و در پی اشغال نظامی منطقه رور توسط فرانسه عهده‌دار وزارت امور خارجه و صدارت عظمی شد. آسان‌گیری دربارهٔ عاملان کودتای مونیخ سبب خروج سوسیال دموکرات‌ها از ائتلاف دولت او و واژگونی‌اش در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۳ شد. ویلهلم مارکس صدر اعظم شد ولی اشترزمان وزیر خارجهٔ کابینهٔ جدید برجای ماند. عباس الفاسی
او سپس در زمان دولت ادریس جطو از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ منصب وزیر امور خارجه را احراز کرد. ژان پیر رافارن
ژان پیر رافارن (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل فرانسه و نخست‌وزیر پیشین این کشور که بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ قدرت را در دست داشت. رولان دوما
رولان دوما (؛ زادهٔ ) وکیل و سیاست‌مدار سوسیالیست فرانسوی است. او دو دوره از دسامبر ۱۹۸۴ تا مارس ۱۹۸۶ و سپس از مه ۱۹۸۸ تا مارس ۱۹۹۳ وزیر امور خارجه فرانسه بود. مصطفی خلیل
مصطفی خلیل (؛ ۱۸ نوامبر ۱۹۲۰ – ) یک دیپلمات، و سیاست‌مدار اهل مصر بود. وی از ۲ اکتبر ۱۹۷۸ تا ۱۵ مه ۱۹۸۰ نخست‌وزیر مصر بود و بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ وی وزیر خارجه مصر بود. بحران حبشه
توافق هوار–لاوال در دسامبر ۱۹۳۵ تلاشی از سوی وزیر خارجهٔ بریتانیا ساموئل هوار و نخست‌وزیر فرانسه پیر لاوال برای پایان دادن درگیری‌ها در حبشه بود. این توافق پیشنهاد می‌کرد که حبشه به دو بخش ایتالیایی و حبشی تقسیم شود. موسولینی آماده بود که این توافق را بپذیرد، ولی خبر این توافق به بیرون درز کرد و موجب خشم افکار عمومی در بریتانیا و فرانسه شد. هوار و لاوار مجبور به استعفا شدند. تسیپی لیونی
وی بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹ در کابینه اسرائیل پست وزارت داشت که مهمترین آن تصدی وزارت خارجه از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ بود. او در سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ نیز در دولت بنیامین نتانیاهو پست وزارت دادگستری را داشت. لیونی در زمان معاونت نخست‌وزیر اسرائیل، ریاست هیئت اسرائیلی در مذاکرات صلح با فلسطینیان را نیز به عهده داشت. او از مهمترین طرفداران از سرگیری مذاکرات صلح و چاره دوکشوری است. وزارت محیط زیست، توسعه پایدار، ترابری و مسکن
از سال ۱۹۷۴ تا سال ۱۹۷۷، این سِمَت وزیر کیفیت زندگی نامیده می‌شد و در ۱۹۷۸ به وزیر محیط زیست و شیوه زندگی تبدیل شد. عنوان و سِمت فعلی بیانگر اصطلاح توسعه پایا، با توجه به تأثیر حزب سبز و جنبش‌های طرفدار محیط زیست در سیاست فرانسه در طول دهه گذشته‌است. حزب سوسیالیست (فرانسه)
در ۱۹۳۴ سیاست حزب کمونیست عوض شد و هر سهٔ این احزاب گرد هم آمدند تا جبههٔ مردمی را تشکیل دهند. این جبهه در انتخابات ۱۹۳۶ پیروز شد و لئون بلوم به عنوان اولین نخست‌وزیر سوسیالیست فرانسه به قدرت رسید. اما هنوز یک سال نگذشته بود که بر سر اختلاف در مورد جنگ داخلی اسپانیا حکومت لئون بلوم سقوط کرد. نتیجتاً چپ فرانسوی فرو پاشید و پس از شکست نظامی ۱۹۴۰ نتوانست در مقابله با فروپاشی جمهوری فرانسه کاری کند. ژان پیر رافارن
دو روز پس از شکست جناح راست فرانسه در انتخابات شوراهای منطقه‌ای، ژاک شیراک رئیس‌جمهور وقت فرانسه در روز ۳۰ مارس ۲۰۰۴ بار دیگر ژان پیر رافارن را در مقامش ابقا نمود و او را مأمور تشکیل یک کابینه جدید کرد. فیلیپ دوست-بلازی
فیلیپ دوست-بلازی (Philippe Douste-Blazy) (زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۵۳) وزیر امور خارجهٔ فرانسه در دولت دومینیک دو ویلپن بود. لویس پاول
لویس پاوِل (; – ) سرباز ارتش ایالات مؤتلفه اهل ایالات متحده آمریکا بود که اقدام به ترور ویلیام اچ. سورد، وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا کرد و از همدستان جان ویلکس بوث در ترور آبراهام لینکلن به شمار می‌آمد. پیر لاوال
پس از سقوط فرانسه در سال ۱۹۴۰ او به همراهی مارشال پتن، حکومت ویشی فرانسه را بنیان گذاشت و آزادیخواهان و مبارزان با رژیم اشغالگر نازی را مورد تعقیب قرار داد. شارل دو گل
در سال ۱۹۵۸ شورشی عظیم در الجزایر به وقوع پیوست و خطر جنگ داخلی در فرانسه به گوش می‌رسید. دوگل به نخست‌وزیری فرانسه رسید. در سپتامبر ۱۹۵۸ یک ساختار جدیدی را معرفی کرد که دولت طی آن از سیستم پارلمانی به ریاست جمهوری تبدیل می‌شد که مورد تأیید عموم واقع شد و شارل دوگل به عنوان اولین رئیس‌جمهور پنجمین جمهوری فرانسه انتخاب شد. این حس که فرانسه باید از مسؤولیت تسلط بر کشورهای مستعمره رهایی یابد، مدت‌ها در وجود دوگل ریشه دوانیده بود، از این رو استقلال ۱۲ کشور آفریقایی را اعلام کرد و آن‌ها در وابستگی یا عدم وابستگی اقتصادی به فرانسه آزاد گذاشت. با رهبران نظامی خود مشورت کرد و با انقلابیون الجزایر صلح کرد. پس از ریاست جمهوری دوگل سیاست خارجی مستقل خود را در پیش گرفت و پیرو آن کشور فرانسه تحت اداره او با کشورهای بلوک شرق و چین ارتباط نزدیک برقرار کرد و نیز ورود بریتانیا را به بازار مشترک اروپا وتو کرد که سبب خشم بسیاری گردید. در نهایت پس از اعتراضات مه ۱۹۶۸ فرانسه و شکست او در رفراندوم سال ۱۹۶۹ جهت اصلاحات سیاسی استعفا کرد. او در نهایت در ۹ نوامبر ۱۹۷۰ دو هفته قبل از تولد ۸۰ سالگی‌اش در فرانسه از دنیا رفت. شارل دوگل جمله معروف «فرانسه از آن من است» را تبدیل به واقعیت کرد. لوئی چهاردهم
از آغاز دهه ۱۶۹۰، ضعف نسبی ناشی از جنگ‌ها و درگیری‌های طولانی از یک سو و شکل‌گیری ائتلافی بین‌المللی علیه فرانسه (مثلث لاهه) در ۱۶۶۸ از سوی دیگر عرصه را بر این کشور تنگ کرد. لوئی با حفظ دوازده نقطه مهم از دیگر ادعاهای خود صرف نظر کرد و قرارداد صلح آکس لاشاپل را در می ۱۶۶۸ امضا کرد. او مجبور شد قرارداد نیمگ را در اوت ۱۶۷۸ بپذیرد و در ۱۶۷۹ با امپراتوری مقدس روم قرارداد صلح امضا کند. پس از این قراردادها سیاست گردهمایی یا تجدید وحدت مبنی بر الحاق مناطقی که مدعی قدرتمند دیگری برای آن‌ها وجود نداشت را در پیش گرفت. پریزم
در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۳ وزیر امور خارجه و اروپای فرانسه لوران فابیوس سفیر آمریکا در فرانسه چارلز ریوکین را به دفتر وزارتخانه در پاریس احضار کرد تا به جاسوسی گسترده آژانس امنیت ملی از شهروندان فرانسه اعتراض کند. در ماه ژوئیه، دادستان‌های پاریس، بررسی‌های نخستین را آغاز کردند. اما فابیوس گفت: "مشخصا ما باید پیشتر برویم" و "باید به سرعت مطمئن شویم که دیگر چنین چیزی روی نمی‌دهد." حزب کمونیست فرانسه
فروپاشی اتحاد شوروی در ۱۹۹۱ به بحرانی درون حزب کمونیست فرانسه انجامید اما برخلاف سایر احزاب کمونیست اروپا این حزب نه خود را منحل کرد و نه اسم عوض کرد. در ۱۹۹۴ مارشه بازنشسته شد و روبر اوی سرکار آمد. روبر اوی سیاست «"لا موتاسیون"» (جهش) را در حزب در پیش گرفت. این سیاست شامل سازمان‌دهی دوباره ساختار حزب و دوری از اصول لنینیستی بود و قرار بود حزب را از انزوا درآورد و چپ‌گراهای مختلفی را به حزب جذب کند اما عملاً به بحران بیشتر درون حزب انجامید. با سرکار آمدن لیونل ژوسپن این حزب مجدداً از ۱۹۹۷–۲۰۰۲ بعضی مقامات دولتی را به عهده گرفت. حزب در این دوره نیز با اختلافات داخلی بسیاری مواجه بود و بسیاری از جناح‌های درونی آن با «لا موتاسیون» و سیاست هم‌کاری با حزب سوسیالیست مخالف بودند. شریف کواشی
پلیس فرانسه، وی را در سال ۲۰۰۵ در آستانه سفر به سوریه دستگیر نمود. در آن زمان سوریه محل انتقال پیکارجویان به عراق برای جنگ با نیروهای آمریکایی بود. روزنامه لوموند گزارش داده که شریف در دوران حبسش بین ژانویه ۲۰۰۵ تا اکتبر ۲۰۰۶ برای اولین بار با جمال بقال که بعدا مریدش شده، ملاقات کرده است، بقال در سال ۲۰۰۱ به اتهام توطئه برای بمب‌گذاری در سفارت آمریکا در پاریس به ده سال زندان محکوم شده بود. لیونل ژوسپن
ژوسپن که در سال ۱۹۹۵ یکی از نامزدهای مطرح ریاست جمهوری بود و در دور اول این انتخابات با کسب آرای بیشتر از ژاک شیراک به دور دوم راه یافت اما در دور دوم این انتخابات از وی شکست خورد. با این حال حزب سوسیالیست اکثریت مجلس ملی را در اختیار گرفت و ژوسپن نخست وزیر فرانسه شد. وی همچنین در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۲ در حالی که نخست وزیر دولت همزیستی شیراک بود بار دیگر وارد کارزار انتخاباتی شد اما بعد از شکست دوباره از شیراک خروج قطعی خود از صحنه سیاسی فرانسه را اعلام کرد. ژوسپن همچنین یکی از نامزدهای سوسیالیست‌ها برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۷ فرانسه بود اما رسماً عدم تمایل خود به حضور در این انتخابات را اعلام نمود. کلود شابرول
فرانسوا فیون نخست‌وزیر فرانسه، شابرول را کارگردان، تهیه‌کننده و فیلمنامه‌نویس و یکی از چهره‌های اصلی موج نو خواند که سبک و تکنیک سینما را با توجه به تجربه واقعی، زندگی حقیقی که ناگسسته و پنهانی است، متحول کردند. ژاک لوپرت
او همچنین عضو هیئت فرانسوی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، سفیر دائم فرانسه در اتحادیه اروپا در بروکسل از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵بوده، و در سال ۱۹۸۴ به مقام سفیر فرانسه منصوب گردید. از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ مسئول طراحی و سارماندهی دو اجلاس اولیه فرانکوفونی در پاریس و کبک بود. رئیس کمیته مقدماتی اولین اجلاس کشورها با حضور فرانسه، نماینده سابق فرانسه در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد، دارنده جایزه فرانکوفونی ازآکادمی فرانسه، در فرهنگستان علوم اخلاق و سیاست پذیرفته شد و در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۹ به صندلی خالی اسکار کولمان فیلسوف بزرگ پروتستان تکیه کرد. رئیس‌جمهور فرانسه
پس از همه پرسی در مورد کاهش منصب رئیس جمهوری فرانسه ،در سال ۲۰۰۰ ، مدت این دوره از هفت به پنج سال کاهش یافت. رئیس جمهور ژاک شیراک برای اولین بار در سال ۱۹۹۵ و دوباره در سال ۲۰۰۲ انتخاب شد. در آن زمان ، محدودیتی در تعداد دوره ها وجود نداشت ، بنابراین شیراک می توانست دوباره نامزد شود ، اما این کار را نکرد. نیکلاس سارکوزی در ۱۶ مه ۲۰۰۷ جانشین وی شد. شارلی ابدو
در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۰ یک جوان ۱۸ سالهٔ پاکستانی‌تبار در نزدیکی دفتر پیشین نشریهٔ شارلی ابدو با ساطور، ۲ نفر را به شدت زخمی کرد و پس از حمله، دستگیر شد. وزیر کشور فرانسه گفت این حمله، «کار تروریسم اسلام‌گرا» است. وزارت کشاورزی فرانسه
وزیر کشاورزی فعلی فرانسه، استفان لو فول است. ناو هواپیمابر شارل دوگل
در سال ۱۹۸۶ رئیس جمهور وقت فرانسه به نام فرانسوا میتران دستور داد که نام ریشیلیو را بر این ناو بگذارند که برگرفته از نام کاردینال ریشلیو، اولین نخست وزیر فرانسه بوده‌است؛ ولی با دستور ژاک شیراک، نخست وزیر وقت فرانسه در تاریخ ۷ فوریه ۱۹۸۷ نام این کشتی به شارل دوگل تغییر یافت. نام این کشتی برگرفته از نام ژنرال شارل دوگل رئیس جمهور اسبق فرانسه می‌باشد. وینستون چرچیل
وینستون چرچیل در سال ۱۹۰۰ به‌عنوان عضو حزب محافظه کار وارد پارلمان اولدهام شد ولی بعد از مدتی از حزب جدا شد و در سال ۱۹۰۴ به حزب لیبرال پیوست. چرچیل از مخالفان سیاست‌های خلع سلاح داوطلبانه بود و همچنین از سیاست مماشات بریتانیا و فرانسه در مقابل زیاده خواهی‌های هیتلر انتقاد می‌کرد. با شکست سیاست مماشات، زیر پا گذاشته شدن توافقنامه مونیخ، شروع جنگ جهانی دوم و حمله آلمان به بلژیک و هلند و فرانسه، در ماه می ۱۹۴۰ نویل چمبرلن از سمت نخست‌وزیری کناره گرفت و وینستون چرچیل در ۶۵سالگی در جای او به‌عنوان نخست‌وزیر و وزیر دفاع قرار گرفت. در زمان جنگ جهانی دوم همزمان با پادشاهی جرج ششم، نخست‌وزیری بریتانیا در دست وینستون چرچیل بود. چرچیل در طول جنگ به برقراری روابط قوی با رئیس‌جمهور آمریکا، فرانکلین روزولت پرداخت. ژاک شیراک
در سال ۱۹۷۴ (میلادی) با درگذشت ژرژ پمپیدو در مقام رئیس‌جمهور فرانسه، انتخابات زودهنگام برگزار شد. در این انتخابات، ژاک شیراک به رهبر حزب خود پشت کرد و با پشتیباتی از والری ژیسکار دستن نقش تعیین کننده‌ای در پیروزی او داشت. با پیروزی ژیسکار دستن، ژاک شیراک به نخست وزیری فرانسه رسید. در ژوئن ۱۹۷۴ محمدرضا پهلوی برای سفری رسمی سه روزه به فرانسه رفت و شیراک در کاخ نخست وزیری با او و فرح پهلوی دیدار کرد. کنسول‌های فرانسه
شکستهای نظامی فرانسه در سالهای ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹، به نابودی دیرکتوار انجامید. فروپاشی سیاسی دیرکتوار از ۱۸ ژوئن ۱۷۹۹ آغاز شد، زمانی که امانوئل جوزف سییس با یاری پل بارا توانست دیگر دیرکتور (فَرنِشین)ها را کنار بزند. با گزینش ژان باپتیست تریلار -که پشتیبانی لوئی ژروم گوئیه را دارا بود - بر هرج و مرج افزوده شد. در همین روزها فیلیپ آنتوان مرلن و لوئی ماری دو لارویر استعفا دادند، مولن و دوکو جایگزین آنان شدند. سه فرنشین تازه در نهادی جای گرفتند که دیگر وجود نداشت. ادوار فیلیپ
ادوار فیلیپ در رشته علوم سیاسی و حقوق تحصیل کرد. وی تا سال ۱۹۹۴ به مدت ۲ سال حامی حزب سوسیالیست فرانسه بود ولی پس از آن به سمت جناح راست فرانسه تغییر مسیر داد. وی از سال ۲۰۰۲ تا سال ۲۰۱۵ عضو اتحاد برای جنبش مردمی بود و در سال ۲۰۰۷ در کابینه آلن ژوپه به عنوان وزیر محیط زیست انتخاب شد. سپس از سال ۲۰۱۵ به حزب جمهوری‌خواهان فرانسه پیوست. لویی رنو
رنو در آتون متولد شد. از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۳ رنو استاد فرهنگ رم باستان و قانون تجاری در دانشگاه دیژون بود. از سال ۱۸۷۳ تا زمان مرگ وی پروفسور در دانشکده حقوق دانشگاه پاریس بود و در سال ۱۸۸۱ پروفسور حقوق بین‌الملل شد. در سال ۱۸۹۰، او به عنوان وزیر امور خارجه منصوب شد و موظف شد تا سیاست خارجی فرانسه را با توجه به قوانین بین‌المللی مورد بررسی قرار دهد. او در کنفرانس‌های متعددی در این زمینه شرکت کرد، به ویژه در دو کنوانسیون لاهه (۱۸۹۹ و ۱۹۰۷) و کنفرانس نیروی دریایی لندن (۱۹۰۸) دومینیک دو ویلپن
دومینیک ماری فرانسوا رنه گالوزو دو ویلپَن (زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۹۵۳) از تاریخ ۳۱ مه ۲۰۰۵ نخست‌وزیر فرانسه است. ادوار فیلیپ
ادوار فیلیپ (متولد ۲۸ نوامبر ۱۹۷۰) وکیل و سیاستمدار فرانسوی و نخست‌وزیر فرانسه در دولت امانوئل مکرون بود. فلورنس پارلی
فلورنس پارلی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار، وزیر بودجه و وزیر دفاع جمهوری پنجم فرانسه است که بعد از انتخاب امانوئل ماکرون به عنوان رئیس‌جمهور فرانسه، به عنوان وزیر دفاع فرانسه انتخاب شد. فرانسوا فیون
فرانسوا شارل آمان فیون (زاده در لومان، سارت) نخست‌وزیر پیشین فرانسه است. او توسط رئیس‌جمهور نیکولا سارکوزی در ۱۷ مه ۲۰۰۷ به این سمت گمارده شد و تا ۱۵ مه ۲۰۱۲ در این سمت باقی ماند. پیر مسمر
پیر مسمر (؛ ۲۰ مارس ۱۹۱۶ – ) یک سیاست‌مدار اهل فرانسه بود که پس از استعفای ژاک شابان-دلما نخست وزیر وقت در ۵ ژوئیه ۱۹۷۲ به نخست وزیری فرانسه برگزیده شد پی‌یر برگووی
پیر برگووآ (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل فرانسه بود که از ۲ آوریل ۱۹۹۲ تا ۲۹ مارس ۱۹۹۳ ۱۶۲مین نخست‌وزیر فرانسه بود. موریس کوو دو مورویل
موریس کوو دو مورویل (؛ ۲۴ ژانویه ۱۹۰۷ – ) یک سیاست‌مدار، و دیپلمات اهل فرانسه بود که از ۱۰ ژوئیه ۱۹۶۸ تا ۲۰ ژوئن ۱۹۶۹ ۱۵۲مین نخست‌وزیر فرانسه بود. موریس کوو دو مورویل در ۲۴ دسامبر ۱۹۹۹ در سن ۹۲ سالگی درگذشت. دومینیک دو ویلپن
وی در دوره‌ای که وزیر امور خارجهٔ فرانسه بود با حملهٔ سال ۲۰۰۳ به عراق مخالفت کرد و همین امر نام او را در صحنهٔ جهانی مطرح کرد. فرانسوا ژرژ پیکو
شروع کار پیکو با مدرک حقوق در دادگاه تجدید نظر پاریس در سال 1983 بوده است. وی در سال 1895 دیپلمات شد. وی پس از مدتی به عنوان سفیر در کپنهاگ منصوب شد، سپس قبل از این که به سرکنسولی فرانسه در بیروت اندکی قبل از جنگ جهانی اول انتخاب شود به پکن رفت. فهرست وزیران امور خارجه ایران
نهاد وزارت امور خارجه ایران از قدیمی‌ترین نهادهای حکومتیِ نوینِ ایران است. نخستین بار در زمان فتحعلی‌شاه قاجار تشکیلات روابط خارجی کشور «وزارت» نامیده شد. طی فرمانی به تاریخ ذیحجهٔ ۱۲۳۶ ه‍.ق (برابر با شهریور یا مهر ۱۲۰۰ ه‍.خ)، مسئولیت «انتظام مَهامّ وزارت خارجه» به عبدالوهاب نشاط اصفهانی (ملقب به معتمدالدوله) سپرده شد. آلبرت دکریس
در ۸ می ۱۸۸۰، دکریس به عنوان وزیر تام‌الاختیار فرانسه در بروکسل گماشته شد. در دومین کابینه شارز دی فریسینت، دکریس از ۴ فوریه ۱۸۸۲ تا ۱۱ نوامبر ۱۸۸۲ به عنوان رئیس امور سیاسی در وزارت خارجه کار کرد. او در ۱۱ نوامبر ۱۸۸۲ به عنوان سفیر فرانسه در ایتالیا، در ۱۷ ژوئیه ۱۸۸۶ سفیر فرانسه در اتریش و در ۲۱ ژوئیه ۱۸۹۳ به عنوان سفیر فرانسه در بریتانیای کبیر گماشته شد. او در ۱۸۹۴ میلادی از خدمت دیپلماتیک بازنشسته شد. خبرگزاری فرانسه
در سال ۱۸۳۵ توسط چالرز-لوئیس هاواس راه‌اندازی شد. رویتر و ولف، بنیان‌گذاران دو خبرگزاری دیگر در لندن و برلین، از کارمندان این خبرگزاری بودند. وزارت دفاع فرانسه
وزارت دفاع فرانسه (به فرانسوی: Ministère de la Défense) یکی از وزارت‌خانه‌های دولت فرانسه و مسئول مدیریت و سازماندهی نیروهای مسلح فرانسه در داخل و خارج از خاک فرانسه است. این وزارت‌خانه از اعضای فعال ناتو و انجمن دفاعی اروپا است. وزیر دفاع فعلی فرانسه خانم فلورنس پارلی می‌باشد که از ژوئن سال ۲۰۱۷ عهده دار این سمت است. هارلم دسیر
در روز ۹ آوریل ۲۰۱۴، مانوئل والز، نخست‌وزیر فرانسه، هارلم دسیر را به عنوان وزیر امور خارجه در امور اروپا در وزارت امور خارجه و توسعه بین‌المللی منصوب کرد. در فوریه ۲۰۱۵، او به عنوان رئیس شورای عمومی امور حزب سوسیالیست‌های اروپا منصوب شد سمتی که او تا زمان واگذاری دفتر برعهده داشت. مارسلین بارتلو
او را به عنوان «یکی از معروف‌ترین شیمیدانان جهان» در نظر می‌گرفتند. هنگامی که در سمت وزیر امور خارجه دولت فرانسه در ۱۸۹۵ میلادی گماشته شد، او را در فرانسه به عنوان «والاترین شیمیدان زنده» در نظر می‌گرفتند. در ۱۹۰۱ میلادی، او در فرهنگستان فرانسه به عنوان یکی از «چهل فناناپذیر» انتخاب شد. او نه تنها تمامی کشفیاتش را به دولت فرانسه، بلکه به بشریت ارائه نمود. کولیندا گرابار-کیتاروویچ
او از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ وزیر امور اروپا بود. گرابار-کیتاروویچ از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ وزیر امور خارجه و اولین وزیر اروپا به‌طور همزمان بود. وی همچنین از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ سفیر کرواسی در ایالات متحده آمریکا بود و از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ معاون دبیرکل ناتو تحت دبیرکل‌های اندرس فوگ راسموسن و ینس استولتنبرگ بود. او هنوز هم بالاترین مقام رسمی زن است که در ساختار اداری ناتو خدمت کرده‌است. گرابار-کیتاروویچ در سال ۲۰۱۶ سفری به ایران داشتکه این سفر با حاشیه‌هایی همراه بود. لیخار
در سال پس از استقبال شکوهمند مردم پاریس از پادشاه اسپانیا خوان کارلوس، شهردار لیخار به دولت فرانسه پیشنهاد صلح داد، ولی فرانسه به این پیشنهاد واکنشی نشان نداد. در نهایت در سال و در زمان ریاست جمهوری فرانسوا میتران سفارت فرانسه در مادرید یک هیئت دیپلماتیک به لیخار فرستاد. عهدنامه صلح بین فرانسه و لیخار صد سال پس از اعلان جنگ به تاریخ امضا شد. پیر لاوال
حین جنگ جهانی دوم بعد از اشغال خاک فرانسه توسط آلمان نازی یک دولت فرانسوی به ظاهر مستقل در شهر ویشی در جنوب کشور پا گرفت. میشل بارنیه
بارنیه اولین بار بدنبال پیروزی بزرگ ژاک شیراک در سال ۱۹۹۳ به عنوان وزیر محیط زیست به دولت فرانسه پیوست. ژاک شیراک در سال ۱۹۹۵ او را به عنوان وزیر امور خارجه در امور اروپایی منصوب کرد، وی تا زمان شکست ریاست‌جمهوری در انتخابات ۱۹۹۷ در این سمت بود. بارنیه از سال ۱۹۹۹ تا ۳۱ مارس ۲۰۰۴ به عنوان عضو کمیسیون اروپا برای سیاست منطقه‌ای در سمت کمسیون پرودی خدمت کرد. سپس به عنوان وزیر امور خارجه فرانسه در دولت ژان پیر رافارن به فعالیت پرداخت، تا۵ ژوئن ۲۰۰۵ که دومینیک دو ویلپن جای او را با فیلیپ دوست-بلازی عوض کرد. او معتقد بود به دلیل پیروزی او در رفراندوم فرانسه که به قانون اساسی اروپا رأی «منفی» داده شد، به شدت مجازات شده‌است. گابریل پوه
مدرک کارشناسی، اضافه بر مدرک تحصیلات تکمیلی در حقوق کسب کرد. سال ۱۹۰۸م سفیر فرانسه در برن سوئیس شد. پس از آن سفیر فرانسه در تونس از ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۲ شد. پس از آن زمانی را در نیروی زمینی فرانسه و چند مدال دریافت کرد و سپس به تونس بازگشت و از زمان بین ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ دبیر کل دولت فرانسه در آنجا شد. وی منصب مستشار فرانسه (سفیر) در لیتوانی، رومانی و اتریش بر عهده گرفت. همچنین وی در تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۹۳۸م تا ۱۹۴۰م، کمیسر عالی فرانسه در سوریه و لبنان بود. در ژوئن سال ۱۹۴۳، مقیم کل مراکش شد و تا مارس ۱۹۴۶ این مقام را حفظ کرد. در سنا فرانسه، نمایند مردم فرانسه مقیم تونس از تاریخ ۲۹ مه ۱۹۵۲م تا ۲۶ آوریل ۱۹۵۹م بود. وی به عنوان عضو در فرهنگستان علوم اخلاقی و سیاسی فرانسه در سال ۱۹۵۱ انتخاب شد. توافق‌نامه سایکس–پیکو
لوید جورج کابینه جنگی جدیدی را تشکیل داد که در ابتدا شامل لردز کورزون و میلنر، قانون بونار، آرتور هندرسون و خودش بود. هنکی دبیر کابینه و سایکس، اورمسبی-گور و آمری به عنوان دستیار منشی شد. اگرچه آرتور بالفور جایگزین گری به عنوان وزیر امور خارجه شد، اما حذف وی از کابینه جنگ نفوذ وی در سیاست خارجی را تضعیف کرد. فرانسوی‌ها، پیکو را به عنوان کمیسر عالی انتخاب کردند و سریعاً به سوریه و فلسطین فرستادند. بریتانیا نیز سایکس را به عنوان مدیر سیاسی به مصر فرستاد. در ۳ آوریل ۱۹۱۷ سایکس یا لوید جورج، کورزون و هنکی جلسه ای داشتند و قرار شد که سیاست کلی بر این اساس باشد که فرانسوی‌ها برای حذف فلسطین تحت قیمومیت انگلستان تحت فشار قرار دهند. ابتدا سایکس در اوایل ماه مه و سپس پیکو و سایکس در ماه مه به حجاز رفتند تا با فیصل و حسین بن علی گفتگو کنند. در این توافق قرار شد بغداد به عنوان بخشی از کشور عربی باشد که موجب رضایت حسین بن علی گردید. گزارش‌های بعدی نشان می‌دهد که ظاهراً او از ماهیت اصلی شرایط توافق‌نامه سایکس–پیکو اطلاع دقیقی نداشته یا میزان اطلاع وی مورد تردید است. لوئیس ریکارد
هنگام تشکیل کابینه امیل لوبه در ۲۹ فوریه ۱۸۹۲، ریکارد به عنوان وزیر دادگستری و امور دینی گماشته شده و تا ۶ دسامبر ۱۸۹۲ در این سمت باقی ماند. وی بار دیگر در کابیه لئون بورژوآ، از ۱ نوامبر ۱۸۹۵ تا ۲۹ آوریل ۱۸۹۶ به عنوان وزیر دادگستری کار کرد. معروف‌ترین کار وی، گزارش‌گری قانون حوادث محیط کار در ۱۸۹۸ میلادی بود. در ۱۹۰۰ میلادی، او یکی از اعضای شورای عالی کار شده و ریاست کمیته استخدام زنان و کودکان در صنایع را بر عهده داشت. او به‌طور غیرمنتظره، در انتخابات پارلمانی ۲۷ آوریل ۱۹۰۲ برنده نشد. توافق هوار–لاوال
توافق هوار–لاوال () پیشنهادی بدواً مخفی بود که در سال ۱۹۳۵ از طرف وزیر خارجه بریتانیا ساموئل هوار و وزیر خارجه فرانسه پیر لاوال برای پایان دادن به حمله ایتالیا به اتیوپی تنظیم شد. امپراتوری ایتالیا بر آن بود که کشور مستقل اتیوپی (حبشه) را تصرف کند و همچنین انتقام جنگ آدوا (که شکستی خفت‌بار برای ایتالیا بود) را بگیرد. این توافق پیشنهاد می‌کرد که اتیوپی تقسیم شود و به هدف رهبر ایتالیا بنیتو موسولینی برای تبدیل اتیوپی به مستعمرهٔ ایتالیا واقعیت بخشیده شود. انتشار این توافق موجب خشم افکار عمومی در بریتانیا و فرانسه شد و هوار سمت خود را از دست داد. احمد ماهر (دیپلمات)
احمد ماهر (زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۵ – درگذشته ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۰) دیپلمات و سیاستمدار اهل مصر بود. وی از ۳ ژوئیه ۲۰۰۱ تا ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۴ وزیر امور خارجه مصر بود. ریاض الصلح
ریاض بعد از پایان جنگ جهانی اول، در دمشق اقامت گزید و در حزب جوانان عرب که یک حزب مخفی بود به فعالیت پرداخت و بعد از اشغال سوریه توسط فرانسه در سال ۱۹۲۰ به مصر رفت. در سال ۱۹۳۵ به لبنان بازگشت و مدتی به عنوان وکیل به کار پرداخت و سپس وارد پارلمان شد. در سال ۱۹۴۳ به منصب نخست وزیری رسید و پیشنهاد تغییراتی در قانون اساسی که فرانسوی‌ها برای مقاصد استعماری وضع کرده بودند را داد که مورد تأیید بشاره الخوری رئیس‌جمهور لبنان نیز قرار گرفت. تصویب این تغییرات توسط پارلمان خشم فرانسوی‌ها را برانگیخت و موجب شد که او را دستگیر کنند. ریاض الصلح دو دوره نخست وزیر لبنان بود دوره اول از ۲۵ سپتامبر ۱۹۳ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۵ بود. او در سال ۱۹۴۳ به‌همراه بشاره الخوری رئیس‌جمهور یک پیمان ملی به‌مثابه چارچوب رسمی برای حل و صل اختلافات مذهبی در لبنان را به‌مورد اجرا گذاشت. بر اساس این پیمان رئیس‌جمهور از مسیحیان، نخست وزیر از اهل سنت و رئیس پارلمان از اهل تشیع خواه بود. او همچنین از ۱۴ دسامبر ۱۹۴۶ تا فوریه ۱۹۵۱ مجدداً نخست وزیر لبنان شد. وی در این دوره نقش مهمی در اعطای برتری کمیته سیاسی اتحادیه عرب به دولت فلسطین ایفا کرد. ژان-ایو لو دریان
ژان-ایو لو دریان (;؛ زادهٔ ) سیاستمدار فرانسوی و عضو حزب سوسیالیست است که از سال ۲۰۱۷ وزیر امور اروپایی و خارجهٔ فرانسه بوده‌است. او پیشتر از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ در دورهٔ ریاست جمهوری فرانسوا اولاند وزیر دفاع و امور کهنه سربازان بود.او در ۱۷ مه ۲۰۱۷ از سوی امانوئل مکرون در دولت فیلیپ نامزد شد. لوئی پانزدهم
پست امور خارجه توسط چویزول، که به عنوان وزیر خارجه خودش عمل می‌کرد، خالی مانده بود. پس از برکناری چویزول پادشاه پسر عموی و متحد خود چارلز سوم اسپانیا را تشویق کرد تا بحران جزایر فالکلند را با هدف جلوگیری از جنگ حل و فصل کند. به دلیل تمرکز چویزول در جنگ با انگلیس، او بقیه اروپا را کاملاً نادیده گرفته بود. فرانسه حتی در وین سفیر نداشت و روسیه و پروس بدون اعتراض فرانسه، یک متحد قدیمی فرانسه، لهستان را تقسیم کردند. متحد دیگر فرانسه، سوئد، نیز با مرگ پادشاه خود در سال ۱۷۷۱ خطر تقسیم بین روسیه و پروس را داشت. شاهزاده سلطنتی، گوستاو سوم سوئد، در آن زمان در پاریس اقامت داشت. وی جلسه طولانی‌ای با لوئی پانزدهم داشت که قول حمایت از وی را داد. گوستاو سوم با بودجه فرانسه و کمک سرویس اطلاعات مخفی شخصی لوئی، "Secret de Roi"، به استکهلم بازگشت. در ۱۹ آگوست ۱۷۷۲، به دستور وی، نگهبان سلطنتی سوئد سنا سوئد را زندانی کرد و دو روز بعد توسط رژیم به عنوان پادشاه اعلام شد. روسیه و پروس که تحت تقسیم لهستان بودند، اعتراض کردند اما مداخله نکردند. تاریخ اسرائیل
حدفاصل سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۵۵ در زمان نخست وزیری موشه شارت، ناکامی یک گروه تروریستی یهودی موسوم به Lavon Affair در بمب‌گذاری در مصر و افشای ماجرا منجر به یک رسوایی بزرگ شد. در سال ۱۹۵۶ مصر کانال سوئز را ملی اعلام کرد که این امر موجب آزردگی شدید انگلستان و فرانسه شد. پس از آن و در پی مجموعه حملاتی از سوی گروهی موسوم به فدائیان، اسرائیل اتحاد مخفی نظامی با این دو کشور اروپایی برقرار کرد و به مصر اعلان جنگ داد. پس از آن و به‌دنبال وقوع بحران سوئز و محکومیت بین‌المللی این سه کشور، اسرائیل با خروج نیروهای خود از صحرای سینا آن را به مصر باز پس داد. در ۱۹۵۵ بن‌گوریون مجدداً نخست وزیر اسرائیل شد و تا زمان استعفاء در ۱۹۶۳ در این پست باقی‌ماند. در ۱۹۶۱ آدولف آیشمن که مسئول طراحی پروژه «راه حل نهایی» (پاکسازی قومی یهودیان) در آلمان نازی بود دستگیر شد. آیشمن تنها شخصی بود که توسط دادگاه‌های اسرائیل به مرگ محکوم شد. درگیری‌های سیاسی بین اسرائیل و کشورهای همسایه‌اش در سال ۱۹۶۷ بالا گرفت و در این سال سوریه، مصر و اردن به اسرائیل اعلان جنگ دادند و مصر نیروهای پاسدار صلح سازمان ملل را از نوار غزه اخراج کرد. بعد از ایجاد درگیری در جنگ شش روزه، اسرائیل با وارد آوردن ضربه سنگینی بر نیروی هوایی آنان در عملیاتی غافل‌گیرانه، توانست کرانه باختری، نوار غزه، صحرای سینا و بلندی‌های جولان را تصرف کند. خط سبز مسئول تعیین مرز بین اسرائیل و سرزمین‌های اشغال شده توسط آن شد، که به آن‌ها سرزمین‌های تحت مناقشه نیز گفته می‌شد. اگرچه اسرائیل دامنه تسلط خود را به شرق اورشلیم و بلندی‌های جولان نیز گسترش داده بود. صحرای سینا پس از امضاء قرارداد صلح بین مصر و اسرائیل به کشور مصر بازپس داده شد. میشل بارنیه
Minister of Foreign Affairs 2004–2005 ملی‌گرایی الجزایری
بحران‌های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی رو به افزایش در الجزایر برای اولین بار منجر به شعله‌ور شدن و گر گرفتن جدایی‌های قدیمی و جدید در حال ظهور از جامعه اصلی و شرکت در اعتراض‌های سیاسی در خلال سال‌های ۱۹۳۳–۱۹۳۶ گردید. دولت با قوانین محدودکننده تر و سخت‌تر توانست نظم عمومی و امنیتی را برقرار سازد. در سال ۱۹۳۶، سوسیالیست فرانسوی لئون بلوم به عنوان نخست‌وزیر دولت جبهه خلق برگزیده شد. وی موریس فیولیت را به عنوان وزیر امور خارجه، منصوب نمود. اندیشمندان و اصلاح‌طلبان در گروه ستاره آفریقای شمالی مسالی حاج در ماه ژوئن ۱۹۳۶ دریافتند که موقعیت جدیدی در پاریس ایجاد شده‌است که از اقدامات آن‌ها پشتیبانی می‌کند، لذا با احتیاط کامل به اتحادیه پیوستند. نمایندگان این گروه‌ها و اعضای حزب کمونیست الجزایر در الجزیره در سال ۱۹۳۶، در اولین کنگره اصلاح طلبان مسلمان الجزایری شرکت کردند. در این کنگره یک منشور جامع تصویب گردید که خواستار لغو قوانینی بود که اجازه استثناسازی و ادغام سیاسی الجزایر و فرانسه را می‌داد، علاوه بر این خواستار حفظ وضعیت حقوقی و قانونی مسلمانانی بود که توانسته بودند تابعیت فرانسوی را بدست بیاورند شدند، آن‌ها همچنین خواستار یکپارچه‌سازی بین آموزش و پرورش اروپا و دستگاه حکومتی، آزادی استفاده از زبان عربی در آموزش و پرورش و روزنامه‌نگاری، حقوق و دستمزد برابر در مقابل کار برابر، اصلاحات ارضی، ایجاد یک کالج انتخاباتی و انتخابات عمومی شدند. لوران فابیوس
لوران فابیوس (متولد ۲۰ اوت ۱۹۴۶ در پاریس)، سیاستمدار فرانسوی، وزیر امور خارجه سابق و نخست‌وزیر اسبق فرانسه است. دومنیک راب
در ۲۴ ژوئیه سال ۲۰۱۹، بوریس جانسون به جای جرمی هانت ، وزیر خارجه رهاب را منصوب کرد و عنوان اضافی وزیر اول امور خارجه را به وی واگذار کرد. رهاب هنگام ورود به وزارت امور خارجه، گفت: «من در این زمان بسیار متواضع هستم که این نقش را بر عهده بگیرم و از فرصت‌های پیش رو هیجان زده می‌شوم.» بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه
کابینه ویلل در سال ۱۸۲۷ زیر فشار آزادیخواهان ناچار به کناره‌گیری شد. جانشینش ویکونت دو مارتنیاک کوشید تا راه میانه‌روی را پیش بگیرد ولی در ۱۸۲۹ شارل شاهزاده ژول آرمان دو پولینیاک تندرو را به جای او به نخست‌وزیری منصوب کرد. پولینیک الجزایر را مستعمره فرانسه نمود. سیاست‌های او در بازداشت آزادی مطبوعات و نیز محدودیت‌های حق رأی مردمان به انقلاب ژوئیه انجامید؛ ولی به هر روی دلیل اصلی ناکامی او را نداشتن همراهی سرمایه‌داران و کارگران با او دانسته‌اند. نصرالله مشیرالدوله
مشیرالدوله از ۱۳۱۲ وزیر لشکر شد و در ربیع‌الثانی ۱۳۱۷ با فوت وزیر خارجه محسن خان مشیرالدوله، وزارت خارجه و لقب مشیرالدوله را به او سپردند. او در زمان انقلاب مشروطه نقش میانجی را بر عهده گرفته بود و با عزل عین‌الدوله از نخست‌وزیری در ۷ جمادی‌الثانی و انتخاب او در ۱۰ جمادی‌الثانی ۱۳۲۴ به صدراعظمی، تحصن مشروطه‌خواهان در سفارت انگلستان پایان گرفت. سرگئی لاوروف
در نهم مارس ۲۰۰۴، ولادیمیر پوتین لاوروف را به مقام وزارت امور خارجه منصوب کرد. رمون بار
رمون بار پیش از نخست‌وزیری در فاصله سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۲ وزیر صنایع در زمان ریاست جمهوری شارل دوگل بود. وی همچنین در سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۳ به عنوان کمیسر اقتصادی اتحادیه اروپا فعالیت می‌کرد. ژان-داوید لویت
او پس از چند دوره سفارت در سازمان ملل و ایالات متحده در ۲۰۰۷ به عنوان مشاور دیپلماتیک و شرپای جمهور، نیکلا سارکوزی و رئیس شورای امنیت ملی آینده اعلام شد. ذات و حوزه مسئولیت او مشخص نبود. گرچه برخی گفته‌اند برنار کوشنر وزیر امور خارجه را در سایه قرار نخواهد داد، از او به عنوان «وزیر امور خارجه حقیقی» عموماً یاد می‌شد. نامه‌های خارجی محمود احمدی‌نژاد
پس از یک وقفه یکساله در ارسال نامه‌ها، در آبان ماه ۱۳۸۶ (نوامبر ۲۰۰۷) خبر ارسال نامه به نیکلای سارکوزی رئیس‌جمهور اخیر فرانسه از سوی روزنامه لوموند به نقل از سخنگوی الیزه منتشر شد. این دومین نامه رئیس‌جمهوری ایران به کاخ الیزه بود، نامه قبلی برای ژاک شیراک ارسال شده بود. وزارت امور خارجه فرانسه
امور خارجی فرانسه در طول تاریخ در عناوین مختلفی بوده، ولی در انقلاب سال ۱۷۹۱ وزارت امور خارجه رسماً ایجاد می‌شود. مارین لو پن
او در ۲۰۱۰، کاندید رهبری جبهه ملی فرانسه شد که در ۵ اکتبر ۱۹۷۲ توسط ژان-ماری لو پن بنیان گذاشته شد. او در کنگره جبهه ملی در تور، اندرولووار موفق شد جانشین ژان-ماری لو پن بشود. او در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۱، با ۶۷٫۶۵٪ (۱۱٬۵۴۶ رای) به عنوان دومین رئیس جبهه ملی برگزیده شد. عبدالغفور روان فرهادی
در زمان صدارت محمدهاشم میوندوال وظیفه منشی مجلس عالی وزرا را بر علاوه خدمت در وزارت امور خارجه متکفل گردید؛ و این هر دو وظیفه در عهد صدارت نوراحمد اعتمادی نیز ادامه پیدا کرد. در سال ۱۹۷۲ به حیث سفیر افغانستان در پاریس مقرر شد، اما چند ماه بعد از کودتای سرطان ۱۳۵۲ از وظیفه معزول گردید. میشل بارنیه
Minister of European Affairs 1995–1997 ژاک شیراک
وی از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ و از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ نخست‌وزیر فرانسه (شیراک تنها کسی است که در جمهوری پنجم فرانسه دو بار به پست نخست‌وزیری رسیده‌است) و از ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۵ شهردار پاریس بوده‌است. ژاک شیراک در روز ۱۱ مارس ۲۰۰۷ اعلام کرد که در رقابت برای رسیدن به سومین دوره ریاست‌جمهوری شرکت نخواهد کرد. نیمه شب ۱۶ مه ۲۰۰۷ وی سمت خود را به نیکلا سارکوزی واگذار کرد. شیراک در آن انتخابات از سارکوزی پشتیبانی کرده بود.