بمب های هسته ای چگونه کار می کنند؟
بمب هیدروژنی
برای انجام عمل پیوند باید هسته دو اتم به شدت به یکدیگر برخورد نموده، تا با هم پیوند خورده و در هم ذوب شوند. اما دافعه الکترواستاتیکی بین دو هسته، مانع بزرگی در این راه محسوب می‌شود و در فواصل بینهایت نزدیک این دافعه فوق‌العاده زیاد است. بنابراین بایستی به هسته‌ها آنقدر سرعت داد که از این مانع عبور نمایند. می‌دانیم که سرعت ذرات در هر گازی بستگی به درجه حرارت آن گاز دارد. پس کافی است درجه حرارت را آنقدر بالا ببریم تا سرعت لازم برای عبور از این مانع به‌دست آید. درجه حرارت لازم برای این کار چندین میلیون درجه سلسیوس است و چنین حرارتی در کره زمین وجود ندارد. اما اگر یک بمب اتمی در وسط توده‌ای از هسته‌های سبک منفجر شود، حرارت فوق العاده‌ای که از انفجار بمب حاصل می‌شود، حرارت هسته‌های سبک را به قدری بالا می‌برد که پیوند آن‌ها را امکان‌پذیر سازد. این موضوع اساس ساختمان بمب حرارتی و هسته‌ای (ترمونوکلئور) است.همانطوری که در کبریت عادی برای آتش گرفتن ابتدا گوگرد موجود در آن بر اثر مالش محترق می‌شود و آنگاه باروت را روشن می‌سازد، در بمبهای (حرارتی و هسته‌ای) نیز ابتدا یک بمب اتمی معمولی منفجر می‌شود و در نتیجه انفجار توده‌ای از اجسام سبک را به حرارت فوق‌العاده‌ای می‌رساند، به‌طوری که هسته‌های آن‌ها به هم می‌پیوندند و آنگاه انفجار مهیب‌تری انجام می‌گیرد.بعد از انفجار یک بمب اتمی معمولی، عمل سرد شدن به سرعت انجام می‌گیرد. بنابراین، باید فعل و انفعالاتی را در نظر گرفت که در آن‌ها عمل پیوند به سرعت انجام گیرد. اگر یک بمب اتمی را در مخلوطی از دوتریوم و تریتیوم محصور کرده و مجموعه را در یک محفظه با مقاومت مکانیکی زیاد قرار دهیم، پس از انفجار بمب هسته‌ای، محیط مساعدی برای یک فعل و انفعال ترمونوکلئور (فعل و انفعال هسته‌ای گرمازا) به‌وجود می‌آید و در اثر آن عمل پیوند هسته‌ها انجام شده و هلیوم به‌وجود می‌آید.در نتیجه این فعل و انفعال، حدود هفده میلیون الکترون ولت، انرژی آزاد می‌شود. این میزان انرژِی نسبت به واحد وزن ماده قابل انفجار، در حدود چهار برابر انرژی است که از شکسته شدن اورانیوم حاصل می‌شود. به عبارت دیگر در موقع پیوند هسته‌های دوتریم و تریتیوم، انرژی بیشتر بر واحد جرم نسبت به شکافته شدن هسته‌های اورانیوم رها می‌شود.
راهبرد هسته‌ای
با وجود اینکه سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی به عنوان جزئی از نیروهای بازدارنده هسته‌ای محسوب نمی‌شوند، قدرت‌های هسته‌ای در طی جنگ سرد اقدام به استقرار تعداد زیادی از این گونه سلاح‌ها کردند. این گونه سلاح‌ها قابلیت حمل توسط تقریباً تمامی حامل‌های سلاح‌های متعارف بزرگ را دارند. عملیات بودای خندان
عملیات بودای خندان (به انگلیسی: Operation Smiling Buddha) نام رمز اختصاصی اولین آزمایش موفقیت‌آمیز بمب هسته ای هند در ۱۸ مه ۱۹۷۴ است. این بمب در پایگاه ارتش هند، قلعه پوخران در راجستان، تحت نظارت چند ژنرال بلندپایه ارتش هند منفجر شد. کنستانتین تسیولکوفسکی
حرکت یک موشک مبتنی بر قانون سوم نیوتون است. طبق این قانون برای هر نیرویی که بر یک جسم معین وارد می‌شود، نیروی دیگری به همان مقدار اما در جهت مخالف به جرم دیگری اثر می‌کند. در مورد موشک، این «جرم دیگر» همان سوخت موشک است. از این رو سوخت موشک را «جرم واکنشی» (Reaction Mass) نیز می‌نامند. تسیولکوفسکی در واقع ایدهٔ وسیلهٔ نقلیه‌ای را در ذهن پروراند که جرم واکنشی خود را هم حمل می‌کند. این وسیله همان موشک است. طرز کار موشک اینچنین است که از یک انتهای آن مدام مواد خروجی به بیرون رانده می‌شود و در نتیجه خودش در جهت مخالف حرکت می‌کند. مادهٔ خروجی معمولاً با سرعت ثابت (formula_1) نسبت به موشک، از آن خارج می‌شود. بدون در نظر گرفتن نیروهای خارجی، در نتیجهٔ خروج مقدار معینی سوخت از موشک، سرعت آن به صورت زیر تغییر می‌کند: بمب هدایت‌شونده
بمب هدایت شونده یا بمب هوشمند یا بمب هدایت دقیق بمبی است که پس از پرتاب کنترل شده تا دقیقا به یک هدف خاص برخورد نماید تا از خسارت دیدن نقاط و چیزهای دیگری به غیر از هدف جلوگیری شود. جنگ هسته‌ای
احتمال استفاده از سلاح‌های هسته‌ای در جنگ معمولاً به دو زیر گروه تقسیم می‌شود که هریک دارای تأثیرات متفاوتی است و به طور بالقوه جنگ با گونه‌ای متفاوت از تسلیحات هسته‌ای انجام می‌گیرد. نیروی هسته‌ای قوی
همانند نیروی الکترومغناطیسی و نیروی هسته‌ای ضعیف، این نیرو نیز توسط تبادل بوزون‌ها انجام می‌گیرد (یا توجیه می‌شود) که در اینجا، ذّرهٔ تبادل شده گلئون نام دارد. گلوئون‌ها از ۸ نوع مختلف هستند که دارای بار رنگی می‌باشند و آن را بین کوارک‌ها انتقال می‌دهند. بمب هیدروژنی
نخستین آزمایش این نوع بمب در سال ۱۹۵۲ توسط ایالات متحده آمریکا انجام شد. یک سال بعد اتحاد جماهیر شوروی نیز این بمب را ساخت و در سال‌های بعد بریتانیا، فرانسه و چین نیز به تولید و آزمایش آن اقدام کردند. امروزه تقریباً تمام بمب‌های هسته‌ای این پنج کشور که در حالت عملیاتی و فعال قرار دارد از این نوع است. بمب جی‌بی‌یو-۴۳/بی
«مادر همه بمب‌ها» طوری طراحی شده که برای وارد کردن بیشترین فشار، قبل از برخورد با زمین منفجر شود تا به گفته طراحانش بیشترین ضربه را به زمین وارد کند. حدود ۸۲۰۰ کیلوگرم ماده منفجره مخصوص داخل این بمب، دایره‌ای به شعاع ۱۵۰ متر را منفجر می‌کند. دیوارهٔ آلومینیومی نازک این بمب مشخصا برای افزایش شعاع انفجار بمب طراحی شده‌است. این بمب سنگر شکن برای تخریب تونل‌ها و تأسیسات زیرزمینی طراحی شده و برای استفاده در جنگ عراق ساخته شده بود. این بمب نوعی بمب حرارتی است. این نوع بمب‌ها در دو مرحله منفجر می‌شوند. یک انفجار کوچک ابری از مواد منفجره ایجاد می‌کند که بعد انفجار این ابر، انفجاری عظیم و موجی با فشار خردکننده تولید می‌کند. بمباران آتش‌زا
بمباران آتش‌زا () یک روش استفاده از بمب است که برای آسیب رساندن به یک هدف، به‌طور کلی یک منطقه شهری، از طریق استفاده از آتش، ناشی از تسلیحات آتش‌زا، به جای اثر انفجار بمب‌های بزرگ، طراحی شده‌است. مأموریت: غیرممکن – فال‌اوت
گروه متوجه می‌شوند که لین و واکر قصد دارند دو بمب هسته‌ای باقیمانده را در یک اردوگاه پزشکی بر فراز یخچال سیاچن منفجر کنند و منابع آب هند، پاکستان و چین را آلوده کنند تا از این طریق یک سوم جمعیت جهان را درگیر کرده و آن را دچار هرج‌ومرج کنند که حوّاریون معتقدند انجام این کار منجر به پیدایش نظم نوین جهانی می‌شود. از آنجایی که بمب‌ها با یک کلید ایمنی به یکدیگر متصل شده‌اند، هر گونه تلاش برای خنثی سازی یک بمب، چاشنی بمب دیگر را به‌طور خودکار فعال می‌کند. مداخله نظامی در یمن به رهبری عربستان سعودی
Thomas Wictor یک تحلیلگر نظامی در مقاله‌ای نوشت که برخی فیلم‌های منتشر شده از حملات هوایی عربستان به یمن حاکی از آن است که عربستان با کمک اسراییل در جریان این حملات این پایگاه موشکی را که بوسیله بمب‌های MOP مورد حمله قرار داده‌است. این بمب‌ها در طی یک دهه اخیر بارها در رسانه‌ها به‌عنوان تهدید بالقوه آمریکا و اسراییل برای مراکز تولید انرژی هسته‌ای ایران، به‌ویژه مرکز فردو که در زیر کوه ساخته شده‌است مطرح شده بود. اسراییل پی در پی خواستار دریافت این بمب‌ها از آمریکا بود که با موافقت آمریکا مواجه نشد. کارشناسان پیش از این بارها اعلام کرده بودند که حمله احتمالی اسراییل به مراکز تولید انرژی هسته‌ای ایران به دلیل پراکندگی این مراکز، بزرگی ایران و ساخته شدن پایگاه فردو در ژرفای کوه‌ها بدون کاربرد بمب‌های سنگر شکن تقویت شده آمریکایی ناممکن است. به گفته این تحلیل گر، اسراییلی‌ها توانسته‌اند جایگزینی برای بمب‌های سنگر شکن ساخت آمریکا پیدا کنند و احتمالاً نخستین آزمایش آن را با کمک عربستان در حمله به یمن انجام دهند. اسراییلی‌ها به گفته این تحلیل گر، تانکر یک بویینگ ۷۴۷ را به بمب سنگر شکن تبدیل کرده‌اند. به اعتقاد وی این آزمایش یک هشدار به ایران از سوی اسراییل بوده‌است. به جز اسراییل، عربستان سعودی نیز از درخواست کنندگان اخیر بمب‌های سنگر شکن اسراییلی بود. یک مقام آمریکایی در سال ۲۰۱۵ گفته بود که آمریکا در حال بررسی احتمال فروش بمب‌های GBU-28 bunker buster bombs به اسراییل است. گرچه برخی کارشناسان گفته‌اند حتی در صورت خرید، نیروی هوایی عربستان یا اسراییل توان حمل این بمب‌های ۳۰ هزار پوندی (حدود ۱۴ تن) را برای حمله به ایران ندارند. بمب آتشفشانی
بمب‌های آتشفشانی به این اسم شناخته شده‌اند که در بعضی موارد به دلیل سرد شدن ناگهانی گازهای داخلی خود منفجر می‌شوند، اما بر خلاف برخی از ادعاهایی که در فرهنگ عامه وجود دارد بمب‌های آتشفشانی به ندرت منفجر می‌شوند و اغلب بیشترین آسیب آن‌ها همان برخورد آن‌ها با زمین یا انسان‌ها است. انفجار بمب‌های آتشفشانی اغلب در بخش bread–crust زمین مشاهده شده‌است. انفجارهای هسته‌ای صلح‌آمیز
برنامه شوروی چند سال پس از تلاش های ایالات متحده آغاز شد. در برنامه شوروی، بسیاری از نسخه های قبلی که در برنامهٔ اقتصاد ملی بکار برده شده بود؛ دوباره مورد بررسی قرار گرفت. اما برنامه اخیر، گسترده تر بود و در نهایت ۲۳۹ انفجار هسته ای انجام گرفت. در برخی از این آزمایش ها، مواد رادیو اکتیو نیز در طبیعت آزاد شد . از جمله انتشار قابل توجهی پلوتونیوم در آبهای زیرزمینی و آلودگی منطقه ای نزدیک رودخانه ولگا را میتوان نام برد. بخش عمده ای از برنامه در دهه های ۱۹۷۰ و ۸۰ استفاده از بمب های بسیار کوچک برای تولید امواج شوک با هدف اندازه گیری لرزش بود . به عنوان بخشی از این آزمایش ها ، دو بمب با موفقیت، برای مسدود کردن فوران چاه های نفت استفاده شد. این برنامه رسماً در سال ۱۹۸۸ به پایان رسید. نیروگاه هسته‌ای
در سال ۱۹۳۸ زمانی‌که شیمیدان آلمانی اتو هان و فریتس اشتراسمان فیزیکدان اتریشی لیزه میتنر و اتو روبرت فریش در حال آزمایش بر روی اورانیوم بمباران شده بودند متوجه شدند که نوترون شلیک شده می‌تواند نتیجه‌ای باورنکردنی داشته باشد و هسته اورانیوم را به دو یا چند قسمت تقسیم کند. بعدها دانشمندان زیادی (و در صدر آن‌ها لیو زیلارد) دریافتند که پخش تعدادی نوترون در فضا هنگام یک شکافت هسته‌ای می‌تواند واکنشی زنجیره‌ای را از این قابلیت به وجود آورد. این کشف دانشمندان را در برخی کشورها (از جمله ایالات متحده، انگلستان، فرانسه، آلمان و اتحاد جماهیر شوروی) بر آن داشت تا از دولت‌های خود برای ادامه پژوهش‌ها در این زمینه درخواست پشتیبانی مالی کنند. انرژی هسته‌ای
انرژی هسته‌ای عبارت است از بهره گیری از فرایند های هسته ای حرارت زا برای پدیدآوری گرما و الکتریسیته ی مفید. این واژه شامل شکافت هسته‌ای، پرتوزایی و همجوشی هسته‌ای می‌باشد. امروزه، شکافت هسته‌ای عناصر دستهٔ آکتینیدها در جدول تناوبی بیشتر انرژی هسته‌ای مورد نیاز بشر را با استفاده از فرایندهای پرتوزایی تولید می‌کند، که در درجهٔ اول به شکل انرژی زمین گرمایی و مولد گرما-الکتریکی ایزوتوپی نیاز انسان را برطرف می‌سازد. نیروگاه‌های هسته‌ای، جدا از سهمی که در فراهم سازی رآکتورهای شکافت هسته‌ای نیروهای دریایی دارند، حدود ۵٫۷ درصد انرژی جهان و ۱۳ درصد الکتریسیته جهان را در سال ۲۰۱۲ تأمین می‌کردند. در سال ۲۰۱۳، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی گزارش داد که ۴۳۷ رآکتور هسته‌ای فعال در ۳۱ کشور وجود دارد اگرچه تمام رآکتورها الکتریسیته تولید نمی‌کنند. به علاوه، کم و بیش ۱۴۰ کشتی دریایی وجود دارد که با استفاده از حدوداً ۱۸۰ رآکتور، نیرو محرکهٔ هسته‌ای آنان را تأمین می‌کنند. پس از ۲۰۱۳، رسیدن به افزوده خالص انرژی به وسیلهٔ همجوشی هسته‌ای پایدار، به استثنای منابع انرژی همجوشی مانند خورشید، فضایی مداومی برای تحقیقات فیزیکی و مهندسی ایجاد کرده‌است. انرژی هسته‌ای نوعی انرژی است که توسط واپاشی هسته‌ای، شکافت هسته‌ای، یا گداخت هسته‌ای تولید شده و اساس آن را می‌توان با معادلهٔ "ΔE" = "Δm.c"² توصیف کرد. بمب هوایی
بمب هوایی () نوعی سلاح انفجاری یا تسلیحات آتش‌زا است، که برای حرکت در هوا (جو زمین) در یک مسیر پرواز قابل پیش‌بینی، طراحی شده‌است. مهندسان اغلب چنین بمب‌هایی را برای پرتاب از هواگردها طراحی و تولید می‌کنند. عملیات استفاده از بمب‌های هوایی را بمباران هوایی می‌نامند. جنگ‌افزار هسته‌ای
جنگ‌افزار هسته‌ای یا سلاح هسته‌ای گونه‌ای سلاح انفجاری است که در آن از انرژی حاصل از شکافت یا گداخت هسته‌ای برای تخریب و کشتار استفاده می‌شود. بمب نوترونی
سلاح استراتژیک برای نیروهای پدافندی هدف بمب‌های نوترونی تاکتیکی در درجه اول کشتن سربازانی است که به وسیله زره محافظت می‌شوند. ادوات زرهی به شدت در مقابل انفجار و گرمای حاصل از سلاح‌های هسته‌ای مقاومند، بنابراین برد مؤثر سلاح اتمی در مقابل تانک بر اساس محدوده کشندگی تشعشع تعیین می‌شود، اگرچه زره می‌تواند این برد را کاهش دهد. بمب‌های نوترونی با تابش مقادیر زیاد تشعشع کشنده باعث افزایش قدرت کلاهک اتمی علیه اهداف زرهی می‌شوند. بمب‌های نوترونی برای حفاظت از سیلوهای موشک‌های قاره‌پیمای آمریکا علیه کلاهک‌های پرتاب شده از سوی شوروی توسعه داده شدند. این بمب‌ها می‌توانستند به وسیله شار نوترونی قوی به ترکیبات هسته‌ای کلاهک آسیب بزنند. جنگ‌افزار هسته‌ای
این اشعه مانند امواج رادیویی دارای برد بسیار زیادی می‌باشد، قدرت نفوذ و تخریب این اشعه بسیار زیاد است. یک لایه ۱۵سانتیمتری بتن یا یک لایه ۲۰ سانتیمتری خاک فقط نیمی از این اشعه را می‌گیرد و همان نیمی دیگر اثرات زیانبار خود را بر جای می‌گذارد. کمربند انفجاری
کمربند انفجاری یا جلیقهٔ انفجاری یک سلاح تهاجمی است که در خلال حمله به‌وسیلهٔ آن، خود فردِ ضارب نیز کشته می‌شود. فردی را که به این وسیله اقدام به حمله می‌کند عامل انتحاری می‌نامند. روش حمله عبارت است از به تن کردن یک جلیقهٔ مملو از مواد منفجره یا بمب‌های لوله‌ای که بوسیلهٔ یک شستی فشاری یا کنترل از راه دور، امکان انفجار آن فراهم می‌شود. همچنین، برای وسیع‌تر کردن تلفات حاصل از این حمله، معمولاً اجسام تیز و بُرنده نظیر میخ، خرده‌شیشه، پیچ و مهره و ساچمه نیز در نزد مواد منفجره استفاده می‌کنند. بتن
دانه‌های فولاد با گیرش پرتوهای اتمی، از نشت آنها به محیط زیست پیرامون جلوگیری می‌نماید. آسیب دیدن بتن سنگین سبب آلودگی هسته‌ای می‌گردد، که این رخداد در نیروگاه هسته‌ای فوکوشیما در ژاپن و در پی بروز زمین لرزه و سونامی پیش‌آمد. واپاشی هسته‌ای
واپاشی هسته‌ای (فروپاشی هسته‌ای) به مجموعه فرایندهای مختلفی گفته می‌شود که در هستهٔ اتم‌های ناپایدار پرتوزا رخ می‌دهد و پرتوهایی تولید می‌کنند که به آن‌ها پرتوهای رادیواکتیو می‌گویند. در اثر واپاشی هسته‌ای پس از یک زمان تصادفی، هسته‌های بزرگ به هسته‌های کوچکتر و معمولاً پایدارتر تجزیه می‌شوند و ماده اولیه به تدریج از بین می‌رود. البته جرم مواد جدید تنها به میزان اندکی کمتر از ماده اولیه خواهد بود و انرژی آزاد می‌شود. گاهی این انرژی را می‌توان به صورت نیروی هسته‌ای مهار کرد یا می‌تواند به‌وسیله آلودگی پرتوزایی در زیست بوم رها شود که بسیار مخاطره آمیز خواهد بود. این فرایند یک پیشامد است، یعنی نمی‌توان زمان دقیق واپاشی یک اتم مشخص را پیش‌بینی کرد، البته نیمه‌عمر آن قابل تعیین است. آلایش هسته‌ای
دفن این زباله‌ها که تا هزاران سال به شدت پرتوزا و کشنده هستند تابع مقررات بسیار سخت و بسیار پیچیده‌ای است. آن‌ها عموماً به صورت ذرات ریز در آمده و با شیشه مذاب مخلوط می‌شوند. سپس در یک بشکه قطور فولادی بسته‌بندی شده و آن‌ها نیز به نوبه خود در لایه‌های ضد پوسیدگی و ضد نفوذ قرار می‌گیرند. حمل این مواد با اسکورت‌های ویژه امنیتی پلیس و حتی ارتش همراه است. زیرا چنانچه این مواد بدست تروریستها بیفتد می‌تواند فاجعه به بار آورد و حتی زندگی روی کره زمین را مختل کند. کافی است یکی از این بسته‌ها پوسیده شده و وارد طبیعت گردد. ممکن است آبزیان را آلوده نماید. در نتیجه پرندگان و در مرحله بعد گوشت‌خواران را نیز آلوده می‌کند. مرحله بعد آب‌های کره زمین است و در نتیجه نابودی. پدر همه بمب‌ها
این بمب روسی نخستین بار توسط هواپیمای توپولف تی یو-۱۶۰ در محل آزمایش رها شد. این بمب از لحاظ اندازه و وزن از بمب MOAB آمریکایی کوچک‌تر است، اما به دلیل استفاده از نانوفناوری در ساخت آن و با توجه به حرارتی که در زمان منفجر شدن در مرکز انفجار تولید می‌شود قدرت آن بسیار بیشتر از بمب‌های آمریکایی است. وزارت دفاع روسیه اعلام کرد این طرح نظامی هیچ‌کدام از توافقات بین‌المللی را نقض نمی‌کند و به ایجاد رقابت تسلیحاتی تازه‌ای در جهان منجر نخواهد شد. بمب روسیه حاوی ۷۱۰۰ کیلوگرم ماده منفجره قوی است، در حالی که بمب آمریکا ۸۲۰۰ کیلوگرم ماده منفجره دارد. بمب آمریکا معادل ۱۱ تن تی.ان. تی است در حالی که بمب روسیه معادل ۴۴ تن از این ماده منفجره می‌باشد. همچنین شعاع انفجار بمب روسیه معادل ۳۰۰ متر و دو برابر شعاع انفجار بمب آمریکا است. این بمب روسی در ابتدا توده‌ای از مواد آتش‌زا در شعاع انفجاری خود ایجاد می‌کند که با اکسیژن موجود در جو مخلوط می‌شود. سپس این توده آتش می‌گیرد. به طوری که تمام منطقه آتش گرفته شده را نابود می‌کند. واکنش انفجار در این نوع بمب نیز همانند سایر مواد منفجرهٔ غیر اتمی واکنشی در حد مولکولی می‌باشد در حالی که در بمب‌های اتمی ساختار اتم و هسته عوض می‌گردد. پدر همه بمب‌ها با قدرتی معادل انفجار ۴۴ تن تی ان تی با وجود قدرت بسیار بالایش هرگز قابل قیاس با بمب هسته ای که در هیروشیما با نام پسر کوچک به کار رفت نمی‌باشد. بمب هسته ای پسر کوچک دارای قدرت انفجاری معادل ۱۶۰۰۰ تن تی ان تی بوده‌است. عموماً این نوع از بمب‌ها به عنوان سنگرشکن جهت نابودی مناطق حساس دشمن که با بتن مسلح محافظت می‌شوند و سایر بمب‌ها توانایی نفوذ ندارند استفاده می‌شوند. بمب هیدروژنی
در این نوع بمب، با ایجاد یک انفجار اورانیومی یا پلوتونیومی، دمایی معادل چندین میلیون درجه سلسیوس ایجاد می‌شود. ایزوتوپ‌های هیدروژنی که در بمب به کار رفته‌اند، تحت این شرایط با یکدیگر جوش می‌خورند و به هلیم تبدیل می‌شوند و در این همجوشی، انرژی بسیار زیادی را آزاد می‌سازند. بنابراین در این نوع بمب، ترکیبی از شکاف هسته‌ای و همجوشی هسته‌ای به کار رفته‌است. بمب اتمی نسبتاً کوچکی که شهر ژاپنی هیروشیما را نابود کرد، قدرت انفجاری معادل ۲۰۰۰۰ تن تی‌ان‌تی، که یک مادهٔ انفجاری عادی امروزی است، داشت. در مقابل، بزرگترین بمب هیدروژنی‌ای که تاکنون برای آزمایش، منفجر شده، معادل ۵۰ مگاتن تی‌ان‌تی قدرت انفجاری داشته‌است. نام این بمب بمب تزار بود که اتحاد جماهیر شوروی آن را در سال ۱۹۶۱ آزمایش کرد. این قدرت انفجاری ۲۵۰۰ برابر قدرت انفجاری بمب هیروشیماست. بویس مک دانیل
در جنگ جهانی دوم ، بویس مک دانیل از تخصص الکترونیک خود برای کمک به تولید سیکلوترونهایی که برای جداسازی ایزوتوپهای اورانیوم استفاده می شوند ، استفاده کرد. همچنین گفته می شود که او قبل از منفجر شدن آن در آزمایش ، بررسی نهایی اولین بمب اتم را انجام داده است. پیمان منع جنگ‌افزار هسته‌ای
پیمان منع جنگ‌افزارهای هسته‌ای یک توافق الزام‌آور بین‌المللی است تا از جنگ‌افزار هسته‌ای جلوگیری کند. جنگ‌افزارهای هسته‌ای برخلاف جنگ‌افزار شیمیایی، جنگ‌افزار بیولوژیک، مین ضد نفر و بمب خوشه‌ای تا پیش از این فاقد یک پیمان منع‌کننده بوده‌است و پیمان‌نامه منع گسترش جنگ‌افزارهای هسته‌ای (NPT) فقط یک محدودیت نسبی اعمال می‌کرد. شکافت هسته‌ای
در سلاح‌های هسته‌ای واکنش زنجیره‌ای بدون کنترل ادامه می‌یابد تا بیش‌ترین انرژی ممکن در لحظه تولید شود. طی این واکنش زنجیره‌ای که در طی چند میلیونیم ثانیه رخ می‌دهد تعداد رویداد شکافت هسته‌ای به سرعت افزایش می‌یابد. در راکتورهای هسته‌ای سرعت نوترون‌ها را با استفاده از مواد کند کننده کاهش می‌دهند تا واکنش زنجیره‌ای کنترل شود. پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد
در پاسخ به فشار اروپایی‌ها برای رویارویی با اِر. اِس. د-پیونِیر، وزیران دفاع کشورهای غربی در ۱۲ دسامبر ۱۹۷۹ (میلادی) در نشستی در بروکسل، به تصمیم دو طرفه ناتو رسیدند. وزیران دفاع گفتند که کشورهای عضو پیمان ورشو توانایی زیاد و در حال گسترشی در سامانه‌های هسته‌ای دارند که مستقیماً اروپای باختری را تهدید می‌کند. برای همین، باید سامانه‌ای با دقت بالا، توانایی جابجایی، و برد بیشتر ساخته شود. همچنین وزیران دفاع، تغییر وضعیت خود را به موضع‌گیری بمب‌افکن‌های راهبردی توپولف-۲۲ ام نسبت دادند که گمان می‌رفت توانایی بسیار بیشتری از نمونه‌های پیشین خود داشته باشند. به علاوه، وزیران دفاع نگرانی خود را از دستیابی شوروی به موشک‌های هسته‌ای دوربُرد با فناوری بهتر از ناتو و ظرفیت بسیار بیشتر موشک‌های هسته‌ای کوتاه‌برد ناتو ابراز کردند. برای حل این مشکل، وزیران دفاع، دو سیاست همزمان را دنبال کردند. هزار جبهه حمله با ۷٬۴۰۰ کلاهک هسته‌ای از اروپا و آمریکا برچیده می‌شدند و از سوی دیگر، گفتگوها دو جانبه‌ای با شوروی برای محدودسازی توان جنگ هسته‌ای انجام می‌شد. در صورت شکست این گفتگوها، اعضای ناتو، توان موشک‌های هسته‌ای دوربُرد و میان‌بُرد خود را با جایگزینی موشک‌های پیشرفته، به‌روز می‌کردند. این جایگزینی به صورت پرشینگ ۱آ با ۱۰۸ سکوی پرتاب پرشینگ ۲ در آلمان غربی و برپایی ۴۶۴ موشک کروز زمینی بی‌جی‌ام-۱۰۹جی در بلژیک، ایتالیا، و بریتانیا از دسامبر ۱۹۸۳ (میلادی) انجام می‌شد. بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی
بمب اتمی اول به نام پسر کوچک توسط یک هواپیمای بمب افکن بوئینگ بی-۲۹ به نام انولا گی روی هیروشیما انداخته شد. برای تأثیر تخریبی بیشتر، بمب به نحوی تنظیم شده بود که ۵۷۶ متر بالای سطح زمین منفجر شود. انرژی تولید شده توسط این بمب برابر بود با انرژی حاصل از ۱۶ هزار تن تی‌ان‌تی. فعل و انفعالات اتمی در مرکز این بمب باعث گرمایی حدود چندین میلیون درجه سانتیگراد شد. این گرمای عظیم هر چیزی را تا شعاع یک و نیم کیلومتری مرکز اصابت بمب به‌طور کلی ذوب کرد. مردمی که از دور دست انفجار «پسر کوچک» را در آسمان هیروشیما مشاهده کردند می‌گفتند که خورشید دیگری را در آسمان دیده‌اند. بمب چندمنظوره
بمب‌های چند منظوره می‌توانند با انواع فیوزها و دم‌های برای کاربردهای مختلف مجهز شوند. یکی از نمونه‌های بارز این فیوزها، فیوز دیزی کاتر است که آمریکایی‌ها در جنگ ویتنام به کار بردند. این فیوز سبب می‌شد به جای این که بمب در زمین و گل و لای فرو رود و از تأثیرش کاسته شود، با کوچکترین تماس(حتی با تماس با یک برگ) منفجر گردد. فار کرای (بازی ویدئویی)
بعد از آنکه وزارت دفاع داده‌های والریا را بررسی می‌کند، او و جک به پایگاه مردابی می‌روند، که در آنجا سرم تریجن‌ها را تولید می‌کنند و سلاح هسته‌ای را می‌دزدند تا آن را فعال کنند و گزینه‌ی شکست امن کریگر را از بین ببرند. جک با این کار موافق نیست، اما والریا به او اطمینان می‌دهد که این سلاح کوچک و تاکتیکی است و اگر از پایگاه خارج شوند، دیگر خطری نخواهد داشت. پیش از آنکه آن‌ها سلاح را بیابند، دویل به آن‌ها هشدار می‌دهد که ممکن است توسط تریجن‌ها آلوده شوند و بهتر است پیش از آنکه این اتفاق رخ دهد، پادزهر این سرم را به خودشان تزریق کنند. درون آزمایشگاه، دویل به آن‌ها دستور می‌دهد سرنگ‌هایی که درون یک جعبه‌ی قرمز رنگ که بر آن علامت مخاطرات زیستی درج شده را به خودشان تزریق کنند و آن‌ها نیز چنین کرده و سپس به مسلح کردن بمب می‌پردازند. این بمب درست پس از آن‌که جک و والریا از آزمایشگاه خارج می‌شوند و منفجر شده و باعث می‌شود تا آن‌ها از هوش بروند. چمدان اتمی
چمدان اتمی وسیله‌ای است که در آن داده‌های رمزی و سری لازم جهت صدور فرمان حمله با بکار گیری تسلیحات هسته‌ای کشورهای ایالات متحد آمریکا، فرانسه و روسیه، توسط رئیس جمهور نگهداری می‌شود. این وسیله «کمکی» طی بحران موشکی کوبا در دهه ۱۹۶۰ میلادی، بخاطر نگرانی رئیس جمهور آمریکا جان اف کندی در رابطه با توانایی نسبتاً مطلق صدور فرمان حمله، توسط رئیس ستاد مشترک سه قوا طراحی شد تا اولاً: رئیس جمهور مملکت هر زمان و بدون تلف شدن وقت بتواند فرمان حمله یا دفاع با تسلیحات هسته‌ای را صادر کند (بعلاوه یک نفر دوم که بیش از سه جانشین دارد) و دوما: امرای ارشد ارتش نتوانند سرخود عمل کرده و عامل جنگ هسته‌ای بشوند. در محافل آمریکایی این چمدان را «توپ فوتبال اتمی» یا «کیف مدرسه اضطراری رئیس جمهور» می‌نامند. جنگ‌افزار صوتی
بمب صوتی، بمبی است که از مواد منفجره کمتری نسبت به بمب‌های دیگر ساخته شده‌است و ویژگی‌اش ایجاد صدای زیاد است؛ ولی در فاصله کم می‌تواند کشنده باشد. کاربرد آن در ایجاد رعب و وحشت است. تا شعاع چند متری می‌تواند صدمات شدیدی به افراد وارد کرده و باعث ناشنوایی موقت یا دائم آنها شود. گاهی بمب صوتی باعث خونریزی داخلی شده و به قربانی صدمات شدیدی وارد می‌نماید. انفجارهای هسته‌ای صلح‌آمیز
به عنوان بخشی از تلاش های مداوم کنترل تسلیحات ، هر دو برنامه با توافق نامه های مختلف کنترل می شوند. برجسته ترین آنها معاهده انفجارهای هسته ای زیرزمینی برای اهداف صلح آمیز ۱۹۷۶ است. پیمان منع جامع آزمایش های هسته ای سال ۱۹۹۶ ، همه انفجارهای هسته ای را منع می کند ، صرف نظر از اینکه برای اهداف صلح آمیز باشد یا نه. از آن زمان این موضوع اغلب به عنوان روشی برای دفاع از سیاره در مقابل تعرضات ناشناس، بارها مطرح شده است . در پیمان انفجارهای هسته ای صلح آمیز، امضا کنندگان توافق کردند: هیچگونه انفجار هسته ای مجرد، با بازدهی بیش از ۱۵۰ کیلو تن، جنگ‌افزار هسته‌ای
بمب اتمی نام رایج سلاح انفجاری است که در آن‌ها از انرژی آزاد شده در فرایند شکافت هسته‌ای، یا گداخت هسته‌ای برای تخریب استفاده می‌شود. نخستین بمب اتمی که بمبی پلوتونیومی (از نوع شکافتی) بود در سال ۱۹۴۵م در جریان جنگ جهانی دوم در آمریکا ساخته و در شانزدهم ژوئیهٔ ۱۹۴۵م در صحرای آلاموگوردو در نیومکزیکوی آمریکا آزمایش شد. آمریکا تنها کشوری است که از بمب اتمی شکافتی اورانیومی در هیروشیما و بمب شکافتی پلوتونیومی در ناگاساکی استفاده نظامی‌کرده‌است. شوروی در سال ۱۹۴۹ دارای بمب اتمی شد. موافقت‌نامه هسته‌ای غیرنظامی هند–آمریکا
امضاءکنندگان معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان پی تی) امکان تبادل فناوری هسته‌ای غیرنظامی با یکدیگر و تأمین سوخت هسته‌ای به وسیله گروه تأمین هسته‌ای را در ازای نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر فعالیت‌های هسته‌ای آنان به دست می‌آورند. کشورهای پاکستان، اسرائیل و هند این معاهده را امضاء نکرده‌اند. دلیل این گروه از کشورها این موضوع می‌باشد که معاهده به صورت تبعیض‌آمیزی کشورهای جهان را به دو گروه «دارای سلاح هسته ای» و «بدون سلاح هسته ای» تقسیم می‌کند زیرا معاهده تنها به کشورهایی که پیش از سال ۱۹۶۷ آزمایش هسته‌ای انجام دادند اجازه حفظ امکانات هسته‌ای خود را داده‌است. پس از گسترش زرادخانه هسته‌ای چین، در سال ۱۹۷۴ هند نخستین آزمایش بمب هسته‌ای خود را انجام داد. این آزمایش «انفجار هسته‌ای صلح‌آمیز» نام‌گذاری شد زیرا دولت هند اگر چه این آزمایش را نظامی دانست ولی تنها هدف آن را بازداری از حمله کشورهای دیگر دانست. هند در مه ۱۹۹۸ ۵ آزمایش بمب اتمی دیگر انجام داد. پوشش هسته
پوشش هسته در رآکتورهای هسته‌ای، سیلندری از جنس فولاد زنگ نزن است که در اطراف هسته رآکتور تعبیه می‌شود تا سردکننده را به صورت درست در اطراف قلب رآکتور که واکنش هسته‌ای در آن رخ می‌دهد هدایت کند. این قسمت نخستین بار در سال ۱۹۷۰ میلادی در رآکتورهای هسته‌ای به کار گرفته شد. بمباران راهبردی
بمباران راهبردی یا بمباران استراتژیک نوعی راهبرد نظامی است؛ که درجنگهای تمام عیار با هدف شکست دادن کشور دشمن به‌وسیله از بین بردن توانایی اقتصادی و اراده مردم آن برای جنگ گرفته می‌شود. در این نوع بمباران با استفاده از بمب افکن‌های استراتژیک، موشک‌های دوربرد یا میان‌برد یا جنگنده بمب افکن‌های مجهز به سلاح اتمی به اهدافی که برای ظرفیت جنگی دشمن حیاتی هستند حمله می‌شود. بمب صوتی
بمب صوتی از مواد منفجره کمتری نسبت به بمب‌های دیگر ساخته شده‌است و ویژگی‌اش ایجاد صدای زیاد است؛ ولی در فاصله کم می‌تواند کشنده باشد. کاربرد آن در ایجاد رعب و وحشت است و می‌تواند صدمات جسمی و روحی هم به افراد وارد کند. تا شعاع چند متری می‌تواند صدمات شدیدی به افراد وارد کرده و باعث ناشنوایی موقت یا دائم آن‌ها شود. گاهی بمب صوتی باعث خونریزی داخلی شده و به قربانی صدمات شدیدی وارد می‌نماید. پسر کوچک
پسر کوچک یا پسرک اسم رمز جنگ‌افزار هسته‌ای است که در ۶ اوت ۱۹۴۵ به وسیلهٔ هواپیمای بوئینگ بی-۲۹ با نام انولا گی به خلبانی سرهنگ پل تیبت از اسکادران 339d نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در شهر هیروشیمای ژاپن انداخته شد. این بمب اولین مورد به‌کارگیری از سلاح‌های هسته‌ای در یک جنگ نظامی بود. بمب دوم با نام فت من سه روز بعد بر روی شهر ناگاساکی انداخته شد. بمب پستی
بمب نامه‌ای معمولاً طوری طراحی می‌شود تا بلافاصله در هنگام باز شدن منفجر شود، و هدف آن مجروح کردن یا کشتن گیرنده می‌باشد. (که ممکن است همان فردی نباشد بمب برای وی ارسال شده‌است). یک تهدید دیگر در بسته‌های پستی وجود پودرهای ناشناخته یا مواد شیمیایی است، همان‌طور که در حملات سال ۲۰۰۱ مورد استفاده قرار گرفت. آلایش هسته‌ای
اگر یک دولت افراطی یا یک گروه تروریستی بخشی از این مواد آلوده‌کننده و پرتوزا را به صورت بمب منفجر نماید می‌تواند باعث مرگ‌ومیر گسترده و اختلال در زندگی همه مردم جهان شود. بمب هدایت ناپذیر
بمب غیر هدایت شونده که به نام‌های بمب سقوط آزاد، بمب جاذبه‌ای ، بمب کودن یا بمب آهنی نیز شناخته می‌شود نوعی بمب متعارف است که فاقد سامانه هدایت بوده و در نتیجه صرفا مانند یک پرتابه بالستیک عمل می‌کند. آلایش هسته‌ای
دانشمندان و تکنسین‌های نیروگاه اتمی برای خارج کردن میله‌های سوختی از درون رآکتور و قراردادن آن‌ها در محفظه‌های بسیار محکم و غیرقابل نفوذ از ربات و دوربین مدار بسته استفاده می‌کنند. این میله‌های سوختی پس از مرحله سرد شدن (که ممکن است تا چند روز به‌درازا بکشد) به دقت در بسته‌های محکم و نفوذناپذیر قرار گرفته و سپس وارد یک کانتینر فولادی بسیار ضخیم و ضد زنگ و ضد ضربه می‌شوند. لنز انفجاری
لنز انفجاری یا عدسی انفجاری یک نوع خرج انفجاری بسیار خاص است که برای مثال در بمب هسته ای کاربرد دارد. در حالت کلی این وسیله از چند خرج انفجاری مختلف تشکیل شده‌است. این خرج‌ها با هدف کنترل شکل موج انفجار گذرنده از درونشان چیده می‌شوند. لنز انفجاری از لحاظ مفهومی کاری شبیه به لنزهای نوری که نور را متمرکز می‌کنند، انجام می‌دهد. خرج‌های انفجاری طوری انتخاب می‌شوند که سرعت‌های انفجاری مختلفی داشته باشند. جنگ‌افزار هسته‌ای
استفاده از سلاح‌های اتمی به دلیل اثرات و ویژگی‌های خاصی بوده که سایر جنگ‌افزارها چنین قابلیتی ندارند از جمله: پلوتونیم-۲۳۸
ریسک تهدیدهای هسته‌ای با پلوتونیم ۲۳۸ وجود ندارند. زیرا ویژگی‌هایی که باعث می‌شوند پلوتونیم ۲۳۸ برای سوخت باتری اتمی مناسب باشد، یعنی انرژی ویژه آن، موجب می‌شوند تا برای ساخت جنگ‌افزار هسته‌ای بدون کاربرد باشد. پلوتونیم ۲۳۸ قابلیت ایجاد شکافت زنجیره‌ای را ندارد. بخاطر نرخ بالای شکافت خودبخودی آن در مقایسه با پلوتونیوم ۲۳۹، وجود آن حتی به صورت یک ناخالصی باعث افزایش احتمال شروع زودرس واکنش زنجیره‌ای قبل از رسیدن به شرایط بهینه رخ قبل از انفجار می‌شود که کارایی شکافت خودبخودی را بسیار پایین می‌آورد. همچنین میزان زیاد پلوتونیم ۲۳۸ باعث تولید گرما خواهد شد که باید تا قبل از انفجار بمب دفع شود. به‌طور کلی پلوتونیم ۲۳۸ می‌تواند به عنوان مرحله سوم انفجار برای افزایش قدرت سلاح از نوع شکافت-گداخت-شکافت استفاده شود اما دلیلی برای استفاده از آن در این نقش وجود ندارد. بمب هیدروژنی
بمب هیدروژنی یا سلاح گرماهسته‌ای نوعی بمب هسته‌ای است که انرژی آن ابتدا از طریق فرایند شکافت هسته‌ای تأمین می‌شود و گرما و فشار حاصله از این انفجار باعث شروع فرایند همجوشی هسته‌ای می‌شود. به همین دلیل بمب‌های گرماهسته‌ای انرژی بسیار بیشتری از بمب‌های هسته‌ای تک‌مرحله‌ای آزاد می‌کنند. این بمب‌ها از آن رو به «بمب هیدروژنی» معروف شده‌اند که فرایند همجوشی هسته‌ای با استفاده از هیدروژن انجام می‌شود. نیروی هسته‌ای قوی
نیروی قوی هسته ای، یکی از چهار نیروی پایه در فیزیک است، که نقش آن کنارهم قرار دادن، کوارک‌ها و ذرات تشکیل‌شده از آن‌ها (مانند نوترون‌ها و پروتون‌ها) در هسته اتم‌ها است. به این معنی که "نیروی هسته‌ای" نیز نام‌گذاری می‌شود. این نیرو به همین خاطر، از نیروی الکترومغناطیسی بسیار قوی‌تر است و می‌تواند هستهٔ اتم‌ها را، با وجود نیروی دافعه بین پروتون‌های آن (با بار الکتریکی مثبت) پایدار نگه دارد. پروژه منهتن
پروژهٔ منهتن نام پروژه‌ای است که به ساخت بمب هسته‌ای انجامید و در زمان جنگ جهانی دوم از آن استفاده شد. این پروژه با محوریت آمریکا و همکاری بریتانیا و کانادا اجرا شد. از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۶ پروژه تحت نظر سرلشکر سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده، لسلی گروز بود. فیزیکدان هسته‌ای رابرت اوپنهایمر سرپرست آزمایشگاه لوس آلاموس (این آزمایشگاه امروزه به نام آزمایشگاه ملی لوس‌آلاموس می‌باشد که با آزمایشگاه زمان جنگ متفاوت است و آن زمان به Project Y معروف بود) طراح اصلی بمب‌ها بود. به مرور زمان پروژه تیوب الوی (Tube Alloy) بریتانیا نیز جذب پروژه منهتن گردید. پروژهٔ منهتن در ابتدا در سال ۱۹۳۹ میلادی با تیم و بودجه‌ای کوچک آغاز به کار کرد ولی منتهی به استخدام ۱۳۰٬۰۰۰ نفر و هزینه‌ای نزدیک به ۲ میلیارد دلار (معادل ۲۳ میلیارد دلار سال ۲۰۱۸) شد. بالغ بر ۹۰٪ بودجه صرف ساخت کارخانجات جهت تولید مواد شکافا گردید و تنها ۱۰٪ بودجه صرف توسعهٔ خود بمب شد. پروسهٔ تحقیق و تولید در بیش از ۳۰ پایگاه در سراسر ایالات متحده، بریتانیا و کانادا انجام شد. مقدمات تشکیل یک تیم پژوهشی برای ساخت سلاح هسته‌ای زمانی فراهم شد که در سال ۱۹۳۹ لئو زیلارد و آلبرت انیشتین در نامه‌ای به فرانکلین روزولت - رئیس‌جمهور وقت آمریکا - خواستار بررسی آن شدند که این نامه تأیید شد. پس از آن در سال ۱۹۴۲، فیزیکدانی به نام انریکو فرمی موفق شد یک واکنش هسته‌ای را در رآکتور خود که CP-1 نام داشت، کنترل کند. نکتهٔ جالب اینکه CP-1 در دانشگاه شیکاگو مستقر بود. پیمان منع جزئی آزمایش هسته‌ای
بیشترین محرک برای این پیمان ترس مردم جهان از ورود ذرات پرتوزا به محیط زندگی عمومی از طریق آزمایش هسته‌ای در جو یا آب‌های زیرزمینی و خصوصاً افزایش قدرت جنگ‌افزارهای هسته‌ای بود. بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ آمریکا و شوروی اولین بمب‌های هیدروژنی خود را آزمایش کردند. در ۱۹۵۴ هر دو کشور با آزمایش‌های خود در اقیانوس آرام باعث آلودگی زیست‌محیطی بسیار و حتی آلودگی ماهیگیران ژاپنی به مواد پرتوزا شدند. در ۱۹۶۱ با انفجار بمب تزار، قوی‌ترین انفجار ایجاد شده توسط انسان در تاریخ، ثبت شد. بین ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۸ آمریکا ۱۶۶ آزمایش، شوروی ۸۲ آزمایش و بریتانیا ۲۱ آزمایش در جو زمین انجام دادند. در این مدت، تنها ۲۲ آزمایش زیرزمینی فقط توسط آمریکا انجام شده بود. جنگ هسته‌ای
تروریسم هسته‌ای توسط سازمانهای غیردولتی (و یا حتی افراد شخصی) عمدتاً عاملی ناشناخته و کمتر تحقیق شده در زمینهٔ بازدارندگی هسته‌ای است. این به آن دلیل است که دولتهایی که دارای سلاح‌های هسته‌ای هستند مستعد اقدامات تلافی‌جویانه‌اند، در حالی که عاملان فرعی یا فرامرزی کمتر چنین تمایلاتی از خود نشان می‌دهند. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی این احتمال را افزایش داده است که سلاح‌های هسته‌ای شوروی سابق (باصطلاح «سلاح‌های هسته‌ای آزاد») در بازار سیاه موجود شوند. بمب ب۶۱
گفته می‌شود بیش از سه هزار قبضه از این بمب تولید شده‌است و بیش از هزار قبضه آن به حالت آماده استفاده قرار دارد. حدود ۴۸۰ قبضه از آن در کشورهای بریتانیا، آلمان و ترکیه در اختیار نیروی هوائی آمریکا قراردارد.بمب هسته‌ای ب۶۱-۱۱ مدل سنگرشکن این بمب است که توانائی نفوذ به عمق زمین یا سوراخ کردن دیوارهای قطور بتنی را دارد. بمب منطقی
بمب منطقی، قطعه‌ای کد است که عمداً دریک سیستم نرم‌افزاری درج شده‌است که به هنگام وقوع شرایط مشخص عملیات مخربی را اجرا می‌نماید. به عنوان مثال، یک برنامه‌نویس ممکن است قطعه‌ای کد را که شروع به حذف فایل‌ها می‌کند را پنهان کند. نرم‌افزاری است که ذاتاً مخرب است مانند ویروس‌ها و کرم‌ها، و اغلب شامل بمب‌های منطقی که (payload) معینی را در یک زمان از پیش تعریف شده یا شرایط معین دیگرری که به وقوع بپیوندد اجرا می‌کند. این تکنیک می‌تواند برای یک ویروس یا کرم برای رسیدن به شتاب و گسترش پیش از شناسایی استفاده می‌شود. بسیاری از ویروس‌ها، به سیستم‌های میزبان خود در تاریخ‌های مشخص حمله می‌کنند، مانند کرم مشهوری به نام اورشلیم که تنها اگر جمعه مصادف با ۱۳ام ماه آوریل قرار می‌گرفت عمل مخرب را به انجام می‌رساند. تروجان‌ها نیز که اغلب به نام «بمب زمانی» نامیده می‌شوند هم در تاریخ خاصی فعال می‌شوند. به منظور به اجرا درآوردن یک بمب منطقی، (payload) باید به‌طور ناخواسته و ناشناخته برای کاربر نرم‌افزار در نظر گرفته شود. به عنوان مثال، برنامه‌های آزمایشی با کد که قابلیت‌های خاصی از آن‌ها پس از زمان تعیین شده غیرفعال می‌شوند به عنوان بمب‌های منطقی در نظر گرفته نمی‌شوند. بیشتر هکرها با استفاده از بمب‌های منطقی سیستم عامل قربانیان خود را حذف یا به آنها آسیب وارد می‌کنند. بمب بشکه‌ای
بمب‌های بشکه‌ای نوعی بمب بوده و از بُشکه‌هایی تشکیل شده که آن‌ها را با مواد مختلفی مثل تی‌ان‌تی، میخ، براده‌های آهن و مواد سوختی اشتعال‌زا انباشته‌اند. ملت‌ها در طول تاریخ از این بمب‌ها برای جنگ افروزی استفاده می‌کرده‌اند. این بمب‌ها را به وسیله‌ی بالگرد یا هواپیما در ارتفاعات زیاد از سطح زمین حمل می‌کنند تا به نقاط مورد نظر برای حمله برسند. پس از پرتاب بشکه‌ها بر زمین، بمب‌های بشکه‌ای به وسیلهٔ بالگرد بر روی اهداف، منفجر می‌شوند. به دنبال انفجار بشکه‌ها، میخ‌ها و ضایعات آهن رها شده از آن، به ترکش‌های مرگباری تبدیل شده و به هر سو پراکنده می‌شوند. بنابراین با برخورد آن‌ها به انسان‌ها و محیط پیرامونشان، خسارت مالی و جانی زیادی به وجود می‌آید. گرچه بمب‌های بشکه‌ای از دقت بالایی برخوردار نیستند، اما سبب تخریب گسترده منابع، محیط و تلفات بالای انسانی می‌شوند. نیروگاه هسته‌ای
با تمام مخالفت‌ها، بسیاری از کشورها در گسترش نیروگاه‌های هسته‌ای ثابت قدم بوده‌اند از جمله این کشورها می‌توان به ژاپن، چین، و هند اشاره کرد. در بسیاری از کشورهای دیگر جهان نیز طرح‌های وسیعی برای گسترش استفاده از انرژی هسته‌ای در حال تدوین است.تمامی نیروگاه‌های گرمایی متداول از نوعی سوخت برای تولید گرما استفاده می‌کنند برای مثال گاز طبیعی، زغال سنگ یا نفت. در یک نیروگاه هسته‌ای این گرما از شکافت هسته‌ای که در داخل رآکتور صورت می‌گیرد تأمین می‌شود. هنگامی که یک هسته نسبتاً بزرگ قابل شکافت مورد برخورد نوترون قرار می‌گیرد به دو یا چند قسمت کوچک‌تر تقسیم می‌شود و در این فرایند که به آن شکافت هسته‌ای می‌گویند تعدادی نوترون و مقدار نسبتاً زیادی انرژی آزاد می‌شود. نوترون‌های آزاد شده از یک شکافت هسته‌ای در مرحله بعد خود با برخورد به دیگر هسته‌ها موجب شکافت‌های دیگری می‌شوند و به این ترتیب یک فرایند زنجیره‌ای به وجود می‌آید. زمانی که این فرایند زنجیره‌ای کنترل شود می‌توان از انرژی آزاد شده در هر شکافت (که بیشتر آن به صورت گرماست) برای تبخیر آب و چرخاندن توربین‌های بخار و در نهایت تولید انرژی الکتریکی استفاده کرد. در صورتی که در یک رآکتور از سوختی یکنواخت اورانیوم-۲۳۵ یا پلوتونیوم-۲۳۹ استفاده شود بر اثر افزایش غیرقابل کنترل تعداد شکافت‌های هسته‌ای بر اثر فرایند زنجیره‌ای، انفجار هسته‌ای ایجاد می‌شود. اما فرایند زنجیره‌ای موجب ایجاد انفجار هسته‌ای در یک رآکتور نخواهد شد چرا که تعداد شکافت‌های رآکتور به اندازه‌ای زیاد نخواهد بود که موجب انفجار شوند و این به دلیل درجه غنی‌سازی پایین سوخت رآکتورهای هسته‌ای است. اورانیوم طبیعی دارای درصد اندکی (کمتر از ۱٪) از اورانیوم-۲۳۵ است و بقیه آن اورانیوم-۲۳۸ است (زیرا اورانیوم-۲۳۸ توانایی شکافت‌پذیری ندارد). اکثر رآکتورها نیروگاه‌های هسته‌ای از اورانیوم با درصد غنی‌سازی بین ۳٪ تا ۴٪ استفاده می‌کنند اما برخی از آن‌ها طوری طراحی شده‌اند که با اورانیوم طبیعی کار کنند و برخی از آن‌ها نیز به سوخت‌های با درصد غنی‌سازی بالاتر نیاز دارند. رآکتورهای موجود در زیردریایی‌های هسته‌ای و کشتی‌های بزرگ مانند ناوهای هواپیمابر معمولاً از اورانیوم با درصد غنی‌سازی بالا استفاده می‌کنند. با اینکه قیمت اورانیوم با غنی‌سازی بالاتر بیشتر است اما استفاده از این نوع سوخت‌ها دفعات سوختگیری را کاهش می‌دهد و این قابلیت برای کشتی‌های نظامی بسیار پراهمیت است. راکتورهای CANDU قابلیت دارند تا از اورانیوم غنی‌نشده‌استفاده کنند و دلیل این قابلیت استفاده آب سنگین به جای آب سبک برای تعدیل‌سازی و خنک‌کنندگی است چراکه آب سنگین مانند آب سبک نوترون‌ها را جذب نمی‌کند. آلایش هسته‌ای
بسته‌های ضایعات اتمی، سپس در لایه‌های ژرف زمین همچون گنبدهای نمکی که تا سده‌ها تغییر نمی‌کنند انباشته می‌شوند. در بسیاری از کشورها به علت همین پسماندهای اتمی گروه‌های طرفدار محیط زیست با تأسیس نیروگاه‌های اتمی مخالفت می‌کنند. انفجارهای هسته‌ای صلح‌آمیز
شیوه نامهٔ پیمان انفجارهای هسته ای صلح آمیز، برای بازداری از سوء استفاده از سلاحی که توسط پیمان آستانه منع آزمایش هسته‌ای استفاده إز آن ممنوع شده است؛ به بهانه اجرای انفجار هسته ای با اهداف صلح آمیز، ترتیبات توافق شدهٔ مشخصی، از جمله، کنترل یافته های لرزه‌شناسی ، بازرسی دینامیک سیالات و بازرسی در محل را در نظر گرفته است. بیانیهٔ توافق شده، همراه این پیمان ، مشخص میکند که «استفاده صلح آمیز» از انفجار هسته ای زیرزمینی، شامل آزمایش توسعهٔ همهٔ مواد منفجره هسته ای نخواهد بود. موافقت‌نامه هسته‌ای غیرنظامی هند–آمریکا
امضاءکنندگان معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان پی تی) امکان تبادل فناوری هسته‌ای غیرنظامی با یکدیگر و تأمین سوخت هسته‌ای به وسیله گروه تأمین هسته‌ای را در ازای نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر فعالیت‌های هسته‌ای آنان به دست می‌آورند. کشورهای پاکستان، اسرائیل و هند این معاهده را امضاء نکرده‌اند. دلیل این گروه از کشورها این موضوع می‌باشد که معاهده به صورت تبعیض‌آمیزی کشورهای جهان را به دو گروه «دارای سلاح هسته ای» و «بدون سلاح هسته ای» تقسیم می‌کند زیرا معاهده تنها به کشورهایی که پیش از سال ۱۹۶۷ آزمایش هسته‌ای انجام دادند اجازه حفظ امکانات هسته‌ای خود را داده‌است. پس از گسترش زرادخانه هسته‌ای چین، در سال ۱۹۷۴ هند نخستین آزمایش بمب هسته‌ای خود را انجام داد. این آزمایش «انفجار هسته‌ای صلح‌آمیز» نام‌گذاری شد زیرا دولت هند اگر چه این آزمایش را نظامی دانست ولی تنها هدف آن را بازداری از حمله کشورهای دیگر دانست. هند در مه ۱۹۹۸ ۵ آزمایش بمب اتمی دیگر انجام داد. واکنش زنجیره‌ای
استعارهٔ بسیار آشنا برای واکنش‌های زنجیره‌ای نتیجهٔ راه افتادن یک گلولهٔ برفی است که گلولهٔ برفی بزرگتری را باعث می‌شود تا اینکه سرانجام بهمن نتیجه می‌شود ("اثر گلوله برفی"). این نتیجهٔ انرژی پتانسیل جاذبهٔ ذخیره شده‌است که به دنبال مسیری برای آزاد شدن و غلبه بر اصطکاک است. از نظر شیمیایی، معادل بهمن برف جرقه‌ای است که باعث آتش‌سوزی در جنگل می‌شود. در فیزیک هسته‌ای، یک نوترون سرگردان می‌تواند منجر به یک رویداد بحرانی سریع شود، که ممکن است سرانجام برای ذوب شدن راکتور هسته‌ای یا (در یک بمب) انفجار هسته‌ای به اندازهٔ کافی انرژی داشته باشد. فناوری هسته‌ای
اولین بار از سلاح هسته‌ای که یکی از کاربردهای مخرب فناوری هسته‌ای است در ۱۶ ژوئیه 1945 برای بمباران دو شهر ژاپنی هیروشیما و ناگازاکی توسط آمریکا استفاده شد پروژه‌ای که ساخت چنین بمبی را دنبال می‌کرد پروژه منهتن نام داشت. موشک بالستیک ضد کشتی
موشک‌های بالستیک ضد کشتی با یک کلاهک متعارف جنگی به اندازه کافی بزرگ مجهز شده‌اند که به همراه انرژی جنبشی آن (موشک) تنها اصابت یک موشک توان بالقوه فلج کردن یا نابودی بی‌درنگ بزرگترین ناوهای هواپیمابر را داراست، اما بر خلاف سلاح‌های هسته‌ای، این نوع موشک باید دقیقاً به هدف اصابت کند تا مؤثر باشد. انفجار هسته‌ای
از هنگام آزمایش ترینیتی و حذف استفاده نظامی از جنگ‌افزار هسته‌ای، کشورهای دارنده سلاح هسته‌ای، در غالب ۶ آزمایش ۱,۷۰۰ انفجار هسته‌ای انجام داد‌ه‌اند. از این شمار، ۶تای آن انفجار هسته‌ای صلح‌آمیز بوده‌اند. آزمایش‌های هسته‌ای برای تعیین تاثیرگذاری، بازدهی، و توانایی انفجار جنگ‌افزار هسته‌ای انجام می‌شدند. در همه سده ۲۰ (میلادی) کشورهای دارنده سلاح هسته‌ای بارها آن را آزموده‌اند. آزمایش هسته‌ای، اطلاعات مهمی را درباره چگونگی کارکرد جنگ‌افزار هسته‌ای، کارکرد آن در شرایط گوناگون، و واکنش سازه‌های طبیعی و انسان‌ساز نشان می‌دهد. به علاوه، آزمایش هسته‌ای همیشه نمادی از توان علمی و نظامی یک کشور بوده و بسیاری از آزمایش‌های هسته‌ای، آشکارا با هدف سیاسی انجام می‌شده‌اند. بسیاری از کشورهای دارنده سلاح هسته‌ای، قدرت هسته‌ای خود را با آزمایش هسته‌ای نشان می‌دادند. محفظه بمب
محفظه بمب () یا محفظه سلاح، محفظه‌ای است که روی برخی از هواپیماهای نظامی با هدف حمل بمب نصب می‌شود. این محفظه معمولاً در بدنه هواپیما و در زیر آن نصب می‌شود و یک در هم دارد. در نقطه پرتاب بمب، درهای محفظه باز شده و بمب پرتاب می‌شود. بمب سگ تنبل
این بمب‌های کوچک هیچ ماده منفجره‌ای را با خود حمل نمی‌کنند اما به صورتی طراحی شده‌اند تا در هنگام پرتاب از هواپیما انرژی جنبشی زیادی پیدا کنند. این طراحی به بمب‌ها توانایی مرگباری را می‌دهد که می‌تواند باعث تلفات نفرات دشمن شود و همچنین به واسطه سرعت زیادش توانایی نفوذ در کیسه‌های شنی و خودروهای زرهی سبک را دارد. ساخت این نوع بمب بسیار ساده و ارزان بوده و تنها در یک پرواز می‌توان تعداد بسیار زیادی از این بمب‌ها را در منطقه‌ای وسیع فرو ریخت. از سوی دیگر به واسطه عدم وجود مواد منفجره در این بمب‌ها، پس از رسیدن به زمین دیگر هیچ گونه خطری ندارند و پس از پایان جنگ مانند مهمات منفجر نشده (مین، گلوله عمل نکرده) باعث تلفات غیرنظامی نمی‌شوند. از این نوع بمب در جنگ کره و جنگ ویتنام استفاده گسترده‌ای شد. کدهای مخرب
یکی از قدیمی‌ترین انواع تهدیدهای نرم‌افزاری که قبل از ویروس‌ها و کرم‌ها وجود اشت و هم‌اکنون نیز به کار گرفته می‌شود بمب منطقی است. بمب منطقی به صورت یک کد در برنامه قانونی تعبیه شده و طوری تنظیم می‌گردد که در صورت حصول شرایط خاصی منفجر شود. این شرایط خاص که می‌توانند بمب را منفجر کنند عبارتند از حضور یا عدم حضور یک فایل خاص، روز خاصی از هفته یا تاریخ مشخصی از سال یا حتی هنگام استفاده فرد مشخصی از حساب شخصی. این برنامه‌ها از دو قسمت تشکیل شده‌است: ۱- بدنه یا تخریبگر: بدنه به معنی عملی است که این برنامه انجام می‌دهد. این عمل هر چیزی می‌تواند باشد وبر مبنای تصمیم نویسنده برنامه‌است ولی باید یک عمل مخرب باشد که در دسته‌بندی‌های کدهای مخرب جای گیرد. ۲- راه انداز یا ماشه: راه انداز، شرط منطقی برای کنترل اجرای برنامه‌است بدین معنی که اگر این شرط فراهم آمده باشد  بدنه برنامه اجرا می‌شود. برای نمونه این شرط می‌تواند یک شرط محلی (Local condition)باشد یعنی  بمب منطقی برای اجرا مشخصه‌های از سیستم مقصد (قربانی) را بررسی می‌کند مانند زمان، عملیات ورود کاربران به سیستم. جنگ‌افزار هسته‌ای
نخستین آزمایش بمب گرما-هسته‌ای با اسم رمز "مایک" در نوامبر سال ۱۹۵۲ در جزیره کوچکی به نام الوگالب در جزایر مارشال انجام شد. وزن تجهیزات به کار رفته در این انفجار شامل دستگاه‌های تبرید به بیش از ۶۵ تن می‌رسید. از آنجایی که در این سیستم مستقیماً از ایزوتوپ‌های دوتریوم و تریتیوم مایع استفاده می‌شد، به آن لقب "بمب خیس" داده بودند. پیش‌بینی می‌شد که قدرت این انفجار معادل یک یا دو مگاتن تی‌ان‌تی باشد. اما برخلاف انتظار شدت انفجار معادل ۱۰٫۴ مگاتن تی‌ان‌تی بود. نتایج انفجار بسیار هراسناک بود. قطر گوی آتشین حاصل از این انفجار به ۵ کیلومتر رسید. جزیره الوگالب تقریباً تبخیر شد و حفره‌ای به عمق ۸۰۰ متر و شعاع دهانه ۳ کیلومتر برجای ماند. موشک
موشک‌ها به‌طور کلی دارای یک یا چند کلاهک انفجاری هستند، اگرچه ممکن است از انواع دیگر سلاح‌ها نیز استفاده شود. کلاهک‌های موشکی قدرت تخریب اصلی آن را تأمین می‌کنند (بسیاری از موشک‌ها به دلیل انرژی جنبشی بالای سلاح و سوخت نسوخته‌ای که ممکن است روی آن باشد، قدرت تخریب ثانویه گسترده‌ای دارند). کلاهک‌های جنگی معمولاً از مواد منفجره قوی ساخته می‌شوند، و گاه برای تخریب اهداف تقویت شده، حاوی خرج‌های شکل دار هستند. سایر کلاهک‌ها شامل کلاهک‌های خوشه ای، کلاهک‌های آتش زا، کلاهک‌های هسته ای، شیمیایی، میکروبی، سلاح‌های رادیولوژیک، و نفوذکننده‌های انرژی جنبشی (KE weapon) می‌شوند. از موشک‌های بدون کلاهک اغلب برای آزمایش و آموزش استفاده می‌شود. بمب صوتی
نور شدید لحظه‌ای تمام سلولهای نور گیرنده در چشم را فعال می‌کند و به تقریب، پنج ثانیه فرد را کور می‌کند. پس از آن، قربانیان به تدریج وارد حالت پس تصویر می‌شوند که باعث اختلال در هدف‌گیری آنها می‌شود. حجم انفجار همچنین باعث ناشنوایی موقت در قربانی می‌شود و همچنین مایعات موجود در گوش را مختل می‌کند و باعث از بین رفتن تعادل فرد می‌گردد. علیرغم این که سلاح در دسته تسلیحات غیرکشنده رده‌بندی می‌شود، انفجار حاصل از این نارنجک می‌تواند منجر به بروز صدماتی گردد، همچنین گرمای ایجاد شده حاصل از انفجار آن می‌تواند در صورت مجاورت به مواد اشتعال پذیر منجر به بروز آتش‌سوزی شود. آتش‌سوزی‌هایی که در جریان محاصره سفارت ایران در لندن به وجود آمده بودند، ناشی از استفاده از همین نارنجک‌ها بود. در عین‌حال، با وجود آنکه نورزاها با هدف ایجاد صدمات محدود به قربانی طراحی شده‌اند، گزارش‌هایی مبنی بر از دست دادن کامل شنوایی نیز وجود دارد. جنگ‌افزار هسته‌ای
در سلاح‌های هسته ای شکافت هسته‌ای، یا گداخت هسته‌ای برای تخریب استفاده می‌شود. بمب‌های اتمی که برمبنای گداخت کار می‌کنند نسل نوین بمب اتمی هستند و قدرتی بسیار بیشتر از بمب‌های شکافتی دارند. مبنای آزاد شدن انرژی در هر دو نوع بمب اتمی تبدیل ماده به انرژی (E=mc²)است اما در بمب‌های گداختی جرم بیشتری از ماده به انرژی تبدیل می‌شود. آزمایش ترینیتی
ساخت بمب هسته‌ای نتیجهٔ جریانات و پیشرفت‌های سیاسی و علمی دههٔ ۱۹۳۰ است. در این دهه اکتشافات زیادی در مورد هستهٔ اتم شد که از آن جمله می‌توان به پی بردن به وجود پدیدهٔ شکافت هسته‌ای اشاره کرد. ظهور هم‌زمان دولت‌های فاشیست در اروپا باعث ایجاد ترس وجود پروژهٔ ساخت سلاح هسته‌ای توسط آلمان‌ها، به خصوص توسط دانشمندان فراری از آلمان نازی و دیگر کشورهای فاشیست شد. آلبرت اینشتین که یکی از همین دانشمندان فراری بود در تاریخ دوم اگوست ۱۹۳۹ نامه‌ای به رئیس‌جمهور وقت آمریکا فرانکلین د. روزولت ارسال کرد و در آن هشدار داد که احتمالاً آلمان‌ها به دنبال ساخت چنین سلاحی هستند و آمریکا باید اقدامات مناسبی جهت مقابله با آن انجام دهد. وقتی از نظر تئوری ثابت شد که ساخت چنین سلاحی امکان‌پذیر است دولت‌های آلمان و ایالات متحده برای ساخت سریع‌تر آن با یکدیگر به رقابت پرداختند و همه‌جانبه از آن حمایت کردند. بمب سرشی
بمب سرشی بمبی است که به وسیلهٔ هواگرد پرتاب می‌شود و دارای بدنه‌ای آیرودینامیک است و نسبت به بمب‌های سنتی توانایی سرخوردن و پرواز در هوا را دارد و این توانایی سبب می‌شود که نسبت به بمب‌های سنتی که درست روی هدف رها می‌گردند در فاصلهٔ بیشتری از هدف رها گردد و نیازی نباشد تا هواگرد برای یک حملهٔ موفقیت‌آمیز تا روی هدف پرواز نماید. بمب‌های سرشی فریتس ایکس و هنشل ۲۹۳ در جنگ جهانی دوم پیشگامان بمب‌های سرشی کنترل از راه دور بودند که به هواگرد کنترل‌کننده اجازه می‌داد تا بمب را به سوی هدف هدایت کند. این بمب‌ها همچنین پیشگامان بمب‌های هدایت دقیق نیز بودند. پیمان آستانه منع آزمایش هسته‌ای
این آستانه، از دید نظامی، محدوده‌ای مهم است. زیرا امکان آزمایش جنگ‌افزار هسته‌ای جدید یا موجود با توان فراتر از مقدار کمی بیشتر از ۱ مگاتن را غیرممکن می‌کند. در دهه ۱۹۶۰، بسیاری از آزمایش‌ها با توان انفجاری بالاتر از ۱۵۰ کیلوتن توسط هر دو کشور انجام شدند. خویشتن داری متقابل اعمال شده توسط این پیمان، باعث کاهش نیروی انفجاری کلاهک‌های هسته‌ای و بمب‌های جدید شد که در سیستم‌های نظامی آزمایش می‌شدند. اهمیت ویژه آن، رابطه بین قدرت انفجاری قابل اعتنا، کلاهک‌های تست شده و احتمال اولین حمله بود. در جولای ۱۹۷۴ دو طرف بر شرایط عملی پیمان منع آستانه آزمایش هسته‌ای در طول اجلاس سران در مسکو به توافق رسیدند. بمب کثیف
بمب کثیف نوعی سلاح انفجاری است که در آن از یک انفجار غیرهسته‌ای برای پراکندن مواد پرتوزا و آلایش هسته‌ای محیط استفاده می‌شود. اگر چه در بمب کثیف از انفجار هسته‌ای استفاده نمی‌شود اما به دلیل آلودن محیط به مواد رادیواکتیو گاه جزو سلاح‌های هسته‌ای به‌شمار می‌رود. جنگ‌افزار هسته‌ای
اختراع این سلاح، ریشه طولانی در تاریخ علم فیزیک و شیمی دارد اما استفاده از دانش به دست آمده، برای ساخت بمب اتمی بیشتر به رابرت اوپنهایمر و ادوارد تلر نسبت داده می‌شود. بمب چندمنظوره
بمب‌های چندمنظوره اغلب به عنوان کلاهک جنگی بمب‌های هدایت شوندهٔ پیچیده تر به کار می‌روند. افزودن انواع گوناگون جستجوگرها و تیغه‌های کنترل الکتریکی به آن، یک بمب آهنی معمولی را به یک بمب هدایت لیزری (مانند سری بمب‌های آمریکایی پیووی) یا بمب‌های هدایت شونده با چشم الکترونیک، یا مورد اخیرتر بمب‌های هدایت شونده با جی پی اس(مانند بمب آمریکایی جی دم). این ترکیب ارزانتر از یک موشک هدایت شونده است و می‌تواند به آسانی ارتقاء داده شده یا با تجهیزات به خدمت گرفته شود. واکنشگاه هسته‌ای
کشورهای هند، پاکستان، کره شمالی، روسیه، آمریکا و اسرائیل از واکنشگاه‌های تولید آب سنگین برای تولید بمب اتمی استفاده کرده‌اند. با توجه به امکان استفاده از آب سنگین در ساخت سلاح هسته‌ای، در بسیاری از کشورها دولت تولید یا خرید و فروش مقدار زیاد این ماده را کنترل می‌کند. اما در کشورهایی مثل آمریکا و کانادا می‌توان مقدار غیر صنعتی یعنی در حد گرم و کیلوگرم را بدون هیچ گونه مجوز خاصی از تولیدکنندگان یا عرضه‌کنندگان مواد شیمیایی تهیه کرد. هم‌اکنون قیمت هر کیلوگرم آب سنگین با خلوص ۹۸ الی ۹۹ درصد حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ دلار است. گفتنی است بدون استفاده از اورانیوم غنی شده و آب سنگین هم می‌توان واکنشگاه‌ تولید پلوتونیوم ساخت. کافی است که از کربن فوق‌العاده خالص به عنوان کندکننده استفاده شود از آنجایی که نازی‌ها از کربن ناخالص استفاده می‌کردند، متوجه این نکته نشدند در حقیقت از اولین واکنشگاه‌ اتمی آزمایشی آمریکا سال ۱۹۴۲ و پروژه منهتن که پلوتونیوم آزمایش ترینیتی و بمب مشهور فت من را ساخت، از اورانیوم غنی شده یا آب سنگین استفاده نمی‌شد. جنگ‌افزار هسته‌ای
عراق در سال ۱۹۷۷ شروع به ساخت رآکتور هسته‌ای (معروف به تموز۱) نمود تا بتواند در جنگ ایران و عراق به برتری هسته‌ای دست یابد؛ ولی طی حملات هوایی ایران و سپس حملات نیروی هوایی اسرائیل در عملیات اپرا این رآکتور آسیب جبران‌ناپذیری دید و کارشناسان فرانسوی حاضر اوسیراک را ترک کردند. اسرائیل همچنین در سال ۲۰۰۷ رآکتوری در حال ساخت در سوریه را طی عملیات باغ میوه بمباران کرد.بر اساس گزارش "بولتن دانشمندان اتمی" 'Nuclear Notebook' امروزه باور بر این است که روسیه دارای بیشترین تسلیحات هسته‌ای در جهان (۴۳۰۰سلاح) و آمریکا با داشتن ۴۰۰۰ سلاح دومین دارنده تسلیحات هسته‌ای است. از حدود ۱۵۰۰۰ سلاح هسته‌ای ۹۴۰۰ عدد آن کاربرد ارتشی دارند. بقیه سلاحها از رده خارج شده‌اند و در حال نابود شدن هستند. تقریباً ۴۰۰۰ سلاح اتمی آماده کار موجود است که ۱۸۰۰ عدد از آن‌ها قابل استفاده فوری هستند. بمب هدایت لیزری
بمب هدایت‌شونده لیزری نوعی بمب هدایت‌شونده است که از هدایت نیمه‌فعال لیزری برای حمله به یک هدف نشانه‌گذاری‌شده استفاده می‌کند. به این ترتیب این بمب‌ها با دقت بسیار بالاتری نسبت به بمب‌های معمولی خواهند داشت. بمب‌های هدایت لیزری یکی از رایج‌ترین و گسترده‌ترین جنگ‌افزارهای هوشمند هستند که بسیاری از نیروهای هوایی جهان آن‌را به‌کار می‌گیرند. انفجار هسته‌ای
انفجار هسته‌ای انفجاری است که در نتیجهٔ آزادشدن دفعی انرژی از یک واکنش هسته‌ای با سرعت بالا پدید می‌آید. واکنش منتج به انفجار ممکن است همجوشی هسته‌ای، شکافت هسته‌ای یا ترکیبی چندمرحله‌ای از این دو باشد؛ اگرچه تاکنون همهٔ جنگ‌افزارهای هسته‌ای از یک شیوهٔ شکافت هسته‌ای برای آغاز همجوشی استفاده می‌کنند و سلاح همجوشی ژاو فقط یک فرضیه است. سلاح گرمافشاری
بمب گرمافشاری که بمب خلاء هم نامیده شده با استفاده از اکسیژن موجود در هوا برای سوختن، یک ابر انفجاری قدرتمند ایجاد می‌کنند و با این کار در مقایسه با بمب‌های معمولی، انرژی تخریبی خود را در طول زمان بیشتری آزاد می‌کند. بنابر این، هنگامی که این بمب در فضای سرپوشیدهٔ پناهگاه‌های زیرزمینی منفجر شود، فشار تخریبی آن به مدت طولانی‌تری در فضای بستهٔ پناهگاه باقی می‌ماند و باعث تخریب بیشتری می‌گردد و به این خاطر برای پاکسازی استحکامات و سنگرها سلاحی کارآمد به‌شمار می‌آید. زیردریایی هسته‌ای
زیردریایی هسته‌ای، گونه‌ای زیردریایی است که نیروی پیشرانه آن را یک نیروگاه هسته‌ای تولید می‌کند. این زیردریایی‌ها معمولاً به موشک‌های تهاجمی بالستیک و کروز با کلاهک هسته‌ای مجهز می‌شوند و از مهمترین ابزارهای بازدارندگی هسته‌ای به‌شمار می‌روند. پنهان بودن تقریباً کامل این زیردریایی‌ها از دید دشمن باعث می‌شود تا از هرگونه حمله پیشدستانه در امان باشند و اصل «نابودی متقابل» در صورت آغاز جنگ هسته‌ای را تضمین کنند. بمب‌گذاری‌های شیلی از ۲۰۰۵
بمب‌ها با قرار دادن باروت در داخل کپسول آتش‌نشانی ساخته می‌شد. حدود دو سوم بمب‌ها منفجر شدند و باقی مانده از بین رفتند. اهداف شامل بانک‌ها (حدود یک سوم بمب)، ایستگاه‌های پلیس، سربازخانه‌های ارتش، کلیساها، سفارتخانه‌ها، دفتر مرکزی احزاب سیاسی، دفاتر شرکت، دادگاه‌ها و ساختمان‌های دولتی بودند. این بمب‌ها عمدتاً در شب و در میان عابران پیاده منفجر می‌شدند، هیچ صدمه ای وجود ندارد. تنها مرگ یک مهاجم آنارشیست جوان، موریسیمو مورالس در ماه مه سال ۲۰۰۹ بود که با بمبی که وی حمل می‌کرد، کشته شد. در سال ۲۰۱۱ یکی دیگر از آنارشیست‌ها به نام لوزیانا پیترونلو توسط انفجار بمبی که کارگذاری کرد به شدت مجروح شد. انفجار هسته‌ای
جنگ‌افزار هسته‌ای از دید بسیاری از دولت‌ها "عامل بازدارنده" است. بزرگی توان نابودگری جنگ‌افزار هسته‌ای باعث پیشگیری جدی استفاده از آن در جنگ شده است. بنابراین بکارگیری آن در جنگ تمام‌عیار کاملا ناممکن است. دیدگاه‌های سیاسی آلبرت اینشتین
در سال ۱۹۴۲ این تلاشها منجر به ایجاد پروژه منهتن شد که بزرگترین تحقیقات اتمی تا آن زمان بود. در سال ۱۹۴۵ ایالات متحده به کمک کانادا و انگلستان موفق به تولید اولین بمب اتمی شد که بر روی شهرهای هیروشیما و ناکازاکی استفاده شد. اینشتین در تولید بمب اتم غیر از تلاش برای ایجاد تحقیقات برای آن نقش زیادی نداشت و تنها به ارتش ایالات متحده در زمینه سئوالهای مرتبط با کارکرد آن همکاری می‌کرد. بنا به گفته لینوس پائولینگ اینشتین بعدها از نامه خود به روزولت پشیمان شد. در سال ۱۹۴۷ اینشتین در مقاله‌ای در روزنامه آتلانتیک ماهانه نوشت که ایالات متحده نباید تنها دارنده بمب اتمی باشد و بلکه باید سازمان ملل به بمب اتمی مسلح شود تا بتواند صلح را در دنیا برقرار کند. تاکتیک‌های تروریسم
در مورد حملات مربوط به سلاح‌های هسته ای نیز نگران‌کننده است. این قابل قبول است که تروریست‌ها می‌توانند یک سلاح هسته‌ای بدست آورند. در سال ۲۰۱۱، خبرگزاری انگلیسی بریتانیا، تلگراف، اسناد ویکی‌لیکس، مربوط به بازجویی‌های خالد شیخ محمد در مورد خلیج گوانتانامو را دریافت کرد. این اسناد به خالد اشاره کرده‌است که اگر اسامه بن لادن توسط ائتلاف ویلینگ دستگیر یا کشته شود، یک سلول خفته القاعده یک سلاح کشتارجمعی را در یک مکان مخفی در اروپا منفجر خواهد کرد و قول داد که این «یک جهنم هسته ای» می‌باشد. انفجارهای هسته‌ای صلح‌آمیز
انفجارهای هسته ای صلح آمیز،انفجارهای هسته ای هستند که برای اهداف غیر نظامی انجام می شوند. اهداف این انفجارها، شامل حفاری، برای ساخت کانالها و بندرها و دیگر تأسیسات عظیم ساختمانی میگردد. از انفجارهای هسته ای در کل، برای ایجاد سطوح زیربنا استفاده میشود. انرژی هسته ای برای تولید برق، هدایت فضاپیما و موارد مشابه دیگر نیز مورد بهره برداری قرار میگیرد. نخستین مطالعات به منظور سود بردن از نیروی انفجار هسته ای، با اهداف غیر نظامی، از سالهای ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰ در ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی شکل گرفت. فاجعه چرنوبیل
متصدیان رآکتور دکمه‌ای که برای توقف کار رآکتور تعبیه شده است را فشار می‌دهند ولی آنها خبر ندارند که این دکمه یک نقص مخرب دارد. جنس میله‌های کنترلی از عنصر بور می‌باشد ولی سر این میله از جنس گرافیت می‌باشد، که این گرافیت در دماهای بالا نه تنها باعث خنک شدن رآکتور نمی‌شود بلکه سبب افزایش عملکرد رآکتور نیز می‌شود. پس از فشردن کلید توقف رآکتور، اولین چیزی که به هسته رآکتور وارد می‌شود سر گرافیتی میله‌های کنترلی است که باعث سر به فلک کشیدن فعل و انفعالات داخل رآکتور می‌شود. جنگ هسته‌ای
پس از جنگ جهانی دوم سلاح‌های هسته‌ای توسط اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۴۹) ، انگلستان (۱۹۵۲) ، فرانسه (۱۹۶۰) و جمهوری خلق چین (۱۹۴) نیز توسعه یافتند که این نقش به سزایی در افزایش درگیری و تنش‌هایی داشت که به جنگ سرد معروف شد. در سال ۱۹۷۴ هند و در ۱۹۹۸ پاکستان دو کشوری که آشکارا با یکدیگر خصومت داشتند، سلاح هسته‌ای تولید کردند. این باور وجود دارد که اسرائیل (دههٔ ۶۰ میلادی) و کره شمالی (۲۰۰۶) نیز ذخایر تسلیحات هسته‌ای تولید کرده‌اند، ولی اطلاعاتی در مورد تعداد آنها موجود نیست. دولت اسرائیل هیچگاه داشتن سلاح هسته‌ای را نه پذیرفته و نه تکذیب کرده است، اگرچه بارز است که راکتور و کارخانهٔ بازفرآوری لازم برای ساخت سلاح‌های هسته‌ای را ساخته است. آفریقای جنوبی نیز چندین سلاح هسته‌ای کامل در دههٔ ۱۹۸۰ تولید کرد، اما متعاقباً اولین کشوری بود که به طور داوطلبانه ذخایر تسلیحات ساخت خود را نابود کرد و تولید بیشتر را کنار گذاشت (دههٔ ۱۹۹۰). سلاح‌های هسته‌ای در بیش از ۲۰۰۰ مورد برای آزمایش و نیز نمایش منفجر شده‌اند. انرژی هسته‌ای
همان‌طور که اکثر نیروگاه‌های حرارتی با مهار انرژی حرارتی آزاد شده از سوخت‌های فسیلی برق تولید می‌کنند، نیروگاه‌های انرژی هسته‌ای نیز انرژی آزاد شده از هستهٔ اتم‌ها در فرایند شکافت هسته‌ای درون رآکتور هسته‌ای را مورد استفاده قرار می‌دهند. گرمای هستهٔ رآکتور، به وسیلهٔ یک سیستم سرمایشی دفع می‌شود و با استفاده از این گرما، توربین بخار متصل به ژنراتور، به منظور تولید الکتریسیته به حرکت در می‌آید. ابراتحادیه ملی
پس از انداختن بمب‌های اتمی به هیروشیما و ناگازاکی در اوت ۱۹۴۵، آلبرت انیشتین در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ مکرراً به نفع سازمانی «فوق ملی» برای کنترل همهٔ نیروهای نظامی به جز نیروهای پلیس محلی، از جمله سلاح هسته‌ای، سخن می‌گفت و می‌نوشت. او بر این باور بود که این می‌تواند با ایالات متحده، بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی آغاز شود و در دیگر کشورها گسترش یابد و این را تنها راه جلوگیری از جنگ هسته‌ای می‌دانست. وی این ایده را در مقاله‌های نوامبر ۱۹۴۵ و نوامبر ۱۹۴۷ در ماهنامهٔ آتلانتیک بیان کرد که نحوه نگارش اساسنامهٔ چنین سازمانی را توصیف می‌کرد. وی در یک سخنرانی در آوریل ۱۹۴۸ در کارنگی هال بار دیگر تکرار کرد: «تنها یک راه برای صلح و امنیت وجود دارد: راه سازمان فوق ملی»." به لطف شهرت وی، ایده‌های انیشتین در این زمینه بحث و مجادله‌های زیادی ایجاد کرد، اما این پیشنهاد حمایت چندانی در غرب ایجاد نکرد و با خصومت اتحاد جماهیر شوروی روبرو شد. راهبرد هسته‌ای
در دهه ۱۹۷۰ نگرانی فزاینده ای وجود داشت مبنی بر اینکه مجموعه نیروهای متعارف اتحاد جماهیر شوروی و پیمان ورشو توانایی غلبه کامل بر نیروهای ناتو را دارند. پاسخ به نیروهای مهاجم پیمان ورشو در خاک اروپا با سلاح‌های هسته‌ای راهبردی غیرقابل تصور به نظر می‌رسید، چرا که واکنش ویرانگر طرف مقابل را در پی داشت؛ بنابراین، فن آوری‌های لازم برای کاهش شدید آسیب‌های جانبی سلاح‌های هسته‌ای در ضمن حفظ تأثیرگذاری کافی آن‌ها در مقابل نیروهای نظامی متعارف در حال پیشروی، توسعه یافتند. برخی از این سلاح‌ها بمب‌های نوترونی با بازده کم بودند، که با وجود انفجار نسبتاً کوچک همراه با تشعشعات رادیو اکتیو و گرمای کمتر، برای خدمه تانک‌ها و خودروهای زرهی به خصوص در مراکز تجمع این وسایل کشنده بودند. فن آوری‌های دیگر به اصطلاح «دستگاه‌های تابش سرکوب شده» نامیده می‌شدند که عمدتاً انفجارهایی با پرتوافشانی کم تولید می‌کردند و عملاً آنها را بسیار شبیه به مواد منفجره معمولی، اما با انرژی بسیار بیشتری می‌کرد. تاریخچه انرژی تجدیدپذیر
در سال ۱۸۹۶ انرژی هسته‌ای توسط دانشمندی به نام هنری بکرل کشف شد. در حال حاضر حدود ۴۲۰ نیروگاه هسته-ای وجود دارد که یک چهارم آن در آمریکا واقع شده‌است. در این نیروگاه از گرمای سوخت هسته‌ای الکتریسیته تولید می‌کنند. تنها تفاوت نیروگاه هسته‌ای نوع سوخت و نحوهٔ گرمایی آن است. سوخت‌هایی مانند سوخت فسیلی باید سوزانده شوند تا انرژی ذخیره شدهٔ خود راآزاد کنند؛ ولی در نیروگاه‌های هسته‌ای بدون آنکه سوزانده شوند انرژی تولید می‌کنند. رآکتورهای هسته‌ای دو نوع هستند که رآکتور حرارتی و رآکتورهای خود سوخت زا. بیشتر نیروگاه‌ها از نوع رآکتور حرارتی هستند قدرتمندترین مولدها توربینی قادر هستند که برق مورد نیاز ۷۵۰۰۰۰ خانه را تأمین کنند. هسته یا مغز یک رآکتور هسته‌ای را می‌توان پوشش از اورانیوم -۱۳۸ پوشاند. وقتی اورانیوم ۲۳۸ به وسیلهٔ نوترون‌ها بمباران شود، تدریجاً به پلوتونیوم تبدیل می‌شود. رآکتورهای خود سوخت زا به رآکتورهای سریع پرور هم مشهوراند. این رآکتورها از این جهت به این نام معروف شده‌اند که عملاً در آن‌ها سوخت تازه‌ای به نام پلوتونیوم به دست می‌آید و سوخت تولید شده در این رآکتور از مقدار سوختی که درست می‌شود از سوخت مصرفی است.  نیروگاه دونری در انگلستان با رآکتور خود سوخت زای سریع کار می‌کند. نخستین زیردریایی مال کشور آمریکا بود که موسوم نام داشت و در سال ۱۹۵۴ تولید شد. در سال ۱۹۵۸ ناتیلوس نخستین زیر دریایی که توانسته بود از اقیانوس اطلس عبور کند. نیروگاه‌های هسته‌ای علاوه بر خوبی‌ها یشان عیبهایی هم دارند و زباله‌هایی را درست می‌کنند که به سه گروه تقسیم می‌شوند که به درجهٔ پرتو زایی کم، متوسط و زیاد و می‌تواند جامد، مایع و گاز باشد. در گذشته بعضی از کشورها زباله‌ها و مواد زاید رآکتورهای هسته‌ای نظامی و غیرنظامی خود را به راحتی در دریاچه‌ها دریاهای عمیق یا زیر زمین دفن می‌کردندبخشی از اتحاد جماهیر شوروی سابق چنان‌که به مواد رادیو اکتیو آلوده‌است که اگر فردی چند لحظه در ساحل یکی از این دریاچه‌ها بایستد مقدار تشعشعات رادیو اکتیوی که بدنش جذب خواهد کرد جان او از بین می‌رود و می‌میرد و هنوز هم که هنوزه زباله‌های هسته‌ای که محیط زیست که ما را تحدید می‌کنند. عملیات بازیافت سوخت‌های هسته‌ای در فرانسه آغاز شد که از سال ۱۹۸۵ میلادی آغاز شد مجتمع بازیافت کوژما که در دماغهٔ شبه جزیرهٔ کوتیتینس در فرانسه قرار دارد از سال ۱۹۶۶ میلادی فرایند بازیافت سوخت هسته‌ای را آغاز کرد که اکنون این مکان یکی از بزرگترین مجتمع بازیافت سوخت هسته‌ای در جهان است. کار بازیافت سوخت‌های هسته‌ای فرانسه و ۲۷ کشور دیگر جهان مانند بلژیک، آلمان، ژاپن، هلند و سویئس است انجام می‌دهند. کوژما در هر سال از آغاز فعالیت‌های خود بیش از ۱۰۰۰۰ تن سوخت هسته‌ای مصرف شدهٔ رآکتورهای آب سبک را بازیافت کرده‌است. هر چیزی که هسته‌ای است خطرناک نیست مانند حمل اورانیوم طبیعی هیچ خطری ندارد. سالانه ۳۰۰۰۰ تن اورانیوم خالص از معادن سنگ اورانیوم استخراج می‌شود. سنگ معدن اورانیوم به صورت خام در نیروگاه‌های هسته-ای قابل استفاده نیست چون مقدار اورانیوم موجود در آن بسیار اندک است حدود ۲٪ یا حتی کمتر بنابراین سنگ معدن اورانیوم باد فراوری شود تا فلز اورانیوم خالص تری به دست بی آید. ابتدا سنگ معدن اورانیوم خرد می‌شود و سپس آن را داخل یک مادهٔ اسیدی حل می‌کنند تا فلز اورانیوم از ناخالصی جدا شود. در این مرحله فلز اورانیوم به صورت اکسید اورانیوم است و اصطلاحاً کیک زرد نامیده می‌شود. اکسید اورانیوم به مجتع‌های تبدیل منتقل می‌شود که در آن جا به دی‌اکسید اورانیوم، سوخت رآکتور تبدیل می‌کنند. در آمریکا سوخت مصرف شده نیروگاه‌های هسته‌ای، درون تانکرهای مخصوص و توسط واگن‌های ریلی پهن حمل می‌شوند. هر کدام از این تانکرها اختصاصاً برای این کار طراحی شده‌است ۱/۷ متر طول و۳متر عرض دارند. طراحی و ساخت این جعبه‌ها که فقط مخصوص حمل سوخت‌های هسته‌ای هستند، بر اساس توافق نامهٔ بین‌المللی تحت نظارت بسیار دقیقی انجام می‌گیرد. کارکنان تأسیسات هسته‌ای پیش از ورود به محوطهٔ مواد رادیو اکتیو دستگاه‌های پرتو سنج به خود وصل می‌کنند که متوجه شوند میزان پرنوهای رادیواکتیو در آن جا بالا نباشد چون خطرناک است. در ناحیه هند فورد آمریکا که محل ویژهٔ انبارهای هسته‌ای است، سوخت مصرف شدهٔ پلوتونیوم درون مخازن بزرگ در زیر زمین نگهداری می‌شوند. نیروگاه‌های هسته‌ای بر خلاف نیروگاه‌هایی که با سوخت فسیلی کار می‌کنند و موجب آلودگی ایجاد می‌کنند هیچگونه آلودگی ایجاد نمی‌کند. اما بخشی از مواد زاید که توسط نیروگاه‌های هسته‌ای تولید می‌شود همچنان خاصیت پرتو زایی مخرب خود را حفظ می‌کنند و تا مدت هزاران سال خطرآفرین هستند. سوخت‌های هسته‌ای چنان خطناک هستند که هر گز نباید مواد رادیو اکتیو نشست کنند و به محیط زیست وارد شوند. واحد سنجش مواد رادیو اکتیو را با بکرل نشان می‌دهند، یک بکرل را با علامت (BQ) فروپاشی یک ماده در مدت یک ثانیه‌است. تشعشعات ناشی از ۳۷۰۰۰ میلیارد فروپاشی هسته‌ای است در مدت یک ثانیه اصطلاحاً یک کوری (CI) نامیده می‌شود که برگرفته از نام ماری کوری است. مقدار تشعشعات رادیو اکتیو که بدن دریافت می‌کند بر حسب‌گری (GY) اندازه‌گیری می‌شود. رآکتورهای حرارتی با توجه به نوع سوخت ومادهٔ خنک‌کننده‌ای که به کار می‌برند کاملاً فرق می‌کنند. بعضی از آن‌ها برابر خارج کردن گرمای رآکتور از گاز استفاده می‌شود. در حالی که بعضی دیگر از خنک‌کنندهٔ مایع استفاده می‌کنند. اگرچه همهٔ رآکتورهای حرارتی از سوخت اورانیوم استفاده می‌شود اما نسبت به سوخت اورانیوم -۲۳۵ و اورانیوم -۲۳۸ در هر گونه از این رآکتورها، متغیر است. اکثر رآکتورهای حرارتی از سوخت اورانیوم غنی شده استفاده می‌کنند. نیروگاه هسته‌ای گردند در آلمان از نوع رآکتورهای آبی تحت فشار است که رایج‌ترین نوع رآکتورها در حال حاضر هستند. ساختمان گنبدی شکل اتاقک رآکتور است. این انرژی هسته‌ای در ایران در حال پیشرفت است. بمب جی‌بی‌یو-۴۳/بی
نحوه پرتاب این بمب متفاوت است. به دلیل سنگینی و بزرگی، به جای بمب افکن، یک هواپیمای باربری ام‌سی-۱۳۰ آن را پرتاب می‌کند. بمب روی یک سکو یا پالت قرار می‌گیرد و با آزاد شدن یک چتر، از هواپیما بیرون کشیده می‌شود و بعد از جدا شدن، به سمت هدف شیرجه می‌زند. بمب موتور ندارد اما با استفاده از بالچه‌هایی مسیرش را به سمت هدف تنظیم می‌کند. بمب ساعتی
بمب ساعتی بمبی است که زمان انفجار آن با ساعت یا وسیله‌ای زمان‌سنج، تعیین و تنظیم می‌شود. اجزای آن باتری، چاشنی، خرج انفجاری، و زمان‌سنج است.الف:الکتریکی بمب سنگرشکن
اولین نوع از این بمب‌ها خمپاره یا گلوله توپخانه‌ای روشلینگ (Röchling shells) بوده است که توسط یک مهندس آلمانی به نام August Cönders در طی جنگ جهانی دوم بر اساس تئوری افزایش تراکم مقطعی به منظور اصلاح نفوذ ساخته شد و در سال‌های 1942 و 1943 علیه بلژیک Fort d'Aubin-Neufchâteau استفاده شد. روزنامهٔ هارتض، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۸ گزارش داد که ایالات متحده آمریکا از فروش بمب‌های سنگرشکن جی‌بی‌یو-۲۸ به این خاطر که این‌گونه بمب‌ها ممکن است در حمله هوایی احتمالی نیروی هوایی ارتش اسرائیل به تاسیسات هسته‌ای ایران مورد استفاده قرار بگیرد، صرف‌نظر کرده است. ناوگان دریایی هسته‌ای
در مقایسه با کشتی‌های فسیلی سوخت، شناورهای هسته‌ای امکان عملیات طولانی‌تر را بدون نیاز به سوختگیری در اختیار می‌گذارند. کل سوخت در داخل راکتور هسته‌ای قرار گرفته و هیچ فضایی برای ذخیره و انباشت سوخت مورد اشغال قرار نمی‌گیرد. همچنین نیازی به درنظرگیری فضا برای اگزوز و دودکش‌های تخلیه وجود ندارد. با این حال، علی‌رغم صرفه در هزینهٔ سوخت، هزینه‌های عملیاتی و راه اندازی بالا، مانع از به‌کارگیری این فناوری در ناوگان‌های غیرنظامی شده‌است. رآکتورهای ناوگان دریایی از نوع آب فشرده هستند. نخستین چرخهٔ آب، گرمای حاصل از شکافتِ سوخت را به محفظهٔ مولد بخار (Steam generator) منتقل می‌کند. آبِ نخستین چرخه تحت فشارهای بسیار بالا نگهداری می‌شود و علی‌رغم انجام عملیات در دمای ۲۵۰ تا ۳۰۰ درجه سانتی گراد (۴۸۲ تا ۵۷۲ درجهٔ فارنهایت)، هرگز به جوش نمی‌آید. هرگونه آلودگی رادیواکتیو موجود در چرخهٔ اولیه، در همان چرخه محبوس می‌گردد. در آنجا آب توسط یک پمپ به گردش در می‌آید و احتمالاً در ناوگان‌های دریایی (با در نظرگیری فشار آب پایین) برای کاهش سر و صدای حاصل از پمپ، این چرخه به صورت خودکار و بدون نیاز به پمپ عمل می‌کند. سوسک بمب‌افکن
فشار موجود در محفظه واکنش به قدری زیاد می‌شود که ماده موجود در آن با سرعت فوق‌العاده بالایی طی ۷۰ پرتاب انفجاری سریع از سوراخ‌های کوچکی که در نوک انتهایی شکم قرار دارند به بیرون پرتاب می‌شود. صدای این انفجارها تا حدی است که گوش انسان قادر به شنیدن آن است. علت ضربانی بودن تراوش‌ها تجمع فشار در محفظه نگهدارنده ماده شیمیایی است که سبب بسته شدن درپوش یا سوپاپ بین مخزن و محفظه می‌شود. تنها در صورتی که محتویات درون محفظه با هم وارد واکنش شوند و از انتهای بدن سوسک به بیرون پرتاب شود دوباره ماده شیمیایی به درون محفظه ریخته می‌شود. همه این اتفاقات در کسری از یک ثانیه به پایان می‌رسند. تابش زمینه
در حالت معمولی، رآکتورهای هسته‌ای با رهاسازی مقدار کمی از گازهای رادیواکتیو، سبب پخش مقدار پایینی از پرتوها به عموم مردم می‌شوند. رویدادهای طبقه‌بندی شده در مقیاس بین‌المللی حادثه هسته‌ای همگی باعث انتشار مواد زاید رادیواکتیو به محیط نمی‌شوند بلکه حجم بالای انتشار رادیواکتیو از رآکتورهای هسته‌ای به ندرت اتفاق می‌افتد. تا به حال دو حادثه بزرگِ غیرنظامی - حادثه چرنوبیل و فوکوشیما ۱ سبب آلودگی قابل توجهی شده‌اند. حادثه چرنوبیل تنها مورد مرگ سریع بود.