پل خواجو در چه سالی ساخته شد؟
پل خواجو
این پل را همچنین پل شاه، پل بابا رکن‌الدین (مسیر رفتن به خانقاه و آرامگاه بابا رکن‌الدین و تخت فولاد) و پل حسن‌بیگ (نام پل قبلی که در زمان شاه‌عباس تخریب شد و این پل به جای آن ساخته شد) یا پل شیراز هم نامیده‌اند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است، که در سال ۱۰۶۰ هجری قمری بنا شده‌است. در میانه پل خواجو، ساختمانی مخصوص، که به بیگلربیگی شهرت دارد بنا شده‌است، که برای اقامت موقتی شاه صفوی و خانواده او ایجاد شده بود و هم‌اکنون نیز وجود دارد و طاق‌های آن دارای تزئینات نقاشی بسیار زیبایی است و در واقع پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پل‌های زاینده رود مشهورتر است. درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن /۱۲ متر است. این پل را به نام‌های دیگری نیز خوانده‌اند ولی به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو معروف است.
پل خواجو
نقش جهان اصفهان خشت‌پل (جویبار)
پل جویبار (خشت پل) مربوط به دوره قاجار است و در جویبار، ۵ کیلومتری شمال شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل قرمز
سازه فعلی این پل عمدتاً مربوط به سده هفدهم است، اما در این گذرگاه از قرن دوازدهم میلادی پلی وجود داشته‌است. پل قرمز تا سال ۱۹۹۸ هر روزه مورد استفاده عابران بود اما پس از آن یک پل جدید و به مراتب بزرگتر به عنوان بخشی از پروژه اروپا-قفقاز-آسیا (TRACECA) در این محل ساخته شد. پل طبیعت
در طراحی این پل از معماری پل‌های ایرانی مانند پل خواجو الهام گرفته شده و یک سازه با طراحی ارگانیک و شبیه به درخت و کاملاً سازگار با محیط زیست و طبیعت است که نمونه مشابه آن در پارک‌های ملی و طبیعی کشورهای فرانسه، کانادا، هلند، بلژیک، مالزی و استرالیا ساخته شده‌است. فرم درختی ستون‌ها و انتخاب نام «طبیعت» برای پل، هر دو تاکیدیست بر پیوستگی دو فضای سبز (دوطبیعت) توسط پل. پل‌دختر (پل)
پُلِ دُختَر از سازه‌های دوره ساسانیان است که بر بقایای پلی قدیمیتر که متعلق به دوران هخامنشیان است بر روی رودخانه کشکان ساخته شده‌است. برخی دلیل نام‌گذاری آن را به پل‌دختر را منتسب دانستن پل به نام ایزد بانو آناهیتا می‌دانند. این پل تاریخی در ورودی شهری به همین نام در جنوب استان لرستان قرار دارد و بنای آن در قرن چهارم هجری قمری مورد مرمت قرار گرفته‌است اما هم‌اکنون تنها یک دهانه از طاق‌های آن برجا مانده و جاده شماره ۳۷ از زیر آن عبور می‌کند. این پل بی تردید در مسیر ارتباطی بین شهرهای شاپورخواست و جندی شاپور قرار داشته و از اهمیت راهبردی برخوردار بوده‌است. ارتفاع تنها طاق برجای مانده پل ۱۸ متر از سطح آسفالت جاده و ۳۰ متر از آب رودخانه و عرض آن ۱۱٬۳۰ متر است. جهت پل شرقی، غربی و طول آن ۲۷۰ متر است. این اثر تاریخی به شماره ۱۶۷۸ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. قره‌ضیاءالدین
پل دوقوز کورپی (نه پله): در فاصله پنج کیلومتری جاده ترانزیتی ماکو پل دو قوز گوز یا پل کسیان در دوره قاجاریه توسط مهندسین خارجی بناشد. پل تاریخی دوقوز گوز ۷۰ متر طول، چهار متر عرض و پنج متر ارتفاع دارد و با سنگ سفید بنا شده‌است. این پل در اوایل دوره محمد رضا شاه توسط احمد خان بیات ماکد مرمت گردید ولی با احداث جاده ترانزیتی ایران – اروپا، جاده حمزیان و به تبع آن پل مزبور ارزش و اهمیت خود را از دست داد ولی به خاطر سبک معماری خاص خویش به یکی از آثار تاریخی منطقه تبدیل گردید. پل خواجو
پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشی‌کاری آن از دیگر پل‌های زاینده رود مشهورتر است. این پل که در دوران صفوی یکی از زیباترین پل‌های جهان به‌شمار می‌رفت، بیشتر به منزله سد و بند بوده‌است. در میان هریک از دو ضلع شرقی و غربی پل ساختمانی بنا شده که شامل چند اتاق مزین به نقاشی است. این ساختمان که -شاه نشین- نامیده می‌شود، در آن دوره جایگاه بزرگان و امیرانی بوده که برای تماشای مسابقات شنا و قایقرانی بر روی دریاچه مصنوعی به این مکان فراخوانده می‌شدند. یک نیمکت سنگی تمام چیزی است که از صندلی پادشاه باقی‌مانده‌است. به سخن پروفسور اپهام پوپ و ژان شاردن، پل خواجو «یک اثر تاریخی اوج معماری پل فارسی و یکی از جالب‌ترین پل‌هایی است که وجود دارند … که در کل آن ضرباهنگ و شرافت و عزت و ترکیب شادترین قوام، ابزار، زیبایی، و تفریح و سرگرمی وجود دارد». پل جوبی
این پل که با پهنا کم و درازای نزدیک ۱۴۷ متر بر بستر زاینده رود، میان دو پل الله‌وردی خان و پل خواجو ساخته شده‌است از سازه‌های دوره شاه عباس دوم در سال ۱۰۶۵ هجری است. درویش محمدشاه
پل تاریخی سیکاپل (سیکا که در زبان محلی مازنی به اردک گفته میشود)روایتی قدیمی است که رود سیاهرود مابین مقبره درویش محمد شاه و شهرستان جویبار قرار داشته و برای تردد آسان تر مردم روستا با جویبار پیر زنی تخم اردک های خود را جمع آوری نموده و به معماری داده تا پلی بسازد و مردم از آن رفت و آمد کنند.(به همین خاطر به این پل سیکا پل نیز گفته میشود که مردم شهرستان جویبار بیشتر این پل را به سیکا پل میشناسند) که به پل درویش محمدشاه نیز معروف است در این روستا و نزدیکی شهر جویبار و بر روی سیاهرود قرار دارد. این پل در دوره قاجار ساخته شده و احتمال می‌رود بیشتر از ۲۰۰ سال از ساخت آن گذشته باشد. مقبره امامزاده درویش محمد شاه که گفته می‌شود از نوادگان علی بن حسین از امامان شیعه می‌باشد در فاصله ۳۰۰ متری این پل قرار دارد. بابا محمود سهرفیروزانی
پل تاریخی بابامحمود سهرفیروزان، ساخته شده توسط حاکم لنجانات و از مشاوران الجایتو یعنی بابامحمود سهرفیروزانی در سال 704 هجری قمری است که این بنای این پل را به بالغ بر 750 سال می رساند البته پل بابا محمود سهرفیروزان، در گذشته راه ارتباطی بین شهرتاریخی سهرفیروزان به مسیر خوزستان و فارس بوده‌است که این موضوع اهمیت این بنای تاریخی را افزون می‌کند بابا محمود سهرفیروزانی همانگونه که اشاره شد علاقه‌مند به توسعه و آبادانی عمرانی سهرفیروزان بوده‌ است که آثار قابل توجهی نیز از او به یادگار مانده اگر چه برخی از این آثار متأسفانه به دلیل ناملایمات روزگار و جهل افراد غیر بومی اکنون وجود ندارد که می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: پل بزرگ تیانجین
پل بزرگ تیانجین (به انگلیسی: Tianjin Grand Bridge) پل خط آهنی است که بین دو شهر لانگ فنگ و چینگ احداث شده و بخشی از مسیر خط آهن تندروی پکن-شانگهای می‌باشد. این پل با طول ۱۱۳٫۷ کیلومتر یکی از طولانی‌ترین پل‌ها در جهان است و در کتاب رکوردهای گینس به عنوان دومین پل بزرگ جهان به ثبت رسیده است. ساخت این پل در سال ۲۰۱۰ به اتمام رسید و در سال ۲۰۱۱ افتتاح گردید. زاینده‌رود
در استان اصفهان پل‌های مشهور تاریخی سی و سه پل یا پل الله‌وردی خان، پل خواجو، پل جویی، پل مارنان، پل کله، پل فلاورجان، پل بابا محمود و پل‌های اژیه و ورزنه بنا شده‌است. قدیمی‌ترین پل ساخته شده بر روی زاینده‌رود «پل شهرستان» است. آستانه اشرفیه
این پل که قدمت آن به قرن هشتم هجری بر می‌گردد در گذشته بر سر راه رشت به لاهیجان در روستای نیاکو واقع شده بود. پل خشتی لنگرود
از زمان دقیق ساخت این پل و سازنده آن هیچ سند معتبری در دست نیست ولی حدود ساخت این پل ، بنا بر نوشته محمود پاینده لنگرودی (محقق برجسته لنگرودی) و بر اساس استناد به کتاب تاریخ خانی بعد از سال 912 هـ . ق و در دوران صفویه میباشد.  این پل در چهار دوره مرمت اساسی گردید که اولین مرمت در اواخر دوره قاجاریه ، مرمت دوم در زمان پهلوی اول توسط حاج حبیب لِمَنجویی که با ریختن سرب در اطراف پایه اصلی پل استحکام این پل را تقویت نمود ، مرمت سوم در زمان پهلوی دوم سال 1337 توسط اداره کل حفاظت آثار باستانی و بناهای تاریخی با تعویض اجرهای پودر شده با اجرهای جدید و نهایتا مرمت چهارم در سال 1397 توسط اداره میراث فرهنگی با تعویض خشت های خارجی تخریب شده و بند کشی کل خشت ها و تعویض فرم لبه های پل به شکل نوک تیز انجام شد . پل
یکی از پل‌های کهن پل چهارباب در خرم‌آباد است. بیشتر این پلها در سده سوم وچهارم میلادی ساخته شده‌اند. سپس چشمه‌های آن‌ها را در سده چهارم و پنجم و ششم هجری بازسازی کرده‌اند و گاه شکل آن‌ها نیز دگرگون شده‌است. و لب پایه‌ها همان پایه‌های نخستین بوده‌است . یکی دیگر از پلهای کهن روی رود کشکان نزدیک خرم‌آباد است که جاده مهمی از روی آن می‌گذشته‌است. این پل را نجم الدین پسر بدرالدین از فرمانروایان شیعی کرد ساخته‌است که هم‌زمان با آل بویه در غرب ایران فرمان‌روایی می‌کرده‌اند. پلهای دیگری نیز نزدیک خرم‌آباد یافت می‌شود که تنها پایه‌های آن‌ها به جا مانده‌است. قروه
در روستای فرهاد آباد پل تاریخی این روستا قرار دارد. این پل از لحاظ معماری دارای هشت دهانه که چشمه وسط بزرگتر و نوع قوس‌های بکار رفته عموماً جناغی و مصالح بکار رفته در آن آجر است. هرچند تاریخ دقیق ساخت پل مشخص نیست اما با توجه به شیوه معماری بکار رفته در آن به احتمال قوی از پل‌های دوران صفوی است و از آنجا که این پل در گذشته به عنوان راه مواصلاتی ناحیه قروه به سمت زنجان و مسیر عبور کاروانیان به‌شمار می‌رفت از اهمیت بالایی برخوردار بوده‌است و در دوران حکومت خسروخان اول مقارن با حکومت زندیه مورد تعمیر و بازسازی قرار گرفت و در دوره حکومت قاجار نیز توسط فرهاد میرزا معتمدالدوله عموی ناصرالدین شاه نیز مورد مرمت و بازسازی کامل قرار گرفت؛ و در سال ۱۳۷۹ تحت شماره ۲۶۴۷ به عنوان اولین اثر تاریخی شهرستان در ردیف آثار ملی کشور به ثبت رسید. پل حاج مرتضی
پل حاج مرتضی مربوط به دوره قاجار است و در خمین، خیابان ساحلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۷۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. اسماعیل خواجویی
در سال ۱۳۷۸ خورشیدی و پس از اینکه مجموعه‌ی تاریخی، فرهنگی و مذهبیِ تخت فولاد سازماندهی و محوطه‌سازی تکیه‌ی خواجویی را به انجام رساند، آرامگاهی آجری بر سر مزار ملا اسماعیل خواجویی بنا شد. این مقبره را استاد برجسته‌ی معماری اصفهان، دکتر احمد امین پور، با الهام از نماد‌های سنتیِ معماری ایرانی‌اسلامی طراحی کرد. پل خواجو
در کتاب دانشنامهٔ تخت فولاد جلد دوم در بخش معرفی شیرهای سنگی، به نقل از استاد جلال الدین همایی ذکر شده که تعداد شیرهای سنگی اصفهان دوازده عدد هستند. این شیرها در محله‌های درب کوشک، آب بخشان، درب امام، امام زاده احمد، امام زاده حمزه، گلستانه، خواجه علی شاه، امام زاده اسماعیل، طوقچی و تخت فولاد هستند. استاد جلال الدین همایی در مورد اصالت تاریخی و مکان اولیه این شیرها چنین نقل می‌کنند که: «در تخت فولاد هم دو عدد شیر سنگی بود نزدیک آب انبار قدیمی اوایل تخت فولاد، مابین تکیه شهشهان و تکیه سید محمد ترک. در تغییراتی که در زمان پهلوی داده شد، این دو شیر را از محل خود نقل مکان کرده دو طرف پل خواجو قرار دادند و اکنون آنجاست.» در تکمیل این موضوع بر اساس شنیده‌ها استاد چنین می‌گویند که: «از مردم محلی شنیده یکی از این شیرها سابق در محل دروازه طوقچی قرار داشته‌است و بعد از تخریب دروازه تاریخی طوقچی، آن را به پل خواجو می‌آورند.». لذا هیچگونه ارتباطی بین این شیرهای سنگی با موضوعی خاص و مکان فعلی آنها وجود ندارد و اکثراً نشانی از اماکن مذهبی، امامزاده‌ها یا دروازه‌ها (ورودی) محله‌های شهر بوده‌است؛ ولی حسب تغییرات و دستورها از مکان اولیه خود جابجا شده‌اند. برخی دلیل این نقل مکان را خواسته عباس بهشتیان، از محققین و اصفهان پژوهان، جهت حفظ و نگهداری بهتر آنها می‌دانند. پل بابا محمود
پل بابا محمود سهرفیروزان مربوط به قرن هفتم، دوران مغول سلطان محمد خدابنده (الجایتو) است و در شهرستان فلاورجان، شهر تاریخی سهرفیروزان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران در سهرفیروزان به ثبت رسیده‌است. پل رضاشاهی
پل رضاشاهی مربوط به دوره پهلوی اول است و در شهرستان تنکابن، بخش خرم‌آباد، دهستان بلده، روستای قلعه گردن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۹۹۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل چوم
پل چوم مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان اصفهان، روستای چوم واقع شده است. پل چوم که نمایی همانند پل تاریخی شهرستان دارد، بر بنیانی کهن‌تر از دوره صفوی ساخته شده؛ اما ساختار امروزی آن یادگار دوره صفوی است. پل چوم پس از ویرانی گسترده در سال ۱۳۴۸خورشیدی، توسط استاد حسین معماریان و به هزینه اداره باستان ‌شناسی مورد مرمت اساسی قرار گرفت و سرانجام در تاریخ ۱۳۸۲/۶/۲۳ به شماره ۱۰۲۱۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. سی‌وسه‌پل
سی‌وسه‌پل یا پل الله‌وردی‌خان، پلی است با ۳۳ دهانه، ۲۹۵ متر طول و ۱۴ متر عرض، که زیرنظر الله‌وردی‌خان اوندیلادزه و با معماری استاد حسین بنا اصفهانیبر روی زاینده‌رود در شهر اصفهان و همزمان با حکومت شاه عباس صفوی ساخته شده و جای برگزاری مراسم جشن آب‌پاشان و همچنین مراسم خاج‌شویان ارامنهٔ اصفهان در دورهٔ صفویه بوده‌است. اندیشهٔ بنای سی‌وسه‌پل در سال ۱۰۰۸ هجری قمری و در دوازدهمین سال پادشاهی شاه عباس یکم به وجود آمد و در سال ۱۰۱۱ هجری قمری، الله‌وردی‌خان اوندیلادزه گرجی، سردار مشهور او مأمور اتمام ساختمان پل گردید. در سفرنامه‌های سیاحان اروپایی آن دوران؛ به برگزاری این جشن اشاره‌هایی شده‌است. در این جشن که در ۱۳ تیرماه هر سال برگزار می‌شد مردم با پاشیدن آب و گلاب روی یک‌دیگر در این مراسم شرکت می‌کرده‌اند. ارامنهٔ جلفای اصفهان هم مراسم خاج شویان خود را در محدوده همین پل برگزار می‌کرده‌اند. این پل یکی از شاه‌کارهای معماری و پل‌سازی ایران محسوب می‌شود و از زیبایی و عظمت منحصر به فردی برخودار است. پرسی سایکس، سی‌وسه‌پل را یکی از پل‌های درجه اوّل جهان خواند، شاردن آن را شاه‌کار معماری و شگفت‌آفرین و دن گارسیا آن را از بهترین آثار معماری ایران خواند. و به قول لرد کرزن «انسان هیچ انتظار ندارد برای دیدن آنچه که روی هم رفته می‌توان آن را باشکوه‌ترین پل دنیا نامید، ناچار از مسافرت به ایران باشد». دن گارسیا در این باره می‌نویسد: «این پل نیز از بناهای الله‌وردی‌خان گرجی است و با این‌که دشمنان و حاسدانش می‌گویند این بنا با پول ساخته شده‌است، نمی‌توانند انکار کنند که بانی شخص اوست. اما باور عموم مردم این است که الله‌وردی‌خان پل را به خرج خود ساخته‌است». پل ۲۵۷
پل ۲۵۷-تیر۱۰ مربوط به دوره پهلوی اول است و در شهرستان سوادکوه، حد فاصل ایستگاه‌های‌سوادکوه‌وسرخ آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۰۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل موسی خان
پل موسی خان مربوط به دوره قاجار است و در میبد، روستای بارجین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۳۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل بنگابندو
پل بنگابندو () که عموماً پل چند منظوره جمنا نامیده می‌شود، پلی است که در ماه ژوئن ۱۹۹۸ در بنگلادش افتتاح گردید. این پل بوآپور در ساحل شرقی رودخانه جمنا را به سراج گنج در ساحل غربی وصل می‌کند. در زمان احداث آن در سال ۱۹۹۸، یازدهمین پل طویل جهان بود و در حال حاضر ششمین پل طویل در آسیای جنوبی است. این پل بر روی رودخانه جمنا ساخته شد که یکی از سه رودخانه اصلی بنگلادش و پنجمین رودخانه بزرگ جهان بلحاظ حجم آب است. این پل یک ارتباط استراتژیک بین بخش‌های غربی و شرقی بنگلادش را به وجود آورد. این پل منافع گوناگونی برای مردم ایجاد می‌کند و به‌طور خاص تجارت بین منطقه ای را در کشور گسترش می‌دهد. جدای از جابجایی سریع کالا و مسافر توسط جاده و خط آهن، این پل انتقال برق و گاز طبیعی و یکپارچه کردن ارتباطات راه دور را تسهیل نمود. این پل بر روی شاهراه آسیا و خط آهن بین آسیایی قرار دارد که هنگامی که تکمیل شود جاده و راه‌آهن بین‌المللی بدون انقطاع از جنوب شرقی آسیا تا آسیای مرکزی تا اروپای شمال غربی را تأمین می‌کند. پل مشیر
پل مشیر مربوط به دوره صفوی تا دوره قاجار است که دو کاروانسرا در دوره مختلف (صفویه و قاجاریه) در کنار این پل نیز وجود دارد و در شهرستان دشتستان استان بوشهر، جاده شیراز به بوشهر، بعد از شهر دالکی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. اهواز
پل چهارم یا پل نادری که در امتداد خیابان سلمان فارسی (نادری) و خیابان امام موسی صدر واقع گردیده، در سال ۱۳۵۶ احداث شده‌است. طول این پل ۵۷۶ متر و عرض آن ۱۶ متر و ۷۱ سانتی‌متر است. هزینهٔ احداث پل مذکور در حدود ۲۳۰ میلیون ریال بوده‌است. دز
پل باستانی دزفول با ۱۷ قرن قدمت یکی از قدیمی‌ترین پل‌های (بازسازی شده در زمان صفویه و پهلوی) جهان است که در سال ۲۶۳ میلادی به دستور شاپور اول ساسانی روی رودخانه دز ساخته شد. پل ساسانی مهم‌ترین اثر تاریخی دزفول و به عنوان نماد شهر دزفول که ۲ منطقه شرق و غرب این شهر را به هم وصل می‌سازد، یکی از راه‌های ارتباطی شهر جندی‌شاپور و سرزمین میانرودان بوده که به دستور شاپور اول ساسانی و پس از پیروزی ایران بر والرین و با به‌کارگیری اسرای رومی ساخته شده‌است از این‌رو، به پل رومی نیز مشهور است. این پل دارای ۱۴ دهانه است، پل قدیم دزفول از سنگ ساروج و آهک ساخته شده و در دوران حکومت عضدالدوله دیلمی، صفویان و پهلوی بازسازی شده‌است اما پایه‌های پل حکایت از دوران ساسانی دارد. پل خواجو
این پل دارای ۲۴ دهانه است که از مکعب‌های به دقت تراش‌خورده ساخته شده و در بخش میانی، با سدهای چوبی برای گرفتن جلو رودخانه مسدود گردیده‌است. خواجو یکی از پل‌هایی است که در تنظیم جریان آب در رودخانه به دلیل وجود دروازه بند یا دریچه در زیر قوس‌هایش نقش داشته‌است. هنگامی که دریچه‌های سد بسته می‌شده‌است، سطح آب در پشت پل بالا آمده، امکان ایجاد دریاچه در پشت پل مهیا می‌شده‌است. بنای این سد و دریاچه برای این بوده که منظره ای جهت عمارات و باغهای واقع در آن محل باشد و در هنگام جلوس در آن عمارات و باغات از منظره دریاچه ای که با بستن سد ایجاد می‌گردید لذت برند. در حقیقت با مسدود کردن دهانه‌های زیرین پل خواجو، قسمت غربی آن به صورت دریاچه کوچکی در می‌آید. در دوره شاه عباس دوم در مواقعی که در کاخهای هفت دست و آئینه خانه مراسم رسمی برپا بوده‌است پل خواجو تخته بند می‌شده‌است و قسمتی از رودخانه که در مقابل کاخهای سلطنتی واقع بوده‌است به صورت دریاچه درمی‌آمده، و بروی آبهای این دریاچه مراسم آتش بازی به عمل می‌آمده‌است. در واقع کارکرد اصلی این سد و تخته بند کردن، ایجاد دریاچه جهت جشنها و مراسمهای شاهی بوده‌است. پل جوبی
در بخش شرقی و غربی این پل، آب رودخانه بر روی هم انباشته می‌شده و به گونهٔ دریاچه‌ای درمی‌آمده به آن «پل دریاچه» نیز می‌گفته‌اند. در کتاب "فواید الصفویه" که از مآخذ تاریخ عهد صفویان است به روشنی نام این پل «پل سعادت‌آباد» یاد شده و نویسنده آن کتاب در روزگار صفوی بنای "«شهر تازه‌ای»" را به محاذات باغ سعادت آباد در سال ۱۰۶۹ هجری و هم‌زمان با هفدهمین سال سلطنت شاه عباس دوم متذکر می‌گردد. پل نقره‌ای
پل نقره‌ای یک پل معلق بود که در سال ۱۹۲۸ ساخته شد و نام آن از رنگ آلومینیومی آن برگرفته شد. این پل بر روی رودخانه اوهایو قرار داشت و پوینت پلزنت در ویرجینیای غربی را به کاناگا در اوهایو متصل می‌کرد. در ۱۵ دسامبر ۱۹۶۷ این پل در اوج ساعت ترافیک ریزش کرد و ۴۶ کشته برجای گذاشت که دو نفر از آنان هرگز پیدا نشدند. بررسی‌ها نشان داد که باری که پل تحمل می‌کرد بیش از حدی بود که برای آن طراحی شده بود و همچنین نگهداری از پل ضعیف بوده‌است. این پل با پل یادبود نقره‌ای که کار ساخت آن در سال ۱۹۶۹ به پایان رسید جایگزین شد. گذرگاه ملک فهد
پل دوستی بحرین و عربستان بر روی خلیج فارس ساخته شده و مجمع الجزایر بحرین را به عربستان متصل می‌سازد. این پل ۲۵ کیلومتر طول دارد و دارای ۷ سد و ۵ پل ارتباطی می‌باشد. این پروژه یک میلیارد دلار هزینه داشته و به وسیلهٔ یک کمپانی هلندی احداث گردیده‌است و در آذر ماه ۱۳۶۵ مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌است. عرض پل ۴۰ متر و دارای جاده ای دو طرفه ۸ باندی می‌باشد. از زیر ۴ پل از ۵ پل ارتباطی کشتی‌ها قادر به عبور می‌باشند. ۳/۵ میلیون متر مکعب سنگ و ۱۵ میلیون مترمکعب شن در این جاده ارتباطی به کار رفته‌است. پل کهنه قره‌سو
پایه‌های سنگی این پل احتمالاً متعلق به دوره ساسانی است و با توجه به آجرهایی که در اطراف پل پراکنده است این پل در دوره سلجوقی تعمیر شده و در دوره صفوی به شکل کنونی بازسازی شده است. پل محمدحسن‌خان
در اوایل حکمرانی کریم‌خان زند، به سال ۱۱۴۶، محمدحسن‌خان قاجار جد آغامحمدخان قاجار، که شهر "بارفروش" (شهر بابل فعلی) و سایر نقاط مازندران را تصرف کرده و در جنگ بر کریم‌خان زند پیروز شده‌بود به پاس قدردانی از مردم بابل، با صرف هزینه ۱۲۰۰۰ تومان بر روی رودخانه بابل پل بزرگی احداث کرد که تا امروز باقی مانده و به پل محمدحسن‌خان معروف است. این پل دارای هفت چشمه (طاق) اصلی و دو چشمه فرعی است که ارتفاع آن از بستر رودخانه ۱۱ متر است. این پل با طول ۱۴۰ متر و عرض ۶ متر، یکی از پل‌های مهم استان از نظر مسائل اقتصادی و ارتباطی به‌شمار می‌آید. اهواز
در سال ۱۳۰۸ و هم‌زمان با احداث راه‌آهن سراسری ایران، اولین پل شهر اهواز که بعدها به دلیل رنگ سیاه بدنه و پایه‌های آن، به پل سیاه شهرت یافت، به طول ۱۰۵۰ متر و عرض ۶ متر، تقریباً درست در محل احداث پل تاریخی اهواز (که دارای قدمت ساسانی بوده و به پل شادروان معروف بود) بر روی رودخانه کارون ساخته شد. تا خط آهن بندرامام در جنوب استان خوزستان و در ساحل خلیج فارس، را به راه‌آهن سراسری خرمشهر-تهران-شمال وصل نماید. این پل در زمان جنگ جهانی دوم به عنوان مسیر حمل آذوقه، نیرو و مهمات نیروهای متفقین مورد استفاده قرار می‌گرفت و به دلیل تأثیری که در پیروزی متفقین داشت به آن لقب پل پیروزی داده شد. پل ستارخان
پل ستارخان پلی است در شهر تهران. روی تقاطع خیابان همایون‌پور، خیابان ستارخان و خیابان تهران‌ویلا قرار دارد و دسترسی به بزرگراه شیخ فضل‌الله نوری را امکان‌پذیر می‌سازد. این پل در سال ۱۳۵۳ ساخته شده‌است. نام قدیمی این پل پل تاج بوده‌است. پل گیشا
این پل در دهه ۱۳۵۰ (خورشیدی) به‌طور موقت و به مناسبت بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ ساخته شده بود. رفت‌وآمد خودروهای سواری بر روی این پل تا ۲۹ خرداد ۱۳۹۸ ادامه داشت و در تیر همان سال به‌طور کامل جمع‌آوری شد. پل قدیم دزفول
این پل برروی رودخانه دز واقع شده و ساختمان فعلی آن در دوران صفویه بر روی ساختمان قبلی بنا شده‌است. ساختمان این پل متشکل از بافت معماری متعلق به سه دوره تاریخی است. بخش‌هایی از پایه‌های پل مربوط به دوره ساسانی و بخش طاقدیسی پل مربوط به دوره صفویه و از نمونه‌های طاقهای دوره اسلامی است و سرانجام بخش عرشه پل که از مصالح جدیدی همچون سیمان و فلز ساخته شده‌است مربوط به دوره رضا شاه پهلوی است. پس از احداث سد دز،در شهرستان دزفول فشار آب رودخانه بر این پل بسیار کاهش یافت. پل میرابو
پل میرابو یکی از پل‌های مشهور شهر پاریس است که بین سال‌های ۱۸۹۵ و ۱۸۹۷ ساخته شده‌است. این پل در ۲۹ آوریل ۱۹۷۵ در رده بناهای تاریخی قرار گرفت. پل شهدای شش بهمن
پل شهدای شش بهمن آمل مربوط به دوره اسلامی است. پلی است در آمل در سال ۱۳۸۹ ساخته شده‌است. این پل به نام واقعه آمل (۱۳۶۰) نامگذاری شده‌است و یکی از بلندترین پل‌های ایران است. پل دارای طاق‌های بلند است و روی رود هراز قرار دارد. پل میان‌گذر دریاچه ارومیه
پل شهید کلانتری طولانی‌ترین پل ساخته‌شده در ایران (سه برابر طولانی‌ترین پل پیشین) به طول هزار و هفتصد و نه متر است که بر روی دریاچهٔ ارومیه ساخته شده‌است و فاصلهٔ میان دو شهر تبریز و ارومیه را به ۱۳۵ کیلومتر کاهش داده‌است. این پل در ۲۷ آبان ۱۳۸۷ خورشیدی به بهره‌برداری رسید. در صورت عبور از روی پل شهید کلانتری، فاصلهٔ ارومیه تا تهران برابر با ۷۸۰ کیلومتر خواهد بود. این پل نقش به‌سزایی در توسعهٔ گردشگری و تبادلات فرهنگی و تجاری میان دو استان آذربایجان شرقی و آذربایجان غربی دارد و باعث صرفه‌جویی در مصرف سوخت و زمان و کاهش تصادفات جاده‌ای و استهلاک خودروها می‌شود. پل سانت‌آنجلو
پل سانت‌آنجلو () با نام اصلی پل آئلیوس، یک پل قدیمی رومی در شهر رم ایتالیا است که در سال ۱۳۴ پس از میلاد توسط امپراتور روم هادریان بر روی رودخانهٔ تیبر ساخته شد تا مرکز شهر را به آرامگاه جدیدالاحداث خود متصل کند که امروزه قلعه سنت آنجلو نام دارد. جزیره آواجی
جزیره آواجی به واسطه تنگه آکاشی از هونشو و توسط تنگه ناروتو از شیکوکو جدا شده است. از سال ۱۹۹۸ میلادی این جزیره توسط پل آکاشی کای کیو که دارای بزرگترین دهانه مرکزی در بین پلهای معلق جهان است، به کوبه در جزیره هونشو مرتبط شده است. همچنین پل معلق دیگری به نام اوناروتو سوی دیگر جزیره را به جزیره شیکوکو متصل می‌کند. میان این دو پل در جزیره آواجی بزرگراهی ساخته شده که دو سوی جزیره را به هم متصل می‌کند. پل امید
این پل بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ ساخته شد و به‌طور رسمی در ۲۵ مه ۱۹۹۲ به همراه پاسگاه گمرک مرزی دیلوجو افتتاح شد. این پل در قدیم بورالتان نامیده می‌شود و به لحاظ تاریخی به خاطر رخدادی در سال ۱۹۴۵ بین اتحاد جماهیر شوروی و ترکیه معروف است. نیم‌ور
پل باقرآباد مربوط به دوره قاجار است و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۶۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل شناور
نیروهای صلیبی در دسامبر ۱۰۹۷ بر رود عاصی پل شناور ساختند تا پشتیبانی برای محاصرهٔ انطاکیه تأمین کنند. نخستین پل شناور روی دنیپر در سال ۱۱۱۵ نزدیک ویشهورود ساخته شد. نیروهای بوهم در سال ۱۱۵۷ تحت فرمان فریدریش بارباروسا به کمک پل شناور از آدیجه گذشتند. نیروهای صلیبی در جنگ صلیبی پنجم در محاصرهٔ دمیاط دو پل شناور روی نیل ساختند. نیروهای مغول در سال ۱۲۴۱ برای نبرد موهی پل شناور ساختند تا ارتش مجار را دور بزنند. لوئی نهم طی جنگ صلیبی هفتم در سال ۱۲۵۰ پل شناوری روی نیل ساخت تا راهی برای تأمین نامحدود نیرو و تجهیزات فراهم کند. مهندسان عثمانی در محاصرهٔ قسطنطنیه پل شناوری با هزار بشکه روی شاخ طلایی ساختند. پل به اندازه‌ای قوی بود که می‌توانست وزن ارابه‌ها را هم تحمل کند. آرامگاه خواجوی کرمانی
که هم اینک این اتاق تبدیل به فرهنگسرای خواجو گردیده‌است. کمی بالاتر از مقبره خواجو ۳ غار به چشم می‌خورد. یکی از آنها غاری است که محل عبادت و ریاضت زهاد و مشایخ بوده و خواجو نیز مدتی در آن جا به عبادت مشغول بوده‌است. غار دیگر که در دهانه آن طاقی ضربی از نوع طاق کجاوه‌ای از سنگ و آجر زده شده محل قبر خواجه عمادالدین محمود، وزیر معروف شاه شیخ ابواسحاق اینجو است. در کنار این غار نقش برجسته‌ای از جنگ رستم و شیر دیده می‌شود که به دستور حسینعلی میرزا فرمانفرمای فارس در سال ۱۲۱۸ ه. ق ساخته شده‌است. در کنار آن نیز نقش برجسته ناتمامی از فتحعلی شاه قاجار و دو تن از پسرانش به چشم می‌خورد. در دو طرف این نقش برجسته دو نیم ستون به سبک ستون‌های دوره زندیه در درون کوه کار شده‌است.در سال ۱۳۷۰ به همت دانشکده ادبیات دانشگاه کرمان، کنگره بزرگداشت خواجو در کرمان برگزار شد و مراسم اختتامیه این کنگره در شیراز انجام شد. با همین انگیزه به همت شهرداری شیراز و استانداری فارس، آرامگاه خواجو مرمت و بازسازی شده که شامل بازسازی کف و بدنه و ایجاد یک سری دیواره‌های عمودی با مصالح سنگ است. هم چنین مجسمه‌ای از سر و صورت خواجه از سنگ تراشیده شده، در این مکان قرار گرفته‌است. بنای آرامگاه خواجوی کرمانی به شماره ۹۱۶ در فهرست آثار تاریخی به ثبت رسید.خبرگزاری مهر آفتاب پل کریم‌خان زند
"پل کریم‌خان" در سال ۱۳۵۲ به‌عنوان یک پل موقت ساخته‌شد تا ترافیک شهر تهران در زمان برگزاری بازی‌های آسیایی کنترل شود. طول عمر این پل پنج سال در نظر گرفته شده و قرار بود پس از برگزاری مسابقات، جمع‌آوری شود. اما این اتفاق نیفتاد و این پل عملاً به‌عنوان یک پل دائمی مورد استفاده قرار گرفت. پل دختر کرج
پل دختر کرج که با نام پل سلیمانیه و پل شاه عباسی هم شناخته می‌شود از سازه‌های دوره صفویه است که بر روی رودخانه کرج ساخته شده‌است. این پل بر بقایای پلی کهن‌تر منسوب به دوره سلجوقی و به نام پل خاتون ایجاد شده‌است و بازسازی آن در دوره صفوی به این سازه نمای پل‌های دوره صفوی را داده است. این اثر که با نام پل دختر کرج با در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده، در سالیان گذشته بازسازی و مرمت شده‌است به گونه‌ای که شکل نخستین آن تا اندازه‌ای دگرگون شده‌است. این پل هم اکنون نیز به مرمت نیاز دارد. پلدشت
پل پلدشت-شاه‌تختی در محدودهٔ مرز ایران و جمهوری خودمختار نخجوان با عنوان پل دوستی با حضور پرویز داوودی معاون اول رئیس‌جمهوری و الهام علی‌اف رئیس جمهوری آذربایجان در سال ۱۳۸۶ افتتاح شد. ایران و جمهوری خودمختار نخجوان دارای ۱۲۵ کیلومتر مرز مشترک آبی در استان آذربایجان غربی هستند که تردد بین دو سوی مرز از طریق این پل انجام می‌گیرد. پل خواجو
شعرای اصفهان دربارهٔ پل خواجو اشعار زیبایی سروده و در این سروده‌ها زیبایی‌های آن را ستوده‌اند. از جمله این سروده‌ها قصیده بلند صائب تبریزی در وصف یکی از روزهای جشن و چراغانی در کنار این پل است. به نوشته تاریخ نگاران و پژوهشگرانی که دربارهٔ سلسله صفوی بررسی کرده‌اند، هدف شاه عباس دوم از ساختن پل خواجو پیوند دادن دو محله خواجو و دروازه حسن‌آباد با تخت فولاد و راه شیراز بوده‌است. گردشگران و جهانگردانی که در دوره‌های گوناگون به اصفهان آمده‌اند، زیبایی‌های پل خواجو را ستوده، آن را در زمره شاهکارهای جاودانه معماری ایرانی و اسلامی به‌شمار آورده‌اند. قصیده افتتاحیه پل خواجو (شاهی) شامل ۴۵ بیت است که با این ابیات شروع می‌شود: پل منجم‌باشی
پل منجم باشی مربوط به دوره قاجار است و در تبریز، چایکنار، تقاطع منجم، پل پنجم، میدان منجم واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۴۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل کوچه
پل کوچه مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان کنگاور، دهستان گودین، روستای کوچه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۶۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. پل دوآب (کزاز)
دربارهٔ نام سازنده و تاریخ احداث آن سند و مدرک معتبری نیست تنها جایی که احتمال می‌رود نامی از این پل به میان آمده باشد در هنگام بازگشت ناصرالدین شاه قاجار از زیارت عتبات عالیات می‌باشد که از آن به عنوان پل بزرگ نام برده شده است. پل خشتی لاهیجان
پل خشتی لاهیجان یا پردسر، مربوط به سدهٔ ۹ ه‍.ق است و در لاهیجان، محله پردسر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. پل حاج سید محمد
پل حاج سید محمد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان زنجان، بر روی رودخانه زنجان رود واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل پیروزی، ایروان
پل پیروزی، ایروان ( Haght'anaki kamurj) یک پل قوسی برای عبور و مرور است که دو سوی رود هرازدان در ایروان ارمنستان به هم پیوند می‌دهد. این پل خیابان ماشتوتس در شرق را به خیابان دریاسالار ایساکوف متصل می‌کند. این پل در تاریخ ۲۵ نوامبر ۱۹۴۵ گشایش یافت و برای بزرگداشت پیروزی اتحاد شوروی بر آلمان نازی در پایان جنگ جهانی دوم نامگذاری شد . این پل توسط معماران ای. مامیجانیان (A. Mamijanyan) و ای. آساتریان (A. Asatryan) طراحی شد و شامل هفت طاق است. شهرستان پلدشت
پل پلدشت-شاه‌تختی در محدودهٔ مرز ایران و جمهوری خودمختار نخجوان با حضور پرویز داوودی معاون اول رئیس‌جمهوری و الهام علی‌اف رئیس‌جمهوری آذربایجان در سال ۱۳۸۶ افتتاح شد. ایران و جمهوری خودمختار نخجوان دارای ۱۲۵ کیلومتر مرز مشترک آبی در استان آذربایجان غربی هستند که تردد بین دو سوی مرز از طریق این پل انجام می‌گیرد. پل‌های موقت خشایارشا
پل‌های موقت خشایارشا، در سال ۴۸۰ قبل از میلاد و در خلال لشکرکشی او به آتن در دومین تهاجم ایرانیان به یونان، به فرمان او در تنگه داردانل و با به هم دوختن قایقهای دراز فنیقی ساخته شدند، تا آسیا را به تراکیه متصل کنند و لشکر انبوه خشایارشا را به اروپا انتقال دهند. روایت ساخته شدن این پل از هرودوت بر جای مانده‌است. پل قره کور پو (پل سیاه)
پل قره کور پو (پل سیاه) مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان ماکو، انتهای جاده ماکو به بازرگان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۴۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل خشتی تمیجان
این پل خشتی در ۶ کیلومتری جنوب غربی رودسر در استان گیلان، بر روی رودخانه تمیجان احداث شده‌است. گر چه کتیبه و سنگ بنا یا یادبود دگر در آن وجود ندارد، ولی از نوع طاق‌ها (طاق‌های جناقی) و مصالح بکار رفته در آن می‌توان این پل را به دوره صفوی نسبت داد. بنا به دست نوشته های عام، احداث این پل به زمان حکومت بهزاد بیگ بر گیلان (مصادف با ٩٧۰ الی ۱۰۰۰ هجری شمسی) است. پل خدا آفرین
پل خدا آفرین مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در دستوا، کناره غربی رود گرگر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۲۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل شناور
در دوران دودمان هان شرقی، چینی‌ها پل شناور بزرگی روی رود زرد ساختند. همچنین در شورش گونگسون شو در سال ۳۳ میلادی، پل شناور بزرگی با پست‌های نگهبانی روی رود یانگ‌تسه ساخته شد که در نهایت به دست کشتی‌های دژکوب هان شکسته شد. در عصر سه پادشاهی در نبرد صخره‌های سرخ در سال ۲۰۸، کائو کائو بیشتر قایق‌های خود را با زنجیرهای آهنی به هم متصل کرد. ولی قایق‌های سون کوان با به آتش کشیدن قایق‌ها نقشهٔ او را خنثی کردند. در دوران فتح تانگ جنوبی به دست دودمان سونگ، ارتش امپراتور تائی زو در سال ۹۷۴ برای ایمن کردن خطوط پشتیبانی، پل شناور بزرگی روی یانگ‌تسه ساختند. پل میر بهاءالدین
این پل توسط یکی از خیرین شهر زنجان به نام حاج میر بهاءالدین در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار احداث گردیده است. حمزه‌کلا شش‌پل
سقانفار حمزه کلاشش پل مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بابل، بخش مرکزی، دهستان اسبو کلا، روستای حمزه کلای شش پل واقع شده و این اثر در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۶۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل تان هوا
این پل یک سازهٔ فلزی خاکستری رنگ بود که بر روی یک پایهٔ بتونی مرکزی و دو پایه بتونی در دو سو استوار شده بود. ساخت این پل در سال ۱۹۶۴ به پایان رسید و به وسیلهٔ شخص هو شی مین افتتاح گردید. این پل ۱۶۰ متر درازا و ۱۷ متر پهنا داشت و در ارتفاع ۱۵ متری رودخانه قرار داشت. رفت‌وآمد ریلی و جاده‌ای هر دو از روی این پل انجام می‌شد و نقطه ارتباط بسیار مهمی میان مناطق مختلف ویتنام شمالی بود و هنگامی که جنگ ویتنام آغاز شد گذرگاهی راهبردی برای فرستادن تجهیزات و جنگ افزار به ویت کنگ‌ها که در ویتنام جنوبی می‌جنگیدند گردید. پل دوآب (پاوه)
پل دوآب در دوران پهلوی اول ساخته شده‌است و بخشی از جادهٔ پاوه-نوسود به شمار می‌آید که در همان دوران ساخته شد. بر روی یکی از سنگ‌های دیوار ضلع شرقی پل تاریخ ساخت پل دوآب، سال ۱۳۱۴ حک شده‌است. بر اساس گفته‌های اهالی محل، دستور ساخت مسیر مواصلاتی پاوه به نوسود در سفر رضاخان به استان کرمانشاه صادر و برای آن فرصتی مشخص مقرر شده‌است. به دلیل استفاده از ابزارآلات ساده مانند بیل و کلنگ کار به کندی پیش رفته و مسئولان منطقه متوجه می‌شوند که اتمام کار در زمان مشخص غیرممکن خواهدبود. بنابراین از سمت نوسود نیز شروع به ساختن جاده می‌کنند. در نهایت یک قطعات خودروی جیپ را از هم باز کرده و با قاطر به آن سوی رود سیروان انتقال می‌دهند و سپس با گرفتن عکس و ارسال آن به تهران، مقامات دربار را مجاب می‌کنند که کار پایان یافته است. ساخت پل نیز بعداً و با تأخیر به پایان می‌رسد. پل جاجرود
این پل ز آثار دوران سلجوقیان است و در دوره های صفویه، قاجاریه و پس از آن بارها و مرمت شده است از جمله در زمان ناصرالدین شاه قاجار به دست حاج میرزا بیک نوری فراش خلوت شاه با هزینه بیست و چهار هزار تومان بازسازی شده است. پل قطور
این پل در سال ۱۳۴۷ توسط دو شرکت ایرانی (رانکین) و شرکت اتریشی (پور) پی ریزی و پایه‌های بتونی آن اجرا و اسکلت فلزی و شاسی آن توسط امریکایی‌ها انجام گرفت. طول این پل ۴۴۸ متر، طول ارک فلزی پل ۲۲۳ متر و ارتفاع آن از سطح رودخانه قطور ۱۱۸٫۲۸ متر دارای ۱۰ عدد پایه بتونی مسلح بوده که ۶ عدد از این پایه‌ها به طرف خوی و ۴ عدد از پایه‌های بتونی به سمت رازی می‌باشد و در مجموع دارای ۸ دهنه که به صورت اکس به اکس در امتداد هم گسترش یافته‌اند. پل خشتی نیاکو
پل خشتی نیاکو مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان آستانه اشرفیه، بخش مرکزی، روستای نیاکو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۷۸۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل همرسمیت
این پل که ناحیه همرسمیت در جنوب رود را به ناحیه بانس در شمال رود تیمز متصل می‌کند در سال ۱۸۲۷ برای اولین بار ساخته شده اما پل فعلی در سال ۱۸۸۷ میلادی با طول ۲۱۰ متر و عرض ۱۳ متر طراحی و ساخته شده است. پل‌های ایران
از پژوهش‌های باستان‌شناسی بر می‌آید که پیش از هخامنشیان از الواح بدست آمده از شوش (تمدن عیلام) و در بابل (تمدنهای بین‌النهرین) و نشانه‌هایی از دوره مادها گواه وجود پلهایی بر کرخه (عیلام)، دجله و فرات (بین‌النهرین) و رودخانه‌های کوه‌های زاگرس (ماد) می‌باشد. در این میان از پل بابل بر رودخانه فرات (عهد بخت النصر) یاد می‌شود و قدیمی‌ترین اثر باستانی پل مربوط به پلی بر رود ارس (دوره اورارتوها) می‌باشد. همچنین پل باستانی بر رودخانه کر (کوروش) فارس -احتمالاً زمان کوروش- در محل درودزن که کاربری سدّ هم داشته‌است. بر شالوده پلهای هخامنشی و بر اساس معماری آن همچنین در دوره‌های بعد احداث شده‌است. کسیان (چایپاره)
این پل از بناهای مربوط به دوره قاجاریه می‌باشد و بر روی رودخانه آغ چای ساخته شده و از لحاظ معماری در عصر خود بی نظیر بوده‌است. این پل علاوه بر قدمت، هم بدلیل برقراری ارتباط بین چند روستای چایپاره و هم بدلیل پیدا شدن سنگ نبشتهٔ اورارتویی بسطام هنگام انتقال سنگ‌های قلعه، از شهرت نسبتا" زیادی برخورداراست. تا قبل از احداث جاده ترانزیتی ایران اروپا در ۳ کیلومتری قره ضیاءالدین، مهم‌ترین راه ارتباطی منطقه جاده قدیمی خوی-ماکو (جاده حمزیان) بوده و در طول خود از خوی تا ماکو دارای ۴ دهنه پل بوده که مهم‌ترین آن‌ها پل کسیان یا در اصطلاح محلی ((دوقوز گوز)) به معنای نه دهنه در کنار روستای کسیان می‌باشد. دلیل این نامگذاری وجود نه دهنه در بدنه این پل می‌باشد. پل آلما
ساخت و ساز اولیه پل بین سال‌های ۱۸۵۴ و ۱۸۵۶ صورت گرفت و در ۲ اوریل ۱۸۵۶ توسط ناپلئون سوم افتتاح شد. در آن زمان هر ۴ مجسمه ان توسط اگوست ارنائود ساخته شد. پل قلعه جوق
پل قلعه جوق مربوط به دوره قاجار است و در ارومیه، بخش باراندوز چای واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. پل زمان‌خان
پل زمان خان سه بار یکی در سال ۱۲۰۲ توسط کارگزاران حکومت صفوی، بار دوم توسط خوانین روستای ایلبگی در سال ۱۳۲۹ هجری قمری و بار سوم در سال ۱۳۲۱ شمسی به وسیله حاج عبدالحسین قزوینی مالک قریه «چم عالی» به طور کامل تعمیر و مرمت شد. استحکام این پل با احداث دیوار سنگی در طرفین آن، دو چندان شد. پل جوبی
شاعری متخلص به تأثیر و هم دوره شاه سلیمان صفوی در بخشی از متنوی که در مورد بناهای اصفهان سروده می‌گوید (منظور از شرقی پل خواجو و غربی پل چوبی است): پل حاج کاظمی
پل حاج کاظمی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان ساوجبلاغ، بخش چندار، روستای جلنگه دار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل روشندلان
پل روشندلان طولانی‌ترین پل فلزی سواره‌رو در تهران است که در سال ۱۳۸۸ افتتاح شد. این پل طولی در حدود ۹۰۰ متر و پهنای ۱۶ متر دارد. این پل در جهت شرقی-غربی و به منظور تسهیل ترافیک خیابان انقلاب در محدوده پل چوبی تا پیچ شمیران احداث شده‌است. این پل تقاطع‌های خیابان انقلاب با خیابان‌های شریعتی، بهار و روشندلان را حذف می‌کند. هزینه احداث این پل بیش از ۲۵۰ میلیارد تومان بوده است. پل شهرستان
پل شهرستان یا پل جی یا پل جسر حسین قدیمی‌ترین پل اصفهان روی رودخانهٔ زاینده رود است. این پل در زمان ساسانیان ایجاد گردید و در زمان دیلمیان و سلجوقیان تعمیر و مرمت شده‌است. پل شهرستان در جی قدیم در شرق اصفهان واقع شده‌است. پایه‌های آن بر روی سنگهای طبیعی کف رودخانه استوار گردیده‌است. طول پل از ستون مدور آجری تا انتهای سنگفرش قدیمی، در حدود ۱۰۵ متر و عرض آن از ۴/۲۵ تا ۵ متر متغیر است. جهت پل، شمالی - جنوبی با کمی انحراف است. پل شهرستان دارای یازده چشمه و دوازده پایه سنگی بزرگ است. اما قسمت فوقانی پل که جهت عبور و مرور بوده خراب شده‌است و فقط پیاده می‌توان از روی آن عبور کرد. پل خواجو
پل خواجو، در استان اصفهان و بر روی رودخانه زاینده‌رود در شرق سی وسه پل قرار دارد. پل آب بر بالا
پل آب بر بالا مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان جهرم، بخش سیمکان، دهستان پشت پر، ارتفاعات غربی روستای کوشک حسن‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۷۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل بابا محمود
پل بابا محمود سهرفیروزان که در بین پل‌های قدیمی استان اصفهان از قدمت بیشتری برخوردار است و دومین پل تاریخی استان به‌شمار می‌رود، ساخته شده در دوره ایلخانان مغول (عهد سلطان محمد خدابنده الجایتو) توسط یکی از اهالی، مشاهیر، بزرگان شهر و حاکم لنجانات و از مشاوران الجایتو یعنی بابامحمود سهرفیروزانی در سال ۷۰۴ هجری قمری است که این بنای تاریخی که قدمتی بالغ بر ۷۵۰ سال دارد پل سیدو
پل رودخانه‌ای سیدو نام یک پل معلق در چین است که از میان دره رودخانه سیدو عبور می‌کنند، این پل در استان هوبی قرار دارد و طول آن ۱۲۲۲ متر است. این پل توسط شرکت CCSHCC طراحی شده است و با هزینه‌ای معادل ۷۲۰ میلیون یوان (حدود معادل ۱۰۰ میلیون دلار) اجرا شده است. این پل در ۱۵ نوامبر سال ۲۰۰۹ برای برای استفاده عموم بازگشایی شد . هانگژو
هانجو یکی از بین سالهای ۹۰۷ الی ۹۷۸ برای ۷۱ سال در ۵ سلسله و ۱۰ پادشاهی و مرتبه دوم برای ۱۴۹ سال از ۱۱۲۷ الی ۱۲۷۶ در سلسله سونگ بوده است و این شهر تاریخی بدلیل مرکز تولید ابریشم چین از قدیم جزو شهرهای مهم جاده ابریشم بوده است.مارکو پولو از این شهر به عنوان زیباترین شهر چین و بهشت روی زمین نام برده است. پل کله (پل)
آنگونه که منقول می‌باشد در روزگار صفوی که دوران عظمت و شکوه اصفهان بود، شاه عباس صفوی اقدام به نوسازی راه ارتباطی کهن بین بختیاری و خوزستان کرده و در جهت سهولت حمل ونقل و هموار کردن راه قدیمی لنجان پلی جدید در حاشیه شمالی زاینده رود ایجاد نمود که به سوی غرب اصفهان بود، این راه هموار پلیست که بر روی زاینده رود و در مجاورت روستاهای نوگران و مدیسه قرار دارد و در ابتدا پل قلعه نام داشت ولی به تدریج تحت تأثیر گویش رایج این مردمان پل کله خوانده شد. پل هامبر
این پل که در سال ۱۹۸۱ میلادی ساخته شده دارای ۲۲۲۰ متر طول و ۱۵۵٫۵ متر ارتفاع دارد. خانقین
بر پایهٔ منابع تاریخی برای نخستین بار پل اَلوَن ۱۶۰۰ سال پیش در شهر خانقین ساخته شد و بعد از تخریب آن بار دیگر در سال ۱۸۶۰ توسط خواهر محمدعلی میرزای دولتشاه، والی سابق کرمانشاه مرمت و بازسازی شد. وی در سال ۱۸۵۵ برای زیارت اماکن مقدس شیعیان در کربلا و نجف اشرف راهی خانقین شد، اما در آن سال با سیلاب سختی مواجه شده و تصمیم می‌گیرد هزینه سفر خود را به علاوهٔ هزینه‌ای بیشتر برای ساخت پلی در خانقین صرف کند. وی شماری معمار اصفهانی را با خود به خانقین آورد و با استفاده از چوب گردوی واردشده از کرمانشاه این پل ساخته شد. پل دختر کرج
این پل به مرور زمان و بر اثر عوامل طبیعی از جمله جاری شدن سیل و ریزش باران دچار فرسودگی شدید شده و به دلیل کاهش استحکام پایه‌های آن در معرض فرو ریختن و نابودی بوده‌است. در سال ۱۳۸۸ بازسازی و بهسازی پل آغاز شد. برای فراهم ساختن بازدید و گذر گردشگران روی این پل تاریخی و بکارگیری از فضای پیرامون پل که دربرگیرندهٔ رودخانه و بستری سبز است ساماندهی روی پل انجام گرفت. بدین منظور پل در حال سنگفرش شدن است و همچنین دو جان پناه در دو سوی پل جاسازی شده و دو پلکان ورودی برای آمد و شد در دو سوی پل انجام شده‌است. پل دسوق
دولت مصر این پل را برای اولین بار در سال ۱۸۹۷ در زمان سلطنت خدیو عباس حلمی دوم توسط شرکت لامیزون سیرالویس (به فرانسوی:La Maison Seralloois) برای عبور از قطار و همچنین یک جاده یک طرفه برای تردد اتومبیل، بنا نمود. در سال ۱۹۲۶، دولت برآورد کرد که برای عبور قطار درجه یک و ایجاد یک جاده یک طرفه برای عبور اتومبیل از روی این پل نیاز به تعویض قطعات فلزی اجزای فلزی شانه‌ها و کناره‌های پل دارد، لذا دولت برای پیشبرد اینکار شرکت دورمان لونگ (به انگلیسی: Dorman Long) را مکلف نمود و این شرکت نیز کارهای درخواست شده را تا سال ۱۹۲۷ تمام کرد. در زمان ساخت پل جدید، مدیریت راه‌آهن با توجه به تعطیل شدن هرگونه تردد با قطار بین دسوق و الرحمانیه، با استفاده از کشتی‌ها و قایق‌های بخار کار عبور و مرور و نقل انتقال را بین دو طرف رود نیل انجام می‌داد. پل صلوات‌آباد
پل صلوات آباد مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار است و در شهرستان بیجار، روستای صلوات‌آباد، بر روی قزل‌اوزن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. پل فیروزکوه
پل فیروزکوه مربوط به دوره پهلوی اول است و در شهرستان دماوند، بخش رودهن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۱۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بند امیر (شیراز)
پلی که بر روی نهر گاوشیر در امتدادِ پلْ بندامیر ساخته شده، به دوره‌های جدیدتر متعلّق است و سابقة آن ظاهراً از قرن دهم فراتر نمی‌رود، زیرا چنانکه در برخی منابع آمده، القاص میرزا که در ۹۵۵ به قصد تسخیر شیراز به بند امیر رسید، چون دید که پل را برداشته‌اند راه دیگری درپیش گرفت . از همین خبر می‌توان دریافت که در آن سال‌ها نهر گاوشیر فقط پلی متحرک و احتمالاً چوبی داشته‌است. پل سردار
پل سردار مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان زنجان، بر روی رودخانه زنجان رود واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل رودخانه یانگ‌تسه نانجینگ
ساخت این پل در سال ۱۹۶۸ میلادی به پایان رسید. این پل سومین پل ساخته شده بر روی رودخانه یانگ‌تسه است. پل ووکسهال
ساختمان هر دوی پل‌ها مشکل ساز بود، هر دو پل‌های اول و دوم نیاز به طراحی دوباره از چند معماران متعدد. پل اصلی، اولین پل آهن بر رودخانه تیمز، توسط یک شرکت خصوصی قبل از اینکه به مالکیت عمومی در سال ۱۸۷۹ گرفته شده ساخته شده بود و به عنوان یک پل عوارضی به بهره‌برداری رسید. پل دوم، که هشت سال برای ساخت زمان برد، برای اولین بار در لندن به حمل تراموا و بعدها اولین بار به یکی از دو جاده یک خط اتوبوس در لندن داشت. شهرستان سوادکوه
پل ورسک این پل از شاهکارهای معماری دنیا به‌شمار می‌رود و در جانب شرقی ارتفاعات مشرف به‌آبادی ورسک ساخته شده و راه‌آهن سراسری تهران به شمال کشور را بهم متصل می‌کند. پل ورسک در اوایل قرن چهاردهم هجری شمسی ساخته شد و در زمان جنگ جهانی دوم به پل پیروزی معروف گشت. این بنا علاوه بر اهمیت استراتژیک در صنعت حمل و نقل کشور، از جاذبه‌های سیاحتی مهم مازندران نیز به‌شمار می‌رود. در ساخت این پل از هیچ فلزی استفاده نشده‌است. پل ورسک
پل وِرِسک از بزرگ‌ترین پل‌های راه‌آهن سراسری ایران است که در ارتفاعات روستای ورسک در ۲۷ کیلومتری جنوب شهر پل سفید در شهرستان سوادکوه در استان مازندران قرار دارد. این پل که از شاهکارهای مهندسی به حساب می‌آید در سال ۱۳۱۵ توسط رضا شاه پهلوی به بهره‌برداری رسید. پل ورسک که راه‌آهن سراسری تهران ـ شمال را به هم متصل می‌کند در ارتفاع ۱۱۰ متری از ته دره با دهانه ۶۶ متری و با وسایلی ابتدایی ساخته شد. پل ورسک در شمار مهم‌ترین آثار فنی مهندسی راه‌آهن شمال ایران محسوب می‌شود که در مهرماه ۱۳۵۶ با شماره ۱۵۳۴ ثبت آثار ملی شده‌است. ورسک از جمله پل‌های استراتژیک ایران است که توسط شرکت دانمارکی "کمپساکس" و با تضمین ۷۰ ساله احداث شد. این پل در دوران جنگ جهانی دوم توسط چرچیل، نخست‌وزیر وقت انگلیس پل پیروزی لقب گرفت. همچنین در ۲۳ تیرماه ۱۳۲۴ بنابر پیشنهاد وزارت راه، پل ورسک به نام "پل پیروزی" نامیده شد. پل ایستاسیون
طبق صفحه شهرداری آماسیا، این پل توسط سادگلدی، فرماندار آماسیا در طی سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۲ احداث شده‌است. در دوران امپراتوری عثمانی این پل در سیل ۱۸۲۴ و در زلزله ۱۸۲۵ تا حدی آسیب دید. در سال ۱۸۲۸ توسط هاجی یوسف، ایان آماسیا (فرماندار) تعمیر شد. در جمهوری ترکیه، در سال ۱۹۴۰ بازسازی مجدد شد. این پل چهار طاقی است. به گفته فوگن اولتر، این پل اگرچه در قرن ۱۴ ساخته شده‌است، اما با پل‌های دیگر ساخته شده در دوران پس از سلجوقی کاملاً متفاوت است.