نبرد الجزایر در چه سالی و میان چه کشورهایی رخ داد؟
جنگ الجزایر
جنگ الجزایر یا انقلاب الجزایر به مجموعه‌ای از زد و خوردهای میان فرانسه و الجزایری‌های استقلال‌طلب زیر استعمار این کشور می‌گویند که میان سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۲ رخ داد و به استقلال الجزایر انجامید. از دیگر اثرهای این جنگ سرنگونی جمهوری چهارم فرانسه و پایه‌ریزی جمهوری پنجم به ریاست شارل دوگل بود. نبرد الجزیره
نبرد الجزیره (؛ ؛ - در ایران: نبرد الجزایر) نام فیلمی جنگی محصول ۱۹۶۶ بر پایه وقایع رخ‌داده در جنگ الجزایر و نشان‌دهنده وقایعی است که در سالهای ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۲ نیروهای الجزایری برای رهایی از سلطه فرانسه در شمال آفریقا انجام دادند. کارگردان نبرد الجزیره جیلو پونته‌کوروو است.
جنگ داخلی الجزایر
پس از آنکه EU با فشار مضاعف بین‌المللی برای اقدام برداشتن در مورد قتل‌عام‌های رخ داده در الجزایر مواجه شد، دو هیئت جهت بازدید و بررسی قتل‌عام‌ها در نیمه اول ۱۹۹۸ به الجزایر فرستاد، یکی از این دو هیئت اعزامی تحت نظارت و رهبری ماریو سوآرز قرار داشت؛ گزارش‌های هیاتهای اعزامی گروه‌های مسلح اسلامگرا را محکوم می‌کرد. به سرعت امنیت بیشتری در شهرها حاکم شد، هر چند که قتل‌عام‌ها هنوز هم در مناطق روستایی ادامه داشت. سیاست قتل‌عام غیرنظامیان که GIA آن را اتخاذ کرده بود، از قبل باعث به وجود آمدن چند دستگی و اختلاف در میان فرماندهان آن شد و برخی از آن‌ها در مقام نفی این سیاست برآمدند. در ۱۴ سپتامبر۱۹۹۸، این اختلاف نظرها با تشکیل گروه سالافیست ترویج و مبارزه (GSPC) که در کوهستان‌های غرب کبیلیه مستقر و تحت رهبری حسن حصاب قرار داشت، شکل رسمی به خود گرفت. در ۱۱ سپتامبر، زروآل با اعلام استعفای خود ناظران را شگفت زده کرد. انتخابات جدید سازمان دهی شد، و در ۱۵ آوریل۱۹۹۹، مبارز استقلال طلب سابق عبدالعزیز بوطفلیکا که از حمایت ارتش برخوردار بود، بنا به اعلام مقامات با کسب ۷۴٪ آرای ماخوذه در به سمت ریاست جمهوری انتخاب شد. اندکی قبل از شروع انتخابات دیگر نامزدهای انتخاباتی، ضمن ابراز نگرانی از تقلب در انتخابات، از انتخابات کناره‌گیری کرده بودند. بوطفلیکا مذاکره با AIS را ادامه داد و در ۵ ژوئن AIS کلاً موافقت کرد که منحل شود. بوطفلیکا با بخشودن و عفو شماری از زندانیان اسلامگرا که به ارتکاب جرم و خلاف‌های کوچک متهم بودند، و نیز با به تصویب رساندن قانون نظم اجتماعی در مجلس که مبارزان اسلامگرایی را که مرتکب قتل و زنا نشده بودند در صورت معرفی از تعقیب قانونی عفو می‌کرد، باعث تداوم پیروزی و موفقیت دولت شد. این قانون سرانجام در ۱۶ سپتامبر۱۹۹۹ از طریق همه‌پرسی به تصویب نهایی رسید و شماری از مبارزان، من‌جمله مصطفی کرتالی، از این فرصت قانونی استفاده کردند و با تسلیم خود زندگی طبیعی ای را از سر گرفتند- که البته گاهی موارد این کار کسانی را که به دست چریک‌ها آزار و اذیت شده بودند خشمگین می‌کرد. رهبری FIS از نتایج به دست آمده ابراز نارضایتی می‌کرد و احساس می‌کرد که AIS بدون آنکه مسئله‌ای را حل کند، جنگ را متوقف ساخته‌است، اما مهره اصلی آن‌ها عبدالقادر هچانی که در آن زمان در زندان نبود در ۲۲ نوامبر ترور شد. خشونت خوابید، هر چند کاملاً متوقف نشد و به تدریج الجزایر در وضعیت طبیعی قرار می‌گرفت. نبرد خلیج کولا
نبرد خلیج کولا نبردی دریایی بود میان ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ژاپن در خلال جنگ جهانی دوم که در نخستین ساعت‌های بامداد ۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ رخ‌داد. میدان این نبرد کمی دورتر از کرانه‌های کولومبانگارا در جزایر سلیمان بود. نبرد شمال آفریقا
در ۱۸۸۱، فرانسه به‌طور رسمی کشور تونس را تحت‌الحمایه خود کرد؛ حکمران تونسی تحت نظارت یک ژنرال فرانسوی ساکن تونس بود. مراکش که تحت حکومت یک سلطان بود، طبق پیمان «پیمان فیض» در ۱۹۱۲ تحت حمایت فرانسه درآمد و مانند تونس، یک ژنرال فرانسوی ساکن تونس، بر سلطان و دستگاه اداری او نظارت داشت. فرانسه فتح الجزایر را در سال ۱۸۳۰ آغاز کرد. تا سال ۱۹۴۰ (سال سقوط فرانسه)، الجزایر به‌طور رسمی قسمتی از فرانسه شده بود و یک فرماندار کل مستقیماً بر آن حکومت می‌کرد. با سقوط فرانسه و ایجاد حکومت ویشی در ۱۹۴۰، مستعمره‌های فرانسه در آفریقای شمالی تحت کنترل ویشی قرار گرفت. جنگ نه‌ساله
در ۱۲ مه سال ۱۶۸۹ انگلستان به امپراتوری مقدس روم، امپراتوری اسپانیا، ایالات متحده هلند، دانمارک، و ساووا در «"اتحاد بزرگ"» که طبق آن می‌بایستی هر یک از اعضا عضو دیگری را که مورد حمله قرار گرفته‌است یاری دهد، پیوست. این جنگ اکنون نبرد اروپا علیه فرانسه بود. لوئی نیز متقابلاً ارتش خود را به چهارصد و پنجاه هزار نفر و نیروی دریایی را به یکصد هزار نفر افزایش داد. وی برای تأمین مخارج این ارتش بزرگ، در داخل فرانسه دست به اقدامات اقتصادی بزرگ زد تا حدی که دستور آب کردن ظروف نقره‌ای و طلا و ایجاد سنت فروش مقام و لقب داد. سینوله به شاه توصیه کرد که به نیروی دریایی دستور دهد تا ارتباط ایرلند را با انگلستان قطع کند. این کار ممکن بود، زیرا دریاسالار تورویل در روز سیام ژوئن ۱۶۹۰ با ۷۵ کشتی ناوگان مشترک هلند و انگلستان را برخورد کرده و توانسته بود در ساحل ساکس غربی آن‌ها شکست دهد. اما لوئی فقط دو هزار سرباز به کمک جیمز دوم به ایرلند فرستاد، اگر تعداد نیروهای اعزامی بیشتر بود، در نبرد بوین (اول ژوئیه ۱۶۹۰) پیروزی به دست می‌آمد و انگلستان پس از این پیروزی آزاد بود به هلند برود (۱۶۹۱) و ارتش انگلستان و هلند را علیه فرانسه وارد کارزار کند. لوئی در ۱۶۹۲ درصدد حمله بر انگلستان برآمد؛ به یک دسته از ناوگان فرانسه در تولون دستور داده شد تا به سوی شمال برود و در برست به ناوگان تحت فرماندهی تورویل ملحق شود؛ سپس، هر دو دسته متفقاً مقاومت انگلستان را درهم بشکنند و سی هزار سرباز را از دریای مانش عبور دهند. ناو گروهی که از تولون می‌آمد در جبل طارق دچار طوفان شد و نتوانست به یاری تورویل برسد؛ بنابراین، وی ناچار شد تنها با ناوگان مشترک هلند و انگلستان بجنگد. وی در یک نبرد سخت در سواحل لااوگ نزدیک شربور شکست خورد (۱۹ مه ۱۶۹۲) و حمله به انگلستان برهم خورد. انگلستان، پس از این پیروزی، بر دریاها مسلط شد و توانست مستعمرات فرانسه را یکی پس از دیگری از چنگش به درآورد. نبرد گالیپولی
نبرد گالیپولی یا نبرد چناق‌قلعه ، نام جنگی است که در جنگ جهانی اول بین امپراتوری عثمانی و نیروهای ائتلافی (انگلستان، فرانسه و اَنزَکها) در تنگه داردانل در گرفت. این نبرد که بیش از هشت ماه طول کشید در ۲۵ آوریل سال ۱۹۱۵ میلادی آغاز شد و سرانجام در دسامبر سال ۱۹۱۵ با شکست نیروهای ائتلافی به پایان رسید. و در پایان از هر دو جبههٔ متفقین و متحدین بیش از نیم میلیون نفر کشته و زخمی برجای ماند. در این نبرد کشتی‌های نیروی دریایی متفقین آسیب زیادی دیدند اما در پایان آنان فاتح جنگ جهانی اول شدند. مصطفی کمال آتاتورک، افسر ترک در جنگ گالیپولی به شهرت رسید و پس از پایان جنگ و فروپاشی امپراتوری عثمانی بنیانگذار ترکیه نوین شد. قتل‌عام مه ۱۹۴۵ سیف
وضعیت در الجزایر قبل از قتل‌عام ۸ مه ۱۹۴۵، محدود به یکسری تلاشها در میان دوستداران آزادی بیان بود که درصدد انجام کارهای مشترک و ایجاد یک جبهه متحد بودند. در سال ۱۹۴۵ کنفرانس دوستداران بیان برگزار شد و طی آن خواستار لغو نظام شهرداری‌های مختلط و حکومت نظامی در جنوب، به‌ رسمیت شناختن زبان عربی به عنوان زبان رسمی و همچنین آزادی مصالی الحاج شدند. این فعالیت ملی باعث وحشت فرانسوی‌ها شد و تلاش کردند از طریق کمیته‌هایی که به اصلاحات معتقد بودند مانع فعالیت آنها شوند، نگرانی فرانسویان آزادسازی کشور بود لذا منتظر فرصتی بودند تا بتوانند جنبش ملی را از بین ببرند. الجزایری‌ها در این میان متعهد شده بودند که در جنگ جهانی دوم برای آزاد کردن کشور خود در کنار فرانسویان در جنگ شرکت کنند و سربازان الجزایری در صف اول جنگ به عنوان سپر انسانی سربازان فرانسوی بودند. سپس مردم الجزایر به دلیل وعده ای که استعمار فرانسه داده بود و به امید یافتن استقلال کشورشان در یک تظاهرات مسالمت آمیز برای ابراز شادمانی خود شرکت کردند. اما این تظاهرات با خشونت نیروهای فرانسوی روبرو شد و تعداد زیادی کشته و زخمی شدند که اولین کشته آن بوزید سعال بود که با گلوله به قتل رسید. ملی‌گرایی الجزایری
نیروهای بریتانیایی و آمریکایی به همراه نیروهای متفقین اقدام به فرود نیروی چترباز در مغرب نمودند، این عملیات که بخشی از عملیات شعله تحت فرمان ژنرال آیزنهاور بود توانست بعد از دو روز مقاومت شدید توسط نیروهای فرانسوی پایتخت الجزایر و هران را تصرف نموده، در تاریخ ۱۱ نوامبر آدمیران فرانسو دارلان فرمانده کل نیروهای ویشی در آفریقا فرمان به آتش‌بس در شمال آفریقا را صادر نمود، بدینوسیله الجزایر محل آماده‌سازی حمله نیروهای متفقین به تونس گردید، در ابتدای جنگ جهانی دوم مانند جنگ جهانی اول مسلمانان الجزایری در کنار نیروهای فرانسوی قرار گرفته و وارد جنگ با آلمان شدند، نیروهای آلمان نازی توانستند سریع فرانسه را شکست بدهند و در فرانسه حکومت ویشی را مستقر کنند، حکومت ویشی در الجزایر در سمت جامعه فرانسوی و اروپایی کولون‌ها قرار گرفت، ولی حکومت ویشی نه تنها برای مسلمانان باعث افزایش صعوبت و سختی بود بلکه برای یهودی‌های الجزایر نیز تهدید شومی محسوب می‌شد کما اینکه با زور و فشار اقدام به پیاده کردن و اجرایی کردن قوانین ضد نژاد سامی که ویشی مقرر ساخته بود نمود، تابعیت فرانسوی یهودی‌های الجزایری را ملغی نمود و هرکسی را که شک می‌کرد که از رهبران مخالفین است چه در جامعه اروپایی ساکن الجزایر و چه مسلمانان الجزایری دستگیر می‌نمود. تاریخ الجزایر
در ۱۶ فوریه ۲۰۱۹، ده روز پس از اعلام نامزدی عبدالعزیز بوتفلیقه در دور آتی انتخابات ریاست جمهوری الجزایر آغاز شد. این اعتراضات نخستین اعتراضات گسترده پس از جنگ داخلی الجزایر در دهه ۱۹۹۰ است که به صورت صلح آمیز برگزار می‌شود. در نتیجه این اعتراضات ارتش به بوتفلیقه فشار آورد و وی در ۲ آوریل از ریاست جمهوری استعفا داد. نبرد تیسفون (۱۹۱۵)
نبرد تیسفون (به ترکی استانبولی: Selman-ı Pak Muharebesi) در نوامبر ۱۹۱۵ توسط امپراتوری بریتانیا، علیه امپراتوری عثمانی، در مبارزات بین‌النهرین جنگ جهانی اول به وقوع پیوست. نیروی اعزامی هند (راج بریتانیا) که بیشتر از واحدهای هندی و تحت فرماندهی ژنرال سر جان نیکسون تشکیل شده بود، از زمان استقرار در فاو بر اساس اعلام جنگ امپراتوری عثمانی در ۵ نوامبر ۱۹۱۴ در بین‌النهرین با موفقیت پیشروی کرده بود. یکی از دلایل اصلی آغاز نبردها در بین‌النهرین، دفاع از پالایشگاه نفت آبادان در دهانه شط العرب بود. ارتش انگلیس با اتخاذ سیاست دفاعی رو به جلو، تحت فرماندهی ژنرال تاونشند با تعدادی از نیروهای عثمانی که کمشار بودند وارد درگیری شد. پس از یک سال شکست پی در پی، نیروهای عثمانی توانستند پیشروی قوای بریتانیا را در دو روز جنگ سخت در تیسفون متوقف کنند. عهدنامه ۱۹۸۱ الجزایر
در مرحله بعد ارتش ایالات متحده آمریکا تصمیم گرفت مستقیماً وارد عمل شود و گروگان‌ها را آزاد نماید. اما با شکست عملیات پنجه عقاب این طرح نیز بی‌نتیجه ماند و آمریکا مجبور شد به توافقی سیاسی تن دهد که قرارداد الجزایر نام گرفت. نبرد شمال آفریقا
نیروهای آمریکایی و بریتانیایی به فرماندهی ژنرال آمریکایی دوایت دی. آیزنهاور (رئیس‌جمهور آینده ایالات متحده آمریکا) در این نبرد شرکت کردند. سه گروه ضربت در سواحل نزدیک کازابلانکا واقع در کرانه اقیانوس اطلس در مراکش، در حوالی اوران در غرب الجزایر و همچنین نزدیک شهر الجزیره) بیش از ۲۵۰ مایل به سمت شرق الجزایر) فرود آمدند. نبرد جزیره ویک
نبرد جزیره ویک نبردی است در جنگ جهانی دوم که در تاریخ ۸ تا ۲۳ دسامبر سال ۱۹۴۱ میان ارتش امپراتوری ژاپن و ارتش ایالات متحده آمریکا که همزمان با حمله ژاپن به پرل هاربر در جزیره ویک رخ داد و در نهایت با پیروزی ارتش امپراتوری ژاپن بر ارتش ایالات متحده آمریکا پایان یافت. عبدالقادر الجزایری
عبدالقادر الجزایری ، معروف به امیر عبدالقادر (۶ سپتامبر ۱۸۰۸ – ۲۶ می۱۸۸۳) یک سیاستمدار، روحانی مسلمان، صوفی و فرمانده نظامی الجزایری بود. وی جنگی را بر ضد اشغالگران فرانسوی در ۱۸۴۳ رهبری نمود. برخی از مردم الجزایر او را قهرمان ملی خود می‌دانند. نبرد جزایر آلیوتی
نبرد جزایر آلیوتی یک نبرد دریایی و زمینی در جنگ جهانی دوم است که در تاریخ ۳ ژوئن ۱۹۴۲ تا ۱۵ اوت ۱۹۴۳ میان ارتش آمریکا و کانادا و امپراتوری ژاپن در جزایر آلیوتی در آلاسکا رخ داد و در نهایت با پیروزی ارتش آمریکا و کانادا به پایان رسید. کنفرانس الجزیراس
کنفرانس الجزیراس () کنفرانسی بود که از ۱۶ ژانویه تا ۷ آوریل ۱۹۰۶ در شهر الگسیراز اسپانیا و به منظور پایان دادن به بحران طنجه بین امپراتوری آلمان و جمهوری سوم فرانسه برپا شد. بریتانیا در این بحران جانب فرانسه را گرفت و این اولین نشان جدی بودن توافق قلبی بین دو کشور بود. عید استقلال الجزایر
عید استقلال الجزایر () (۵ ژوئیه ۱۹۶۲) در حقیقت جشن سالگرد استقلال الجزایر از استعمار فرانسه است که بیش از ۱۳۲ سال به لطف انفجار انقلاب آزادیبخش بزرگ به عنوان بزرگترین انقلاب قرن بیستم بشمار می‌رود که مربوط به ۵ ژوئیه ۱۹۶۲ است. در۳ ژوئیه ۱۹۶۲ جبهه آزادیبخش ملی، یک قطعنامه برای بررسی شکست ۵ ژوئیه ۱۸۳۰ در سیدی فرج صادر کرد. جنگ‌های بربری
جنگ‌های بربری سری درگیری‌هایی بود که در دو برهه زمانی متفاوت ولی به دلایل یکسان در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ بین ایالات متحده آمریکا، سوئد و ایالات بربر (الجزیره، تونس و طرابلس امروزی که در آن دوران تحت سلطه امپراتوری عثمانی بودند) در شمال آفریقا رخ داد. سوئدی‌ها تا سال ۱۸۰۰ با طرابلسی‌ها درگیر بودند که در نهایت آمریکایی‌ها نیز به آن‌ها پیوستند. اختلاف طرفین بر سر دزدان دریایی بربری بود که از بازرگانان آمریکایی که به مدیترانه می‌رفتند باج می‌گرفتند. اگر کشتی‌ها از پرداخت باج سر پس می‌زدند دزدان بربر به آن حمله کرده و کالاهای آن را غارت می‌کردند و سرنشینان کشتی را می‌کشتند. با انتخاب توماس جفرسون به عنوان رئیس جمهور آمریکا در مارس ۱۸۰۱ او از پرداخت باج خودداری کرد و ناوگان نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا را به مدیترانه فرستاد. ناوگان ایالات متحده استحکامات دزدان بربر (امروزه شامل کشورهای الجزیره، تونس و لیبی می‌شود) را بمباران کردند و در نهایت توانستند به توافقی عادلانه با سران منطقه برسند. جیمز مدیسون که بعد از جفرسون رئیس‌جمهور آمریکا شد در سال ۱۸۱۵ دومین جنگ بربر را به راه انداخت. این جنگ در فاصله کوتاهی از پیروزی ایالات متحده در جنگ ۱۸۱۲ رخ داد. تاریخ الجزایر
سال ۷۰۸، بنی امیه همچنان الجزایر را در دست داشتند و دوره پیشا-اسلام در این کشور پایان یافت. همچنان که زبان‌های لاتین و فینیقی از یادها می‌رفتند، الجزایر رفته رفته به اسلام پیوست. پس از فتح الجزایر توسط مسلمانان، اندک اندک زبان عربی در میان شهرنشینان جایگاه خود را به دست آورد. جمهوری پنجم فرانسه
انگیزاننده پایه‌ریزی جمهوری پنجم، بحران الجزایر بود. هرچند فرانسه بسیاری از مستعمره‌هایش را در باختر آفریقا و جنوب شرقی آسیا از دست داده بود ولی هنوز الجزایر را نگاه داشته بود. سرانجام در ۵ ژوئیه ۱۹۶۲ الجزایر به استقلال رسید. سینمای الجزایر
در دهه ۶۰ میلادی ساخت ۲ اثر موجه به نام‌های "نبرد الجزیره" محصول ۱۹۶۶ ساخته جیلوپونته کوروو و "زد" محصول ۱۹۶۹ ساخته کوستا گاوراس، سینمای این کشور را به سر زبان‌ها انداختند. جنگ داخلی الجزایر
در زمان حکومت زوباری، افراط‌گری و خشونت GIA کاملاً کورکورانه شده بود و منجر به وقوع قتل‌عام‌های دهشتناک ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ شد- اگرچه، یک بار دیگر، احتیاط زیادی باید در مورد این‌گونه وقایع به عمل آید؛ چرا که بزرگ‌ترین کسی که از آن نفع می‌برد دولت الجزایر است. مدارک غیر مستقیم و مستقیم بسیار زیادی در مورد دخالت دولت در این قتل‌عام‌ها وجود دارد که در قسمت زیر مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته‌است››. همچنین به مارتینز، ۱۹۹۸، ص ۲۱۷ مراجعه شود: ‹‹بنابراین شاید GIA چهره پنهان رژیم نظامی اشد که مجبور شده‌است منابع اقتصادی خود را از نو تعریف و تبیین کند. نبرد شمال آفریقا
نبرد آفریقای شمالی سه مرحله داشت: نبرد صحرای غرب (غرب مصر و شرق لیبی)، عملیات مشعل (الجزایر و مراکش) و نبرد تونس. طی کل نبرد آفریقای شمالی، آلمانی‌ها و ایتالیایی‌ها متحمل ۶۲۰ هزار تلفات شدند، در حالی که کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیایی ۲۲۰ هزار نفر از افراد خود را از دست دادند. جنگ‌های اعراب و خزرها
اعراب توانستند به رهبری سردارهای برجسته جراح بن عبدالله و مسلمه بن عبدالملک ، دربند و حتی پایتخت خزر جنوبی بلنجر را تصرف کنند، ولی این کامیابی‌ها تأثیر چندانی در خزرهای کوچ نشین که به حملات ویران‌گر در اعماق فراقفقاز ادامه می‌دادند ، نداشت. در یكی از این یورش‌ها، در سال ۷۳۰ ، خزرها در نبرد اردبیل با تحمیل شکست بزرگی به نیروهای بنی امیه ، جراح را كشتند ، ولی سال دیگر به نوبهٔ خود شکست خوردند و به سمت شمال پس رانده شدند. مسلمه پیش از اینکه در ۷۳۲ با مروان بن محمد (در آینده: خلیفه مروان دوم) جایگزین شود دربند را که به یک پایگاه بزرگ نظامی و مستعمره عرب تبدیل شده بود ، دوباره تصرف کرد. هنگامی‌که مروان یک لشکر بزرگ را به پایتخت خزر یعنی آتیل در استان ولگا رهبری کرد یک دوره جنگ نسبتاً محلی تا سال ۷۳۷ درگرفت. عرب‌ها پس از پذیرش نوعی تسلیم از سوی خاقان ، عقب‌نشینی کردند. درگیری‌های ۷۳۷ با تثبیت دربند به عنوان شمالی ترین پایگاه مسلمانان و تأمین چیرگی مسلمانان بر فراقفقاز پایان جنگ گسترده میان دو قدرت بود. در همان زمان، ادامهٔ جنگ، ارتش بنی امیه را تضعیف کرد و به سرنگونی نهایی دودمان اموی توسط انقلاب عباسی که چند سال بعد رخ داد، کمک کرد. پس از آن روابط میان مسلمانان قفقاز و خزرها جدای از دو حملهٔ خزر در دههٔ ۷۶۰ و در ۷۹۹ (که از تلاش‌های ناموفق برای ایجاد اتحاد از راه ازدواج میان فرمانداران عرب یا شاهزادگان محلی قفقاز و خاقان خزرها برمی‌خاست) عمدتاً همراه با سازش بود. جنگ‌های گاه‌به‌گاه در این سرزمین میان خزرها و حکومت‌های مسلمان قفقاز تا زمان فروپاشی دولت خزر در سال‌های پایانی سدهٔ ۱۰ ادامه داشت ، اما جنگ‌های بزرگ سدهٔ ۸ دیگر رخ نداد. عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر
پیمان الجزایر در زمان حکومت محمدرضاشاه پهلوی و احمد حسن البکر بسته شد. کمتر از شش سال بعد، جنگ ایران و عراق دومین جنگ طولانی قرن بیستم شروع شد. جنگ داخلی الجزایر
تا پایان سال ۱۹۸۷، دیکتاتوری سوسیالیست تک حزبی که در زمان آن الجزایر تا حدودی موفقیت را در دهه هفتاد تجربه کرده بود، دیگر کارآمدی خود را از دست داده بود. دولت به شدت به قیمت بالای نفت تکیه کرده بود و وقتی که در سال ۱۹۸۶ قیمت نفت از ۳۰ دلار در بشکه به ۱۰ دلار در بشکه رسید اقتصاد مورد نظر دولت تحت فشار شدیدی قرار گرفت و کمبود و بیکاری رایج شد. در اکتبر سال ۱۹۸۸، موسوم به اکتبر سیاه، تظاهرات عظیم و گسترده‌ای در سراسر شهرهای الجزایر ضد شاذلی بن جدید رئیس‌جمهور این کشور به پا شد که یک عنصر اسلامگرای برجسته نیز در میان تظاهرات کنندگان وجود داشت. ارتش به سمت تظاهرات کنندگان شلیک کرد و با این کار خود برخی از مردم را به کام مرگ فرستاد و شمار زیادی از آن‌ها را به وحشت انداخت. نبرد زنجیر
در سال ۶۳۳ میلادی، خالد بن ولید بطرف شمال حرکت کرده، وارد نقطه‌ای شد که در نزدیکی خلیج فارس و کویت امروزه واقع و در آن زمان سرحد ایران شناخته شده و موسوم به "حفیر" بود. درین زمان مرزبان این نواحی یکی از اسواران بود نامش "هرمز". هرمز در سمت بیابان با رهزنان عرب سروکار داشت و در جانب دریا با دزدان دریایی که از اقیانوس هند به حدود خلیج فارس می‌آمدند. هرمز چون از آمدن خالد آگاه شد از تیسفون کمک خواست و خود با لشکری که داشت به جانب حفیر و به جلوگیری خالد رفت. در اینجا خالد به "هرمز" سرحددار محل تکلیف کرد که یا اسلام را قبول کند یا جزیه دهد. جنگ میان لشکر ساسانی و مسلمانان درگرفت و "هرمز"، خالد را به "جنگ مردومرد" یعنی مبارزهٔ دو سردار طلبیده، بدست وی کشته شد. سپس اعراب بر لشکر ساسانی تاختند و فاتح شدند. خالد لشکر ساسانی را تعقیب کرد ولی به قشون ساسانی کمک رسید و کار خالد مشکل شد. در این احوال او به جنگ تدافعی پرداخت ولی دیری نگذشت که به او نیز کمکی رسید و جنگ سختی روی داد که باز مسلمانان فاتح شدند. بعد خالد ساحل فرات را گرفت و به فِراض که شهر رومی و در طرف راست رود مزبور واقع بود، رسید. در اینجا جنگی مابین قوای رومی و سپاهیان ساسانی که به رومیان کمک می‌کردند از یک طرف و خالد ولید از طرف دیگر درگرفت و باز مسلمانان فاتح شدند. عبدالقادر الجزایری
پس از آنکه نیروهای نظامی فرانسوی در سال ۱۸۳۰ سواحل شمالی الجزایر را که آن زمان تابع امپراتوری عثمانی بود تصرف کردند، مردم مسلمان الجزایر مبارزاتی را در برابر استعمارگران فرانسوی انجام دادند. الجزایر
در سال ۱۵١٨، الجزایر توسط خیرالدین و برادرش تحت سلطه امپراتوری عثمانی درآمد. پیش از چیرگی فرانسه، کشوری مستقل بشمار می‌رفت و اداره کشور به دست یک شخص که با لقب (داعی) نامیده می‌شد اداره می‌گردید. الجزایر به سه استان بزرگ تقسیم شده بود و اداره هر استان به دست یک نفر که به‌عنوان (بای) خوانده می‌شد قرار داشت. پس از آن افکار استقلال‌طلبانه در آنجا رواج یافت و مردم الجزایر حکومتی آزاد تشکیل داده با دولت فرانسه جنگیدند. پیکار آنان به استقلال الجزایر انجامید (۱۹۶۲ م) علی عمار
سعدی یاسف دستور داد تا رهبری در مکان دیگری در قصبه الجزایر مخفی شود. بعد از دستگیری سعدی یاسف، علی عمار و سه همرزم او بنامهای حسیبه بن بوعلی، محمود «حمید» بوحمیدی و عمر الصغیر تا روز ۸ اکتبر سال ۱۹۵۷ در خانه‌ای مخفی شدند. محل اختفای آن‌ها توسط یک خبرچین لو رفت. علی می‌توانست تسلیم شود ولی امتناع کرد و خانه‌ای که مخفیگاه آن‌ها بود توسط چتربازان فرانسوی منفجر گردید که در اثر آن ۲۰ نفر الجزایری کشته شدند. نقش او را در فیلم نبرد الجزیره ابراهیم حقیاق بازی کرد. نبرد فحل
نبرد فحل یا نبرد پلا ( ) یک جنگ از سری جنگ های اعراب و بیزانس بین ارتش خلفای راشدین تحت فرماندهی خالد بن ولید و امپراتوری روم شرقی تحت فرماندهی تئودور تریتوریوس، که در فحل (باستان پلا در امتداد رود اردن ) و در ژانویه ۶۳۵ میلادی (۱۳ هجری) رخ داد. نتیجه پیروزی آشکار برای خالد بن ولید بود. برخی از سربازان بیزانس به بیزان گریختند. سپاه شرحبیل بن حسنه و عمرو بن العاص بعداً قلعه بیزان را تسخیر کردند. نبرد مالایا
نبرد مالایا جنگی بود که از تاریخ ۸ دسامبر ۱۹۴۱ تا ۳۱ ژانویه ۱۹۴۲ بین نیروهای متفقین و نیروهای محور در مالایای بریتانیا ادامه داشت. این جنگ پس از تسخیر سنگاپور توسط ژاپن رخ داد. هواری بومدین
روابط الجزایر با کلیه کشورهای جهان بجز فرانسه خوب بود. ملی کردن نفت یک نمونه فراموش نشدنی از به چالش کشیدن کشورهای سرمایه‌داری و امپریالیستی بود و الجزایر را به عنوان یک نمونه مقاومت و مقابله کشورهای ضعیف با کشورهای قوی به کشورهای جهان سوم معرفی کرد. با تشکیل کنفرانس آفریقایی-آسیایی در سپتامبر ۱۹۷۳ الجزایر به عنوان یک کشور جلودار و رهبری‌کننده مورد اعتماد ظهور کرد که خواهان یک نظم نوین جهانی بود و به تهدیدی برای جهان متمدن بحساب می‌آمد. مصالی الحاج
هنگامی که در اول نوامبر سال ۱۹۵۴ انقلاب مسلحانه علیه استعمار فرانسه اوج گرفت، مصالی طرفدار فعالیت سیاسی و مخالف مبارزه مسلحانه بود و درهمین کادر نیز حزب جنبش ملی الجزایر تنها حزبی که التزامی به انقلاب نداشت را در سال ۱۹۵۴ تأسیس کرد و برخوردهای خونینی بین این حزب و جبهه آزادیبخش ملی هم در الجزایر و هم در فرانسه صورت گرفت. در این دوران مصالی الحاج محکوم به اقامت اجباری در فرانسه شد و از تأثیرگذاری او روی وقایع جلوگیری گردید. سپس در سال ۱۹۶۱ فرانسه تلاش کرد از تجزیه‌ای که بین وطن‌پرست‌های الجزایری پیش آمده بود استفاده کند و در این راستا جنبش ملی الجزایر را در مذاکرات شرکت داد ولی جبهه آزادیبخش آن را نپذیرفت و تسویه‌های درونی هر دو حزب افزایش یافت. مصالی در وقایع «ایویان» شرکت نکرد و الجزایر را به سمت فرانسه ترک و تا زمان وفاتش در سال ۱۹۷۴ در همان‌جا ماند. نبرد الجزیره
تاثیر این فیلم آن چنان زیاد بود که به عنوان فیلمی آموزشی برای تیم‌های ضد شورش مورد استفاده قرار می‌گیرد. این فیلم در سال ۲۰۰۳ در پنتاگون به نمایش در آمد و از تاکتیک‌های آن به عنوان مشکلاتی یاد شد که در جنگ عراق، ارتش آمریکا با آن مواجه می‌شود. جنگ فرانسه و مراکش
جنگ فرانسه و مراکش یک جنگ میان سلطنت ژوئیه فرانسه و مراکش در سال ۱۸۴۴ بود. علت اصلی این جنگ عقب‌نشینی رهبر مقاومت الجزایری عبدالقادر الجزایری به خاک مراکش در دوران تصرف الجزایر توسط فرانسه بود. مقاومت الزعاطشه
مقاومت الزعاطشه (؛ از: ۱۶ ژوئیه ۱۸۴۹ - تا: ۲۶ نوامبر ۱۸۴۹)، قیام و انقلابی بود که در ابتدای استعمار الجزایر توسط فرانسه در واحه (نقطه‌ای آباد در میان صحرا) الزعاطشه از نواحی بسکره واقع در جنوب الجزایر بمدت ۴ ماه از ۱۶ ژوئیه ۱۸۴۹ تا ۲۶ نوامبر ۱۸۴۹ برپا شد که رهبری آن با شیخ بوزیان بود. از آنجایی که اولین قیام و انقلابی بود که بعد از نابودی مقاومت الامیر عبدالقادر الجزایری در سال ۱۸۴۷ شعله‌ور شده بود، شهرت یافت که در نهایت منجر به کشتار تمام ساکنین این واحه (حدود ۱۳۰۰۰ نفر) بدست نیروهای فرانسوی گردید. جنگ داخلی الجزایر
در سال ۱۹۹۳تشت و افتراقات یین نهضتهای چریک آشکارتر شد. MIA و MEI که فکر خود را متمرکز ‹‹نهضت مقاومت فرانسه›› کرده بودند، سعی کردند تا یک راهبرد نظامی بر ضد دولت تدوین کنند و بویژه مراکز امنیتی را هدف حملات خود قرار دادند و به تخریب یا بمباران موسسات دولتی پرداختند. اما GIA از همان بدو پیدایش توان خود را متمرکز مناطق شهری کرد و از مردم خواست هر کسی را که از مقامات دولتی حمایت می‌کنند، از قبیل کارکنان دولتی مثل معلمان و کارمندان دولت را به قتل برسانند. GIA خود نیز اقدام به قتل حامیان دولت کرد. این گروه با اعلام اینکه ‹‹ ژورنالیست‌هایی که با قلم به مبارزه با اسلام‌گرایی می‌پردازند با شمشیر از بین خواهند رفت›› مبادرت به ترور ژورنالیستها و روشنفکران ورزید. نبرد دریای فیلیپین
نبرد دریای فیلیپین نبردی دریایی است در جنگ جهانی دوم که در تاریخ ۱۹ ژوئن و ۲۰ ژوئن سال ۱۹۴۴ میان ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ژاپن صورت گرفت و با پیروزی ایالات متحده آمریکا و شکست سنگین ژاپن پایان یافت. عباسعلی خلعتبری
خلعتبری در سال ۱۳۴۴ قائم مقام و در سال ۱۳۵۰ وزیر امورخارجه شد. از مهمترین اقدامات او امضای پیمان معروف ۱۹۷۵ الجزایر بود که ایران و عراق با آن مرز خود را در آب‌های اروندرود تعیین کردند. این قرارداد به دلیل انتشار اعلامیه مشترک دو کشور در ۱۵ اسفند ۱۳۵۳ (۶ مارس ۱۹۷۵) در الجزیره که پیش‌زمینهٔ امضای پیمان‌نامه شد و میانجی‌گری مقامات الجزایر در تمام مراحل، به پیمان الجزایر معروف شده‌است، هرچند محل امضای تمام پیمان‌ها و پیوست‌ها و موافقتنامه‌های مرتبط در بغداد بوده‌است. جنگ الجزایر
از مشخصه‌های این جنگ همچنین استفاده از شکنجه در هر دو طرف درگیر بود. اگرچه ارتش فرانسه در جنگ به پیروزی رسید ولی اوضاع به شکلی پیش رفته بود که دیگر جلو استقلال الجزایر را نمی‌شد گرفت. رخدادهای این جنگ آسیب‌هایی را بر هر دو کشور برجای گذاشت. سایه‌های خشونت‌های دو سوی درگیری هم هنوز بر روابط فرانسه و الجزایر باقی‌است. اما مردم دو طرف کم کم خصومت ها را کنار گذاشته و دو دولت را تشویق به صلح می کنند. جنگ ایران و عراق و سازمان ملل متحد
قطعنامه ۵۹۸ چهارمین قطعنامه دارای جنبه اجرایی در طول ۸ سال جنگ بود که در مرداد سال ۱۳۶۶ به تصویب شورای امنیت سازمان ملل متحد رسید. این قطعنامه از نظر کمی و تعداد واژه‌های به کار گرفته شده مفصل‌ترین و از نظر محتوا اساسی‌ترین و از نظر ضمانت اجرا قوی‌ترین قطع نامه شورای امنیت بود. قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که جنگ ایران و عراق بر اساس آن پایان یافت، معاهده الجزایر را مبنای عقب‌نشینی ارتشهای دو کشور به پشت مرزهای خود تعیین کرد. نبرد شیخ سعد
نبرد شیخ سعد (به ترکی استانبولی: Sağ Sahil) در بازه زمانی ۶ تا ۸ ژانویه ۱۹۱۶ در جریان جنگ جهانی اول و در جبهه بین‌النهرین رخ داد. این نبرد در امتداد ساحل رود دجله بین «سپاه دجله» نیروهای متحد انگلیس و هند از یکسو و یگان‌های ارتش ششم امپراتوری عثمانی درگرفت. این درگیری اولین حمله از مجموعه حملات سپاه دجله بود که سعی در شکستن خطوط عثمانی برای کمک به پادگان محاصره شده در کوت داشت. جدول زمانی جنگ جهانی دوم (۱۹۴۰)
۳: انگلیس از ترس اینکه به دست آلمانی‌ها بیفتد به نیروی دریایی فرانسه حمله کرده و آنها را نابود می‌کند. ۴: انهدام ناوگان فرانسه در مرس الکبیر الجزایر توسط نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا; دولت فرانسه ویشی در اعتراض به روابط دیپلماتیک خود با بریتانیا قطع کرد. در اسکندریه، فرانسوی‌ها موافقت کردند که کشتی جنگی فرانسوی نبردناو لورن و چندین کشتی کوچکتر را غیرنظامی کنند. سید احمد غزالی
دوران نخست وزیری سید احمد غزالی دوران خطیرترین حوادث در الجزایر بود. از جملهٔ این حوادث یکی کودتای نظامی ۱۱ ژانویه ۱۹۹۲ و استعفای رئیس‌جمهور شاذلی بن جدید بود که به آغاز خشونت در الجزایر منجر شد. در این کودتا ۲۰۰ هزار نفر از شهروندان الجزایر قربانی شدند. حادثهٔ دیگر ترور محمد بوضیاف رئیس‌جمهور الجزایر در ۲۹ ژوئن ۱۹۹۲ بود. بعد از این ترور بود که فعالیت‌های تروریستی در الجزایر آغاز شد. الجزایر (فیلم)
الجزایر () فیلمی در ژانر رمانتیک به کارگردانی جان کرامول و جیمز کین است که در سال ۱۹۳۸ منتشر شد. الجزایر
دین رسمی‌شان، اسلام و مذهبشان، سنی است. در ژوئیه سال ۱۹۶۲ الجزایر پس از ۱۳۲ سال، با نام الجزایر فرانسه، استقلال خود را اعلام کرد و از استعمار امپراتوری فرانسه رها شد. پیش‌درآمد این رهایی هشت سال جنگ بود با صدها هزار کشته. سایه این گذشته بر مناسبات فرانسه و الجزایر هم‌چنان سنگینی می‌کند. جنگ داخلی الجزایر
AIS پس از ۱۱ ژانویه ۲۰۰۱ و پس از برخورداری ار عفو و بخشودگی ویژه دولت به‌طور کامل منحل شد. GIA که به سبب چند دستگی و رویگردانی اعضای خود از آن از هم پاشیده بود و از همه جهات، حتی توسط نهضت اسلامگرایان محکوم و تقبیح شده بود، در چند سال به تدریج از طریق عملیات ارتش از بین رفت؛ تا زمان مرگ انتار زوباری دراوائل سال ۲۰۰۲، این حزب عملاً فرومانده و از کار افتاده شده بود. بعد از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تلاش‌های دولت مضاعف شد؛ احساس هم دردی ایالات متحده آمریکا با دولت الجزایر فزونی یافت و در قالب اقداماتی از قبیل مسدود کردن حساب‌های GIA و GSPC و تأمین عینک ایمنی مادون قرمز ارتش نمایان و آشکار شد. نبرد فراض
جنگ فراض یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین ایران و اعراب به وقوع پیوسته‌است، گفته می‌شود که این جنگ در ماه ذوالقعده سال ۱۲ هجری قمری برابر ۶۳۴ میلادی به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. خالد در ماه رمضان به سوی ناحیهٔ شام و عراق و «جزیره» حرکت کرد، رومیان از این تحرک خالد و ورود وی به «الفراض» باخبر شدند، خشمگین شدند، رومی‌ها از همسایگان پارسی خود درخواست کمک نمودند، همچنین مسیحیان اعراب «تغلب» و «ایاد» و «نمر» به یاری رومی‌ها شتافتند، و در ساحل رود فرات گرد آمدند، قشون روم و پارس وهمپیمان‌های شان از اعراب به خالد پیغام دادند که برای جنگ دو راه پیش رو دارد یا اینکه از رودخانه فرات عبور کند و به سوی آن‌ها رود، یا اینکه اجازه دهند که لشکریان پارسیان به سوی آن‌ها عبور کنند، در اینجا جنگی خونینی مابین قوای رومی‌ها و سپاهیان ایرانی واعراب که به رومیان کمک می‌کردند از یک طرف، و خالد بن ولید از طرف دیگر درگرفت که باز مسلمانان فاتح شدند. الجزایر
مردم الجزایر در آغاز قرن هشتم میلادی با آمدن اعراب به این سرزمین به اسلام گرویدند. از سال ۶۴۴ تا ۶۵۶، اولین قبیله بربر الجزایری که به اسلام گروید، مغراوه‌ها بودند. به نوشته ابن خلدون، مورخ قرون وسطی، «اوزمار بن سکلب» رهبر مغراوه‌ها به درخواست عثمان بن عفان، خلیفه سوم، اسلام آورد. مغراوه‌ها نیز با بازگشت رهبر خود، دسته جمعی، به اسلام گرویدند. به سال ۶۶۵، حکومت بنی امیه اولین حمله خود به مغرب را آغاز کرد. سال ۶۸۳، فتوحات عقبة ابن نافع آغاز گردید. اگر چه مقاومت‌های بیزانسی‌ها اندکی مانع آنها شد، اما بربرها کوتاه نیامدند. از سوی دیگر، این مغراوه‌ها بودند که از ابتدای جنگ به بنی امیه پیوستند. عبدالقادر الجزایری
قیام عبدالقادر الجزایری از سال ۱۸۳۷ آغاز شد و تا سال ۱۸۴۳ ادامه یافت، عبدالقادر با متحد کردن قبایل بیابان نشین و مردم شهرنشین الجزایر توانست ضرباتی به ارتش فرانسه وارد آورد و برخی از شهرهای الجزایر مانند وهران را تصرف نماید اما وجود اختلاف میان سران مبارز بخصوص احمد بیگ فرمانده نظامی امپراتوری عثمانی با عبدالقادر الجزایری که هردو با فرانسویان مبارزه می‌کردند و هم چنین تجهیزات نظامی فرانسویان باعث گشت عبدالقادر الجزایری در سال ۱۸۴۳ از استعمارگران شکست بخورد و به مراکش بگریزد اما سرانجام بر اثر فشارهای فرانسه مراکش نتوانست از او حمایت کند و نهایتاً دولت فرانسه او را دستگیر کرد و پس از محاکمه به شهر دمشق در سوریه که آن زمان در امپراتوری عثمانی قرار داشت تبعید کرد. نبرد تینیان
نبرد تینیان نام نبردی بود که در جریان جنگ اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم رخ‌داد. این نبرد در بازهٔ زمانی ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۴۴ تا ۱ اوت ۱۹۴۴ در جزیره تینیان از جزایر ماریانا میان ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ژاپن انجام‌گرفت و به پیروزی آمریکایی‌ها انجامید. محمدسعید الجزائری
محمدسعید الجزائری، او نوهٔ عبدالقادر الجزایری است، عبدالقادر الجزایری در سوریه زندگی می‌کرد و یکی از مبارزان ضد امپراتوری عثمانی بود و جنگی را بر ضد اشغالگران فرانسوی در ۱۸۴۳ رهبری کرد. جنگ دانمارک و الجزایر
تجارت دانمارکی-نروژی در دریای مدیترانه در اواسط دهه ۱۷۰۰ بسیار گسترش یافته بود و آنها به منظور محافظت از تجارت سودآور خود در برابر دزدی دریایی، یک قرارداد صلح با ایالت‌های ساحلی بربر منعقد کرده بودند که شامل پرداخت خراج سالانه به آن ایالت‌ها (و حاکمان) بود. جنگ انگلیس و زولو
جنگ انگلیس و زولو یک نبرد بین امپراتوری بریتانیا و پادشاهی زولو بود که در سال ۱۸۷۹ میلادی رخ داد این نبرد به مدت پنج ماه ادامه داشت و در ابتدا زولوها موفق شدند قسمتی از نیروهای انگلیسی را در نبرد ایساندهلوانا نابود کنند اما گروه کوچکی از سربازان انگلیسی ارتش زولو را در راکرز دریفت متوقف می‌نمایند و انگلیسی‌ها با استفاده از نیروی کمکی زولوها را در نبرد اولوندی قاطعانه شکست می‌دهند قدرت زولوها در هم شکسته می‌شوند و قلمروی زولوها به بریتانیا کبیر ملحق می‌گردد. جنگ کرت
جنگ کرت بین سال ۱۶۴۵ (میلادی) و ۱۶۶۹ (میلادی) در جزیره کرت بین نیروی‌های عثمانی و جمهوری ونیز رخ داد. این نبرد در آغاز قرن ۱۷ (میلادی) زمانی که قلمرو ونیزها خارج از دریای آدریاتیک به سرزمین‌های تحت حکومت عثمانی نزدیک شده بود، اتفاق افتاد. عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر
توافقنامه ۱۹۷۵، معروف به پیمان الجزایر، در سال ۱۹۷۵(۱۳۵۳) در الجزیره میان عباسعلی خلعتبری و سعدون حمادی، وزیران خارجه وقت ایران و عراق امضا شد و مبنای حل اختلافات مرزی ایران و عراق قرار گرفت. نبرد جربه
نبرد جِربه (به ترکی: Cerbe، انگلیسی: Battle of Djerba) در ماه مه ۱۵۶۰ در نزدیکی جزیره جربه تونس رخ داد. نیروهای عثمانی تحت فرماندهی پیالی پاشا، ناوگان مشترک اتحاد مسیحی که متشکل از نیروهای اسپانیایی، ایالات پاپی، جمهوری جنوا، مالت و پادشاهی ناپل بود را متلاشی کردند. نیروهای متحد مسیحی، ۲۷ گالی و برخی شناورهای کوچکتر و همچنین جزیره مستحکم جربه را از دست دادند. این پیروزی شاید نقطه اوج قدرت امپراتوری عثمانی در دریای مدیترانه باشد. جنگ الجزایر
انقلاب الجزایر در کنار انقلاب فرانسه و انقلاب روسیه بزرگترین و مهیب‌ترین انقلاب قرن بیستم بوده. تصرف الجزایر توسط فرانسه
در این بین به تدریج ارتش آزادی الجزایر شکل گرفت. این لشکر به دو گروه تقسیم می‌شد: نخستین دسته به فرماندهی احمد بیگ در شهر کنستانتین در شرق الجزایر و گروه دوم که تحت فرماندهی ملی‌گرایانِ منطقه قبایلی قرار داشت. نیروهای ملی‌گرا که تحت فرماندهی عبدالقادر الجزایری قرار داشتند، طی قراردادهای مختلفی با فرانسه از جنگ اجتناب می‌کردند و این کار به فرانسه فرصت داد تا نیروهای خود را در جنگ با ارتش احمد بیگ و نیروهای عثمانی نگه دارد. عاقبت در سال ۱۸۳۷ میلادی، فرانسویان موفق به تصرف شهر کنستانتین و غلبه بر دشمن شدند. روابط فرانسه و عراق
روزهای بعدی جمهوری عراق با انتخاب شارل دوگل در سال ۱۹۵۸ شاهد تغییر جدیدی در روابط با فرانسه بود. از موقعیت ناآرامی پس از جنگ الجزایر، دوگل تلاش کرد تا روابط خود را با جهان عرب برقرار کند. گرچه حمایت فرانسه از اسرائیل در طول جنگ شش روزه آشکار بود، دوگل دریافت که الجزایر دیگر قابل کنترل نیست و برای حفظ وضعیت فرانسه به عنوان یک نهاد سیاسی جهانی خارج از ایالات متحده به حمایت عرب در خاورمیانه نیاز دارد. یا حوزه نفوذ اتحاد جماهیر شوروی. این دوره گرم شدن روابط و افزایش تجارت حتی پس از سقوط جمهوری عراق در انقلاب ۱۴ ژوئیه، کودتای سرانجام سرنگونی عبد الکریم قاسم ژنرال وقت در انقلاب ماه رمضان و به دست گرفتن قدرت باتیست‌ها در انقلاب ۱۷ ژوئیه. جنگ دانمارک و الجزایر
در سال ۱۷۶۶ بابا محمد بن عثمان، دایی (یا حاکم) الجزایر شد. وی خواستار افزایش پرداخت سالانه از سوی دانمارک-نروژ شد. دانمارک-نروژی‌ها این درخواست را رد کردند و اندکی بعد، دزدان دریایی الجزایر سه کشتی دانمارکی-نروژی را ربودند و خدمه آن را به بردگی فروختند. در سال ۱۷۷۲ هیئتی از دانمارک و نروژ به الجزایر اعزام شد و پس از پنج روز مذاکره صلح جدیدی منعقد شد که طی آن مبلغ مورد تقاضای الجزایر مورد موافقت قرار گرفت. علاوه بر این، دانمارک-نروژ باید هزینه بازگشت هر برده‌ای را که در طول جنگ اسیر شده بود پرداخت کند. بردگان دانمارکی و نروژی که به برده‌داران خصوصی فروخته شده بودند باید به صورت جداگانه در مورد قیمت آزادی خود مذاکره کنند. الجزایر
بربرها نخستین کسانی بودند که از روزگار خیلی دور در این سرزمین سکونت داشتند. اولین بار فنیقی‌ها در سدهٔ دوازدهم پیش از میلاد به ان کشور هجوم آوردند و مهاجر نشین‌هایی در کرانه‌های شمالی آن پدیدآوردند. سپس کارتاژی‌ها به آن جا وارد شدند و نواحی شرقی آن را به تصرف درآوردند. رومی‌ها، پس از برانداختن دولت کارتاژ، به این سرزمین دست یافتند و چندی بر سواحل شمالی آفریقا و سرزمین‌های ساحلی الجزایر حکومت کردند. واندال‌ها در ۴۳۰ بعد از میلاد، دست رومی‌ها را از الجزایر کوتاه کردند. تصرف الجزایر توسط فرانسه
تصرف الجزایر توسط فرانسه بین سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۷ میلادی رخ داد. دلیل اصلی این جنگ درگیری دیپلماتیک فرانسه و الجزایر از ۱۸۲۷ میلادی بود که با بی احترامی بیگ الجزایر، حسین دی، نسبت به سفیر فرانسه، به سرعت به جنگ کشیده شد. (الجزایر در آن زمان تابع امپراتوری عثمانی بود) فرانسویان در ۱۸۳۰ الجزیره را محاصره و به توپ بسته و کنترل بخش بزرگی از سواحل الجزایر را بدست گرفتند. به دلیل هرج و مرج سیاسی در داخل فرانسه، لشکرکشی مذکور ادامه نیافت. از طرفی، الجزایری‌ها نیز تمایلی به ادامه درگیری نداشتند و فقط صحرانشینان شمال آفریقا گهگاهی به فرانسویان ساکن در شمال الجزایر یورش می‌بردند. نبرد نیزارها
نبرد نیزارها بخشی از جنگ ایران و عراق محسوب می‌شود، که در اواخر سال ۱۳۶۲ در نیزارهای هورالعظیم درگرفت. در این نبرد نیروهای مسلح ایران تا حدودی به اهدافی که در طرح عملیاتی تعریف شده بود، دست یافتند، اما تلفات بالای نیروی انسانی و تجهیزات سبب گردید که در تاریخچه جنگ ایران و عراق، از این نبرد به عنوان پیروزی شکست آمیز یاد شود. تاریخ الجزایر
تاریخ الجزایر مجموعه‌ای از رویدادها در محدوده جغرافیایی الجزایر امروزی است. نبرد آنگائور
نبرد آنگائور نبردی بود در جنگ اقیانوس آرام در خلال جنگ جهانی دوم که در بازهٔ زمانی ۱۷ سپتامبر تا ۲۲ اکتبر ۱۹۴۴ میلادی در جزیرهٔ آنگائور در پالائو رخ‌داد. این نبرد بخشی از رشته‌عملیات جزایر پالائو و ماریانا بود که از ژوئن تا نوامبر ۱۹۴۴ در جبههٔ اقیانوس آرام در جریان بود. طرفین درگیری نیروهای ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ژاپن بودند و جنگ با پیروزی آمریکایی‌ها و شکست ژاپن به پایان رسید. جنگ داخلی الجزایر
AIS، که در این زمان با دولت و GIA وارد جنگ تمام عیاری شده بود، خود را در موقعیت غیرقابل دفاعی می‌دید. GIA دشمنی بود که موقعیت AIS را بسیار اضطراری کرده بود و دشمنی آن با AIS مستقیم بود. اعضای AIS ابراز ترس و نگرانی می‌کردند که قتل‌عامها- که در چندین نوبت آنها را محکوم کرده بود- می‌توانست به گردن آنها انداخته شود. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۷، رهبر AIS؛ یعنی مدنی مرزاق دستور آتش‌بس یک جانبه و بدون قید و شرطی را صادر کرد. این آتش‌بس از ۱ اکتبر شروع می‌شد و هدف مرزاق آن بود که ‹‹ دشمنی را که پشت این قتل‌عامهای شنیع و مشمئز کننده پنهان شده بود شناسایی کند››. بنابراین AIS تا حد زیادی تعادل سیاسی خود را به هم زد و جنگ را به درگیری دولت، GIA و گروه‌های انشعابی گوناگونی که به‌طور فزاینده‌ای از GIA جدا می‌شدند، تبدیل کرد. انجمن اسلامی دعا و جهاد (LIDD) تحت هدایت علی بن هاجر در فوریه ۱۹۹۷ تشکیل شد و با AIS متحد شد و همان آتش‌بس را برگزار کرد. در سه سال بعد، AIS به تدریج به انجام مذاکراتی برای عفو و بخشش اعضای خود پرداخت. کشتار ۱۹۶۱ پاریس
کشتار ۱۹۶۱ پاریس کشتاری بود که در ۱۷ اکتبر ۱۹۶۱، در جریان جنگ الجزایر (۱۹۵۴–۶۲) به وقوع پیوست. به فرمان رئیس پلیس پاریس، موریس پپن، پلیس ملی فرانسه به تظاهرات حدود ۳۰٬۰۰۰ الجزایری حامی جبهه آزادی‌بخش میهنی حمله کرد. دو ماه پیشتر، اعضای این جبهه تصمیم گرفته بودند بمبگذاری‌های خود در فرانسه را افزایش داده و مبارزه علیه الجزایری‌های حامی فرانسه و سازمان رقیب ملی‌گرای الجزایر، جنبش ملی الجزایر، را در فرانسه از سر بگیرند. دولت فرانسه پس از ۳۷ سال انکار، در ۱۹۹۸ به ۴۰ تلفات اذعان کرد گرچه تخمین زده می‌شود بیش از ۲۰۰ نفر در آن کشته شده باشند. جنگ‌های اعراب و خزرها
جنگهای اعراب و خزر گِردایه‌ای از درگیری‌ها بود که میان ارتش‌های خانات خزر در برابر خلفای راشدین ، اموی و عباسی و خاندان‌های خراج‌گزارشان درگرفت. مورخان معمولاً دو دورهٔ اصلی درگیری ، جنگ نخست اعراب – خزرها (پیرامون ۶۴۲–۶۵۲) و جنگ دوم اعراب – خزرها (پیرامون ۷۲۲–۷۳۷) ، را از هم جدا می‌کنند ولی رویارویی نظامی اعراب و خزر دربرگیرندهٔ یورش‌های پراکنده و درگیری‌های جداگانه از میانهٔ سدهٔ ۷ تا سال‌های پایانی سدهٔ ۸ نیز بود. نبرد خلیج ولا
نبرد خلیج وِلا نبردی دریایی بود که در جنگ جهانی دوم اقیانوس آرام و در تاریخ ۶ و ۷ اوت ۱۹۴۳ در خلیج ولا در جزایر سلیمان میان ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ژاپن درگرفت. در این نبرد ژاپنی‌ها سه ناوشکن از چهار ناوشکنشان را از دست دادند و نبرد هم با پیروزی آمریکایی‌ها به پایان رسید. زنان در جنگ الجزایر
زنان در جنگ الجزایر () طی سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۲ دارای مسئولیت‌های مختلفی بوده‌اند. اکثر زنان مسلمان که نقش فعالی در این زمینه داشته‌اند در جبهه آزادیبخش الجزایر بوده‌اند. فرانسویان نیز اقدام به به‌کارگیری زنان مسلمان در فعالیت‌های جنگی کردند ولی فعالیت‌های آن‌ها به گستردگی و کیفیت مأموریت‌هایی که زنان الجزایری انجام می‌دادند نبود. بر اساس آمار ثبت شده، تعداد زنان شرکت‌کننده در جنگ استقلال الجزایر به ۱۱۰۰۰ تن می‌رسیده‌است، البته آمار واقعی ممکن است خیلی بیشتر از این بوده باشد. زنان شرکت‌کننده در این جنگ دو دسته بودند، زنان تحصیل کرده و با سواد که حدود ۲۰ درصد را تشکیل می‌دادند و زنان کم سواد و روستایی که سواد کاملی در زمینه خواندن و نوشتن نداشتند و این دسته حدود ۸۰ درصد بقیه را تشکیل می‌دهند. زنان دسته دوم در همان مناطقی که سکونت داشتند برای جبهه آزادیبخش عملیات می‌کردند. الجزایر
ابوالمهاجر دینار از سوی امویان حکومت را در سال ۷۴۷ میلادی در این منطقه دست گرفت. با روی کار آمدن فاطمیان در مصر، الجزایر در زمره خراجگزاران آنان درآمد، اما دودمانی (زیریان) که به نیابت از آنان در الجزایر و تونس حکومت می‌کرد بر ضد آنان شورید و مذهب تسنن اختیار کرد. فاطمیان نیز برای مقابله با آن سلسله قبیله بنوهلال را که بسیار پرجمعیت بود، به منطقه فرستادند تا موجبات تضعیف آن سلسله را فراهم کنند و این آغاز عربی کردن منطقه بود. پس از آن، با روی کار آمدن دو سلسله بربر مرابطان و موحدان که از غرب برخاسته بودند، منطقه مدتی روی آرامش دید، اما با سقوط موحدان، الجزایر به صحنه نبرد سه دولت جانشین زیانیان الجزایر، حفصی‌های تونس و مرینی‌های مراکش تبدیل شد. در قرون پانزدهم و شانزدهم، اسپانیا به تاخت و تازهایی در الجزایر پرداخت و در سواحل آن چند آبادی ایجاد کرد. ملی‌گرایی الجزایری
ملی‌گرایی الجزایری () عبارت است از ملیت و فرهنگ الجزایری با تأکید بر اینکه الجزایرها یک امت و ملت واحد هستند که با وحدت آحاد این ملت تقویت می‌شود. اولین بار بعد از جنگ جهانی اول در دوره اشغال الجزایر توسط فرانسه جنبش‌های ملی‌گرایانه در الجزایر هویدا شد، این جنبش‌ها منجر به شعله‌ور شدن جنگ استقلال در الجزایر در سال ۱۹۵۴ شد، این جنبش‌ها دارای دو ماهیت سیاسی جدا از هم بود، دسته و گروه اول این جنبش‌ها ماهیت اصلاح طلبانه داشت و دسته و گروه دوم جدایی‌طلبان بودند که خواستار استقلال و جدایی الجزایر از فرانسه بودند، ملیت الجزایری از «بن بادیس» کسی که به مخالفت با استعمار فرانسه در الجزایر برخاست الهام و سرچشمه گرفته‌است: «همانا امت اسلامی الجزایر فرانسوی نیست و نمی‌تواند که فرانسوی باشد و نمی‌خواهد که فرانسوی بشود ولو اینکه اراده هم بکند نمی‌تواند فرانسوی بشود، بلکه ملت الجزایر تفاوت زیادی با ملت فرانسه از بابت زبان، اخلاق، اصالت و جوهر و دین دارد و نمی‌خواهد با ملت فرانسه ادغام و یکی شود. برای ملت الجزایر وطن و خاک مشخصی و معینی وجود دارد که عبارت است از کشور الجزایر با مرزهای مشخص شده‌اش در حال حاضر» مقاومت الزعاطشه
از ابتدای اشغال شدن الجزایر توسط فرانسه مردم الجزایر به‌طور کامل این اشغالگری را نفی و رد کردند و هرکس که جلودار می‌شد بقیه حول وی گرد می‌آمدند تا در مقابل اشغالگری مقاومت کنند، تسلیم شدن الامیر عبدالقادر و متوقف شدن و از بین رفتن انقلاب الامیر عبدالقادر تأثیر منفی زیادی روی مردم الجزایر داشت و بعد از آن بود که فرانسه به‌طور مستقیم و بی‌واسطه شروع به گسترش استعمارگری در الجزایر نمود. فرانسه برای تحکیم سلطه اشغالگرایانه‌اش و تسلط بر هرچه که مردم الجزایر داشتند اقدام به گرفتن مالیات‌های سنگین از مردم الجزایر نمود. در سال ۱۸۴۸ در فرانسه انقلاب سوم رخ داد که منجر به سقوط نظام مشروطه سلطنتی در این کشور و برقراری جمهوری دوم در فرانسه گردید، این انقلاب تأثیرات خودش را در اوضاع سیاسی الجزایر نیز داشت، منجمله برکناری فرماندار فرانسوی در الجزایر بنام دوک دومال، فرزند لوییس فیلیپ و جایگزین کردن لوییس اوجین کافینیاک به جای وی در تاریخ سوم مارس ۱۸۴۸ میلادی. این اتفاق‌ها و انتشار خبر آن در منطقه الزبیان به صورت غیرمستقیم در بالا بردن روحیه انقلابیون در این منطقه و در راس آن‌ها شیخ بوزیان کمک کرد، وی تلاش کرد که از اوضاع ایجاد شده در فرانسه استفاده کرده و حکم جهاد را بدهد. مواردی که فرصت اعلان جهاد را به شیخ بوزیان داد به صورت محوری در زیر آمده‌است: قتل‌عام بن طلحه
در سال ۱۹۹۷، الجزایر با یک درگیری خونین داخلی پس از لغو انتخابات ۱۹۹۲ توسط ارتش که طی آن جبهه نجات اسلامی موفق به کسب یک پیروزی شده بود روبرو گردید. شهر بن طلحه شهر، در چند کیلومتری جنوب شهرستان براکی و از توابع الجزیره است که در حمایت از جبهه نجات اسلامی که در انتخابات رأی آورده بود به حمایت برخاستند که باعث شد جنگ با دولت و برخی گروه‌ها آغاز شود. ارتش در این منطقه بسیار قوی بود، علاوه برآن یک محل نظامی نیز در ورودی شرقی به شهر با تعدادی از جاده‌ها و سربازخانه‌ها در بخش شمالی شهر براکی را در اختیار داشت. گروه اسلامی مسلح در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ از حضور قوی محلی برخوردار بود، در خیابان‌های بن طلحه گشت می‌زدند و مردم را که از آن‌ها پشتیبانی نمی‌کردند یا هیچ ارتباطی با رژیم موجود نداشتند، می‌کشتند؛ و دولت در ژوئن سال ۱۹۹۶، در شهر بن طلحة، یک حکومت ملی را که در حدود ده نفر بودند ایجاد کرد. اما درگیریها ادامه داشت و در ۲۹ اوت ۱۹۹۷، حدود ۲۰۰ نفر فقط در چند کیلومتری جنوب شرقی محل قتل‌عام الرایس کشته شدند. شایعات قتل‌عام بیشتری نیز به زودی گسترش یافت. پیاسکی اچ-۲۱
در سال ۱۹۵۶ کشور فرانسه با توجه به نیاز به یک بالگرد در جنگ الجزایر بین انتخاب سیکورسکی اچ-۳۴ و پیاسکی اچ-۲۱ دودل بود و تصمیم گرفت هردو محصول را خریداری کند. فرانسه تعدادی پیاسکی اچ-۲۱ را با تیربار و راکت و بمب مسلح کرد تا از آن بعنوان ناوگان نیروی هوایی برای پشتیبانی نزدیک نیروهای زمینی و حمله به ادوات دشمن استفاده کند که طرحی ناموفق بود. زیرا اچ-۲۱ از مانورپذیری و سرعت بالایی برخوردار نبود و نمی‌توانست بعنوان یک هواگرد تخصصی برای پشتیبانی هوایی نزدیک ایفای نقش نماید. درعوض تصمیم گرفت از آن بعنوان بالگرد ترابری نیروی زمینی در حکم گانشیپ نفربر استفاده کند و آنها را با دو عدد تیربار ام۲ برونینگ یا دو عدد توپ ۱۵ میلیمتری آلمانی مجهز کرد تا زمانی که نیروهای زمینی زیر آتش‌بار دشمن هستند، این بالگرد کاملاً غیرمسلح نباشد و توانایی دفاع از خود و نیروهای زمینی را داشته باشد. فرانسه در دوران مدرن
سرزمین فرانسه در سال ۱۹۱۴ با شکل امروزی خود تفاوت زیادی داشت: بسیاری از مناطق آلزاس و بخش شمال شرقی لورن در سال ۱۸۷۰ به خاک آلمان ضمیمه شده بودند و کشور الجزایر به عنوان یکی از استان‌های فرانسه شناخته می‌شد. فرانسه آلزاس و لورن را در پایان جنگ جهانی اول به دست آورد ولی آلمان‌ها در جنگ جهانی دوم بار دیگر این استان‌ها را به دست آوردند. در سال ۱۹۴۵ اعتراض‌های استقلال‌طلبانهٔ الجزایری‌ها عمومیت یافت ولی فرانسه با وجود یک میلیون اروپایی در خاک الجزایر حاضر به اعطای استقلال این کشور نشد. جنگ خونینی که بین دو طرف در گرفت باعث بروز بحران‌های سیاسی و اجتماعی در فرانسه شد. الجزایر توانست در سال ۱۹۶۲ استقلال خود را به دست آورد و این واقعه باعث مهاجرت گستردهٔ اروپایی‌های ساکن این مستعمره به فرانسه شد. نبرد زمیل
نبرد زمیل در سال ۶۳۳ میلادی در میان‌رودان ساسانی (عراق امروزی) میان اعراب مسلمان و مسیحی رخ داد که با پیروزی بزرگ مسلمانان به رهبری خالد بن ولید همراه بود. مسلمانان شب‌هنگام از سه سو به نیروهای مسیحی وفادار به ساسانیان حمله کردند. مسیحیان نتوانستند در برابر حمله غافلگیرانه مسلمانان مقاومت کنند و پراکنده شدند اما با عدم موفقیت در فرار، تقریباً همگی قربانی حمله مسلمانان شدند. عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر
این قرارداد در اوج اختلافات مرزی میان ایران و عراق بر سر مالکیت آب‌های اروندرود با میانجی‌گری هواری بومدین رئیس‌جمهور وقت الجزایر بین عباسعلی خلعتبری و سعدون حمادی، وزیران خارجه وقت ایران و عراق و در حضور عبدالعزیز بوتفلیقه عضو شورای انقلاب و وزیر امور خارجه وقت الجزایر امضا شد. در این معاهده مرز دو کشور اروند رود، بر پایه خط تالوگ تعیین شد. همچنین دو کشور موافقت کردند که از «رخنه اخلال‌گران» در مرزهای دو کشور جلوگیری کنند. نبرد الجزیره
به دلیل ماهیت آتش‌افزای این فیلم، اکران این فیلم تا پنج سال در فرانسه ممنوع بود و توسط برخی از مقامات دولتی محکوم گشت. دهه ۶۰ میلادی، دهه رهایی از استعمار در بسیاری از کشورهای جهان بود. و بسیاری از این فیلم به عنوان الگویی برای جنگ‌های شهری و چریکی یاد می‌کنند. گفته می‌شود که برخی از گروه‌ها چون یوزپلنگ‌های سیاه و ارتش آزادیخواه ایرلند از برخی از تاکتیک‌های مورد استفاده در این فیلم استفاده کردند. جنگ داخلی الجزایر
هر چند الجزایر در سال ۱۹۹۴ به تدریج رشد و توسعه یافت، با این حال خشونت در تمام آن سال ادامه داشت. دولت نیز پس از انجام مذاکراتی با IMF، موفق شد مهلت پرداخت دیون خود را تجدید کند واین امر موجب آن شد که دولت به ثروت غیر مترقبه هنگفتی دست یابد، و متعاقب آن ۴۰ میلیارد فرانک از جامعه بین‌الملل گرفت تا از آزادسازی اقتصادی در الجزایر پشتیبانی کند. از آنجا که واضح و مبرهن بود که درگیری برای مدتی در کشور ادامه خواهد داشت، ژنرال لیامین زروآل به عنوان رئیس جدید شورای عالی کشور انتخاب شد. ژنرال زروآل متعلق به جناح ‹‹مذاکره گر›› (طرفدار مذاکره) ارتش بود تا جناح ‹‹قلع و قمع کن›› (طرفدار سرکوب). زروآل در مدت کوتاهی پس از آنکه به قدرت رسید به منظور حمایت از FIS برخی از زندانیان وابسته به این حزب را آزاد کرد و مذاکره با رهبران محبوس آن را آغاز کرد. این مذاکرات باعث ایجاد شکاف و جدایی در پیوستار سیاسی کشور شد؛ بزرگ‌ترین گروه‌های سیاسی، بویژه حزب FLN و کابیلا که هر دو سوسیالیست بودند کماکان خواستار مصالحه و سازش بودند، و این در حالی بود که اغلب سایر نیروها- بویژه اتحادیه سراسری کارگران الجزایری (UGTA) و گروه‌های کوچکتر چپ‌گرا و فمینیست، مثل CDR که سکولار افراطی بود از ‹‹قلع و قمع کاران›› جانبداری کردند. تعداد اندکی از شبه نظامیان نامشخص هوادار دولت، مثل سازمان جوانان آزاد الجزایر (OJAL) ظهور کردند و حمله به شهروندان هوادار اسلام‌گرایی را آغاز کردند. در ۱۰ مارس ۱۹۹۴ بیش از ۱۰۰۰ زندانی (که اغلب اسلامگرا بودند) از زندان تازولت فرار از زندان تازولت فرار کردند. این فرار نشان از آن داشت که چریکها دست به کودتای بزرگی زده‌اند. بعدها، نظریه پردازانی که قائل به نظریه توطئه بودند گفتند که این اقدام به منظور مهیا ساختن شرایط برای نفوذ نیروهای امنیتی در GIA صورت گرفته‌است. ملی‌گرایی الجزایری
مسلمانان الجزایری در آغاز جنگ جهانی دوم در کنار فرانسه قرار گرفتند همان‌طور که در جنگ جهانی اول در کنار فرانسه جنگیدند. شکست سریع فرانسه از آلمان نازی و استقرار رژیم ویشی همدست آلمانی‌ها در فرانسه، که به طورکلی با جامعه فرانسوی و اروپایی در الجزایر موافق و همدرد بود، نه تنها این حکومت باعث تشدید مشکلات برای مسلمانان گردید بلکه باعث سازماندهی و شکل‌گیری یک تهدید شوم برای یهودیان در الجزایر گردید. مدیریت کشور از طرف ویشی در الجزایر به شدت قوانین ضد سامی (عربی) که حکومت ویشی وضع کرده بود را در الجزایر به اجرا می‌گذاشت، حکومت ویشی اقدام به لغو تابعیت فرانسوی یهودی‌های الجزایری نمود. علاوه بر این اقدم به دستگیری تمامی رهبران مخالف احتمالی در همه جوامع از اروپایی گرفته تا مسلمانان نمود. نبرد دماغه سنت‌جورج
نبرد دماغهٔ سنت‌جورج نبردی دریایی بود میان امپراتوری ژاپن و ایالات متحده آمریکا در گرماگرم جنگ اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم. این نبرد در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۳ و میان دماغه سنت‌جورج، جزیره ایرلند نو و جزیره بوکا در پاپوآ گینه نو رخ‌داد. نتیجهٔ نبرد پیروزی آمریکایی‌ها بود. نبرد دماغهٔ سنت‌جورج واپسین درگیری سطحی کشتی‌ها در عملیات جزایر سلیمان، و همچنین نقطهٔ پایانی بر حضور ژاپن در این محدوده بود. در جریان این عملیات نیروهای آمریکا به کشتی‌های در حال عقب‌کشاندن نظامیان ژاپنی تاختند، سه ناوشکن ژاپنی غرق‌شد و ۷۶۴ تن از ژاپنی‌ها جان‌سپردند، ولی به آمریکایی‌ها آسیبی نرسید. عهدنامه ۱۹۸۱ الجزایر
بیانیه‌های الجزایر قراردادی است که با میانجیگری کشور الجزایر، میان نمایندگان ایران و ایالات متحده آمریکا در ۱۹ ژانویه ۱۹۸۱ به امضا رسید و به بحران تصرف سفارت آمریکا در تهران پایان داد. زنان در جنگ الجزایر
علیرغم این واقعیت که زنان شرکت‌کننده در عملیات‌ها کمتر از ۷۰ درصد یعنی حدود ۲ درصد از کل زنان شرکت‌کننده در بخش نظامی جبهه آزادیبخش الجزایر بودند ولی این عملیات به ویژه مواردی که در سال ۱۹۵۷ در پایتخت صورت گرفت مورد توجه بسیار زیادی قرار گرفت. علت این توجه این بود که زنانی همچون جمیله بوحرید و برخی زنان رزمنده دیگر نیز در بین این قبیل زنان که در فعالیت‌های عملیاتی علیه فرانسوی‌های در پایتخت الجزایر شرکت می‌کردند وجود داشتند و هنگامی که این زنان به ویژه جمیله بوحرید دستگیر شدند از حمایت بین‌المللی گسترده‌ای برخوردار بودند. دلیل دیگر این بود که تأثیر این فعالیت‌ها به‌خصوص این که بدست زنان صورت می‌گرفت بسیار حیاتی تر از تأمین غذا و دارو برای جبهه آزادیبخش ملی بود. جنگ داخلی الجزایر
جنگ داخلی الجزایر یک درگیری مسلحانه بین دولت الجزایر و گروه‌های گوناگون شورشی اسلامگرا بود که در سال ۱۹۹۱ آغاز شد. برآوردها بیانگر آن است که این جنگ بین ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر را به کام مرگ فرستاده‌است. این درگیری عملاً با پیروزی دولت، به دنبال تسلیم شدن جبهه نجات اسلامی و شکست جماعت مسلح اسلامی در سال ۲۰۰۲ به پایان رسید. با این وجود در برخی مناطق هنوز هم درگیری‌های اندکی ادامه دارد. عملیات مشعل
نیروهای آمریکایی و بریتانیایی به فرماندهی ژنرال آمریکایی دوایت دی. آیزنهاور (رئیس جمهور آینده ایالات متحده آمریکا) در این نبرد شرکت کردند. سه گروه ضربت در سواحل نزدیک کازابلانکا واقع در کرانه اقیانوس اطلس در مراکش، در حوالی وهران در غرب الجزایر و همچنین نزدیک شهر الجزیره) بیش از ۲۵۰ مایل به سمت شرق الجزایر) فرود آمدند. نبرد ثنی
جنگ ثنی یا (موقعة المذار)، وثنی در لغت عرب بمعنای (نهر) یعنی رودخانه است. این جنگ در سال دوازه دهم هجری (۶۳۳) بین سپاه ایران و اعراب در حمله اعراب به ایران به فرماندهی سردار نامی مسلمانان خالد بن ولید رخ داده‌است. بعد از پیروزی خالد در موقعه ذات السلاسل «هرمز» فرمانده پارسیان از اردشیر درخواست کمک نمود. اردشیر سپاهی به فرماندهی «قارن بن قارن بن قریانس» به کمک هرمز فرستاد. جیش قارن به سوی «المذار» از مدائن خارج شد. همین که به موقعهٔ (ثنی) یا «المذار» رسید، سربازانی که از جنگ (ذات السلاسل) یا زنجیر فرار کرده بودند به وی پیوستند، وأردوگاه جنگ را بر پا کردند. جیش خالد نیز به «الثنی» (المذار) رسید وآمادهٔ جنگ شدند. جنگ آغاز شد و خالد «قارن» را بکشت و اعراب بر ایرانیان تاختند و فاتح شدند. تاریخ نویسان نوشته أند که در این جنگ ۳۰ هزار تن از سربازان ایرانی کشته شدند که بیشتر آنان در «الثنی» (یعنی النهر)، «آب رودخانه» غرق شدند. وکشاورزان آن ناحیه به دادن جزیه به مسلمانان تن در دادند. سینمای الجزایر
"نبرد الجزیره" که تولید مشترک ایتالیا و الجزایر بود و در فیلم زبان‌های عربی و فرانسوی مورد استفاده بودند، روایتی آتشین از مبارزات چریکی مردم الجزایر بین سالهای ۱۹۵۶تا ۱۹۶۲ علیه استعمار فرانسه را بیان می‌کرد. ملی‌گرایی الجزایری
در دوره بین مارس تا اکتبر ۱۹۵۴، این هیئت انقلابی شبکه نظامی اش را در الجزایر که شامل ۶ منطقه نظامی بود سازماندهی کرد و فرماندهان این مناطق به اسم فرماندهان و نیروهای داخلی مشهور شدند، در کنار آن بن بلا و آیت احمد نمایندگی خارج را در قاهره سازماندهی کردند. رئیس‌جمهور مصر جمال عبدالناصر آن‌ها را تشویق کرد که باید نیروهای فرانسوی و خارجی از الجزایر اخراج شوند و به آن‌ها کمک نمود تا به سلاح و پشتیبانی مکفی دست یابند. در اکتبر همان سال جبهه آزادیبخش ملی تأسیس شد و بعد از آن هم بازوی نظامی آن به اسم ارتش آزادیبخش ملی برای بدست گرفتن جنگ استقلال در الجزایر سازماندهی گردید. جهان عرب
۱۹. بربریا - الجزایر جنگ داخلی الجزایر
اندکی پس از آن، مذاکرات به هم خورد و انتخابات دوباره برگزار شد. در این انتخابات نماینده ارتش، ژنرال الیاماین زروآل پیروز شد. در چند سال بعد درگیری بین GIA و AIS شدت گرفت. GIA به انجام یک سری قتل‌عام مبادرت ورزید و تمامی نواحی و روستاهای اطراف را هدف حملات خود قرار داد؛ حتی شواهد و مدارکی وجود دارد که حکایت از مداخله نیروهای دولتی در ارتکاب این قتل‌عام‌ها دارد. این کشتار دسته جمعی در آستانه انتخابات پارلمانی در سال ۱۹۹۷ به اوج خود رسید؛ در این انتخابات یک حزب نوپای هوادار جبهه نجات به نام انجمن دموکراتیک ملی (RND) به پیروزی رسید. AIS که از هر دو طرف تحت هجوم و حمله قرار داشت، در سال ۱۹۹۷ آتش‌بس دوجانبه با دولت را پذیرفت. در حالی که GIA خود به فرقه‌ها و جناح‌های کوچکتری تقسیم شده بود که به سیاست قتل‌عام GIA اعتراض داشتند، و در نتیجه به سبب تفرقه و چنددستگی از هم پاشید. پس از انتخاب رئیس‌جمهور جدید عبدالعزیز بوتفلیقه در سال ۱۹۹۹، قانون جدیدی وضع شد که به موجب آن اغلب چریک‌ها مورد عفو قرار گرفتند و شمار زیادی تشویق شدند تا (آن طور که اصطلاح بود) «توبه» کنند و به زندگی معمولی و طبیعی خود بازگردند. خشونت تا حد بسیار زیادی فروکش کرد و پیروزی خیره کننده‌ای برای دولت رقم خورد. بازمانده‌های GIA در دو سال بعد تحت تعقیب بودند و تا سال ۲۰۰۲ عملاً از بین رفتند. دیدارهای فوتبال ایران و الجزایر
اولین بازی بین این دو تیم در تاریخ نهم تیر ۱۳۶۰ در طرابلس برگزار شد که الجزایر با حساب ۱ بر ۰ برنده از زمین خارج شد شناور تندرو تهاجمی
در جنگ سال ۱۹۷۳ کشورهای عربی و اسرائیل، اولین نبرد موشکی دریایی تاریخ بین شناورهای موشک‌انداز ساعر ۳ و ساعر ۴ اسرائیلی و شناورهای موشک‌انداز کلاس کومار و کلاس اوسا مصری و سوری درگرفت. ساعرها در نبرد لاذقیه پیروزی قاطعی را کسب کردند و با موشک‌های اسرائیلی گابریل یک شناور اژدرافکن، یک کشتی مین‌روب، دو شناور موشک‌انداز کلاس کومار و یک کلاس اوسا را بدون اینکه خسارتی به خودشان برسد، غرق کردند. برد گابریل‌ها حدود نصف ترمیت‌ها بود اما اسرائیلی‌ها با اخلال الکترونیکی و خاشه‌های گمراه‌کننده رادار ترمیت‌ها را گمراه کردند تا به فاصله ۲۰ کیلومتری شناورهای سوری برسند و موشک‌های خود را شلیک کنند. تنها یکی از شناورهای کلاس اوسا مورد اصابت گابریل قرار نگرفت و هنگامی که در حال فرار بود با آتش توپ ۷۶ م‌م ساعرها غرق شد. الجزایر
این کشور در تاریخ ۸ اکتبر ۱۹۶۲ به عضویت سازمان ملل پذیرفته شد. جنگ ایران و عراق
در میان کشورهای عربی نخستین کشور حامی ایران از سال ۱۹۸۲، سوریه بود. در سال ۱۹۸۵ لیبی نیز با ایران یک پیمان استراتژیک منعقد کرد. به غیر از این دو کشور ایران متحد اصلی دیگری در منطقه نداشت. ترکیه روابط گسترده‌ای با هردو کشور ایران و عراق داشت و الجزایر موضع بی‌طرف داشت. سایر کشورهای منطقه شامل بحرین، مصر، اردن، کویت، مراکش، عمان، قطر، عربستان سعودی، تونس، امارات و یمن یا موضع دشمنی با ایران و دوستی با عراق داشتند، یا از عراق حمایت مالی می‌کردند یا فقط طرفدار مواضع عراق بودند. تصرف الجزایر توسط فرانسه
با این حال، به زودی عبدالقادر نیز جنگ را آغاز کرد. پس از چند سال جنگ، او نیز شکست خورد و در ۱۸۴۲ میلادی به مراکش گریخت. اما فشارهای دیپلماتیک فرانسه بر مراکش، خصوصاً پس از جنگ اول فرانسه و مراکش باعث شد تا عبدالقادر بار دیگر مجبور به فرار شود. سرانجام فرانسویان او را در ۱۸۴۷ میلادی دستگیر و به دمشق تبعید نمودند. نبرد خالخین گل
نبرد خالخین گل سلسله‌ای از درگیری‌های نظامی بود که مهم‌ترین نبرد در طول جنگ‌های مرزی شوروی و ژاپن میان امپراتوری ژاپن و مانچوکوئو در برابر اتحاد جماهیر شوروی و مغولستان در سال ۱۹۳۹ میلادی به حساب می‌آید. این نبرد به واسطه رود خالخین که در نزدیکی محل وقوع آن قرار داشت به نبرد خالخین گل معروف شده‌است. در ژاپن اما این نبرد را تحت عنوان حادثه نومونهان می‌نامند زیرا مهم‌ترین کشمکش این نبرد در روستایی به همین نام واقع در مغولستان داخلی روی داد. این نبرد در نهایت به شکست ارتش ششم ژاپن و عقب‌نشینی آن از منطقه مورد مناقشه منجر گشت. پرچم الجزایر
ویکی‌پدیای انگلیسی عید استقلال الجزایر
اما در مقابل دستگیری، ضرب و شتم و صدمات بسیاری از الجزایرها آغاز شد. واکنش سرکوبگرانه به تظاهرات صلح آمیز که توسط الجزایری‌ها برگزار شد، اعمال قتل‌عام‌های ۸ می ۱۹۴۵ به شیوه سرکوب و کشتار جمعی، استفاده از نیروهای زمینی، هوایی و نیروی دریایی و نابودی روستاها، شهرها و شهرها بود. این قتل‌عام‌ها باعث کشته شدن بیش از ۴۵٬۰۰۰ الجزایری گردید که اولین آن‌ها بوزید شال ۲۲ ساله همچنین باعث ویرانی روستاها و اموال مردم شد. آمارهای خارجی حاکی از برآوردی بین ۵۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰ کشته غیرنظامی می‌باشد، این کشتار وحشتناک توسط فرانسویان بعمل آمد. به این ترتیب مردم الجزایر فهمیدند که هیچ راهی برای آزادی و صلح وجود ندارد. فرانسه به اندازه کافی دروغ می‌گوید و میلیون‌ها نفر را کشته‌است و از همه شیوه‌های شکنجه، و استفاده از سلاح‌های ممنوعه ای بین‌المللی، از جمله بمب‌های اتمی، موش‌های آزمایشی در صحرا استفاده کرده‌است. پس از هفت سال جنگ و پس از ۱۳۲ سال جهاد و مبارزه با این استعمار وحشتناک، که در آن بیش از ۱۰ میلیون کشته و میلیون‌ها نفر بی خانمان شدند، انقلاب اول نوامبر سازماندهی شد و استقلال از فرانسه به دست آمد.