بزرگترین و معروفترین مجسمه ساز های ایران کدامند؟
بهروز حشمت
بهروز حشمت (زاده ۱۳۳۲ در تبریز) از مجسمه سازان برجسته ایران و عرصه جهانی است. که در اتریش اقامت دارد. بهروز حشمت پیش از انقلاب ایران از دست‌اندرکاران کارخانه ماشین‌سازی تبریز بود. او پس از ساخت تندیس کار و اندیشه که جلوی درب ورودی کارخانه ماشین‌سازی و در میدان قراملک تبریز کار گذاشته شد، مورد توجه مهندس تقی توکلی بنیانگذار و مدیر کارخانه ماشین‌سازی قرار گرفت و با پشتیبانی‌های مهندس توکلی به درون کار و پیشه و هنر تندیس تراشی راه یافت و مجسمه‌ساز شد.
مجسمه پنلوپه
این مجسمه اکنون در قسمت باستان شناسی موزه ملی ایران قرار دارد و بازید از آن برای عموم آزاد است. مجسمه محمد فضولی
ارتفاع مجموعه ۱۲، شالوده گرانیتی ۶ و مجسمه برنزی نیز ۶ متر است. این کار «توکای محمدف» و «عمر ائلدارف» که آن روزگار مجسمه سازان جوان بودند، در مسابقه ای برگزار شده در سال ۱۹۵۸ برنده شده‌است. فریدون صدیقی
فریدون صدیقی (زادهٔ ۳۰ خرداد ۱۳۱۵ – درگذشتهٔ ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۹) مجسمه‌ساز ایرانی و فرزند ابوالحسن صدیقی بود. تندیس زئوس در المپیا
مجسمه زئوس یکی از عظیم‌ترین مجسمه‌های جهان است. این اثر در ۴۵۰ سال قبل از میلاد توسط مجسمه‌ساز معروفی بنام فیدیاس ساخته شد این هنرمند همان کسی بود که مجسمه خدای آتنا را هم برای معبد پارتنون در آتن ساخت. ارتفاع مجسمه زئوس در حدود ۱۳ متر و سطح مجسمه ۱ متر بود. بدن این مجسمه را از عاج فیل و ردا و موها و ریشش را از طلا ساخته بودند. این اثر ارتفاعش چنان بود که با سقف معبد زئوس برخورد می‌کرد. فیدیاس با این کار می‌خواست اقتدار و نیرومندی زئوس را نشان دهد. مجسمه زئوس در معبد زئوس که طول آن به ۶۴ متر می‌رسید قرار داشت. ۷۲ ستون خارجی این معبد که به سبک معماری قدیم یونان بودند این معبد را دارای معماری خیره‌کننده ای کرده بودند. سنگفرش آن نیز با مجسمه‌های بی نظیری تزیین گشته بود. مجسمه زئوس در حدود ۸۵۰ سال در این معبد قرار داشت تا هنگامی‌که بعضی از یونانی‌ها آن را به استانبول منتقل کردند. البته این زیاد طول نکشید، چرا که محل جدید نیز در آتش سوخت و این مجسمه برای همیشه از بین رفت. بشیر ناصری
به ساخت مجسمه و سردیس‌هایی از کسانی چون مظهر خالقی، قادر عبدالله‌زاده (قاله‌مره)، خالو حسین کوهکن، مولوی کرد، شیرکو بیکس، پیرمرد (شاعر)، مجسمه عمر خاور، میرزا غلامرضا اصفهانی، یلماز گونای ، شاکرو ، محمدرضا شجریان و… پرداخته است. او در سال ۱۳۹۵ به نشان نارضایتی از مسئولان و مدیران شهر مریوان، پیکرهٔ دست‌ساختهٔ خود را از قانع شاعر در خاک دفن کرد. پرویز تناولی
در همین ارتباط رناتو گوتسونی Ronato Guzzoni دربارهٔ او نوشت: «پرویز تناولی مجسمه‌ساز، صاحب نعمت خود شناسایی است که همه کس از آن برخوردار نیست. قصهٔ الهامات او ریشه‌هایی دارد که به حکایات قدیم ایرانی مربوط می‌شود. مجسمه‌سازی در ایران طی قرنها متروک مانده بود و جای آن را هنرهای تزیینی مانند قالیبافی، گچبری، کاشیکاری و… گرفت. این هنرها با آن که به نهایت ظرافت خود رسید، جای مجسمه‌سازی را نتوانست پر کند. پرویز ایرانی جای خالی هزار سال را پر کرده‌است…» اسطرلاب
از قرن نهم میلادی تا قرن نوزدهم اسطرلاب‌های بسیاری در ایران و دیگر کشورهای جهان اسلام ساخته شد. به گفته‌ای نخستین سازنده اسطرلاب در میان مسلمانان محمد فزاری پسر ابراهیم فزاری بوده‌است. اما شواهد نشان می‌دهد که اولین اسطرلاب ساخته ابواسحاق ابراهیم بن حبیب بن سلیمان معروف به ابراهیم بن حبیب از منجمان و ستاره شناسان ایرانی است که به سال ۷۷۷ هجری قمری اسطرلاب را ساخت تا چندی پیش احتمال می‌رفت که کهن‌ترین اسطرلابی که تاکنون باقی‌مانده، در ۳۷۴ق/۹۸۴م به دست دو برادر اصفهانی به نامهای احمد و محمد بن ابراهیم در اصفهان ساخته شده باشد. اما ظاهراً کهن‌ترین نمونه شناخته شده که نام سازنده و تاریخ ساخت برآن حک شده‌است اسطرلابی است که به گواهی کتیبه کوفی پشت کرسی آن به دست «بسطلس» در تاریخ ۳۱۵ هجری قمری ساخته شده‌است. ابوالحسن صدیقی
ابوالحسن صدیقی مجموعاً ۸۳ مجسمه ساخته‌است که از بین آن‌ها، تعدادی که اطلاعات دقیقی در موردشان ثبت شده، در فهرست زیر آمده‌است؛ علاوه بر آن او به ساخت مجسمه‌هایی از سرشناسان معاصر ایران نیز پرداخته‌است. از جمله مجسمهٔ رضاشاه و محمدرضا پهلوی و تقی‌زاده (برای مجلس شورای ملی) دکتر حبیبی (یکی از رؤسای دانشکده کشاورزی)، بیات، کاشف‌السلطنه (مجسمه در لاهیجان است) تندیس کریم ساعی، امام قلی خان (حاکم فارس در زمان شاه عباس صفوی) در میدان مرکزی شهر قشم. لیلیت تریان
لیلیت تریان (؛ زاده در تهران – درگذشته )، هنرمند مجسمه‌ساز ایرانی ارمنی‌تبار بود که به نام «مادر مجسمه‌سازی ایران» شناخته می‌شود. زیور محمد اوا
زیور محمد اوا، اولین زن مجسمه‌ساز مشرق زمین در ماه ۱۴ ژوئن سال ۱۹۰۲، در خانوادهٔ «نجف‌قلی تقی‌اف» در شهر باکو چشم به این دنیا گشوده‌است. وی دورهٔ دبیرستانی را در سن ۷ سالگی در دبیرستان دخترانه «نینای مقدس» آغاز نموده‌است. خانم زیور همزمان با اینکه اولین زن مجسمه‌ساز در شرق بود، همچنین در ویولن زدن نیز مهارت خوبی داشت. به همین دلیل «عزیر حاجی‌بیگف» ویولن محبوب خود را به وی هدیه داده بود. خانم زیور در سال ۱۹۲۴ میلادی از مدرسهٔ عالی نقاشی باکو فارغ‌التحصیل شده‌است. جهانگیر شهدادی
پس از دانشکده، جهانگیر به‌طور جدی تر به گسترش و پیشرفت تجربه‌های خود در نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری ادامه داد. حاصل این دوره، جوایزی چند در مسابقه‌های مجسمه‌سازی بود، از جمله احراز مقام اول برای طرح و اجرای فرسک دیواری، ماشین سازی اراک (۱۳۵۴) و به دنبال آن در ۱۳۵۶، احراز مقام اول برای طرح و اجرای مجسمه فواره میدان منوچهری از طرف سازمان زیباسازی شهر تهران. علی قهاری
علی قهاری، به موازات تدریس و کارهای هنری، به مطالعه و آزمایش در شیوه‌های ریخته‌گری پرداخت و موفق به زنده کردن و احیای شیوه‌ای کهن در ریخته‌گری مجسمه گردید که به شیوه «موم گمشده» معروف است. او بیش از چهل سال از عمر خود را برای یادگیری و آموزش این هنر ارزنده باستانی صرف نمود و تعداد زیادی مجسمه با ابعاد مختلف با این تکنیک ریخته‌گری ساخته است. وی این پدیده را، زمانی که بازدیدی از موزه ایران باستان داشت، با دقت در ساخت مجسمه مرد پارتی (سرباز اشکانی)، که دستش از بازو قطع شده، کشف کرد. این آگاهی سبب شد به موضوع علاقه‌مند شود و روی آن عملاً کار و مطالعه کند. این شیوه در ایران باستان در مجسمه‌سازی رایج بود و نمونه‌های موجود در موزه‌ها از آثار عیلامی نشان می‌دهد که هنرمندان و صنعتگران ایران باستان از پیشگامان این هنر بوده‌اند. امروزه هم این شیوه با نام «واکسینه» یا «پارافینه» در اروپا متداول است. اولین مجسمه‌ای که به شیوه موم گمشده برنزه شد، مجسمه ببری است که هم‌اکنون در مجموعه فرهنگی سعدآباد نگهداری می‌شود. در فاصله سال‌های ۱۳۵۰ تا ۱۳۶۵، در کارگاه خود به آموزش مجسمه‌سازی و ریخته‌گری و ساخت پیکره‌های مشاهیر و چهره‌های تاریخی ایران مشغول بود. در همین دوران با همکاری مجسمه‌سازان کشور مقدمات تأسیس نخستین انجمن مجسمه‌سازی ایران را فراهم نمود، که این انجمن در ۱۳۶۸ شروع به کار کرد. مجموعه‌ای از تندیس‌ها و پیکره‌های مشاهیر علمی و فرهنگی ایران در سال ۱۳۷۷ در مجموعه فرهنگی نیاوران به معرض نمایش همگانی گذارده شد. خوان مونوز
خوان مونوز (به اسپانیایی: Juan Muñoz) زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۹۵۳(میلادی)-مرگ ۲۸ آگوست ۲۰۰۱(میلادی) مجسمه‌ساز اسپانیایی بود. او با انگم، پاپیه ماشه و برنز مجسمه‌های خود را خلق کرده‌است. او همچنین علاقه‌مند به آفریدن قطعات موسیقی برای رادیو بود. در سال۲۰۰۰ برای فعالیت‌های هنری خود جایزهٔ بزرگ هنرهای زیبای دولت اسپانیا را دریافت نمود. محمدحسن شمشیری
دکتر غلامحسین صدیقی تنها بر مزار دو تن از ایران دوستان و چهره‌های برجسته، برای حق‌شناسی از فداکاری‌های آنان سخن رانده‌است، که از این دو یکی محمد حسن شمشیری و دیگری غلامرضا تختی قهرمان و مبارز ملی می‌باشند. گفتنی است که تختی هم، همچون شمشیری در گورستان ابن بابویه به خاک سپرده شده و آرامگاه جمعی دیگر از چهره‌های بزرگ ملی، همچون دکتر حسین فاطمی، علی اکبر دهخدا، میرزاده عشقی، سید اشرف الدین گیلانی (نسیم شمال)، دکتر امیراعلم و... و همین‌طور هنرمندانی چون حسین بهزاد (مینیاتوریست)، هادی اسلامی (بازیگر) و... هم در همان‌جا و در نزدیکی مقبرهٔ شمشیری است. گوستاو ایفل
برج ایفل (فرانسه) و مجسمه آزادی (ایالات متحده) دو نمونه از برجسته‌ترین سازه‌های فلزی در تمام دوران هستند. این کارهای فوق العادهٔ هنری نماد افتخار و غرور ملی برای کشورهایشان هستند. هر دو ی این سازه‌ها توسط «گوستاو ایفل» طراحی شده‌اند. دربارهٔ زندگی ایفل اطلاعات زیادی در دست نیست؛ به غیر از اینکه او در شهر «دیژون» در سال ۱۸۳۲ به دنیا آمد، سپس در سال ۱۸۵۰ تعدادی دوره‌های آموزشی پیشرفته در دانشگاه پلی تکنیک گذراند ولی موفق به قبولی در امتحانات سال اول نشد ولی بعدها در دانشگاه مرکزی هنر و ساخت و تولید ثبت نام کرد. جایی که موفق به دریافت مدرک دیپلم در رشته مهندسی شیمی شد. همان سالی که پاریس میزبانی جشنواره جهانی اول را بر عهده داشت. گوستاو حرفه خود را با کار کردن بر روی پروژه پل بزرگ راه‌آهن «بوردو» در جنوب غربی فرانسه آغاز کرد. پس از کار کردن بر روی چندین پروژه مختلف دیگر، گوستاو از خود به عنوان یک «سازنده»، متخصص سازه‌های فلزی نام برد. به زودی از او به عنوان «جادوگر فلز» نام برده شد! او در خلال سال‌های طولانی حرفهٔ خود، هزاران سازه دیگر را در سرتاسر دنیا به اتمام رساند. یاسمین سینایی
یاسمین سینایی (زاده ۱۳۴۸) هنرمند و مجسمه‌ساز ایرانی است. شاهرخ اکبری دیلمقانی
شاهرخ اکبری دیلمقانی مجسمه‌ساز ایرانی است. زیور محمد اوا
زیور محمداوا مجسمه «عظیم عظیمزاده»، معلم محبوب خود را نیز خلق کرده‌است که، اکنون همان مجسمه بر روی قبر وی در باغ مشاهیر نصب شده‌است. زیور محمداوا یکی از پایه‌گذاران هنر مجسمه‌سازی ملی آذربایجان به حساب می‌آید. وی برای ساختن تصاویر هنری افرادی که در پیشرفت موسیقی، ادبیات و فرهنگ آذربایجان نقش مهمی داشته‌اند، از هیچ کوششی دریغ ننموده‌است. موزه ارمیتاژ
مجسمه ها غلامرضا رحیم‌زاده ارژنگ
وی پسر خاله حسن ارژنگ نژاد، مجسمه ساز مشهور ایرانی است. آرا شیراز
آرا شیراز (؛ – ) یکی از برجسته‌ترین مجسمه‌سازان ارمنستان بود. والدین وی، هوهانس شیراز و سیلوا کاپوتیکیان نیز از برجسته‌ترین شاعران ارمنستان بودند. شاهرخ اکبری دیلمقانی
شاهرخ اکبری دیلمقانی متولد ۱۳۳۴ خوی است. او دانش‌آموختهٔ رشته معماری داخلی، دانشگاه هنر تهران در سال ۱۳۵۷ و کارشناس ارشد مرکز هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، کارشناس ارشد رشته مجسمه‌سازی از دانشکده هنرهای زیبا، عضو سازمان نظام مهندسی ساختمان‌سازان ایران، عضو هیأت مدیرهٔ انجمن مجسمه‌سازان ایران، دبیر اجرایی سه دوره دوسالانهٔ سفال، سرامیک و آبگینهٔ معاصر ایران است. زاون آیوازیان
زاون آیوازیان در تهران تعدادی مجسمه ساخته‌است که از آن جمله می‌توان به مجسمه هوهانس طوماسیان که هم‌اکنون در دبیرستان هوانس طوماسیان قرار دارد، اشاره کرد. وی قبل از رفتن به ایتالیا سه مجسمه ساخت که از شاهکارهای وی محسوب می‌شوند که اکنون در موزهٔ وانک اصفهان نگهداری می‌شود، این سه مجسمه مربوط می‌شدند به؛ مجسمه مسروب ماشتوتس ابداع گر الفبای ارمنی، خاچاطور کساراتسی مؤسس اولین چاپخانه در ایران و خاورمیانه و همچنین مجسمه بارویر سواگ شاعر پرآوازهٔ ارمنی آنتونی کارو
آنتونی آلفرد کارو یکی از مهم‌ترین و شاخص‌ترین مجسمه‌سازان اهل بریتانیا هرمیداس اتابکی
- به جز شما، آیا طراحان معروف ایرانی در سطح جهان داریم؟ پروین اعتصامی
بیست و پنجم اسفندماه در تقویم رسمی ایران، به مناسب سالروز تولد پروین اعتصامی، «روز بزرگداشت پروین اعتصامی» نامگذاری شده‌است. دانشسرای عالی پس از انقلاب فرهنگی ایران، به دانشگاه خوارزمی تغییر نام یافت و امروزه پروین اعتصامی از مفاخر آن دانشگاه محسوب می‌شود. همچنین تعداد زیادی تندیس از پروین اعتصامی در سراسر ایران وجود دارد که از مشهورترین آن‌ها می‌توان به مجسمه پروین در برج میلاد تهران، مجسمه پروین در میدان اعتصامی شهرک ولیعصر تبریز و تندیس پروین در ابتدای پلکان خانه‌اش در تبریز اشاره کرد. اگوست رودن
کشش سمبولیست‌ها به نفوذ کردن و نشان دادن ذات و جوهرهٔ هستی، در مجسمه‌سازی اُگوست رودن نیز نمود پیدا کرده بود. تأثیرگذارترین مجسمه‌ساز اواخر قرن نوزده که به تنهایی پایه‌گذار مجسمه‌سازی قرن بیستمی شد، رودن بود. کار او تدریجاً شروع شد. او در مدرسهٔ هنرهای زیبا پذیرفته نشد و مجبور شد به پتی اکل برود که مخصوص هنرهای تزئینی بود. اولین بخت او در سال ۱۸۸۰ بود که سفارش مهمی به او داده شد که درهای برنزی برای یک موزهٔ جدید هنرهای تزیینی طراحی کند. اگرچه پروژه در نهایت به جایی نرسید، اما رودن کار کردن بر روی آن را تقریباً تا هنگام مرگش ادامه داد. ریبین حیدری
ریبین حیدری از مجسمه سازان و پیکره تراشان ایرانی است وی تاکنون در بسیاری از کشورها غربی مانند آمریکا با برپایی نمایشگاه مورد توجه بسیاری از علاقه‌مندان به این رشته هنری قرارگرفته‌است. ریبین حیدری در سال ۱۳۴۷ در شهر بوکان به دنیا آمده‌است. او از همان ابتدا کودکی و نوجوانی با طراحی و نقاشی استعداد خود را نشان داد. بعد از مدتی علاقه خاصی به پیکره سازی پیدا می‌کند برای فراگیری این هنر به دنبال آن می‌رود. وی از دانشگاه پافا در فیلادلفیای آمریکا موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد مجسمه‌سازی می‌شود و از سال۱۹۹۴ میلادی آثارش را در نمایشگاههای فردی و گروهی در معرض دید علاقه‌مندان قرار می‌دهد. بیشتر نمایشگاههای او در کشورهایی چون سوئد، ایتالیا، دانمارک، فنلاند و برخی دیگر از کشورههای اروپایی برپا شده‌است. از سال ۲۰۰۰ به بعد هم در آمریکا نمایش برگزار کرده و در تهران نیز در نمایشگاه «بینال دو سالانه مجسمه‌سازی» حضور داشته‌است. در زادگاهش بوکان شهر هنر و موسیقی هم دو بار اقدام به برپائی نمایشگاه کرده‌است. او عضو انجمن مجسمه‌سازان ایران و همچنینی سوئد می‌باشد. به گفته خودش استاد مشخصی در پیکره‌سازی ندارد؛ اما تشویق‌های خانواده، دوستان و هنرمندان دیگر این رشته را مشوق خود می‌داند. بعضی از آثار این هنرمند در مکانهای عمومی به صورت دائمی در بعضی از کشورهای اروپایی و همچنینی ایران نصب شده‌است. از دیگر اقدامات ریبین تأسیس یک آکادمی مجسمه‌سازی به نام «ریبین» در بوکان است. خانه هنرمندان ایران
اعضای هیئت مؤسس خانهٔ هنرمندان ایران عبارتند از: غلامحسین امیرخانی، مرتضی ممیز، غلامحسین نامی، ایرج کلانتری، ایرج راد، محمد سریر، محمد رضا عبدالملکیان، حمیدالله رضایی و محمدعلی نجفی. شورای عالی خانهٔ هنرمندان ایران، نمایندگان هیئت مؤسس خانهٔ هنرمندان ایران می‌باشند که شامل خانه تئاتر ایران، خانه موسیقی ایران، خانه سینمای ایران، انجمن نقاشان ایران، انجمن طراحان گرافیک ایران، انجمن مجسمه سازان ایران، انجمن خوشنویسان ایران، انجمن شاعران ایران و جامعه مهندسان معمار ایران است. نادره حکیم‌الهی
نادره حکیم‌الهی در اسفند ماه ۱۳۴۰ در شیراز به دنیا آمد. از سال ۱۳۶۳ و با شرکت در کلاس‌های طراحی و نقاشی آیدین آغداشلو بود که علاقه خود به هنر را به‌طور جدی پی گرفت. سپس در سال ۱۳۶۸ سفالگری را نزد عبدالله مهری آموخت در سال ۱۳۷۶ مجسمه‌سازی را نزد فیاض آغاز کرد و نزد شهابی ادامه داد. در چهارمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر فیلمی از زندگی ایشان با عنوان رویاهای سنگی به نمایش درآمد. او تا به حال از موادی چون گل، سنگ، برنز، پاپیه ماشه و غیره برای ساخت مجسمه‌هایش استفاده کرده‌است، اما در سال‌های اخیر بیشتر فعالیت‌هایش را روی تکنیک سنگ متمرکز کرده و معتقد است که تکنیک سنگ را بر دیگر تکنیک‌های مجسمه‌سازی ترجیح می‌دهد. در واقع وی یکی از مجسمه سازانی است که در رشتهٔ سنگ فعالیت مستمر داشته و تا به حال نمایشگاه‌های مختلفی از آثار او برگزار شده‌است. وی مؤسس آموزشگاه آزاد هنرهای تجسمی کانون هنر در شهر رشت می‌باشد. فرهنگسرای نیاوران
در محوطهٔ بیرونی فرهنگسرا و در ورودی کتابخانه سه مجسمهٔ سه مرد با چهره‌ها و حالت‌های روزمره قرار دارند. این مجسمه‌ها را پرویز تناولی، نویسنده و مجسمه‌ساز ایرانی و دوست کامران دیبا، به درخواست خود دیبا ساخت و در ورودی کتابخانه نصب شدند. ایدهٔ دیبا برای نصب این مجسمه‌ها ساده بود: «تلفیق هنر و معماری با زندگی روزمره». چنین ایده‌ای نشان‌گر معماری مردمی دیبا نیز بود. دیبا در این مورد می‌گوید: «حتی در اروپا و آمریکا هم تا پیش از آن زمان کار مشابهی انجام نشده بود و مجسمه‌ها روی پایه، دور از دسترس و اغلب از مدل اشخاص نامی یا سیاستمداران ساخته می‌شدند.» ایدهٔ اولیهٔ این مجسمه‌ها بعد از دیدن آثاری از استیون سیگال به ذهن دیبا رسید. سیگال مجسمه‌های گچی و سفید می‌ساخت و آن‌ها را در موزه‌ها می‌گذاشت و دست زدن به آن‌ها ممنوع بود. دیبا هنر را از حالت مقدس سنتی‌اش خارج کرد و به میان مردم آورد، مردم در کنار این مجسمه‌ها جمع می‌شدند، به آن‌ها دست می‌زدند و با آن‌ها عکس می‌گرفتند. دیبا در این مورد می‌گوید: «شد ممر درآمدی برای عکاس‌ها و این‌ها همه ربط داشت به ایدهٔ من از معماری.» فریدون صدیقی
فریدون صدیقی در ۳۰ خرداد ۱۳۱۵ در محله عین الدوله خیابان ایران چشم به جهان گشود. پدرش ابوالحسن‌خان صدیقی نوه رضا صدیق الدوله بود که از شاگردان کمال الملک در نقاشی و مجسمه‌سازی بود که پدر مجسمه‌سازی ایران لقب گرفت و مادرش قدرت السادات میرفندرسکی بود که اصل و نسب وی به میرفندرسک حکیم و عارف بزرگ می‌رسید. قبل از فریدون خواهر بزرگترش بنام نوین دخت و بعد از فریدون دو خواهر دیگرش بنام نوشین دخت و زرین دخت و تنها برادرش بنام فرهاد متولد شدند. پدرش به هنر و زندگی عشق می‌ورزید، او مردی به تمام معنا خود ساخته و انسانی والا و همسری فداکار بود و همیشه بین فرزندانش تعادل را بر قرار می‌کرد. تعلیم و تربیت فرزندان به عهده مادر بود و پدر فقط نگهدارنده زنبیل زندگی بود. با وجود اینکه خانواده در مضیقه مالی بودند ولی فرزندان به بهترین مدارس آن زمان فرستاده شدند. فریدون دوران ابتدایی را در دبستان عجم در قلهک و بعد از سه سال در دبستان امیر اتابک در میدان بهارستان گذراند و همیشه وسوسه ای برای نقاشی کردن داشت. سالهای تحصیل در دبیرستان که رسید به مدرسه البرز رفت. در خانواده تحصیل امر واجبی قلمداد می‌شد. فریدون به درس‌های شیمی، فیزیک، تاریخ، جغرافیا و… علاقه ای نداشت و بیشتر به هنر علاقه‌مند بود، ولی نمی‌دانست به چه هنری بیشتر علاقه‌مند است، نقاشی، مجسمه‌سازی، موسیقی، فیلم یا…. غار شاپور
فرمان دائر به برپا ساختن مجسمه بوسیله ارتشبد "دکتر بهرام" آریانا رئیس ستاد بزرگ ارتشتاران، به سرلشکر (بعدها سپهبد) محمد تقی مجیدی فرمانده سپاه ۵ فارس ابلاغ و پس از ۶ ماه تلاش شبانه‌روزی در ساعت ۱۷ روز ۲۶ بهمن ماه ۱۳۳۶ خورشیدی مجسمه به جای خویش استوار گشت. این تلاش تحت رهبری و نظارت مستقیم سرلشکر محمد تقی مجیدی فرمانده سپاه ۵ و توسط هفت نفر از افسران و یکنفر غیرنظامی انجام شد. نظامیانی که در این طرح شرکت داشتند عبارت بودند از: ۱ سرگرد فنی احمد بیضائی ۲ سروان پیاده کریم خرقانی ۳ ستوان یکم مهندس حسن بختیاری ۴ ستوان یکم پیاده غلامعلی آیرملو ۵ ستوان دوم مهندس جواد عمادی ده حقی ۶ ستوان دوم پیاده اصغر شکور ۷ ستوان سوم پیاده مصطفی افراسیابی ۸ غیرنظامی استاد موسی مختاری و بالغ بر دویست نفر درجه دار و سرباز و افزارمند پادگانهای شیراز و کازرون که نام آن‌ها در دستور سپاه ۵ درج گردید. علاوه بر برپا کردن مجسمه تکمیل جاده اتومبیل رو از رودخانه شاپور تا ایستگاه اتومبیل و احداث راه سواره رو کوهستانی از ایستگاه اتومبیل تا پای دهانه غار و ساختن ۲۳۰ پله با سنگ تراشیده شده و نرده آهنی و ساختمان پیدار مسطحه با دیواره سنگی و پله‌های مربوط در داخل غار نیز توسط افسران و افراد نامبرده بالا ساخته و پرداخته شده‌است. گزارش ستاد قرارگاه سپاه ۵ بهمن ماه ۱۳۳۶» خوان مونوز
نخستین نمایشگاهش در سال ۱۹۸۴ در گالری"Fernando Vijande " اسپانیا برگزار گردید و از آن زمان کارهایش به تناوب در اروپا و نقاط دیگر جهان به نمایش گذاشته شده‌است. در اوایل سال ۱۹۹۰ خوان مونوز تحولاتی در مجسمه‌سازی سنتی ایجاد کرد به این ترتیب که مجسمه‌هایش را با شیوهٔ روایتی و کوچکتر از اندازه واقعی در فضایی از تعاملات متقابل خلق می‌نمود. مجسمه‌های فیگوراتیو او اغلب بینندگان را دعوت به ارتباط بر قرار کردن می‌کنند، چنان‌که آنان احساس می‌کنند خود بخشی از کار هنری هستند. مجسمه‌های خاکستری یا مومی یکرنگ او بعلت نداشتن فردیت خاص ذهنیت نامحسوس، مبهم و تا حد زیاد ناراحت‌کننده‌ای را بر می‌انگیزانند که بینندگان را به واکنش و کاوش وامی‌دارد. خوان مونوز در مصاحبهٔ خود با(از کتاب خوان مونوز) در ارتباط با چگونگی یافتن سبک شخصی خود گفته‌است او خود را مجسمه‌سازی داستانسرا می‌داند که سال‌ها در پی یافتن سبک شخصی خود بوده‌است. او می‌گوید پس از بازگشت به اسپانیا در کنار خانه‌ام مردی بود که با اینکه آموزش هنری ندیده بود و چیزی از تاریخ هنر نمی‌دانست مجسمه‌هایی برای باغ‌ها می‌ساخت و آن را می‌فروخت او خود را مجسمه‌ساز می‌دانست من به اعتماد نفسش غبطه می‌خوردم ولی این تناقض را دوست داشتم من مجسمه‌سازی بودم که مجسمه نمی‌ساختم و او را که مجسمه‌ساز نمی‌دانستم مجسمه‌های زیادی می‌ساخت تعدادی از کارهایش را خریدم و کارهایش برایم محرکی شد برای یافتن سبک شخصی مجسمه‌های بالکنی ام.. او در این گفتگو همچنین از تأثیر گرفتن عمیق از آثار جورجو د کیریکو (۱۹۷۸ –۱۸۸۸)هنرمند ایتالیایی یاد می‌کند و می‌گوید .. به نظرم او استاد بزرگ سبک باروک بود و از مفهوم معنوی رسم خط راست به خوبی آگاه بود و زمان را در آثارش ساکن کرده‌است. این حس جابجایی‌های معماری او بود که برایم تحسین‌برانگیز بود... پلان بندی مجسمه‌هایم بسیار مدیون سبک معماری فریبندهٔ باروک ایتالیایی است .. او می‌گوید معماری مانند یک پس زمینه برای فیگورها است. برای مثال من از کارل آندره (مجسمه‌ساز) آموختم که چگونه کف زمین حس فضایی را فعال می‌کند ولی من برای مجسمه‌هایم بسترهای نوری –سایه روشن ایجاد می‌کنم چرا که می‌توانم تنش روانی آن‌ها را بهتر نشان دهم و این برای فیگورهایم فضایی روانی ایجاد می‌کند که بر بینندگان تأثیر می‌گذارند... این بازی‌های نور باعث می‌شود فکر کنیم چشمهایمان ما را گول می‌زند، صحنه‌هایی خلق می‌شود که نمی‌توانید به چشم خود اطمینان کنید و همین عمل دیدن را تحت سؤال می‌بردو تنها به آنچه که می‌بینید اطمینان ندارید...Juan Muñoz سی‌امین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر
مستندها دیگر نامزدها: «مهرجویی کارنامه چهل ساله» مانی حقیقی ، فرهاد توحیدی، «بهترین مجسمه دنیا» حبیب احمدزاده دیگر نامزدها: «بهترین مجسمه دنیا» حبیب احمدزاده، «در جستجوی پلنگ ایرانی» فتح‌الله امیری، «اپیزود هملت در مجموعهٔ کهریزک چهارنگاه» محسن امیریوسفی، «خلیج فارس» ارد عطارپور دیگر نامزدها: «البرز» ارسطو مداحی گیوی، «دیلمان بهشت نیاکان» محمدرضا قوام‌پور دیگر نامزدها: «بهترین مجسمه دنیا» مجید شتی، «وقتی ابرها پایین می‌آیند» معین کریم‌الدینی و «مهرجویی کارنامه چهل ساله» بهمن کیارستمی، پیمان خاکسار و مانی حقیقی دیگر نامزدها: «۱۵۵۹» محمدرضا ابوالحسنی، «در جستجوی پلنگ ایرانی» باقر نظامی بلوچی، محمدصادق فرهادی‌نیا، یزدان سینکایی، رحمان اسحاقی تیموری. موزه آثار طبیعی و حیات وحش ایران
در سال ۱۳۸۰ موزه یک گروه چهار نفره شامل دو زمین شناس (دکتر علی میثمی و مهندس امیر حسین چیذری)یک هنرمند مجسمه ساز(سیامک خدابنده) و یک نفر هماهنگ کننده (مهندس فرهاد مهران رازی) به روستای علی رضا زرند کرمان اعزام کرد و این گروه پس از بررسی سازند شمشک به سن ژوراسیک پیشین، قالب رد پای دایناسور را گرفته و به موزه انتقال دادند، مجسمهٔ این دایناسور گیاهخوار «کامپتوزوروس» که در دوران ژوراسیک در ایران می‌زیسته‌است توسط هنرمندان ایرانی در یزد ساخته، و به عنوان نماد در محل ورودی موزه نصب گردیده‌است. رضا لواسانی
طراحی صحنه و ماسک برای تئاتر، تصویرگری ۳۵ عنوان کتاب در داخل و خارج ازایران، برندهٔ چندین جایزهٔ داخلی و بین‌المللی نگارش مقالات مختلف در زمینهٔ تصویرگری و نقاشی، نگارش طرح درس برای فیلم‌های آموزشی در زمینهٔ طراحی و نقاشی و از جمله فعالیت‌های این مجسمه‌ساز محسوب می‌شوند. فریدون صدیقی
در مدتی که در میراث فرهنگی اتریش بود نامه ای از طرف پروفسور آمبروزی به دستش رسید که در آن ذکر شده بود ”شنیده‌ام پسرابوالحسن خان صدیقی که در ایتالیا مجسمه‌های نادر شاه و فردوسی را در دست اجرا دارد آنجاست” و خواسته بود تا با خواهر ایشان تماس بگیرد زیرا خود وی کرولال بود. قراری گذاشته شد و فریدون یک روز به سراغش رفت، مردی چهارشانه و قوی هیکل بود و از فریدون خواست روی تکه سنگ مرمری از کارارا چهره ای برای او بتراشد. قدری که کار کرد قلم و چکش را از او گرفت و از او خواست از فردای همان روز کار در نزد وی را شروع کند. این همکاری تا ۱۳۴۹ که در اتریش بود ادامه یافت. در کنار همکاری با پروفسور آمبروزی تعداد ۱۷ مجسمه نیز از شخصیت‌های مختلف ساخت، از جمله ابوریحان، ابن سینا، خواجه نصیرالدین طوسی، کمال الملک، دانته، چهره ای از یک کنتس برای مقبره او و نقش برجسته ای از پدرش، چندی نیز در رم با پدرش همکاری می‌کرد. مجسمه‌سازی
یکی از اهداف مجسمه سازی ارتباط با دین می باشد. در بسیاری از فرهنگ ها ، بت ها رایج می باشد. مصالح به کار رفته در مجسمه متنوع است و در طول تاریخ تغییر می کند. مواد کلاسیک با دوام فوق العاده، از جنس فلز به ویژه برنز، سنگ و سفال و چوب می باشد، مواد استخوانی و ضد لک از گزینه های با دوام اما ارزان تر محسوب می شوند.از مواد گرانبها مانند طلا، نقره، جید و عاج غالباً برای کارهای لوکس کوچک و بعضاً در موارد بزرگتر مانند مجسمه های ساخته شده از طلا و عاج استفاده می شوند. مجسمه‌سازی
وجه تمایز اساسی بین مجسمه های موجود در مجسمه های گرد و ایستاده، مجسمه هایی است که به هیچ سطح دیگری وصل نشده است (احتمالاً به جز قسمت پایه) و انواع مختلف نقش‌برجسته که حداقل تا حدودی به یک سطح پس زمینه وصل می شوند. مجسمه‌سازی در آسیای جنوبی
اولین مجسمهٔ شناخته شده در شبه قارهٔ هند از تمدنی در درهٔ هندو است که در اطراف موهنجودارو و هاراپا، پاکستان امروزی، یافت شده‌ است. این‌ها شامل "زن رقصنده" ی مشهور از جنس برنز می‌شوند. اگرچه این‌گونه اشکال در برنز و سنگ‌ها محدود است و بیشتر به صورت مجسمه‌های سفالی رنگ و چسباندن سنگ‌ها بوده اند، اغلب اشکال به صورت حیوانات و خدایان نمایش داده شده‌اند و کمتر فیگورهای انسانی در آن‌ها موجود بوده.. بعد از متلاشی شدن تمدن دورهٔ هندو، مدارکی کوچک از مجسمه‌سازی تا آغاز دورهٔ بودایی وجود دارد که جدا از اندوختهٔ فیگورهای مسی قبلی هستند . . بنابراین رسم مجسمه‌سازی یادبودی هندی به نظر می‌رسد که دیر شروع شده باشد.(همراه با سلطنت آسوکا و پایه‌های آشوکا در اطراف هند) او همراه با حکمرانی خود مجسمه‌های مشهوری از حیوانات را در بر داشته که اغلب به شکل شیر بوده‌اند که اکنون شش عدد از آن‌ها بر جای مانده‌ است. . تعداد زیادی از مجسمه‌های فیگوری که اکنون آزاد هستند از سفرهای اخیر بودایی‌ها نجات پیدا کرده‌اند که شاید باعث پیشرفت رسوم استفاده از چوب شده‌ است که همچنین آیین هندو را در بر می گرفته.. خجسته کیا
در عرصه مجسمه‌سازی خجسته کیا در حرفه بازیگری تئاتر نیز تجربه همکاری با بهمن محصص، عباس معیری، ایرج انور، پیتر بروک و شهرو خردمند را در کارنامه درخشان هنری خود دارد. محمد غنی حکمت
محمد غنی حکمت (۲۰ آوریل ۱۹۲۹ – ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱) یک مجسمه‌ساز و هنرمند اهل عراق بود. برخی از با اعتبارین مجسمه‌ها و یادمان‌های تاریخی شاخص بغداد از آثار اوست. ابراهیم چهرازی
در سال ۱۳۱۳ همزمان با جشن هزاره فردوسی در ایران، در کشورهای مختلف دنیا دوستداران فرهنگ و ادب ایرانی جشن‌های متعددی برپا کردند. در فرانسه ۴۱۰ نفر از دانشجویان ایرانی پولهایشان را روی هم گذاشتند و به پیشنهاد ابراهیم چهرازی قرار شد سفارش ساخت مجسمه‌ای از فردوسی را به لورنزی مجسمه‌ساز معروف فرانسوی بدهند. از آنجا که لورنزی فردوسی را نمی‌شناخت، چهرازی به همراه دیگر دانشجویان ترجمه اشعاری از فردوسی را به زبان فرانسوی برای او قرائت کردند تا بتواند تصویری از فردوسی در ذهن خود داشته باشد.  این مجسمه دو سال بعد در سال ۱۳۱۵ به ایران فرستاده شد و در ۲۸ خرداد ۱۳۱۵ در محوطه دانشکده ادبیات تهران (پشت بهارستان) در فضایی که به «گلگشت فردوسی» معروف بود و امروزه به نام باغ موزه نگارستان شناخته می‌شود، در مقابل در ورودی ساختمان مرکزی از شمال نصب شده‌است. فریدون صدیقی
در سال ۱۳۸۳ از طرف سازمان زیباسازی شهر تهران سفارش ساخت نیم تنه ای از سنگ مصنوعی از پدرش دریافت کرد که در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران نصب گردید. از فعالیت‌های دیگر فریدون صدیقی می‌توان به مجسمه سید جمال الدین اسدآبادی و کمال الملک اشاره کرد. از سوی شهرداری نیز پیشنهاد ساخت مجسمه ای از دانته برای پارک گفتگو دریافت کرد و در حالی که کار به مراحل پایانی خود رسیده بود به بهانه این که یک پیکر ساز ایتالیایی پیکره دانته را به پارک گفتگو اهدا کرد، آن قرارداد را بصورت یکطرفه لغو کردند. فهرست بلندترین سازه‌ها در ایران
فهرست سازه‌های بلند ایران به ترتیب ارتفاع. این مقاله شامل انواع سازه‌هاست. بلندترین سازه‌های ایران در کلانشهرهای مشهد و تهران ، تبریز، وشیراز متمرکز شده‌اند. ناصر هوشمند وزیری
ناصر هوشمند وزیری در سال ۱۳۲۵ خورشیدی در همدان متولد شد. او نخستین مجسمه‌ساز ایرانی است که در سال ۱۳۴۵ از طرف یک مهندس ایتالیایی-ایرانی با فایبرگلاس آشنا شد و مجسمه‌های بسیاری با فایبرگلاس ساخت. از وی تاکنون بیش از ۸۰۰ مجسمه ساخته شده که تنها ۵۰ مجسمه آن در پارک جمشیدیه تهران برپا شده‌است. موزه استاد صنعتی
جالب‌ترین بخش این موزهٔ کوچک و قدیمی، پیکرهٔ گروهی از زندانیان سیاسی دوره قاجار است که به‌دست استاد علی اکبر صنعتی به تصویر کشیده شده‌است. این پیکرهٔ بزرگ درست در مرکز موزه قرار گرفته‌است. پیکرهٔ فردوسی، سعدی، مسیح مصلوب، دهخدا، کمال الملک، کریم‌خان‌زند، جواهر لعل نهرو، مهاتما گاندی، لوئی پاستور، ملک الشعرای بهار، شاه عباس و پیکرهٔ بزرگ نادرشاه افشار از دیگر تندریسهایی هستند که در این موزه به چشم می‌آیند. کاسکاد ایروان
این مجسمه‌ها هم ازنظر مالی و هم به لحاظ هنری ارزشمند هستند و در میان آن‌ها آثار برخی از مجسمه‌سازان صاحب‌نام دنیا مانند: لین چادویک (مجسمه‌ساز انگلیسی و یکی از چهره‌های سرشناس هنر قرن بیستم)، بری فلاناگان (مجسمه‌ساز اهل ولز)، استانیسلاو لیبنسکی و یاروسلاو بریختوا (زوج معروف اهل چک)، پل کاکس (مجسمه‌ساز انگلیسی)، جیومه پلنسا (مجسمه‌ساز و هنرمند کاتالان اسپانیایی) و فرناندو بوترو (هنرمند کلمبیایی) به چشم می‌خورد. رضا امیریاراحمدی
همچنین مجسمه فردوسی نصب شده در ضلع جنوبی ساختمان جدید کتابخانه ملی ایران واقع در تپه‌های عباس‌آباد که با ارتفاع بالغ بر ۹ متر، بزرگترین مجسمه فردوسی ساخته شده در جهان می‌باشد، مجسمه مولانا در میدان مقابل دانشکده ادبیات دانشگاه جندی‌شاپور در اهواز، مجسمه ابونصر فارابی در بیمارستان آیت‌الله طالقانی آبادان، «درخت بسم الله» در مرکز همایشهای بین‌الملل صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران، مجسمه «اسطوره اکنون» نصب شده در ضلع جنوب غربی باغ هنرمندان، معماری جدید مجلس شورای اسلامی، مرمت و بازسازی نمای مجلس شورای ملی و بازسازی کلیه مجسمه‌های مجموعه مجلس، تنها بخشی از کارنامه وی می‌باشد. مجسمه حسن رشدیه نصب شده در میدان رشدیه تهران، آخرین کار وی در زمینه معماری شهری می‌باشد. ایرج زند
از جمله آثار بارز وی می‌توان به مجموعه مجسمه‌های فلزی او اشاره کرد که حاصل برش و خمش صفحات دو بعدی و در نتیجه تبدیل آنان به حجم‌ها و فرم‌های سه بعدی است. بر خلاف بیشتر گونه‌های دیگر مجسمه، آثار زند از تمامی جهات دیداری قابل برداشت و دارای هویت اند. وی در آخرین نمایشگاه خود از پلکسی گلاس به جای صفحات فولادی نیز استفاده کرده بود. سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران
هنرمندان مینیاتور (تذهیب)
موضوعات: پیکر شاهزادگان، نجبا زن و مرد جوان که خود عاملی شد برای رونق چهره سازی و توجه بیشتر به طراحی اندام انسان‌ها و در نتیجه رعایت دقیق‌تر تناسبات و شبیه‌سازی. معروف‌ترین نقاش این دوره رضا عباسی بود. از میان نسخه‌های مصور و رقعه‌هایی که تحولات نقاشی مکتب اصفهان را نشان می‌دهد می‌توان به کتاب عالم‌آرای شاه‌اسماعیل و کتاب ابومسلم‌نامه اشاره کرد که هر دو متعلق به موزه رضا عباسی می‌باشد." زاون آیوازیان
زاون آیوازیان مجسمه‌سازی ارمنی‌تبار اهل ایران می‌باشد. پرویز تناولی
مجموعه مجسمه‌های «هیچ»، محبوبیت زیادی در حراج‌های بین‌المللی خرید و فروش آثار هنری دارد. از این روی، برخی از مجموعه‌داران هنری و مشهورترین موزه‌های جهان، اقدام به جمع‌آوری آثار پرویز تناولی برای مجموعه‌های‌شان کرده‌اند. مجسمه‌ای از وی به نام "پرسپولیس" در سال ۱۳۸۷ با رکورد بی‌سابقه دو میلیون و ۵۰۰ هزار دلار در حراج کریستی به فروش رفت. سارگیس باغداساریان
سارگیس ایوانی باغداساریان (؛ – ) مجسمه‌ساز اهل ارمنستان که به خاطر اثر معروف خویش "ما کوه‌های خود هستیم" (۱۹۶۷) که یک مجسمه یادبود از سنگ توف است و در حومه استپاناکرت مرکز جمهوری آرتساخ حکاکی شده‌است شناخته می‌شود. این اثر را افراد محلی پاپیک یِو مامیک (به معنی پدربزرگ و مادربزرگ) می‌نامند ابوالحسن صدیقی
او سرانجام در سال ۱۳۴۰ از دانشگاه تهران بازنشسته شد اما تمام هم و غم خود را به مجسمه‌سازی اختصاص داد. با سفر به ایتالیا موفق شد مجسمه‌های ماندگاری در ایتالیا بسازد. مجسمه نادر و همراه‌اش در آرامگاه نادرشاه مشهد و مجسمه فردوسی در میدان فردوسی تهران و مجسمه خیام پارک لاله تهران هم حاصل این سال‌هاست. مجسمه برنزی
برنز محبوب‌ترین جنس برای مجسمه‌های فلزی است. به اغلب مجسمه‌های چدنی با روکش برنزی نیز برای سادگی مجسمه برنزی می‌گویند.. این موضوع شامل مجسمه‌های تک، مجسمه‌های جفت نقش برجسته و مجسمه‌های کوچک و تندیسک می‌شود. همچنین عنصر برنز در اشیاء دیگر مانند مبلمان، غالباً به صورت طلاکاری شده، نیز استفاده می‌شود که به طلا و برنز یا ارملو معروف است. ژاندارک (مجسمه)
برای یادبود ژاندارک، تندیس‌هایی بدست هنرمندان چیره‌دست ساخته شده است و در برخی شهرهای جهان در میادین، ساختمان‌های دولتی یا در موزه‌ها نصب گردیده است. یکی از این تندیس‌ها، مجسمه سوار بر اسب ژاندارک در پاریس است که توسط امانوئل فرمیت (Emmanuel Frémiet) مجسمه‌ساز فرانسوی در سال ۱۸۷۴ طراحی و ساخته شد و امروزه در محل میدان "دس پیرامیدس" (Place des Pyramides) قرار دارد. اصفهان
بقیه مجسمه‌ها مجسمه شامل شیخ بهایی، چوگانچهارباغ تندیس نماد معلم سلمان فارسی میدان امام خمینی تندیس چوپان نی‌زن و غیره می‌شود. اصفهان رتبه نخست جنگل‌سازی کشور است. محمدحسین عماد
1384 برگزیده به عنوان بهترین هنرمند و دریافت جایزه‌ی ویژه مجله‌ی هنری تندیس به همراه دیپلم افتخار از چهارمین دوره‌ی دوسالانه‌ی مجسمه‌سازی تهران، ایران پرویز تناولی
مجموعه مجسمه‌های «حجم‌های هیچ»، «دست‌ها»، «قفل و قفس» و «شاعر» را می‌توان در زمره معروف‌ترین آثار تناولی قرار داد. کاوه آهنگر
مجسمه‌های کاوه در میدان آزادی اصفهان (دروازه شیراز) و عفرین سوریه نصب بوده‌است. یادمان شهدای گمنام قزوین
یادمان شهدای گمنام قزوین نام بلندترین سازه ساخته شده در ایران با کاربری آرامگاه در منطقه بوستان باراجین شهر قزوین است. این سازه بر روی آرامگاه ۸ کشته‌شده جنگ ایران و عراق ساخته شده است. فرزانه اسعدی
فاطمه مشهور به فرزانه اسعدی متولد سال ۱۳۴۲ در مشهد، مجسمه‌ساز و پیکرتراش ایرانی است. اسعدی هنرمند فارغ‌التحصیل کارشناسی در رشته گرافیک است که به دلیل فعالیت‌های تخصصی موفق به کسب دکترای افتخاری از مرکز هنرهای تجسمی و وزارت فرهنگ و ارشاد ایران شده‌است. همچنین در لبنان لقب قوی‌ترین زن را از آن خود کرد. وی از اعضای هیئت مؤسس و هیئت مدیره انجمن مجسمه‌سازان ایران است که بسیاری از آثارش در میدان‌های شهر و تماشاگاه‌ها نصب شده‌اند. از او مجسمه‌ای در بیروت برپاست. تا به حال، پیشنهادهایی از کشورهای مختلف از جمله فرانسه برای همکاری‌های هنری دریافت کرده‌است. موزه سمیه
مجسمهٔ معروف "مرد متفکر" اثر آگوست رودن، مجسمه "نوازنده ترومپت"، ساخته سالوادور دالی، مجسمه "عشق پنهانی"، ساخته آنتونیو روستی و تعدادی از برجسته‌ترین آثار هنرمندانی چون پل سزان، کلود مونه و لئوناردو دا وینچی در این موزه نگهداری می‌شوند. مجسمه برنزی
چه هنری سعدی
در سال ۱۳۳۰، با ابتکار و پیگیری علی‌اصغر حکمت، رئیس وقت انجمن آثار ملی ایران، مجسمه بزرگی از سعدی ساخته و در "میدان سعدی" شیراز در نزدیکی دروازه اصفهان نصب و در سال ۱۳۳۱ هم‌زمان با افتتاح آرامگاه سعدی، رونمایی شد. این تندیس اثر ابوالحسن صدیقی، نقاش و مجسمه‌ساز برجستهٔ ایرانی است و از جنس سنگ مرمر ساخته‌شده‌است. کار ساخت این مجسمه که بیش از سه متر ارتفاع دارد، یک سال و نیم به طول انجامیده‌است. نصب این مجسمه در ابتدا با مخالفت و اعتراض برخی از متشرعین شیراز همراه بوده که آن را خلاف احکام اسلام می‌دانستند؛ ولی در نهایت با میانجی‌گری علمای شیراز این اعتراضات خاتمه پیدا کرد. ماجرای ناپدید شدن مجسمه‌های شهر تهران
اغلب این مجسمه‌ها آثاری شاخص از هنرمندانی مطرح بودند، اسامی آن‌ها عبارتند از: مجسمهٔ ستارخان اثری از شهریار ضرابی واقع در خیابان ستارخان، مجسمهٔ باقرخان از شهریار ضرابی واقع در خیابان شهرآرا، مجسمهٔ صنیع خاتم از حمید شانس واقع در پارک ملت، مجسمهٔ زندگی از فاطمه امدادیان و مجسمه‌ای از محمد مددی واقع در خانهٔ هنرمندان ایران، مجسمهٔ استاد شهریار از علی قهاری در پارک دانشجو، دو مجسمه از دکتر شریعتی در پارک شریعتی از حمید شانس، مجسمهٔ مادر و فرزند از هژیر ابراهیمی در شهرک غرب، مجسمهٔ ابن سینا از عذرا عبدالنبی در پارک بهجت آباد، مجسمهٔ گوساله در دانشکدهٔ دامپزشکی دانشگاه تهران، مجسمهٔ برنزی از روح‌الله شمسی‌زاده در پارک استقلال تهران. امیرمحمد قاسمی‌زاده
در کارنامهٔ هنری ایشان شاهدِ برپایی نمایشگاه‌های متعدد نقاشی، طراحی و ساخت حجم‌هایی هستیم در قالب مجسمه‌هایی از مشاهیر ایران از جمله فردوسی ،محمد مصدق، بوعلی سینا، سیمین بهبهانی، کمال الملک و احمد شاملو، ایرج افشار، … را نیز دارد. از جمله کارهای ارزشمند امیرمحمد قاسمی‌زاده، کشیدن پرتره شاعران و موسیقی‌دان‌های ایرانی به قصد زنده نگاه داشتن یاد آن‌ها می‌باشد. همه طرح‌های او در مجموعه «یاد مرکب‌ها» رئالیستی هستند؛ اما برای کشیدن این طرح‌ها به جنبه‌های هنری این هنرمندان توجه کرده است، مثلاً کلاسیک بودن آثار شاعری چون معینی کرمانشاهی را از پرترهٔ که این هنرمند، از او کشیده می‌توان حدس زد یا با پریشان کشیدن موهای اسماعیل خویی و فروغ فرخزاد به عصیان آن‌ها در برابر زمان و قواعد شعر آن روزگار اشاره کرده یا سیگاری که در پرتره‌ای نصرت رحمانی دودش تا ناکجا آباد رفته، اشاره به زندگی او و شاعران و هنرمندان دوره‌ای دارد که پس از۲۸ مرداد دچار دلزدگی و شکست شدند یا حتی گرایش این نسل از شاعران که به قهوه‌خانه‌ها پناه بردند و به نوعی مروج جریان جدیدی ازادبیات که با زندگی روشنفکران آن دوره عجین شده‌است، اشاره دارد. میدان مجسمه
میدان مجسمه مربوط به دوره پهلوی است و در بابلسر، مرکز شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۳۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مجسمه بهرام گور
مجسمه بهرام گور (به ترکی آذربایجانی: Bəhram Gurun heykəli) مجموعه مجسمه و فواره‌ای می‌باشد، که در میدان «آذنفت»، در مقابل قطار کابلی در شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان قرار دارد. محمد فخری
محمد فخری (۱۳۳۷ در کرمانشاه -) هنرمند مجسمه‌ساز، نقاش و طراح است. وی بیش از سی سال است که به طراحی و ساخت مجسمه اشتغال دارد. بیشتر آثار محمد فخری در شهر اصفهان نصب شده‌اند. وی رئیس انجمن مجسمه سازان اصفهان است. علی دیواندری
از مهمترین فعالیت‌های او در این زمینه می‌توان به طراحی و اجرای تندیس اولین و دومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران در سال‌های ۱۳۶۶ و ۱۳۶۸ و نقش برجستهٔ چهرهٔ محمود دولت‌آبادی به سفارش "انتشارات بزرگمهر" در سال ۱۳۶۷ اشاره نمود. او به صورت جست و گریخته به ترکیب سنگ، چوب و فلز می‌پرداخت و برخی از آن آثار در نمایشگاه‌های او به نمایش درمی‌آمد، اما فعالیت‌های دیواندری در زمینه مجسمه‌سازی به آثار چیدمان و مفهومی او محدود نمی‌شود؛ او در سال ۲۰۰۵ دست به تجربهٔ جدیدی زد و شروع به کار با دستگاه "حکاکی پنوماتیک" کرد که نتیجهٔ آن ساخت دو مجسمهٔ گرانیتی و مرمری در فرانسه بود. یرواند ووسکان
یرواند هاکوبی ووسکان (؛ زاده – درگذشته ) نقاش، و مجسمه‌ساز سرشناس ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی بود. وی را به عنوان اولین مجسمه‌ساز ترکیه می‌شناسند. ووسکان در گورستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد. لوئیز بورژوآ
ژوزفین لوییز بورژوآ ٢۵ دسامبر ۱۹۱۱-٣۱ مه ۲۰۱۰) هنرمند و مجسمه‌ساز زاده شهر پاریس فرانسه با تابعیت آمریکایی بود که بیشتر به خاطر مجسمه عنکبوت مشهورش با نام مامان شناخته شده‌است. وی که پس از ۶۰ سالگی مشهور شد مضمون اصلی آثارش بازتاب ناملایمات عاطفی و سرخوردگیهای شخصی به ویژه در دوران کودکی بود. سورن نازاریان
سورن بنیامینی نازاریان (؛ – ) مجسمه‌ساز اهل ارمنستان بود. وی از انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان فارغ‌التحصیل شده‌است. اصفهان
مجسمه قنطورس با تن یک سرباز با کلاه قزلباشی حدفاصل پل چوبی و پل بزرگمهر و تندیس کاوه آهنگر بالای ایستگاه مترو میدان آزادی کار گذاشته شده است. قبل از انقلاب ۵۷ مجسمه شاه عباس در میدان آزادی وجود داشت آن اثر هنری که ساخته دست هنرمند مطرح این عرصه ایرج محمدی است بزرگترین مجسمه برنزی پیش از انقلاب بود و تصویر شاه عباس روی اسب را تجسم ساخته بود و در میدان دروازه شیراز اصفهان نصب بود که پس از انقلاب برچیده و مدفون شد. معاون درگذشته شهرداری اصفهان که مجسمه را دفن کرده بود گفته‌است تا زمانی که مجوز نصب مجسمه گرفته نشود، آدرسی از محل نگهداری مجسمه نخواهم داد. شهریور ۱۳۹۹ دبیر سمپوزیوم مجسمه‌سازی اصفهان گفت: با برگزاری سمپوزیوم مجسمه‌سازی ۱۱ اثر هنری به مجموعه مجسمه‌های سطح شهر اضافه می‌شود و دائم باقی می‌ماند. مجسمه محمد فضولی
مراسم پرده برداری رسمی از مجسمه محمد فضولی، شاعر سرشناس آذربایجانی به تاریخ ۲ ژوئن سال ۱۹۶۲ برگزار شد. مجسمه از برنز تهیه و روی شالودهٔ سنگ خارایی قرار داده شده‌است. به مجسمه سازان این اثر هنری «توکای محمدف» و «عمر ائلدارف» به خاطر آفرینش آن نشان نقره ای آکادمی نقاشی شوروی اعطا گردیده‌است. شجاع‌الدین شهابی
او عضو انجمن هنرمندان آمریکا، عضو سابق هییت رئیسه انجمن مجسمه‌سازان ایران، داور دوسالانه مجسمه‌سازی، سفال‌گری و دانشجویی موزه هنرهای معاصر ایران و گالری صبا، مدیر، مؤسس و مدرس کارگاه هنر از سال ۱۳۵۸، مدرس دانشگاه هنر الزهرا از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۹، مدرس دانشگاه آزاد اسلامی، دانشگاه هنر یزد و دانشگاه هنر نیشابور، بنیانگذار مرکز آموزش هنرهای تجسمی کاخ‌موزه سعدآباد و ناشر بیش از ۲۰ جلد کتاب در زمینه هنرهای تجسمی از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۷۰ است. خانه دکتر علی شریعتی
جایی که مجسمه علی شریعتی را گذاشته اند، بسیاری از جلسات او با دیگر انقلابیون تشکیل می شد؛ مجسمه ای که از موزه عبرت به اینجا آورده شده است. جلسات عمومی سخنرانی های کاندیداهای دور اول ریاست جمهوری ایران هم در این خانه برگزار می شد که یکی از معروف ترین این جلساته جلسه سخنرانی احمد خمینی، حسن لاهوتی اشکوری و احمد مجتهدی تهرانی است که مجموعه این سخنرانی ها بعدها در جزوه ای به نام راه سوم منتشر شد. محمدحسین عماد
محمد حسین عماد (۵ شهریور ۱۳۳۶، اراک) مجسمه سازی ایرانی تبار و از پیشگامان هنر مفهومی معاصر ایران محسوب می شود. ماده غالب آثار وی چوب است و استفاده از «فضای تُهی» ویژگی مهم آثار اوست. مجسمه‌سازی
برنز و آلیاژهای مس مربوط به قدیمی ترین و هنوز هم محبوب ترین فلز برای مجسمه های چدنی هستند. یک مجسمه برنز ریخته گریی شده اغلب به سادگی "برنز" خوانده می شود. آلیاژهای برنز معمولی خاصیت غیرمعمول اما مطلوبی دارند که اندکی قبل از ساخت کمی گسترش می یابند، بنابراین بهترین جزئیات یک قالب را پر می کنند. استحکام و عدم شکنندگی آنها (شکل پذیری) از مزیت هایی است که می توان حالات چهره را نیز ایجاد کرد، به ویژه هنگامی که با مواد مختلف سرامیکی یا سنگی مقایسه می شوند (برای چندین نمونه به مجسمه های مرمری مراجعه کنید). طلا نرم ترین و با ارزش ترین فلز است و در جواهرات بسیار مهم است. نقره نیز به اندازه کافی نرم است که با چکش و ابزارهای دیگر و همچنین ریخته گری قابل استفاده و کار کردن میباشد. هنر مسگری از جمله تکنیک های مورد استفاده در طلا و نقره کاری است. چنگیز شهوق
نتایج بسیاری از فعالیت‌های انجام‌شده، هیچ وقت او را راضی نمی‌کرد. تنها تلاشی که شاید در این زمینه رضایت قلبی او را به همراه داشت، نصب مجسمه‌های پارک ملت بود، هرچند پس از گذشت سال‌ها، آبستره خود را، که در آن تعصب ویژه‌ای داشت، کنار گذاشت. اما این را پرداخت هزینه‌ای می‌دانست که باید در راه احیای مجسمه‌سازی می‌پرداخت. این پروژه با پیشنهاد کامران کاتوزیان به شهرداری منطقه ۳ تهران آغاز شد و چنگیز شهوق، علی مددی، حمید شانس، هوشنگ قراقوزلو و عباس مشهدی‌زاده، مجسمه‌سازانی بودند که در این پروژه شرکت داشتند. به باور بسیاری از هنرمندان، استقبال مردم از این حرکت جمعی، گام مؤثری در جهت تثبیت وضعیت مجسمه‌سازی در ایران محسوب می‌شود. جعفر نجیبی
جعفر نجیبی - مجسمه‌ساز متولد ۱۳۳۲ شهرستان خوی در آذربایجان غربی، فارغ‌التحصیل دانشکده هنرهای زیبا و استاد یار دانشگاه نیشابور. ناپدید شدن مجسمه‌های تهران (۱۳۸۹) عمر ائلدارف
از آثار عمر ائلدارف می‌توان مجسمه‌های خورشیدبانو ناتوان، محمد فضولی، ظریفه علیوا، دانشمند شهیر آذربایجانی در رشته چشم پزشکی، پروفسور «احسان دوغراماجی» و نیز مجسمه‌های روی قبر حیدر علی‌اف، عزیر حاجی‌بیگف، ستار بهلول‌زاده، سلیمان رحیمف، ضیا بنیادف و غیره… را اسم برد. افزون بر این‌ها، وی مؤلف چند مجسمه کوچد دیگر نیز می‌باشد. لوییز نولسون
در اوایل دهه ۱۹۳۰ وی در کلاسهای هنر دانشجویان هنر کالج نیویورک شرکت می‌کرد و در سال ۱۹۴۱ اولین نمایشگاه انفرادی خود را داشت. او دانش‌آموخته اساتیدی چون هانس هوفمن و چایم گروس بود، مجسمه‌های او که معمولاً از چوب ساخته می‌شوند، به شکل پازل مانند به نظر می‌رسند، مجسمه‌های دیواری وی اغلب ۳ بعدی بودند، یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد کار او این است که چهره‌های او اغلب سیاه و سفید نقاشی می‌شوند. کارهای نولسون، در سی و یکمین دوسالانه ونیز به نمایش درآمد. کارهای او در مجموعه‌های اصلی در موزه نیویورک نگهداری می‌شود. نلسون یکی از مهمترین چهره‌های مجسمه‌سازی قرن بیستم آمریکا است. محمدحسین عماد
1390 «سه نسل مجسمه سازی ایران»، گالری فروهر، تهران احد حسینی
احد حسینی (۲۳ مرداد ۱۳۲۳ در تبریز -) مجسمه‌ساز ایرانی است. ابوالحسن صدیقی
در سال ۱۳۲۹ صدیقی به انجمن آثار ملی پیوست در این دوران او چهره‌نگاری از مشاهیر علمی و ادبی ایرانی را به انجام رساند و مجسمه‌های ماندگاری از این مشاهیر ساخت. چهره‌نگاری از سعدی، بوعلی سینا، فردوسی و حافظ حاصل این دوران است. ایرج زند
ایرج کریم‌خان زند ("به اختصار" ایرج زند)، نقاش و مجسمه‌ساز ایرانی است. مجسمه (فیلم)
مجسمه داستان سه دوره زندگی شخصی به نام بهرام شیرازی است. داستان از لحظه‌یی شروع می‌شود که روزی بهرام وقتی از خواب بیدار می‌شود. می‌بیند که دست راستش دیگر به فرمان او نیست و می‌خواهد برای خودش مستقلاً عمل کند. موزه هنرهای معاصر تهران
موزهٔ هنرهای معاصر پس از انتخابات ۱۳۷۶ به مهم‌ترین مرکز هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تبدیل شد. موزه از این تاریخ به‌طور فعال و نظام‌مند سمینارها، نمایشگاه‌ها و دوسالانه‌هایی برگزار کرد. هنرمندان نوسنت‌گرا و برخی از بزرگان جنبش سقاخانه، مانند حسین زنده‌رودی، مسعود عربشاهی، محسن وزیری‌مقدم، منصوره حسینی، بهجت صدر و پرویز تناولی – که برخی گاه پس از انقلاب از جامعهٔ هنری ایران گسسته بودند – اکنون برای برگزاری نمایشگاه یا شرکت در سمینار به موزه دعوت می‌شدند و آثارشان در سلسله نمایشگاه‌های "پیشگامان هنر مدرن ایران" به نمایش درمی‌آمد. در این زمان موزه فعالیت خارج از کشورش را نیز افزایش داد و به برگزاری نمایشگاه‌هایی در اروپا، آمریکا و آسیا پرداخت. موزه در این هنگام با نمایش کارهای نقاشی، طراحی گرافیک، و مجسمه‌سازی توانست مخاطبان خود را گسترش دهد و هنرمندان نامدار بین‌المللی ایرانی چون عباس کیارستمی، آیدین آغداشلو، و فرح اصولی در آن به برگزاری نمایشگاه در کنار هنرمندان جوان‌تر پرداختند. باغ‌موزه وزیری
غار موزه یا باغ‌موزه وزیری یکی از موزه‌های فعال در ایران می‌باشد که توسط استاد ناصر هوشمند وزیری از مجسمه‌سازان برتر ایرانی با هزینه شخصی در شمال تهران ایجاد شد. ناصر هوشمند وزیری در ششم تیر هزار و سیصد و نود و هشت در همین باغ موزه درگذشت. شاهرخ اکبری دیلمقانی
برپایی نمایشگاه‌های جمعی در موزه هنرهای معاصر تهران در سال‌های ۱۳۶۴، ۱۳۶۶، ۱۳۷۱، ۱۳۷۶، ۱۳۷۹، شرکت در دوسالانهٔ هنر داکا، شرکت در بی‌ینال‌های اول، دوم و چهارم مجسمه‌سازی ایران، آرت اکسپوی تهران، تالار وحدت ۱۳۸۳، نمایشگاه گروهی مجسمه، گالری برگ ۱۳۸۴، بی‌ینال مجسمه‌سازی ایران، گالری صبا ۱۳۸۴ در کارنامه حرفه‌ای این مجسمه‌ساز ثبت شده‌اند. رضا لواسانی
رضا لواسانی مجسمه‌ساز، تصویرگر، نقاش و طراح صحنه اهل ایران است. آثار لواسانی در نمایشگاه‌های متعددی در داخل و خارج از کشور به نمایش در آمده‌اند. ال گرکو
ال گرکو در زمان خود به عنوان مجسمه‌ساز و معماری بزرگ نیز شناخته می‌شد. او معمولاً کل ترکیب بندی محراب را انجام می‌داد، هم در نقش معمار و مجسمه‌ساز و هم به عنوان نقاش که نمونه آن اثری است که او برای بیمارستان دلا کاریداد انجام داده‌است. در آنجا او کل نمازخانه بیمارستان را تزئین کرد اما محراب چوبی و مجسمه‌های او به احتمال زیاد از بین رفته‌اند. برای کلیسای ال اسپولیو او محرابی از چوب طلا کاری شده ساخت که اکنون نابود شده اما گروه کوچکی از مجسمه‌های معجزه قدیس ایلدفونسو هنوز در مرکز قسمت پایین قاب باقی‌مانده‌است. مهم‌ترین دستاورد ال گرکو در معماری مربوط به کلیسا و صومعه قدیس دومینگو آنتیگو است که تعدادی مجسمه و نقاشی هم در آن از او به جای مانده. ادواردو چیلیدا
ادوآردو چیلیدا (; – ) یک مجسمه‌ساز اهل اسپانیا بود. وی به خاطر آثار انتزاعی بزرگ خود مشهور شد. فهرست نقش‌آفرینی‌های بهروز وثوقی
او در طول فعالیت هنری‌اش بارها نامزد و برنده جوایز جشنواره‌های مختلف شد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به کسب دو مجسمهٔ سپاس بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم‌های قیصر و رضا موتوری، و جایزهٔ بز بالدار جشنواره جهانی فیلم تهران برای فیلم گوزنها اشاره کرد. بهروز وثوقی به‌خاطر نقش شمایل‌وارش در فیلم "قیصر" از سوی سینمادوستان ایرانی به «قیصر سینمای ایران» ملقب شده‌است. شیرازه هوشیاری
شیرازه هوشیاری (زادهٔ ) یک مجسمه‌ساز اهل ایران است.