سلولهای سرطانی چگونه تکثیر می یابند؟
تعیین توالی سلول تک
توالی سرطان نیز یک برنامه در حال ظهور scDNAseq است. تومورهای تازه یا یخ زده ممکن است با توجه به SCNAs, SNVs و بازسازی با استفاده از رویکردهای DNAS کل ژنوم تجزیه و تحلیل و طبقه‌بندی شوند. سرطان scDNAseq به ویژه برای بررسی عمق پیچیدگی و جهش‌های ترکیب شده موجود در اهداف تقویت شده درمان مانند ژن‌های گیرنده تریروزین کیناز (EGFR, PDGFRA و غیره) مفید است، در حالی که روش‌های معمول جمعیت در تومور فله، الگوهای وقوع این جهش درون سلولهای تک تومور. چنین همپوشانی ممکن است افزونگی فعال سازی مسیر و مقاومت سلولی تومور را فراهم کند.
آنتی‌ژن‌های بیضه‌ای‌سرطانی
با توجه به وجود سدخونی بیضوی و نیز عدم وجود MHC کلاسI در سلول‌های بیضه اگر این آنتی ژن‌ها در بیضه بیان شوند در دسترس سیستم ایمنی قرار نمی‌گیرند. اما در صورتی که در بافت سرطانی بیان شوند خاصیت ایمنی زایی دارند و به عنوان آنتی ژن بیگانه تلقی می گردند و ممکن است سبب تولید آنتی بادی شوند، بنابراین می‌توانند در تهیه واکسن مورد استفاده قرار گیرند . در برخی تومورها آنتی ژن‌های بیضه‌ای سرطانی بوفور دیده شده‌است که این تومورها شامل: ملانوما، سرطان تخمدان، سرطان سلول‌های ششی خصوصاً از نوع سلول‌های سنگفرشی می‌باشند. به این تومورها (CT rich tumor) گویند و در برخی از تومورها نیز میزان کمی از این آنتی ژنها شناسایی شده‌است. مثل لنفوم و لوکمی، سرطان کلیه ، روده بزرگ و پانکراس. سدیم لوریل سولفات
سلول‌های بدن از پروتئین ساخته شده‌است. توسعه این سلول‌های به شدت وابسته به فرایندهای تکثیر سلولی است که به‌طور مستمر بدن بااز بین بردن سلول‌های آسیب دیده و قدیمی تر و جایگزین کردن آن‌ها با سلول‌های سالم و جدیدتر این فرایند را کنترل می‌کند و تقریباً جایگزینی هر سلول در بدن حداقل ۷ سال است. سلول بنیادی سرطان
باور بر این است که شیمی درمانی مرسوم، سلول‌های در حال تمایز یا تمایز یافته را که بخش اعظم تومور را تشکیل می‌دهند از بین می‌برد. اما سلولی جایگزین آنها نمی‌شود. جمعیتی از CSCها که به آن رشد کرده‌اند، می‌توانند دست نخورده باقی بمانند و بعداً عود کنند. کروموزوم ۵ (انسان)
از آنجا که کروموزوم ۵ مسئول بسیاری از اشکال رشد و توسعه (تقسیم سلولی) است تغییرات آن ممکن است سرطان را موجب شود. هلا
سلول های سرطانی بدون مجوز و رضایت لکز یا خانواده او از تومور دهانه رحم گرفته شد. زیست‌شناس سلولی جورج اوتو Gey دریافت که این سلولها می‌توانند خارج از بدن در محیط کشت زنده بمانند. او یک سلول را جدا و با چند برابر کردن آن یک رده سلولی را بنا گذاشت (قبل از این، سلولهای کشت شده از انسانهای دیگر بیش از چند روز زنده نمانده و از این رو دانشمندان بجای انجام تحقیق واقعی تلاش بیشتری را صرف زنده نگهداشتن سلولها می‌نمودند. به رسم دستیار آزمایشگاه Gey برچسب " هلا "، دو حرف از ابتدای نام و نام خانوادگی بیمار برای نشانه گذاری محیط کشت انتخاب شد که این در نهایت به عنوان نام این رده سلولی تثبیت شد. ژنگان‌شناسی سلول‌های سرطانی
در سال ۲۰۱۱، ژنگان بیماری استثنائی با سرطان مثانه که غده‌های سرطانی او توسط داروی اورولیموس از بین رفته بودند توالی‌یابی شد و وجود دو جهش در ژن‌های تی‌اس‌سی۱ و ان‌اف۲ را آشکار کرد. این دو جهش تولید پروتئین ام‌تی‌اوآر را که توسط داروی اورولیموس سرکوب شده بود، مجدداً تنظیم می‌کردند و موجب تولید بی‌حد آن می‌شدند. در نتیجهٔ آن در سال ۲۰۱۵، بخش پاسخ‌دهندگان استثنائی به درمان در مؤسسهٔ ملی سرطان شکل گرفت. این بخش به چنین بیماران استثنائی (که حداقل در ۶ ماه گذشته به یک داروی سرطان که اغلب شکست می‌خورد پاسخ مثبت داده‌اند) اجازهٔ توالی‌یابی ژنگان را برای تعیین جهش‌های مرتبط می‌دهد. سپس وجود آن جهش‌ها در سایر بیماران بررسی شده و در صورت داشتن به آن‌ها همان دارو داده می‌شود. از آن سال تا پایان سال ۲۰۱۶ یک امتحان سرتاسری داروهای سرطان، در مجموعه‌ای شامل بیش از ۲۴۰۰ مرکز آغاز شد. با توجه به جهش‌های بیماران، یکی از ۴۰ داروی متناسب با جهش‌های آن‌ها برایشان استفاده می‌شود. قطعه تکثیر
قطعه تکثیر یا پروپاگول به بخشی از گیاه، مانند جوانه‌ها یا شاخه‌های جانبی گفته می‌شود که در گیاه‌افزایی به صورت غیرجنسی کاربرد دارند. قطعه تکثیر بخشی از یک موجود زنده است که قادر به تولید موجود جدید دیگری است. گاه بر اثر فعالیت یکی از سلول‌های سطحی تال اندمی کیسه‌ای شکل یا زنبیل انند که درون آن اجسام کوچکی به نام پروپاگول وجود دارد روی تال به وجود می‌آید. BRCA1
BRCA1 و BRCA2 پروتئین‌هایی مستقل و نامرتبط با هم هستند، اما هر دو در بافت پستان و برخی بافت‌های دیگر بیان می‌شوند به ترمیم دی‌ان‌ای یا تخریب سلول در صورت عدم ترمیم‌پذیری دی‌ان‌ای کمک می‌کنند. این دو در ترمیم آسیب‌های کروموزومی دخالت داشته و نقش مهمی در بازسازی‌هایِ عاری از خطایِ شکستگی‌های دورشته‌ای دی‌ان‌ای دارند. اگر این دو ژن خودشان در اثر جهش آسیب ببینند، دی‌ان‌ای آسیب‌دیده دیگر ترمیم نخواهد شد و این موضوع احتمال بروز سرطان پستان را افزایش می‌دهد. به‌همین دلیل به این دو، «پروتئین‌های مستعدکننده به سرطان پستان» یا «ژن‌های مستعدکننده به سرطان پستان» می‌گویند. الل غالب ژن، عملکرد سرکوبگر تومور دارد، حال آنکه جهش‌های تخریب‌زای ژن، سبب از دست رفتن این عملکردِ مهم آنها شده و در نتیجه، احتمال سرطان پستان افزایش می‌یابد. تیروزین کیناز
اگر در اثر جهش ژنی، آنزیم‌های تیروزین کیناز در حالت «روشن» باقی بمانند، سلول به میزان غیرقابل کنترل، رشد و تزاید می‌یابد که یکی از خصیصه‌های سلول‌های سرطانی است. در نتیجه بازدارنده‌های کیناز نظیر ایماتینیب یکی از درمان‌های مؤثر سرطان محسوب می‌شوند. فاکتور رشد شبه‌انسولین
IGF1R و IGF2R گیرنده‌های پروتئینی هستند که روی سطح برخی از سلول‌ها یافت می‌شود و به فاکتور رشد شبه انسولین (Igf) متصل می‌شود؛ در نتیجه تحریک آن‌ها سلول‌ها رشد می‌کنند و تقسیم می‌شوند. پروتئین IGFR در سطوح بالا بر روی چند نوع از سلول‌های سرطانی یافت می‌شود، و در نتیجه این سلول‌ها در حضور IGF به سرعت رشد کنند.بنیاد امور بیماریهای خاص پرتودرمانی
دستگاه‌ها و ابزارهای مختلف و گوناگونی برای درمان و توان‌بخشی بیمار توسط مهندسان پزشک ساخته و در اختیار پزشکان قرار گرفته‌است. یکی از این دستگاه‌های مهم و پرکاربرد رادیوتراپی یا پرتودرمانی می‌باشد. به بیانی دیگر پرتودرمانی، استفاده از اشعه پر انرژی (معمولاً اشعه X) به منظور از بین بردن سلول‌های سرطانی و ضایعات ارگان‌های مختلف می‌باشد. به‌طور کلی رادیوتراپی را به ۳ قسمت رادیوتراپی خارجی، رادیوتراپی داخلی (براکی تراپی) و رادیوتراپی سیستمیک تقسیم می‌کنند. سلول‌های سرطانی در مقایسه با سلول‌های سالم به رادیو تراپی حساسیت بیشتری نشان می‌دهند و در نتیجه تعداد بیشتری از آن‌ها از بین خواهند رفت البته رادیوتراپی بر سلول‌های سالم ناحیه درمان نیز تأثیر می‌گذارد اما آن‌ها بر خلاف سلول‌های سرطانی معمولاً بهبود یافته یا به سرعت خود را ترمیم می‌کنند. رادیوتراپی همچنان برای پیشگیری گسترش ضایعات اعضا و برای کاهش علائم بیماری (همانند درد) نیز به کار برده می‌شود. اصولاً در این دستگاه‌ها برای شناسایی و مکان یابی تومور و بافت مورد نظر برای دریافت پرتو از انواع مختلف پرتونگاری استفاده می‌گردد که شاید بتوان مرسوم‌ترین آن‌ها را پرتونگاری مقطعی تخمینی (CT)، تصاویر رزونانس مغناطیسی (MRI) و اخیراً پرتونگاری مقطعی نشر پوزیترون (PET) معرفی نمود. حال پس از شناسایی موقعیت بافت مورد نظر بایستی مرحله شبیه‌سازی را شروع نمود که بر اساس آن آناتومی بیمار برنامه‌ریزی می‌شود. استفاده از پرتو در درمان سرطان یک فرایند پیچیده‌است که در بر گیرنده متخصصان آموزش دیده و تعداد زیادی از عوامل به هم پیوسته‌است. متخصصین رادیوتراپی انکولوژی، متخصصین فیزیک پزشکی، دزیمتریست و متخصصین رادیوتراپی (پرتو پزشکی) سال‌ها دنبال لوازم و ابزار که به این فرایند، به‌خصوص در موقعیت یابی تومور، برنامه درمانی، اجرای درمان، و تحقیق کمک کنند، می‌گشتند. دقت در رادیوتراپی بسیار مهم است زیرا نتایج بالینی و تجربی نشان می‌دهند که کنترل تومور و پاسخ نرمال بافت می‌تواند یک عامل مهم درمقدار (دز) پرتو افشانی باشد و بنابراین، تغییرات کوچک در دز درمانی می‌تواند منجر به نتایج بزرگی در پاسخ تومور یا بافت نرمال شود. به علاوه، دزهای تجویز شده درمانی تومور معمولاً الزاماً به دزی که برای بافت نرمال قابل تحمل است نزدیک است. بنابراین برای درمان بهینه، دز پرتوافشانی باید با دقت بسیار بالا انجام شود. یک میزان ±۵٪ توسط کمیسیون بین‌المللی سنجش و واحدهای پرتو افشانی (ICRU) پیشنهاد شده‌است. آنکوژن
ژن سرطانی هستند. این ژن‌ها در حالت عادی پروتو-آنکوژن نامیده می‌شوند. ولی در صورت بروز جهش در پروتو-آنکوژن‌ها، آن‌ها به آنکوژن‌ها تبدیل می‌شوند. آنکوژن‌ها باعث بروز سرطان می‌شوند. جهش‌هایی که پروتو-آنکوژن‌ها را به آنکوژن‌ها تبدیل می‌کنند، اغلب باعث بیان بیش از حد فاکتورهای کنترلی، افزایش تعداد ژن‌های کدکننده آن‌ها یا تغییر فاکتورهای کنترلی بصورتی‌که فعالیت فاکتورها، افزایش یابد یا نیمه عمر آن‌ها در سلول زیاد شود، می‌گردد. ابتدا آنکوژن‌ها در ویروس‌ها کشف شدند که آنکوژن‌های ویروسی نامیده می‌شوند. به واسطه جهش در پروموتر پروتو-آنکوژن‌ها آن‌ها به آنکوژن‌های فعال تبدیل شده و بیان آن‌ها زیاد شده، تکثیر سلول‌ها افزایش یافته و تومور ایجاد می‌شود. آنکوپروتئینها محصول پروتو-آنکوژن‌ها هستند که در حضور ژن سرکوبگر تومور یا پادگن (آنتی‌ژن) ایجاد می‌شوند. در سلول‌های دیپلوئیدی طبیعی، دو کپی از هر ژن سرکوبگر وجود دارد. هر دو ژن اغلب از نظر تپیکی غیر فعال‌اند. آنکوپروتئین‌ها نقش‌های زیادی دارند. TLR9
بیان ژنی TLR9 در سرطان‌های گوناگون، تغییراتی دارد. مثلاً در سرطان پستان و سرطان کلیه، بیان ژنی آن کاهش می‌یابد. در این سرطان‌ها، هرچه سطح TLR9 بالاتر باشد، عواقب سرطان بهتر خواهد بود. بالعکس در سرطان پروستات، هرچه سطح TLR9 بالاتر باشد، نتیجهٔ نهایی بدتر است. با آنکه نتایج پژوهش‌های انجام شده گاهی بسیار متفاوت از یکدیگر بوده، اما آنچه مشخص است، این است که بیان ژنی TLR9، سرعت رشد و قدرت تهاجمی سلول‌های سرطانی را در کل، افزایش می‌دهد. پرتودرمانی
پرتودرمانی استفاده از پرتوهای یون‌ساز برای از بین بردن یا کوچک کردن بافت‌های سرطانی است. در این روش در اثر آسیب DNA، سلول‌های ناحیه درمان (بافت هدف) تخریب و ادامه رشد و تقسیم غیرممکن می‌شود؛ اگرچه پرتو علاوه بر سلول‌های سرطانی به سلول‌های سالم نیز آسیب می‌رساند ولی اکثر سلول‌های سالم بهبودی خود را دوباره به‌دست می‌آورند. هدف از پرتو درمانی از بین بردن حداکثر سلول‌های سرطانی با حداقل آسیب به بافت‌های سالم است. گیرنده استروژن
گیرنده‌های استروژن در حدود ۷۰٪ سرطان‌های پستان بیش از حد طبیعی بیان می‌شود که به آن «ER-مثبت» می‌گویند و می‌توان آنرا با روش‌های ایمونوهیستوشیمی در بافت‌های سرطانی اثبات کرد. دو مکانیسم برای توضیح علتِ سرطان‌زایی این فرایند وجود دارد که شواهد علمی نشان می‌دهد هر دو مکانیسم در بروز سرطان مشارکت دارند: NF-κB
NF-KB به‌طور گسترده توسط سلول‌های یوکاریوت‌ها به عنوان تنظیم‌کننده بیان ژن‌هایی که درتکثیر و بقا نقش دارند مورد استفاده قرار می‌گیرد. از همین رو بسیاری از تومورهای انسانی دارای NF-KB غیرعادی و تنظیم نشده می‌باشند ˛به این‌گونه که در آن‌ها NF-KB به صورت دائم فعال می‌باشد. NF-KBی فعال بیان ژن‌هایی که تکثیر سلولی را فعال نگه می‌دارند را روشن می‌کند و از طرف دیگر سلول رادر مقابل آپپتوز حفظ می‌نماید. هینوکیتیول
کمبود زینک در برخی از سلولهای سرطانی نشان داده شده‌است و بازگشت بهینه زینک به داخل سلول می‌تواند منجر به سرکوب رشد تومور شود. هینوکیتیول یک یونوفور زینک ثابت شده‌است، با این وجود تحقیقات بیشتری لازم است تا غلظت‌های مؤثر برای روش‌های انتقال هینوکیتیول و زینک تعیین گردد. AMFR
عامل تحرک اتوکرین یک پروتئین تحریک‌کنندهٔ جابجایی تومور است که توسط سلول‌های تومور ترشح می‌شود و در بروز متاستازهای سرطانی نقش دارد. گیرندهٔ این پروتئین شباهت‌هایی از لحاظ توالی ژنی به پروتئین p53 دارد و در پخش شدن تومور مؤثر است. BRCA1
بیان ژن "BRCA1" در اکثر موارد سرطان‌های مجاری پستان با درجهٔ بدخیمی زیاد، کاهش یافته یا غیرقابل ردیابی است. مدتهاست پژوهشگران متوجه شده‌اند که از دست رفتن فعالیت "BRCA1"، چه در اثر جهش در رگهٔ زایشی (مسیر تشکیل سلول‌های زایا یا گامت) یا در اثر کاهش بیان ژن، منجر به تشکیل تومور در بافتهای خاص هدف می‌شود. به‌طور خاص، کاهش بیان ژن "BRCA1" به پیشرفت تومور پستان موردی یا ارثی کمک می‌کند. کاهش بیان این ژن، تومورزا است زیرا نقش مهمی در ترمیم آسیب‌های DNA، به ویژه شکستگی‌های دو رشته‌ای از مسیرهای ترمیمیِ عاری از خطا، نظیر «نوترکیبی هم‌ساخت» دارد. از آنجایی که سلول‌هایی که فاقد پروتئین "BRCA1" هستند مجبورند از روش‌های دیگری که خطای بیشتری دارد، استفاده کنند، کاهش یا غیرفعال شدن این پروتئین، سبب ایجاد جهش و بازآرایی کروموزومی فاحش می‌شود که ممکن است منجر به پیشرفت سرطان پستان گردد. سلول گیاهی
سلول بعضی از باکتری‌ها و ویروس‌ها و تمام قارچ‌ها و گیاهان به وسیلهٔ دیواره‌ای به‌نام دیواره سلولی احاطه شده‌است. سلول‌های جوان و در حال رشد، سلول‌های ذخیره‌ای و سلول‌های فتوسنتز‌کننده در برگ‌ها فقط دارای دیواره اولیه سلول می‌باشند. دیواره سلول در این گونه اندام‌ها نرم بوده و به آن‌ها امکان رشد می‌دهد. سلول‌ها در گیاهان بالغ به‌خصوص آن‌هایی که رشد در آن‌ها پایان یافته، یک دیواره دیگر به‌نام دیواره ثانویه بوده که بین دیواره اولیه و غشاء سلول قرار گرفته‌است. دیواره ثانویه خیلی ضخیم‌تر از دیواره اولیه بوده و ضخامت آن تا چندین میکرون می‌رسد. همچنین بین دیواره دو سلول مجاور، لایه دیگری به‌نام تیغه میانی وجود دارد که باعث چسبیدن و اتصال سلول‌ها بهم می‌شود. این دیواره ترکیبات پکتینی داشته و حالت ژله‌ای دارد و میزان آن در سلول‌های میوه‌های نرسیده زیادتر است. بعضی از آنزیم‌ها در هنگام رسیدن میوه باعث حل شدن ترکیبات پکتیکی دیواره میانی سلول شده و نرم شدن و رسیدن میوه را سبب می‌شوند. دیواره اولیه نازک بوده و حدود ۲۵–۹ درصد سلولز دارد. مولکول‌های سلولز به‌صورت رشته‌های دراز و استوانه مانندی به‌نام میکروفیبریل که متصل بهم بوده، دیده می‌شود. میکروفیبریل‌ها در داخل ماده‌ای به‌نام ماتریکس قرار دارند که دارای ساختمان شیمیایی پیچیده‌ای است. بیشتر مواد تشکیل دهنده ماتریکس را هِمی‌سلولز تشکیل می‌دهد. دیواره نخستین سلول دارای ۵۰–۲۵ درصد هِمی‌سلولز می‌باشد. همچنین مواد دیگر نظیر ترکیبات پکتیکی و پروتئین‌ها در ساختمان دیواره نخستین سلول به‌کار رفته‌است. دیواره نخستین سلول به‌وسیله بعضی از مواد شیمیایی تنظیم‌کننده رشد نرم گشته و به سلول این امکان را می‌دهد که در هنگام جذب آب به‌وسیله پروتوپلاسم و فشار ناشی از آن، دیواره سلول خاصیت پلاستیکی پیدا کند و موجب متورم شدن سلول شود. زمانی‌که سلول در حال رشد نیست، میکروفیبریل‌ها از هم جدا شده و ضمن به‌وجود آمدن شکاف بین آن‌ها، امکان عبور آب و مواد حل شده در آن را از دیواره اولیه سلول فراهم می‌سازد. دیواره سلول نسبت به آب و املاح نفوذپذیر بوده و دارای منافذ متعددی به‌نام پلاسمودسماتا است که محتویات سیتوپلاسم سلول‌های مجاور به‌وسیله این شکاف‌ها بهم متصل می‌شود. قطعه تکثیر
قطعه تکثیر جسمی تقریباً کروی است که از چند سلول کلروفیل‌دار و محتوی مواد اندوخته‌ای و مواد غذایی و به خصوص چربی به مقدار فراوان ساخته می‌شود. در سطح پروپاگول‌ها دو نقطهٔ رویشی وجود دارد. اگر شرایط مساعد باشد قطعه‌های تکثیر به وسیلهٔ یک یا هر دو نقطهٔ رویشی تندیده بیرون آمده، به رشد خود ادامه می‌دهند. به علاوه ضمایمی در سطح پروپاگول وجود دارد که در هوای مرطوب آب جذب کرده، متورم و ژله‌ای می‌شود. افزایش و ازدیاد فشار در این ضمایم به حدی می‌رسد که سبب کند شدن و پرتاب آن‌ها به خارج می‌شود. ئی-سلکتین
ئی-سلکتین نخستین بار به‌عنوان یک گیرندهٔ تراپوسته‌ای که به‌دنبال بروز التهاب توسط سلول‌های لایه درون‌رگی ترشح شده و چسبندگی سلول‌های سرطانی مونوسیتیک یا HL60 را تنظیم می‌کند، کشف شد. این یافته موجب تشکیل این فرضیه شد که سلول‌های سرطانی به‌منظور تحریک ئی-سلکتین و متاستاز دوردست، اینترلوکین ۱ بتا و فاکتور نکروز توموری آلفا ترشح می‌کنند. این موضوع سبب می‌شود تا این سلول‌های سرطانی بتوانند در جریان خون حرکت کرده و با عبور از لایه درون‌رگی به مکان‌های دیگر پخش شوند. مثلاً ئی-سلکتین‌های متصل به سلول‌های سرطان روده بزرگ می‌توانند احتمال متاستاز این تومور را افزایش دهند و بقیه تومورها هم می‌توانند به ئی-سلکتین از طریق گلیکوپروتئین و لیگاندهای گلیکولیپیدی متصل شوند. جابه‌جایی کروموزومی
سرطان: بخشی از انواع سرطان‌ها بر اثر جابه‌جایی کروموزومی ایجاد می‌شوند. این موضوع به‌طور مشروح در صفحات سرطان خون، لوسمی حاد مغز استخوان و لوسمی مزمن مغز استخوان توضیح داده شده‌است. جابه‌جایی می‌تواند باعث ایجاد تومورهای بدخیم مانند سارکوم یوئینگ بشود. تلومر
برخلاف سلول‌های سوماتیک طبیعی، سلول‌های سرطانی می‌توانند بطورمتوالی تقسیم شده و خطوط سلولی نامحدود تولید نمایند. (مثل سلول‌های هلا) برای داشتن چنین خصوصیتی، این سلول‌ها می‌باستی قادر به حفظ طول تلومر خود باشند. این سلول‌ها می‌توانند این توانایی را با تولید آنزیم تلومراز بدست آوردند. در واقع ایجاد توانایی تولید این آنزیم که می‌تواند توسط ویروس‌ها یا سایر عوامل جهش زا، در سلول‌های سوماتیک بدن ایجاد گردد یکی از عوامل سرطانی شدن این سلول‌ها به‌شمار می‌رود. سرطان لوزالمعده
ون بسکرک گفت: وقتی سلول‌ها مختل شدند- که به این معناست که یا منجمد شده‌اند یا گرما دیده‌اند- مسیرهای مختلف تنش‌های سلولی فعال‌شده‌اند. نکته جالب دربارهٔ سلول‌ها به خصوص سلول‌های سرطانی این است که آن‌ها مسیرهایی را برای محافظت از خودشان فعال می‌کنند. هدف این خط تحقیقی مبتنی بر مولکول، یافتن این است که کدام مسیرهای تنش‌زا در سلول‌های سرطان پانکراس فعال شده‌اند تا بتوانیم بهتر چرایی تأثیرگذاری تخریب دوگانه را درک کنیم. ریه روی تراشه
هم چنین از این تکنولوژی می‌توان در پزشکی شخصی هم استفاده کرد؛ مثلاً در افراد مبتلا به سرطان. محققان سرطان متوجه شده‌اند که ایجاد تومورهای انسانی با تزریق این سلول‌ها به زیر پوست موش نمی‌تواند نحوه طبیعی ایجاد سرطان و پخش شدن آن در بدن انسان را به درستی نشان نمی‌دهد. هم چنین نمی‌توان با استفاده از موش به‌طور درست و در زمان اندک اثر داروها بر سلول‌های سرطانی را مشاهد کرد. پس در آزمایش دیگری، سلول‌های سرطانی موجود در هر نقطه از بدن انسان را به محل متناظرش در بدن موش تزریق کردند. مثلاً سلول سرطانی پستان را به غدد شیری موش تزریق کردند. طبیعتاً نتایج به آنچه در بدن انسان به وقوع می‌پیوندد نزدیک تر بود اما باز هم مشکلاتی وجود داشت. چون امکان مشاهدهٔ نحوهٔ رشد سلول‌های سرطانی، حرکت و پاسخ آن‌ها به داروهای متعدد نبود. همچنین کنترل میکرومحیط اطراف تومور در بدن یک موجود زنده کار راحتی نیست. به همین دلیل گرایش‌ها به سمت میکروچیپ‌ها به وجود آمد از جمله ایجاد مدل سرطان ریه. با ایجاد میکروفلوئیدیک‌های منحصر به هرفرد در مدل سرطان ریه، می‌توان پاسخ آن فرد به دارو را به‌طور جداگانه، به دقت و در زمان اندک بررسی کرد و مناسب‌ترین دارو برای درمان را به کار گرفت. نئوپلاسم
مشکلات ژنتیکی و اپی ژنتیکی، جهش‌ها و آسیب دی‌ان‌ای می‌توانند منجر به تکثیر بی‌رویه، غیرعادی و کنترل نشدهٔ سلول‌ها و بافت‌ها و بروز نئوپلاسم شوند، اما در برخی تومورها مانند کیست سباسه دلیل ایجاد تومور تکثیر غیرعادی سلول‌ها نیست. کیست‌های پستان که معمولاً در هنگام بارداری نمایان می‌شوند نیز مثال دیگری از این موارد می‌باشد. در برخی از موارد نادر با وجود متاستاز و گسترش سرطان در بدن، منشأ اولیهٔ سرطان مشخص نیست. این گونه از سرطان‌ها سرطان با منشأ نامعلوم نام دارند. نئوپلاسم‌ها همواره موجب ایجاد تومور نشده و در مواردی همچون سرطان خون و کارسینوم درجا نئوپلاسم وجود دارد و منجر به سرطان می‌شود، اما تومور تشکیل نمی‌شود.نورویش برابرنهاده فرهنگستان زبان فارسی به معنی رویشی نو ولی نابهنجار در یاخته است. تیروزین کیناز گیرنده AXL
در سال‌های اخیر ثابت شد که AXL یکی از مهمترین روش‌هایی است سلول‌های سرطانی از آن، جهت فرار از سیتم ایمنی بدن و ایجاد مقاومت دارویی استفاده می‌کنند. AXL یک تیروزین کیناز گیرنده سطح سلول است. سلول‌های سرطانی با قرار دادن این تیروزین کیناز گیرنده‌ای بر سطح خود، دستگاه ایمنی ذاتی را مهار می‌کنند. ژنگان‌شناسی سلول‌های سرطانی
مشخصات ام‌تی‌دی‌ان‌ای در طی واکنش زنجیره‌ای پلیمراز زمان-واقعی نشان‌دهندهٔ وجود تغییرات کمی در تعداد رونوشت‌های ام‌تی‌دی‌ان‌ای در بسیاری از سرطان‌هاست. افزایش تعداد رونوشت به دلیل فشار ناشی از اکسید شدن قابل انتظار است. از طرف دیگر، کاهش به نظر می‌رسد به دلیل جهش‌های نقطه‌ای غیر زایشی در محل شروع همانندسازی دی‌ان‌ای در رشته‌ی-اچ یا در منطقهٔ دی۳۱۰ در امتداد-سی حلقهٔ جابجایی، جهش‌هایی در مسیرهای میانجی‌گر بیان پی۵۳ (ژن سرکوب‌کنندهٔ غدهٔ سرطانی) یا فعالیت غیر بهینهٔ آنزیمی به دلیل جهش‌های آنزیم پی‌اوال‌جی رخ داده باشد. پس از آن هر افزایش یا کاهشی در تعداد رونوشت در سلول‌های سرطانی ثابت می‌ماند. این واقعیت که میزان ام‌تی‌دی‌ان‌ای در سلول‌های سرطانی ثابت است پیشنهادگر این پدیده است که میزان ام‌تی‌دی‌ان‌ای با سیستم بسیار پیچیده‌تری در سلول‌های سرطانی کنترل می‌شود تا یک تغییر ساده در نتیجهٔ رشد غیرعادی سلول. نقش محتوای ام‌تی‌دی‌ان‌ای در سرطان‌های انسانی به وضوح با نوع یا محل‌های خاص غدد سرطانی تغییر می‌کند. پادتن مونوکلونال
در محیط کشت خارج از بدن به‌طور طبیعی لنفوسیت‌های B (تولیدکننده پادتن‌ها) طی چند هفته می‌میرند. به همین علت این لنفوسیت‌ها با سلول‌هایپ توموری که سلول‌های میلوم نام دارند، ادغام می‌شوند. سلول‌های میلوم مانند بقیه سلول‌های سرطانی قادر هستند، به صورت نامحدود تقسیم شوند و به «سلول‌های نامیرا» معروف گردند. این رده سلولی نامیرا که ادغامی از لنفوسیت B و سلول‌های میلوم هستند، یک رده سلولی هیبریدی را تشکیل می‌دهند که خصوصیات هر دو سلول ادغام شده را داراست. هیبریدی قادر هستند که خارج از بدن نیز به صورت نامحدود تکثیر و پادتن تولید کنند. برای اینکه پادتن‌های تک تیره تولید شوند، باید یک حیوان با آنتی‌ژن مورد نظر در تماس قرار گیرد و بدن جاندار شروع به ایمن‌سازی کند. در طی چند هفته متوالی سلول‌های B اختصاصی آنتی‌ژن شروع به تکثیر و ترشح پادتن‌های اختصاصی می‌کنند. بافت طحال که مملو از لنفوسبتهای B است از موش استخراج شده و لنفوسیت‌های B جدا شده با سلول‌های میلوم ادغام می‌شوند. با وجودی که بسیاری از سلول‌ها در محیط کشت قادر به ادغام شدن و تکثیر هستند، تنها میزان بسیار کمی ار آن‌ها (سلولهای هیبریدی تولیدکننده پادتن) قادر به بقا هستند. روش تشخیص سلول‌های هیبریدی از سلول‌های دیگر به این صورت است که به محیط کشت هیپوکسانتین، آمینوپترین و تیمیدین(HAT) افزوده می‌شود. این محیط کشت اختصاصی از رشد سلول‌های میلوم ادغام نشده جلوگیری می‌کند چرا که این سلول‌ها قادر نیستند از هیپوکسانتین و تیمیدین به خاطر آمینوپترین که یک بلوک‌کننده متابولیکی است، استفاده کنند. سلول‌های میلوم یک نقص ژنتیکی‌ای را حمل می‌کنند که پس از ادغام با سلول‌های B به تعادل می‌رسند. سلول‌های B ادغام نشده نیز پس از چند روز می‌میرند به این دلیل که این سلول‌ها در محیط کشت قادر به رشد و تکثیر نیستند. پس از ادغام سلولی باید سلول‌های هیبریدی تولیدکننده پادتن شناسایی و استخراج شوند. تست ELISA برای شناسایی این سلول‌های هیبریدی مورد استفاده قرار می‌گیرد. پس از شناسایی و استخراج این کلونهای سلولی می‌توان آن‌ها را به صورت in vivo به عنوان یک تومور تولیدکننده پادتن یا به صورت ex vivo در یک محیط کشت، کشت داد. پادتن‌ها می‌توانند از خون حیوان که دچار لوسمی شده‌است یا از محیط کشت جداسازی شوند. بازسازی دی‌ان‌ای
این مشخصات هم برای دی‌ان‌ای آسیب دیده و هم جهش یافته مشخص شده‌اند که می‌توان در آسیب‌های دی‌ان‌ای مشاهده کرد که مسئله‌ای خاص در زمینه عدم تقسیم شدن یا تقسیم شدن آهسته سلول‌ها به حساب می‌آید که در این صورت آسیب‌های بازسازی نیافته می‌تواند در طول زمان تجمع یابند. از سوی دیگر در تقسیم سلولی سریع، دی‌ان‌ای‌های آسیب دیده و بازسازی نیافته به نابودی سلول با استفاده از مسدود ساختن تکثیر نمی‌پردازند بلکه منجر به ایجاد خطاهایی در تکثیر و بنابراین جهش می‌شوند. اکثر جهش‌ها دارای تأثیری خنثی و بی‌اثر بر روی بقای سلول و زنده ماندن آن‌ها نیستند؛ بنابراین در سلول‌های یک بافت دارای تکثیر سلول، سلول‌های جهش یافته تمایل به از بین رفتن دارند. به هر حال جهش‌های نادری ممکن است منجر به ایجاد برتری زنده ماندن با توجه به کلونی توسعه یافته در مجاورت سلول‌های بافت شود. این مزیت برای یک سلول به عنوان عیبی برای کل ارگانیسم به‌شمار می‌آید زیرا چنین سلول‌های جهش یافته‌ای می‌تواند منجر به ایجاد سرطان شوند؛ بنابراین دی‌ان‌ای‌های آسیب دیده در اثر تقسیم سلولی‌های مکرر منجر به افزایش جهش‌ها می‌شوند و در نتیجه سرطان شکل می‌گیرد. برعکس، دی‌ان‌ای‌های آسیب دیده در تقسیم سلولی نادر می‌تواند منجر به ایجاد پیری زودهنگام شود. سالخوردگی
اعضای بسیاری از گونه‌ها لزوماً پیری و مرگ را تجربه می‌کنند. در عوض، بعضی گونه‌ها می‌توانند نامیرا در نظر گرفته شوند. برای مثال باکتری‌ها برای تولید سلول‌های دختر تقسیم می‌شوند. گیاهان توت فرنگی شاخه‌های رونده را برای ایجاد کلونی‌هایی از خودشان توسعه می‌دهند و موجودات گونه هیدر دارای توانایی بازتولیدی هستند که به آن‌ها اجازه می‌دهد از پیر شدن و مرگ دوری کنند. حتی در بین انسان‌ها و دیگر گونه‌های فانی، سلول‌های قابل ملاحظه‌ای با توانایی فناناپذیری وجود دارد: سلول‌های سرطانی که توانایی مردن را از دست داده‌اند، مانند خط سلولی HELA(Henrietta lacks) خانم هلا که به خاطر سرطان سرویکس در چهارم اکتبر سال ۱۹۵۱ مرد)، سلول‌های بنیادی و سلول‌های ویژه نطفه (که سلول‌های تخمک و اسپرم را تولید می‌کنند). در شبیه‌سازی مصنوعی، سلول‌های افراد بالغ می‌توانند به شرایط رویانی برگردانده شده و بنابرین می‌توانند برای ایجاد بافت یا جاندار جدید بدون پیر شدن استفاده شوند. با این حال سلول‌های طبیعی انسان تقریباً پس از ۵۰ بار تقسیم سلولی در محیط کشت آزمایشگاه می‌میرند (که این رقم حد هایفیلیک(Hayflic) نامیده می‌شود که در سال ۱۹۶۱ توسط لئونارد هایفیلیک کشف شد) بعد از یک دوره تجدید کامل (در انسان‌ها بین ۲۰ و ۳۵ سالگی)، پیری از طریق کاهش توانایی پاسخ به استرس، افزایش ناهماهنگی هومستاتیک و افزایش خطر بیماری مشخص می‌گردد. این مجموعه تغییرات برگشت‌ناپذیر اخیر، به‌ناچار به وسیله مرگ پایان می‌پذیرد. سلول بنیادی سرطان
درمان‌های سرطان که اکنون در دسترس هستند عموماً بر پایه مدل‌های حیوانی توسعه یافته‌اند. با این حال حیوانات مدل‌های کاملی برای بیماری‌های انسان محسوب نمی‌شوند. به عنوان مثال، مطالعه عود سرطان بر روی موش که بیش از ۲ سال عمر نمی‌کند، مشکل و غیرقابل اعتماد است. اثر بخشی درمان سرطان در مراحل اولیه آزمایش اغلب توسط fractional kill اندازه‌گیری می‌شود. اگر CSCها تنها نسبت اندکی از تومور را تشکیل داده باشند، استفاده از داروهایی که به صورت اختصاصی بر روی سلول‌های بنیادی اثر کند، ضرورت ندارد. ERBB3
با آنکه این گیرنده خودش به‌تنهایی در اثر بیش‌فعالی یا جهش ژنی موجب بروز سرطان نمی‌شود، اما در کنار ErbB2 و هترودیمریزاسیون با آن، سبب رشد و تکثیر سلول‌های سرطانی، مقاومت با داروهای شیمی‌درمانی و تقویت احتمال متاستاز و گسترش سرطان می‌گردد. میتوژن
در سلولهای سرطانی توانایی سلول در کنترل رشد خود، توسط برخی سازوکارها، مختل شده و مکانیسم‌های خارجی طراحی شده برای از بین بردن سلول‌های غیرطبیعی نیز عملکردی ندارند. یک سیستم مهم در ایجاد سرطانها، سیستم پروتئین کیناز فعال‌شده با میتوژن یا MAPK است. این پروتئین‌ها دارای عملکردهایی هستند که به میتوژن‌ها مربوط نمی‌شوند، اما میتوژن‌ها توسط آنها ساخته می‌شوند و چرخه سلولی را کنترل می‌کنند. پروتئین‌های MAPK قادر به کنترل چرخه سلولی هستند و سلول‌ها را تحریک به تقسیم یا از رشد آن‌ها جلوگیری می‌کنند. مسیر MAPK توسط بسیاری از لیگاندها از جمله هورمون‌ها و فاکتورهای رشد قابل تحریک است. برخی از انواع سرطان پستان فعالیت MAPK بسیار بالایی دارند که حتی در تومورهای خوش‌خیم پستان نیز یافت نمی‌شود. بیان بیش از حد MAPK در این سلولها به تکثیر آن‌ها کمک می‌کند. این سرطان‌ها به عنوان سرطان‌های پستان وابسته به هورمون شناخته می‌شوند، زیرا فعال شدن MAPK در این سرطانها در معرض استرادیول قرار دارد. CDH1
هرگونه اختلال عملکرد این ژن منجر به پیشرفت سرطان و متاستاز می‌شود. وقتی تولید این پروتئین کم می‌شود، چسبندگی سلول به سلول کاهش می‌یابد و قابلیت تحرک یاخته بالا می‌رود. این موضوع به سلول‌های سرطانی اجازه می‌دهد که غشای پایه عبور کرده و به بافت‌های مجاور حمله‌ور شوند. NFE2L2
تقریباً در 20% از سرطان های ریه KRAS-driven non-small-cell (NSCLC) که یکی  از تهاجمی ترین زیر گروه های سرطان ریه است، Keap1 یا NRF2 دچار جهش شده است. مطالعات Sarah E.LeBoeuf و همکاران نشان داده است که تومورهای جهش یافته Keap1/NRF2 برای حفظ تکثیر وابسته به تأمین گلوتامین خارجی هستند. ژنگان‌شناسی سلول‌های سرطانی
ژن‌های سیستم تعمیرکنندهٔ آسیب دی‌ان‌ای اغلب در سرطان انسانی به دلیل تغییر شرایط پس‌زایشی سرکوب می‌شوند. چنین سرکوبی می‌تواند حاصل متیل‌دارشدن نواحی راه‌انداز یا سرکوبی به واسطهٔ ریزآران‌ای‌ها باشد. سرکوبی ژن‌های سیستم تعمیرکنندهٔ آسیب دی‌ان‌ای به واسطهٔ تغییر شرایط پس‌زایشی بسیار مکررتر از رخ دادن جهش در بسیاری از انواع سرطان است؛ بنابراین سرکوب منتج از تغییر شرایط پس‌زایشی اغلب نقش مهم‌تری در کاهش بیان ژن‌های تعمیرکننده دارد. کاهش بیان ژن‌های تعمیر کننده محرک بسیار مهمی در سرطان‌زایی به نظر می‌رسد. فوتوداینامیک تراپی
(Photodynamic therapy (PDT یک روش درمانی برای سرطان است که در آن دارویی که به نور حساس است و اصطلاحاً به آن photosensitizer یا photosensitizing agent گفته می شود به بیمار تزریق می شود. این دارو به طول موج خاصی از نور حساس بوده و در زمان تابش آن طول موج به دارو، اکسیژن تولید شده و سلول‌های همسایه خود را نابود می کند. البته عمق نفوز طول موج‌های مختلف در بدن متفاوت است و برای درمان بخشهای مختلف بدن نیاز به داروها و طول موجهای مختلفی است. این درو در خون تزریق شده و توسط تمامی سلولهای بدن جذب میشود اما در سلولهای سرطانی به دلیل آسیب دیدگی غدد لنفاوی در این ناحیه ، رشد به همریخته و بدونه نظم و پیچیدگی این ناحیه ها، اسیدی بودن ناحیه تومور، مدت طولانیتری باقی میماند. بعد از ۲۴ تا ۷۲ ساعت بعد از تزریق، تومور سرطانی تحت تابش نور قرار گرفته و با آزاد شدن اکسیژن فعال از دارو، سلول های تومور کشته می شوند. تیروزین کیناز گیرنده‌ای
از حدود ۹۰ ژن تیروزین کینازی که در ژنوم انسان کشف شده‌است، ۵۹ تایش مسئول ساختِ «تیروزین کینازهای گیرنده‌ای» هستند. این پروتئین‌ها نه تنها در رشد و تکامل طبیعی سلول‌ها نقشِ مهمی دارند، بلکه در ایجاد و پیشرفت بسیاری از انواع سرطان‌ها هم دخیل هستند. جهش ژن‌های مسئول ساخت این پروتئین‌ها، منجر به فعالیت تعداد بیشماری پیام‌های داخل‌سلولی می‌شود که تأثیرات فراوانی بر ساخت پروتئین‌های دیگر دارد. سایکلین دی۱
تولید بیش از حد این پروتئین در مراحل آغازین سرطان و پیشرفت تومور مشاهده شده‌است و می‌تواند از طریق رشد بدون حمایت تکیه‌گاه سلولی و همچنین رگ‌سازی وابسته به تولید فاکتور رشد اندوتلیال عروقی، منجر به سرطان‌زایی شود. تولید زیاد این سایکلین دی۱ همچنین سبب کاهش بیان ژنی Fas شده و در نتیجه مقاوت به شیمی‌درمانی پیش می‌آید و سلول‌های سرطانی در برابر آپوپتوز محافظت می‌شوند. توالی‌یابی ژنوم سرطان
سرطان در حقیقت یک بیماری مربوط به ژنتیک می‌باشد. هنگامی این بیماری به‌وجود می‌آید که تعدادی جهش در DNA به وجود می‌آید که باعث می‌شود عملکرد سلول و همچنین نحوه رشد و تکثیر تغییر یابد. این جهش‌ها به طور اتفاقی یا هنگام تقسیم سلولی در طول زندگی هر فردی به وجود می‌آیند و همچنین قابلیت به ارث رسیدن نیز دارند. پروتئین القاشونده توسط پرولاکتین
ژن «"PIP"» در برخی سلول‌های سرطان پستان تقویت می‌شود که دلیلِ بیان بیش از حد آن است، اما دلایل دیگری هم برای این بیانِ بیش از حد وجود دارد. در سلول‌های سرطانی T47D پستان، گیرنده آندروژن و RUNX2 با یکدیگر تعامل شیمیایی ایجاد کرده و بیان ژن «"PIP"» را تشدید می‌کنند. رگ‌زایی
سلول‌های توموری جمعیتی از سلول‌های میزبان اند که تنظیم تکثیر خود را از دست داده و به میزان نامحدود تکثیر می‌شوند. بافت توموری مواد تغذیه‌ای و اکسیژن را از طریق انتشار ساده تا محدوده ۱ تا ۲ میلی‌متر می‌تواند جذب کند و از این اندازه به بعد نیازمند ایجاد رگ‌های تغذیه‌کننده جدید است. در واقع در سال ۱۹۷۱ برای نخستین بار فرضیه وابسته بودن رشد تومورها به رگ زایی را Folkman مطرح کرد. تحقیقات بعدی نشان داد که رشد و متاستاز تومورها به ایجاد رگ‌های جدید و رفع نیازهای تغذیه‌ای تومور بستگی دارد. به مدت ۳۰ سال تصور بر این بود که رگ‌زایی توموری فقط از طریق روش جوانه زنی sprouting angiogenesis از عروق موجود، ایجاد می گردد. درحالیکه اخیراً مکانیسم‌های عروق زایی دیگری نیز در تومورها شناسایی شده‌است. یکی از این روش‌ها، رگ زایی تقلیدیvasculogenic mimicry (VM) است، فرایندی که طی آن سلول‌های توموری رفتار سلول‌های اندوتلیال را تقلید کرده و ساختارهای کانال مانند شبیه رگ را ایجاد می‌کنند. این پدیده اولین بار در سال ۱۹۹۹ در سرطان پوست شناسایی شد.  در سال ۲۰۱۷ در مطالعه‌ای نقش پروتئین هایHigh mobility group protein A2 (HMGA2) در ارتباط با رگ زایی تقلیدی در کارسینومای معده بررسی شد. در این مطالعه تأثیر افزایش بیان پروتئین HMGA2 و تشکیل عروق از نوع VM بر روی نمونه‌های بالینی و رده‌های سلولی و همچنین نمونه موشی مطالعه شد. بر اساس نتایج، میزان بالایی از متاستاز در بیماران دارای عروق از نوع VM نسبت به بیماران فاقد آن مشاهده شد. همچنین مشخص شد که در بیمارانی که بیان پروتئین HMGA2 را دارند به دلیل تشکیل عروق از نوع (VM) نسبت به بیمارانی که بیان HMGA2 را ندارند و در نتیجه تشکیل عروق از نوع (VM) را ندارند، زمان بقا کوتاه‌تر است. سرطان
پژوهشگران انگلیسی در پژوهش‌هایشان دریافتند که عدم توازن غیر ژنتیکی پروتئین باعث رشد خارج از کنترل تومور می‌شود. پژوهشگران هنگام پژوهش‌های آزمایشگاهی بر روی موش دریافتند که دو پروتئین Plcy1 و Grb2 برای چسبیدن در مسیر Akt با هم رقابت می‌کنند. زمانی که پروتئین Plcy1 به این مسیر می‌چسبد باعث تکثیر سلولی می‌شود. اما پروئین Grb2 تکثیر سلولی را کنترل می‌کند. در سلول‌هایی که کمبود پروتیین Grb2 دارند، رشد سلولی پتانسیل از کنترل خارج شدن و سرطانی شدن را دارد. ملانوما
ملانوما به تومور با منشا سلول‌های ملانین‌دار گویند. این تومور بدخیم اصولاً یک تومور پوستی است. این نوع سرطان به سرعت می‌تواند در بدن گسترش پیدا کند. هیپرپلازی
در تفاوت معنایی هایپرپلازی و نئوپلازی می‌توان گفت که هایپرپلازی یک پاسخ فیزیولوژیک طبیعی (نرمال) به یک محرک خاص در نظر گرفته شده‌است و رشد هایپرپلاستیک در یاخته‌ها مشروط به مکانیسم‌های کنترل نظارتی نرمال باقی می‌ماند. اما در نئوپلازی (فرایند اساسی سرطان و تومورهای خوش‌خیم) سلول‌های دارای ژنتیک غیرطبیعی در شیوه‌ای غیر فیزیولوژیک و بی‌توجه به محرک‌های نرمال تکثیر می‌یابند. به عبارت دیگر در هایپرپلازی، تکثیر فیزیولوژیکی سلول ممکن است در مرحلهٔ دوم و به خاطر یک علت پاتولوژیک پدیدار شود و با این حال، ماهیت تکثیر پاسخی طبیعی به یک وضعیت غیرطبیعی است، برعکس و در مقابل در نئوپلازی، تکثیر به خودی خود غیرطبیعی است و بدون مکانیسم کنترل انجام می‌شود. ژنگان‌شناسی سلول‌های سرطانی
این ژن‌ها در مسیرهایی که به تکوین سرطان کمک می‌کنند، مشارکت دارند. اما قبل از این مطالعه بیشتر آن‌ها به عنوان نمایندهٔ درمان هدف‌گیر ژن‌ها انتخاب نمی‌شدند. این تحلیل‌ها هدف توالی‌یابی کل ژنگان سرطانی را در تعیین جهش‌های غیر زایشی و اهمیت توالی‌یابی موازی ژنگان سلول‌های عادی و سرطانی تأیید می‌کند. سلول بنیادی سرطان
سلول‌های بنیادی سرطانی سلول‌های سرطانی هستند که در تومور یا سرطان‌های مربوط به خون یافت می‌شوند و دارای مشخصاتی شبیه به سلول‌های بنیادی طبیعی (خصوصاً از نظر توانایی در تبدیل شدن به همه انواع سلول‌ها) هستند. سرطان‌زایی
سرطان‌زایی در ژنتیک به معنی پیدایش سرطان می‌باشد. سرطان‌زایی فرایندی است که در آن یاخته‌هایی که هنجار هستند تبدیل به یاخته‌های ناهنجار سرطانی می‌شوند. در فرایند سرطان‌زایی، دگرگونیهایی در یاخته و ژنتیک یاخته پدید می‌آید که هماهنگی یاخته را در تقسیم یاخته‌ای به هم می‌ریزد و سرانجام تودهٔ بدخیمی را پدید می‌آورد. سرطان روده بزرگ
مطالعاتی که به تازگی به وسیله محققان کالج پزشکی ویل کورنل آمریکا انجام شد نشان می‌دهد که فعال کردن مجدد یک ژن، رشد سلول‌های سرطانی روده را متوقف و سلول‌ها را به بافت سالم تبدیل می‌کند. ۸۰ تا ۹۰ درصد تومورهای کولورکتال به دلیل جهش در همین ژن اتفاق می‌افتد؛ بنابراین معکوس کردن فعالیت این ژن، نقش به‌سزایی در توقف رشد تومور سرطانی دارد. یکی از ژن‌های مرتبط با سرطان، ژن سرکوب‌گر سرطان یا پی۵۳ نام دارد. مطالعات حیوانی نشان می‌دهد که فعال کردن مجدد این ژن از رشد تومور جلوگیری می‌کند و پس از شش ماه، دیگر نشانی از تومور در بدن موش‌های آزمایشگاهی دیده نشده‌است. تولید مثل رویشی
این نوع تکثیر در جانوران بیشتر به صورت جوانه زدن، قطعه قطعه شدن و نوپدیدی انجام می‌گیرد. نمونه جوانه زدن در جانورانی مثل اسفنجها و هیدرها دیده می‌شود. در نمونه‌های دیگر، تکثیر ممکن است با قطعه قطعه شدن یعنی تبدیل خودبخود پیکر جاندار به دو یا چند قسمت، انجام گیرد. سپس هر یک از قطعه‌های جدا شده از پیکر والد به جانداری کامل، تبدیل می‌شود. جانورانی مانند شقایق دریایی و انواع زیادی از کرمها به این روش تکثیر حاصل می‌کنند. گندواش
این گیاه خواص ضد سرطانی نیز دارد." گفته می‌شود که این گیاه توانایی سمیت انتخابی برای سلول‌های سرطانی پستان دارد و نتایج جالبی در بیمارانی که مبتلا به لوکومیا بودند ولی هنوز علایم بیماری ظاهر نشده بود، داشته‌است. روش اثر ترکیبات مؤثر و فعال این گیاه از طریق واکنش با آهن است، که تولید رادیکال‌های آزاد مضر که به مولکول‌های درشت مانند مولکول‌های موجود در دیواره سلولی آسیب می‌رساند. انگل پلاسمودیوم فالسیپاروم که به طور وسیعی در گلبول‌های قرمز وجود دارد" و همچنین سلول‌های سرطانی برای رشد و تکثیر سریع خود نیاز به آهن زیادی دارند و چون در گلبول‌های قرمز یون آهن زیادی وجود دارد بنابراین سلول سرطانی و انگل پلاسمودیوم به راحتی رشد و تکثیر می‌یابند. مهندسی ژنتیک
اخیراً پژوهشگران آمریکایی نوعی ویروس «هوشمند» را طراحی کرده‌اند که بتواند در درون سلول‌های سرطانی، تکثیر شده و تمام سلول‌های بدخیم را در بدن از بین ببرد، اما به سلول‌های سالم آسیبی نرساند. نتایج به دست آمده از این شیوه جدید، روی موش‌های الگو موفقیت‌آمیز بوده و توانسته‌است حدود ۶۰ درصد از سلول‌های سرطانی را نابود سازد. تلومر
یکی از راحترین راه‌ها برای انجام اینکار هدف قراردادن تلومراز است. چراکه این آنزیم مسئول نامیرایی در سلول‌های سرطانی است. اما از سوی دیگر مشخص شده‌است که گاهی چنین مباررزه‌ای تأثیر معکوس می‌دهد به عنوان مثال در یک مطالعه درموش‌های آزمایشگاهی مشاهده شده‌است که این نوع درمان اگر چه باعث کاهش توان حیاتی سلول‌های سرطانی می‌شود اما فراوانی لنفوما را در این موش‌ها افزایش می‌دهد. این امر ممکن است به علت افزایش امکان ایجاد نابسامانی‌های کروموزمی به علت کاهش طول تلومرها باشد به بیان دیگر در این روش امکان به وجود آمدن خطوط سلولی جدید که نسبت به درمان مقاومت نشان می‌دهند وجود دارد. سرطان تیروئید
این سرطان در سلول‌های فولیکولار موجود در تیروئید آغاز می‌شود. این سلول‌های سرطانی، اغلب به سرعت رشد و سرایت می‌کنند. مهار سرطان تیروئید آناپلاستیک بسیار دشوار است. سلول‌های فوم
نگهداری سلول‌های فوم و پیشرفت بعد از ایجاد پلاک ناشی از ترشح شیمیایی و سیتوکین‌ها از ماکروفاژها و سلول‌های فوم است. سلول‌های فوم، سیتوکین‌های پروتئین التهابی مانند اینترلوکین‌ها را ترشح می‌کنند: IL-1، IL-6؛ تومور عامل نکروز (TNF); chemokines: chemokines لیگاند ۲، CCL5، لیگاند CXC-chemokine 1 (CXCL1)؛ و همچنین عوامل مهارکننده ماکروفاژ. ماکروفاژها در ناحیه لژیون آترواسکلروتیک توانایی مهاجرت را کاهش می‌دهند و این باعث می‌شود که شکل پلاک را ترویج کنند زیرا آنها قادر به ترشح سیتوکین‌ها، شیمیایی، گونه‌های واکنش پذیر اکسیژن (ROS) و عوامل رشدی هستند که تحریک جذب لیپوپروتئین‌های اصلاح شده و سلول‌های عضلانی صاف (VSMC) ترویج VSMC همچنین می‌تواند کلسترول استرها را جمع‌آوری کند. توالی‌یابی ژنوم سرطان
فرایندی که باعث تبدیل یک سلول سالم به یک سلول سرطانی می‌شود، شامل یک سری تغیررات پیچیده ژنتیکی و وراژنتیکی می‌شود. شناسایی این تغییرات از طریق روش‌های مختلف توالی‌یابی ژنوم سرطان قابل حصول است. کشت سه‌بعدی یاخته با شناوری مغناطیسی
در تصویر بالا، توزیع N-cadherin (قرمز) و هسته‌ها (آبی) در زنوگرافت موشی سرطان مغز انسان (چپ، سلول‌های سرطانی مغز انسان رشد کرده در مغز موش) نشان داده شده، سلول‌های سرطانی مغز به مدت ۴۸ ساعت توسط شناوری مغناطیسی 3D کشت داده می‌شوند. (وسط)، و سلول‌هایکشت داده شده بر روی اسلاید شیشه‌ای لبه را می‌پوشانند(2D، راست). سیستم دوبعدی N-cadherin را در سیتوپلاسم و هسته نشان می‌دهد و به طورقابل توجهی در غشا وجود ندارد، در حالیکه در کشت شناور و موش، N-cadherin به وضوح در غشا متمرکز شده و همچنین در سیتوپلاسم و اتصالات سلولی وجود دارد. شیکونین
یکی از جنبه‌های برجسته سلول‌های سرطانی در مقایسه با سلول‌های طبیعی، سطوح بالایی از گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) می‌باشد. میزان بالای ROS در سلول‌های سرطانی، در شروع و پیشرفت سرطان بسیار مهم است. با این حال، تولید ROS اضافی می‌تواند سمی باشد و باعث آسیب‌پذیری بیشتر سلول‌های سرطانی به تخریب از طریق استرس اکسیداتیوی شود. استرس اکسیداتیو باعث ایجاد آپوپتوز سلول از طریق یک سری مسیرهای پایین دست، مانند استرس شبکه اندوپلاسمی (ER) و آبشار میتوکندری می‌شود؛ بنابراین دستکاری سطوح ROS در سلول‌های سرطانی، راهی است که بتوان سلول‌های سرطانی را به‌طور انتخابی از بین برد. بسیاری از اثرهای سمی شیکونین نیز بر روی سلول‌های سرطانی از طریق افزایش تولید گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) برای ایجاد آپوپتوز وابسته به کاسپاز است. همچنین شیکونین باعث تنظیم کاهشی بیان ماتریکس متالو پروتئیناز (MMP) با میانجی گری فاکتور کاپا B هسته ای (NF-kB) می‌شود که به این ترتیب باعث کاهش ویژگی تهاجمی و متاستاز تومور می‌گردد. این ماده دارویی به عنوان یک عامل کمکی برای درمان سلول‌های سرطانی ریه نیز معرفی شده‌است. شیکونین باعث القا آپوپتوز، نکروز و پیری سلول‌های سرطانی از طریق افزایش بیان ژن سرکوبگر تومور P53 می‌گردد. همچنین آزمایش‌ها نشان داده‌است که در حدود ۲۴ ساعت پس از القا شیکونین، سطوح P53، P16 و کاسپاز ۳ به‌طور قابل توجهی افزایش می‌یابند و همزمان با این افزایش، انتشار سیتوکروم C از میتوکندری به سیتوزول نیز مشاهده گردید. داکاربازین
داکاربازین از عوامل آلکیلان است و با افزودن یک گروه آلکیل به DNA هسته، تکثیر سلولهای سرطانی را مهار می کند. پی-سلکتین
پی-سلکتین هم همچون ئی-سلکتین در متاستاز دادن تومورها نقش دارد و به سلول‌های سرطانی کمک می‌کنند تا به درون جریان خون حمله‌ور شده و به نقاط دیگر پخش شوند و همچنین چندین فاکتور رشد موضعی را برای این منظور فراهم می‌آورد. فرگشت بدنی در سرطان
یاخته‌ها (سلول‌ها) در نئوپلاسم‌های پیش بدخیم یا بدخیم (تومورها) از طریق انتخاب طبیعی دچار فرگشت می‌شوند. این امر توجیه کنندهٔ چگونگی ایجاد سرطان در بافت‌های نرمال و همچنین دشواری درمان آن‌است. سه شرط لازم و کافی برای رخ دادن انتخاب طبیعی وجود دارد که همگی در نئوپلاسم رعایت می‌شوند: یاخته‌ها در نئوپلاسم‌ها بر سر منابع، از جمله اکسیژن، قند گلوکز، و همچنین فضا، با هم رقابت می‌کنند. از این‌رو یاخته‌هایی که دچار جهش‌هایی می‌شوند که توانایی زیستی آنها را افزایش می‌دهد (در مقایسه با یاخته‌های رقیبی که این جهش‌ها در آن‌ها رخ نداده‌اند) یاخته‌های دختری بیشتری تولید می‌کنند. این‌گونه است که جمعیتی از یاخته‌های حهش یافته (که یک کلون نامیده می‌شوند) می‌توانند در یک نئوپلاسم گسترش پیدا کنند. گسترش کلونی مشخصهٔ انتخاب طبیعی در سرطان می‌باشد. پرالاترکسات
پرالاترکسات یک مادهٔ ضدفولات است (بازدارندهٔ اسید فولیک) که به‌طور ترجیحی بر روی سلول‌های سرطانی اثر می‌کند. و پژوهش‌گران بر این باورند که این دارو به‌طور اختصاصی به سلولهایی نفوذ می‌کند که «حامل احیاشدهٔ نوع اول فولات» (RFC-1) فراوانی در سطح خود دارند. این حامل پروتئینی در سلول‌های سرطانی بسیار بیشتر از سلول‌های سالم و طبیعی دیده می‌شود. تمامی داروهای ضدفولات (همچون پرالاترکسات)، جزء داروهای خانواده آنتی‌متابولیت‌ها هستند که شباهت ساختاری فراوانی به ملکول‌های ضروری برای ساخت دی‌ان‌ای دارند. سلول‌های سرطانی این داروهای ضدمتابولیت را، بجای آن مواد ضروری اشتباه می‌گیرد و با ورود آنها به ساختار دی‌ان‌ای‌شان، آنزیم‌های ضروری برای تکثیر سلولی‌شان ساخته نمی‌شود و بدین ترتیب می‌میرند. به دلیل اثر مستقیم بر دی‌ان‌ای، داروهای آنتی‌متابولیت مؤثرترین دارو بر سلول‌های درحالِ تقسیم است و اثر اختصاصی بر چرخهٔ تکثیر سلولی دارند. سلول بنیادی سرطان
در سال 1997 ، Bonnet و همکاران، برای اولین بار شواهد تجربی قابل توجهی از سلول های بنیادی سرطانی در لوسمی میلوئید حاد نشان دادند، که در آن جمعیتی از سلول های لوسمی CD34+ CD38- دارای خصوصیات سلول های بنیادی مانند تکثیر، خودنوسازی و تمایز بودند. بنابراین این نوع از سلول های لوسمی به عنوان سلول های بنیادی سرطانی در نظر گرفته شدند. بعدا تومورهای جامد مانند پستان، ریه، کبد، سر و گردن، لوزالمعده، معده، سرطان روده بزرگ ، گلیوما، سرطان مثانه، ملانوما و سرطان سلول های کبدی به عنوان سلول های بنیادی سرطانی شناخته شدند. طی دو دهه گذشته، تحقیقات مختلفی برای درک ویژگی های بیولوژیکی سلول های بنیادی سرطانی، فاکتورهایی که در خود نوسازی، پتانسیل تکثیر بالا و تمایز آنها دخیل اند، انجام شده است. زیرا این ویژگی ها سلول های بنیادی را منحصر به فرد می سازد به خصوص ویژگی خود نوسازی، بسیار قابل توجه است به این دلیل که از بین رفتن آن با ایجاد بدخیمی و تومور زایی ارتباط دارد. به منظور شناسایی خصوصیات سلول های بنیادی سرطانی، شناسایی و جداسازی آنها از کل جمعیت سلولی حائز اهمیت است. وجود برخی پروتئین های سطحی در سلول های بنیادی سرطانی که شامل گیرنده ها و آنتی ژن ها هستند، می¬تواند یکی از بهترین روش های تشخیصی برای جداسازی این سلول ها در تومور های مختلف باشد. CD44 ، CD24و CD133 از نشانگرهای اصلی سلول های بنیادی سرطانی در تومورهای توپر است. یاخته کشنده طبیعی
سلولهای کشنده طبیعی با واسطه سیتوتوکسیسیتی می‌توانند اهداف خود را بدون وجود آنتی‌ژنهای سازگاری نسجی (MHC = Major histocompatibility complex) شناسایی کنند. سلول‌های کشنده طبیعی اولین خط دفاعی در از بین بردن سلول‌های سرطانی و سلول‌های آلوده به ویروس می‌باشند. کاهش فعالیت این سلول‌ها می‌تواند با بروز، استقرار و گسترش بسیاری از سرطانها، عفونتهای ویروسی، سندرمهای نقص ایمنی و بیماریهای خودایمنی همراه باشد. سلول‌های NK، رده‌ای از سلول‌های مرتبط با لنفوسیت‌ها هستند که سلول‌های آلوده را شناسایی می‌کنند و با کشتن مستقیم این سلول‌ها یا ترشح سایتوکاین‌های التهابی، پاسخ می‌دهند.سلول‌های NK، شامل ۵ تا ۲۰٪ از سلول‌های تک هسته‌ای خون و طحال می‌باشند. اصطلاح کشنده طبیعی، به این معنی می‌باشد که اگر این سلول‌ها را از خون یا طحال جدا کنند، بدون نیاز به فعال‌سازی اضافی، می‌توانند سلول‌های هدف مختلف را بکشند و نیازی به وجود خاطره نمی‌باشد. هلا
رده سلولی هلا از سلولهای مورد استفاده در تحقیقات سرطان است. این سلولها حتی در مقیاس سلولهای سرطانی نیز به سرعت عجیبی تکثیر می‌شوند. همانند بسیاری دیگر از سلولهای سرطانی سلولهای هلا نسخه فعالی از تلومراز طی تقسیمات سلولی دارند که از کاهش پیش رونده اندازه تلومراز، مؤثر بر پیری و مرگ نهایی سلول، جلوگیری می‌کند. بدین وجه، سلولها حد هی فیلیک را شکسته، محدوده تقسیم سلولی که قریب به اتفاق سلولهای نرمال قبل از پیری متحمل می‌شوند، و به رشد خود ادامه می‌دهند. بازسازی دی‌ان‌ای
نقص در بیان شدن بازسازی پروتئین‌های دی‌ان‌ای به دلیل جهش ارثی می‌تواند منجر به افزایش خطر سرطان شود. افراد با مشکلات وراثتی در هر ۳۴ ژن بازسازی یافته (مقاله در مورد بیماری‌های مربوط به کمبود بازسازی دی‌ان‌ای را ببینید) احتمال افزایش ابتلا به سرطان را دارند. با برخی از مشکلاتی ذکر شده احتمال ابتلا به سرطان در طول عمر ۱۰۰ درصد خواهد شد (برای مثال جهش‌های پی53). به هر حال برخی از جهش‌های ژرملین تنها منجر به ابتلا به سرطان به میزان ۱ درصد می‌شوند. توالی‌یابی ژنوم سرطان
توالی‌یابی ژنوم سرطان در حقیقت توالی‌یابی کل ژنوم یک گروه از سلول‌های همگن یا ناهمگن سرطانی است. این یک روش بیوشیمیایی برای شناسایی توالی‌های DNA و RNA سلول‌های سرطانی است. خودخواری
اتوفاژی یک فرایند به‌شدت حفاظت شده است که در پاسخ به شرایط استرس ایجاد می شود و می تواند منجر به زنده ماندن سلول، تمایز و مرگ سلولی شود.این فرایند در سلول های توموری دارای دو عملکرد است: سرکوب کننده تومور و القا کننده آن.در واقع در مراحل اولیه تومور باعث سرکوب و در مراحل پیشرفته باعث بقای سلول های توموری می شود .  یکی از چالش­های اصلی استفاده از داروهای شیمی درمانی در مدت زمان مصرف، ایجاد مقاومت در سلول­های سرطانی و در نتیجه کاهش بازده این داروهاست. مطالعات نشان داده است که مصرف داروهای پرکاربرد شیمی درمانی، با القای اتوفاژی در سلول­‌های سرطانی باعث ایجاد عوارض جانبی و مقاومت دارویی می­‌شود. در واقع فرآیند اتوفاژی در سلول های سرطانی در اثر مصرف طولانی مدت دارو های شیمی درمانی القا شده و باعث مقاومت سلول‌های سرطانی می شود. پیام‌رسانی سلولی
مولکول پیام‌رسان تولید شده توسط سلول‌ها به‌طور موضعی در مایع خارج‌سلولی منتشر شده و به عنوان میانجی موضعی عمل می‌کند. به عنوان مثال، در محل زخم یاخته‌ها با ترشح مولکول‌های پیام‌رسان تکثیر سلولی را تنظیم می‌کنند. مانند فاکتور رشد اپیدرمی، فاکتور رشد مشتق از پلاکت و … ژنگان‌شناسی سلول‌های سرطانی
اولین ژنگان سرطان در سال ۲۰۰۸ تعیین توالی شد. در این مطالعه یک ژنگان سرطان حاد مغز استخوان و ژنگان همتای سالم آن از یک بیمار یکسان بررسی شدند. مقایسهٔ این دو، ده ژن جهش یافته را آشکار کرد. عملکرد دو ژن از این ده ژن که عامل توسعهٔ غدهٔ سرطانی بودند، تا آن زمان شناسایی شده بود: یک مضاعف شدگی داخلی اتصال گیرندهٔ اف‌ال‌تی۳ در ژن تیروزین کیناز، که علامت‌دهی کیناز - علامتی که برای تنظیم کارهای مختلف سلول از جمله تقسیم سلولی به کار می‌رود - را فعال می‌کند و یک درج در پایهٔ چهارم اگزان ۱۲ ژن ان‌پی‌ام۱. این جهش‌ها در ۲۵–۳۰٪ غده‌های این نوع سرطان پیدا شده‌اند و این باور وجود دارد که آن‌ها به توسعهٔ سرطان کمک می‌کنند نه شروع آن. سرطان مری
این بیماری با بافت‌برداری تشخیص داده می‌شود که این امر توسط آندوسکوپی (با یک دوربین فیبر نوری) صورت می‌گیرد. پیشگیری از این بیماری شامل مواردی همچون ترک سیگار و استفاده از رژیم غذایی سالم حاصل می‌شود. درمان این بیماری بر اساس مواردی مانند مرحله سرطان و موقعیت بیماری به همراه شرایط عمومی شخص و اولویت‌های فردی صورت می‌گیرد. سرطان سلول سنگفرشی موضعی کوچک را احتمالاً می‌توان با جراحی در کنار مراقبت‌های درمانی درمان کرد. در بسیاری از موارد دیگر، شیمی‌درمانی با یا بدون پرتودرمانی در کنار جراحی به کار می‌رود. رشد تومورهای بزرگ‌تر احتمالاً با شیمی‌درمانی و پرتودرمانی کاهش می‌یابد. در صورتی که بیماری گسترش زیادی یافته باشد یا سلامت شخص به صورتی باشد که امکان جراحی نباشد، مراقبت تسکینی اغلب توصیه می‌شود. برآمدهای این روند، در صورتی که تشخیص دیر صورت گیرد با گسترش بیماری و دیگر شرایط پزشکی مرتبط است، اما به‌طور معمول احتمال این امر نسبتاً ضعیف است. نرخ بقای پنج ساله حدود ۱۳٪ تا ۱۸٪ است. سرطان
سرطان‌های بدخیم به دو دسته سارکوم‌ها و کارسینوم‌ها تقسیم می‌شوند. سرطان به سه طریق به شرح زیر در بدن گسترش می‌یابد: سرطان لوزالمعده
برای فهمیدن این موضوع، شما می‌توانید به‌طور تجاری سلول‌های سرطان پانکراس را به دست آورید و بر روی وسایل پلاستیکی مخصوص آن‌ها را رشد دهید. سؤال اساسی این است که آیا گرما و انجماد به‌طور هم‌زمان مؤثرتر از استفاده جداگانه از هرکدام از آن‌هاست؟ فرافسفرگیری
فرافسفرگیری یا فرافسفریلاسیون (به انگلیسی: Hyperphosphorylation) هنگامی رخ می‌دهد که محل‌های فسفرگیری مادهٔ زیست زیست شیمیایی به طور کامل پر شوند. فرافسفرگیری نقش مهمی در تنظیم فرایند تقسیم سلولی دارا می‌باشد. اگر فرافسفرگیری هنگام تقسیم سلولی به درستی انجام نشود ممکن است منجر به بروز سرطان شود. فرایند فرافسفرگیری به شکل وسیع در سلول‌های دارای هسته دیده می‌شود. فرایند تقسیم سلولی دارای مراحل گوناگون است که به شکل پیاپی رخ می‌دهند تنظیم جابه جایی میان این مراحل یکی از وظایف فرافسفرگیری است. کینازها و فسفاتازها از آنزیم‌های فعال در فرایند فرافسفرگیری هستند. کیناز یا فسفوترانسفرازها آنزیم‌هایی هستند که گروه فسفات پرانرژی را از مولکول‌هایی مانند ATP (آدنوزین تری فسفات) به سوبستراهای خود منتقل می‌کنند. به دلیل نقش آنزیم کیناز در فرایند فرافسفرگیری این آنزیم به عنوان کلید کنترلی برای انجام بسیاری از فعالیت‌های سلولی از زمان رشد تا هنگام مرگ عمل می‌کند. در هر لحظه در هر سلول بیش از ۵۰۰ کیناز مختلف در حال عملکرد هستند. کینازها تقریباً در تمام جنبه‌های فیزیولوژی دخالت دارند. از جمله کینازهای بدن آنزیم مبدل آنژیوتانسین می‌باشد. فسفاتاز آنزیمی است که بوسیله هیدرولیز کردن مونواسترهای اسید فسفریک و تبدیل آنها به یون فسفات و مولکولی با یک گروه هیدروکسیل آزاد، گروه فسفات را از پیش‌ماده (سوبسترا) خود جدا می‌سازد. این کارکرد آنزیم برعکس عمل آنزیم‌های کیناز و فسفوریلاز است. آنزیم‌های کیناز و فسفوریلاز گروه‌های فسفات خود را با استفاده از مولکول‌های پرانرژی مثل ATP به پیش ماده خود متصل می‌کنند. آلکالین فسفاتاز یکی از فسفاتازهای رایج در بسیاری از موجودات زنده ‌است. بازسازی دی‌ان‌ای
در مثال‌های دیگر (بخش مربوط به اپی ژنتیک‌های بازسازی دی‌ان‌ای را در سرطان ببینید) مشکلات اپی ژنتیک به صورت مکرر به میزان ۱۳ تا ۱۰۰ درصد برای ژن‌های بازسازی دی‌ان‌ای به شرح BRCA1, WRN, FANCB, FANCF, MGMT, MLH1, MSH2, MSH4, ERCC1, XPF, NEIL1 و ATM مشاهده شدند. این مشکلات و نقص اپی ژنتیکی در سرطان‌های مختلفی رخ می‌دهد (برای مثال سینه، تخمدان، روده بزرگ، سر و گردن). دو یا سه نقص در بیان ERCC1, XPF یا PMS2 به صورت هم‌زمان در اکثر ۴۹ مورد مبتلا به سرطان کولون رخ داده است که به وسیله فاسیتا و همکاران مورد ارزیابی قرار گرفته‌است. CYR61
رگ‌زایی، به‌سبب اهمیتش در اکسیژن‌رسانی و تهیهٔ مواد مغذی برای سلول‌های سرطانی، یکی از فرایندهای مهم رشد تومورهاست. پروتئین CYR61، یک القاءکنندهٔ پرقدرتِ رگ‌زایی درون‌تنی است و می‌تواند به رشد، تهاجم، زنده‌ماندن، حرکت سلول‌ها از جدار بافت پوششی، و متاستاز سرطان کمک کند. افزایش بیان ژنی این پروتئین در سرطان پستان، سرطان پروستات، سرطان تخمدان و اسکوآموس کارسینوما (سرطان بافت پوششی) دیده می‌شود. از لحاظ بالینی، میزان بیان CYR61 با مرحلهٔ (stage) تومور، اندازه‌اش، درگیرشدن غدد لنفاوی و پیش‌آگهی ناگوارِ برخی از سرطان‌ها از جمله سرطان پستان و سرطان پروستات، گلیوما، سرطان معده و اسکوآموس کارسینوما در ارتباط است. متاستاز
اما در برخی از یاخته‌های توموری در اثر جهش‌های بیشتر، اغلب خصوصیات سلول اولیه تغییر می‌کند. این سلول‌ها پروتئین‌هایی را بیان می‌کنند که در حالت عادی در سلول‌های نرمال، بیان نمی‌شوند. همچنین در این سلول‌ها از بیان برخی از پروتئین‌ها، جلوگیری می‌شود. این تغییرات در بیان پروتئین‌های سلولی باعث می‌شود سلول سرطانی، ارتباط خود را با سلول‌های مجاور از دست دهد و با تجزیه ماتریس بین‌سلولی، از محل اولیه خود مهاجرت کرده و به محل دیگری برود و در آنجا نیز باعث ایجاد تومور شود. کلمه‌ی متاستاز از کلمه یونانی به معنای تغییر مکان گرفته شده است. سرطان
سَرَطان یا سَرِطان (در برخی منابع فارسی با نام چَنگار آمده‌است) به مجموعه‌ای از بیماری‌هایی گفته می‌شود که از تکثیر مهارنشدهٔ سلول‌های دگردیسی یافته پدید می‌آیند. از دیدگاه حکمای قدیمی طب ایرانی سرطان نوعی ورم است که به سبب تغییرات اخلاط بدن پیدا می‌شود ولی امروزه با پیشرفت دانش پزشکی می‌دانیم که این‌گونه نیست. سلول‌های سرطانی از سازوکارهای عادی تقسیم و رشد سلول‌ها جدا می‌افتند. علت دقیق این پدیده همچنان نامشخص است ولی احتمال دارد عوامل ژنتیکی یا مواردی که موجب اختلال در فعالیت سلول‌ها می‌شوند در هسته سلول ناهنجاری به بار آورند. از جملهٔ این موارد می‌توان از مواد رادیواکتیو، مواد شیمیایی و سمّی یا تابش بیش از اندازه نور آفتاب نام برد. در یک جاندار سالم، همیشه بین میزان تقسیم سلول، مرگ طبیعی سلولی و تمایز تعادلی وجود دارد. ماده سرطان‌زا
سرطان یک بیماری است که در آن سلول‌های آسیب دیده، آپوپتوز (مرگ سلولی برنامه‌ریزی شده) انجام نمی‌دهند. مواد سرطان‌زا با تغییر متابولیسم سلولی یا آسیب رساندن مستقیم به دی‌ان‌ای در سلول‌ها، که تداخل با فرایندهای زیستی را افزایش می‌دهد و موجب تقسیم کنترل نشده و در نهایت منجر به شکل‌گیری تومورهای بدخیم می‌گردند. در حالت طبیعی آسیب در دی‌ان‌ای، اگر بیش از حد شدید باشد و قابل ترمیم نباشد، منجر به مرگ سلولی برنامه‌دار (آپوپتوز) شده ولی اگر مسیر آپوپتوز سلول آسیب دیده باشد سلول نمی‌تواند از تبدیل شدن خود به یک سلول سرطانی جلوگیری کند. سرطان پستان
در این روش از داروهایی که سلول‌های سرطانی را با تأثیر بر یکی از مراحل چرخه رشد و تکثیر آنها از بین می‌برد. این داروها بر سلول‌های با سرعت رشد زیاد مانند سلول‌های سرطانی تأثیر می‌گذارد. شیمی درمانی پس از جراحی برای جلوگیری از پیشروی سلول‌های سرطانی و انتشار آنها به دیگر بخش‌های بدن استفاده می‌شود. گاهی از شیمی درمانی پیش از جراحی برای بیماران با تومورهای پستانی بزرگتر استفاده می‌شود تا اندازه آن کاهش یابد. این داروها می‌توانند باعث عوارض جانبی شوند، چراکه بر سلول‌های خود بدن با سرعت تکثیر زیاد اثر می‌گذارند. این عوارض جانبی به داروی درحال مصرف بستگی دارند و شامل مثال‌هایی چون ریزش مو، تهوع و استفراغ و خستگی می‌شود. سرطان پستان سه‌گانه-منفی
با آنکه جهش در ژن‌های واحد به تنهایی قادر به پیش‌بینی عاقبت بیماری نیست، اما آن تومورهایی که جهش ژنی در مسیرهای مولکولی گیرنده آندروژن (AR) و پروتئین FOXA1 دارند، آسیب‌پذیری فراوانی نسبت به شیمی‌درمانی دارند. جهش در این مسیرهای «AR/FOXA1» می‌تواند به عنوان یک نشانگر نوین در تعیین میزان حساسیت به رژیم‌های استاندارد کنونی شیمی‌درمانی به کار رود. جهش‌هایی که سطح آران‌ای BRCA1 یا BRCA2 را پائین می‌آورند، به‌شدت احتمال بقای بیمار را افزایش می‌دهند. این کمبود BRCA نوع جدیدی از زیرگروه‌های سرطان سه‌گانه-منفی است که به‌شدت به شیمی‌درمانی حساس است. تومورهای سه‌گانه-منفی با کمبود BRCA دارای نرخ بالاتری از بار جهش کلونال هستند که تعریفش حضور دسته‌جات سلول‌های سرطانی است که در درون هر دسته (کلون) نیز تعداد جهش‌های ژنی فراوان است. این نوع خاص، دستگاه ایمنی بدن را به میزان بیشتری فعال می‌کند و شاید علت حساسیت زیاد آن به داروهای شیمی‌درمانی نیز همین باشد. ایندول-۳-کاربینول
ایندول-3-کاربینول باعث توقف رشد G1 سلولهای سرطانی باروری انسان می شود. [8] این به صورت بالقوه برای پیشگیری و درمان سرطان های مربوطه، به عنوان فاز G1 از رشد سلول در چرخه زندگی سلول اولیه رخ می دهد، و، برای بسیاری از سلول ها، دوره اصلی است چرخه سلولی در طول عمر آن است. فاز G1 با سنتز آنزیم های مختلفی که در مرحله بعدی ( "S" ) مورد نیاز است ، مشخص می شود ، از جمله آنهایی که برای تکثیر DNA مورد نیاز است. نشانگر زیستی سرطان
تحقیقات نشان داده‌است که نسبت نوتروفیل به لنفوسیت یک تعیین‌کننده کلی برای بسیاری از سرطان‌ها است. این نسبت بر فعالیت سیستم ایمنی بدن تأثیر دارد که در پاسخ التهابی نقش دارند و در حضور تومورهای بدخیم بیشتر نشان داده می‌شود. علاوه بر این، فاکتور رشد اساسی فیبروبلاست (bFGF) پروتئینی است که در تکثیر سلول‌ها نقش دارد. متأسفانه، نشان داده شده‌است که فیبروبلاست در حضور تومورها بسیار فعال است. این نتیجه حاصل شده که ممکن است به سلولهای بدخیم کمک کند تا با سرعت بیشتری تولید مثل کنند. تحقیقات نشان داده‌است که می‌توان از آنتی‌بادی‌های ضد bFGF برای درمان تومورها از ریشه‌های مختلف استفاده کرد. علاوه بر این، فاکتور رشد شبه انسولین (IGF-R) در تکثیر و رشد سلول نقش دارد. این احتمال وجود دارد که در مهار آپوپتوز، مرگ مورد انتظار و از پیش برنامه‌ریزی شده سلول به دلیل برخی نقص‌ها نقش داشته باشد. به همین دلیل، در صورت وجود سرطانی مانند پستان، پروستات، ریه و کولورکتوم می‌توان سطح IGF-R را افزایش داد. مسمومیت پرتوی
از آن هنگامی که تومورها با سرعت غیرنرمال در تقسیم سلولی رشد می‌کنند، توانایی پرتودهی برای مختل کردن تقسیم سلولی که همچنین برای درمان سرطان مورد استفاده‌است. برای درمان سرطان.، (رادیوتراپی) و سطح پایین از پرتوهای یونیزه‌کننده برای کاهش ریسک سرطان ادعا می‌شود. اختلال کروموزومی
بیشتر سرطان‌ها و احتمالاً همگی آن‌ها می‌توانند باعث ناهنجاری‌های کروموزومی شوند، یا با تشکیل ژن‌های ترکیبی و پروتئین‌های همجوشی، از بین بردن تنظیم ژن‌ها و بیان بیش از حد پروتئین‌ها، یا از بین رفتن ژن‌های سرکوب کننده تومور شوند. (برای اطلاعات بیشتر به "بانک اطلاعاتی Mitelman" و "اطلس ژنتیک و سیتوژنتیک در آنکولوژی و خون‌شناسی مراجعه کنید) به‌علاوه، برخی از ناهنجاری‌های کروموزومی سازگار می‌توانند سلول‌های طبیعی را از طریق جابجایی ژن‌ها به سلول سرطانی تبدیل کرده و منجر به بیان نامناسب ژن‌ها در این سلول‌ها شوند. سنتز نوپدید
کلسترول یکی از اجزای ضروری ساختمان غشای سلولی جانوران است. این ماده همچنین پیش‌ماده‌ای برای بیوسنتز هورمون‌های استروییدی، نمک‌های صفراوی و ویتامین دی است. در پستانداران، کلسترول یا از طریق مواد غذایی به بدن می‌رسد یا طی قرایند سنتز نوپدید ایجاد می‌شود. تا حدود ۷۰–۸۰٪ سنتز نوپدید کلسترول در کبد و حدود ۱۰٪ آن در روده باریک رخ می‌دهد. سلول‌های سرطانی برای ساخت غشای سلولی خود نیازمند کلسترول هستند و به همین منظور آنزیم‌های زیادی جهت سنتز نوپدید کلسترول از استیل-کوآ در اختیار دارند. تراستوزومب
تراستوزومب یک ضد التهاب قوی سرطان معده و یک آنتی‌بادی منوکلونال است که پروتئین افزایش‌دهندهٔ رشد را با نام HER2/neu بلوک می‌سازد. این پروتئین معمولاً در اندازهٔ کوچک در بافت سینه و معده بیشتر در سلولهای سرطانی وجود دارد و با تحریک آن عامل رشد اپیدرمال تولید می‌شود که موجب رشد سلولهای سرطانی می‌شود. در حدود ۲۰٪ از بیماران ، مقدار پروتئین HER2/neu به میزان بیشتر افزایش می‌یابد. بیمارانی که میزان بالاتری از این پروتئین را دارند HER2/neu مثبت خوانده می‌شوند و احتمالاً آنها سرطان مهاجم‌تری را دارند. تراستوزومب قادر به بلوک کردن این اثر تحریکی رشد پروتئین HER2/neu می‌باشد. تراستوزومب همچنین قادر است که سیستم ایمنی را برای تنظیم حمله به سوی سلولهای سرطانی با رشد غیرمعمولی تحریک کند و یکی از درمانهای مؤثر برای بعضی از بیماران با HER2/neu مثبت که سرطان آنها عود کرده‌است یا آنهایی که بدنشان به شیمی درمانی مقاوم شده‌است می‌باشد. متاستاز
در برخی از سلول‌های توموری تعداد اندکی از خصوصیات سلول اولیه تغییر می‌کند و سلول توموری هنوز کم و بیش شبیه سلول اولیه‌ای است که از آن منشأ گرفته‌است. تومورهایی که در اثر این سلول‌ها پدید می‌آیند تومورهای خوش‌خیم نامیده می‌شود. تومورهای خوش‌خیم، گسترش محدودی دارند و تومور، فقط در همان محل سلول اولیه مشاهده می‌شود. سرطان
سرطان شامل انواع تومورهای بدخیم می‌شود که در پزشکی آنها را بیشتر با نام نئوپلاسم می‌شناسند. این اتفاق زمانی می‌افتد که یکی از سلول‌های بدن در اثر عوامل مختلف دچار رشد غیرطبیعی سلول‌های دیگر می‌شود. این فرایند در نهایت منجر به تولید تومور می‌شود و آن بخش را از کار می‌اندازد و به بخش‌های دیگر نیز سرایت می‌کند. تشخیص مولکولی
سرطان یک تغییر در فرایندهای سلولی است که سبب رشد خارج از کنترل تومور می‌شود. سلول‌های سرطانی بعضی اوقات در انکوژن‌هایی مانند KRAS و CTNNB1 (بتا-کاتنین) دارای جهش هستند. فاکتور رشد اپیدرمی
این فاکتور رشد در رشد سلولهای اپیدرمی مؤثر است. گیرنده پروتئین افزایش‌دهندهٔ رشد با نام HER2/neu معمولاً در اندازهٔ کوچک در بافت پستان و بیشتر در سلول‌های سرطانی پستان وجود دارد وبا تحریک آن فاکتور رشد اپیدرمی تولید می‌شود که موجب رشد سلول‌های سرطان پستان می‌شود. GJB2
این ژن همچنین نقش سرکوب‌گر تومور را نیز از طریق میانجیگری در چرخهٔ تکثیر سلولی داراست. هرگونه ناهنجاری در بیان این ژن در بروز چندین نوع سرطان در انسان نقش داشته و ممکن است به‌عنوان فاکتور پیش‌گویی‌کنندهٔ پیش‌آگهی برخی سرطان‌ها همچون سرطان روده بزرگ، سرطان پستان و سرطان مثانه نیز بکار رود. از طرفی، تولید بیش‌ازحدِ کانکسین ۲۶ نیز ممکن است منجر به پیشرفت سرطان از طریق تسهیل مهاجرت سلولی و تهاجم آنها به اطراف و همچنین تحریک آنها به نامیرا شدن و قائم‌به‌ذات بودن، مؤثر باشد. سرطان چشم
سرطان پلک که به آن سرطان‌سلول‌پایه‌ای می‌گویند، دراطراف چشم رشد می‌کند اما به‌ندرت به قسمت‌های دیگر منتشر می‌شود. سلول تی کایمریک گیرنده آنتی‌ژن
تا کنون درمان با سلول CAR-T فقط در مقابل سرطان‌های خونی موفقیت‌آمیز بوده‌است، احتمالاً به دلیل اینکه سلول‌های T تزریق شده دسترسی راحتی به سلول‌های توموری در گردش دارند. این رویکرد برای دیگر بدخیمی‌ها نظیرمالتیپل میلوما، تومورهای مغزی و بعضی کارسینوماها در حال گسترش است. برای درمان موفق تومورهای توپر، روش‌هایی باید یافت شوند که بتوانند سلول‌های T تزریق شده را به محل بافت تومور برساند و این امر تا کنون امکان‌پذیر نشده‌است. همچنین، طراحی سلول‌های CAR-T که اختصاصی برای سلول‌های سرطانی باشند و سلول‌های طبیعی زیادی را از بین نبرند، ضروری خواهد بود. یک رویکرد، شناسایی جفت آنتی‌ژن‌هایی که معمولاً فقط بر سطح سلول‌های توموری همراه با یکدیگر بارز می‌شوند، و استفاده از سلول‌های CAR-T دارای دو ویژگی که برای فعال شدن باید هر دو آنتی‌ژن را شناسایی کنند، می‌باشد. PI-3K
کارکرد سلولی آنزیم‌های PI-3K شامل رشد، تکثیر، تمایز، حرکت، حیات و تبادلات درونی یاخته است که در سرطان نیز دخیل هستند. آپوپتوز
آپوپتوز روندی فیزیولوژیک و زیستی برای نمو فعّال و طبیعی و همچنین حفظ هموستازی می‌باشد. در مواردی که زنده ماندن یک سلول، موجودیّت موجود زنده را به خطر بیندازد، سلول با مرگ برنامه‌ریزی شده، خودکشی می‌کند. زمانی که سلول تحت تأثیر عوامل مختلف محیطی یا حتی درونی همانند پرتوهای یونیزه کننده، داروهای کُشندهٔ سلول (در درمان سرطان‌ها) هایپرترمی، هورمون‌های گلوکوکورتیکوئیدی و غیره قرار می‌گیرد درونمایهٔ آن از جمله دی‌ان‌ای، دستخوش تغییراتی می‌شوند که در صورت ادامهٔ حیات آن منجر به ناهنجاری‌هایی شدیدی از جمله سرطانی شدن سلول می‌شوند. عوامل دیگری نظیر برخی باکتری‌های بیماریزای داخل سلولی مانند سالمونلا، شیگلا، لیستریا، لژیونلا و … نیز در هنگام عفونت‌زایی خود با تغییر، در برخی مسیرهای متابولیکی و زیست‌شیمیایی داخل سلولی می‌توانند، در هدایت سلول به سمت این نوع خاص از مرگ مؤثر باشند. بازسازی دی‌ان‌ای
به دلیل محدودیت‌های وراثتی در زمینه بازسازی دی‌ان‌ای، اگر انسان‌ها به اندازه کافی عمر نمایند در این صورت آن‌ها ممکن است گاهی اوقات مبتلا به سرطان شوند. حداقل ۳۴ جهش در ژن بازسازی دی‌ان‌ای انسان به صورت ارثی وجود دارد که خطر ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهد. بیشتر این جهش‌ها منجر به بازسازی دی‌ان‌ای به صورت کمتر مؤثر در مقایسه با حالت نرمال می‌شوند. به صورت خاصی، سرطان کولورکتال غیر پولیپوزیس ارثی یا HNPCC به مقدار زیادی در ارتباط با جهش‌های خاصی در روش بازسازی عدم انطباق دی‌ان‌ای است. BRCA1 و BRCA2 دو ژن معروف هستند که جهش‌های صورت گرفته در آن‌ها به مقدار زیادی امکان ابتلا به به سرطان را افزایش می‌دهد که در ارتباط با تعداد زیادی از مسیرهای بازسازی دی‌ان‌ای به خصوص NHEJ و ترکیب شدن همولوگ‌ها است. فاکتور رونویسی
رشد سلولها با فعالیت پروتئین‌های مختلفی کنترل می‌شود. گاهی موجب رشد سلول می‌شوند و گاهی از رشد آن‌ها جلوگیری می‌کنند. بنابراین سرطان می‌تواند ناشی از فعال شدن ناهنجار برخی از ژن‌های خاص باشد که عوامل رشد سلول را رمزگذاری می‌کند که به این ژن‌ها آنکوژن می‌گویند. همچنین سرطان‌ها می‌توانند از غیرفعال شدن ناهنجار ژن‌های خاصی که از رشد سلول جلوگیری می‌کنند به وجود بیایند.