کرو دراگون دمو-۲ در چه سالی به فضا فرستاده شد؟
کرو دراگون دمو-۲
کرو دراگون دمو-۲ () یا به صورت رسمی اسپیس‌اکس دمو-۲ نخستین پرواز فضایی سرنشین دار فضاپیمای دراگن ۲ است که فضانوردان را بعد از حدود یک دهه از خاک آمریکا و با موفقیت به ایستگاه فضایی بین‌المللی رساند. مقامات ناسا بعد از پرتاب اس‌تی‌اس-۱۳۵ در سال ۲۰۱۱ و بازنشسته شدن شاتل‌های فضایی بعد از حدود ۳۰ سال خدمت به دلایل عمده‌ای مانند هزینه‌های عملیاتی بسیار بالا، ایمنی کمتر شاتل‌ها و از دست رفتن تعدادی از فضانوردان ناسا در گذشته و همچنین تغییر ماهیت مأموریت‌های فضایی و عدم نیاز به پرتاب تعداد زیادی از فضانوردان در طول یک مأموریت به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی، تصمیم گرفتند فضانوردان خود را از طریق فضاپیماهای روسی سایوز و صرف هزینه‌ای در حدود ۸۰ میلیون دلار برای هر صندلی به فضا پرتاب کنند. اما با پرتاب دمو ۲ این رقم به نصف کاهش یافت. همچنین دمو ۲، بعد از اس‌تی‌اس-۴ در سال ۱۹۸۲ اولین مأموریت دونفره ناسا می‌باشد. کرو دراگون دمو ۲ نخستین پروژه پرتاب خدمهٔ آمریکایی توسط کپسول فضایی از زمان پروژه آزمایشی آپولو–سایوز است.
موشک بالستیک
اولین موشک بالستیک A-4 نام داشت که معمولاً با نام موشک وی-۲ (اصطلاح آلمانی 2-Vergeltungswaffe به معنی «سلاح انتقامی ۲») شناخته می‌شود که بین سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰ میلادی توسط آلمان نازی و زیر نظر ورنر فون براون در ورماخت ساخته شد. اولین پرتاب موفقیت‌آمیز وی-۲ در ۳ اکتبر ۱۹۴۲ بود و برای اولین بار در تاریخ ۴ سپتامبر ۱۹۴۴ علیه انگلستان مورد استفاده قرار گرفت. تا پایان جنگ جهانی دوم حدود ۳۰۰۰ موشک وی-۲ از مجموع شش هزار موشک ساخته شده توسط ورماخت، به سمت کشورهای بریتانیا، هلند و بلژیک پرتاب شده بود. راکول اینترنشنال
در فوریه ۱۹۶۶، ناسا اولین پرواز بدون سرنشین با آپولو را انجام داد. این فضاپیما توسط شرکت راکول طراحی شده‌بود. این شرکت هم‌چنین مرحلهٔ دوم موشک‌های بزرگ ساترن ۵ را طراحی کرد و ساخت. در طول مأموریت‌های آپولو ۹ فضانورد به سوی ماه رفتن و ۶ تن از آن‌ها بر سطح ماه فرود آمدند. آرادو آر ۲۳۲
اوایل سال ۱۹۴۰ کار بر روی طراحی یک هواگرد ترابری جهت جایگزینی هواگرد یونکرس یو ۵۲ آغاز شد. هواگرد دو موتوره آرادو آر ۲۳۲ دارای یک در پشتی بارگیری هیدرولیک بود. پیکربندی جدید این هواگرد ۱۱ جفت چرخ کوچک جهت نگهداری بدنه هنگام عملیات بارگیری و تخلیه داشت. ارابه فرود با دو بازوی هیدرولیک تا حدودی جمع می‌شد. نخستین دو پیش‌نمونه در سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمدند. این پیش‌نمونه دارای دو موتور شعاعی ب‌ام‌و ۸۰۱ام‌آ هر یک با توان ۱۶۰۰ اسب بخار بود. نیاز فراوان به این موتورها در خطوط تولید فوکه-وولف اف‌و ۱۹۰، موجب تغییر این موتور در هواگردهای بعدی گشت. برگزیده شدن موتور ضعیف‌تر ب‌ام‌و-برامو ۳۲۳آر-۲ باعث افزایش تعداد موتورها به چهار موتور و متعاقبا افزایش ۱.۷ متری طول بخش مرکزی بال در هواگرد سوم شد. حدود ۲۰ فروند آرادو آر ۲۳۲ب-۰ تحویل گردید. گاوچران‌های فضا
گاوچران‌های فضا یا کابوی‌های فضا () فیلمی در ژانر علمی–تخیلی، ماجرایی، و کمدی-درام به کارگردانی کلینت ایستوود است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. در این فیلم یکی از ماهواره های شوروی سابق از مدار خارج شده و شروع به سقوط به سمت زمین میکند. روسیه از ناسا درخواست کمک میکند و ناسا مجبور میشود چهار خلبان آزمایشی سابق خود را که به عنوان تیم "دادالوس" دوره های اعزام به فضا را طی کرده بودند را با شاتل فضایی به فضا اعزام کند. کرو دراگون دمو-۲
پوشش زنده‌ی پرتاب فضانوردان ناسا بر فراز کپسول کرو دراگون و موشک فالکون ۹ اسپیس ایکس که در بامداد ۲۷ مه لغو شد، توانست رکورد تعداد بازدید در کانال یوتیوب ناسا را بشکند. ناسا قرار بود در ۲۷ مه، دو فضانورد خود، داگ هرلی و باب بنکن را با استفاده از کپسول و موشک ساخت اسپیس ایکس به ایستگاه فضایی بین‌المللی ارسال کند که به‌دلیل شرایط نامساعد جوی این پرتاب لغو و به شنبه ۱۰ خرداد ساعت ۲۳:۵۳ موکول شد. ورلدویو-۳
ورلدویو-۳ () ماهواره تجاری دیدبانی زمین متعلق به شرکت دیجیتال‌گلوب است که در ۱۳ اوت ۲۰۱۴ به فضا پرتاب شد. این ماهواره ششمین ماهواره دیجیتال‌گلوب در مدار پس از ماهواره‌های آیکونوس (پرتاب‌شده در ۱۹۹۹)، کوئیک‌برد (۲۰۰۱)، ورلدویو-۱ (۲۰۰۷)، ژئوآی-۱ (۲۰۰۸) و ورلدویو-۲ (۲۰۰۹) به‌شمار می‌رود. ورلدویو-۳ توانایی تهیه تصویر ماهواره‌ای پانکروماتیک با وضوح تصویری ۳۱ سانتی‌متر، تصویر ۸ باندی با وضوح ۱٫۲۴ متر، فروسرخ با وضوح ۳٫۷ متر و CAVIS (ابر، هواپخش، بخار، یخ و برف) با قدرت تفکیک ۳۰ متر را دارد. پروژه آزمایشی آپولو–سایوز
دیک اسلیتون یکی از هفت فضانوردی بود که در آوریل ۱۹۵۹ به عنوان نخستین گروه فضانوردان آمریکایی برای شرکت در پروژه مرکوری انتخاب شده بودند، اما به دلیل تشخیص نارسایی قلبی از شرکت در مأموریت بازمانده بود. وی پس از آن به سمت سرپرستی دفتر فضانوردان ناسا منصوب شد، و پس از جراحی موفقیت‌آمیز قلبی، خودش را برای پروژه آزمایشی آپولو–سایوز انتخاب کرد! ورنر فون براون
فون براون در حالی که حدوداً سی سال داشت، در برنامه توسعه موشک آلمان نازی کار می‌کرد. وی در طول جنگ جهانی دوم به طراحی و توسعه موشک وی-۲ در پنمونده کمک کرد. پس از جنگ، فون براون طی عملیات گیره کاغذ همراه با حدود ۱۶۰۰ دانشمند، مهندس و تکنسین آلمانی دیگر مخفیانه به ایالات متحده منتقل شد. کاوشگر فینیکس
موشک دلتا-۲ در پرتاب کاوشگرها کارنامه خوبی دارد و کاوشگرهای مریخ‌نورد پیشین هم به وسیلهٔ همین موشک به فضا پرتاب شده بودند و با موفقیت ماموریت خود را تکمیل کرده اند. مارینر ۲
مارینر ۲ نام یک کاوشگر فضایی است که به سمت سیاره ناهید فرستاده شد. این کاوشگر نخستین فضاپیمای موفق برنامه مارینر ناسا محسوب می‌شود و در تاریخ ۲۷ اوت ۱۹۶۲ پرتاب شد. مارینر پس از ۱۰۸ روز به ناهید رسید و به این ترتیب نخستین کاوشگر فضایی شد که به سیاره های دیگر میرسد. طوفان (موشک)
ساخت این موشک در اوایل دهه ۱۳۸۰ در مرکز صنایع هوافضای جمهوری اسلامی آغاز شد و آزمایش آن بر روی سکوهای شلیک از روی سه‌پایه، خودروهای رزمی زرهی و هلیکوپتر انجام شد. به گفته مقامات ایرانی امکان شلیک این موشک از پرتابگرهای اصلی موشک‌های تاو نیز وجود دارد. توفان-۲ مدل ارتقایافته این موشک است که جستجوگر دماغه و کلاهک دوقسمتی آن به بی‌جی‌ام-۷۱ئی ۲آ شباهت دارد، اما طول آن برابر با مدل قدیمی‌تر بی‌جی‌ام-۷۱ سی است. بر اساس اعلام صنایع هوافضای ایران برد توفان و تاو مساوی است و امکان نصب کلاهک توفان ۲ بر روی مدل اولیه طوفان وجود دارد. موشک‌های توفان و توفان-۲ بر روی نفربرهای زرهی ام-۱۱۳ و براق و هلیکوپترهای کبرا و شباویز ۱-۲۰۹ نصب شده‌اند. اس‌تی‌اس-۶۷
اس‌تی‌اس-۶۷ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲ مارس ۱۹۹۵ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت ۱۶ روزه توسط شاتل اندور انجام گرفت و هدف اصلی آن ارسال آزمایشگاه فضایی ASTRO-2 شامل تجهیزات اسپکتروسکوپی و تلسکوپ‌های نور فرابنفش مانند تلسکوپ فرابنفش هاپکینز به مدار زمین بود. اس‌تی‌اس-۲
این ماموریت در ابتدا برای ۵ روز برنامه‌ریزی شده بود که به علت از کارافتادن یکی از سلول‌های سوختی در روز سوم ماموریت نیمه‌کاره ماند. با وجود کوتاه شدن زمان ماموریت ۹۰٪ اهداف به ثمر رسید. از این اهداف به اولین استفاده از سیستم کنترل از راه دور (بازوی کاناداآرم) اشاره کرد. دانشمندان ماموریت به اطلاعات بدست آمده از بستهٔ مطالعات فضا و زمین نیز راضی بودند. این اولین بار بود که یک وسیلهٔ فضایی سرنشین‌دار برای بار دوم با دو سرنشین به فضا پرتاب می‌شد. اس-۷۵ دوینا
حدود یک سال بعد یعنی در اول ماه مه سال ۱۹۶۰ این موشک با سرنگونی یک فروند هواپیمای شناسایی آمریکایی لاکهید یو-۲ بر فراز خاک شوروی به شهرت رسید. در سال ۱۹۶۲ نیز استقرار این سامانه موشکی در کوبا به آغاز بحران موشکی کوبا انجامید که جهان را در آستانه یک جنگ هسته‌ای قرار داد. یک فروند دیگر از هواپیماهای لاکهید یو-۲ که خلبان آن رودولف اندرسون نام داشت بر فراز خاک کوبا در ۲۷ اکتبر ۱۹۶۲ به وسیله این موشک‌ها منهدم شد. جیمز پی باگیان
باگیان برای اولین بار در ۱۳ مارس ۱۹۸۹ با خدمه STS-29، که از مرکز فضایی کندی، فلوریدا، روی مدارگرد دیسکاوری پرتاب شد، پرواز کرد. در طی این مأموریت پنج روزه بسیار موفق، خدمه یک ماهواره ردیابی و رله داده را مستقر کردند. آزمایش‌های ثانویه متعددی از جمله آزمایش رادیاتور ایستگاه فضایی - لوله حرارتی، دو آزمایش دانشجویی، آزمایش رشد کریستال پروتئین و آزمایش کروموزوم و تقسیم سلولی گیاهی انجام داد. باگیان محقق اصلی بود و هدف تکمیلی تفصیلی ۴۷۰ را انجام داد. استفاده از داپلر ترانس کرانیال، تغییرات جریان خون مغزی و ارتباط آن با سندرم سازگاری فضایی (SAS) و بیماری حرکتی فضایی (SMS). خدمه بیش از ۳۰۰۰ عکس از زمین با استفاده از چندین نوع دوربین از جمله دوربین فیلمبرداری ۷۰ میلی‌متری IMAX گرفتند. مدت مأموریت ۸۰ مدار بود و با فرود در پایگاه نیروی هوایی ادواردز، کالیفرنیا، در ۱۸ مارس ۱۹۸۹ به پایان رسید. با تکمیل این مأموریت، او بیش از ۱۱۹ ساعت در فضا وارد شد. کا-۱۳
کا-۱۳ ویمپل (نام ناتو آآ-۲ آتول)، یک موشک هوا به هوای برد کوتاه هدایت شونده با فروسرخ است که توسط شوروی توسعه داده شد. این موشک از لحاظ ظاهر و عملکرد مشابه آیم-۹ سایدویندر آمریکایی است. سرعت آن ۲٫۵ ماخ بود و در میگ ۲۱ و میگ ۲۳ قابل بارگیری می‌باشد. با وجودیکه اکنون توسط موشک‌های مدرنتری جایگزین شده اما در گذشته مورد استفاده بسیاری کشورها بود. وی-۲
نخستین پرتاب آزمایشی وی-۲ در اکتبر ۱۹۴۲ انجام شد. بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ نیروی هوایی بریتانیا و آمریکا طی ۶۸٬۹۱۳ حمله هوایی بیش از ۱۲۲ هزار تن مواد منفجره را علیه مکان‌های ساخت و شلیک موشک‌های وی-۱ و وی-۲ استفاده کردند تا جلوی ادامه ساخت و شلیک این موشک‌ها را بگیرند، این حملات نقش مؤثری در کاهش تولید و استفاده از این موشک‌ها در جنگ گذاشت. موشک وی-۱ با وجود نام مشابه شباهتی به وی-۲ نداشت. وی-۱ برخلاف وی-۲ در ارتفاع بسیار پایین حرکت کرده و از موتور جت استفاده می‌کرد و در واقع نوعی هواپیمای بدون سرنشین و اولین نمونه از موشک کروز محسوب می‌شد. اس‌تی‌اس-۳۵
اس‌تی‌اس-۳۵ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲ دسامبر ۱۹۹۰ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت ۹ روزه توسط شاتل کلمبیا انجام گرفت و هدف اصلی آن ارسال آزمایشگاه فضایی ASTRO-1 شامل تجهیزات اسپکتروسکوپی و تلسکوپ‌های نور فرابنفش مانند تلسکوپ فرابنفش هاپکینز به مدار زمین بود. پروتون-ام
در ۷ ژوئیه ۲۰۰۷ (۱۶ تیر مرداد ۱۳۸۶)، خدمات بین‌المللی پرتابی اولین موشک پرتون-ام بهبودیافته را پرتاب نمود که حامل ماهواره دایرکت‌تی‌وی-۱۰ بود که به مدار حمل می‌نمود. این ۳۲۶مین پرتاب پرتون و ۱۶مین پرتاب پرتون-ام/بریز/ام بود و نیز ۴۱مین پرتاب آی‌ال‌اس بود.. ویژگی وی برتری مؤثر در طبقه نخست (موشک مرحله نخست) بود، که روزآمدی در دستگاه‌های ناوبری رقمی، تانک سوخت سبکتر وفشار ورنیر قدرتمندتر بر روی طبقه بالایی بریز-ام بود. همچنین کاهش وزن کل موشک با باریکتر نمودن تانک‌های سوخت در طبقه نخست و استفاده از مواد کامپوزیتی در سایر طبقات بود. دومین پرتابی این موشک در ۱۸ اوت ۲۰۰۸ (۲۸ مرداد ۱۳۸۷) انجام شد که ماهواره "اینمارست ۴ اف-۳" ار به مدار پرتاب نمود. از سال ۲۰۰۷ نسخه اصلی پرتون-ام به نفع پرتون-ام بهبودیافته کنار گذاشته شد. فرانک مکنا، مدیرعامل ای‌ال‌اس، در سال ۲۰۱۰ ار عملیات طراحی برای پرتون-۳ که قادر است تا ۶٫۱۵ تن محموله را به مدار زمین ببرد پرده برداشت. کرو دراگون دمو-۲
این اولین بار از زمان بازنشستگی ناوگان شاتل ناسا در سال ۲۰۱۱ است که آمریکا توانسته فضانوردان را از خاک خود به فضا اعزام کند و به همین دلیل این پرتاب توجه زیادی جلب کرد. همچنین اولین بار است که ناسا از یک شرکت خصوصی برای انتقال فضانوردان به مدار استفاده می‌کند. وی-۲
موشک وایت سندز با نام رسمی وی-۲ شماره ۱۳ نسخه ارتقاءیافته موشک وی-۲ بود که نخستین شیء ساخته بشر است که از درون فضا از زمین تصویر برداشته است. این موشک در ۲۴ از حوزه موشکی وایت سندز واقع در وایت سندز، نیومکزیکو پرتاب شد و تا ارتفاع بالا رفت. تصویر مشهوری که این راکت از زمین گرفته، توسط یک دوربین فیلم‌برداری ۳۵میلی‌متری سیاه‌وسفید برداشته شده‌است. تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی
تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی () یک تلسکوپ فضایی رصدگر پرتوی گاما است که در مدار نزدیک زمین به رصد آسمان می پردازد. این تلسکوپ فضایی در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ توسط موشک دلتا ۲ به فضا پرتاب شد. فضاپیمای دیپ اسپیس۲
دیپ اسپیس ۲، همچنین به عنوان «میکرو کاوشگر مریخ» نیز شناخته می‌شود، دومین فضاپیمایی بود که تحت عنوان برنامه هزاره جدید ناسا برای آزمایش مفاهیم فناوری‌های پیشرفته با هدف ماموریت‌های فضایی توسعه یافت. منظور از این برنامه نمایش فناوری‌های پرخطر با شعار «ریسک کردن برای کاهش خطرات آینده» بود. این پروژه توسط آزمایشگاه پیشرانه جت در پاسادنا، با مشارکت دانشگاه آریزونا، ایالت نیومکزیکو، دانشگاه آریزونای شمالی، آزمایشگاه تحقیقاتی نیروی هوایی، و دیگران هدایت و اجرا شد. اس‌تی‌اس-۲
در ۱۴ نوامبر ۱۹۸۱، ساعت ۱:۲۳:۱۱ بعدازظهر به وقت پی‌اس‌تی، مدارگرد کلمبیا در پایگاه نیروی هوایی ادواردز فرود آمد. طول مسافت پیموده شده روی باند و زمان فرود ۵۰ ثانیه بود. ماموریت به علت مشکلات مربوط به سلول‌های سوختی به ۳ روز تقلیل یافت و پس از فرود مدارگرد در ۲۵ نوامبر ۱۹۸۱ به پایگاه فضایی کندی منتقل شد. وزن مدارگرد در هنگام فرود چیزی در حدود محاسبه شده‌است.ناسا شروع سنت نواختن موسیقی برای فضانوردان را طی برنامه جمینی و اولین بار برای خدمهٔ آپولو ۱۵ آغاز کرد. این آهنگ‌ها توسط اعضای خانواده یا خود فضانورد انتخاب شده و برای او در شروع روز پخش می‌شود. کلودست
کلودست () یکی از ماهواره‌های دیدبانی زمین است که ۲۸ آوریل ۲۰۰۶ توسط راکت دلتا ۲ به فضا پرتاب شد. این ماهواره از رادار برای اندازه‌گیری ارتفاع و ویژگی‌های ابر، گردآوری اطلاعات پیرامون ارتباط ابر و اقلیم به منظور حل مسائل گرمایش جهانی بهره می‌گیرد. سیریوس ۲
این ماهواره در تاریخ ۱۹۹۷/۱۱/۱۲ توسط موشک Ariane V۱۰۲ در مدار قرارگرفت. که در اواخر سال ۱۳۹۲ تغییر کندینگ دادند و بعد از مدتی از ماهواره سایروس قطع شدند. وایکینگ ۲
وایکینگ ۲ نام یکی از فضاپیماهای برنامه وایکینگ ناسا بود که به مریخ فرستاده شد. این فضاپیما در تاریخ ۱۹۷۵ به فضا پرتاب شد و در ۱۹۸۰ بازنشسته گردید. وایکینگ دو، ۱۶۰۰۰ تصویر به زمین ارسال داشت. اس‌تی‌اس-۶۲
اس‌تی‌اس-۶۲ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۴ مارس ۱۹۹۴ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت حدوداً ۱۴ روزه توسط شاتل کلمبیا انجام گرفت و طی آن شاتل فضایی حامل دو ماژول تحقیقاتی به نام‌های USMP-02 و OAST-2 بود. ترا (ماهواره)
ماهوارهٔ ترا یا EOS AM-1 ماهواره پژوهشی علمی چندملیتی ناسا است که در مدار خورشیدآهنگ به دور زمین می‌گردد. این ماهواره سیستم فرماندهی دیدبانی زمین است. واژهٔ "ترا" از واژهٔ لاتین Terra به معنی زمین گرفته شده‌است. این ماهواره در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۹۹۹ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ با موشک اطلس ۲ به فضا پرتاب گردید و از تاریخ ۲۴ فوریهٔ ۲۰۰۰ آغاز به جمع‌آوری داده نمود. ترا دارای ۵ حسگر از راه دور برای نظارت بر وضعیت محیط زیست زمین و تغییرات اقلیمی می‌باشد. نورثروپ گرومن بی-۲ اسپیریت
هزینه‌های عملیاتی و سرمایه‌ای بسیاری بالای این هواپیما موجب شد که پروژه بی۲ در کنگره آمریکا و ستاد مشترک وزارت دفاع بسیار بحث‌انگیز باشد. در ابتدا سفارش تولید ۱۳۲ فروند از این بمب‌افکن به نورتروپ داده شده بود اما پایان جنگ سرد و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی نیاز به این هواپیما را که برای نفوذ به فضای هوایی شوروی و بمباران مراکز حساس آن طراح شده بود، به شدت کاهش داد و در نهایت تنها ۲۱ فروند از این بمب‌افکن تولید شد. سانحه سال ۲۰۰۸ یکی از آن‌ها را نابود کرد و ۲۰ فروند دیگر همچنان در خدمت نیروی هوایی ارتش قرار دارند. ارتش آمریکا نخستین بار از این بمب‌افکن در سال ۱۹۹۹ در جنگ کوزوو استفاده کرد و سپس در جنگ افغانستان، جنگ عراق و جنگ ۲۰۱۱ لیبی نیز از آن‌ها بهره برد. کرو دراگون دمو-۲
این فضاپیما در ۳۰ مه ۲۰۲۰ به فضا پرتاب شد و برای اولین بار دو فضانورد سازمان هوافضای آمریکا (ناسا) با یک فضاپیمای خصوصی راهی مدار زمین شدند. داگلاس جی. هارلی و روبرت ال. بهنکن بعد از ظهر شنبه به وقت شرق آمریکا سوار بر کپسول دراگون با موشک شرکت اسپیس‌اکس از مرکز فضایی کندی در فلوریدا پرتاب شدند. سفر آنها به ایستگاه بین‌المللی فضایی (آی‌اس‌اس) ابتدا قرار بود چهارشنبه انجام شود که به علت شرایط نامساعد آب و هوایی عقب افتاد. آلوین درو
آلوین درو فضانورد اهل کشور ایالات متحده آمریکا است که در میلادی در واشینگتن، دی. سی. زاده شد. وی در مأموریت اس‌تی‌اس-۱۱۸، اس‌تی‌اس-۱۳۳ حضور داشته است. میگ-۲۱
در سال ۱۹۵۰ و در پی حمله کره شمالی به کره جنوبی جنگ کره آغاز شد، در این جنگ نبردهای هوایی زیادی میان میگ-۱۵ شوروی و اف-۸۶ سیبر آمریکایی صورت گرفت. تجربیات این جنگ مورد توجه طراحان جت در دنیا قرار گرفت. پیشرفت‌های مهندسی امکان رسیدن به سرعت‌های مافوق صوت را فراهم کرده بود. هدف طراحی جت‌هایی بود که قادر به برخاست سریعتر، صعود سریعتر، و حرکت سریعتر (بالای ۱٫۵ ماخ) از رقبایشان باشند. پاسخ آمریکاییها لاکهید مارتین اف-۱۰۴ بود. فرانسه داسو میراژ ۳ را ساخت و در بریتانیا اس‌آر-۱۷۷ طراحی شد. میکویان در ادامه سایر تولیدات موفقش شامل جت‌های زیر صوت میگ ۱۵ و میگ ۱۷ و جت مافوق صوت میگ ۱۹ به دنبال یک طرح برنده دیگر بود. در پاییز ۱۹۵۳ کرملین نیاز خود برای یک جنگنده جدید را مطرح کرد. درخواست کرملین جنگنده‌ای بود که در ارتفاع ۲۰ کیلومتری بتواند به سرعت ۲ ماخ برسد و همچنین دارای یک رادار ساده بردیاب و توانایی حمل موشکهای هوا به هوا باشد. تابش زمینه کیهانی
در ژوئن ۲۰۰۱، ناسا در تلاش برای سنجش هرچه‌دقیق‌تر ناهمسانگردی‌های بزرگ‌مقیاس در کل آسمان، دومین ماهوارهٔ تابش زمینه را به نام دبلیومَپ به فضا فرستاد. نخستین نتایج این مأموریت در سال ۲۰۰۳ سنجش دقیقی بود از طیف توانی زاویه‌ای با در مقیاسی کمتر از یک درجه، که روی بسیاری از پارامترهای کیهان‌شناسی قیدهای محکمی می‌گذاشت. این نتایج همخوانی بسیار خوبی با نظریهٔ تورم کیهانی و چندین نظریهٔ رقیب دارد. با این که دبلیومپ سنجش‌های دقیقی از افت‌وخیزهای بزرگ در مقیاس درجه دارد (افت‌وخیزهایی به اندازهٔ زاویه‌ای ماه در آسمان)، وضوح زاویه‌ای‌اش به اندازهٔ سنجش‌های تداخل‌سنج‌های زمینی که افت‌وخیزهای کوچک‌تر را سنجیده‌اند نیست. سازمان فضایی ایران
پایگاه دوم پرتاب موشک ایران در نزدیکی شهر قم قرار دارد. نخستین موشک پرتاب شده از پایگاه قم، موشک هواسونگ-۳ در مسیر پرتابه‌ای (بالستیک) در اردیبهشت ۱۳۷۰ بوده‌است. در تاریخ ۱۱ آبان ۱۳۸۵ و در طی رزمایش پیامبر اعظم ۲، چندین فروند موشک ایرانی از جمله شهاب-۲، شهاب-۳، فتح-۱۱۰ و موشک‌های زلزال از این مرکز پرتاب شدند. نوردهاوزن
اردوگاه کار اجباری دورا در نزدیکی این شهر قرار دارد. در این اردوگاه در زمان جنگ جهانی دوم، تحقیقات برای ایجاد موشک فاو-۲ توسط آلمان نازی با به کارگیری اسیران جنگی انجام می‌گرفت. بسیاری از اسیران جنگی زندانی در این مکان، بر اثر گرسنگی یا کار زیاد کشته شده‌اند. آنبو ۲
آنبو ۲ یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع نظامی آموزشی ساخت شرکت Karo Aviacijos Tiekimo Skyrius است. هواگرد آنبو ۲ نخستین پروازش را در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۷ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. کرو دراگون دمو-۲
مأموریت کرو دراگون دمو ۲ به این منظور است تا مراحل اعتبارسنجی را برای انجام عملیات پرواز فضایی انسانی بر روی سخت‌افزار اسپیس‌اکس به پایان برساند. در صورت موفقیت‌آمیز بودن پرواز آزمایشی، امکان صدور گواهینامه ارسال انسانی از فضاپیمای کرو دراگون و موشک فالکون ۹ اسپیس‌اکس را فراهم می‌آورد. این مأموریت شامل آزمایش قابلیت‌های کرو دراگون در مدار است. توپولف تو-۲۲
در بعدازظهر روز ۲۲ اکتبر ۱۹۸۰ (سی ام مهرماه ۱۳۵۹) دو فروند اف-۱۴ تام‌کت از پایگاه هشتم شکاری موفق به رهگیری یک فروند توپولف-۲۲ب که در حال پرواز به سوی قم یا اصفهان بود، شد. این بمب‌افکن به وسیلهٔ یک موشک ایم-۵۴ فونیکس سرنگون گردیده و در نزدیکی نجف آباد به زمین‌خورد و هر سه کرو آن کشته شدند. تقریباً هم‌زمان با آن ادعا شد که یک بلایندر دیگر نیز به وسیلهٔ پدافند قم در حالی که قصد داشت نیروگاه حرارتی شاهین شهر را بمباران کند سرنگون شده‌است. طبق اظهارات مقامات ایرانی جنازهٔ هر شش تن کرو پروازی یافته شده‌است. رنجر ۲
رنجر ۲ یک فضاپیمای بدون سرنشین پروژه فضایی رنجر ساخت ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۶۱ از کره زمین به سوی فضا پرتاب شد. این ماموریت طراحی شده از ناسا برای ماموریت‌های آینده کره ماه بود. این فضاپیما مشاهدات علمی فراوانی انجام داد. اسپیس‌اکس کرو-۱
فضاپیمای اسپیس‌اکس کرو-۱ فضاپیمایی با قابلیت استفاده مجدد است که به وسیله‌ی شرکت اسپیس‌اکس طراحی و توسعه یافته و جایگزین فضاپیمای اسپیس‌اکس دراگون شده است. دراگون ۲ قابلیت حمل تا ۷ مسافر به مدار زمین و فرای آن را داراست و اولین فضاپیمای خصوصی محسوب می‌شود که فضانوردان را به ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌برد. دراگون ۲ اولین فضاپیمای آمریکایی با قابلیت حمل سرنشین به ایستگاه فضایی بین‌المللی بعد از شاتل فضایی است. دراگون ۲ در ۲ نسخه‌ی کرو دراگون (به انگلیسی Crew Dragon) برای حمل سرنشین و کارگو دراگون (به انگلیسی Cargo Dragon) برای حمل تجهیزات وجود دارد. این فضاپیما در بالای موشک فالکن ۹ قرار گرفته و به وسیله‌ی چتر های نجات بر فراز اقیانوس فرود می‌آید. دراگون ۲ برخلاف جدّ خود کاملاً به ایستگاه فضایی بین‌الملل متصل می‌شود. وستوک ۲
وستوک-۲ دومین مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی به سمت فضا بود. این ماموریت پس از پرواز تاریخی یوری گاگارین که با وستوک ۱ انجام گرفت، دومین پرواز مداری سرنشین‌دار بوده است. فضانورد این فضاپیما گرمان تیتوف در تاریخ ۶ اوت ۱۹۶۱ وارد فضا شد و پس از ۱۷/۵ چرخش مداری به دور زمین در سلامت به زمین برگشت. مارس اکسپرس
کاوشگر بیگل ۲ در تاریخ ۱۹ دسامبر سال ۲۰۰۳ در 8:31 UTC (09:31 CET) با کروز بالستیک به سوی سطح مریخ آزاد شد. در صبح روز ۲۵ دسامبر این کاوشگر به جوّ سیاره رسید . انتظار می‌رفت که فرود در حدود 02:45 UT در ۲۵ دسامبر (21:45 EST دسامبر ۲۴) رخ دهد. با این حال، پس از آن‌که تلاش‌های مکرر برای تماس با کاوشگر با استفاده از قابلیت‌های "مارس اکسپرس" و توانایی‌های فنی مارس آدیسی ۲۰۰۱ شکست خورد، در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۴، توسط هیئت مدیرهٔ بیگل ۲ آن سطح‌نشین از دست رفته اعلام شد. پرس و جو و بررسی در این باره برگزار شد و یافته‌های آن بعد در همان سال منتشر شد. وولکین
اولین پرواز وولکین ۲ در فوریه ۲۰۰۵، برای پرتاب ۱۶۴ آرین ۵ انجام گرفت. مهم‌ترین پرواز استفاده کننده از وولکین ۲، ارسال ای‌تی‌وی ژول ورن در سال ۲۰۰۸ به فضا بود. ۲کا۱۲ کیوب
طراحی این موشک از اواخر دهه ۱۹۵۰ آغاز شده، نخستین بار در سال ۱۹۶۵ آزمایش شد و قابلیت عملیاتی آن در ۱۹۶۶ تأیید و تولید انبوه آن یک یا دو سال بعد آغاز شد. سام-۶ یکی از موفق‌ترین موشک‌های زمین‌به‌هوای شوروی بود و به ۲۲ تا ۲۵ کشور صادر شد. این سیستم به‌ویژه در جنگ ۱۹۷۳ اعراب و اسرائیل موفق ظاهر شد و ۶۴ هواپیمای اسرائیلی با شلیک ۹۵ موشک سرنگون شدند. کرو دراگون دمو-۲
مأموریت کرو دراگون دمو-۲ در ابتدا به عنوان بخشی از قرارداد توسعه تجاری ارسال خدمه با خدمه دو نفری در یک مأموریت آزمایش ۱۴ روزه در ایستگاه بین‌المللی فضایی (ISS) برای ماه ژوئیه ۲۰۱۹ برنامه‌ریزی شده بود. اس‌تی‌اس-۱۲۲
اس‌تی‌اس-۱۲۲ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۷ فوریه ۲۰۰۸ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل آتلانتیس انجام گرفت و بخشی از پروژه مونتاژ ایستگاه فضایی بین‌المللی بود. در این پروژه بخشی از آزمایشگاه فضایی کلمبوس برای نصب بر روی ایستگاه فضایی ارسال شد. هویزه (موشک)
وبگاه اسرائیلی دبکا فایل که به تجزیه و تحلیل مسائل نظامی و امنیتی می‌پردازد، ضمن انتشار خبر رونمایی از موشک هویزه با تیتر «نه اسرائیل و نه ایالات متحده قادر به مقابله با موشک کروز جدید ایران نیستند»، رونمایی و آزمایش این موشک را در پاسخ به آزمایش موشک ارو-۳ ساخته ایالات متحده و اسرائیل دانست که در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۹ رونمایی شده بود. در این گزارش گفته شده که موشک‌های کروز به دلیل امکان پرواز در نزدیکی کوه‌ها و قعر دره‌ها، می‌توانند از پوشش سیستم‌های راداری موشکی پنهان شوند و هیچ سیستم نظامی در جهان، ابزار مؤثری برای متوقف کردن آن‌ها (مگر انواع کوتاه‌برد آن) پیش از اصابت به هدف ندارد. این رسانه همچنین با اشاره به پرواز موشک‌های کروز ایران در ارتفاعی پایین‌تر از شبکه‌های راداری آمریکا و اسرائیل گفت که «علی‌رغم تلاش‌های غرب برای بی‌اهمیت نشان دادن آزمایش موفقیت‌آمیز موشک کروز هویزه در ایران، این موشک از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.» میمون
اولین میمونی که به فضا پرتاب شد، در سال ۱۹۴۹ توسط ایالات متحده آمریکا و بر روی موشک موسوم به V-2 به ارتفاع ۱۳۴ کیلومتر از سطح زمین رسید. این میمون در مسیر بازگشت، به دلیل باز نشدن چتر نجات کشته شد. کمونیسم
علی‌رغم این‌ها، بلوک شرق از اواسط دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۶۰ تحولاتی به خود دید که حداقل در ابتدا نویدبخش می‌نمود. شوروی در ۱۹۵۷ اولین ماهواره فضایی جهان را با نام اسپوتنیک-۱ به فضا فرستاد. نیز خروشچف در ۱۹۵۴ طرحی به نام «زمین‌های باکره» برای افزایش تولیدات کشاورزی شوروی به اجرا گذاشت و مائو در چین از طرح یک گام بزرگ به جلو، طرحی برای بهبود کشاورزی کشور، رونمایی کرد. تا ۱۹۶۱ کمونیست‌ها به ۹۰ مایلی ساحل ایالات متحده رسیده بودند؛ انقلابی کوبایی فیدل کاسترو که رژیم باتیستا را سرنگون کرده بود، در این سال خودش را سوسیالیست و کشورش را متحد شوروی اعلام کرد. اما روی هم رفته این تغییرات نتایج مطلوب را نداشتند. طرح زمین‌های باکره به دلیل آماده‌سازی و مدیریت ضعیف شکست خورد. از نتایج یک گام بزرگ به جلو قحطی وسیع و مرگ ۱۵ تا ۳۰ میلیون نفر و تضعیف قدرت مائو بود. نیز روابط شوروی و کوبا منجر به بحران موشکی کوبا شد، تا مرحله‌ای که جنگ جهانی سوم بین واشینگتن و مسکو محتمل به نظر می‌رسید. نهایتاً خروشچف و شوروی کوتاه آمدند و هر چند خطر جنگ رفع شد، اما تحقیر بزرگی برای آنان به حساب می‌آمد. ناسا
پروژهٔ آپولو–سایوز از پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان آغاز شد و سایوز ۱۹ حامل سه فضانورد به نام‌های الکسی لئونوف و والری کوباسوف در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۷۵ ساعت ۸:۲۰ به منطقهٔ زمانی شرقی از این پایگاه فضایی به فضا پرتاب‌شد. چند ساعت بعد، آپولو حامل سه فضانورد به نام‌های توماس استافورد، ونس براند و دیک اسلایتون در ساعت ۱۵:۵۰ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب‌شد. دو فضاپیما چند بار در فضا پهلو گرفتند و سایوز ۱۹ در ۲۱ ژوئیه و آپولو در ۲۴ ژوئیه در اقیانوس آرام فرود آمد. کوانگ‌میونگ‌سونگ-۲
کوانگ میونگ سونگ- ۲ ماهواره متعلق به کره شمالی می‌باشد که درتاریخ ۵ آوریل ۲۰۰۹ و در ساعت ۱۱:۲۰ توسط ماهواربر «یونها» به فضا پرتاب شد کره شمالی پرتاب این ماهواره را موفقیت‌آمیز خواند در حالیکه آمریکا و کره جنوبی خبر از سقوط موشک همراه با محموله آن در اقیانوس آرام دادند سازمان فضایی روسیه نیز اعلام کرد که ماهواره در مدار قرار نگرفت. پرتاب این ماهواره با مخالفت ژاپن، کره جنوبی وآمریکا مواجه شد این کشورها این اقدام کره شمالی را برنامه‌ای برای توسعه موشک‌های بالستیک این کشور دانستند. اتحادیه اروپا این اقدام کره شمالی را محکوم کرد ولی چین و روسیه در این باره سکوت اختیار کردند. کره شمالی اعلام کرده‌است که این ماهواره سروده‌هایی در تجلیل از رهبر کره شمالی به زمین مخابره کرده‌است. دنیس تیتو
علاقه وی برای سفر به فضا زمانی شروع شد که با پرتاب موفقیت‌آمیز ماهواره اسپوتنیک-۱، عصر فضا آغاز شد. در آن زمان وی در دوران نوجوانی به سر می‌برد و پدرش که یک کارگر مهاجر ایتالیایی بود، آرزوهای وی را احمقانه می‌پنداشت. در ۲۸ آوریل ۲۰۰۱، چهل سال پس از اولین پرواز فضایی بشر، وی به پدر و مادر خود ثابت کرد که رویاهایش احمقانه و دور از دسترس نبوده‌است. تیتو در دوران جوانی برای رسیدن به هدفش تمام نیروی خود را متمرکز نمود و تمام تلاش خود را به کار برد تا در برنامه‌های فضایی ایالات متحده شرکت کند. اس‌تی‌اس-۹
اس‌تی‌اس-۹ (که با نام اس‌تی‌اس-۴۱-آ و آزمایشگاه فضایی ۱ نیز شناخته می‌شود) نهمین ماموریت شاتل‌های فضایی ناسا بود که اولین ماژول آزمایشگاه فضایی را در مدار زمین قرار داد. پرتاب در ۲۸ نوامبر ۱۹۸۳ (۸ بهمن ۱۳۶۱) و به وسیله "کلمبیا" صورت گرفت. این آخرین پرتاب کلمبیا تا زمان پرتاب اس‌تی‌اس-۶۱-سی در ژانویه ۱۹۸۶ بود. همچنین این آخرین پرتابی بود که از شماره گذاری قدیمی استفاده می‌کرد؛ البته تا زمان پرتاب اس‌تی‌اس-۲۶ (یعنی پس از انفجار فضاپیمای چلنجر در پرتاب اس‌تی‌اس-۵۱-ال). در سامانه جدید شماره‌گذاری اس‌تی‌اس-۹ به اس‌تی‌اس-۴۱-آ تغییر یافت.شش عضو اس‌تی‌اس-۹ بزرگترین ماموریت از نظر اعضا در زمان خود بود. جان یانگ در نقش فرمانده، دومین پروازش را با شاتل تجربه می‌کرد. برایان کی لیچنبرگ و اولف مربولد نیز متخصصین بارگذاری بودند و اولین دو نفری بودند که غیرآمریکایی بودند و در پروازی از شاتل حضور داشتند. لیچنبرگ محققی از موسسه فناوری ماساچوست بود. پیش از اس‌تی‌اس-۹، گاریوت به عنوان فضانورد-محقق، تجریه ۵۶ روز حضور اسکای لب در مدار را در سال ۱۹۷۳ داشت. برنامه فوبوس
فوبوس ( , ) یک برنامه مأموریت فضایی بدون سرنشین و متشکل از دو کاوشگر بود که توسط اتحاد جماهیر شوروی برای مطالعه مریخ و قمرهای آن فوبوس و دیموس پرتاب شد. "فوبوس ۱" در ۷ ژوئیه ۱۹۸۸ و "فوبوس ۲" در ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۸، هر دو توسط موشک پروتون-K به فضا پروتون (موشک)|پرتاب شدند. سایوز تی‌ام-۲
سایوز-تی‌ام-۲ دومین مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی به سمت ایستگاه فضایی میر که تا قبل از آن زمان خالی بود و نخستین ماموریت سرنشین دار فضاپیمای سایوزTM محسوب می شود. در طول این ماموریت ۱ فضاپیمای سایوز سرنشین دار و ۶ فضاپیمای پشتیبانی پروگرس به ایستگاه میر متصل شدند. همچنین دومین قطعه موسوم به کوانت-۱ نیز در طول این ماموریت به ایستگاه فضایی میر افزوده شد. وی-۲
موشک وی-۲ ، نخستین موشک بالیستیک دوربرد هدایت شونده بود که در اواخر جنگ جهانی دوم در آلمان تولید شد. این موشک از یک موتور سوخت مایع بهره می‌گرفت و برای بمباران راهبردی اهداف متفقین به کار رفت. وی-۲ نخستین ساخته دست بشر بود که از خط کارمان در ۲۰ ژوئن سال ۱۹۴۴ عبور کرد و وارد فضا شد. اسپیس‌اکس دراگن ۲
دراگن ۲ یک کلاس از فضاپیماهای قابل استفاده مجدد است که توسط سازنده هوافضا آمریکایی SpaceX به عنوان جانشین فضاپیمای باری دراگن ۱ ساخته شده‌است. این فضاپیما دو نوع دارد. Crew Dragon، یک کپسول دارای سرنشین انسانی است که قادر به پرواز با هفت فضانورد و Cargo Dragon است که جایگزینی جدید برای فضاپیمای اصلی اژدها (دراگن) است. این فضاپیما در بالای موشک Falcon 9 Block 5 نصب و پرتاب می‌شود و از طریق فرود با چتر در اقیانوس به زمین بازمی‌گردد. بر خلاف مدل قبلی خود، این فضاپیما می‌تواند خود را به استگاه فضایی بین‌المللی متصل کند به جای آنکه در کنار آن لنگر اندازد. Crew Dragon مجهز به سیستم فرار یکپارچه پرتاب (LES) است که می‌تواند وسیله نقلیه را به دور از راکت در شرایط اضطراری با سرعت ۱۱٫۸ متر بر ثانیه بدست آورد، که با استفاده از مجموعه ای از چهار غلاف جانبی مجهز به دو موتور SuperDraco انجام می‌شود. این فضاپیما دارای آرایه‌های خورشیدی بازطراحی شده و یک خط قالب بیرونی اصلاح شده در مقایسه با فضاپیمای دراگن اصلی است و دارای کامپیوترهای جدید پرواز و هوانوردی است. از مارس ۲۰۲۰، چهار فضاپیمای دراگون ۲ ساخته شده‌است. یک مدل آزمایشی به نام Dragonfly و سه وسیله نقلیه قابل پرواز که یکی از آنها در یک تست موتور نابود شده‌است. آکوا (ماهواره)
آکوا () ماهواره علمی- پژوهشی چندملیتی ناسا است که در مدار زمین قرار گرفته و به مطالعه بارندگی، تبخیر سطحی و چرخه آب می‌پردازد. آکوا دومین ماهواره از سامانه دیده‌بانی زمین است که پس از ماهواره ماهواره ترا (پرتاب‌شده در ۱۹۹۹) و پیش از ماهواره آئورا (پرتاب‌شده در ۲۰۰۴)، در ۴ می سال ۲۰۰۲ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ توسط راکت دلتا ۲ به فضا پرتاب شد. فوبوس ۲
فوبوس ۲ و ()، یک کاوشگر فضایی اتحاد جماهیر شوروی بود که برای کاوش و بررسی قمرهای مریخ، فوبوس و دیموس طراحی شده‌است. "فوبوس ۲" آخرین فضاپیمای طراحی‌شده توسط اتحاد جماهیر شوروی تا امروز بود. پروژه آزمایشی آپولو–سایوز
سرانجام در روز ۲۴ تیر ۱۳۵۴ (۱۵ ژوئیه ۱۹۷۵)، فضاپیمای سایوز-۱۹ با فرماندهی الکسی لئونوف و خلبانی والری کوباسوف به فضا پرتاب شد. به فاصله هفت ساعت و نیم، فضاپیمای آپولو ۱۸ نیز به فضا پرتاب شد. این فضاپیماها دو روز بعد در مدار زمین به هم ملحق و متصل شدند، و سه ساعت پس از اتصال، با بازشدن دریچه ارتباطی بین آنها، فضانوردان آمریکایی با کیهان‌نوردان روسی دست دادند و به عنوان میهمان به فضاپیمای سایوز وارد شدند. برنامه فضایی سایوز
سایوز بعد از پروژه‌های وستوک و وسخود سومین برنامه فضایی سرنشین‌دار سازمان فضایی شوروی می‌باشد که در ابتدا با هدف فرود فضانوردان روسی بر سطح ماه طراحی شده بود. مدیریت مأموریت‌های سایوز هم‌اکنون بر عهده سازمان فضایی روسیه قرار دارد. پرتاب فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی فضایی حدفاصل آخرین پرواز شاتل فضایی آتلانتیس در مأموریت اس‌تی‌اس-۱۳۵ تا پرتاب کرو دراگون ۲ توسط فضاپیماهای سایوز انجام می‌شد. موشک‌های پرتاب سایوز و فضاپیماهای سایوز از زمان شروع به کار این پروژه تاکنون چندین بار مورد بازبینی قرار گرفته و بهینه شده‌اند. همچنین فضاپیماهای زوند، فضاپیمای ترابری پروگرس و فضاپیمای چینی ژنژو نیز بر مبنای فضاپیمای سایوز توسعه یافته‌اند. راکول اینترنشنال
در سال ۱۹۶۷ قسمت راکت‌داین این شرکت، موشک‌های پیشرفته‌ای را طراحی کرد که سرانجام آن‌ها در برنامهٔ جمینی ناسا استفاده شد.این قسمت در عین‌حال موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای تور و اتلس را برای نیروی هوایی آمریکا ایجاد کرد. موشک‌های هوا-به-هوای اسپارو و سایدویندر هم در همان سال‌های ۱۹۶۰ ساخته شدند. رقابت فضایی
رقابت فضایی ، رقابت بین سازمان فضایی فدرال روسیه از سوی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و ناسا از ایالات متحده آمریکا در زمینه فضا بود. این مسابقه با ارسال ماهواره اسپوتنیک۱ از طرف اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شروع شد. ایالات متحده آمریکا پس از ارسال اسپوتنیک-۱ ماهواره اکسپلورر ۱ را در جواب شوروی به فضا ارسال کرد.بعد یوری گاگارین روسی برای نخستین‌بار با وستوک-۱ در تاریخ ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ به‌سوی فضا پرتاب شد. وی اولین انسانی بود که به فضای خارج از زمین وارد شد. از سوی دیگر، نیل آرمسترانگ از ناسا با فضاپیمای آپولو ۱۱ به سوی فضا پرتاب شد و در تاریخ ۲۱ ژوئیه ۱۹۶۹ بر ماه گام نهاد. وی اولین انسانی بود که بر کره‌ی ماه قدم گذاشت. وویجر
کاوشگر «وویجر ۲» در تاریخ ۲۰ اوت ۱۹۷۷ میلادی برای کاوش و بررسی دقیق‌تر تمامی سیارات گازی منظومهٔ خورشیدی از جمله مشتری، زحل، اورانوس و نپتون، به فضا پرتاب شد. پس از گذر از مشتری و زحل به ترتیب در تاریخ ۹ ژوئیهٔ ۱۹۷۹ و ۲۵ اوت ۱۹۸۱، در روز ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۸۶ خود را به اورانوس رساند و پس از عبور از نپتون در ۱۵ اوت سال ۱۹۸۹ همانند وویجر ۱ سفر خود را به سوی ژرفای فضا در پیش گرفت. آرادو دبلیو ۲
آرادو دبلیو ۲ یک هواگرد از نوع هواپیمای ورزشی ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آرادو دبلیو ۲ نخستین پروازش را در ۱۹۲۸ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. زوند ۲
زوند ۲ که در ردهٔ فضاپیماهای ۳ام‌وی-۴آ مریخ (Mars ۳MV-۴A) قرار داشت در سی‌ام نوامبر ۱۹۶۴ به فضا پرتاب شد و به هنگام یکی از تغییر جهت‌ها در اوایل ماه مه ۱۹۶۵ تماسش با زمین قطع شد. با وجود از کار افتادن یکی از باله‌های خورشیدی‌اش که منجر به نصف شدن توان آن شد، این سفینه توانست در ۶ اوت ۱۹۶۵ با سرعت ۵٫۶۲ کیلومتر بر ثانیه از فاصلهٔ ۱۵۰۰ کیلومتری سطح مریخ گذر کند. جونو ۲
این راکت به همراه فضاپیمای پایونیر ۴ در تاریخ ۳ مارس ۱۹۵۹ به فضا پرتاب شد. این پرتاب به کشف و اندازه‌گیری زنجیره‌های رادیوی بزرگ زمین کمک کرد. پرتاب ماهوارهٔ اکسپلور ۷ در ۱۳ اکتبر ۱۹۵۹ دیگر موفقیت این راکت بود. در ۳ نوامبر ۱۹۶۰ این موشک ماهوارهٔ اکسپلورر ۸ در مدار ۱۰۰۰ مایل یونوسفر قرار داد. لانچ آمریکا
اولین پرتاب فضایی تحت پرچم "Launch America" در ماه مه ۲۰۲۰ مأموریت فضایی فضاپیمای کرو دراگون دمو ۲ رخ داد، این مأموریت اولین پرتاب فضانوردان توسط یک شرکت کاملاً تجاری در جهان، اولین پرتاب فضایی فضانوردان آمریکا در یک دهه، اولین ارسال فضانورد SpaceX است. کاوشگر ناهمسان‌گرد ریزموجی ویلکینسون
کاوشگر ناهمسان‌گرد ریزموجی ویلکینسون (دبلیومَپ؛ نیز شناخته‌شده با کاوشگر ۸۰) یک ماموریت ماهوارهای ناسا برای بررسی آسمان و سنجش دمای تابش زمینه کیهانی است. این ماموریت را پروفسور چارلز ال. بنت از دانشگاه جانز هاپکینز هدایت می‌کند. این ماهواره به وسیلهٔ راکت دلتا ۲ در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱ از ایستگاه نیروی هوایی کیپ کنورل در فلوریدا به فضا پرتاب شد. وویجر ۲
پرتاب "وُویجر ۲" در ۲۰ اوت ۱۹۷۷ توسط ناسا از مجتمع پرتاب فضایی ۴۱ در پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، فلوریدا، از روی یک سامانه یک‌بارمصرف پرتاب تیتان IIIE/ سنتار (Centaur) پرتاب شد. دو هفته بعد، پروب همزاد آن وُویجر ۱ در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ راه اندازی شد. با این حال، وُویجر ۱ پیش از "وُویجر ۲" به هر دو سیارهٔ مشتری و زحل رسید زیرا وُویجر ۲ به سوی مسیری طولانی‌تر و دایره‌ای پرتاب و راه‌اندازی شد. وویجر ۲ هم‌اکنون بیش از ۱۲۰/۸ واحد نجومی (۱۸/۰۷ میلیارد کیلومتر) از زمین و ۱۲۱/۴ واحد نجومی (۱۸/۱۷ میلیارد کیلومتر) از خورشید فاصله دارد. فضاپیمای سایوز
در فضای رقابت‌آمیز مسابقه فتح ماه، نخستین آزمایش‌های سایوز در مدار زمین به سرعت برنامه‌ریزی و انجام شد. این آزمایش‌ها نتایج متفاوتی در پی داشت. در ۲۳ آوریل ۱۹۶۷ (۳ اردیبهشت ۱۳۴۶) نخستین مأموریت این فضاپیما با نام سایوز-۱ با یک سرنشین به نام ولادیمیر کاماروف به فضا پرتاب شد. قرار بود که سایوز-۲ مدت کوتاهی پس از آن به فضا پرتاب شود تا این دو فضاپیما بتوانند در مدار زمین عملیات اتصال به یکدیگر را آزمایش کنند. به علت نقص فنی، پرتاب سایوز-۲ لغو و کاماروف مجبور به بازگشت به زمین شد. در راه بازگشت، چترنجات فضاپیما عمل نکرد که باعث سقوط آن به زمین و کشته شدن کاماروف گردید. نوآ-۱۹
نوآ-۱۹ () با نام NOAA-N پیش از پرتاب، آخرین ماهواره از سری ماهواره‌های هواشناسی POES متعلق به اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده آمریکا است که قرار بود با نسل بعدی این ماهواره‌ها به‌نام NPOESS جایگزین شود ولی پروژه NPOESS لغو شد.  ماهواره نوآ-۱۹ در ۶ فوریه ۲۰۰۹ توسط راکت دلتا ۲ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ به فضا پرتاب شد. آپولو ۸
آپولو ۸ دومین مأموریت پرواز فضایی انسان در برنامه فضایی آپولو، در ۲۱ دسامبر سال ۱۹۶۸ پرتاب شد، و به اولین فضاپیمایی تبدیل شد که مدار زمین را ترک نمود، به ماه رسید، در مدار آن چرخید و به سلامت بر روی زمین نشست. سه فضانورد (فرمانده فرانک بورمن، خلبان سفینه فرماندهی جیم لوول، و خلبان ماه‌نشین ویلیام آندرس)، به اولین افرادی تبدیل شدند که پا به فراتر از مدار نزدیک زمین گذاشتند، زمین را به شکل سیاره‌ای کامل دیدند، به‌طور مستقیم سمت پنهان ماه را مشاهده کردند، و شاهد طلوع زمین گشتند. مأموریت ۱۹۶۸، سومین پرتاب موشک ساترن ۵ و اولین پرتابی که بشر را حمل می‌کرد، اولین پرتاب فضاپیمای دارای انسان از پایگاه فضایی کندی در فلوریدا بود که در مجاورت پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال قرار داشت. سازمان اروپایی بهره‌برداری از ماهواره‌های هواشناسی
ماهواره جیسون-۲ در ساعت ۷:۴۶ ساعت هماهنگ جهانی ۲۰ ژوئن ۲۰۰۸ (میلادی) با موفقیت با موشک دلتا ۲ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ پرتاب شد. هیپارکوس (ماهواره)
ماهواره هیپارکوس ماهواره‌ای بود که در ۸ اوت ۱۹۸۹ توسط سازمان فضایی اروپا با استفاده از موشک آریان ۴ به فضا پرتاب شد. وزن آن در هنگام پرتاب حدود ۵۰۰ کیلوگرم و مدار ابتدایی آن مدار زمین ثابت بود، ولی به علت مشکلی در پرتاب گر در مدار بسیار بیضوی مورد استفاده قرار گرفت. مأموریت اصلی این ماهواره اندازه‌گیری محل قرارگیری ستارگان بود. آزمایش تیکو یکی دیگر از ماموریت‌های این ماهوراه بود که در آن تصاویر دو رنگ نورسنجی از حدود ۴۰۰ هزار ستاره با دقت بالا تهیه شد. در کنار این دو مأموریت، این ماهواره به پیشبینی برخورد دنباله‌دار شومیکر-لوی ۹ به مشتری کمک کرد. ستاره‌هایی که در نزدیکی خورشید قرار داشتند، را شناسایی کرد. این ماهواره همچنین فاصلهٔ ستارگانی را که احتمالاً می‌توانستند دارای سیاره باشند، را اندازه‌گیری کرد. بررسی تغییر شکل کهکشان راه شیری یکی دیگر از دست‌آوردهای این مأموریت بود. کشف جوان‌تر و بزرگ‌تر بودن جهان و هم‌چنین تأیید پیش‌بینی اینشتین در مورد تأثیر جاذبه بر نور ستارگان از دیگر نتایج این مأموریت فضایی بود. هیپارکوس سرانجام در اوت ۱۹۹۳ با قطع رابطه‌اش با زمین، به عمر این پروژه فضایی پایان داد. نتایج اصلی این مأموریت، کاتالوگ هیپارکوس و تیکو، در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. پرواز وی‌ای۲۵۶ آریان
پرواز وی‌ای۲۵۶ آریان () یک پرواز موشکی آریان ۵ بود که تلسکوپ فضایی جیمز وب را در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱ به فضا پرتاب کرد. این دویست و پنجاه و ششمین مأموریت آریان بود که آخرین پرواز آریان در سال ۲۰۲۱ بوده‌است. دسوتر ام کی۲
دسوتر ام کی۲ یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع Liaison ساخت شرکت Desoutter Aircraft Company/Koolhoven است. هواگرد دسوتر ام کی۲ نخستین پروازش را در ۱۹۳۰ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۳۰ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد 6 فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. جی-۲۰ کراگوج
جی-۲۰ کراگوج یک هواگرد از نوع COIN ساخت شرکت SOKO است. هواگرد جی-۲۰ کراگوج نخستین پروازش را در ۲۱ نوامبر ۱۹۶۲ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۶۴ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۱۹۶۸–۱۹۷۷ تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۸۵ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. رادارست-۲
رادارست-۲ () یکی از ماهواره‌های دیدبانی زمین متعلق به آژانس فضایی کانادا است که در ۱۴ دسامبر ۲۰۰۷ از پایگاه فضایی بایکونور با موفقیت به فضا پرتاب شد. ماهواره رادارست-۲ پیش از پرتاب در آزمایشگاه دیوید فلوریدا در نزدیکی اتاوا مونتاژ، یکپارچه‌سازی و آزمایش شده بود. کئو
همگان می‌توانند پیامی برای آیندگان در این ماهواره قرار بدهند. مهلت ارسال پیام تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۹ بوده که تا پایان سال ۲۰۱۶ و سپس پایان ۲۰۱۸، تمدید شده‌است؛ بااین‌وجود در حال حاضر، ارسال متن به این وبگاه تا پایان سال ۲۰۱۸ تمدید و تاریخ احتمالی پرتاب ماهواره کئو در سال ۲۰۱۹ می‌باشد. هرکس می‌تواند با ورود به وب‌گاه ویژهٔ آن نامه و پیام خود را به آیندگان بنویسد. این ماهواره ظرفیت آن را دارد تا از هر یک از ۶ میلیارد بشر روی زمین (جمعیت مردمان زمین در سال ۲۰۰۹)، پیامی چهار صفحه‌ای را همراه خود ببرد. بر پایهٔ گفتهٔ سازمان‌دهندگان برنامه، این پیام‌ها بدون هیچگونه سانسور و تغییری در این کپسول قرار داده خواهند شد. پس از پرتاب ماهواره، این پیام‌ها بدون ذکر نام پیام‌گذار بر روی اینترنت قرار داده خواهند شد. سیاره میمون‌ها (فیلم ۲۰۰۱)
در سال ۲۰۲۹ در «ابرون»، ایستگاه فضایی نیروی هوایی آمریکا «لئو دیویدسون» با نخستیها که برای مأموریت فضایی آموزش دیده‌اند کار می‌کند. میمون همکار مورد علاقه او شامپانزه‌ای به نام «پریکلیز» است. با نزدیک شدن یک طوفان الکترومغناطیسی کشنده به ایستگاه، پریکلیز با ربات فضایی کوچکی برای بررسی طوفان می‌رود. پریکلیز به سمت طوفان می‌رود و ناپدید می‌شود. لئو با سرپیچی از دستور فرماندهانش با یک ربات دیگر به دنبال پریکلیز می‌رود. با وارد شدن به طوفان ارتباط لئو با «ابرون» قطع می‌شود و در سیاره‌ای به نام «اشلر» در سال ۵۰۲۱ سقوط می‌کند. او در می‌یابد دنیا به دست میمون‌هایی شبیه انسان که می‌توانند به زبان انسان‌ها صحبت کنند و با انسان‌ها مثل برده رفتار می‌کنند، اداره می‌شود. راکت‌داین
راکت‌داین توسط نورث آمریکن اوییشن، درست پس از پایان جنگ جهانی دوم و برای مطالعهٔ موشک‌های وی-۲ آلمان و اضافه کردن اندازه‌گیری‌های اس‌ای‌ای و فعالیت‌های ایالات متحده در این زمینه، به وی-۲ شکل گرفت. ان‌ای‌ای برای ساخت موشک‌های پروژه ناواهو از سیستم سوزاننده و تزریق‌کنندهٔ جدای موشک‌های وی-۲ بهره گرفت. این پروژه در دههٔ ۴۰ به عنوان پروژه‌ای بی‌ارزش یاد می‌شد و میزان کمی سرمایه‌گذاری در آن صورت گرفت. جنگ کره در دههٔ ۵۰ همه چیز را تغییر داد. در آن دوران ناواهو با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کرد و در اواخر دههٔ ۵۰ به کلی متوقف شد. اما موتورهای راکت‌داین که به ای-۵ و ان‌ای‌ای۷۵-۱۰۰ معروف بودند، به خوبی کار طراحی شده بودند و برخلاف موشک‌های رداستون به درستی کار می‌کردند.از همین قرار موشک‌های رداستون دوباره طراحی شدند تا از موتورهای راکت‌داین استفاده کنند. با افزودن موتورهای جدید برد موشک‌های رداستون کاهش یافت، ولی در آزمایش‌ها نتایج خوبی به دست آمد. موشک‌ها در سال ۱۹۵۵ وارد چرخهٔ تولید شد. از همین رو نورث آمریکن اوییشن، راکت‌داین را به عنوان یک شرکت مجزا ثبت کرد. ورلدویو-۲
ورلدویو-۲ () ماهواره تجاری دیدبانی زمین و متعلق به شرکت دیجیتال‌گلوب است. این ماهواره در ۸ اکتبر ۲۰۰۹ به‌عنوان سومین ماهواره دیجیتال‌گلوب پس از ورلدویو-۱ (پرتاب‌شده در ۲۰۰۷) و کوئیک‌برد (پرتاب‌شده در ۲۰۰۱) از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ توسط موشک دلتا ۲ به فضا پرتاب شد. فاجعه موشکی ندلین
ولادیمیر سرگئی، رئیس مؤسسهٔ طراحی سیستم‌های کنترل 885-NII به عنوان جانشین کونوپلوف منسوب شد. پروژهٔ آر-۱۶ در ژانویهٔ ۱۹۶۱ از سر گرفته شد در ۲ فوریه ۱۹۶۱، نخستین پرتاب آزمایشی صورت گرفت اما موشک پس از طی ۵۲۰ کیلومتر مسافت سقوط کرد و نهایتاً نخستین پرتاب موفق آن در ۱ نوامبر ۱۹۶۱ صورت گرفت و در ۱۵ ژانویه ۱۹۶۳ وارد مرحلهٔ تولید انبوه شد. آزمایش مدل یو نیز در ژانویه ۱۹۶۲ صورت پذیرفت. نسخه یو نیز در ۱۵ ژوئیه ۱۹۶۲ عملیاتی شد. هر گردان پرتاب دارای سه سکوی زیر زمینی بود و یک ایستگاه مستقل که در ۸ کیلومتری آنها واقع شده بود وظیفهٔ کنترل و پرتاب موشکها را برعهده داشت. اولین محمولهٔ موشک‌ها در ۳ فوریه ۱۹۶۳ تحویل و برای نخستین بار در اکتبر ۱۹۶۶ به نمایش عمومی درآمدند. کوئیک‌برد
ماهواره کوئیک‌برد ۲ در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۱ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ در کالیفرنیا توسط راکت دلتا ۲ به فضا پرتاب شد. این ماهواره ابتدا برای تهیه تصاویر با وضوح ۱ متر در باند پانکروماتیک و ۴ متر در باندهای چندطیفی ساخته شده بود، اما پس از موافقت دپارتمان تجارت ناسا در سال ۲۰۰۰، شرکت دیجیتال‌گلوب توانست ماهواره کوئیک‌برد ۲ را با توان وضوح تصویربرداری ۶۱ سانتی‌متر در باند پانکروماتیک و ۲٫۴ متر در باندهای چندطیفی در مدار قرار دهد. اس‌تی‌اس-۹۲
اس‌تی‌اس-۹۲ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۱۱ اکتبر ۲۰۰۰ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل دیسکاوری و برای تکمیل مونتاژ اجزا ایستگاه فضایی، انجام گرفت. ماهواره پیشرفته کیهان‌شناسی و اخترفیزیک
ماهواره پیشرفته کیهان‌شناسی و اخترفیزیک () که به اختصار ASCA و به‌صورت رسمی ASTRO-D نامیده می‌شود، چهارمین مأموریت اخترشناسی پرتو ایکس انجام‌شده توسط آژانس کاوش‌های هوافضای ژاپن و دومین پروژه در این زمینه توسط ایالات متحده آمریکا است. این ماهواره در ۲۰ فوریه ۱۹۹۳ با موفقیت به فضا پرتاب شد. هشت ماه نخست مأموریت این ماهواره به تأیید عملکرد آن اختصاص یافت. پس از تأیید عملکرد همه ابزارها و دستگاه‌های ماهواره، به انجام دیگر مأموریت‌های پروژه پرداخت و در این مرحله داده‌های برنامه رصد ماهواره برای ستاره‌شناسان مستقر در مراکز ژاپن و ایالات متحده آمریکا و همچنین ستاره‌شناسان کشورهای عضو آژانس فضایی اروپا در دسترس است. فضاپیمای دیپ اسپیس۱
فضاپیمای "Deep Space 1" که در ۲۴ اکتبر ۱۹۹۸ به فضا پرتاب شد، از کنار سیارک ۹۹۶۹ بریل عبور کرد که هدف علمی اولیه آن بود. این مأموریت دو بار تمدید شد تا شامل برخورد با دنباله دار 19P/Borrelly و آزمایش‌های مهندسی بیشتر شود. مشکلات در مراحل اولیه و ردیاب ستاره آن منجر به تغییرات مکرر در پیکربندی مأموریت شد. در حالی که پرواز سیارک با موفقیت جزئی همراه بود، مواجهه با این ستاره دنباله‌دار موجب بدست آوردن اطلاعات ارزشمندی گردید. سه فناوری از دوازده فناوری موجود در هواپیما باید در عرض چند دقیقه پس از جدا شدن از موشک حامل کار می‌کردند تا مأموریت ادامه یابد. کرو دراگون دمو-۲
در تاریخ ۲۰ آوریل ۲۰۱۹، کپسول کرو دراگون از مأموریت کرو دراگون دمو-۱ هنگام آزمایش آتش‌سوزی استوانه‌های SuperDraco، قبل از استفاده برنامه‌ریزی شده خود برای آزمایش «لغو مأموریت در پرواز» نابود شد. اسپیس‌اکس کشف کرد که علت ناهنجاری مؤلفه ای بود که اکسید کننده را درون خطوط هلیوم فشار قوی نشت می‌داد که به یک دریچه صدمه می‌زد. برای جلوگیری از ناهنجاری دیگر، دریچه‌ها تعویض شدند. گئورگی گرچکو
دومین پرواز فضایی را از ۱۰ دسامبر ۱۹۷۷ به همراه یوری راماننکو با سایوز-۲۶ در ایستگاه مداری سالیوت ۶ انجام داد و تا ۱۶ مارس ۱۹۷۸ به مدت ۹۶ شبانه روز و ۱۰ ساعت و ۷ ثانیه ادامه داشت. اس‌تی‌اس-۴۲
اس‌تی‌اس-۴۲ () یکی از ماموریت‌های شاتل فضایی دیسکاوری بود که در تاریخ ۲۲ ژانویه ۱۹۹۲ به فضا پرتاب شد. این فضاپیما که حامل آزمایشگاه فضایی آمریکا بود جهت مطالعه اثر گرانش بر روی ارگانیزم‌های زنده به فضا پرتاب شد. اسپیس‌اکس دراگن ۲
دو نوع از این فضاپیما وجود دارد: اژدهای با خدمه (Crew Dragon) و اژدهای باری (Cargo Dragon). کرو دراگن در ابتدا دراگن رایدر (DragonRider به معنی اژدهاسوار) نام داشتو از ابتدا در نظر گرفته شده بود تا از خدمه هفت نفره یا ترکیبی از خدمه و محموله پشتیبانی کند. این فضاپیما قادر است با استفاده از سیستم لنگراندازی (Docking) ناسا (NDS) پهلوگیری و لنگراندازی کاملاً خودمختار انجام دهد. در مورد مأموریت‌های معمولی، Crew Dragon برای مدت ۱۸۰ روز در ایستگاه بین‌المللی فضایی لنگر می‌ماند، اما به گونه ای طراحی شده‌است که تا ۲۱۰ روز با مطابقت با فضاپیمای سایوز روسی در ایستگاه بماند. از ابتدای روند توسعه، SpaceX برنامه‌ریزی کرده بود تا از یک سیستم فرار پرتابگر یکپارچه برای فضاپیمای اژدها استفاده کند. کرو دراگون دمو-۲
این پرتاب که توسط بسیاری از رسانه‌ها لقب «تاریخی» گرفته است، از دو لحاظ حائز اهمیت فراوان است. ازطرفی ایالات متحده امریکا پس از بازنشسته شدن شاتل فضایی، نزدیک به ۱۰ سال است که قابلیت ارسال انسان به فضا را از دست داده و برای این کار به روس‌ها و موشک روسی سایوز وابسته است. به‌همین دلیل ناسا و آمریکا کارزار تبلیغاتی بزرگی با محوریت شعار «پرتاب فضانوردان آمریکایی از خاک آمریکا و برفراز موشک آمریکایی» پیرامون پرتاب بامداد پنجشنبه تدارک دیده بودند. اس‌تی‌اس-۱۲۱
اس‌تی‌اس-۱۲۱ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۰۶ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل دیسکاوری انجام گرفت. هدف اصلی این ماموریت آزمایش روشی جدید در پرتاب و بازیابی شاتل بود که پس از فاجعه شاتل کلمبیا از آن استفاده شد. مه‌بانگ
در سال ۱۹۸۹ ناسا ماهواره کاوشگر زمینه کیهان(COBE) را به فضا فرستاد. یافته‌های این ماهواره با پیش‌بینی‌ها در مورد تابش زمینه کیهانی همخوانی داشت. این ماهواره دمای پس زمینه این تابش را ۲٫۷۲۶ کلوین اندازه‌گیری نمود (که البته در اندازه‌گیری‌های جدیدتر این مقدار به ۲٫۷۲۵ تغییر یافته‌است) و همچنین برای نخستین بار شواهدی مبنی بر وجود نوسانات (ناهمسان‌گردی) در تابش زمینه کیهانی در مرتبه یک قسمت در ۱۰ ارائه داد. جان ماتر و جرج اسموت به عنوان پیشروان این پژوهش، موفق به کسب جایزه نوبل شدند. در خلال سال‌های اخیر آزمایش‌های زمینی و بالنی متعددی، ناهمسان‌گردی‌های تابش زمینه کیهانی را مورد پژوهش قرار داده‌اند. در سال ۲۰۰۰–۲۰۰۱ از آزمایش‌های متعددی که از مهمترینشان می‌توان به آزمایش بومرنگ اشاره نمود، و با اندازه‌گیری اندازه زاویه‌ای ناهمسان‌گردی‌ها، این نتیجه حاصل شد که شکل فضایی جهان "تخت" است. میتسوبیشی کی-۲
بمب‌افکن سبک کی-۲ که با تغییرات جزئی در طراحی بدنه، پیکربندی بسیار مشابهی با کا ۳۷ داشت اما از منظر اندازه اندکی کوچک‌تر از آن بود، نخستین پرواز خود را در ماه مه سال ۱۹۳۳ میلادی انجام داد. در مجموع ۱۸۶ فروند (۱۳ فروند توسط کاوازاکی) از کی-۲ در قالب دو مدل بین سال هاب ۱۹۳۳ و ۱۹۳۶ میلادی تولید گردید. کرو دراگون دمو-۲
بنابراین قرار بود بامداد پنجشنبه در جریان دومین و آخرین پرتاب آزمایشی با نام دمو ۲، باب بنکن و داگ هارلی، فضانوردان کارکشته‌ی ناسا سوار بر کپسول کرو دراگون اسپیس ایکس و برفراز موشک فالکون ۹ به فضا پرتاب شوند، که به‌دلیل شرایط نامساعد آب‌وهوایی این پرتاب دو روز به تعویق افتاد. بنابراین اسپیس ایکس و ناسا تصمیم گرفتند، موشک و فضانوردان خود را در ساعت ۲۳:۵۲ شنبه ۱۰ خرداد به وقت ایران از مرکز فضایی کندی ناسا در فلوریدا پرتاب کند. ناسا
فضاپیمای داون یکی دیگر از کاوشگرهای ناسا است که با هدف رویارویی با سیارک ۴ وستا و سیارهٔ کوتولهٔ سرس در سال ۲۰۰۷ به فضا پرتاب‌شد. این کاوشگر در سال ۲۰۱۵ به سرس رسید. فضاپیمای دیپ اسپیس۲
دیپ اسپیس ۲ یک کاوشگر فضایی ناسا و بخشی از برنامه هزاره جدید بود. پروژه شامل دو کاوشگر فضایی بسیار پیشرفته حساس بود که در ژانویه ۱۹۹۹ با قطب نشین مریخ به مریخ فرستاده شد. این کاوشگرها به افتخار رابرت فالکون اسکات و روئال آمونسن، اولین کاشفانی که به قطب جنوب زمین رسیدند، «اسکات» و «آمونسن» نام‌گذاری شدند. دیپ اسپیس ۲ که قرار بود اولین فضاپیمایی باشد که به زیر سطح سیاره دیگری نفوذ می‌کند، پس از ورود به جو مریخ، از کشتی مادر قطب نشین مریخ جدا شده و تنها با استفاده از یک ضربه گیر گلوله هوایی، بدون چتر نجات، به سطح زمین سقوط کرد. این مأموریت در ۱۳ مارس ۲۰۰۰ شکست خورده اعلام شد، پس از آن که همه تلاش‌ها برای برقراری مجدد ارتباطات با این کاوشگر پس از فرود بی پاسخ ماند. هزینه توسعه دیپ اسپیس۲، ۲۸ میلیون دلار آمریکا بود.