چند گونه اسما و صفات الاهی وجود دارد؟
الله
اسماء الحسنی (نام‌های نیکو) در اسلام شامل ۹۹ نام است که ویژگی‌های خدا در اسلام را بیان می‌کنند. همهٔ این نام‌ها به الله اشاره می‌کنند، نام الهی والا و جامع همهٔ این ویژگی‌ها. در میان این نام‌ها، رحمان (بخشنده) و رحیم (مهربان) از بقیه مشهورتر و پراستفاده‌تر هستند.
پرستش
به‌طور کلی و به صورت اجمالی در [[قرآن]] عبادت به صورت‌های مختلف تعریف شده‌است که سه صورت از آن‌ها عبارت‌اند از: ۱- خضوع و کرنش که از اعتقاد به الوهیت و معبود سرچشمه گرفته باشد. دلیل این معنا آیاتی است که به عبادت خداوند امر می‌کند و انسان‌ها را از عبادت غیر او نهی می‌کند و به این دلیل هیچ‌الهی و ربّی غیر خداوند وجود ندارد: اسامی و صفات قرآن کریم
۶۳. قیّمة: (سوره بینة/۳) خرم‌روز
دی صفت می‌باشد از مصدر «دا» به معنی دادن و ساخت و آفریدن و به معنای دادار و آفریدگار است و در نامه‌های اوستایی اغلب به جای واژه اهورامزدا به کار رفته است. اگر با نام سی روز ماه توجه کنید، مشاهده می‌نمایید که روزهای هشتم، پانزدهم و بیست و سوم هر ماه به نام دی (روز) نام‌گذاری شده که برای تمیز آن‌ها از یکدیگر، هر یک به نام روز بعدش خوانده شده‌است و اورمزد که آن هم نام خداوند می‌باشد. بدین گونه اورمزد، دی به آذر، دی به مهر و دی به دین بنابراین در ماه دی چهار روز به نام خدا نامیده شده‌است. کسانی چون نیبرگ و کریستن سن بر آنند که این تقسیم و نام‌گذاری دلالت بر آن دارد که در گاه‌شماری و تقویم اوستایی نیز هفته وجود داشته‌است یا به هر حال ماه را به چهار بخش تقسیم می‌کرده‌اند در مواضعی که نام خداوند یا صفت وی تکرار می‌شده اما به این نظر ایرادات و انتقادهای بسیاری شده و مورد قبول نگرفته‌است. فاطمه زهرا
هانری کوربَن می‌گوید در مکتب عرفانیِ شیعیِ شیخیه، چهارده معصوم مظهر حق و اسماء و صفات او هستند که تنها از طریق ایشان می‌توان خدا را شناخت. نام‌ها و عناوین محمد
محمد اسامی بسیار دیگری دارد، از جمله «اسامی مقدس» که به باور مسلمانان توسط خداوند به او بخشیده شده و در موقعیتهای متفاوت به آن نامها خوانده شده‌است. طبق سنت رایج، در نمازها و مناجاتها، ۹۹ نام متفاوت برای خواندن او به‌کار می‌رود که از بین آن‌ها نام «احمد» (مورد ستایش‌ترین) به عنوان نام آسمانی و باطنی محمد، بیشتر مورد توجه بوده و استفاده شده‌است. دانشمندان اسلامی طی قرن‌های متمادی بر این باور بوده‌اند که وقتی عیسی از فرمانروایی فارقلیط (پاراکلتوس) در آینده سخن می‌راند، به احمد اشاره دارد. تنها نمونه کاربرد«احمد» در قرآن، آنجاست که از زبان عیسی بشارتی درباره آمدن پیامبر اسلام یا این مضمون طرح می‌شود که «من رسول خدا به سوی شمایم، تورات را که پیش از من آمده‌است، تصدیق می‌کنم و به رسولی بشارت می‌دهم که پس از من می‌آید و نام او احمد است.»  همچنین قرآن برای خطاب قرار دادن پیامبر، از برخی دیگر از اسامی چون: "نبی" (پیامبر)، "رسول" (فرستاده)، "طاها" (تطهیرکننده پاک و راهنما)، "یاسین" (مرد کمال)، "مصطفی" (برگزیده)، "عبدالله" (بنده عالی خدا)، "حبیب‌الله" (محبوب خدا)، "ذکرالله" (یادآور خدا)، "امین" (مورد اعتماد)، "سراج" (روشنگر راه راست)، "منیر" (روشنگر جهان)، "هدی" (رهنمای حقیقت)، "غیاث" (یاری‌کننده)، "بشیر" (هشدار دهنده)، "نذیر" (یادآور)، "مذکّر" (تذکردهنده)، "شهید" (گواه) و "مبشر" (حامل خبر خوش)، بهره می‌جوید. گاهی محمد، با توجه به موقعیت او در هنگام وحی، با نامهایی مورد خطاب قرار گرفته‌است: به‌طور مثال او در قرآن در آیات ۷۳:۱ و ۷۴:۱، "مزمل" و "مدثر" خوانده شده که به معنی «جامه به‌خود پیچیده» می‌باشد. گر چه قرآن در برخی جاها تفاوت قائل شدن بین پیامبران را منع می‌کند، ولی در آیه ۴۰ سوره ۳۳، محمد را «خاتم النبیین» می‌خواند. نام‌های خدا در یهودیت
در یهودیت از نام‌های مختلفی برای اشاره به خداوند استفاده می‌شود. رایجترین نام استفاده شده در تورات نام چهار حرفی خداوند یهوه (عبری :יהוה) می‌باشد که گاهی تتراگراماتون نامیده می‌شود. نام‌های دیگر مورد استفاده در یهودیت عبارتند از ال (خدا) ُ الوهیم (که به معنی خدای واحد ترجمه می‌شود با اینکه این لغت جمع است) ال شدای (خدای قدرتمند) آدونای (ارباب) الیون (بالاترین) و آوینو (پدرمان). این نام‌ها با معنی نام به صورت رایج نیستند بلکه به معنی لقب‌های مختلف برای اشاره به یک معنی هستند. اسامی و صفات قرآن کریم
۱. آیات: (سوره بقره/۲۵۲) اسامی و صفات قرآن کریم
۶۱. قیل: (سوره نساء/۱۲۲) اخلاق اسلامی
برای مطالعه صفات خوب و بد در قرآن کریم باید داستان انبیا را مطالعه نمود. برای مطالعه هرفضیلت بایستی ضد آن یعنی رذیلت مربوط را نیز توامان نگریست تا بهتر بتوانیم با محاسن و مفاسد آن‌ها آشنا شویم. در قرآن کریم از ۲۹ صفت خوب و بد یاد نموده‌است. اسامی و صفات قرآن کریم
۲. اَثاره: (سوره احقاف/۴) نام‌ها و عناوین محمد
محمد، پیامبر اسلام، نام‌ها و عناوین متعددی دارد. نام عربی «محمد» به معنای «قابل ستایش» یا «ستوده»، که چهار بار در قرآن تکرار شده‌است، رایج‌ترین نام پیامبر اسلام و بخشی از فراخوان روزانه مسلمانان برای عبادت (اذان) و همینطور نمازهای پنجگانه روزانه‌است. شخص ایماندار پس از گواهی دادن بر یگانگی خدا، با به‌زبان آوردن «، گواهی یا شهادت به برگزیده‌شدن محمد به عنوان پیامبر خدا، می‌دهد. بدینگونه، بر زبان آوردن تنها این دو گواهی که به «شهادتین» مشهور است، به منزله گرویدن یا وارد شدن در جرگه اسلام است، هرچند در قرآن به تفاوت‌هایی بین اسلام و ایمان از نوع گواهی زبانی و باور قلبی اشاراتی شده‌است. فهرست اسماء الحسنی
یکی از مباحث مطرح شده در علم کلام، قدیم یا غیرمخلوق بودن نام‌های الهی است. در این خصوص اختلافاتی گزارش شده‌است. اهل سنت، اسماء الهی را قدیم می‌دانند و معتقدند که خداوند به اسماء خویش موسوم بوده‌است. بنابر این عقیده، خداوند قبل از خلقت و رزق دادن، به خالقیت و رازقیت موسوم و موصوف بوده‌است. در مقابل، معتزله اسماء اللهی را زاییده ذهن بشر دانسته‌است و آنها را اعتباری قلمداد می‌کند. در اینباره بشر مریسی -از متلکمان مرجئه- به مخلوق بودن اسماء باور دارد و معتقد است که خداوند پس از خلق، خود را به اسمائی متصف کرد تا شناخته شود. صاحبنظران شیعه نیز، با استناد به روایات اهل بیت، اسماء الهی را مخلوق می‌دانند. در این خصوص، شیخ صدوق معتقد است که اسماء الهی نه قدیم است و نه حادث. متکلمان شیعه بر این باورند که علم خدا به اسماء و صفات خود ازلی است، اما حروف و اصوات اسماء ازلی نیستند. خدایان هندو
اگرچه بسیاری از دیوها در ریگ ودا نامگذاری شده‌اند، تنها ۳۳ دیو شمارش شده‌است که هر کدام یازده مورد از زمین، فضا و آسمان است. گونه (زیست‌شناسی)
به همه گونه‌ها (به جز ویروس‌ها) یک نام علمی دوبخشی داده می‌شود. قسمت اول یک نام علمی، سرده‌ای است که گونه به آن تعلق دارد. به قسمت دوم، نام خاص یا صفت خاص (در نامگذاری گیاه‌شناسی، همچنین گاهی در نامگذاری جانورشناسی) گفته می‌شود. به عنوان مثال، "Boa constrictor" یکی از چهار گونه از جنس Boa است. فهرست اسماء الحسنی
در میان منابع سنی مذهب، تا قبل از قرن دوم هجری قمری، گزارشی از اسماء حسنی وجود ندارد و در اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم، برخی از راویان حدیث سنی مذهب، با اجتهاد شخصی خود، ۹۹ نام خدا که در روایات مورد اشاره قرار گرفته بودند را فهرست کرده‌اند. از میان این افراد می‌توان به ولید بن مسلم، عبدالملک بن صنعانی و عبدالعزیز بن حصین اشاره کرد. مزدیسنا
خدای نیک‌سرشت در کیش زرتشتی، اهورامزدا نام دارد که به معنی سرور دانا است و پرستیده می‌شود. برای اهورامزدا در هرمزدیشت، در حدود شصت صفت نیک آورده شده و تقریباً همه چیزهای خوب به وی منتسب شده‌است. بر اساس گاتها، اهورامزدا هم آفریننده روشنایی و هم تاریکی است. بر اساس کتاب بندهشن که پس از ساسانیان نوشته شده، نیروی مخالف اهورامزدا و زاینده بدی‌ها را اهریمن (انگره مینیو) معرفی می‌کند در کیش زرتشتی، اهریمن هیچگاه توان ذاتی برای مقابله با قدرت اهورامزدا را ندارد و رقیبی برای او نیست. بلکه اهریمن همان اندیشه بد است اما در باور آیین زروانی، اهریمن برادر و رقیب اهورامزدا و پسر زروان و دارای هویتی جداگانه از اهورامزدا است. زرتشتیان امروزی نیز خود را یکتاپرست می‌دانند و اهریمن را تنها نمادی تمثیلی از بدی‌ها می‌نامند نه یک خدا. این شائبه احتمالاً به دلیل تغییر مفهوم و ماهیت انگره مینو در دین مربوط می‌شود که این قطب مخالف سپنتا مینیو با اهریمن یکی گشته‌است. اسامی و صفات قرآن کریم
در تعیین این مطلب که کدام‌یک از این واژه‌ها از حالت وصفی بیرون آمده و (به سبب کثرت استعمال) به صورت اسم عَلَم برای قرآن درآمده است، نمی‌توان اظهارنظر قطعی کرد؛ گرچه می‌توان اطمینان داشت برخی واژه‌ها حالت وصفی خود را حفظ کرده، اسم عَلَم برای قرآن نشده‌اند. نام‌های خدا در اسلام
در «فرهنگ قرآن» اسماء و صفات غیرمصرّح در قرآن، که از افعال نسبت داده شده به خدا در قرآن انتزاع می‌شوند، مشروط به این‌که در بیان معصومان به آن‌ها تصریح شده باشد یا در کتاب‌های کلامی از آن‌ها بحث شده باشد، عبارتند از: آمِر بادئ باسط باطش باعث باقی بانی جازی جلیل حاشرالخلایق حاکم حامل حنّان خاذل داحی داعی دلیل ذارئ ذاکر رائی راحم رازق راضی رامی اصحاب‌الفیل ساخط ساقی سالخ سامع شارع شافی شاق صارف ضارب‌الأمثال طاحی‌الأرض طامس عیون الأعداء طاوی السّماء عائد عادل عاصم عافی غضبان فاتح فاتق فادی فارض فارق فاصل قائل‌الصّدق قابض قاسم قاصم قاضی قاطع کاتب‌الحسنات کاره کاسی ماحی ماد ماهد مُبارِک مُبَدِّل مُبدِی مُبَشِّر مُبْطِل مُبَیِّن مُتجاوِز مُتَجلّی مُتَقبّل‌الحسنات مُتْقِن مُتکلِّم مُتَوَلّی مُثْبِت مُثَبّت مُثیب مُجازی مُجلّی مجیر مُحاسِب مُحبّ مُحَبِّب مُحَذِّر مُحَرِّم مُحسِن مُحْصی مُحِقّ الحق مُحْکِم مُختار مُخَفِّف مُخلِص مُخَوِّف مُدافِع مُدَبّر مُدْرک مُدمِّر مُذلّ مُذَلِّل مُذْهِب مُرْتَضی مُرْسی مُرَکِّب مُرید مُزَّکی مُزوِّج الحور مُزَیِّن مُسبِغ مُستَجیب مُستَغنی مستوی علی‌العرش مُسخِّر مُسلِّط مُسَلِّم مُسْمِع مُسَوّی مُسیِّر مُشتَری مُصَرِّف مُصطفی مُصْلِح مُصیب مُضِلّ مُطعِم مُظْفِر مُظَلِّل مُظْهِر مُعِدّ مُعَذِّب مُعَرِّف مُعِزّ مُعْطی مُعْظِم مُعَلِّم مُعید مُغْرِق فرعون مُغْشِی مغطِش اللیل مُغْنی مُفتی مُفَجّر مُفَصِّل مُفَضِّل مُفهِّم مُقْبِر مُقَدِّر مُقدِّم مُقرّ مُقَرّب مُقسِط مُقَطِّع مُقَلّب مُقْنی مُکثِّر مُکْرِم مُکَرِّم مُکفِّرالسّیئات مُکْمل‌الدّین مُکوِّر مُلْزِم مُلْقی مُلْهِم مُلیّنُ‌الحدید مُمَتِّع مُمَحِّص مُمْسِک مُمَکِّن مُمَهِّد مُمیت مُنادی مَنّان مُنْبِت مُنْجِی مُنْشِر مُنْطِق مُنْعِم مُنْقِذ مُنکِّس مُوحی مُوسِع مُوَّفِّق مُوفی مُولِج مُهین مُیسّر مُؤتی مُؤخِّر مُؤلِّف نازع ناسف‌الجبال ناشر ناظر نافخ ناهی واجد واضع واهب اسامی و صفات قرآن کریم
۱۰۰.هُدَی: (سوره البقره/۲) هزارنام
هزارنام‌ها گونه‌ای راهنما و دانشنامه برای دانستن صفات هر یک از ایزدهای هندو است. سوتراهای کوتاه‌تر دیگری نیز برای بیان صفات ایزدان وجود دارد که ۱۰۸ نام را شامل شده و «صدوهشت‌نامه» (ashtottara-shata-nāma) نامیده می‌شوند. خداباوری
چندخدایی گونه‌ای از خدا باوری با اعتقاد به وجود چندین خدا است.دراین گونه باورهااکثرا ازنام الهه برای خدااستفاده میکنندکه مونث ومذکربودن این نامها بستگی به کارهای انهادارد.به عنوان مثال الهه اب یاالهه باران,الهه شکاروازاین نوع القاب یانامهابرای خدایان موجوددراین گونه خداباوری استفاده میشده است. سی و سه ایزد
سی و سه خدا () یا تریداشا پانتئونی از ایزدان هندوئیسم، دین ودائی است که برخی از این ایزدان بعدها توسعه یافتند. تریداشا به‌طور کلی شامل مجموعه ای از ۳۱ ایزد متشکل از ۱۲ آدیتیاس، ۱۱ رودراس و ۸ واسوس است، در حالی که هویت دو خدای دیگر که ۳۳ را پر می‌کنند متفاوت است. حکیم (فلسفه)
آیات بسیاری در قرآن وجود دارد که به چندین اسم خداوند با ترتیب خاصی خاتمه می‌یابند. یکی از آن ترتیب‌ها ترتیب دو اسم «عزیز» و «حکیم» است. این دو اسم در ۴۵ آیه از قرآن آمده‌اند که «عزیز» در ابتدا و «حکیم» پس از آن ذکر شده‌است. فهرست دیوها در آرس گویتیا
در کتاب آرس گویتیا نام ۷۲ دیو سلیمان به همراه تواناییها و ویژگی هریک ذکر شده‌است. به دلیل چندین ترجمه گوناگون نامها گاهی دچار دگرگونی جزئی شده‌اند. الله پیش از اسلام
اله (اِلاه) -در جمع آلِها- "خدا"، "الهه" در شعر پیشا اسلامی به عنوان نامی الهی غیر وابسته به شخصیتی خاص پدیدار شده‌است، اگرچه این عنوان-به همراه ال تعریف-، برای مسیحیان (تا آنجا که انتساب اشعار به آن‌ها معتبر باشد) و یکتاپرستان، الاله (الاِلاه) به ظاهر معنای خدای واحد را می‌داده‌است؛ برای دیگر شاعران تنها معنای "کسی که عبادت می‌شود" را می‌داده‌است، آنچنان که الالاه نشان می‌دهد: «خدایی که پیشتر نام برده شده‌است.» (به صورت الاحد) یا «خدایی که شاعر بدان می‌اندیشد»، و این صورت از استفاده تاکنون نیز برجای است (عبدالله)؛ ولی فارغ از این موارد به نظر می‌رسد که اله تنها در دورهٔ اسلامی برای نشان‌دادن خدایی ویژه به کار رفته‌باشد. استفادهٔ متناوب از الاِله سبب‌شد تا این واژه به صورت الله درآید و به صورت گسترده در شعر عرب پیش از اسلام مورد استفاده قرار گیرد (این نام نمی‌تواند در هر موردی جانشین دیگری شده‌باشد)، سپس تبدیل به یک اسم خاص شده‌است (اسم علم). ولی در حالی که این نام به صورت الاله در قرآن یافت نمی‌شود، به نظر می‌آید که در چند جا از واژهٔ الله به همان معنای پیشین سود برده شده‌باشد: مثلاً (سورهٔ انعام، آیهٔ ششم) «و هو الله فی السماوات» "و اوست که در آسمان‌ها خداست" و در سورهٔ قصص آیهٔ هفتادم: «و هو الله لا اله الا هو» "و اوست خدا که معبودی جز او نیست"، که در این مورد کنار هم نهادن الله و اله جالب توجه است. خدا در اسلام
در قرآن صفات مختلفی برای خدا ذکر شده است که به چند دسته عمده تقسیم بندی می شوند: نام‌های خدا در اسلام
برای صوفیان باور به صدمین نام خدا از ارزش والایی برخوردار است. بنا بر باور آنان تنها در اثر شناخت تمام و کمال پروردگار می‌توان به این نام پی برد. آن‌ها صدمین نام خداوند را اسم اعظم می‌گویند. تین
نام خدای رحمان و رحیم، خدا در اسلام
خدا از نظر عارفان یکی می باشد که دو و غیر ندارد. هر نوع دوتایی بودن وچندگانگی مردود است. خداوند، آن گنجِ مشتاقِ ظهور، هم باطنِ هستی (غیب، وحدت، تجلی بر خویش، فیض اقدس، حضرت اسماء) وهم ظاهرِ هستی (شهود، کثرت، خیال، فیض مقدس، مظاهر اسماء) هم اول وهم آخر است. پس وجود و هستی واحد و یگانه است و غیر از حق چیزی موجود نیست. به قولی حق، شخص است و عالَم سایه اوست ودر اسماء متعدد، خویش رابر خویش عیان می سازد.(همه اسماء دلالت برمسمائی واحد دارند.) نوری است که انکشافْ ذاتی اوست. زیبارویی است که تاب مستوری ندارد، بلکه همان سایه ها نیز هم حق اند وهم غیرحق، مخلوقات آینه هایی هستند که جمال واسماء جمیلِ اورا نمایش می دهند وانسان تصویر کاملی از اوست. خدا در اسلام
مسلمانان بر طبق روایات نام های خدا را ۹۹ اسم می دانند که یکی از آنها اسم اعظم می باشد. اسامی و صفات قرآن کریم
۴۷. العروة الوثقی (سوره بقره/۲۵۶)، (سوره لقمان/۲۲) کابالا
سفیروتها با نامهای خدا در یهودیت نیز در ارتباط هستند. بر اساس دیدگاه لوریا سفیروتها را مراحل خلقت در هر یک از دنیاهای چهارگانه موازی در ارتباط هستند. سفیروتها به عنوان اراده خدا بیان می‌شوند. آن‌ها نباید به عنوان خداهای مختلف مورد بررسی قرار گیرند بلکه به عنوان ۱۰ آشکار شدن یک خدا می‌باشند. نامهای آن‌ها به ترتیب عبارتند از: علویان (سوریه)
در منابع مستشرقین غربی، برخی اهل سنت و وهابی تعالیم نصیریه عبارت است از التقاط عناصر شیعه و مسیحیت و معتقدات ایران پیش از اسلام. به عقیده ایشان، خدا ذات یگانه‌ای است مرکب از سه اصل جداناپذیر بنامهای: «معنی»، «اسم»، «باب». این سه گانگی (تثلیث) به نوبت در وجود انبیاء مجسم و متجلی گشته‌است و آخرین تجسم با ظهور اسلام مصادف شده و آن ذات یگانه در تثلیث لایتجزایی در وجود علی بن ابی‌طالب، محمد و سلمان فارسی تجسم یافت. بدین سبب تثلیث مزبور را با حروف عمس (ع - م - س) معرفی می‌نمودند که اشاره به حروف اول سه اسم علی، محمد و سلمان است. از نگاه این منابع غربی و وهابی «نصیریه» معتقد به تناسخ اند و مانند دروزها به دو دستهٔ روحانی تقسیم می‌شوند: یکی «عامه» و دیگری «خاصه». طبقه خاصه از خود کتب مقدسی دارند و مضمون آنها را تاویل می‌کنند ولی برای عامه مکشوف نمی‌سازند. خدا در اسلام
۱-خالقیت (خلق دفعی): خداوند آفریدگار هستی است وهمه چیز با اراده او حیات دارد و صفاتی که باین صفت اصلی بازمی‌گردد عبارتند از: بدی، مبدء، مبدل، بارء، باعث، جاعل، محیی، خالق، خلاق، مسبب، مسخر، صانع، مصور، مضعف، معید، مغیر، فاطر، فاعل، فعال، فالق، مغنی، مقلب، ماهی، ممکن، ممیت، منشئ، منور، مکون، موسع، ماهد اسامی و صفات قرآن کریم
۳۰. حکمت: (سوره احزاب/۳۴) ۱۰۱ نام خدا
۱۰۱ نام خدا فهرستی از نام‌های خدا (اهورامزدا) است. این فهرست در زبان فارسی، پازند و زبان گجراتی حفظ شده‌است. نام‌های خدا در یهودیت
لغت عبری الواه که فرم مؤنث واژه جمع الوهیم است نادر است و تنها در کتاب ایوب مورد استفاده قرار گرفته‌است. الواه یا اله با واژه الله ریشه مشترکی دارد. الله به معنی لغوی ال اله است که نام عربی خدای ابراهیم می‌باشد. در عهد عتیق فرم مفرد الوهیم در چند جا برای اشاره به خدایان بت پرستان استفاده شده‌است (مانند دانیال ۱۱:۳۷ و ۳۸). اسامی و صفات قرآن کریم
۵۷. قرآن: (سوره قیامة/۱۷–۱۸) اسم اعظم
ﭘس اگر اسمای الهی اعم از اسم وسیع و عام، یا اسم خاص تاثیری در آفرینش دارند، به خاطر واقعیتهای آنها است، نه به خاطر الفاظی که از آنها حکایت می‏کند و نه به خاطر معانی بی اثری که از آنها در ذهن پدید می‏آید; طبعا باید گفت مؤثر در هر چیز خدا است. از آن نظر که واقعیت این اسماء را دارد، نه لفظ مسموع مؤثر بوده و نه مفاهیم محض سیزده صفت خداوند
با توجه به توضیحات ابن میمون، این صفات نباید به عنوان ویژگیهای ذاتی خداوند قلمداد شوند ، بلکه به عنوان شیوه او در نظر گرفته می شوند ، که به وسیله آن نظارت الهی به نظر ناظر انسانی می رسد. خدا در اسلام
۱-وحدانیت: خداوند یگانه است بی مثل و مانند و شبیه و مرکب از اجزاء خارجی و عقلی نمی‌باشد. صفاتی که به این صفت اصلی بازمی‌گردد عبارتند از: احد، واحد، مشهور، معروف، غریب، فرد، کافی، وتر، موجود، غایت. کابالا
در دیدگاه کابالا خداوند دارای دو وجهه است: خدا بالذات که قابل دانستن نیست، بدون حد است، خدا بالقوه که به وسیله آن خدا زندگی آدمیان را ایجاد و مدیریت می‌کند. کابالیست‌ها اولین وجهه را عین یا عین سوف (عبری: אין סוף به معنی لغوی بدون حد) می‌نامند. از عین سوف چیزی قابل فهم نیست. وجهه دوم خدا ولیکن برای آدمیان قابل فهم است و از طریق احساسات قابل درک می‌باشد. کابالیست‌ها اعتقاد دارند این دو وجهه با یکدیگر در تضاد نیستند بلکه همدیگر را تکمیل می‌کنند. فهرست اسماء الحسنی
در اعتقادات اسلامی، خداوند به جهت داشتن صفات و معانی نیکو، دارای اسماء نیکوست. از میان این صفات، برخی صفت ذات هستند و بیانگر صفتی در ذات خداوند هستند. به این صفات، صفات ذات گفته می‌شود. قسم دیگر صفات، صفت فعل هستند که به جهت یکی از افعال خدا به وی نسبت داده می‌شود. در این میان قسم دیگری از صفات، تمجید و تقدیس کننده ذات الهی هستند. بر این اساس، صفت «عالم» یک صفت ذات، صفت «خالق» یک صفت فعل و «قدوس» یک صفت تمجیدی است. اتصاف خدا به برخی صفات نیکو، پسندیده و صحیح نیست و این به جهت وجود کاستی در آن صفت است. از باب مثال، صفت «عارف» به جهت حکایت از غفلت، وصف مناسبی برای توصیف الهی نیست. اسامی و صفات قرآن کریم
۴۱. صُحُف: (سوره عبس/۱۳) خدا در اسلام
۴- بحث در توفیقی بودن یا نبودن اسما و صفات خدا فرشته
به شش فرشته بلندمرتبه زرتشتی امشاسپندان و به دسته دیگر که مقام پایین‌تری دارند، ایزد گفته می‌شود. ایزدان دو دسته‌اند، ایزدان مینوی و ایزدان دنیوی. تمامی فرشتگان مخلوق اهورامزدا هستند و هر امشاسپند مظهر یکی از صفات اوست. فهرست اسماء الحسنی
در میان فرق کلامی اسلامی، معتزله بر این باورند که بین صفت و اسماء الهی، رابطه تمایز وجود دارد و اسمائی چون علیم، قدیر و سمیع، با هم مترادف هستند. به اعتقاد این فرقه، خداوند را می‌توان به نام‌های حی، علیم و قدیر خواند و اتصاف خدا به حیات، قدرت و علم، صحیح نیست. در مقابل، اهل سنت بر این باورند که اثبات اسماء بدون اثبات صفات، امری غیرممکن است. این گروه، تنها تفاوت میان اسم و صفت الهی را، اشتقاقی بودن صفت و غیراشتقاقی بودن اسم می‌دانند. در این خصوص، برخی از اهل سنت همچون ابن تیمیه، برای هر یک از اسماء الهی، صفت خاصی را تعیین کرده‌اند. برخی از محققان شیعه نیز تفاوتی میان اسم و صفت قبول ندارند. اسامی و صفات قرآن کریم
۱۷. تبیان: (سوره نحل/۸۹) اسم
اسم‌هایی که به صورت مستقل در خارج از ذهن وجود دارند و محسوس و قابل دیدن هستند را اسم ذات می‌گویند (مانند «گل»، «مرد»)و اسم‌هایی را که به صورت مستقل در خارج از ذهن وجود ندارند و وابسته به حضور دیگری هستند را اسم معنی می‌گویند (مانند «زیبایی»، «دلاوری»). سیمیا
کسانی که به وجود راز در حروف باور دارند حروف را دارای چهار سرشت آتشی، آبی، هوایی و خاکی می‌دانند و بر این باورند که این سرشت‌ها در حروف و نام‌ها روان هستند و با آنها می‌توان در جهان طبیعت تأثیر گذاشت. همچنین در قدیم مردمان حروف (عربی) را به چهار دسته هفت حرفی آبی، آتشی، خاکی و بادی تقسیم می‌کردند. حرف س اسم رمزی در دستورها این علوم است. جنسیت خدا
جنسیت خدا را می‌توان به‌عنوان یک صفت حقیقی یا یک وجه تمثیلی برای یک خدا در نظر گرفت. در یکتاپرستی، افراد نمی‌توانند جنسیت را به معنای معمول آن، برای خدا در نظر بگیرند. چون به باور آن‌ها خدا یگانه است و صفاتش را نمی‌توان با دیگر موجودات مقایسه کرد؛ بنابراین درنهایت ایدهٔ «جنسیت الهی» یک قیاس تلقی می‌شود که انسان‌ها برای ارتباط بهتر با خدا (به‌عنوان یک مفهوم) و بدون نسبت دادن جنسیت به او استفاده می‌کنند. در حالی‌که معتقدان به چندخدایی جنسیت را به‌مفهوم رایج آن برای خدا در نظر می‌گیرند و به باور آن‌ها او می‌تواند با خدایان دیگر یا حتی با انسان‌ها تعامل جنسی داشته باشد. خدا در اسلام
۳-حاکمیت : همه هستی تحت حکومت او قرار دارند و او مقنن و قاضی و والی اصلیست. صفاتی که باین صفت اصلی برمی‌گردند عبارتند از: اله، امر، حاکم، دلیل، راشد، مرشد، رشید، راعی، مسئول، معبود، معقب، عماد، غایت، مقصود، قاضی، منی، ناهی، منتهی، ولی، والی، مولی، هادی، حکم. دیدگاه فیلون در مورد خدا
به همین ترتیب فیلون دو صفت الهی نیکی و قدرت را از هم جدا می‌سازد. اینها نیز براساس نام‌های خدا بیان می‌شوند؛ اما توضیحات فیلون گیج کننده است. «Yhwh» واقعاً خدا را مهربان و بخشاینده معرفی می‌کند، در حالیکه «Elohim» عادل بودن خدا را به رخ می‌کشد. از سوی دیگر فیلون «Elohim» را به عنوان «قدرت کیهانی» تفسیر کرده و زمانی که خلقت را مهم‌ترین ثبوت نیکی الهی قلم‌داد کرد، نیکی آسمانی را به صورت اخص در Θεός دریافت. در یک فعالیت موازی، دو قدرت و نمادهای آن و همچنین تجلیاتی که از سوی خدا آمده و توسعه به دو قدرت جدید، رابطه آنها با خدا و جهان، نقش آنها در خلقت، کارهایی که با انسان کرده‌اند و… در متون مقدس وارد شده. توضیحات فیلون اینجا به صورت کامل واضح نیست، چون او گاهی قدرت‌ها را به صورت عناصر کاملاً مستقل بیان می‌کند و گاهی هم آنها را صفات اصلی وجود الهی می‌داند. نام‌های خدا در اسلام
اعتقاد بر این است که یکی از اسامی خدا که بر کسی دانسته نیست اسم اعظم است؛ و با بر زبان آوردن آن هر خواستهٔ گوینده برآورده خواهد شد. و نیز می توان اسم اعظم را به اشاره بر زبان آورد مثلاً: خدایا به اسم اعظمت از تو خواستارم... . خدا
در کتاب مقدس یهودیان و مسیحیان، خداوند به نام یهوه به بنی اسرائیل و موسی معرفی می‌شود. در باور دسته دیگری از دین‌ها از جمله بوداگرایی، هندوگرایی و دین‌های منقرض شده‌ای مانند مذهب المپی خدایان زیادی وجود دارند. این خدایان یا ایزدان، معمولاً قادر مطلق نیستند و نمادهای جنبه‌های گوناگون جهان برتر و ماوراءالطبیعه هستند. به این‌گونه دین‌ها، دین‌های چندخدا گفته می‌شود. در باور صوفی‌گرایان، موجود برتر یعنی خدا، (که صوفیان آن را «حق» می‌نامند) موجودی است که به هیچ‌یک از صفاتی که در جهان ما یا در ذهن ما حضور دارند، منسوب نیست. گروه دیگری (از جمله عده‌ای از صوفیان) به همه‌خدایی باور دارند. همهٔ خداباوران یا به‌دیگر سخن، گروندگان به مفهوم وحدت وجود، کل همین جهان را برابر با خدا می‌دانند. گروه دیگری نیز به خدافراگیردانی (Pantheism) باور دارند. خدا ـ فراگیر ـ دانی شکلی از خداپرستی است که معتقد است خدا دربر گیرنده جهان است ولی برابر با جهان نیست؛ یعنی جهان ما بخشی از خداست.خُدا نام اطلاق شده در فارسی به وجود آفریدگار جهان؛ اما متمایز از آن، در نظام‌های ایمانی است، خواه این خدا به‌صورت یکتا در یکتاپرستی مطرح باشد، یا به‌صورت ایزدبانو ای در کنار دیگر خدایان که در چندخدایی طرح می‌شود. همچنین چه ارتباطش را با جهان حفظ نموده باشد و چه در امورات آن دخالت نکند. خدا متداول‌ترین واژه‌ای است که به آفریدگار فراطبیعی ناظر جهان اطلاق شده‌است. متکلمان ویژگی‌های گوناگونی را به مفاهیم متعدد خدا نسبت داده‌اند. از معمول‌ترین این ویژگی‌ها می‌توان به علم مطلق، قدرت مطلق، حضور در همه‌جا در آن واحد، خیر اعلی بودن، بسیط بودن و وجود داشتن ضروری اشاره نمود. همچنین خدا به‌عنوان وجودی مجرد و شخصی وار؛ مرجع تام تعهد اخلاقی و بزرگ‌ترین موجود قابل تصور، تلقی شده‌است. بنده خدا
نام عربی عبدالله (, "'Abd Allah" "بنده خدا"); نام عبری عوبدیا () و نام آلمانی "Gottschalk" به معنای بنده خدا هستند. آلفا و امگا
در قران کتاب آسمانی مسلمانان، واژه «اول و آخر» در سوره حدید آیه سوم (۵۷:۳) به عنوان اسامی خداوند در کنار دو اسم دیگر «ظاهر» و «باطن» آمده است که دلالت بر محیط بودن او بر تمام اشیا و هستی است. الوهیم
این واژه از جهت صرفی از واژهٔ عبریِ اِلُوَه با پسوندِ جمع تشکیل شده‌است. سلیمان حییم آن را به معنی" خدا، قاضی، فرشته و رسول" دانسته‌است. معنی واقعی این واژه معمولاً موردِ مناقشه است. این واژه گاهی به صورت یک اسم مفرد آمده‌است؛ و معمولاً گمان می‌شود که به خدای واحد اسرائیل اشاره می‌کند؛ ولی در برخی موقعیت‌ها این واژه به‌عنوانِ جمعِ واژهٔ الوه و به معنی "خدایانِ چندگانه" یا "فرزندانِ خدا" آمده‌است. در برخی موقعیت‌ها معنیِ واژه از متن قابل استفاده نیست و به معنی موجودات قدرتمند، فرشتگان و حتی قضات نیز آمده‌است؛ که از متن چنین بر می‌آید که الوهیم به معنای قانونگذاران یا "حاکمان انسانی" آمده باشد. اسامی و صفات قرآن کریم
۷۴. متشابه: (سوره زمر/۲۳) اسامی و صفات قرآن کریم
۷۸. مَثَل: (سوره ابراهیم/۲۴) اسامی و صفات قرآن کریم
فرهنگ نامه علوم قرآن با استفاده از کتاب‌های مذکور صد اسم و وصف قرآن را به شرح ذیل استخراج نموده‌است: باب (عنوان)
باب یا باب الله لقب و صفتی است که در برخی احادیث و ادعیه برای محمد و خاندانش به کار برده شده است. همچنین، افرادی از اصحاب برجسته امامان شیعیان نیز به خاطر ویژگی‌هایی به عنوان «باب» خوانده می‌شدند. در طول تاریخ و پس از غیبت کبری نیز عده‌ای مدعی سمت باب شده‌اند که همه مورد تأیید شیعیان قرار نگرفته‌اند. «باب الله» در برخی از احادیث و ادعیه اسلامی به عنوان صفت محمد،و دوازده امام شیعیان به کار گرفته شد. برخی معتقدند که واژه‌های دیگری مانند: صراط، «سبب»، «طریق» و «سبیل» تعبیرهای دیگری از باب‌الله هسنند که برای ایشان به کار رفته‌اند. محمد باقر در حدیثی به محمد، لقب «باب‌الله» و «سبیل‌الله» داده‌است. اسامی و صفات قرآن کریم
۳۷. رسالة (سوره مائده/۶۷) نام‌های خدا در اسلام
اسمای الهی در نود و نه اسم مذکور منحصر نیست، بلکه برای خداوند نام‌های زیادی در روایاتی از بزرگان شیعه و سنی و اهل تصوف ذکر گردیده است. در برخی موارد تا هزار و یک اسم مقدّس ذکر شده و در برخی دیگر چهار هزار اسم مبارک است. چندخداپرستی
چند خدایی اساطیر یونانی، اساطیر رومی، اساطیر نوردیک، اساطیر سومری، اساطیر عیلامی، اساطیر بابلی، اساطیر مصری، آشوری، بعضی فرقه‌های هندو، آزتکها از این دسته می‌باشند. فهرست اسماء الحسنی
اسماء الحسنی، به معنای نیکوترین نام‌ها، اصطلاحی است اسلامی که شامل نام‌های خداوند می‌شود. این واژه اقتباسی از قرآن است که در سوره‌های اعراف، آیه ۸۰، اسرا آیه ۱۱۰، طه آیه ۸ و حشر آیه ۲۴ مورد استفاده قرار گرفته‌است. موضوع اسماء الحسنی در علم تفسیر، کلام و عرفان مورد بررسی قرار گرفته‌است. خدا در اسلام
۴-قادریت :خداوند تواناست به هر امری که در هستی امکان‌پذیراست. صفاتی که باین صفت اصلی بازمی‌گردد عبارتند از: باذخ، جبار، جلیل، محول، ذخز، رافع، رفیع، سریع، سالم، سید، شدید، شریف، صادق، عده، عز، عزیز، معز، عظیم، علی، عالی، اعلی، متعالی، فوق، عون، معین، مستعان، غالب، غناء، غنی، مغنی، فاتح، فتاح، فالق، فارج، مفرج، فاتق، فائق، قادر، قدیر، مقنی، قاهر، قهار، ماجد، مجید، منیع، ناصر، نصیر، کبیر، متکبر، کثیر، واسع، موسع، مهیمن، مکین، مانع، مطلق، حق، فاصل، فارق، مفصل، قابض، مقدر. نکته،دو صفت ذاتی وحدانیت و سرمدیت بدون اضافه به چیزی بذات باریتعالی اتصاف دارد لیکن دو صفت قادریت و عالمیت بااضافه به مخلوق قابل اتصاف است. اسامی و صفات قرآن کریم
۹۹. هادی: (سوره جن/۱–۲) فهرست اسماء الحسنی
نام‌های خدا در اسلام، پیوندی عمیق با جهان‌بینی توحیدی-اسلامی دارد. بنابر آنچه در آیه ۳۱ و ۳۳ سوره بقره بیان شده‌است، خدا پس از خلقت آدم، به وی اسماء الهی را آموخت و همین امر سبب شد تا آدم بر ملائکه فضیلت یابد. در قرآن، چهار مرتبه به صراحت از اسماء حسنی یاد شده‌است و خدا را دارای اسماء نیکو توصیف کرده‌است. در قرآن، بارها از رابطه بین اسم الهی و مسمی آن یاد شده و به آن تأکید شده‌است. همچنین در مواردی چون حج و قربانی از ذکر نام الهی یاد شده‌است. هر سوره از قرآن -بجز سوره توبه- با آیه «بسم الله الرحمن الرحیم» آغاز می‌شود. ترکیب «بسم الله» در آغاز هر امر، غالباً برای یاری گرفتن از خدا و تیمن و تبرک صورت می‌گیرد. بر همین اساس، فرهنگ استفاده از «بسم الله» در آغاز هر کاری، در میان مسلمانان، امری مسلم تلقی می‌شود. خدا در اسلام
بخشی از صفات مربوط به افعال باریتعالی است اینگونه صفات حادث و ناشی از قدرت وعلم اویند مجموعه صفات فعل خداوند در ۴صفت اصلی قابل جمع است که عبارتنداز: اسامی و صفات قرآن کریم
۴. اِمام (سوره اسراء/۷۱) اسامی و صفات قرآن کریم
مفسر بزرگ قرن ششم جمال‌الدین ابوالفتوح رازی در مقدمه تفسیر خود ۴۳ نام برای قرآن آورده‌است. که بیشتر جنبه وصفی دارد و طبرسی در مجمع البیان به نام‌های قرآن، فرقان، کتاب و ذکر اکتفا کرده‌است. بدرالدین زرکشی نقل می‌کند که حرالی کتابی در این زمینه نوشته و بیش از نود اسم یا وصف برای قرآن یادآور شده‌است. فیروزآبادی در بصائر ذوی التمییز ادعا می‌کند که برای قرآن صد اسم در قرآن کریم آمده و ۹۴ اسم را ذکر می‌کند. هندوئیسم
هندوان به عده بی‌شماری از ایزدان آسمانی و زمینی با نام‌ها و صفات غریب معتقدند و به آن‌ها کرنش می‌کنند و برای هر یک پرستشگاه با شکوهی می‌سازند. این ایزدان با هم خویشاوندی سببی و نسبی دارند و ویژگی‌های جسمی و روحی هر یک به تفصیل و با ذکر جزئیات در کتب مقدس و فرهنگ دینی هندوان آمده‌است. باور به جلوه‌گری خدایان به شکل انسان و حیوان در ادوار مختلف، نیز بسیار جلب نظر می‌کند دسته‌بندی خدایان در ارتباط با طبقات اجتماعی نیز مرسوم است. نام‌های خدا در اسلام
«حق تعالی را نَود و نُه اسم می‌باشد که اگر کسی آن‌ها را برشمارد، وارد بهشت می‌شود و آن اسامی از این قرار است: الله، الإله، الواحد، الأحد، الصّمد، الأوّل، الآخر، السّمیع، البصیر، القدیر، القاهر، العلی، الأعلی، الباقی، البدیع، الباریء، الأکرم، الظّاهر، الباطن، الحی، الحکیم، العلیم، الحلیم، الحفیظ، الحقّ، الحسیب، الحمید، الحَفِی، الرّبّ، الرّحمن، الرّحیم، الذّاری، الرّازق، الرّقیب، الرّؤوف، الرّائی، السّلام، المؤمن، المهیمن، العزیز، الجبّار، المتکبّر، السید، السبوح، الشهید، الصّادق، الصانع، الطّاهر، العدل، العَفُوّ، الغفور، الغنی، الغیاث، الفاطر، اَلفرد، الفتّاح، الفالق، القدیم، الملک، القدّوس، القوی، القریب، القیوم، القابض، الباسط، قاضی الحاجات، المجید، المولی، المنّان، المحیط، المبین، المقیت، المصوّر، الکریم، الکبیر، الکافی، کاشف الضّر، الوتر، النّور، الوهاب، النّاصر، الواسع، الودود، الهادی، الوفی، الوکیل، الوارث، البرّ، الباعث، التّواب، الجلیل، الجواد، الخبیر، الخالق، خیر النّاصرین، الدّیان، الشکور، العظیم، اللطیف، الشافی.» موسی
در کتب کاذبه یهودی و دسته تفاسیر خاخامی معروف به میدراش، همانند کارهای قانون شفاهی یهودی، یعنی میشنا و تلمود، داستان‌های ارزشمند و اطلاعات اضافی دربارهٔ موسی وجود دارد. همچنین موسی در سنت یهودی چندین نام مستعار دارد. میدراش، موسی را به عنوان یکی از هفت شخصیت مقدسی می‌داند که نام‌های متفاوتی داشته‌است. نام‌های دیگر موسی عبارت بودند از: یکوتهیل (به وسیله مادرش)، آوی سوکو (به وسیله دایه‌اش) و شائیاه بن نتانل (به وسیله مردم اسرائیل). همچنین نام‌های تویاه (به عنوان اولین نام)، و لاوی (به عنوان نام خانوادگی)، همان، مچوکیک (قانون‌گذار)، و اهل گاو ایش نیز به موسی نسبت داده شده‌اند. آلفا و امگا
برخی مفسرین اسلامی این اسما را اینگونه معنی کرده‌اند که: «خداوند اول است، برای این که قبل از هر چیز بوده، و آخر است چون بعد از هلاک و فنای هر چیز هست.» برخی دیگر نیز اول را به معنای بی‌ابتدا و آخر را به‌معنای بی‌انتها دانسته‌اند. التفهیم
سه گونه‌اند یکی درازا و دیگری پهنا و سه دیگر ژرفا؛ و چنان نیست که نام درازا بر بُعدی اوفتد و بر دیگران نتواند اوفتادن، لکن این نام‌ها باضافت نهاده‌اند. هر گاه که یکی را از آن بُعدها طول نام کنی آن دیگر که بر او گردد، عرض نام شود و آن سه دیگر که بر هر دو گردد، آن را عمق خوانند؛ و عادت مردمان چنان رفته‌است که درازترین بُعدی را طول نام کنند، ای درازا؛ و آنک از او کمتر است، او را عرض نام کنند، ای پهنا؛ و سه دیگر را عمق نام کنند، ای ژرفا؛ و اگر بلندی بود سمک گویند، ای بالا. خدا
در مباحث دین و فلسفه دلایل متعددی برای وجود خدا ذکر شده‌است که از میان آنها چهار مورد اهمیت بیشتری دارد. در برهان علیت هر پدیده ای علتی دارد و خود آن علت علت دیگری دارد تا در نهایت به علت اول که خدا است می‌رسد. در برهان نظم با مشاهده موارد نظم در طبیعت پی به وجود خدا می‌بریم. در برهان هستی‌شناسی داشتن زمینه ذهنی از یک وجود کامل و مطلق به نام خدا مطرح کننده این است که خدا وجود دارد. در این استدلال وجود بردو نوع است وجود مخلوقات و وجود خدا که واجب است و به عنوان واجب الوجود یاد می‌شود. در برهان اخلاق وجود ارزشهای اخلاقی و معنوی در جهان مادی قابل توجیه نیست مگر از طرف خدا آمده باشد یعنی اخلاقیات از منشأ طبیعت یا قوانین اجتماعی نیست و منشأ مادی ندارد. اسامی و صفات قرآن کریم
۸۸. مکرَّم: (سوره عبس/۱۳) انسان کامل
غایت و هدف عرفان از نظر ابن عربی رسیدن به معرفت است. معرفت در دیدگاه محیی الدین بر سه رکن خدا، انسان و هستی استوار است و سالک برای رسیدن به معرفت خداوند باید جایگاه انسان و هستی و نحوه پیوند آن‌ها را با یکدیگر و چگونگی ارتباط آن دو را با خدا بشناسد. وی معتقد است راه شناخت خدا نظر کردن به پدیده‌های عالم هستی به عنوان مظاهر صفات و اسماء الهی است. هر یک از این مخلوقات مظهر یک یا چند اسم و صفت الهی‌اند و مجموع عالم هستی مظهر همه اسماء و صفات الهی‌اند انسان هم با عالم هستی از این جهت وجه مشترکی دارد که او هم به سان عالم مظهر اسماء و صفات الهی است. در این دیدگاه انسان نه به عنوان بخشی از عالم هستی بلکه به مثابه عالمی مجزا و مستقل از هستی مطرح می‌شود که به تنهایی مظهر همه اسماء و صفات الهی است. خدا در اسلام
۳- بحث درباره صفات خدا که خود دارای چند بخش می باشد فاطمه زهرا در قرآن و روایات
در بسیاری از آیات قرآن به فاطمه زهرا اشاره شده، امّا، همچون امامان شیعه، نامی از او به‌میان نیامده‌است. پژوهشگران و نویسندگان اهل سنّت و شیعه شمار گوناگونی از آیات را دربارهٔ فاطمه دانسته‌اند. بعضی ۳۰ آیه، بعضی ۶۰ آیه در ۴۱ سوره و بعضی هم ۱۳۵ آیه از ۶۷ سوره را دربارهٔ او می‌دانند. این اختلاف به دو دلیلِ نوع انتساب آیات و اختصاص بخشی از آیات به موضوع است: گاهی بیش از یک آیه است که فاطمه را موضوعش دانسته‌اند و یک بار به‌شمار آورده‌اند، و گاهی دو موضوع دربارهٔ فاطمه در یک آیه بازشناخته شده‌است. بیشتر این موارد انتساب براساس احادیث است، امّا برخی نیز از جهت شأن نزول و تطبیق مصداق و برخی هم از نظر تأویل و بطن آیات و برخی تفسیر است. اسامی و صفات قرآن کریم
۸۵. مطهَّر: (سوره عبس/۱۴) اصحاب کسا
جز آیهٔ تطهیر، آیاتِ دیگری نیز با شأنِ نزولِ این پنج تن نازل شده‌اند. از این میان می‌توان به آیهٔ اِطعام (داستان نذرِ علی، فاطمه و حسنین)، آیهٔ مُباهِله (داستان مباهلهٔ نجرانیان با پیامبر اسلام و همراهی علی، فاطمه و حسنین با پیامبر در این مباهله) و آیهٔ مَوَدَّت (عنوانِ دوستیِ اهل بیت پیامبر از جمله علی، فاطمه و حسنین به‌عنوان پاداشِ رسالت) اشاره کرد. براساس بعضی تفاسیر، منظور از «کَلِمات» در دو آیهٔ «و اذ ابتلی ابراهیم ربّه بکلماتٍ فاتمهّن» و «فتلقّی آدم من ربّه کلمات»، نام‌های پنج تن یا نام‌های الهیِ مُشتَقّ از این پنج نام بوده‌است. فهرست نام‌های تحقیرآمیز مذهبی
بیشتر این اسامی به دو دسته تعلق دارند. یکی اسامی که در ابتدا معنای بدی نداشته، ولی به تدریج کلمه‌ای توهین‌آمیز تبدیل گردیده است. دومی اسمی که دارای پسوند «پرست» هستند و چیزی که برای هواداران یک دین محترم و با ارزش است را، به عنوان خدای هواداران آن دین جلوه می‌دهد. آلفا و امگا
«آلفا و اُمِگا» (در "یونان باستان": τὸ Α καὶ τὸ Ω) که «الف و یاء» یا «اول و آخر» نیز نامیده می‌شود، لقب یا صفت خداوند در آیین مسیحیت است. در واقع آلفا (Α) و امگا (Ω) به ترتیب اولین و آخرین حرف از حروف الفبای یونانی بوده و ترکیب آنها در این اصطلاح، برای اطلاق صفت فراگیر و بزرگ بودن و محیط بودن بر همه چیز، به خدا به کار می‌رود. در کتاب مکاشفه (آخرین بخش از کتاب مقدس مسیحیان)، این نام سه بار (در آیات ۱:۸، ۲۱:۶ و ۲۲:۱۳) به‌کار رفته است که در آن خداوند یا عیسی این نام را به خود تخصیص می‌دهند. اسامی و صفات قرآن کریم
۲۰. تصدیق: (سوره یونس/۳۷) دیدگاه کلامی علی بن موسی الرضا
با بررسی روایات منقول از علی بن موسی الرضا در باب «نادر جامع فی فضل الامام و صفاته» از کتاب "اصول کافی"، مشخص خواهد شد که مسئله امامت در گفتار علی بن موسی الرضا جایگاه ویژه‌ای دارد. بر اساس یک بررسی آماری، بیشتر تأکید این روایات بر علم امام است. از بین این روایات، هجده روایت به مسئله صفات و ویژگی‌های امام، ده روایت به اهداف امام، هفت روایت به توصیف امام، ۶ روایت به عظمت جایگاه امامت، شش روایت به جهل عامل سلب اختیار بشر در تعیین امام، چهار روایت به الهی بودن انتصاب امام و سه روایت نیز به منکران انتصابی بودن امامت اشاره دارد. به دیگر سخن ۸۱ درصد از مجموع روایات این باب، به معرفی جایگاه امام و امامت پرداخته‌است و ۱۹ درصد دیگر در موضوع روش تعیین امامان تبین شده‌است. علی بن موسی الرضا در این دسته از روایات، ویژگی‌ها و لوازم امامت را بیان کرده‌است. وی علم خدادادی، عصمت، قریشی بودن، برتری بر دیگران و داشتن صفات عالیه‌ای همچون شجاعت، قدرت، شرح صدر و… را از مهمترین ویژگی‌های امام دانسته‌است. اسامی و صفات قرآن کریم
۵۶. فضل (سوره یونس/۵۸) نام‌های خدا در اسلام
نام‌های خدا در قرآن مجموعه‌ای از بیش از ۲۰۰ نام خداوند است که در قرآن ذکر شده‌اند و اصطلاحاً، ۹۹ تای آن «» یا نام‌های نیکوی خداوند خوانده می‌شوند. هر چند که تعداد نام‌های خدا، در قرآن و سنت از ۹۹ عدد خیلی بیشتر هستند، ولی مسلمانان اعتقاد دارند که گروه برگزیده‌ای از نام‌ها (نام‌های نیکو)، تعدادشان ۹۹ عدد است. اسامی و صفات قرآن کریم
۶۲. قیّم: (سوره کهف/۱–۲) صورت فلکی
اسطوره‌ها، الهه‌ها، موجودات افسانه ای، اشیا مقدس و… هستند که هرکدام به نحوی به آسمان راه پیدا کرده‌اند و برای هر قومی نماد خاصی داشته‌اند. اگرچه هر فرد می‌تواند هر شکلی را در آسمان برای خود تصور کند و صوری فلکی مخصوص به خود را داشته باشد، اما در کل ۸۸ صورت فلکی رسمی وجود دارد که از هر دو نیم کره شمالی و جنوبی زمین قابل مشاهده است که از این تعداد ۴۸ عدد آنها را بطلمیوس فهرست بندی کرد و ۴۰ نقش باقیمانده از حدود قرن ۱۷ به بعد، به دلیل اکتشاف قسمت‌های بیشتری از نیم‌کره جنوبی زمین کشف و نامگذاری شدند. اسامی و صفات قرآن کریم
۳. احسن الحدیث: (سوره زمر/۲۳) خدا
در دین‌های دوگانه‌انگار همچون آیین زرتشت، قدرت برتر به دو نوع یکی سرچشمه خوبی‌ها و دیگری خاستگاه بدی‌ها تقسیم می‌شود؛ هرچند نام خدا برای قدرتی که سرچشمهٔ خوبی‌ها پنداشته می‌شود، به‌کار می‌رود. اسامی و صفات قرآن کریم
۶۶. کلام: (سوره توبه/۶) نام‌ها و لقب‌های فاطمه زهرا
کنیه، برای تعظیم و تکریم اشخاص به کار می‌رود. فاطمه کنیه‌های زیادی دارد، که تعدادی از آن‌ها بدین صورت است: خدا در جئینیسم
ازین‌رو، در جینیزم خدایان بی‌شماری وجود دارد که تمام آن‌ها به لحاظ تظاهر تمام صفات، معادل، آزاد شده و نامحدود هستند. نفس و کارماها، موارد جداگانه در جینیزم هستند که اولی زنده بوده و دومی زنده نمی‌باشد. دسترسی به روشن‌گری و کسی‌که در هم‌چو حالتی به‌سر می‌برد، و آنهایی که به چنین حالتی دسترسی پیدا کرده‌اند، خدا خوانده می‌شوند؛ بنابراین، موجودات (Arihant) که به علم مطلق (kevala jnana) دست یافته‌اند به عنوان خدا قابل پرستش اند. کیفیت خداگونگی در تمام آن‌ها یکی و یک‌سان است. جینیزم گاهی اوقات به عنوان یک دین ترا خداباوری قلم‌داد می‌شود، یعنی می‌تواند بر مبنای روشی که یک فرد «خدا» را تعریف می‌کند، آتئیست یا پولی‌تئیست باشد. خدا در اسلام
۲-سرمدیت: خداوند جاودانه، ازلی و ابدی است یعنی از ابتدا بوده و خواهد بود. صفاتی که باین صفت اصلی بازمی‌گردد عبارتند از: آخر،اول، باقی، حی، دائم، سابق، سرمد، قدیم، قریب، قائم، قیوم، متین، مکین، حق، ازلی، ابدی، واجب الوجود. اسامی و صفات قرآن کریم
۷۵. متلُوّ: (سوره بقره/۱۲۱) اهورامزدا
اَهورامَزدا (به اوستایی 𐬨𐬀𐬰𐬛𐬁 𐬀𐬵𐬎𐬭𐬀 «مَزدا اَهورَه»)(نیز با نام‌های: اهورا، اورمَزد، هورمَزد، اورمُزد، هورمُز و هُرمُز و ورمز) نام آفریدگارِ نِکویی‌ها و دادار و پروردگارِ همهٔ هستی در مَزدَیَسنا است. او الوهیت و الهه آفرینش در این دین است.