آدولف هیتلر در چه سالی درگذشت؟
مرگ آدولف هیتلر
آدولف هیتلر (۱۸۸۹ – ۱۹۴۵) سیاستمدار آلمانی زاده اتریش و رهبر حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵، صدراعظم آلمان و از سال ۱۹۳۴ تا سال ۱۹۴۵، پیشوای آلمان نازی بود. مرگ وی پایان رایش سوم و آغاز شکست قطعی آلمان نازی در جنگ جهانی دوم و از مهمترین وقایع مربوط به خاتمه جنگ در قاره اروپا بود. تئوری توطئه پیرامون مرگ آدولف هیتلر
در کتاب "هیتلر در برزیل: زندگی و مرگ او" عنوان شده‌است که هیتلر ابتدا به آرژانتین، پاراگوئه و سپس به برزیل فرار کرد و تا سن ۹۵ سالگی (سال ۱۹۸۴ میلادی) در آنجا زندگی کرد. به روایت این کتاب، هیتلر با نام آدولف لایپزیگ در برزیل با دوست دختری سیاه‌پوست زندگی کرده‌است و با نقشه گنجی که اعضای کلیسای واتیکان به او داده بودند در آمریکای جنوبی به دنبال گنج می‌گشته است.
مرگ آدولف هیتلر
در ۳۰ مهٔ ۱۹۴۶، مأموران وزارت امور داخلی روسیه، دو تکه از جمجمه‌ای یافت‌شده در محل دفن هیتلر را پیدا کردند. استخوان آهیانه چپ با شلیک گلوله آسیب دیده بود. این تکه تا سال ۱۹۷۵ ثبت نشد و در سال ۱۹۹۳ در بایگانی‌های روسیه پیدا شد. در سال ۲۰۰۹، آزمایش‌های ژنی و قانونی روی قطعه‌ای کوچک که از یک تکه جمجمه که مقامات شوروی آن را متعلق به هیتلر می‌دانستند انجام شد. با توجه به گزارش‌های محققان آمریکایی، در آزمایش‌های آنان مشخص شده که این جمجمه، متعلق به یک زن بوده و بررسی مفاصل رشته‌ای وی نشان‌گر عمر کمتر از ۴۰ سال این زن بود. مرگ آدولف هیتلر
پس از آن، چندین شاهد گزارش دادند که صدای بلند شلیک یک گلوله را در حدود ساعت ۱۵:۳۰ شنیده‌اند. پس از چند دقیقه، پیش‌خدمت مخصوص هیتلر، هاینتس لینگه، درِ اتاق مطالعه را در حالی که بورمان در کنارش ایستاده بود، باز کرد. لینگه بعداً بیان داشت که او بلافاصله متوجه رایحهٔ بادام سوخته شده بود؛ رایحه‌ای که معمولاً در حضور اسید پروسیک (حالت محلول هیدروژن سیانید) منتشر می‌شود. دستیار نظامی هیتلر، اس‌اس-"اشتورمبانفورر" اتو گونشه، وارد اتاق مطالعه شده و دو جسد بی‌جان را روی مبل دید. اوا، زانوانش را در بغل گرفته و در سمت چپ هیتلر، دور از او افتاده بود. گونشه بیان کرده که هیتلر «نشسته بود … غرق در خون … و قطره‌های خون از شقیقهٔ راستش می‌چکید. او با کلتش، یک والدر پی‌پی‌کا ۷٫۶۵، به خودش شلیک کرده بود.» اسلحه روی پایش افتاده و با توجه به گفته‌های اس‌اس-"اوبرشارفورر" روخوس میش، سر هیتلر روی میز روبه‌رویش افتاده بود. خون از شقیقهٔ راست و چانهٔ هیتلر می‌چکید و لکهٔ بزرگی را روی دستهٔ راست مبل ایجاد کرده، در حال ریختن روی فرش بود. با توجه به گفته‌های لینگه، بدن اوا اثری از زخم فیزیکی نداشته و چهره‌اش نشان‌دهندهٔ مرگ او بر اثر سم سیانور بوده‌است. گونشه و اس‌اس-"بریگادفورر" ویلهلم مونکه «به‌وضوح» بیان کرده‌اند که هیچ‌کدام از خارجی‌ها و افرادی که در پناهگاه کار می‌کرده و وظیفه‌ای داشته‌اند، در زمان مرگ (بین ۱۵:۰۰ و ۱۶:۰۰) به اتاق نشیمن شخصی هیتلر «هیچ‌گونه دسترسی نداشته‌اند.» آدولف هیتلر
تئودور مورل، پزشک مخصوص هیتلر، در سال‌های جنگ ۹۰ داروی مختلف برای او تجویز کرد و هیتلر روزانه تعداد زیادی قرص را به دلیل مشکلات مزمن معده و دیگر امراض می‌خورد. او به‌طور معمول باربیتورات، افیون، کوکائین، پتاسیم برمید و شابیزک مصرف می‌کرد. در نتیجه انفجار کودتای ۲۰ ژوئیه، به سوراخی پرده گوش دچار شد و ۲۰۰ تراشه چوب را باید از پایش خارج می‌کردند. ویدیوها نشان می‌دهد که دست چپ او لرزش داشته و در زمان راه رفتن می‌لنگیده. این‌ها قبل از جنگ آغاز شدند و تا پایان عمرش رو به وخامت گذاشتند. ارنست-گونتر شنک و دیگر دکترهایی که هیتلر را در هفته‌های پایانش عمرش ملاقات کردند، تشخیصشان بر ابتلای او به بیماری پارکینسون بوده‌است. رودولف اشمونت
رودولف اشمونت (زاده ۱۳ اوت ۱۸۹۶، مرگ ۱ اکتبر ۱۹۴۴) یک نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و نهمین آجودان آدولف هیتلر بود. گرتل براون
مارگارت برتا گرتل براون (; زاده – درگذشته ) خواهر کوچک اوا براون و یکی از اعضای حلقه اطرافیان آدولف هیتلر در اقامتگاه برگهوف بود. گرتل با هرمان فگلاین در ۳ ژوئن ۱۹۴۴ ازدواج کرد. بعد از ازدواج اوا با هیتلر در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، گرتل به خواهرزن دیکتاتور آلمان نازی تبدیل شد. او به تاریخ ۱۰ اکتبر ۱۹۸۷ در سن ۷۲ سالگی در اشتاینگادن درگذشت. مرگ آدولف هیتلر
حدود ۳۲۵٬۰۰۰ نفر از سربازان گروه ارتش ب آلمان، در ۱۸ آوریل تسلیم و اسیر شدند. این واقعه راه را برای نیروهای آمریکایی باز کرد تا به برلین برسند. تا ۱۱ آوریل، آمریکایی‌ها از رود البه در فاصلهٔ برلین رد شدند. تا ۱۶ آوریل، نیروهای شوروی در شرق از اودر گذشتند و نبردی را بر سر ارتفاعات زی‌لو، آخرین خط دفاعی اصلی که از اطراف برلین حفاظت می‌کرد، آغاز کردند. تا ۱۹ آوریل، آلمانی‌ها کاملاً از ارتفاعات زی‌لو عقب‌نشینی کردند و خط مقدمی نداشتند. توپخانه شوروی، برلین را نخستین بار در ۲۰ آوریل، زادروز هیتلر، زیر آتش گرفت. تا غروب ۲۱ آوریل، تانک‌های ارتش سرخ به حومهٔ شهر رسیدند. والتر هول
والتر هول (زادهٔ ۲ ژانویهٔ ۱۹۰۴- مرگ ۲ مهٔ ۱۹۴۵) دیپلمات آلمانی در خلال جنگ جهانی دوم و پیش از آن، ار اعضای قدیمی حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان و یکی از دوستان شخصی آدولف هیتلر بود. لودویگ هولوین
هولوین در طول جنگ جهانی دوم با یوزف گوبلس و وزارت روشنگری مردم و پروپاگاندا ارتباط نزدیکی داشت. وی را اغلب یک نقاش درباری می‌دانستند. با اینکه هولوین هنرمندی است که به یک رهبر در حال ظهور خدمت کرد و جان سالم به در برد؛ اما معلوم نبود اگر آدولف هیتلر در قدرت باقی می‌ماند سرنوشتش چه می‌شد. شاید شکست ناگهانی رایش سوم در پایان جنگ جهانی دوم هولوین را از پایانی ناخوشایند نجات داده باشد. البته ممکن بود که هولوین با ادامهٔ حکمرانی نازی‌ها زنده بماند. پشتیبانی شدید او از سیاست‌های حزب می‌توانست موقعیت او را در کنار هیتلر تضمین کند. هنگامی که در اواخر سال ۱۹۴۴ خانه و استودیوی او توسط بمب‌ها نابود شد، در اراضی برشتس گادن که از آنِ هیتلر بودند به او اجازهٔ اقامت داده بود. با این حال نباید سرنوشت کلوتسیس را فراموش کرد که تا روز کشتنش به دست مدافعان ایدئولوژی شوروی، به این ایدئولوژی وفادار ماند. آدولف هیتلر
تا آخر ژوئن، دیگر احزاب هم مورد ارعاب قرار گرفتند تا خود را منحل اعلام کنند. نازی‌ها حتی برای حزب خلق ملی آلمان که با آن‌ها ائتلاف تشکیل داده بودند هم استثنا قائل نشدند؛ با کمک اس‌آ، هیتلر هگنبرگ، رهبر حزب، را در ۲۹ ژوئن مجبور کرد استعفا دهد. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۳، حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (حزب نازی) به عنوان تنها حزب قانونی کشور اعلام شد. چون اس‌آ طالب قدرت سیاسی و نظامی بیشتر بود، رهبران نظامی، صنعتی و سیاسی آلمان دچار نگران‌هایی شدند. در جواب، هیتلر همه رهبران اس‌آ را در تسویه سیاسی موسوم به شب دشنه‌های بلند در بین روزهای ۳۰ ژوئن تا ۲ ژوئیه ۱۹۳۴ از بین برد. ارنست روم و دیگران سران اس‌آ، در کنار شماری دیگر از دشمنان سیاسی هیتلر نظیر گرگور اشتراسر و کورت فن اشلایشر محاصره، بازداشت و کشته شدند. اگرچه جامعه جهانی و برخی از آلمانی‌ها از این قتل‌ها در شوک فرورفتند، در آلمان بسیاری بر آن بودند که هیتلر درحال برقراری مجدد نظم و قانون است. تاریخ اروپا
در سپتامبر ۱۹۳۹ م، جنگ جهانی دوم در اروپا آغاز شد. دیکتاتور آلمان، آدولف هیتلر، می‌خواست تا رایش سوم به یک قدرت مطلقه در اروپا، تبدیل شود. در ابتدا تاکتیک حملات برق آسا موفقیت‌آمیز می‌نمود. اما پس از سال ۱۹۴۳م، قوانین متفقین، متشکل از نیروهای آمریکا، شوروی و انگلستان، بر آلمان برتری یافتند. سرانجام، آلمان در ماه مه۱۹۴۵میلادی، نه روز پس از خودکشی هیتلر، تسلیم شد. بیش از بیست میلیون اروپایی در این جنگ کشته شدند. مرگ آدولف هیتلر
نخستین گزارش به دنیای بیرون دربارهٔ مرگ هیتلر، از سوی خود آلمان‌ها منتشر شد. در ۱ مه، ایستگاه رادیویی "رایش‌اس‌اس‌اندر هامبورگ" برنامه‌های معمولش را به‌هم زد تا خبر مرگ هیتلر در بعدازظهر را پخش کرده و جانشین وی، رئیس‌جمهور کارل دونیتس، را معرفی کند. هیتس مردم آلمان را به سوگواری برای پیشوایشان فراخواند و اعلام کرد که او همچون یک قهرمان در هنگام دفاع از پایتخت رایش درگذشته است. با امید حفظ ارتش و کشور با عقد وضعیت تسلیم مشروط با بریتانیا و آمریکا، هیتس اجازهٔ عقب‌نشینی به غرب را داد. تاکتیک او تا حدودی موفق بود؛ چرا که ۱٫۸ میلیون سرباز آلمانی را از خطر اسارت توسط ارتش سرخ نجات داد، اما با ادامه‌یافتن نبرد نیروها تا ۸ مهٔ، باعث خون‌ریزی بسیار شد. مرگ وی پایان رایش سوم و آغاز شکست قطعی آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، و از مهم‌ترین وقایع مربوط به خاتمه جنگ در قاره اروپا بود. والتر هول
در ۱۹۴۵ او از کسانی بود که تا لحظه خودکشی هیتلر در کنارش بود. پس از آنکه در کنار گروهی به رهبری بریگادفورر ویلهلم مونکه از فورربونکر خارج شد. ولی چون اسارت را نزدیک دید در ۲ مه ۱۹۴۵ به همان شیوه‌ای که هیتلر به زندگی خود پایان داده بود، خودکشی نمود. تولد پنجاه سالگی آدولف هیتلر
رهبر حزب ناسیونال سوسیالیست شهر دانتسیش، شهروندی افتخاری این شهر را به هیتلر اهدا کرد. مارتین بورمان از طرف حزب ناسیونال سوسیالیست آلمان، آشیانه عقاب را به پیشوا تقدیم کرد. هاینریش هیملر نقاشی نفیسی از چهره فردریک کبیر، فرد مورد علاقه هیتلر را به وی هدیه کرد. مرگ آدولف هیتلر
در ۲۷ آوریل، با جدا شدن برلین از دیگر بخش‌های آلمان، ارتباطات امن رادیویی با نیروهای مدافع هم قطع شد. مسئول رساندن دستورها در پناهگاه، ناچار بود برای فرستادن دستورها از خطوط تلفن و برای دریافت اخبار و اطلاعات از رادیوی معمولی استفاده کند. در ۲۸ آوریل، هیتلر گزارشی از بی‌بی‌سی دریافت کرد که در اصل از رویترز فرستاده شده بود. این گزارش بیان می‌کرد که رایشسفورر-اس‌اس هاینریش هیملر، به متفقین پیشنهاد تسلیم‌شدن داده‌است. این پیشنهاد رد شد. هیملر به متفقین ضمانت داد که او امکان تسلیم‌کردن نیروها را دارد. اما هیتلر به این خیانت پی برد. بعدازظهر همان روز، غضب و تلخی هیتلر به خشمی شدید نسبت به او تبدیل شد و دستور بازداشتش را داد. به دستور او هرمان فگلاین، نمایندهٔ هیملر در نیز اعدام شد. مرگ آدولف هیتلر
آثاری مثل کتاب "گرگ خاکستری: فرار آدولف هیتلر"، فرضیهٔ فرار هیتلر و براون به آرژانتین را مطرح می‌کنند. سناریوی مطرح‌شده در این کتاب بیان می‌کند که گروه خاصی از نازی‌ها با چندین او-بوت به آرژانتین رفته و تحت حمایت رئیس‌جمهور آیندهٔ این کشور، خوآن پرون و همسرش اوا پرون، که به‌ادعای کتاب از طرف نازی‌ها حمایت مالی شده‌اند، قرار می‌گیرند. هیتلر و براون چندین بار جابه‌جا شده و هیتلر در فوریهٔ ۱۹۶۲ می‌میرد. چندین مورخ این ادعا را رد کرده‌اند. آدولف هیتلر
هیتلر در ۳۱ مارس ۱۹۲۰ از ارتش خارج شد و به صورت تمام وقت شروع به کار برای حزب نازی کرد. مقرهای حزب در مونیخ، از مراکز ناسیونالیسم ضد دولتی و طرفداری نابودی مارکسیسم و جمهوری وایمار، واقع بود. هیتلر در فوریه ۱۹۲۱—درحالی‌که همان زمان هم در تأثیرگذاری بر جمعیت مهارت داشت—برای ۶٬۰۰۰ نفر سخنرانی کرد. هیتلر به سرعت به خاطر سخنرانی‌های تندش علیه عهدنامه ورسای، سیاستمداران رقیب و مخصوصاً مارکسیست‌ها و یهودیان معروف شد. ویلهلم بروکنر
ویلهلم بروکنر (زاده ۱۱ دسامبر ۱۸۸۴، مرگ ۱۸ اوت ۱۹۵۴) یک نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و دومین آجودان آدولف هیتلر بود. گئورگ السر
یوهان گئورگ السر (زادهٔ ۴ ژانویه ۱۹۰۳ – درگذشتهٔ ۹ آوریل ۱۹۴۵) یک نجار آلمانی بود که برای ترور آدولف هیتلر و دیگر رهبران نازی برنامه‌ریزی و اقدام کرد. او بعد از دستگیری به مدت ۵ سال بدون محاکمه زندانی شد تا سرانجام در اردوگاه کار اجباری داخائو اعدام شد. آلفرد هوگنبرگ
آلفرد فرانتس ویلهلم ماریا هوگنبرگ (زاده ۱۹ ژوئن ۱۸۶۵ – درگذشته ۲۱ مارس ۱۹۵۱) سرمایه‌دار و سیاستمدار مشهور آلمانی بود. وی یکی از شخصیت‌های برجسته ملی‌گرا در آلمان است. هاگنبرگ نقش پررنگی در تبلیغات برای هیتلر داشت و کمک شایانی در فعالیت‌های تبلیغاتی آدولف هیتلر انجام می‌داد. آلفرد هاگنبرگ در رشته حقوق دانشگاه گوتنبرگ فارغ‌التحصیل شد. وی در طول جنگ جهانی اول فعالیت‌های مستمری در صحنه سیاسی آلمان داشت و در این دوره اعتقادات پان‌ژرمنیسم پیدا کرد. اما پس از جنگ جهانی و تأسیس حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان توسط آدولف هیتلر، هاگنبرگ علاقه خود را به حزب هیتلر نشان داد و حزب نازی هم حمایت خود را از هاگنبرگ و حزب ملی مردم آلمان اعلام کرد. پس از صدراعظم شدن آدولف هیتلر، رئیس جمهور پاول فون هیندنبورگ پیشنهاد داد تا وزارت اقتصاد و کشاورزی به آلفرد هاگنبرگ واگذار شود. آدولف هیتلر
در نیمه شب ۲۸–۲۹ آوریل هیتلر در یک مراسم کوچک در فورربونکر با اوا براون ازدواج کرد. بعد از ظهر، به آدولف هیتلر خبر رسید که روز قبل موسولینی توسط جنبش مقاومت ایتالیا اعدام شده‌است. این احتمالاً انگیزه او برای اجتناب از دستگیر شدن را افزایش داد. هاینتس لینگه
هاینتس لینگه (زادهٔ ۲۳ مارس ۱۹۱۳- مرگ ۹ مارس ۱۹۸۰ میلادی) افسر اس‌اس و پیشکار آدولف هیتلر بود. او در هنگام مرگ هیتلر در فورربونکر حضور داشت. آدولف هیتلر
فن هیندنبورگ در ۲ اوت ۱۹۳۴ درگذشت. یک روز قبل، کابینه «قانون مربوط به بالاترین مقام دولتی رایش» را به جریان انداخته بود. بنا به این قانون، بعد از مرگ هیندنبورگ مقام ریاست‌جمهوری ملغی و اختیارات رئیس‌جمهور به صدر اعظم اعطا می‌شود. نتیجتاً، هیتلر ضمن حفظ سمت به عنوان رئیس دولت، به رئیس کشور آلمان هم تبدیل شد. او را رسماً «پیشوا و صدر اعظم» نامیدند که البته بعداً عبارت صدر اعظم را حذف کردند. با همه این‌ها، هیتلر آخرین راه قانونی که می‌توانست برای برکناری‌اش استفاده شود را از بین برد. آلویس هیتلر (پسر)
آلویس هیتلر (پسر) ، (۱۳ ژانویه، ۱۸۸۲ - ۲۰ مه، ۱۹۵۶)، پسر آلویس هیتلر و فرانزیسکا متزلبرگر و برادر ناتنی آدولف هیتلر. مرگ آدولف هیتلر
ژنرال آلمانی هانس کربس با ژنرال شوروی، واسیلی چویکف، اندکی قبل از ساعت ۰۴:۰۰ در ۱ مهٔ ملاقات کرد و خبر مرگ هیتلر را در حالی که برای برقراری آتش‌بس و شروع «مذاکرات صلح» تلاش می‌کرد، به او داد. ژوزف استالین در حدود ساعت ۰۴:۰۵ به وقت برلین، ۱۳ ساعت پس از واقعه، از خودکشی هیتلر مطلع شد. او تسلیم بی‌قیدوشرط را طلب کرد که از اختیارات کربس خارج بود. استالین درخواست تأیید مرگ هیتلر را داشت و به نیروهای اسمرش ارتش سرخ دستور پیداکردن اجساد را داد. در صبح زود ۲ مه، نیروهای شوروی صدارت عظمای رایش را تسخیر کردند. ژنرال کربس و ژنرال ویلهلم بورگدورف، در "فورربونکر" با شلیک گلوله به سر اقدام به خودکشی کردند. مرگ آدولف هیتلر
چنین فرضیه‌هایی به‌عنوان بخشی از تلاش‌های شوروی در جهت گمراه‌سازی در خصوص مرگ هیتلر شناخته می‌شوند. مارشال گئورگی ژوکوف نخستین بار در یک نشست خبری در ۹ ژوئن ۱۹۴۵ به دستور ژوزف استالین چنین مسئله‌ای را مطرح کرد. استالین در کنفرانس پوتسدام در ژوئیهٔ ۱۹۴۵ گفت که هیتلر «در اسپانیا یا آرژانتین» زندگی می‌کند. با وجود توافق نظر مورخان و نتیجه‌گیری متفقین مبنی بر خودکشی هیتلر، چندین تئوری توطئه پیرامون مرگ او به وجود آمده‌است. جنگ جهانی دوم
جنگ در اروپا با تهاجم متفقین غربی به آلمان از ۲۲ مارس تا ۸ مه ۱۹۴۵، به پایان رسید. در نتیجه این تهاجم، حاکمیت نازی‌ها پایان یافت و آلمان به اشغال دشمنانش درآمد. آدولف هیتلر، پیشوای آلمان پیش از این که توسط مهاجمان به اسارت دربیاید، خودکشی کرد. پس از ابلاغ اعلامیه شرایط تسلیم در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۵ توسط متفقین، ژاپن از پذیرش نتیجه جنگ خودداری کرد و به دنبال آن، ایالات متحده در ۶ و ۹ اوت سال ۱۹۴۵ اقدام به بمباران اتمی شهرهای هیروشیما و ناگاساکی نمود. شوروی نیز که تا پیش از این به پیمان عدم تجاوز دو طرفه پایبند بود، علیه ژاپن اعلان جنگ کرد و به منچوری یورش برد. پس از تسلیم ژاپن در ۱۵ اوت ۱۹۴۵، پیروزی متفقین در آسیا نهایی شد. هانس فرانک
هانس فرانک (۲۳ مه ۱۹۰۰ – ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) وکیل و سیاست‌مدار آلمانی بود که مدتی وکالت خصوصی آدولف هیتلر را بر عهده داشت. او از ۲۶ اکتبر ۱۹۳۹ تا ژانویه ۱۹۴۵ فرماندار دولت عمومی بود. وی در دادگاه نورنبرگ به اتهام مرگ سه میلیون یهودی در اردوگاه‌های مرگ لهستان به مرگ محکوم شد. نازیسم
برجسته‌ترین عضو حزب نازی آدولف هیتلر بود، که از ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ تا زمان مرگ در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ بر آلمان نازی حکومت می‌کرد و همچنین رهبری آلمان را در جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. پس از جنگ، بسیاری از سران نازی در دادگاه نورنبرگ محکوم به جنایت جنگی و جنایت ضد بشریت شدند. سقوط (فیلم ۲۰۰۴)
داستان این فیلم تاریخ آلمان نازی را از نوامبر سال 1942 تا 8 مه 1945 روایت می کند. که در آن تراودل یونگه، آخرین منشی و ماشین‌نویس آدولف هیتلر، داستان روزهای آخر زندگی پیشوای آلمان را تعریف می‌کند که در پناهگاهی در برلین می‌گذرد.برونو گانتس برای آمادگی در نقش آدولف هیتلر ، رفتار بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون را در یک بیمارستان در سوئیس مطالعه کرد. و نیز با کمک یک بازیگر جوان از منطقه ای که هیتلر در آنجا متولد شده بود ، لهجه متمایز آدولف هیتلر را تمرین کرد. همچنین بعد از انتشار فیلم ، برونو گانتس اظهار داشت که در ابتدا او نقش آدولف هیتلر را نمی خواست. با این وجود ، گانتس پس از دیدن فیلم ده روز آخر محصول سال 1955 و تصویرگری آلبین اسکودا از هیتلر ، متوجه شد که می توان این نقش را با عمق بازی کرد و درنهایت این نقش را پذیرفت. یوزف گوبلس
او به تحصیل در رشته‌های تاریخ و ادبیات پرداخت و در سال ۱۹۲۲ به حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان پیوست. سال ۱۹۳۳ به مقام وزارت پروپاگاندا در رایش سوم رسید و این سمت را تا هنگام مرگ در سال ۱۹۴۵ در اختیار داشت. هنگام وزارت تمام شاخه‌های رسانه‌های عمومی و هنر را در اختیار داشت و تمام سعی خود را برای جمع کردن مردم پشت آدولف هیتلر و دولت او به کار بست. هنگام جنگ جهانی دوم، وقتی که تبلیغات برای آلمان از اهمیتی دو چندان برخوردار بود، کار گوبلس نیز چند برابر شد. اوج فعالیت‌های ضدیهودی او در سازماندهی «شب بلورین» در شب دهم نوامبر بود. از سال ۱۹۴۰ به بعد گوبلس مدیر مجلهٔ هفتگی «Das Reich» بود که در سرمقالهٔ آن همواره دربارهٔ «پیروزی نهایی» در آیندهٔ نزدیک می‌نوشت و از اختراع سلاح‌های معجزه‌آمیز خیالی خبر می‌داد. بعد از شکست آلمانی‌ها در استالینگراد، سخنرانی در برلین ایراد کرد که در آن این جملهٔ مشهور خود را فریاد می‌زد: «آیا جنگ تمام عیار می‌خواهید؟» Wollt) Ihr den totalen Krieg) او وقتی شکست آلمان در جنگ قطعی شده بود، به هیتلر وفادار ماند و نهایتاً پس از ورود ارتش سرخ به برلین در ۱ مه ۱۹۴۵ خودکشی کرد. وی به هنگام مرگ ۴۷ سال داشت. وافن اس‌اس
در نوامبر ۱۹۲۳ میلادی، که آدولف هیتلر به جرم کودتا به زندان افتاد؛ حزب ناسیونال سوسیالیست هم تعطیل شد و و این گروه نیز موقتاً منحل شد. پس از آزادی آدولف هیتلر از زندان، او دستور تشکیل گروه محافظتی جدید به نام گروه محافظت با نشان Schutzstaffel (تلفظ: شوتز اشتافل) را داد که به اس‌اس معروف شد. اس‌اس به تدریج جایگاهی مهم در تاریخ آلمان یافت. یوهان گئورگ هیدلر
در تاریخ آلمان، یوهان گئورگ هیدلر (۲۸ سپتامبر، ۱۷۹۲ - ۱۸۵۷) از مارتین هیدلر (۱۷ نوامبر، ۱۷۶۲ - ۱۰ ژانویه، ۱۸۲۹) و آنا ماریا گوشل (۲۳ اوت، ۱۷۶۰ - ۷ دسامبر، ۱۸۵۴) زاده شد. گفته می‌شود او پدربزرگ آدولف هیتلر می‌باشد. مرگ آدولف هیتلر
نظریه‌هایی در مورد انجام‌شدن خودکشی با سیانور یا با سیانور و گلوله ارائه شده‌است. با این وجود، مورخان معاصر، این نظرات را رد کرده‌اند و تصور می‌کنند که این نظریه‌ها، یا پروپاگاندای شوروی هستند یا تلاشی ازپیش‌برنامه‌ریزی‌شده برای انطباق نتیجه‌گیری‌های متفاوت می‌باشند. آرتور آکسمان هم بیان کرده که جسد هیتلر نشانه‌هایی از شلیک در دهان داشته؛ اما مدارک خلاف این را نشان می‌دهند. آدولف شرف
آدولف شرف (؛ – ) یک سیاست‌مدار و وکیل اهل اتریش بود. وی از سال ۱۹۵۷ تا زمان مرگ رئیس‌جمهور اتریش بود. آدولف شرف در ۲۸ فوریه ۱۹۶۵ در سن ۷۴ سالگی درگذشت. کشتار نوامبر ۱۹۴۱ در دژ نهم
در سپتامبر ۱۹۴۱، آدولف هیتلر، رهبر آلمان نازی تصمیم گرفت که ۳۰۰٬۰۰۰ یهودی با ملیت آلمانی، اتریشی یا چک تا پایان سال از آلمان اخراج شوند. از این یهودیان گاه به عنوان «یهودیان رایش» یاد می‌شد. وظیفه سازماندهی اخراج را به هاینریش هیملر و راینهارت هایدریش سپردند. از ۱۵ اکتبر ۱۹۴۱، هنگامی که اخراج‌ها آغاز شد، تا ۲۱ فوریه ۱۹۴۲، هیملر و هایدریش توانستند ۵۸٬۰۰۰ تن که اکثراً یهودی بودند را از رایش اخراج کنند، اما ۵٬۰۰۰ کولی نیز شامل آن‌ها می‌شدند. این اخراج‌ها توسط ۵۹ قطار ترابری انجام شد که هر کدام تقریباً ۱۰۰۰ نفر را جابجا می‌کرد. نیاز به میزان قابل توجهی کار اداری برای تعیین این بود که کدام یهودیان از کشور اخراج می‌شوند، ترتیب حمل و نقل آن‌ها و نیز توقیف دارایی‌هایی که ممکن بود باقی بمانند. یهودیان منتقل شده ناچار بودند دارایی‌های خود را اعلام کنند و تقریباً همه چیز با ارزش را پشت سر بگذارند. آلمان نازی
آدولف هیتلر روز ۳۰ ژانویه سال ۱۹۳۳ توسط پاول فن هیندنبورگ، رئیس‌جمهور آلمان، به عنوان صدراعظم برگزیده شد؛ پس از آن حزب نازی شروع به تحکیم قدرت خود و حذف مخالفان نمود. هیندنبورگ روز ۲ اوت ۱۹۳۴ درگذشت و هیتلر با ادغام دو پست ریاست‌جمهوری و صدارت‌عظمی، پس از یک همه‌پرسی ملی در روز ۱۹ اوت همان سال، به پیشوای آلمان (آلمانی: "Führer") بدل شد. در جریان رکود بزرگ، نازی‌ها ثبات اقتصادی را به آلمان بازگرداندند و جمعیت بیکاران را به طرز چشم‌گیری کاهش دادند. ساخت پروژه‌های گسترده عمومی، به‌خصوص اتوبان‌ها از جمله مسائلی بود که موجب بازگشت ثبات به اقتصاد آلمان و افزایش محبوبیت این حکومت در میان آلمانی‌ها گردید. آدولف هیتلر
هیتلر آخرین بخش از ارث پدری‌اش را در مه ۱۹۱۳ دریافت کرد و سپس راهی مونیخ در آلمان شد. زمانی که برای خدمت سربازی در ارتش اتریش-مجارستان فراخوانده شد، در ۵ فوریه ۱۹۱۴ راهی زالتسبورگ شد و در بخش کمک‌های پزشکی فعالیت کرد. مشخص شد که برای خدمت در ارتش مناسب نیست و مجدداً به مونیخ بازگشت. هیتلر بعدها ادعا کرد که به دلیل چند نژاده بودن ارتش امپراتوری هابسبورگ، علاقه‌ای به جنگیدن برای آن‌ها نداشته و سقوط اتریش-مجارستان را حتمی می‌دیده. ارنست روم
هیتلر دستور داد بخشی از نیروهای گروه شبه نظامی حزب برکنار شود، هیتلر خواستار آن بود که گروه اس آ یک گروه کوچک تشریفاتی شود. پاسخ روهم به این فعالیت‌ها مسلح کردن تعداد بیشتری از افراد گروه شبه نظامی حزب بود، وی همچنین مجدداً پیشنهاد ادغام گروه اس آ و ارتش را داد که به شدت از طرف ارتش رد شد. آدولف هیتلر در تاریخ ۱۱ آوریل ۱۹۳۴ در کشتی دویچلند (Deutschland) با برخی از سران ارتش آلمان دیدار کرد و او در جریان این دیدار دریافت که رئیس‌جمهور هیندنبورگ به علت شدت بیماری احتمالاً تا پایان سال زنده نخواهد ماند. هیتلر از سران ارتش آلمان درخواست کرد که از وی در صورت فوت هیندنبرگ برای جانشینی حمایت کنند و در مقابل هیتلر متعهد شد که جاه طلبی‌های روهم در ادغام ارتش با گروه اس آ را سرکوب کند. هیتلر در دیدارهای آخر با پاول فون هیندنبورگ احساس کرد وی رویکرد مثبتی ندارد و هیتلر نگران بود پس از هیندنبورگ نتواند جانشین وی شود بنابراین تصمیم گرفت با ارتش همکاری بیشتری داشته و خواسته‌های ارتش که حذف گروه اس آ یکی از آنها بود را اجرا کند. ناشایست برای زندگی
برنامه مرگ آسان به‌طور رسمی در سال ۱۹۳۹به تصویب رسید و با تصمیم شخصی آدولف هیتلر به اجرا درآمد. این برنامه وسیع که با کد عملیاتی تی ۴ آغاز شد رسماً در سال ۱۹۴۱ به پایان رسید، و آن هنگامی بود که اعتراضات عمومی سبب توقف برنامه شد، و با انجام برنامه ۱۳ و ۱۴ که علیه زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری اعمال شد به پایان رسید. پتر هوگل
پتر هوگل (زادهٔ ۱۹ اوت ۱۸۹۷- مرگ ۲ مهٔ ۱۹۴۵) افسر آلمانی اس اس با درجهٔ اوبراشتورمبانفورر و از محافظان آدولف هیتلر بود. او در پایان جنگ جهانی دوم در فورربونکر حضور داشت. در ۲ مهٔ ۱۹۴۵ هنگامی که زیر آتش سنگین برلیناز پل وایدندامر می‌گذشت از ناحیهٔ سر زخمی شد و بر اثر آن جراحت درگذشت. اروپا
در سده بیستم بین دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بسیاری از کشورهای اروپایی از دموکراسی دست کشیدند. حزب نازی به رهبری آدولف هیتلر در آلمان به قدرت می‌رسد و فاشیست‌ها به رهبری موسولینی بر ایتالیا حکومت می‌کنند. ابتدا بریتانیا و فرانسه کوشیدند با این دیکتاتورهای جنگ‌طلب سازش کنند. اما عاقبت در سال ۱۹۳۹ در برابر تهاجم هیتلر ایستادند و اروپا به جنگ جهانی دوم کشیده شد. در سپتامبر ۱۹۳۹، جنگ جهانی دوم در اروپا آغاز شد. آدولف هیتلر، می‌خواست تا رایش سوم به یک قدرت مطلقه در اروپا تبدیل شود. در آغاز تاکتیک حملات برق‌آسا موفقیت‌آمیز می‌نمود. اما پس از سال ۱۹۴۳، قوای متفقین، متشکل از نیروهای آمریکا، شوروی و انگلستان، بر آلمان برتری یافتند. سرانجام، آلمان در ماه مه ۱۹۴۵، نه روز پس از خودکشی هیتلر، تسلیم شد. بیش از بیست میلیون اروپایی در این جنگ کشته شدند. مرگ آدولف هیتلر
در سال ۱۹۶۸، لو بزیمنسکی، خبرنگار شوروی، کتابش با نام "مرگ آدولف هیتلر" منتشر کرد. این کتاب حاوی جزئیات کالبدشکافی هم بود. مدتی بعد، او وجود «دروغ‌های عمدی» در اثرش، همچون مرگ هیتلر بر اثر مسمومیت یا تیر خلاص، را تأیید کرد. اوا براون
در اواخر جنگ که سقوط آلمان نازی حتمی می‌نمود، اوا به برلین نقل‌مکان کرد تا در فورربونکر در کنار هیتلر باشد. در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، زمانی که نیروهای ارتش سرخ راهشان را به مرکز حکومتی برلین باز می‌کردند، براون در یک مراسم مختصر با آدولف هیتلر ازدواج کرد؛ او ۳۳ ساله بود و هیتلر ۵۶ ساله. کمتر از ۴۰ ساعت بعد، آن دو در اتاق مطالعه هیتلر خودکشی کردند. افکار عمومی آلمان از رابطه اوا براون و آدولف هیتلر تا بعد از مرگ آن دو مطلع نبود. آدولف هیتلر
آلمان تحت رهبری هیتلر و ایدئولوژی نژادی او، مسبب مرگ ۶ میلیون یهودی و میلیون‌ها قربانی دیگر شد؛ قربانیانی که گفته می‌شود توسط هیتلر و طرفدارانش «مادون انسان» تلقی می‌شدند یا از نظر اجتماعی «نامطلوب» بودند. هیتلر و رژیم نازی همچنین مسئول مرگ حدود ۱۹٫۳ میلیون غیرنظامی و اسیر جنگی نیز بودند. بدین جهت اعمال هیتلر و ایدئولوژی نازیسم تقریباً در سراسر دنیا مسائلی شدیداً پلید به حساب می‌آید. مرگ آدولف هیتلر
در حدود ساعت ۱۶:۱۵، لینگه به اس‌اس-"اونتراشتورمفورر" هاینز کروگر و اس‌اس-"اوبراشارفیرر" ورنر اشچیدل دستور جمع‌کردن فرش اتاق مطالعهٔ هیتلر و سوزاندن آن را داد. اشچیدل بعداً بیان کرد که در هنگام ورود به اتاق مطالعه، حجمی از خون به اندازهٔ یک «بشقاب بزرگ ناهارخوری» را روی دستهٔ مبل دیده‌است. او با مشاهدهٔ پوکهٔ فشنگ، خم شده و پوکهٔ ۱ میلی‌متری شلیک‌شده از کلت ۷٫۶۵ را از روی فرش برمی‌دارد. این دو نفر، فرش خون‌آلود را جمع کرده و آن را به باغ صدارت عظمی بردند؛ جایی که فرش روی زمین گذاشته شده و سوزانده شد. گیاه‌خواری آدولف هیتلر
بنا بر رونوشتهای استنوگرافیک ترجمه شده بین هیتلر و حلقه داخلی اش که بین ژوئیه ۱۹۴۱ و نوامبر ۱۹۴۴ به وقوع پیوست، هیتلر خود را گیاهخوار می‌دانست. آدولف هیتلر
در زمان آزادی هیتلر از زندان، از دعواهای سیاسی کاسته شده بود و اقتصاد بهبود یافته بود، نتیجتاً برای ایجاد اعتراضات سیاسی، فرصت‌های محدودی در اختیار هیتلر قرار داشت. به دلیل کودتای مونیخ، در باواریا حزب نازی و سازمان‌های مرتبط به آن ممنوع‌الفعالیت شده بودند. هیتلر در ۴ ژانویه ۱۹۲۵ با رئیس‌الوزرای باواریا، هاینریش هیلد ملاقات کرد و پذیرفت که به حاکمیت ایالت احترام بگذارد و برای کسب افزایش قدرت خود تنها از شیوه‌های دموکراتیک استفاده کند. در نتیجه این ملاقات، ممنوعیت فعالیت سیاسی حزب به تاریخ ۱۶ فوریه همان سال برداشته شد؛ اما پس از اینکه آدولف هیتلر در ۲۷ فوریه یک سخنرانی تحریک‌آمیز انجام داد، مقامات باواریایی او را از هرگونه سخنرانی عمومی منع کردند. محدودیتی که تا ۱۹۲۷ برجا بود. هیتلر که با وجود محدودیت در پی دستیابی به جاه‌طلبی‌های سیاسی خود بود، گرگور اشتراسر، اتو اشتراسر و یوزف گوبلس را مأمور سازماندهی و گسترش حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در شمال آلمان کرد. گرگور اشتراسر مسیر سیاسی مستقل‌تری را در پیش گرفت و تأکید خود را بر عناصر سوسیالیستی برنامه حزب قرار داد. مارتین هایدگر
آدولف هیتلر در ۳۰ ژانویه سال ۱۹۳۳ صدراعظم آلمان شد. بعد از آن‌که هایدگر در ۲۱ آوریل سال ۱۹۳۳ به ریاست دانشگاه فرایبورگ رسید به حزب نازی پیوست. اگرچه او در پست ریاست دانشگاه با مشکلاتی روبرو بود. برخی افسران نازی او را دشمن خود می‌پنداشتند. هانس سلوگای مورخ هایدگر را بیش از سایر فیلسوفان پذیرای نازیسم دانست. او وضع هایدگر در هنگام ریاست دانشگاه را چنین توصیف کرد: اقامتگاه برگهوف
اقامتگاه برگهوف خانه آدولف هیتلر در دامنه رشته‌کوه آلپ بایرن بود که در یکی از جنوبی‌ترین مناطق کشور آلمان و نزدیک مرز اتریش واقع شده بود. این مکان یکی از اقامتگاه‌های اصلی هیتلر در خلال جنگ جهانی دوم محسوب می‌شد. این مکان که در سال۱۹۳۵ میلادی بنیان شده بود، در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم توسط بمب‌افکن‌های نیروی هوایی پادشاهی آسیب جدی دید و ۷ سال بعد به کلی تخریب شد. آدولف هیتلر
هیتلر در دسامبر ۱۹۴۱ خود را به فرماندهی کل قوا منصوب کرد و از آن زمان به بعد شخصاً جنگ علیه شوروی را رهبری می‌کرد، درحالی‌که فرماندهان نظامی او در جبهه غربی از خودمختاری نسبی بهره‌مند بودند. بعد از آن‌که روند جنگ علیه آلمان شد، شیوه رهبری هیتلر هم از واقعیت فاصله گرفت. تصمیم‌گیری‌های کند او و دستورهایش مبنی بر حفظ مواضع غیرقابل دفاع مانعی بر سر موفقیت عملیات‌های دفاعی ارتش آلمان بود. علی‌رغم این، هیتلر کماکان باور داشت تنها رهبری او می‌تواند پیروزی را به ارمغان آورد. در آخرین ماه‌های جنگ، هیتلر امکان مذاکره جهت صلح را نپذیرفت و ویرانی آلمان را به تسلیم شدن ترجیح می‌داد. نیروهای مسلح هرگز سلطه هیتلر بر برنامه‌های جنگی را زیر سؤال نبردند و مقامات بلندپایه ارتش در مجموع از تصمیماتش حمایت و آن‌ها را اجرا می‌کردند. ابرهارد یکل
ابرهارد یکل (۲۹ ژوئن ۱۹۲۹ – ۱۷ اوت ۲۰۱۷) تاریخ‌دان آلمانی بود. نوشته‌ها و آثار سرشناس او حول نقش آدولف هیتلر در تاریخ معاصر، نازیسم، و هولوکاست هستند. آدولف هیتلر
برلین در دوم مه تسلیم شد. اسناد شوروی که پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی فاش شد، ذکر می‌کند که اجساد هیتلر، براون، یوزف و ماگدا گوبلس و ۶ فرزندشان، هانس کربس و سگ هیتلر بلوندی احتمالاً دفن، سپس نبش قبر و منتقل شده‌است. در ۴ آوریل ۱۹۷۰، یک گروه کاگ‌ب پنج تابوت چوبی را در اسمرش در ماگدبورگ نبش قبر کردند و اجساد را سوزانده و به رود بیدریتس، انشعابی از البه، ریختند. به گفته کرشاو، زمانی که ارتش سرخ اجساد براون و هیتلر را پیدا کرد، آن‌ها شدیداً سوخته بودند و تنها فک پایینی مشخص بود که به هیتلر تعلق دارد. آلویس هیتلر
آلُویس هیتلر فرزند ماریا شیکل‌گروبر (زادهٔ ۷ ژوئن ۱۸۳۷ - درگذشتهٔ ۳ ژانویهٔ ۱۹۰۳)، پدر آدولف هیتلر بود. نبرد من
سال ۲۰۱۵ میلادی منع حقوقی انتشار کتاب نبرد من برداشته شد. با وجود این، چاپ و نشر کتاب «نبرد من» در آلمان همچنان ممنوع بود. به نظر مقامات قضائی کشور «بنا به مسئولیت تاریخی آلمان» این کتاب «ضدانسانی» پس از آن هم نباید حتی به صورت ناقص منتشر شود. خرید و فروش نسخه‌های قدیمی این کتاب که به قبل از سال ۱۹۴۵ برمی گردد آزاد است ولی به شرطی که برای اهدافی مثل تحریک و ترویج دشمنی‌های نژادی یا خشونت‌های سیاسی مورد استفاده قرار نگیرد، اما حق انحصاری آن در اختیار وزارت دارایی ایالت بایرن است، که نشر آن را قدغن کرده بود. طبق قانون حق تألیف، با گذشت هفتاد سال از مرگ یک مؤلف یا نویسنده، هر متنی برای انتشار آزاد می‌شود و دیگر کسی نمی‌تواند با این قانون از نشر آن جلوگیری کند. آدولف هیتلر در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ در برلین خودکشی کرد. تئوری توطئه پیرامون مرگ آدولف هیتلر
سایمون دانستون و ژرارد ویلیامز در کتاب "گرگ خاکستری: فرار آدولف هیتلر" اشاره می‌کنند که هیتلر و اوا براون خودکشی نکردند بلکه به آرژانتین فرار کردند و ۱۰ کیلومتری باریلوچه تا اوائل دهه ۶۰ میلادی زندگی کردند. این روایت توسط تاریخ‌نگاران دیگر که به خودکشی این دو در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم باور دارند رد شده‌است. اعتبار این روایت از آن جهت است که هیچ عکسی از جسد اوا براون وجود ندارد، و عکس‌های کمی که از جسد هیتلر وجود دارند عکس‌هایی از چند نفر هستند که همگی سیبیل هیتلر را دارا هستند. این دو تاریخ‌نگار ادعا می‌کنند که جسدهای سوزانده شده در برلین متعلق به هیتلر و براون نیستند بلکه متعلق به بدل‌های قربانی شده هستند. مرگ آدولف هیتلر
در یکی از اسناد منتشرشدهٔ سازمان سیا ذکر شده که یکی از سربازان خودخواندهٔ اس‌اس با نام فیلیپ سیتروئن ادعای زنده‌بودن هیتلر را داشته و بیان کرده که «در حدود ژانویهٔ ۱۹۵۵، او کلمبیا را به مقصد آرژانتین ترک کرده‌است». تصویری هم به‌همراه این سند منتشر شده که عبارت «آدولف شریتلمایور» و سال ۱۹۵۴ بر پشت آن نوشته شده‌است. انگلبرت دلفوس
دلفوس نگران بود که آدولف هیتلر، رهبر حزب ملی سوسیالیست آلمان، که در سال ۱۹۳۳ تبدیل به سرپرست آلمان شد، دست به حمایت سوسیالیست‌های ملی اتریش بزند تا از طریق آنها بر اتریش سلطه یابد بنابراین فعالیت نازی‌های اتریش را ممنوع اعلام کرد. دلفوس همچنین فعالیت کمونیست‌ها در اتریش را در تاریخ ۲۶ مه ۱۹۳۳ ممنوع کرد. بدین ترتیب تنها حزب فعالی که در اتریش باقی می‌ماند حزب وطن پرستان (حزب فاشیستی اتریش) بود. با قدرت گرفتن فاشیست در اتریش به وسیله دلفوس روابط ایتالیا با اتریش به شکل قابل توجهی بهبود یافت. در اوت ۱۹۳۳، رژیم بنیتو موسولینی تضمین استقلال اتریش را صادر کرد. موسولینی علاقه‌مند بود در اتریش یک منطقه بافر را در برابر آلمان نازی تشکیل دهد. دلفوس همیشه بر شباهت رژیم‌های هیتلر در آلمان و یوزف استالین در اتحاد جماهیر شوروی تأکید کرد و معتقد بود که آسترو فاشیسم و ​​فاشیسم ایتالیایی می‌تواند با سوسیالیسم و ​​کمونیسم ملی تطاقی در اروپا مقابله کند. هانس کرل
وی به تدریج از دایره اطرافیان هیتلر به حاشیه رانده شد به طوری که در اواخر عمرش تبدیل به یک وزیر بی‌قدرت شده بود. وی در نهایت در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۱ درگذشت. هیتلر جانشینی برای او تعیین نکرد. فریدریش هوسباخ
فریدریش هوسباخ (زاده ۲۲ نوامبر ۱۸۹۴، مرگ ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۰) یک نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و از ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۴ تا ۲۹ ژانویه ۱۹۴۵ فرمانده لشکر چهارم ورماخت بود.وی همچنین چهارمین آجودان آدولف هیتلر بود. یوهان راتنهوبر
یوهان راتنهوبر (زاده۳۰ آوریل ۱۸۹۷- مرگ ۳۰ ژوئن ۱۹۵۷) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ فرمانده بادیگاردهای شخصی آدولف هیتلر بود. دیتریش اکارت
دیتریش اِکارت (۱۸۶۸ - ۱۹۲۳) روزنامه‌نگار، نمایش‌نامه‌نویس، شاعر و یک سیاستمدار آلمانی بود. او یکی از اعضای اولیه و کلیدی حزب نازی آلمان بود که بر روی آدولف هیتلر نفوذ زیادی داشت. دیتریش در نوامبر ۱۹۲۳ در کودتای مونیخ شرکت داشت. صدراعظم آلمان
آدولف هیتلر در ژانویه ۱۹۳۳ صدراعظم آلمان شد. هیتلر از همان آغاز شروع به کسب قدرت بیشتر و تغییر ماهیت صدراعظم کرد. تنها پس از ۲ ماه از به قدرت رسیدن هیتلر و پس از آتش‌سوزی در ساختمان رایشس‌تاگ، قانون اختیاردهی را تصویب شد که به صدراعظم اختیارات کامل قانون‌گذاری برای یک مدت ۴ ساله می‌داد. بر اساس این، صدراعظم می‌توانست هر قانونی را بدون در جریان قرار دادن پارلمان تصویب کند. قدرت صدراعظم همچنان در حال افزایش بود تا اینکه رئیس‌جمهور پاول فن هیندنبورگ از دنیا رفت. هیتلر از قانون اختیاردهی استفاده کرد تا مقام ریاست‌جمهوری را با مقام صدراعظم ادغام کند و مقام جدیدی به نام فورِر یا پیشوا ایجاد کند. با آن‌که مقام‌ها در هم ادغام شده بودند، همچنان هیتلر را «صدراعظم و پیشوا» می‌خواندند، که نشان می‌داد مقام‌های رهبر کشور و رئیس دولت همچنان دو مقام جدا در دست یک نفر هستند. این جدا بودن زمانی مشخص‌تر شد که در آوریل ۱۹۴۵ هیتلر اعلام کرد پس از مرگش مقام پیشوا از بین خواهد رفت و دوباره یک رئیس‌جمهور و یک صدراعظم جداگانه وجود خواهد داشت. در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ هیتلر خودکشی کرد و به مدت کوتاهی یوزف گوبلس آن گونه که در وصیت‌نامهٔ هیتلر خواسته شده بود، جانشین او به عنوان صدراعظم شد. پس از مدت کوتاهی گوبلز نیز خودکشی کرد و قدرت به دریاسالار کارل دونیتس به عنوان رئیس‌جمهور آلمان رسید. دونیتس در مقابل لوتز گراف شورین فن کروسیک را به ریاست دولت آلمان منصوب کرد. دونیتس و شورین دربارهٔ تسلیم شدن با متفقین مذاکره کردند. آدولف هیتلر
به عنوان رئیس کشور، هیتلر به فرمانده کل قوا تبدیل شد. بلافاصله بعد از مرگ هیندنبورگ، بنا به پیشنهاد فرمانده رایشسور، سوگند وفاداری مرسوم نیروهای مسلح نه به شخص دارای جایگاه فرماندهی کل قوا (مقامی که بعداً نامش را به فرمانده عالی تغییر دادند)، بلکه به شخص هیتلر و با ذکر نام او ادا شد. در ۱۹ اوت، ادغام دو منصب ریاست‌جمهوری و صدارت عظمی در یک همه‌پرسی و با ۸۹٫۹۳ درصد رای موافق تأیید شد. حزب کارگران آلمانی
این حزب در ۵ ژانویه ۱۹۱۹ در مونیخ تاسیس شد و ۲۴ فوریه ۱۹۲۰ برای حزب طرفداران بیشتر نام خود را حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان تغییر داد. آدولف هیتلر در ژوئیه ۱۹۱۹، زمانی که در عضویت ارتش بود، جهت تحقیق درباره حزب کارگران مامور شد در آن نفوذ کند و در همین خلال به تفکرات آنان علاقه‌مند شد. اندکی بعد مطابق دستور مافوق‌هایش درخواست عضویت داد و درخواستش یک هفته بعد، با شماره عضویت ۵۵۵، پذیرفته شد. هاینریش هیملر
در بهار ۱۹۴۵، شانس آلمان برای پیروزی در جنگ بشدت پایین آماده بود. بنابر این، هیملر تصمیم گرفت مستقلاً مذاکره برای صلح را آغاز کند. ماساژور او، فلکس کرستن، که به سوئد نقل مکان کرده بود، واسطه مذاکره با کنت فولکه برنادوت، سرپرست صلیب سرخ سوئد، شد. نامه‌ها بین دو مرد رد و بدل شد و ملاقات رو در رو انجام شد. هیملر و هیتلر برای آخرین بار در ۲۰ آوریل ۱۹۴۵— روز تولد هیتلر — در برلین ملاقات کردند، که در طی آن هیملر سوگند وفاداری یاد کرد. همان روز، هیتلر قصد خود برماندن در برلین را بیان کرد، هر چند که شوروی‌ها بسرعت پیش می‌آمدند.. در ۲۱ آوریل، هیملر با نوربرت مسور، نماینده‌ای از سوئد در کنگره بین‌المللی یهود، ملاقات نموده و در مورد آزادسازی یهودیان در بند در اردوگاه‌ها بحث کردند. به عنوان نتیجه، حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر آزاد شدند. در طی مذاکرات هیملر به دروغ ادعا کرد که کوره‌ها فقط به قصد جلوگیری از اشاعه طاعون ساخته شده‌اند. دو روز بعد، هیملر در کنسولگری سوئد با برنادت ملاقات کرد. او خود را به عنوان رهبر انتقالی آلمان معرفی کرده و ادعا نمود که هیتلر در طی روزهای آتی خواهد مرد. هیملر از برنادت خواست تا تمایل او به تسلیم شدن به نیروهای غربی را به ژنرال آیزنهاور اطلاع دهداما، چند ساعت قبلتر، گورینگ طی تلگرامی از هیتلر تقاضا کرده بود که به او اجازه رهبری رایش را بدهد. هیتلر، این پیام را همانند تهدیدی به کودتا تلقی کرد. عصر ۲۸ آوریل، بی‌بی‌سی و رویتر خبر مذاکرات هیملر را پخش کردند. هیتلر، که همواره هیملر را بعد از جوزف گوبلز وفادارترین فرد می‌دانست، بشدت عصبانی شد. او دستور دستگیری هیملر را صادر کرد و هرمان فگلاین، نماینده اس اس هیملر در مقر هیتلر، را تیرباران کردند.. آدولف هیتلر
هاینریش هیملر و راینهارت هایدریش کسانی بودند که این نسل‌کشی را سازماندهی و اجرا کردند. اسناد کنفرانس وانزه که در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲ به رهبری هایدریش، با حضور ۱۵ مقام ارشد نازی برگزار شد، واضح‌ترین مدرک برنامه‌ریزی نظام‌مند برای هولوکاست است. در ۲۲ فوریه، ثبت شده‌است که هیتلر گفته‌است «ما فقط با نابودی یهودیان می‌توانیم سلامتیمان را پس بگیریم.» به‌طور مشابهی، در ملاقاتی مقامات قلمروهای شرقی به تاریخ ژوئیه ۱۹۴۱، هیتلر گفت که راحت‌ترین برای آرام‌سازی سریع مناطق اشغالی «شلیک به هرکسی که عجیب به نظر می‌رسد است.» هرچند هیچ مدرکی مبنی بر دستور مستقیم هیتلر برای کشتار جمعی یافت نشده‌است، سخنرانی‌های عمومی او، دستورهایش به فرماندهان و خاطرات مقامات نازی نشان می‌دهد او از کشتار یهودیان اروپا اطلاع داشت و اجازه آن را صادر کرده بود. در طول جنگ، هیتلر به تکرر از وقوع پیشبینی خودش در سال ۱۹۳۹، مبنی بر اینکه یک جنگ جهانی باعث نابودی نژاد یهود می‌شود، سخن می‌گفت. هیتلر آینزاتس‌گروپن—جوخه‌های آتش شبه‌نظامی در لهستان، بالتیک و شوروی— را تأیید کرده بود و به خوبی از اعمالشان آگاهی داشت. در تابستان ۱۹۴۲، اردوگاه آشویتس گسترش پیدا کرد تا بتواند گروه بزرگی از دیپورتی‌ها که قرار بود کشته یا به بردگی گرفته شوند را در خود جا بدهد. اردوگاه‌های کار اجباری دیگری هم در بخش‌های دیگر اروپا برپا شدند که وظیفه چندی از آن‌ها فقط نابودی اسیران بود. آدولف هیتلر
معاصران هیتلر خودکشی او را به باطل شدن یک افسون مربوط دانستند. حمایت عمومی از هیتلر در زمان مرگش پایین آمده بود و تعداد کمی از آلمانی‌ها بر مرگ او دریغ خوردند؛ به گفته کرشاو، بیشتر شهروندان و پرسنل نظامی مشغول وفق دادن خود با سقوط کشور یا فرار از میدان نبرد بودند و نتیجتاً هیچ اهمیتی به موضوع ندادند. بنا به جان تولاند، مورخ، ناسیونال سوسیالیسم بدون یک رهبر مانند یک حباب ترکید. ژان-ماری لوره
ژان-ماری لوره (؛ مارس ۱۹۱۸ – ) یک کارگر راه‌آهن اهل فرانسه بود که ادعا شده‌است آدولف هیتلر پدر او بوده‌است. به گفته ژان، مادر او اندکی قبل از مرگ خود در ۱۹۴۸ برایش فاش کرد که «سرباز ناشناس آلمانی» که در طول جنگ جهانی اول با او رابطه داشته، آدولف هیتلر بوده‌است. تئوری توطئه پیرامون مرگ آدولف هیتلر
با وجود اینکه اکثر تاریخ‌نگاران خودکشی هیتلر و اوا براون در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ را تأیید می‌کنند، چند نظر در مورد زنده ماندن هیتلر و براون وجود دارد. مرگ آدولف هیتلر
در اوایل ژوئن ۱۹۴۵، جسدهای هیتلر، براون، جوزف و ماگدا گوبلس، شش فرزند گوبلس، کربس، بلوندی و یک سگ دیگر، از بوخ به فینو منتقل شدند؛ محلی که دفن‌کنندگان هیتلر هویت جسدش را بازتأیید کردند. در ۳ ژوئن، اجساد در جنگلی واقع در براندنبورگ دفن شده و در نهایت، نبش قبر شده و به مرکز تازهٔ نیروهای اسمرش در ماگدبورگ منتقل شدند. در ۲۱ فوریهٔ ۱۹۴۶ و در همین محل، آن‌ها در پنج جعبهٔ چوبی دفن شدند. تا سال ۱۹۷۰، این مرکز تحت کنترل کاگ‌ب بود و قرار بود که به آلمان شرقی واگذار شود. نگرانی‌هایی دربارهٔ عمومی‌شدن مدفن هیتلر وجود داشت؛ چرا که چنین محلی ممکن بود به نوعی زیارتگاهی برای نئونازی‌ها تبدیل شود. یوری آندروپوف، رئیس کاگ‌ب، با درنظرگرفتن همین نگرانی‌ها، دستور انجام عملیاتی به‌منظور نابودسازی اجساد دفن‌شده در ۱۹۴۶ را صادر کرد. گروهی از کاگ‌ب، جزئیاتی دربارهٔ محل دفن را دریافت کرده و در ۴ آوریل ۱۹۷۰، مخفیانه باقی‌ماندهٔ ۱۰ یا ۱۱ جسد را «در حالتی عمیقاً فروپاشی‌شده» نبش قبر کردند. این اجساد کاملاً سوخته و له شدند و خاکسترهایشان در رود بیدریتس، انشعابی از رود البه، که در همان نزدیکی جریان داشت، ریخته شد. حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان
حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (به اختصار: ان اس د آ پ) که معمولاً با نام حزب نازی شناخته می‌شود، یک حزب سیاسی بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۵ میلادی بود. این حزب پیش از تغییر نام به حزب سوسیالیست ملی کارگران آلمان در سال ۱۹۲۰ میلادی، با نام حزب کارگران آلمان (به اختصار: DAP) فعالیت می‌کرد. آخرین رهبر حزب آدولف هیتلر، صدراعظم و پیشوای آلمان بود. وی در سال ۱۹۳۳ میلادی به دست پاول فون هیندنبورگ، رئیس‌جمهور آلمان به صدراعظمی منصوب شد. ایدئولوژی‌های کلی حزب تأکید بر شکست کمونیسم و لیبرالیسم بود. حزب نازی بر قدرت متمرکز در یک دولت و یک حزب واحد تأکید داشت. آدولف هیتلر
پدر آدولف، آلویس هیتلر نام داشت. او فرزند نامشروع ماریا شیکل گروبر بود و به همین سبب، در شناسنامه تعمیدش، نام پدرش را درج نکردند. نتیجتاً، آلویس در ابتدا نام خانوادگی مادرش، شیکل گروبر، را بر روی خود گذاشت. در سال ۱۸۴۲، یوهان گئورگ هیدلر با ماریا آنا، مادر آلویس ازدواج کرد. سرپرستی آلویس به برادر یوهان گئورگ، یعنی یوهان نپوموک هیدلر داده شد. در سال ۱۸۷۶، آلویس مجدداً غسل تعمید داده شد و توسط یک کشیش حلال‌زاده اعلام شد. در شناسنامه تعمیدش، نام یوهان گئورگ هیدلر (به شکل گئورگ هیتلر) به عنوان نام پدر ثبت شد. پس از آن، آلویس نام خانوادگی «هیتلر» را برای خود برگزید. هیتلر در لغت احتمالاً به معنای «کسی که در کلبه زندگی می‌کند» است. تولد پنجاه سالگی آدولف هیتلر
مراسم تولد پنجاه سالگی آدولف هیتلر در تاریخ بیست آوریل ۱۹۳۹ برگزار شده‌است. در این روز بزرگترین رژه نظامی تاریخ رایش سوم توسط واحدهای مختلف ارتش آلمان و اس اس به مدت چهار ساعت و نیم در برلین برگزار شد. همچنین جمعیت انبوهی از سراسر آلمان به برلین آمده بودند تا تولد پیشوا را به وی تبریک بگویند. مراسم جشن تولد پیشوا در کشورهای دیگر از جمله استرالیا نیز توسط آلمانیها برگزار شد. استقبال مردم آلمان از این رویداد به حدی زیاد بود که به جرات میتوان هیتلر را در آن تاریخ محبوب‌ترین رهبر اروپایی نامید. این در حالی بود که بیکاری در آلمان به نزدیک صفر رسیده بود و کل مناطق کشور آلمان توسط شبکه وسیعی از اتوبانها و فرودگاه‌ها به هم متصل شده بود و صنایع آلمان در بهترین وضعیت خود بودند. آدولف هیتلر
فردریش ماینک، مورخ، هیلتر را «یک نمونه عالی از قدرت غیرقابل محاسبه و منحصر به فرد یک شخص در تاریخ» توصیف کرده‌است. تاریخ‌دان انگلیسی هیو ترور-روپر او را یکی از «ساده‌کننده‌ترین‌ها در تاریخ» یافت چرا که او «نظام‌مندترین، تاریخی‌ترین، فلسفی‌ترین و با این حال بی‌رحم‌ترین و نابخشنده‌ترین» فاتحی است که جهان به خود دیده. از دید جان رابرتس، شکست هیتلر پایانی بر یک دوره از تاریخ اروپا بود که آلمان بر آن سلطه داشت. در عوض آن، جنگ سرد آغاز شد که برخوردی جهانی بود بین بلوک غرب به رهبری ایالات متحده آمریکا و بلوک شرق به رهبری اتحاد جماهیر شوروی. سباستین هافنر، مورخ، معتقد است که بدون هیتلر و آوارگی یهودیان، کشور امروز اسرائیل احتمالاً وجود نمی‌داشت. به گفته او، استعمارزدایی از مستعمره‌های کشورهای اروپایی به تأخیر می‌افتاد. همچنین، هافنر ادعا می‌کند که به غیر از اسکندر مقدونی، هیچ شخصیت قابل مقایسه‌ای در طول تاریخ تأثیرات مهمی چون هیتلر نداشته‌است؛ چرا که اسکندر هم نظیر هیتلر در یک دوره نسبتاً کوتاه سبب تغییرات بزرگ در سطح جهان شد. آدولف هیتلر
در ۲۴ فوریه، حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان، به‌طور مخفف حزب نازی، یک برنامه ۲۵ بندی را منتشر کرد. این برنامه شامل تفکرات منسجمی نبود و در عوض، حاوی نظراتی چون التراناسیونالیسم، مخالفت با عهدنامه ورسای، بی‌اعتمادی به سرمایه‌داری و چندی از نظرات سوسیالیستی بود که در جنبش فلکیشی پان‌ژرمنیسم طرفداران زیادی داشتند. برای هیتلر، مهم‌ترین بخش آن تفکرات یهودستیزانه آن بود. او این برنامه را به عنوان ابزاری جهت کسب محبوبیت برای حزب در میان مردم می‌دید. والتر فن براوخیچ
فن براوخیچ روز ۲۱ ژوئیه سال ۱۹۴۰، در دیدار با آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، مقدار نیروی لازم برای فائق آمدن بر شوروی را ۸۰ تا ۱۰۰ لشکر دانست. با انتقال مقر فرماندهی عالی ورماخت و فرماندهی عالی نیروی زمینی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ به پروس شرقی، هر هفته چند بار با قطار مسیر ۱۵ کیلومتری را جهت گزارش‌دهی به هیتلر طی می‌نمود. این رفت و برگشت اثر بدی بر سلامتی جسمانی او گذاشت به شکلی که حتی سخن گفتن را برای او دشوار ساخت. هفته‌های آغازین عملیات بارباروسا روابط او با پیشوا تنش‌آلود گردید. هیتلر تصور می‌کرد او به اندازه کافی بر فرماندهان گروه ارتش‌ها مسلط نیست. ماه نوامبر دچار یک حمله قلبی شد. با توجه به شرایط نامناسب میدان‌های نبرد، حتی با وجود مشکلات سلامتی، امکان عزل او بدون خدشه‌دار کردن تصویر تبلیغاتی که از نیروی زمینی در انظار جلوه داده شده بود، وجود نداشت. با وجود قدرت سیاسی بالای پیشوا، هیتلر همچنین نمی‌توانست آرای جمعی افسران ارشد نیروی زمینی در این رابطه را نادیده بگیرد. از طرفی جانشین مناسبی هم برای او مد نظر نبود. بدین صورت او برای مدت دیگری در مقام فرماندهی عالی نیروی زمینی باقی ماند. در نهایت روز ۱۹ دسامبر به دلایل پزشکی بازنشسته شد و تا هیتلر شخصاً فرماندهی عالی نیروی زمینی را بر عهده بگیرد. هیچگاه مجدداً به خدمت فراخوانده نشد. ماه مه سال ۱۹۴۵ به اسارت نیروهای بریتانیایی درآمد. یوزف گوبلس
پاول یوزف گوبلس (۲۹ اکتبر ۱۸۹۷ - ۱ مه ۱۹۴۵) سیاست‌مدار ناسیونال سوسیالیست آلمانی بود که از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ وزارت اطلاع‌رسانی رایش سوم را بر عهده داشت و آخرین صدراعظم آلمان نازی پس از مرگ آدولف هیتلر به حساب می‌آمد. گوبلس پیش از ورود به حکومت آلمان به روزنامه‌نگاری، کار در بانک و کارگزاری بازار بورس اشتغال داشت. او در سال ۱۹۲۴ وارد حزب نازی شد و به ریاست حزب در ایالت برلین رسید. آدولف هیتلر
هیتلر به خانه ارنست هانفستنگل فرار کرد و حتی گزارش شده‌است که به خودکشی فکر کرده‌است. زمانی که ۱۱ نوامبر ۱۹۲۳ به جرم خیانت دستگیرش کردند، افسرده اما آرام بود. محکمه او در دادگاه خلق در مونیخ به تاریخ فوریه ۱۹۲۴ آغاز شد و آلفرد روزنبرگ به صورت موقت رهبری حزب نازی را عهده‌دار شد. در اول آوریل، هیتلر به پنج سال زندان در زندان لاندسبرگ محکوم شد. نگهبانان در آن زندان با او رفتار دوستانه‌ای داشتند و به او اجازه داده شد از طرفدارانش نامه دریافت کند و با هم حزبی‌های خود دیدار داشته باشد. دادگاه عالی باوریا او را عفو کرد و علی‌رغم مخالفت‌های دادستان دولتی، در ۲۰ دسامبر ۱۹۲۴ آزاد شد. با محاسبه زمان بازداشت، او در مجموع اندکی بیش از یک سال را در زندان سپری کرد. آلبرت اشپر
در ۸ فوریه ۱۹۴۲، فریتس تت، وزیر وقت تسلیحات و مهمات، اندکی پس از به هوا خاستن هواپیمایش از "وولفشانتزه" در راشتنبرگ، به علت سقوط هواپیمایش درگذشت. اشپر که شب قبل از آن به راشتنبرگ رسیده بود، دعوت تت برای پرواز با او به برلین را پذیرفته بود اما ساعاتی قبل از حرکت، از پرواز خودداری کرد (اشپر در خاطراتش ذکر کرد که دلیل لغو این سفر خستگی سفر و جلسه شبانه با هیتلر بود). در روز بعد، هیتلر، اشپر را به عنوان جانشین تت در همه مسئولیت‌های او منصوب کرد. اشپر، در کتاب "درون رایش سوم"، جلسه‌اش با هیتلر و بی‌میلی‌اش برای پذیرفتن منصب وزارت را به یاد می‌آورد و اینکه تنها به دلیل دستور هیتلر آن را پذیرفته بود. اشپر همچنین می‌گوید هرمان گورینگ پس از شنیدن خبر مرگ تت، به امید به دست آوردن همهٔ قدرت او سریعاً به مقر هیتلر رفت. هیتلر در عوض او را در برابر عمل انجام شدهٔ انتصاب اشپر قرار داد. اس‌آ
هاینریش هیملر رئیس اس اس، دیگر گروه شبه‌نظامی حزب نازی، یوزف گوبلز وزیر تبلیغات آلمان نازی و هرمان گورینگ، ارنست روهم را در مقابل خود می‌دیدند. هرمان گورینگ تصور می‌کرد با حذف ارنست روهم می‌تواند فرماندهی گروه اس آ را بر عهده بگیرد. پس با همکاری گشتاپو و دیگر رهبران حزب این طور وانمود کرد که روهم در پی مخالفت و توطئه علیه آدولف هیتلر است. در همین حال ارنست روهم به همراه چند تن از دوستانش در تعطیلات بودند. در ۲۸ ژوئن ۱۹۳۴ میلادی، هیتلر تمام سران حزب از جمله سران اس آ را به کنفرانسی در تاریخ ۳۰ ژوئن دعوت کرد و روهم نیز حضور در این کنفرانس را پذیرفت. پس از آمدن روهم، وی به اتهام خیانت به حزب نازی و برنامه‌ریزی به منظور توطئه علیه آدولف هیتلر دستگیر شد. به روهم این فرصت داده شد تا خودکشی کند اما روهم از این کار خودداری کرد و این امر موجب شد تا تئودور آیکه (که بعدها مسئول اردوگاه کار اجباری داخائو شد) به همراه میشل لیپرت با شلیک چند گلوله، ارنست روهم را در ۲ ژوئیه ۱۹۳۴ به قتل رساندند. مرگ آدولف هیتلر
با وجود باور عمومی مبنی بر مرگ هیتلر و اوا براون در "فورربونکر"، فرضیاتی مبنی بر زنده‌بودن و فرار آنان از آلمان و اروپا وجود دارد. علی‌رغم بازتاب این فرضیه‌ها در فرهنگ عامه، مورخان و دانشمندان آن‌ها را رد و مرگ آن دو را تأیید کرده‌اند. معمای هیتلر
معمای هیتلر یکی از بحث برانگیزترین آثار نقاش سوررئال اسپانیایی، سالوادور دالی (۱۹۰۴ - ۱۹۸۹ میلادی) است که در سال ۱۹۳۷ میلادی خلق شد. اوا براون
اوا براون هم در ۱۰ یا ۱۱ اوت ۱۹۳۲ اقدام به خودکشی کرد؛ با شلیک به سینه خود، با استفاده از اسلحه پدرش. مورخان متفق‌القولند که این یک اقدام جدی خودکشی نبود، بلکه تلاشی جهت جلب توجه بیشتر هیتلر بود. بعد از دوران نقاهت براون، هیتلر تعهد بیشتری به او نشان می‌داد و تا آخر ۱۹۳۲، آن دو وارد رابطه عاشقانه شدند. اوا زمان‌هایی که هیتلر در مونیخ بود، شب‌ها را در آپارتمان او می‌ماند. در ۱۹۳۳، براون به عنوان یک عکاس شروع به کار با هوفمان کرد. نتیجتاً، می‌توانست—به همراه هوفمان—به عنوان عکاس حزب، در سفرهای هیتلر او را همراهی کند. اوا بعدها برای مجله هنری هوفمان نیز کار کرد. ساترن (الیگاتور)
ساترن الیگاتور آمریکایی بود که از بمباران برلین در جنگ جهانی دوم جان سالم به در برده بود و به غلط شایعه شده بود که به آدولف هیتلر پیشوای آلمان نازی تعلق دارد. ساترن پس از تولد در سال ۱۹۳۶ میلادی در میسیسیپی، ایالات متحده آمریکا به باغ‌وحش برلین هدیه شد. «ساترن» در ۲۳ نوامبر ۱۹۴۳ پس از بمباران برلین از باغ‌وحش، فرار کرد. بعدتر سربازان بریتانیایی این حیوان یافته و در ژوئیه ۱۹۴۶ به اتحاد شوروی هدیه دادند. اینکه ساترن از زمان فرارش از باغ‌وحش تا سه سال بعد و زمان پیدا شدندش چگونه زنده ماند، بخش اسرارآمیز زندگی این جانور بود. ساترن از سال ۱۹۴۶ به مدت ۷۴ سال در باغ‌وحش مسکو در برابر بازدیدکنندگان قرار گرفت. مسئولان باغ‌وحش مسکو نوشته‌اند ساترن نگهبانان خود را می‌شناخت و عاشق این بود که با یک قلم‌مو ماساژ داده شود. ساترن در صبح ۲۲ مه ۲۰۲۰ در سن ۸۴ سالگی در باغ‌وحش مسکو درگذشت. این سن برای این حیوان بسیار قابل اهمیت است. به نوشته باغ وحش مسکو، الیگاتور آمریکایی معمولاً ۳۰ تا ۵۰ سال عمر می‌کند. به قدرت رسیدن هیتلر
به قدرت رسیدن هیتلر از جمهوری وایمار آلمان در سپتامبر ۱۹۱۹ آغاز شد هنگامی که آدولف هیتلر به حزب " Deutsche Arbeiterpartei" (حزب کارگری) آلمان پیوست. نام این حزب در ۱۹۲۰ به "Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei" به معنی حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان تغییر یافت که در کاربرد عمومی به آن حزب نازی یا حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان گفته می‌شود. این حزب ضد کمونیسم و مخالف دولت پس از جنگ جمهوری وایمار و پیمان ورسای بود و در آن آرمان‌های پان‌ژرمنیسم و یهودستیزی تندرو در جریان بود. می‌توان گفت فرایند به قدرت رسیدن هیتلر در مارس ۱۹۳۳ با به تصویب رسیدن "Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich" به پایان رسید این قانون به صدراعظم یعنی هیتلر اجازه می‌داد بدون آنکه رایشستگ ورود کند، خودش قانون را تصویب کند. این قانون به هیتلر اجازه می‌داد که مانند یک دیکتاتور عمل کند بدون آنکه بتوان اعتراض قانونی به او کرد. نشان آلمان
این مدال را بنو فون آرنت طراحی کرده بود. آدولف هیتلر نخستین نشان آلمان را به وزیر رایش فریتس تت پس از مرگ و در مراسم به‌خاک‌سپاری‌اش در فوریهٔ ۱۹۴۲ اعطا کرد. دومین مدال نیز پس از مرگ اس‌اس-اوبرگروپنفورر راینهارت هایدریش و در مراسم تشییع جنازه‌اش در ژوئن ۱۹۴۲ به وی اهدا شد. منتقدان بدگمان، این نشان را «مدال قهرمان مرده» نامیدند، زیرا تقریباً همیشه، پس از مرگ اعطا می‌شد. تنها دو دریافت کننده‌ای که نشان آلمان را دریافت کردند و از جنگ جهانی دوم جان سالم به در بردند، کنستانتین هیرل و آرتور آکسمان بودند. اوا براون
آدولف هیتلر از ۱۹۲۹ تا زمان مرگ گلی راوبال، خواهرزاده‌اش، با او در یک آپارتمان در مونیخ زندگی می‌کرد. در ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۱، جنازه راوبال را در آن آپارتمان پیدا کردند. ظاهراً خودکشی کرده بود، با استفاده از اسلحه‌ای که به هیتلر تعلق داشت. در این زمان، هیتلر در نورنبرگ بود. رابطه احساسی هیتلر با گلی—احتمالا بیشتر از همه روابط با دیگر انسان‌ها —برای او اهمیت داشت. بعد از خودکشی گلی، ملاقات‌های هیتلر با براون افزایش پیدا کرد. یولیوس شاوب
یولیوس شاوب (زاده ۲۰ اوت ۱۸۹۸، مرگ ۲۷ دسامبر ۱۹۶۷) یک نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و اولین آجودان آدولف هیتلر بود. کنستانتین هیرل
کنستانتین هیرل (۲۴ فوریه ۱۸۷۵ – ۲۳ سپتامبر ۱۹۵۵) از چهره‌های بزرگ در دولت آلمان نازی بود. او مدیر خدمات کارگری رایش (RAD) و از همکاران آدولف هیتلر بود پیش از آن‌که به قدرت ملی برسد. نقاشی‌های آدولف هیتلر
از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۳ هیتلر کارت پستال را رنگ کرد و خانه‌ها را برای امرار معاش نقاشی کرد. او اولین سلف پرتره خود را در سال ۱۹۱۰ در ۲۱ سالگی نقاشی کرد. این نقاشی به همراه دوازده نقاشی دیگر از هیتلر توسط سرگرد ارتش آمریکا ویلی جی مک کنا در سال ۱۹۴۵ در اسن آلمان کشف شد. آلبرت اینشتین
در سال ۱۹۳۳ در زمان حضورش در ایالات متحده آمریکا، آدولف هیتلر به قدرت رسید و دیگر به آلمان بازنگشت. در آستانه جنگ جهانی دوم او از نامه‌ای حمایت کرد که در مورد توسعه بالقوه «بمب‌های جدید فوق‌العاده خطرناک» هشدار داده می‌شد و توصیه می‌کرد که ایالات متحده پژوهش‌های مشابهی را آغاز کند. اینشتین ایده استفاده از شکافت هسته‌ای به‌عنوان سلاح را به‌صورت عمومی محکوم می‌کرد و به‌همراه برتراند راسل، فیلسوف انگلیسی بیانه‌ای را با عنوان بیانیه راسل–اینشتین امضا کرد. گلی راوبال
آنگلا "گِلی" راوبال (۴ ژوئن، ۱۹۰۸ - ۱۸ سپتامبر، ۱۹۳۱) دختر خواهر ناتنی آدولف هیتلر، آنگلا راوبال بود. اوالد لیندلف
اوالد لیندلف (؛ – ) یک افسر وافن اس‌اس در دوران جنگ جهانی دوم بود و در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵، زمان خودکشی هیتلر، در "فورربونکر" حاضر بود. لیندلف مسئول نابودسازی جسد هیتلر بود و بعدتر در هنگام حملهٔ غافل‌گیرانه در ۲ مهٔ ۱۹۴۵ بر اثر آتش سنگین کشته شد. آدولف هیتلر
در ۱۲ مارس ۱۹۳۸، هیتلر آنشلوس، یکپارچگی اتریش با آلمان، را اعلام کرد. پس از آن، توجه خود را به آلمانی‌تبارهای سودتنلند، یکی از مناطق چکسلواکی، معطوف ساخت. در روزهای ۲۸ و ۲۹ ماه مارس همان سال، او چند ملاقات محرمانه در برلین با کنراد هنلاین، از اعضای بزرگ‌ترین حزب آلمانی سودتنلند که حزب آلمانی سودتن نام داشت، ترتیب داد. در آن ملاقات‌ها، آن دو به این توافق رسیدند که هنلاین از دولت چکسلواکی برای مناطق آلمانی سودتنلند خودمختاری بیشتری طلب کند، نتیجتاً بهانه‌ای برای ارتش آلمان فراهم آید تا علیه چکسلواکی به اقدام نظامی متوسل شود. در آوریل ۱۹۳۸، هنلاین به وزیر امورخارجه مجارستان گفت «مهم نیست دولت چک چه پیشنهادی بدهد، او (هیتلر) همیشه درخواست‌های بزرگ‌تری طلب می‌کند… او می‌خواست هر تفاهمی را به هر طریقی خراب کند زیرا این تنها سریع راه برای عصبانی کردن چکسلواکی بود.» هیتلر شخصاً موضوع سودتنلند را مسئله مهمی به حساب نمی‌آورد؛ هدف اصلی او راه‌اندازی جنگی جهت فتح چکسلواکی بود. آدولف هیتلر
او همچنین در همان زمان که گیاه‌خوار شد، نوشیدن الکل را هم کنار گذاشت و تنها در مناسب‌های اجتماعی به ندرت آبجو یا شراب می‌نوشید. او در بیشتر عمرش از دخانیات دوری می‌جست اما در دوره جوانی‌اش بسیار (۲۵ تا ۴۰ سیگار در روز) سیگار می‌کشید؛ در نهایت آن را «هدر دادن پول» یافت و کنارش گذاشت و همچنین به اطرافیانش که آن‌ها هم سیگار کشیدن را ترک می‌کردند، ساعت طلا هدیه می‌داد. بعد از ۱۹۳۷ برخی مواقع آمفتامین مصرف می‌کرد و در اواخر ۱۹۴۲ به آن اعتیاد پیدا کرد. اشپر مصرف آمفتامین توسط او را به تصمیمات دمدمی‌مزاجانه و انعطاف‌ناپذیر هیتلر چون مخالفت با عقب‌نشینی‌های نظامی مربوط دانسته‌است. آدولف هویزینگر
آدولف برونو هاینریش ارنست هویزینگر (۴ اوت ۱۸۹۷ – ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که از ۱۰ ژوئن ۱۹۴۴ تا ۲۱ ژوئیه ۱۹۴۴ ریاست ستاد کل نیروی زمینی آلمان را بر عهده داشت. یواخیم فن ریبنتروپ
اولریخ ویلهلم یواخیم فون ریبنتروپ (زاده ۳۰ آوریل ۱۸۹۳ – درگذشته ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) مشهور به یواخیم فون ریبنتروپ وزیر امور خارجه آلمان نازی بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵ بود. ریبنتروپ برای نخستین بار به عنوان یک تاجر جهان دیده که جهان خارج را بهتر از هر عضو دیگر حزب نازی می‌شناسد، مورد توجه هیتلر قرار گرفت. او خانه خود را به عنوان محل برگزاری جلسات سری حزب نازی در ژانویه ۱۹۳۳ که به صدراعظم شدن آدولف هیتلر انجامید در اختیار این حزب قرار داد. بر خلاف میل دیگر اعضای حزب نازی که او را یک شخص سطحی‌نگر و بی‌استعداد می‌دانستند، ریبنتروپ به یکی از افراد مورد اعتماد و نزدیک هیتلر تبدیل شد. در سال ۱۹۳۶ سفیر آلمان در بریتانیا و سال ۱۹۳۸ وزیرخارجه آلمان نازی شد. آلبرت اشپر جونیور
آلبرت اشپر (; زاده ۲۹ ژوئیه ۱۹۳۴ در برلین - درگذشته ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ در فرانکفورت) معمار و شهرساز آلمانی بود. او پسر آلبرت اشپر بود که معمار ارشد آدولف هیتلر و سپس وزیر تسلیحات و تولیدات جنگی رایش سوم در جنگ جهانی دوم بود. پدر بزرگ او، آلبرت فریدریش اشپر هم معمار بود. تولد پنجاه سالگی آدولف هیتلر
در تاریخ ۱۸ آوریل ۱۹۳۹، دولت آلمان، بیستم آوریل روز تولد پیشوا را تعطیل عمومی و روز جشن اعلام کرد. بعد از ظهر روز ۱۹ آوریل، آدولف هیتلر در میان تشویق مردم، پیشاپیش یک کاروان ۵۰ تایی از لیموزینهای رو باز مرسدس بنز از محور شرقی-غربی برلین که به تازگی توسط آلبرت اشپیر آرشیتکت معروف آلمانی ساخته شده بود، عبور کرد. روز بیستم آوریل ابتدا گروه موزیک اس اس جلوی ساختمان صدر اعظم آلمان برای پیشوا موزیک اجرا کردند و تعداد زیادی از مردم نیز به تشویق هیتلر پرداختند. سپس هیتلر و همراهانش توسط لیموزینهای خود به محل رژه اصلی رفتند. حدود ۵۰۰۰۰ نظامی ظرف مدت ۴ ساعت و نیم از جلوی پیشوا رژه رفتند. این تعداد شامل ۱۲ گروهان نیروی هوایی، ۱۲ گروهان نیروی زمینی و ۱۲ گروهان نیروی دریایی به همراه تعدادی از واحدهای اس اس بودند. همچنین ۱۶۲ هواپیمای جنگی بر فراز برلین پرواز کردند. یک و نیم میلیون آلمانی در محل رژه حاضر بودند و مراسم را از نزدیک تماشا میکردند. آدولف هیتلر
نقل مکان به هافلد همزمان شد با درگیری‌های شدید پدر-پسری میان آلویس و آدولف که سبب آن عدم انطباق آدولف با نظم سختگیرانه مدرسه بود. پدر هیتلر او را کتک می‌زد، درحالی که مادرش تلاش می‌کرد از او محافظت کند. تلاش آلویس هیتلر برای زراعت در هافلد با شکست مواجه شد و در سال ۱۸۹۷ محل زندگی خانواده به لامباخ منتقل شد. آنجا هیتلر که در این زمان ۸ ساله بود، در کلاس‌های آوازخوانی شرکت کرد و در کلیسا به خواندن سرودهای مذهبی پرداخت. او حتی احتمال کشیش شدن را هم بررسی کرد. در سال ۱۸۹۸، خانواده به صورت دائمی به لئوندینگ بازگشت. ادموند، برادر کوچکتر آدولف، به سال ۱۹۰۰ از سرخک درگذشت که این موضوع عمیقاً او را تحت تأثیر قرار داد. هیتلر از یک دانش‌آموز با اعتماد به نفس، اجتماعی و مسئولیت‌پذیر مبدل شد به یک پسر منزوی و عبوس که دائماً مشغول بحث و جدل با پدر و دبیران خود بود. آلویس هیتلر یک کارمند بازنشسته گمرک بود و آرزو داشت که پسرش نیز جای پای پدر بگذارد و وارد این شغل شود. هیتلر بعدها داستان روزی که توسط پدرش جهت بازدید به یک دفتر گمرک برده شد را به عنوان اتفاقی که باعث شد تا یک خصومت پایان‌ناپذیر میان پدر و پسری که هر دو سخت با اراده بودند، به وجود آید تلقی کرده بود. آلویس خواسته پسر خود جهت رفتن به مدرسه هنر و هنرمند شدن را نادیده گرفت و در سال ۱۹۰۰ او را به مدرسه فنی در لینز فرستاد. آدولف تصمیم گرفت زیر بار این موضوع نرود و در "نبرد من" تصریح می‌کند که عمداً در درس‌های خود موفق نشد تا «زمانی که دید چقدر در مدرسه فنی پیشرفت کمی داشته‌ام، به من اجازه دهد به دنبال رؤیای خود بروم.»