هفت گونه انسانی نزدیک به انسان امروزی که در زمین زندگی می کنند چه نام دارند؟
انسانیان
انسانیان، نخستینیان یا هومینید (با املای هومونید هم نوشته شده) با نام علمی "Hominidae" (انگلیسی‌شده: "Hominid"، همچنین به نام کَپی‌های بزرگ "great apes" یاد شده‌است.) یک خانوادهٔ آرایه‌شناختی است که شامل چهار سردهٔ موجود شامپانزه‌ها، گوریل‌ها، انسان‌ها و اورانگوتان‌ها است.
نام علمی
دانشمندان بر این باورند که حدود ۳۰ میلیون گونه از گیاهان، جانوران و ریز موجودات در کرهٔ زمین زندگی می‌کنند. زیست‌شناسان تاکنون فقط ۱٫۷ میلیون گونه را شناسایی و توصیف علمی‌کرده‌اند. نورونیمز
نورونِیمز (NeuroNames) یک مجموعه‌ای یک‌دست‌شده از نام‌ها و اصطلاحات ساختار مغز و طناب نخاعی چهار گونه جانوری است که بیش از دیگر گونه‌ها توسط دانشمندان عصب‌شناس مورد تحقیق قرار می‌گیرند. این چهار گونه عبارتند از: انسان، میمون‌های ماکاک، موش، و موش صحرایی. فرگشت انسان
تاریخچهٔ فرگشت نخستی‌سانان به ۶۵ میلیون سال پیش بازمی‌گردد. قدیمی‌ترین گونهٔ پستاندار شبیه به نخستی‌سانان، آداپیس‌نما، ابتدا در آمریکای شمالی می‌زیست و بعدها در شرایط آب و هوایی گرمسیری دورهٔ پالئوسن و ائوسن در اوراسیا و آفریقا پراکنده گردید. نخستی‌سانان اولیه با توجه به شواهد موجود در اوراسیا رشد و نمو پیدا کردند و این دودمان که بعدها منجر به پیدایش کپی‌های آفریقایی و انسان‌ها گردید، از اروپا و آسیای غربی به سمت جنوب به طرف آفریقا مهاجرت کردند. آن بخشی از جمعیت آنان، که بیشتر سنگواره‌های آنان در لایه‌های بالایی دورهٔ ایوسن و لایه‌های پایینی دورهٔ الیگوسن در نزدیکی شهر فیوم مصر یافت شده‌است، در واقع نیاکان تمام گونه‌های زنده لمور در ماداگاسکار، چشم‌گرد تنبل در آسیای جنوب شرقی، شب‌دوست در آفریقا، راست‌بینیان یا میمون‌های بر قدیم، میمونان: میمون‌های بر جدید، کپی‌های بزرگ و انسان‌های خردمند امروزی محسوب می‌شوند. انسان‌تبار دنیسووا
انسان‌تبار دنیسووا نام جمعیتی از انسان‌تباران است که باقی‌ماندهٔ دو نفر از ایشان در غار دنیسووا در رشته‌کوه آلتایی سیبری جنوبی کشف شده‌است. پژوهشگران معتقدند این نوع از انسان که حدود ۳۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ سال پیش زندگی می‌کرده، با انسان خردمند هم‌زیستی داشته‌است. شواهد به‌دست‌آمده تنها بخشی از انگشت دست یکی از مادینگان جوان این گونه است. گوریل
نزدیک‌ترین خویشاوند گوریل‌ها، شامپانزه‌ها و انسان‌ها هستند که نیای یکسان گوریل‌ها از انسان‌ها و شامپانزه‌ها ۷ میلیون سال پیش جدا شده‌است. ژن انسان میانگین ۱.۶٪ با ژن گوریل تفاوت دارد و این دگرگونی هم به خاطر چند عدد کپی هر ژن است. اخیراً سه گونه گوریل مطرح بوده‌است؛ گوریل زمینی غربی، گوریل زمینی شرقی و گوریل کوهی ولی اکنون توافق شده که دو گونه بیشتر وجود ندارد گوریل زمینی غربی و شرقی که هر کدام دو زیر گونه دارند و به‌تازگی نیز آشکار شده سومین زیرگونه نیز در یکی از گونه‌ها وجود دارد. انواع گوریل‌ها که دانشمندان بر روی آن توافق دارند به این ترتیب هستند: آدم
آنچه نویسندگان داستان آدم و حوا دربارهٔ به وجود آمدن بشر گفته‌اند، با آنچه علم می‌گوید، بسیار متفاوت است. نسل بشر به یک زن و شوهر واحد نمی‌رسد؛ در واقع یافته‌های علمی نشان می‌دهد جمعیت آغازین انسان‌ها بیش از هزاران نفر بوده‌اند. نتایج تحقیقات پروژه ژنوم انسان هیچ شک علمی باقی نگذاشته که انسان‌ها و نخستی‌سانان دارای اجداد مشترکی هستند و انسان‌های کنونی از دیگر انسانیان تکامل یافته‌اند. همچنین، دیرینگی حیات بر روی زمین، برخلاف این داستان که آن را شش هزار سال می‌داند، میلیاردها سال است. جفری شوارتز
او در نسخه به ‌روزشدهٔ کتاب "کپی قرمز: اورانگوتان‌ها و منشان انسان‌ها"، شواهدی را ارائه می‌کند که اورانگوتان‌ها بیشتر از چیزی که قبلاً تصور می‌شد شباهت ریخت‌شناختی به انسان‌ها دارند. این نظریه بحث‌انگیز بوده‌است، زیرا با توجه به شواهد ملکولی و تحلیل دی‌ان‌ای، شمپانزه‌ها به انسان نزدیکتر از اورانگوتان‌ها هستند. سولاریا
این سیاره، پنجاهمین و آخرین دنیایی است که انسان‌ها در آن ساکن شده‌اند و در کل شامل بیست هزار نفر جمعیت می‌شود. قطر این سیاره ۹۵۰۰ مایل است و درصد خاک حاصلخیز آن بیشتر از زمین و معادنش کمتر از زمین است. این سیاره کاملاً خودکفا بوده و در تولید و تنوع روبات‌ها بسیار پیشرفته است و به دیگر دنیاهای فضایی روبات صادر می‌کند. جمعیت این سیاره بیست هزار نفر است و در بین تمام دنیاهای فضایی دارای بالاترین نسبت تعداد روبات‌ها به تعداد جمعیت است (ده‌هزار به یک). آردی
اگرچه مشخص نیست که آیا گونه‌های آردی با انسان امروزی مرتبط است یا خیر، اما این کشف از اهمیت زیادی برخوردار است و به بحث در مورد آردی‌کپی و جایگاه آن در تکامل انسان افزوده‌است. با توجه به ترکیب بدن آردی، باستان شناسان خاطر نشان می‌کنند که او نمونه ای بی نظیر بوده و هم دارای خصوصیات انسان‌های امروزی بوده و هم دارای خصوصیات پستانداران نخستین بوده‌است. هنوز نکته قابل بحث است که آیا آردی قادر به حرکت با دوپا بوده یا خیر. انگشتان شست پای بزرگ واگرای آردی مشخصه دوپا بودن نیست. با این وجود، بقایای پاها، پاها، لگن و دستهای وی حاکی از آن است که هنگام حرکت روی زمین به‌طور راست قدم می‌زده اما هنگام حرکت در اطراف درختان چهار پا بوده. به عنوان مثال، انگشتان شست پاهایش کمی به سمت خارج از دیگر انگشتان مجزا شده که او را قادر به گرفتن شاخه‌های درختان می‌کرده. برخلاف شامپانزه‌ها، پای او حاوی استخوان کوچک و منحصر به فردی در داخل تاندون است که انگشت بزرگ را محکم نگه داشته‌است. مشاهده این استخوان منحصر به فرد به همراه سایر ساختارهای استخوانی آردی، به او کمک می‌کرد تا به صورت دوپا راه برود در حالی که از لوسی کم کارآمدتر است. استخوانهای مچ دست او نیز قابلیت انعطاف‌پذیری را فراهم می‌آورد اما استخوان کف دستش کوتاه بود. جمعیت جهان
تعداد کل انسان‌هایی که تاکنون بر روی زمین زیسته‌اند، ۸۰ میلیارد نفر برآورد شده‌است. یتی
بسیاری از انسان‌های کنجکاو و حتی دانشمندان به‌دنبال ردپاهای «یتی» هستند. برخی دانشمندان انسان‌شناس یتی را با «ژیگانتوپیتکوس» که موجودی باستانی، انسان نما و منقرض شده از گونه پریمات‌ها می‌باشد مشابه دانسته‌اند. یتی در کتاب و فیلم‌های بسیاری از جمله کتاب کمیک تن‌تن در تبت نشان داده شده‌است. شامپانزه معمولی
این شامپانزه که به شامپانزه قوی هیکل آدم نما شهرت دارد بسیار از انسان قوی تر است و در آفریقا زیست می‌کند. با اینکه از نخستی‌هایی مثل گوریل و اورانگوتان کوچک‌تر است اما از هر دوی آن‌ها باهوش تر می‌باشد. شامپانزه‌ها نزدیکترین حیوان از نظر نقشه ژنی به انسان هستند. فرگشت انسان
هم اکنون بحث‌هایی بین دانشمندان در جریان است راجع به این که آیا "انسان فلورسی" در واقع یک گونهٔ مجزا محسوب می‌شود یا نه. برخی از دانشمندان بر این باورند که "انسان فلورسی" نوعی کوتوله (با دید آسیب‌شناسی) از "انسان خردمند امروزی" بوده‌است. این فرضیه تا حدودی دارای پشتوانه‌است زیرا مردمی که هم‌اکنون در فلورس، محلی که اسکلت انسان فلورسی در آن یافت شده‌است، زندگی می‌کنند دارای قد کوتاه هستند. مسئله دیگر در مورد "انسان فلورسی" نیز این است که سنگوارهٔ آن همراه با ابزارهایی که به انسان‌های امروزی نسبت داده می‌شود، یافت شده‌است. ضربه انسان بر محیط زیست
تنوع زیستی به‌طور کلی به تنوع و تنوع زندگی روی زمین اشاره دارد و با تعداد گونه‌های مختلف موجود در کره زمین نشان داده می‌شود. از زمان معرفی، هوموساپینس (گونه انسانی) به‌طور مستقیم (مانند از طریق شکار) یا غیرمستقیم (مانند از بینبردن زیستگاه‌ها) کل گونه‌ها را از بین‌می‌برد و باعث انقراض گونه‌ها با سرعتی نگران کننده می‌شود. انسانها عامل انقراض انبوه کنونی فعلی هستند که انقراض هولوسن نامیده می‌شود و باعث از میان رفتن ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ برابر میزان پس زمینه طبیعی می‌شود . اگرچه اکثر کارشناسان اتفاق نظر دارند که بشر سرعت انقراض گونه‌ها را تسریع کرده‌است، اگرچه اکثر کارشناسان اتفاق نظر دارند که بشر سرعت انقراض گونه‌ها را تسریع داده‌است، اما برخی از محققان فرض بر این دارند که بدون انسان، تنوع زیستی زمین بیش از آنکه کاهش یابد، تابع نمایی رشد خواهد کرد. انقراض هولوسن همچنان ادامه دارد، با مصرف گوشت، صید بی‌رویه، اسیدی شدن اقیانوس‌ها و چند نمونه گسترده از کاهش تنوع زیستی تقریباً است. ازدیاد جمعیت (و ادامه رشد جمعیت) همراه با مصرف بی‌رویه عامل اصلی این کاهش سریع محسوب می‌شود . هشدار دانشمندان جهانی ۲۰۱۷ به بشریت اظهار داشت که، از جمله، این ششمین واقعه انقراض که توسط بشریت به راه افتاده‌است می‌تواند بسیاری از اشکال زندگی فعلی را نابود کند، و آن‌ها را تا پایان این قرن منقرض کند. فرگشت
حدود ۵۰۰ میلیون سال پیش، گیاهان و قارچ‌ها در خشکی تکثیر یافتند و به زودی به دنبال آن‌ها بندپایان و جانوران دیگر از راه رسیدند. حشرات به خصوص موفق بودند و حتی امروز عمده گونه‌های جانوری را تشکیل می‌دهند. دوزیستان برای اولین بار در حدود ۳۶۴ میلیون سال پیش ظاهر گشتند، به دنبال آن‌ها آمنیوتهای اولیه و پرندگان حدود ۱۵۵ میلیون سال پیش؛ هر دو از تبارهای خزنده مانند، مشتق شدند. حیات پستانداران از حدود ۱۲۹ میلیون سال پیش، نخستی‌ها از ۸۵ میلیون سال پیش، کپی‌ها از ۲۵ میلیون سال پیش، انسان‌ساییان از ۱۳ میلیون سال پیش، سرده انسان از ۲٫۵ میلیون سال پیش و انسان مدرن از حدود ۲۵۰٬۰۰۰ سال پیش آغاز می‌شود. با این حال، علی‌رغم تکامل این جانوران بزرگ، موجودات کوچک شبیه به انواعی که در اوایل این فرایند تکامل یافتند همچنان با موفقیت بسیار به تسلط بر زمین ادامه می‌دهند؛ چراکه هم بخش اعظم زیست‌توده و هم عمده گونه‌ها پروکاریوت هستند. دمودکس
دمودکس یک سرده از مایت‌های کوچک است که در داخل یا نزدیک فولیکول مو پستانداران زندگی می‌کنند. نزدیک به ۶۵ گونه از "دمودکس‌ها" شناخته شده‌اند. اکثر انسان‌ها دارای حداقل یک گونه از مایت‌ها بر روی بدن خود هستند. دو گونه‌ای که بر روی انسان زندگی می‌کنند عبارتند از: "دمودکس فولیکولوروم" و "دمودکس برویس" که به هر دوی آن‌ها اغلب مایت مژه می‌گویند. گونه‌های مختلفی از حیوانات میزبان گونه‌های مختلفی از دمودکس‌ها هستند. "دمودکس کنیس" بر روی بدن سگ‌های خانگی زندگی می‌کند. آلودگی به "دمودکس‌ها" رایج و معمولاً از خود نشانه بیماری را بروز نمی‌دهند، اگرچه گاهی اوقات بعضی از بیماری‌های پوستی به علت وجود مایت‌ها بر روی بدن به وجود می‌آیند. "دمودکس" برگرفته از زبان یونانی δημός dēmos «چاق» and δήξ dēx, «کرم چوب» است.به‌طور معمول در انسان یافت می‌شوند. فولیکولوروم اولین بار در سال ۱۸۴۲ توسط سیمون و برویس بعدها در سال ۱۹۶۳ توسط اکبولاتووا شناخته شد. فولیکولوروم در فولیکول‌های مو یافت می‌شود، در حالی که برویس در غدد چربی وابسته به فولیکول‌های مو زندگی می‌کند. هر دو گونه در درجه اول در صورت، در نزدیکی بینی، مژگان و ابروها دیده می‌شوند، اما در جاهای دیگر بدن نیز وجود دارند. تک‌گروه دی‌ان‌ایی کروموزوم Y انسانی
تک‌گروه‌های دی‌ان‌ایی کروموزوم Y شاخه‌های اصلی درخت تبارزایی را نمایندگی می‌کنند. آدم کروموزوم Y نامیست که محققان بر نزدیک‌ترین نیای مشترک پدرتبارانهٔ همهٔ انسان‌های زنده داده‌اند. تخمین‌ها در خصوص تاریخی که آدم کروموزوم Y زندگی کرده در مطالعات متفاوت به طور شایان توجهی فرق می‌کند. داده‌های باستان شناسانه و ژنتیکی مؤید اینند که جمعیت‌های منبع انسان‌های پارینه‌سنگی از بیشینه‌های یخچالی (از جمله آخرین بیشینه یخچالی) جان به در بردند و تک گوه‌های آدم کروموزوم Y در رفیجیوم‌های با جنگل‌های تنک ظهور کردند و در سراسر نواحی حاصلخیز پراکنده شدند ولی از پوشش جنگلی انبوه دوری گزیدند. شامپانزه معمولی
در حدود ۶ تا ۷ میلیون سال پیش جد مشترک انسان‌ها و شامپانزه‌ها از یکدیگر منشعب شده‌اند. همهٔ گونه‌ها در خانوادهٔ انسانیان به غیر از انسان ۲۴ جفت کروموزم دارند اما انسان‌ها ۲۳ جفت کروموزوم دارند؛ بنابراین فرضیه وجود دارد که اجداد این خانواده، ۲۴ کروموزم داشته‌اند و در انسان‌ها ۲ تا از کروموزم‌ها ادغام شده و انسان‌ها ۴۶ کروموزم به جای ۴۸ تا دارند. طی سیر تکاملی انسان، دو کروموزوم اجدادی از ناحیهٔ تلومر به یکدیگر متصل شده و کروموزوم ۲ (انسان) را ساخته‌اند. بین کروموزوم‌های انسان و شامپانزه، ۹ تفاوت مهم دیگر نیز وجود دارد که شامل تغییرات و چرخش‌هایی در کروموزوم‌های شماره ۱، ۴، ۵، ۹، ۱۲، ۱۵، ۱۶، ۱۷ و ۱۸ انسان می‌باشد. انسان راست‌قامت
اما برخی طبیعی دان‌ها از آن جمله داروین معتقد بودند که نخستین اجداد انسان‌ها در آفریقا می‌زیسته‌اند. داروین برای توجیه نظریه اش به این حقیقت استناد می‌کرد که شامپانزه‌ها و گوریل‌ها، شبیه‌ترین بستگان انسانها، فقط در آفریقا تکامل یافته و زندگی کرده‌اند. هشت‌پا
هَشت‌پا یا اُختاپوس یک جانور آبزی از رده چند پایان است که در بخش‌های گوناگونی از اقیانوس‌های جهان، به‌ویژه در آب‌سنگ‌های مرجانی زندگی می‌کند. ۳۰۰ گونه از هشت پا شناسایی شده که این تعداد، یک‌سوم از تمامی گونه‌های سرپایان را تشکیل می‌دهد. هشت‌پاه، از زیرردهٔ نیام‌داران ("Coleoidea")، بالاراستهٔ هشت‌پاریختان ("Octopodiformes") و راستهٔ هشت‌پایان ("Octopoda") است. میمون شیوا
"میمون راما"، دیگر سرده‌ی کپی منقرض‌شده، را از قسمتی از آرواره‌ی پایینش که شبیه آرواره‌ی انسان‌تباران اولیه (اعضای خانواده‌ی انسان) به‌نظر می‌رسد شناخته‌ایم. این کشف مبنای نظریه‌ای شد که می‌گفت انسان‌تباران ۱۲ میلیون سال پیش در آسیا پدیدار شده‌اند، اما نمونه‌های سنگواره‌ای جدیدتر نشان می‌دهند که "میمون راما" در واقع گونه‌ی کوچک‌تر "میمون شیوا" بوده‌است. آدم
در علم ژنتیک نزدیک‌ترین نیای مشترک پدری انسان‌ها اصطلاحاً «آدم کروموزوم Y» نامیده شده که البته ارتباطی با آدمِ ادیان ابراهیمی ندارد. این فرد که نسل تمام انسان‌های مذکر فعلی از طریق پدر به او می‌رسد، حدوداً ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ سال قبل زیسته‌است. نزدیک‌ترین نیای مشترک مادری هم «حوای میتوکندریایی» نام داده شده و ۱۵۰٬۰۰۰ سال پیش زندگی کرده‌است. این‌ها در یک بازه زمانی نزیسته‌اند، هرگز با هم ملاقات نکرده‌اند و تنها انسان‌های زمان خودشان نبوده‌اند. نسل سایر انسان‌های معاصر اینان هم می‌تواند در حال حاضر میان انسان‌های فعلی وجود داشته باشد. همچنین، آدم کروموزوم Y و حوای میتوکندریایی افراد ثابتی نیستند و همین افراد هم «آدم کروموزوم Y» و «حوای میتوکندریایی» خودشان را داشته‌اند. زمین
انسان‌ها نیازهایشان را از منابع کانی‌ها و محصول‌هایی که از زیست‌کره بدست می‌آید، تأمین می‌کنند. نزدیک به ۲۰۰ کشور مستقل در جهان وجود دارد که انسان‌ها در این کشورها پخش شده‌اند و از راه دیپلماسی، سفر، تجارت و فعالیت‌های نظامی با هم در اندر کنش قرار می‌گیرند. فرهنگ و دانش انسان‌ها با گذر زمان بسیار پیشرفت و تغییر کرده‌است. انسان‌ها زمانی به نظریه صاف بودن زمین و بعد نظریهٔ مرکز بودن زمین در جهان معتقد بودند. از دیدگاه‌های امروزی به زمین، می‌توان به دیدگاه فرضیهٔ گایا اشاره کرد. فرگشت انسان
کارل لینه کسی بود که برای اولین بار لغت "homo" را که امروزه در زیست‌شناسی (در مراجع انگلیسی) برای سردهٔ انسان به کار می‌رود را در سیستم طبقه‌بندی موجودات خود استفاده کرد. لینه و سایر دانشمندان هم عصرش کپی‌های بزرگ را به عنوان نزدیک‌ترین گونه‌های جانوری به انسان از نظر ریخت‌شناسی و کالبدشناسی دسته‌بندی کردند. اندیشهٔ امکان وجود نیاکان مشترک برای انسان و کپی‌های قدیم تر با انتشار کتاب "خاستگاه گونه‌ها" توسط چارلز داروین در سال ۱۸۵۹ میلادی مطرح شد. داروین در این کتاب اندیشهٔ فرگشت گونه‌های جدید از گونه‌های قدیم‌تر را توضیح داد. کتاب داروین به منشأ پیدایش انسان پاسخی نداد و تنها به این نکته بسنده کرد که «به زودی منشأ پیدایش انسان و روند فرگشت آن روشن خواهد شد». فرگشت انسان
با وجود این که شروع فرگشت انسان به عنوان یک موجود زنده، مانند تمام موجودات زندهٔ دیگر، به زمان پیدایش حیات بر روی کره زمین بازمی‌گردد؛ ولی به‌طور کلی واژهٔ فرگشت انسان به تاریخچهٔ فرگشت نخستی‌سانان (پستانداران شبیه انسان) و به خصوص سرده انسان، از جمله پیدایش انسان‌ها به عنوان گونه‌ای مجزا از انسان‌سایان (کپی‌های بزرگ) اطلاق می‌شود. مطالعهٔ فرگشت انسان زمینه‌های مختلف علمی از جمله انسان‌شناسی فیزیکی، نخستی‌شناسی، باستان‌شناسی، زبان‌شناسی، رویان‌شناسی، و ژنتیک را در بر می‌گیرد. تنوع زیستی
امروزه روی کره زمین در حدود ۲ میلیون گونه موجود زنده شناسایی و نام‌گذاری شده‌است. این گمان در بین دانشمندان وجود دارد که این رقم تا حدود ۱۰ میلیون نیز ممکن است قابل افزایش باشد. البته بخش عظیم این افزایش متعلق به گروه‌های بی‌مهرگان و بخصوص بندپایان است. سازمان ملل در سال ۱۹۹۲ کنفرانسی را دربارهٔ حمایت از محیط زیست در شهر ریودوژانیرو برگزار کرد که یکی از دستاوردهای آن انعقاد پیمان تنوع زیستی است. ایران نیز این معاهده را در سال ۱۳۷۵ تصویب کرد و به آن پیوسته‌است. هلنا بلاواتسکی
همان‌طور که کیهان به بعد فیزیکی محدود نمی‌شود، موجودات بشری نیز ابعاد و کالبدهای لطیف تر دارند. طبیعت هفت هفتی بشر توسط بلاواتسکی در میان دیگر آثار، کلیدی برای تئوسوفی توصیف می‌گردد که به ترتیب نزولی از ذات معنوی خالص بدیهی (که پرتو مطلق نامیده می‌شود) تا کالبد فیزیکی را در بر می‌گیرد. تعالیم تئوسوفی در مورد سرشت بشر در مورد دو چیز متفاوت، اما مرتبط، صحبت می‌کند، اصول و کالبدها. اصول هفت مؤلفه اصلی از کائنات هستند که از نظر بلاواتسکی عبارتند از: تعالیم بلاواتسکی در مورد کالبدهای لطیف کم بودند و خیلی سیستماتیک نبودند. در مقاله ایی او سه کالبد لطیف را برمی‌شمرد: فرزندان انسان
فرزندان انسان نام فیلمی علمی تخیلی محصول مشترک انگلستان و آمریکا به کارگردانی آلفونسو کوارون است. این فیلم براساس رمانی با همین نام نوشتهٔ پی.دی. جیمز ساخته شده‌است. فرزندان انسان در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۶ در انگلستان و در ۲۵ دسامبر همان سال در آمریکا منتشر شد.سال ۲۰۲۷ است و زنان دیگر نمی‌توانند بچه‌ای به دنیا بیاورند. جوان‌ترین ساکن زمین، تازگی در هجده سالگی در گذشته‌است و همه امیدها و آرزوهای بشر نقش برآب شده‌است. در حالی که بحران و آشفتگی پایه‌های تمدن بشری را متزلزل کرده، دنیای در شرف مرگ و نیستی، آخرین شانس بقایش را در وجود زنی به نام "کی" (کلر هوپ اشیتی) می‌بیند که به گونه‌ای غیرقابل درک باردار شده‌است. اکنون در حالی که فرقه‌های متخاصم ملی‌گرا به جان هم افتاده‌اند و رهبران دنیا شاهدند که چطور قدرت از دستشان خارج می‌شود، مردی سرخورده به نام تئو (کلایو اوون) مأموریت می‌یابد از این زن محافظت کند و او را تا بندری همراهی کند تا این آخرین امید بشریت بتواند در امنیت کامل، کودکش را به دنیا بیاورد… فرگشت انسان
طبقه‌بندی انسان‌ها و وابستگان آنها از سال ۱۹۵۰ میلادی به بعد تغییرات عمده‌ای کرده‌است. به عنوان مثال، قبلاً جنوبی‌کپی‌آساهای ظریف به عنوان نیاکان سردهٔ انسان پنداشته می‌شدند جنوبی‌کپی‌آساها و انسان‌های خردمند امروزی هر دو از دودمان انسان‌تباران هستند. انسان کارورز
از نقطه نظر تفسیرهای موجود در زمینه تحولات و تکامل گونه‌های اولیه انسان سرده، دانشمندان به گروه‌های متعددی تقسیم می‌شوند. انسان ماهر در میان همگان به عنوان جد احتمالی انسان سرده و جد بلافصل انسان کارورز پذیرفته شده‌است. گرچه چگونگی نسبت خود گونهٔ ماهر با سایر اعضای خانوادهٔ انسان سرده هنوز محل اختلاف نظر است. واضح است که گونهٔ کارورز و گونهٔ ماهر به‌طور هم‌زمان برای مدت نیم میلیون سال در شرق آفریقا می‌زیسته‌اند که بر این اساس احتمال می‌رود نسبت آن‌ها آنا ژنتیک بوده یعنی این دو گونه، دو تیره از نوادگان یک نیای مشترک هستند.مشخص نیست انسان کارورز چه اثرات ژنتیکی بر روی انسان تبارهای بعد از خود داشته‌است. نتیاج تحلیل‌های ژنتیکی اخیر، فرضیه منشا آفریقایی انسان مدرن را تأیید می‌کند و این احتمال وجود دارد که در گذر زمان آزمایش‌های ژنتیکی نیز موید این فرضیه باشد که انسان کارورز پدر همهٔ انسان تبارهای متاخر بوده‌است. ریزاندامگان هم‌زیست انسان
ریزاندامگانِ هم‌زیست انسان یا میکروبیوم انسان ("به انگلیسی: Human microbiome") به زیست‌بوم میکروبی، قارچی بدن انسان گفته می‌شود که نوعی هم‌زیستی و هم‌سُفرگی با بدن پیدا کرده‌اند و وجودشان بخشی از سازوکار طبیعی و گاه ضروری و بایسته بدن گردیده است. این زیست‌بوم دربرگیرنده باکتریها، قارچها و باستانیان است که به همراه تمامی ژنها و توده سلولی اشان بدون در نظر گرفتن سرده و گونه اشان در بخش‌های مختلف بدن زندگی می‌کنند «ریزاندامگانِ هم‌زیست» در انسان اغلب بر روی پوست، مخاط‌ها و دستگاه گوارش قرار دارد و بر دو نوع است: سیاره زمین‌سان
سیاره زمین‌سان یا سیارهٔ سنگی یا سیارهٔ زمینی سیاره‌ای است که بیش‌تر از سنگ‌های سیلیکاتی یا فلزها ساخته شده‌است. این سیاره‌ها ساختار صُلب و صخره‌ای مانند زمین دارند. در سامانه خورشیدی چهار سیارهٔ زمین‌سان تیر، ناهید، زمین و بهرام وجود دارد که «سیاره‌های درونی» نامیده می‌شوند و نزدیک‌ترین آن‌ها به خورشید هستند. انسان کارورز
۲- گروهی که معتقدند انسان کارورز گونهٔ آفریقایی انسان راست قامت است. براساس نظر این گروه اخیر آرایهٔ انسان کارورز به رسمیت شناخته می‌شود . گرچه این گونه کماکان بخشی از گروه بزرگ انسان راست قامت گونهٔ عام sensu lato به‌شمار می‌رود. گروهی از دانشمندان به‌طور کلی با استفاده از واژهٔ کارورز و تمایز قایل شدن میان انسان راست قامت وانسان کارورز مخالف بوده و تفاوت معنی داری میان پسر تورکانا و مردپکنی به عنوان انسان راست قامت متصور نیستند. "سورا و همکاران" در سال ۲۰۰۷ اعلام کردند که احتمالاً انسان راست قامت منشا و مبدأ برخی از پیدایش‌های ژنی جدید در اوراسیا بوده‌است. در سال ۲۰۰۳ "آنتون" شواهدی برای شفاف‌سازی ابهامات پیرامون انسان راست قامت آسیایی و آفریقایی کشف کرد که قابل اثبات نبودند. و نهایتاً او نیز اعلام کرد که" وجود انسان کارورز به صورت یک سؤال لاینحل باقی می‌ماند " واین ابهام همچنان به قوت خود باقی است. آخرین یافته‌ها در دمانسی گرجستان حاکی از آن است که گونه‌های متاخرِ انسان سرده از جمله انسان ماهر، انسان رودلفی، انسان کارورز وانسان راست قامت که با هم همدوره بوده‌اند همگی به گونه‌ای تعلق دارند که ۱٫۹ میلیون سال قبل در آفریقا تکامل یافته و سپس در اورسیا و بعدها تا چین و جاوه پراکنده شده جایی که مستنداتی متعلق به ۱٫۲ میلیون سال قبل در آن یافت شده . و به نظر می‌رسد بهترین و جامع‌ترین نام برای این گونه انسان راست قامت باشد. واینچنین بحث و اختلاف نظر در خصوص انسان کارورز،و اجداد و نوادگان او همچنان باقی است .  البته این اتفاق نظر کلی وجود دارد که او جد بلافصل انسان تبارهایی از قبیل انسان هایدلبرگی، انسان نئاندرتال و انسان راست قامت آسیایی و انسان خردمند است. نتیجه تحلیل جمجمهٔ دمانیسی و سایر یافته‌ها در دمانیسی حکایت از این دارد که کلیه گونه‌های اولیهٔ انسان سرده از یک گونه به وجود آمده‌اند و آن انسان راست قامت است. این بدان معناست که انسان کارورز در گروه انسان راست قامت جای داده می‌شود چرا که دو گونه دارای اجداد و نوادگان و ویژگی‌های طبقه‌بندی یکسان می‌باشند. انسان کارورز ممکنه است با توجه به استخوان‌های ظریفتر جمجمه و فقدان استخوان‌های برجسته زیر ابرو از انسان راست قامت متمایز شود. از انسان هایدلبرگی نیز با توجه به صورت ( چانه) پیش آمده تر، پیشانی پست تر واستخوان‌های ظریفترش متمایز است. ویژگی‌هایی که او را از گونه‌های نخستین غیر –انسان متمایز می‌کند عبارتند از دودیسی جنسی خفیف تر( یعنی تفاوت‌های کمتر در دو جنس مختلف )،صورتی متقارن تر ومسطح تر در مقایسه با غیر انسان‌ها، فک کوچکتر و حجم جمجمه بزرگتر ( در انسان کارورز اولیه این حجم ۷۰۰-۹۰۰ سی سی و در گونه‌های متاخر تر ۹۰۰ -۱۱۰۰ سی سی می‌باشد.) در تانزانیا، اتیوپی، جنوب آفریقا و کنیا آثار دیگری از انسان کارورز کشف شده‌است . شامپانزه معمولی
انسان و شامپانزه از لحاظ ژنی بسیار به هم نزدیک هستند. پس از انجام پروژه ژنوم انسان توسط دانشمندان پروژه ای مشابه برای شامپانزه‌ها آغاز شد. پژوهشی در دسامبر ۲۰۰۳ نشان داد که ۷۶۰۰ ژن میان دو گونه انسان و شامپانزه مشابه هستند. یکی از ژن‌های مورد بررسی ژن FOXP2 است که مرتبط با قدرت تکلم و یادگیری زبان بوده و این ژن در انسان گسترش و تکامل بیشتری پیدا کرده‌است. تفاوت ژنی میان انسان و شامپانزه مربوط به تغییرات در حدود ۳۵ میلیون تک نوکلئوتید، پنج میلیون حذف و اضافه شدن نوکلئوتیدی و چندین نوع تغییرات کروموزومی است. پروتئین های همسان بین انسان و شامپانزه به‌طور میانگین فقط در دو اسید آمینه دارای تفاوت هستند و در حدود ۳۰٪ از کل پروتئین‌های انسان از نظر توالی با پروتئین‌های شامپانزه مشابه هستند. انسان راست‌قامت
نتایج مطالعات اخیر نشان می‌دهد که اجداد انسان امروزی از گوشت ماموت و گیاهان خام تغذیه می‌کرده‌است. دانشمندان سنکبرگ با مطالعه رژیم غذایی تشریحی انسان‌های امروزی توانستند نظریه مبنی بر این که رژیم غذایی هوموساپینس یا انسان خردمند انعطاف پذیرتر از رژیم غذایی نئاندرتال‌ها بوده‌است را تکذیب کنند. اجداد ما نیز درست مانند نئاندرتال‌ها از ماموت‌ها و گیاهان تغذیه می‌کردند. فرگشت انسان
مطالعات ژنتیک نشان می‌دهند که فرگشت نخستی‌سانان احتمالاً در اواخر دورهٔ کرتاسه، ۸۵ میلیون سال پیش، شروع شده‌است. مجموعهٔ سنگواره‌های گردآوری شده نیز بیانگر آنست که این زمان پیش از دورهٔ پالئوسن، ۵۵ میلیون سال پیش، بوده‌است. خانوادهٔ انسان‌سایان، یا کپی‌های بزرگ، بین ۱۵ تا ۲۰ میلیون سال پیش از خانوادهٔ گیبونها جدا شدند. حدود ۱۴ میلیون سال پیش اورانگوتانها از خانوادهٔ انسان‌سایان جدا شدند. راه رفتن روی دوپا ابتدایی‌ترین انطباق در دودمان انسان‌تباران است، و نخستین انسان‌تبارانی که بر روی دوپا راه می‌رفته‌اند، ساحل‌مردم و اررین بوده‌اند. آردی‌کپی که کاملاً بر روی دوپا راه می‌رفته‌است، اندکی بعد فرگشت پیدا کرده‌است. گوریلها و شامپانزه‌ها حدوداً در یک زمان از این دودمان جدا شدند و احتمالاً ساحل‌مردم یا اررین آخرین نیای مشترک ما و آن‌ها بوده‌است. راه رفتن اولیه بر روی دو پا سرانجام منجر به فرگشت جنوبی‌کپی‌آسا و بعدها سرده انسان گردید. انسان‌های امروزی از انسان‌سایانی که بین ۲٫۳ تا ۲٫۴ میلیون سال پیش در آفریقا می‌زیستند، تکامل یافته‌اند. انسان کارورز
انسان کاروَرز با نام علمی Homo ergaster، گونهٔ منقرض شده‌ای از سردهٔ انسان است که در اوایل دور پلیستوسن حدود ۱٫۹تا ۱٫۴ میلیون سال پیش در شرق و جنوب آفریقا می‌زیسته‌است. انسان کاروروز یکی از نخستین انسان تبارها ( انسان سایانی که پس از انشعاب از شامپانزه‌ها نخستین عضو خانوادهٔ( دسته ) انسان را تشکیل داد) بوده‌است. بررسی و تحلیل‌ها پیرامون انسان کارورز به شکلی اجتناب پذیر به انسان راست قامت منتهی می‌شوند. به ویژه مباحثی که از منظر آرایه‌شناسی در خصوص کلاسه بندی آن‌ها در دو گروه مجزا در جریان است. بعضی دیرین مردم شناسان انسان کارورز را گونه‌ای از انسان راست قامت تحت عنوان انسان راست قامت آفریقایی می‌شناسند. برخی دیگر او را نیای بلافصل انسان راست قامت می‌دانند که سپس از آفریقا به اوراسیا مهاجرت کرده و به گونه‌های متمایز دیگری انشعاب یافته‌است. فرگشت انسان
دیدگاه غالب در میان دانشمندان این است که خاستگاه پیدایش انسان امروزی با فرضیه اخیر «خروج از آفریقا» یا «تک خاستگاهی» توضیح داده می‌شود که بیان می‌دارد آغاز فرگشت انسان‌های امروزی در آفریقا بوده‌است و سپس بین ۵۰٫۰۰۰ تا ۱۰۰٫۰۰۰ سال پیش آن‌ها به خارج از قارهٔ آفریقا مهاجرت کردند و کم‌کم جایگزین انسان‌های راست قامت در آسیا و نئاندرتالها در اروپا شدند. فرضیهٔ دیگری نیز به نام «فرضیهٔ چند ناحیه‌ای» وجود دارد که عنوان می‌کند انسان‌ها پس از مهاجرت انسان‌های راست قامت از آفریقا به سایر نقاط جهان در حدود ۲٫۵ میلیون سال پیش در مناطق جغرافیایی مختلف به صورت جمعیت‌های جداگانه ولی با پیوند بین نژادها فرگشت یافتند. شواهد نشان می‌دهد که هاپلوتیپهای متعددی که منشأ نئاندرتالی دارند در حال حاضر در جمعیت‌های غیرآفریقایی یافت می‌شود. شواهد نشان دهندهٔ آن است که نئاندرتال‌ها و گونه‌های دیگر انسان‌سایان مانند انسان‌تبار دنیسووا تا ۶ درصد در ژنهای انسان‌های امروزی (در نژادهای مختلف این مقدار متفاوت است) مشارکت داشته‌اند. انسان فلورسی
کاشفان پیشنهاد کردند که انواع مختلفی از ویژگی‌ها، هم بدوی و هم مشتق شده، در افراد شناسایی شده متعلق به یک گونه جدید، انسان فلورسی می‌باشد. براساس تخمین‌های گذشته، کاشفان همچنین پیشنهاد کردند که انسان فلورسی به‌طور همزمان با انسانهای مدرن در جزیره فلورس زندگی می‌کرد. انسان لوزونی
"انسان لوزونی" که به اصطلاح محلی غارنشین اسطوره‌ای اوباگ نیز نامیده می‌شود، احتمالاً از پیگمه‌ها، انسان خردمند باستانی اواخر پلیستوسن پسین بوده‌است. از بقایای آنها، دندان‌ها و استخوان‌های بند انگشت فقط از یافته‌های غار کالائو در قسمت شمالی جزیره شناخته شده‌است که قدمت آن به بیشتر از ۵۰٬۰۰۰ سال پیش می‌رسد. در ابتدا در سال ۲۰۱۰ این بقایا متعلق به انسان‌های مدرن شناسایی شدند، اما در سال ۲۰۱۹، پس از کشف نمونه‌های بیشتر، بر اساس وجود طیف گسترده‌ای از صفات شبیه به انسان‌های مدرن و همچنین انسان‌تباران جنوبی‌کپی، آنها در گونه‌ای جدید قرار گرفتند. انسان نالدی
انسان نالِدی یا هومو نالِدی با نام علمی "Homo naledi" گونه‌ای منقرض‌شده از سردهٔ انسان‌تباران است که برای نخستین‌بار در سپتامبر ۲۰۱۵ توسط انسان‌شناسان تعریف شد و به سردهٔ انسان امروز نسبت داده شد که بقایای ۱۵۵۰ قسمت از آن به همراه ۱۹۰ دندان در اتاق نالدی؛ یکی از اتاق‌های غار ستاره رو به اوج در آفریقای جنوبی در محدوده‌ای که گهوارهٔ نوع بشر نام گرفته پیدا شده، نالدی از سرده انسان است. بیلی مایر
مایر ادعا می‌کند هفتمین حلول زمینی پس از ۶ پیامبر مشترک در ادیان یهودیت، مسیحیت و اسلام خنوخ، الیاس، اشعیا، ارمیا، عیسی و محمد است. غار هوتو
دانشمندان با کنار هم گذاشتن تکه‌های جمجمه‌های پیدا شده از سه انسان، به مدل جمجمه این انسان‌ها دست یافتند. شکل جمجمه اسکلت‌های پیدا شده در این غار با اسکلت‌های انسان "نئاندرتال" و انسان‌های پیلت داون* که در زمان مشابه زندگی می‌کردند تفاوت داشته و تا حد زیادی مشابه جمجمه انسان امروزی است. از همین رو "انسان هوتو" یکی از یافته‌های مهم دانشمندان بوده که تأثیر مهمی در دیدگاه انسان‌شناسان از نحوهٔ تکامل نسل انسان امروزی داشته‌است. دانشمندان جمجمه‌های بدست آمده را مربوط به اولین نسل‌های انسان امروزی می‌دانند که تقریباً به‌طور کامل و سالم نیز به دست آمده‌اند. قفقازی (انسان‌شناسی)
یک مطالعه ژنتیکی اخیر که در «ژورنال اروپایی ژنتیک بشر» در طبیعت (۲۰۱۹) منتشر شد، نشان داد که جمعیت در غرب آسیا (اعراب)، اروپایی‌ها، آفریقای شمالی، آسیای جنوبی (هندی‌ها) و برخی از آسیایی‌های مرکزی رابطه نزدیکی دارند. آنها بسیار متفاوت از آفریقایی‌های زیر صحرایی یا جمعیت آسیای شرقی هستند. شاپور رواسانی
رواسانی نظریه‌های نژادی را به شدت رد می‌کند. به نگاه او از نظر زیست‌شناسی تنها یک نژاد انسانی وجود دارد. او تقسیم مردمان شرق به سه نژاد آریایی، ترک و سامی را رد می‌کند. برای نمونه می‌گوید که اصطلاح قوم سامی از زبانشناسی وارد جامعه‌شناسی و تاریخ شده و اختراعی است که بعدها معلوم شده مبنی ندارد از آن گذشته کتیبه ای نیست که در آن از سامی نام برده شده باشد. یا واژه آریا که در برخی کتیبه‌ها به کار برده شده اصلاً ربطی به نژاد ندارد. هرودت در لشکرکشی خشیارشا از چند قوم نام برده که یکی از آن‌ها آریا است. میمون انسان‌نما
زیستگاه میمون‌های انسان‌نما در جنگل‌های بارانی گرمسیر در بخش‌های از غرب و مرکز قاره آفریقا و همچنین جنوب شرقی آسیا می‌باشد. اورانگوتان‌ها فقط در آسیا، شامپانزه‌ها، در غرب و مرکز قاره آفریقا، گوریل‌ها در مرکز قاره آفریقا و گیبون‌ها در جنوب شرقی آسیا زندگی می‌کنند. انسان راست‌قامت
اکنون این اتفاق نظر عمومی وجود دارد که انسان‌های راست قامت، نوادگان یکی از شاخه‌های زیر هستند: در شرق آسیا نشانه‌های همزیستی چند صدهزار سالهٔ انسان ماهر و انسان راست قامت به مشاهده شده که تأییدی است بر این باور که این دو گونه، از نوادگانی مجزا با دودمانی مشترک هستند؛ و مبین این حقیقت است که رابطه خویشاوندی این دو گونه کلدوژنتیک بوده و نه آناژنتیک (به این معنا که زیر شاخه‌ای از انسان‌های ماهر به مرور به انسان راست قامت تبدیل شده‌اند و زیر شاخه‌ای دیگر بدون تغییر، به صورت انسان ماهر ادامهٔ نسل داده‌اند تا زمانی که بعدها به‌طور کامل منقرض شده‌اند) انسان نالدی
ترکیب ویژگی‌های کالبدشناختی "انسان نالدی" آن را از همهٔ انواع انسان‌هایی که تا کنون شناخته شده بود متمایز می‌کند. قد "انسان نالدی" یک و نیم متر بوده و وزن‌اش به حدود ۴۵ کیلوگرم می‌رسیده‌است. این موجود اندامی بسیار ظریف داشته و بزرگی مغز آن به اندازه یک پرتقال بوده‌است. جمجمه، دندانها و لگن خاصره "انسان نالدی" شبیه کهن‌ترین نمایندگان نوع انسان یعنی «هومو هبیلیس» است، ولی شانه‌هایش بیشتر به میمون‌های انسان‌نما شبیه است. اما به گفته فسیل‌شناسان "انسان نالدی" ویژگی‌های انسان امروزی زیادی نیز دارد. برای نمونه پاهای آن کاملاً به انسان‌های امروزی شبیه است. دست‌های آن نیز از کارایی برخوردار بوده و می‌توانسته از ابزار استفاده کند. از سوی دیگر کجی انگشتان آن نشان می‌دهد که این موجود می‌توانسته از درختان بالا برود. انسان (سرزمین میانی)
در داستان‌های جی. آر. آر. تالکین، مانند هابیت و ارباب حلقه‌ها، عبارت انسان برای اشاره به موجوداتی مانند انسان است و با نژادهای انسان‌مانند دیگر همچون الف، کوتوله و اورک متفاوت است. هابیت‌ها زیرشاخه‌ای از نژاد انسان اند. فرگشت انسان
پژوهش‌های اخیر ثابت کرده‌است که انسان‌ها از نظر ژنتیکی بسیار یکدست هستند یا به عبارت دیگر دی‌ان‌ای افراد مختلف در انسان بیشتر از حد معمول در سایر گونه‌ها به یکدیگر شبیه‌است. این امر را می‌توان ناشی از تکامل نسبتاً جدید در انسان یا ایجاد یک گلوگاه جمعیت حاصل از بلایای طبیعی همچون فوران آتشفشان توبا دانست. به هر حال در انسان‌های خردمند امروزی نیز ویژگی‌های ژنتیکی مشخص در هر جمعیت وجود دارد که عمدتاً ناشی از مهاجرت گروه‌های کوچک از انسان خردمند امروزی در طول زمان به مناطق دارای شرایط آب و هوایی جدید می‌باشد. این خصوصیات تطابق یافته با محیط با اینکه بخش کوچکی از ژن انسان را تشکیل می‌دهد ولی شامل ویژگی‌های مختلف بیرونی همچون رنگ پوست و شکل بینی و ویژگی‌های درونی مانند قابلیت تنفس مؤثرتر در ارتفاعات، می‌گردد. انسان راست‌قامت
البته گروه سومی از دیرین-مردم شناسان بر این باورند که انسان کارورز، گونهٔ آفریقایی انسان راست قامت است. عنوان انسان راست قامت با پسوند سنسو استریکتو (به معنای گونهٔ خاص انسان راست قامت سنسو لاتو) فقط به گونهٔ آسیایی انسان راست قامت و انسان راست قامت با پسوند سنسو لاتو (به معنای گونهٔ عام انسان راست قامت سنسو لاتو) به همهٔ گونه‌های آفریقایی و آسیایی اطلاق می‌شود. در سال ۲۰۱۳ هنگام مستندسازی (فسیل) جمجمهٔ دمانیسی فرضیات جدیدی شکل گرفت و محققان با توجه به تنوع وسیع جمجمه‌های دمانیسی از نقطه نظر ریخت‌شناسی، به این نتیجه رسیدند که برخی از طبقه‌بندی‌های متعلق به اجداد انسان، مانند انسان کارورز، انسان رودولفی و احتمالاً حتی انسان ماهر همگی باید در کلاسهٔ انسان راست قامت طبقه‌بندی شوند. فرگشت انسان
شواهد فرگشت انسان در بسیاری از زمینه‌های علوم طبیعی یافت می‌شود. تا پیش از شروع قرن بیست و یکم بیشتر این شواهد در سنگواره‌های گردآوری شده بود ولی با پیشرفت‌های چشمگیر در زمینه ژنتیک در دو دهه اخیر، شواهد محکم ژنتیکی نیز در پشتیبانی از نظریه فرگشت به‌طور عام و فرگشت انسان به‌طور خاص به دست آمده‌است. آکادمی ملی علوم آمریکا در وب گاه خود عنوان می‌دارد که امروزه نظریه فرگشت به اندازه نظریه گردش زمین به دور خورشید توسط شواهد علمی پشتیبانی می‌شود و شواهد موجود به اندازه‌ای است که دیگر این پرسش برای دانشمندان مطرح نیست که آیا انسان و سایر موجودات زنده محصول فرایند فرگشت هستند یا نه، بلکه پژوهش‌های دانشمندان در مورد این است که جزئیات فرایند فرگشت چگونه بوده‌است. مطالعات خاص در مورد مبدأ حیات انسان‌ها، انسان‌شناسی با گرایش دیرین‌انسان‌شناسی نامیده می‌شود. ملانزیایی‌ها
بررسی‌های تازه نشان می‌دهد که تمامی انسان‌ها، بیرون از قاره آفریقا، به خاطر آمیزش‌های باستانی، مقداری از ژن نئاندرتال‌ها را نیز به ارث برده‌اند؛ و ملانزیایی‌ها تنها گروه از انسان امروزی هستند که در ژن آن‌ها تباری از انسان‌تبار دنیسووا دیده می‌شود. ۴ تا ۶ درصد از ژنوم ملانزیایی‌های امروزی از انسان‌تبار دنیسووا است. تراپیست-۱
این هفت سیاره به ترتیب فاصله به نام‌های TRAPPIST-1 و با اندیس‌های f ,e ،d ,c ،b و h نام‌گذاری شده‌اند. براساس این مطالعات معلوم شده‌است که حداقل شش مورد از این سیاره‌ها هم از نظر اندازه و هم از نظر آب و هوایی شرایطی مشابه زمین ما دارند. بر اساس یافته‌های این گروه همه سیاره‌های کشف‌شده در این منظومه از نظر ابعاد قابل‌مقایسه با سیاره زمین و زهره یا اندکی کوچک‌تر از این دو هستند. از سوی دیگر بررسی چگالی آن‌ها نشان می‌دهد که حداقل شش سیاره نزدیک‌تر به ستاره مادر، به احتمال زیاد ساختار سنگی دارند. این منظومه فراخورشیدی نه‌تنها تاکنون پرتعدادترین منظومه دارای سیاره‌های با ابعاد زمین است که همزمان میزبان پرتعدادترین سیاره‌هایی است که در کمربند حیات یک ستاره قرارگرفته‌اند. این امکان وجود دارد که این سیاره‌ها که بر سطح خود میزبان اقیانوس‌هایی از آب مایع باشد. اتفاقی که شانس وجود و رشد حیات در آن‌ها را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد. هایپریون (رمان)
در سدهٔ ۲۸ میلادی، مدت‌هاست که زمین از بین رفته و انسان‌ها در سیارات و دنیاهای مختلفی زندگی می‌کنند. انسان‌ها به دو دسته اصلی تقسیم شده‌اند: دسته‌ای که در فضای بی‌کران و در جاذبهٔ صفر زندگی می‌کنند و از آنان با نام "اخراجی ها" (Ousters) نام می‌برند و دسته‌ای دیگر که سیارات را به شکلی همچون زمین قدیم در می‌آورند و در آن‌ها زندگی می‌کنند و دولت آن‌ها با نام "هژمونی" (Hegemony) شناخته می‌شود و هژمونی از کمک شبکهٔ پیشرفته‌ای از هوش مصنوعی با نام "تک‌کور" (TechCore) بهره می‌برد. بوم‌شناسی انسانی
اصطلاح «بوم‌شناسی انسانی» در سال ۱۹۰۷ در اثر ریچاردز به‌نام «بهداشت در زندگی روزمره» منتشر شد، که در آن «مطالعه محیط اطراف انسان‌ها در تأثیرات آنها در زندگی مردان» است. استفاده ریچاردز از این اصطلاح، انسان را به عنوان بخشی از طبیعت و نه جدا از طبیعت شناساند. این اصطلاح نخستین حضور رسمی خود را در زمینه جامعه‌شناسی در کتاب «مقدمه‌ای بر علوم جامعه‌شناسی» که در سال ۱۹۲۱ میلادی منتشر شد، داشت. این کتاب به‌وسیله رابرت ازرا پارک و ارنست واتسون برگس (نشر دانشکده جامعه‌شناسی دانشگاه شیکاگو) نوشته شد. دانش‌آموز آنها، رادریک مک‌کنزی کمک کرد که زیست‌بوم انسانی را به‌ عنوان یک زیرمجموعه در مکتب شیکاگو تقویت کند. این نویسندگان بر تفاوت بین بوم‌شناسی انسانی و محیط‌ زیست به‌طورکلی با برجسته کردن تکامل فرهنگی در جوامع انسانی تأکید داشتند. دشت پارسوا
در "مجموعهٔ دشت پارسوا" نژادهای انسان‌نما به چهارگروه اصلی آدمیزادها، آنادها، ویدان‌ها و پری‌ها تقسیم می‌شوند. در گذشته‌های دور هر چهار نژاد در کنار هم زندگی می‌کردند اما به تدریج با مرزبندی زمان، لایهٔ زمانی آدمیزادها از لایهٔ زمانی سه نژاد دیگر جدا و جادو از تاریخ آدمیزادها پاک می‌شود. در گذر زمان، نژاد جادویی آدمیزاد قدرت‌های جادوییش را فراموش می‌کند. در لایهٔ زمانی جادوگران، جدا از سه نژاد جادویی رسمی آناد، ویدان و پری، نژادهای فرعی اوژتار، ونیساک و فلین هم ساکن هستند. نژاد ویدان از جادوی آتش برخوردار است، آنادها توانایی نادیدنی شدن دارند و پری‌ها قادر به پرواز هستند. در این لایه، قوانین سختی برای ممنوعیت ازدواج بین‌نژادی وجود دارد و بر خالص نگاه داشتن نژاد تأکید می‌شود و فرزندان دورگه حکم لکهٔ ننگ و طردشدگان جامعه را دارند. در لایهٔ زمانی جادوگران، هر سرزمین حکومتی محلی دارد. اما تصمیم‌گیری‌های اصلی با شورایی مخفی است که زیر نظر ساحر اعظم شارگن فعالیت می‌کند. دشت پارسوا در نیمهٔ شرقی ایران واقع است. در این سرزمین، سه نژاد جادویی آناد، ویدان و پری در قلعه‌های سرخ، زرین و سیمین جدا از هم سکونت دارند. در قسمت شمالی دشت، جنگل موسوم به جنگل افسون‌شده قراردارد. دو نژاد جادویی فرعی اوژتار و ونیساک در این جنگل ساکن هستند. اوژتارها طبق افسانه‌ها به نفرین زشت‌رویی دچارند و شهر محل سکونتشان، اوژتارشهر، به خاطر گم شدن سنگ تنظیم توازن دچار نشست شده و دره‌ای عمیق در شمال جنگل ایجاد کرده‌است. ونیساک‌ها در دل جنگل و حاشیهٔ چشمهٔ زندگی در قلعهٔ فره‌پاک ساکن هستند. ونیساک‌ها نژادی تک‌جنسیتی از جنس آب هستند و بر تمام رازها آگاهی دارند. آنها با تماشای موج‌های چشمه‌های فره‌پاک قادر به پیشگویی آینده هستند. کرم سردوکی
کرم سردوکی (نام علمی: "Enteropneusta") نام یک رده از شاخه نیم‌طنابداران است.این موجودات ۷۰٪ ژن مشترک با انسان دارد و بیشتر در ماسه زار ها زندگی میکنن گونه ای زیادی از این موجودات وجود دارد. میمون انسان‌نما
در حقیقت اصطلاح «کَپی» دارای تاریخچه‌ای از ابهامَست. واژهٔ «کَپی» /kapi/، یک واژهٔ پارسی میانه است که بطور کلی به خانوادهٔ انسانواران اطلاق می‌شود. معادل انگلیسی آن "Ape" است. نام علمی «کَپی»، «هومونوئید» است. در بیشتر کتاب‌ها و مقالات فارسی، واژهٔ «میمون» در برگردان "ape" استفاده شده است. در زمانی برای اشاره به هر نخستین‌سان بی‌دُم که شامل ماکاک (که به انسان‌واران تعلق ندارند) می‌شد. میمون‌های انسان‌نما با دو زیر طبقه شناخته می‌شوند. انسان‌نماهای بزرگ شامل: شامپانزه، گوریل و ارانگوتان و انسان نماهای که شامل گیبون‌ها می‌شود. انسان راست‌قامت
انسان راست قامت (با نام انگلیسی "Homo - Erectus" به معنی ایستاده یا سر پا از ریشه لاتین ērigere) نام گونه‌ای منقرض شده از انسان تباران است که در دور زمین‌شناسی پلیستوسن زندگی می‌کرده‌است. قدیمی‌ترین نمونهٔ فسیلی از این موجود، متعلق به ۱٫۹ میلیون سال قبل و جدیدترین آن، متعلق به ۱۴۳ هزار سال پیش می‌باشد. دانشمندان بر این باورند که محل پیدایش انسان‌های راست قامت، آفریقا بوده که سپس به آسیا مهاجرت کرده و در سرتاسر اوراسیا تا گرجستان، ارمنستان، هند، سری لانکا، چین و اندونزی پراکنده شده‌اند. طبقه‌بندی انسان راست قامت و اجداد و نوادگان او، همواره محل مناقشه بوده‌و هست؛ در خصوص ارتباط این‌گونه با انسان کاروَرز دو نظریه وجود دارد: مهاجرت انسان‌های اولیه
دانشمندان امروزه بر این باورند که با وجود آن که زمانی "انسان‌های راست‌قامت" در چین زندگی می‌کردند مردمان کنونی چین مانند دیگر مردم جهان تنها دی.ان.ای.‌های هوموساپینس‌ها را به ارث برده‌اند. هنگامی که نخستین انسان‌ها در حدود ۴۰ هزار سال پیش از طریق آسیای میانه وارد چین شدند حدود ۶۰ هزار سال از حیات آخرین هومو ارکتوس‌ها در آن نواحی می‌گذشت. هرچند نمی‌توان با اطمینان علت انقراض هومو ارکتوس‌ها را توضیح داد، ولی نسل آن‌ها احتمالاً بر اثر تغییرات آب و هوایی در ۱۰۰ هزار سال پیش منقرض شده‌است.آزمایش‌های ژنتیک انجام شده بر روی ۱۲ هزار چینی نیز اختلاط میان گونه‌ها را رد می‌نماید. این آزمایش نشان داد که تنها اجداد چینی‌ها مانند انسان‌های امروزی هوموساپینس‌ها هستند. نزدیک‌ترین نیای مشترک
نزدیکترین نیای مشترک همچنین ممکن است برای شناسایی جد مشترک بین مجموعه‌ای از موجودات زنده‌ تنها از طریق مسیرهای ژنی خاص مورد استفاده قرار گیرد مثلاً مسیر مادری یعنی مسیری که در امتداد اجداد مؤنث حرکت می‌کند یا مسیر پدری که فقط در امتداد اجداد مذکر حرکت می‌کند. حوای میتوکندریایی و آدم کروموزوم ایگرگ نمونه‌هایی از چنین کاربردی برای نزدیکترین نیای مشترک هستند. در حال حاضر نزدیکترین نیای مادری مشترک تمام انسان‌ها حدود ۲۰۰ هزار سال پیش در شرق آفریقا زندگی می‌کرده و به حوای میتوکندریایی معروف است. آدم کروموزوم Y هم جدیدترین نیای مشترکِ تمامی انسان‌ها از طرف پدری است و احتمالاً در آفریقا بین ۲۳۷ تا ۵۸۱ هزار سال پیش زندگی می‌کرده‌است. اما نزدیکترین مادر مشترک تمام انسان‌ها را (هم از مسیر مونث و هم از مسیر مذکر) در زمانی بسیار نزدیکتر حتی قبل از پنج هزار سال پیش می‌توان یافت. حوای میتوکندریایی
حوای میتوکندریایی همتای مؤنث آدم کروموزوم Y (که جدیدترین نیای مشترک از سمت پدری است) می‌باشد اما زمان زندگی این‌دو هزارها سال با هم متفاوت بوده‌است. معمولاً تخمین زده می‌شود که حوای میتوکندری حدود ۹۹ تا ۲۰۰ هزار سال پیش و به احتمال زیاد در شرق آفریقا زندگی می‌کرده‌است. این همان زمانی است که "هومو ساپینس ساپینس" ("انسان دانای دانا" یا همان انسان امروزی) در حال شکل‌گرفتن به عنوان یک زیرگونه مستقل بوده‌است. هفت کشور در حال ظهور
هفت کشور در حال ظهور به اختصار (E7) شامل برزیل، هند، اندونزی، مکزیک، ترکیه، روسیه و چین است که به دلیل ویژگی درحال ظهور بودن در یک گروه‌بندی قرار گرفته‌اند. در سال ۲۰۰۶ دو تن از اقتصاددانان شرکت پرایس واتر هاوس کوپرز به نام‌های جان هاکس ورث و گوردن کوک سون (Gordon Cookson) اصطلاح کشورهای در حال ظهور (Emerging countries) را ساختند. انسان
مدارک به‌دست‌آمده از دی‌ان‌ای انسان نشان می‌دهد که انسان خردمند، حدود ۲۰۰٬۰۰۰ سال پیش، از آفریقا سرچشمه گرفته‌است، در حدود ۵۰٬۰۰۰ سال پیش، تغییرات بسیاری در رفتار او پدید آمد و در همان زمان، مهاجرت را آغاز کرد. انسان خردمند با دیگر انسان‌تباران، بچه‌دار شده‌اند و این باعث شد که پس از انقراض سه گونه دیگر، انسان‌تباران، دی ان ای آن‌ها همچنان در انسان خردمند، موجود باشد. انسان خردمند، حامل دی ان ای انسان‌تبار دنیسووا، انسان نئاندرتال و گونه‌ای دیگر که هنوز شناسایی نشده می‌باشد. افرادی که دارای‌تبار غیرآفریقایی هستند، بین ۲ تا ۴ درصد دی ان ای نئاندرتال‌ها را دارا هستند، ۳ تا ۴ درصد دی ان ای بومیان ملانزی، متعلق به انسان‌تبار دنیسووا است، و دی ان ای گروهی از شکارچی-گردآورنده آفریقایی، متعلق به گونه‌ای است که هنوز شناسایی نشده‌است. این انسان‌ها هوش بالا، توانایی تجزیه و تحلیل، زبان سخن گفتن، درون‌گرایی و احساسات داشتند. این استعدادها همراه با یک بدنِ راست‌قامت با توانایی راه رفتن و بازوان آزاد برای گرفتن اشیاء، انسان‌ها را به رفتن سفرهای طولانی (مانند مهاجرت) و استفاده از ابزارها توانا ساخت. این انسان‌ها با مهاجرت تقریباً در تمامی نقاط جهان به جز نواحی غیرقابل سکونت (مانند جنوبگان) ساکن شده‌اند. اما از قرن بیستم میلادی وسعت سکونت انسان‌ها به جنوبگان (توسط پایگاه‌های دائمی)، دریاها (توسط سکوها) و مدار زمین (توسط ایستگاه فضایی بین‌المللی) افزایش یافته‌است. ربات انسان‌نما
در حالت کلی، ربات‌های انسان نما از نظر ظاهری شبیه انسان و دارای سر و دو پا و دو دست هستند، در برخی از موارد هم اینگونه ربات‌ها علاوه بر موارد فوق دارای صورت، چشم و لب هم می‌باشند. چهار ربات سورنا ۱، سورنا ۲، سورنا ۳ و سورنا ۴ چهار نمونه ربات انسان‌نما هستند که توسط دانشگاه تهران طراحی و ساخته‌شده‌اند. میمون انسان‌نما
میمون انسان‌نما (یا کَپی) به هر یک از اعضای بالاخانوادهٔ انسان‌واران اطلاق می‌شود. نمونه‌های آشنای آن گیبون، اورانگوتان، گوریل، شامپانزه و انسان است. به دلیل ابهام در واژه کپی، بیشتر ترجیح داده می‌شود از نام علمی هومینوئید Hominoidea (انسان‌واران) که روابط آرایه‌شناختی را می‌رساند، استفاده شود. زندگی الآن شروع می‌شود
۷- آخرین شناخت نئاندرتال
انسان نئاندِرتال ("Homo neanderthalensis") گونه‌ای از سردهٔ انسان بود که در اروپا و بخش‌هایی از باختر آسیا، آسیای مرکزی و شمال چین (آلتای) زندگی می‌کرد. نخستین نشانه‌های انسان نئاندرتال به ۱۳۰٬۰۰۰ تا ۲۳۰٬۰۰۰ سال پیش در اروپا برمی‌گردد. ۱۳۰ هزار سال پیش، مشخصه‌های کامل انسان نئاندرتال ظاهر شدند و در ۵۰ هزار سال پیش انسان نئاندرتال دیگر در آسیا دیده نشدند. با این وجود نسل آن‌ها در اروپا نزدیک به چهل هزار سال پیش منقرض شد. با توجه به اینکه انسان خردمند (هوموساپینس) پنج هزار سال پیش از انقراض آن‌ها وارد اروپا شد احتمالاً این دو گروه انسانی با هم تماس‌هایی داشته‌اند. آخرین نیای مشترک انسان و شامپانزه
آخرین نیای مشترک انسان و شامپانزه (CHLCA) به نزدیک‌ترین نیای مشترک دو سردهٔ انسان (HOMO) و شامپانزه (شامپانزه معمولی و بونوبو) به نام  انسان‌تباران (Hominini) می‌گویند. با توجه به گونه‌زایی پیچیده و ترکیبی این سرده، نمی‌توان برآورد دقیقی از عمر انسان‌تباران ارائه داد. اما با اطلاعتی که بدست آمده، فرگشت واگرایی این تبار از ۱۳ میلیون سال پیش در دورهٔ زمین‌شناسی میوسن آغاز شد و پیوند بین گونه‌ها تا ۴ میلیون سال پیش در دورهٔ زمین‌شناسی پلیوسن ادامه داشته‌است. کروموزوم ۷ (انسان)
شناسایی هویت ژن‌ها در هر کروموزوم یکی از زمینه‌های فعال در پژوهش‌های ژنتیکی امروز است. پژوهش‌گران از روش‌های گوناگونی برای پیش‌بینی تعداد ژن در هر کروموزوم استفاده می‌کنند، از این رو شمار تخمینی ژن‌ها در هر کروموزوم همیشه یک‌سان نیست. دانشمندان بر این باورند که "کروموزوم ۷ انسان" به احتمال زیاد دربرگیرندهٔ بین ۱۰۰۰ تا ۱۴۰۰ ژن است. "این کروموزوم" همچنین دربرگیرندهٔ یک خوشهٔ ژنی جعبهٔ ریخت‌سازِ است. انسان خردمند
بازهٔ زمانی برای فرگشت از نسل به گونهٔ انسان (سرده) تقریباً ۱۰ تا ۲۰ میلیون سال پیش و از انسان راست‌قامت به انسان خردمند تقریباً ۱٫۸ تا ۰٫۲ میلیون سال پیش تخمین زده شده‌است. مطالعات علمی بر روی فرگشت انسان عمدتاً بر روی ژنوم انسان (سرده) تمرکز دارد (ایجاد و انقراض گونه‌ها)، اما مطالعه بر روی دیگر گونهٔ انسانیان را نیز شامل می‌شود، برای مثال «میمون‌های بزرگ» که شامل جنوبی‌کپی به عنوان مهم‌ترین اجداد انسان‌ها می‌شود و همچنین گونه‌هایی که در بین انسان‌ساییان بوده و منقرض شدند: شامپانزهها، بونوبوها، گوریلها و دیگر گونه‌های منقرض شده. «انسان‌های امروزی» به عنوان گونه انسان خردمند (هومو ساپینس) شناخته می‌شود که تنها زیرگونه منشعب شده از آنچه که هومو ساپینس بوده، است. انسان خردمند ایدالتو که یک زیرگونه شناخته شده دیگر است، نیز منقرض شده‌است. گونه انسان نئاندرتال که در ۳۰ هزار سال پیش منقرض شده به عنوان یک زیرگونه از «هومو ساپین نئاندرتال» طبقه‌بندی شده که مطالعات ژنتیک امروزه نشان دادند که DNA انسان‌های امروزی از نئاندرتال در ۵۰۰ هزار سال پیش جدا شده‌است. آناتومی انسان‌های امروزی ابتدا در فسیل‌های پیدا شده در آفریقا که ۱۹۵ هزار سال قدمت دارند دیده شده‌است ( را ببینید)، که بر اساس شواهد مطالعات زیست‌شناسی مولکولی می‌توان زمان تقریبی جدا شدن اجداد تمام جمعیت انسان‌ها را به ۲۰۰ هزار سال پیش تخمین زد. مطالعات وسیع انجام شده بر تنوع ژنتیکی آفریقایی‌های مردم بوشمن و خویسان که نشان‌دهندهٔ بیشترین تنوع ژنتیکی در بین ۱۱۳ جمعیت مجزای نمونه‌برداری شده هستند، آنها را جزو ۱۴ «خوشه‌های اجدادی جمعیت» قرار داده‌است. همچنین تحقیقات نشان داده‌است که مهاجرت انسان‌های اولیه از جنوب غربی آفریقا نزدیک مرزهای نامیبیا و آنگولا بوده‌است. نیروهای انتخاب طبیعی بر روی جمعیت انسان ادامه داشته و شواهد نشان می‌دهد که در برخی از مناطق ژنوم‌ها انتخاب هدایتی در طی ۱۵ هزار سال پیش داشتند. انسانیان
در تاریخ ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۱ یک سنگواره جمجمه با پیشینهٔ ۷ میلیون سال زیر شاخه ساحل‌مردم چادی با نام مستعار "تومای" به معنای امید به زندگی در چاد در قاره آفریقا شناسایی شد. این سنگواره ممکن است قدیمی‌ترین سنگواره یافته شده از انسان‌تباران باشد. کرگدن
کَرگَدَن نامی است که به هر یک از اعضای خانوادهٔ کرگدن‌ها می‌گویند. کرگدن‌ها جانورانی پستاندار از راستهٔ تک‌سُم‌سانان هستند. اکنون فقط پنج گونه کرگدن در جهان باقی‌مانده‌است. انسان‌ساییان
انسان‌ساییان با نام علمی Homininae، در آرایه‌شناسی علمی، زیرخانواده‌ای از خانوادهٔ انسان‌سایان است. این زیرخانواده تنها شامل دو سردهٔ موجود "شمپانزه" و "انسان" است. گنجاندن سردهٔ شمپانزه در زیرخانوادهٔ انسان‌ساییان به این معناست که شمپانزه‌ها به انسان نزدیک‌ترند تا به دیگر کپی‌های بزرگ — علی‌الخصوص گوریل‌ها. انسان و شمپانزه نزدیک‌ترین خویشاوندهای یک‌دیگرند. کروناویریده
۷ نژاد کروناویروس انسانی که تا کنون شناسایی شده‌اند: بوشمن
قبیله سان اطلاعات ذیقیمتی در رابطه با انسان‌شناسی و ریشه‌شناسی ژنتیکی را دارا می‌باشند. یک مطالعه گسترده در مورد تنوع ژنتیکی در آفریقا که در سال ۲۰۰۹ تکمیل شد نشان داد که مردم سان جزء ۵ گروهی هستند که از تنوع ژنتیکی بسیار بالائی برخوردارند. این قبیله به عنوانی یکی از ۱۴ قبیله‌ای شناخته می‌شوند که به عنوان قبایل اولیه در شکل‌گیری انسان خردمند (هموساپینس) نقش داشته‌اند. هم‌اکنون طیف قابل توجهی از الگوهای ظاهری را که بازتابی از پراکندگی و گوناگونی جمعیت فعلی جهان است در بین مردم این قبیله می‌توان مشاهده کرد. ساحل‌مردم چادی
ساحل‌مردم چادی با نام علمی "Sahelanthropus tchadensis" یک گونهٔ انقراض‌یافتهٔ انسان‌ساییان است که قدمتش به حدود ۷ میلیون سال پیش می‌رسد. اینکه این گونه باید عضو انسان سانان واقع شود مورد اختلاف است و اطلاعات مورد نیاز در مورد این گونه یافت نشده است. پیچیدگی دیگر در طبقه‌بندی آن این است که سنگواره‌اش پیش از زمان انشعاب انسان-شامپانزه (در ۶٫۳ تا ۵٫۴ میلیون سال پیش) از لحاظ ژنتیکی واقع شده‌است. همچنین بقایای اندکی به جز چند تکه از کاسهٔ سر به نام «تومای» یافت شده‌است.این جمجمه در نزدیکی چاد در افریقای مرکزی یافت شده است زمین
برآورد شده‌است که تنها یک-هشتم سطح زمین برای زندگی انسان مناسب باشد. سه-چهارم سطح زمین را اقیانوس‌ها پوشانده‌اند، و نیمی از خشکی‌های زمین، بیابان (۱۴٪)، کوه‌های بلند (۲۷٪)، یا دیگر خشکی‌هایی است که برای زندگی آدمی چندان مناسب نیست. شمالی‌ترین سکونت گاه همیشگی زمین برای انسان‌ها، آلرت نام دارد () که در جزیرهٔ السمیر در قلمرو نوناووت در کانادا قرار دارد. و جنوبی‌ترین آن، ایستگاه تحقیقاتی اسکات آمونسن در جنوبگان است که می‌توان گفت در قطب جنوب () است. لوسی (جنوبی‌کپی)
یافته‌های بیشتری از عفاری‌ها در طول دهه ۱۹۷۰ و بعد از آن به دست آمد که شناخت از تنوع طیفی و انفکاک جنسی گونه‌های مختلف را افزایش داد. یک اسکلت کامل‌تر از گونهٔ انسان‌سانان آردی‌کپی در دره آواش در ۱۹۹۲ کشف شد. «آردی» مانند «لوسی» یک انسان‌سان در حال تبدیل به گونهٔ انسان‌تبار بود با این تفاوت که آردی ۴٫۴ میلیون سال قبل می‌زیسته و تکامل آن زودتر از عفاری‌ها صورت گرفته بود. حفاری، نگهداری و تحلیل نمونهٔ آردی بسیار دشوار و زمانبر بود، و هر چند کار در ۱۹۹۲ آغاز شد، ولی نتیجه مطالعات تا اکتبر ۲۰۰۹ منتشر نشد. هفت کشور
هفت کشور، هفت بومی است که در اوستا از آن‌ها سخن رفته است. نام این بوم‌ها در زبان پهلوی و جای آن‌ها چنین است: آنالوگ زمین
در ۴ نوامبر ۲۰۱۳، اخترشناسان، بر اساس داده‌های ماموریت فضایی کپلر، گزارش دادند که در حدود ۴۰ میلیارد سیاره زمین‌سان می‌تواند در مدارهای قابل سکونت ستاره‌های خورشیدمانند و ستاره‌های کوتوله‌سرخ در کهکشان راه شیری در گردش باشند. تخمین زده می‌شود ۱۱ میلیارد از این سیاره‌ها در حال گردش به دور ستاره‌های خورشید مانند هستند. نزدیکترین سیاره می‌تواند ۱۲ سال نوری فاصله داشته‌باشد. منشأ فرگشتی ادیان
نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده انسان امروزین، شامپانزه‌های معمولی و بونوبوها هستند. این نخستی‌ها نیای مشترکی با اجداد انسان در ۴ تا ۶ میلیون سال پیش داشته‌اند. به همین علت، شامپانزه‌ها و بونوبوها به عنوان جایگزینی برای نیای مشترک انگاشته می‌شوند. به نظر باربارا کینگ، با اینکه نخستی‌های غیر انسان مذهبی نیستند، ولی برخی خصیصه‌ها که برای تکامل دین لازم است دارا می‌باشند. این خصیصه‌ها هوش بالا، امکان ارتباط نمادین، نوعی هنجار اجتماعی، درک خود و نوعی مفهوم پیوستگی است. فرگشت انسان
انسان خردمند امروزی تنها گونهٔ بازمانده از سردهٔ انسان است. در حالی که برخی گونه‌های منقرض شدهٔ انسان‌ها را می‌توان به عنوان نیاکان انسان‌های خردمند امروزی برشمرد، بسیاری دیگر احتمالاً تنها «خویشاوندان» ما بوده‌اند که از شاخه‌هایی از نیاکان ما جدا شده‌اند. هنوز اجماعی بر اینکه کدامیک از این گروه‌ها را باید به عنوان گونه‌های مجزا و کدامیک را به عنوان زیر گونه برشمرد، وجود ندارد. در برخی موارد این امر به دلیل کمیابی سنگواره‌ها و در برخی موارد به دلیل تفاوت‌های جزئی در سیستم‌های طبقه‌بندی گونه‌ها برای سردهٔ انسان می‌باشد. نظریه پمپ صحرای آفریقا یک توضیح محتمل برای گوناگونی اولیه سردهٔ انسان ارائه می‌دهد. فرگشت انسان
امروزه تمام انسان‌هایی که روی کرهٔ زمین زندگی می‌کنند به گونهٔ "انسان خردمند امروزی" تعلق دارند. اما بنا بر مدل «خروج از آفریقا»، این گونه اولین گونه از انسان‌ها نبوده‌است. نخستین گونه از سردهٔ "انسان"، "انسان ماهر" بوده‌است که در حدود بیش از ۲ میلیون سال پیش در آفریقا تکامل یافته‌است. آنان در زمان نسبتاً کوتاهی در نواحی مختلف آفریقا پراکنده شدند. "انسان راست‌قامت" پیش از ۱٫۸ میلیون سال پیش تکامل پیدا کرد و تا ۱٫۵ میلیون سال پیش در تمام دنیای قدیم پراکنده شده بود. میتوکندری
حوای میتوکندریایی همتای مؤنث آدم کروموزوم Y (که جدیدترین نیای مشترک از سمت پدری است) است اما زمان زندگی این دو هزارها سال با هم متفاوت بوده‌است. معمولاً تخمین زده می‌شود که حوای میتوکندری حدود ۲۰۰۰۰۰ سال پیش و به احتمال زیاد در شرق آفریقا زندگی می‌کرده‌است. این همان زمانی است که گونه "هومو ساپینس ساپینس" ("انسان دانای دانا" یا همان انسان امروزی) در حال جدا شدن از دیگر گونه‌های انسانی بوده‌است. هفت دریا
که برابرهای امروزی آن‌ها این‌ها است: کنیامردم پخت‌رخ
کنیامردم پَخْتْ‌رخ با نام علمی "Kenyanthropus platyops" گونه‌ای انسان‌سا بود که حدود ۳٫۵ تا ۳٫۲ میلیون سال پیش در شرق آفریقا می‌زیست. فسیل وی در کنیا به دست آمده‌است از همین روی نام "کنیامردم" را بر سرده نهاده‌اند. ویژگی ممتاز "کنیامردم پخت‌رخ" چنان‌که از نام آن بر می‌آید پختی چهرهٔ وی است. تا پیش از کشف این انسان‌سا، پختی چهرهٔ "انسان" (در قیاس با خویشاوندان نزدیک وی چون شمپانزه) تحولی متأخر در فرایند تکامل انسان دانسته می‌شد. از همین روی، پختی رخِ "کنیامردم" با در نظر گرفتن قدمت فسیل وی چشمگیر است. عده‌ای از دیرین‌مردم‌شناسان سردهٔ "انسان" را مستقیماً خاسته از "کنیامردم" می‌دانند—باور سنتی قائل به خاستن "انسان" از "جنوبی‌کپی" است. از دلایل ایشان همین پختی رخِ وی است. ۱۰۰ نفر (مجموعه تلویزیونی)
نود و هفت سال پس از یک آخرالزمانی ویرانگر هسته‌ای تقریباً تمام زندگی روی کرهٔ زمین را از بین می‌برد، هزاران نفر اکنون در یک ایستگاه فضایی در مدار زمین زندگی می‌کنند، که آن را آرک می‌نامند. سه نسل در فضا زاده شده‌اند و جمعیت ایستگاه فضایی را از ظرفیت حمل خود فراتر می‌برد. صد نوجوان بازداشت شده، در آخرین تلاش برای تعیین اینکه آیا زمین قابل سکونت است؟ به زمین اعزام می‌شوند. آن‌ها کشف می‌کنند که برخی از آخرالزمان زنده مانده‌اند. افراد باقی مانده در زمین که آنان را زمینی‌ها می‌نامند به صورت قبیله‌ای زندگی می‌کنند و افرادی که در مُنتوِدر زندگی می‌کنند مردان کوهستان نامیده می‌شوند. مردان کوهستان تعدادی اندک از زمینی‌ها را تبدیل به آدم‌خوار (رِیپرها) کرده‌اند تا با استفاده از ریپرها اهداف خود را به پیش ببرند. تحت رهبری بِلامی و کلارک، نوجوانان تلاش می‌کنند تا از شرایط سخت جان سالم به در ببرند. انسان رودولفی
انسان رودولفی با نام علمی "Homo rudolfensis" یکی از کهن‌ترین گونه‌های سردهٔ انسان است که ۱٫۸۸ تا ۱٫۹ میلیون سال پیش در شرق دریاجهٔ ترکانا در کنیای امروزی می‌زیست. نشان مستقیمی دال بر ابزارسازی این انسان وجود ندارد. با این حال ابزارسازی—اگر محتمل نباشد—ممکن هست. به نظر می‌آید که انسان رودولفی به نیای مشترک سردهٔ انسان و پرامردم بسیار نزدیک باشد. نظریه خروج از آفریقا
انسان تیانویان از چین احتمالاً متعلق به بازه تاریخی بین ۳۸۰۰۰ تا ۴۲۰۰۰ سال پیش است، در حالی که انسان لیوجیانگ از همان منطقه احتمالاً متعلق به بازه تاریخی بین ۶۷۰۰۰ تا ۱۵۹٬۰۰۰ سال پیش بوده‌است. طبق آزمایشات DNA سال ۲۰۱۳، انسان تیانیان «با بسیاری از آسیایی‌های امروزی و بومیان آمریکایی» مرتبط است. تیانویان در مورفولوژی شبیه به انسانهای میناتوگاوا هستند، انسانهای مدرن آن زمان که بین ۱۷۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰ سال پیش که در جزیره اوکیناوا ژاپن یافت می‌شدند. انسان خردمند
مدل اصلی که مورد قبول اکثریت قرار گرفته منشأ اصلی انسان‌های مدرن امروزی را بر اساس مهاجرت انسان‌های اولیه از آفریقا دانسته‌است. این نظریه در رسانه‌ها با نام مدل خروج-از-آفریقا (Out-of-Africa model) شناخته می‌شود و در دانشگاه‌ها با نظریهٔ جدید تک-منشأیی (recent single-origin) بودن، نظریهٔ جایگزینی (Replacement Hypothesis) و نظریهٔ مدل جدید منشأ آفریقایی (Recent African Origin) شناخته می‌شود. این نظریه که انسان‌ها دارای یک منشأ هستند در کتاب «تبار انسان، و انتخاب طبیعی در ارتباط با جنیست» توسط چارلز داروین (۱۸۷۱) منتشر شده‌است. این نظریه تا سال ۱۹۸۰ میلادی مورد قبول واقع نشد، تا اینکه در سال ۱۹۸۰ میلادی بر اساس مطالعهٔ DNA روش‌های امروزی (دی‌ان‌ای میتوکندریایی) و نیز با شواهد به‌دست آمده انسان‌شناسی زیستی مطابقت پیدا کرد. بر اساس شواهد به‌دست آمده از فسیل‌ها و آزمایش‌ها ژنتیک، انسان خردمند باستانی در آفریقا و به امروزی در طی سالیان و در حدود ۲۰۰ هزار و ۱۰۰ هزار پیش تکامل یافتند و اولین دسته‌ای که آفریقا را ترک کردند حدود ۶۰ هزار سال پیش بوده که در طی زمان با جمعیت انسان‌های نئاندرتال و هومو ارکتوس (انسان راست‌قامت) جایگزین شدند. اخیراً، در سال ۲۰۱۷ میلادی، فسیل‌هایی در جبل ایرهود (مراکش) پیدا شدند که نشان می‌دهند ممکن است تکامل انسان خردمند در حدود ۳۰۰ هزار سال پیش بوده و همچنین دیگر شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ممکن است انسان خردمند در ۲۷۰ هزار سال پیش آفریقا را ترک کرده‌است. امروزه دانشمندان با مدل تک منشأیی بودن انسان‌ها در آفریقای شرقی اتفاق نظر دارند. با این حال، یافته‌های جدید از ژنوم‌های کامل نئاندرتال این فرض را ایجاد می‌کند که برخی از انسان‌های مدرن امروزی دارای ژن‌های مشترکی با برخی ژن‌های نئاندرتال هستند. فردی که این مطالعه را انجام داده گفته‌است که یافته‌های آنان با ترکیب بالای ۴٪ از نئاندرتال در برخی از جمعیت‌ها مطابقت دارد. اما در همان مطالعه نیز گفته شده‌است که ممکن است دلایل دیگری برای اشتراک ژن‌های انسان امروزی با ژن‌های باستانی وجود داشته باشد. آفریقا
قدیمی‌ترین منطقه مسکونی زمین با گونه‌های بشری بر روی کره خاکی در آفریقا است. طی اواسط سده بیستم، انسان‌شناسی سنگواره‌ها و شواهدی از وجود بشر که احتمالاً به قبل از ۷ میلیون سال پیش برمی‌گردد، دست یافتند. فسیل از گونه‌های متعددی از بشرهای میمون‌وار که تصور می‌شود به انسان نوین امروزی تکامل یافته، باقی‌مانده‌است، همچون «جنوبی‌کپی عفاری» که از لحاظ پرتوسنجی دیرینگی آن به ۳ تا ۳/۹ میلیون سال پیش بازمی‌گردد، "پرامردم بویسی" (۳/۲ تا ۴/۱میلیون سال پیش از میلاد مسیح) کشف شده‌است(۶۰۰ هزار تا ۹/۳میلیون سال پیش از میلاد مسیح) و «انسان کاروَرز» فرگشت انسان
این گونه‌ها به عنوان گونه‌های بینابینی که در فاصله بین "انسان‌های راست‌قامت" و "انسان‌های هایدلبرگی" می‌زیسته‌اند، شناخته می‌شوند. تاریخچه اندیشه فرگشتی
داروین از واکنش سخت بخش‌هایی از جامعه علمی به ادعای مطرح شده در نوشتار "ردپای تاریخ طبیعی آفرینش" که انسان‌ها را برآمده از جانوران دیگر در طی روندی از جهش‌ها عنوان می‌کرد، آگاه بود. از این روی او تقریباً به‌طور کامل از مبحث فرگشت انسان در کتاب "خاستگاه گونه‌ها" خود گذشت. بر خلاف چنین محافظه‌کاری‌ای، این موضوع در بحث‌های صورت گرفته پس از انتشار کتابش بسیار پیگیری شد. برای بیشتر نیمه نخست سده ۱۹ میلادی، جامعه علمی بر این باور بود که اگرچه زمین‌شناسی نشان داده بود که زمین و حیات درون آن بسیار قدمت دارند، اما انسان‌ها تنها در چند هزار سال منتهی به زمان حال بر زمین پا گذاشته‌اند. با این حال تعدادی کشف‌های باستان‌شناسی در دهه‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ نشان از وجود ابزارهای سنگی در کنار باقی‌مانده جانوران منقرض‌شده دادند. در آغاز دهه ۱۸۶۰، کتاب "شواهد زمین‌شناختی قدمت انسان" (۱۸۶۳) اثر چارلز لایل باعث پذیرش همگانی این حقیقت شده بود که انسان‌ها در دوره‌ای پیشاتاریخی وجود داشته‌اند؛ دوره‌ای که می‌توانسته هزاران سال پیش از آغاز تاریخِ نوشته‌شده، ادامه داشته باشد. چنین چیزی با دیدگاه فرگشتی از منشأ انسان هماهنگ‌تر بود. از سوی دیگر اما، تا آن هنگام هیچ سنگواره‌ای که فرگشت انسان را به تصویر بکشد در دسترس نبود. تا پیش از دهه ۱۸۹۰ و کشف سنگواره انسان جاوه‌ای، همه سنگواره‌های موجود از انسان یا از دیدگاه آناتومیکی نزدیک به انسان کنونی بودند یا مربوط به نئاندرتال‌هایی بودند که شباهت هایشان با انسان، به ویژه در اندازه کاسه سر، پذیرش آن‌ها به عنوان گونه‌هایی میانی بین انسان و دیگر نخستی‌ها را آسان می‌کرد. خزندگان فرازمینی
خزندگان فرازمینی، خزندگان انسان‌نما، رِپتایل‌ها، انسان‌های مارمولکی یا رِپتیلین‌ها () مطابق ادعاهای این نظریه موجودات خزندهٔ انسان‌نمای فضایی که قابلیت تغییر شکل دارند، در واقع زمین را در کنترل خود دارند. دیوید آیک از پیروان این نظریه است و در زمینهٔ نظریهٔ توطئه پژوهش می‌کند و طبق تخمین‌هایش امروزه حدود صد میلیون نفر در سرتاسر جهان به این نظریه اعتقاد دارند. این نظریه یک نظریهٔ نیازمند اثبات است. کروموزوم ۷ (انسان)
کروموزوم ۷ (انسان)، یکی از ۲۳ جفت کروموزوم در بشر است. انسان‌ها به طور معمول دو نسخه از این کروموزوم را در سلول‌های خود دارند. "کروموزوم ۷ انسان" در حدود ۱۵۹ میلیون جفت باز (اجزای تشکیل‌دهندهٔ دی‌ان‌ای) را پوشش می‌دهد و دربرگیرندهٔ بین ۵ تا ۵٫۵ درصد از کل دی‌ان‌ای در سلول‌های انسان است. انسان (سرده)
در علوم زیستی، به ویژه در انسان‌شناسی و دیرین‌شناسی، نام عمومی تمام اعضای جنس "هومو" واژهٔ انسان است. نام‌گذاری علمی دواسمیِ انسان خردمند "Homo sapiens" را لینه انجام داد (۱۷۵۸). نام‌گذاری انواع دیگر به مرور از اوایل نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم انجام شد (انسان نئاندرتال "H. neanderthalensis" در ۱۸۶۴، انسان راست‌قامت "H. erectus" در ۱۸۹۲). انسان راست‌قامت سولویی
با وجودی که این زیرگونه، از نظر ریخت‌شناسی بسیار شبیه به "انسان راست‌قامت" بوده اما از نظر فرهنگی به‌طور غیر منتظره‌ای پیشرفته تر بوده‌است.Solo Man (Homo erectus soloensis) یک زیرگونه از Homo erectus است که بر اساس شواهد فسیل 18 نمونه کشف شده در بین سالهای 1931 تا 1933 توسط گوستاو هاینریش رالف فون کونیگسوالد از سایت های کنار رودخانه سولو ، در جزیره اندونزیایی جاوا شناسایی شده است. قدمت بین 550000 تا 108،000 سال قدمت دارد. بقایای آن به نام Ngandong (در حال حاضر در منطقه Kradenan ، Blora Regence) نامگذاری شده است ، بعد از روستا در نزدیکی جایی که برای اولین بار بازیابی شدند ، و بقایای قدیمی در Bapang واقع شده است. نئاندرتال
در مورد دلیل انقراض انسان‌های نئاندرتال و زمان این انقراض همچنان گمانه‌ها و پرسش‌های گوناگونی مطرح است. نئاندرتال‌ها یکی از گونه‌های قدیمی بشر بودند که نزدیک به ۴۰ هزار سال پیش منقرض شدند. محل زندگی این انسان‌ها از اروپای شرقی تا آسیای میانه و همچنین نزدیک به شمالی از منطقه‌ای که اکنون کشور بلژیک قرار دارد تا دریای مدیترانه و آسیای غربی را شامل می‌شده‌است. جمعیت‌هایی از انسان خردمند در همان زمان در آسیای شرقی و آفریقا زندگی می‌کردند.