فرقه دومینیکن در چه سالی و توسط چه کسی بنیانگذاری شد؟
فرقه دومینیکن
فرقهٔ واعظان () که اغلب از قرن پانزدهم به بعد به عنوان فرقه دومینیکن یا دومینیکن‌ها خوانده می‌شود، یک فرقه مذهبی کاتولیک رومی است که کشیش اسپانیایی دومینیک قدیس (۱۲۱۶–۲۷) در فرانسه تأسیسش کرد و پاپ هونوریوس سوم در ۲۲ دسامبر ۱۲۱۶ آن را تأیید کرد.
حزب کارگر دومینیکا
حزب کارگر دومینیکا ()یک حزب سیاسی سوسیال دمکراتیک چپ میانه در دومینیکا است.حزب کارگر دومینیکا که در سال ۱۹۵۵ توسط فیلیس شاند آلفری و امانوئل کریستوفر لوبلک تأسیس شد، و قدیمی‌ترین حزب سیاسی در دومینیکا است.حزب کارگر اولین بار در سال۱۹۶۱ در انتخابات عمومی شرکت کرد و هفت کرسی از یازده کرسی را به دست آورد. در انتخابات بعدی در سال ۱۹۶۶حزب کارگر همه کرسی ها به جز یک کرسی را به دست آورد. در انتخابات ۱۹۷۰ حزب کارگر قدرت را حفظ کرد، اگرچه کرسی های آن به ۸ کرسی کاهش یافت.در سال ۱۹۸۰، حزب کارگر شکست بزرگی را متحمل شد و با کاهش سهم آرای خود از ۵۰درصد به ۱۷ درصد، و با پیروزی حزب آزادی دومینیکا در انتخابات، تمامی کرسی های خود را از دست داد. این حزب در انتخابات ۱۹۸۵ پنج کرسی را دوباره به دست آورد، یک کرسی را در سال ۱۹۹۰ از دست داد و یک کرسی را در سال ۱۹۹۵به دست آورد.در انتخابات سال ۲۰۰۰، حزب برای اولین بار از سال ۱۹۷۵ قدرت را دوباره به دست آورد و ۱۰ کرسی از ۲۱ کرسی را به دست آورد و پس از آن روزولت "رزی" داگلاس نخست وزیر شد. با این حال،داگلاس پس از تنها چند ماه به طور ناگهانی درگذشت و پیر چارلز جایگزین او شد دیوید کورش
دیوید کورِش () (نام اصلی، ورنن وین هوول؛ اوت ۱۷، ۱۹۵۹ – آوریل ۱۹، ۱۹۹۳) رهبر آمریکایی فرقه داودیه بود. دیوید کورش در سال ۱۹۸۱ به فرقه داودیه پیوست، و در سال ۱۹۹۰ نام اصلی خویش که وین هول می‌بود را به کُرِش تغییر داد و همچنین مسئولیت رهبری فرقه داودیه را نیز پذیرفت. تاریخ ویتنام
در ۱۸۰۲، «نگوین آن» تونکن (شمال کشور)، آنام (مرکز) و کوشن‌شین (جنوب) را متحد و خود را امپراتور ویتنام ساخت. از دهه ۱۸۶۰ فرانسویان در این منطقه مداخله کردند، در ۱۸۸۳ سرزمینی تحت‌الحمایه در ویتنام به وجود آوردند و در ۱۸۸۷ اتحاد هندوچین را - شامل کامبوج و لائوس - تشکیل دادند. در دهه ۱۹۳۰ شورش‌های ضد استعماری آغازگر دوره‌ای از جنگ و اشغال بود که به مدت ۴۰ سال طول کشید. در ۱۹۴۰ ژاپن، ویتنام را اشغال و سرانجام حکومت دست‌نشانده‌ای تحت امپراتوری بائودای برپا کرد. در ۱۹۴۱هوشی مین، رهبر کمونیست، ویت مین را به صورت ارتش ملی‌گرای چریکی برای جنگ با ژاپنی‌ها بنیاد نهاد. در ماه‌های آخر جنگ، ویت‌مین از آمریکا کمک دریافت کرد. پس از تسلیم ژاپن، جمهوری دمکراتیک ویتنام با ریاست هوشی‌مین در هانوی تأسیس شد. فرانسه تا ۱۹۴۶ سلطه خود را بازنیافت، و در ابتدا جمهوری دموکراتیک ویتنام را به عنوان یک «کشور آزاد» داخل هندوچین فرانسه به رسمیت شناخت. پس از برخورد میان حکومت هانوی و فرانسویان، هوشی‌مین هانوی را ترک و جنگ چریکی را با استعمارگران و بائودای، امپراتور به تخت بازگشته، آغاز کرد. ویت‌مین به تدریج تمام تونکن را به دست آورد و در ۱۹۵۴ فرانسویان را در دین‌بین‌فو، پس از ۵۵ روز محاصره، وادار به تسلیم کرد. قرارداد صلح ژنو (ژوئیه ۱۹۵۴) ویتنام را به منطقه کمونیست در شمال و منطقه حکومت بائودای در جنوب تقسیم کرد. انتخابات در سراسر کشور برای ۱۹۵۶ زمان‌بندی شده بود، ولی شمال از شرکت امتناع کرد. در ۱۹۵۵ بائودین خلع شد و نگودین‌دیم در ویتنام جنوبی اعلام جمهوری کرد. رژیم سرکوبگر دیم موجب تشویق فعالیت چریک‌های کمونیست در جنوب شد و در ۱۹۶۰ [نیروی چریکی] ویت کنگ (کمونیست) با هدف سرنگون کردن دولت طرفدار غرب در ویتنام جنوبی تشکیل گردید. در ۱۹۶۱ جان فیتزجرالد کندی، رئیس‌جمهور آمریکا، مستشاران نظامی آمریکایی را برای کمک به ویتنام جنوبی اعزام کرد. در ۱۹۶۴ گروه «مستشاران» به ارتشی از سربازان کادر آمریکا بسط یافته بود. پس از حمله‌ای که ادعا می‌شود، ویتنام شمالی به ناوهای نیروی دریایی آمریکا کرد (۱۹۶۴)، آمریکا بمباران هوایی شمال را به‌طور منظم آغاز کرد. در پایان ۱۹۶۴ قریب به ۲۰۰٬۰۰۰ نفر از نیروهای رزمی آمریکا در ویتنام درگیر عملیات بودند. در برابر حمله موسوم به تت، کمونیستها در ۱۹۶۸ مقاومت شدند و ضعف ویتنام جنوبی آشکار گردید. مخالفت با جنگ در آمریکا افزایش یافت. در ۱۹۶۹ مذاکرات صلح آغاز شد ولی در ۱۹۷۰ نیروهای آمریکایی ضد ویت‌کنگ در لائوس و کامبوج فعال بودند. این جنگ طبق موافقات صلح پاریس (۱۹۷۳) رسماً به پایان رسید، ولی پس از عقب‌نشینی سربازان آمریکایی ادامه یافت. از زمان تسخیر جنوب (۱۹۷۵) از طرف کمونیستها و اتحاد مجدد ویتنام بازسازی کشور را جنگ مرزی با چین (۱۹۷۹) و اشغال کامبوج (۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹) به دست نیروهای ویتنامی به تأخیر انداخته‌است. فقدان کمک و سرمایه‌گذاری غربی مانع توسعه اقتصادی بوده، و این وضع، در ترکیب با سرکوب سیاسی، منجر به فرار شمار کثیری پناه‌جو («قایق‌سوار»)از کشور شده‌است. از ۱۹۸۹ کوشش برای جذب سرمایه غربی موجب اتخاذ سیاست‌های عملی‌گرایانه‌تری شده‌است. دومینیک
دومینیک در مدت اقامتش در "لانگدوک" به مرور جماعتی از وعاظ هم مسلک را گرد خود جمع کرد. قدرت خطابه این وعاظ آن قدر بالا بود که پاپ هونوریوس سوم، تحت تأثیر خطابهٔ تعدادی از آنان، در سال ۱۲۱۶ جمعیت آن‌ها را به عنوان فرقه جدید به رسمیت شناخت. دومینیک مرکزیت کارش را در رم به راه انداخت و شروع به تعلیم دادن کرد. فعالیت تعلیمی وی با شوقی کمابیش متعصبانه همراه بود. شاگردان دومینیک به مرور زمان شروع به سفرهای مأموریتی کردند. اینان به همه جای اروپا رفتند تا با بدعت مبارزه کنند و مردم را به مسیحیت واقعی فراخوانند. حتی جمعی از این شاگردان به سرزمین‌های بیگانه در شرق رفتند تا کفار و مسلمانان را دعوت به مسیحیت کنند. ادبیات مانوی
در متن دیگری از فرستادن مبلغان مذهبی به شرق و غرب سخن رفته‌است. در این متن چنان وانمود شده که پایه‌گذاری فرقه دیناوریه در سده سوم میلادی انجام شده‌است. تیم ملی فوتبال دومینیکا
اولین بازی رسمی این تیم در تاریخ ۱۹۳۲ میلادی در برابر تیم ملی فوتبال مارتینیک برگزار شده‌است. هائیتی
اسپانیایی‌ها در سده ۱۷ از این کشور، که در آن زمان هیسپانیولا خوانده می‌شد و شامل جمهوری دومینیکن کنونی و هائیتی می‌شد، به عنوان سکویی برای تجارت برده و حمله به دیگر کشورهای منطقه کارائیب و آمریکای جنوبی استفاده می‌کردند. بعدها فرانسوی‌ها اقدام به تسخیر سنت دومنیک کرده و با اجیر و برده نمودن مردم بومی و همچنین آوردن برده از آفریقا دست به کشت نیشکر و قهوه زدند و بدین طریق منطقه سنت دومنیک را به یکی از ثروتمندترین مستعمرات فرانسوی تبدیل نمودند. کرملی‌ها
به نظر می‌رسد در زمان پاپ‌های بعدی تنش کمتر شده باشد. در سال ۱۲۸۶ هونوریوس چهارم قانون کرملی‌ها را تأیید کرد و در سال ۱۲۹۸ بونیفاس هشتم رسماً محدودیت‌هایی که شورای دوم لیون بر فرقه اعمال کرده بود، زدود. طبق فرمان ژان بیست‌ودوم در سال ۱۳۲۶ همهٔ حقوق و معافیت‌های موجود برای فرقه‌های قدیمی‌تر شامل فرانسیسکویی‌ها و دومینیکن‌ها را به کرملی‌ها نیز داد. فرقه داودیه
فرقه داودیه یکی از فرقه‌های مسیحیت و منشعب از کلیسای ادونتیست است. این فرقه در سال ۱۹۳۰ در آمریکا توسط ویلیام میلر که کشاورزی انگلیسی بود، پایه‌گذاری شد؛ ولی تا سال ۱۹۵۵ همچنان به عنوان یک فرقه ادونتیست شناخته می‌شد. دموس شاکاریان
دموس شاکاریان (؛ – ) یک کارآفرین پنتاکوستالیست و ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۵۱ سازمان مذهبی را بنیانگذاری نمود. داین هگارتی
داین هگارتی متولد ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۲ است که سال‌ها یار و همراه انتان لاوی بوده و یکی از بنیان‌گذاران کلیسای شیطان نیز هست. هگارتی همچنین به نام داین لاوی و دیانا هال نیز شناخته می‌شود. داین علاوه بر اینکه در جادو تخصص دارد، یک خط‌شناس ماهر نیز هست. داین با انتان لاوی در اداره کلیسای شیطان همکاری می‌کرد و حدوداً نزدیک ۲۵ سال به عنوان موبده اعظم کلیسای شیطان مشغول به کار بود. جنبش‌های نوپدید دینی
در سال‌های دهه ۱۹۶۰ جامعه‌شناسی به نام جان لوفلند برای مدتی در درون سه گروه به نام‌های مبلغین کلیسای اتحاد ، یونگ اون کیم و گروه کوچکی از اعضای کلیسای آمریکایی در کالیفرنیا زندگی کرد و فعالیت‌های آن‌ها برای معرفی عقایدشان و جذب اعضای جدید را مورد بررسی قرار داد. لوفلند متوجه شد که عمده تلاش‌های آن‌ها غیر مؤثر بود و اغلب کسانی که به آن‌ها می‌پیوستند به این دلیل این کار را می‌کردند که دارای روابط شخصی با سایر اعضا، عموماً دارای نسبت فامیلی بودند. لوفلند مجموعه یافته‌های خود را در سال ۱۹۶۴ و در قالب تز دکترایی به نام «نجات دهندگان جهان: مطالعه میدانی فرایندهای فرقه‌ای» و سپس در سال ۱۹۶۶ در قالب یک کتاب تحت عنوان «فرقه آخرالزمان: مطالعه تبدیل، تبلیغ و حفظ ایمان» ، منتشر شده توسط انتشارات پرنتیس-هال منتشر نمود. این آثار به عنوان یکی از مهمترین و پر ارجاع‌ترین تحقیقات در خصوص فرایند تبدیل دین و همچنین یکی از اولین مطالعات جامعه شناسانه در حوزه جنبش‌های نوپدید دینی شناخته می‌شود. فرقه دموکرات (ایران)
فرقه دموکرات از احزاب سیاسی دوره مشروطهٔ ایران بود که به دست مشروطه‌خواهان تأسیس شد. فرقه داودیه
ورنن وین هوول رهبر فرقه داودیه که بعدها نام خود را به دیوید کورش (David Koresh) تغییر داد از رهبران این فرقه‌است. قرون وسطای میانه
بنیانگذار این فرقه، همان بندیکتوس قدیس بود. وی در جوانی برای اشتغال به دعا و عبادت، در یک منطقه کوهستانی نزدیک شهر رم، گوشه‌گیری را اختیار کرد. اما پس از چند سال گروه دیگری نیز برای همزیستی با وی به آنجا و نزد او رفتند. بندیکتوس در سال ۵۲۹ میلادی معروف‌ترین صومعه جهان مسیحیت یعنی مونته کاسینو را برپا نمود. شعار زندگی رهبانی بندیکتن‌ها این بود: دعا کن و کار کن. بندیکتن‌ها برای نظم بخشیدن به زندگی راهبانه قوانینی همچون کار کردن در مزارع و آشپزخانه‌ها وضع کردند. در اوایل قرون وسطی، این نظام در سراسر اروپای غربی گسترش داشت. این نظام نه تنها مسیحیت را تحت تأثیر قرار داد، بلکه فرهنگ اروپایی را نیز دستخوش تغییراتی نمود که به عنوان مثال می‌توان به اثرات آن بر روی کشاورزی، مدارس و کتاب‌ها اشاره کرد. بسیاری از دانشگاه‌های اروپایی در ابتدای تأسیس مدارسی روحانی بوده‌اند. انقلاب ۱۳۵۷
پس از پیروزی انقلاب گروه‌هایی که ایدئولوژی متفاوتی با آیت‌الله خمینی داشتند بتدریج به صف مخالفان وی پیوستند. برخی گروه‌ها به اعتراض سیاسی پرداختند و برخی دست به اقدامات مسلحانه زدند. از جمله گروه فرقان که توسط اکبر گودرزی در اردیبهشت سال ۱۳۵۸ تأسیس شد و هدف اصلی آن انجام عملیات‌هایی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران بود. این گروه از انجام نخستین عملیات مسلحانه خود در سوم اردیبهشت ۱۳۵۸ تا زمان دستگیری اکبر گودرزی و نابودی گروه، نزدیک به ۲۰ ترور سیاسی از جمله مرتضی مطهری، محمد مفتح و اکبر هاشمی رفسنجانی را انجام داد. گودرزی در روز ۱۸ دی ۱۳۵۸ خورشیدی دستگیر شد و در روز ۳ خرداد ۱۳۵۹ خورشیدی تیرباران شد. فرقه
مفهوم فرقه در سال ۱۹۳۲ و توسط جامعه‌شناس آمریکایی هاوارد بوکر و به عنوان نسخه کامل شده‌ای از تیپ‌شناسی کلیسا-فرقه ارائه شده توسط متخصص الاهیات آلمانی ارنست ترولتش، به دسته‌بندی‌های جامعه شناسان وارد شد. هدف ترولتش این بود که بین سه رفتار مذهبی تفکیک قائل شود، کلیسا (دین)، مذهب (زیرشاخه‌های یک دین) و عرفان. بوکر از دو گروه اول ترولتش چهار دسته استخراج کرد به این ترتیب که کلیسا را به دو گروه کلیسای مسیحی (به معنای یک واحد کلی) و مذاهب (به معنای زیر شاخه‌های مسیحیت مانند کاتولیک، ارتدوکس و …)، و مذهب را به دو گروه اقلیت (به معنای انشعاب مذهبی از شاخه اصلی) و فرقه تقسیم کرد. تعریف بوکر از فرقه برابر تعریف ترولتش از عرفان بود با مفهوم گروه‌های کوچک دینی فاقد سازماندهی، که بر شخصی بودن اعتقادات تأکید دارند. بعدها تقسیم‌بندی‌هایی بر اساس این دسته‌بندی شکل گرفت، با تأکید مضاعف بر فرقه‌ها به عنوان گروه‌های مذهبی انحرافی که «دریافت‌ها شخصی خود را خارج از فرهنگ قالب مذهبی مطرح می‌کنند». اعتقاد غالب بر این است که این اتفاق به تنش‌های شدید بین این گروه و فرهنگ عمومی جامعه‌ای که گروه در آن قرار دارد، منجر می‌شود. این همان اتفاقی است که درباره اقلیت‌های مذهبی نیز رخ می‌دهد. جامعه شناسان معتقدند که بر خلاف اقلیت‌های مذهبی که محصول یک انشعاب مذهبی هستند و از این رو پیوستگی خود را با اعتقادات و رفتارهای سنتی حفظ می‌کنند، فرقه‌ها به شکل ناگهانی و پیرامون عقاید و مناسک بدیع شکل می‌گیرند. دانیلو مدینا
دانیلو مِدینا سانچز (زاده ۱۰ نوامبر ۱۹۵۱)، رئیس‌جمهور وقت جمهوری دومینیکن از اوت ۲۰۱۲ تا کنون به مدت یک دوره ۴ ساله است. او عضو حزب آزادیبخش دومینیکن است. دیویدوف
شرکت دیویدوف در سال ۱۹۳۶ توسط زاینو دیویدوف در شهر ژنو تأسیس شد و امروزه کارخانجات آن در کشورهای هندوراس و جمهوری دومینیکن مستقر می‌باشد و تنباکو مورد نیاز خود را از کشورهای جمهوری دومینیکن، نیکاراگوئه، برزیل، پرو، مکزیک، اکوادور، هندوراس و ایالات متحده آمریکا تأمین می‌کند. دفتر مرکزی دیویدوف در شهر بازل، سوئیس قرار دارد. دومینیک
دومینیک یازده سال زودتر از فرانسیس زاده شد و پنج سال پیش از او درگذشت. شاید این تقدم و تأخر موجب شود که ما فرقه دومینیکن را مقدم بر فرقه فرانسیسکن بدانیم؛ اما این تصوری غلط است. دومینیک فردی به مراتب سختگیرتر از فرانسیس بود اما فرانسیس را به عنوان قدیسی پاکدامن ار همیشه حرمت می نهاد. در عوض فرانسیس نیز بسیار او را دوست می‌داشت. به‌طور کلی اما کار هر دوی آن‌ها یکی بود. هرکدام جمعیت عظیمی را بنیان نهاد که پیروان آن در پی تحکیم تبلیغ در اشاعه دین در میان مسیحیان و کفار بودند. هر دوی آن‌ها مهم‌ترین سلاح جماعت بدعت‌گذار را که فقر و عمل به موعظات بود اقتباس کردند. و هر دوی انان کوشیدند تا کلیسا را از ورطه فنا نجات بخشند. دیو (گروه موسیقی)
در ۱۹۸۲ اختلافی که بر روی ضبط آلبوم "Live Evil" گروه بلک سبث پیش آمد باعث شد تا رونی جیمز دیو و وینی اپایس از گروه جدا شوند. آن دو می خواستند که همچنان به همکاری با یکدیگر ادامه دهند از این رو در اکتبر ۱۹۸۲ گروه دیو را در ایالات متحده آمریکا تشکیل دادند. در ماه مه ۱۹۸۳ اولین آلبوم آن‌ها یعنی "شناگر مقدس" منتشر شد. آلبومی که حاوی دو قطعه "رنگین کمان تاریک" و "شناگر مقدس" بود که به سرعت مورد توجه هواداران و ام تی وی قرار گرفت. همچنین این آلبوم با نقدهای مثبت منتقدین همراه شد و توانست در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۴ جایزه گلد و در ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۹ جایزه پلاتینیوم را از آن خود کند. رونی و جیمی بین نوازندگی کیبورد را در استودیو به عهده داشتند ولی برای اجراهای زنده از کلاود اشنل دعوت به همکاری شد. دیو در مورد روزهای نخستین گروه چنین می گوید: دومینیکا
دومینیکا با نام رسمی قلمرو همسود دومینیکا کشور جزیره‌ای است جزیره‌ای در دریای کارائیب. نام رسمی آن کشور همسود (مشترک‌المنافع) دومینیکا و پایتخت آن روسو است. دومینیکا در ۳ نوامبر ۱۹۷۸ از بریتانیا اعلام استقلال کرد. واحد پول آن دلار کارائیب شرقی نام دارد. دومینیکا
کریستف کلمب این جزیره را به نام روز یکشنبه (در لاتین: dominica) یعنی روزی که این جزیره را کشف کرد نام‌گذاری نمود. کشف این جزیره در تاریخ ۳ نوامبر ۱۴۹۳ بود. امروزه ۸۶٫۸٪ از مردم دومینیکا سیاه‌پوست هستند. در واقع دومینیکا در تاریخ ۳ نوامبر ۱۴۹۳ توسط کریستف کلمب و در طی سفر دومش به «بر جدید» کشف شد. او این سرزمین را در اختیار بومیان سرخ‌پوست کارائیبی و جنگجویی یافت که از نسل بومیان آراواک بودند. دومینیکا
تقریباً تمام جمعیت هفتادهزار نفری دومینیکا، از نسل برده‌هایی هستند که در قرن ۱۸ میلادی به دومینیکا برده شدند. با این حال دومینیکا تنها جزیرهٔ کارائیب شرقی است که هنوز جمعیت پیش از کشف آن توسط کلمب را حفظ کرده‌است: بومیان کارائیب که حدود ۳۳۰۰ نفر از آنان همچنان در سواحل شرقی به زندگی مشغولند. فرقه جمهوری انقلابی ایران
فرقه جمهوری انقلابی ایران یک حزب سیاسی چپ میانه با گرایش‌های سوسیالیستی بود که در سال ۱۳۰۳ شمسی توسط جمعی از ایرانیان ساکن آلمان تأسیس شد. غلام‌یحیی دانشیان
فرقهٔ دموکرات از زمان شکست در آذربایجان در سال ۱۳۲۵ تا هنگام وحدت با حزب توده در سال ۱۳۳۹ حضور مستقل و چشم‌گیری در ایران نداشت. تشکیلات فرقه، پس از مهاجرت سران آن به شوروی در باکو به کار خود ادامه داد. پس از مرگ پیشه‌وری در یک سانحهٔ اتومبیل که دانشیان نیز همراه وی بود و در تصادف زخمی شده بود، رهبری فرقه به قاسم چشم‌آذر منتقل شد و در سال ۱۳۳۶ او جای خود را به دانشیان داد. دانشیان در کنفرانس وحدت حزب توده و فرقهٔ دموکرات آذربایجان عضو هیئت اجرایی حزب توده شد. خواکین بالاگوار
خواکین بالاگوار ()؛ زادهٔ ۱ سپتامبر ۱۹۰۶ – درگذشته ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۲) یک سیاست‌مدار اهل جمهوری دومینیکن بود. وی در سه دوره در سال‌های ۱۹۶۰–۱۹۶۲، ۱۹۶۶–۱۹۷۸ و از ۱۹۸۶–۱۹۹۶ رئیس‌جمهور این کشور بود. دیوبندی
نام این مذهب از مدرسه دارالعلوم دیوبند گرفته شده که در شهری به نام دیوبند در ایالت اوتار پرادش بود. این مدرسه شبانه‌روزی در ۱۵ محرم ۱۲۸۳ قمری/ ۱۸۶۷ میلادی، به وسیله شیخ قاسم نانوتوی و به کمک شیخ رشید احمد گنگوهی به عنوان حامی معنوی آن، تأسیس شد. فدائیان اسلام
نواب پس از برگشت در سال ۱۳۲۳ به همراه مهدی سراج انصاری، قاسم اسلامی و مهدی شریعتمداری جمعیت مبارزه با بی‌دینی را تشکیل داد امانواب صفوی به همراه عده ای از اعضای این گروه بحث و گفتگو را برای ترویج دین و نفی بی‌دینی کافی نمی‌دیدند و با توجه به بی‌نتیجه بودن تلاش آنان در گفتگو با کسروی و عدم توقف فعالیت‌هایش و نواب صفوی از جمعیت مبارزه با بی‌دینی جدا شده و به همراه اعضای گروه جمعیت هواداران تشیع مجموعه فدائیان اسلام را با مشی مسلحانه بنیان نهادند. ویکا
ویکاها نئوپاگان‌هایی هستند که بستر طبیعت را می‌پرستند. این فرقه در سال ۱۹۵۴ به دست جرالد گارنر، جادوگر انگلیسی تأسیس شد. طبیعت در فرهنگ ویکن‌ها به معنی هر چیزی است که بدون فشار یا اجبار به وجود آمده باشد. رفتارهای غریزی و خدایانی که نماد این غرایز هستند مورد پرستش یعنی ستایش آن‌ها واقع می‌شود. پیروی از غریزه و پایه قرار نهادن طبیعت بکر و بی‌شعور به عنوان ملاک رفتار خصیصه‌ای است که این فرقه را از همه مذاهبی که در آن مسک نفس وجود دارد متمایز می‌کند؛ و به دلیل اینکه پایه طبیعت است کتاب و نوشته‌های آنان به تجربیات شخصی علاقه خاصی نشان می‌دهد و برای تجربیات خاص خود یک دفتر جداگانه دارند که دفتر شهود و الهام هم به آن می‌گویند و گاه همین تجربیات را در دفتر اوراد و اذکار سحر به نام کتاب سایه‌ها می‌نگارند. کتاب این فرقه کتاب سایه‌ها نام دارد؛ که تقریرات جادوآموز از استاد خویش می‌باشد؛ و شامل اوراد و تعویذات سحر است. فرقه
ماکس وبر (۱۸۶۴ – ۱۹۲۰)، دریافت که فرقه‌هایی که مبتنی بر رهبری کاریزماتیک هستند، بیشتر فرایند ایجاد و نهادینه‌سازی کاریزماهای جدید را دنبال می‌کنند. جنگ استقلال دومینیکن از هائیتی
هائیتی قبلاً به عنوان مستعمره سانتو دومینگو شناخته می‌شد؛ ولی با سرنگونی اسپانیا در سال۱۸۲۱ مستقل شد. در آن زمان، هائیتی از لحاظ اقتصادی و نظامی قدرتمند بود و جمعیتی ۸ تا ۱۰ برابر بیشتر از زمانی داشت که مستعمره اسپانیا بود. در چنین شرایطی افسران نظامی دومینیکن تصمیم گرفتند تا کشورشان را به هائیتی ضمیمه کنند، چرا که آنها خواهان ثباتی سیاسی تحت حاکمیت ژان پیر بوئر، رئیس جمهور هائیتی بودند. با توجه به سوء مدیریت در حکومت هائیتی، اختلافات نظامی و بحران اقتصادی، این حکومت پایگاه مردمی اش را از دست داد و مردم دومینیکن تصمیم گرفتند بدون هیچ گونه مصالحه ای، دولت حاکم را سرنگون کنند. جنبش‌های نوپدید دینی
در سال ۱۸۹۳ اولین پارلمان ادیان جهان در شیکاگو تشکیل شد. این کنفرانس جنبش‌های نوپدید دوره خود را، مثل جریان معناگرایی و علوم مسیحی را در بر می‌گرفت. نماینده جریان علوم مسیحی در این کنفرانس، بنیانگذار آن یعنی مری بیکر ادی بود. در این کنفرانس بود که برای اولین بار هنری جیساپ حضور دیانت بهایی را در ایالات متحده اعلام کرد. در این کنفرانس سوین شاکو Soyen Shaku نیز حضور داشت که به عنوان اولین جد حرکت ذن در آمریکا شناخته می‌شود. از جمله سایر شرکت کنندگان در این کنفرانس می‌توان به واعظ بودایی آناگاریکا دارماپالا و مبلغ جین ویرچاند گاندی اشاره کرد. این کنفرانس به معلمان دینی آسیایی این فرصت را داد که اولین مخاطبان آمریکایی خود را پیدا کنند. در سال ۱۹۱۱ کلیسای تعمیدی ناصره که اولین و یکی از بزرگترین کلیساهای بنیانگذاری شده در آفریقا بود، توسط عیسی شمبه در آفریقای جنوبی آغاز به کار کرد. سال‌های دهه ۱۹۳۰ شاهد بنیانگذاری جنبش‌هایی چون امت اسلام و شاهدان یهوه در ایالات متحده، جنبش رستافاری در جامائیکا، چائو دای در ویتنام، سوکا گاکای در ژاپن و ئی‌گواندائو در چین بود. در همین سال‌ها بود که منتقدان مسیحی جنبش‌های نوپدید دینی شروع به نامیدن این گروه‌ها تحت عنوان «فرقه» نمودند. انتشار کتابی به نام هرج و مرج فرقه‌ها توسط یان کارل فن بالن ( (۱۸۹۰–۱۹۶۸، که کشیشی منصوب کلیسای اصلاح شده مسیحی در آمریکای شمالی بود، تأثیر به سزایی در این خصوص داشت. مریدان مسیح
تأسیس فرقه مریدان مسیح (Disciples of Christ) به عنوان یکی از زیر شاخه‌های مذهب پروتستان درآمریکا به سال ۱۸۰۰ بازمی گردد و بیشتر پرسبی‌ترین ها بودند که این فرقه را پایه‌گذاری کرده و به تکامل آن کمک کردند. دومینیکا
دومینیکا به ۱۰ پریش تقسیم شده‌است. استان‌های این کشور Parish نامیده می‌شوند که در اصل به معنی یک «بخش کلیسایی» است. جنگ استقلال دومینیکن از هائیتی
در دهه‌های ۱۸۰۰، پادشاهی اسپانیا در مستعمره سانتو دومینگو نفوذ نداشت. برخی از دامداران ثروتمند به رهبران تبدیل شده بودند و قصد داشتند کنترل و نظم را در جنوب شرقی مستعمره که قانون «ماشیت» اعمال می‌شد را برقرار کنند. در ۹ نوامبر سال ۱۸۲۱ فرمانده مستعمره خوزه نونز د کاسرز تحت تأثیر انقلابی که در اطرافش جاری شده بود قرار گرفت و قصد کرد که پادشاهی اسپانیا را سرنگون کند و استقلال مستعمره سانتو دومینگو از اسپانیا را اعلام کرد. مین (ایالت)
دو انجمن یسوعی به وسیله فرانسویان تأسیس شد یکی در سال ۱۶۰۹ در خلیج پنوب اسکات و دیگر در ۱۶۱۳ در جزیره مونت دیزرت. در همان سال کاستین به وسیله کلود دُ لا تور ایجاد شد، در سال ۱۶۲۵ شارل دُ سن-اتین دُ لا تور فُر پانتاگوئه را برای حفاظت از کاستین بنا کرد. نواحی ساحلی غربی اولین مناطقی بودند که در سال ۱۶۲۲ تحت عنوان استان مین به رسمیت شناخته شدند. نواحی شرقی شمال رودخانه کنه‌بک ساکنان بسیار کمی داشت و در قرن ۱۷ تحت عنوان قلمرو ساگاداهوک شناخته شد. دومین مستعمره در سال ۱۶۲۳ به وسیله دریانورد و کاپیتان نیروی دریایی انگلیسی، کریستوفر لوت در مکانی به نام یورک در زمینی که اعطایی چارلز اول انگلستان بود، ایجاد شد. این مستعمره نیز شکست خورد. ویتنام
در ۱۸۰۲، «نگوین آن» تونکن (شمال کشور)، آنام (مرکز) و کوشن‌شین (جنوب) را متحد و خود را امپراتور ویتنام ساخت. از دهه ۱۸۶۰ فرانسویان در این منطقه مداخله کردند، در ۱۸۸۳ سرزمینی تحت‌الحمایه در ویتنام به وجود آوردند و در ۱۸۸۷ اتحاد هندوچین را - شامل کامبوج و لائوس - تشکیل دادند. در دهه ۱۹۳۰ شورش‌های ضد استعماری آغازگر دوره‌ای از جنگ و اشغال بود که به مدت ۴۰ سال طول کشید. در ۱۹۴۰ ژاپن، ویتنام را اشغال و سرانجام حکومت دست‌نشانده‌ای تحت امپراتوری بائودای برپا کرد. در ۱۹۴۱هوشی مین، رهبر کمونیست، ویت مین را به صورت ارتش ملی‌گرای چریکی برای جنگ با ژاپنی‌ها بنیاد نهاد. در ماه‌های آخر جنگ، ویت‌مین از آمریکا کمک دریافت کرد. پس از تسلیم ژاپن، جمهوری دمکراتیک ویتنام با ریاست هوشی‌مین در هانوی تأسیس شد. فرانسه تا ۱۹۴۶ سلطه خود را بازنیافت، و در ابتدا جمهوری دموکراتیک ویتنام را به عنوان یک «کشور آزاد» داخل هندوچین فرانسه به رسمیت شناخت. پس از برخورد میان حکومت هانوی و فرانسویان، هوشی‌مین هانوی را ترک و جنگ چریکی را با استعمارگران و بائودای، امپراتور به تخت بازگشته، آغاز کرد. ویت‌مین به تدریج تمام تونکن را به دست آورد و در ۱۹۵۴ فرانسویان را در دین‌بین‌فو، پس از ۵۵ روز محاصره، وادار به تسلیم کرد. قرارداد صلح ژنو (ژوئیه ۱۹۵۴) ویتنام را به منطقه کمونیست در شمال و منطقه حکومت بائودای در جنوب تقسیم کرد. انتخابات در سراسر کشور برای ۱۹۵۶ زمان‌بندی شده بود، ولی شمال از شرکت امتناع کرد. در ۱۹۵۵ بائودین خلع شد و نگودین‌دیم در ویتنام جنوبی اعلام جمهوری کرد. رژیم سرکوبگر دیم موجب تشویق فعالیت چریک‌های کمونیست در جنوب شد و در ۱۹۶۰ [نیروی چریکی] ویت کنگ (کمونیست) با هدف سرنگون کردن دولت طرفدار غرب در ویتنام جنوبی تشکیل گردید. در ۱۹۶۱ جان فیتزجرالد کندی، رئیس‌جمهور آمریکا، مستشاران نظامی آمریکایی را برای کمک به ویتنام جنوبی اعزام کرد. در ۱۹۶۴ گروه «مستشاران» به ارتشی از سربازان کادر آمریکا بسط یافته بود. پس از حمله‌ای که ویتنام شمالی به ناوهای نیروی دریایی آمریکا کرد (۱۹۶۴)، آمریکا بمباران هوایی شمال را به‌طور منظم آغاز کرد. در پایان ۱۹۶۴ قریب به ۲۰۰٬۰۰۰ نفر از نیروهای رزمی آمریکا در ویتنام درگیر عملیات بودند. در برابر حمله موسوم به تت، کمونیستها در ۱۹۶۸ مقاومت شدند و ضعف ویتنام جنوبی آشکار گردید. مخالفت با جنگ در آمریکا افزایش یافت. در ۱۹۶۹ مذاکرات صلح آغاز شد ولی در ۱۹۷۰ نیروهای آمریکایی ضد ویت‌کنگ در لائوس و کامبوج فعال بودند. این جنگ طبق موافقات صلح پاریس (۱۹۷۳) رسماً به پایان رسید، ولی پس از عقب‌نشینی سربازان آمریکایی ادامه یافت. از زمان تسخیر جنوب (۱۹۷۵) از طرف کمونیستها و اتحاد مجدد ویتنام بازسازی کشور را جنگ مرزی با چین (۱۹۷۹) و اشغال کامبوج (۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹) به دست نیروهای ویتنامی به تأخیر انداخته‌است. فقدان کمک و سرمایه‌گذاری غربی مانع توسعه اقتصادی بوده، و این وضع، در ترکیب با سرکوب سیاسی، منجر به فرار شمار کثیری پناه‌جو («قایق‌سوار»)از کشور شده‌است. از ۱۹۸۹ کوشش برای جذب سرمایه غربی موجب اتخاذ سیاست‌های عملی‌گرایانه‌تری شده‌است. فرقه دومینیکن
چهار فریار دومینیکن به عنوان پاپ برگزیده شده‌اند: حزب آزادی سری‌لانکا
این حزب توسط پدر چاندریکا سلیمان وست ریدج وی دیاس بندرانایکه در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد و از آن زمان همواره یکی از دو حزب بزرگ صحنهٔ سیاست سری‌لانکا بوده‌است. فرقه فرانسیسکن
عملاً پس از قرن هفدهم تأثیر فرانسیسکن‌ها بر عالم علم و اندیشه بسیار کمتر از سابق شد. با این وجود در عالم دین و عرفان مسیحی پس از آن نیز از پررنگ‌ترین فرقه‌ها بودند و حتی تا به امروز تأثیرات فراوانی بر این حوزه گذاشته‌اند. اسماعیلیه (سودان)
اسماعیلیه، یکی از طریقت های صوفیه است که توسط اسماعیل بن عبدالله ولی (متوفی ۱۲۸۰ ه.ق) در سودان بنا نهاده شد. این طریقت به سال ۱۲۵۸ ه.ق تاسیس شده است و پس از درگذشت رهبر فرقه، فرزندش ازهری، ریاست و رهبری طریقت را عهده دار شد و با تغییرهایی، فرقه و طریقت جدیدی را با نام ازهریه به وجود آورد. این فرقه که از منشعبات طریقه مرغنیه خلوات محسوب می شود و طریقه‌ای محلی است که دو سازماندهی طریقه‌های سنتی و ادریسی را در خود جای داده است. سازمان مجاهدین خلق ایران
این سازمان در ۱۵ شهریور سال ۱۳۴۴ به رهبری محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و عبدالرضا نیک‌بین پایه‌گذاری شد؛ اما بعد از انقلاب سال ۱۳۵۷، عبدالرضا نیک‌بین از فهرست رسمیِ بنیان‌گذاران، حذف شد و علی‌اصغر بدیع‌زادگان-که از سال ۱۳۴۵ به سازمان پیوسته بود-جایگزین او شد سازمان مجاهدین پس از شکل‌گیری، به اقدام مسلحانه بر ضد دودمان پهلوی پرداخت. در سال ۱۳۵۱ سازمان امنیت و اطلاعات کشور (ساواک)، موفق به دستگیری رهبران اولیه این سازمان شده و به حکم دادگاه نظامی وقت، به جُرم «اقدام علیه امنیت کشور، اعمال تروریستی (ترور اتباع ایرانی و آمریکایی)»، به اعدام، محکوم و برخی نیز زندانی شدند. در سال ۱۳۵۴ خورشیدی، برخی به رهبریِ تقی شهرام و بهرام آرام، اقدام به ترور و حذف اعضای مذهبی، از جمله، مجید شریف واقفی در بیرون زندان کردند و با به‌دست گرفتن بخشی از سازمان، بیانیهٔ اعلام تغییر ایدئولوژی از اسلام به مارکسیسم را منتشر کردند. پس از آن، اعضای سازمان به دو دسته: مارکسیست به رهبری تقی شهرام و بهرام آرام و نیز مسلمان به رهبری مسعود رجوی و موسی خیابانی، تقسیم شدند. جنگ استقلال دومینیکن از هائیتی
در ۹ مارس ۱۸۴۹، فوستین سولوک رئیس جمهور هائیتی ۱۰٬۰۰۰ سرباز را برای حمله به جمهوری دومینیکن اعزام کرد. ژنرال سانتانا اهل دومینیکن ۶۰۰۰ سرباز را سازماندهی کرد و با کمک چند قایق تفنگدار، به مهاجمان هائیتی در النومرو و لاس کارراس تهاجم کردند. در نوامبر ۱۸۴۹، دریک درگیری ناچیز درسواحل جنوبی هائیتی نیروهای دومینیکن چندین روستا را تصرف کردند. این روستاها توسط مردم دومینیکن سوزانده شد. جبهه آزادی‌بخش موزامبیک
جبهه آزادیبخش موزامبیک در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۶۲ در دارالسلام (تانزانیا)، تأسیس شد و سه سازمان ملی ناسیونالیستی: سازمان ملی ملی آفریقا موزامبیک (MANU)، اتحاد ملی دموکراتیک موزامبیک (UDENAMO) و اتحادیهٔ ملی مستقل موزامبیک آفریقا (UNAMI)، به یک جنبش چریکی گسترده متصل شد. تحت رهبری ادواردو ماندلین، رئیس‌جمهور از جبهه آزادیخواهی موزامبیک فرلیموی دفتر مرکزی خود را در سال ۱۹۶۳ در دارالسلام تأسیس کرد. نخست وزیر سیمانگو نخستین معاون رئیس‌جمهور بود. کالج مک‌دنیل
این دانشکده در سال ۱۸۶۷ به عنوان کالج وسترل مریلند تأسیس شد و به دلیل راه‌آهن مریلند غربی نامگذاری شد، زیرا اولین رئیس هیئت مدیره کالج، جان اسمیت از ویکفیلد، همچنین رئیس راه‌آهن بود. (نه راه‌آهن و نه کلیسای پروتستان متدیست برای تسهیل تأسیس دانشکده کمک مالی نکردند. با این حال، برخی از مشارکت‌ها از افراد پروتستان متدیست، از جمله جان اسمیت دریافت شد) این وابستگی داوطلبانه برادرانه با پروتستان متدیست (بعدها متدیست متحد متحد) داشت) کلیسا از ۱۸۶۸ تا ۱۹۷۴؛ نهاد مجاور اما جداگانه، حوزه علمیه وست مینستر، محل اصلی آموزش روحانیون متدیست پروتستان (بعدها متدیست متحد) در منطقه مریلند بود. روابط با کلیسای متدیست متحد به دلیل پرونده ای که در آن مریلند غربی و سایر مدارس وابسته به مذهب در مریلند به دلیل ارتباطات مذهبی با کالج‌های دریافت شده توسط کالج‌ها به چالش کشیده شد، قطع شد. مدارس دیگر وابستگی خود را حفظ کردند و در این پرونده پیروز شدند. جمهوری دومینیکن
دومینیکن نخستین سرزمینی در قارهٔ آمریکا است که اروپایی‌ها در آن استقرار یافتند و پایتخت آن، سنت دومینگو نیز نخستین پایتخت مستعمراتی در این قاره است. دومینیکن در جزیرهٔ هیسپانیولا قرار دارد که کریستف کلمب در سال ۱۴۹۲ آن را مستقیماً تحت حاکمیت اسپانیا اعلام کرد. لرد اهریمن
او تنها عضو باقیمانده از ترکیب اولیهٔ دارک فیونرال است که تا به امروز در گروه عضویت دارد. دارک فیونرال را لرد اهریمن به همراه دیوید پارلند در سال ۱۹۹۳ میلادی در استکهلم بنیان گذاردند. اشعار دارک فیونرال به واسطهٔ پیروی اهریمن و امپرور ماگوس کالیگولا(خواننده و ترانه‌سرای گروه) از آیین لاویایی، اغلب حاوی مضامین شیطانی و ضد مسیحی است. جنگ اعاده استقلال دومینیکن
ژنرال پدرو سانتانا، که در جمهوری دومینیکن قدرت داشت با بحرانی اقتصادی و تهدید حمله دیگری توسط هائیتی رو به رو شد. در مواجهه با این تهدید، سانتانا از اسپانیا خواست تا بعد از ۱۷ سال استقلال مجدداً کنترل این کشور را در دست بگیرد. ایالات متحده از یک طرف در جنگ داخلی تضعیف شده بود و از طرف دیگر به دلیل دکترین مونرو نمی‌توانست در چنین جنگ‌هایی شرکت داشته باشد. این برای اسپانیا فرصتی بود که دوباره در قاره آمریکا جای پایی پیدا کنند. در ۱۸ مارس ۱۸۶۱ دومینیکن به اسپانیا ملحق شد و سانتانا فرماندار کل سن دومینیک شد. قرون وسطای میانه
در اواخر سده دوازدهم میلادی، جمعیتی از فقرا شهر لیون در فرانسه توسط یک بازرگان فرانسوی به نام پیتر والدوس که در سال ۱۱۷۳ تمامی ثروت خود را بخشیده بود و معتقد بود که فقر، راه کمال روحانی به ارمغان می‌آورد، جمع و سازماندهی شدند که به فرقه والدوسیان معروف شدند. این فرقه به روش سیاسی و اجتماعی کلیسا و ثروت اندوزی‌های آن معترض بودند و از اینکه کلیسا به بزرگترین فئودال‌ها تبدیل شده‌است، خشمگین و آزرده خاطر بود. تعالیم این فرقه سبب شد تا در کوتاه مدت با کلیسای کاتولیک درگیر شود و کلیسا این گروه را نیز به جرم اینکه سلسله مراتب کلیسایی را نپذیرفته بودند در سال ۱۱۸۴ در شورای عمومی کلیسا در ورونا تکفیر کرد؛ بنابراین عده زیادی از اعضای این فرقه ازجمله پیتر والدوس تکفیر و اعدام شدند اما این فرقه همچنان طی قرون بعد به حیات خود ادامه داد. جنگ اعاده استقلال دومینیکن
در ۱۶ اوت سال ۱۸۶۳ یک گروه به فرماندهی گریگوریو لوپرون و گریگوریو رودریگز به سانتو دومینگو پایتخت دومینیکن تهاجم شجاعانه‌ای کرد و پرچم دومینیکن را برفراز تپه کاپوتیلو که در مجاورت مرز هائیتی است به اهتزاز درآورد و به این ترتیب جنگ شروع شد تیم ملی فوتبال جمهوری دومینیکن
اولین بازی رسمی این تیم در تاریخ ۲۱ مه ۱۹۶۷ میلادی در برابر تیم ملی فوتبال هائیتی برگزار شده‌است. دومینیک
دومینیک نخست از کشیشان آگوستینی بود و در کلیسای جامع "اوسما" مقیم گشت. در سال ۱۲۰۱ به همراه اسقف خود برای انجام مأموریتی خطیر عازم تولوز شد. مأموریت مقابله با اشاعه اندیشه بدعت‌گذاران بود. تولوز یکی از مهم‌ترین مراکز بدعت‌گذاران "آلبیگایی" به‌شمار می‌رفت. در آن سفر دومینیک متوجه عمده‌ترین دلایل جذابیت بدعت‌گذاران برای مردم شد. مهم‌ترین این دلایل از نظر کشیش جوان فقر و دوری از تجمل و اشرافیت بود. دومینیک در نتیجه دیدن زندگی این دسته از بدعت‌گذاران و نیز نصایح اسقفش تصمیم گرفت که راه فقر را در پیش بگیرد. مستر جیکاک
برخی منابع بنیانگذاری فرقه طلوعیان را به شخص موهومی بنام «سید جیکاک» نسبت داده‌اند اما اسناد فراوانی حاکی از ان است که این فرقه توسط «آقا بابا رضایی» یا فردی بنام «مندنی» بنیانگذاری شده‌است و در جریان اختلافات سران طوایف در منطقه خوزستان و لرستان و با حمایت مخالفان مصدق در مرکز کشور گسترش یافته‌است. گروه فرقان
فرقان نام گروهی شبه نظامی بود که در اردیبهشت ۱۳۵۸ تأسیس شد. این گروه به شدت مخالف روحانیت شیعه بود، همچنین با برخی دیگر از طبقات اجتماعی نظیر بازاریان ثروتمند و سیاستمداران لیبرال و ملحدان کمونیست ابراز مخالفت می‌کردند. رهبر این گروه اکبر گودرزی بود که در ۱۸ دی ۱۳۵۸ دستگیر شد و ۳ خرداد ۱۳۵۹ تیرباران شد. ادوارد اسخیلبکس
اسخیلبکس عضو فرقه دومینیکن بود. کتاب‌هایش در رشتهٔ الهیات به زبان‌های گوناگون ترجمه شده و مشارکتش در شورای دوم واتیکان موجب شناخته شدنش در سراسر جهان گردید. پریش سنت پیتر، دومینیکا
پریش سنت پیتر (به لاتین: Saint Peter Parish) یکی از پریش‌های دومینیکا است که مرکز آن شهر کولیهاوت می‌باشد. جوزف اسمیت
دین ابداعی جوزف اسمیت فرقه مورمون است. این فرقه نوپا ۱۵ میلیون پیرو در دنیا دارد. اسمیت در ۱۵ سالگی، هنگامی که به همراه خانواده در شهر نیویورک زندگی می‌کرد، به دلیل فعالیت‌های زیاد کلیساهای باپتیست، رزبیتری و متودیست، روشنگری‌هایی در آمریکا ایجاد شده بود و این کلیساها سعی می‌کردند مردم بی‌شماری را به توبه و رجوع به‌سوی خدا دعوت کنند. در این حین، جوزف اسمیت به این موضوع فکر می‌کرد که به کدامیک از این خطوط فکری ملحق شود. او همواره در مورد این موضوع در حال دعا کردن بود تا اینکه در روزی، بنا بر ادعای خودش، دو هیبت باشکوه بر او نمایان شدند و به او امر کردند که به هیچ‌یک از این کلیساها نادرست و منحرف نپیوندد، بلکه صبر پیشه کرده و در انتظار کلیسای عیسی باشد. گفته می‌شود که اسمیت به هیچ کلیسایی ملحق نشد بلکه به‌مدت ۳ سال در گناهان گوناگون زندگی سر کرد. عده‌ای از هم‌عصران او گفته‌اند که او برای رسیدن به اهدافش به جادوگری نیز رجوع کرده بود. در سال ۱۸۳۳، طرف‌داران جوزف اسمیت کشفیات نخستین رهبر خود را تحت عنوان "کتاب احکام" منتشر ساختند. جنگ استقلال دومینیکن از هائیتی
در سال ۱۸۳۸ خوان پابلو دوارت، ناسیونالیست تحصیل کرده، یک جنبش مقاومت به نام "لا ترنیتاریا" ("ترینیتی") را با ماتیاس رامون ملا و فرانسیسکو دل روساریو سانچز تأسیس کرد. ۹ عضو اصلی این جنبش خود را به تیم‌های سه نفره سازماندهی کرده بودند. این تیم‌ها به منظور به حداقل رساندن امکان شناسایی توسط مقامات هائیتی. سازمان‌های جداگانه ای را تشکیل دادند که سری بودند و با هم تماس مستقیم نداشتند. در سال ۱۸۴۳ انقلاب به یک موفقیت دست یافت: آنها در همکاری با حزب لیبرال هائیتی رئیس جمهور ژان پیر بویر را سرنگون کردند. بعد از سرنگونی، چارلز - ریویر هرارد جانشین ژان پیر بویر، نگران از جنبش مقاومت ' تعدادی از اعضای جنبش را دستگیر کرد و پابلو دوارت را هم مجبور کرد که جزیره را ترک کند. دوارت بعد از ترک جزیره در کلمبیا و ونزوئلا بدنبال حمایت گشت ولی موفق نشد. در دسامبر سال ۱۸۴۳ شورشیان از دوارت خواستند که بازگردد چونکه می‌خواستند وارد عمل شوند. دوارتی به دلیل بیماری نتوانست به دومینیکن بازگردد، شورشیان تصمیم گرفتند با رهبری فرانسیسکو دل روساریو سانچز، رامون ماتاس ملا و پدرو سانتانا، یک دامدار ثروتمند که ارتش خصوصی داشت دست به اقدام بزنند.. فرقه فرانسیسکن
برناردینو سینایی: قدیس مشهور مسیحی؛ او در اوایل قرن پانزدهم به فرقه فرانسیسکن‌ها پیوست و در سال ۱۴۳۸ به قائم مقامی ریاست فرقه رسید. دومینیک
دومینگو د گوزمان در سال ۱۱۷۰ در "کالاروئگا" از توابع کاستیل در اسپانیا به دنیا آمد. او زیر نظر کشیشی از نزدیکان خانواده‌اش پرورش یافت. او با اصول کاتولیک متعصبانه ای رشد کرد و از ابتدای تولد خانواده‌اش با این هدف وی را پرورده بودند که کشیش بزرگی شود. فرقه فرانسیسکن
دوران شکوه فرقه راهبان کهتر تقریباً هم‌زمان با مرگ فرانسیس داشت آغاز می‌شد. در زمان مرگ او اعضای فرقه پنج هزار نفر بودند. در آن زمان فرانسیسکن‌ها در نقاط مختلف اروپا از جمله مجارستان، آلمان، انگلستان، فرانسه و اسپانیا پراکنده بودند. در سال ۱۲۳۰ بار دیگر نظامات فرانسیسی را سختگیرانه دانستند و آن را تعدیل کردند. تا سال ۱۲۸۰ عدهٔ فرانسیسکن‌ها به ۲۰۰ هزار نفر و هشت هزار صومعه افزایش یافت. بعضی از افراد این فرقه به سوی فلسفه گرایش یافتند؛ عده‌ای دیگر به عالم علم گام نهادند؛ قلیلی از اینان اسقف، کاردینال و پاپ شدند و باز تعداد کمتری از فرانسیسکن‌ها قدیس شدند. عده‌ای نیز در این میان از مأموران دستگاه تفتیش عقاید گشتند. سازمان فدائیان (اقلیت)
از میان محافل و گروه‌هایی که در نیمه دوم دهه چهل در ایران شکل گرفتند، دو گروه پایه‌گذار سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران شدند. این دو گروه بعدها به گروه احمدزاده پویان و مفتاحی و گروه جنگل یا گروه جزنی-ظریفی معروف شدند. گروه اول در نیمه دوم دهه چهل از ادغام چند محفل کمونیستی تهران، مشهد، تبریز و مازندران تشکیل شد. آنچه پس از یک دوره مباحثات تئوریک در دستور کار این گروه قرار گرفت، اقدام به یک مبارزهٔ جدی از طریق تلفیق مبارزهٔ سیاسی و نظامی به ویژه با تکیه بر تجربیات انقلاب کوبا و مبارزات چریک‌های شهری در آمریکای لاتین بود. گروه جزنی- ظریفی در سال ۱۳۴۵ با هدف ایجاد جنبش مسلحانه در ایران تشکیل شده بود. گروه جنگل از بقایای گروه جزنی - ظریفی که در زمستان ۴۴ ضربه خورد و رهبران اصلی آن دستگیر شدند، در پاییز سال ۴۷ به رهبری حمید اشرف، اسکند صادقی نژاد و غفور حسن پور اصیل شکل گرفت. با بازگشت صفایی فراهانی و صفاری آشتیانی از فلسطین، در تاریخ ۱۵ شهریور ۱۳۴۹، دسته ۴ نفری پیشگامان کوهستان از دره‌ای به نام مکار در نزدیکی چالوس حرکت خود را به سمت غرب برای تدارک مبارزه مسلحانه آغاز کرد. اما هنوز این تدارک به‌طور کامل فرجام نگرفته بود که به علت برخی دستگیری‌ها و احتمال دستیابی رژیم به پاره‌ای اطلاعات، عملیات زودتر آغاز گردید و در ۱۹ بهمن ۱۳۴۹ حمله به پاسگاه ژاندارمری سیاهکل انجام گرفت. گفتگوی دو گروه برای اتحاد نیز شروع شد. در اوایل زمستان ۱۳۴۹ دو گروه بر سر این موضوع که کار را از هم‌اکنون باید در کوه سازمان داد، توافق کردند. اما هنوز بر سر برخی از مباحث، از جمله تقدم آغاز مبارزه در شهر یا کوه و روستا، اختلاف نظر وجود داشت. تماس‌های دو گروه در فاصلهٔ هفدهم تا بیست و دوم فروردین سال ۱۳۵۰ به وحدت و ادغام آن‌ها و اعلام موجودیت چریک‌های فدایی خلق انجامید. در شامگاه ۱۹ بهمن، به پاسگاه سیاهکل حمله شد. این درگیری تا ۸ اسفند ادامه پیدا کرد. مهدی اسحاقی و محمد رحیم سماعی- در حین نبرد جان باختند و بقیهٔ گروه دستگیر و روز ۲۹ اسفند سال ۱۳۴۹ اعدام شدند. اسامی ۱۵ رفیقی که در نبرد سیاهکل جان باختند، عبارتند از: علی اکبر صفایی فراهانی، احمد فرهودی، جلیل انفرادی، غفور حسن پور اصیل، عباس دانش بهزادی، محمد هادی فاضلی، هوشنگ نیری، اسماعیل معینی عراقی، شعاع الدین مشیِّدی، ناصر سیف دلیل صفایی، هادی بنده خدا لنگرودی، مهدی اسحاقی، محمد رحیم سماعی، محمدعلی محدث قندچی و اسکندر رحیمی نام داشتند. رافائل لئونیداس تروخیو
رافائل لئونیداس تروخیو مولینا با نام مستعار ال هِفه (رئیس) حاکم نظامی جمهوری دومینیکن بین سال‌های ۱۹۳۰ تا زمان ترور شدنش در ۱۹۶۱ بود. او بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۸ و سپس از ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۲ رسماً رئیس‌جمهور دومینیکن بود و پس از آن به شکلِ غیررسمی و غیرانتخابی به عنوان «مرد قدرتمند نظامی» حکومت کرد. دوران حکومتش، خشن‌ترین دوره در تاریخ جمهوری دومینیکن است. نیروی صلح بین آمریکایی
نیروی صلح بین آمریکایی () در ۲۳ ماه مه سال ۱۹۶۵ توسط سازمان کشورهای آمریکایی پس از مداخله نظامی ایالات متحده آمریکا به خاک دومینیکن پایه‌گذاری شد. با دارا بودن بیش از ۴۲۶۰۰ نفر از نیروی نظامی ایالات متحده، به‌طور عمده از جانب این کشور تغذیه می‌شد؛ همچنین تعدادی سرباز از دیگر کشورها به شرح زیر نیز در آن حضور داشتند: نیروی دموکراتیک نیکاراگوئه
نیروی دموکراتیک نیکاراگوئه (' یا FDN) یکی از اولین گروه‌های کنترا بود که در ۱۱ اوت ۱۹۸۱ در شهر گواتمالا تشکیل شد. این گروه که از ادغام هنگ پانزده سپتامبر که اعضای آن بیشتر از اعضای سابق گارد ملی نیکاراگوئه بودند با اتحادیه دمکراتیک نیکاراگوئه سازمانی از طبقه متوسط و سرمایه داران نیکاراگوئه که پس از انقلاب ۱۹۷۹ نیکاراگوئه مجبور به ترک کشور شده بودند، به‌وجود آمد. کرملی‌های پابرهنه
کَرمِلی‌های پابرهنه، یا کارمِلیت‌های پابرهنه، (به انگلیسی: Carmelites) فرقه کاتولیکی درویشانه یا گدامنش است که ریشه در سنت‌های زاهدانه‌ای دارد که از پدران و مادران صحرا منشأ گرفته‌اند. این فرقه در سال ۱۵۹۳ تأسیس شد، و بر طبق قوانین وضع شده برای راهبان یا راهبه‌گان کرملی توسط دو تن از مقدسان اسپانیایی، سنت ترزای آبیلا (آوایلا) و سنت جان صلیبی، دستخوش یک رفرم اصلاحی گردید. بابک زنجانی
در سال ۱۳۹۵ علیرضا زیبا حالت منفرد یکی از همدستان وی که به دلیل تخلفات مالی در جمهوری دومینیکن دستگیر شده بود، توسط پلیس بین‌الملل به ایران تحویل داده شد. وی پس از آگاهی از تلاش‌ها برای دستگیری خود، از مالزی به جمهوری دومینیکن گریخته بود. او که روابط خوبی با نخست‌وزیر جمهوری دومینیکن روزولت اسکریت داشت، با استفاده از گذرنامه سیاسی و مصونیت دیپلماتیک موفق به فرار از مالزی شده بود. فرانسیسکن‌ها
فرانسیسکن‌ها () یک گروه از سائلان دستورها دینی مرتبط با کلیسای کاتولیک بودند که در ۱۲۰۹ توسط فرانسیس آسیزی بنیان نهاده شد. این دستورها شامل فرقه فرانسیسکن، فرقه سن کلر، و سه فرقه سنت فرانسیس بود. این دستورها پایبند به آموزه‌ها و رشته‌های معنوی بنیانگذار فرقه و همکاران و پیروان اصلی او، مانند کلر آسیزی، آنتونیوی پادوا و الیزابت مجارستان، و میان بسیاری دیگر بود. معبد ست
معبد ست در سال ۱۹۷۵ توسط مایکل آکینو (Michael Aquino) در سان فرانسیسکو بنیان‌گذاری شد. او و چند نفر دیگر از کاهنان کلیسای شیطان به خاطر اختلافات بارز عقیدتی و مدیریتی، همچنین با ادعای فساد در کلیسای شیطان، از آن جدا شده و سازمان معبد ست را تشکیل دادند. در همان سال، معبد ست به عنوان یک کلیسای غیرانتفاعی در کالیفرنیا به ثبت رسید. انتخابات شهرداری‌های جمهوری دومینیکن (۲۰۲۰)
در سال ۱۸۰۸ مقارن با حمله ناپلئون به اسپانیا، سفید پوستان سانتو دومینگو علیه حاکمیت فرانسه در جزیره هیسپانیولا قیام کردند و با کمک بریتانیا که در آن زمان از متحدان اسپانیا بود و هاییتی، مجدداً اداره سانتو دومینگو را به اسپانیایی‌ها بازگرداندند. دلاور (ایالت)
در ۱۸۱۳، یک بردهٔ آزاد شده به نام پیتر اسپنسر، گروهی مستقل به نام «اتحاد کلیسای مردم آفریقایی» برای سیاه‌پوستان ایجاد کرد. این فرقه در پی ایجاد گروه «کلیسای متدیست اسقاط آفریقایی‌ها» که در ۱۷۹۳، توسط ریچارد آلن در فیلادلفیا، تأسیس شد. اسپنسر در ویلمینگتون یک کلیسا برای فرقهٔ خود ساخت. این گروه بعدها نامش را به «کلیسای متحد مردم رنگین‌پوست متدیست پروتستان و گروه‌های وابسته» تغییر یافت، که بیشتر به نام کلیسای ای.یو.ام. پی شهرت دارد. در ۱۸۱۴، اسپنسر نخستین گردهمایی گروهش را که یک جشنوارهٔ مذهبی-فرهنگی بود و باعث می‌شد اعضای جدید و قدیمی و بچه‌هایشان با یکدیگر آشنا شوند، تحت عنوان «چهارگانهٔ بزرگ اوت» ترتیب داد. قطعنامه ۴۴۲ شورای امنیت
قطعنامه ۴۴۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۶ دسامبر ۱۹۷۸ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ پذیرش اعضای جدید سازمان ملل متحد: دومینیکا است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۱۰۵ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. فرقه فرانسیسکن
تأثیرات فرقه فرانسیسیان بر سیر اندیشه و تمدن بیشتر از اوج قرون وسطی تا اواخر رنسانس مشهود است. پس از نهضت اصلاح دینی، فرقه راهبان کهتر تا حدودی به حاشیه رفت و تنها به عنوان فرقه‌ای مذهبی به حیاتش ادامه داد. با این حال تأثیرات این فرقه در دوران شکوهش را می‌توان به دو دسته تاریخ و اندیشه تقسیم کرد. نظریه دومینو
در ماه مه ۱۹۵۴، ویت مین، ارتش ملی‌گرای کمونیست، نیروهای فرانسه را در نبرد دین بین فو شکست داد و کنترل قسمتی را که شد ویتنام شمالی به دست گرفت. این باعث شد فرانسه به‌طور کلی از آن منطقه که آن زمان به عنوان هندوچین فرانسه مشهور بود عقب‌نشینی کند، فرایندی که آن‌ها پیش‌تر آن را آغاز کرده بودند. از آن زمان مناطق به چهار کشور غیر مستقل تقسیم شد (ویتنام شمالی، ویتنام جنوبی، کامبوج و لائوس) که پس از توافق نامه‌ای بود که در نشست کنفرانس ۱۹۵۴(۱۳۳۳) ژنو برای پایان دادن به اولین جنگ هندوچین بسته شده بود. پرچم دومینیکا
پرچم دومینیکا در ۳ نوامبر سال ۱۹۷۸ به تصویب رسید. با این حال این پرچم سه بار در سالهای ۱۹۸۱، ۱۹۸۸ و ۱۹۹۰ اصلاح شد. تا پرچم حال حاضر دومینیکا هنری کریستف
کریستف یک برده سابق بود. با شروع قیام بردگان در سال ۱۷۹۱، او در صفوف ارتش انقلابی هائیتی به قدرت رسید. انقلاب در سال ۱۸۰۴ موفق به کسب استقلال از فرانسه شد. در سال ۱۸۰۵ او به رهبری ژان ژاک دسالین در تسخیر سانتو دومینگو (جمهوری دومینیکن کنونی)، علیه نیروهای فرانسوی که مستعمره را از اسپانیا در معاهده بازل به دست آوردند، شرکت کرد. دروز
مذهب دروزی شاخه‌ای از فرقه اسماعیلیه است. این مذهب نخستین بار در سال ۴۰۸ قمری در قاهره در مسجد ریدان پایه‌گذاری شد. بنیان‌گذار اصلی این مذهب یک ایرانی‌تبار به نام حمزه بن علی بن احمد زوزنی معروف به "لباد" می‌باشد. این مذهب معتقد به الوهیت (الحاکم بامر الله) و حتی خلفای سابق فاطمی از القائم به بعد بودند. به تدریج از سال ۴۳۵ قمری به بعد جامعه درزیان به صورت یک جامعه بسته درآمد بدین صورت که نه گرونده جدیدی می‌پذیرفت و نه اجازه ارتداد و بازگشت از دین را به پیروانش می‌داد. پیروان این مذهب، بیشتر در مناطق تیم واقع در منطقه حاصیبا، حلب غربی، کوه هرمن و کوه حوران در کشورهای سوریه و لبنان امروزی گسترش یافتند. دومینیک
دومینیک مانند فرانسیس بنیان اندیشه‌هایش بر پایه اعتقاد به فقر بود. اما غیر از آن این قدیس بزرگ نظریات و آراء مهمی نیز درباب مبارزه و مقابله با بدعت و بدعت‌گذاران داشت. اندیشه‌های دومینیک به سبب ارجاعات فراوان به عقل و استدلال عقلی بسیار فلسفی تر و منطقی تر از آراء دیگر قدیسانی است که دست به تأسیس فرقه زدند. نهایتاً می‌توان گفت دومینیک تأثیری ژرف بر اندیشه اسکولاستیک گذاشته است. قرون وسطای میانه
بنیانگذار این فرقه شخصیت محبوب مسیحیان یعنی فرانسیس آسیزی (Francis of Assisi) است که شبیه‌ترین انسان به عیسی در مسیحیت شمرده می‌شود. فرانسیس که در خانوده‌ای ثروتمند زندگی می‌کرد، از وضع موجود خود ناراضی بود، از این‌رو، بیست ساله بود که با برخی از یاران جوان خود زندگی توأم با فقر شدید را برگزیدند. فرانسیس هفته‌ها یا ماه‌ها پیوسته در غارها و بیشه‌ها به تأمّل و دعا مشغول بود، تا آنجا که نوشته‌اند: در اواخر عمر داغ‌هایی به نشانه زخم‌های عیسی در جسم او پدید آمد. وی در سال ۱۲۱۰ در آسیزی نمازخانه موسوم به مریم مقدس فرشتگان را بنا نهاد. دامنه رهبانیت او به مجارستان، آلمان، انگلستان، فرانسه و اسپانیا هم کشیده شد و پیروان این فرقه را فرایارهای کهتر (= برادرها) نیز می‌نامند. سرلوحه تعالیم این فرقه، فقر مطلق و جهل بود و پیروان این گروه خود را حقیرترین غلامان درگاه مسیح می‌دانستند. شورای دین و همجنس‌گرایی
شورای دین و همجنسگرایی سازمانی مستقر در سانفرانسیسکو بود که در سال ۱۹۶۴ با هدف پیوستن به فعالان همجنسگرایان و رهبران مذهبی تأسیس شد  شورای دین و همجنسگرایی(CRH) در سال ۱۹۶۴ توسط کلیسای یادبود گلاید و همچنین دختران بیلیتیس و دل مارتین و فیلیس لیون تشکیل شد. این نمایندگان، نمایندگان فرقه‌های متدیسم، اسقف، لوتریانیسم و کلیسای متحد مسیح را شامل می‌شدند. دومینیک اولین
دومینیک اَوِلین (تولد ۳ آوریل ۱۹۴۰- مرگ ۱۳ مارس ۲۰۰۹) از مشهورترین بازیگران پورنوگرافی اهل کشور فرانسه بود که در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی فعالیت می‌کرد. نام مستعار او «مریخی» بود. او در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی به شغل شراب سازی مشغول بود. چریک‌های فدایی خلق ایران (جریان اشرف دهقانی)
این گروه نتیجه یکی از انشعابات متعدد سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بود و در خرداد ۱۳۵۸ توسط اشرف دهقانی و محمد حرمتی‌پور تأسیس شد. این گروه برخلاف اکثریت سازمان معتقد به ادامه مبارزه مسلحانه حتی پس از سرنگونی شاه بود. تمایز نام آن با سازمان اصلی در حذف کلمه "سازمان" بود. با توجه به انشعابات متعدد فداییان و با توجه به نقش یگانهٔ اشرف دهقانی در تأسیس این گروه، معمولاً آن‌ها را با نام "جریان اشرف دهقانی" می‌شناسند، اما نام رسمی این گروه، "چریک‌های فدایی خلق ایران" است. فرقه دموکرات آذربایجان
در روز ۱۲ شهریور ۱۳۲۴ / ۳ سپتامبر ۱۹۴۵، نخستین اعلامیه فرقه دموکرات آذربایجان در دوازده اصل منتشر شد و بدین‌ترتیب، این فرقه اعلام موجودیت کرد. در این اعلامیه فرقه دموکرات، ضمن تأکید بر وحدت و تمامیت ایران، خواستار خودمختاری آذربایجان شد. برپا کردن انجمنهای ایالتی و ولایتی، صرف درآمدهای مالیاتی آذربایجانی در راه عمران و آبادی خود ایالت آذربایجان، تأکید بر آموزش به زبان ترکی آذربایجانی در سه سال اول ابتدایی، افزایش شمار نمایندگان آذربایجان در مجلس شورای ملی و اصلاحات ارضی از دیگر موارد درج شده در اعلامیه بود. در پایان اعلامیه، فرقه دموکرات به عنوان پیشگام و راهنمای آزادسازی آذربایجان و سراسر ایران معرفی شده بود. رهبر فرقه سیدجعفر پیشه‌وری بود که از چپ‌های قدیم به‌شمار می‌رفت. در دوره رضاشاه از ۱۳۰۹ تا ۱۳۱۹، در زندان بود و سپس به کاشان تبعید شد. با فروپاشی حکومت رضاشاه، از تعبید رهایی یافت و به تهران آمد و در تأسیس حزب توده با سران و پایه‌گذاران آن همکاری کرد، بدون آنکه به عضویت رسمی آن درآید. او در سال ۱۳۲۳ پس از اختلافاتی که با حزب توده پیدا کرد، از آن حزب اخراج شد. وی از خرداد ۱۳۲۲ به انتشار روزنامه آزیر پرداخت. در انتخابات مجلس چهاردهم به عنوان یکی از نمایندگان ۹ گانه آذربایجان انتخاب شد، اما اعتبارنامه‌اش رد شد. در تایستان ۱۳۲۳ وارد حزب دموکرات شد که به عنوان احیای حزب دموکرات صدر مشروطه تأسیس شده بود؛ اما در پائیز ۱۳۲۳ هنگامی که حزب دموکرات با اعطای امتیاز نفت شمال به مخالفت پرداختند، پیشه‌وری از آن حزب جدا شد. در روزنامه آژیر به نفع درخواست شوروی موضع گرفته و به مصدق و قانون ۱۱ آذر حمله کرد. با این پیشینه بود که پیشه‌وری به عنوان گزینه مناسب برای رهبری فرقه دموکرات آذربایجان در نظر گرفته شد. اسناد و شواهدی در دست است که نمایانگر طرح تأسیس فرقه دموکرات از سوی میرجعفر باقراف، رئیس حزب کمونیست آذربایجان شوروی بود و به احتمال بالا، از سوی شخص یوزف استالین، هدایت می‌شد. در همین زمان در کردستان نیز بحران مشابهی ایجاد شد. قاضی محمد در مهاباد اعلام خودمختاری کرد و از سوی عوامل شوروی میان کردها و فرقه دموکرات پیوند برقرار شد. نمایندگان هر دو گروه به باکو سفر کردند و با میرجعفر باقراف، دیدار و گفتگو کرده و دربارهٔ آینده حرکت خود، رهنمودهایی گرفتند. در ۲۱ آذر ۱۳۲۴، فرقه دموکرات در تبریز، خودمختاری آذربایجان و تشکیل دولت خودمختار مجلس ملی آذربایجان را اعلام کرد و چندی پس از او، کردها نیز در مهاباد، مجلس ملی تشکیل داده و اعلام خودمختاری کردند. واقعه ویکو
حادثه وِیْکو محاصره نظامی محوطه‌ای متعلق به فرقهٔ مذهبی فرقه داودیه از سوی مأمورین فدرال آمریکا و ایالتی اجرای قانون در تگزاس و ارتش آمریکا بین ۲۸ فوریه و ۱۹ آوریل ۱۹۹۳ بود. فرقه داویدیان، فرقه‌ای که در سال ۱۹۵۵ از کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم جدا شد، تحت رهبری دیوید کورش قرار داشت و در مزرعهٔ مرکز جبل کارمل در منطقهٔ الک تگزاس،در نه مایلی (۱۴ کیلومتری) شمال شرقی ویکو، تگزاس سکونت داشت. این گروه مشکوک به نقض قانون در خصوص اسلحه بود که باعث شد دفتر الکل، تنباکو، سلاح گرم و مواد منفجره (ای تی اف) یک حکم قضایی جستجو و دستگیری در خصوص آن دریافت کند. جنبش ۱۹ آوریل
این گروه همچنین برای فعالیت‌های برجسته دیگری مانند حمله به سفارت دومینیکن شناخته می‌شود. در ۲۷ فوریه۱۹۸۰ چریک‌ها به سفارت جمهوری دومینیکن در یک جشن کوکتل پارتی یورش بردند. آن‌ها بیشترین تعداد دیپلمات را که تا بحال در کلمبیا ثبت شده‌است را به گروگان گرفتند، که شامل ۱۴ سفیر می‌شد که سفیر آمریکا نیز در بین آن‌ها بود. در نهایت، پس از مذاکراتی سخت از طرف دولت جولیو سزار توربیی ایالا، گروگان‌ها به صورت صلح‌آمیز آزاد شدند و گروگان گیرها مجاز به ترک کشور برای رفتن به تبعید در کوبا شدند. بعضی از آن‌ها بعدها بازگشتند و فعالانه در فعالیت‌های M-19 شرکت کردند. بسیاری از شایعات همانموقع و نقل قولهایی از حاضرین در رویداد که بعدها مطرح شده بیانگر آن بود که دولت کلمبیا با اعطای ۱ تا ۲٫۵ میلیون دلار به M-19، گروه احتمالاً به یکی از درخواست‌های خود در برابر آزادی گروگان‌ها رسیده باشد. جمهوری دومینیکن
دومینیکن بخش خاوری جزیره هیسپانیولا می‌باشد و بخش باختری آن کشور هائیتی است.زونا کولونیال در سانتو دومینگو (Santo Domingo’s Zona Colonial) این محله تاریخی در شهر سانتو دومینگو، پایتخت کشور جمهوری دومینیکن است و یکی از قدیمی‌ترین مستعمرات اروپائی در دنیای مدرن است که توسط یونسکو میراث جهانی اعلام شده‌است و در سمت غربی رود اوزاما قرار گرفته‌است. این منطقه با ساختمان‌های رنگی و خانه‌های اربابی زیبا و خیابان‌های سنگفرش شده اش، مکان رمانتیکی به عنوان مقصد گردشگری است. در میان چندین و چند جاذبه گردشگری این محله می‌توان به این جاذبه‌ها اشاره کرد: خیابان Calle Las Damas قدیمی‌ترین خیابان سنگفرش شده دنیای مدرن که به سال ۱۵۰۲ برمی گردد، کلیسای جامع قرن شانزدهمی، مجسمه برنزی قرن نوزدهمی کریستف کلمب و خانه مشهور هرمان کورتس. می‌توانید با بازدید از این مکان‌ها، غرق در تاریخ شوید و در کافه‌های اطراف قهوه بنوشید یا از فروشگاه‌ها صنایع دستی بخرید. فرقه داودیه
فرقه داودیه به ظهور منجی باور دارد و برای آن تاریخ ۱۹۴۳ را نیز تعیین کرد. به همین دلیل، این فرقه کم‌کم خود به فرق گوناگونی تقسیم گردید. ادونتیست‌های تبشیری، کلیسای مسیحی ادونت، کلیسای خدا و عیسی مسیح از مهم‌ترین فرق منشعب از داودیه‌است. آنتونیو ایمبرت باررا
آنتونیو ایمبرت باررا (زاده ۳ دسامبر ۱۹۲۰ – درگذشته ۳۱ مه ۲۰۱۶) یک سیاستمدار و نظامی اهل جمهوری دومینیکن که از ۷ مه ۱۹۶۵ تا ۳۰ اوت ۱۹۶۵ رئیس‌جمهور این کشور بود. لیونی دوکه
مدت کوتاهی پس از آن بود که آستیز یک اقدام پلیس را در کلیسای صلیب مقدس در بوئنوس آیرس علیه مادران میدان مایو پیگیری کرده بود، جایی که او ترتیبات ربودن مجموع ده نفر از ۱۳ نفر از بنیانگذاران این گروه را به همراه دو نفر دیگر از بنیانگذاران سازماندهی کرد. الیس دومون خیلی زود ربوده شد. آستیز را به دلیل قساوتش "فرشته مرگ" نام داشت، او یکی از بدنام‌ترین شکنجه‌گرها در آرژانتین بود. زندانیان را به ESMA بردند که یک بازداشتگاه سری و مرکز شکنجه و زندان بود. براساس شهادت بازماندگان، این دو خواهر و زندانیان دیگر در حدود ۱۰ روز در آنجا نگه‌داشته شدند و به شدت تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفتند. خواهرها مجبور شدند نامه بنویسند و نامه‌های خود را به آن‌ها نشان بدهند و بگویند که در مخالفت با دولت وقت خورخه رافائل ویدلا عمل کرده‌اند. آن‌ها در مقابل یک پرچم گروه مونتونرو قرار داده و عکس گرفته بودند تا به نظر برسد آن‌ها با این گروه چریکی بوده‌اند. این عکس در مطبوعات محلی و فرانسوی منتشر شد. در اعترافات زنان شواهدی از شکنجه فیزیکی نشان دادند. اندکی پس از آن، همه این گروه از "ESMA" منتقل شدند و به این معنی بود که همه کشته شده‌اند. گفته می‌شود لیونی دوکه توسط یک گارد ارتش بافرمان جوخه آتش کشته شده‌است. از آنجا که نه جسد او و نه جسد آلیس دومون پیدا نشد، برخی از ناظران بر این باور بودند که ممکن است این زنان در میان قربانیان کشته شده باشند، این در حالی بود که شایعاتی وجود داشت که هنوز در کنار اقیانوس در نزدیکی بوئنوس آیرس زنده هستند، در اوایل سال ۱۹۷۸، افراد ناشناسی شروع به شستشوی مقابر کنار سواحل جنوب بوینوس آیرس کردند. دارک ترنکوئیلیتی
در ۱۹۸۹ مکیال استین و نیکلاس ساندین تصمیم گرفتند تا گروه خودشان را بسازند، آنها گروه را با نام اولیه سپتیک برویلر تشکیل دادند، گروهی که در ابتدا ترش متال فرض می‌شد. فرقه فرانسیسکن
مهمترین تأثیر فرانسیسکن‌ها در دنیای اندیشه به قرن سیزدهم بازمی‌گردد. در این دوره عده‌ای از فرانسیسکن‌ها از سنت دانش ستیزی خود دست شستند و وارد حیطه علم و اندیشه شدند. اعضای این فرقه در حیات دانشگاه‌های پاریس و آکسفورد نقش بسزایی داشتند. پس از جدال فراوان میان اعضاء این فرقه و هیئت علمی دانشگاه پاریس بالاخره در سال ۱۲۳۱ فرانسیسکن‌ها موفق شدند یک کرسی استادی برای تدریس "الهیات فرانسیسی" به دست بیاورند. در سال ۱۲۴۹ فرانسیسیان، "استودیا گنرالیا" (مرکز تدریس الهیات خاص این فرقه) را در آکسفورد و تولوز تأسیس کردند. آمریکای مرکزی
در سال ۱۹۹۱، با ایجاد نظام همگرایی آمریکای مرکزی، «سیکا» (SICA) دستور کار این همگرایی پیشرفتی به خود دید. این نظام یک مبنای روشن قانونی برای جلوگیری از مناقشات بین کشورهای عضو ارائه داد. اعضای این نظام شامل ۷ کشور آمریکای مرکزی به همراه جمهوری دومینیکن هستند. این جمهوری به‌طور سنتی بخشی از منطقه کارائیب به‌شمار می‌آید. دیر صهیون
دیرصهیون (فرانسوی:Prieuré de Sion) و (انگلیسی:Priory of Sion) نام چندین گروه حقیقی و خیالی است بحث برانگیزترین آن «سازمان برادری» است که در سال ۱۹۵۶ توسط pierre Plantard تأسیس شد و اعتقاد به ادامه نسب مسیح داشت. دریم تیاتر
با ثباتی که در گروه به وجود آمده بود اعضا بیشتر بر روی نوشتن آهنگ‌های جدید و انجام اجراهای بیشتر در نیویورک و ایالت‌های اطراف متمرکز شدند. در طول زمان توجه Mechanic Records یکی از زیر شاخه‌های مرکز موسیقی ایالات متحده به این گروه جلب شد و دریم ثیتر اولین قرار داد خود را در تاریخ ۲۳ جون ۱۹۸۸ با آن‌ها منعقد کرد و کار بر روی یک آلبوم را آغاز کرد. آلبوم "وقتی روز و رؤیا یکی می‌شوند" در ۱۹۸۹ منتشر شد اما نتوانست به پیش‌بینی‌های گروه جامه عمل بپوشاند و Mechanic بخش بزرگی از وعده‌های مالی را که در قرارداد به گروه داده بود عملی نکرد و گروه دوباره به اجراهای خود در نیویورک محدود شد. گروه توری را برای معرفی آلبوم آغاز کرد. تور معرفی آلبوم از پنج کنسرت تشکیل شده بود. در چهارمین اجرا دومینیچی به علت تفاوت‌های شخصی و هنری با بقیهٔ اعضا از گروه اخراج شد.اعضای دریم تیتر هرکدام تا کنون عضو چندین پروژه جانبی بوده‌اند، که مشهورترین آنها: کرملی‌ها
در اواخر سدهٔ چهاردهم کرملی‌ها بیشتر به بنیان خود متمایل شدند. احتمالاً نبود نامی مشخص به عنوان مؤسس فرقه، عاملی برای توسعهٔ افسانه‌هایی پیرامون ریشه‌های کرملی‌ها شد. یکی از کتاب‌های تأثیرگذار، با نام نهاد نخستین راهبان در اواخر سدهٔ چهاردهم نوشته شد. تقریباً همهٔ آن اثر فیلیپ ریبوت بود. البته او اثر آن را جمع‌آوری نوشته‌های پیشین می‌دانست و مدعی بود اصل کتاب توسط ژان چهل‌وچهارم (ظاهراً پاتریک اورشلیم) در سال ۴۱۲ به زبان یونانی نوشته شده‌است. طبق گفتهٔ کتاب، ایلیای پیامبر مؤسس فرقه بوده‌است. انتان لاوی
در دههٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰ میلادی، فرقه‌های متعدد و بعضاً خطرناکی در آمریکا فعالیت می‌کردند. الیزابت یوکو در این خصوص می‌نویسد که معبدی به نام معبد مردم که بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۸ فعالیت می‌کرد، بیش از ۹۰۰ نفر را به خودکشی ترغیب کرد و آن‌ها را به کام مرگ فرو برد. دیوید کورش نیز رهبر فرقه داودیه بود که از ۱۹۵۵ تا ۱۹۹۳ فعالیت داشت. کورش ادعا داشت مسیح است. او تمام زنان جامعه را همسران معنوی خود نامید و باور داشت که آخرالزمان نزدیک است. سالیوانیان نیز فرقه‌ای بود که از ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۱ فعال بود و روان‌درمانی را به شیوه‌ای غیرطبیعی انجام می‌داد. پیروان این فرقه باور داشتند که باید رابطهٔ خود را با اعضای خانواده و خویشاوندان‌شان به حداقل ممکن برسانند. استعمارگری اسپانیا در قاره آمریکا
در آغاز دوران استعمار، حکومت پادشاهی به مبلغان مذهبی کاتولیک فرقه‌های مختلف از جمله محفل سنت آگوستین، فرقه دومینیکن و فرقه فرانسیسکن اجازه می‌داد تا در زمان اقدام به تغییر کیش بومیان، به عنوان کشیش اختیار عمل تام داشته‌باشند. در در اوایل عصر اکتشاف، روحانیون اسقفی در اسپانیا تحصیلات ضعیفی داشتند و از نظر اخلاقی از نظر حقوقی پایین به نظر می‌رسیدند و سلطنت‌های کاتولیک تمایلی به اجازه دادن به آنها برای پیشبرد بشارت نداشتند. هر سفارش شبکه‌هایی از کلیساها را در مناطق مختلف (استان‌ها) ایجاد می‌کرد، در شهرک‌های بومی موجود، جایی که کلیساهای مسیحی ساخته شده بود و بشارت بومی‌ها در آن مستقر بود. هرنان کورتس تقاضا کرد که بلافاصله پس از تسخیر تنوختیتلان، ناخنک‌های فرانسیسکانی و دومنیکن را برای آغاز بشارت بفرستند. فرانسیسیکن‌ها ابتدا در سال ۱۵۲۵ در یک گروه دوازده نفری، دوازده رسول مکزیک، وارد این منطقه شدند. در میان این گروه اول Toribio de Benavente بود که اکنون به Motolinia معروف است، واژه ناهواتل برای فقرا. جنگ استقلال دومینیکن از هائیتی
در ۲۷ فوریه ۱۸۴۴، شورشیان قلعه «اوزاما» در پایتخت را تصرف کردند. در عرض دو روز تمامی افسران هائیتی سانتو دومینگو را ترک کردند. مللا، رهبری موقت جمهوری دومینیکن را بدست گرفت. در ۱۴ مارس دوارت بعد از بهبودی به دومینیکن بازگشت. چارلز ریویر هرارد فرمانده نیروهای دومینیکن سه ستون نیرو که در مجموع به ۳۰ هزار نفر می‌رسید را برای سرکوبی قیام دومینیکن اعزام کرد. در تاریخ ۱۹ مارس در جنوب، نیروهای هارارد توسط نیروهای دومینیکن تحت رهبری پدرو سانتانا متوقف شدند. در شمال، ژنرال ژان لوئیس پیروت و ۱۵٬۰۰۰ نیروی هائیتی توسط یک نیروی تحت فرماندهی خوزه ماریا ایمبرت دفع شدند. پرچم دومینیکا
ویکی‌پدیا انگلیسی