پیمان نامه آخال بین چه کشورهایی بسته شد؟
پیمان آخال
پیمان آخال معاهده‌ای میان امپراتوری روسیه و ایران قاجار بود که در ۲۱ سپتامبر ۱۸۸۱ میلادی برابر با ۳۰ شهریور ۱۲۶۰ خورشیدی برای تعیین مرزهای دو کشور در مناطق ترکمن‌نشین شرق دریای خزر بسته شد.
قراردادهای آنسی
قراردادهای آنسی ، قراردادهای پنج-قدرت آنسی یک سری قرارداد بود که در سال ۱۸۵۸ در طول دوره آنسی بین ژاپن از یک طرف و ایالات متحده آمریکا، پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند، امپراتوری روسیه، پادشاهی هلند و امپراتوری دوم فرانسه از طرف دیگر به امضا رسید. اولین قرارداد با ایالات متحده آمریکا در ژوئیه سال ۱۸۵۸ بسته شد و عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن یا پیمان هریس نام داشت. پیمان کمپ دیوید
به هرحال طبق این ۸ بند درعمل این منافع به طرفین رسید: امضای پیمان کمپ دیوید در افکار عمومی جهانی باعث به وجود آمدن امید آشتی و صلح میان اعراب و اسرائیل و آغازی برای صلحی پایدار در منطقه خاورمیانه شد، از همین روی بنیاد نوبل در سال ۱۹۷۸ جایزه صلح خود را به‌طور مشترک به انور سادات و مناخیم بگین اهدا کرد. پرو
در آوریل۲۰۰۶، پرو یک توافقنامه تجاری با آمریکا (تحت عنوان توافقنامه ارتقاء تجاری پرو) امضاء نمود، در حالی که پرو اولین کشوردر جامعه کشورهای حوزه آند مجمع ملل آند| کامیونیداد آندینا دناسیونز، مجمع کشورهای آند| CAN بود که این قرارداد را امضاء می‌نمود. در آوریل۲۰۰۶، آمریکا و پرو توافقنامه تجاری امضاء می‌کنند:  درژوئن ۲۰۰۶، کنگره پرو از قبل این توافقنامه را تصویب نموده بود، و این پیمان تنها در انتظار تأیید از سوی کنگره ایالات متحده| کنگره آمریکا بود. فعلاً پرو در حال مذاکره جهت انعقاد توافقنامه تجاری با شیلی، مکزیک، سنگاپور و هندوستان است. پیمان یاش
پیمان یاش (Treaty of Jassy)، بین امپراتوری روسیه و امپراتوری عثمانی منعقد گشت. این پیمان در شهر یاش (Iași) در مولداوی (رومانی امروزی) به امضا رسیده است. طبق مفاد این معاهده، جنگ بین روسیه و عثمانی در سال‌های ۱۷۸۷–۱۷۹۲ میلادی خاتمه یافت؛ و بر گسترش نفوذ روسیه در دریای سیاه موافقت شد. عهدنامه قارص
بنا به نوشته کاظم قرابکر که به نمایندگی از طرف دولت آنکارا معاهده را امضاء کرد، چیچرین صدر کمیسر خارجی و کاراخان از اعضای قدرتمند حزب حاکم کمونیسم کوشیدند عهدنامه آلکساندروپل را ملغی کنند. آن‌ها به صراحت به حمایت از حقوق ارمنیان برخاستند و طرق جدیدی را برای مذاکره و انعقاد معاهده پیشنهاد کردند که البته با مخالفت مستقیم استالین رو به رو شدند؛ کسی که نزدیک‌ترین دوست لنین بود و شخص شماره دو روسیه بعد از لنین محسوب می‌شد. علی فؤاد دیگر عضو هیئت مذاکره‌کننده ترکیه نیز می‌نویسد: «اگر مداخله استالین نبود شاید مذاکرات بسیار به درازا می‌کشید یا ما نمی‌توانستیم به نتایج مورد نظر دست یابیم.» پیمان وستفالی
پیمان وِستفالی، پیمان‌نامه‌ای است که پس از پایان جنگ‌های سی ساله مذهبی در اروپا (۱۶۱۸–۱۶۴۸) در شهر مونستر میان کشورهای اروپایی در ۱۶۴۸ بسته شد. در این پیمان همه کشورهای اروپایی جز بریتانیا و لهستان شرکت داشتند. وستفالی نخستین پیمان صلح چندجانبه پس از نوزایش در اروپا است. این پیمان بعدها به معاهدات بزرگ مشابهی میان کشورها انجامید، که سرانجام به قانون بین‌الملل منتهی شد. پیمان وستفالیا، الگو و پایه جامعهٔ ملل و سپس سازمان ملل متحد گردید. عهدنامه ترکمانچای
پیمان‌نامهٔ ترکمانچای پیمانی است که در روز پنجشنبه و در تاریخ اول اسفند ۱۲۰۶ خورشیدی «۵ شعبان ۱۲۴۳ قمری» مطابق با ۲۱ فوریه ۱۸۲۸ میلادی در پی جنگ‌های ایران و روسیه در دوره قاجار بین این دو کشور در روستای ترکمانچای امضا شد. برای امضای این پیمان از سوی فتحعلی شاه پادشاه ایران میرزا ابوالحسن خان شیرازی و الله‌یار خان آصف‌الدوله و از سوی امپراتور روسیه ایوان پاسکویچ حضور داشتند. برپایهٔ این قرارداد، سه ایالت دیگر قفقاز، یعنی ایروان، نخجوان و بخش‌های دیگری از تالش زیر سلطهٔ روس‌ها قرار گرفت، حاکمیت ایران بر دریای خزر محدودترشد و مردم ایران ناچار از پذیرش کاپیتولاسیون «قضاوت کنسولی» گردیدند. بدین‌سان، میان مردم قفقاز و دیگر مردم ایران، دیوار جدایی برپا شد. عهدنامه ۱۸۰۱ ایران و انگلیس
عهدنامه ۱۸۰۱ ایران و انگلیس عهدنامه ای بود که در سال ۱۸۰۱ میلادی میان دیپلمات بریتانیایی جان ملکم و شاه ایران فتح‌علی خان قاجار منعقد شد. ابتکار عمل این قرار داد در دست بریتانیا بود و دلیل آن سهولت ارسال نیروی کمکی به مرزهای غربی هند بریتانیا پس از حمله فرانسه ناپلئونی به مصر بود. عهدنامه قارص
این پیمان حداقل به جمهوری ارمنستان تحمیل شده‌است؛ و مبنای آن عهدنامه مسکو (۱۹۲۱) است که میان دولت شورایی روسیه فدراتیو سوسیالیستی (بلشویک‌ها)، و مجلس کبیر ملی ترکیه منعقد شده‌است. کشورهای امضاءکننده پیمان به استناد ماده شش کنوانسیون وین فاقد اهلیت و وجاهت یک کشور مستقل برای انعقاد معاهده‌ها بودند. در سال ۱۹۲۱ میلادی در زمان امضای این پیمان هیچ‌کدام از دولت‌های بلشویکی و کمالی ترکیه از سوی جامعه بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده بودند. پس در نتیجه این معاهده وجاهت بین‌المللی ندارد. بدین علت در ذیل ماده دوم پیمان ۱۹۲۱ قارص آمده‌است که منظور از ترکیه؛ سرزمینی است که در میثاق ملی مصوبه مجلس عثمانی در ۲۸ ژانویه ۱۹۲۰ میلادی تعریف شده‌است. در میثاق ملی سال ۱۹۲۰ از مناطقی مانند موصل نامبرده شده‌است که امروز در خارج از مرزهای ترکیه و در قلمروی عراق قرار دارد. قابل ذکر است که در میثاق ملی ذکری از منطقه ایغدیر نرفته‌است، زیرا که این منطقه هرگز در مرزهای عثمانی قرار نداشته‌است. معاهده سور
معاهدهٔ سور (Traité de Sèvres) معاهده‌ای بود که در روز ۱۰ اوت سال ۱۹۲۰ میلادی بین امپراتوری عثمانی که در جنگ جهانی اول در کنار امپراتوری آلمان و امپراتوری اتریش-مجارستان وارد جنگ شده بود و میان نیروهای پیروز متفق یعنی (روسیه، بریتانیا و فرانسه) امضا شد. در آن هنگام، بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها تنگه‌های داردانل و بسفور و شهر استانبول را تصرف خود داشتند. پیمان سور موجب ظهور جنبش ملی‌گرایان تُرک شد. ملی‌گرایان تُرک و بخش اعظم نیروهای ارتش علیه سلطان محمد ششم دست به شورش زدند. انور سادات
این قرارداد تاریخی که با میانجگری ایالات متحده آمریکا دقیقاً یک سال پیش از انقلاب ایران میان انور سادات و مناخیم بگین نخست وزیر اسرائیل به امضا رسید. پیمان العقیر
پیمان العقیر، پیمانی است بین عربستان و عراق که در دوم دسامبر ۱۹۲۲ بین عبد العزیز بن عبد الرحمن آل سعود و ملک فیصل اول پادشاه عراق بسته شد. روابط اروگوئه و ایران
طی سال‌های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۳ میلادی اسحاق‌خان مفخم‌الدوله وزیرمختار ایران در واشینگتن مسافرت‌هایی به آمریکای جنوبی کرد و عهدنامه دوستی و تجارت با کشورهای مکزیک، برزیل، آرژانتین، اروگوئه و شیلی امضا کرد. با این حال برقراری روابط سیاسی و سفارت در کشورهای مزبور در حدود سی سال بعد یعنی در دوره رضا شاه پهلوی عملی شد. با آغاز جنگ ایران و عراق و اعمال تحریم‌های اقتصادی و همچنین انزوای سیاسی، جمهوری اسلامی ایران گسترش روابط با کشورهای آمریکای لاتین را در اولویت‌های خود قرار داد. در این دوران سفارتخانه ایران در کشور اروگوئه آغاز به کار کرد. با توجه به تحریم‌های اقتصادی، ایران به‌منظور تأمین کالاهای ضروری خود متوجه آمریکای لاتین شد و بدین ترتیب کشورهایی آمریکای لاتین مثل اروگوئه به عمده‌ترین مبادی وارداتی ایران در منطقه تبدیل شدند. منطقه تجارت آزاد آسه‌آن
اهداف اولیه افتا بدین شرح است:اتحادیه جنوب شرق آسیا موسوم به «آ سه آن» در سال ۱۹۶۷ در شرایط متأثر از فضای نظامی ـ سیاسی جنگ جهانی دوم و تحت تأثیر رقابت‌های بین‌المللی با عضویت ۵ کشور اندونزی، مالزی، فیلیپین، سنگاپور و تایلند آغاز به کار کرد و با پیوستن برونئی، کامبوج، لائوس، میانمار (برمه) و ویتنام در پایان قرن بیستم، این اتحادیه، رویکرد سیاست‌های امنیتی خود را به سیاست‌های اقتصادی تغییر داد. بحران اقتصادی قرن بیست و یکم که از حدود دو سال قبل بسیاری از کشورهای پیشرفته و در حال توسعه را فراگرفت، کشورهای جنوب شرقی آسیا عضو «آ سه آن»را بر آن داشت تا به توسعه بیش از پیش همکاری‌ها با یک نگرش فرامنطقه‌ای بیاندیشند. پیمان منع جزئی آزمایش هسته‌ای
تا ۱۵ آوریل ۱۹۶۳ (۶ ماه پس از اجرایی شدن پیمان) بیش از ۱۰۰ کشور به این پیمان پیوسته و ۳۹ کشور آن را تصویب یا موافقت خود را با آن اعلام کردند. تا سال ۲۰۱۶، ۱۲۶ کشور به این پیمان پیوسته و ۱۰ کشور آن را امضا کرده ولی در داخل کشور خود تصویب نکرده‌اند. ۶۹ کشور از جمله کشورهای صاحب بمب هسته‌ای مانند چین، فرانسه و کره شمالی این پیمان را امضا نکرده‌اند. آلبانی نیز که در زمان تصویب پیمان، متحد ایدئولوژیک چین بود نیز آن را امضا نکرده‌است. معاهده کیل
معاهده کیل () معاهده‌ای بود که به تاریخ ۱۴ ژانویه ۱۸۱۴ در شهر کیل دانمارک (اکنون در آلمان) میان سوئد و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند از یکسو و پادشاهی دانمارک-نروژ از سوی دیگر به امضا رسید. این معاهده به دشمنی‌های میان طرفین در جریان جنگ ائتلاف ششم پایان داد و دانمارک-نروژ را از یک متحد فرانسه به دشمن آن تبدیل کرد. پیمان پاریس (۱۸۱۴)
پیمان پاریس (۱۸۱۴) به پیمانی گفته می‌شود که در ۳۰ مه ۱۸۱۴ میلادی، بین ائتلاف ششم و فرانسه شکست خورده، امضاء شد. این پیمان به جنگ‌های ناپلئونی پایان داد. ائتلاف ششم شامل کشورهای امپراتوری روسیه، پادشاهی پروس، امپراتوری اتریش، بریتانیا، سوئد، پادشاهی اسپانیا، پادشاهی پرتغال و بخش‌هایی از ایالت‌های آلمان بود. ناتو
پیمان واشینگتن که بعدها به پیمان آتلانتیک شمالی شناخته شد پس از مذاکراتی که از ژوئیه ۱۹۴۸ در واشینگتن آغاز شده بود در ۴ آوریل ۱۹۴۹ میان ایالات متحده آمریکا، اعضای پیمان بروکسل (بریتانیا، فرانسه، هلند، بلژیک و لوکزامبورگ) و دیگر کشورهای بلوک سرمایه‌داری که به این پیمان دعوت شده بودند (کانادا، دانمارک، ایسلند، ایتالیا، نروژ و پرتغال) به امضا رسید. پیمان همکاری مشترک فرانسه و شوروی
پیمان همکاری مشترک فرانسه و شوروی () معاهده دوجانبه میان شوروی و فرانسه بود که در سال ۱۹۳۵ میلادی با هدف کاهش خطر آلمان نازی و جهت تحت فشار گذاشتن این دولت میان دو کشور به امضا رسید. وزیر امور خارجه فرانسه، لوئی بارتو طراح اصلی این پیمان بود که پیش از اتمام مذاکرات در سال ۱۹۳۴ ترور شد. جانشین او پیر لاوال هم اشتیاق چندانی به این پیمان نداشت و هم ارزش آن را چندان نمی‌دانست. اما پس از تسلیح مجدد آلمان در سال ۱۹۳۵ دولت فرانسه با وجود مخالفت‌های وزیرخارجه به او دستور داد تا ترتیبات انعقاد معاهده‌ای که در دوران بارتو آغاز گشته بود را بدهد. مذاکرات در روز ۲ مه ۱۹۳۵ در پاریس پایان یافت، دولت فرانسه آن را در فوریه ۱۹۳۶ و دولت شوروی در ۲۷ مارس ۱۹۳۶ به امضا رساندند که معاهده از همین روز اجرایی گشت. متن معاهده در ۱۸ آوریل ۱۹۳۶ در فهرست معاهدات جامعه ملل به ثبت رسید. چکسلواکی که فرانسه را متعهد اصلی خود می‌دانست با توجه به امضا معاهده میان فرانسه و شوروی، خود نیز در ۱۶ مه ۱۹۳۵ معاهده اتحادی را با شوروی به امضا رسانید. معاهده آنکارا
معاهده آنکارا معاهده‌ای است که در ۲۰ اکتبر ۱۹۲۱ میلادی بعد از پایان جنگ فرانسه و ترکیه ما بین دو کشور درگیر در جنگ امضاء شد. توافق‌نامه شنگن
توافق‌نامهٔ شِنگن در سال ۱۹۸۵در روستایی به نام شنگن از توابع لوکزامبورگ از سوی بلژیک، فرانسه، آلمان غربی، هلند و لوکزامبورگ به امضا رسید. تمام کشورهای اتحادیه اروپا بجز ایرلند وارد این توافق‌نامه شده‌اند. در حال حاضر (سال ۲۰۱۲) ۲۶ کشور عضو این توافق‌نامه هستند. این ۲۶ کشور عبارت اند از: اتریش، بلژیک، جمهوری چک، دانمارک، استونی، فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، مجارستان، ایسلند، ایتالیا، لتونی، لیختن اشتاین، لیتوانی، لوکزامبورگ، مالت، هلند، نروژ، لهستان، پرتغال، اسلواکی، اسلوونی، اسپانیا، سوئد، سوئیس. روابط ایران و اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا
مسئله مهم در روابط بین آ.سه‌.آن و سایر کشورها، پیوستن کشورهای دیگر از مناطق جغرافیای سیاسی دیگر به معاهده تاک هست که این مهم در ماده ۱۸ تاک متبلور شده و پیوستن دیگر کشورها به این معاهده را قاعده مند کرده‌است. این سازوکار با هدف تقویت اهمیت اتحادیه و محوری بودن آن در تحولات منطقه ای بوده و هم‌اکنون اصلاحیه ۱۹۹۸ آن اعمال می‌شود. ذکر این نکته حائز اهمیت است که رضایت همه دولت‌های عضو آ.سه‌.آن شرط اساسی در پیوستن به پیمان مزبور است. با موافقت با پیوستن ایران، مصر، مراکش و شیلی در نشست ۲۰۱۶ لائوس، تعداد اعضای معاهده تاک به ۳۶ کشور رسیده که به منزله قبول اصول آن به عنوان بنیان روابط با کشورهای منطقه آ.سه‌.آن است. برای پذیرش دولت‌های دیگر به عنوان طرف‌های معاهده تاک پذیرش دولت‌ها به عنوان شریک گفتگو از طرف اتحادیه، جزء قدرت‌های بزرگ بودن دولت متقاضی به منظور اثرگذاری بر صلح و پیشرفت اتحادیه، داشتن روابط گسترده با اتحادیه معیارهای اصلی هستند. فیروزه (ترکمنستان)
یکی از مهم‌ترین و زیباترین مناطقی که در قرارداد آخال به روسیه واگذار شد روستای زیبا و خوش آب و هوای فیروزه بود. پس از انقلاب کمونیستی اکتبر ۱۹۱۷ دولتمردان نو روسیه چون در جستجوی هویت و آبروی بین‌المللی بودند و حال و هوای آرمان خواهانه داشتند قراردادهای ستمگرانه روسیه تزاری با ایران را لغو کردند و در سال ۱۲۹۹ هجری خورشیدی برابر با ۱۹۲۱ میلادی عهدنامه‌ای میان ایران و شوروی به نام عهدنامهٔ مودت و دوستی ایران و شوروی به امضاء رسید. در این عهدنامه آمده بود که چون روسیه تمایل دارد که حق حاکمیت ایران حفظ شود تمام قراردادها و معاهداتی که دولت تزاری روسیه با ایران منعقد کرده و حق ملت ایران را ضایع کرده لغو می‌کند. پیمان سوالبارد
پیمان سوالبارد، در ۹ فوریه ۱۹۲۰ منعقد شد و در ۱۴ اوت ۱۹۲۵ لازم الاجرا گردید. سپس توسط هلند، بریتانیا، دانمارک، ایالات متحده، ایتالیا، فرانسه، سوئد، نروژ و ژاپن به تصویب رسید. بعدها، تعداد زیادی از کشورها به این پیمان ملحق شدند. مذاکرات در مورد سوالبارد، در پاریس در سال ۱۹۱۹ میلادی، به ابتکار نروژ به عنوان بخشی از مذاکرات صلح پس از جنگ جهانی اول آغاز شد. تلاش‌های قبلی، از جمله از سوی نروژ، برای ایجاد تغییرات عملی در وضعیت سوالبارد، به عنوان یک منطقهٔ بی‌طرف موفق نشده بود. پیمان لوزان
از نظر حقوقی پیمان لوزان و معاهده سور دو سند متفاوت از یکدیگر می‌باشند. متفاوت از نظر کشورهای حاضر در عقد این دو پیمان و همچنین از نظر مسائل مطرح شده در آن‌ها و از همه مهم‌تر هدف عقد هر یک از پیمان‌ها. معاهده سور در خصوص مسائل جنگ جهانی اول می‌باشد؛ اما پیمان لوزان مربوط به جنگ‌های رخ داده در سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ میلادی می‌باشد. هدف معاهده سور پایان دادن به درگیری‌های کشورهای متفقین و همپیمانان آن‌ها با ترکیه طی دوره جنگ جهانی اول و به وجود آوردن صلحی پایدار و بلند مدت براساس عدالت می‌باشد اما هدف پیمان لوزان پایان دادن به جنگ بین ابرقدرت‌ها با مجلس ملی کبیر ترکیه و نه دولت ترکیه بود. روابط اسرائیل و نپال
نپال از توافقنامه تاریخی امضا شده بین اسرائیل و سازمان آزادیبخش فلسطین در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۳ در واشینگتن دی سی، در مورد خودمختاری فلسطینیان در نوار غزه و شهر کرانه باختری جریکو و همچنین توافق‌نامه امضا شده در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۳ در مورد شناخت متقابل هر یک دیگر استقبال کرد. نخست‌وزیر پیشین گیریجا پراساد کویرالا برای این تصمیم شجاعانه که به آنها اتخاذ شد، از ییتزحک رابین، نخست‌وزیر اسرائیل و یاسر عرفات، رئیس‌جمهور و رئیس جنبش آزادی‌بخش فلسطین قدردانی کرد و ابراز امیدواری کرد که این امر در برقراری صلح، نظم و ثبات در غرب آسیا کمک کند. اردن
اردن در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۴ موافقت نامه عدم تجاوز با اسرائیل را در واشینگتن دی سی (بیانیه واشینگتن) امضاء کرد. ملک حسین پادشاه اردن و اسحاق رابین در مورد این پیمان به مذاکره پرداختند. اردن و اسرائیل در ۲۶ اکتبر ۱۹۹۴ پیمان صلح اردن و اسرائیل را با حضور بیل کلینتون رئیس‌جمهور آمریکا و وارن کریستوفر وزیر امورخارجه دولت او منعقد کردند. آمریکا در گفتگوهای توسعه و آبادانی سه جانبه اردن و اسرائیل که اهم موضوعات آن استفاده مشترک از آب و امنیت، مشارکت در بهبود دره نشستی اردن، پروژه‌های زیرساختی، بازرگانی، امور مالی و موضوعات مرتبط با بانکداری بوده، مشارکت کرده‌است. اردن همچنین در مذاکرات صلح چند جانبه مشارکت داشته‌است. اردن عضو سازمان ملل و بسیاری از آژانس‌های تخصصی و وابسته به آن، از جمله سازمان تجارت جهانی (WTO)، سازمان هواشناسی جهانی) IMO)، سازمان غذایی و کشاورزی جهان (FAO)، سازمان بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) و سازمان بهداشت جهانی (WHO) است. همچنین اردن عضو بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول (IMF)، سازمان کنفرانس اسلامی (OIC)، جنبش غیرمتعهدها (NAM) و اتحادیه عرب است. از زمان شروع انتفاضه الاقصی در سپتامبر ۲۰۰۰، اردن در گردهمایی‌های زیادی سخت تلاش کرده‌است تا با هدف میانه‌روی و اعتدال ارتباط بین اسرائیل و فلسطین را پا بر جا نگه دارد و هر دو طرف را به گفتگوهای معوقه موضوعات مرتبط با وضعیت نهایی منطقه بازگرداند. کنوانسیون اکتائو
کنوانسیون آکتائو یا کنوانسیون حقوقی دریای خزر توافقی چندجانبه میان کشورهای ساحلی دریای خزر است که در پنجمین اجلاس سران این کشورها در مرداد ماه سال ۱۳۹۷ (۲۰۱۸) در شهر آکتائو (آق‌تاو) قزاقستان، به امضای سران کشورهای جمهوری اسلامی ایران، روسیه، قزاقستان، جمهوری آذربایجان و ترکمنستان رسید. پیمان‌نامه آسمان‌های باز
این معاهده برای ایجاد درکی متقابل و اطمینان به کشورهای امضاکننده در خصوص همه تحرکات و فعالیت‌های نظامی که ممکن است باعث نگرانی آن‌ها شود ایجاد شده‌است. معاهده آسمان‌های باز یکی از بزرگ‌ترین تلاش‌های بین‌المللی برای هرچه شفاف‌تر کردن فعالیت‌های نظامی است. معاهدات صلح پاریس، ۱۹۴۷
معاهدات صلح پاریس، ۱۹۴۷ () در ۱۰ فوریه ۱۹۴۷ پس از پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ امضا شد. کنفرانس صلح پاریس از ۲۹ ژوئیه تا ۱۵ اکتبر ۱۹۴۶ به طول انجامید. جزئیات معاهدات صلح با ایتالیا، رومانی، مجارستان، بلغارستان و فنلاند ب.ئ. این معاهدات به قدرت‌های محور شکست خورده اجازه می‌داد تا مسئولیت‌های خود را به‌عنوان دولت‌های مستقل در امور بین‌المللی از سر بگیرند و واجد شرایط عضویت در سازمان ملل باشند. معاهده چهار قدرت
معاهده چهار قدرت معاهده ای بود که توسط ایالات متحده آمریکا، پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند، جمهوری سوم فرانسه و امپراتوری ژاپن در کنفرانس نیروی دریایی واشینگتن در ۱۳ دسامبر ۱۹۲۱ امضا شد. این پیمان تا حدی دنباله روی توافق‌نامه لانسینگ–ایشی بود که بین ایالات متحده و ژاپن امضا شده بود. عهدنامه زهاب
عهدنامه زَهاب یا عهدنامه قصر شیرین توافقی است که میان صفویان ایران و امپراتوری عثمانی در ۱۷ می ۱۶۳۹ میلادی در شهر قصر شیرین امضا شد. این پیمان‌نامه در واقع به جنگی که از سال ۱۶۲۳ آغاز شده بود و همچنین به مبارزات ۱۵۰ ساله دو کشور که بیشتر بر سر اختلافات ارضی صورت می‌گرفت، پایان داد. این پیمان با شرط پیوستن ایروان در قفقاز جنوبی به ایران و پیوستن تمام سرزمین‌های میان‌رودان (دربرگیرنده بغداد) به عثمانی انجام گرفت. با این حال این پیمان‌نامه پایان اختلافات مرزی میان ایران و عثمانی نبود. البته نشانه گذاری دقیق مرزهای این دو کشور در زمان تأسیس جمهوری ترکیه (پس از جنگ جهانی اول و از میان رفتن امپراتوری عثمانی در سال ۱۹۱۸) میان سه کشور ایران، ترکیه و عراق صورت گرفت. پیمان آمین
پیمان آمیان پیمانی صلحی است که ۱۸۰۲ و در کشاکش انقلاب کبیر فرانسه بین بریتانیا و فرانسه در منطقه آمیان به امضا رسید. پیمان نامه بین ژوزف بناپارت از فرانسه و مارکوس کورنوالز از بریتانیا در ۲۵ مارس ۱۸۰۲ در منطقه آمیان بسته شد و به دشمنی میان دو کشور به طور موقت پایان داد. توافق‌نامه دریایی انگلیس و آلمان
توافق‌نامه دریایی انگلیس و آلمان به صورت کوتاه شده AGNA که در ۱۸ ژوئن ۱۹۳۵ امضا شد یک توافق‌نامهٔ دریایی میان پادشاهی متحد و آلمان نازی بود که در آن بزرگی کریگسمارینه (نیروی دریایی جنگی آلمان) نسبت به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا تعیین می‌شد. در این توافق‌نامه قرار شد نسبت بزرگی این دو ۳۵ به ۱۰۰ باشد و این درصد همواره ثابت بماند. این توافق به صورت رسمی در ۱۲ ژوئیه ۱۹۳۵ در مجموعهٔ قراردادهای بین‌المللی ثبت شد. آدولف هیتلر در ۲۸ آوریل ۱۹۳۹ این قرارداد را زیرپا گذاشت. صلح ۱۹۴۹
صلح ۱۹۴۹ قرارداد صلحی است که به هدف ترک مخاصمه بین اسرائیل و کشورهای همسایه‌اش مصر، لبنان، اردن، و سوریه پس از جنگ ۱۹۴۸ به صورت جداگانه به امضا رسید. در این قرارداد خط سبز مشخص شد. پیمان لوزان
به دلیل ناتمام ماندن تصویب معاهده سور از ابتدا به اجرا در نیامد اما پیمان لوزان آن را باطل اعلان نکرده‌است هر چند کنفرانس لوزان قادر به انجام چنین کاری نبود زیرا پیمان لوزان چه از نظر ماهیت و چه طرف‌های امضاکننده در حقیقت با معاهده سور متفاوت بوده و معاهده سور یک سند بین‌المللی است که برای آن مذاکرات انجام شده و طرف‌ها آن را امضا کرده‌اند اما به اجرا گذاشته نشده‌است. اگر تمام کشورهای امضاکننده معاهده سور آن را تأیید کنند قابل اجرا خواهد بود. عدم به اجرا گذاشتن معاهده سور آنچنان که در حقوق بین‌الملل به ردیف پیمان‌های تصویب نشده قرار داده می‌شود اما منافع جمهوری ارمنستان را به خطر نمی‌اندازد زیرا تعهد ترکیه در قبال ارمنستان نه از این پیمان بلکه از رای حقوقی وودرو ویلسون رئیس‌جمهور آمریکا در ۲۲ نوامبر ۱۹۲۰ میلادی برمی‌خیزد. قرارداد اوترخت
قرارداد اوترخت () یا پیمان اوترخت مجموعه‌ای از قراردادهای میان دول اروپائی در قرن ۱۷ بود که به جهت پایان دادن به جنگ جانشینی اسپانیا بین لوئی چهاردهم پادشاه فرانسه و نوه‌اش فیلیپ پنجم پادشاه اسپانیا از یک سو و کشورهای اتحاد بزرگ از سویی دیگر، در تاریخ ۱۱ آوریل ۱۷۱۳ منعقد گردید. کوه آرارات
معاهده سور در روز ۱۰ اوت ۱۹۲۰ میلادی برای تنبیه امپراتوری عثمانی که در جنگ جهانی اول در کنار امپراتوری آلمان و امپراتوری اتریش - مجارستان وارد جنگ شده بود، میان نیروهای پیروز متفق در جنگ جهانی اول (روسیه، بریتانیا و فرانسه)، و امپراتوری عثمانی امضا شد. در آن هنگام، بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها تنگه‌های داردانل و بسفور و شهر استانبول را تصرف خود داشتند. معاهده عدم تعرض آلمان و لهستان
معاهده عدم تعرض آلمان و لهستان ، یک معاهده بین‌المللی میان آلمان نازی و جمهوری دوم لهستان بود که در ۲۶ ژانویه ۱۹۳۴ به امضا رسید. طبق این معاهده طرفین متعهد گشتند تا مشکلات میان خویش را با مذاکرات دوجانبه حل نموده و برای ده سال از اقدام نظامی علیه یکدیگر خودداری نمایند. این پیمان فضای پرتنش روابط میان دو کشور را که بر سر مرزهای تعیین شده در پیمان ورسای با هم اختلاف داشتند را آرام نمود. آلمان مرزهای لهستان را به صورت مؤثر مورد پذیرش خود قرار داد و جنگ پر هزینه گمرکی که طی دهه گذشته هر دو کشور را از نظر اقتصادی به شدت آزار داده بود پایان یافت. پیمان الکساندراپول
پیمان الکساندراپول ()یک معاهده صلح بین جمهوری اول ارمنستان و مجمع ملی بزرگ ترکیه بود. این پیمان جنگ ترکیه و ارمنستان را که در ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۰ آغاز شده بود را پایان داد این سند توسط وزیر امور خارجه ارمنستان الکساندر خاتسیان در ساعات اولیه ۳ دسامبر ۱۹۲۰ امضا شد. با این حال ، روز گذشته ، دولت ارمنستان در ایروان استعفا کرده بود و قدرت را به یک دولت کمونیستی ، تحت حمایت روسیه شوروی واگذار کرده بود و بنابراین خاتسیان دیگر در هنگام امضاء سند سمتی نداشت و این معاهده از نظر فنی فاقد اعتبار بود. شرایط این معاهده توسط ترک ها تهیه شد و ارمنیان هیچ گونه دخالتی در تنظیم آن نداشتند. ارمنستان ملزم شد کل استان قارص را به همراه منطقه سورمالو در استان ایروان به ترکیه واگذار کند. بخش بزرگی از جنوب استان ایروان نیز باید به آذربایجان واگذار می شد پیمان الکساندراپول مرز نخستین جمهوری ارمنستان را به مرز اردهان-قارص تغییر داد و بیش از نیمی از اراضی جمهوری اول ارمنستان را به مجلس ملی بزرگ ترکیه واگذار کرد. در بند دهم این توافقنامه آمده بود که ارمنستان از امتیازات معاهده سور صرفنظر کرده است. قرار بود پیمان الکساندراپول ظرف یک ماه به تصویب پارلمان ارمنستان برسد.پس از آنکه روسیه شوروی ارمنستان را اشغال کرد این امر محقق نشد.در موافقت نامه ای که توسط دولت مستعفی ارمنستان و نمایندگان روسیه شوروی در ایروان امضا شد ، روسیه مرزهای ارمنستان را مانند قبل از حمله ترکیه به رسمیت شناخت. با این حال ، روسیه شوروی سرانجام در عهدنامه مسکو (۱۹۲۱) ، که در ۱۶ مارس ۱۹۲۱ امضا شد ، به خواسته های سرزمینی ترکیه تن داد. توافق‌نامه سایکس–پیکو
ابتدا این تفاهم نامه در ۱۹۱۸ پس از شکست امپراتوری عثمانی، به عنوان چهارچوب اصلی توافق بین کشورهای اروپایی برای مدیریت و تقسیم اراضی اشغالی در خاورمیانه ملاک عمل قرار گرفت؛ ولی پس از پایان جنگ فرانسوی‌ها فلسطین و موصل را به انگلیسی‌ها واگذار کردند. در ۱۹۲۰ در کنفرانس سن ریمو احکام قیمومیت سرزمین‌های اشغالی براساس همین تفاهمنامه امضا شد. قیمومیت انگلستان بر فلسطین تا ۱۹۴۸ ادامه داشت و این موضوع برای سایر کشورهای جدید التاسیس سوریه، عراق، لبنان تا ۱۹۴۶(پس از جنگ جهانی دوم) ادامه داشت. در مورد مناطق باقی مانده از آناتولی که در پیمان ۱۹۲۰ مشخص شده بود تا جنگ‌های استقلال ترکیه یعنی بین بازه زمانی ۱۹۱۹ لغایت ۱۹۲۳ این پروسه طول کشید و کشور جدید ترکیه تعیین حدود شد. امان‌الله شاه
دولت امان‌الله خان در سال ۱۹۲۰ میلادی پیمان دوستی با شوروی (۲۸ فوریه) و سپس با ایتالیا (۲ ژوئن) و ایران امضا کرد. در افغانستان در زمان شاهی او یعنی در سال ۱۹۲۲ جایگزینی تقویم هجری شمسی به جای هجری قمری انجام شد. امان‌الله خان در سال ۱۹۲۱ م. پیمانی با دولت شوروی بست و امتیاز خط تلگرافی کوشک هرات، قندهار و کابل را به روسیه داد. پیمان نانجینگ
با امضای پیمان نانجینگ، سایر کشورها مانند ایالات متحده آمریکا، روسیه و فرانسه نیز خواستار امتیازات مشابهی مانند بریتانیا شدند و در عرض چند سال قراردادهای مشابهی با چین بستند. پیمان سعدآباد
امضای چنین پیمان صلح و دوستی و تعاونی تا آن تاریخ در آسیا بی‌سابقه بود. در این پیمان چهار کشورِ امضاکننده، ضمن تعهد بر عدم تعرض به یکدیگر و محترم شمردن حدود مرزی، فعالیت گروه‌های معارض و مسلح در کشور خود که علیه کشورهای همسایه فعالیت می‌نمودند را ممنوع کردند. از این طریق امکان هرگونه تجزیه‌طلبی و عاملیت بیگانه از گروه‌های جدایی‌خواه گرفته شد و تمامیت ارضی کشورهای متعاهد به ویژه ایران، تأمین شد؛ چراکه تنها کشوری که با هر سه کشور دیگر مرز مشترک دارد، ایران است. این پیمان تعهدی ابدی نبوده و هر پنج سال یکبار قابل تجدیدنظر بود. پس از امضای پیمان سعدآباد، رضاشاه طی سخنانی که به مناسبت افتتاح دوره یازدهم مجلس شورای ملی ایراد کرد، گفت: «پیمان سعدآباد در مشرق‌زمین بی‌سابقه بوده و در این هنگام که امور عالم مشوش است، مدد بزرگی به بقای صلح جهان خواهد بود.» معاهده ضمانت متقابل
معاهده ضمانت متقابل ()، معاهده‌ای است که میان امپراتوری آلمان و امپراتوری روسیه پس از رویدادهای کنگره برلین به امضا طرفین رسید. وضعیت بالکان پس از کنگره برلین، علاوه رضایت بریتانیا و اتریش-مجارستان، سبب رضایت آلمان شده بود و توانست به کمک این مسئله «معاهده ضمانت متقابل» را با روسیه منعقد کند که تلاشی بود از جانب آلمان برای مقابله با فرانسه. در عوض آلمان متضمن حمایت از منافع روسیه در بالکان شد اما ائتلاف دفاعی آلمان با اتریش، نشانگر وعده‌های توخالی آلمان به روسیه بود که امپراتوری روسیه به نزدیکی با فرانسه ــ که در این در ساخت راه‌آهن سیبری به روسیه کمک مالی می‌کرد ــ ترغیب می‌کرد. با این حال با به قدرت رسیدن ویلهلم دوم در آلمان، ضمن سیاست جدیدش در ماورای‌بحار و رقابت‌های استعماری، سیاست خارجی بیسمارک در رابطه با روسیه علناً کنار گذاشت و در سال ۱۸۹۰ وی خواهان ائتلافی با همراهی اتریش و بریتانیا علیه روسیه شد؛ و روسیه نیز در سال ۱۸۹۳ به‌طور رسمی با فرانسه ائتلاف کرد. عهدنامه قارص
عهدنامه قارص؛ عهدنامه‌ای بود که در ۱۳ اکتبر ۱۹۲۱ میلادی میان روسیه بلشویکی به رهبری ولادیمیر لنین و مجلس کبیر ملی ترکیه به رهبری مصطفی کمال آتاترک، با حضور نمایندگانی از جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی، جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان، جمهوری سوسیالیستی گرجستان شوروی در قارص بسته شد. عهدنامه فینکنشتاین
عهدنامه فینکنشتاین قراردادی دفاعی‌ست که میان دولت‌های وقت ایران و فرانسه امضا شد. این پیمان‌نامه در ۱۳ اردیبهشت ۱۱۸۶ ه‍.ش برابر ۴ مهٔ ۱۸۰۷ میلادی و ۲۵ صفر ۱۲۲۲ ه‍.ق در کاخ فینکنشتاین در لهستان امروزی میان نمایندهٔ فتحعلی شاه (میرزا محمدرضا خان قزوینی (بیگلربیگ قزوین)) قاجار و ناپلئون بناپارت منعقد شد. این قرارداد در ۱۶ ماده و با هدف مدرن‌سازی ارتش قاجار بین طرفین به امضا رسیده‌است. عهدنامهٔ فینکنشتاین پس از امضا توسط فتحعلی شاه قاجار، توسط هیئتی دیپلماتیک به ریاست سرتیپ عسگرخان افشار ارومی به دربار ناپلئون بناپارت ارسال شد.ناپلئون تعهد کرد که در برگرداندن سرزمین گرجستان به ایران و واداشتن روسیه به واگذاری آن‌جا تلاش کند و برای اصلاح و تقویت ارتش ایران اسلحه، توپ، مهندس و معلم به ایران بفرستد. توافقنامه دوحه (۲۰۲۰)
موافقت نامه آوردن صلح به افغانستان یا توافقنامه دوحه توافقنامه صلحی است که در ۲۹ فوریه ۲۰۲۰ بین ایالات متحده آمریکا و گروه طالبان در دوحه، قطر امضا شد. مفاد این پیمان شامل «خروج تمام نیروهای آمریکایی و ناتو از افغانستان»، «تعهد طالبان برای جلوگیری از فعالیت القاعده در مناطق تحت کنترل‌شان» و «مذاکرات بین طالبان و جمهوری اسلامی افغانستان» بود. برنامه جامع اقدام مشترک
برنامه جامع اقدام مشترک یا به‌اختصار برجام که توافق جامع و نهایی هسته‌ای وین و در غرب توافق هسته‌ای ایران یا توافق ایران نیز نامیده می‌شود، در راستای توافق بر سر برنامه هسته‌ای ایران و به دنبال تفاهم هسته‌ای لوزان، در سه‌شنبه ۲۳ تیر ۱۳۹۴ (۱۴ ژوئیه ۲۰۱۵) در وین اتریش بین ایران، اتحادیه اروپا و گروه ۱+۵ (چین، فرانسه، روسیه، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا به علاوه آلمان) بسته شد. پیمان ریو
معاهدهٔ صلح، دوستی و تعیین مرزهای بین پرو و اکوادور، یا معاهده ریو در تاریخ ۲۹ ژانویه ۱۹۴۲، توسط وزرای امور خارجه پرو و اکوادور، با مشارکت ایالات متحده، برزیل، شیلی و آرژانتین به عنوان ضامن امضا شد. هدف از امضای این معاهده حل اختلافات بین دو کشور و به پایان رساندن جنگ اکوادور و پرو بود. مشارکت اقتصادی جامع منطقه‌ای
مشارکت اقتصادی جامع منطقه ای (RCEP) یک توافق‌نامه تجارت آزاد در منطقه آسیا و اقیانوسیه بین ده کشور آسه آن (مانند: برونئی، کامبوج، اندونزی، لائوس، مالزی، میانمار، فیلیپین، سنگاپور، تایلند و ویتنام) و پنج کشور از شرکای FTA (استرالیا، چین، ژاپن، نیوزیلند و کره جنوبی) است. ۱۵ کشور عضو حدود ۳۰٪ از جمعیت جهان و ۳۰٪ از تولید ناخالص داخلی جهانی را تشکیل می‌دهند و این کشورها را به بزرگترین بلوک تجاری تبدیل می‌کند. در اجلاس مجازی آسه آن در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰ به میزبانی ویتنام امضا شد و انتظار می‌رود ظرف دو سال پس از تصویب توسط کشورهای عضو، اجرا شود. پیمان تجاری، که شامل ترکیبی از کشورهای با درآمد بالا، متوسط و کم درآمد است، در اجلاس ۲۰۱۱ آسه آن در بالی منعقد شد در حالی که مذاکرات آن به‌طور رسمی در طی اجلاس ۲۰۱۲ آسه آن در کامبوج آغاز شد. کنوانسیون سی‌ام‌ار
کنوانسیون سی‌ام‌ار یا (کنوانسیون مربوط به قرارداد حمل‌ونقل بین‌المللی جاده‌ای کالا)، ، یک پیمان سازمان ملل متحد است که در ۱۹ مِی ۱۹۵۶ در ژنو، سوئیس منعقد شده‌است. این پیمان در مورد قوانین مختلفی در صنعت حمل و نقل جاده‌ای است. تا فوریه ۲۰۱۷ میلادی ۴۴ کشور به این پیمان پیوسته‌اند. عهدنامه بریتانی
عهدنامه بریتانی که در ۹ مه ۱۳۶۰ میلادی میان شاه ادوارد سوم انگلستان و ژان دوم فرانسه به امضاء رسید، به نخستین بخش جنگ‌های صدساله خاتمه داد. این عهدنامه منجر به قرارداد کاله در ۲۴ اکتبر ۱۳۶۰ گردید. روابط اسرائیل و نپال
نپال اولین و تا همین اواخر تنها کشوری در جنوب آسیا است که اسرائیل را به رسمیت می‌شناسد. نپال روابط دیپلماتیک خود را حفظ کرده و همچنان از حق اسرائیل در مرزهای امن و شناخته شده جهانی حمایت می‌کند. نپال به قطعنامه‌های ۲۴2 (1967) و ۳۳8 (1973) شورای امنیت رای مثبت داد که بر اساس آن حق همه کشورهای منطقه در صلح زندگی می‌کرد. نپال همچنین از هر ابتکاری که به دنبال حل مشکلات خاورمیانه باشد مانند توافق‌نامه کمپ دیوید که در سال ۱۹۷۸ بین مصر و اسرائیل امضا شد و روند صلح جدید که هر از گاهی توسط کشورهایی مانند ایالات متحده حمایت می‌شود استقبال کرده‌است. عباس میرزا
برای ایران، پیشرفت ناپلئون فرصت‌های جالبی را فراهم کرد و در ۴ مهٔ ۱۸۰۷ م فتحعلی‌شاه — که از تزویر انگلیس نومید شده بود — عهدنامهٔ فینکنشتاین را با امپراتور فرانسوی امضا کرد. این معاهدهٔ کوتاه‌مدت و جامع، دربردارندهٔ کمک نظامی به ایران، ازجمله آموزش و تأمین تجهیزات، همراه با شناخت حق حاکمیت ایران بر گرجستان بود و در برابر ایران باید روابط با بریتانیا را کاملاً قطع می‌کرد و به نیروهای فرانسوی برای حمله به هند بریتانیا اجازهٔ عبور از خاک کشور را می‌داد. ژنرال گاردان به تهران فرستاده شد تا اجرای این معاهده را شروع کند، که این مسئله به‌شدت باعث آشفتگی بریتانیا شد. متأسفانه تلاش‌های دیپلماتیک فتحعلی‌شاه، به‌مانند روابط پیشین با بریتانیا، قربانی تغییرات جنگ در اروپا شد. پیش از ورود گاردان به تهران، ناپلئون قاطعانه روس‌ها را در فریدلند شکست داد که این نبرد منجر به انعقاد عهدنامهٔ تیلسیت و دوستی بین فرانسه و روسیه شد. فتحعلی‌شاه خود را زیان‌دیده یافت. بریتانیا در موضوع دفاع از هند نگران بود، هرچند اطمینان داد که معاهدهٔ جدیدی در آیندهٔ نزدیک پیش نخواهد آمد، بااین‌حال در جهت مخالفت شدید با عهدنامهٔ فینکنشتاین، دو معاهده با بریتانیا در سال ۱۸۰۹ و ۱۸۱۲ م به نام‌های عهدنامهٔ مُجمَل و عهدنامهٔ مُفصَّل امضا شد. به‌عنوان مثال، اگرچه بریتانیا موافقت کرد که در برابر تهاجم‌های اروپایی کمک کند، اما این معاهدات شامل موارد طولانی در مورد شرایط خاصی بود که بریتانیا به ایران کمک می‌کرد. موافقت‌نامه هسته‌ای غیرنظامی هند–آمریکا
امضاءکنندگان معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان پی تی) امکان تبادل فناوری هسته‌ای غیرنظامی با یکدیگر و تأمین سوخت هسته‌ای به وسیله گروه تأمین هسته‌ای را در ازای نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر فعالیت‌های هسته‌ای آنان به دست می‌آورند. کشورهای پاکستان، اسرائیل و هند این معاهده را امضاء نکرده‌اند. دلیل این گروه از کشورها این موضوع می‌باشد که معاهده به صورت تبعیض‌آمیزی کشورهای جهان را به دو گروه «دارای سلاح هسته ای» و «بدون سلاح هسته ای» تقسیم می‌کند زیرا معاهده تنها به کشورهایی که پیش از سال ۱۹۶۷ آزمایش هسته‌ای انجام دادند اجازه حفظ امکانات هسته‌ای خود را داده‌است. پس از گسترش زرادخانه هسته‌ای چین، در سال ۱۹۷۴ هند نخستین آزمایش بمب هسته‌ای خود را انجام داد. این آزمایش «انفجار هسته‌ای صلح‌آمیز» نام‌گذاری شد زیرا دولت هند اگر چه این آزمایش را نظامی دانست ولی تنها هدف آن را بازداری از حمله کشورهای دیگر دانست. هند در مه ۱۹۹۸ ۵ آزمایش بمب اتمی دیگر انجام داد. پیمان صلح اسرائیل–اردن
پیمان صلح اسرائیل–اردن که به‌طور کامل پیمان صلح بین حکومت اسرائیل و پادشاهی اردن هاشمی نامیده می‌شود، پیمانی به منظور عادی سازی روابط و صلح بین اسرائیل و اردن است؛ این پیمان که گاهی با نام پیمان وادی عربه نیز شناخته‌می‌شود، در سال ۱۹۹۴ به امضا رسید. مراسم امضای قرارداد در گذرگاه مرزی جنوبی عربه در ۲۶ اکتبر ۱۹۹۴ برگزار شد. اردن پس از مصر، دومین کشور عربی بود که با اسرائیل به توافق صلح رسید. تفاهم‌نامه تجاری آسیا-پاسیفیک
تفاهم‌نامه تجاری آسیا-پاسیفیک () یا اختصار اپتا APTA، که سابقاً به نام تفاهمنامه بانکوک معروف بود و در نوامبر ۲۰۰۵ به اپتا تغییر نام یافت، در سال ۱۹۷۵ بین کشورهای حوزه آسیا-پاسیفیک امضا شد. هدف از این قرارداد توسعه اقتصادی از طریق اتخاذ اقدامات آزادسازی تجاری متقابلاً سودمند است. رشیدخان
قرارداد آخال نیز از همان ننگین‌نامه‌ها بود که ناصرالدین شاه به مردم ایران تحمیل کرد. شهرهای کُردنشین فیروزه و باقر را که هم‌اکنون نیز در ترکمنستان درخشش خاصی دارند، در کنار قرارداد آخال، می‌بایستی به روسیه تحویل می‌شدند. چندین بار از طرف حکومت مرکزی ایران به حکومت محلی میر رشیدخان شجاع‌الدوله (سردار کل یا ایلخان کل اتحادیه ایلهای کُرمانج شمال خراسان / کنفدراسیون ایلی زعفرانلو) دستور حرکت به سوی ترکمنستان و تحویل فیروزه داده شده بود. اما رشیدخان هر بار به بهانه‌های مختلف زیر این بار نرفته بود و نمی‌خواست که قسمتی از سرزمین و مسکن کُردهای شمال خراسان را بخاطر عیلشی و بی‌لیاقتی شاه و همچنین فساد و رشوه دربار، تجزیه و به بیگانگان بسپارد. اما بالاخره ناصرالدین‌شاه فرستاده مخصوص خود محمد صادق خان امین نظام را از مرکز اعزام داشت و مؤکداً به میر رشیدخان شجاع‌الدوله دستور داد که فیروزه را تحویل دهند. چون شهر فیروزه در حوزه حکومت محلی رشیدخان شجاع‌الدودله قرار داشت این بار ایشان به ناچار و با چشمانی اشک آلود عازم محل گردید، و به نزدیکان خود گفت که دعا کنید این مأموریت ننگین به انجام نرسد، چون واگذاری قسمتی از سرزمینم با دست خودم به دیگران واقعأ یک ننگ تاریخی و بسیار دردناک است. موافقت‌نامه هسته‌ای غیرنظامی هند–آمریکا
امضاءکنندگان معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان پی تی) امکان تبادل فناوری هسته‌ای غیرنظامی با یکدیگر و تأمین سوخت هسته‌ای به وسیله گروه تأمین هسته‌ای را در ازای نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر فعالیت‌های هسته‌ای آنان به دست می‌آورند. کشورهای پاکستان، اسرائیل و هند این معاهده را امضاء نکرده‌اند. دلیل این گروه از کشورها این موضوع می‌باشد که معاهده به صورت تبعیض‌آمیزی کشورهای جهان را به دو گروه «دارای سلاح هسته ای» و «بدون سلاح هسته ای» تقسیم می‌کند زیرا معاهده تنها به کشورهایی که پیش از سال ۱۹۶۷ آزمایش هسته‌ای انجام دادند اجازه حفظ امکانات هسته‌ای خود را داده‌است. پس از گسترش زرادخانه هسته‌ای چین، در سال ۱۹۷۴ هند نخستین آزمایش بمب هسته‌ای خود را انجام داد. این آزمایش «انفجار هسته‌ای صلح‌آمیز» نام‌گذاری شد زیرا دولت هند اگر چه این آزمایش را نظامی دانست ولی تنها هدف آن را بازداری از حمله کشورهای دیگر دانست. هند در مه ۱۹۹۸ ۵ آزمایش بمب اتمی دیگر انجام داد. انور سادات
وی اولین حاکم یک کشور عرب بود که پیمان سازش با دولت اسرائیل امضاء نمود و این کشور را به رسمیت شناخت؛ در نتیجه به دلیل همین تلاش‌ها برای برقراری سازش، جایزه صلح نوبل توسط بنیاد نوبل در سال ۱۹۷۸ میلادی به او اعطا گردید. هرچند این پیمان در افکار عمومی غرب و اسرائیل یک موفقیت جدی برای اسرائیل محسوب و انور سادات به عنوان فردی صلح طلب معرفی می‌شد اما افکار عمومی اغلب اعراب مسلمان مخالف این قرارداد بود. درگیری‌های مرزی شوروی و ژاپن
در نتیجهٔ شکست ژاپن در خالخین گل، ژاپن و اتحاد شوروی ۱۳ آوریل ۱۹۴۱ پیمان بی‌طرفی امضاء کردند و این پیمان تقریباً تا پایان جنگ جهانی دوم و آغاز حمله شوروی به منچوری در سال ۱۹۴۵ میان دو کشور باقی‌ماند. روند صلح افغانستان
به عنوان بخشی از روند صلح، دو معاهدهٔ صلح تاکنون امضا شده‌است. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۶، اولین پیمان بین جمهوری اسلامی افغانستان و گروه شبه نظامی حزب اسلامی گلبدین انجام شد. پیمان صلح دوم بین ایالات متحده و طالبان تحت نام «توافقنامهٔ دوحه» در تاریخ ۲۹ فوریه ۲۰۲۰ امضا شد، که به موجب آن در صورت پایبندی طالبان به تعهدات، طی ۱۴ ماه تمام نیروهای آمریکایی از افغانستان خارج شوند. پیمان مسکو (۱۹۲۱)
عهدنامه مسکو؛ عهدنامه‌ای بود که در ۱۶ مارس ۱۹۲۱ میلادی میان روسیه بلشویکی به رهبری ولادیمیر لنین و مجلس کبیر ملی ترکیه* به رهبری مصطفی کمال آتاترک در مسکو بسته شد و درباره مالکیت مناطقی مانند قارص، اردهان و آرتوین، باطوم، قره باغ و نخجوان بود. محمد بن زاید آل نهیان
در سال ۲۰۱۹، ولیعهد ابوظبی در مراسم انعقاد قرارداد مشارکت جامع میان سنگاپور و امارات متحده عربی شرکت کرد که به موجب آن دو کشور توافق کردند تا همکاری‌های خود را در بخش کسب‌وکار، تأمین مالی، سرمایه‌گذاری، دفاع، توسعه و آموزش تقویت کنند. آنها همچنین سه یادداشت تفاهم امضا کردند که به موجب آن توافق کردند تا در زمینه محافظت از محیط زیست و مصرف پایدار با یکدیگر همکاری کنند. در همین سال او به افغانستان سفر کرد و چندین تفاهم‌نامه را جهت تعهد در زمینه همکاری‌های فرهنگی، آموزشی، ورزشی، معدن، انرژی و کشاورزی منعقد کرد. فساد
یک معاهده چند جانبه بین کشورهای عضو است که در سال ۲۰۰۳ ارائه و سال ۲۰۰۵ به اجرا گذاشته شد. ۱۴۰ کشور از امضا کنندگان این عهد نامه هستند، که هدف از ان توافق بر تصویب و اجرای یکسری قوانین ضد فساد و توسعه روندهای مبارزه با فساد و همکاری‌های همه‌جانبه بین‌المللی در این زمینه‌ها است. مقصود اصلی UNCAC کاهش انواع فسادی است که می‌توانند با عبور از مرزهای یک کشور رخ بدهند و برای این منظور از ابزارهای همآهنگی و همکاری‌های بین‌المللی در کلیه زمینه‌های مالی، قضایی، پلیسی و تحقیقاتی سود می‌برد. پیمان کیاختا (۱۹۱۵)
پیمان کیاختا () یک معاهده سه جانبه بود که در ۲۵ مه ۱۹۱۵ بین امپراتوری روسیه، مغولستان و چین جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) امضا شد. پیمان الیزه
"پیمان الیزه"' بین فرانسه و آلمان، در تاریخ ۲۲ ژانویه سال ۱۹۶۳ (دوم بهمن ۱۳۴۱)، با هدف بهبود مناسبات دو جانبه و از بین بردن سردی ناشی از جنگ جهانی دوم، امضاء شد. قرارداد الیزه را شارل دوگل ، رئیس‌جمهور وقت فرانسه و کنراد آدناور (Konrad Adenauer)، اولین صدراعظم جمهوری فدرال آلمان امضا کردند. فرانسه و آلمان، زمانی دشمنی‌شان مثال زدنی بود و قرارداد الیزه نقش مهمی در نزدیکی این دو کشور به هم داشت. سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–پاسفیک
فشار اپک برای یک دورجدید مذاکرات تجاری و حمایت از برنامه کمک به ظرفیت سازی تجاری در اجلاس شانگهای در سال ۲۰۰۱، به اجرای موفق دستورکار توسعه دوحه چند هفته پس از آن منجر شد. سران همچنین 'توافق نامه شانگهای '، پیشنهاد شده از سوی آمریکا، را امضاء نمودند که بر اجرای اقدامات اپک در جهت ایجاد بازارهای باز، اصلاح ساختاری، و ظرفیت‌سازی تأکید نمودند. رهبران به عنوان بخشی از این توافق نامه، متعهد شدند تا استانداردهای شفاف‌سازی اپک را توسعه داده و پیاده سازند، هزینه‌های معاملات تجاری را در منطقه آسیا- پاسیفیک تا ۵٪ طی ۵ سال کاهش داده و از سیاست‌های آزادسازی تجاری مرتبط با فناوری اطلاعاتی کالاها و خدمات پیروی کنند. اکوادور
اکوادور ارتباطی نزدیک با آمریکا دارد. در سال ۲۰۰۶، فسخ یک قرارداد توسط شرکت [[اکسیدنتال]]، یک شرکت نفتی آمریکای شمالی، باعث ایجاد تنش در [[مریکا و اکوادور]] شد. دولت اکوادور اعلام کرد که قرارداد با این شرکت فاقد اعتبار است که این شرایط باعث کندی روند مذاکرات قراردادهای تجارت آزاد بین دو کشور شد. مدت زمان معاهدهٔ Atpdea بزودی به پایان می‌رسد و این بدین معنا است که روابط تجاری اکوادور با آمریکا کاهش خواهد یافت و بنابراین اکوادور مجبور خواهد شد که به دنبال بازارهای بین‌المللی دیگری باشد. پیمان العقیر
این پیمان مانع از بروز اختلاف‌ها و تنش‌های مرزی در آینده نشد و دو کشور سه بار دیگر طی سال‌های ۱۹۳۸، ۱۹۷۵ و ۱۹۸۱ پیمان‌های مرزی دیگری به منظور تعیین حدود دقیق مرزهایشان به امضا رساندند. پیمان بریان–کلوگ
۹ دولت امضا کننده عبارت بودند از آلمان، ایتالیا، ایالات متحدهٔ آمریکا، بریتانیا، بلژیک، چکسلواکی، ژاپن، فرانسه، لهستان. پیمان پاریس در ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۹ لازم‌الاجرا گردید. متعاقب این تاریخ دولت‌های افغانستان، جمهوری آلبانیا، اتریش، تایوان، کوبا، دانمارک، جمهوری دومینیکن، مصر، استونی، اتیوپی، فنلاند، گواتمالا، پادشاهی مجارستان، لتونی، لیبریا، لیتوانی، هلند، نیکاراگوئه، نروژ، پاناما، پرو، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، پادشاهی یوگسلاوی، تایلند، سوئد، ترکیه و چند دولت دیگر حمایت و الحاق قطعی خود را به این پیمان اعلام کردند. ۸ دولت دیگر، از جمله ایران، یونان، هندوراس، شیلی، لوکزامبورگ، گدانسک، کاستاریکا، ونزوئلا بعد از این تاریخ به پیمان پیوستند. هرچند در سال ۱۹۳۹ تعداد متعاهدینی که پیمان بریان–کلوگ را مورد تصویب و الحاق قرار داده بودند به ۶۳ کشور رسید اما برای اجرای تعهد ناشی از آن یا انجام مذاکره میان دولت‌های عضو در موارد شکستن پیمان، چیزی پیش‌بینی نشده بود. پیمان سعدآباد
پیمان سعدآباد یا عهدنامهٔ عدم تعرض، قراردادی است که در ۱۷ تیر ۱۳۱۶ در کاخ سعدآباد تهران، میان چهار کشور ایران (رضا شاه پهلوی)، عراق (ملک غازی اول)، افغانستان (محمد ظاهرشاه) و ترکیه (مصطفی کمال آتاترک) به امضا رسید. معاهده چهار قدرت
با معاهده چهار قدرت، همه طرفین توافق کردند که وضع موجود در اقیانوس آرام را حفظ کنند و با احترام گذاشتن به سرزمین‌های اقیانوس آرام کشورهایی که این توافق‌نامه را امضا می‌کنند، به دنبال گسترش بیشتر سرزمین و مشورت متقابل با یکدیگر در صورت اختلاف بر سر تصرفات ارضی نباشند. با این حال، نتیجه اصلی پیمان چهار قدرت خاتمه اتحاد ژاپن و بریتانیا در سال ۱۹۰۲ بود. پیمان کیوتو
شراکت‌نامه صلح‌جویانه آسیا روی آب و هوا و توسعه پاک موافقت نامه ایست بین شش ملت دوستدار صلح آسیا- اقیانوسیه یعنی استرالیا، جمهوری خلق چین، هند، ژاپن، کره شمالی و ایالات متحده آمریکا. این قرار داد در اجلاس ملل آسیای جنوب شرقی در اجلاس منطقه‌ای در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۵ (ASEAN) منعقد شد. کشورها اهداف خود را برای کاهش دافعات گازهای گلخانه‌ای به‌طور خصوصی تنظیم کردند اما بدون هیچ مکانیزم اجبار و محدودیتی. برخی حمایت‌کننده‌ها این قرار داد را مکملی برای پیمان کیوتو دانستند ضمن اینکه انعطاف‌پذیری بیشتری داشت اما در زمان بحران بدون این اجبارها و محدودیت‌ها کارایی کمتری داشت و نهایتاً اهداف بدون مذاکره‌اش باعث شد اجلاس خواستار جایگزینی آن به جای پیمان کیوتو شود. (مذاکرات در مونترال در دسامبر ۲۰۰۵ آغاز شده‌است) پیمان آنزوس
پیمان امنیتی استرالیا، زلاندنو و ایالات متحده آمریکا ، به اختصار آنزوس یک پیمان سه‌جانبهٔ امنیتی میان استرالیا، زلاندنو و ایالات متحد آمریکا بود که در سپتامبر 1951 در سان‌فرانسیسکو بسته شد. به موجب این پیمان، «هریک از دولت‌های عضو، حملهٔ مسلحانه در اقیانوس آرام علیه دیگر دولت‌های عضو پیمان را تهدیدی برای صلح و امنیت خود قلمداد کرده و برای رویارویی با خطر مشترک اقدام می کنند. حملهٔ مسلحانه شامل «حمله به سرزمین اصلی هریک از دولت‌های عضو یا جزایر تحت حاکمیت آنها یا به نیروهای مسلح، کشتی‌ها و نیروی هوایی آن» است. این پیمان نشانهٔ گرایش استرالیا و زلاندنو به سمت ایالات متحد آمریکا و دوری گزیدن از انگلستان بود. عباسعلی خلعتبری
خلعتبری در سال ۱۳۴۴ قائم مقام و در سال ۱۳۵۰ وزیر امورخارجه شد. از مهمترین اقدامات او امضای پیمان معروف ۱۹۷۵ الجزایر بود که ایران و عراق با آن مرز خود را در آب‌های اروندرود تعیین کردند. این قرارداد به دلیل انتشار اعلامیه مشترک دو کشور در ۱۵ اسفند ۱۳۵۳ (۶ مارس ۱۹۷۵) در الجزیره که پیش‌زمینهٔ امضای پیمان‌نامه شد و میانجی‌گری مقامات الجزایر در تمام مراحل، به پیمان الجزایر معروف شده‌است، هرچند محل امضای تمام پیمان‌ها و پیوست‌ها و موافقتنامه‌های مرتبط در بغداد بوده‌است. پیمان حفاظت از خوک‌های دریایی جنوبگان
۱۷ کشور آرژانتین، استرالیا، بلژیک، برزیل، کانادا، شیلی، فرانسه، ایتالیا، ژاپن، نروژ، پاکستان، لهستان، روسیه، آفریقای جنوبی، بریتانیا، آمریکا و نیوزیلند این پیمان را امضا کرده ولی در داخل کشور خود تصویب نکرده‌اند. ویزای شنگن
قرارداد شینگن Schengen نام خود را از دهکده‌ای به همین نام در لوکزامبورگ گرفته است جایی که مرز این کشور با آلمان و فرانسه تلاقی می‌کند،معاهده شینگن یک قرارداد است که در ۱۴ ژوئن سال ۱۹۸۵ در کشور لوکزامبورگ مابین ۵ کشور ( هلند،آلمان،لوکزامبورگ،فرانسه و بلژیک ) امضا شد، با این معاهده، تردد ساکنین این کشورها بدون ویزا در این منطقه آزاد شد تا مشکلات رفت و آمد بین مرزی برای آن‌ها کم شود.بعد از گذشت ۵ سال و در ۲۷ نوامبر ۱۹۹۰ ایتالیا، ۲۵ ژوئن ۱۹۹۱ پرتغال، و اسپانیا ،و در ۶ نوامبر ۱۹۹۲ یونان به این معاهده پیوستند و جزو منطقه شینگن شدند اما در حال حاضر ۲۶ کشور عضو پیمان شینگن می باشند. اقتصاد شیلی
پس از دو سال مذاکره، آمریکا و شیلی توافق نامه‌ای را در ژوئن ۲۰۰۳ امضاء کردند. این قرارداد موجب یک تجارت دوجانبه کاملاً بدون عوارض گمرکی در طی ۱۲ سال خواهد شد. توافقنامه تجاری آزاد آمریکا- شیلی از ۱ ژانویه ۲۰۰۴ در پی تصویب کنگره‌های آمریکا و شیلی اجرائی شد. این توافق‌نامه دوجانبه مناسبات تجاری آمریکا- شیلی را بسیار گسترش خواهد داد. اصولاً عضویت شیلی در گروه ۲۰-G و و گروه کایرنز، سبب می‌شود تا این کشور به عنوان یک طرفدار قوی برای پیشرفت مذاکرات جهت منطقه آزاد تجاری کشورهای آمریکایی (FTAA) و فعال در اجلاس دوره‌ای دوحه| دورمذاکرات دوحه سازمان تجارت جهانی باشد. پیمان آخال
انعقاد این پیمان در شرایطی صورت گرفت که نیروهای روس که تا سال ۱۸۶۳ پیرامون دریاچه آرال و شهرهای سمرقند و تاشکند را تصرف کرده بودند، در سال ۱۸۶۸ خانات بخارا را شکست داده و حاکمیت خود را بر بخارا و سمرقند نیز تثبیت کردند و در سال‌های ۱۸۷۳ تا ۱۸۸۱ به فرماندهی میخائیل اسکوبلف، ایوان لازارف و کنستانتین فن کاوفمن، افزون بر اشغال خوارزم که در کنترل خانات خیوه قرار داشت، ایلات ترکمن را نیز شکست داده بودند و سرزمین ترکمن‌های تَکه را با نام «سرزمین فرای خزر» به خاک خود ضمیمه کردند. روس‌ها پس از شکست سال ۱۸۶۰ ایران و نیز با گسترش حضور بریتانیا در مصر، به چنین کامیابی‌هایی دست یافتند. پیمان مونترال
این دو پیمان ازون که از سوی ۱۹۷ پشتیبان؛ (۱۹۶ کشور و نیز اتحادیه اروپا)، به تصویب رسیده، آن‌ها را به نخستین معاهده‌های جهانی تصویب شده در تاریخ سازمان ملل متحد تبدیل کرده‌است. جامعه ملل
توافق هوار–لاوال در دسامبر ۱۹۳۵ تلاشی از سوی وزیر خارجهٔ بریتانیا ساموئل هوار و نخست‌وزیر فرانسه پیر لاوال برای پایان دادن به درگیری‌ها در حبشه بود. این توافق پیشنهاد می‌کرد که این کشور به دو بخش ایتالیایی و حبشی تقسیم شود. موسولینی آماده بود که این توافق را بپذیرد، ولی خبر این توافق به بیرون درز کرد و موجب خشم افکار عمومی در بریتانیا و فرانسه شد و هوار و لاوار مجبور به استعفا شدند. سیاست در اردن
اردن در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۴ موافقت نامه عدم تجاوز با اسرائیل را در واشینگتن دی سی (بیانیه واشینگتن) امضاء کرد. ملک حسین پادشاه اردن و اسحاق رابین در مورد این پیمان به مذاکره پرداختند. اردن و اسرائیل در ۲۶ اکتبر ۱۹۹۴ پیمان صلح اردن و اسرائیل را با حضور بیل کلینتون رئیس‌جمهور آمریکا و وارن کریستوفر وزیر امورخارجه دولت او منعقد کردند. آمریکا در گفتگوهای توسعه و آبادانی سه جانبه اردن و اسرائیل که اهم موضوعات آن استفاده مشترک از آب و امنیت، مشارکت در بهبود دره نشستی اردن، پروژه‌های زیرساختی، بازرگانی، امور مالی و موضوعات مرتبط با بانکداری بوده، مشارکت کرده‌است. اردن همچنین در مذاکرات صلح چند جانبه مشارکت داشته‌است. اردن عضو سازمان ملل و بسیاری از آژانس‌های تخصصی و وابسته به آن، از جمله سازمان تجارت جهانی (WTO)، سازمان هواشناسی جهانی) IMO)، سازمان غذایی و کشاورزی جهان (FAO)، سازمان بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) و سازمان بهداشت جهانی (WHO) است. همچنین اردن عضو بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول (IMF)، سازمان کنفرانس اسلامی (OIC)، جنبش غیرمتعهدها (NAM) و اتحادیه عرب است. از زمان شروع انتفاضه الاقصی در سپتامبر ۲۰۰۰، اردن در گردهمایی‌های زیادی سخت تلاش کرده‌است تا با هدف میانه‌روی و اعتدال ارتباط بین اسرائیل و فلسطین را پا بر جا نگه دارد و هر دو طرف را به گفتگوهای معوقه موضوعات مرتبط با وضعیت نهایی منطقه بازگرداند. اثر گلخانه‌ای
این معاهده با هدف موظف ساختن کشورهای جهان به کاهش اثرات گازهای گلخانه‌ای و تبعات منفی گرم شدن زمین، میان کشورهای جهان به امضا رسید. معاهده در محل کیوتوی ژاپن و در دسامبر ۱۹۹۷ تنظیم شد و از مارس ۱۹۹۸ جهت امضاء به کشورهای مختلف ارائه و در ۱۵ مارس ۱۹۹۹ نهائی شد. در این معاهده مشخص شده که تا چه سال و تا چند درصد از گازهای گلخانه‌ای کاسته شود. گازهای مورد نظر عبارت‌اند از: دی‌اکسید کربن، متان، اکسید نیتروژن، سولفورهگزافلوراید، HFCها و PFCها. همچنین کشورهای ثروتمند ضمن متعهد شدن به اجرای مفاد این عهدنامه موظف به کمک به دیگر کشورها در این زمینه شدند. حلال (محصولات غذایی)
بازار جهانی حلال، در غذا متوقف نشده و در سال‌های اخیر به حوزه‌های دیگری نیز افزایش پیدا نموده است. اگرچه فعلاً فقط استاندارد غذای حلال توسط ۵۷ کشور اسلامی در قالب سازمان همکاری‌های اسلامی (OIC)در اکتبر ۲۰۱۰ در استانبول ترکیه تدوین و به امضاء رسیده اما در نظر دارند تا برای پاسخ به تقاضای بازار جهانی در تحقق استانداردهای جهانی حلال و تجارت محصولات حلال در حوزه‌های ذیل نیز وارد شوند: پیمان اتحادیه آزاد
پیمان اتحادیه آزاد یک توافق بین‌المللی است که سازنده و نگهدارنده روابط بین گروه آزاد ایالات متحده آمریکا و سه کشور در اقیانوس آرام ایالات فدرال میکرونزی، جزایر مارشال، و پالائو است. این سه کشور به همراه جزایر ماریانای شمالی در گذشته، کشور قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام را تشکیل می‌دادند که از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ توسط نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و از ۱۹۵۱ (میلادی) تا ۱۹۸۶ (برای پالائو تا ۱۹۹۴) توسط وزارت کشور ایالات متحده آمریکا اداره می‌شد. پیمان حفاظت از منابع دریایی زنده جنوبگان
این پیمان در آغاز به خاطر شکار زیاد ماهی کریل در اقیانوس منجمد جنوبی شکل گرفت. زیرا ازدیاد شکار این ماهی بر کل اکوسیستم موجودات دریایی جنوبگان تأثیر می‌گذاشت. تاکنون این پیمان توسط ۱۴ کشور امضا شده و ۳۵ کشور به همراه اتحادیه اقتصادی اروپا آن را تصویب کرده‌اند. تا مه ۲۰۱۳، کشورهای آرژانتین، استرالیا، بلژیک، برزیل، بلغارستان، کانادا، شیلی، چین، جزایر کوک، فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، هند، ایتالیا، ژاپن، کره جنوبی، موریس، نامیبیا، هلند، نیوزیلند، نروژ، پاکستان، پاناما، پرو، لهستان، روسیه (درگذشته به صورت اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی)، آفریقای جنوبی، اسپانیا، سوئد، اوکراین، بریتانیا، آمریکا و وانواتو عضو رسمی این پیمان هستند. در گذشته آلمان شرقی عضو این پیمان بوده‌است. بزرگراه ارتباطی اروپا و ایران
در ۸ ژوئن ۲۰۱۱، کنسرسیومی متشکل از چهار شرکت ارتباطاتی از چهار کشور قرار دادِ ساخت و نگهداری از سامانهٔ کابلی جدید را امضا کردند. این طرح که با نامِ «بزرگراه ارتباطی ایران و اروپا» (ب. ا. ا. ا) (کوته‌نوشت: EPEG) معرفی شد. قرار است تا «ب. ا. ا. ا» به عنوان برندی برای سامانهٔ فیبرنوری جدید تبدیل شود که اروپا را به خاورمیانه مصل نموده و می‌تواند به سایر نقاط «خلیج فارس» و نیز کشور» هند» نیز گسترش یابد. بنا بر اخبار منتشرشده بیشترین سهم در این کنسرسیوم متعلق به ایران بوده و بالاترین مسافت مسیر پروژه توسط ایران عملیاتی شده است. روابط ایران و ترکیه
از دیگر رویدادهای مهم این دوران می‌توان از پیمان بغداد نام برد. پیمان بغداد، نخست در فوریه ۱۹۵۵ توسط کشورهای عراق و ترکیه به امضاء رسید. در همان سال، کشورهای پاکستان، ایران و بریتانیا نیز به این پیمان پیوستند. در پی پیوستن ایران به پیمان بغداد، در تاریخ ۷ آذر ۱۳۳۴ خورشیدی سفرای ایران در کشورهای عضو این پیمان تغییر کرد و سرلشکر حسن ارفع سفیر کبیر ایران در ترکیه شد. پیمان‌نامه نوارساک
پیمان نوارساک در سال ۴۸۴ میلادی بین سپه‌سالار ارمنی، واهان مامیکونیان و نمایندگان بلاش ساسانی، شاهنشاه ایران، در نوارساک بسته شد. این پیمان‌نامه، آزادی دینی و خودمختاری ارمنیان را تضمین کرد. شرایط این پیمان به شرح زیر است: آنشلوس
پس از پایان جنگ جهانی اول که در آن امپراتوری آلمان شکست خورد، فرانسه و انگلستان به عنوان فاتحان جنگ، قرادادهای سنگینی را بر گرده شکست‌خوردگان تحمیل کردند. یکی از این قراردادها که با میانجی‌گری ایالات متحده آمریکا در طی کنفرانس صلح پاریس منعقد شد، پیمان ورسای است که برخی از حقوق، منافع و سرزمین‌های آلمان به بریتانیا و فرانسه تعلق می‌گرفت. همچنین مجارستان، بوسنی و بخش‌هایی از سرزمین‌های دیگر از اتریش-مجارستان جدا می‌گردید. در این پیمان اتحاد آلمان و اتریش (آنشلوس) که به عنوان جمهوری آلمان-اتریش مطرح شد به صورت مشخص ممنوع شده بود. پیمان بانکوک
با این حال، با توجه به فضای سیاسی آن زمان، از جمله رقابت میان اعضا، درگیری در منطقه و جنگ سرد، ایجاد منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای، کمتر امکان‌پذیر بود؛ بنابراین پیشنهاد رسمی برای دستیابی به این هدف تا دهه ۱۹۹۰ تعویق افتاد. پس از پایان جنگ سرد و درگیری‌ها، کشورهای عضو، تلاش‌های خود برای خلع سلاح هسته‌ای را از سر گرفتند. پس از مذاکرات و نهایی شدن مفاد این پیمان توسط یک کارگروه از آسه آن، در نهایت در ۱۵ دسامبر ۱۹۹۵ توسط سران ۱۰ کشور عضو آسه آن در بانکوک امضا شد. این پیمان در ۲۸ مارس ۱۹۹۷ پس از اینکه همه کشورها به غیر از یکی، آن را تصویب کردند به اجرا درآمد. پس از تصویب فیلیپین در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۱ اجرای این پیمان کامل شد. در سال ۲۰۱۴ در جلسه کمیسیون ویژه پیمان، وزیران کشورهای عضو، در حالیکه بار دیگر بر تعهد خود بر اجرای پیمان منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای در جنوب خاوری آسیا تأکید می‌کردند پیشرفت در پیاده‌سازی طرح اقدام برای تقویت پیمان از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ را بررسی کردند. اتحاد اعراب و اسرائیل علیه ایران
در سال ۲۰۲۰ کشورهای امارات متحده عربی، بحرین، سودان و مراکش با امضای پیمان ابراهیم روابط خود را با اسرائیل عادی کردند. عهدنامه قارص
پیمان قارص اگرچه امروزه مبنای مرز ترکیه با جمهوری ارمنستان محسوب می‌شود، اما از منظر حقوق بین‌الملل از وجاهت کافی برخوردار نیست و می‌تواند همواره به عنوان عامل تنش و تهدید در روابط بین ترکیه و ارمنستان به‌شمار آید. به طوری که یکی از مفاد و بندهای کلی توافقنامه عادی سازی روابط ترکیه و ارمنستان در سال ۲۰۰۷ میلادی مورد پذیرش قرار دادن معاهده قارص از هر دو طرف یعنی ارمنستان و ترکیه بود. از آنجایی که سه جمهوری قفقاز (ارمنستان، آذربایجان و گرجستان) در زمان امضای این پیمان کشورهای مستقلی نبودند، این معاهده وجاهت بین‌المللی ندارد. مطابق مواد دوازده، سیزده و چهارده کنوانسیون وین اصل حاکمیت دولت‌ها به عنوان اساس در نظر گرفته و آن را در قالب استقلال اراده دولت‌ها تبلور می‌بخشد. این شرط در مورد هیچ‌یک از کشورهای امضاءکننده پیمان در آن مقطع زمانی مصداق ندارد. پیمان تلاتلولکو
دو پروتکل اضافی نیز برای این پیمان وجود دارند: پروتکل نخست، کشورهایی که فرای منطقه آمریکای لاتین و کارائیب (آمریکا، بریتانیا، فرانسه و هلند) هستند ولی دارای سرزمین‌ها و مستعمراتی در داخل این منطقه هستند نیز شامل مفاد این پیمان می‌شود. پروتکل دوم از کشورهای دارنده جنگ‌افزار هسته‌ای می‌خواهد که از هر گونه تلاش برای تضعیف کشورهای بدون جنگ‌افزار هسته‌ای در این منطقه خودداری کنند. این پروتکل توسط ۵ کشور صاحب قدرت هسته‌ای (آمریکا، بریتانیا، فرانسه، چین و روسیه) در ۱۹۷۹ امضا شده‌است. منطقه تجارت آزاد آسه‌آن
از این رو، «آ سه آن» با برگزاری اجلاس‌ مختلف توافق‌نامه‌های گوناگونی را با کشورهای جهان امضا نمود. کشورهای عضو «آ سه آن» و چین تصمیم گرفتند بزرگ‌ترین منطقه آزاد تجاری در جهان را ایجاد کنند تا پایه‌های یک قدرت بزرگ اقتصادی در منطقه شکل گیرد. از سوی دیگر اعضای آسه آن قرارداد تجارت آزاد با کشورهای استرالیا و نیوزلند را به امضا رساندند و از آن به عنوان گام مهمی در مقابله با بحران اقتصادی نام بردند. همچنین با کشورهای ژاپن و کره جنوبی قراردادهای مشابهی امضا کردند و درصدد هستند یک بازار منطقه‌ای شبیه به اتحادیه اروپا تا سال ۲۰۱۵ راه‌اندازی کنند. علاوه بر این، «آ سه آن» درباره تجارت آزاد با هند به توافق رسید و قرار بر آن شد که از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ تعرفه‌های گمرکی خود را تا ۸۰ درصد کاهش دهند. لونگ‌چینگ
در این زمان تجارت با دیگر کشورها در اروپا، آفریقا و آسیا از سر گرفته شد و امنیت مرزهای آبی و زمینی بهبود یافت. همچنین عهدنامهٔ صلحی با آلتان، رهبر مغول‌هایی که مرزهای شمالی چین را مورد تاخت و تاز قرار داده بودند امضا شد. معاهده دارین
معاهده دارین پیمانی است که میان عبدالعزیز بن عبدالرحمن آل سعود و سرلشکر بریتانیایی پرسی کاکس در ۴ دی ۱۲۹۴ بسته شد. در این پیمان نامه ، بریتانیا سرزمین های احسا ، قطیف ، جبیل و نجد را در فرمانروایی آل سعود به شمار آورد و چون این پیمان نامه در آبخست دارین که در نزدیکی آبخست تاروت و رو به روی بندر قطیف در کرانه های شاخاب پارس بسته شد به این نام شناخته می شود. این پیمان نامه پس از پیمان نامه نجد که در سال ۱۳۰۶ به پایان رسید. جنگ جانشینی اتریش
پیمان اکس لا شاپل یا آخن در ۱۸ اکتبر ۱۷۴۸ میلادی در شهری به همین نام در غرب امپراتوری مقدس روم به امضاء رسید. بر اساس پیمان اکس لا شاپل مقرر شد: