کنفرانس صلح پاریس در چه سالی برگزار شد؟
کنفرانس صلح پاریس
کنفرانس صلح پاریس نام کنفرانسی بود که از ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۱۹ تا ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۲۰ به طول انجامید و در آن دولت‌های متفقین بر سر آیندهٔ پس از جنگ آلمان و دیگر کشورهای شکست خورده تصمیم گرفتند. ژرژ کلمانسو
او در سال ۱۹۱۹ کنفرانس تاریخی صلح پاریس را تشکیل داد که منجر به امضای پیمان ورسای شد که تاثیر مهمی در جهان پس از جنگ جهانی اول داشت. در آن کنفرانس نمایندگان ۵ کشور شکست خورده جنگ یعنی آلمان، اتریش، بلغارستان، مجارستان و عثمانی حضور نداشتند.
جنگ جهانی اول
بر خلاف کنگره وین که کشورهای فاتح توانستند نظمی جهانی بر اساس توازن قوا به پشتوانه کنسرت اروپا به وجود بیاورند، کنفرانس ورسای در دست یافتن به توافقی عام و ایجاد بنایی پایدار برای صلح جهانی ناموفق بود. گرچه تلاش ویلسون برای ایجاد جامعه ملل، نوید صلحی پایدار بر اساس امنیت دسته‌جمعی را می‌داد، ولی از آنجا که توافق فاتحان عمیق و همه‌جانبه نبود بلکه مصلحتی موقتی به‌شمار می‌رفت سیستم امنیت دسته‌جمعی نیز جز در سال‌های ۱۹۲۵–۱۹۳۰ برقرار نشد، به ویژه که خود ایالات متحده نیز در آن نقشی نداشت. همایش خلع سلاح
در آغاز، همایش و انجمن‌های مشابه پیشین آن در رسیدن به اهداف خود موفق بودند. این انجمن‌ها در تهیه پیش‌نویس‌های توافق‌های خلع سلاح بسیاری نقش سازنده‌ای داشتند. نمونه این توافق‌ها پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (۱۹۶۸)، کنوانسیون جنگ‌افزارهای بیولوژیک (۱۹۷۲)، کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی (۱۹۹۳)، و پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای (۱۹۹۶) هستند. پیمان لوزان
پیمان لوزان پیمان صلحی بود که در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۳ میلادی در شهر لوزان-سوئیس؛ برای حل و فصل مناقشه‌ای که از جنگ جهانی اول بین نیروهای متفقین و متحدین آغاز شده بود به توافق رسیدند. پیمان صلح بین جمهوری سوم فرانسه، امپراتوری بریتانیا، امپراتوری ژاپن، پادشاهی ایتالیا، پادشاهی یونان، پادشاهی رومانی و پادشاهی یوگسلاوی به امضاء رسید. متن اصلی این پیمان به زبان فرانسه، و از تاریخ ۲۳ اوت سال ۱۹۲۳ میلادی اجراء آن واجب شد و تا ۶ اوت ۱۹۲۴ میلادی، تمامی شرایط صلح توسط کشورها به اجرا درآمد و اسناد را به‌طور رسمی در پاریس، به فرانسه سپردند. این پیمان در ۲۳ اوت ۱۹۲۳ توسط ترکیه و در ۱۶ ژوئیه ۱۹۲۴ توسط دیگر امضا کنندگان تصویب و در ۶ اوت ۱۹۲۴ هنگامیکه اسناد تصویب رسماً به پاریس سپرده شد، اجرایی گردید. عبدالصمد ممتازالسلطنه
در کنفرانس صلیب سرخ جهانی که در سال ۱۹۰۶ در ژنو برگزار شد، تنها دولتهای مسلمان آن زمان ایران و عثمانی بودند. نمایندهٔ عثمانی به‌دلیل این که در کنفرانس صلیب سرخ در سال ۱۹۰۴ شرکت نکرده و معاهدهٔ منعقدهٔ آن را امضا نکرده بود از شرکت در کنفرانس صلیب سرخ در سال ۱۹۰۶ محروم ماند؛ بنابراین ایران تنها کشور مسلمانی بود که در آن کنفرانس نماینده داشت: صمد خان ممتازالسلطنه سفیر ایران در پاریس. او می‌بایست به اتفاق اعضای دیگر در مورد نماد و نشان پرچم امدادرسانی که همانا صلیب سرخ بود تصمیمی نهایی می‌گرفت. این کنفرانس در شرایطی تشکیل شد که جو به‌شدت ضد عثمانی و مسلمانان بود و جهان در آستانهٔ دسته‌بندی کشورها برای آغاز جنگ جهانی اول قرار داشت، دولت‌های مسیحی به‌خصوص نمایندگان دولت‌های بالکان، چنان ضد عثمانی و قرار دادن هلال ماه به عنوان نشان پرچم سازمان امدادرسانی کشورهای مسلمان موضع‌گیری کردند که گمان می‌رفت تنها صلیب سرخ و شیر و خورشید سرخ به‌عنوان نشان‌های رسمی مورد تصویب قرار گیرد، اما دفاع ممتازالسلطنه از هلال ماه موجب دگرگونی فضای کنفرانس شد. این امر گویای آن است که خواست حفظ منافع مسلمانان برای او بسیار قوی بوده‌است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد
اولین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد در دهم ژانویه ۱۹۴۶ در سالن مرکزی کلیسای متدیست لندن برگزار شد که نمایندگان ۵۱ کشور در آن شرکت داشتند. این اجلاس در چندین سال بعد آن در شهرهای مختلف انجام شد که سال دوم در نیویورک و سال سوم در پاریس بود. این اجلاس در ۱۴ اکتبر ۱۹۵۲ در هفتمین اجلاس سالانه خود به مقر دائم آن در نیویورک منتقل شد. در دسامبر ۱۹۸۸ ملل متحد برای شنیدن سخنرانی یاسر عرفات بیست و نهمین اجلاس خود را در کاخ ملل ژنو در سویس برگزار کرد. پاکس کریستی
پاکس کریستی که به زبان لاتین، صلح مسیح می‌باشد، در سال ۱۹۴۵ در فرانسه با الهام از مارت دوتل کلودوت و اسقف پیرو ماری تئاس، تأسیس شد. هردوی آنها شهروندان فرانسوی بودند که همگان را به آشتی میان شهروندان فرانسوی و آلمانی پس از جنگ جهانی دوم، تشویق می‌کردند. از اولین اقدامات پاکس کریستی می‌توان از سازماندهی زیارت صلح و اقدامات دیگری که باعث آشتی بین فرانسه و آلمان شد، نام برد. این جنبش فعالیت‌های خود را در دهه ۱۹۵۰ به سایر کشورهای اروپا گسترش داد. اولین بار در سال ۱۹۵۲ توسط پاپ پیووس دوازدهم که یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود، به عنوان یک جنبش رسمی بین‌المللی کاتولیک، شناخته شد. موزه صلح تهران
در روز ۲۹ آوریل ۲۰۱۲ - دهم اردیبهشت نود و یک - مراسم روز جهانی بزرگداشت قربانیان سلاح‌های شیمیایی با قرائت پیام دبیرکل سازمان ملل و با حضور نمایندگان سازمان‌های بین‌المللی، قربانیان سلاح‌های شیمیایی و اعضای سازمان‌های مردم نهاد در موزه صلح تهران برگزار گردید. الکساندر دومارانش
الکساندر دومارانش از ۶ نوامبر ۱۹۷۰ تا ۱۲ ژوئن ۱۹۸۱، به مدت ۱۲ سال رئیس سازمان اطلاعات و امنیت فرانسه یا به اختصار سدس (SDECE) را بر عهده داشت. دومارانش هم‌چنین از گردانندگان اصلی کنفراس مخفیانه سازمان سیا در منطقهٔ خاورمیانه و آسیای مرکزی که در اردیبهشت ۱۳۵۲ در تهران برگزار شد، بوده‌است. این کنفرانس که با نام مخفف باشگاه سافاری شناخته شده‌است و ۵ کشور، فرانسه، ایران، مصر، مراکش و عربستان اسناد آن را امضا نموده‌اند، با هدف جلوگیری از نفوذ و اجرای عملیات‌های شوروی سابق و کمونیسم به وجود آمد. دومارانش هم چنین به دلیل پیش‌بینی تهاجم شوروی سابق به افغانستان و بعدها حملهٔ ایالات متحده آمریکا به عراق به واسطهٔ شناخت وسیع از افسران ارتش آمریکا و کارمندان عالی رتبهٔ سفارت آمریکا، شهرت فراوانی پیدا کرد. از معروف‌ترین کتاب‌های او "جنگ جهانی چهارم، دیپلماسی و جاسوسی در عصر خشونت" است. جنگ‌افزار شیمیایی
اولین توافقنامه بین‌المللی منع کاربرد سلاح‌های شیمیایی به سال ۱۶۷۵ بر می‌گردد، هنگامی که معاهده‌ای مبنی بر عدم کاربرد گلوله‌های سمی میان فرانسه و آلمان در استراسبورگ امضا شد. در طول دویست سال پس از آن با روند صنعتی شدن و پیشرفت تکنولوژی شیمیایی امکان توسعه سلاح‌های شیمیایی در سطح وسیع فراهم آمد. در سال ۱۸۷۴، کنوانسیون بروکسل در مورد قانون و عرف جنگ تصویب شد. این کنوانسیون استفاده از سم یا سلاح‌های سمی و نیز کاربرد تسلیحات، پرتابه‌ها یا موادی به منظور ایجاد درد و رنج غیرضروری را ممنوع کرد. در سال ۱۸۹۹ کنفرانس صلح در لاهه برگزار شد که به امضای توافقنامه‌ای معروف به بیانیه لاهه انجامید و بر اساس آن کاربرد پرتابه‌ها ی حاوی گاز سمی ممنوع گردید. توافق‌نامه سایکس–پیکو
موافقت‌نامه سایکس-پیکو یا موافقت‌نامه آسیای صغیر توافقی سری میان بریتانیای کبیر و فرانسه بود که در روز نهم ماه مه ۱۹۱۶ در خلال جنگ جهانی اول و با رضایت روسیه برای تقسیم امپراتوری عثمانی منعقد شد. این توافق‌نامه به تقسیم سوریه، عراق، لبنان و فلسطین میان فرانسه و بریتانیا منجر شد. این مناطق قبل از آن تحت کنترل ترک‌های عثمانی بودند. این توافق‌نامه نامش را از سر مارک سایکس بریتانیایی و فرانسوا ژرژ پیکوی فرانسوی گرفته‌است. مذاکرات اولیه این توافقنامه بین ۲۳ نوامبر ۱۹۱۵ تا ۳ ژانویه ۱۹۱۶ یعنی پیش از شکست امپراتوری عثمانی انجام پذیرفت و پیش شرط این توافق، شکست امپراتوری عثمانی در جنگ بود. کنفرانس صلح پاریس
با توجه به مفاد اعلامیه ویلسون در خصوص تحت‌الحمایگی کشورهای ناتوان و کوچک برای احراز شرایط استقلال فرانسه و انگلیس هم در سال ۱۹۱۹ میلادی تحت‌الحمایگی ارمنستان را به آمریکا دادند و بدین ترتیب کمیته آمریکایی استقلال ارمنستان تحت ریاست ویلسون تشکیل شد. به دنبال آن کنگره ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۱۹ میلادی یک هیئت ۵۰ نفری به ریاست ژنرال جیمس هاربرد، به منطقه قفقاز، خاور نزدیک و میانه فرستاده شد تا دربارهٔ شرایط آن مناطق که برای آمریکا قابل توجه بود تحقیق کنند و به کنگره گزارش دهد. در این گزارش ذکر شده بود که برای تأمین شرایط تحت‌الحمایگی حداکثر تا دویست هزار سرباز ضروری بود و پیشنهاد می‌شد که ۲ لشکر (۵۹ هزار سرباز) به ارمنستان فرستاده شود. اما مجلس سنای ایالات متحده آمریکا و کنگره آمریکا پیرو سیاست‌های انزواطلبانه خود از هر گونه دخالت نظامی در امور ارمنستان با اعزام سرباز تن زدند. کنفرانس قاهره
این کنفراس در حالی برگزار شد که پس از عقب‌نشینی ژاپن از جزایرگوادال‌کانال و شروع حملات شدید آمریکا علیه ژاپن در جزایر سلیمان ناحیه شرق گینه نو این کشور قدرت دفاعی خود را به‌طور کامل از دست داده بود. در اروپا نیز در هشتم سپتامبر ایتالیا تسلیم بدون قید و شرط نیروهای متفقین شده بود. همچنین حمله به آلمان توسط شوروی بیش از پیش شدت گرفته بود. این شرایط ایجاب می‌کرد که تصمیمات جدیدی در مورد سیاست‌های جنگی و مسائل پس از جنگ اتخاذ گردد. این کنفرانس به دنبال و در ادامهٔ نشستی بود که در اواخر ماه اکتبر با شرکت وزیران امورخارجه سه کشور روسیه، آمریکا و انگلستان در مسکو برگزار شد. کارل پنجم
در ۱۵۳۵، در حالی که کارل به شمال آفریقا اردوکشی کرده بود، فرانسوا به ساووی حمله کرد و تورین را به تصرف درآورد. کارل از آفریقا به ناپل رفت و در ۱۵۳۶ وارد رم شد و در سخنرانی معروفی در برابر پاپ پل سوم و مجمع مقدس کاردینال‌ها فرانسوا، پادشاه فرانسه، را به نبرد تن‌به‌تن فراخواند. فرانسه این دعوت را رد کرد و کارل در پاسخ به پروانس اردو کشید که ناموفق بود. درنهایت با میانجی‌گری پاپ صلح آتش‌بس نیس در ۱۸ ژوئن ۱۵۳۸ امضا شد. کنفرانس جهانی خلع سلاح
کنفرانس جهانی خلع سلاح، که در ۱۹۳۲ در ژنو و با حضور نمایندگان ۶۰ کشور تشکیل شد، در رسیدن به اهدافش موفق نبود. در ابتدای این کنفرانس، هدف آن بود که ظرف مدت یک سال گسترش جنگ‌افزارها متوقف شود. همچنین موافقت اولیهٔ فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، ژاپن، و بریتانیا مبنی بر محدود کردن اندازهٔ قوای دریایی این کشورها گرفته شد، ولی توافق نهایی به انجام نرسید. نکتهٔ اختلاف اصلی بین طرف‌های مذاکره، عدم توافق بر تعریف سلاح‌های «تدافعی» و «تهاجمی» بود. کنفرانس تعامل و اعتمادسازی آسیا
تشکیل کنفرانس تعامل و اعتماد سازی آسیا نخستین بار در پنجم اکتبر سال ۱۹۹۲ در زمان برگزاری چهل و هفتمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد،توسط نور سلطان نظربایف رئیس‌جمهور وقت قزاقستان پیشنهاد شد. موضوع فعالیت کنفرانس منطقه ای سیکا ، تعامل و اقدامات، راه کارها و شیوه‌های دستیابی به اعتمادسازی در قاره آسیا عنوان شده است. صلح آوگسبورگ
در ۲۸ آوریل سال ۱۵۵۵ میلادی کنگره مذهبی معروف به آوگسبورگ در شهری به همین نام در آلمان تشکیل شد. این گنکره برای پایان دادن به کشمکش‌های مذهبی امپراتوری مقدس روم بر پا شد زیرا در نتیجه اصلاح دینی، اختلافاتی در این امپراتوری به وجود آمده بود. در نتیجه این کنگره معاهدهٔ صلحی بین امپراتور مقدس روم، شارلکن، و مجمع شمالکالدیک امضا شد. جامعه ملل
گروه‌های فمینیستی هم در کمتر از دو هفته پس از آغاز جنگ دست به سازماندهی اعتراضاتی علیه جنگ زدند. در ۲۹ اوت ۱۹۱۴ در آمریکا زنان عضو سندیکا‌ها، سازمان‌های فمینیست، و سازمان‌های اصلاحات اجتماعی به رهبری افرادی چون فنی گریسون ویلارد، کیت والر برت، مری ریتر بیرد، کری چپمن کت، رز اشنایدرمن، و لیلیان والد تظاهراتی را با حضور زنان در خیابان پنجم منهتن ترتیب دادند. در پی این تظاهرات، جین آدامز بر آن شد که پیشنهاد دو فعال سافرجت زنان اروپایی — روزیکا شویمر مجار و امیلین پتیک لاورنس بریتانیایی — مبنی بر تشکیل «کنفرانس صلح» را عملی کند. این کنفرانس به مدیریت آدامز ۹ و ۱۰ ژانویه ۱۹۱۵ در واشینگتن، دی.سی. برگزار شد و بیانیهٔ پایانی آن بر تشکیل سازمانی بین‌المللی تأکید داشت که قدرت مدیریتی و حقوقی لازم را برای ایجاد «جامعهٔ دائمی ملل بی‌طرف» و حرکت به سوی صلح و خلع سلاح داشته باشد. چند ماه بعد کنفرانس بین‌المللی زنان در لاهه برگزار شد. این کنفرانس، که برگزارکنندگانش میا بوسه‌وین، التا جاکوبس، و روزا مانس بودند در ۲۸ آوریل ۱۹۱۵ افتتاح شد و ۱٬۱۳۶ نفر از کشورهای بی‌طرف و غیرمتخاصم در آن شرکت کردند. در نتیجهٔ این کنفرانس سازمانی تأسیس شد که بعدها اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی (WILPF) نام گرفت. در پایان کنفرانس، دو گروه از نمایندگان زنان مأموریت یافتند که با سران کشورهای اروپایی ملاقات کنند. وزرای خارجهٔ کشورهای اروپای با بی‌میلی به نمایندگان کنفرانس زنان تعهد دادند که اگر رئیس‌جمهور آمریکا توماس وودرو ویلسون سازمانی برای میانجی‌گری و حل اختلاف تشکیل دهد در آن شرکت بکنند یا دست‌کم جلوی آن را نگیرند، ولی ویلسون مسئولیت این ابتکار را نپذیرفت. کنفرانس یالتا
کنفرانس یالتا یا کنفرانس کریمه کنفرانسی بود که چند ماه پیش از پایان جنگ جهانی دوم از چهارم تا یازدهم فوریه سال ۱۹۴۵ به مدت هشت روز در کاخ تزارها در شهر یالتا واقع در شبه جزیره کریمه برگزار شد. در این کنفرانس فرانکلین روزولت رئیس‌جمهور آمریکا و وینستون چرچیل نخست‌وزیر انگلستان از یک سو و جوزف استالین رهبر شوروی ازسوی دیگر عمدتاً دربارهٔ سرنوشت کشورهای اروپایی پس از پایان جنگ به بحث پرداختند. این کنفرانس پس از کنفرانس تهران (۱۹۴۳) و پیش از کنفرانس پتسدام (ژوئیه ۱۹۴۵) برگزار شد. محیط زیست
توافق پاریس (فرانسوی: Accord de Paris)، که با نام پیمان پاریس نیز شناخته می‌شود، ذیل چارچوب پیمان‌نامه سازمان ملل در تغییر اقلیم (UNFCCC) در رابطه با کاستن از انتشار گازهای گلخانه‌ای، سازگاری و امور مالی است که از سال ۲۰۲۰ شروع می‌شود. متن توافق از سوی نمایندگان ۱۹۵ کشور در کنفرانس تغییر اقلیم ۲۰۱۵ سازمان ملل متحد در پاریس مذاکره و با اجماع در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۵ تصویب شد. توافق پاریس. متن توافقنامه. جیمی کارتر
پرزیدنت کارتر نقش مؤثری در گسترش صلح و دمکراسی در جهان در دوران ریاست جمهوری اش ایفا کرد. پیمان کمپ دیوید یکی از مهم‌ترین پیمان‌های صلح در طول تاریخ که نخستین و جدی‌ترین گام در پایان بخشیدن به جنگ اعراب و اسرائیل و نیز پایان بخش جنگ‌های ادامه‌دار مصر و اسرائیل بود با تلاش‌های پرزیدنت کارتر به ثمر رسید. همچنین نشست سیاسی گوادالوپ یکی از مهم‌ترین نشست‌های سیاسی رهبران بلوک غرب بود که در این نشست جیمی کارتر کوشید تا رهبران کشورهای قدرتمند سرمایه‌داری را متقاعد نماید حمایت از رژیم‌های دیکتاتوری را متوقف نمایند. بر اساس این اقدامات پرزیدنت کارتر در سال ۲۰۰۲ جایزه نوبل صلح را دریافت کرد. صلح‌جویی
صلح جویی یا آیین احتراز از جنگ، مخالفت با جنگ یا خشونت است. اصطلاح «پاسیفیسم» توسط مبارز صلح فرانسوی امیل آرنود (۱۸۶۴–۱۹۲۱) ابداع شد و توسط دیگر فعالان صلح در دهمین کنگره جهانی صلح در گلاسکو در سال ۱۹۰۱ به تصویب رسید. پاسیفیسم مخالف هر گونه جنگ است و بر این باور است که اختلافات بین‌المللی می‌تواند به صورت مسالمت‌آمیز حل و فصل شود و خواستار لغو نهادهای نظامی و جنگ و مخالفت استفاده از خشونت فیزیکی برای به دست آوردن اهداف سیاسی، اقتصادی یا اجتماعی است. پیشنهاد برابری نژادی
پیشنهاد برابری نژادی پیشنهاد لغو تبعیض نژادی اصلاحیه‌ای در پیمان ورسای بود که به‌طور نهایی در کنفرانس صلح پاریس در ۱۱ آوریل سال ۱۹۱۹ مورد بررسی قرار گرفت. این پیشنهاد امپراتوری ژاپن بود، ژاپن با این پیشنهاد هرگز قصد نداشت پیامدهای جهانی ایجاد کند، اما به هر حال این پیشنهاد باعث بحث و جدال شد. کنفرانس سانرمو
کنفرانس سانرمو کنفرانسی است که از ۱۹ تا ۲۶ آوریل ۱۹۲۰ میلادی در شهر سانرمو، ایتالیا با حضور، نخست وزیران، انگلستان، فرانسه و ایتالیا (دیوید لوید جورج، آلکساندر میلران و فرانچسکو نیتی)، و نمایندگانی از ژاپن، یونان و بلژیک تشکیل شد، به مطالعه مفاد قرارداد صلح با عثمانی پرداخت. کنفرانس صلح پاریس
ای. بنسن، مؤلف کتاب (هلال و صلیب آهنین-۱۹۱۸ میلادی، لندن)، در حین انعقاد عهدنامهٔ ترک مخاصمه گفته بود: توافقنامه پاریس
این توافق‌نامه در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۴ برابر با ۲۴ آبان ۱۳۸۳ در پاریس بین ایران و سه کشور فرانسه، انگلیس و آلمان به امضاء رسید و به موجب آن ایران به عنوان اقدامی داوطلبانه در جهت اعتمادسازی -و نه به عنوان یک تعهد قانونی - پذیرفت که کلیه فعالیت‌های مربوط به غنی‌سازی و بازفرآوری مانند ساخت، تولید، نصب، آزمایش، سرهم‌بندی و راه‌اندازی سانتریفیوژهای گازی، و فعالیت‌های مربوط به جداسازی پلوتونیم را متوقف کند و در عوض اتحادیه اروپا سعی در پذیرش ایران در سازمان تجارت جهانی نماید. نماینده مذاکره‌کننده ایران سیروس ناصری به همراه سفیران وقت ایران در پاریس، لندن و برلین بودند. پنینسولا پاریس
پنینسولا پاریس () (سابقاً اوتل ماژستیک ) هتلی لوکس در خیابان کله‌بر در منطقه ۱۶ پاریس فرانسه است. این بنا نخست در ۱۸۶۸ برای ملکه تبعیدی ایزابلای دوم اسپانیا ساخته شد. پس از مرگ ایزابلا در ۱۹۰۴، لئونارد تائوبر بنا را خرید. در ۱۹۰۸ با عنوان اوتل ماژستیک و به‌شکل هتلی مجلل و باشکوه افتتاح شد. در دوران جنگ جهانی اول به بیمارستانی موقت برای سربازان زخمی استفاده شد و کارکنان آن عمدتاً اشراف‌زادگان بریتانیایی بودند. در ۱۹۳۶ دولت فرانسه این بنا را خریداری کرد. با اشغال فرانسه توسط آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، این ساختمان به مقر فرمانده‌های ارتش نازی بدل شد و نقشی مهم در عملیات‌ها علیه یهودیان پاریسی و همچنین کودتای ۲۰ ژوئیه علیه هیتلر داشت. پس از جنگ و در سال ۱۹۴۶ این بنا اولین مقر یونسکو بود و بعدها به مرکز کنفرانسی برای وزارت امور خارجه فرانسه تبدیل گشت. در ۱۹۶۰ سازمان همکاری و توسعه اقتصادی در این بنا افتتاح شد و در ۲۷ ژانویه ۱۹۷۳ این بنا میزبان پیمان صلح پاریس بود که به جنگ ویتنام و آمریکا پایان می‌داد. در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۱ هم پیمان صلح پاریس ۱۹۹۱ که به جنگ ویتنام و کامبوج و جنگ داخلی خمر سرخ پایان می‌داد در این بنا برگزار شد. دولت فرانسه در سال ۲۰۰۸ بنا را به شرکتی قطری فروخت، و در سال ۲۰۱۴ این بنا پس از فرایند بازسازی طولانی و پرهزینه با نام پنینسولا پاریس دوباره به‌عنوان هتل افتتاح شد. ازدواج همجنس
در ۲۵ مارس ۲۰۱۳ صدها هزار نفر از مخالفان قانونی شدن ازدواج همجنس‌گرایان در پاریس دست به تظاهرات زدند. پلیس برای متفرق ساختن آن‌ها به گاز اشک‌آور متوسل شد. با این حال این قانون در ۱۲ آوریل ۲۰۱۳ و با رأی ۱۷۹ به ۱۵۷ به تصویب مجلس سنا رسید. مجلس فرانسه نیز در ۲۳ آوریل ۲۰۱۳ با رأی نهایی ۳۳۱ به ۲۲۵ قانون ازدواج را تصویب کرد. فرانسوا اولاند در ۱۸ مه ۲۰۱۳ این قانون را امضاء کرد و فرانسه به چهاردهمین کشور دنیا و نهمین کشور اروپا تبدیل شد که ازدواج همجنس‌گرایان را قانونی اعلام کرد. یک هفته بعد تظاهراتی در پاریس در اعتراض به این قانون برگزار شد. پلیس شمار تظاهرکنندگان را که در مرکز شهر تجمع کرده بودند حداکثر ۱۵۰ هزار نفر تخمین زد اما سازمان‌دهندگان این رقم را نزدیک یک میلیون نفر می‌دانستند. آخرین اصلاح اجتماعی بزرگ فرانسه در سال ۱۹۸۱ و با حذف قانون اعدام صورت گرفته بود. در ۲۹ مه ۲۰۱۳ نخستین مراسم ازدواج یک زوج همجنس‌گرا در فرانسه، در مون‌پلیه با حضور شهردار شهر برگزار گردید. جیمز اریک دروموند
قبل از کنفرانس صلح پاریس در ۱۹۱۹، تلاش زیادی برای یافتن یک نامزد مناسب برای دبیرکل جامعه ملل تازه تأسیس شده بود. کنوانسیون‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه
کنوانسیون لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ ویکی‌پدیا. معاهدات و اعلامیه‌های بین‌المللی می‌باشند که در دو کنفرانس بین‌المللی صلح در شهر لاهه در هلند مورد مذاکره قرار گرفته‌اند. اولین کنفرانس لاهه در سال ۱۸۹۹ و دومین کنفرانس لاهه در سال ۱۹۰۷ برگزار شد. همراه با کنوانسیون ژنو، کنوانسیون لاهه جزو اولین اعلامیه‌های رسمی از قوانین جنگ و جنایات جنگی در بطن قوانین بین‌المللی سکولار به‌شمار می‌آیند. توافق‌نامه سایکس–پیکو
در ۲۰ مارس ۱۹۱۹ که اجلاس «چهار بزرگ» در پاریس با حضور وودرو ویلسون، ژرژ کلمنسو، ویتوریو امانوئل اورلاندو و همچنین لوید جورج و آرتور بالفور آغاز شد اولین موضوعی که مطرح شد سرنوشت ترکیه و سوریه بود. روابط ایران و فرانسه
در حاشیه شصت و هشتمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد که در مهر ۱۳۹۲ در نیویورک برگزار شد، حسن روحانی و فرانسوا اولاند، دیدار رودررویی با یکدیگر برگزار کردند. این نخستین دیدار مقامات عالی‌رتبه دو کشور از سال ۲۰۰۵ تا این تاریخ بود. امپریالیسم
کنفرانس برلین که به ابتکار بیسمارک از نوامبر ۱۸۸۴ تا فوریه ۱۸۸۵ و به دنبال اعتراض فرانسه و بلژیک و حتی آلمان به دنبال توافق بریتانیا و پرتغال در مورد رود کنگو برگزار شد، شرایط تقسیم آفریقا و سهم استعمارگران را به گونه‌ای تعیین کرد که از آن پس تمام این قاره زیر امپریالیسم اروپایی قرار گرفت. پس از جنگ جهانی اول، ایدئولوژی امپریالیسم در ایدئولوژی‌های فاشیسم و نازیسم به کمال خود رسید. توافق پاریس
توافق پاریس ()، که با نام پیمان پاریس نیز شناخته می‌شود، ذیل چارچوب پیمان‌نامه سازمان ملل در تغییر اقلیم (UNFCCC) در رابطه با کاستن از انتشار گازهای گلخانه‌ای، سازگاری و امور مالی است که از سال ۲۰۲۰ شروع می‌شود. متن توافق از سوی نمایندگان ۱۹۵ کشور در کنفرانس تغییر اقلیم ۲۰۱۵ سازمان ملل متحد در پاریس مذاکره و با اجماع در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۵ تصویب شد. در ۲۲ آوریل ۲۰۱۶ (روز زمین) در مراسمی در نیویورک برای امضا معرفی شد. تا سال ۲۰۱۷، ۱۹۵ عضو UNFCCC این پیمان را امضا و ۱۴۷ کشور آن را به تصویب مجلس خود رسانده‌اند. صلح پایدار
صلح پایدار به وضعیتی گفته می‌شود که صلح برای همیشه در یک منطقه برقرار شده‌باشد. مفهوم صلح پایدار نخستین بار در قرن هجدهم میلادی در مقاله‌ای با نام «طرح برای صلح پایدار» مطرح شد. این مقاله به صورت گمنام منتشر شد ولی آن را شارل-ایرین دو سن-پیر نوشته‌بود، کسی که در آن زمان مأمور مذاکره برای قرارداد اوترخت بود. با این حال این مفهوم تا اواخر قرن هجدهم مورد توجه قرار نگرفت. عبارت «صلح پایدار» پس از انتشار رسالهٔ صلح پایدار اثر ایمانوئل کانت فیلسوف آلمانیدر سال ۱۷۹۵ در اروپا شناخته شد. جایزه بین‌المللی صلح ففر (۲۰۱۴)
جایزه بین‌المللی صلح ففر () در سال ۲۰۱۴ به ویداد عکراوی برای مبارزه با تجارت غیرقانونی سلاح و مبارزه او با برابری حقوق زنان اعطا شد. به تأکید انجمن دوستی، او به نفع قطعنامه سازمان ملل متحد بر روی یک پیمان قوی و مؤثر تجارت سلاح باعث شتاب به منظور جلوگیری از تجارت غیرقانونی سلاحهای کوچک و سبک که احتمال می‌رود برای نسل‌کشی یا جنایت علیه بشریت یا تروریسم مورد استفاده قرار گیرد شد، همچنین در زمینه برابری حقوق بر اساس اعلامیه سازمان ملل متحد در خصوص تعهد به پایان دادن به خشونت جنسی در مواجهه با قطعنامه ۲۱۱۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد، لابی کرد،عکراوی همچنین خود را وقف توقف انتقال غیرقانونی و بی‌ثباتی نمود. او یکی از حامیان عدالت و صلح است، عکراوی اولین زن کرداست که پس از دیانا فرانسیس از انگلستان برنده جایزه صلح شده‌است در سال ۱۹۹۰گوس مایر از اتریش برنده این جایزه شد. همایش خلع سلاح
همایش خلع سلاح یک انجمن خلع سلاح چندجانبه است که توسط یک جامعه بین‌المللی پایه‌گذاری شده و کار آن گفتگو برای کنترل سلاح و توافق‌های خلع سلاح است. دفتر این همایش در کاخ ملل در ژنو سوئیس است. اعضای این همایش هر سال در سه نشست جداگانه در ژنو با یکدیگر دیدار می‌کنند. این همایش، نخستین بار در ۱۹۷۹ (میلادی) به نام «کمیته خلع سلاح» به عنوان انجمن گفتگوی خلع سلاح چندجانبه جداگانه برای جامعه بینالمللی برگزار شد. در سال ۱۹۸۴ (میلادی) نام آن به «همایش خلع سلاح» تغییر کرد. روابط مصر و اسرائیل
پیمان کمپ دیوید پس از دوازده روز مذاکرات مخفی و با میانجی‌گری ایالات متحده در کمپ دیوید که یکی از استراحتگاه‌های مقام ریاست جمهوری در ایالات متحده آمریکا است نهایی شد و در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۸ با حضور جیمی کارتر، رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا در کاخ سفید به امضا نهایی رسید. پیمان کمپ دیوید اولین پیمان صلح میان طرفین جنگ اعراب و اسرائیل بود که به صلح میان مصر و اسرائیل انجامید. پس از روی کار آمدن جمال عبدالناصر و اعلام ملی شدن کانال سوئز و بستن آن توسط دولت مصر در سال ۱۹۵۶ میلادی، کشور اسرائیل که مدعی بود حق عبور بی ضرر آن به آبهای آزاد خدشه دار شده، برای باز گشایی کانال سوئز اقدام نمود. جنگ هفت‌ساله
به این ترتیب، مذاکرات صلح آغاز شد و در فوریه ۱۷۶۳ پیمان پاریس به جنگ فرانسه و بریتانیا و پیمان هوبرتسبورگ به جنگ پروس و اتریش پایان داد. کنفرانس جهانی حقوق بشر
در آستانه برگزاری کنفرانس ۱۹۹۳، بسیاری از خوش‌بینی‌های دوران ۱۹۸۹از بین رفت. کنفرانسهای مقدماتی همانند تعدادی از جلسات منطقه‌ای و ماهواره‌ای از ۱۹۹۱ در ژنو، سوئیس برگزار شد. این تلاشها منجر به این شد تا ایده‌های جدیدی که کشورها می‌توانستند بر سر آن به توافق برسند ایجاد شود و اختلافات پیرامون نقش حاکمیت دولت برطرف شده و با ایجاد سازمان‌های غیردولتی (NGO) و اینکه راه حلی پیدا کنند تا از طریق ابزارهای جدید یا تقویت شده حقوق بشر سازمان ملل به صورت بی‌طرفانه عمل کند. سرانجام مجمع عمومی سازمان ملل متحد مجبور شد در مورد دستور کار کنفرانس در سال ۱۹۹۲ تصمیم بگیرد. پیر سانه دبیرکل عفو بین‌الملل، نگران این موضوع بود که این کنفرانس گامی رو به عقب برای حقوق بشر باشد. او در این خصوص گفت: «تعجب آور نیست که دولتها بیش از حد اشتیاق نشان ندهند. بالاخره آنها کسانی هستند که حقوق بشر را نقض می‌کنند.» عهدنامه ترکمانچای
پس از فروپاشی روسیهٔ تزاری و در پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸، در هنگام برگزاری کنفرانس صلح پاریس، تلگراف‌های زیادی از سوی مردم مناطق جداشده در عهدنامه‌های گلستان و ترکمانچای به تهران و پاریس فرستاده شد. مردم در تلگراف‌ها به دولت ایران و کنفرانس صلح پاریس، تقاضا کردند که دو قرارداد گلستان و ترکمانچای لغو بشود و آن سرزمین‌ها و مردمان‌شان به مالکیت ایران بازگردند. آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸
آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ پیمان ترک مخاصمه بین متفقین و آلمان در جنگ جهانی اول بود که به سبب محلی که این قرارداد در آنجا امضا شد با نام آتش‌بس کومپین نیز شناخته می‌شود. این پیمان متارکه جنگ در ساعت ۱۱ پیش از ظهر به وقت پاریس در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ ("یازدهمین ساعت، یازدهمین روز، یازدهمین ماه") اجرا شد و آن را یک پیروزی برای متفقین و یک شکست کامل برای آلمان در نظر گرفتند اگر چه به‌طور رسمی آلمان تسلیم نشد. هرچند این آتش‌بس در عمل به شلیک گلوله‌ها پایان داد اما پیمان صلح واقعی پس از شش ماه مذاکره در کنفرانس صلح پاریس و انعقاد معاهده ورسای به دست آمد. کنفرانس تغییرات آب‌وهوایی سازمان ملل متحد ۲۰۲۱
بر اساس توافقنامه پاریس، کشورها مشارکت‌های تعیین شدهٔ ملی خود را برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در مقایسه با سناریوی «طبق معمول» ارائه کردند. در چارچوب توافقنامه پاریس، از هر کشوری انتظار می‌رفت که هر پنج سال یکبار کمک‌های تعیین شدهٔ ملی خود را ارائه دهد تا نتیجهٔ مطلوب برای کاهش تغییرات آب‌وهوایی افزایش یابد.از آنجا که توافقنامهٔ پاریس در سال ۲۰۱۵ امضا شد، در کنفرانس تغییرات آب‌وهوایی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۵، این کنفرانس سال ۲۰۲۰ نخستین تکرار یا کلیک مکانیسم چرخ ضامن‌دار بود. تکرارهای آینده همچنین «ذخیرهٔ جهانی» را در نظر خواهد گرفت که نخستین آن در سال ۲۰۲۳ است. کنفرانس جهانی حقوق بشر
کنفرانس وین در حالی برگزار شد که کنفرانس‌های جهانی با استقبال گسترده مردمی روبرو شدند، کنفرانس محیط زیست و توسعه سازمان ملل در ژوئن ۱۹۹۲در ریو دو ژانیرو، برزیل برگزار شد و کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه در قاهره، مصر برگزار گردید. متعاقباً در سپتامبر ۱۹۹۴ کنفرانس‌های دیگری برگزار شد، از جمله اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در مارس ۱۹۹۵ در کپنهاگ، دانمارک و چهارمین کنفرانس جهانی زنان در سپتامبر ۱۹۹۵ در پکن، چین برگزار شد. برگزاری چنین کنفرانس‌هایی راهی برای مشارکت جهانی، مشاوره، و سیاست گذاری گشود که به عنوان یک روش قابل توجه و تأثیرگذار در جامعه بین‌المللی ارزیابی شد. پیمان کمپ دیوید ۲
کمپ دیوید ۲ به رشته مذاکرات صلح خاورمیانه در سال ۲۰۰۰ که در کمپ دیوید برگزار شد اطلاق می‌شود.طرفین این مذاکرات بیل کلینتون رییس جمهور وقت آمریکا، ایهود باراک نخست وزیر وقت اسرائیل و یاسر عرفات رئیس وقت تشکیلات خودگردان فلسطین بودند.این مذاکرات در نهایت با شکست مواجه شد. کنفرانس دوم قاهره
کنفرانس دوم قاهره () کنفرانسی بود که در بحبوحه جنگ جهانی دوم با حضور رئیس جمهور آمریکا فرانکلین روزولت، نخست وزیر بریتانیا وینستون چرچیل و رئیس جمهور ترکیه عصمت اینونو از چهارم تا ششم دسامبر ۱۹۴۳ در قاهره مصر برگزار شد. هدف کنفرانس بررسی پیوستن کشور ترکیه به متفقین در جنگ با آلمان نازی بود. در نهایت درین کنفرانس تصمیم گرفته شد که بی‌طرفی ترکیه حفظ شد. آنک!... پاریس
کتاب آنک! پاریس به عنوان یکی از برگزیدگان سی و پنجمین دوره کتاب سال ایران انتخاب شد. مراسم سی و پنجمین دوره جایزه کتاب‌سال جمهوری اسلامی ایران و بیست و پنجمین دوره جایزه جهانی کتاب سال با حضور حسن روحانی، رئیس‌جمهوری ایران ۱۸ بهمن ۱۳۹۶ در تالار وحدت برگزار شد. توافق‌نامه سایکس–پیکو
با ورود ایتالیا به جنگ، در آوریل ۱۹۱۷ بین انگلستان و ایتالیا توافق همکاری سنت ژان دو مورین منعقد شد. در این کنفرانس لوید جورج در مورد سرنوشت فلسطین مواضع خودش را مطرح کرد که با برخورد سرد ایتالیایی‌ها و فرانسوی‌ها مواجه شد. در ۲۵ آوریل به این تفاهم رسیدند که در آینده لازم است توافق سایکس-پیکو مجدداً بازنگری شود و در حال در این زمینه اقدامی نباید انجام شود. آتش‌بس
در تاریخ ۱۵ ژانویه ۱۹۷۳، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا ریچارد نیکسون درخواست یک آتش‌بس برای توقف بمباران ویتنام شمالی را دادند. این درخواست به دنبال بازگشت هنری کسینجر مشاور امور امنیت ملی رئیس‌جمهور آمریکا، از سفر پاریس به واشینگتن مطرح شد. وی همراه خود متن پیش‌نویس توافق‌نامه صلح با ویتنام جنوبی که به پیمان صلح پاریس ۱۹۹۱ معروف شد را داشت. جنگ سرد
کنفرانس‌های بلگراد در ۱۹۶۱، قاهره در ۱۹۶۴ و لوزاکا در ۱۹۷۰ برای رسیدن به راه‌حلی مشترک بین کشورهای جنبش عدم تعهد برگزار شد. کشور ایران نیز پس از انقلاب و استقرار رژیم جمهوری اسلامی در سال ۱۹۷۹ با خروج از پیمان بغداد به جنبش عدم تعهد پیوست. بسیاری از کشورهای جهان سوم نیز که در اوپک عضو بودند در بحران‌های دهه ۱۹۷۰ نقش مهمی بازی کردند و موضعی خلاف موضع ابرقدرت‌ها اتخاذ کردند. یادداشت‌های روزانه محمدعلی فروغی
یادداشت‌های روزانه محمد علی فروغی دفتر خاطرات محمدعلی فروغی در سفر کنفرانس صلح پاریس دسامبر ۱۹۱۸ تا اوت ۱۹۲۰ است. پیمان‌های اسلو
پیمان اسلو ۱ در سال ۱۹۹۳ و پیمان اسلو ۲ در سال ۱۹۹۵ به امضای یاسر عرفات و اسحاق رابین رسیدند و بیل کلینتون رئیس‌جمهور آمریکا در هر دو پیمان به عنوان میانجی و شاهد حضور داشت. هدف این فرایند رسیدن به یک معاهده صلح بر مبنای قطعنامه‌های ۲۴۲ و ۳۳۸ شورای امنیت سازمان ملل و تحقق «حق تعیین سرنوشت مردم فلسطین» بود. فرایند صلح اسلو با مذاکرات سری نمایندگان ساف و اسرائیل در اسلو پایتخت نروژ آغاز شد و به رسمیت شناختن اسرائیل توسط ساف به عنوان یک دولت قانونی و به رسمیت شناختن ساف توسط اسرائیل به عنوان نماینده فلسطینیان را به همراه داشت. کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه
سازمان ملل متحد نشستی را با نام کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه که با نام اختصاری آی‌سی‌پی‌دی نیز از آن یاد می‌شود در شهر قاهره و در کشور مصر از تاریخ ۵ تا ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۴ برگزار کرد.نتیجهٔ آن سند راهنمای قانونی برای صندوق جمعیت سازمان ملل متحد است. ۲۰٬۰۰۰ نماینده از دولتهای مختلف نمایندگان سازمان ملل و رسانه‌ها جهت بحث دربارهٔ موضوعات مختلف از جمله مسائل مربوط به جمعیت، مهاجرت، مرگ‌ومیر نوزادان، پیشگیری از بارداری، تنظیم خانواده، تحصیلات زنان و حفاظت از زنان در برابر خدمات غیر ایمن سقط جنین گرد هم آمدند. کنفرانس جهانی زنان ۱۹۹۵
چهارمین کنفرانس جهانی زنان: اقدام برای برابری، توسعه و صلح نام همایشی بود که توسط سازمان ملل متحد از تاریخ ۴ تا ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۵ در شهر پکن و در کشور چین تشکیل شد. کنگره وین
براساس پیمان پاریس که به دنبال استعفای ناپلئون و میثاق فونتن-بلو (۱۱ آوریل ۱۸۱۴) منعقد شد، مقرر شد که برای حل مسائل بین‌المللی و تقسیم سرزمین‌هایی که از فرانسه بازپس‌گرفته شده بود کنگره‌ای در شهر وین تشکیل شود. کنفرانس خلع سلاح هلسینکی
کنفرانس امنیت و همکاری اروپا در هلسینکی در تاریخ ۳ ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی افتتاح شد و در ژنو از ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۳ تا ۲۱ ژوئیه ۱۹۷۵ ادامه یافت. این کنفرانس در هلسینکی در تاریخ ۱ اوت ۱۹۷۵ توسط نمایندگان عالی سی و سه کشور قاره اروپا یعنی اتریش، بلژیک، بلغارستان، قبرس، چکسلواکی، دانمارک، فنلاند، فرانسه، جمهوری دموکراتیک آلمان، جمهوری فدرال آلمان، یونان، واتیکان، مجارستان، ایسلند، ایرلند، ایتالیا، لیختن اشتاین، لوکزامبورگ، مالت، موناکو، هلند، نروژ، لهستان، پرتغال، رومانی، سن مارینو، اسپانیا، سوئد، سوئیس، ترکیه، شوروی، بریتانیا، یوگسلاوی به همراه کانادا و ایالات متحده آمریکا به توافق تاریخی بین کشورهای موسوم به بلوک غرب و بلوک شرق منتهی شد. درکنفرانس هلسینکی رهبران همه کشورهای اروپایی در آن زمان منهای آلبانی شرکت داشتند، تا اولین کنفرانس موسوم به یا دتانت تشکیل شود. بر پایه این توافق مهم، تشنج ‎زدایی در روابط شرق و غرب به وجود آمد. اهمیت توافق نهایی هلسینکی در این بود که توسط رهبران ۳۵ کشور ازجمله آمریکا و شوروی در دوران جنگ سرد به امضاء رسید. این پیمان چند منظوره طیف وسیعی از مسائل مهم جهانی را در بر می‎گرفت. این توافق تأثیرات گسترده‌ای بر جنگ سرد و روابط میان ایالات متحده و شوروی داشت. رئیس‌جمهوری آمریکا جرالد فورد در کنفرانس امنیت اروپا در هلسینکی سخنرانی مهمی دربارهٔ مباحث جنگ سرد مطرح کرد. شوروی نخستین بار در کنفرانس ژنو در سال ۱۹۵۴ به منظور به رسمیت شناختن مرزهای سیاسی در اروپای شرقی که پس از جنگ جهانی دوم ایجاد شده بود، آمادگی خود را برای شرکت در چنین کنفرانسی اعلام کرد. به همین دلیل برژنف دبیرکل حزب کمونیست و رهبر وقت شوروی در اجلاس هلسینکی در عالی‌ترین سطح شرکت کرد. در آن زمان، ایالات متحده و دیگر کشورهای غربی در این بحث درگیر بودند که چگونه می‌توانند پیش روی شوروی را کنترل کنند آن‌ها امیدوار بودند با به رسمیت شناختن موقعیت شوروی و شرق اروپا در کنفرانس هلسینکی و تثبیت بلوک غرب در برابر بلوک شرق مانع گسترش کمونیسم به سایر مناطق اروپا و جهان شوند. صلح
امانوئل کانت فیلسوف نامدار آلمانی در سال ۱۷۹۵ میلادی کتابی با عنوان «صلح ماندگار» نوشت که در آن مبانی رسیدن به یک صلح پایدار به صورت شش اصل مشخص شده‌است. در این کتاب کانت برای اولین بار خواستار اتحاد جامعه بین‌المللی و تشکیل سازمانی برای برقراری صلح در جهان شده‌است. کنفرانس دوربان ۲
کنفرانس دوربان ۲ به کنفرانس جهانی سازمان ملل علیه نژادپرستی گفته می‌شود که از تاریخ ۲۰ تا ۲۴ آوریل ۲۰۰۹ در مرکز سازمان ملل در شهر ژنو سوئیس برگزار شد. این اجلاس به بررسی برنامه کاری و بیانیه دوربان، تصویب شده در کنفرانس دوربان در آفریقای جنوبی در سال ۲۰۰۱ می‌پردازد. شورای جهانی صلح
شورای صلح جهانی (اختصار به انگلیسی:WPC) یک سازمان بین‌المللی ضد امپریالیست، دموکراتیک، مستقل و غیر وابسته است که خواستار خلع سلاح جهانی، حاکمیت، استقلال و همزیستی صلح‌آمیز و مبارزات علیه امپریالیسم، جنگ‌افزار کشتار جمعی، ترویج مبارزات صلح در سراسر جهان به منظور مخالفت با «جنگ خواهی» توسط ایالات متحده آمریکا و همه اشکال تبعیض در جهان است. این سازمان در سال ۱۹۵۰ میلادی تأسیس شد و در دوران حضور اتحاد جماهیر شوروی از سیاست حزب کمونیست و اتحاد جماهیر شوروی حمایت کرد به همین علت تا حدی تأثیر و مقبولیتش را در کشورهای غیر کمونیست از دست داد. کنفرانس جهانی حقوق بشر
کنفرانس جهانی حقوق بشر () اولین کنفرانس جهانی حقوق بشر بود که در تاریخ ۱۴تا ۲۵ ژوئن ۱۹۹۳ توسط سازمان ملل متحد در وین، اتریش برگزار شد. این اولین کنفرانس جهانی حقوق بشر بود که از زمان پایان جنگ سرد برگزار می‌شد. نتیجه اصلی این کنفرانس که مصوب ۱۹۹۳ بود به اعلامیه کنفرانس جهانی حقوق بشر وین موسوم است. سازمان امنیت و همکاری اروپا
شکل‌گیری سازمان امنیت و همکاری اروپا با برگزاری کنفرانسی در سال ۱۹۷۳ تحت عنوان «امنیت و همکاری در اروپا»، برای بحث میان شرق و غرب آغاز شد. این کنفرانس در اول اوت سال ۱۹۷۵ در کنفرانس خلع سلاح هلسینکی پایتخت فنلاند با شرکت نمایندگان ۳۵ کشور عضو تشکیل شد. بعد از پایان جنگ سرد در نشست بوداپست در سال ۱۹۹۴ به «سازمان امنیت و همکاری اروپا» تغییر نام داد. پل دو کونستنت
پل دو کونستنت (۲۲ نوامبر ۱۸۵۲–۱۵ می ۱۹۲۴) دیپلمات و سیاستمدار اهل فرانسه، از مدافعان حکمیت بین‌المللی و برنده جایزه صلح نوبل سال ۱۹۰۹ بود. کونستنت خود را وقف بهبود روابط بین‌الملل کرد و از سال ۱۹۰۰ عضو دادگاه دائمی داوری بود. او نماینده فرانسه در کنفرانس صلح لاهه (۱۸۹۸ و ۱۹۰۷) بود و دیدگاه یک اتحادیه اروپا را معرفی کرد. کونستنت آثار تاریخی و سیاسی از خود برجای گذاشت و حتی در نمایشنامه‌نویسی متبحر بود. علاوه بر این، او به‌طور منظم درروزنامه‌های Le Temps, La Revue de Paris و La Revue des deux mondes مقاله می‌نوشت. او بایک آمریکایی، به نام دیسی سدگویک برنج (به انگلیسی Daisy Sedgwick Berend) ازدواج کرد، وی همچنین به تمام نقاط ایالات متحده سفر کرد. نام کونستنت را می‌توان در انواع مقالات مختلف یافت؛ عنوان مقاله نشان دهنده فرم استاندارد بیوگرافی ملی فرانسه Bibliothèque Nationale de France است. کنفرانس صلح پاریس
اما اینچنین نشد. در تمامی طول سال ۱۹۱۹ میلادی، قدرت‌های بزرگ نسبت به متحدین خود، که در بحرانی‌ترین لحظات جنگ در کنارشان بودند، بی علاقگی نشان دادند. ارمنیان می‌خواستند که استقلال دولتشان را به رسمیت بشناسند و تسلیحاتشان را تأمین کنند اما هیچ‌کدام از این‌ها تحقق نیافتند و در تمامی طول سال ۱۹۱۹ میلادی تنها گندم آمریکایی آن هم از سوی بنیاد کمک‌رسانی خاور نزدیک به ارمنستان ارسال شد و هیچ دولتی کمترین کمکی به کشور نوپای ارمنستان ارسال نکرد. سازمان امنیت و همکاری اروپا
ریشه تشکیل این سازمان درکنفرانس امنیت و همکاری اروپا در سال ۱۹۷۳ بود. از سالهای ۱۹۵۰ صحبت‌هایی دربارهٔ گروه‌بندی امنیتی می‌شد اما جنگ سرد مانع پیشبرد آن می‌شد تا آنکه در نوامبر ۱۹۷۲ مذاکراتی در دیپولی در اسپو برگزار شد. مذاکرات به پیشنهاد اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شروع شد که می‌خواست از مذاکرات برای ابقای کنترل خود بر کشورهای کمونیست در شرق اروپا بهره گیرد و رئیس‌جمهور فنلاند اورهو ککونن میزبان مذاکرات بود تا سیاست بیطرفی خود را تقویت کند. غرب اروپا اما این مذاکرات را وسیله ای برای کاهش تنش در منطقه دید که همکاری اقتصادی و پیشرفت انسانی را برای مردم بلوک شرق می‌دید. کنفرانس بین‌المللی خلع سلاح و عدم اشاعه تهران
کنفرانس بین‌المللی خلع سلاح و عدم اشاعه تهران در روزهای ۲۸ و فروردین ماه ۱۳۸۹ (برابر با ۱۷ و ۱۸ آوریل ۲۰۱۰) در تهران برگزار گردید. این کنفرانس تحت عنوان «انرژی هسته‌ای برای همه، سلاح اتمی برای هیچ‌کس» برگزار شد. به گفته رامین مهمانپرست، سخنگوی وزارت خارجه ایران، هدف از انتخاب این عنوان نشان دادن جدیت ایران در بکارگیری انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای است و برای دست‌یابی به توسعه استفاده از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای را از حقوق اولیه کشورها می‌داند. در مقابل بکارگیری و داشتن سلاح هسته‌ای را برای کشورها جایز نمی‌باشد و جهان باید عاری از سلاح هسته‌ای باشد. بنابر اظهارات منوچهر متکی، دبیر اجلاس، دومین نشست از این نوع در آوریل ۲۰۱۱ برگزار خواهد شد. کنفرانس صلح پاریس
با این حال طرح ویلسون دیگر قدرت‌ها همچون امپراتوری بریتانیا و فرانسه را نگران ساخته بود، زیرا این طرح، سرشتی ضد استعمارگری داشت، با این وجود بریتانیا و فرانسه بسیاری از مستعمرات خود را پس از جنگ نگه داشتند و از مهم‌ترین نتایج اصول چهارده‌گانهٔ آمریکا، استقلال لهستان و برخی کشورهای اروپایی بود. مناخم بگین
امضای توافقتنامه کمپ دیوید در افکار عمومی جهانی باعث به وجود آمدن امید آشتی اعراب و اسرائیل و آغاز صلحی پایدار در منطقه خاورمیانه شد، از همین روی بنیاد نوبل در سال ۱۹۷۸ جایزه صلح خود را به‌طور مشترک به انور سادات از مصر و مناخیم بگین از اسرائیل تقدیم کرد. دوره میان‌دوجنگ
در بافتار تاریخ اروپا، اصطلاح دوره میان‌دوجنگ یا دوره میان‌جنگ و به دوره‌ای گفته می‌شود که میان پایان جنگ جهانی یکم و آغاز جنگ جهانی دوم جای گرفته‌است. این دوره با پیمان آتش‌بس نخست با آلمان و در پی آن کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) که منجر به پایان جنگ جهانی یکم شد، آغاز و با یورش آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹ به پایان رسید. کنفرانس سان‌فرانسیسکو
کنفرانس سان فرانسیسکو در آوریل ۱۹۴۵ در شهر سان فرانسیسکو برگزار شد. در این کنفرانس پنجاه کشور شرکت کننده، منشور ملل متحد و طرح‌هایی را که در کنفرانس دامبارتن اوکس تهیه شده بود به تصویب رساندند و سازمان ملل متحد را رسماً تشکیل دادند. ریاست کنفرانس را دیپلمات آمریکایی، الجر هیس بر عهده داشت. اتحاد مقدس
کشورهای اروپایی، پس از شکست ناپلئون و پیروزی نهایی و انعقاد صلح، برای بررسی نتایج جنگ و تعیین سرنوشت اروپا، کنگره‌ای در وین تشکیل دادند «کنگره وین» که جلسات آن از ۱۸ نوامبر و ۱۸۱۴ تا ۹ ژوئن ۱۸۱۵ ادامه داشت و منجر به انعقاد عهدنامه وین گردید. در این کنگره، نمایندگان کشورهای بزرگ اروپایی، یعنی اتریش، پروس، روسیه انگلستان و نیز نمایندگان کشورهای فرانسه، پرتغال و سوئد که عهدنامه صلح را امضا کرده بودند و همچنین اکثر کشورهای دیگر اروپایی شرکت داشتند و تعداد نمایندگان سیاسی کشورهای شرکت‌کننده در این کنگره بیش از ۲۱۶ نفر بود. کنگره وین هرگز عملاً افتتاح نشد، بلکه کمیسیونهای متعددی طرح‌های مورد نظر را آماده می‌کردند و این کمیسیون بالاخره در ۹ ژوئن ۱۸۱۵ سند نهایی را امضاء کرد. پیمان پاریس (۱۸۱۴)
در این پیمان مرزهای فرانسه در محدوده سال ۱۷۹۲ میلادی از سوی ائتلاف ششم به رسمیت شناخته شد. پایان جنگ جهانی دوم در اروپا
کنفرانس صلح پاریس در ۱۰ فوریه سال ۱۹۴۷ با امضای معاهدات صلح بین متفقین زمان جنگ با متحدین جزیی اروپایی (ایتالیا، رومانی، مجارستان، بلغارستان، و فنلاند) به پایان رسید. پیمان ورسای
مذاکرات صلح ورسای که با شرکت ۲۷ کشور از ۱۲ ژانویه تا ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹ جریان یافت، از یک طرف شاهد کشمکش بین فاتحان و مغلوبان و از طرف دیگر شاهد نزاع مابین خود فاتحان بود که بیشتر اختلاف آن‌ها ناشی از ایدئالیسم ویلسنی و اشتهای فرانسه برای به چنگ آوردن غنائم بیشتر و همچنین خواسته فرانسه مبنی بر تضعیف آلمان از یک طرف و ترس انگلستان از تفوق فرانسه از طرف دیگر بود. کنوانسیون‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه
دومین کنفرانس صلح لاهه به ابتکار تئودور روزولت رئیس جمهور ایالات متحده امریکا تشکیل شد. روزولت که در پایان دادن به جنگ میان روسیه و ژاپن در سال ۱۹۰۵ میلادی نقش مهمی به عنوان میانجی داشت، با پشتیبانی افکار عمومی، در سال ۱۹۰۷ میلادی را آماده برای برگزاری نمود، ولی بنا بر درخواست تزار روسیه این افتخار به وی تفویض شد که که دعوت‌نامه‌های دومین کنفرانس صلح لاهه را که در لاهه تشکیل می‌شد، صادر و امضاء نماید. معاهده پاریس (۱۸۵۶)
معاهده پاریس سال ۱۸۵۶ میلادی پیمانی بود که پس از پایان جنگ کریمه به امضاء طرفین درگیر رسید. جنگی که در یک‌سوی آن امپراتوری روسیه قرار داشت و در سوی دیگر آن امپراتوری عثمانی، بریتانیا، امپراتوری دوم فرانسه و پادشاهی ساردنی. امضای این پیمان در ۳۰ مارس ۱۸۵۶ میلادی در کنگره پاریس صورت گرفت. به موجب این پیمان، دریای سیاه به منطقه‌ای بی‌طرف و غیرنظامی تبدیل شد و همچنین تمامیت ارضی امپراتوری عثمانی به رسمیت شناخته شد. امپراتوری روسیه به ناچار این پیمان را امضاء کرد. امپراتوری روسیه ۱۴ سال بعد این پیمان را نقض کرد. کنفرانس الجزیراس
کنفرانس الجزیراس () کنفرانسی بود که از ۱۶ ژانویه تا ۷ آوریل ۱۹۰۶ در شهر الگسیراز اسپانیا و به منظور پایان دادن به بحران طنجه بین امپراتوری آلمان و جمهوری سوم فرانسه برپا شد. بریتانیا در این بحران جانب فرانسه را گرفت و این اولین نشان جدی بودن توافق قلبی بین دو کشور بود. پیر زانی
پیر زانی در ۱۹۹۳ نماینده عفو بین‌الملل در کنفرانس جهانی حقوق بشر بود و در سال ۱۹۹۵ در کنفرانس جهانی سازمان ملل در مورد زنان در پکن نیز با همین سمت به کنفرانس رفت. وی در سپتامبر ۱۹۹۷ پس از دیدار با دبیرکل سازمان ملل، کوفی عنان، پیش‌نویس قطعنامه‌ای درمورد موضوع حقوق بشر و درگیری‌های مسلحانه را به شورای امنیت سازمان ملل متحد و اعضای این سازمان ارائه کرد. در هر دو جلسه شورای امنیت، پیر زانی تأکید کرد که توجه به مباحث حقوق بشر نه تنها می‌تواند هشدار زودهنگام درگیری بالقوه را فراهم کند بلکه شانس برقراری صلح پایدار را نیز افزایش خواهد داد. وی همچنین خطاب به شورای دائمی سازمان کشورهای آمریکایی (واشینگتن) خواستار توقف مجازات اعدام در قاره آمریکا (۱۹۹۸) شد. در سال ۱۹۹۸، پیر زانی با هدف توجه پنجاهمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر، توجه جهانی را به تهدیدات موجود علیه مدافعان حقوق بشر در بسیاری از کشورها معطوف کرد. وی همچنین ریاست اجلاس مدافعان حقوق بشر در دسامبر سال ۱۹۹۸ را در پاریس برعهده گرفت و از جامعه جهانی خواست تا خود را به ارزشها و اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر تطبیق دهند. پیمان پاریس (۱۸۱۵)
علاوه بر پیمان صلح قطعی بین فرانسه و بریتانیای کبیر، اتریش، پروس و روسیه، چهار کنوانسیون دیگر نیز وجود داشت و طرحی که بی‌طرفی سوئیس را تأیید کرد، در همان روز امضا شد. سازمان ملل متحد
کنفرانس خلع سلاح در جامعه بین‌المللی برای مذاکره بر سر توافقات چند جانبه کنترل و خلع سلاح طراحی و اجرا شد. در این کنفرانس نمایندگان ۶۶ کشور از سراسر دنیا از جمله پنج کشور دارای سلاح‌های هسته‌ای یعنی (چین، روسیه، فرانسه، انگلستان و آمریکا) حضور داشتند. این کنفرانس رسماً زیر نظر سازمان ملل نبود ولی از آنجا که دبیرکل در آن حضور داشت به نوعی به سازمان ملل مرتبط گردید. دبیرکل سازمان ملل ریاست کنفرانس را نیز بر عهده داشت. قطعنامه‌های مجمع عمومی اغلب خواستار بررسی مسائل خلع سلاح بودند و کنفرانس نیز همه ساله گزارش تحقیقات خود را به مجمع ارائه می‌کرد.حافظان صلح سازمان ملل به مناطق مختلفی که درگیری نظامی بتازگی متوقف شده اعزام می‌شوند تا توافقنامه‌های صلح را اجرا و طرفین درگیر را از شروع دوباره مخاصمات بازدارند. مثلاً آنان در تیمور شرقی تا اعلام استقلال در سال ۲۰۰۱ حضور داشتند. کشورهای عضو سازمان نیروهای مورد نیاز را تأمین می‌کنند و ارسال نیرو به هر عملیات جنبه داوطلبانه دارد. در این بین دو کشور کانادا و پرتغال در همه عملیات‌های حفظ صلح حضور داشته‌اند. سازمان ملل عملیات نظامی مستقلی انجام نمی‌دهد و تمام عملیات آن باید با تصویب شورای امنیت باشد. قطعنامه ۳۴۴ شورای امنیت
قطعنامه ۳۴۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۵ دسامبر ۱۹۷۳ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ کنفرانس صلح در خاورمیانه است. این قطعنامه طی نشست ۱٬۷۶۰ام با ۱۰ موافق، ۰ مخالف و ۴ ممتنع تصویب شد. پرایدجهانی
بیست و دومین کنفرانس سالانه اینترپراید، در اکتبر ۲۰۰۳ در مونترال، کبک، کانادا برگزار شد. در این کنفرانس بیش از ۱۵۰ نماینده از ۵۱ شهر از سراسر جهان حضور داشتند، در این کنفرانس نمایندگان رأی دادند که پیشنهاد خانه آزاد اورشلیم برای میزبانی پرایدجهانی ۲۰۰۶ در شهر مقدس پذیرفته شود. معاهده پاریس (۱۷۶۳)
معاهده پاریس ()، معاهده‌است که پس از پایان یافتن جنگ هفت‌ساله، بین فرانسه و انگلستان بسته شد که به موجب آن، فرانسه تقریباً تمامی مستعمرات خود در آمریکای شمالی و هند از دست داد. پس از این معاهده انگلستان مبدل به قوی‌ترین کشور دنیا و اسپانیا نیز ضعیف‌تر از گذشته شد. پیمان آمین
پیمان آمیان پیمانی صلحی است که ۱۸۰۲ و در کشاکش انقلاب کبیر فرانسه بین بریتانیا و فرانسه در منطقه آمیان به امضا رسید. پیمان نامه بین ژوزف بناپارت از فرانسه و مارکوس کورنوالز از بریتانیا در ۲۵ مارس ۱۸۰۲ در منطقه آمیان بسته شد و به دشمنی میان دو کشور به طور موقت پایان داد. غیر رزمی
معاهدات و اعلامیه‌های بین‌المللی می‌باشند که در دو کنفرانس بین‌المللی صلح در شهر لاهه در هلند مورد مذاکره قرار گرفته‌اند. اولین کنفرانس لاهه در سال ۱۸۹۹ و دومین کنفرانس لاهه در سال ۱۹۰۷ برگزار شد. همراه با کنوانسیون ژنو، کنوانسیون لاهه جزو اولین اعلامیه‌های رسمی از قوانین جنگ و جنایات جنگی در بطن قوانین بین‌المللی سکولار به‌شمار می‌آیند. کنفرانس سومی هم برای ۱۹۱۴ برنامه‌ریزی شده بود که به ۱۹۱۵ موکول شد ولی با شروع جنگ جهانی اول برگزار نگردید. بیانیه قاهره
بیانیه قاهره در با حضور جنرالسیمو چیانگ کای‌شک رهبر چین، رئیس جمهور آمریکا فرانکلین دلانو روزولت، و نخست‌وزیر بریتانیا وینستون چرچیل در نتیجه کنفرانس قاهره در قاهره مصر صادر شد. این بیانیه اصولی را که در منشور آتلانتیک برای اهداف جهان پس از جنگ جهانی دوم اعلام شده بود توسعه داد. در بند هشتم اعلان پوتسدام که در معاهده تسلیم ژاپن از آن استفاده شده بود به بیانیه قاهره ارجاع داده شده‌است. رز صلح
در ۲۹ آوریل سال ۱۹۴۵ تصویب نام تجاری "صلح" توسط ایالات متحده آمریکا علناً اعلام شد. این روز همان روزی که برلین سقوط کرد و رسماً به عنوان روز پایان جنگ جهانی دوم در اروپا در نظر گرفته می‌شود. بعدها در همان سال گل رز صلح در جلسه افتتاحیهٔ سازمان ملل متحد در سان فرانسیسکو به هر یک از هیئت‌های نمایندگی هدیه شد و در یادداشتی که همراه گل بود نوشته شده بود که: جامعه ملل
از ژانویهٔ ۱۹۱۹ میلادی، برگزاری جلسات کنفرانس صلح پاریس آغاز شد. در این جلسات بود که برای اولین بار سیسیل هرست، جان اسماتس و توماس ویلسون پیشنهادهای خود را ارائه کردند. پس از مذاکرات طولانی بین نمایندگان کشورهای مختلف، روی طرح هرست-میلر به عنوان بنیادی برای پیش‌نویس میثاق جامعهٔ ملل توافق شد. در نهایت، پس از مذاکرات بیشتر، در روز شنبه، ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۱۹ میلادی (برابر ۴ بهمن ۱۲۹۷ هجری شمسی و ۲۲ ربیع‌الثانی ۱۳۳۷ هجری قمری) طرح تأسیس جامعهٔ ملل به تأیید نمایندگان دولت‌های حاضر رسید. برای تهیهٔ پیش‌نویس نهایی میثاق جامعهٔ ملل کمیسیونی ویژه تشکیل شد. شش‌ماه بعد، در روز شنبه، ۲۸ ژوئن سال ۱۹۱۹ میلادی (۶ تیر ۱۲۹۸ شمسی و ۲۹ رمضان ۱۳۳۷ قمری) میثاق جامعهٔ ملل توسط ۴۴ کشور، از جمله ۳۱ کشوری که در طول جنگ جهانی اول به تصرف متفقین رسیده بودند یا به متفقین پیوسته بودند، امضا شد. کنفرانس ۱۹۵۴ ژنو
کنفرانس ۱۹۵۴ ژنو () با هدف حل و فصل مسائل برجسته ناشی از جنگ کره و نخستین جنگ هندوچین، با حضور چندین کشور از ۲۶ آوریل تا ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۴ در ژنو، سوئیس برگزار شد. پیمان صلح
به دلیل اهمیت تاریخی این سند، نسخه باز سازی شده ای از آن در سازمان ملل متحد آویزان شده است.  یکی از معروف ترین نمونه های آن پیمان پاریس ( 1815) است که پس از شکست ناپلئون در نبرد واترلو بسته شد. یا پیمان ورسای که درپایان جنگ جهانی اول بین آلمان و متفقین غربی امضاء نیز یکی از نمونه های معروف پیمان های بین المللی در عصر مدرن اند. معاهده ورسای ظاهرا در پایان جنگ امضا شد ولی عملا تا سال 1920 که متفقین با امپراتوری عثمانی به صلح نرسیدن نمی توان گفت جنگ جهانی تمام شده بود. این معاهده یکی از بدنام ترین معاهده های صلح تاریخ بود به شکلی که بسیاری از مورخین آن را عامل اصلی ظهور ناسیونالیست سوسیالیسم در آلمان و وقوع جنگ جهانی دوم می دانند. براساس این معاهده  آلمان پس از شکست مجبور به پرداخت غرامت های سنگین به متفقین گردید و قیود زیادی برای مهار و قدرت گرفتن آلمان در این معاهده لحاظ شده بود که باعث نارضایتی گسترده ای بین مردم آلمان شد. همین موضوع که آیا معاهده ورسای را می توان عامل جنگ دیگری دانست یا نه خود نشان دهنده اهمیت انعقاد عهده نامه صلح صحیح است. نکته جالب توجه دیگر در این عهده نامه این است که هیچ اشاره ای به حل و فصل مشکلات بین متفقین و امپراتوری عثمانی در آن وجود ندارد.  نمونه دیگری از جنگ ها که هرچند به آتش بس انجامید ولی هیچ گاه به پیمان صلح منتهی نشد جنگ کره است. و دو کشور کره شمالی و کره جنوبی هنوز بعد از بیش از 65 سال در حالت آتش بس قرار دارند. سازمان مرکزی برای صلح پایدار
سازمان مرکزی برای صلح پایدار () در آوریل ۱۹۱۵ تأسیس شد. اعضای آن ۹ کشور اروپایی و ایالات متحده آمریکا بودند. آن‌ها خواستار «دیپلماسی جدیدی» شدند، که مایل به اعمال محدودیتهای نظامی علیه کشورهای مهاجم بود. اما بعد از پیمان ورسای همه این کشورها با هم ترکیب شدند؛ و این باعث درگیر شدن رهبران صلح آمریکایی شامل فانی فرن اندروز، امیلی گرین بالچ و ویلیام ایزاک هال شد. پل امیل–ماری بنه
پس از به امضاء رسید آتش‌بس فرانسه و آلمان، رئیس هیئت مذاکره کنند فرانسه در کمیتهٔ آتش‌بس شد. مقر این کمیته در شهر ویسبادن آلمان بود. در سال ۱۹۴۲ به لندن رفت و به شارل دو گل پیوست. خلال چند ماه بین ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ در رأس کمیتهٔ نظامی فرانسه آزاد در واشینگتن قرار گرفت. دهم فوریه ۱۹۴۴ میلادی، شارل دو گل وی را نماینده کل فرانسه در سوریه و لبنان و فرماندهٔ نیروهای فرانسوی مستقر در آنجا انتخاب کرد. وی در این منصب تا سال ۱۹۴۶ باقی ماند و پس از آن بازنشسته شد. جامعه ملل
کنفرانس جهانی خلع سلاح، که در ۱۹۳۲ در ژنو و با حضور نمایندگان ۶۰ کشور تشکیل شد، در رسیدن به اهدافش موفق نبود. در ابتدای این کنفرانس، هدف آن بود که ظرف مدت یک سال گسترش جنگ‌افزارها متوقف شود. همچنین موافقت اولیهٔ فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، ژاپن، و بریتانیا مبنی بر محدود کردن اندازهٔ قوای دریایی این کشورها گرفته شد، ولی توافق نهایی به انجام نرسید. در نهایت این کنفرانس نتوانست مانع انباشت نظامی در آلمان، ایتالیا، ژاپن، و فرانسه در دههٔ ۱۹۳۰ شود. کنفرانس پاگواش در امور علمی و جهانی
کنفرانس پاگواش در امور علمی و جهانی () یک سازمان بین‌المللی است که محققان و چهره‌های معروف را به منظور کاهش خطر جنگ و یافتن راه‌حل‌هایی برای امنیت بین‌الملل فراهم می‌آورد. این کنفرانس در سال ۱۹۵۷ توسط ژوزف روتبلات و برتراند راسل در پاگواش، نوا اسکوشیا در کانادا تأسیس شد، پس از انتشار بیانیه راسل- انیشتین در ۱۹۵۵. روتبلات همراه با کنفرانس پاگواش مشترکاً به خاطر تلاش‌هایشان در زمینه خلع سلاح هسته‌ای موفق به اخذ جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۹۵ شدند. سازمان بین‌المللی دانشجویان جوان پاگواش از زمان بنیانگذاری آن توسط سایروس ایتون که در سال ۱۹۷۹ درگذشت وجود داشته‌است. مانیفست راسل-انیشتین، در ۹ ژوئیه ۱۹۵۵ منتشر شد و در آن خواستار برگزاری کنفرانسی توسط دانشمندان برای ارزیابی خطرات ناشی از سلاح‌های کشتار جمعی (پس از آن این مقوله تنها روی سلاح‌های هسته ای در نظر گرفته شد) شدند. سایروس ایتون، یک صنعتگر خیرخواه و بشردوست، در تاریخ ۱۳ ژوئیه برای تأمین مالی و برگزاری این کنفرانس در شهر تولدش، پاگواش، نوا اسکوشیا اقدام نمود. این کنفرانس در آن زمان به خاطر جلسه ای که در هند، با دعوت نخست‌وزیر جواهر لعل نهرو، برنامه‌ریزی شده بود، برگزار نشد. با شروع بحران سوئز، این کنفرانس هند به تعویق افتاد. ارسطو اوناسیس سرمایه‌دار معروف پیشنهاد داد تا جلسه را در موناکو برگزار کند، اما این درخو است رد شد؛ و دعوت سابق سایروس ایتون مورد قبول واقع شد. جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹)
اجلاس بین‌المللی کمک به بازسازی ویرانی‌های جنگ در نوار غزه در تاریخ ۲ مارس ۲۰۰۹ و با شرکت مقامات ارشد و نمایندگان بیش از هفتاد کشور جهان از جمله فرانسه، آلمان، ایتالیا، بریتانیا، اسپانیا، ترکیه و اردن، محمود عباس رئیس دولت خودگردان فلسطین و بان کی مون برگزار شد. از اهداف این نشست گفتگو دربارهٔ راه‌های تحکیم ثبات در نوار غزه پس از جنگ ۲۲ روزه اسرائیل و حماس می‌باشد. در این اجلاس از اسرائیل و حماس که کنترل نوار غزه را در اختیار دارد، دعوت به عمل نیامد. شرکت‌کنندگان مجموعاً مبلغ ۲ میلیارد دلار کمک را برای کمک به بازسازی غزه در نظر گرفتند. شورای جهانی صلح
اولین رئیس آن فردریک جولیوت کوری فیزیکدان و فعال فرانسوی بود. محل استقرار این شورا از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۹ در هلسینکی فنلاند بود، و از سال ۱۹۹۹ به بعد در پایتخت یونان «آتن» قرار دارد. کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی
کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی مهم‌ترین معاهده بین‌المللی منع تولید، انباشت و استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی و جنگ‌افزارهای شیمیایی است که در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۹۳ میلادی در پاریس و نیویورک به تصویب نمایندگان ۱۶۵ کشور عضو سازمان ملل متحد رسید و از تاریخ ۲۹ آوریل ۱۹۹۷ میلادی، لازم‌الاجرا گردید. اکسپوزیسیون یونیورسال (۱۸۷۸)
نمایشگاه جهانی در پاریس از تاریخ ۱ می الی ۱۰ نوامبر ۱۸۷۸ برگزار شد و ۱۳ میلیون نفر بازدید کننده داشت. این نمایشگاه به مناسبت تأسیس جمهوری سوم فرانسه پس از جنگ فرانسه و پروس برگزار شد. سر مجسمه آزادی در این رویداد به نمایش درآمد. عمارت تروکادرو برای میزبانی از این نمایشگاه ساخته شد. کنفرانس سازمان ملل متحد در توسعه پایدار
کنفرانس سازمان ملل متحد در توسعه پایدار (UNCSD) که همچنین با عنوان ریو۲۰۱۲ ،ریو+۲۰ یا اجلاس سران زمین در سال ۲۰۱۲ شناخته می‌شود سومین کنفرانس بین‌المللی توسعه پایدار با هدف آشتی اقتصادی و زیست‌محیطی در راستای اهداف جامعه جهانی بود. برزیل میزبان این اجلاس در ریو دو ژانیرو از ۱۳ تا ۲۲ ژوئن ۲۰۱۲ بود. Rio+۲۰ یک پیگیری ۲۰ ساله اجلاس زمین / کنفرانس سازمان ملل دربارهٔ محیط زیست و توسعه (UNCED) بود که در سال ۱۹۹۲ در همان شهر برگزار شد. همچنین این اجلاس همزمان با دهمین سالگرد اجلاس جهانی توسعه پایدار (WSSD) در سال ۲۰۰۲ در ژوهانسبورگ بود. این کنفرانس سه هدف داشت: کنفرانس کازابلانکا
کنفرانس کازابلانکا () به نشستی گفته می‌شود که در ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ بین فرانکلین دلانو روزولت رئیس‌جمهور آمریکا و وینستون چرچیل نخست‌وزیر بریتانیا در کازابلانکای مراکش برگزار گردید. فهرست طرفین توافق پاریس
توافق‌نامه پاریس توافقی در چارچوب کنوانسیون تغییر آب و هوای سازمان ملل متحد (UNFCCC) است که با کاهش، انطباق و تأمین مالی گازهای گلخانه ای از سال ۲۰۲۰ آغاز می‌شود. هدف این توافق نامه در پاسخ به تهدید تغییرات اقلیمی جهانی با محدود کردن افزایش درجه حرارت جهانی در قرن جاری به حدی بسیار پایین‌تر از ۲ درجه سانتیگراد بالاتر از سطح قبل از سطوح دوره صنعتی و پیگیری تلاش برای محدود کردن افزایش دما حتی تا ۱٫۵ درجه سانتیگراد است. کنفرانس جهانی خلع سلاح
مادهٔ ۸ میثاق جامعه ملل، جامعه را ملزم به «کاهش سلاح‌های نظامی ملی به کمترین حد هماهنگ با امنیت ملی یا تعهدات بین‌المللی کشورها، مبتنی بر انجام عملیات نظامی مشترک» می‌کرد. بااین‌که تعدادی از دولت‌های عضو بر آن بودند که خلع سلاح گسترده غیرممکن یا حتی غیرمطلوب است، بخش قابل‌توجهی از وقت و توان جامعه به این هدف اختصاص یافت. معاهدهٔ ورسای هم قدرت‌های متفقین را ملزم به تلاش برای خلع سلاح می‌کرد و خلع سلاح شکست‌خوردگان جنگ را نیز اولین گام به سوی خلع سلاح جهانی می‌دانست. میثاق وظیفهٔ ریختن طرحی برای خلع سلاح هر کشور را بر عهدهٔ جامعه گذاشته بود، ولی شورای اجرایی در ۱۹۲۶ برای انجام این کار کمیته‌ای ویژه تشکیل داد تا زمینه را برای برگزاری کنفرانس جهانی خلع سلاح در سال‌های ۱۹۳۲–۱۹۳۴ آماده کند.