زیر دریایی های جنگی چگونه هدف خود را نشانه گیری می کنند؟
کاموف-۵۰
سیستم کنترل به صورت اتوماتیک تمام اطلاعات را به صورت همزمان با دیگر بالگردها یا وسایل تقسیم می‌کند و اجازه میدهد در حالی که یک بالگرد با هدف درگیر است بالگرد دیگر هدف بعدی را نشانه گذاری کند، و همینطور این اطلاعات به مرکز فرماندهی زمینی یا نیروهای پیاده زمینی که دارای دستگاه نشانه گذاری لیزری هستند نیز تقسیم می‌شود به این معنی که نیروهای پیاده نیز می‌توانند با داشتن دستگاه نشانه گذاری target designation هدف را برای کاموف نشانه گذاری کنند. سامانه کنترل آتش
سامانه‌های کنترل شلیک اغلب به حسگرها (همانند سونار، رادار، جستجو و ردیابی مادون قرمز، فاصله‌یاب‌های لیزر، بادسنج، بادنما، ترمومتر، بارومتر و غیره) متصل هستند تا میزان اطلاعاتی را که باید به صورت دستی برای محاسبهٔ راهکار مناسب وارد کرد حذف یا کاهش داد. سونار، رادار، IRST و فاصله‌یاب‌ها می‌توانند جهت و فاصلهٔ هدف را ارائه دهند. به‌طور جایگزین، می‌توان از نشانه گیر نوری استفاده کرد بشرطی که اپراتور بتواند به سادگی محل هدف را نشانه‌گیری کند. این کار از وارد کردن فاصله توسط شخص با استفاده از روش‌های دیگر و هشدار کم به هدف تحت تعقیب راحت‌تر است. معمولاً، تسلیحاتی که در فواصل بلند شلیک می‌شوند نیاز به اطلاعات محیط (فاصله ای که مهمات می‌توانند طی کنند) میزان باد، دما، چگالی هوا و غیره دارند که بر مسیر آن تأثیر خواهد گذاشت بنابراین داشتن اطلاعات دقیق برای داشتن راهکاری خوب ضروری است. برخی مواقع، برای راکت‌های دوربرد، داده‌های محیطی باید در ارتفاع‌های بلند یا بین نقطهٔ شلیک و هدف بدست بیاید. اغلب، از ماهواره‌ها یا بالون‌ها برای گردآوری این اطلاعات استفاده می‌شود.
زیردریایی
برتری زیردریایی در نبرد توان آن در مخفی شدن در اعماق آب است. این توان با خاصیت رسانایی صوتی آب و توسط سیستم‌های سونار قابل خنثی شدن است. مدرن‌ترین زیردریایی‌ها برای رفع این نقص دارای خصوصیت ناپیدایی هستند. سیستم‌های پیشرانه پیشرفته، اقدامات و سامانه‌های کاهش صوت برای این مقصود به کار رفته و از این‌رو یافتن و حمله به یک زیردریایی پیشرفته نیازمند شگردهای خاصی است. در سامانه‌های سونار فعال از فرستادن امواج صوتی و تحلیل انعکاس آن برای یافتن دشمن استفاده می‌شود که از جنگ جهانی دوم چنین سیستم‌هایی به کار می‌رفت. اشکال این سونار آشکار کردن محل فرستنده‌است. یک زیردریایی تهدیدی جدی برای کشتیرانی طرف درگیر می‌باشد. به این معنا که رقیب برای مقابله با آن مجبور به استفاده از امکانات و کشتی‌های خود در پهنه وسیع دریا برای شناسایی و خنثی سازی آن اقدام و تمامی کشتی‌های خود را به اسکورتهای ضد زیردریایی مجهز کند. هدایت موشک
آشیانه‌یابی فعال با استفاده از یک سیستم راداری انجام می‌شود که بر روی موشک قرار گرفته‌است. به‌طور معمول، سامانه‌های الکترونیکی در موشک، رادار را به‌طور مستقیم در هدف قرار می‌دهد و موشک به زاویه خط مرکزی خودش نگاه می‌کند تا خود را هدایت کند. رادار اطلاعات هدف را به دست آورده و مسیر حرکت موشک را با توجه به آن مشخص می‌کند. از آن‌جا که برای افزایش دقت رادار به آنتن بزرگتری نیاز است و با توجه به این نکته که اهداف کوچک بازتاب راداری کمتری دارند و همچنین با در نظر گرفتن هزینه زیاد این سیستم، این نوع موشک‌ها فقط برای حمله به اهداف بزرگ و باارزش کاربرد دارند. برای مثال موشک‌های ضدکشتی معمولاً از این سیستم هدایتی استفاده می‌کنند. موشک‌های هوابه‌هوای «شلیک و بعد هیچ» مثل آمرام، ایم-۵۴ فینیکس و آر-۷۷ هم این سیستم هدایتی را به کار می‌گیرند. شنود الکترونیک
استفاده از تجهیزات دریافت رادیویی برای مشخص کردن موقعیت فرستنده نیز در طول جنگ توسعه یافت. کاپیتان H.J. دور کار برای مارکونی، شروع به انجام آزمایش‌ها با جهت یافتن تجهیزات رادیویی برای ارتش در فرانسه در سال ۱۹۱۵. تا ماه مه ۱۹۱۵، دریانوردی قادر به ردیابی زیردریایی‌های آلمانی زیر دریایی دریای شمال بود. بعضی از این ایستگاه‌ها نیز به عنوان ایستگاه "Y" برای جمع‌آوری پیام‌های آلمان عمل کردند اما بخش جدیدی در اتاق ۴۰ برای تعیین موقعیت کشتی‌ها از گزارش‌های هدایت شده ساخته شد. اگزوسه
اگزوسه با آشیانه‌یابی فعال راداری هدایت می‌شود و به یک کلاهک جنگی ۱۶۵ کیلوگرمی مسلح است. این موشک هوابه‌سطح و سطح‌به‌سطح از قابلیت حرکت در سطح آب برخوردار است و تازه‌ترین مدل سطح‌به‌سطح آن ("ام‌ام۴۰ بلاک ۳") تا ۱۸۰ کیلومتر برد عملیاتی دارد. برای از میان بردن کشتی‌های جنگی کوچک و متوسط مانند ناوچه‌ها و ناوشکن‌ها طراحی شده اما با شلیک چندین فروند از آن می‌توان به کشتی‌های بزرگتر مانند ناوهای هواپیمابر هم آسیب رساند. زیردریایی کلاس لس آنجلس
این زیردریایی‌ها کم صدا، سبک و مجهز به اژدرهای mk48 و موشک‌های ضد کشتی هارپون هستند که در کلاس خود (تهاجمی دفاعی) کلاس خوبی محسوب می‌شوند. هارپ
پروژه هارپ در اصل برای تسهیل ارتباطات زیردریایی‌های مجهز به سلاح اتمی طراحی شد. در زمان جنگ سرد زیردریایی‌هایی سوخت هسته‌ای مجهز به موشک‌های دارای کلاهک اتمی آمریکا و شوروی در آب‌های عمیق حرکت کرده و یک بازی پیچیده پنهان شدن از همدیگر و جستجو کردن یکدیگر را به راه انداخته بودند. آن‌ها با رفتن به زیر آب خود را از شناسایی مخفی می‌کردند اما با این کار امکان ارتباط با آن‌ها کم می‌شد. یکی از راه حل‌هایی که برای این مشکل پیشنهاد شد استفاده از الکتروجت‌ها بود. یعنی انتشار ذرات باردار در یونوسفر مانند یک آنتن واقعی عمل کرده و امکان فرستادن پیام به زیردریایی‌ها را فراهم می‌کند. وقتی در اواسط دهه ۱۹۸۰ این فرضیه به‌طور آزمایشگاهی ثابت شد تلاش برای ساخت تأسیساتی به این منظور هم آغاز شد. در آن زمان نیروی هوایی آمریکا در حال برچیدن سایت‌های راداری بود که وظیفه رهگیری بمب‌افکنهای شوروی را داشتند. یکی از این تأسیسات در گاکونا قرار داشت که مکان ایده‌آلی برای ساخت تأسیسات هارپ بود. در این مرکز نیروی دریایی امکان بررسی امواج ELF را داشت و یک گرم‌کننده یونوسفری هم برای دانشمندان فراهم می‌شد ضمن اینکه ادامه حیات این تأسیسات نظامی را در آلاسکا تضمین می‌کرد. سامانه کنترل آتش
در کشتی نوعی بریتانیایی در جنگ جهانی دوم، سامانه کنترل شلیک برجک‌های جداگانهٔ تسلیحات را به برج هدایت‌کننده متصل می‌کرد (جائیکه تجهیزات دیده‌بانی قرار داشتند) و رایانه آنالوگ در قلب کشتی قرار داشت. در برج هدایت‌کننده، اپراتورها تلسکوپ‌های خود را روی هدف تنظیم می-کردند؛ یکی از تلسکوپ‌ها ارتفاع و دیگری سمت یا جهت را می‌سنجید. اندازه‌گیری‌ها توسط میز کنترل شلیک به جهات و ارتفاع‌هایی برای شلیک تسلیحات تبدیل می‌شدند. در برجک‌ها، شخص نشانه‌گیر ارتفاع تسلیحات را برای تطبیق با شاخص ارتفاع انتقالی از میز کنترل شلیک تنظیم می‌کرد –نشانه‌گیر برجک همین کار را برای جهت انجام می‌داد. هرگاه تسلیحات روی هدف قرار می‌گرفت، شلیک آن‌ها به صورت مرکزی انجام می‌شد. فوکه آکلیس اف‌ای-۳۳۰
در خلال جنگ جهانی یکم و دوم زیردریایی‌ها به ویژه در آلمان بعنوان یک جنگ‌افزار برتر به کار می‌رفتند؛ ولی زیردریایی‌ها به دلیل نزدیکی به سطح دریا، دارای مشکلاتی همانند «دید محدود» بودند و دید کافی به اطراف خود نداشتند. یک زیردریایی آلمانی در آن زمان به شعاع ۹ کیلومتر (۵ مایل دریایی) دید به اطراف خود داشت که برای امنیت زیردریایی کافی نبود. برای برطرف کردن این مشکل، نیروی دریایی آلمان راهکاری بعنوان هواگرد آب‌نشین ارائه کرد تا بعنوان چشم زیردریایی عمل کند و زیردریایی را از خطرات آگاه سازد. اینگونه بود که محصولی با نام آرادو آر ۲۳۱ طراحی شد تا نیازهای نظارت در دریا را عهده‌دار شود ولی پس از ارزیابی‌ها در نیروی دریایی آلمان، آن هواپیما مردود شد و تنها ۶ فروند از آن تولید گشت.دلیل شکست آن پروژه این بود که هواپیمای آب‌نشین «آرادو» نقاط ضعف بسیار زیادی داشت که استفاده از آن را برای ناوگان زیردریایی عملاً غیرممکن می‌ساخت. آن هواپیما بزرگ بود و درون زیردریایی جای نمی‌گرفت. دارای موتور بود و این موتور نویز ایجاد کرده و مکان زیردریایی را فاش می‌نمود. بدنهٔ هواپیما در رادارهای دشمن شناسایی می‌شد و درصورت خرابی موتور نیز، هواپیما به درون آب سقوط می‌کرد و خلبان آن کشته می‌شد؛ همچنین ریکاوری هواپیما پس از فرود بر آب برای خدمهٔ زیردریایی کار دشواری بود؛ بنابراین نیروی دریایی، «بادبادک پروانه‌دار اف‌ای-۳۳۰» را بعنوان گزینهٔ نهایی خود انتخاب نمود. زیردریایی
کلاس آخر زیر دریایی‌های عملیاتی هستند که بعد از جنگ جهانی دوم کمتر ساخته یا از آن بهره‌برداری شده. این زیر دریایی‌ها کوچک و بیشتر برای عملیات واکنش سریع یا در آب‌های کم ژرفا بهره‌برداری می‌شوند. در جنگ جهانی دوم ژاپن با بهره‌گیری از این گونه زیر دریایی به بندر پرل هاربر در خشکچه‌های هاوایی آمریکا پاتک زد. لیزر نگارنده
لیزر نگارنده لیزری است با منبع نور که هدفی را تعیین می‌کند. این لیزرها به ترتیب هدفی را برای بمب‌های هدایت لیزری، موشک‌ها یا دفاعیات دفاعی توپخانه برای مثال از سری بمب‌های AGM-114 Hellfire تعیین می‌کند. اورانوس‌ماهی
اورانوس‌ماهی‌های سردهٔ ستاره‌نگر (Astroscopus) با اندام الکتریکی خود که حاصل دگرگونی ماهیچه‌های چشم است، شکارچی کمینی هستند که در انتظار شکار کوچک در بستر دریا می‌مانند. تخلیه‌های الکتریکی آن‌ها برای بی‌حس کردن شکار کافی نیست و برای جایابی الکتریکی نیز به کار نمی‌روند. در طی تغذیه اندام‌های الکتریکی پالس‌های انفجاری با بسامد بالا به مدت ۱۵۰ تا ۳۰۰ میلی‌ثانیه و به دنبال آن یک رشته پالس‌های ناپیوسته که حدود ۱ ثانیه طول می‌کشد، منتشر می‌کنند. زیردریایی کلاس فاتح
از سوی دیگر بنا بر اطلاعات رسمی منتشر شده از این زیردریایی، فاتح از ESM بهره می‌برد که این سیستم در زیردریایی‌ها، کار تشخیص، شناسایی و جهت‌یابی انواع امواج رادار و سیگنال‌های مخابراتی منتشر شده از کشتی‌ها، هواگردها، زیردریایی‌ها و سایر منابع را بر عهده دارد. به کمک این سامانه آگاهی زیردریایی از موقعیت اطراف به منظور دفاع از خود یا تدارک یک درگیری و یا پشتیبانی اطلاعاتی از شناورهای خودی در صحنه نبرد افزایش می‌یابد. سامانه پشتیبانی اقدامات الکترونیکی یا ESM شامل گیرنده‌های امواج و سیگنال‌ها، نمایشگرها و تجهیزات تحلیل و پردازشگر است. ارتباط داده‌ای این سامانه با سامانه مدیریت صحنه نبرد و سامانه کنترل آتش، حلقه تکمیل‌کننده کاربرد آن است. جنگ‌افزار ضدزیردریایی
جنگاوری ضدزیردریایی () شاخه‌ای از جنگ زیر آب است که از کشتی‌های جنگی سطحی، هواپیماها، زیردریایی‌ها یا سایر سکوها برای یافتن، ردیابی، بازدارندگی، آسیب‌دیدگی و/یا نابود کردن زیردریایی‌های دشمن استفاده می‌کند. چنین عملیاتی معمولاً برای محافظت از کشتیرانی دوستانه و تأسیسات ساحلی در برابر حملات زیردریایی و برای غلبه بر محاصره انجام می‌شود. موشک بالستیک ضد کشتی
موشک‌های بالستیک ضد کشتی با یک کلاهک متعارف جنگی به اندازه کافی بزرگ مجهز شده‌اند که به همراه انرژی جنبشی آن (موشک) تنها اصابت یک موشک توان بالقوه فلج کردن یا نابودی بی‌درنگ بزرگترین ناوهای هواپیمابر را داراست، اما بر خلاف سلاح‌های هسته‌ای، این نوع موشک باید دقیقاً به هدف اصابت کند تا مؤثر باشد. سامانه دفاع نزدیک دریایی کاشتان
این موشکها می‌توانند با اهدافی در فاصله ۱۰ کیلومتری و ارتفاع ۶ کیلومتری از خود درگیر شوند. این عدد برای توپهای مورد نظر این سامانه در حدود ۴ کیلومتر برای برد و ۳ کیلومتر برای ارتفاع است. این توپ از گلوله‌های شدیدالانفجار و ترکش شونده استفاده می‌کند. کاشتان از هدایت ترکیبی راداری و اپتیکی بهره می‌برد. سامانه کنترل آتش
در عین حال، گروهی به رهبری درییر سامانه مشابهی را طراحی کردند. هر چند هر دو سامانه برای کشتی‌های جدید و موجود نیروی دریایی سلطنتی سفارش داده شدند، نهایتاً سامانه درییر در شکل نهایی Mark IV* خود مقبولیت بیش‌تری پیدا کرد. اضافه شدن کنترل جهت‌یاب باعث شد تا سامانه کنترل شلیک کامل و واقعی برای کشتی‌های جنگ جهانی اول میسر شود و اکثر کشتی‌های نیروی دریایی سلطنتی تا اواسط ۱۹۱۶ به آن‌ها مجهز شدند. جهت‌یاب در بالای کشتی قرار گرفت جاییکه اپراتورها دید وسیعی نسبت به هر شخص نشانه‌گیر در برجک‌ها داشتند. این دستگاه همچنین قادر بود شلیک از برجک‌ها را طوری هماهنگ کند که شلیک مرکب آن‌ها به صورت هماهنگ انجام شود. این کار هدف‌گیری را بهتر کرد. فاصله‌یاب‌های نوری بزرگ‌تر تخمین محل دشمن را در زمان شلیک بهبود دادند. نهایتاً، بجای این سامانه از میز کنترل آتش ادمایرالتی (Admiralty Fire Control Table) برای کشتی‌های ساخته شده پس از ۱۹۲۷ استفاده شد. ناوبری
در این نوع از ناوبری یک ایستگاه رادیویی به‌طور مرتب سیگنال‌هایی را به اطراف می‌فرستد. این سیگنال‌ها شامل مختصات دقیق آن ایستگاه است. فرقی ندارد که این ایستگاه ثابت باشد (مانند برج کنترل فرودگاه) یا متحرک باشد (مانند ماهواره). نکته مهم این است که مختصات خود ایستگاه باید در هر لحظه معلوم باشد. هواپیما یا کشتی که این سیگنال‌ها را دریافت می‌کند با استخراج مختصاتی که در سیگنال گنجانده شده و انجام عملیات هندسی بر روی آن‌ها مختصات خودش را به دست می‌آورد و با استفاده از نقشه‌های استاندارد مسیرش را پیدا می‌کند. در این روش معمولاً بیش از یک ایستگاه رادیویی باید در دیدرس وسیله باشد. زهپاد
زیردریایی هدایت‌پذیر از دور به‌طور معمول «چشم دریا است که به هدایتگر این امکان را می‌دهد که این وسیله را در ژرفای آب کنترل و هدایت کند و از طریق اعمال فرامین عملیات مورد نظر را از طریق تجهیزاتِ ربات، انجام دهد»، که اختصاراً «چشم دریا» خوانده خواهد شد. تمام تجهیزات زیر دریا به صورت ربات هستند. چشم‌ها دریا در اندازه‌ها و ابعاد متفاوت و با گسترهٔ متنوعی از تکنولوژی‌ها و امکانات در سال‌های اخیر طراحی، ساخت، آزمایش و به‌کارگیری شده و حتی در برخی موارد به تولید صنعتی رسیده‌اند. انواع این ربات‌ها از نمونه‌های کوچک و ساده‌ای که صرفاً مجهز به دروبین فیلم برداری کوچکی هستند تا گونه‌های پیشرفته و بسیار پیچیده‌ای که در اعماق بیش از شش هزار متری دریا امکان انجام عملکردهای متنوع و متعددی را دارند، شامل می‌شوند. اجزای چشم دریا که توسط کابل ارتباطی به اپراتور واقع در سطح دریا متصل است، عبارت‌اند از سامانه هدایتی جهت کنترل ربات، سامانه رانش، سامانه به آب‌انداختن، منابع تأمین قدرت و کابل ارتباطی که توان لازم جهت عملکرد پروانه‌ها و نیز دستورها و سیگنال‌های کنترلی را به ربات و داده‌های تولید شده توسط حسگرها را به اپراتور در سطح دریا منتقل می‌کنند. در اغلب موارد این کابل شامل غلاف مقاومی است که آن را در برابر بارهای وارده و نیز برخوردهای احتمالی با اجسام واقع در زیر آب و پارگی و خرابی ناشی از آن، محافظت می‌کند. چشم‌ها دریا، می‌توانند دارای تجهیزات متفاوتی باشند که از دوربین تلویزیونی کوچک، که جهت مشاهدات ساده به کار می‌روند تا مجموعه‌های پیچیده‌ای از ابزارآلات مانند بازوهای مکانیکی ماهر متنوع و قدرت‌مند، دوربین‌های تلویزیونی و ویدئویی و دیگر ابزار و وسایل پیشرفته را در بر می‌گیرد. امروزه چشم‌ها دریا پیشرفته‌ای ساخته شده‌اند که بدون استفاده از کابل، امکان هدایت‌شان در اعماق دریا وجود دارد. این گونه از چشم‌ها دریا را «تصویر بردار خودکار زیرآبی(AUV)» می‌نامند که جهت جستجو در اعماق اقیانوس و انجام مطالعات اقیانوس‌شناسی و نیز مصارف نظامی، کاربردهای فراوانی دارند. در عین حال که اغلب تکنولوژی طراحی و ساخت چشم‌ها دریا با قابلیت‌ها و توانایی‌های متنوع، بسیار گران‌قیمت و پرهزینه‌است اما در سال‌های اخیر تلاش‌هایی نیز برای ساخت چشم‌ها دریا با صرف هزینهٔ پایین صورت پذیرفته‌است. زیردریایی کلاس باراکودا (فرانسه)
باراکوداها از تکنولوژی کلاس تریومفان استفاده خواهند کرد، که شامل پیشرانه پمپ جت نیز می‌شود. این کلاس، طبق گزارشها، تنها حدود یک شناورهای رده ردوتیبل (زیردریایی‌ها) هزارم سر و صدای قابل تشخیص تولید می‌کنند و ده برابر حساسیت بیشتری در تشخیص سایر زیردریایی‌ها دارند. آنها برای استفاده از موشکهای کروز شلیک شونده از لوله اژدر مانند موشکهای سایه طوفان اسکالپ نیروی دریایی مناسب هستند که می‌توانند برای شلیک دوربرد (بیش از ) علیه اهداف استراتژیک زمینی به کار برده شوند. ماموریت‌های آنها شامل جنگ‌های ضد سطحی و ضد زیردریایی، حمله زمینی، جمع‌آوری اطلاعات، مدیریت بحران و عملیات ویژه است. خرج عمقی
خرج عمقی (بمب آبی) یک جنگ افزار ضدزیردریایی است که با هدف قرار دادن یک زیردریایی برای نابود کردن آن پس از انداختن در آب و انفجار آن در نزدیکی زیردریایی به هدف یک شوک هیدرولیکی پرتوان و ویرانگر می‌دهد. در بیشتر خرج‌های عمقی مواد منفجرهٔ معمولی و چاشنی‌هائی که در عمق از پیش تعیین شده‌ای در زیر آب فعال می‌شوند به کار می‌روند اما برخی از آنها با کلاهک هسته‌ای نیز ساخته شده‌اند، برای پرتاب خرج عمقی کشتی‌های جنگی، هلیکوپترها و هواگرد گشت دریایی به کار می‌روند. هدایت موشک
هر مکانیزمی که در سیستم هدایت در فضاپیما استفاده می‌شود، هر چیزی که باشد، باید حاوی اطلاعات از پیش تعیین شده در مورد هدف باشد. ویژگی اصلی این سیستم، فقدان ردیاب هدف است. کامپیوتر هدایت و ردیاب موشکی در موشک قرار دارند. کمبود ردیابی هدف در GOLIS الزاماً استفاده از هدایت ناوبری را نشان می‌دهد. هدایت موشک
هدایت اینرسی از ابزارهای اندازه‌گیری حساسی برای محاسبه مکان موشک استفاده می‌کند. این سیستم از شتاب و نقطهٔ مشخص استفاده می‌کند تا مکان جدید را پیدا کند. سامانه‌های مکانیکی اولیه خیلی دقیق نبودند و نیاز به نوعی تنظیم خارجی داشتند تا بتوانند اهدافشان حتی اگر به اندازه یک شهر باشند اصابت کنند. سامانه‌های مدرن از ژیروسکوپ‌های لیزر حالت جامد استفاده می‌کنند که خطای آن‌ها در ۱۰۰۰۰ کیلومتر کمتر از یک متر است، و نیازی به ورودی بیشتری ندارد. توسعه ژیروسکوپ در AIRS روی موشک MX به اوج خود رسید، این سیستم به ما اجازه می‌دهد تا موشک‌های قاره‌پیما با خطای کمتر از ۱۰۰ متر بسازیم. بسیاری از هواپیماهای غیرنظامی از ناوبری اینرسی استفاده می‌کنند که دقت کمتری نسبت به سامانه‌های مکانیکی ICBM موجود دارند، با اینحال این ابزار ارزان قیمت می‌توانند به دقت ابزارهای موجود برای اصلاح تعیین موقعیت کمک کنند (این سامانه‌ها زمانی رواج پیدا کردند که اکثر هواپیماهای مهم مانند ۷۰۷ و ۷۴۷ طراحی شده بودند و GPS به‌طور کامل تجاری‌سازی نشده بود). امروزه سلاح‌های هدایت شده می‌توانند از ترکیبی از GPS، اینرسی و رادار نقشه‌برداری زمینی برای دستیابی به سطوح بسیار بالایی از دقت استفاده کنند. همان‌طور که در موشک‌های کروز مدرن یافت می‌شود. موشک بالستیک
موشک بالستیک در حقیقت یک ماشین تحویل موشک-مولد، شامل سامانه رهیابی و محفظه حمل مهمات است که اساساً علیه اهداف زمینی و سطحی مورد استفاده قرار می‌گیرد. انواع گوناگون موشک‌های بالستیک معمولاً بر حسب برد طبقه‌بندی می‌شوند. نوع خاصی از موشک‌های بالستیک وجود دارد که از زیردریایی‌ها شلیک می‌شود و SBLM نام دارد. در ساخت موشک‌های بالستیک، مبحث پیشرانه که مشخص‌کننده برد موشک است مهمترین مسئله محسوب می‌شود و پس از آن میزان توانایی حمل مهمات که قدرت تخریب آن را افزایش می‌دهد. زیردریایی کلاس لس آنجلس
این زیردریاییها مورد بهینه‌سازی و پیشرفت قرار گرفتند و مجهز به موشکهای تاکتیکی تاماهاک نیز شده‌اند که قابلیت تهاجمی این زیردریایی را اضافه کرده‌است. زیردریایی کلاس آکولا
این زیردریایی‌های تهاجمی چهارجایگاه اژدر ۶۵۰ میلی متری و چهار جایگاه اژدر ۵۳۳ میلی متری دارند که تا ۴۰ اژدر و موشک می‌توانند حمل کنند. ظفر (موشک)
این موشکِ کروزِ دریایی که فازهای توسعه و پیشرفت آن همچنان استمرار دارد، با پرواز کردن در ارتفاعات کم، « «موشکی رادارگریز»» محسوب می‌گردد. این نوع موشکهای کروز، دارای مزیت‌های هستند، از جمله: عدم دیده‌شدن بوسیله رادارهای پیشرفته (که سبب عبور این موشکها از سپرهای موشکی قدرتمند می‌شود) و قابلیت هدایت‌پذیری در طول تمام مسیر حرکت این موشک، مهمترین مزیت آن محسوب می‌شود. ابعاد موشک ضد کشتی ظفر در قیاس با برد و توان تخریب بالای آن، کم می‌باشد؛ و بدین سبب دارای توانایی نصب و شلیک از روی شناورهای کوچک است و این ویژگی موجب بیشتر شدن قدرت تاکتیکی در برابر با تهدیدات دریایی دشمن می‌شود. هدایت موشک
هدایت اینرسی-فضایی یک همگام‌سازی حسگرهای اینرسی با ناوبری آسمانی است. این روش معمولاً روی موشک‌های بالستیکی که از زیردریایی شلیک می‌شوند استفاده می‌شود. برخلاف موشک‌های قاره‌پیمای سیلوپایه که از یک نقطه ثابت شلیک می‌شوند و به همین دلیل می‌توانند از آنجا به عنوان یک مرجع استفاده کنند، SLBMها از یک زیردریایی در حال حرکت پرتاب می‌شوند، که پیچیدگی محاسبات ناوبری لازم و احتمال خطای دایره‌ای را افزایش می‌دهد. این هدایت ستاره‌ای اینرسی به منظور اصلاح خطاهای کوچک مکان و سرعت که ناشی از عدم قطعیت موقعیت و سیستم ناوبری زیردریایی است و همچنین خطاهایی که در طول پرواز به علت کالیبراسیون ناقص دستگاه وجود دارد استفاده می‌شود. ای‌ان/اس‌پی‌اس-۴۸
با اهداف هوا دقیق محل 3D آن را برای رهگیری / حذف از طریق سیستم سلاح کشتی یا از طریق سلاح‌های سلاح‌های مرتبط است که در جای دیگر در دسترس است. این سلف سیستم AEGIS در حال حاضر در ناوشکن کلاس آرلی بروکس و کریزر کلاس Ticonderoga استفاده می‌شود. رادیو AEGIS AN / SPY-1B / D از آرایه‌های فاز شمسی الکترونیکی اسکن شده‌است، در حالیکه SPS-48E فرکانس اسکن شده در ارتفاع را دارد و بر روی یک سوار چرخشی نصب می‌شود که رادار را در زیموت چرخان می‌کند. AN / SPS-48 توسط کشتی‌های نیروی دریایی ایالات متحده مانند کلاس هواپیماهای جنگنده کلاس Nimitz، کشتی‌های نفوذی دریایی کلاس Wasp، کشتی‌های تهاجم دریایی کلاس Tarawa و اسکله حمل و نقل دریایی صنف آنتونویو حمل می‌شود. یواس‌اس استارک
ماموریت این ناو که مورد اصابت موشک عراقی ها قرار گرفت ، این بود که ساعتها یکی از ناوچه های ایرانی که از ماموریت شمال خلیج فارس بازمیگشت را زیر نظر داشته و در واقع با جاسوسی ؛ اطلاعات و مسیر حرکت ناوچه ایرانی را به عراقی ها داده و -با برنامه از قبل طرح ریزی شده آمریکا و کشورهای عربی حامی عراق برای ضربه زدن به بنیه نظامی ایران- خود از منطقه متواری شود ؛ غافل از اینکه ایران ارتباط صوتی این ناو با کشور عراق را کشف نموده و از آن اطلاع کامل داشته و سریعتر از ناو آمریکایی محل را به سمت لنگرگاه های کشورهای عربی ترک نموده ، بنابراین هواپیمای میراژ عراقی نمیتواند هدف را تشخیص دهد و ناو آمریکایی را به جای ناو ایرانی مورد حمله قرار میدهد . سامانه کنترل آتش
به محض محاسبهٔ روش شلیک، بسیاری از سامانه‌های کنترل شلیک نیز می‌توانند هدف‌گیری کرده و مهمات را شلیک کنند. این امر با توجه به سرعت و دقت انجام می‌شود و در رابطه با هواپیما یا تانک، برای اینکه خلبان/شخص شلیک کننده/غیره بتواند همزمان کارهای دیگری مانند ردیابی هدف یا پرواز با هواپیما را انجام دهد. حتی اگر سامانه نتواند خود تسلیحات شلیک شده را جهت‌گیری کند، برای نمونه کانن ثابت روی هواپیما، می‌تواند کمک‌هایی در مورد هدف‌گیری را در اختیار اپراتور قرار دهد. معمولاً، نقاط کانن رو به جلو هستند و خلبان باید هواپیما را طوری کنترل کند که پیش از شلیک به درستی جهت‌یابی شود. در بیشتر هواپیماها نشانه‌گیری به شکل «پایپر» ظاهر می‌شود که روی صفحه نمایش روبروی خلبان (HUD) مشاهده می‌شود. پایپر به خلبان نشان می‌دهد که هدف باید در چه نسبتی از هواپیما قرار بگیرد تا اصابت به آن انجام شود. هرگاه خلبان مانور روی هواپیما را انجام دهد بطوریکه هدف و پایپر روی هم قرار گیرند، او شلیک را انجام می‌دهد یا در برخی از هواپیماها مهمات به صورت خودکار به این نقطه شلیک می‌شوند تا بر تأخیر خلبان فایق آمد. در حالت شلیک موشک، رایانه کنترل شلیک ممکن است فیدبکی در مورد اینکه هدف در محدوده موشک قرار دارد یا نه و اینکه اگر شلیک انجام شود به هدف برخورد می‌کند یا نه در اختیار خلبان قرار می‌دهد. سپس خلبان منتظر می‌ماند تا قرائت احتمالات به صورت رضایت بخشی پیش از پرتاب مهمات امکان‌پذیر باشد. ناوچه سبک ویس‌بی
Visby به راکت‌های ۱۲۷ میلیمتری ASW 127mm که به صورت نارنجکی شلیک می‌شوند مجهز شدند. اژدرهایی که می‌توانند به اعماق آب بروند با ۴۰۰ میلی‌متر قطر از ۳ لوله فیکس شده زیر آب شلیک می‌شوند که به سیستم‌های Tp 45 Saab جهت رهگیری زیردریایی‌ها مجهزند و بشورت هدایت شوند زیردریایی‌ها را دنبال و مورد هدف قرار می‌دهند. موشک کروز
موشک کروز برای مخفی ماندن از دید سیستم‌های راداری، دارای این خصوصیت‌ها است: ۱-سطح مقطع راداری کمی دارد که ردیابی آن را برای سیستم‌های ضدموشکی راداری مشکل می‌کند. ۲-به خاطر استفاده از موتور توربوفن، حرارت کمی تابش می‌کند و در نتیجه امکان قفل حرارتی روی آن نیز کم است. ۳- به خاطر پرواز در سطح پایین عمدتاً از دید رادارها پنهان می‌ماند. ردیابی و انهدام موشک‌های کروز با کلاهک اتمی به دلیل پرواز نزدیک به زمین برای سیستم‌های ردیاب و رادار مشکل است و به این دلیل جزو سلاح‌های هسته‌ای استراتژیک محسوب می‌شوند. موشک هوابه‌هوا
موشک هوابه‌هوا موشک هدایت‌شونده‌ای است که یک هواگرد جنگی برای نابود کردن یک هدف پرنده (هواپیما، بالگرد یا موشک‌های دیگر) از آن استفاده می‌کند. این نوع موشک‌ها به دو طبقه کلی تقسیم می‌شوند؛ موشک‌های با برد کمتر از ۳۰ کیلومتر که به موشک‌های کوتاه‌برد یا «در محدودهٔ میدان دید» معروف هستند و اغلب از سیستم آشیانه‌یابی فروسرخ (هدایت گرمایی) برای یافتن هدف استفاده می‌کنند و موشک‌های میان‌برد و دوربرد که به موشک‌های «فراتر از محدودهٔ میدان دید» معروف هستند و اغلب از هدایت راداری برای یافتن هدف استفاده می‌کنند اس‌اس-ان-۲۲
سان برن، یک موشک ضد کشتی است که می‌تواند یک کلاهک ۷۵۰ پوندی را در حدود ۱۰۰ مایل حمل کرده و به هدف اصابت کند؛ این موشک قابلیت شلیک از زیردریایی، ساحل و ناوهای جنگی را داشته و مدلی از آن نیز هواپایه شده و امکان شلیک از جنگنده‌ها را داراست. موشک‌های هواپایه سان‌برن در ابتدای شلیک، توسط سیستم خلبان خودکار هدایت می‌شوند ولی در عین حال، این امکان هم وجود دارد که در صورت لزوم، مسیر حرکت موشک توسط خلبان جنگنده تصحیح شود. در مرحله نهایی نیز، رادار موشک فعال شده و تا اصابت آن به هدف، رادار موشک، آن را هدایت می‌کند. مقابله با این موشک بسیار سخت است و اکثر سپرهای موشکی جهان به علت سرعت زیاد، ارتفاع پروازی کم، خاصیت پنهان‌کاری، سیستم هدایت ماورای دید، امکان هدایت با ماهواره ، امکان مقابله با آن را ندارند. سلاح ضدزیردریایی
سلاح ضدزیردریایی () (ASW) به هر یک از تعدادی از وسایلی گفته می‌شود که برای مقابله با یک زیردریایی و خدمه آن، غرق و نابود کشتی یا کاهش توانایی آن به عنوان یک سلاح جنگی در نظر گرفته شده‌است. در ساده‌ترین معنای آن، یک سلاح ضد زیردریایی معمولاً یک پرتابه، موشک یا بمبی است که برای از بین بردن زیردریایی‌ها بهینه شده‌است. اچ‌ام‌اس درینگ (دی۳۲)
درینگ اولین موشک از نوع "افعی دریا" را در جریان یک مانور در در می ۲۰۱۱ شلیک کرد. "درینگ" در حال حاضر به دو سیستم دفاع نزدیک فالانکس سی‌دبلیوآی‌اس که در دو طرف ساختار بالایی آن نصب گردیده مجهز شده‌است. در تاریخ ۶ ژانویه ۲۰۱۲، نیروی دریایی بریتانیا اعلام کرد "درینگ" برای انجام اولین مأموریت خود بندر پورتسموث را ترک و برای استقرار و بکارگیری به خلیج فارس اعزام خواهد گشت. درینگ پس از عبور از کانال سوئز وارد خلیج فارس شده و جایگرین ناوچه تیپ ۲۳ در منطقه آبی مذکور می‌گردد. بارزترین نقطه طراحی این ناوشکن لبه‌های راست و صاف و منظم و عدم درهم و برهم بودن تجهیزات و طراحی در قسمت فوقانی و عرشه آن است. این نوع طراحی باعث سطح مقطع راداری کم "درینگ" گشته و توانایی رادارگریز بودن را به آن می‌دهد. گمانه‌زنی مطبوعات حاکی از آن است که طراحی خاص درینگ باعث گشته کشتی مذکور در رادار سایر شناورها اثری در حد قایق ماهیگیری داشته باشد. سامانه پدافند هوایی ۱۵ خرداد
سامانه 15 خرداد می تواند اهدافی نظیر جنگنده و پهپادهای مهاجم را در برد 150 كيلومتر شناسايي و تا برد 120 كيلومتر ردگيري نمايد و توانايي شناسايي اهداف پنهان‌کار در برد 85 كيلومتر و درگیری و انهدام آن‌ها را در برد 45 كيلومتری را دارا می‌باشد . سامانه پدافند هوایی “15 خرداد” قادر است تعداد 6 هدف را بطور همزمان شناسايي و ردگيري نموده و عليه 6 هدف عمليات شلیک و انهدام را انجام دهد . از ديگر ويژگي‌هاي بارز اين سامانه سلاح قابليت تحرك پذيري آن مي‌باشد، بگونه‌اي كه زمان حاضر به جنگ و عملیاتی شدن آن کمتر از 5 دقیقه است .اين سامانه مجهز به رادار آرايه ‌فازي با امکان درگیری همزمان با چند هدف و سکوهای پرتاب مستقل مي‌باشد یکی از مزیت های خوب این سامانه امکان لود و استفاده از دونوع موشک مختلف با بردهای مختلف در یک پرتابگر هست به طوری که همزمان توان لود و پرتاب موشک صیاد دو با برد ۷۵ کیلومتر و صیاد ۳ با برد ۱۲۰ کیلومتر میباشد استفاده از چند نوع مهمات از یک سامانه باعث صرفه جویی در هزینه ها میشود یعنی شما میتوانید بسته به نوع تهدید و همچنین امکان کشف ورهگیری در فاصله مشخص از مهمات خاصی استفاده کنید در سامانه های روسی مثل ویتاژ و اس ۴۰۰ شاهد این قضیه هستیم البته در سامانه های ساخت داخل هم به این موضوع پرداخته شده به عنوان مثال دیگر سامانه سوم خرداد که میتواند چن نوع مهمات من جمله موشکهای طائر با برد پنجاه کیلومتر و نوع ارتقا یافته ان با برد ۱۰۵ کیلومتر رو لانچ کند همچنین امکان لود ولانچ موشک صیاد دو با برد هفتاد دوپنج کیلومتر و نهم دی با برد سی کیلومتر از این سامانه فراهم شده است. رادار سامانه ۱۵ خرداد، نجم-۸۰۴B نام دارد و توان درگیری همزمان با ۶ هدف را داراست. موشک ضدکشتی
موشکهای ضدکشتی از جمله اولین انواع موشکهای هدایت‌شونده کوتاه‌برد هستند که در جنگ جهانی دوم شرکت داشتند. نیروی هوایی آلمان در حملاتی که با استفاده از بمب‌افکن انجام می‌شد از موشک‌های فریتز ایکس و هنشل برای حمله به کشتی‌های متفقین استفاده کرد و از این راه بسیاری از کشتی‌ها را غرق کرد و به بسیاری دیگر خسارات زیادی وارد نمود و تعداد زیادی ناو بزرگ پیش از اینکه متفقین اقداماتی برای مقابله انجام دهند غرق شد؛ بنابراین متفقین نیز این نوع جنگ‌افزارهای خود را تقویت کردند. سونار
سونار یا "ناوبری و فاصله‌یابی صوتی"، دستگاه ردیاب زیردریایی است که طرز کار آن استفاده از انتشار امواج صوتی است. علاوه بر ردیابی، این روش معمولاً به منظور ناوبری و ارتباط با دیگر یگان‌های شناور و زیرآبی نیز استفاده می‌شود. زیردریایی کلاس غدیر
سامانه نوین پرتاب اژدر نیز از قابلیتهای بسیار مهم این زیرسطحی بوده و این سامانه از دقت بالایی برای هدف‌گیری برخوردار است به‌طوری‌که این زیر دریایی علاوه بر قدرت جابجایی سریع نیروهای ویژه، رهگیری شناورهای سطحی و زیر سطحی دشمن و قابلیت شناسایی اهداف نظامی دارای قدرت غوص سریع و پنهان شدن از رادار نیز هست. در واقع غدیر قادر است از میدان شناسایی دستگاه‌های سونار (sonar-evading technology) و رادارها به نوعی بگریزد. قایق موشک‌انداز
دکترین نظامی استفاده از قایق‌های موشک‌انداز، مبتنی بر اصل تحرک بر دفاع و قدرت آتش است. ظهور موشک‌های هدایت‌شوندهٔ مناسب و فناوری‌های تقابل الکترونیکی، این ایده را به‌وجود آورد که اکنون کشتی‌های جنگی می‌توانند به گونه‌ای طراحی شوند که در برابر دشمنان خود مانور داده و خود را در حالی‌که جنگ‌افزارهایی قدرتمند حمل می‌کنند، پنهان کنند. عملیات سری
بیشتر عملیات‌های سری، در رابطه با گردآوری اطلاعات است و معمولاً با هر دو روش مأمور مخفی اطلاعاتی و حسگرهای مخفی انجام می‌شوند. کارگذاری دستگاه‌های شنود ارتباطی کابل‌های زمینی و زیردریایی، دوربین، میکروفون، حسگرهای ترافیک، نظارت‌گرهایی مانند بویشگر، و سامانه‌های مشابه، نیاز دارد که مأموریت، ناشناس و بدون برانگیختن شک انجام شود. همچنین، عملیات پنهانی، ممکن است با زیردریایی بدون سرنشین، ماهواره شناسایی (جاسوسی) مانند میستی، پهپاد پایین‌پرواز، یا حسگرهای راه دور (مانند آنچه در عملیات ایگلو وایت و پس از آن استفاده شد)، یا انسان کارگذاشته، انجام شوند. دریا
زیر سطح آب، غواصی آزاد ضرورتاً به مناطق کم‌عمق محدود می‌شود. غواصان مروارید به‌طور سنتی پوستشان عاری از چربی بود، در گوششان پنبه قرار می‌دادند، بینی خود را محکم می‌گرفتند و درحالی که در دستشان سبد داشتند، تا عمق ۱۲ متری پایین می‌رفتند تا صدف‌های مروارید را جمع‌آوری کنند. چشم بشر به استفاده در زیر آب عادت ندارد، اما استفاده از ماسک غواصی می‌تواند سبب بهتر شدن بینایی شود. سایر وسایل مفید عبارتند از باله‌های غواصی و لوله تنفس. وسایل اسکوبا امکان تنفس در زیر آب و ساعت‌ها ماندن را فراهم می‌کنند. عمقی که یک غواص می‌تواند بدان برسد و زمانی که می‌تواند در آن باقی بماند با افزایش فشار کاهش محدود می‌شود و برای جلوگیری از بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار لازم است غواص به سطح آب بازگردد. به غواصان تفریحی پیش‌نهاد می‌شود خود را به عمق ۳۰ متری محدود کنند زیرا پایین‌تر از ان خطر بیهوشی حاصل از نیتروژن افزایش می‌یابد. می‌توان غواصی‌های عمیق‌تر را با استفاده از تجهیزات تخصصی و تمرین انجام داد. خرج عمقی
در جنگ جهانی دوم بیشتر بمب‌های آبی که بر علیه زیردریایی‌های آلمانی به کار برده می‌شدند ششصد پوندی (دویست و هفتاد کیلوگرمی) بودند که هرچند انفجار آنها در زیر آب برای کارکنان زیردریایی‌ها اعصاب خردکن بود اما معمولا بدنه زیردریایی‌های آلمانی کلاس U با این بمب‌های آبی آسیب چندانی نمی‌دید مگر آن که بمب آبی در پانزده فوتی (چهار تا پنج متری) زیردریایی منفجر می‌شد که رسیدن بمب‌های آبی به این فاصله نیز بسیار کم و کاملا اتفاقی بود، از این گذشته زیردریایی هدف هنگام حمله با بمب‌های آبی در زیر آب حرکت کرده و مانور می‌داد و با این مانورها انفجار بمب‌های آبی نمی‌توانست آسیب رسان باشد، چنان که در ماه آوریل سال ۱۹۴۵ زیردریایی آلمانی U-427 از انفجار نزدیک به هفتصد بمب آبی جان سالم به در برد! اژدر
اژدر از پرتابه‌های خود-پیشران است که از رو یا زیر سطح آب پرتاب می‌شود و در درون آب حرکت کرده نزدیک به هدف یا پس از برخورد با آن منفجر می‌شود. بر خلاف کشتی‌های بزرگ، قایق‌ها، زیردریایی‌ها و هواپیماها توانایی حمل توپ‌های بزرگ را ندارند، بنابراین سلاحی کوچکتر و کارا طراحی شد تا این جنگ‌افزارها بتوانند بدون نیاز به حمل توپ‌های سنگین به کشتی‌های بزرگتر آسیب رسانده و آنها را نابود کنند. به ناوچه‌هایی که بر عرشهٔ خود اژدر دارند ناوچه اژدرافکن گفته می‌شود. اژدرها از درون لوله‌ای به نام اژدرانداز پرتاب می‌شوند و هدف از پرتاب آن‌ها معمولاً نابودی زیردریایی‌ها است. هدف تاکتیکی
هدف تاکتیکی () از تاکتیک‌های نظامی است، که با هدف دستیابی سریع به نتایج مطلوب در هنگام انجام یک فعالیت، وظیفه یا مأموریت کوتاه‌مدت مورد استفاده قرار می‌گیرد. در ساختارهای نظامی ۳ لایه که از فرمانده میدان، فرمانده میانی و فرمانده ارشد تشکیل می‌شود، تحقق اهداف تاکتیکی اغلب به پائین‌ترین واحد سازمانی واگذار می‌گردد. اصطلاح اهداف تاکتیکی نخستین بار در عملیات‌های نظامی بکار گرفته شد، ولی از ابتدای قرن بیستم، این تاکتیک بتدریج در زمینه‌های امنیتی، انتظامی، کنترل حریق، بازرگانی، برنامه‌ریزی تجاری، سیاست خارجی و روابط بین‌المللی، به کار گرفته شد. به‌طور کلی اهداف تاکتیکی از مراحل میانی دستیابی به اهداف عملیاتی می‌باشد و در قالب یک برنامه تاکتیکی، به عنوان بخشی از یک طرح عملیاتی مورد استفاده قرار می‌گیرد، که اجرای آن به مهارت‌های تصمیم‌گیری و حل مسئله نیاز دارد. در حوزه تجاری، اهداف تاکتیکی نشان‌دهنده اهداف عملکردی می‌باشد، که اغلب توسط مدیران میانی به منظور دستیابی به اهداف سازمانی تعریف می‌شوند. موشک بالستیک ضد کشتی
برای مثال رادار فرا افق‌ نگری که برای شناسایی کشتی‌ها استفاده می‌شوند را می‌توان مختل کرده یا تخریب کرد. از دود و سایر گمراه‌کننده‌ها برای جلوگیری از شناسایی کشتی استفاده کرد. به‌روزرسانی بین مسیر موشک قابل اخلال است و وقتی موشک بر روی هدف قفل کرد نیز می‌توان جستجوگرهای آن را گمراه کرد. در نتیجه چنین موشکهایی به خودی خود کاملاً بی‌استفاده هستند. برای به‌کارگیری آن‌ها یک مجموعه از سیستم‌ها نیاز است. ممکن است بعضی کشورها به خریدن این موشک‌ها برای نمایش قدرت به همسایگان علاقه داشته باشند اما تأثیرگذاری جنگی آن‌ها ناچیز است مگر اینکه آن کشور بتواند در زمینه سیستم‌های شناسایی، فرآوری اطلاعات و ارتباطات نیز سرمایه‌گذاری کند. در ایران اما بالستیک‌های هرمز و خلیج فارس در تست‌های میدانی موفق به شکار اهداف متحرک با سرعت نزدیک به چهل نات شدند، به عبارت دیگر خلیج فارس با دارا بودن سیکر اپتیکی در فاز نهایی شیرجه قادر به هدف قرار دادن شناورها با دقتی حدود ۵متراست، و هرمز۱ و ۲ وهمچنین فاتح با دارا بودن جستجوگر راداری در مرحله نهایی به دنبال منبع تولید امواج رادار می‌گردند، این رادار می‌تواند رادار یک ناو هواپیمابر یا یک سایت پاتریوت در خشکی و بطور کلی هر گونه رادار اکتیو دیگری باشد، با ورود پهپادها به عرصه جنگ‌های نوین دیگر نیاز با رادارهای فرا افق نگر کمتر شده، بالستیک‌های ایرانی می‌توانند با استفاده از اطلاعات پهپادها و بروز رسانی مسیر و دریافت اطلاعات لحظه ای هر هدفی را تا مسافت دوهزار کیلومتری از آب‌های سرزمینی ایران هدف قرار دهند، به عبارت دیگر هر چند غرق کردن ناوهای هواپیمابر امری تقریباً غیرممکن است اما چنانچه از میان ده‌ها موشک شلیک شده به سوی ناو، تنها دو یا سه فروند از آنها با ناو برخورد کند در خوشبینانه‌ترین حالت، با از کار افتادن رادارهای آرایه فازی دوبعدی و سه بعدی ناو که مختص عرشه فرود ناو هستند، ناو توان تهاجمی خود را از دست داده و به آهن‌پاره ای بی دفاع بدل خواهد شد، هر چند اگر چنانچه کلاهک نیم تنی این موشک‌ها با سرعتی بیش از ۲۵۰۰متر بر ثانیه به بخش راکتور ناو برخورد کند و بتواند با عبور از لایه‌های زرهی فوق‌العاده مقاوم این بخش ناو، باعث انفجار در رآکتور شود، عملاً ناو با انفجار هسته ای نابود خواهد شد. در آمریکا چند سالی میشود که تحقیقات وتست هایی در زمینه جنگ افزارهای بالستیک ساحل به دریا و ضد کشتی شروع شده،امریکایی ها که در ابتدا و پس از عملیاتی شدن موشک های بالستیک ضد کشتی ایران و چین،سیاست انکار و تمسخر را در پیش گرفته بودند،پس از نزدیک به یک دهه به اهمیت این نوع از جنگ افزار ها پی بردند و در صدد دستیابی به آن برآمدند آنها در ابتدا بر این باور بودند که اصولاً موشک بالستیک ضد کشتی بیشتر به یک شوخی یا تبلیغات عوام فریبانه شبیه است تا سلاحی کار امد،البته آنها تا حدودی حق داشتند، موشک های بالستیک ذاتا دارای دقت کم وسرعت بسیار بیشتر از کروز هستند و تا قبل از ایران و چین هیچ کشوری موشک بالستیک را در این نقش بکار نگرفته بود،اما در صحنه عمل و در واقعیت مشخص شد میتوان با تجهیز موشک ها به جستجوگر های اپتیکی و راداری حساس و دقیق،اهداف متحرک در حد یک ناو هواپیمابر یا سوپر تانکر را حتی در سرعت های بالای ۳۵گره نیز مورد اصابت قرار داد،و اگر هدف ثابت باشد،حتی ابعادی در حد یک شناور متوسط، را میتوان منهدم کرد ظفر (موشک)
بنابر گزارش خبرگزاری مهر: موشک کروز دریایی با نام ظفر در منطقه سوم نیروی دریایی سپاه مورد آزمایش قرار گرفت و هدف مورد نظر را با دقت و موفقیت منهدم کرد. در این آزمایش، سامانه موشک کروز دریایی نصب شده بر روی شناورهای تندرو منطقه توانست هدف مورد نظر را در مسافتی قابل توجه شناسایی و با شلیکی موفق، این هدف را متلاشی کند. زیردریایی
زیردریایی‌های هسته‌ای با داشتن برق کافی برای ایجاد اکسیژن از الکترولیز آب دریا دیگر نیاز به بالا آمدن منظم و مکرر به سطح آب را ندارند و بنابراین بدون نیاز به سوخت‌گیری قادرند تقریباً به‌طور نامحدود در زیر آب دریا بمانند. تنها محدودیت تأمین تجهیزات مصرفی خدمه هم‌چون مواد غذایی، آب شیرین و لوازم بهداشتی و غیره‌است. انرژی هسته‌ای گران است و بنابراین ارائه و کاربرد آن تنها برای زیردریایی‌های نظامی محفوظ می‌باشد. سامانه ماهواره‌ای ناوبری جهانی
GNSS در اصل برای کاربردهای نظامی طراحی شده‌اند. ناوبری ماهواره‌ای به ارتشها این امکان را می‌دهد تا سلاح یا موشک خود را با دقتی فوق العاده به هدف بزنند که این امر تأثیر سلاح را چند برابر می‌کند. همچنین اشتباهات ناشی از هدایت غیرصحیح موشک را کاهش می‌دهد (مانند بمبهای هوشمند). ناوبری ماهواره‌ای به نیروها جهت حرکت و شناسایی موقعیت فعلی خود و سایر همرزمان حتی در شرایط سخت محیطی کمک می‌کند. هدایت موشک
سیستم CLOS تنها از مختصات زاویه‌ای بین موشک و هدف برای اطمینان از برخورد استفاده می‌کند. این نوع موشک‌ها ساخته شده‌اند تا در خط دید بین پرتاب و هدف (LOS) قرارگیرند، و هر انحراف موشک از این خط را اصلاح کنند. از آنجایی که بسیاری از انواع موشک‌ها از این سیستم هدایت استفاده می‌کنند، معمولاً آن‌ها را به چهار گروه تقسیم می‌کنند: یک نوع خاص از راهنمایی و ناوبری که در آن موشک همیشه فرمان را در خط دید (LOS) بین واحد ردیابی و هواپیما دنبال می‌کند به عنوان خط فرمان (CLOS) یا راهنمایی سه نقطه شناخته می‌شود. این سیستم به این صورت کار می‌کند که موشک تا نزدیکترین حد امکان در LOS تا هدف کنترل می‌شود. این فرایند پس از قفل کردن روی موشک برای انتقال سیگنال‌های هدایت از کنترل‌کننده زمین به موشک صورت می‌گیرد. راهنمایی CLOS است که بیشتر در سامانه‌های دفاع هوایی و ضد تانک برد کوتاه استفاده می‌شود. سامانه کنترل آتش
استفاده از شلیک کنترل شده با جهت‌یاب همراه با رایانه کنترل شلیک باعث شد تا کنترل نشانه‌گیر از روی برجک‌های مجزا به محل مرکزی جابجا شود؛ هرچند که پایه‌های مجزای اسلحه‌ها و برجک‌های چند توپخانه‌ای می-تواند استفاده از گزینهٔ کنترل محلی را درحین آسیب ناشی از نبرد روی انتقال اطلاعات جهت‌یاب حفظ کند (این‌ها ممکن است نسخه‌های ساده‌تر تحت عنوان میزهای برجک (turret tables) در نیروی دریایی سلطنتی باشد). در نتیجه تسلیحات قابلیت شلیک در رگبارهای برنامه‌ریزی شده را داشتند که هر توپ مسیر کمی متفاوت داشت. پراکندگی شلیک ناشی از اختلاف در هر یک از تسلیحات مجزا، گلوله‌های مجزا، دنبالهٔ آتش باروت، و اعوجاج گذرای ساختار کشتی بدون تردید در محدوده درگیری‌های دریایی معمول بزرگ بود. جهت‌یاب‌ها در بالای سازه‌های بلند دید بهتری از موقعیت دشمن در مقایسه با دید جهت‌یاب‌های قرار گرفته روی برجک داشتند و خدمه‌ای که روی آن‌ها کار می‌کردند از صدا و موج انفجار تسلیحات دور بودند. جهت‌یاب‌های تسلیحات در بالاترین نقطه بودند و سرهای فاصله‌یاب‌های نوری آن‌ها از طرفین آن‌ها به جلو آمده بودند که ظاهر متفاوتی به آن‌ها داده بود. تاکتیک نیروی دریایی
تاکتیک نیروی دریایی مجموعه‌ای از روش‌ها و شیوه‌هایی است که نیروی دریایی کشورها جهت درگیر شدن با ناوگان دشمن در دریا بکار می‌گیرند و هدف از طرح‌ریزی و اجرای آن، کسب پیروزی در نبرد دریایی با حداکثر موفقیت در انهدام قوای دشمن در کنار صرف کمترین هزینه مالی و انسانی قوای خودی، می‌باشد. ناوشکن
ناوشکن‌های مدرن، که به نام ناوشکن موشک‌انداز شناخته می‌شوند، قدرت آتش برتری فوق‌العاده‌ای دارند مجهز به انواع رادارهای هوایی، سطحی، زیرسطحی و موشک‌های پدافند هوایی و سطحی و اژدر زیردریایی و توپ‌های ضد ساحل و دفاع نزدیک و قادر به شلیک موشک‌های دارای کلاهک اتمی نیز هستند. اچ‌ام‌اس درینگ (دی۳۲)
کلاس "درینگ" اغلب به عنوان قویترین شناورهای دفاع هوایی شناخته می‌شوند. توانایی کشتی بر روی رادار چند منظوره سمپسون که قابلیت کشف صدها هدف در فاصله فراتر از ۴۰۰ کیلومتر را داشته و سیستم موشکی "افعی دریا" آن تمرکز یافته‌است. به علاوه رادار نظارت هوایی سه بعدی "اس۱۸۵۰ام" درینگ قادر به کشف و تشخیص بیش از ۱٬۰۰۰ هدف در فاصله بیشتر از ۴۰۰ کیلومتر است. همچنین قادر به تشخیص اجسام خارج اتمسفر از قبیل موشک‌های بالستیک است. موشک سطح‌به‌سطح
موشک سطح‌به‌سطح، موشک زمین به زمین یا به موشکی گفته می‌شود که برای هدف قرار دادن اهدافی که روی زمین یا دریا قرار دارند، استفاده می‌شود. این نوع موشک‌ها به صورت‌های مختلفی مثل وسایل پرتاب دستی یا حامل-پرتابگر الکترونیکی یا ایستگاه‌های ثابت زمینی یا از درون کشتی‌ها پرتاب می‌شوند. جنگ‌افزار صوتی
این جنگ‌افزارها از امواج سونار برای ایجاد چیزی که نیروی دریایی آن را "گودال آکوستیک از راه دور" می‌نامد استفاده می‌کند. این سلاح قادر است تا در زیر آب اژدرها، مین‌های زیر آبی و دیگر اشیا خطرناک را نابود کند. متال گیر
بازیکن کنترل یک عملیات نظامی با نام مستعار سالید اسنیک را دارد که هدف آن نفوذ به پایگاه دشمن و در عین حال جلوگیری از تماس بصری و رویارویی مستقیم با نگهبانان گشت زن است. در صورت مشاهده بازیکن، بازی وارد «حالت هشدار» می‌شود. در این شرایط، اسنیک باید از دید دشمن فرار کند تا بتواند نفوذ را از سر بگیرد. روش فرار بسته به شرایط پشت کشف متفاوت است. اسنیک مأموریت خود را بدون سلاح آغاز می‌کند، اما می‌تواند خود را با سلاح‌های گرم و مواد منفجره متعدد که می‌تواند در سراسر سنگر دشمن به دست آورد، مسلح کند. هر سلاح دارای مهمات یا منابع محدود است و تنها با تهیه مخازن مهمات یا منابع اضافی می‌توان آن‌ها را پر کرد. همچنین می‌توان صداخفه کن به دست آورد که به بازیکن اجازه می‌دهد بدون ایجاد سر و صدا، تفنگ دستی و اسلحه کمری را شلیک کند. برخی سلاح‌ها همچنین می‌توانند برای پاکسازی موانع مانند دیوارهای توخالی و کف برقی استفاده شوند. اسنیک همچنین می‌تواند از مشت‌های خود برای مشت زدن و شکست دادن دشمنان گشت زن استفاده کند. بعضی اوقات، اگر بازیکن بدون هشدار به یک گارد با مشت ضربه بزند، گارد شکست خورده یک واحد جیره یا یک جعبه مهمات به دست می‌دهد که می‌توان آن را برداشت. علاوه بر نگهبانان دشمن، بازیکن با مزدورانی نیز روبرو می‌شود که بازیکن را به مبارزه دعوت می‌کنند. زهپاد
کاربرد نظامی چشم‌ها دریا در آغاز به انجام عملیات جستجو و بازیابی وسایل و تسلیحات غرق شده، محدود می‌گشت. به مرور با افزایش سرمایه‌گذاری بر روی این تکنولوژی در صنعت نظامی، قابلیت‌های چشم‌ها دریا در این زمینه نیز افزایش جالب توجهی یافت. یکی از مهم‌ترین موارد کاربرد چشم‌ها دریا استفاده از آن‌ها در چیدمان و نیز خنثی‌سازی مین‌های جنگی است، که اغلب انجام آن با استفاده از شناورهای سطحی یا غواصان سخت، مشکل و خطرناک است. استفاده از چشم‌ها دریا می‌تواند نقش مهمی در طراحی استراتژی‌های جنگی و تدافعی و تأمین امنیت مرزهای ساحلی در زمان صلح و نیز کشف و خنثی‌سازی محدودهٔ آب‌های سرزمینی، از مین‌ها و هم‌چنین تسلیحات و ادوات مستعمل به جای مانده از دوران جنگ، داشته باشد. با توجه به گسترش تصویر بردار خودکار زیرآبی، به نظر می‌رسد استفاده از این تکنولوژی در صنایع نظامی بسیار وسیع و مطلوب باشد. چرا که در کاربردهای نظامی اغلب مطلوب است ربات در گسترهٔ وسیع حرکت کند و از موانع متعدد گذر کند و لذا مطلوب است که ربات بدون کابل بوده و مجهز به تکنولوژی‌های پیشرفتهٔ کنترل و هدایت از راه دور باشند و ضمناً بتوانند به صورت خودکار مسیر مطلوب را یافته و نیازی به منبع انرژی خارج از ربات نباشد. یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
این نیروها وظیفه حملات دریایی ضربتی، عملیات‌های پنهانی و مخفی در عمق خاک دشمن و قابلیت حملات هم‌زمان را دارند. حفاری جهت‌دار
طراحی و آماده‌سازی یک چاه جهت‌دار، با مکان‌یابی هدف مورد نظر و استقرار دکل حفاری شروع می‌شود. مکان هدف معمولاً به شکل کره‌ای که مرکز آن، محل ضربه است، مشخص می‌گردد. زیردریایی
تا قبل و در طی جنگ جهانی دوم از زیردریایی‌ها بیشتر برای حمله به شناورهای سطحی استفاده می‌شد. به خصوص حمله به کشتی‌های باربری انگلستان یا از کار انداختن مسیرهای پشتیبانی دریایی ژاپن. برای این منظور زیردریایی‌ها از اژدرها و همچنین توپهایی که داشتند استفاده می‌کردند. زیر دریایی‌های مین‌گذار از اوایل قرن بیستم ساخته شده و در هر دو جنگ جهانی به کار رفتند. همچنین از زیردریایی در عملیاتهای جاسوسی برای پیاده کردن تجهیزات و پرسنل در سواحل دشمن استفاده می‌شد. از زیردریایی در عملیاتهای نجات نیز به خصوص در حملات وسیع جزیره‌ای استفاده شد. زیردریایی‌ها در آن زمان تنها در سطح توان حمله به سایر زیردریایی‌ها را داشتند. بعد از جنگ جهانی دوم با پیشرفت‌هایی که در فناوری‌های مربوط به اژدرها، سونار و پیشرانه هسته‌ای توان مقابله با زیردریایی‌های دیگر را به دست آوردند. توسعه موشکهای هسته‌ای قابل پرتاب از زیردریایی و موشک‌های کروز قابل پرتاب از زیردریایی توان حمله در بردهای بالا به اهداف زمینی و دریایی را به زیردریایی‌های امروزی داد. زیردریایی کلاس کیلو
وزن این زیردریایی با بارگیری کامل در زیر آب به ۳ هزار تا ۳ هزار و ۹۰۰ تن می‌رسد و طول آن ۷۰ تا ۷۴ متر است. کیلو بیشتر به منظور ماموریت‌های ضد زیردریایی و ضدکشتی در آب‌های کم‌عمق طراحی شده‌است و به اژدرهای ۵۳۳ م‌م، موشک‌های ضدکشتی، مین‌های دریایی و موشک‌های دفاع هوایی کوتاه‌برد مسلح است. حفاظت از پایگاه‌های دریایی، تأسیسات ساحلی و خطوط کشتیرانی و انجام ماموریت‌های شناسایی و گشت‌زنی از دیگر وظایف این زیردریایی‌هاست که از بی‌صداترین زیردریایی‌های دیزلی دنیا به‌شمار می‌روند. موشک بینا
ای‌جی‌ام-بینا (Air to Ground tactical Missile Bina) یک موشک جنگی هوا به سطح است که برای شرایط بد آب و هوایی طراحی شده‌است و در برابر هدفهای دور و نسبتاً بزرگ مؤثر است. از هدفهای این موشک می‌توان پدافندهای هوایی، کشتی‌ها، ماشینهای ترابری زمینی، و مخازن نفت را نام برد. این موشک از برخی جهات داخلی شباهت‌هایی به ای‌جی‌ام-۶۵ ماوریک دارد. این موشک قابل شلیک از لانچرهای زمینی نیز می‌باشد. اما عمده و اصلی‌ترین مأموریت آن هوا به زمین و هوا به سطح است. هدایت موشک
در این متد هر دو ردیابی هدف و ردیابی و کنترل موشک به صورت دستی انجام می‌شود. اپراتور پرواز، پرواز موشک را تماشا می‌کند و از یک سیستم سیگنال دهی برای هدایت موشک به خط مستقیم بین اپراتور و هدف ("خط دید") استفاده می‌کند. این معمولاً فقط برای اهداف آهسته مفید است، جایی که "هدایت" قابل توجهی لازم نیست. MCLOS یک زیرمجموعه از سامانه‌های هدایت فرمان است. در مورد بمب‌های هدایت شونده یا موشک‌های ضد کشتی یا موشک‌های مافوق صوت در برابر بمب افکن‌های کم سرعت مثل B-17، این سیستم کار می‌کرد، اما با افزایش سرعت، MCLOS برای بسیاری از نقش‌ها بی‌فایده بود. والفجر (اژدر)
در دومین روز از رزمایش ولایت ۹۷ نیروی دریایی ارتش، زیردریایی‌های طارق و غدیر اقدام به پرتاب اژدر والفجر کردند. این پرتاب برای نخستین بار در ایران از عمق دریا به اهداف سطحی صورت گرفت. به گفته دریادار کاویانی در این روش مکان پرتاب و موقعیت زیردریایی کشف نمی‌شود. توپ دریایی
توپ دریایی توپ‌هایی هستند که بر روی کشتی‌های جنگی نصب شده و هم برای شلیک به دیگر کشتی‌ها و هم برای حمایت از نیروهای زمینی استفاده می‌شوند. پیشرفت نیروی هوایی و سیستم‌های موشکی این نوع از توپخانه را تا حدی از رده خارج کرده‌است. اما با این حال این توپ‌ها در اکثر کشتی‌های جنگی استفاده می‌شود. از نمونه‌های این توپ‌ها می‌توان به اوتو ملارا ۷۶م‌م و آلارگاتو ال۷۶/۶۲م‌م اشاره کرد.با تغییراتی در توپخانه صحرایی ،آنها را نیز در توپخانه دریایی مورد استفاده قرار داده اند. نهنگ قاتل
دیگر طعمه‌های نهنگ قاتل از میان پستانداران شامل فک و شیر دریایی و فک خزدار می‌شود. گراز دریایی و شنگ دریایی کمتر شکار می‌شوند. برای پیشگیری از زخمی شدن به دست طعمه‌ها، نهنگ‌های قاتل پیش از آنکه اقدام به کشتن و خوردن شکار کنند آن را ناتوان می‌کنند. آن‌ها این کار را با روش‌هایی چون پرتاب طعمه به آسمان، کوبیدن بر آن با دم سنگین خود یا فشار دادن و له کردن طعمه با انداختن خود روی آن در ساحل انجام می‌دهند. در کرانه‌های کم عمق شبه جزیره والدس در آرژانتین، نهنگ‌های قاتل برای گرفتن شیرهای دریایی و فیل‌های دریایی خود را به درون خشکی می‌اندازند. این کار، که برای پستانداران دریایی می‌تواند خطرناک و کشنده باشد، رفتاری غریزی از سوی این جانوران نیست و سال‌ها زمان نیاز است تا یک نهنگ قاتل جوان آن را یاد بگیرد. شلیک و بعد هیچ
در سیستم هدف‌گیری «شلیک-کن-فراموش-کن» فقط کافیست اطلاعات کلی هدف قبل از شلیک در حافظه موشک برنامه‌ریزی شوند. این اطلاعات شامل نشانه‌گیری به سوی هدف، اندازه‌گیری‌های راداری (از جمله شتاب هدف) و تصویر مادون قرمز (حرارتی) هدف می‌شود. بعد از شلیک موشک سامانه هدایتی موشک با استفاده از گردش‌بین‌ها (ژیروسکوپ)، شتاب‌سنج‌ها، جی‌پی‌اس، رادار داخلی خود و دید حرارتی (مادون قرمز) خود به سوی هدف می‌رود. هر موشکی که از یکی از امکانات بالا برای راهیابی بهره بگیرد موشکی با قابلیت شلیک کن و فراموش کن شناخته می‌شود. ناوشکن
پیش از جنگ جهانی دوم بیشتر ناوشکن‌ها شناورهایی سبک بدون توانایی اقیانوس‌پیمایی بودند. پس از جنگ جهانی دوم ورود موشک‌های هدایت‌شونده به صحنهٔ نبردهای دریایی زمینه‌ساز تحولات وسیعی در طراحی و کاربرد کشتی‌های جنگی شد. ناوشکن‌ها توانستند به لطف موشک‌های دوربرد نقش‌هایی را بر عهده بگیرند که پیشتر تنها به رزم‌ناوها و نبردناوها تعلق داشت. این وضعیت باعث شد ناوشکن‌های بزرگتر و قدرتمندتری با توانایی شرکت در عملیات‌های منفرد تولید شود. در این دوران حفاظت از ناوهای هواپیمابر و مدیریت پدافند هوایی ناوگروه‌ها اصلی‌ترین مأموریت ناوشکن‌ها شد و برخی از وظایف سنتی ناوشکن‌ها همچون حفاظت از کاروان‌های دریایی و گشت ساحلی به ناوچه‌ها واگذار گشت. سامانه دفاع نزدیک دریایی
سامانه دفاع نزدیک دریایی یک سامانه تسلیحاتی دفاع نقطه‌ای کشتی‌های جنگی است که برای تشخیص و انهدام موشک‌ها و هواگردهای مهاجم در مسافت‌های کوتاه به کار می‌رود. این سامانه معمولاً آخرین خط دفاعی شناورهای نظامی محسوب شده و زمانی فعال می‌شود که تهدید مورد نظر از لایه‌های دفاعی بالاتر گذشته باشد. عملیات نیروهای دریایی محور در آب‌های استرالیا
گرچه استرالیا از خط مقدم اصلی جنگ جهانی دوم دور بود نیروی دریایی دول محور فعالیتهای قابل توجهی در آبهای این کشور داشتند. در مجموع ۵۴ کشتی جنگی و زیردریایی آلمانی و ژاپنی بین ۱۹۴۰ و ۱۹۴۵ وارد آبها، بندرها و دیگر هدفهای استرالیا شدند. یکی از معروفترین حملات غرق شدن ایچ‌ام‌ای‌اس سیدنی توسط یک مهاجم آلمانی در نوامبر ۱۹۴۱، بمباران داروین توسط جنگنده‌های نیروی دریایی ژاپن در ۱۹۴۲ و حمله زیردریایی ژاپنی به اسکله سیدنی در مه ۱۹۴۲ بود. علاوه بر آن، بسیاری از کشتیهای تجاری بر اثر مین یا زیر دریایی صدمه دیده یا غرق شدند. زیردریایی‌های ژاپنی به بندرهای متعدد استرالیا حمله کرده و جنگنده‌های زیردریایی‌های ژاپن بر فراز شهرهای مهم استرالیا پرواز کردند. سیستم موشک‌انداز عمودی
سیستم موشک انداز عمودی وقتی بر روی یک زیردریایی تهاجمی هسته ای (SSN) نصب شود، نسبت به لوله‌های اژدر افکن معمولی امکان تنوع بیشتری را در انتخاب و تجهیز موشکی زیردریایی فراهم می‌کند. یک روز پس از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از یک سامانه پرتاب عمودی موشک های بالستیک از شهرهای زیر زمینی موشکی ، به صورت پرتاب رگباری موشک رونمایی کرد . زیردریایی آی-۱۹
تنها پانزده روز پس از حمله ژاپن به پرل هاربر و در تاریخ 22 دسامبر 1941 ؛ این زیردریایی با شلیک اژدر به یک نفتکش آمریکایی در سواحل کالیفرنیا حمله کرد اما هیچ یک از اژدرها به هدف اصابت نکرد. در تاریخ 4 مارس 1942 در قالب عملیات کی؛ هواپیمای آب نشین یوکوسوکای ئی 14 ایگرگ از این زیردریایی برخاست و به جزیره اُآهو در هاوایی حمله کرد اما به دلیل محدودیت در دید تنها یک دبیرستان پسرانه را هدف قرار داد. این حمله هیچ تلفاتی به همراه نداشت. ناوچه سهند (کلاس الوند)
این ناو بهار سال ۱۳۶۷ (۱۸ آوریل ۱۹۸۸) در جریان عملیات آخوندک نیروی دریایی ایالات متحده غرق شد. سهند وقتی در ده مایلی جنوب غرب جزیره لارک قرار داشت توسط دو هواپیمای تهاجمی ای-۶ اینترودر موقعیت‌یابی شد و سپس با دو موشک ضد کشتی هارپون و دو بمب هدایت لیزری ِ ای‌جی‌ام-۱۲۳ اسکیپر مورد اصابت قرار گرفت. سپس بمب‌های خوشه‌ای راک‌آی پرتاب‌شده توسط یکی از اینترودرها و یک موشک هارپون دیگر از ناوشکن جوزف اشتراوس کار کشتی را تمام کرد. سهند ساعت‌ها در حال سوختن بود تا اینکه بالاخره آتش به مخزن مهمات آن رسیده و باعث انفجار و غرق کشتی شد. آخوندک نخستین عملیاتی بود که ارتش ایالات متحده در آن از موشک سطح‌به‌سطح در درگیری دریایی استفاده نمود. نهنگ قاتل
نهنگ‌های قاتل دارای توانایی دید خوب در درون و بیرون آب و شنوایی عالی و حس لامسه خوب هستند، ولی حس بویایی ندارند. آن‌ها دارای توانایی‌های منحصربه‌فرد و پیچیده در پژواک‌یابی هستند؛ کاری که برای یافتن موقعیت خود نسبت به اشیای دیگر در محیط اطراف و نیز پیدا کردن طعمه‌ها با تولید صداهای تپ‌وار و گوش سپردن به پژواک آن‌ها انجام می‌دهند. او-بوت
در طول دو جنگ جهانی، در اثر ضعف ناوگان سطحی آلمان در مقابل دشمنان، از این زیردریایی‌ها که سلاح‌های توانمندی علیه شناورهای نظامی دشمن بودند، بیشتر در نقش حمله به مسیرهای تجارت دریایی استفاده شد تا یک محاصره دریایی علیه کشتی‌رانی دشمن اعمال کنند. زیردریایی کلاس غدیر
از دیگر ویژگی‌های غدیر باید چابکی لازم برای انجام سریع مأموریت‌ها، بازه ناوبری زیر سطحی طولانی، سونار اندازه کوچک، دستگاه کنترل عمق خودکار، سامانه هدایت دستی، هیدرولیک و خودکار، قابلیت ناوبری در آب‌های کم‌عمق، طراحی بدنه برای به حداقل رساندن صدای خروجی از آن و بکارگیری از موتورهای دیزل–الکتریک کارآمد برای همین منظور را برشمرد که امکان ردگیری شدن و شناسایی آن را توسط دشمن به حداقل رسانده است. سامانه دفاع نزدیک دریایی کاشتان
رادار کاشتان مشخص نیست ولی دارای دو رادار بر روی قسمت بالای برجک است و در سمت چپ رادار نیز سامانه اپتیک اِن قرار دارد. گفته شده بیشترین برد کشف رادار 30 کیلومتر است و می تواند یک موشک ضد کشتی در ابعاد هارپون را از برد 9 کیلومتری کشف کند. زمان واکنش نسبت به هدف در کاشتان 6 تا 8 ثانیه و در کاشتان ام 4 ثانیه است. توانایی درگیر همزمان با شش هدف را دارد. خرج عمقی
بمب‌های آبی در جنگ جهانی یکم و جنگ جهانی دوم به کار برده شدند که یکی از کارآمدترین جنگ افزارها برای حمله به یک زیردریایی در زیر آب بودند. آنها در زمان جنگ سرد بخشی از زرادخانه‌های ضدزیردریایی بسیاری از نیروهای دریایی ارتش‌های گوناگون بودند. اکنون بیشتر خرج‌های عمقی با اژدرهای ضدزیردریایی جایگزین شده‌اند. زیردریایی السابحات
زیردریایی السابحات از نوع مرطوب است. به نوشته وبگاه وزارت دفاع ایران این زیردریایی می‌تواند به راحتی تا نقاط نزدیک به دشمن، عملیات‌های مختلف از جمله گشت شناسایی، پیاده کردن نیروهای ویژه، حمل و نصب مین‌های دریایی و همچنین هدایت آتش توپخانه را انجام دهد. غواصی
علامت‌های غواصی— علامت‌های غواصی که هدف از آن‌ها برقراری ارتباط با غواصان دیگر در زیر آب است. ماهی‌گیری با نیزه
شکار در آب‌های آبی (عمیق و آبی رنگ) در نقاطی که عمقزیاد مانع از دسترسی به بستر می‌شود انجام پذیرفته و شامل غوص حبس نفس به مدت طولانی در آب‌های اقیانوس‌های آزاد برای شکار گونه‌های خاص و مجاز اقیانوسی است. این نوع از شکار ماهی، شامل دسترسی به آبها بسیار عمیق برای دسترسی به گونه‌های ماهی‌های بزرگ دریایی مانند نیزه ماهی، ماهی‌های تن، یا تراولی‌های غول پیکر است. در این نوع شکار، ممکن است شکارچیان در آب‌های عمیق و آبی رنگ اقیانوس ساعت‌ها بدون دیدن هیچ ماهی و بدون دیدن هیچ گونه ساختاری در اقیانوس به گشت زنی پرداخته و به دنبال شکار مطلوب از نظر نوع، گونه جنسیت و اندازه غوصهای متفاوتی را تجربه کنند. برخی از شکارچیان آب‌های آبی دارای اسلحه‌های متعددی برای گرفتن و به زانو درآوردن طعمه خود هستند. اگر طعمه بزرگ باشد و پس از برخورد نخستین نیزه به مبارزه بپردازد شکارچیان به ضرب نیزه دوم شکار را کشته و به سطح می‌آورند. مادامیکه این نوع عملیات شکار نیز با حبس نفس کامل غواص و بدون استفاده از اسکوبا انجام می‌پذیرد از سوی IBSRC و مقررات IUSA قابل قبول و مجاز شناخته می‌شود و با توجه به مقرارت زیست‌محیطی خاص خود در سراسر جهان انجام می‌شود، اما نقاط مهم و قابل توجه آن در جهان عبارتند از آفریقای جنوبی برای شکار (ماهی تن باله زرد) و اقیانوس آرام جنوبی برای شکار (ماهی تن سگ دندان). رزم‌ناو کلاس اسلاوا
هلیکوپتر: یک فروند هلیکوپتر کا۲۵ برای حملات ضد زیردریایی و گشت.۸ مقر دوتایی (۸ در ۲) موشک (SS-N-12) بازالت با برد ۴۲۰ ناتیکال مایل و سرعت ۲٫۹ ماخ ۸ مقر ۸ تایی (۸ در ۸) موشک (SA-N-6) مجموعاً ۶۴ موشک (برد ۸۰ ناتیکال مایل و سرعت ۳ ماخ) دو مقر دو تایی (۲ در ۲) موشک اسکا (SA-N-4) دو توپ ۱۳۰ م م با برد ۲۸۸۰۰ متر ۶ گتلین ۶ لول مدل AK-630 (6x30 mm; 6'000 rds/m/mount) ۱۰ مقر اژدر هر طرف ۵ عدد به قطر ۵۳۳ م م 2 x 12 RBU-6000 ASW RL (R: 3'000 m) هلیکوپتر KA-25 تجهیزات الکترونیک: رادار ۳ بعدی MR-800 Voshkod مخصوص سرچ هوایی و MR-700 Fregat و MR-710 Fregat-MA باز هم مخصوص سرچ هوایی سونار مدل MG-332 Tigan-2T سیستم کنترل آتش Volna سیستم کنترل SA-N-6 SAM سیستم کنترل MPZ-301 Baza سیستم کنترل SA-N-4 SAM سیستمهای جنگ الکترونیک: رادار Kol'cho گوی استراق سمع جمرهای مدل MR-404/Rum یو-۱ (زیردریایی، ۱۹۳۵)
در ابتدا آلمانی‌ها سعی داشتند به جهت حفظ روابط خود با بریتانیا برنامه توسعه زیردریایی‌های خود را مخفی نگاه داردند و فعالیت‌های صورت گرفته را صرفاً تمهیدات مقابله با زیردریایی‌های دشمنان احتمالی نشان دهند. از همین رو در ماه اکتبر سال ۱۹۳۳ میلادی دانشکده ای تحت عنوان پوششی «دانشکده جنگ‌افزارهای ضد زیردریایی» در کیل-ویک تأسیس شد. مین دریایی
مین دریایی یک وسیلهٔ انفجاری (مین) است که در دریا، آبراهه‌ها و رودخانه‌ها گذاشته می‌شود و می‌تواند کشتی‌ها و زیردریایی‌ها را نابود کند. بر خلاف بمب‌های عمقی، مین‌های دریایی روی آب گذاشته می‌شوند و وقتی که به کشتی دشمن نزدیک شدند یا با آن برخورد کردند، منفجر می‌شوند. مین‌های دریایی می‌توانند برای حمله به دشمنان مورد استفاده قرار گیرند، به‌طوری‌که می‌توانند حرکت کشتی‌های دشمن را مختل کرده یا موجب زندانی شدن آن در میان مین‌ها شوند. همچنین مین‌های دریایی کاربرد دفاعی نیز دارند؛ چنان که می‌توان از آن‌ها برای محافظت از "مرز آبی" خودی استفاده کرد. بازی کشتی‌های جنگی
سپس با شروع بازی هر بازیکن به طور نوبتی با گفتن مختصات به منطقه ی بازیکن مقابل شلیک می کند و بازیکن مقابل اصابت شلیک یا عدم اصابت و غرق شدن یا غرق نشدن کشتی را اعلام می کند. برای هر بار اصابت یک نوبت شلیک دیگر جایزه داده می شود. سلاح لیزری
نیروی دریایی علاقه بیشتری به سلاح‌های لیزری نشان داده چراکه در جنگ‌های دریایی دقت و پنهان‌کاری مهم‌تر از قدرت تخریب است. انرژی لازم سلاح‌های لیزری هم می‌تواند از منابع الکتریکی موجود در کشتی‌های بزرگ تأمین می‌شود. همچنین با توجه به دسترسی به آب باعث می‌شود تا از بابت خنک نگه داشتن سلاح نگرانی وجود نداشته باشد. سلاح‌های لیزری حتی در عملیات‌های زیردریایی نیز می‌توانند ایفای نقش کنند. یک زیردریایی می‌تواند با یک دماغه، سر لیزری و پریسکوپ عمیق با شناورهای سطحی درگیر شود و پیش از آنکه دیده شود از میدان نبرد خارج شود. مین‌ریز
از جمله مهم‌ترین نبردهایی که در آن از کشتی‌های مین‌ریز در تعداد زیاد مورد استفاده قرار گرفته، می‌توان به جنگ داخلی آمریکا، جنگ روسیه و ژاپن، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم و جنگ ایران و عراق اشاره کرد. امروزه، استفاده از کشتی‌های مین‌ریز همچون گذشته مرسوم نیست و ارتش‌های جهان، از راهبردهایی همچون بمباران هوایی و زیردریایی‌ها جهت انهدام شناورهای سطحی دشمن استفاده می‌کنند. سیستم موشک‌انداز عمودی
سیستم موشک انداز عمودی به شناورهای جنگی سطحی این امکان را می‌دهد که نسبت به سیستم‌های موشک انداز قدیمی، مانند نوع تک پرتابگر Mark 13 و نوع زوج پرتابگر Mark 26، که در آن‌ها موشک از قسمت انتهایی موشک انداز توسط یک خشاب که در زیر سازه اصلی قرار دارد تغذیه می‌شد، در هر بازه زمانی تعداد موشک‌های آماده به شلیک بیشتری در اختیار داشته باشد. علاوه بر قدرت آتش بالاتر، سیستم‌های موشک انداز عمودی نسبت به سیستم‌های قدیمی تر قابل اطمینان تر هستند و تحمل پذیری بیشتری در برابر صدمات دارند و همچنین سطح مقطع راداری (RCS) کمتری دارند. نیروی دریایی آمریکا به‌طور اختصاصی از سیستم‌های موشک انداز عمودی در ناوشکن‌ها و ناو‌های خود استفاده می‌کند. موشک ضدکشتی
نخستین موشک‌های ضد کشتی در آلمان نازی طراحی و ساخته شدند و از هدایت رادیویی استفاده می‌کردند. آنها سال ۱۹۴۳ در جبهه مدیترانه به موفقیت‌هایی دست یافتند و موفق به غرق کردن یا آسیب شدید به ۴۴ کشتی شدند.این موشکها می‌توانند از جنگ‌افزارهای گوناگون شامل کشتی‌های جنگی، هواپیما، هلیکوپتر، حمل‌کننده‌های زمینی (مانند کامیون)، آتشبارهای ساحلی و زیردریایی‌ شلیک شوند. زیردریایی کلاس لس آنجلس
تسلیحات: مقر موشک ضد کشتی هارپون مقر موشک ضد ساحل تاماهاوک چهار مقر اژدر ۵۳۳ میلی‌متر مدل MK-48 تجهیزات سونار active/passive آنتن مواصلاتی ماهوارهای سیستم IFF بازی کشتی‌های جنگی
در بازی نسخه کاغذی شلیک اصابت شده را با ضربدر و عدم اصابت را با نقطه در خانه ی مورد نظر نشان میدهند. هر بازیکن موظف است شلیک های خود را در منطقه دشمن و شلیک های حریف را در منطقه خودی علامت گذاری کند. زیردریایی کلاس یوگو
این زیر دریایی مسلح به یک جفت اژدر است، برد این اژدرها برای حالت شناوری بر روی سطح، ۵۵۰ مایل دریایی (برابر با ۱۰۲۰ کیلومتر) و سرعتشان ۱۰ گره دریایی (برابر با ۱۹ کیلومتر بر ساعت) است. درحالی که برد و سرعت این نوع اژدر برای حالت غوص زیر سطحی به ترتیب به ۵۰ مایل دریایی (برابر با ۹۳ کیلومتر) و ۴ گره دریایی (برابر با ۷٫۶ کیلومتر بر ساعت) کاهش می‌یابد. اگزوسه
مدلی از این موشک هم برای استفاده زیردریایی‌ها تولید شده که با کد "اس‌ام ۳۹" شناخته می‌شود. در این مدل موشک در یک کپسول ضدآب قرار دارد و پس از خروج از آب از کپسول خارج شده و موتور موشک روشن می‌شود. نگر
یکی از تسلیحات متفاوتی که در جریان جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت اژدرهای سرنشین دار بودند. همانطور که از نام این وسیله بر می آید چیزی شبیه اژدر بود که توانایی حمل سرنشین را نیز داشت. این سلاح دریایی در عملیات های شبانه به آرامی خود را به هدف نزدیک می کرد و در نهایت با شلیک منجر به نابودی آن می شد. ایده ساخت وسیله مذکور اولین بار توسط ایتالیایی ها و در اوایل جنگ جهانی دوم مطرح شد. با موفقیت در آزمایش های عملیاتی نمونه ایتالیایی که Maiale (خوک) نامگذاری شد؛ بریتانیایی ها نیز یک کپی از این زیردریایی را طراحی کرده و آنرا "ارابه" نامگذاری کردند. این اژدرهای سرنشین دار در واقع نوعی زیردریایی کوچک بودند که مهمترین ویژگی آنها "اندازه" کوچک و قابلیت های عملیاتی بود که برایشان تعریف شده بود. یو-۱ (زیردریایی، ۱۹۳۵)
یو-۱ پیش از آن که ناپدید شود در یک پیام رادیویی کوتاه موقعیت خود را در ششم آوریل ۱۹۴۰ گزارش کرد. علت ناپدید شدن این زیردریایی نامعلوم است اما یو-۱ قرار بود از منطقه ای که توسط اچ‌ام‌اس ناروال، زیردریایی بریتانیایی همان روز مین ریزی شود و این مسئله برای آلمانی‌ها نامشخص بود، گذر کند. همچنین ممکن است این زیردریایی توسط اچ‌ام‌اس پورپویز، زیر دریایی دیگر بریتانیایی که گزارش کرده بود اژدری به سمت زیردریایی ناشناس دشمن شلیک کرده‌است، غرق شده باشد. ظفر (موشک)
موشک ظفر موشک ایرانیِ ضد کشتیِ کوتاه‌برد و راداری می‌باشد که قادر به هدف قرار دادن (و انهدام) اهداف کوچک-متوسط با دقت بالا است. از جمله ویژگی این موشک، قابلیت نصب بر روی شناورهای سبک و تندرو (در مدلهای مختلف)، کم وزن بودن و توانایی «ضد جنگ الکترونیک بالا» و قدرت تخریب زیاد است. این موشک ایرانی می‌تواند در هر ۳ ثانیه بصورت تک-تک و چندتایی هدف‌های مدنظر را منهدم نماید. کشتی مین‌یاب
کشتی مین‌یاب یا کشتی شکارچی مین، یک کشتی نیروی دریایی است که به‌دنبال مین‌های دریایی می‌گردد و آن‌ها را شناسایی و منهدم می‌کند. از سوی دیگر، کشتی‌های مین‌روب، مناطق مین‌گذاری شده را بدون این‌که مین‌ها در ابتدا شناسایی شوند، آن‌ها را به‌طور کلی پاکسازی می‌کنند. کشتی‌هایی که هر دوی این نقش‌ها را ترکیب می‌کنند، به عنوان کشتی‌های مقابله با مین (MCMV) شناخته می‌شوند. زیردریایی کلاس فاتح
زیرسطحی فاتح با برخورداری از ۱۲ نوع سونار مختلف شامل انواع فعال (اکتیو) و غیرفعال (پسیو) امکان پویش محیط اطراف خود را داشته و می‌تواند عمق، سرعت و صوت را تشخیص داده و حتی علیه نیروهای غواص دشمن نیز به‌طور مؤثری عمل کند.