روشهای متداول قرائت قرآن چیست؟
تجوید
قرآن با هفت قرائت مشهور خوانده می‌شود که در میان هفت قرائت مشهور جهان اسلام قرائت حفص از عاصم از فصاحت و اعتبار ویژه‌ای برخوردار است. تجوید را می‌توان به دو بخش نظری و عملی تقسیم کرد. تجوید نظری مجموعه قواعد و ضوابطی است که دانشمندان مسلمان برای صحیح خواندن حروف و کلمات قرآن وضع نموده‌اند از قبیل بحث مخارج حروف، صفات حروف، تفخیم و ترقیق، ادغام، مدّ و قصر و مانند اینها. تجوید عملی، فن و هنر تلاوت قرآن کریم بر اساس تلفظ صحیح حروف و اصوات، با لهجه فصیح عربی است. این بخش مبتنی بر اداء و استماع است. تجوید از فنونی است که باید از طریق تمرین در قاری ملکه شود.
قرآن
این قرائتهای رسمی از این قرارند: فاتحه‌خوانی
فاتحه‌خوانی اسلوب ثابتی ندارد و برخی کارشناسان دینی می‌گویند هر چه بیشتر فاتحه و قرآن قرائت شود ثواب افزون‌تری دارد. سی‌پاره
از سی پاره در مجالس ترحیم برای خواندن بخشی از قرآن توسط هر یک از حضار استفاده می‌شود. اما معمولاً سی پاره بیشتر شامل جزء سی قرآن است. تفسیر طبری
وی برای انتخاب دیدگاه صحیح بر اساس روایات بدین گونه عمل می‌کند: ترجیح دیدگاه اجماع علما، ترجیح نظر مفسران بر نظر لغوییون در صورت تعارض، ترجیح معنای ظاهری آیه تا زمانی که دلیل قرآنی یا روایی برای کنار گذاشته آن وجود نداشته باشد. حاکم بودن دیدگاه سازگار با متن، لفظ و رسم‌الخط قران، حاکم بودن دیدگاه هماهنگ با شیوه عموم بیان عرب. صحت تاریخی قرآن
این مقاله به بررسی صحت تاریخی قرآن به عنوان متنی که توسط محمد به بشریت تحویل داده شد، می‌پردازد. مفسرین اهل سنت به صورت تاریخی همواره معتقد به صحت تاریخی قرآن بوده به این معنی که آیات قرآنی که در امروزه در دست ما است دقیقاً همان چیزی است که محمد بیان کرده‌است و هیچگونه تغییری اعم از حذف یا اضافه در آن صورت نگرفته‌است. البته اهل سنت به صورت سنتی سه طریق اصلاح را پذیرفته‌است: با استناد به آیاتی مانند رعد ۳۹ یا اعلی ۶–۷ تفاسیر سنتی اهل سنت پذیرفته‌اند که خود خدا ممکن است باعث بشود که محمد برخی از آیات را فراموش کند یا حتی آیاتی از قرآن را حذف کند (مقایسه کنید با تفاسیر شیعه مانند تفسیر المیزان که این موضوع را نمی‌پذیرند). دیگر اینکه ممکن است برخی از آیات قرآن جایگزین آیات دیگر شده باشند (ناسخ و منسوخ). اما علاوه بر این‌ها برخی از علمای اهل سنت هم معتقد بودند که تحت نظارت جبرئیل، محمد برخی از آیات را که به او وحی شده بود را در قرآن قرار نداده‌است. به عنوان مثال بگفته جان بورتان آیه شماره ۲ سوره نور در مورد مجازات زناکار با مجازات سنگسار تفاوت می‌دارد. برخی از فقیهان قدیمی دقیقاً به همین دلیل مجازات سنگسار را رد می‌کردند اما در کل توافقی بین فقیهان در مورد مجازات سنگسار برای زنا وجود داشت. برای بسیاری پذیرش اینکه رفتار و گفتار یک انسان بتواند جایگزین کلمات خدا بشوند وجود نداشت، و به همین دلیل اینگونه استدلال می‌کردند که حتماً می‌بایست آیه سنگساری بوده که در قرآن قرار داده نشده اما حجیت آن باقی‌مانده‌است. در تفاسیر قدیمی روایاتی منتسب به ابی ابن کعب، ابوموسی اشعری، عایشه و غیره نقل شده که مضمون آن‌ها کنار ماندن برخی از آیات در قرآن تدوین شده می‌باشد. بدین سان برخی از علمای اهل سنت به صورت سنتی معتقد بودند که محمد تحت نظارت جبرئیل برخی از آیات را در قرآن قرار نداده اگرچه آن آیات هنوز حجیت خود را داشتند. قرآن
تحقیقات وانزبرو همچنین نشان داد مطالب قرآن از طیف ادبی گسترده‌ای هستند و در نتیجه نمی‌توانند اثر یک فرد در چنان دوره کوتاهی باشد. وانزبرو نظریه پدیدآمدن قرآن در دوره عباسی در عراق را در پیامد همین تحقیقات مطرح کرد؛ به گفته او، روند اسلامی و عربی‌سازی حدود ۳ قرن طول کشیده و این زمان فرصت کافی برای تکامل زبان عربی را فراهم کرده‌است. در همان دهه، گونتر لالینگ گفت که یک سوم قرآن را مطالب مسیحی عربی قبل از اسلام (که مسلمانان با توجه به اهداف خودشان تغییرشان دادند) و دو سوم دیگر قرآن را مطالب اسلامی تشکیل می‌دهند. در آغاز قرن بیست و یکم، کریستف لوکزنبرگ کتاب "خوانش سریانی-آرامی قرآن" را منتشر کرد؛ نویسنده در این اثر کلمات قرآن را نه به عربی بلکه به سریانی ریشه‌یابی کرده تا آیات پرمعناتر شوند. به عنوان مثال، او اعتقاد دارد «حوری» به دختران باکره بهشتی اشاره ندارد و به معنای انگور سفید است. در همین دوره، آنجلیکا نوورث در مجموعه‌ای از آثار، محققان را بابت بررسی قرآن فعلی به عنوان یک کتاب کامل سرزنش کرد و پیشنهاد کرد به صورت بخش‌بخش (مثلا سوره به سوره) بررسی شود. در نظر ارنست اکسل کناوف، جامعه عرب ۳ لهجه مختلف را استفاده می‌کرده؛ عربی نبطی به عنوان زبان نوشتن، زبان ادبی شاعران و متون مذهبی و نهایتاً زبان قبیله‌ای. او اعتقاد دارد محمد از زبان عربی نوشتاری استفاده کرد اما همچنین تلاش کرد به زبان ادبی تا حد ممکن نزدیک باشد. گیلیو با توجه به تحقیقات کریستف لوکزنبرگ، مبین را «آشکار شده» ترجمه می‌کند و نتیجه می‌گیرد که معنای اصلی آن، آشکارسازی معنای آیات کتاب قرائت (قریانا/قرآن) که به زبانی خارجی نوشته شده، است. نسخه استاندارد فعلی قرآن به ۱۱۴ بخش‌های مستقلی که اصطلاحاً «سوره» (در واژه به معنای «بُریده شده») نامیده می‌شوند، تقسیم شده که ارتباط خارجی مشخصی با یکدیگر ندارند. ترتیب‌بندی سوره‌ها از سوره بقره به بعد، کم و بیش بر اساس حجم آن‌هاست، هرچند به نظر می‌رسد با مرور زمان تغییراتی در آن اعمال کرده‌اند. با این وجود، تقسیم‌بندی قرآن به سوره‌های مختلف ساختار مشخصی به آن نداده زیرا هر سوره ممکن است به مسائل نامرتبطی مثل احکام یا آخرت بپردازد و آیات مربوط به یک مسئله خاص (نظیر سرگذشت موسی یا ازدواج و طلاق) در سوره‌های گوناگون پراکنده شده باشند. نوورث از این مسئله نتیجه می‌گیرد که متن قرآن را با عجله و قبل از نوشته‌شدن زندگینامه محمد جمع‌آوری کرده‌اند. تحقیقات او و افراد دیگری مثل کوپرز نشان داده آیات هر سوره‌ قرآن دارای انسجام ادبی است. دو منبع مسیحی از قرن دوم هجری/هشتم میلادی به سوره‌ها اشاره کرده‌اند اما آن‌ها را آثار ادبی مجزایی از قرآن به حساب آورده‌اند. هر سوره ممکن است یک یا چند نام داشته باشد که بیشتر از کلمه‌ای از آن سوره یا رخدادهای منسوب به آن گرفته شده‌اند. قرآن
مسلمانان عقیده دارند در قرآن خدا گوینده، محمد شنونده و جبرئیل منتقل‌کننده است. در بخش‌هایی که احتمالاً قدیمی‌ترین قسمت‌های متن قرآن هستند، اشاره‌ای به گوینده یا منبع وحی نشده‌است. در برخی بخش‌ها هیچ نشانی از خدایی به عنوان منبع پیام یافت نمی‌شود و در بخش‌های دیگر، به نظر می‌رسد گوینده محمد است. قدیمی‌ترین اشاره‌ها به خدا در قرآن، در حالت سوم شخص (به صورت پروردگار من یا پروردگارت) است. خدا در برخی آیات به صورت مستقیم وحی می‌کند و در برخی دیگر به واسطه «روح‌الامین». از جبرئیل تنها یک مرتبه نام برده شده‌است. تنزیل، آیه، کلام، وحی، کتاب و قرآن مفاهیمی در قرآن هستند که به وحی مربوطند. «آیه» به نشانه‌های زبانی و غیرزبانی گفته می‌شود؛ در قرآن این نشانه‌ها از بالا (یعنی از جانب خدا) به پایین (نزد بشر) «نازل» می‌شوند. «وحی» به معنای «نشان دادن» است و در بیرون از قرآن نیز کاربرد داشته‌است؛ مثلاً، تصور می‌شد جن‌ها به شاعران وحی می‌کنند. قرآن
سوره‌های مکی از سوره‌های مدنی مسجع‌تر هستند. همچنین آیاتی که به حوادث قیامت و بیم و امیدِ آن می‌پردازند، بیشتر احساسات خوانده را منقلب می‌سازند و آیاتی نظیر آیات احکام به گونه‌ای است که خرد خواننده را مخاطب قرار می‌دهد. سبک آیات قرآن با شعر و حتی سبک روایات از پیامبران متفاوت است. پژوهشی مبتنی بر پردازش زبان‌های طبیعی نشان داده‌است که قرآن تنها یک مؤلف دارد. خط کوفی
خط کوفی ساده یا تحریری همان شیوه قدیمی است که در سده‌های اولیه اسلامی به‌ویژه در دوره امویان بیشتر برای کتابت قرآن به‌کار می‌رفته‌است هرچند مواردی از کاربرد تزئینی این خط نیز به‌چشم می‌خورد و نمونه‌هایی از آن را می‌توان بر روی مسکوکات اموی یا در کتیبه مسجد ابن طولون در شهر قاهره متعلق به نیمه دوم سده سوم هجری دید. روش‌های مطالعه
یکی از نقص‌های یادگیری طوطی‌وار سبک گوش دادن یا خواندن غیرفعال است. بعضی از دانشمندان مثل جان دیویی معتقدند که روشِ از برکردن، برای دانش‌آموزان درست نیست و آن‌ها نیازمندِ اندیشه انتقادی– پرسش و سنجیدن مدارک در زمان مطالعه هستند. این روش می‌تواند در طول کنفرانس‌ها یا زمان خواندن کتاب انجام شود. شنیدن و خواندن اساس این روش‌ها هستند. مهم‌ترین روش با بنیان توانایی‌های ارتباطی روش پی کیو آر اس تی است که شامل پنج مرحله می‌باشد. کندخوانی
بسیاری دیگر از نوجوانان و حتی بزرگسالان، به خاطر آنکه تمایل دارند کار خود را با دقت زیادی انجام دهند یا کتاب را با دقت زیادی بخوانند، دچار کندخوانی می شوند. این دسته از افراد، فکر میکنند که هر چه کتاب را آهسته تر بخوانند، پس آن را دقیق تر خوانده اند. قطعا برخی از کتابها نیازمند دقت بیشتری هستند و این دقت زیاد باعث نیاز به صرف زمان بیشتری است. این گونه روش مطالعه در بین روش‌های مطالعه به دقیق خوانی یا مطالعه دقیق عنوان گذاری می شود. در مطالعه دقیق که مربوط به متونی است که نیازمند فکر و تامل بیشتری است، سرعت مطالعه به کمتر از 100 کلمه در دقیقه کاهش پیدا می کند. تجوید
تجوید در لغت به معنی "تکمیل"، "تحسین" و "نیکو گردانیدن" است و در اصطلاح به قواعد و دستورهایی گفته می‌شود که به نیکو خواندن قرآن کمک می‌کنند. در تجوید به نحوهٔ صحیح ادای حروف از مخارجشان و نیز صفات آوایی هر حرف به تنهایی یا در کنار حروف دیگر پرداخته می‌شود. از قواعد دیگری که به آن توجه می‌شود محل وقف و وصل در هنگام خواندن قرآن با توجه به نشانه‌گذاری‌ها و معنی آیات است. تفسیر قرآن
ابن عباس در تفسیرش با تکیه بر روایات نبوی و سبب نزول و دانش ادبی و ادب فصیح عرب به تفسیر آیات می پرداخت. وی تفسیر قرآن را چهار روش می داند، اول اینکه عرب با بهره گیری از زبان خویش آن را میفهمد، دوم هیچکس در ندانستن آن معذور نیست مانند آیات حلال و حرام و سوم فقط دانشمندان آن را میفهمند و چهارم تنها خداوند از آن آگاه است مثل آیات متشابه. به علت شهرت علمی بالای ابن عباس متاسفانه مطالب تفسیری دروغی نیز به وی نسبت داده شده است و شاید به همین دلیل شافعی از وی فقط یکصد روایت تفسیری از وی را صحیح دانسته است. کتب تفسیری تنویر المقباس به وی منسوب هست گرچه در صحت آن تردید وجود دارد. شهریار پرهیزگار
او می‌گوید:  پرهیزکار، قرائت قرآن را در ۹سالگی و به تشويق والدين خود نزد دكتر اديب در مسجد توحيد واقع در خيابان جمهوری اسلامی و در ماه مبارك رمضان آغاز كرد. در پايان دوره يك ماهه، مقام اول روخوانی را به‌دست آورد. ‌در اين دوره يك ماهه، روخوانی و نيز تا حدودی تجويد مقدماتی و اندكی الحان قرآنی را فرا گرفت. علاقه زیاد پرهیزکار به استاد مروت که موفقیت وی در مسابقات قرآنی مالزی سال 1353 پوششی گسترده در روزنامه ها پیدا کرده بود اشتیاق زیادی را برای شاگردی او در دل شهریار برانگیخت. این علاقه در نهایت منجر شد تا پدرش وی را نزد بهترین قاری آن زمان یعنی استاد مروت ببرد و از 10 سالگی شاگردی مروت را آغاز نماید. شهریار که تلاوت آیات را نزد استاد مروت آموخت، حفظ آیات را در ۱۱ سالگی و در جلسات استاد مولایی آغاز کرد. در ایامی که او مشغول حفظ قرآن بود، نزد محمد رضایی، مؤلف كتاب «گامی به سوی قرآن» يك دوره آموزش دستور زبان عربی(صرف و نحو) را که در مسجد المصطفی(ص) برای بزرگسالان برپا می‌شد گذراند و در آزمون پایان دوره، مقام اول را نیز کسب کرد. امید مجد
آثار شعری وی عبارتند از مشهورترین و قدیمی‌ترین ترجمه منظوم قرآن با نام قرآن نامه متعلق به امید مجد است. این ترجمه شامل ۱۸ هزار بیت و در قالب مثنوی در طول ۳۰۰ روز سروده شده‌است.< مجد در این باره به خبرگزاری قرآنی ایران گفته‌است: «بعد از انتشار ترجمه منظوم من از قرآن، بسیاری از دوستداران قرآن تصمیم گرفتند این کتاب مقدس را به صورت منظوم بسرایند اما کافی نبودن علم و دانش این افراد در هر دو زمینه قرآنی و ادبی، زمینه را برای تحریف آیات قرآن فراهم کرد.» بسیاری از علمای اسلامی با اصل ترجمه مخالفند. به عقیده آن‌ها برگرداندن قرآن به فارسی بسیاری از مفاهیم موجود در متن عربی را از بین می‌برد و امکان تحریف را هم به وجود می‌آورد. محمدمهدی فولادوند، مترجم قرآن و استاد الهیات دانشگاه تهران، دربارهٔ اثر او می‌گوید: «برگرداندن سخن خداوند به نظم بسیار دشوار و مشکل است و ما در نثر هم خالی از اشتباه نیستیم، در دهه اخیر ترجمه‌های قرآن کریم افتان و خیزان می‌رود تا راه درست خود را پیدا کند.» و «تا آنجا که بنده بخاطر دارم، غیر از «یوسف و زلیخای» منسوب به پدر زبان فارسی، ـ فردوسی طوسی ـ و درین اواخر منظومه تفسیر گونه ـ مرحوم صفی علیشاه ـ هنوز تمام قرآن به صورت منظوم ارائه نشده‌است… ناظم گرامی قرآن مجید آقای «امید مجد» به هیچ وجه ادعا نداشته‌اند و ندارند که ترجمه منظوم از قرآن پاسخگو به تمام جهات و جوانب و ریزه‌کاری‌های متن قرآنی است. قرائت‌های ده‌گانه
فهرست ده پیشوای ده قرائت قرآن: قرآن
دیدگاه سوم هم به این صورت است که با توجه به نقل‌قول‌های قرآن از کتاب مقدس و ادبیات پیرامونش، باید قرآن را یک «کتاب قرائت» (lectionary در انگلیسی) بازتفسیر شده محسوب شود. کتاب قرائت (اساسا لغت «قرآن»/قریانا در سریانی به همین معنا به کار می‌رفته) در عبادات مسیحی و یهودی به فهرست یا کتابی گفته می‌شود که حاوی بخش‌هایی از متون مذهبی بوده تا در روزی به خصوص قرائت شود. گیلیو می‌گوید «ممکن است قرآن یا بخش‌هایی از آن یک کتاب قرائت باشد؟ من وسوسه شده‌ام که اینگونه برداشت کنم. اگر تأثیر متون سریانی نبوده، پس چطور قرآن توانسته داستان مسیحی اصحاب کهف را بازگو کند؟ با استفاده از آن منابع و همچنین انجیل‌های مشکوک، محمد و کسانی که به او کمک می‌کرده‌اند توانسته‌اند برای خودشان یک کتاب قرائت (یا همان قرآن) داشته باشند.» کوپرز و گابیلو هم از این نظر پشتیبانی می‌کنند: «بهترین راه این است که قرآن را همان چیزی که هست در نظر گرفت: یک کتاب قرائت دینی؛ مجموعه‌ای از متون که با هدف قرائت در مراسم‌های عمومی گرد آورده شده. از نام کتاب هم مشخص است زیرا در کلیسای سریانی به چنین متونی قریانا می‌گفتند. این مسئله به خصوص در مورد سوره‌های مکی صادق است.» فان رث پا را فراتر می‌گذارد و می‌گوید «کتابی که اطرافیان محمد قرائت می‌کردند همان پشیطتا، کتاب مقدس سریانی، بوده‌است.» عبدالباسط عبدالصمد
یاسر فرزند عبدالباسط نقل می‌کند: «روزهای شنبهٔ هر هفته ساعت هشت تلاوت پدر از رادیو مصر پخش می‌شد. در این ساعت همهٔ اعضای خانواده بر سر سفره و کنار هم نزد پدر می‌نشستیم و به تلاوت ایشان گوش فرا می‌دادیم. همگی ما به مدت نیم ساعت سراپا گوش می‌شدیم، هیچ‌کس تکان نمی‌خورد و حتی صندلی را هم تکان نمی‌داد و مرحوم پدر در اثنای پخش تلاوت، سر خود را روی آستین‌اش می‌گذاشت و به فکر فرومی‌رفت. ایشان در منزل با صوت تلاوت قرآن نمی‌کرد، مگر زمانی که عده‌ای از خبرنگاران یا مجریان رادیو یا عکاسان در منزل حضور می‌یافتند. اما عادت همیشگی ایشان این بود که هر روز پس از نماز صبح در اتاق خود قرآن می‌خواند. من وقتی شش ساله بودم با ایشان به مسجد امام شافعی می‌رفتم و به تلاوت‌های ایشان گوش می‌دادم. در برخی مراسم و محافل قرآنی و جشن‌ها که ایشان به تلاوت می‌پرداختند مردم حاضر از ایشان می‌خواستند تلاوت‌اش را تکرار کند. من دوست داشتم که در برنامه‌های تلاوت ایشان همراه پدر باشم، او همواره مرا به تلاوت قرآن تشویق می‌کرد. به یاد دارم هر وقت در اتاق، قرآن می‌خواندم و او در اتاق دیگری بود و از حضور ایشان بی‌خبر بودم، او صبر می‌کرد تا من به آخر آیه برسم آنگاه وارد اتاق می‌شد. اگر در زمان تلاوت وارد می‌شد من تلاوت را قطع می‌کردم و او برای این‌که من کارم را کامل تمام کنم پس از تمام کردن آیه به نزدم می‌آمد، و این خاطرهٔ زیبایی برای من است.» محمود بستانی
بستانی در کتاب التفسیر البنائی للقرآن کریم با استفاده از روش تحلیل ساختاری که مبانی آن در القواعد البلاغیة تشریح شده‌است برای اولین‌بار یک دورهٔ کامل تفسیر بلاغی از قرآن ارائه شده‌است. تلاوت قرآن
چیزی برای شیطان سخت‌تر و کوبنده تر از تلاوت قرآن نیست، آن هم از روی مصحف و با نگاه کردن در آن شیوه تنظیم قرآن
۳ – مثانی: سوره‌هایی که میان اعراب متداول بوده و در نمازها قرائت می‌شوند قرآن
منابع سنتی اسلامی، ترتیب سوره‌ها را به محمد یا عثمان نسبت داده‌اند و در مورد عثمان گفته‌اند او آن‌ها را بر اساس حجمشان مرتب کرد، نه به صورت زمانی. سوره‌ها بر اساس یک سنت متاخرِ اسلامی، به دو دستهٔ مکی (نازل شده در مکه) و مدنی (نازل شده در مدینه) تقسیم شده‌اند. نخستین تلاش‌ها برای فهم متنِ موجود، منجر به شکل‌گیری تفسیرهای متاخر بر اساس مراحل زندگی محمد بوده‌است؛ در واقع از نظر این مفسران، زندگی محمد باید محورِ فهمِ متنِ موجود باشد. کمی بعدتر، یکی از نخستین تلاش‌ها برای فهمِ متنِ قرآن بر اساس ایجادِ روایتِ «شانِ نزول» در رساله‌ای منسوب به مقاتل بن سلیمان (درگذشته ۷۶۷ ق) پدیدار می‌شود. این رویکردِ تفسیرِ قرآن مبتنی بر اسبابِ نزول، در تفسیر ابن کثیر (درگذشته ۷۷۴ ق) نقش مهم‌تری می‌گیرد. این تلاش برای نظم‌مند کردن متنِ قرآن بر اساسِ تاریخی‌سازیِ مبتنی بر زندگی محمد به موضوعِ بحث در میان مفسران تبدیل می‌شود و تفاسیر مختلفی، گاه بسیار متفاوت، انتشار پیدا می‌کند و سوره‌ها به سرعت به مکی و مدنی تقسیم شدند، بدون آنکه در برخی از موارد توضیح داده شود که دقیقا تمایز بین آنها چیست. ترتیب سوره‌ها در قرآن دست‌نویس صنعا با قرآن فعلی فرق دارد. به گفته امیرمعزی، در مطالعه ۹۲۶ نسخه پراکنده از قرآن، ترتیب سوره‌ها در ۲۲٪ نسخه‌ها با ترتیب رسمی کنونی متفاوت بوده‌است. حامد شاکرنژاد
پس از پیشنهاد طرح ملی تلاوت، توسط شاکرنژاد، این طرح در اختتامیهٔ بیستمین نمایشگاه بین‌المللی قرآن کریم در تهران توسط معاونت وقت قرآن و عترت وزارت ارشاد اسلامی رونمایی شد، که مدیریت این طرح بر عهده خود شاکرنژاد است. طی این طرح نوجوانانی که دارای استعداد قرآنی هستند، در تمام کشور جذب می‌شوند و به آن‌ها در ۶ بخش آموزش‌های لازم داده می‌شود تا استعدادهای قرآنی و جوان کشور پرورش یابند. آن ۶ بخش به شرح زیر است: ۱ـ تجوید ۲ـ صوت ۳ـ لحن ۴ـ حفظ ۵ ـ ترجمه و مفاهیم ۶ ـ آداب و احکام تلاوت قرآن کریم مصحف جمهوری اسلامی ایران
ضبط این مصحف با استفاده از علایم رایج در جهان اسلام و با رویکرد تسهیل در قرائت و آموزش قاعده‌مند قرآن تهیّه شده است. نگارش آن به قرائت نزدیکتر و علایم نوشتاری با توجه به ضرورت بوده و به صحت و سهولت قرائت کمک بیشتر می کند. برای نمونه از علائم غیرضروری مثل ساکن، حرکات توام با حروف مدی ملفوظ و همزه متحرک با پایه الف پرهیز شده است و در علائم وقف و سکت از (م [لازم]، ط [مطلق:وقف بهتر]، ج [جایز]، ز [وصل بهتر]، لا [منع ابتدای به بعد]، س [علامت سکت]) استفاده شده است. سایت مرکز طبع و نشر قرآن جمهوری اسلامی ایران فال حافظ
یکی از باورهای کهن و عمومیِ ایرانیان، فالِ نیک یا بد زدن با دست‌آویزی به رویدادها و اشیاء گوناگون بوده‌است. استخاره یا همان تفأل به قرآن نیز یکی از مرسوم‌ترین روش‌های تفأل است که پس از ظهورِ اسلام رایج شد و پس از آن نیز به دیگر آثارِ ادبی که تصور می‌شد نویسنده‌اش «بهره‌ای از کلام حق» دارد، گسترش یافت. حتی بعضی از علمای اسلام با استناد به گفتهٔ بعضی از یارانِ محمد دربارهٔ علاقه‌اش به تفأل، فال زدن به قرآن را مجاز شمرده‌اند. در بعضی دیگر از منابع مانند "لُبابُ الْاَلباب"، "نَفَحاتُ الْاُنس" و "مَفتوحُ الْقُلوب"، از تفأل به متونی دیگری مانند "دیوان کبیر"، "دیوانِ" سید حسن غَزنَوی، "دیوانِ" قاسم اَنوار و "دیوانِ" جامی یاد شده‌است. مصحف عثمان
در زمان حیات محمد، وی قرآن را بر مسلمانان می‌خواند. برخی آن را حفظ می‌کردند و برخی بر تکه‌های چرم، استخوان‌های شانه و دنده گوسفندان و شتران، چوب درخت خرما، سنگ‌های هموار و صیقلی و گاه کاغذ می‌نوشتند. از آنجا که هنوز قرآن بر محمد وحی می‌شد و متن آن ناقص بود، امکان «کتاب ساختن» آن وجود نداشت. جمع قرآن در زمان فرستاده خدا را اصطلاحاً «تألیف» گویند. سیوطی نویسنده کتاب "الاتقان فی علوم القرآن" می‌گوید: اجماع و روایات همه بر این دلالت دارند که ترتیب آیات توقیفی، مستند به تعیین محمد در ترتیب نزول است و گمانی در آن نیست و بسیاری از علماء دربارهٔ این موضوع اجماع نظر داشته و آن را در آثار خود آورده‌اند. در مقابل برخی از قرآن شناسان مانند سید محمدحسین طباطبایی نویسنده تفسیر المیزان معتقد است ترتیب همه آیات و سوره‌ها در قرآن فعلی از سوی محمد تعیین نشده‌است و در مواردی که صحابه دلیلی بر فرمان محمد بر محل قرارگیری آیات و سوره‌ها نداشتند طبق نظر خود عمل می‌کردند. کتابت قرآن
قرآن‌های قرون اولیه هجری به خط کوفی و روی پوست نوشته می‌شد. به مدت پنج قرن کتابت منحصر به خط کوفی بود. قرآن‌های اولیه فاقد نقاط و حرکات بودند. از جمله ویژگی‌های این قرآن‌ها: سی‌پاره
سی پاره به خاطر در برداشتن سوره‌های خرد جزء سی قرآن برای آموزش قرآن به کودکان در مساجد استفاده می‌شود. در این نوع سی پاره پیش از متن قرآن بخشی نیز به آموزش خواندن قرآن اختصاص می‌یابد. در مساجد اهل تسنن در این بخش معمولاً از قاعده بغدادی استفاده می‌شود. قاریان هفتگانه
گویند حافظ شیرازی به هر چهارده روایت قرآن می‌خوانده ‌است. البیان فی تفسیر القرآن
خویی در مقدمه این کتاب روش تفسیر خود را، که متأثر از آرای استادش علامه بلاغی در کتاب آلاءالرحمن فی تفسیر القرآن است٬ شرح می‌دهد. خویی در این کتاب قبل از پرداختن به تفسیر سوره حمد در چند فصل به عظمت قرآن، اعجاز قرآن و فرق آن با سحر، قرائت‌های قرآن و اثبات عدم تواتر قرائتهای هفتگانه، مصونیت قرآن از تحریف، عدم تناقض و عدم نسخ در احکام قرآن، حجیت ظواهر قرآن به تفصیل می‌پردازد. آرا او در رد احادیث مربوط به قرآن علی بن ابی‌طالب و عدم نسخ در قرآن بجز آیه نجوا در این کتاب برجسته هستند. تفسیر طبری
تفسیر محمّد بن جریر طبری از قرآن در زمان سلطنت منصور بن نوح بن نصر بن احمد بن اسمعیل سامانی، در نیمه دوم قرن چهارم هجری، به وسیله علما و فقهای ما وراء النّهر از عربی به فارسی ترجمه شده‌است. در مورد نوع نگارش و ترجمهٔ آن به فارسی نیز باید خاطر نشان کرد شیوه نگارش آنان نیز پر معنا بوده، زیرا برخلاف آنچه اکنون در متن چاپی دیده می‌شود، ظاهراً مترجمان هیچ‌گاه ترجمه قرآن را جدا از متن قرآن نقل نمی‌کرده‌اند، بلکه زیر هر یک از واژگان قرآن، معادل آن را می‌نهاده‌اند. این شیوه، بی‌تردید رایجترین شیوه ترجمه طی هزار سال بوده‌است. عثمان طاها
غالب قرآن‌های موجود در کشورها بخط عثمان طه است. بهترین امتیاز کار این نویسنده تنظیم قرآن در صفحات با آیات کامل است لذا آیه ۲۸۲ بقره که طولانی‌ترین آیه قرآن است در یک صفحه گنجانده شده (ص. ۴۸) و کل قرآن در ۶۰۴ صفحه تنظیم گردیده‌است. هر صفحه ۱۵ خط به استثنای صفحات اول و دوم. علاوه بر این هر جزء این قرآن به استثنای جز اول و آخر در ۲۰ صفحه تنظیم گشته‌اند. دیگر ویژگی این قالب خطی این است که تمامی مذاهب اسلام به ویژه اهل سنّت از همین نسخه قرآن استفاده می‌کنند. زبان مازندرانی
آنچه میراث مکتوب طبری را از دیگر زبان‌ها ممتاز می‌سازد وجود چندین ترجمه از "قرآن کریم" و ترجمه‌ای از "مقامات حریری" است. روشی که در عموم این آثار اختیار شده ترجمهٔ کلمه به کلمه در زیر هر سطر از متن عربی‌ست و عیبش آن است که استخراج نحو زبان مقصد (طبری) را دشوار می‌سازد. خوشبختانه نسخه قرآن اسکاتلند از دسترس زبانشناس برجسته‌ای چون لارنس پائول الول ساتن بیرون نبوده‌است. وی در سال ۱۹۶۳، در بررسی جامع این ترجمه میان سطری نسخه قرآن محفوظ در کتابخانهٔ لژ بزرگ اسکاتلند، زمان آن را در حدود سده دوازدهم هجری/ هجدهم میلادی و زبانش را از حوزهٔ گویشی دریای خزر برآورد می‌کند گو اینکه برخی ویژگی‌های گویشی آن نه گیلکی‌ست نه مازندرانی. از ۱۷۰۰ لغت مندرج در متن ۶۰۰ فقره محلی و باقی فارسی است. مطالعه الول ساتن تطور تاریخی صامتها، صرف، نحو و واژگان را در بر می‌گیرد. ترجمه "مقامات الحریری" در نسخه‌ای در کتابخانهٔ ملک تهران نگهداری می‌شود و دارای ۱۸۹ برگ است. صادق کیا(۱۳۲۳) در ارزیابی کوتاهی ترجمه را از اوایل قرن هفتم برآورد کرده اما فضل‌الله پاکزاد(۱۳۸۴) در مطالعه‌ای که از شش مقامهٔ نخست متن به عمل آورده تاریخی قدیمی‌تر از قرن نهم و دهم هجری برای آن قائل نمی‌شود. ترجمهٔ دیگری از قرآن در خاندان سورتیجی در شهر ساری نگهداری می‌شود و داری ۲۵۰ برگ است. متن حاوی نیمه دوم قرآن منهای سوره‌های کوتاه آخر است و حدوداً بیش از یک سوم کتاب آسمانی را در بر می‌گیرد و زبان ترجمه به زبان مقامات الحریری نزدیک است؛ بنابراین قدمت آن ممکن است به سدهٔ هفتم هجری برسد. به عنوان مثال آیه‌ای از قرآن بدین صورت ترجمه شده‌است: نسخه‌های خطی دو ترجمه طبری قرآن در کتابخانهٔ مجلس نگهداری می‌شود: یکی به شماره ۱۲۲۷۸ در ۳۱۸ برگ با عنوان «تفسیر قرآن با ترجمه طبری جلد اول» و دیگری به شماره ۱۷۹۸۲ در ۳۸۸ برگ با عنوان «تفسیر قرآن از سورهٔ مریم تا آخر با ترجمهٔ فارسی و طبری کهن» که در ذیل بررسی می‌شود. برهان معجزات
شیوه اعجاز قرآن، پاسخگوی براهینی است که در رد و نقد معجزه آمده‌است. چراکه اغلب این برهان‌ها، به نقد و ردّ معجزاتی حسی که با چشم دیده شده‌اند (و یا مشابه آن)، اشاره می‌کند که اطمینانی به درستی آن موارد وجود ندارد؛ در حالی که معجزه بودن قرآن مثلاً از جهت شیوایی کلامش است که بیانش خرق عادت گویندگان است؛ خود را معجزه معرفی کرده و به اصطلاح تحدی می‌نماید. بسم الله الرحمن الرحیم
علمای علم قرائت جملگی، ذکر «بسم الله الرحمن الرحیم» را در آغاز قرائت هر بخشی از قرآن لازم می‌دانند و هیچ یک از آنان آغاز قرائت را بدون بسمله جایز نمی شمارد.به عقیده برخی مسلمانان از جمله عرفاء و عالمان علم حروف در حدیثی از قول پیامبر اسلام محمد گفته شده‌است که: هر چه در کتاب‌های آسمانی است در قرآن است و هر چه در قرآن است در الفاتحه است و هر چه در فاتحه است در «بسم الله الرحمن الرحیم است » و هر چه در « بسم الله الرحمن الرحیم » است در باء است و هر چه در باء است در نقطه‌ای است که در زیر آن است. قرائت ورش از نافع
قرآن وَرْش یا قرائت وَرْش از نافع یکی از قرائت‌های هفت‌گانه و اصلی قرآن است که پس از "قرائت حفض" بیشترین میزان گستردگی و مقبولیت را در میان مسلمانان دارد و دومین قرآن پرکاربرد محسوب می‌شود. قرآن ورش قرائت اصلی در میان کشورهای اسلامی شمال آفریقا (مصر، الجزایر، سودان، مراکش و…) محسوب می‌شود.این قرآن منسوب به امام ورش است که خود آن را از استادش نافع که یکی از قاریان هفت‌گانه محسوب می‌شود گرفته‌است. شایان ذکر است که قرآن حفض در کشورهایی نظیر ایران تلاوت و چاپ می‌شود و قرآن ورش در کشورهای شمال آفریقا مانند مصر و... اما همواره تاکید مسلمانان بر این بوده که این دو قرائت هیچ تفاوتی حتی در حد یک حرف با هم ندارند! حال آنکه چنین نیست و تفاوت هایی که از نظر املا و معنا میان آنها به کرات وجود دارد تذهیب
قدیمی‌ترین قرآن‌های باقی‌مانده از قرون اولیه اسلام همگی به خط کوفی است، نقش و تزئین آن‌ها تقریباً یکنواخت بوده فقط در صفحه اول و گاهی دو صفحه آخر با نقوش هندسی آرایش می‌شدند. سر سوره‌ها نیز غالباً دارای نقوش تزئینی بوده و عموماً در سمت راست آن‌ها یک یا چند گل درشت و ترنج طرح می‌زدند. شروع سوره و اسم آن را هم به قلم زر می‌نوشته‌اند و نقطه‌های حروف را با رنگ قرمز و سبز یا زعفران و آب طلا مشخص می‌کردند. محل حزب و سایر علامات هم به همین شیوه مزین می‌شد. چون ایرانی‌های مانوی مذهب، کتاب دینی خود ارژنگ را که به وسیله مانی منقوش و مزین مزین دیده بودند بعد از ایمان آوردن به اسلام به تزئین قرآن رو آوردند. اما احتمالاً به دلیل اینکه اسلام شکل و تصویر را نهی کرده و مکروه دانسته هنر مندان برای ارضاء حس هنری خود به تزئین و تذهیب رو آوردند. تفسیر صافی
طبق روش کلی که مصنف بیان کرده در تفسیر قرآن، ابتدای سوره‌ها را با نام سوره، بیان مکی یا مدنی بودن و تعداد آیات آن آغاز می‌کند، سپس برای تفسیر آیات به سراغ آیات محکم، بعد از آن روایات کتب معتبر شیعه و پس از آن سراغ مصادر اهل سنت برای نقل روایات معصومین می‌رود، در کنار آن شأن نزول، لغت، قرائت و اعراب آیات را نیز بیان می‌دارد، و در نهایت روایاتی در فضل سوره و ثواب قرائت آن نقل می‌کند. لزلی هزلتون
TEDxRainier 2011 (این ویدئو در طی یکی از کنفرانس‌های TEDx در اکتبر ۲۰۱۰ (سیاتل، واشینگتن) ضبط شده‌است): مروری بر نحوه مطالعه قرآن. «لزلی هازلتون یک روز شروع به خواندن قرآن کرد، و آن چیزی که فهمید به عنوان یک نامسلمان یا به قول خودش «یک توریست» در کتاب مقدس مسلمانان، چیزی نبود که انتظار داشت. هازلتون در عین جدیت آکادمیک همراه با طنزی دلنشین، بخشش، انعطاف‌پذیری و رمزآلودگی ای که در قرآن پیدا کرده، با دیگران به اشتراک گذاشت.» قرآن بندانگشتی
قرآن بندانگشتی یا قرآن مینیاتوری ( یا Mini Quran)، قرآنهای ریزنویسی هستند که به دو دسته جدید و عتیقه تقسیم می‌شوند. نمونه‌های جدید در چین و امارات متحده عربی و ایران با فناوری روز ساخته شدند. کوچکترین نمونه‌های عتیقه این قرآن می‌توانند دارای ابعاد ۲ طول در یک‌ونیم عرض در یک سانتی‌متر ضخامت باشند و ابعاد متفاوت دیگر. برخی از آن‌ها حتی در ابعاد ۲ سانتی‌متری بسیار قدیمی هستند و می‌توانند در اشکال چهارضلعی یا هشت ضلعی گاهی همراه جعبه فلزی یا جلد چرمی طلاکاری‌شده باشند و برخی نسخه‌های قدیمی گاه به دلیل قدمت کاغذ شکننده در صورت قرار گرفتن کاغذ در برابر هوا ممکن است به مرور فاکسی شوند (شبیه فریک اکساید، اکسید آهن یا پوست روباه) و کیفیت ظاهری خود را از دست بدهند. برخی از این قرآن‌ها از نوع سنی در دوره امپراتوری عثمانی ترکیه و در مصر احتمالاً سلسله خدیوی ساخته شدند و البته تولید گسترده در انگلیس. همچنین نسخه‌هایی از نوع شیعه همراه متون فارسی نیز وجود دارند. قرائت
بدرالدین زرکشی می‌گوید «قرائات عبارت از اختلاف مربوط به «الفاظ» و «عبارات» وحی است، که این اختلاف در ارتباط با حروف و کلمات قرآن و کیفیت آن‌ها ـ از قبیل تخفیف و تشدید و امثال آن ـ از سوی قراء نقل شده‌است.». دمیاطی می‌گوید: «قرائات عبارت است از: علمی که از رهگذر آن، اتفاق نظر یا اختلاف ناقلان کتاب خدا ـ دربارهٔ حذف و اثبات، متحرک خواندن و سکون، فصل و وصل حروف و کلمات و امثال آن‌ها از قبیل: کیفیت تلفظ و ابدال و غیره ـ از طریق سماع و شنیدن قابل شناسایی باشد.» هفت‌یک قرآن
هَفت‌یک یا سُبع (به معنای "یک‌هفتم")، برای اشاره به بخش‌های هفت‌گانهٔ قرآن به کار می‌رود (جمع آن را اسباع‌القرآن می‌گویند). هَفت‌یک در مکتبخانه‌های آسیای میانه به کودکان آموزش داده می‌شد. قاریان قدیم، قرآن را هفت بخش کرده در هر روز یک بخش و هر هفته یک بار قرآن را قرائت می‌کردند. محمدرضا شجریان
همچنین فیلمی از قرائت قرآن محمدرضا شجریان در مراسم پدرش بر روی فضای مجازی منتشر شده‌است که در آن بخشی از سورهٔ الرحمن را تلاوت می‌کند. البته این فیلم ناقص بوده و کامل آن منتشر نشده‌است و تنها فیلمی است که مربوط به قرائت قرآن محمدرضا شجریان در دسترس است. قرآن
با توجه به نوشته این نویسنده دینی، نوشتارهای مختلفی از قرآن وجود دارد، اما طبیعت این نوشتارهای مختلف چیست؟ برای پاسخ به این پرسش باید در نظر داشت که قرآن توسط اشخاصی که «قاری» قرآن حساب می‌شوند نوشته شده‌است و با نام این افراد به یادگار مانده‌است. قرائت‌های مشهوری از قرآن در قرن‌های اولیه اسلام وجود داشت. این قرائت‌های مختلف قرآنی در نهایت توسط افرادی که نوشتن می‌دانستند به صورت نوشته درآمد، به آن افراد راوی گفته می‌شود که قرائت‌هایی از قرآن را روایت کرده‌اند؛ بنابراین در واقع هر نسخه از قرآن نقل قولی است که توسط یک راوی از یک قاری قرآن انجام گرفته‌است و قرآن را نمی‌توان خواند مگر اینکه به یکی از راوی‌ها و قاری‌ها اعتماد کرد. نماز آیات
نخست باید سوره‌ای را انتخاب کرده، پنج بخش کرد، به گونه‌ای که در هر بخش دست‌کم یک آیه باشد، و نمی‌توان جوری بخش کرد که تکه‌ای از آیه‌ای در بخشی باشد، مثلاً نمی‌شود یک بخش یک‌ونیم آیه باشد. در ضمن «بسم الله الرحمن الرحیم» نیز یک آیهٔ (آیهٔ کامل) حساب می‌شود. البته برخی مراجع بسم الله تنها را کافی نمی‌دانند. از ساده‌ترین و رایج‌ترین راه‌ها خواندن سورهٔ توحید است؛ که با بسم الله پنج آیه دارد. قرائت
قرائت از علوم قرآنی است که به‌طور سنّتی، چندین گونه قرائت وجود دارد که هر یک نام خود را از یک قاری مشهور قرآن برگرفته‌اند. هر قرائت از راه "راویان" از پسِ راوی اصلی آن به بعدی منتقل می‌شود. در علم قرائت، اصول خواندن قرآن بیان می‌شود. تفسیر قمی
این تفسیر به شیوه روایی نوشته شده است گرچه گاهی به صورت روشن به آنها اشاره نمیکند. همچنین گاهی از روش تفسیر قرآن به قرآن نیز بهره گرفته است. قصص و اتفاقات زمان محمدبن عبدالله و مباحث فقهی حجم گسترده ای از کتاب را تشکیل داده است. گاهی معانی مختلف واژه های مشترک را آورده. گاهی برای تفسیر یک آیه از آیات دیگر، روایات و اشعار شاعران استفاده شده است. گاهی هم نظرات اهل سنت را آورده است. وی از آیات قرآن برای رد مذاهب غیراسلامی مانند بت پرستان، زنادقه و دهریه وفرق اسلامی مانند معتزله و قدریه و... بهره گیری میکند. سید محمد صدر
همچنین جلسات تفسیر قرآن وی در روزهای پنجشنبه و جمعه هر هفته و روزهای تعطیل حوزه جریان داشت. وی در جلسات تفسیر خود جسورانه آرای مفسران گذشته را نقد می‌کرد. روش تفسیر او اینگونه بود که نخست سوالات مرتبط با سوره یا آیه را عنوان می‌کرد و بعد به پاسخ آن‌ها می‌پرداخت. از دیگر ویژگی‌های تفسیر او این بود که بر خلاف عمدهٔ مفسران که تفسیر را از ابتدای قرآن آغاز می‌کنند، وی تفسیر را از آخر آغاز می‌کرد. وی در این رابطه گفته‌است: «عادت مفسرین این است که از ابتدای قرآن شروع به تفسیر می‌کنند و پیرامون سوره‌های ابتدایی قرآن، بسیار توضیح می‌دهند؛ اما وقتی به نصف یا آخر قرآن می‌رسند، توضیحات مختصر شده و شنونده را به مطالب قبلی ارجاع می‌دهند.» تفسیر قرآن
از دیگر اهل بیت محمد همچون موسی کاظم و رضا و هادی نیز در تفسیر قرآن با استناد به سایر آیات قرآن یا به استناد به قول محمد احادیثی نقل شده است. که نوعی تفسیر روایی به شمار می آید. قرائت‌های دینی
به اعتقاد نویسنده کسانی که تاکنون به رد امکان وجود قرائت‌های مختلف دینی پرداخته‌اند، کمتر در قلمرو مبانی و مفاهیم بحث ورود داشته‌اند. مثل ارباب کلیسا در قرون وسطی به نیت‌خوانی پرداخته، و از زبان طرد و لعن و تکفیر سود جسته‌اند... با حسرت بسیار بیش از یک هزاره‌است که در بر همین پاشنه می‌گردد و برخی از آنانی که خود را شاگردان صادق و پیرو مکتب وی می‌دانند و می‌خوانند، واژگان و رفتاری دارند که به تعبیر ابن ابی العو جاء دهری، که از مفضل انتقاد کرد و حکایت همچنان باقی‌ست، گمان می‌کنند با طرد و هتک و منع می‌توان جلو موج اندیشه و نظریه را گرفت؛ و به تعبیر قرآن مجید، و هم یحسبون انهم یحسنون صنعا. نماز جعفر طیار
پیرامون خواندن سوره (پس از حمد)، می‌توان در هر یک از رکعت‌ها سوره توحید را خواند. البته روش دیگری نیز برای خواندن سوره‌های دیگر اشاره شده‌است، به این طریق که: در رکعت اول بعد از حمد، سوره زلزال و در رکعت دوم بعد از حمد سورهٔ عادیات خوانده می‌شود؛ و در دو رکعت بعد از آن، پس از حمد سورهٔ نصر و در دومین رکعت پس از حمد سورهٔ توحید خوانده می‌شود. شنوایی‌سنجی
شنوایی‌سنجی با تون خالص، متداول‌ترین روش شنوایی‌سنجی بالینی به‌شمار می‌آید. با وجود اینکه این روش قادر به تشخیص میزان، نوع، شکل، یک طرفه یا دو طرفه بودن و قرینگی کم‌شنوایی است، اما نمی‌تواند به‌طور دقیق، علت بروز آن را مشخص کند. شنوایی‌سنجی با محرکات گفتاری نیز روش دیگری از ارزیابی دستگاه شنوایی است که می‌تواند در مورد میزان توانایی فرد در برقراری ارتباطات کلامی اطلاعات مفیدی در اختیار شنوایی‌شناس قرار دهد. کتاب قرائت
کتاب قرائت به فهرست یا کتابی گفته می‌شود که حاوی بخش‌هایی از مجموعه متون مذهبی یهودی یا مسیحی است که با هدف قرائت در روز یا مراسمی مشخص گردآوری می‌شود. کتاب قرائت را در مسیحیت سریانی قریانا می‌نامیدند که ریشه واژه قرآن است و برخی از محققان اعتقاد دارند قرآن یا حداقل بخش‌هایی از آن (به خصوص سوره‌های مکی) نیز در ابتدا کارکردی مشابه داشته و برای قرائت در مراسم‌ها گردآوری شده‌است. شیوه تنظیم قرآن
۱ - محکمات و متشابهات ۲ - خاص و عام ۳ - مطلق و مقید ۴ - ظاهر و باطن۵ - صریح و مجمل ۶ - ناسخ و منسوخ و و و نافع بن عبدالرحمن
ابی حاتم گفته‌است که قالون قدرت شنوایی نداشته‌است ولی هنگامی که بر او قرآن را می‌خواندند، او با نگاه کردن به حرکات لب و دهان خطاهای قاری را می‌فهمید و به او تذکر می‌داد. تندخوانی
فن دیدزنی از روش‌های تندخوانی است. دیدزنی نیازمند حرکت منظم و ریتم‌دار چشم بر صفحات است که امکان مرور مطالب را به صورت اجمالی و گسترده اما نه به صورت خیلی دقیق، بدهد. برای تمرین تندخوانی باید هدف فرد بیش‌تر آشنایی و عادت به حرکات چشم و جریان‌های فکری باشد. در این روش نباید کلمات را با تلفظ بی صدا و حرکت زبان خواند فقط با نگاه به کلمات از آنها عبور کرد با من بخوان
روش مورد استفادهٔ این برنامه برای ترویج خواندن، سهیم شدن کتاب به شیوهٔ بلندخوانی، بهبود سواد پایه از راه ادبیات و راه‌اندازی کتابخانه‌های کودک‌محور است. پروژه‌های مرکزهای زیر پوشش به صورت دوره‌های یک‌ساله تعریف می‌شوند. بدین منظور کتاب‌های مناسب با شرایط سنی و فرهنگی کودکان برای هر منطقه برگزیده می‌شوند. برنامهٔ با من بخوان به جز تأمین کتاب برای کلاس‌ها، مدرسه‌ها و کتابخانه‌ها، با آموزش آموزگاران مدرسه‌ها، مربیان مهدکودک‌ها و کتابداران و داوطلبان کتاب‌خوانی و آشنا کردن آنان با ادبیات کودک، کتاب‌های باکیفیت، بلندخوانی، شیوه‌های سهیم شدن کتاب با کودکان و رویکردهای خلاق آموزش سواد پایه از راه ادبیات امکان بهره‌مندی مؤثرتر از این کتاب‌ها را فراهم می‌کند. بازدیدهای دوره‌ای و نظارت مستمر بر کار افرادی که در کارگاه‌ها آموزش دیده‌اند یکی دیگر از اصول اجرایی این برنامه است. فعالیت‌ها و گزارش‌های مراکز زیر پوشش برای بررسی روند پیشرفت کار مستندسازی و ارزیابی می‌شوند. برنامهٔ بهبود سواد پایه از راه ادبیات به ویژه در مناطق دوزبانه توانسته‌است اثرات پایداری بر آموزش کودکان داشته باشد و از سوی آموزش و پرورش و آموزگاران این منطقه‌ها مورد استقبال قرار گرفته‌است. فال حافظ
یکی از باورهای کهن و عمومیِ ایرانیان، فالِ نیک یا بد زدن با دست‌آویزی به رویدادها و اشیاء گوناگون بوده‌است. استخاره یا همان تفأل به قرآن نیز یکی از مرسوم‌ترین روش‌های تفأل است که پس از ظهورِ اسلام رایج شد و پس از آن نیز به دیگر آثارِ ادبی که تصور می‌شد نویسنده‌اش «بهره‌ای از کلام حق» دارد، گسترش یافت. پس از ظهورِ حافظ، تفأل به دیوانِ دیگر شاعران، بسیار کمتر، و "دیوانِ" حافظ جانشینِ آن‌ها شده است و نمونه‌های تفأل به دیوانِ شاعران پس از حافظ بسیار نادر و اندک است. با دور شدن از روزگارِ زندگانیِ حافظ، مقدس شدنِ شخصیت و شعرِ او بیشتر جلوه‌گر می‌شود. این "دیوان" نزد مردم چنان تقدسی یافته که گفته‌اند هرجا که پای اسلام رسیده است، در کنارِ قرآن، "دیوانِ" حافظ هم دیده می‌شود. این تقدس سبب جایز ندانستنِ تفأل با "دیوانِ" حافظ و حتی دست‌زدن به آن در گاهِ مستی شد. شهرتِ حافظ به «لسان‌ُالْغِیْب» باعث شد که خوانندگانِ "دیوان"ش از همان دورانِ نزدیک به زندگانیَش، به "دیوان"ش تفأل زنند و اعتقادِ حقیقی بدو و اشعارش پیدا کنند. ابو عبدالرحمن سلمی
ابو عبدالرحمن السلمی قرائت قرآن، و تجوید آن را آموخت و در آن مهارت یافت. سپس حفظ و قرائت قرآن خود را به عثمان بن عفان، علی بن ابی طالب، عبدالله بن مسعود، ابی بن کعب و زید بن ثابت ارائه کرد. همچنین عاصم بن ابی نجود، یحیی بن وثاب، عطاء بن سائب، عبدالله بن عیسی بن عبدالرحمان بن ابی لیلی، محمد بن ابی ایوب، عامر الشعبی و اسماعیل بن ابی خالد، قرآن را از وی فراگرفتند. ابو عبدالرحمان سلمی در طول چهل سال پیاپی - از زمان خلافت عثمان بن عفان تا مرگ خودش - در مسجد بزرگ کوفه می‌نشست و برای مردم قرآن تلاوت می‌نمود. بدون آنکه هزینه ای برای آن دریافت کند. تفسیر تبیان
طوسی روش خود در تفسیر را اینگونه توضیح داده است: الف- هدف از نزول قرآن دریافت معناهای آن بوده است. ب- در قرآن هیچی اضافه و کم نشده است و به همان صورتی که بر محمد نازل شده است در اختیار ماست. ج- برای فهم صحیح کلام خدا تفسیر قرآن ضروری و جایز است و این با تحمیل دیدگاههای شخصی از قرآن متفاوت است. ترجمه قرآن
قرآن مهم‌ترین منبع برای بررسی‌ها و پژوهش‌های اسلامی است. از آغاز نگارش قرآن تا کنون در مدت ۱۴ سده مسلمانان به آموختن و آموزاندن آن پرداخته و بر محور آن بررسی‌های گوناگونی را گسترش داده‌اند. به طوری که قرآن را می‌توان یکی از پرترجمه‌ترین کتاب‌ها دانست. ترجمه این کتاب با اهداف و اغراض گوناگونی توسط مسلمانان و حتی پیروان دیگر ادیان انجام پذیرفته‌است و این رویکرد همچنان رو به افزایش است. تندخوانی
این همان تمرکزهای لحظه‌ای روی حروف و واژه‌هاست. ما هنگام خواندن هر یک از سطرهای یک متن چشمان خود را به صورت جهشی به سمت جلو حرکت می‌دهیم. اکنون هر چه این مکث‌ها و جهش‌ها را کاهش دهیم سرعت خواندنمان نیز افزایش می‌یابد. تعداد این توقف‌ها معمولاً در افراد کندخوان به ۷ بار در هر سطر می‌رسد اما شما می‌توانید این تعداد مکث را به ۳ بار در هر سطر کاهش دهید. ذهن‌خوانی
در ذهن‌خوانی از پاسخ‌های دریافتی از چندین واکسل در مغز که توسط محرک برانگیخته شده‌اند و سپس توسط fMRI برای رمز گشایی از محرک اصلی تشخیص داده شده‌اند، استفاده می‌شود. مطالعات ذهن‌خوانی در انواع رمزگشایی بکار گرفته شده (برای مثال رده‌بندی، تشخیص و بازسازی)، هدف (رمزگشایی الگوهای تصویری، الگوهای شنیداری، حالت‌های (روانشناسی) شناختی)، و الگوریتم‌های رمزگشایی (رده‌بندی خطی، رده‌بندی غیر خطی، بازسازی مستقیم، بازسازی بیزین و غیره) به کاربرده شده، تفاوت دارند. تفسیر القرآن الکریم
مفسر در مرحله اول نظرات و عقاید مفسران مشهور در موضوعات لغوی، روایی، اختلاف قرائات را می‌آورد و به نقد و بررسی آنها می‌پردازد. وی در موارد بسیاری برای تفسیر آیات از آیات دیگر استفاده می‌کند به طور نمونه در تفسیر سوره فاتحه که هفت آیه دارد، بیش از صد بار به آیات دیگر استناد می‌کند. سپس در مرحله دوم مطالبی از خود یا کسانیکه آنها را اهل کشف و اشاره می‌نامد، مطالبی از لطایف عرفانی و حکمتی می‌آورد. وی در این مرحله از سخنان خواجه عبدالله انصاری، بایزید بسطامی، جنید بغدادی، سهل تستری، غزالی، ابن عربی و شارحان ابن عربی استفاده می‌کند. وی همچنین از اشعار عرفانی مولوی، عطار و سنایی که آنها را حکیم می‌نامد استفاده کرده‌است. ختم انعام
ختم انعام، اصطلاحی فرهنگی در میان اقوام مختلف ایرانی است که مشخصاً به یک مراسمی مذهبی اطلاق می‌شود. در این مراسم که بیشتر زنانه است، قرائت و ختم سوره انعام صورت می‌گیرد و هدف از آن، برآورده شدن حاجت و نذر می‌باشد. شیعیان برای گره‌گشایی از مشکلات و حاجت‌خواهی، به قرآن متوسل می‌شوند و نذر ختم انعام، از جمله شکل‌های این توسل می‌باشد. تفسیر قرطبی
قرطبی در خطبة کتاب به روش تفسیری خود و شیوه‌های دیگر مفسران اشاره کرده و در مقدمه ای مفصّل، مباحثی در بارة آداب تلاوت قرآن، اِعراب و تعلیم آن، ثواب قرائت قرآن، تفسیر به رأی و ویژگیهای آن، اعجاز و عدم تحریف قرآن آورده‌است؛ همچنین بخشهایی از رسالة مفقود ابوبکر محمدبن قاسم انباری، به نام الرّدُّ علی مَن خالَفَ مُصْحَفَ عثمان، را در مقدمة تفسیرش آورده‌است. تندخوانی
این روش به این صورت می‌باشد که درابتدا بدون هیچ درکی با انگشت ویا شی دیگری باسرعت صعودی متن را دنبال کنیم و بین چشم و انگشت هماهنگی ایجاد کنیم. این عمل علاوه بر اینکه باعث می‌شود به خط بردن عادت کند از سردرگمی چشم میان کلمات جلوگیری کرده و همچنین باعث می‌شود خطوط گم نشود و بتوان بدون فوت وقت با نهایت سرعت مطالعه کرد. . قرآن
نوشتار زیر که توسط یک مسلمان نوشته شده‌است این مهم را با جزئیات بیشتری شرح می‌دهد: «قاریان بسیاری وجود داشتند و تعداد آن‌ها به دلیل اینکه افرادی که قرآن را حفظ کرده بودند می‌مردند زیاد شد و کار آن‌ها اهمیت بیشتری یافت و به دلیل اینکه قرآن با خط بسیار ابتدایی عربی نوشته شده بود و فاقد حرکت و نقطه بود باعث شد که خواندن و درک قرآن دشوار شود، بنابراین در قرن ۴ام اسلامی تصمیم بر این گرفته شد که قرائت‌های مختلف قرآنی را از هفت قاری اصلی جمع‌آوری کنند و برای هر قاری دو راوی قرار دادند تا قرآن را با دقت و با حرکت و نقطه بنویسند. و نتیجه این کار ۷ قرآن اساسی بود که هرکدام دو راوی داشت و همگی با حرکت و نقطه بود که با یکدیگر اندکی اختلاف داشتند». تفسیر تنزیلی
از سبک‌های نوپدید در تفسیر قرآن، سبک تفسیر تنزیلی (تفسیر به ترتیب نزول سوره‌ها) می‌باشد. کمال این سبک در اثر عبدالکریم بهجت پور در تفسیر همگام با وحی نمودار گشته که تاکنون شش جلد از آن توسط انتشارات تمهید روانه بازار نشر شده و در اختیار علاقه‌مندان قرار دارد. این نویسنده بر خلاف دیگر نویسندگان تفسیر تنزیلی با هدف کشف روش قرآن در مهندسی فرهنگی جامعه عصر نزول به عنوان جامعه و الگوی مدل تحول و مهندسی فرهنگی به این پژوهش دست زده است. کتاب تفسیر تنزیلی؛ مبانی، اصول، قواعد و فوائد نیز که در سال ۹۲ روانه بازار نشر گردید، به عنوان پشتیبان نظری این سبک تفسیری، به اثبات مبانی تفسیر تنزیلی، اصول تفسیر تنزیلی، قواعد تفسیر تنزیلی و فواید تفسیر تنزیلی می‌پردازد. مصحف عثمان
نسخه عثمان به خط عربی نخستین نوشته شده بود، که بدون علامت‌گذاری، اعراب و حروف بی صدا (حروفی که نوشته می‌شود و خوانده نمی‌شود) است. تا زمانی که اسلام محدود به سرزمینهای عرب زبان بود، مشکلی در خواندن قرآن نبود؛ ولی با گسترش سرزمین‌های اسلامی مردمان غیرعرب‌زبان نمی‌توانستند قرآن را درست بخوانند. برای حل دشواری‌های برآمده از آن و رویارویی با اشتباه خواندن قرآن به دستور علی، «ابوالاسود دوئلی» اقدام به اعراب‌گذاری قرآن نمود. روش او برای این کار بر پایه شیوه رسم‌الخط سریانی بود. سپس در سده نخست به دستور خلفا و امرای اموی، یحیی بن عامر و نصر بن عاصم حروف همانند ب، ت و ث را نقطه‌گذاری کردند. یزید پارسی حرف «الف» را به قرآن افزود (در عربی الف و همزه دو حرف متفاوت محسوب می‌شود) در سده ۲ هجری «ابوعبدالرحمن خلیل بن احمد بصری» که ایرانی است، دانش نحو و عروض را ابداع کرد و نشانه‌های همزه، تشدید و ساکن را وضع کرد و روش امروزی ثبت حرکات را ایجاد کرد. در سده ۳ هجری رسم‌الخط قرآنی سنجه (استاندارد) موجود بوده‌است و ابوحاتم سجستانی (سیستانی) رساله‌ای در رسم‌الخط قرآن نگاشته‌است که امروزه بخش‌هایی از آن موجود است. همچنین خط عربی کم‌کم طی چند سده از «کوفی اولیه» به «خط نسخ» که امروزه قرآن را بدان می‌نویسند، دگرگونی یافت. واکه خیشومی
مصوت‌های خیشومی در عربی سنتی (قدیمی) وجود دارد، اما در متون و گفتار معاصر و عربی استاندارد وجود ندارد. راه املایی برای علامت‌گذاری مصوت‌های خیشومی وجود ندارد. اما زمانی که "قرآن" خوانده می‌شود، یک روش سیستماتیکِ تدریس، به‌عنوان بخشی از قواعد ضروریِ تجوید به‌کار گرفته می‌شود. صداهای دماغی معمولاً در زمانی که «ن» به «ی» ختم می‌شود، وجود دارد. مصحف علی
علی همچنین از معدود قاریان اصلی قرآن بود و قرائتش حفظ شده‌است. ادعاهایی مبنی بر تعدادی تفاوت بین قرائت علی و قرائت فعلی شده‌است؛ هرچند چندین نویسنده که در مورد قرائات قرآن کتاب نوشته‌اند تأکید کرده‌اند که قرائت حفص از عاصم، که برای مدت‌ها قرائت غالب و استاندارد است، همان قرائت علی است. از عاصم نقل شده که به حفص گفته‌است که قرائتی را که به او یاد داده از ابو عبدالرحمن السلامی گرفته و ابو عبدالرحمن نیز قرائت خود را از علی فراگرفته‌است. هیچ‌کدام از تفاوت‌هایی که به قرآن علی نسبت می‌دهند در قرائت حفص از عاصم یافت نمی‌شود. شیعیان گرچه عاصم را دارای گرایش‌های شیعی می‌دانند، قرائت او را متفاوت با قرائت علی می‌دانند. اهل سنت از این نکته که قرائت السلامی تفاوتی با قرائت حفص از عاصم ندارد برای مقابله با عقیده شیعه مبنی بر تفاوت قرائت‌ها استفاده می‌کردند، هرچند به گفتهٔ مدرسی احتمالاً روایات مبنی بر برابری قرائت علی با قرائت حفص از عاصم را اهل سنت برای خلع سلاح شیعیان در مناظره‌ها جعل کرده‌باشند. نافع بن عبدالرحمن
گفته‌اند که وی قرآن را نزد ابومیمونه «مولی ام سلمه» همسر پیامبر اسلام قرائت نموده‌است. آمنه ودود
آمنه ودود در کتاب «قرآن و زن» با شیوه هرمنوتیکی متأثر از دیدگاه‌های فضل الرحمان، جایگاه زن در قرآن را بررسی کرده‌است. آمنه ودود نام روش هرمنوتیکی‌اش را هرمنوتیک توحیدی یا روش تفسیر توحیدی می‌نامد. او معتقد است که برای بررسی یک متن باید سه نکته را مد نظر قرار داد؛ فضایی که آن متن در آن نوشته می‌شود، ساختار نحوی متن، و جهان‌بینی متن. ودود علت تفاوت تفاسیر مختلف از یک متن و در این‌جا اختصاصاً متن دینی یعنی قرآن را در تفاوتی می‌داند که در یکی از این سه پدید می‌آید؛ یعنی شناخت مفسر از فضایی که متن در آن نوشته می‌شود و همین‌طور آگاهی‌های نحوی و دستور زبانی مفسر در مورد آن متن و علاوه بر این دو، شناختی که از جهان‌بینی آن متن پیدا می‌کند. هر گونه اختلاف مفسران در یکی از این سه، به تفاوت شیوه تفسیری‌شان منجر خواهد شد. تفسیر قرآن
تفسیر به معنای توضیح دادن مطلبی است تا قابل فهم گردد و اصطلاحاً به شرح‌هایی که بر قرآن نوشته می‌شود، اطلاق می‌گردد. گفته شده که اصل واژه تفسیر، سریانی است که در متون قدیمی این زبان به معنای شرح و توضیح کتاب مقدّس فراوان به کار رفته است. اولین تفسیر مکتوب و مدون قرآن، تفسیر محمد بن جریر طبری است. قرائت
قرائت اصطلاحی است قدیمی که کاربرد آن به زمان صحابه محمد، پیامبر اسلام بازمی‌گردد. اولین علوم اسلامی که صحابه آن را فراگرفتند، حفظ قرآن و قرائت آن بوده‌است. پس از رحلت محمد، گروهی از اصحاب قرآن را در قالب مصحف‌هایی کتابت کردند، نظیر عبدالله بن مسعود، ابی بن کعب، معاذ بن جبل و مقداد بن اسود. از آن رو که این افراد دربارهٔ شیوه نگارش قرآن در مواردی با یکدیگر اختلاف داشتند، قرائات متعددی پیدا شد. مردم هر منطقه از جهان اسلام، قرآن را بر حسب شیوهٔ یکی از اصحابی که نزد آنان به سر می‌برد، قرائت می‌کردند. مردم کوفه، قرائت را از ابن مسعود فراگرفتند و اهل بصره آن را از ابوموسی اشعری آموختند و مردم شام قرائت ابی بن کعب را پذیرفتند. در نتیجه اختلاف در قرائت قرآن، ضرورت وجود علمی احساس شد که بتواند قرائت صحیح متواتر را از شاذ (نادر) متمایز کند. تفسیر تسنیم
جوادی آملی برای نگارش از شیوه‌ای ابتکاری بهره برده‌است. مفسر ابتدا آیه یا آیاتی را که دارای پیوستگی معنایی هستند در کنار هم می‌آورد سپس در پخش تفسیر خود را ارائه می‌دهد: گزینه تفسیر، تفسیر، لطایف و اشارات، بحث روایی. مجید جعفری‌تبار
-ایجاد سبکی جدید در عرصه تلاوت قرآن با تأکید بر القای معنای آیات به شنوندگان که حاوی نکاتی در زمینه لحن و معنا و تفسیر قرآن، تجوید و اختلاف قرائات، صوت و علم وقف و ابتدا می‌باشد. سجده تلاوت
سجدهٔ تلاوت که از آن به سجدهٔ عزیمه نیز یاد می‌شود سجده‌ای است که به سبب تلاوت آیات سجده در قرآن، بر شخص مسلمان واجب یا مستحب می‌گردد. قرائت‌های ده‌گانه
قرائت‌های ده‌گانه یا خوانش‌های ده‌گانه ده شیوه خوانش قرآن که پژوهشگران قرآن آن شیوه‌های قرآن‌خوانی را تأیید کرده‌اند. پس از پژوهش و جستجوی فراوان دانشمند اسلامی ابن جزری سه خوانش دیگر را به خوانش‌های هفت‌گانه پیاپی افزود بنابراین برآیند شیوه‌های قرآن‌خوانی به ده خوانش افزایش یافت و این سه خوانش وابسته به این پیشوایان :ابوجعفر مدنی، یعقوب حضرمی و خلف پسر هشام است. فاتحه‌خوانی
فاتحه‌خوانی اصطلاحی است که به عمل خواندن قرآن یا دعایی خیر برای روح مرده اطلاق می‌شود. این کار ممکن است در مجلس سوگواری، زیارت مرده یا هر جایی دیگر صورت بگیرد. فاتحه خوانی معمولاً" با خواندن سوره فاتحه الکتاب است اما خواندن سوره‌های دیگر از قرآن نیز متداول است. در برخی فرهنگ‌ها برخی برای مرده یا مردگان خود به منظور این که دیگران برای آنان فاتحه بخوانند، خیرات می‌کنند، بدین صورت که با توزیع شیرینی، میوه، خرما، حلوا و نظایر آن از دیگران تقاضای خواندن فاتحه می‌نمایند. این عمل ممکن است در هر زمانی و در هر مکانی برگزار شود اما بیشتر در روز پنج شنبه (شب جمعه) و عموماً در قبرستان‌ها انجام شود. عاصم کوفی
قرائت قرآن به روایت حفص از عاصم کوفی مشهورترین قرائت در میان عموم مسلمانان است. محسن قرائتی
در زمان حکومت رضا پهلوی، پدر بزرگ وی جلسات قرائت قرآن را در خانه‌های مردم کاشان تشکیل می‌داد و پس از پدرش او برگزاری این جلسات را در مساجد و تکایا ادامه داد و لذا خانوادهٔ آنها به «قرائتی» مشهور شد. ترجمه هم‌زمان
در این شیوه مترجم با حضور در سر میز کنفرانس یا با قرار گرفتن در کنار افراد مورد نظر، نخست آنچه را می‌شنود روی کاغذ به صورت نت‌برداری یادداشت می‌کند، آنگاه هر چند لحظه یکبار و پس از توقف سخنران به کمک یادداشت‌های خود می‌کوشد مطالب سخنران را چنان‌که شنیده و فهمیده‌است در قالب زبان مقصد به مخاطب یا مخاطبان منتقل کند. هر مترجم آزاد است به روش دلخواه خود نت‌برداری کند. این نت‌ها در همان لحظهٔ ترجمه به خاطر یاری رساندن به حافظهٔ مترجم ارزشمند هستند و معمولاً پس از پایان ترجمه دیگر مورد توجه واقع نمی‌شوند زیرا همهٔ مطالب سخنران را منعکس نمی‌کنند و تنها کلمات کلیدی و عبارتهای مهم را در بر می‌گیرند. ترجمهٔ شفاهی پیاپی بیشتر در حین مذاکرات میان شخصیتها یا در جلسه‌های مهم مشورتی و نشستهایی که مسایل تخصصی اعم از سیاسی، علمی، فنی، تجاری و … در آن‌ها مطرح است، کاربرد دارد. تفسیر قرآن
در میان شیعیان: در میان اهل تسنّن: مرور پیشینه و تاریخچهٔ پیشرفت فنّ تفسیر به صورت تحلیلی، باعث پی بردن به منشأ روش‌های ذکر شده در تفسیر قرآن است. پیشینهٔ تفسیر به صدر اسلام برمی‌گردد. اولین مفسر قرآن، خود خداوند است. خداوند بسیاری از آیات را تفسیر کرده‌است. گاهی در کنار آیه و گاهی نیز در سوره دیگری توضیح داده شده‌است. مثلاً:یَسْأَلُونَکَ عَنِ الْأَهِلَّةِ ۖ قُلْ هیَ مَوَاقِیتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ. یعنی: «دربارهٔ «هلالهای ماه» از تو سؤال می‌کنند؛ بگو: «آنها، بیان اوقات (و تقویم طبیعی) برای (نظامِ زندگی) مردم و (تعیینِ وقتِ) حج است». دومین مفسر قرآن، رسول‌الله است. پیامبر، به دستور خداوند، مطالب مربوط به قرآن را به مردم تعلیم می‌دادند. قرآن می‌گوید:وَأَنْزَلْنَا إِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَیْهِمْ. یعنی: «و ما این ذکر [= قرآن] را بر تو نازل کردیم، تا آنچه به سوی مردم نازل شده‌است برای آنها روشن سازی» این جریان از دو سو دنبال شد: از سویی توسط علی و امامان شیعیان؛ و از دگر سو توسّط مفسّرین نسل اوّل و دوّم اسلام، یعنی صحابه و تابعین (قرن ۱و۲ هجری). سپس پنج عامل باعث شد تا روش دانشمندان اسلامی در تفسیر قرآن مختلف شود. رادیو قرآن
در حال حاضر دو رادیو تلاوت و ترتیل نیز از طریق این شبکه پخش می شوند. مرکز قرآن آستان قدس رضوی
آموزش قرآنی کودکان در مهدالرضا با هدف تربیت و پرورش قرآنی نسل آینده صورت می‌گیرد و در این راستا کتاب‌هایی با همین منظور از ابتدا طراحی شده که به تدریج روندی تکاملی را طی کرده تا اینکه اکنون کتاب‌هایی توسط مرکز قرآن آستان قدس رضوی برای این مجموعه تهیه و تدارک دیده شده‌است. آموزش روخوانی قرآن به نونهالان پنج سال تمام (مقطع پیش از دبستان) در کلاس‌های مهدالرضا انجام می‌گیرد. این آموزش به سبک قصه و بازی برگزار می‌شود. فراگیران در قالب چند داستان، ابتدا با حروف و صداها آشنا شده و سپس قادر به شناسایی و در نهایت خواندن آن‌ها می‌شوند و در ادامه، ترکیبات و کلمه‌خوانی را فرا گرفته تا به توانایی روخوانی قرآن با لحن عربی می‌رسند. در این طرح در کنار آموزش روخوانی قرآن، امور تربیتی خردسالان بر اساس آموزه‌های قرآنی و سیره اهل بیت و مبانی روان‌شناسی کودک پایه‌گذاری می‌شود. حفظ آیات، ادعیه و احادیث تربیتی و کاربردی، حفظ گزیده‌ای از سوره‌های کوتاه جزء سی‌ام قرآن، آشنایی با داستان‌های قرآنی و سیره معصومین، آشنایی با مناسبت‌های ملی و مذهبی، آشنایی با مفاهیم پایه پیش‌دبستانی مانند علوم، ریاضی، هنر، قوانین اجتماعی و بهداشت و آشنایی با مفاهیم دینی مانند نماز، نیایش، زیارت و … هم شامل این طرح می‌شود. تفسیر قرآن
برخی تفسیرها رویکردی ادبی داشتند و "قرآن" را از نظر زبان‌شناسی، دستور زبان و معنی لغات بررسی می‌کردند. بسیاری از عالمان نحوی و قاریان از نیمهٔ نخست قرن دوم این گونه از تفسیرها را آغاز کردند. قدیمی‌ترین "معانی القرآن" توسط ابان بن تغلب نوشته شد و پس از او هم بسیاری از نحویان کوفه و بصره این راه را ادامه دادند. گونهٔ دیگری از تفسیرهای ادبی تحت نام "مجاز القرآن" نیز وجود داشتند که علم بیان را به وجود آوردند. نخستین تفسیر در این سبک توسط ابوعبیده معمر ابن المثنی در قرن دوم نوشته شد. در اواخر قرن سوم نیز عده‌ای از مفسران ادبی گونهٔ "علوم القرآن" را با تأکید بر آیین شاعری و دبیری ابداع کردند. گونه‌های دیگری نیز در میان تفسیرهای ادبی وجود داشته‌است.در روش متصوفه تفسیر بر اساس شهود است. ابن عربی، به عنوان عارفی برجسته، قطعاً قرآن را به عنوان یکی از منابع مهم معرفتی می‌شمارد و در موارد مختلف بدان استناد می‌جوید. به نحوی که می‌توان وی را مفسر قرآن محسوب کرد. از نظر وی، قرآن کلیدی است که خدا برای انسان قرار داده و از او خواسته‌است که از در وارد شود نه از پنجره که سوء ادب محسوب می‌شود. مطالب بیشتر: قرآن و روش تفسیر آن از دیدگاه ابن عربی تندخوانی
اغلب افراد عادت کرده‌اند هنگام مطالعه به عقب بازگشته و واژه‌ها یا قسمت‌هایی از متن را که به درستی متوجه نشده‌اند بازخوانی کنند. این کار فقط از سرعت خواندن شما می‌کاهد. شما می‌توانید با مطالعهٔ تکمیلی، قسمت‌هایی را که به درستی متوجه نشده‌اید درک کنید. شاید با خودتان بگویید که این بازخوانی مجدد هم‌زمان‌بر است؛ اما بازگشت مکرر به عقب برای بازخوانی قسمت‌های درک‌نشده به مراتب وقت‌گیرتر از مطالعهٔ مجدد یک مطلب به روش تندخوانی است. رادیو تلاوت
رادیو تلاوت، کانال دوم رادیو قرآن، از روز ۳۱ تیر ۱۳۹۱، در موج FM فرکانس ۱۰۱٫۵ تهران آغاز به کار کرد. این شبکه رادیویی، به صورت ۱۸ ساعته برنامه پخش می‌کند و عموماً به پخش برنامه‌های (تلاوتهای قاریان ایران و جهان، معرفی قاریان و پخش دعاهای مناسبتی) می‌پردازد. لب‌خوانی
لب‌خوانی یا گفتارخوانی روشی برای درک سخنان با استفاده از تفسیر بصری حرکات لب‌ها، چهره و زبان در زمانیست که صدای طبیعی دسترس نیست. همچنین بر اطلاعاتی که از طریق زمینه، دانش زبان و هر مقدار باقی مانده از شنوایی ادراک می‌شود، تکیه دارد. اگر چه ظاهراً توسط افرادی که ناشنوا هستند یا سطح کمتری از شنوایی را دارند استفاده می‌شود، اما اکثر مردم با شنوایی طبیعی، برخی از اطلاعات شنیداری را از دیدن حرکات لب بدست می‌آورند. قرآن
مفسران اهل سنت به گونه تاریخی همواره باور داشتند که آیات قرآنی که در امروزه در دست ما است دقیقاً همان چیزی است که محمد بازگو کرده‌است و هیچگونه تغییری اعم از حذف یا اضافه در آن صورت نگرفته‌است. البته اهل سنت به گونه سنتی سه طریق اصلاح را پذیرفته‌است: با استناد به آیاتی مانند رعد ۳۹ یا اعلی ۶–۷ تفاسیر سنتی اهل سنت پذیرفته‌اند که خود خدا می‌شود مایه بشود که محمد برخی از آیات را فراموش کند یا حتی آیاتی از قرآن را حذف کند (بسنجید با تفاسیر شیعه مانند تفسیر المیزان که این موضوع را نمی‌پذیرند). دیگر اینکه می‌شود برخی از آیات قرآن جایگزین آیات دیگر شده باشند (ناسخ و منسوخ). ولی افزون بر اینها برخی از علمای اهل سنت هم باور داشتند که تحت بازبینی جبرئیل، محمد برخی از آیات را که به او وحی شده بود در قرآن قرار نداده‌است. برای نمونه بگفته جان بورتان آیه شماره ۲ سوره نور دربارهٔ مجازات زناکار با مجازات سنگسار تفاوت می‌دارد. برخی از فقیهان کهنه دقیقاً از این روی مجازات سنگسار را رد می‌کردند؛ ولی روی‌هم‌رفته توافقی میان فقیهان دربارهٔ مجازات سنگسار برای زنا وجود داشت. برای بسیاری پذیرش اینکه رفتار و گفتار یک انسان (حتی اگر محمد باشد) بتواند جایگزین واژه‌های خدا بشوند وجود نداشت، و از این روی این‌گونه استدلال می‌کردند که حتماً می‌بایست آیه سنگساری بوده که در قرآن قرار داده نشده ولی حجیت آن باقی مانده‌است. در تفاسیر کهنه روایاتی منتسب به ابی ابن کعب، ابوموسی اشعری، عایشه و دیگر نقل شده که مضمون آن‌ها کنار ماندن برخی از آیات در قرآن گردآوری شده می‌باشد. بدین سان برخی از علمای اهل سنت به گونه سنتی باور داشتند که محمد تحت بازبینی جبرئیل برخی از آیات را در قرآن قرار نداده اگرچه آن آیات هنوز حجیت خود را داشتند. قرآن
سوره‌های قرآن به بخش‌های کوچک‌تری به نام آیه تقسیم شده‌اند. شماره‌گذاری آیات پدیده‌ای معاصر است و قرآن استاندارد فعلی ۶٬۲۳۶ آیه دارد. آیه در لغت به معنی «نشانه» است و حدود ۳۰۰ بار در قرآن در اشاره به چیزهایی مثل کوه که قرار است صحت پیام محمد را ثابت کنند، به کار رفته و در گذر زمان، آیه‌های قرآن به این نام موسوم شدند. آیاتِ کنار هم اغلب قافیه‌های یکسانی دارند اما میان مسلمانان دربارهٔ اینکه برخی آیات کجا به پایان می‌رسند، اختلاف نظر وجود دارد. حجم آیات تناسبی با هم ندارد و از یک کلمه تا چند خط متفاوت است. آیات کوتاه قدیمی‌تر، مسجع هستند، مشابه موعظه‌های عربستان باستان؛ آیه‌های جدیدتر این ویژگی را ندارند. مسلمانان به‌طور سنتی سوره‌ها را به دو بخش مکی و مدنی تقسیم کرده‌اند اما میان سوره‌های مکی نیز برخی آیات را مدنی می‌دانند و بالعکس. اتفاق نظری وجود دارد که آیات ۱ تا ۵ سوره علق یا آیات ۱ تا ۷ سوره مدثر قدیمی‌ترین آیات قرآن هستند. متن قرآن به ظاهر بدون آغاز، میانه و پایان است. ساختار آن غیرخطی و مانند یک تار عنکبوت است. تفسیر روشن
روش عمومی تفسیر وی به این گونه‌است که ابتدای هر سوره فقط به ذکر نامی از آن اکتفا می‌نماید و البته به ندرت به ثواب تلاوت و نام‌های دیگر سوره اشاره دارد. پس از ضبط یک یا چند آیه، لغات مشکل و غیر مشکل را معنا می‌کند. وی در معنا و ترجمه لغات در مقدمه اول می‌نویسد: قرائت
قرائت قرآن به روایت حفص از عاصم کوفی مشهورترین قرائت در میان عموم مسلمانان است. بیان ذهنی
بیان ذهنی یا اقناع شنوایی، نوع خاصی از گفتار درونی است که اغلب هنگام مطالعه ایجاد می‌شود. در واقع بیشتر خوانندگان هنگام مطالعه، صدای کلمات را در ذهنشان تکرار می‌کنند. این فرایند طبیعی به مغز کمک می‌کند تا به معنای محتوای خوانده شده دسترسی پیدا کند و آن را بهتر درک کرده و به خاطر بسپرد. با این حال طرفداران تندخوانی عموماً معتقدند که این فرایند، سرعت خواندن را پایین می‌آورد. خیام‌خوانی
خیام‌خوانی یا رباعی‌خوانی، سبک خاص و متمایز آواز خواندن رباعی بخصوص رباعیات خیام است که ممکن است با اشعاری دیگر و همنوایی بعضی سازها همراه باشد. فضل‌الرحمن ملک
نقطه عزیمت فضل الرحمن تفسیر قرآن و بازخوانی از قرآن است. فضل الرحمن از آنجا که تفسیر قرآن را نوعی بازخوانی از قرآن می‌داند، سعی نمود که نوعی بازسازی اجتهاد در دین را سامان دهد. گرچه او اهل سنت است و اجتهاد به معنای شیعی را قبول ندارد، اما سعی کرد نوعی منطق فهم قرآن ارائه دهد و حتی با بهره‌گیری از نظریات هرمنوتیکی امثال بتی و گادامر سعی نمود بین دو دیدگاه جمع نماید. یکی دیدگاه امثال بتی که قایل اند می‌توان متون قدیمی را فهمید و دیگری امثال گادامر که فهم متون قدیمی را به دلیل اینکه خواننده در شرایط و موقعیت و فضای فکری و فرهنگی متن نیست امکان‌پذیر نمی‌دانند. ترجمه قرآن
ترجمه ی مهدی الهی قمشه‌ای از مشهور ترین و رایج ترین ترجمه های فارسی قرآن کریم می باشد. اعجاز قرآن
موارد دیگری که در بحث اعجاز بیانی ذکر می‌شود سبک قرآن است که با شعر و نثر تفاوت دارد، وزن و قافیه آن، و انواع صنایع ادبی مانند تشبیه، کنایه، تمثیل و غیره. قدیمی‌ترین رساله‌های موجود در زمینه اعجاز قرآن در مورد اعجاز ادبی قرآن است و شامل آثاری از خطابی بستی و الرمانی از قرن چهارم هجری و عبد القاهر جرجانی از قرن پنجم هجری است که مجموعه آثار آنها به ثلاث رسائل فی اعجاز القرآن مشهور است. از نویسندگان معاصر در زمینه اعجاز عایشه عبدالرحمان است.