سازمان ملل چند ارگان وجود دارد؟
سازمان ملل متحد
سازمان‌ ملل دارای شش ارگان اصلی است: مجمع عمومی، شورای امنیت، شورای اقتصادی و اجتماعی، شورای قیمومت، دیوان بین‌المللی دادگستری و دبیرخانه سازمان ملل متحد. علاوه بر این نظام سازمان ملل متحد شامل سازمان‌های تخصصی، توافقنامه‌ها و برنامه‌های جهانی مانند گروه بانک جهانی، سازمان جهانی بهداشت، برنامه جهانی غذا، یونسکو و یونیسف است. شورای امنیت قوی‌ترین نهاد سازمان ملل پنج عضو دائمی دارد که در تصمیمات این شورا حق وتو دارند.
کشورهای عضو ناتو
از ۲۹ کشور عضو ناتو، دو کشور در آمریکای شمالی (کانادا و ایالات متحده آمریکا) و ۲۶ کشور در اروپا واقع شده‌اند. این در حالی ایست که ترکیه در اوراسیا قرار دارد. تمام اعضای ناتو مجهز به نیروی نظامی هستند. اگرچه ایسلند به نوعی دارای نیروی نظامی نیست (دارای گارد ساحلی و یک واحد کوچک سرباز برای عملیات ناتو می‌باشد). سه عضو از اعضای ناتو، دارای جنگ‌افزار هسته‌ای می‌باشند که عبارتند از: فرانسه، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا. ناتو در زمان تأسیس ۱۲ عضو رسمی داشت که رفته رفته تا آوریل سال ۲۰۰۹، ۱۶ عضو دیگر به تعداد کشورهای عضو اضافه شد. عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد
زمانی‌که شورای امنیت تصمیم می‌گیرد عملیات صلحی را ترتیب دهد یا بر گسترهٔ آن بیفزاید تأمین هزینه‌های این عملیات یک وظیفهٔ همگانی محسوب می‌شود و بر عهدهٔ تمامی اعضای سازمان ملل متحد قرار دارد. هر عضو ملل متحد از لحاظ قانونی (مادهٔ ۱۷ منشور) متعهد شده‌است که سهم مربوط به خود، در عملیات‌های حفظ صلح را بپردازد. مجمع عمومی که نقش کلیدی در سازمان‌دهی و برآورد بودجه این عملیات‌ها بر عهده دارد، این مخارج را بر پایهٔ معیارهای خاصی (که ملاک و قاعده آن را عموماً خود اعضا تصویب کرده‌اند) ارزیابی می‌کند. اساساً مسئولیت و سهم کشورهایی که ارزش دارایی اقتصادیشان بیش‌تر است و اعضای دائم شورای امنیت که نقش اساسی در حفظ صلح جهان را بر عهده دارند، در تأمین مخارج عملیات حفظ صلح بیش‌تر است. هم‌چنین مجمع عمومی از طریق کمیتهٔ پنجم خود (کمیتهٔ امور اداری و بودجه) هزینه‌های عملیات حفظ صلح را تصویب و بر آن نظارت می‌کند. بودجهٔ عملیات حفظ صلح برای یک سال مالی (از ۱ ژوئیه ۲۰۱۱ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۲) چیزی در حدود ۷/۸۴ میلیارد دلار ارزیابی شده‌است اما در مقام مقایسه، این بودجه کم‌تر از نیم درصد کل هزینه‌های نظامی جهان در سال ۲۰۱۰ می‌باشد. از زمان اولین عملیات حفظ صلح در ۱۹۴۸ تا ژوئن ۲۰۱۰ تخمین زده می‌شود که هزینهٔ تمامی این عملیات‌ها، چیزی در حدود ۶۹ میلیارد دلار شده باشد. ۱۰ کشوری که بیش‌ترین سهم در تأمین منابع مالی عملیات‌های حفظ صلح را بر عهده دارند، به ترتیب عبارتند از: ایالات متحده آمریکا، ژاپن، بریتانیا، آلمان، فرانسه، ایتالیا، چین، کانادا، اسپانیا و جمهوری کره نظام سازمان ملل متحد
نظام سازمان ملل متحد مجموعه سازمان‌ها و توافقنامه‌ها و برنامه‌های بین‌المللی را در بر می‌گیرد که زیر نظر سازمان ملل متحد فعالیت می‌کنند. هریک از شش رکن اصلی سازمان ملل متحد تعدادی از این سازمان‌ها و نهادها و برنامه‌ها را زیر پوشش خود دارند و در برخی موارد سازمان‌هایی موازی برای انجام یک کار خاص پدید آمده‌است. صلح
سازمان ملل متحد پس از جنگ جهانی دوم با هدف تثبیت و ارائه صلح در جهان تشکیل شد. این سازمان تاکنون قطعنامه‌ های زیادی را برای برقراری صلح تصویب کرده‌است. فهرست سازمان‌های چنددولتی
سازمان بین‌المللی انواع مختلفی دارد. سازمان بین‌المللی می‌تواند بر اساس منطقهٔ جغرافیایی اعضا یا بر اساس موضوع تخصصی یا بر اساس نوع اعضا تقسیم‌بندی شود. سازمان‌های بین‌المللی یا دولتی یا غیردولتی هستند. سازمان‌هایی که دولت‌ها یا یکی از وزارتخانه‌ها و نهادهای دولتی عضو آن هستند را سازمان بین‌المللی بین دولتی می‌گویند. معروفترین سازمان بین‌المللی بین دولتی سازمان ملل متحد (سازمان ملت‌های متحد) است. دبیرخانه سازمان ملل متحد
دبیرکل و کارکنان دبیرخانه فقط مسئول سازمان هستند و نباید در انجام وظایف خود از هیچ دولتی یا نهاد خارج از سازمان دستور بگیرند یا دنبال گرفتن آن بروند. آن‌ها فقط مسئول سازمان هستند و از هر عملی که منافی موقعیت‌شان به عنوان مأمورین رسمی بین‌المللی باشد، باید خودداری نمایند. هر عضو ملل متحد بر اساس منشور متعهد می‌شوند به ویژگی منحصراً بین‌المللی مسئولیت‌های دبیرکل و کارمندان آن احترام بگذارند و درصدد برنیایند که آنان را در اجرای وظایف‌شان تحت نفوذ قرار دهد. اگرچه مقر اصلی دبیرخانه در نیویورک است اما دفاتر دیگرش حضوری چشم‌گیر در سراسر جهان دارند. سه مرکز اصلی فعالیت دبیرخانه در ژنو، وین، نایروبی است. جامعه ملل
در سال ۱۸۸۹ فعالان صلح‌طلب رندال کرمر و فردریک پسی اتحادیه بین پارلمانی را تأسیس کردند. این اتحادیه، که هنوز هم به عنوان سازمانی بین‌المللی با محوریت مجلس‌های قانون‌گذاری دموکراتیک وجود دارد، پیش‌قراول جامعه ملل بود. اتحادیهٔ بین پارلمانی با دیدی بین‌المللی تأسیس شده بود، چنان‌که تا سال ۱۹۱۴ یک سوم اعضای مجلس‌های قانون‌گذاری (در ۲۵ کشوری که مجلس داشتند) عضو این سازمان بودند. هدف اصلی این اتحادیه تشویق دولت‌ها به حل اختلافات بین‌المللی از روش‌های صلح‌آمیز بود. کنفرانس‌های سالیانهٔ اتحادیه با هدف کمک به دولت‌ها در حل روند میانجیگری برپا می‌شد. ساختار اتحادیه، به‌صورت شورایی که یک رئیس مدیریت آن را برعهده داشت، بعدها در ساختار جامعهٔ ملل تکرار شد. اسرائیل
۳۰ کشور عضو سازمان ملل شامل افغانستان، الجزایر، عراق، بنگلادش، بوتان برونئی، مجمع‌الجزایر قمر، جیبوتی، اندونزی، کره شمالی، کویت، لبنان؛ لیبی، مالزی، مالی، نیجر، عمان، قطر، پاکستان، سومالی، سودان، عربستان سعودی، سوریه، تونس و یمن این دولت را به رسمیت نمی‌شناسند و ایران، گینه، کوبا و چاد هم پس از مدتی این دولت را غیرقانونی اعلام کرده و از تصمیم خود برای به رسمیت شناختن آن برگشتند. گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد
وظیفه سازمان ملل «بررسی، نظارت، توصیه و ارائه گزارش عمومی» در خصوص وضعیت حقوق بشر است که این کار را از طریق «فعّالیّت‌های انجام شده توسط رویه‌های خاص، از جمله پاسخ به دادخواست‌های فردی، پاسخ به عملیات روانی و شستشوی مغزی از سوی محافل آکادمیک و رسانه‌های کنترل شده، انجام مطالعات، ارائه توصیه در مورد همکاری فنی در سطح کشوری و مشارکت در فعّالیّت‌های تبلیغاتی عمومی» انجام می‌دهد. با این حال، کتابچه راهنمای "مشاوره داخلی برای بررسی شیوه‌ها و روش‌های کار" (۵ تیر ۱۳۸۷) کمیته هماهنگی رویه‌های ویژه، این افراد را تنها عهده‌داران مأموریت می‌نامد. از دیگر کاربردهای این نقش می‌توان به «نماینده ویژه دبیرکل» یا «کارشناس مستقل» یا یک کارگروه که معمولاً متشکل از پنج عضو، هر کدام از یک منطقه کره‌زمین، است اشاره کرد. عهده‌داران مأموریتی که از سوی شورای حقوق بشر سازمان ملل متّحد منصوب می‌شوند، مستقل از دولت‌ها عمل می‌کنند و به همین ترتیب نقش مهمّی در نظارت بر حاکمیت ملّت‌ها و سیاست‌ها و دولت‌های منتخب دموکراتیک ایفا می‌کنند. در جواب به قطعنامه ۲۰ (XXXVI) کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متّحد، اوّلین رویه ویژه موضوعی، یعنی کارگروه مربوط به ناپدیدشدگان اجباری یا غیرارادی، در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۰) تأسیس گشت. اوّلین گزارش‌گر ویژه که مسئولیت نظارت بر اعدام‌های فراقضایی، بلادرنگ یا خودسرانه را بر عهده گرفت، در سال ۱۳۶۱ پس از تصویب قطعنامه ۱۹۸۲/۳۵ کمیسیون حقوق بشر کار خود را آغاز کرد. دفتر امور حقوقی سازمان ملل
دفتر امور حقوقی سازمان ملل متحد یک دفتر ملل متحد است که هم‌اکنون توسط معاون دبیرکل امور حقوقی و مشاور حقوقی سازمان ملل متحد میگل دو سرپا سوارز اداره می‌شود. شورای امنیت سازمان ملل متحد
گروه‌های عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد به دو نوع تقسیم می‌شوند: اعضای دائمی و اعضای انتخابی.۱۰ عضو انتخابی شورا توسط مجمع عمومی برای یک دورهٔ دوساله (که از ۱ ژانویه آغاز می‌شود) انتخاب می‌شوند. با این حال در نخستین انتخاب اعضای غیر دائم پس از افزایش عدهٔ اعضای شورای امنیت از ۱۱ به ۱۵ عضو، ۲ عضو از ۴ عضو اضافه شده برای یک دورهٔ یک ساله انتخاب شدند. عضوی که خارج می‌گردد بلافاصله قابل تجدید انتخاب نخواهد بود. هر سال، مجمع عمومی، پنج عضو جدید را انتخاب و جایگزین اعضای قدیمی‌تری که دورهٔ عضویت‌شان در ۳۱ دسامبر پایان می‌یابد، می‌سازد. اعضای کنونی عبارت‌اند از: مجمع عمومی ۱۰ عضو غیر دائم را با توجه به شرکت اعضای سازمان ملل متحد در حفظ صلح و امنیت بین‌المللی و سایر هدف‌های سازمان در درجهٔ اول و هم‌چنین با توجه به تقسیم عادلانهٔ جغرافیایی انتخاب می‌کند. تقسیم عادلانه جغرافیایی که از سال ۱۹۶۵ بر اساس قطعنامه هجدهمین اجلاس مجمع عمومی به اجرا گذارده شده‌است به این نحو است: ایران در طول عمر ۷۲ ساله شورای امنیت سازمان ملل متحد، فقط یک‌بار برای مدت دو سال (۱۹۵۵–۱۹۵۶) به عضویت شورای امنیت انتخاب شد و پس از آن هیچ‌وقت برای چنین جایگاهی برگزیده نشد. سازمان جهانی بهداشت
۱۹۳ کشور در حال حاضر عضو WHO هستند. تمام اعضای سازمان ملل به جز لیختن‌اشتاین عضو سازمان جهانی بهداشت هستند. دو کشور غیر عضو سازمان ملل نیو (Niue) و جزایر کوک هم عضو WHO هستند. دفتر امور حقوقی سازمان ملل
دفتر امور حقوقی سازمان ملل متحد که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد، خدمات حقوقی یک مرکز واحد را برای دبیرخانه اصلی و ارگانهای دیگر سازمان ملل ارائه می‌دهد و در پیشرفت و تدوین تدریجی قوانین بین‌المللی و تجارت بین‌المللی نقش دارد. مطابق ماده ۱۰۲ منشور سازمان ملل، OLA ثبت ، انتشار و خدمت به عنوان سپرده گذاری معاهدات بین‌المللی. این دفتر همچنین در جهت تقویت تقویت و توسعه و همچنین اجرای مؤثر نظم حقوق بین‌المللی برای دریاها و اقیانوس‌ها فعالیت دارد. سازمان ملل متحد
۴۷ عضو جدید طی انتخابات ۹ می ۲۰۰۶ به این شورا اضافه شد و حتی کشورهایی که گزارش ضعف حقوق بشر در آن‌ها وجود دارد مثل چین، کوبا، پاکستان، روسیه، عربستان سعودی و آذربایجان هم در آن انتخاب شدند. البته چند کشور هم در این انتخابات رأی نیاوردند. جامعه ملل
جامعهٔ ملل سه رکن اصلی با نام‌های مجمع عمومی، شورای اجرایی، و دبیرخانه داشت. جامعه همچنین دو بال اساسی (دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی و سازمان بین‌المللی کار) داشت که اساس‌نامهٔ آن‌ها را ارکان سه‌گانه تصویب کرده بودند؛ چندین نهاد و کمیسیون تخصصی دیگر نیز تحت سرپرستی جامعهٔ ملل به کار مشغول بودند، که برخی از آن‌ها عبارت بودند از: سازمان بهداشت، کمیسیون قیمومتها، کمیته بین‌المللی همکاری اندیشمندانه، هیئت مرکزی دائمی افیون، کمیساریای پناهندگان، کمیتهٔ برده‌داری، و کمیتهٔ مطالعهٔ مقام قانونی زنان. همچنین جامعه بر قیمومت قدرت‌های متفقین بر مستعمرات سابق امپراتوری‌های آلمان و عثمانی نظارت می‌کرد و علاوه بر حل مناقشات ارضی و اختلافات بین‌المللی دیگر، کنترل برخی مناطق تصریح‌شده در معاهده ورسای را برعهده داشت. مقر رسمی جامعهٔ ملل در کاخ ملل، واقع در شهر ژنو در کشور سوئیس بود. سازمان ملل متحد
بخش بزرگی از هزینه‌های سازمان ملل متوجه مأموریت اصلی این سازمان مبنی بر حفظ صلح و امنیت است. بودجه حفظ صلح سازمان برای سال مالی ۲۰۰۶–۲۰۰۵ حدود ۵ میلیارد دلار بوده‌است (در حالیکه بودجه کلی سازمان ملل در دیگر امور در همین مدت زمانی معادل ۵/۱ میلیارد دلار بوده‌است) و ۷۰۰۰۰ نیرو را در در ۱۷ مأموریت به سراسر دنیا اعزام کرده‌است. طبق «گزارش امنیت انسانی ۲۰۰۵» که توسط سازمان مرکز امنیت انسانی در دانشگاه بریتیش کلمبیا و با همکاری سازمان‌های دولتی و موسسات مختلف تهیه شده‌است، پس از دوران جنگ سرد با کاهش چشمگیر تعداد جنگ‌ها، سوء استفاده از حقوق بشر و نسل‌کشی روبرو هستیم که دلیل آن به درستی مشخص نشده‌است. آمارهای موجود عبارتند از: - ۴۰ درصد کاهش درگیری خشونت‌آمیز - ۸۰ درصد کاهش درگیری‌های منجر به کشتار - ۸۰ درصد کاهش نسل‌کشی و از بین بردن مخالفان سیاسی طبق گزارش انتشارات دانشگاه آکسفورد، فعالیت‌های بین‌المللی که عمدتاً تحت نظارت سازمان ملل بوده علت اصلی کاهش درگیری‌های مسلحانه پس از جنگ سرد است و البته این گزارش اشاره می‌کند که مدارک برای اثبات این مدعا فراوان هستند. دراین گزارش به چندین مورد سرمایه‌گذاری اشاره شده‌است: این تلاش‌ها نسبت به دوران جنگ سرد هم از نظر تعداد و هم گستردگی و پیچیدگی بیشتر و بزرگتر بوده‌اند. موفقیتهای سازمان ملل در عرصه برقراری و حفظ صلح عبارتند از: سفیر حسن نیت
سازمان ملل متحد دارای سفیران حسن نیت بسیاری در زیر مجموعه‌های خود است. این سازمان در حال حاضر دارای ۱۳ سفیر حسن نیت با عنوان سفیران صلح سازمان ملل (پیام آوران صلح سازمان ملل) در موضوعات یا مناطق بحرانی است. ۸ نفر نیز سفیران صلح سابق این سازمان بوده‌اند. هیئت مساعدت سازمان ملل متحد برای عراق (یونامی)
سازمان ملل از سال ۱۹۵۵ از طریق برنامه‌های مختلف در عراق فعالیت می‌کند. سازمان‌های تخصصی در اوایل دهه ۱۹۹۰ دفاتر خود را در عراق تأسیس کردند و نهادهای سازمان ملل متحد مانند UNAMI از زمان حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ فعالیت خود را آغاز کرده‌اند. پس از بدتر شدن شرایط در سال ۲۰۰۷، سازمان ملل تلاش کرد تا حضور خود را در عراق افزایش دهد و همچنان به گسترش عملیات خود در سراسر کشور ادامه دهد. سازمان ملل متحد حضور خود را در عراق از طریق مأموریت کمک رسانی و تیم سازمان ملل متحد (UNCT)، که با۲۰ دفتر در حال حاضر در عراق فعالیت می‌کند، نگه می‌دارد. سرجیو وییرا د میلو، نمایندهٔ ویژهٔ دبیرکل سازمان ملل متحد، در میان ۲۲ کشته در یک حمله انتحاری در سال ۲۰۰۳ علیه سازمان ملل متحد بوده‌است. مرگ نماینده‌ای که به عنوان کاندیدای احتمالی برای دبیرکل دیده می‌شد، تأثیر قابل ملاحظه‌ای بر سازمان ملل متحد گذاشت. زمین
سازمان ملل متحد یک سازمان بین‌المللی است که برای دخالت در اختلاف‌های میان ملت‌ها به وجود آمده‌است و تلاش می‌کند تا درگیری‌های نظامی میان کشورها را کاهش دهد. این سازمان جایی برای گفتگوهای میان کشورها و بحث دربارهٔ سیاست‌های کلی جهان و حقوق بین‌الملل است و اگر دیدگاه تمام کشورهای عضو، مثبت باشد در درگیری‌های نظامی هم دخالت می‌کند و ساز و کاری را برای این‌گونه درگیری‌ها در نظر می‌گیرد. سازمان ملل متحد
سازمان ملل در کنار دیگر سازمان‌ها مثلاً صلیب سرخ به تأمین غذا، آب آشامیدنی، مامن و دیگر کمک‌های بشردوستانه به مردمانی می‌پردازد که از قحطی و جنگ و سایر بلایا به زحمت افتاده‌اند. بازوان اصلی سازمان ملل در راه کمک‌رسانی به مردم عبارتند از برنامه جهانی غذا (که بیش از ۱۰۰ میلیون نفر را در ۸۰ کشور پوشش داده‌است)، کمیساریای عالی پناهندگان که در ۱۱۶ کشور فعالیت دارد و نیز پروژه‌های حفظ صلح که در ۲۴ کشور دنیا به اجرا درآمده‌است. گاهی اوقات نیروهای امدادی سازمان ملل مورد حمله قرار گرفته‌اند. رئیس مجمع عمومی سازمان ملل متحد
کلیه کشورهای عضو در مجمع شرکت دارند. فصل چهارم منشور در خصوص مجمع عمومی سازمان ملل متحد است. هر عضو سازمان ملل متحد در مجمع دارای یک حق رأی می‌باشد و بیش از پنج نماینده در مجمع نخواهد داشت. انجمن جهانی اسپرانتو
انجمن جهانی اسپرانتو یا سازمان جهانی اسپرانتو (به اختصار "UEA") بزرگترین نهاد بین‌المللی در میان اسپرانتو زبانان است که از ۱۲۱ کشور عضو پذیرفته و دارای روابط رسمی با سازمان ملل متحد و یونسکو می‌باشد. علاوه بر این، هفتاد نهاد ملی وابسته به UEA می‌باشند. ریاست فعلی این نهاد برعهده پروفسور "دانکِن چارتِرز"، اسپرانتودان برجسته ی انگلیسی-آمریکائی است. سازمان ملل متحد
مؤسسین سازمان ملل امیدوار بودند که این سازمان مانع وقوع جنگ بین کشورها شود؛ ولی این امید چندان جامه عمل نپوشید. در ایام جنگ سرد از سال (۱۹۴۵ تا ۱۹۹۱) دنیا به دو اردوگاه متخاصم تقسیم و حفظ صلح بسیار دشوار شد. با پایان جنگ سرد، سازمان ملل مجدداً به عنوان بانی ایجاد صلح در دنیا قوت دوباره‌ای گرفت و در حل و فصل اختلافات در سراسر دنیا فعال شد. اما فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سبب شد تا ایالات متحده در موضع تنها ابرقدرت جهان قرار گیرد و چالش‌های جدیدی را برای سازمان ملل رقم بزند. کمیسیون مقام زن ملل متحد
این کمیسیون از نمایندگان ۴۵ عضو سازمان ملل متحد تشکیل می‌شود. این نمایندگان بر اساس تقسیم‌بندی جغرافیایی؛ آفریقا ۱۳ عضو، آسیا ۱۱ عضو، آمریکای لاتین و کارائیب ۹ عضو، اروپای شرقی ۴ عضو، اروپای غربی و دیگر کشورها ۸ عضو برای یک دوره چهار ساله انتخاب می‌شوند. شورای قیمومت سازمان ملل متحد
شورای قیمومت بر اساس فصل سیزدهم منشور، نظارت بر نظام قیمومت بین‌المللی را بر عهده دارد و هم‌چنین باید اطمینان حاصل کند که آیا دولت‌هایی که اداره سرزمین‌های تحت قیمومت را بر عهده دارند در پیش‌برد هدف‌های مادی و معنوی و استقلال این سرزمین‌ها اقدامات کافی را انجام داده‌اند. شورای قیمومت یک رکن بین‌الدولی است و اعضای آن شامل ۳ دسته است: سازمان ملل متحد
همچنین سازمان ملل به پشتیبانی از توسعه اقتصادی پرداخته‌است؛ مثلاً از طریق تدوین فرمول اهداف توسعه هزاره. برنامه توسعه سازمان ملل (UNDP) بزرگترین منبع ارائه کمک‌های فنی در جهان است. سازمان‌هایی چون برنامه مشترک ملل متحد در زمینه ایدز، WHO و صندوق جهانی مبارزه با ایدز، سل و مالاریا از موسسات پیشگام در مبارزه با بیماری‌ها در سراسر دنیا سرویس‌های کنترل جمعیت هستند و در کاهش مرگ و میر کودکان و مادران در ۱۰۰ کشور نقش فعالی داشته‌اند. داوطلبان ملل متحد
برنامه داوطلبان سازمان ملل متحد (UNV) از سازمان‌های سازمان ملل متحد است که از طریق داوطلبی در سراسر جهان به صلح و توسعه کمک می‌کند. این سازمان که مستقر در بن، آلمان است، هر ساله در ۱۳۰ کشور فعال است. یوان‌وی، با داشتن شش دفتر منطقه ای و واحد میدانی در بسیاری از کشورها، توسط برنامه توسعه ملل متحد (UNDP) اداره می‌شود و به هیئت اجرایی UNDP گزارش می‌دهد. سنگال
سنگال علاوه بر سازمان ملل متحد (UN)، در سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO)، گروه ۷۷ (G-۷۷)، سازمان بین‌المللی کار (ILO)، صندوق بین‌المللی پول (IMF)، سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO)، سازمان بین‌المللی پلیس جنایی (INTERPOL)، کمیسیون بین دولتی اقیانوس‌شناسی (IOC)، سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM)، جنبش عدم تعهد (NAM)، سازمان وحدت آفریقا (OAU)، سازمان کنفرانس اسلامی (OIC)، سازمان منع سلاحهای شیمیایی (OPCW)، کمیسیون سازمان ملل برای تجارت و توسعه (UNCTAD)، سازمان اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ملل متحد (UNESCO)، سازمان توسعه صنعتی ملل متحد (UNIDO)، کنفدراسیون جهانی کارگران (WCL)، فدراسیون جهانی اتحادیه کارگری (WFTU)، سازمان بهداشت جهانی (WHO)، سازمان جهانی مالکیت معنوی (WIPO)، سازمان تجارت جهانی (WTO) و بانک جهانی (WB) عضویت دارد. مقر سازمان ملل متحد
مقر سازمان ملل متحد ستاد رسمی و اصلی این نهاد است که در شهر نیویورک ایالات متحده آمریکا واقع شده است. طراحی اصلی این سازه بر عهده اسکار نیمایر بوده و در سال ساخت خود (۱۹۶۵) ۶۵ میلیون دلار هزینه دربرداشت. پرچم ۱۹۳ عضو این سازمان تحت پرچم سازمان ملل متحد در این بنا وجود دارد. برنامه عمران ملل متحد
بیش از ۲۵ آژانس سازمان عضو UNDG هستند. کمیتهٔ اجرایی شامل ۴ عضو پایه‌گذار است: UNICEF ,UNFPA ,WFP ,UNDP دفتر کمیسیون ارشد حقوق بشر، عضوی رسمی از این کمیته‌است. سازمان ملل متحد
در سال ۲۰۰۶، ۱۹۳ (واپسین کشور عضو سودان جنوبی می‌باشد) کشور عضو سازمان ملل بوده‌اند که تقریباً همه کشورها را دربر می‌گیرد. از جمله کشورهای مهم غیرعضو می‌توان به جمهوری چین (تایوان) اشاره کرد که کرسی آن در سال ۱۹۷۱ به کشور جمهوری خلق چین داده شد. سریر مقدس (اسقف‌نشین شهر رم) نیز فقط عضو ناظر این سازمان است. از عضویت‌های پر سر و صدا نیز می‌توان به عضویت فلسطین که با سخنرانی یاسر عرفات در محل مجمع عمومی انجام گرفت اشاره کرد.پس از هجوم طالبان (۱۴۰۰) افغانستان در این سازمان عضویت ندارد و تلاش های طالبان برای عضویت در این سازمان بی نتیجه بوده است. اتحادیه جهانی پست
هر یک از دولت‌های عضو سازمان ملل متحد می‌توانند عضو اتحادیهٔ جهانی پست شوند. هر کشوری که در سازمان ملل متحد عضویت ندارد، می‌تواند درخواست عضویت دهد و در صورتی‌که حداقل ۳/۴ اعضای اتحادیه موافق باشند، به عضویت پذیرفته می‌شود. هم‌اکنون اتحادیه ۱۹۲ عضو دارد.اتحادیهٔ جهانی پست از ۴ رکن اصلی تشکیل شده‌است: صلاحیت سازمان‌های بین‌المللی
در پاسخ به سؤال بالا دو نظریه ارائه شده‌است:به اساس این نظریه سازمان سازمان‌های بین‌المللی تنها در حدود اختیارات و وظایف که صراحتاً توسط دولت‌های به وجود آورنده جهت پیشبرد فعالیت‌های آن‌ها اعطاء شده، صلاحیت دارد و خارج از آن صلاحیتی ندارند یعنی محدود به صلاحیت مندرج در اساسنامه می‌باشند. پروفسور روتر و هانس کلسن از طرفداران این نظریه می‌باشند.طرفداران این نظریه معتقدند که سازمان تا آنجا صلاحیت دارد که برای انجام اهداف آن ضروری باشد و محدود به موارد مندرج در اساسنامه نمی‌باشد. طرفداران این نظریه استدلال بر رأی دیوان بین‌المللی عدالت در سال ۱۹۴۹ راجع به ترمیم خسارات وارده به اعضای سازمان ملل متحد می‌کند یا در موضوع کشورهای آفریقای دیوان به سازمان ملل متحد مشوره می‌دهد. در رأی اول خویش «سازمان ملل متحد بالاترین نمونه و الگوی سازمان‌های بین‌المللی است و اگر از شخصیت حقوقی برخوردار نباشد قادر به تأمین اهداف مؤسسین آن نخواهد بود» در رأی دوم خود سازمان ملل متحد را جایگزین جامعه ملل تلقی می‌نماید. جامعه ملل
«سازمان بهداشت» جامعه از سه رکن تشکیل شده بود: ادارهٔ سلامت (شامل مقامات دائمی جامعه)، کنفرانس مشورتی عمومی (بخش اجرایی سازمان شامل متخصصان پزشکی)، و کمیتهٔ سلامت. وظیفهٔ کمیتهٔ سلامت انجام پژوهش، نظارت بر عملیات فعالیت‌های بهداشتی جامعه، و آماده‌سازی فعالیت‌ها برای ارائه به شورای اجرای جامعه بود. این سازمان بر ریشه‌کن کردن جذام، مالاریا، و تب زرد تمرکز داشت که برای مبارزه با دو مورد آخر کارزاری بین‌المللی برای دفع پشهها به‌راه انداخت. سازمان بهداشت همچنین همکاری موفقی با دولت شوروی برای جلوگیری از شیوع تیفوس انجام داد که شامل سازماندهی کارزاری کلان برای آموزش در این مورد بود. جامعه همچنین از بدو تأسیس توجهی جدی به مسئلهٔ همکاری فکری بین ملل داشت. در نخستین مجمع عمومی در دسامبر ۱۹۲۰ پیشنهاد شد که شورای اجرایی برای سازماندهی بین‌المللی مساعی فکری اقدامی بکند. کمیتهٔ پنجم در دومین مجمع عمومی هم گزارشی در این مورد نوشت که شورا آن را اجرایی کرد و کمیته بین‌المللی همکاری اندیشمندانه در اوت ۱۹۲۲ در ژنو تشکیل شد. فیلسوف فرانسوی آنری برگسون نخستین رئیس این کمیته بود. فعالیت‌های کمیته عبارت بود از تحقیق در مورد شرایط زندگی فکری، کمک به کشورهایی که در آن‌ها زندگی فکری در معرض خطر است، تأسیس کمیته‌های ملی برای همکاری‌های فکری، همکاری با سازمان‌های همکاری فکری، حفاظت از مالکیت فکری، همکاری‌های بین دانشگاهی، هماهنگی فعالیت‌های کتابداری و تبادل بین‌المللی نشریات، و همکاری بین‌المللی در زمینهٔ پژوهش‌های باستان‌شناختی. ژوزف آونول
هنگامی که شان لستر جایگزین آونول شد جامعه ملل تنها ۷۰۰ کارمند داشت که صد نفرش نگهبان و سرایدار بودند. لستر با پایان یافتن جنگ تمامی دارایی‌های جامعه ملل را به سازمان تازه تأسیس سازمان ملل متحد تحویل داد. کمیته ششم مجمع عمومی سازمان ملل متحد (حقوقی)
کمیته ششم مجمع عمومی سازمان ملل متحد (که به عنوان کمیته حقوقی یا C6 نیز شناخته می‌شود) یکی از شش کمیته اصلی مجمع عمومی سازمان ملل است. این امور در درجه اول به امور حقوقی می‌پردازد و اصلی‌ترین بحث برای بررسی حقوق بین‌الملل و سایر موارد حقوقی مربوط به سازمان ملل است. سازمان توسعه صنعتی ملل متحد
شورای اداری یکی از ارگان‌های آن است که دارای ۴۵ نفر نماینده است. ارگان تصمیم گیرنده یونیدو و دبیرخانه، از دیگر ارگان‌های سازمان مذکور است. شورا که سالی یک بار تشکیل جلسه می‌دهد، خطوط کلی فعالیت‌های سازمان را تعیین می‌کند، برنامه‌های سازمان را تنظیم کرده، هماهنگی لازم را انجام می‌دهد، فعالیت‌ها را کنترل کرده، و بالاُخره از طریق شورای اقتصادی و اجتماعی سالیانه به مجمع عمومی گزارش می‌دهد. صلح جهانی
فرهنگ‌ها، مذاهب، فلسفه‌ها و سازمان‌های مختلف در مورد چگونگی به وجود آمدن صلح جهانی دیدگاه‌های متفاوتی با یکدیگر دارند. سازمانهای مذهبی و سکولاری مختلفی دستیابی به صلح جهانی را از طریق پرداختن به حقوق بشر، فناوری، آموزش، مهندسی، پزشکی یا دیپلماسی مورد استفاده برای پایان‌دادن به همۀ اشکال جنگ را هدف خود قرار داده‌اند. از سال ۱۹۴۵، سازمان ملل متحد و پنج عضو دائم شورای امنیت آن (چین، فرانسه، روسیه، انگلیس و ایالات متحده) با هدف حل و فصل بدون جنگ یا اعلامیه‌های جنگی مناقشات فعالیت کرده‌اند. با این‌ وجود، ملت‌ها از آن زمان تاکنون وارد درگیری‌های نظامی زیادی شده‌اند. جامعه ملل
مدیریت این سرزمین‌ها تا زمانی که قادر به خودمختاری شناخته می‌شدند، به «قوای قیم»، مثلاً بریتانیا برای فلسطین یا اتحادیه آفریقای جنوبی برای جنوب غربی آفریقا سپرده شده بود. در کل چهارده قیمومت بین هفت قدرت قیم (بریتانیا، اتحادیهٔ آفریقای جنوبی، فرانسه، بلژیک، نیوزیلند، استرالیا، و ژاپن) تقسیم شد. به‌استثنای پادشاهی عراق، که در ۳ اکتبر ۱۹۳۲ به عضویت جامعهٔ ملل درآمد، هیچ‌کدام از این سرزمین‌ها تا جنگ جهانی دوم به استقلال نرسیدند و استقلال برخی حتی تا دههٔ ۱۹۹۰ میلادی روی نداد. پس از فروپاشی جامعهٔ ملل، قیمومت‌های آن تحت عنوان قلمروهای تراست سازمان ملل متحد درآمدند. اعلامیه ملل متحد
اعلامیه ملل متحد (به انگلیسی: Declaration by United Nations ، با منشور ملل متحد، انگلیسی: United Nations Charter که اساسنامه سازمان ملل متحد است اشتباه نشود)، اعلامیه ایست که در تاریخ ۱ ژانویه سال ۱۹۴۲ از سوی نمایندگان چهار قدرت اصلی متفقین، فرانکلین روزولت رئیس جمهور آمریکا، وینستون چرچیل نخست وزیر بریتانیا، ماکسیم لیتوینوف از شوروی، ت. و. سونگ (T. V. Soong) از سوی چین امضا شد. در روز بعد نمایندگان ۲۲ کشور دیگر، از جمله نمایندگان دولتهای در تبعید کشورهای اشغال شده نروژ و لهستان، نیز اعلامیه را امضا کردند. سازمان ملل متحد
پیگیری مسائل حقوق بشر دلیل اصلی ایجاد سازمان ملل بود. جنگ جهانی دوم و مسایل مربوط به نسل‌کشی سبب شد تا بر سر ایجاد سازمان جدیدی که مانع وقوع تراژدی‌های مشابه در آینده اجماع جهانی به‌وجود آید. هدف اولیه نیز ایجاد یک چارچوب قانونی برای بررسی و عملکرد مناسب بر اساس شکایات در مورد تخطی از حقوق بشر بود. منشور ملل متحد تمام اعضای سازمان ملل را ملزم به احترام و رعایت حقوق بشر می‌نماید و همه را موظف می‌داند تا برای رسیدن به این هدف تلاش کند. اعلامیه جهانی حقوق بشر فی نفسه الزام‌آور نیست و تنها یکی از مصوبات مجمع عمومی در سال ۱۹۴۸ بود که نقش یک استاندارد برای همگان را ایفا می‌کند. مجمع همواره مسایل حقوق بشر را دنبال می‌کنند. در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ مجمع به اتفاق آراء رأی داد که شورای حقوق بشر سازمان را جایگزین کمیسیون حقوق بشر کند. ریاست شورای امنیت سازمان ملل متحد
نماینده دائم (سفیر) پانزده کشور عضو در شورای امنیت معمولاً رئیس شورای امنیت خواهد شد، اما به لحاظ فنی رئیس شورای امنیت شخص نیست بلکه به کشور عضور شورا اختصاص دارد. به عنوان مثال، در ژانویه ۲۰۰۰، که به‌طور دوره‌ای ایالات متحده یک ماه ریاست شورای امنیت را بر عهده داشت، ال گور، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده، برای چند روز ریاست هیئت ایالات متحده در سازمان ملل متحد را بر عهده گرفت. در نتیجه، گور در این مدت رئیس شورای امنیت بود. سران کشورها تاکنون شش بار در شورای امنیت حضور یافته‌اند. کلیه اعضای شورا، از جمله رئیس‌جمهور، رئیس دولت یا وزیر امور خارجه باید مدارک صادر شده کشورهای متبوع خود را به رئیس شورای امنیت ارائه دهند، مگر اینکه نماینده، رئیس دولت یا وزیر امور خارجه آن کشور نیز رئیس شورای امنیت باشد. حکومت جهانی
هرگز قوه مجریه، قوه مقننه، قوه قضائیه، نیروی نظامی، یا قانون اساسی واحدی با حوزه‌ای در سطح جهان وجود نداشته‌است. سازمان ملل متحد نقشی محدود به غالباً مشاوره دارد و هدف اعلام‌شده‌اش تحکیم همکاری بین حکومت‌های ملت کنونی است تا اعمال اقتدار بر آنها. اتحادیه جامعه ملل
اتحادیه جامعه ملل () یا به اختصار LNU سازمانی بود که در اکتبر ۱۹۱۸ در بریتانیا به منظور توسعهٔ عدالت بین‌المللی، امنیت دسته‌جمعی و صلحی دائمی بین ملل بنابر ایده‌آل‌های جامعه ملل تأسیس شد. جامعه ملل را قدرت بزرگ جهانی به‌عنوان بخشی از کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) در پی جنگ جهانی اول بنیانگذاری کرده بودند. ساخت شورای عمومی از ملل آخرین اصل از اصول چهارده‌گانه ویلسون بود. اتحادیه جامعه ملل مبدل به بزرگترین و تاثیرگذارترین سازمان در جنبش صلح بریتانیا شد. و تا میانهٔ دههٔ ۱۹۲۰ بیش از ربع میلیون عضو داشت و تعداد اعضایش در ۱۹۳۱ به ۴۰۷٬۷۷۵ رسید. در دههٔ ۱۹۴۰ پس از ناامیدی‌ها و بحران‌های بین‌المللی دههٔ ۱۹۳۰ و شعله‌ور شدن آتش جنگ جهانی دوم تعداد اعضایش به ۱۰۰٬۰۰۰ نفر کاهش یافت. فهرست کشورهای مستقل
در زیر فهرستی از دولت‌های مستقل در سراسر جهان با اطلاعاتی دربارهٔ وضعیت آنها و به رسمیت شناختن حاکمیت آنها ارائه شده‌است. بر اساس نظام عضویت در سازمان ملل متحد، ۲۰۶ کشور فهرست شده را می‌توان به سه دسته تقسیم کرد: ۱۹۳ کشور عضو، ۲ دولت ناظر و ۱۱ دولت دیگر. ستون اختلاف حاکمیت حاکی از دولت‌هایی است که دارای حاکمیت بلامنازع هستند (۱۸۸ کشور)، دولتهایی که حاکمیت خود را مورد مناقشه قرار داده‌اند (۱۶ کشور، از جمله ۶ کشور عضو، ۱ کشور ناظر و ۹ کشور دیگر)، و دولتهایی دارای وضعیت ویژه (۲ کشور). شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد
برای نخستین بار سازمان‌های مردم‌نهاد بین‌المللی توانستند از طریق شورای اقتصادی و اجتماعی در سال ۱۹۴۶ (میلادی) در سازمان ملل متحد حضور رسمی داشته باشند و به فعالیت بپردازند. شورا می‌تواند با سازمان‌های بین‌المللی غیردولتی دربارهٔ مسائلی که در حیطهٔ صلاحیت‌اش قرار دارد مشورت کند. هم‌اکنون ۳۳۳۶ سازمان غیردولتی با شورا ارتباط مشورتی دارند. در واقع شورا در سازمان‌های غیردولتی نقش مشاوره‌ای دارد. انجمن بین‌المللی حقوقدانان دموکراتیک
وضعیت مشورتی ECOSOC IADL در سالهای ۱۹۵۴، ۱۹۵۵، ۱۹۵۷ و ۱۹۵۹ با شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد وضعیت مشاوره گروه B درخواست کرد، اما این درخواست رد شد. درخواست در سال ۱۹۶۷ پذیرفته شد. در اواخر سال ۱۹۶۷، ۳۷۷ سازمان غیردولتی (سازمان‌های غیردولتی) وجود داشت که شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد می‌تواند در مورد سؤالاتی که به آنها مربوط می‌شود مشورت کند. این سازمان‌ها به سه گروه تقسیم می‌شوند کسانی که در رده A قرار دارند و علاقه اصلی به بیشتر فعالیتهای شورا دارند. کسانی که در رده B قرار دارند، صلاحیت خاصی دارند، اما فقط به معدود فعالیتهای شورا مربوط می‌شوند؛ و کسانی که سهم بسزایی در انجام کار شورا دارند، که برای مشاوره‌های موقت در یک فهرست ثبت شده‌اند. در اواخر سال ۱۹۶۷، ۱۴۳ سازمان غیردولتی با وضعیت طبقه B فعالیت داشتند. کمیته سازمان ملل در امور استفاده صلح‌آمیز از فضا
تا سال ۲۰۱۷ (میلادی) ۸۷ کشور جهان به کمیته سازمان ملل در امور استفاده صلح‌آمیز از فضا پیوسته‌اند. این کمیته یکی از بزرگترین کمیته‌های مجمع عمومی سازمان ملل متحد است. کنوانسیون حمایت از دیپلمات‌ها
در پایان سال ۱۹۷۴، این کنوانسیون توسط ۲۵ کشور به امضا رسیده و در ۲۰ فوریه ۱۹۷۷ پس از تصویب آن توسط ۲۲ کشور به اجرا درآمد. از اکتبر سال ۲۰۱۶، توسط ۱۸۰ حزب دولتی تصویب شده‌است، که شامل ۱۷۷ کشور عضو سازمان ملل متحد به علاوه کشور فلسطین است. کشورهای عضو سازمان ملل که کنوانسیون را تصویب نکرده‌اند عبارتند از: سازمان ملل متحد
سازمان ملل متهم است که از نظام بوروکراسی کار آمدی برخوردار نیست و بیش از حد درگیر بروکراسی شده‌است. در دهه ۱۹۹۰ ایالات متحده که همواره بزرگترین عضو سازمان ملل بوده با اعتراض به همین ناکار آمدی از انجام تعهدات خود در قبال سازمان سرباز زد؛ و پرداخت دیون خود را منوط به اصلاحات نمود. در سال ۱۹۴۴ دفتر (OIOS) برای نظارت مؤثر بر بروکراسی سازمان تأسیس شد. مجمع عمومی طرح اصلاح ساختار سازمان ملل را در اختیار دارد که هنوز به تصویب نرسیده‌است. جامعه ملل
دبیرخانهٔ دائمی، در مقر جامعه در شهر ژنوِ سوئیس قرار داشت. این دبیرخانه از کارشناسانی با تخصص‌های مختلف و زیر نظر یک دبیرکل تشکیل شده بود. بخش‌های اصلی دبیرخانه عبارت بودند از: بخش سیاسی، مالی و اقتصادی، حمل و نقل، مناطق تحت حمایت (مدیریت قلمرو حوضه زار و گدانسک)، قیمومت‌ها، خلع سلاح، بهداشت، اجتماعی (مواد مخدر، زنان و کودکان)، دفاتر همکاری‌های بین‌المللی، حقوقی، و اطلاعات. مسئولیت آماده‌سازی و تعیین دستور کار شورای اجرایی و مجمع عمومی، انتشار گزارش‌ها، و سایر امور اداری و مدنی را برعهدهٔ کارکنان دبیرخانه بود که در سال ۱۹۳۱ تعدادشان به ۷۰۷ نفر می‌رسید. سازمان ملل متحد
اندیشه ایجاد سازمان ملل متحد در کنفرانس‌های مسکو، قاهره و تهران در سال ۱۹۴۳ دقیق‌تر شد. از اوت تا اکتبر ۱۹۴۴ نمایندگان آمریکا، شوروی، بریتانیا، فرانسه و جمهوری چین در کنفرانس دامبارتن اوکس در واشینگتن دی. سی، بر روی برنامه‌های تشکیل سازمان ملل کار کردند. بیشتر بحث‌های این کنفرانس در مورد نقش اعضای سازمان و شرایط دعوت از آن‌ها بود. سپس در آوریل ۱۹۴۵ در کنفرانس سان فرانسیسکو تکلیف حق وتو برای پنج عضو شورای امنیت تعیین شد. در پایان در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵ منشور ملل متحد به امضای ۵۰ کشور رسید و سازمان ملل متحد رسماً تشکیل شد (لهستان در کنفرانس شرکت نداشت ولی جایی برای آن در نظر گرفته شد و سپس منشور را امضا کرد). کنوانسیون سازمان ملل متحد برای قراردادهای فروش بین‌المللی کالا
سی‌آی‌اس‌جی با استفاده از زبان واضح نوشته شده‌است که اشاره به چیزها و رخدادهایی از محتوای مشترک وجود دارد. این یک هدف آگاهانه بود که اجازه می‌داد تا سیستم‌های حقوقی ملی از طریق استفاده از یک زبان میانجی قانونی فراتر روند. علاوه بر این ترجمه مورد نیاز در شش زبان رسمی سازمان ملل را تسهیل کرد. همان‌طور که در کنوانسیون‌های سازمان ملل معمول است، تمام شش زبان به همان اندازه معتبر هستند.. سی‌آی‌اس‌جی به چهار بخش تقسیم می‌شود: کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان
این سازمان به عنوان جایگزین سازمان بین‌المللی پناهندگان، و پیشتر از آن اداره کل نجات و توانبخشی سازمان ملل، به وجود آمد. تاکنون دو بار جایزه صلح نوبل در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۸۱ به این سازمان اعطا شده‌است. وظیفه کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل رهبری و هماهنگ نمودن فعالیت‌های بین‌المللی برای محافظت و رفع مشکلات پناهندگان در سراسر جهان می‌باشد. هدف اولیه سازمان حراست از حقوق و سلامتی پناهندگان است. این سازمان می‌کوشد تا از احترام به حقوق پناهندگان و سلامت آنها در کشورهای دیگر، بازگشت داوطلبانه آنها به کشور خود، اسکان مجدد آنها در کشور ثالث و غیره مطابق قوانین بین‌المللی اطمینان حاصل کند. سازمان ملل متحد
سازمان ملل پس از پایان جنگ جهانی دوم و از سوی کشورهای پیروز با هدف جلوگیری از جنگ در آینده جایگزین جامعه ملل شد. در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، ۵۰ کشور در سانفرانسیسکو تهیه پیش‌نویس منشور سازمان ملل را آغاز کردند که در ۲۵ ژوئن همان سال به تصویب اعضا رسید. از ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵، سازمان ملل با عضویت ۵۱ کشور شروع به‌کار کرد. سازمان و روال حاکم بر فعالیت آن نشان از شرایط جهانی پس از جنگ دوم دارد. سازمان ملل متحد
در مدارس سراسر دنیا آموزش درسی به نام الگوی سازمان ملل رو به عمومی شدن نهاده‌است. الگوی سازمان ملل دانش آموزان را با الگوی شبیه‌سازی شده یک نهاد خاص سازمان ملل آشنا می‌سازد. برای مثال با شورای اقتصادی و اجتماعی کمیته اقتصادی و مالی مجمع عمومی یا کمیته اجرایی یونیسف، بدین ترتیب سعی می‌شود آنان را با مهارت‌های عمومی و دیپلماسی آشنا کنند. مفهوم سازمان ملل به عنوان یک سازمان دولتی جهانی، ایده‌های بسیاری را در مورد دولت جهانی و دموکراسی جهانی مطرح ساخته‌است. همچنین سازمان ملل سوژه مهمی در مورد تئوریهای توطئه می‌باشد.علاوه بر شش رکن اصلی، سازمان ملل متحد نهادها و برنامه‌های دیگری را نیز پوشش می‌دهد. از شناخته شده‌ترین این نهادها یونسکو، یونیسف و کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان است. ایالات متحده آمریکا
ایالات متحده آمریکا به کمک توانایی‌های اقتصادی و نظامی قابل توجه خود، نقش مهمی را درسیاست جهانی ایفا می‌کند. این کشور عضو ثابت شورای امنیت سازمان ملل است و دفتر مرکزی سازمان ملل در شهر نیویورک قرار دارد. به استثنای کشورهای ایران، کره شمالی و سودان، کوبا، ونزوئلا و بولیوی، سایر کشورها دارای روابط دیپلماتیک رسمی با آمریکا هستند. سازمان ملل متحد
سازمان ملل متحد یک سازمان بین‌دولتی برای حفظ امنیت و صلح جهانی، گسترش روابط دوستانه میان کشورها و رسیدن به همکاری‌ و هماهنگی در عملکرد ملت‌ها است. "سازمان ملل متحد" بزرگترین، معروف‌ترین و قدرتمندترین سازمان بین‌دولتی در جهان است. اعضای این سازمان تقریباً شامل همه کشورهای مستقلی می‌شود که از نظر قوانین بین‌المللی به رسمیت شناخته شده‌اند. تنها واتیکان که عضویت در سازمان ملل را نپذیرفته‌ و تایوان (جمهوری چین) که عضویتش پس از عضویت جمهوری خلق چین لغو شد، در سازمان ملل متحد عضو نیستند. مقر سازمان ملل متحد در نیویورک، و دیگر دفاتر رسمی آن در ژنو، نایروبی، وین و لاهه مستقر است. نهاد ملی حقوق بشر
نهاد ملی حقوق بشر (به ) (NHRI) یا کمیسیون ملی حقوق بشر (به ) (NHRC) یک نهاد مستقل بوده و مسؤلیت دارد تا در کشورهای مربوطه، به‌طور گسترده از حقوق بشر محافظت، نظارت و آنرا ترویج نماید. رشد چنین سازمان‌هایی توسط دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد (OHCHR) تشویق شده، که خدمات مشورتی و حمایتی فراهم نموده و دسترسی NHRIها را به سازمان‌ها و سایر کمیته‌های معاهدات ملل متحد (UN) تسهیل و ترغیب می‌نماید. بیش از صد نهاد این چنینی وجود دارند که دو ثلث آنها توسط داوری همتا بررسی می‌شوند تا مشخص شود که آیا با معیارهای سازمان ملل متحد که در «اصول پاریس» تنظیم شده سازگاری دارند یا خیر. سازگاری با اصول، مبنای اعتباربخشی از سوی UN است که تنها برای NHRIها مستقیماً توسط یک سازمان UN نه توسط یک کمیته فرعی از «متحدان جهانی نهادهای ملی حقوق بشر» (GANHRI) انجام می‌شود. دبیر فرایند بررسی (برای اعتبارگذاری ابتدائی و اعتبارگذاری مجدد پس از هر دورهٔ ۵ ساله)، توسط بخش نهادهای ملی و سازوکارهای منطقه‌ای OHCHR فراهم می‌گردد. یونیدروا
یونیدروا دارای سه رکن دبیرخانه، شورای حکام و مجمع عمومی است. دبیرخانه، مجری امور مختلف یونیدروا می‌باشد و برنامه‌های کاری روزمره آن را انجام می‌دهد. مدیرکل مؤسسه با معرفی رئیس یونیدروا توسط شورای حکام، منصوب می‌گردد. گروهی از مستخدمین بین‌المللی دولتی و کارمندان، امور مرتبط با دبیرخانه را به انجام می‌رسانند. همهٔ سیاست‌های این مؤسّسه، تحت نظر شورای حکام است و تصمیم نهایی در امور، توسط مجمع عمومی اتخاذ می‌شود. تنظیم بودجهٔ سالانه، برنامه‌های کارهای سه سالانه و انتخاب اعضای شورای حکام در هر پنج سال، به عهدهٔ مجمع عمومی است. هر دولت، یک نماینده در این مؤسسه دارد. ریاست مؤسسه به صورت چرخشی، سالانه توسّط نمایندگان (Ambassadors) دولت‌های عضو انتخاب می‌گردد. انگلیسی، فرانسه، آلمانی، ایتالیایی و اسپانیایی زبان‌های رسمی مؤسسه بوده، ولی زبان کاری افراد مؤسسه، انگلیسی و فرانسوی است. همکاری نزدیک مؤسسه با سایر سازمان‌های بین‌المللی در سطح بین دولتی و غیردولتی، توسط توافق‌های منعقده در سطح دبیرخانه‌های آنها اجرایی می‌شود. سازمان مردم‌نهاد
گزارش تهیه‌شده توسط سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۵ در خصوص حکومت جهانی، نشان می‌داد که در آن زمان قریب به ۲۹٬۰۰۰ سازمان مردم‌نهاد بین‌المللی وجود داشته‌است. تعداد سازمان مردم‌نهاد داخلی کشورها حتی از این رقم نیز بالاتر بوده‌است: حدود ۲ میلیون سازمان غیردولتی در ایالات متحدهٔ آمریکا فعالیت می‌کنند که بیشتر آن‌ها در ۳۰ سال گذشته تشکیل شده‌اند. روسیه نیز ۴۰۰۰ سازمان مردم‌نهاد دارد. در هندوستان ۲ میلیون سازمان مردم‌نهاد وجود دارند. روزانه چندین مورد از این سازمان‌ها ایجاد می‌شوند. تنها در کنیا، قریب به ۲۴۰ سازمان مردم‌نهاد در هر سال تأسیس می‌شود. از شاخص‌ترین سازمان مردم نهاد در کشور ایران می‌توان به آکادمی ضد ظلم تل آویو در خون اشاره کرد که خود را بی‌طرف می‌دانند که با اجتماع مردم در فضاهای مجازی اقدام به کمک به مظلومین جهان می‌کنند. از نمونه چشم‌انداز سازمان‌های مردم نهاد به معرفی این مجموعه می‌توان اشاره کرد که اهداف شخصی را دنبال نمی‌کنند. بسیاری از سازمانهای مردم نهاد توسط دولت ها تامین مالی میشوند. وتو
از مشهورترین موارد وتو در دوران معاصر استفاده از حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل متحد است. کشورهایی که حق وتو دارند عبارت‌اند از: ایالات متحده آمریکا، روسیه، فرانسه، انگلستان و چین. بر اساس منشور اساس سازمان ملل متحد، شورای امنیت دارای ۱۰ عضو غیر دائم و پنج عضو دائم است. اعضای دائم شورا دارای حق «وتو» هستند. از ابتدای تأسیس سازمان تا کنون، نسبت به این حق، نظریات متفاوتی اظهار شده و بیش تر این نظریات، مخالف این حق بوده‌اند. اکنون، که این مخالفت‌ها شدت یافته، برخی از کشورها مدعی استحقاق برخورداری از حق وتو هستند. میثاق جامعه ملل
صل سوم به ترکیب مجمع عمومی اشاره دارد و آن را مرکب از نمایندگان تمامی اعضای جامعه ملل می‌داند که در مواقع معین و مقتضی تشکیل جلسه می‌دهد. هر یک از اعضا حداکثر سه نفر نماینده در مجمع داشت اما هر عضو تنها دارای یک رأی بود. اصل چهارم مباحث مربوط به شورا را بیان می‌کند و اظهار می‌دارد اعضای شورا را پنج عضو دائمی (امپراتوری بریتانیا، فرانسه، ایتالیا، ژاپن، و آمریکا) به همراه چهار کشور دیگر به انتخاب مجمع عمومی تشکیل می‌دهند. شمار اعضای غیردائم به صلاحدید مجمع از چهار عدد به تعداد بیشتر قابل افزایش بود. تا سال ۱۹۳۶ تعداد غیردائم با سه بار تغییر به یازده کشور رسید. اما کرسی دایم آمریکا به دنبال عدم موافقت سنا آمریکا با پیوستن این کشور به جامعه ملل در سال ۱۹۲۶ به آلمان واگذار شد و در سال ۱۹۳۴ نیز به شوروی کرسی دایم اعطا شد. قطعنامه سازمان ملل
قطعنامه سازمان ملل ، متنی رسمی است که توسط نهادی از سازمان ملل متحد (سازمان ملل) تصویب شده است. اگرچه هر ارگان سازمان ملل می تواند قطعنامه صادر کند ، اما در عمل اکثر قطعنامه ها توسط شورای امنیت یا مجمع عمومی صادر می شوند. بیشتر کارشناسان بیشتر مصوبات مجمع عمومی را غیر نیار می دانند. در مواد ۱۰ و ۱۴ منشور سازمان ملل به قطعنامه های مجمع عمومی به عنوان "توصیه" اشاره شده است. ماهیت پیشنهادی قطعنامه های مجمع عمومی بارها توسط دیوان بین المللی دادگستری مورد تأکید قرار گرفته است. با این حال ، برخی از مصوبات مجمع عمومی در مورد امور داخلی سازمان ملل ، مانند تصمیمات بودجه یا دستورالعمل های ارگان های سطح پایین تر ، به وضوح برای مخاطبان آنها لازم الاجبار است. شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد
شمار اعضای شورا هم‌اکنون ۵۵ عضو است که از بین ۵ منطقهٔ جغرافیایی سازمان ملل برای یک دوره سه ساله توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد انتخاب می‌شوند.جمهوری اسلامی ایران هم‌ اکنون وضعیت ناظر را در این شورا دارد. شورای اجتماعی و اقتصادی به عنوان مرکزی برای گفتگو دربارهٔ مسائل اقتصادی و اجتماعی بین‌المللی و فرموله کردن سیاست‌های پیشنهادی به اعضا و مجموعه سازمان ملل متحد عمل می‌کند. نهاد ملی حقوق بشر
NHRIها در برخی از کشورهای عضو، با سازمان ملل متحد، راه‌حل‌های جامع و گسترده‌ای را حمایت و فراهم می‌کنند، اما بعضی از کشورها نمی‌خواهند این مصوبه‌ها را نافذ کرده و سازمان ملل متحد نیز توانایی این را ندارد که کشورها را به صورت همه‌جانبه و تحلیلی نظارت کند. NHRIهای مؤثر و معتبر جهت حفظ وجهه قانونی خود، باید مستقل و مؤثر باشند. یکی از مؤثرترین ابزارهایی که NHRIها در اختیار دارند، موقعیت منحصر به فرد آن‌ها در میان مسؤلیت‌های دولتی و حقوق جامعه مدنی و مؤسسات غیردولتی (NOGها) است. این فضای مفهومی به NHRIها یک نقش مثبت و متمایزی می‌دهد که به عنوان خدمات حفاظتی مختلف برای مردم عمل کرده و ابزار مختلفی در دسترس دارند تا دولت و سایر سازمان‌ها را برای نقض حقوق بشر مسئول بدانند. از سوی دیگر استقلال از دولت و NGOها، مشکل بزرگتری را در بودجه‌بندی ایجاد کرده و روابط کاری درنظر گرفته می‌شوند. در بیشتر کشورها، این نهادها از سوی دولت بودجه دهی شده و توسط سازمانی دولتی ایجاد و استخدام می‌شوند. این کار به نحوی تکلیف موازی ایجاد کرده و خودمختاری نهادها را کمرنگ ساخته و برای آن‌ها، تعقیب برنامه کاری‌شان را مشکل می‌سازد. گروه نام‌های جغرافیایی در سازمان ملل متحد
گروه نام‌های جغرافیایی سازمان ملل ، که با نام UNGEGN نیز شناخته می‌شود، یک ساختار یا تشکیلات سازمانی وابسته به سازمان ملل متحد است که در آوریل ۱۹۵۹ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد به وجود آمده‌است. این تشکیلات در سطح کارشناسان هر دو سال و در سطح وزرای کشورهای عضو هر ۵ سال یکبار اجلاس برگزار می‌کند. وظیفه این سازمان یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی و ترغیب برای تلفظ درست و یکسان نام‌ها است. بر اساس دستورالعمل‌های این سازمان هر منطقه جغرافیایی یا هر مکان و پدیده جغرافیایی باید یک نام بین‌المللی داشته باشد و باید از کاربرد نام‌های متعدد و غیر مرسوم خود داری کرد تلفظ نام‌ها باید به صورت رومنایز دقیق باشد تا تلفظ نادرست در مسیرهای هوایی و کشتی رانی و خدمات شهری و مکالمات اورژانسی اخلال ایجاد نکند. از سال ۱۹۶۷ تاکنون این سازمان ۲۴ اجلاس برگزار کرده‌است. برنامه عمران ملل متحد
اداره مرکزی UNDP در شهر نیویورک، به‌طور کامل با مشارکت اختیاری کشورهای عضو این سازمان، بنیان نهاده شد. این سازمان در ۱۶۶ کشور، دفتر دارد که با دولتهای محلی همکاری دارند تا چالش‌های مربوط به توسعه کشور، ظرفیت ساخت و ساز و ظرفیت توسعهٔ محلی را حل کنند. علاوه بر این، UNDP به صورت بین‌المللی با دیگر کشورها نیز ارتباط دارد تا به آن‌ها کمک کند تا به (MDGS)، برنامهٔ اهداف توسعهٔ هزاره، دسترسی پیدا کند. شورای قیمومت سازمان ملل متحد
نظام قیمومت ادامهٔ نظام نمایندگی یا سرپرستی جامعهٔ ملل است. سازمان ملل متحد بر اساس فصل ۱۲ منشور، نظام قیمومت بین‌المللی را برای اداره و سرپرستی سرزمین‌های غیر خود مختار (سرزمین تحت قیمومت) که معمولاً به وسیلهٔ کشورهای پیشرفته اداره می‌شوند، به وجود آورد. این دولت‌ها تحت نظارت سازمان ملل اداره این سرزمین‌ها را تا رسیدن به استقلال بر عهده داشتند. نظام قیمومت شامل سرزمین‌های زیر می‌شود: خوراک انسان
شاخه کمک غذایی سازمان ملل متحد است. این سازمان از طریق اداره مرکزی خود در رم و بیش از ۸۰ دفتر در کشورهای دیگر، به مردمی که نمی‌توانند خوراک خانوادهٔ خود را تأمین کنند کمک می‌کند. کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد
کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد () شامل ۱۸ کارشناس است که سه نوبت در سال در ساختمان سازمان ملل در نیویورک و در دفتر سازمان ملل در ژنو جلسه برگزار می‌کنند. همایش کمیته خلع سلاح
همایش کمیته خلع سلاح کار خود را در سال ۱۹۶۹ به عنوان جانشین کمیته هجده نفره خلع سلاح سازمان ملل متحد آغاز کرد. به همراه تغییر نام از " کمیته هجده نفره خلع سلاح " به "همایش کمیته خلع سلاح"، بر پایه قطع‌نامه ۲۶۰۲ مجمع عمومی سازمان ملل متحد شمار اعضای آن از ۱۸ کشور به ۲۶ کشور رسید. در ۱۹۷۵ (میلادی) شمار اعضای همایش کمیته خلع سلاح از ۲۶ به ۳۱ کشور رسید. در همه رویه‌های گفتگوهای خلع سلاح سازمان ملل، شامل تغییر نام‌های بسیار، همایش کمیته خلع سلاح از مجمع عمومی سازمان ملل دستور می‌گرفت و به آن گزارش می‌داد. همایش کمیته خلع سلاح مانند دو سازمان پیش از خود، توسط ایالات متحده آمریکا یا اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی سرپرستی می‌شد. معاونان دبیرکل سازمان ملل متحد
معاون دبیرکل سازمان ملل متحد () (USG) یک مقام ارشد در نظام اداری سازمان ملل متحد است که به‌طور معمول توسط مجمع عمومی با توصیه دبیرکل برای یک دوره تجدید پذیر به مدت چهار سال منصوب می‌شود. معاون دبیرکل پس از دبیرکل و قائم‌مقام دبیرکل سازمان ملل متحد، سومین رتبه عالی در سازمان ملل به‌شمار می‌رود. این رتبه به روسای نهادهای مختلف سازمان ملل، از جمله مقامات عالی دبیرخانه سازمان ملل متحد و نمایندگان سطح بالا اعطا می‌شود. سازمان ملل متحد این درجه را برابر با وزیر کابینه یک کشور عضو می‌داند و در این رابطه دبیران کل تحت منشور ملل متحد مصونیت دیپلماتیک دارند. زبان‌های رسمی سازمان ملل متحد
زبان‌های رسمی سازمان ملل متحد شش زبان هستند که در ملاقات‌ها و جلسه‌های سازمان ملل متحد استفاده می‌شوند و تمامی اسناد رسمی سازمان ملل، معمولاً و زمانی که بودجه اجازه دهد، به آن‌ها نوشته می‌شوند. جامعه ملل
جامعه ملل یا مجمع اتفاق ملل سازمانی میان‌دولتی بود که در دهم ژانویهٔ ۱۹۲۰ در پی کنفرانس صلح پاریس (که رسماً به جنگ جهانی اول پایان داد) تأسیس شد. بعد از جنگ جهانی دوم سازمان ملل متحد تأسیس و جایگزین جامعه ملل شد. اهداف این سازمان، چنان‌که در میثاق آن آمده‌است، جلوگیری از وقوع جنگ از طریق امنیت دسته‌جمعی، خلع سلاح، و حل اختلاف‌های بین‌المللی از راه مذاکره و حکمیّت بود. ۴۲ کشور عضو مؤسس جامعهٔ ملل بودند و حداکثر تعداد اعضای آن (از ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ تا ۲۳ فوریه ۱۹۳۵) به ۵۸ کشور می‌رسید. شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد
فعالیت‌های اصلی این شورا عبارتند از:شورای اقتصادی و اجتماعی برای تحقق بخشیدن به اهداف خود شمار زیادی نهاد فرعی و وابسته به وجود آورده‌است. این نهادها یا از کارشناسان یا از نمایندگان دولت‌های عضو شورا یا از نمایندگان سازمان‌های بین‌المللی تشکیل می‌شود. گزارش این ارکان و نهادها مبنای کار شورا قرار می‌گیرد. تشکیلات وابسته به شورا عبارتند از: سازمان ملل متحد
گروهی از معماران بین‌المللی طراحی آن را انجام داده و تأیید کردند که از جمله آن‌ها می‌توان به می کی بوزیر سوئیسی و اسکار نیمیر برزیلی و برخی از نمایندگان سایر کشورها اشاره کرد. رهبری این تیم معماری به عهده والاس هریسون بود. در مورد رهبری وی هنوز هم مناقشاتی وجود دارد. این ستاد به‌طور رسمی در ۱۹ ژانویه ۱۹۵۱ افتتاح گردید. با وجودی که مقر اصلی سازمان ملل در نیویورک واقع شده‌است، نهادهای مهم وابسته به آن در لاهه، ژنو، وین، مونترال، کپنهاگ، بن و رم دایر شده‌اند. شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد
نهادهای تابعه سازمان ملل نهادهای مستقلی هستند که با سازمان ملل و یکدیگر کار می‌کنند، و بر اساس نظام همکاری شورای اقتصادی و اجتماعی با هم همکاری دارند. در زیر اسامی شماری از نهادهای بین‌المللی آمده که همگی به شورا گزارش، و برای نشست اساسی آن توصیه می‌دهند. معاونان دبیرکل سازمان ملل متحد
حضور بیش از ۵۰ نفر در سمت معاون دبیرکل، جای تعجب نیست که نفوذ و قدرت آن‌ها در سیستم سازمان ملل متحد بسیار متفاوت سازمان‌های دیگر است. مهمترین عملکرد معاونان دبیرکل سازمان ملل متحد، کنترل بودجه‌ها، برنامه‌ها یا فعالیت‌های کلیدی است و از جمله مسئولیت اعضای گروه مدیران ارشد سازمان ملل می‌باشد و هدف آنها اطمینان از انسجام و جهت‌دهی استراتژیک در کار سازمان ملل است. در ۱۹۹۷ هیئت مدیران پیشنهادهای اصلاحی را از طریق دبیرکل کوفی عنان در مجمع عمومی به تصویب رساندند. سده بیستم میلادی
۱۹۴۵: تأسیس سازمان ملل دفتر ضدتروریسم سازمان ملل
اولین پیشنهاد تشکیل دفتر ضد تروریسم در فوریه ۲۰۱۷ توسط دبیر کل سازمان ملل، آنتونیو گوترش، ارائه شد و از همه کشورها خواسته شد که پیشنهادهای خود را به صورت کتبی برای سازمان ملل ارسال کنند. تعداد کشورهایی که پیشنهادهای خود را ارائه کردند ۲۸ کشور و سه سازمان غیردولتی بودند که توصیه‌های خود را به دیبر کل ارائه کردند. در تاریخ ۱۱ آوریل ۲۰۱۷ دبیر کل گزارش خود در رابطه با تشکیل نیروی ویژه اجرایی ضد تروریسم را منتشر کرد. بعد از ارائه گزارش دیبر کل، مجمع عمومی در تاریخ ۱۲ آوریل دو گزینه به مجمع عمومی برای تشکیل دفتر و انتصاب معاون دبیر کل ارائه داد که یکی تشکیل گروه داوری به ریاست رئیس مجمع عمومی برای بررسی و تأیید گزارش دبیر کل و دیگری بررسی گزارش دبیر کل در مجمع عمومی بود که تمامی اعضا در آن حضور داشته باشند. این دو گزینه بین کشورها موافق و مخالف‌هایی داشت. سازمان ملل متحد
کمیسیون قدیمی سازمان ملل در مورد حقوق بشر در کشورهای عضو نظیر سودان و لیبی که گزارش‌های نقض حقوق بشر از آن‌ها واصل گردیده به تفحص می‌پردازد اگر چه این کشورها خود عضو کمیسیون مذکور باشند و حتی لیبی زمانی ریاست این کمیسیون را هم بر عهده داشته‌است. البته این کشورها مدعی هستند که کشورهای غربی که خود متهم به استعمارگری تجاوز و بی رحمی هستند نمی‌توانند و حق ندارند در مورد اعضای کمیسیون حقوق بشر اظهار نظر نمایند. اما در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ مجمع عمومی قطعنامه‌ای صادر کرد و هیئت جدیدی را تحت عنوان شورای حقوق بشر سازمان ملل جایگزین کمیسیون مذکور نمود. قوانین این شورا در برخورد با تخلفات کشورهای عضو اعم از صلح یا حقوق جهانی بشر و عدول از اصول دموکراسی شدیدتر و صریح تر بود و حتی جهت حاکمیت اصل دموکراسی برشورا مقررشد نمایندگان کشورهای بیشتری در آن عضویت یابند و از ۵۳ کشور قبلی به نصف ۱۹۲ عضو مجمع عمومی افزایش یافت. کشور
پذیرش اعضای جدید در سازمان ملل متحد نیاز به تصویب مجمع عمومی دارد و عضویت در سازمان ملل از سال ۱۹۹۱ به بعد مختص کشورهای مستقل است.هیچ کشوری تنها یک کالا تولید و مصرف نمی‌کند. هر کشوری مجموعه‌ای از کالاهای تولیدی و مصرفی دارد. بسیاری از کشورها دارای واحد پول ملی هستند، برخی نیز واحد پول یک کشور دیگر را به عنوان واحد پولی کشور خود جایگزین کرده‌اند. کشورهای عضو اتحادیه اروپا نیز واحد پول مشترک خود را دارند.https://www.yjc.ir/fa/news/6543983/چند-کشور-در-جهان-وجود-دارد-لیست-کامل-کشورها جامعه ملل
ارکان اصلی جامعه ملل عبارت بودند از مجمع عمومی، دبیرخانه و شورای اجرایی. جامعهٔ ملل همچنین دو بال اساسی (دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی و سازمان بین‌المللی کار) داشت که اساس‌نامهٔ آنها توسط ارکان سه‌گانه تصویب شده بود؛ همچنین چندین نهاد و کمیسیون تخصصی دیگر، تحت سرپرستی جامعهٔ ملل به کار مشغول بودند. بودجهٔ هر ارگان از سوی مجمع عمومی تخصیص داده می‌شد، و در نهایت بودجهٔ جامعه متکی به کشورهای عضو بود. سازمان ملل متحد
سازمان ملل به کمک دوایر و نهادهای مختلف خود به توسعه انسانی پرداخته‌است: در ۹ مارس سال ۲۰۰۶ کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل صندوق مرکزی واکنش سریع CERE را برای کمک به قحطی زدگان شاخ آفریقا تأسیس کرد. اعلامیه ملل متحد
این اعلامیه را مقدمه‌ای بر ایجاد سازمان ملل متحد می‌دانند. اعلامیه ملل متحد مکمل منشور آتلانتیک بود و در متن آن به این منشور ارجاع شده‌است، اما در این اعلامیه دو اصل دیگر نیز بر اصول منشور آتلانتیک اضافه شد. این اصول، کشورهای امضاکننده را متعهد کرد که تمام نیروی خود را در جنگ علیه دولتهای محور بکار ببرند و از صلح جداگانه با دولتهای محور اجتناب کنند. علاوه بر ۲۶ کشور اولیه، کشورهای دیگری، از جمله ایران (به تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳) نیز این اعلامیه را امضا کردند. هنگامی که مقدمات کنفرانس سان‌فرانسیسکو، کنفرانس تشکیل سازمان ملل متحد، آماده می‌شد، تنها کشورهایی که تا مارس ۱۹۴۵ این اعلامیه را امضا کرده بودند به این کنفرانس دعوت شدند. میثاق جامعه ملل
بر اساس اصل یکم میثاق، دو دسته از کشورها در زمرهٔ اعضای اصلی جامعه محسوب می‌شدند: تعداد این کشورها ۴۴ عدد بود و براساس این اصل دیگر کشورها برای پیوستن به جامعه ملل به رأی موافق دو سوم اعضای مجمع عمومی نیاز داشتند. اصل دوم میثاق ساختار تشکیلاتی جامعه ملل را بیان می‌کند. براساس این اصل، جامعه از یک مجمع عمومی، یک شورای اجرایی، و یک دبیرخانه دایمی تشکیل می‌شد. جامعه ملل
مجمع عمومی از نمایندگان همهٔ اعضای سازمان تشکیل شده بود. هر دولت در مجمع عمومی یک حق رأی و حداکثر سه نماینده داشت. اجلاس‌های مجمع عمومی در ژنو و، به‌جز در مورد جلسات اولیه در سال ۱۹۲۰، به‌صورت سالیانه و در ماه سپتامبر برگزار می‌شد. عملکرد اصلی مجمع عمومی شامل پذیرش اعضای جدید، کنترل و تصویب بودجه، و انتخاب دوره‌ای اعضای غیردائم شورای اجرایی و اعضای دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی بود. در عمل، مجمع عمومی رهبری مسیر کلی جامعه را برعهده داشت. شورای قیمومت سازمان ملل متحد
با اجرای اصل حق ملت‌ها در تعیین سرنوشت خود توسط سازمان ملل متحد و به خصوص فعالیت کمیتهٔ خاص برای اجرای اعلامیه اعطای استقلال به سرزمین‌ها و مردم تحت استعمار کلیهٔ سرزمین‌های تحت قیمومت تا ۱۹۹۴ به خودمختاری و استقلال دست یافتند. در سال‌های نخست تشکیل سازمان ملل متحد ۱۱ سرزمین تحت قیمومت وجود داشت که تمامی این‌ها در طول سال‌ها به استقلال دست یافتند. آخرین موردی که ایالات متحده آمریکا آن را اداره می‌کرد جزایر پالائو در اقیانوس آرام بود. در سال ۱۹۹۴ قرارداد قیمومت سازمان ملل بر این سرزمین لغو گردید. با استقلال پالائو که ۱۸۵مین عضو سازمان ملل محسوب می‌شود نظام قیمومت خاتمه یافت. در نتیجهٔ این امر، مجمع عمومی بر اساس تصمیم مورخ ۱۹ دسامبر ۱۹۶۷ دیگر عضو انتخابی برای شورای قیمومت انتخاب نکرد و در حال حاضر اعضای شورای قیمومت محدود به پنج عضو دائم شورای امنیت (چین، ایالات متحده آمریکا، روسیه، فرانسه، انگلیس) گردیده‌است. با این حال شورای قیمومت با تغییر در آیین کار خود، اکنون بر حسب ضرورت و هر وقت که لازم باشد تشکیل جلسه می‌دهد. شورای امنیت سازمان ملل متحد
تا کنون در تعداد اعضای شورای امنیت سه دوره تغییر صورت گرفته‌است. در سال ۱۹۶۵ با اصلاح ماده‌های ۲۳ و ۲۷ منشور سازمان ملل متحد، اعضای انتخابی شورا از ۶ کشور به ۱۰ کشور افزایش یافتند. سازمان ملل متحد
در حال حاضر هفت مجمع وابسته به مجامع معاهده حقوق بشر وجود دارد. از جمله کمیته حقوق بشر و کمیته حذف تبعیض علیه زنان. سرویس‌های دبیر خانه‌ای به شش مجمع خدمات‌رسانی می‌کند و کمیساریای عالی حقوق بشر مسئولیت این سرویس‌رسانی را به عهده دارد. عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد
افراد نظامی و غیرنظامی شرکت‌کننده در عملیات حفظ صلح در طول عملیات از مصونیت‌ها و مزایای مقرر در مواد ۱۰۴ و ۱۰۵ منشور برخوردار هستند. نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد در ۱۹۸۸ جایزهٔ نوبل صلح را دریافت کردند. سازمان ملل متحد نیرو و ارتش نظامی مخصوص به خود را ندارد و اجرای عملیات حفظ صلح تحت پرچم این سازمان، به مشارکت داوطلبانهٔ کشورهای عضو سازمان ملل وابسته‌است. به عنوان مثال در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۱، ۱۱۴ کشور از نیروهای سازمان ملل با مجوز شورای امنیت و تحت نظارت دبیرکل در عملیات حفظ صلح شرکت کردند. در طول ۲ دههٔ اخیر عملیات‌های حفظ صلح سازمان ملل به‌طور فزاینده‌ای افزایش یافته‌است. در حال حاضر ۱۶ عملیات حفظ صلح در ۴ قارهٔ جهان در حال انجام است. فصل هفتم منشور ملل متحد
سازمان ملل متحد از خیلی از سوءتفاهمات منجر به خشونت و ظلم جهانی که ممکن بود به برخورد گسترده‌تری منجر شود، جلوگیری کرده‌است. این شورا راه‌هایی را برای مذاکره و تفاهم از طریق سرویس‌های خود به عنوان مرکزی برای بحث و گفتگو، مذاکره و توافق، همانند گروه‌ها و نهادهای جویای حقیقت تحت سرپرستی سازمان ملل متحد، میانجی‌ها و حافظان صلح و آتش‌بس ارائه کرده‌است. نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد با استفاده از سربازان و تجهیزات فراهم شده توسط کشورهای عضو به رغم بعضی عدم موفقیت‌ها در بیشتر مواقع قادر به محدود ساختن یا جلوگیری از برخورده بوده‌اند. اما باوجود این، ثابت شده‌است، حل و فصل بعضی برخوردها فراتر از حد توان سازمان ملل متحد بوده‌اند. رمز موفقیت تلاش‌های حافظان صلح سازمان ملل متحد، علاقه‌مندی و تمایل طرف‌های درگیر در یک برخورد برای مذاکره مسالمت‌آمیز از طریق اقدامات دیپلماتیک بوده‌است. سازمان ملل متحد
در سال ۱۹۹۳ و در پاسخ به رویه «پاکسازی قومی» در یوگسلاوی سابق دبیرکل سازمان ملل دادگاه رسیدگی به جرایم نظامی در یوگسلاوی سابق را دایر کرد. در سال ۱۹۹۴ در قبال جریان نسل‌کشی در روآندا این شورا دیوان رسیدگی به جرائم در روآندا را تأسیس کرد. قلمرو قضایی این دو دادگاه بررسی و روشن کردن موارد نقض قوانین بین‌المللی که جرم محسوب می‌شدند بوده‌است. همچنین برای رسیدگی به جرائم شدید در تیمور شرقی واحد SCIU تشکیل شد.در سالیان اخیر تقاضای اصلاحات در سازمان ملل شدت گرفته‌است. البته این تقاضاها خیلی واضح و مشخص نبوده‌اند و اجماع نظری در مورد نحوه اصلاحات وجود نداشته‌است. عده‌ای خواستار ایفای نقش جدی و مؤثرتر سازمان ملل در امور جهانی شده‌اند. عده‌ای معتقدند که کار سازمان باید به کمک‌های بشر دوستانه محدود شود و عده زیادی خواستار عضویت در شورای امنیت و تغییر موقعیت ژئوپولتیک آن شده‌اند (یعنی اضافه شدن اعضایی از آفریقا، آمریکای جنوبی و آسیا). در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ موضوع سوء استفاده از برنامه نفت در برابر غذا در عراق در دوران صدام حسین لزوم اصلاحات را تشدید نمود. یک برنامه اصلاحی رسمی از سوی کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل اندکی پس از صدارت وی بر سازمان در اول ژانویه ۱۹۷۷ به اجرا گذاشته شد. این اصلاحات شامل تغییر عضویت دائمی در شورای امنیت، (که همچنان نماد روابط قدرت در سال ۱۹۴۵ است)، شفاف تر ساختن بوروکراسی و ایجاد حس مسئولیت‌پذیری بِیشتر در میان اعضا، دموکراتیک تر ساختن سازمان ملل و اعمال تعرفههای مناسب به شرکت‌های مهمات و جنگ افزارسازی در سراسر دنیا است. در سپتامبر سال ۲۰۰۵ سازمان ملل یک جلسه جهانی در سال ۲۰۰۵ برگزار کرد که طی آن سران اکثر کشورهای عضو در شصتمین جلسه مجمع عمومی گرد آمدند. سازمان ملل این جلسه را «فرصت بسیار نادر در اتخاذ تصمیمات مهم در حوزه‌های توسعه، امنیت حقوق بشر و اصلاحات در سازمان ملل» نامید. کوفی عنان پیشنهاد کرد که در مورد اصلاحات سازمان ملل و گریز از تنگنای اعمال سیستم‌های بین‌المللی صلح و امنیت حقوق بشر و توسعه به توافقات مهمی دست یافته‌اند و چالش‌های اساسی پیش روی سازمان ملل در قرن ۲۱ را ارزیابی و بررسی نموده‌اند. رهبران و سران کشورهای دنیا بر سر موارد زیر به توافق دست یافته‌اند: اگر چه کشورهای عضو سازمان ملل در راه اصلاح نظام بوروکراسی سازمان ملل به موفقیت چندانی دست نیافتند ولی عنان همچنان بر انجام اصلاحات در حوزه اختیارات خود ادامه داد. او یک دفتر ویژه جهت مدیریت سیاست‌های حمایتی از سیاست‌های مالی سازمان دایر کرد. در اواخر دسامبر سال ۲۰۰۵ دبیر خانه در شرف تکمیل طرح بازنگری ۵ ساله دستور جلسات مجمع عمومی بود. هدف از آن تأمین بنای تصمیم‌گیری در مورد حذف برنامه‌های تکراری و موازی بود. یونسکو
یونسکو ۱۹۳ کشور عضو رسمی و ۱۱ عضو وابسته دارد. اکثر دفاتر آن در پاریس، فرانسه، مستقر است افزون بر این مراکز، دفاتر ملی و منطقه ای نیز وجود دارد. مجمع عمومی سازمان ملل متحد
ترکیب مجمع عمومی، بیان‌گر اصلی بنیادین در روابط بین‌المللی یعنی برابری دولت‌ها می‌باشد. مجمع عمومی، مرکب از کلیهٔ اعضای ملل متحد است (۱۹۳ کشور) و هریک از اعضا می‌توانند حداکثر تا پنج نماینده در مجمع عمومی داشته‌باشند ولی این امکان برای دولت‌ها وجود دارد که در صورت نیاز و در حد امکان خود به این هیئت، مشاور یا کارشناس اضافه نمایند. علاوه بر نمایندگان دولت‌ها هیئت‌هایی به عنوان ناظر، بدون داشتن حق رأی شرکت می‌کنند. به رسمیت شناخته شدن دولت فلسطین
در فوریه ۱۹۸۹ و در نشست شورای امنیت سازمان ملل، نماینده سازمان آزادی‌بخش فلسطین اعلام کرد ۹۴ کشور، دولت فلسطین را به‌رسمیت شناخته‌اند. با این اقدام، فلسطین تلاش کرد عضویت چند سازمان تخصصی سازمان ملل متحد را به دست‌ آورد که در نهایت آمریکا با تهدیدهایی مبنی بر قطع بودجه سازمان‌هایی که فلسطین را به عضویت بپذیرند، مانع از به‌ثمر نشستن تلاش‌های فلسطین شد. برای نمونه در آوریل همان سال و پس از آنکه ایالات متحده تهدید کرد اگر عضویت فلسطین در سازمان بهداشت جهانی پذیرفته شود، بودجه سازمان بهداشت جهانی را قطع خواهد کرد، درخواست عضویت فلسطین در آن سازمان پذیرفته نشد. در ژوئن ۱۹۸۹ سازمان آزادی‌بخش فلسطین طی نامه‌ای به دولت سوئیس به عنوان متولی کنوانسیون ژنو سال ۱۹۴۹، عضویت در آن کنوانسیون را درخواست کرد ولی دولت سوئیس پاسخ داد به‌دلیل آنکه استقلال فلسطین در مجامع بین‌المللی هنوز به‌رسمیت شناخته نشده‌ است، نمی‌تواند این درخواست را بپذیرد. با توجه به آنکه جامعه بین‌المللی دربارهٔ وجود یا عدم وجود یک دولت فلسطینی دچار تردید است و تا زمانی که این مسئله در یک چهارچوب مناسب حل نشود، دولت سوئیس به‌عنوان متولی کنوانسیون ژنو و پروتکل‌های الحاقی آن، نمی‌تواند تشخیص دهد که این ارتباطات می‌تواند سند مناسبی برای اضافه شدن فلسطین به کنوانسیون و پروتکل‌های الحاقی آن باشد یا خیر. شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد یکی از نهادهای سازمان ملل و از ارکان فرعی مجمع عمومی ملل متحد است که وظیفه آن نشان دادن موارد نقض حقوق بشر می‌باشد. این شورا هم‌زمان با انحلال نهاد سلفش یعنی کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد ایجاد شده‌است• در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ مجمع عمومی قطع نامه مهمی برای ایجاد شورای حقوق بشر به منظور جایگزینی با کمیسیون حقوق بشر تصویب کرد. جامعه ملل
«جامعهٔ ملل» از یک «مجمع عمومی» (با حضور تمام کشورهای عضو)، یک «شورای اجرایی» (با حضور قدرت‌های بزرگ)، و یک «دبیرخانهٔ دائمی» تشکیل شده بود. کشورهای عضو، متعهّد به احترام به استقلال و تمامیت ارضی یکدیگر، حفاظت از یکدیگر در برابر تجاوز خارجی، و خلع سلاح، تا آنجا که صرفاً برای حفظ امنیت داخلی لازم است، شده بودند. در صورت بروز اختلافات شدید میان کشورهای عضو، لازم بود که قبل از هرگونه حملهٔ نظامی از جامعهٔ ملل درخواست حکمیت بشود. بدین منظور، شورای اجرایی وظیفه داشت یک دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی جهت رسیدگی به شکایات و حل اختلافات تأسیس بکند. سازمان ملل متحد
بسیاری بر این باورند که شورای امنیت سازمان ملل نمی‌تواند به روشنی و قاطعانه در برخورد با بحران‌های بین‌المللی عمل کند. مثلاً در مورد برنامه هسته‌ای ایران و نسل‌کشی در جنگ دارفور در سودان و همچنین جنگ داخلی سوریه. چون پنج عضو شورای امنیت حق وتو دارند در غالب موارد با یکدیگر به توافق نمی‌رسند و نمی‌توانند به تنهایی هم اقدام نمایند. اکثراً و نه همیشه این اختلافات بین ایالات متحده از یکسو و چین یا روسیه در سوی دیگر بوده‌است. درسایر موارد شورای امنیت با موفقیت عمل کرده‌است. مثلاً در جنگ لبنان و اسرائیل ۲۰۰۶.