ویروس هپاتیت چگونه شناسایی شد؟
هپاتیت سی
آزمایش‌های تشخیص هپاتیت سی عبارتند از: آنتی‌بادی HCV، تست الایزا (ELISA)، وسترن بلات، HCV RNA کمی. واکنش زنجیره‌ای پلی مراز (PCR)، می‌تواند HCV RNA را یک تا دو هفته پس از ابتلا شناسایی کند، در حالی که آنتی‌بادی‌ها ممکن است برای شکل‌گیری و نمایاندن خود به زمان بسیار بیشتری نیاز داشته باشند. هپاتیت سی مزمن، ابتلا به ویروس هپاتیت سی است که بر اساس حضور RNA خود، تا شش ماه مقاومت نشان می‌دهد. . به این دلیل که بیماری‌های مزمن معمولاً تا ده‌ها سال علایمی نشان نمی‌دهند، پزشکان بالینی عموماً از طریق آزمایش‌های عملکرد کبد یا در حین آزمایش‌های روتین از افراد دارای ریسک بالا، به این بیماری پی می‌برند. آزمایش نمی‌تواند بین بیماری‌های مزمن و حاد تمایزی قایل شود. هپاتیت سی
در حال حاضر آزمایش ویروس هپاتیت سی دو مرحله ای، گران و ناخوشایند است، به‌طور گسترده در دسترس نیست یا به‌طور کلی در سطح جهان صرفه اقتصادی ندارد اما سیستم جدید آزمایش آنتی‌ژن ویروس هپاتیت سی که توسط محققان دانشگاه ارواین آمریکا ابداع شده‌است، نسبت به آزمایش‌های فعلی مقرون به صرفه تر و از حساسیت و ویژگی بهبود یافته قابل توجهی برخوردار است. در پژوهشی دیگر مطالعات محققان بیمارستان TWH تورنتو کانادا نشان می‌دهد که یک رژیم دارویی ساده ۱۲ هفته‌ای قادر به درمان عفونت هپاتیت C است. نتایج اولیه این آزمایش روی ۹۹ درصد بیماران موفقیت‌آمیز بوده‌است. این رژیم، ترکیب دو داروی sofosbuvir و velpatasvir است و روزی یک بار به بدن تزریق می‌شود. هپاتیت سی
در اواسط دهه ۱۹۷۰، هاروی جی آلتر (Harvey J. Alter)، رئیس بخش بیماری‌های عفونی سازمان انتقال خون واقع در موسسات ملی بهداشت، و تیم تحقیقاتی اش اثبات کردند که در اکثر موارد ویروس هپاتیت آ یا هپاتیت ب نقشی در بروز هپاتیت پس از تزریق خون به بیمار ندارند. علی‌رغم این اکتشاف، در طول دهه بعد تلاش‌های تحقیقاتی بین‌المللی برای تشخیص ویروس این بیماری با شکست مواجه شد. در سال ۱۹۸۷، مایکل هاگتون (Michael Houghton)، کوی لیم چو (Qui-Lim Choo)، و جورج کو (George Kuo) در شرکت کایرون (Chiron) با همکاری دکتر دی دبیلیو برادلی (D.W. Bradley) از مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها، به منظور تشخیص اورگانیسم ناشناخته و انجام آزمایش تشخیصی از یک شیوه جدید تولید مثل مولوکولی ااستفاده کردند. در سال ۱۹۸۸، آلتر (Alter) ویروس مورد نظر را با تأیید وجود آن در گروهی از نمونه‌های هپاتیت غیر آ و غیر ب به اثبات رسانید. در آوریل ۱۹۸۹، کشف ویروس هپاتیت سی در دو مقاله در مجله «ساینس» منتشر شد. هپاتیت سی
آزمایش هپاتیت سی معمولاً با آزمایش‌های خون آغاز می‌شود تا با استفاده از روش ایمونواسی آنزیمی وجود پادتن‌ها در ویروس هپاتیت سی تشخیص داده شوند. اگر آزمایش مثبت باشد، برای تأیید صحت ایمونواسی و به منظور تعیین شدت بیماری آزمایش دومی انجام می‌شود. آزمایش recombinant immunoblot صحت ایمونواسی را تأیید کرده، و واکنش زنجیره‌ای پلیمراز ویروس هپاتیت سی و اسید ریبونوکلیئیک (RNA) شدت بیماری را تعیین می‌کند. اگر اثری از اسید ریبونوکلیئیک (RNA) و جود نداشته باشد و آزمایش immunoblot مثبت باشد، این به این معنی است که شخص قبلاً به ویروس آلوده شده اما یا به وسیلهٔ معالجه یا خود به خود این ویروس از بین رفته‌است؛ اگر آزمایش immunoblot منفی باشد، به این معنی است که آزمایش ایمونواسی اشتباه بوده‌است. برای مثبت بودن آزمایش‌های ایمونواسی بین شش تا هشت هفته باید از زمان آلودگی به ویروس گذشته باشد. آنزیم‌های کبدی در ابتدای آلودگی به ویروس متغیر می‌باشند؛ معمولاً پس از گذشت هفت هفته از آلودگی به ویروس، آنزیم‌های کبدی افزایش می‌یابند. آنزیم‌های کبدی ارتباط چندانی با شدت بیماری ندارند.
تب‌خال
تب‌خال یا هرپس سیمپلکس یک بیماری ویروسی است که توسط ویروسی به همین نام ایجاد می‌شود و موضع درگیر به صورت التهاب و مجموعه‌تاول‌های ریز نمایان می‌شود. ویروس "هرپس سیمپلکس" عامل بیماری تب‌خال در صورت، آلات تناسلی هر دو جنس، مغز، چشم و گاهی حتی فلج بل نیز می‌گردد. برای تب‌خال هنوز درمان قطعی وجود ندارد و اگر ویروس وارد بدن شود تا پایان عمر همراه شخص خواهد ماند و در هنگام ضعف دفاعی بدن بروز می‌نماید. اگرچه در برخی بیماران و پس از چندین سال عود بیماری، به ناگهان تظاهر مجدد تب‌خال از بین می‌رود اما هم‌چنان ناقل ویروس به دیگران خواهند بود. تب سه‌روزه
تب سه‌روزه بیماری ویروسی منتقله توسط گونه‌هایی از پشه خاکی است که علائمی شبیه به آنفلوآنزا دارد و عامل ویروسی آن، ویروس تب افمرال گاوی یا Bovine Ephemeral fever virus نام دارد. به آن تب پشه خاکی و تب پاپاتاسی هم گفته‌اند. ویروس BEFV از جنس و خانواده می باشد. این بیماری به طور ناگهانی با علائم سردرد، تب شدید، درد پشت چشم به هنگام حرکت چشم، پرخونی ملتحمه، کوفتگی، بی‌حالی، تهوع، درد دست و پا و کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون نمود می‌یابد. ممکن است نشانه‌های بیماری شدید باشد ولی معمولاً منجر به مرگ نمی‌شود و بیماران بهبود می‌یابند ولی ممکن است پس از بهبودی باعث افسردگی کوتاه مدت شود. گاهی اوقات ممکن است که این بیماری با تب کریمه-کنگو اشتباه  گرفته شود. جی‌اس-۶۶۲۰
جی‌اس-۶۶۲۰ یک داروی ضد ویروس است که یک آنالوگ نوکلئوتید محسوب می شود. این دارو برای درمان هپاتیت C توسعه داده شد، اما در حالی که اثرات ضد ویروسی بسیار خوبی را در آزمایش‌های اولیه نشان داد، به دلیل جذب کم و متغیر در روده که باعث غلظت غیر قابل پیش بینی در خون می شد، نمی توان آن را با موفقیت در قالب یک دوز خوراکی استفاده کرد. با این وجود همچنان به عنوان یک درمان بالقوه برای سایر بیماری‌های ویروسی مانند بیماری ویروسی ابولا مورد بررسی قرار گرفته است. دوره پنجره
دوره پنجره در بیماریهای ویروسی مثل انواع هپاتیت و بیماری ایدز فاصله زمانی بین ورود عامل بیماری‌زا به بدن تا زمان توان تشخیص آن بیماری توسط آزمایشگاه (مثبت شدن آزمایش به دلیل وجود مقدار کافی پادتن ترشح شده در خون) گفته می‌شود. بسته به نوع آزمایش window period برای ویروس HIV می‌تواند متفاوت باشد اما به‌طور کلی این زمان دو هفته الی دوازده هفته تعریف شده‌است. ازمایش‌های آنتی بادی مانند الایزا یا رپیت تست می‌توانند در مدت زمان ۶ الی ۱۲ هفته پادتن حاصل از ویروس HIV را در خون تشخیص بدهند. این دوره ممکن است به تعویق بیوفتد اگر فرد دچار بیماری‌های خودایمنی باشد یا همزمان هپاتیتB را نیز دریافت کرده باشد. هپاتیت
از دیگر نکات مهم در مورد این ویروس این است که به تدریج به کبد آسیب می‌رساند. یک کبد سالم مواد شیمیایی مورد نیاز بدن را می‌سازد و مواد سمی را از خون خارج می‌کند. وقتی شما به این بیماری مبتلا می‌شوید کبد شما ملتهب می‌شود و بافت طبیعی تخریب شده به جای آن بافت فیبری و فرسوده می‌ماند. هپاتیت
این ویروس عمدتاً از طریق تماس با خون افراد آلوده منتقل می‌شود. تب دنگی
در سال ۱۹۰۶، دانشمندان ثابت کردند که مردم از پشه‌های «آیدیس» عفونت‌هایی را دریافت می‌کنند. در سال ۱۹۰۷، دانشمندان نشان دادند که یک ویروس موجب تب دنگی می‌شود. این دومین بیماری بود که ثابت می‌شد عامل آن ویروس است (قبل از آن دانشمندان ثابت کرده بودند که عامل تب زرد هم ویروس است). جان برتون کلیلند و جوزف فرانکلین سایلر به مطالعهٔ ویروس دنگی پرداختند و راه‌های گسترش ویروس را کشف کردند. دیمیتری ایوانفسکی
داستان کشف ویروس از آنجا آغاز شد که بیماری ای مرموز در جنوب روسیه و اوکراین گیاهان تنباکو را آلوده می‌نمود و این موضوع زیان‌های اقتصادی زیادی بر زراعت روسیه وارد می‌آورد. در سال ۱۸۸۷ ایوانوسکی به همراه چند دانشمند دیگر برای بررسی این موضوع راهی اوکراین شدند. دیمیتری ایوانفسکی توانست قابل انتقال بودن عامل بیماری موزائیک تنباکو را اثبات کند. او پس از عبور دادن عصاره برگهای گیاه عفونت زده از صافی غیرقابل عبور برای باکتری‌ها، آن را بروی برگ‌های گیاه سالم توتون پخش کرده و بیماری موزائیک توتون را انتقال داده و به این ترتیب درگیاه سالم ایجاد بیماری نمود. او دریافت که عاملی عفونی از گیاه آلوده قادر است که گیاهان سالم را بیمار کند؛ بنابراین عامل بیماری هرچه که بود می‌بایست از باکتری‌ها بسیار کوچکتر باشد. او کریستال ویروس را بدست آورده بود و در رسالهٔ دکترایش تأکید نمود که عامل عفونی این بیماری در ردهٔ میکروارگانیسم‌های شناخته شده تا آن زمان - یعنی باکتریها یا قارچها- نمی‌گنجد. بعدها در سال ۱۹۳۵ زیست‌شناسی به نام وندل استنلی توانست ویروس موزاییک تنباکو را تخلیص کند. ویروس خالص شده اگر چه به شکل بلور بود اما باز هم می‌توانست گیاهان سالم را بیمار کند. چون تبلور یک از ویژگی‌های مواد شیمیایی است بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که ویروس داخل یاخته‌ها موجودی زنده و خارج یاخته‌ها یک ماده شیمایی است نه یک موجود زنده. پاکس ویریده
پاکس ویریده (به انگلیسی: Poxviridae) خانواده‌ای از ویروس‌ها است که در انسان و سایر مهره‌داران و همچنین در بندپایان ایجاد بیماری می‌کنند. در حال حاضر ۸۳ گونه از پاکس‌ویروس‌ها شناسایی شده‌اند و این ویروس‌ها در ۲۲ سرده و دو زیرخانواده طبقه‌بندی شده‌اند. از مهم‌ترین بیماری‌های ایجاد شده توسط پاکس‌ویروس‌ها می‌توان به آبله انسانی، آبله گاوی و آبله میمون اشاره‌کرد. بیماری آبله‌مرغان با وجود تشابه اسمی با پاکس‌ویروس‌ها در این خانواده نیست و در خانوادهٔ ویروسی هرپس‌ویریده طبقه‌بندی شده‌است. روز جهانی هپاتیت
روز جهانی هپاتیت یکی از هشت کمپین رسمی بهداشت جهانی است که توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) به همراه روز جهانی بهداشت، روز جهانی اهدای خون، هفته جهانی ایمن‌سازی، روز جهانی سل، روز جهانی بدون دخانیات، روز جهانی مالاریا و روز جهانی ایدز برگزار می‌شود. هپاتیت
عامل بیماری هپاتیت ویرال (ویروسی) یک ویروس است و در ابتدا می‌تواند مثل یک سرماخوردگی بروز نماید؛ ولی بیماری مزمن هپاتیت "C" بر عکس سرماخوردگی معمولی به دلیل از کار افتادن کبد و مشکل بودن درمان می‌تواند حیات بیمار را تهدید کند. بیشتر مبتلایان به هپاتیت از نوع C و B علائمی ندارد. برخی از این بیماران علائم سرشتی عفونت ویروسی را نشان می‌دهند از قبیل خستگی، دل درد، لاغری شدید، درد عضلانی و تهوع و بی اشتهایی، ولی در موارد پیشرفته علائم نارسایی کبدی بروز می‌کند که شامل تورم شکم، اندامها، یرقان و خونریزیهای گوارشی و … است. ویروس واریسلا زوستر
ویروس واریسلا زوستر یک دی‌ان‌ای ویروس‌ و یکی از هشت ویروس هرپسی شناخته شده‌است که می‌تواند مهره‌داران را آلوده کند. این ویروس عامل دو بیماری معروف آبله‌مرغان و زونا می‌باشد که به‌طور معمول به ترتیب در کودکان و بزرگسالان دیده می‌شوند. هپاتیت دی
هپاتیت D در کودکان و افراد بالغ مبتلا به هپاتیت B ایجاد می‌شود. ویروس انتشار جهانی داشته و آندمیک جنوب ایتالیا، خاورمیانه، قسمتهایی از آفریقا و آمریکا لاتین می‌باشد. اساس تشخیص آزمایشگاهی بر مبنای افزایش آنزیمهای کبدی است. بررسی آنتی ژن و ژنوم در خون نیز مفید است. تاکنون درمان اختصاصی برای هپاتیت D پیشنهاد نشده است، اما چون همانندسازی ویروس به وجود هپاتیت B وابسته است لذا پیشگیری از هپاتیت B در پیشگیری از این ویروس مؤثر خواهد بود. با واکسیناسیون هپاتیت B, حذف محصولات خونی آلوده، عدم مصرف از مواد مخدر تزریقی و کنترل ناقلین ویروس از انتشار هپاتیت D جلوگیر خواهد کرد. سیفلیس
اولین بار فریتز شادین و اریش هوفمان در سال ۱۹۰۵ باکتری‌ای را که باعث این بیماری می‌شود، یعنی «ترپونما پالیدیوم» شناسایی کردند. اولین درمان مؤثر (سالوارسان) در سال ۱۹۱۰ توسط پل الریخ به کار گرفته شد، که با بررسی استفاده از پنی‌سیلین و تأیید کارایی آن در سال ۱۹۴۳ ادامه یافت. پیش از پیدایش درمان مؤثر، استفاده از جیوه و روش قرنطینه و درمان‌هایی که اغلب بدتر از خودِ بیماری بودند، رواج داشتند. احتمال می‌رود بسیاری از چهره‌های مشهور تاریخی مانند فرانتس شوبرت، آرتور شوپنهاور، ادوار مانه و آدولف هیتلر مبتلا به این بیماری بوده باشند. هپاتیت دی
این ویروس مانند هپاتیت B از طریق مایعات بدن انتشار می یابد. هر دو ویروس با یک روش مشترک به سلول میزبان متصل می‌شوند. یک فرد ممکن است به عفونت توام هپاتیت B و D مبتلا گردد. همانندسازی ویروس همراه با صدمه زدن به سلول میزبان ( سلول کبد ) است. صدمات حاصله از ویروس هپاتیت D به سلول کبد بر خلاف ویروس هپاتیت B منحصر به پاسخ ایمنی سلول میزبان نیست. احتمالاً عفونت مزمن هپاتیت D در افراد مبتلا به هپاتیت مزمن B نیز بروز می‌کند. رایان وایت
مبتلا بودن وایت به ویروس ایدز زمانی مشخص شد که در ماه دسامبر ۱۹۸۴ به سینه‌پهلو مبتلا شد. پزشکان او در ۱۷ دسامبر ۱۹۸۴ در طی مراحل نمونه‌گیری از ریه‌اش متوجه این موضوع شدند. در آن زمان کمیتهٔ دانشمندان در مورد ایدز اطلاعات کمی داشتند. دانشمندان فقط به یک نکته پی برده بودند که ویروس اچ‌آی‌وی عامل ایدز است. مقدمه‌ای بر ویروس
از جمله بیماری‌های ویروسی که در انسان‌ها شایع هستند می‌توان به سرماخوردگی، آنفلوانزا، آبله‌مرغان و تب‌خال اشاره کرد. بیماری‌های جدی مانند ابولا و ایدز نیز در اثر ویروس‌ها ایجاد می‌شوند. بسیاری از ویروس‌ها بیماری‌زا نیستند یا باعث بیماری‌های خفیف می‌شوند و گفته می‌شود که «خوش‌خیم» هستند. ویروس‌های مضرتر به عنوان بیماری‌زا توصیف می‌شوند. بسته به نوع سلول آلوده شده، ویروس‌ها باعث ایجاد بیماری‌های مختلف می‌شوند. بعضی از ویروس‌ها می‌توانند باعث عفونت‌های مادام‌العمر یا مزمن شوند که در این بیماری‌ها، ویروس با وجود مکانیسم‌های دفاعی میزبان همچنان در بدن تکثیر می‌شود. این اتفاق در هپاتیت ب و هپاتیت سی شایع است. افرادی که به شکل مزمن بیماری ویروسی مبتلا می‌شوند به عنوان ناقل شناخته می‌شوند. آنها به عنوان مخزن مهم ویروس عمل می‌کنند. اگر تعداد بالایی از ناقلین در یک جمعیت معین وجود داشته باشد، به این حالت، بیماری بومی یا (آندمی) گفته می‌شود.روش‌های زیادی وجود دارد که ویروس‌ها از میزبانی به میزبان دیگر گسترش پیدا کنند اما هر ویروس فقط از یک یا دو روش استفاده می‌کند. بسیاری از ویروس‌هایی که باعث آلوده شدن گیاهان می‌شوند توسط یک ارگانیسم ناقل منتقل می‌شوند. برخی از ویروس‌هایی که حیوانات از جمله انسان‌ها را آلوده می‌کنند نیز توسط ناقلین و معمولاً حشرات خون‌خوار گسترش می‌یابند. با این حال ، انتقال مستقیم ویروس در این گروه شایع‌تر است. برخی از عفونت‌های ویروسی، مانند نوروویروس و روتاویروس، توسط مواد غذایی آلوده و آب، دست‌ها و اشیاء عمومی و با تماس نزدیک با فرد آلوده دیگر پخش می‌شوند، در حالی که برخی دیگر از راه هوایی (ویروس آنفلوانزا) منتقل می‌شوند. ویروس‌هایی مانند اچ‌آی‌وی، هپاتیت ب و هپاتیت سی اغلب توسط رابطهٔ جنسی محافظت نشده یا فرورفتن سوزن آلوده به زیرجلد منتقل می‌شوند. برای جلوگیری از عفونت‌ها و همه‌گیری‌ها، مهم است که راه‌های انتقال ویروس شناخته شوند. مونونوکلئوز عفونی
عامل بیماری ویروس اپشتین–بار (EBV) از گروه هرپس ویریده‌ها است. بیش از نود درصد افراد بالای چهل سال نسبت به این بیماری ایمنی اکتسابی کسب می‌کنند لذا بیماری اغلب در کودکان و نوجوانان مشاهده می‌شود. راه انتقال بیماری تماس دهانی و تنفسی است. یعنی غیر از انتقال از بزاق از راه هوا و غذای آلوده هم قابل انتقال است. علائم اصلی بیماری تب، خستگی، تورم غدد بزاقی، گلودرد، سردرد و بزرگی طحال یا کبد است. البته نیمی از افراد آلوده شده به ویروس EBV هرچند ایمنی نسبت به بیماری را پیدا می‌کنند ولی علائمی از بیماری واضح ندارند. بیماری خود محدودشونده است و اغلب بیماران نیاز به درمان خاصی ندارند. علائم بیماری طی چند هفته کاملاً از بین می‌رود. هانتاویروس
هانتاویروس یا ویروس هانتا یک ویروس تک-رشته‌ای، غلاف-دار با آران‌ای با سو-منفی است. این ویروس از خانوادهٔ هانتاویریدا از راستهٔ ویروس‌های بانیا است. این ویروس‌ها معمولاً جوندگان را آلوده می‌کنند اما در آنها ایجاد بیماری نمی‌کنند. انسان هم از راه تماس با ادرار، مدفوع یا آب دهان این جوندگان می‌توانند بیمار شود که این بیماریها گاهی می‌توانند مرگ آور هم باشند. مانند تب خونریزی دهنده به همراه سندرم کلیوی (HFRS) و سندرم ریه ویروس هانتا (HPS) که به آن سندرم قلب و ریهٔ ویروس هانتا (HCPS) هم گفته می‌شود. ویروس کمکی
ویروس هپاتیت بی (HBV) مثالی از یک ویروس کمکی می‌باشد که به ویروس هپاتیت دی (HDV) برای همانندسازی کمک می‌کند. HDV به آنتی‌ژن‌های سطحی HBV برای تشکیل کپسید پیرامون ژنوم خود نیاز دارد. دی‌ان‌ای ویروس
دقت شود که در طبقه‌بندی بالتیمور هپادنوویروس‌ها (مانند ویروس هپاتیت بی) هرچند دارای ژنوم دی‌ان‌ای دورشته‌ای حلقوی (cccDNA) هستند ولی چون همانندسازی ژنوم در این ویروسها از طریق آران‌ای پیام‌رسان (mRNA) انجام میگیرد (نه دی‌ان‌ای-پلی‌مراز ) لذا در گروه دی‌ان‌ای ویروس‌ها قرار ندارند بلکه گروه هفتم (Group VII: Double-stranded DNA viruses that replicate through a single-stranded RNA intermediate) را تشکیل میدهند. هپادناویریده
هپادناویریده ویروس کوچک، دارای انولوپ و ژنوم DNA حلقوی با زنجیر مضاعف ناکامل است. این ویروس‌ها دارای میزبان محدود و خاص هستند. ویروس HBV که در این خانواده قرار دارد بسیار مهم بوده و در زیر میکروسکوپ الکترونی به سه شکل دیده می‌شود: آنفلوانزای خوکی
ویروس جدید همه‌گیرشده در سال ۲۰۰۹ میلادی، یکی از انواع HN است. N و H مخفف واژه‌های «نورامینیداز» و «هماگلوتینین» و نام دو پروتئین غشاء سلولی ویروس هستند. در مجموع ۱۶ گونه از «هماگلوتینین» و ۹ زیرمجموعه از «نورامینیداز» وجود دارند که می‌توانند ترکیب‌های مختلفی با هم تشکیل دهند. گونه‌های «A HN» ویروس آنفلوآنزا برای نخستین بار در سال ۱۹۳۰ میلادی قرنطینه شدند. موریس هیلمن
وی همچنین در کشف «آدنوویروس» (که یکی از ویروس‌های دخیل در سرماخوردگی است)، ویروس‌های هپاتیت و ویروس SV40 (که احتمالاً سرطان‌زاست) مشارکت داشت. ویروس رایانه‌ای
فیلم علمی تخیلی مایکل کریچتون در سال 1973 Westworld در ابتدای مطالعه به مفهوم ویروس رایانه ای اشاره کرد، که یک موضوع اصلی نقشه است که باعث می‌شود آندروئیدها آموک را اجرا کنند. شخصیت آلن اوپنهایمر با بیان این مطلب که «... در اینجا الگوی روشنی وجود دارد که نشان از قیاس یک روند بیماری‌های عفونی دارد و از یک منطقه به منطقه دیگر گسترش می‌یابد.» در مورد این پاسخ‌ها آمده‌است: «شاید شباهت‌های سطحی با بیماری وجود داشته باشد» و «باید اعتراف کنم که باور داشتن بیماری ماشین آلات را دشوار کرده‌ام.» هپاتیت
در هپاتیت، پیشگیری بهترین راه است. برای جلوگیری از انتشار این ویروس کارهای زیر ضروری به نظر می‌رسد: هپاتیت ب
علایم و نشانه‌های هپاتیت ب معمولاً ۳ ماه بعد از آلوده شدن به ویروس HBV ظاهر می‌شوند و می‌توانند طیف گسترده‌ای از علایم را شامل شود، علایم عفونت هپاتیت ب می‌تواند شامل: ویروس
در اوایل قرن بیستم دانشمندی انگلیسی به نام فردریک توارت ویروس‌هایی را کشف کرد که باکتری‌ها را آلوده می‌کنند. این ویروس‌ها باکتریوفاژ یا اختصاراً فاژ نام گرفتند. دانشمندان قصد داشتند با استفاده از این ویروس‌ها باکتری‌های وبا و تیفوس را از بین ببرد اما با کشف پنی سیلین این موضوع به فراموشی سپرده شد. در سال‌های اخیر، ایجاد مقاومت آنتی‌بیوتیکی در باکتری‌ها باعث شده‌است که استفاده از فاژها جهت مقابله با بیماری‌های باکتریایی دوباره مطرح شود. هپاتیت ئی
هپاتیت ویروس هرپس سیمپلکس
ویروس‌های هرپس سیمپلکس ۱ و ۲ (HSV-1,HSV-2)، از مهم‌ترین ویروس‌های بیماری‌زای انسانی هستند. ویروس هرپس سیمپلکس ۱، موجب تب‌خال لب و ویروس هرپس سیمپلکس ۲، موجب تب‌خال تناسلی می‌شود. این ویروس‌ها بسیار شایع و مسری می‌باشند. HSV-1 از طریق بزاق آلوده منتقل می‌شود افراد اسرایلی اما HSV-2 از طریق تماس جنسی انتقال پیدا می‌کند؛ مانند ختنه کردن مردان اسرائل که برخی از افراد که این کار را انجام می‌دهند آلت ‌تناسلی مردان برای ترشح خون می‌مکند. ژنوم ویروس به شکل DNA خطی دو رشته‌ای است. ویروس به شکل ۲۰ وجهی است و دارای پوشش (انولوپ) لیپیدی دولایه‌است.خراش‌های پوستی موجب انتقال ویروس به پوست می‌شوند. پوست سالم مانع نفوذ ویروس به بدن می‌شود. این ویروس‌ها، سلول‌های عصبی را آلوده می‌سازند و ممکن است به‌طور مخفی در سلول‌های عصبی به حالت خفته درآیند. بر اثر تحریک مانند فشارهای عصبی و احساسی، ویروس از حالت خفته به حالت فعال در می‌آید. ویروس از طریق آکسون‌های عصبی به پوست برمی‌گردد و در آنجا تکثیر پیدا کرده و ایجاد تب‌خال می‌کند. ویروس‌های هرپس سیمپلکس می‌توانند مناطق گوناگونی از بدن را آلوده سازند مانند ایجاد ضایعات در دهان و گلو، التهاب قرنیه و ملتحمه چشم (کراتوکونژکتیویت)، تب خال‌های پوستی و انسفالیت. ستروبوویر
ستروبوویر () (همچنین به عنوان ANA-598 شناخته می شود) یک داروی آزمایشی برای درمان هپاتیت ث بود که در شرکت داروسازی Anadys کشف شد که توسط Roche در سال ۲۰۱۱ خریداری شد. Roche توسعه خود را در ژوئیه ۲۰۱۵ خاتمه داد. این دارو در آزمایش‌های بالینی فاز IIb بود که در ترکیب با اینترفرون و ریباویرین مورد استفاده قرار گرفت و بیماران هپاتیت ث با ژنوتیپ ۱ را هدف قرار داد. آنفلوانزای اسپانیایی
با اینکه در آن زمان میکروب به عنوان عامل بیماری‌های عفونی کشف شده بود اما نزدیک به یک دهه پس از آن، ویروس آنفلوانزای A زیرگروه H1N1 به عنوان عامل این بیماری شناسایی شد. هپاتیت ب
پوشش ویروس هپاتیت B شامل سه پلی پپتید به صورت همپوشان است که پروتئین‌های اصلی Small (S)، Middle (M) و Large (L) را به وجود می‌آورد و به ترتیب توسط سکانس‌های ژنی S، Pre-S1 و Pre-S2 کدگذاری می‌شوند. پلی پپتید s دارای وزن مولکولی ۲۴ کیلو دالتون و۲۲۶ اسیدآمینه، توسط ناحیهٔ S ژن سطحی ویروس کدگذاری می‌شود و به نام پروتئین اصلی (Major)خوانده می‌شود؛ که شامل دترمینانت‌های ساب تایپیک متداول، (a) و (d/y , w/r) می‌باشد. بر اساس متغیرهای سرولوژیکی بیوشیمیایی و ژنتیکی مشاهده شده در HBsAg جداشده از سویه‌های مختلف HBV، این ویروس به ژنوتایپ‌ها و سروتایپ‌های مختلفی طبقه‌بندی شده‌است. ویروس آنفلوانزای A
در سال ۲۰۱۲ (H17N10) از خفاش‌های میوه جدا شد. H18N11 و همچنین در سال ۲۰۱۳ در خفاش پرو کشف شد. روز جهانی هپاتیت
روز جهانی هپاتیت، که در تاریخ ۲۸ ژوئیه برگزار می‌شود، هر سال، هدف آن افزایش آگاهی جهانی در مورد هپاتیت - گروهی از بیماریهای عفونی موسوم به هپاتیت A، B، C، D و E - و تشویق به پیشگیری، تشخیص و درمان است. هپاتیت صدها میلیون نفر در سراسر جهان را مبتلا کرده‌است و باعث بیماری حاد و مزمن می‌شود و سالانه نزدیک به ۱٫۳۴ میلیون نفر را می‌کشد. هپاتیت باعث بیماری‌های کبدی می‌شود و همچنین می‌تواند فرد را بکشد. هپاتیت سی
افرادی که آلودگی آن‌ها به ویروس هپاتیت سی اثبات شده و دارای ناهنجاری‌های کبدی هستند می‌بایست به دنبال درمان خود باشند. درمان فعلی این بیماری ترکیبی است از پگ اینترفرون و داروی ضد ویروس ریباویرین که بسته به نوع ویروس هپاتیت سی ۲۴ تا ۴۸ هفته به طول می‌انجامد. آثار بهبودی در ۵۰ تا ۶۰٪ افراد درمان شده قابل مشاهده است. ترکیب بوسپروویر یا تلاپرویر با ریباویرین و پگ اینترفرون آلفا موجب بهبود واکنش به ژنوتیپ ۱ هپاتیت سی می‌شود. پیدایش عوارض جانبی با درمان این بیماری امری عادی است؛ نیمی از افرادی که درمان می‌شوند دچار علائم آنفلوآنزا مانند، و یک سوم آن‌ها دچار مشکلات احساسی می‌شوند. درمان در طول شش‌ماهه اول این بیماری مؤثر تر از زمانی است که هپاتیت سی مزمن می‌شود. اگر شخصی دچار عفونت جدیدی شود و با گذشت هشت تا دوازده هفته این عفونت از بین نرود، به وی توصیه می‌شود تا از پگ اینترفرون (pegylated interferon) به مدت ۲۴ هفته استفاده کند. برای افراد مبتلا به تالاسمی (نوعی اختلال خونی)، ریباویرین (ribavirin) مفید به نظر می‌رسد، اما این دارو نیاز به تزریق خون را افزایش می‌دهد. . ویروس
بعضی ویروس‌ها مثل ویروس تبخال ممکن است در بدن مخفی مانده و فقط تحت برخی شرایط فعال شوند. حضور این گونه ویروس‌ها در بدن به دلیل افزایش فعالیت سیستم ایمنی بدن می‌تواند مفید باشد. بعضی از ویروس‌ها مانند ویروس هپاتیت بی و هپاتیت سی می‌توانند حضور و عفونت دائمی در بدن فرد داشته باشند و این گونه افراد به عنوان ناقل دائمی این بیماری‌ها مطرح خواهند بود. پیتر سی. دوهرتی
این کشف مبتنی بر مفهومی بود که خود انقلابی در زمینه ایمنی‌شناسی محسوب می‌گردید. بدین‌ترتیب که مکانیسم شناسایی سلول‌های T  را در سیستم ایمنی سلولی توضیح می‌داد. در این تحقیق مشخص شد که سلول‌های T  خود‌به‌خود تغییر یافته و کمپلکس پروتئین MHC  و آنتی‌ژن خارجی را بر سطح سلولهای آلوده شده به ویروس تشخیص می‌دهند. واکسن هپاتیت ب
نخستین واکسن هپاتیت ب در ایالات متحده و در سال ۱۹۸۱ تزریق و تأیید شد. سپس گونه امن‌تر آن در سال ۱۹۸۶ به بازار آمد. این واکسن در سازمان جهانی بهداشت فهرست داروهای ضروری, از مهم‌ترین داروهای مورد نیاز در نظام سلامت کشورها عنوان شده‌است. ویروس لنفوتروپیک سلول T انسانی نوع ۱
مطالعاتی که در ژاپن انجام شده‌است، نشان داده که آلودگی با این ویروس، با بروز نوعی التهاب بافتِ میانیِ چشم به نام «یوئیت میانی» در ارتباط است. علائم آغازین این بیماری، تاریِ دید و مگس‌پران است و پیش‌آگهی آن رضایت‌بخش است به‌نحوی که ظرف چند هفته، خودبه‌خود بهبود می‌یابد. کورت بلوم
بلوم روی روش‌های ذخیره‌سازی و پراکنده‌کردن عوامل بیولوژیک مانند طاعون، وبا، سیاه‌زخم و حصبه کار می‌کرد و زندانیان را به طاعون آلوده می‌کرد تا اثربخشی واکسن‌ها را روی آنها آزمایش کند. در دانشگاه استراسبورگ نیز یک واحد ویژه به ریاست پروفسور یوگن فون‌هاگن تشکیل شده بود که محققانی مانند کورت گوتزایت و آرنولد دومن را به خدمت گرفته بود و عوامل تیفوس، هپاتیت، التهاب کلیه و سایر سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک را بر روی زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری آزمایش می‌کرد. گوتزیت در ارتش آلمان مسئول تحقیقات مربوط به هپاتیت بود. او و همکارانش آزمایش‌های ویروسی مختلفی را روی بیماران روانی، یهودیان، اسرای جنگی روسیه و کولی‌ها در اردوگاه‌های ساخزنهاوزن، آشویتز و غیره انجام داده بودند. در اکتبر ۱۹۴۴، هیملر به بلوم دستور داد که عامل بیماری طاعون را هم بر روی زندانیان اردوگاه کار اجباری آزمایش کند. رابرت گالو
گلو ادعا کرد که ویروسی که گروه خود از یک بیمار مبتلا به ایدز برای تحقیقات جدا کرده بود از نظر شکل کاملاً مشابه سایر ویروس‌های تی-لنفوتروپیک انسانی (HTLV) بوده که گروهش در همان ابتدا جدا کرده بود. گروه گالو نام آن ویروس را HTLV-III گذاشتند. در همان زمان، گروه مونتانیه ویروسی از یک بیمار مبتلا به تورم غدد لنفاوی گردن و ضعف فیزیکی که دو مشخصه از علائم ایدز است، جدا کرده بود. تناقض در گرازش‌های گروه گالو و مونتانیه و همکارانشان نشان می‌داد که هسته پروتئین‌های این ویروس از لحاظ ایمنی‌شناسی، کاملاً متفاوت از HTLV-I است. گروه مونتانیه اسم ویروسی که جدا کرده بودند را ویروس مرتبط با لنفادنوپاتی (LAV) گذاشتند. از آنجا که مشخص شد هر دوی این ویروس یکسان هستند، در سال ۱۹۸۶ LAV و HTLV-III هر دو به HIV تغییر نام دادند. همجنس‌گرایی
هپاتیت سی در مردان آمیزش‌کنندهٔ مقعدی با مردی که مبتلا به ویروس ایدز هستند، سریعتر از گروه‌های دیگر منتقل می‌شود. در مناطق پیشرفته، که همه‌گیری هپاتیت ای در سطح پایین است، قرار گرفتن در گروه مردان همجنس‌گرا ریسک فاکتور بالای بیماری در نظر گرفته می‌شود و این افراد باید علیه هپاتیت ای واکسینه شوند. مردان همجنس‌گرا جزو گروه‌های با خطر بالا در زمینه انتقال ویروس هپاتیت بی هستند. هپاتیت سی
تنها بین ۵ تا ۵۰٪ کسانی که در ایالات متحده و کانادا به این ویروس آلوده هستند از وضعیت خود اطلاع دارند. برای افرادی که در خطر زیادی هستند، مانند کسانی که خالکوبی بر بدن خود دارند آزمایش توصیه می‌شود. آزمایش همچنین به افرادی که آنزیم کبدی بالایی دارند توصیه می‌شود چرا که آنزیم کبدی بالا در اغلب اوقات تنها نشانه مزمن هپاتیت می‌باشد. آزمایش دائم در ایالات متحده توصیه نمی‌شود. ویروس هپاتیت بی
این ویروس هرچند دارای ژنوم دی‌ان‌ای دورشته‌ای حلقوی (cccDNA) است ولی چون همانندسازی ژنوم آن از طریق آران‌ای پیام‌رسان (mRNA) انجام میگیرد (نه دی‌ان‌ای-پلی‌مراز ) لذا در گروه دی‌ان‌ای ویروس‌ها قرار ندارند بلکه از گروه هفتم (Group VII: Double-stranded DNA viruses that replicate through a single-stranded RNA intermediate) می‌باشد. آلودگی به این ویروس در انسان میتواند موجب ابتلا به هپاتیت بی ، سیروز ، کارسینوم سلولهای کبدی و احتمالاً سرطان لوزالمعده شود. انتقال ویروس از طریق خون ، آمیزش جنسی و از مادر به جنین می‌باشد. هپاتیت بی اچ‌آی‌وی
در آن اوایل مرکز کنترل بیماری هنوز نامی رسمی برای این بیماری انتخاب نکرده بود و معمولاً نام این بیماری را با بیماری که مریض با آن در ارتباط بود بیان می‌کردند، برای مثال تا قبل از کشف HIV از نام لنفادنوپاتی که بیماری عامل بود استفاده می‌شد. همچنین اسامی مانند "سارکوم کاپوزی" یا "عفونت فرصت‌طلب" نام‌هایی بوده‌اند که توسط این گروه در سال ۱۹۸۱ استفاده می‌شده‌است. از آنجا که این سندرم در هائیتی، همجنسگرایان، هموفیلی، و مصرف‌کنندگان هروئین ظاهر شده بود، مرکز کنترل بیماری عبارت «بیماری ۴ه» را ابداع کرد. در مطبوعات از اصطلاح «گرید» که مخفف معادل انگلیسی عبارت نقص ایمنی مرتبط با همجنسگرایی استفاده می‌شد. اما بعداً که معلوم شد که ایدز فقط محدود به جامعه همجنسگرایان نمی‌شود، این نتیجه گرفته شد که استفاده از اصطلاح گرید گمراه‌کننده است و واژه ایدز در همایشی در ژوئیه ۱۹۸۲ معرفی شد. از سپتامبر ۱۹۸۲، مرکز کنترل بیماری از واژه ایدز برای نسبت دادن این بیماری استفاده کرد. در سال ۱۹۸۳، دو گروه تحقیقاتی جداگانه به رهبری رابرت گالو و لوک مونتانیه به‌طور مستقل اعلام کردند که یک ویروس پسگرد جدید بیماران مبتلا به ایدز را مبتلا کرده، و یافته‌هایشان را در همان شماره از مجله "ساینس" منتشر کردند. گلو ادعا کرد که ویروسی که گروه خود از یک بیمار مبتلا به ایدز برای تحقیقات جدا کرده بود از نظر شکل کاملاً مشابه سایر ویروس‌های تی-لنفوتروپیک انسانی (HTLV) بوده که گروهش در همان ابتدا جدا کرده بود. گروه گالو نام آن ویروس را HTLV-III گذاشتند. در همان زمان، گروه مونتانیه ویروسی از یک بیمار مبتلا به تورم غدد لنفاوی گردن و ضعف فیزیکی که دو مشخصه از علائم ایدز است، جدا کرده بود. تناقض در گرازش‌های گروه گالو و مونتانیه و همکارانشان نشان می‌داد که هسته پروتئین‌های این ویروس از لحاظ ایمنی‌شناسی، کاملاً متفاوت از HTLV-I است. گروه مونتانیه اسم ویروسی که جدا کرده بودند را ویروس مرتبط با لنفادنوپاتی (LAV) گذاشتند. از آنجا که مشخص شد هر دوی این ویروس یکسان هستند، در سال ۱۹۸۶ LAV و HTLV-III هر دو به HIV تغییر نام دادند. کریستین دروستن
کریستین دروستن یک ویروس‌شناس آلمانی است که تمرکز تحقیقات او روی ویروس‌های جدید (ویروس‌های نوظهور) است. دروستن در سال ۲۰۰۳ یکی از افرادی بود که موفق به کشف و شناسایی کروناویروس سارس شد. او پژوهش‌های خود را درباره ویروس‌هایی با قابلیت تبدیل به اپیدمی ادامه داد و به ویژه پروژه‌های تحقیقاتی درباره تست‌های گسترده را به انجام رساند. از جمله در سال‌های بعد همراه با تیم‌های پژوهشی، آزمایش برای تشخیص مبتلایان به ویروس زیکا و مرس را گسترش داد. در زمان دنیاگیری ۲۰–۲۰۱۹ کروناویروس، دروستن یکی از اولین افرادی بود که با استفاده از داده‌های چین، مدل آزمایش ویروس کرونای جدید را توسعه داد. نتایج همین پروژه تحقیقاتی از سوی سازمان جهانی بهداشت به‌عنوان پروتکل آزمایش افراد مشکوک به کرونا، منتشر شد. ویروس اورتوهانتای بلگراد-دوبراوا
ویروس اورتوهانتای بلگراد-دوبراوا (DOBV) یا ویروس دوبراوا یک ویروس پوشش دار، تک-رشته‌ای، با سوی منفی و از نوع آران‌ای و از گونه‌های ویروس هانتا ی بَرّ قدیم است. این ویروس یکی از چندین گونهٔ ویروس هانتا است که تب خونریزی دهنده به همراه سندرم کلیوی را به صورت شدید در بدن ایجاد می‌کند. نخستین بار این ویروس از بدن موش گردن‌زرد در اسلوونی و یوگسلاوی بدست آمد پس از آن در روسیه و بخش‌هایی از شرق اروپا نیز دیده شد. البته در آلمان نیز دیده شد اما عامل آن نامشخص است. رایان وایت
وایت فراوردهٔ خونی آلوده یعنی فاکتور هشتی که به ویروس اچ‌آی‌وی آلوده بود را دریافت کرده بود، زیرا اچ‌آی‌وی اخیراً فقط مانند ویروس ایدز شناخته شده بود. مقادیر زیادی فاکتور ۸ که برای عرضه شدن جمع می‌شد آلوده شده بود، زیرا در آن زمان پزشکان قادر نبودند عامل این بیماری را در خون با آزمایش‌های تشخیصی شناسایی کنند، همچنین اهداکنندگان نمی‌دانستند که آلوده‌اند. در این بین تقریباً ۹۰ درصد افراد مبتلا به بیماری هموفیلی که فاکتورهای انعقاد خون بین سال‌های ۱۹۷۹–۱۹۸۴ دریافت کرده بودند، به ویروس اچ آی وی آلوده شدند. هوبئی
در 1 دسامبر 2019، اولین مورد COVID-19 در همه گیری کووید -19در شهر ووهان شناسایی شد. در ژانویه 2020، ویروس SARS-CoV-2 به طور رسمی شناسایی شد و دولت‌های محلی و فدرال را مجبور کرد تا مناطق قرنطینه گسترده را در سراسر استان هوبی، به‌ویژه ووهان پایتخت به‌عنوان کانون شیوع، اجرا کنند. 15 شهر به طور جزئی یا کامل مسدود شدند و 57 میلیون نفر به طور مستقیم تحت تأثیر قرار گرفتند. به دنبال شیوع شدید بیماری در کشورهای متعدد دیگر، از جمله در مناطق مختلف جهان، متعاقباً شیوع بیماری در مارس 2020 به عنوان یک بیماری همه گیر اعلام شد. با این حال، پس از گذشت بیش از هشت هفته، قرنطینه اکثر شهرهای استان برداشته شد. ویروس جی‌سی
ویروس جی‌سی نام یک گونه از پولیوماویروس‌هاست که در سال ۱۹۶۵ میلادی با استفاده از میکروسکوپ الکترونی کشف شد. این ویروس نامش را از حروف اول نام و نام‌خانوادگی «جان کانینگهام» (بیماری که ویروس را از بدنش کشت کردند) می‌گیرد. این ویروس موجب بروز بیماری «لکودیستروفی چندکانونی پیشرونده» (PML) در افرادی که دچار نقص ایمنی (مثلاً مبتلایان به ایدز یا دریافت‌کنندگان داروهای تضعیف سیستم ایمنی بدنبال پیوند عضو) می‌گردد. هپاتیت
هپاتیت خود ایمنی بیماری خودایمنی کبد است که بر اثر پادتنهای ساخته شده توسط سیستم ایمنی علیه سلول‌های کبد به وجود می‌آید. نشانه‌های ابتدایی بیماری شامل درد ماهیچه، خستگی، بی اشتهایی، زردی، درد در یک چهارم بالای سمت راست بدن، مدفوع سفید رنگ یا ادرار تیره می‌باشد. گاهی هم بیماران هیچ نشانه ای ندارند و بیماری توسط آزمون عملکرد کبد تشخیص داده می‌شود. هپاتیت خود ایمنی برخلاف دیگر انواع هپاتیت از شخص بیمار به افراد دیگر منتقل نمی‌شود و همچنین قابل انتقال از مادر به جنین نیست. هپاتیت ب
انتقال این ویروس با قرار گرفتن در معرض خون یا مایعات بیولوژیکی آلودهٔ بدن فرد آلوده صورت می‌گیرد. در مناطقی که این بیماری شایع و بوم‌زاد است، این انتقال در زمان تولد یا از راه تماس با خون افراد دیگر در دوران کودکی شایع‌ترین راه انتقال هپاتیت B است. در مناطقی که این بیماری نادر است، متداول‌ترین شیوهٔ انتشار این عفونت از مسیر استفادهٔ کاربران تزریق درون‌وریدی مواد مخدر، و مقاربت جنسی است. روبرت کخ
در سال ۱۸۸۳ کخ به‌همراه تیمی پزشکی از فرانسه در مصر به مبارزه با وبا برخاست و در آنجا باکتری ویبریو را که عامل اصلی بیماری وبا می‌باشد، دوباره شناسایی کرد. این باکتری پیشتر توسط پزشکی ایتالیایی بنام فیلیپو پاچینی در سال ۱۸۵۴ یعنی تقریباً سی سال پیشتر از کخ کشف شده بود ولی به این کشف اهمیتی نداده بودند. ویروس اپشتین–بار
ویروس اپشتین–بار به صورت مخفف EBV عامل بیماری مونونوکلئوز عفونی از گروه هرپس ویریده‌ها است. این ویروس با برخی از انواع سرطان مانند لنفوم هوچکین، لنفوم بورکیت و بیماری هایی مانند ایدز (HIV)، مولتیپل اسکلروز و ام اسدر ارتباط است.  اپشتین بار ویروس از خانواده هرپس ویروسها ژنوم DNA دورشته‌ای دارد و اندازه ویروس ۱۲۰ nm تا ۱۸۰ nm است. هرپس ویروس تیپ چهار (HHV-۴) نیز نامیده می‌شود. عفونت طبیعی EBV تنها در انسان رخ می‌دهد و بسیار شایع است. بررسیهای سرواپیدمیولوژی نشان می‌دهد که بیش از ۹۵٪ از بزرگسالان در جهان با ویروس EBV مواجه شده‌اند. این ویروس جزء زیرخانواده گاماهرپس ویرینه است. ووهان
لوک مونتانیه، کاشف ویروس اچ آی وی (ایدز) و برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی سال ۲۰۰۸، مدعی شد که کروناویروس جدید در آزمایشگاه شهر ووهان چین پدید آمده است.این دانشمند فرانسوی با طرح این ادعا که ویروس SARS-CoV-۲ در یک آزمایشگاه و در نتیجه تلاش برای ساخت واکسن بر ضد ویروس ایدز پدید آمده، جنجال تازه‌ای به راه انداخت.او سال‌ها پژوهشگر انستیتو پاستور در پاریس بوده است و در حال حاضر به طور تمام وقت در دانشگاه «شانگ‌های جیاتونگ» در چین فعالیت می‌کند. وی اخیراً در مصاحبه‌ای با شبکه فرانسوی CNews و همچنین شرکت در پادکستی که توسط «پورکووی دکتور» تهیه شده، ادعا کرد که به وجود عناصری از ویروس HIV (ایدز) در ژنوم کرونا و حتی وجود عناصری از میکروب مالاریا بسیار مشکوک است.نشریه «آسیا تایمز»، به نقل از پروفسور مونتانیه، نوشت: «آزمایشگاه شهر ووهان از اوایل دهه ۲۰۰۰ تحقیقات گسترده‌ای را در زمینه کروناویروس‌ها آغاز کرده است. آن‌ها در این زمینه تخصص بسیار بالایی دارند».دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده با اشاره به گزارش خبرگزاری فاکس نیوز، اذعان کرد که احتمالاً این کروناویروس جدید به طور اتفاقی توسط کارآموزی که در مؤسسه ویروس شناسی ووهان در چین کار می‌کند، منتشر شده است.روزنامه فاکس نیوز در گزارشی با تاکید به وجود این ویروس بصورت طبیعی در خفاش ها،خاطرنشان کرده که این ویروس در آزمایشگاه ووهان مورد مطالعه قرار گرفته است. این شبکه خبری با اعلام اینکه انتقال اولیه ویروس از خفاش به انسان بوده، افزود: «بیمار صفر» در آزمایشگاه شهر ووهان کار می‌کرده است. این کارمند آزمایشگاه قبل از انتشار این بیماری در بین افراد عادی در شهر ووهان، به طور تصادفی به کروناویروس جدید آلوده شد. نشریه واشنگتن پست در این باره آورده است: «دو سال پیش مقامات سفارت آمریکا در چین، نگرانی‌هایی را در مورد عدم ایمنی کافی در موسسه دولتی ویروس شناسی ووهان، به ویژه در خصوص مطالعه بر روی ویروس‌های کشنده و بیماری‌های عفونی، ابراز داشتند و بررسی‌هایی را نیز در این زمینه انجام دادند. گرچه این انستیتو که در نزدیکی بازار مرطوب ووهان واقع شده، اولین آزمایشگاه دارای سطح بیو-ایمنی IV است، اما وزارت امور خارجه آمریکا در سال ۲۰۱۸ در مورد کمبود جدی تکنسین‌ها و محققان دارای مهارت مناسب برای بهره برداری ایمن از این آزمایشگاه پر حجم»، هشدار داده بود» . ویروس رایانه‌ای
ویروس Creeper اولین بار در ARPANET، پیشرو اینترنت، در اوایل دهه ۱۹۷۰ کشف شد. Creeper یک برنامه تکرارکننده آزمایشی بود که توسط Bob Thomas در BBN Technologies در سال ۱۹۷۱ نوشت. Creeper از ARPANET برای آلوده کردن رایانه‌های DEC PDP-10 که در حال اجرای سیستم عامل TENEX بودند استفاده کرد. [28] Creeper از طریق ARPANET دسترسی پیدا کرد و خود را به سیستم ریموت کپی کرد که در آن پیام "من خزنده هستم، اگر می‌توانید مرا گیر دهید!" نمایش داده شد برنامه Reaper برای حذف Creeper ایجاد شد. ویروس‌شناسی
علم ویروس‌شناسی، پس از استفاده از واکسن آبله به وسیله ادوارد جنر (۱۷۹۸)، تهیه واکسن علیه بیماری هاری به وسیلهٔ پاستور (۱۸۸۴) و انتقال بیماری موزائیک توتون از گیاه آلوده به گیاه سالم توسط مایر در سال ۱۸۸۶ آغاز شده‌است. در سال ۱۸۹۲ ایوانوسکی، اثبات کرد که عامل مولد بیماری موزائیک توتون از صافی‌های بسیار ریز نگهدارنده باکتری عبور می‌کند؛ ولی چندان به مهم بودن این مسئله پی نبرد. تا این که بیچرنیک (۱۸۹۸) دانشمند هلندی که پدر ویروس‌شناسی نامیده شده‌است ادعا کرد که عامل بیماری موزائیک توتون، باکتری نیست و عامل مسری دیگری است. استنلی در سال ۱۹۳۵ با استفاده از روش‌های جدید خالص کردن، پروتئین‌ها، ویروس را خالص کرد و به خاطر این خدمتی که انجام داد، موفق به دریافت جایزه نوبل شد. جون آلمیدا
جون آلمیدا (; زاده – درگذشته ) ویروس‌شناس اهل اسکاتلند یکی از پیشگامان تصویربرداری از ویروس بود. ویروس‌های کرونایی نخستین بار توسط آلمیدا در سال ۱۹۶۴ در آزمایشگاهش در بیمارستان سنت توماس لندن شناسایی شد. دستاوردهای او به شناخت سریعتر ویروس کووید۱۹ که در حال حاضر دارد در همه دنیا پخش می‌شود کمک کرده است. ویروس آنفلوانزای A زیرگروه H1N1
در آوریل سال ۲۰۰۹ میلادی، یک شیوع موضعی از بیماری شبه‌آنفلوانزایی (ILI) در مکزیک و کمی بعد در ایالات متحده آمریکا گزارش شد. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری اعلام کرد که ۷ هفت نمونهٔ جدید از «ویروس آنفلوآنزای A زیرگروه H1N1» پیدا شده و به‌سرعت نقشهٔ ژنی آنرا در پایگاه داده‌های GISAID منتشر کرد. با گزارش‌های به‌موقع و مشابه از مکزیک، در تاریخ ۲۴ آوریل روشن شد که بیماری‌های گزارش‌شده در مکزیک و آمریکا، یکی هستند و سازمان جهانی بهداشت یک کمیتهٔ مشاورهٰ سلامت دربارهٔ یک «همه‌گیری موضعی بیماری شبه‌آنفلوانزایی در مکزیک و آمریکا» تشکیل داد. سپس بیماری به‌سرعت گسترش یافت و تا ۷ مه همان سال، علی‌رغم اقدامات سخت‌گیرانه مقامات مکزیکی در کنترل و مهار بیماری، ۲٬۰۹۹ نفر به آن مبتلا شدند. وقوع یک چنین همه‌گیری، یک سال قبل‌تر پیش‌بینی شده بود؛ هنگامی که پژوهش‌گران متوجه شدند که میزان نوعی پپتید ویروسی به نام رپلیکین در حال افزایش است. واکسن هپاتیت آ
اولین واکسن هپاتیت آ در سال ۱۹۹۱ در اروپا و در سال ۱۹۹۵ در ایالات متحده آمریکا مورد تأیید قرار گرفت. این واکسن در فهرست داروهای ضروری سازمان بهداشت جهانی ذکر شده است که عبارت است از مهمترین داروهای مورد نیاز در یک سیستم سلامت پایه. در ایالات متحده هزینه این واکسن بین ۵۰ تا ۱۰۰ دلار آمریکاست. اچ‌آی‌وی
در اکثر افراد دچار HIV، در طول سه تا دوازده هفته پس از بیماری اولیه، یک سری پادتن‌های ویژه ایجاد می‌گردد. تشخیص اولیهٔ HIV قبل از تولید آنتی‌بادی، با اندازه‌گیری اچ‌آی‌وی-آران‌ای یا آنتی‌ژن P24 انجام می‌شود. نتایج مثبت به دست آمده توسط آنتی‌بادی یا آزمایش واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR)، با PCR یا با آزمایش آنتی‌بادی دیگری تأیید می‌شوند. TLR7
پروتئین TLR7 در شناسایی آران‌ای تک‌رشته‌ای که یکی از ویژگی‌های رایج ژنوم ویروس‌هاست و به‌ویژه در شناسایی ویروس اچ‌آی‌وی و ویروس هپاتیت سی (HCV) نقش دارد. این پروتئین همچنین نقش مهمی در بروز برخی بیماری‌های خودایمنی نظیر لوپوس منتشر دارد. آفلاتوکسین
در سال ۱۹۷۴ یک بروز عمده بیماری هپاتیت بعلت آفلاتوکسین در ایالت گجرات و راجستان هند گزارش شد که منجر به مرگ ۱۰۶ نفر شد. این بروز دو ماه طول کشید و محدود به یک فرقه بود که قوت غالب آنها، ذرت، آلوده به آفلاتوکسین شده بود. آنالیز آغازین، ثابت کرد که مصرف آفلاتوکسین فلاووس باعث این همه‌گیری شده‌است. عفونت اپشتین بار ویروسی
عفونت طبیعی EBV تنها در انسان رخ می‌دهد و بسیار شایع است. بررسیهای سرواپیدمیولوژی نشان می‌دهد که بیش از ۹۵٪ از بزرگسالان در جهان با ویروس EBV مواجه شده‌اند. این ویروس لنفوسیت‌های بی و سلولهای اپی تلیومی را آلوده می‌کند. دوره نهفتگی از زمان مواجهه اولیه تا شروع علایم، ۵۰-۳۰ روز تخمین زده می‌شود. آسيب شناسي هپاتوسیت
کبد ویروس رایانه‌ای
مقاله ای که "عملکردهای مفید ویروس" را توصیف می‌کند، توسط جی بی گان با عنوان "استفاده از توابع ویروس برای تهیه یک مترجم APL مجازی تحت کنترل کاربر" در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. اولین ویروس IBM PC در "وحشی" یک ویروس بخش boot بود. لقب (ج) مغز، ایجاد شده در سال ۱۹۸۶ توسط برادران فاروک الوی در لاهور، پاکستان، به گفته جلوگیری از کپی کردن غیرمجاز نرم‌افزاری که نوشته بودند. اولین ویروس که به‌طور اختصاصی مایکروسافت ویندوز را هدف قرار داد، WinVir در آوریل ۱۹۹۲، دو سال پس از انتشار ویندوز ۳٫۰ کشف شد. در عوض با تکیه بر وقفه‌های DOS، ویروس حاوی هیچ تماس API ویندوز نبود. چند سال بعد، در فوریه ۱۹۹۶، هکرهای استرالیایی از ویروس نوشتن ویروس VLAD ویروس Bizatch (همچنین به عنوان ویروس "Boza" معروفند) ایجاد کردند، که اولین ویروس شناخته شده برای هدف قرار دادن ویندوز ۹۵ بود. در اواخر ۱۹۹۷ رمزگذاری شده، حافظه ویروس مخفی مخفی Win32.Cabanas منتشر شد - اولین ویروس شناخته شده که ویندوز NT را هدف قرار داد (همچنین این میزبان توانست میزبان ویندوز ۳٫۰ و ویندوز ۹ را آلوده کند). ایدز
در آن اوایل مرکز کنترل بیماری هنوز نامی رسمی برای این بیماری انتخاب نکرده بود و معمولاً نام این بیماری را با بیماری که مریض با آن در ارتباط بود بیان می‌کردند، برای مثال تا قبل از کشف HIV از نام لنفادنوپاتی که بیماری عامل بود استفاده می‌شد. همچنین اسامی مانند "سارکوم کاپوزی" یا "عفونت فرصت‌طلب" نام‌هایی بوده‌اند که توسط این گروه در سال ۱۹۸۱ استفاده می‌شده‌است. از آنجا که این سندرم در هائیتی، همجنس‌گرایان، هموفیلی، و مصرف‌کنندگان هروئین ظاهر شده بود، مرکز کنترل بیماری عبارت «بیماری ۴ه» را ابداع کرد. در مطبوعات از اصطلاح «گرید» که مخفف معادل انگلیسی عبارت نقص ایمنی مرتبط با همجنس‌گرایی استفاده می‌شد. اما بعداً که معلوم شد که ایدز فقط محدود به جامعه همجنس‌گرایان نمی‌شود، این نتیجه گرفته شد که استفاده از اصطلاح گرید گمراه‌کننده است و واژه ایدز در همایشی در ژوئیه ۱۹۸۲ معرفی شد. از سپتامبر ۱۹۸۲، مرکز کنترل بیماری از واژه ایدز برای نسبت دادن این بیماری استفاده کرد. در سال ۱۹۸۳، دو گروه تحقیقاتی جداگانه به رهبری رابرت گالو و لوک مونتانیه به‌طور مستقل اعلام کردند که یک ویروس پسگرد جدید بیماران مبتلا به ایدز را آلوده کرده، و یافته‌هایشان را در یک شماره از مجله "ساینس" منتشر کردند. گلو ادعا کرد که ویروسی که گروه خود از یک بیمار مبتلا به ایدز برای تحقیقات جدا کرده بود از نظر شکل کاملاً مشابه سایر ویروس‌های تی-لنفوتروپیک انسانی (HTLV) بوده که گروهش در همان ابتدا جدا کرده بود. گروه گالو نام آن ویروس را HTLV-III گذاشتند. در همان زمان، گروه مونتانیه ویروسی از یک بیمار مبتلا به تورم غدد لنفاوی گردن و ضعف فیزیکی که دو مشخصه از علائم ایدز است، جدا کرده بود. تناقض در گزارش‌های گروه گالو و مونتانیه و همکارانشان نشان می‌داد که هسته پروتئین‌های این ویروس از لحاظ ایمنی‌شناسی، کاملاً متفاوت از HTLV-I است. گروه مونتانیه اسم ویروسی که جدا کرده بودند را ویروس مرتبط با لنفادنوپاتی (LAV) گذاشتند. از آنجا که مشخص شد هر دوی این ویروس‌ها یکسان هستند، در سال ۱۹۸۶ LAV و HTLV-III هر دو به HIV تغییر نام دادند. بیماری‌های گوارشی
هپاتیت (Viral hepatitis, Autoimmune hepatitis, Alcoholic hepatitis) سیروز (PBC) کبد چرب (NASH) "vascular" (Hepatic veno-occlusive disease, پرفشاری ورید باب، Nutmeg liver ) سیروز کبدی نارسایی کبد (انسفالوپاتی کبدی، نارسایی برق‌آسای کبد) Liver abscess (Pyogenic, Amoebic) Hepatorenal syndrome Peliosis hepatisهموکروماتوزبیماری ویلسون امبیتاسویر
امبیتاسویر () یک داروی ضد ویروس است که برای درمان عفونت ویروسی هپاتیت ث (HCV) است که توسط شرکت اب‌وی ساخته شده است. این دارو یک مهارکننده NS5A است که با مهار پروتئین NS5A HCV عمل می‌کند. هپاتیت ب
۲)استفاده از سوزن مشترک، ویروس هپاتیت ب به راحتی از طریق سوزن و سرنگ آلوده به خون فرد مبتلا منتقل می‌شود. این راه شامل تیغ اصلاح و لوازم دندانپزشکی غیر استریل نیز می‌شود. هپاتیت سی
هپاتیت سی نوعی عفونت است که عمدتاً کبد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ویروس هپاتیت سی (HCV)علت این بیماری است. هپاتیت سی اغلب هیچ علائمی ندارد، اما عفونت مزمن موجب زخم شدن کبد می‌شود، و پس از چند سال به سیروز کبد می‌انجامد. در بعضی موارد، افراد مبتلا به سیروز کبد همچنین دارای نارسایی کبد، سرطان کبد، یا عروق بسیار متورم مری و معده می‌باشند که این مورد آخر می‌تواند منجر به خون‌ریزی تا حد مرگ شود. . ویروس اپشتین–بار
انتقال این ویروس عمدتاً از طریق مواجهه با ترشحات دهان مانند بزاق (مانند بوسیدن و سرفه کردن) و در موارد کمتری به روش انتقال جنسی انجام می‌گیرد. این ویروس لنفوسیت‌های بی و سلولهای اپی تلیومی را آلوده می‌کند. دوره نهفتگی از زمان مواجهه اولیه تا شروع علایم، ۵۰-۳۰ روز تخمین زده می‌شود.مطالعات اخیر نشان می‌دهد که ابتلا به عفونت این ویروس خطر ابتلا به بیماری‌های خودایمنی مانند ام‌اس و تیروئیدیت هاشیموتو را افزایش می‌دهد و .  مونونوکلئوز عفونی لیکن پلان
علت اصلی این بیماری تاکنون ناشناخته باقی‌مانده است. قابل ذکر است که این بیماری واگیر نیست. یعنی از شخصی به شخص دیگر انتقال نمی‌یابد و استرس می‌تواند این بیماری را بدتر کند. این امکان نیز وجود دارد که این بیماری با ویروس هپاتیت c ارتباط داشته باشد. این ویروس عامل ایجاد بیماری‌های کبدی است. بعضی از داروها نیز امکان به وجود آمدن این بیماری را افزایش می‌دهند که باید با پزشک در این مورد مشورت کرد. هپاتیت
در ایران بالغ بر ۳٪ افراد آلوده به این ویروس می‌باشند. حدود ۷۵ الی ۸۰ درصد از افرادی که تازه به این ویروس مبتلا شده‌اند، دچار پیشرفت و مزمن شدن این بیماری شده و از بین آن‌ها نیز ۶- الی ۷۰ درصد به بیماری‌های مزمن کبدی دچار می‌شوند. از بین افراد حدود ۵ الی ۲۰ درصد به سیروز کبدی مبتلا شده و ۱ الی ۵ درصد آنان بر اثر بیماری سیروز کبدی یا سرطان کبد می‌میرند. لازم است به نوع دیگری از هپاتیت اشاره شود که بر اثر تخریب سلولهای کبدی توسط سیستم دفاعی بدن صورت می‌پذیرد و به آن هپاتیت خودایمنی یا اتو ایمیون گفته می‌شود. هپاتیت اتو ایمیون یا خود ایمنی بیماری است که در آن سیستم ایمنی بدن، سلول‌های کبدی را دچار التهاب می‌کند. از علل التهاب کبد می‌توان به هپاتیت‌های ویروسی، استفاده از برخی داروها و تجمع چربی در کبد، هپاتیت اتو ایمیون یا خود ایمنی اشاره کرد. درصورتی که این بیماری مزمن به موقع تشخیص و درمان نشود، کبد فرد دچار نارسایی شدید در عملکرد یا سیروز خواهد شد. علت ایجاد این بیماری هنوز کاملاً شناخته نشده‌است اما زنان و دختران جوان بیشتر در معرض این بیماری قرار دارند به طوریکه حدود ۷۰ درصد این بیماری در زنان دیده می‌شود و کودکان نیز از این بیماری مصون نیستند. هپاتیت اتو ایمیون یا خود ایمنی مسری نیست، برخی از بیماران علائم این بیماری را مانند سرما خوردگی شدید یا آنفلوانزا گزارش داده‌اند و همچنین بسیاری از بیماران از علائمی مانند ضعف و خستگی شدید شکایت داشتند و حتی بعد از مدت طولانی دچار زردی یا یرقان می‌شوند. از دیگر نشانه‌های شایع بیماری هپاتیت اتو ایمیون به مواردی زردی (یرقان)، خستگی شدید، بی اشتهایی، درد روی ناحیه کبد، بزرگ شدن کبد، خارش، درد مفاصل و گاهی جوش‌های شدید صورت در دختران جوان و اختلالات قاعدگی اشاره کرد. آزمایش خون مربوط به آنزیم‌ها کبدی، سونوگرافی و بیوپسی (نمونه برداری) کبد از مهم‌ترین ابزارهای تشخیصی هپاتیت خودایمنی است. هدف از درمان این بیماری کم کردن التهاب کبد است و با توجه به نقش سیستم ایمنی بدن بیمار در روند بیماری، درمان اصلی مبتلایان از طریق داروهای مهار کننده ایمنی است. بیماری سیر پیشرونده خود را در کبد به صورت خاموش طی می‌کند و بیماران گاهی در مراحل پیشرفته به پزشک مراجعه می‌کنند. مطابق برآورد سازمان بهداشت جهانی، ۳۲۵ میلیون نفر معادل حدود ۴٪ از جمعیت جهان با هپاتیت B و یا C زندگی می‌کنند، و برای اکثر آنها، آزمایش و معالجه فراتر از دسترس است و سالانه بیش از ۳۴/۱ میلیون مرگ ناشی از این بیماری گزارش می‌شود. هپاتیت سی
بسته به نوع ژنوتیپ، واکنش‌ها نسبت به درمان می‌تواند متفاوت باشد. در افرادی که ژنوتیپ ۱ ویروس هپاتیت سی را دارند و طول دوره درمانی آن‌ها ۴۸ هفته است میزان واکنش طولانی مدت حدود ۴۰ تا ۵۰٪ می‌باشد. در ۷۰ تا ۸۰٪ افرادی که ژنوتیپ ۲ و ۳ ویروس هپاتیت سی را دارند و طول دوره درمانی آن‌ها ۲۴ هفته می‌باشد واکنش طولانی مدت روی می‌دهد. در افرادی که ژنوتیپ ۴ دارند و طول دوره درمانی آن‌ها ۴۸ هفته می‌باشد میزان واکنش طولانی مدت حدود ۶۵٪ می‌باشد. در حال حاضر نشانه‌های درمانی در بیماری ژنوتیپ ۶ کم می‌باشد، و این نشانه‌های درمانی برای دوره درمانی ۴۸ هفته‌ای بوده و دوز آن نیز به میزان دوز بیماری ژنوتیپ ۱ می‌باشد. هومئوپاتی
این روش درمانی در سال ۱۸۱۰میلادی توسط پزشک آلمانی «ساموئل هانمن» (بر اساس یکی از نظرات موجود در زمان سقراط - نظر اول درمان به وسیلهٔ داروی متضاد و نظریه دوم درمان به وسیلهٔ داروی مشابه بود که به عنوان مثال زهر عقرب را بر روی مکان گزش عقرب قرار می‌دادند) معرفی شد. وی در طول سال‌ها تلاش بی‌وقفه توانست هومیوپاتی را توسعه دهد و از آن در درمان بیماری‌ها استفاده کند. نتیجه تلاش‌های او در کتابی به نام (ارغنون پزشکی) که حاوی تمام اصول هومیوپاتی و روش درمان به این شیوه می‌باشد، آورده شده و شش بار توسط وی تکمیل و به روز شده‌است. داستان کشف هومیوپاتی توسط هانمن، از آنجا آغاز می‌شود که وی در حال ترجمه کتاب داروشناسی دکتر کولن، استاد دانشگاه ادینبورگ بود که به این جمله برخورد می‌کند که در آن علت تأثیر داروی گنه گنه در درمان مالاریا را به قابض و تلخ بودن آن نسبت می‌دهد. وی این استدلال را نمی‌پسندید و برای درک نحوه تأثیر گنه گنه شروع به خوردن مقادیری از آن می‌کند و با تعجب می‌بیند که علائم مالاریا در وی ظاهر می‌شوند. وی با تکرار مشاهدات و آزمایش‌های خود به این نتیجه می‌رسد که هر ماده‌ای که بتواند علایم بیماری را در یک فرد سالم ایجاد کند می‌تواند همان علایم را در فرد بیمار، درمان نماید و به این اصل مهم هومیوپاتی دست می‌یابد که همواره مشابه، مشابه را درمان می‌کند. تاریخچه ویروس‌شناسی
علیرغم موفقیت‌های دیگر، لویی پاستور (۱۸۲۲–۱۸۲۲) نتوانست عامل ایجاد کننده بیماری هاری را پیدا کند و حدس زد که عامل آن آنقدر کوچک است که با میکروسکوپ دیده نمی‌شود.در سال ۱۸۸۴، میکروبیولوژیست فرانسوی چارلز چمبرلند (۱۹۷۱–۱۹۸۱) فیلتری را اختراع کرد (امروزه با نام فیلتر چمبرلند شناخته می‌شود) که منافذی کوچکتر از باکتری‌ها داشت؛ بنابراین، او می‌توانست یک محلول حاوی باکتری‌ها را از فیلتر عبور داده و آن‌ها را به‌طور کامل از محلول خارج کند. در سال ۱۸۷۶، آدولف مایر نخستین کسی بود که نشان داد که آنچه که او بیماری موزاییک تنباکو نامید، عفونی است. او تصور می‌کرد که این بیماری ناشی از سموم یا یک باکتری بسیار کوچک است. بعداً، در سال ۱۸۹۲، زیست‌شناس روسی دیمیتری ایوانوفسکی (۱۹۲۰–۱۸۶۴) از فیلتر چمبرلند برای مطالعه آنچه اکنون به عنوان ویروس موزائیک توتون شناخته می‌شود، استفاده کرد. آزمایش‌های او نشان داد که عصاره‌های برگ خرد شده گیاهان تنباکوییان آلوده پس از فیلتراسیون، عفونی باقی می‌مانند. ایوانوفسکی اظهار داشت این عفونت ممکن است توسط سمی تولید شده توسط باکتری‌ها ایجاد شود، اما این ایده را دنبال نکرد. در سال ۱۸۹۸، میکروب‌شناس هلندی، مارتینوس بایرینک استاد میکروب‌شناسی در دانشکده کشاورزی واخنینگن، آزمایش‌های آدولف مایر را تکرار کرد و متقاعد شد که مایع تصفیه شده حاوی شکل جدیدی از عامل عفونی است. وی مشاهده کرد که این عامل فقط در سلول‌هایی که در حال تقسیم هستند تکثیر می‌شود و وی آن را «جرم زنده محلول» نامید. بایرینک اظهار داشت که ویروس‌ها از نظر ماهیت مایع هستند، نظریه ای که بعدها توسط بیوشیمیست و ویروس‌شناس آمریکایی وندل مردیت استنلی (۱۹۰۴–۱۹۹۴) بی‌اعتبار شد و ثابت کرد که آنها در واقع ذرات هستند. در همان سال، فردریش لوفلر (۱۹۵۲–۱۸۲) و پل فروس (۱۹۶۰–۱۸۶۰) اولین ویروس حیوانی را از طریق یک فیلتر مشابه عبور داده و علت بیماری پا و دهان را کشف کردند. باروخ ساموئل بلومبرگ
همچنین او ویروس هپاتیت B را شناسایی کرد و بعداً آزمایش و تشخیص آن و واکسن را توسعه داد. نیدل‌استیک
ازاین بین میزان آلودگی با ویروس هپاتیت بی با بیشترین احتمال (حدود ۳۰ درصد) و ویروس ایدز با کمترین احتمال (حدود ۰/۸ درصد) قرار دارد و ویروس هپاتیت سی بااحتمال متوسط آلودگی (بین ۳ تا ۵ درصد) مابین این دو قرار می‌گیرد. ویروس‌شناسی
این تیم به سرپرستی پروفسور Tetsuya Mizutani، نویسنده این مقاله و مدیر مرکز تحقیقات و آموزش برای پیش‌گیری از بیماری عفونی جهانی حیوانات، TUAT، ویروس منحصر به فردی را در چنین مکانی کشف کردند. تبخال دستگاه تناسلی
تبخال دستگاه تناسلی یا هرپس تناسلی یک عفونت ویروسی است. در دهه ۱۹۶۰ ویروس هرپس سیمپلکس به دو نوع ۱ و ۲ تقسیم‌بندی شد. معمولاً باور بر این بوده‌است که به صورت کلی تبخال در ناحیه پایین‌تر از کمر مربوط به هرپیس نوع ۲ بوده و تبخال در ناحیه بالای کمر مربوط به ویروس هرپیس نوع ۱ بوده؛ ولی تبخال تناسلی به خاطر ویروس هرپیس نوع ۱ نیز در حال افزایش است و آن قاعده کلی دیگر صدق نمی‌کند. جون آلمیدا
در سال ۱۹۶۴ مجدداً به بریتانیا بازگشت و در دانشکده پزشکی بیمارستان سنت توماس لندن مشغول به کار شد و روی سرماخوردگی عادی مشغول به تحقیق و ذرات ویروس را در آن‌ها دید، ویروسی که به گفته او شبیه ویروس‌های آنفلوانزا است ولی دقیقاً عین آن‌ها نیست؛ چیزی که او شناسایی کرده بود نخستین ویروس کرونای انسانی بود. اکتشاف جدید در قالب مقاله‌ای در سال ۱۹۶۵ برای ژورنال پزشکی بریتانیا ارسال شد و نخستین تصاویری که او از این ذرات گرفته بود دو سال بعد در ژورنال ویروس‌شناسی عمومی به چاپ رسید. انستیتو پاستور
انستیتو پاستور برای مدتی بیش از یک قرن در خط مقدم مبارزه با بیماری‌های عفونی قرار داشته‌است. این سازمان جهانی پژوهش‌های زیستی- پزشکی با مرکزیت پاریس، در سال ۱۹۸۳ اولین جایی بود که ویروس HIV جدا شد. در طی سالیان متمادی انستیتو پاستور باعث کشفیاتی پیشرو شده که علوم پزشکی را قادر به کنترل بیماری‌های خطرناکی مثل دیفتری، کزاز، سل، فلج اطفال، آنفلوآنزا، تب زرد و طاعون ساخته‌است. از سال ۱۹۰۸ تاکنون، ۸ نفر از دانشمندان انستیتو پاستور برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده‌اند که به عنوان آخرین نمونه در سال ۲۰۰۸ این جایزه به صورت مشترک به دو محقق این مؤسسه تعلق گرفته‌است. انسفالیت
التهاب مغز یا انسفالیت به معنی التهاب حاد بافت مغزی است. شایع‌ترین نوع آن انسفالیت ویروسی می‌باشد. ویروس خود را از طریق خون به مغز می‌رساند و در عملکرد آن اختلال ایجاد می‌کند در بیماریهای سیفلیس، هاری و مالاریا نیز احتمال آنسفالیت وجود دارد. انسفالیت چون از بیماری‌های ثانویه ویروسی می‌باشد می‌تواند رده‌های مختلفی داشته باشد و از عدم تعادل در راه رفتن تا کما و مرگ را در پی خواهد داشت. برای مثال در نوزادان ویروس هرپس سیمپلکس باعث ایجاد تبخال می‌گردد یا ویروسی که در آبله مرغان به مغز می‌رسد می‌تواند فقط کمی عدم تعادل در راه رفتن را در پی داشته باشد. در موارد کمی آسیب‌های جدی به مغز وارد شده و آسیب‌ها جبرانشان سخت خواهد بود. این بیماری می‌تواند از طریق عوامل قارچی هم ایجاد شود که ار راه استنشاقی وارد و سپس به خون و سپس به سیستم عصبی حمله می‌کنند. از جمله علائم آن تب، سردرد، فوتوفوبیا (ترس از نور) و تشنج، تحریک پذیری و عصبی شدن، استفراغ، لوچ شدن چشمان یا دید دوگانه ضعف دست و ... هستند. از جمله آزمایش‌ها تشخیصی بررسی مایع مغزی نخاعی که احتمال مننژیت باکتریایی را هم رد می‌کند با پونکسیون لومبار می‌باشد. درمان بستگی به عامل ایجادکننده دارد. ماده سرطان‌زا
ویروس "اپشتین بار" با لنفوم بورکیت، ویروس هپاتیت بی با سرطان کبد و ویروس‌های پاپیلوما با سرطان گردن رحم و ویروس عامل ایدز(HIV) با سارکوما و لنفوم ارتباط دارند. رود ابولا
در سال ۱۹۷۶ ویروس ابولا در روستای یامبوکو در ۶۰ مایلی رود ابولا شناسایی شد. پروفسور پیتر پیوت تصمیم گرفت به دلیل ننگین بودن بیماری به جای نام روستا نام رود را روی این بیماری بگذارد. هپاتیت ب
دلیل ابتلا به بیماری هپاتیت ب، ویروس این بیماری بنام HBV یا ویروس هپاتیت ب است. ویروس زیکا
این بیماری توسط پشه‌های آئدس ("Aedes)" فعال در روز، مانند A. ae Egypti و A. albopictus منتشر می‌شود. نام آن از جنگل زیکا از اوگاندا -جایی که ویروس برای اولین بار در سال ۱۹۴۷ جدا شد- آمده‌است. ویروس زیکا به ویروس‌های دِنگی، تب زرد، آنسفالیت ژاپنی و ویروس غربی نیل مربوط است. از دهه ۱۹۵۰، شناخته شده است که در یک کمربند استوایی باریک از آفریقا تا آسیا رخ می‌دهد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۶، ویروس به سمت شرق، در سراسر اقیانوس آرام و آمریكا گسترش یافت و منجر به همه گیری ۱۶-۲۰۱۵ شد. هپاتیت دی
تقریباً ۱۵ میلیون نفر در دنیا آلوده به ویروس هپاتیت D هستند. هپاتیت D همیشه همراه با هپاتیت ب دیده می‌شود. ویروس هپاتیت D برای همانندسازی خود از ویروس هپاتیت B و امکانات سلول میزبان استفاده می‌کند. این ویروس ناقص است و از نظر اندازه و ساختمان ژنوم نیاز به کمک برای همانندسازی مانند ویروئیدهای گیاهی است. ژنوم این ویروس فقط یک پروتئین کپسیدی را کد می نماید. ویروس دارای ژنوم RNA منفی، تک رشته ای، حلقوی و کوچک است. ویروس دارای پوشش است و احتمالاً دارای ۳ فرم است. همانند هپاتیت B به سلول‌های کبد متصل شده و وارد آن می‌شود. نسخه برداری و همانندسازی ویروس غیر متعارف است. هپاتیت ئی
ویروس هپاتیت ای یک آر ان ای ویروس فاقد کپسول است که از طریق مدفوعی، دهانی و آب‌های آلوده منتقل می‌شود. شیوع این هپاتیت به‌صورت تک‌گیر و همه‌گیر است که اپیدمی در کشورهای توسعه‌نیافته، به‌ویژه در قارههای آسیا و آفریقا شایع‌تر است. این ویروس اولین بار در اپیدمی در هند در سال ۱۹۵۵ کشف شد. بزرگ‌ترین اپیدمی که تا به امروز گزارش شده صدهزار نفر را در شمال‌غربی چین مبتلا کرده‌است. هپاتیت خودایمنی
هپاتیت خود ایمنی بیماری خودایمنی کبد است که بر اثر پادتنهای ساخته شده توسط سیستم ایمنی علیه سلول‌های کبد به وجود می‌آید. نشانه‌های ابتدایی بیماری شامل درد ماهیچه، خستگی، زردی و درد در یک چهارم بالای سمت راست بدن می‌باشد. گاهی هم بیماران هیچ نشانه ای ندارند و بیماری توسط آزمون عملکرد کبد تشخیص داده می‌شود. ویروس هپاتیت بی
ویکی‌پدیای انگلیسی بازبینی مهر نودوسه Hepatitis_B_virus. بازبینی در ۸ اکتبر ۲۰۱۴. هموفیلوس اژیپتیوس
هموفیلوس اژیپتیوس یا هموفیوس آنفلوآنزا بیوگروه اژیپتیوس عامل بیماری التهاب ملتحمه چرکی است. این باکتری به‌طور جداگانه در دهه ۱۸۸۰ توسط دو دانشمند به نام‌های رابرت کخ و ویکس کشف شد. در دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، بیماری دیگری به نام تب پورپوریک برزیلی را به هموفیلوس اژیپتیوس نسبت دادند. این بیماری، اولین بار در سائوپائولوی برزیل دیده شد. تب پورپوریک برزیلی به صورت سپتی سمی (عفونت خون) برق‌آسا و مرگبار در کودکان دیده شده است. آمبرلا
در سال ۱۹۷۸، دکتر جیمز مارکوس با ترکیب دی‌ان‌ای زالو با ویروس مادر، موفق به کشف نمونهٔ جدیدی از ویروس‌ها به نام ویروس T شد و آن را به صورت اختصار، ویروس تی نامید. ویروس تی نقش بسیار مهمی در شکل‌گیری داستان اصلی این سری داشت. هر جانداری که به این ویروس مبتلا شود، کشته می‌شود و در برابر، جریان الکتریکی ضعیفی را در بدن شخص مبتلا ایجاد می‌کند. این جریان الکتریکی ضعیف سبب به کار افتادن مجدد برخی از سیستم‌های حیاتی بدن می‌شود اما این شخص دیگر یک موجود مرده و بی‌خرد است و فقط سعی می‌کند نیاز خود را به غذا برطرف کند (زامبی). فقط یک‌بار گزش توسط زامبی‌ها کافی است تا ویروس تی از زامبی به بدن فرد سالم منتقل شود، تا یک زامبی جدید متولد شود. این یک موفقیت بزرگ برای اهداف سری شرکت آمبرلا محسوب می‌شد. در ۲۹ ژوئیه همین سال، مقر آموزشی بسته شد و مارکوس دو نفر از بهترین شاگردان خود، یعنی آلبرت وسکر و ویلیام برکین را به مقر پژوهشی آمبرلا در کوهستان آرکلی فرستاد. رادالبوویر
رادالبوویر (INN، همچنین به عنوان GS-9669 نیز شناخته می شود) یک داروی ضد ویروس تحقیقاتی برای درمان عفونت ویروس هپاتیت سی (HCV) است که توسط گیلیاد ساینسز توسعه یافته است. رادالبوویر به عنوان یک مهارکننده NS5B عمل می کند و در حال حاضر در مراحل کارآزمایی بالینی قرار دارد. این دارو پلیمراز NS5B را هدف قرار می دهد. هپاتیت سی
ویروس هپاتیت سی در ۵۰ تا ۸۰٪ مبتلایان به این ویروس موجب به وجود آمدن عفونت مزمن می‌شود. حدود ۴۰ تا ۸۰٪ این عفونت‌ها با درمان از بین می‌روند. در موارد نادر، این عفونت می‌تواند بدون درمان از بین برود. افرادی که دچار هپاتیت سی مزمن هستند باید از مصرف الکل و داروهایی که موجب تولید سم در کبد می‌شوند خودداری کنند، این افراد همچنین باید برای هپاتیت آ و هپاتیت ب واکسینه شوند. افراد مبتلا به سیروز کبدی می‌بایست به منظور تشخیص سرطان کبد آزمایش‌های فراصوتی انجام دهند. هپاتیت
پس از تشخیص پزشک آزمایش کبد انجام می‌گیرد. این کار از طریق آزمایش‌های خون، سونوگرافی و نمونه برداری از کبد کار بسیار آسانی است و از طریق بی‌حسی موضعی و از طریق یک سوزن نمونه‌گیری انجام می‌شود و بیمار حداکثر یک روز در بیمارستان بستری می‌شود. پژوهشگران ایرانی نانو ابزار کاغذی را برای آنالیز DNA ابداع کردند که قادر به تشخیص سریع و ارزان بیماری‌هایی همچون هپاتیت B و ناباروری در مردان است. مایکل هوتون
مایکل هوتون () دانشمند در زمینه میکروبیولوژی اهل بریتانیا است. شهرت او به دلیل کشف ویروس هپاتیت سی است که به خاطر آن در سال ۲۰۲۰ به همراه چارلز رایس و هاروی آلتر برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شد. پیتوویروس
پیتوویروس نام یک گونه از فرمانرو ویروس است. از این ویروس غول‌پیکر تنها همین گونه شناخته شده که آمیب‌ها را آلوده می‌کند و اولین بار در مقاله‌ای در سال ۲۰۱۴ به آن اشاره شده است.