نام یکی از فعالان جنبش حق رای زنان در آمریکا،  ومددکار اجتماعی چیست؟
لوئیزا گرت اندرسون
اندرسون جراح ارشد سپاه بیمارستان زنان (WHC) و عضو انجمن سلطنتی پزشکی بود. خاله او، میلیسنت فاوست، یکی از طرفداران جنبش حق رای زنان در انگلیس بود. فلورا موری نیز شریک زندگی او، پزشک همکار و از فعالان جنبش حق رای زنان بود. عموزاده او دکتر مونا چالمرز واتسون نیز از فعالان جنبش حق رای زنان بود و سپاه کمکی ارتش زنان را بنیان نهاد. جین آدامز
جین آدامز (؛ زاده ۶ دسامبر ۱۸۶۰ درگذشته ۲۱ مه ۱۹۳۵) فعال اجتماعی، اصلاح طلب، جامعه شناس و مولف آمریکایی بود. وی به عنوان یک رهبر مهم مددکارهای اجتماعی، یکی از فعالان جنبش حق رای زنان در آمریکا، مددکار اجتماعی، فیلسوف عمومی، جامعه‌شناس، نویسنده و رهبر حق رأی زنان و صلح جهانی در عصری رئیس‌جمهورهایی مانند تئودور روزولت و توماس وودرو ویلسون که خود به‌عنوان افراد اصلاح طلب و فعالان اجتماعی شناخته می‌شدند معروف و شناخته شده بود.
زن
حقوق زنان به‌طور قابل توجهی در قرن بیستم فراز و فرودهای زیادی داشته‌است. حق رأی زنان به معنی حق شرکت زنان در انتخابات است و از مهم‌ترین رویدادهای تکامل اولیهٔ جنبش‌های مدافع حقوق زنان بود. هواخواهان حق رأی زنان که سافروجتها نیز نامیده می‌شدند؛ کسب حق رأی را مقدمهٔ مشارکت سیاسی زنان در جامعه می‌دانستند. در سال ۱۸۴۸ جنبش حق رأی زنان در ایالات متحده آمریکا به یک جنبش اجتماعی گسترده تبدیل شد. در سال ۱۸۹۳، نیوزیلند نخستین کشوری بود که حق رأی زنان را به رسمیت شناخت. امروزه در میان کشورهایی که مردم می‌توانند در تصمیمات سیاسی و حاکمیتی-دولتی رای دهند، تنها کشورهای عربستان سعودی، بوتان، برونئی و واتیکان هستند که حق زنان برای شرکت در انتخابات را به رسمیت نشناخته‌اند. حق رأی زنان در ژاپن
ایشیکاوا فاسائه: (۱۸۹۳–۱۹۸۱) مدافع حقوق سیاسی زنان. ایچیکاوا بیشتر تلاش خود را برای جلب حق مشارکت زنان در روند رای‌گیری و احزاب سیاسی متمرکز کرد. او با هیراتسوکا رایچو به تأسیس انجمن زنان جدید کمک کرد. مشارکت وی به انجمن مطبوعات میهنی و لیگ حق رأی زنان (Fusen Kakutoku Domei) گسترش یافت. ایچیکاوا اندکی پس از جنگ جهانی اول به ایالات متحده سفر کرد و پیشرفت‌هایی را مشاهده کرد که زنان آمریکایی مانند آلیس پال در مبارزه برای برابری و حقوق سیاسی داشته‌اند. او به ژاپن بازگشت، صدایی صریح برای حقوق زنان باقی ماند و در دهه ۱۹۵۰ به عنوان نماینده شورای ژاپن انتخاب شد. روزشمار تاریخ ایالات متحده آمریکا
۱۹۰۶ : مرگ سوزان آنتونی، فعال حق رأی زنان روی بورژوا
روی بورژوا (؛ زادهٔ ) افسر (ارتش)، فعال حقوق بشر، و کشیش کاتولیک اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین بنیانگذار سازمان دیدبان مدرسه آمریکایی و گروه حقوق بشر است.او در سال ۱۹۹۴ برنده جایزه صلح و جایزه صلح آمریکا و نیز نامزد دریافت جایزه نوبل صلح شد. در سال ۱۹۷۲ کشیش کلیسای کاتولیک روم مری‌نول شد، اما چهل سال بعد به دلیل مشارکت در «یک مراسم» اعطای مقام مذهبی در نهم اوت ۲۰۰۸ به دلیل اعطای مقام کلیسای کاتولیک رومی به یک زن در لکسینگتون، کنتاکی شرعاً طبق قوانین کلیسا از کشیشی خلع شد. کریستابل پنکهرست
کریستابل پنکهرست دختر رهبر جنبش حق رای املین پنکهرست و ریچارد پنکهرست و خواهر سیلویا پنکهرست است. پدر او مشاور حقوقی بود و مادرش مغازه کوچکی داشت. کریستابل به مادرش که به عنوان کارمند ثبت احوال در منچستر کار می‌کرد، کمک می‌کرد. مرگ مادرش املین در ۱۹۲۸ تأثیر منفی بر کریستابل داشت. فهرست فعالان صلح
محمد داجانی داوودی (متولد ۱۹۴۶) – استاد دانشگاه فلسطینی و فعال صلح جورج مایتلند لوید دیویس (۱۸۸۰–۱۹۴۹) مبارزات صلح طلبی و ضد جنگ در ولز، رئیس اتحادیه صلح (۱۹۴۶–۱۹۴۹) رنی دیویس (متولد ۱۹۴۱) - رهبر جنگ ضد ویتنام آمریکا، سازماندهندهدوروتی دی (۱۸۹۷–۱۹۸۰) - روزنامه‌نگار آمریکایی، فعال اجتماعی و یکی از بنیان‌گذاران جنبش کارگری کاتولیک فران دآث (متولد ۱۹۴۹) - یکی از اولین اعضای تمام وقت کمپین صلح مشترک گرینهاملانسا دل واستو (۱۹۰۱–۱۹۸۱) - فیلسوف کاتولیک، شاعر، هنرمند و فعال بدون خشونت دیوید دلینگر (۱۹۱۵–۲۰۰۴) - صلح دوست آمریکایی، سازمانده، رهبر برجسته ضد جنگ مایکل دنبورو آ ام (۱۹۲۹–۲۰۱۴) - محقق پزشکی نشان استرالیا که حزب خلع سلاح هسته‌ای را تأسیس کرد آماندا دیو (۱۸۳۸-؟)، وزیر امور خارجه، فعال صلح، خبرنگار آلما دولنز (۱۸۷۶-؟) – صلح جو ایتالیایی و حامی حق رای به زنان فیل دناهو – مجری پیشین برنامه تاک شو، مجری سابق تلویزیون موریل داوکورت (۱۹۰۸–۲۰۰۹) - فعال صلح طلب کانادایی، فمینیست و فعال اجتماعی، بنیان‌گذار صدای زنان صلح نوا اسکاتیاالی دوکامن (۱۸۳۳–۱۹۰۶) - برنده جایزه صلح نوبل پگی داف (۱۹۱۰–۱۹۸۱) - فعال صلح، سوسیالیست، بنیان‌گذار و اولین دبیرکل CNDآنری دونان (۱۸۲۸–۱۹۱۰) – بنیان‌گذار کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و اولین برنده جایزه صلح نوبل (با فردریک پسی) روبرت دانبار (درگذشت۱۹۵۶) - فعال باشگاه زنان و فعال صلح آمریکا مل دانکن (متولد ۱۹۵۰) - مدیر اجرایی نیروی صلح بدون خشونت ماریان رایت ادلمن
ماریان رایت ادلمن (؛ زادهٔ ) نویسنده و وکیل اهل ایالات متحده آمریکا و یک فعال آمریکایی در زمینه حقوق کودکان است. او در تمام طول زندگی حرفه‌ای خود حامی آمریکایی‌های محروم بوده‌است. او مؤسس و رئیس سابق صندوق دفاع از کودکان است. ماریان خود بر رهبرانی همچون مارتین لوتر کینگ جونیور و هیلاری کلینتون تأثیرگذار بوده‌است. مارگارت چو
مارگارت چو (؛ زادهٔ ) یک استندآپ کمدین، هنرپیشه، طراح مد، نویسنده و خواننده-ترانه‌سرای اهل ایالات متحده آمریکا است که به خاطر اجراهای کمدی استدآپ بسیار مشهور است که در آن به نقد مسائل اجتماعی مخصوصاً مسائل مربوط به نژاد و جنسیت می‌پردازد. وی همچنین از فعالان حقوق دگرباشان جنسی است که به خاطر آن جوایز متعددی نیز دریافت کرده‌است. لی‌لی لدبتر
لی‌لی لدبتر (؛ زادهٔ ) یک نویسنده و مدعی حقوقی اهل ایالات متحده آمریکا است که علیه شرکت گودیر تایر، بابت تبعیض در استخدام، اقامهٔ دعوی نمود. کنگره ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۰۹ «قانون پرداخت منصفانهٔ لی‌لی لدرتر» را که دربارهٔ پرداخت منصفانه به کارگردان است، با نام او تصویب کرد. این قانون اصلاحیه‌ای برای لایحه حقوق مدنی ۱۹۶۴ و نخستین لایحه‌ای بود که باراک اوباما در ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۰۹ امضا نمود. پس از این واقعه، لی‌لی لدبتر به یک فعال مدنی و سخنران عمومی مبدل شد و در سال ۲۰۱۱ نامش در فهرست «تالار ملی مشاهیر زنان» قرار گرفت. آنا آلیوس هنگا
آنا آلیوس هنگا () وکیل اهل تانزانیا است. او بخاطر خدمات اجتماعی اش از جمله برنامه‌های توانمند سازی زنان در تانزانیا، شناخته شده‌است. او همچنین یک فعال حقوق بشر است و به عنوان مدیر اجرایی مرکز حقوق بشر (LHRC) منصوب شد. در سال ۲۰۱۵ او تشویق شد تا در انتخابات عمومی تانزانیا شرکت کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین‌المللی زنان شجاع در سال ۲۰۱۹ شده‌است. لوئیزا گرت اندرسون
اندرسون از سال ۱۹۰۳ در سازمان‌های وابسته به اتحادیه ملی جامعه زنان سافرجت (NUWSS)، که طرفدار کسب حق رأی از راه‌های مسالمت‌آمیز بودند، فعال بود. او که از عدم پیشرفت در زمینه حق رأی ناامید شده بود، در سال ۱۹۰۷ به عضویت اتحادیه سیاسی احتماعی زنان (WSPU) که تندروتر بود، درآمد. در ۱۸ نوامبر ۱۹۱۰، اندرسون همراه با مادرش ،املین پنکهرست، آلفرد کالدکوت، هرتا آیرتون، خانم المی، هیلدا براکنبری، شاهزاده سوفیا دولیپ سینگ به اعتراض ۳۰۰ زن دیگر پیوست تا از نخست‌وزیر اسکویت برای حق رای دادن به زنان درخواست کنند. به دلیل خشونت و تجاوزهای جنسی که نیروهای پلیس و برخی دیگر از مردان در این روز مرتکب شدند، این اعتراض به جمعه سیاه معروف شد. بیش از صد زن، از جمله اندرسون، دستگیر شدند اما همه بدون اتهام آزاد شدند. او در سال ۱۹۱۲ به دلیل فعالیت‌های خود در زمینه سافرجت از جمله شکستن پنجره‌ها با پرتاب آجر، مدت کوتاهی در هالووی زندانی شد. اندرسون در سال ۱۹۱۴ به اگنس هاربن و گروه جدیدی از زنان و مردان پیوست و گروه سافراجیست‌های متحد را که در لندن، لیورپول، ادینبورگ و گلاسگو دارای شعبه بودند، راه‌اندازی کرد. گودلیو موسکاساراسی
گودلیو موسکاساراسی (؛ زادهٔ ۱۹۵۹) مددکاری اجتماعی اهل رواندا، بازمانده نسل‌کشی در رواندا و فعال در زمینه حقوق مدنی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین‌المللی زنان شجاع شده‌است. سوزان ناسل
سوزان ناسل (؛ زادهٔ ) درایالات متحده آمریکا و یک فعال حقوق بشر است. سوزان مدیر اجرایی انجمن قلم آمریکا است. انجمن جهانی قلم بزرگترین فدراسیونی است که ۱۴۴ مرکز را در برمی‌گیرد. پیش از این ناسل از دوم ژانویه ۲۰۱۲ تا ۱۱ ژانویه ۲۰۱۳ در سمت مدیر اجرایی عفو بین‌الملل ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. فعالیت او در این دوره باعث شد قانون حمایت از زنان و دختران افغانی در آمریکا در سال ۲۰۱۲ به تصویب برسد. آگاستا استو-گالن
آگاستا استو-گالن (; – ) یک پزشک، مدرس و فعال مدنی در زمینهٔ حق رأی زنان اهل کانادا بود. کوسونوز کیتا
کوسونوز کیتا (به ژاپنی: ؛ به انگلیسی: Kusunose Kita ؛ – ) یکی از اولین زنان اهل ژاپن بود که در دفاع از حقوق سیاسی زنان فعالیت می‌کرد. به‌طور خلاصه اقدامات وی به تحقق حق رأی زنان در بخش‌هایی از شهر زادگاهش کوچی کمک کرد، جایی که او هنوز هم به عنوان «مادر بزرگ حقوق مردم» ("minken baasan") شناخته می‌شود. فرانسیس ویلارد
تأثیرات او به تصویب اصلاحیه‌های هجدهم و نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا (حق رای زنان) کمک کرد. آیدا ب. ولز
آیدا بل ولز بارنت ( زاده ۱۶ ژوئیه ۱۸۶۲ – درگذشته ۲۵ مارس ۱۹۳۱) معروف به آیدا ب. ولز یک زن آمریکایی سیاه‌پوست، سردبیر، عضو گروه سافراجت، طرفدار فلسفهٔ اقتصادی جُرجی و یکی از نخستین رهبران جنبش حقوق شهروندی بود. او اسنادی در زمینهٔ کشتار متعصبانهٔ سیاهان تهیه کرد که نشان می‌دهد این کشتارها برای زهرچشم گرفتن از سیاهانی صورت می‌گرفت که سعی می‌کردند با سفیدها رقابت کنند در حالی که سفیدپوستان ادعا می‌کردند سیاهان جنایت می‌کنند و این کشتارها پاسخ خودجوش و مردمی به جنایت‌های آن‌ها است. آیدا ولز فعال حوزهٔ حقوق زنان بود، برای جنبش حق رای زنان تلاش می‌کرد و چندین سازمان برای حقوق زنان تشکیل داد. ولز سخنران صریح و قَدَری بود و برای سخن رانی به نقاط مختلف جهان سفر می‌کرد. آنجلا دیویس
آنجلا ایوون دیویس (به انگلیسی: "Angela Yvonne Davis") (زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۴۴) فعال سیاسی، پژوهش‌گر، و نویسنده آمریکایی است. او یک فعال و پیشروی مطرح جنبش پادفرهنگی در دهه ۶۰ و رهبر حزب کمونیست آمریکا بود و در دوران فعالیتش در جنبش حقوق مدنی ارتباط نزدیکی با حزب حزب پلنگ سیاه داشت، گرچه هرگز از اعضای رسمی آن نبود. حقوق زندانیان از جمله علایق دیویس است. او بنیان‌گذار سازمان مقاومت انقلابی است، سازمانی که برای الغای صنعت-زندان کار می‌کند. دیویس استاد بازنشسته گروه تاریخ آگاهی در دانشگاه سانتاکروز کالیفرنیا و مدیر گروه سابق مطالعات فمنیستی همین دانشگاه است و در اموری مانند مبارزه برای برابری زن و مرد، مخالفت با مجازات اعدام و الغای زندان‌ها فعالیت می‌کند. لوئیزا آن سوین
لوئیزا آن سوین (نام خانوادگی گاردنر; ۱۸۰۱، نورفک، ویرجینیا – ژانویه ۲۵، ۱۸۸۰، لوترویل، مریلند) وی اولین زنی بود که در ایالات متحده آمریکا در یک انتخابات عمومی رای داد. او رای خود را در ۶ سپتامبر ۱۸۷۰ در لارامی، وایومینگ به صندوق انداخت. خانه‌داری اجتماعی
جنبش خانه داری اجتماعی الزاماً مساوی رای دادن به تمامی زنان نیست. زنان اصلاح طلب برجسته ای هم در جنبش‌های همگرا و هم در ضد جنبش وجود داشتند. در حالی که برخی از خانه داران اجتماعی مانند کارولین بارتلت کرین معتقد بودند که این رای می‌تواند عملکرد خانه داران اجتماعی را افزایش دهد. خانه داران اجتماعی که حق رأی دادن داشتند، بیان کردند که برخلاف مزیت رای، تسهیل کردن تأثیر آنها بر جامعه ضروری نبود. سونیا پیر
سونیا پیر () فعال حقوق بشر اهل هائیتی بود. (زاده: ۴ ژوئیه ۱۹۶۳–درگذشته: ۴ دسامبر ۲۰۱۱)، او به عنوان سونیا پیر شناخته می‌شود، یکی از مدافعان حقوق بشر در جمهوری دومینیکن است که تلاش کرد تبعیض اجتماعی علیه مردم هائیتی در جمهوری دومینیکن را پایان دهد، اعم از این که در هائیتی یا جمهوری دومینیکن متولد شده باشند. او به خاطر تلاش‌هایش در سال ۲۰۰۶ برنده جایزه حقوق بشر رابرت اف. کندی شد. وی همچنین برندهٔ جایزه بین‌المللی زنان شجاع شده‌است. اولین رید
اِولین رید* () نویسنده و مبارز فمینیست و مارکسیست آمریکایی بود. او از رهبران حزب کارگران سوسیالیست آمریکا و از پایه‌گذاران ائتلاف حرکت ملی سقط جنین زنان بود. جاناتان گرینبلت
جاناتان گرینبلت () کارآفرین، مدیر اجرایی و ششمین مدیر اتحادیه ضد افتراء و اهل کشور آمریکا است. وی پیش از قبول مسئولیت در اتحادیه ضد افترا، در کاخ سفید به عنوان دستیار ویژه باراک اوباما و مدیر دفتر نوآوری اجتماعی و مشارکت مدنی فعالیت می‌کرد. گرینبلات که دانش‌آموخته دانشگاه‌های تافتس و نورت‌وسترن در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد است، فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی خود را در سال ۱۹۹۲ با حضور در کارزار انتخاباتی بیل کلینتون در لیتل راک، آرکانزاس آغاز کرد. وی در دوران ریاست‌جمهوری کلینتون به دولت پیوست و در کاخ سفید و وزارت بازرگانی فعالیت کرد. جاناتان گرینبلات با مرجان کی‌پور یک ایرانی یهودی ازدواج کرده و دارای ۳ فرزند است. پروین اردلان
پروین اردلان (۱۳۴۵–) روزنامه‌نگار، پژوهشگر و از فعالان جنبش زنان در ایران است. او یکی از بنیان‌گذاران سازمان مردم‌نهاد مرکز فرهنگی زنان و از اعضای اولیه کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز است. وی هم‌چنین از سردبیران سایت تغییر برای برابری است. جنیفر لارنس
لارنس در سال ۲۰۱۵ در کنار هاچرسون و همسورث از طریق "Prank It FWD"، یک ابتکار خیریه‌ای برای جمع‌آوری پول برای سازمان غیرانتفاعی دوسامتین مشارکت کرد. او در آن سال بنیاد جنیفر لارنس را راه‌اندازی کرد که از خیریه‌هایی مانند باشگاه‌های پسران و دختران آمریکا و بازی‌های المپیک ویژه حمایت می‌کند. در سال ۲۰۱۶، او ۲ میلیون دلار به بیمارستان کودکان کوسایر در لوئیزویل اهدا کرد تا یک واحد مراقبت‌های ویژهٔ قلب به نام بنیاد خود راه‌اندازی کند. لارنس یکی از اعضای هیئت مدیرهٔ رپرسنت‌آس است؛ این سازمان غیرانتفاعی به دنبال تصویب قوانین ضد فساد در ایالات متحده است. در سال ۲۰۱۸، او با ۳۰۰ زن در هالیوود برای راه‌اندازی طرح دیگر بس است برای محافظت از زنان در برابر آزار و اذیت و تبعیض همکاری کرد. او همچنین در راهپیمایی زنان ۲۰۱۸ در لس آنجلس حضور داشت. در سال ۲۰۱۸، لارنس در حمایت از حفظ رأی‌گیری رتبه‌ای در ایالت مین صحبت کرد. ایشیکاوا فاسائه
ایشیکاوا فاسائه (; – ) سیاستمدار اهل ژاپن بود. وی یکی از افراد کلیدی در ایجاد حق رأی زنان در ژاپن بود. جرالدینه فرارو
جرالدینه آنه فرارو (زاده ۲۶ اوت ۱۹۳۵ – درگذشت ۲۶ مارس ۲۰۱۱) حقوق‌دان و سیاست‌مدار دموکرات آمریکایی و عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و اولین زن کاندید معاونت ریاست جمهوری بود. لیندن لاروش
لیندن لاروش (؛ زادهٔ – ۱۲ فوریه ۲۰۱۹) کنشگر سیاسی و مؤسس جنبش لاروش است. او در زمینه‌های اقتصادی، علمی و سیاسی، و نیز تاریخ، فلسفه و روانکاوی نوشته‌است. او در هر یکی از انتخابات‌های ریاست جمهوری آمریکا بین ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۴ نامزد بود، یک بار از طرف حزب خود، حزب کارگر ایالات متحده، و هفت بار برای کسب نامزدی حزب دموکرات (ایالات متحده آمریکا) رقابت کرد. الیزابت کدی استانتون
الیزابت کدی استانتون (انگلیسی: Elizabeth Cady Stanton‎؛ زاده ۱۲ نوامبر ۱۸۱۵ - درگذشته ۲۶ اکتبر ۱۹۰۲) فعال اجتماعی آمریکایی و از رهبران جنبش حقوق زنان در آمریکا بود. الیزبت کدی استانتن کسی بود که برای همایش «بانوان مجمع سنکا فالز» فراخوان داد ، و پیش نویس اولیه «اعلامیه عقاید » را با درک عمیقی که از بی عدالتی ها داشت و تنفر موجهی که از وضعیت اسفبار زنان در وی ایجاده شده بود ، نوشت .الیزابت کدی استاتن مشهورترین مدافع حقوق زن در قرن نوزدهم بود . او تقریباً پنجاه سال هدایت نخستین جنبش زنان را در آمریکا بر عهده داشت . او بود که که برنامه کار این جنبش و پیش نویس اسنادش را نوشت ، و اعتقادات آن را با صراحت اظهار کرد . وی تابستان های خود را در خانه پسر عموی خود ، گریت اسمیت ، گذراند که فردی ثروتمند و اصلاح گرایی تندرو بود . در سال ۱۸۳۹ با هنری بروستر استانتون ملاقات کرد مه از سخنرانان ماهر و از رهبران برجسته جنبش مبارزه با برده داری بود . جنبش مبارزه با برده داری هنوز از مقبولیت عام برخور دار نبود و وی به کرات مورد حمله اوباش قرار گرفت . الیزابت و هنری خیلی زود عاشق یکدیگر شدند و کم تر از یک ماه خبر نامزدی خود را اعلام کردند . خانواده الیزابت با این ازدواج مخالف بوده ؛ چرا که پدر او قاضی کدی ، از مخالفان الغای برده داری بود ، چه برسد به ازدواج دختر خود با یکی از این افراد . یک سال ، زمانی که هنری برای ماموریتی راهی لندن شد ، یکبار دیگر از الیزلبت خواستگاری کرد و او پذیرفت . در متن سوگند ازدواج این دو واژه « تمکین کردن» حذف شده و الیزابت و هنری بر اساس اصل تساوی حقوق زن و مرد ازدواج کرده و راهی لندن شده . از اثار او می توان به «کتاب مقدس زنان» در سال ۱۸۹۵ که زندگی نامه خود نوشت خود بود که بسیار بحث بر انگیز بود ؛ ولی کمی قبل تر در سال ۱۸۸۷ در نوشتن کتاب سه جلدی «تاریخ حق رأی زنان» سهیم بود . هیلاری کلینتون
هیلاری رادام که اهل منطقه کلان‌شهری شیکاگو است، در سال ۱۹۶۹ از کالج ولزلی که در آنجا نخستین دانشجوی سخنران مراسم دانش‌آموختگی شد، فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۷۳، جی.دی. خود را از مدرسه حقوق ییل دریافت کرد. پس از گذراندن مدت کوتاهی به عنوان مشاور حقوقی در کنگره ایالات متحده آمریکا به آرکانزاس نقل مکان کرد، و در ۱۹۷۵ با بیل کلینتون ازدواج کرد. او در ۱۹۷۷ "مدافعین کودکان و خانواده‌های آرکانزاس" را بنیان گذاشت، در ۱۹۷۸ نخستین رئیس زن "ابرشرکت خدمات قانونی" شد، و در ۱۹۷۹ نخستین شریک زن "شرکت حقوقی روز" شد. او به عنوان بانوی اول آرکانزاس از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱، و از ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۲، رهبری کارگروهی را بر عهده داشت که سامانهٔ مدارس دولتی آرکانزاس را اصلاح کرد، و در هیئت مدیره ابرشرکت‌هایی چون وال‌مارت عضو بود. اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان
در سالهای ۱۹۰۶ و ۱۹۰۷ رهبران اتحادیه، فلورا دروموند، کریستابل پنکهرست، آنی کنی، املین پنکهرست، شارلوت دسپارد و دو نفر دیگر دیدارهایی را برگزار کردند. در سال ۱۹۰۵ این گروه اعضای پارلمان بامفورد سلک را متقاعد کرد تا لایحه حق رای زنان را به پارلمان ارائه کنند. بعد از شکست این تلاش اتحادیه تاکتیک‌های خود را تغییر داد و به هر حزبی که از حق اعطای رای به زنان حمایت نکرده بود تهاجم کرد. این اقدام اینگونه تعبیر شد که دیگر این اتحادیه خواهان رفرم‌های اجتماعی نیست. الهه هیکس
الهه شریف‌پور-هیکس وکیل و فعال حقوق بشر ایرانی-آمریکایی و از فارغ‌التحصیلان دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در سال ۱۹۸۲ است. هیکس از سال ۱۳۶۷ خورشیدی در آمریکا زندگی کرده و در نیویورک اقامت دارد. او مؤسس و مدیر اجرایی سازمان همیاران برای حقوق بشر (Partners For Rights) است. فهرست فعالان صلح
جیم ردفورد - فعال اجتماعی بریتانیایی، سیاسی و فعال صلح، جوانترین سرباز جنگ روز D، خواننده مردمی و هماهنگ‌کننده تظاهرات ضد سلا هسته‌ای آلدرمستون دراول مارس سال ۱۹۵۸ عبدالله ابورحمه - فعال صلح فلسطینی جاستین ریموندو (متولد ۱۹۵۱) - نویسنده، فعال ضد جنگ، بنیان‌گذار آنتی وار دات کامخوزه راموس (متولد ۱۹۴۹) - رئیس اداره صلح ادغام جامعه ملل متحد در گینه بیسائو، برنده جایزه صلح نوبل مایکل رندل (متولد ۱۹۳۳) - فعال صلح بریتانیا و هماهنگ‌کننده نخستین تظاهرات ضد سلاح هسته یی آلدرمستونژانت رانکین (۱۸۸۰–۱۹۷۳) - اولین زنی که به کنگره ایالات متحده راه یافت، صلح طلبی مادام‌العمر مارکوس راسکین (متولد ۱۹۳۴) - منتقد اجتماعی آمریکایی، مخالف جنگ ویتنام و پیش‌نویس آن داهیلا راویکوویچ (۱۹۳۶–۲۰۰۵) - شاعر و فعال صلح اسرائیل هنری ریچارد (۱۸۱۲–۱۸۸۸) - کشیش جمعیت مسیحی و نماینده مجلس ولز (۱۸۶۸–۱۸۸۸)، معروف به «رسول صلح» / «آپوستال هدوچ»، مدافع داوری بین‌المللی، دبیر انجمن صلح برای چهل سال (۱۸۴۸–۸۴)لوئیس فرای ریچاردسون (۱۸۸۱–۱۹۵۳) - ریاضیدان، فیزیکدان، صلح طلب، پیشگام تکنیک‌های ریاضی مدرن پیش‌بینی هوا و کاربرد آن‌ها در مطالعه علل جنگ و نحوه جلوگیری از آنها آدی روچ (متولد ۱۹۵۵) مدیر اجرایی مؤسسه خیریه چرنوبیل کودکان بین‌المللینیکلای رریخ (۱۸۷۴–۱۹۴۷) - هنرمند روانچی روسی و عارف، خالق پیمان رریخ و نامزد جایزه صلح نوبلرومن رولان (۱۸۶۶–۱۹۴۴) - نمایشنامه‌نویس فرانسوی، نویسنده، مقاله‌نویس، فعال ضد جنگاسکار رومرو (۱۹۱۷–۱۹۸۰) - اسقف اعظم سن سالوادورمارشال روزنبرگ (۱۹۳۴–۲۰۱۵) - خالق نظریه ارتباط بی خشونت استموری راتبارد(۱۹۲۶–۱۹۹۵) - نویسنده، نظریه‌پرداز سیاسی، مورخ، مخالف مداخله نظامی الیزابت روتن (۱۹۶۴–۱۸۸۲) - فعال سیاسی صلح سوئد و اصلاح طلب آموزش و پرورش در آلمانکالین راولی (متولد ۱۹۵۴) - عامل سابق اف‌بی‌آی، خبرنگار، فعال صلح و اولین گیرنده جایزه سام آدامزارونداتی روی (متولد ۱۹۶۱) - نویسنده هندی، منتقد اجتماعی و فعال صلح جری روبین (۱۹۳۸–۱۹۹۴) - رهبر ضد جنگ ویتنام آمریکا، یکی از بنیان‌گذاران حزب بین‌المللی جوانان برتراند راسل (۱۸۷۲–۱۹۷۰) - فیلسوف، منطق، ریاضیدان، مدافع برجسته خلع سلاح هسته ای هلن کلر
هلن کلر عضو حزب سوسیالیست آمریکا بود و در چندین انتخابات پیاپی از نامزدی یوجین دبس، چهرهٔ معروف کمونیست و سوسیالیست، حمایت می‌کرد. او در زمینهٔ حقوق زنان نیز فعال بود و از کنترل بارداری ناخواسته و حق رأی برای زنان حمایت می‌کرد. او در ضمن عضو اتحادیهٔ کارگری چپ «کارگران صنعتی جهان» بود و در مطلبی به نام "چرا به کارگران صنعتی جهان پیوستم؟" توضیح می‌دهد که چطور تحت تأثیر اعتصاب لارنس به عضویت این اتحادیه درآمده. لوکرشیا مات
لوکرشیا مات (; – ) با نام قبل از ازدواج کافین، عضو جمعیت دوستان دینی، مدافع حقوق زنان و عضو جنبش اصلاحگرا اهل ایالات متحده آمریکا بود. فهرست فعالان صلح
جیمی کارتر (متولد ۱۹۲۴) - مذاکره‌کننده آمریکایی و رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، سازماندهنده، حل اختلاف بین‌المللیپیر کرسول (۱۸۷۹–۱۹۴۵) - مهندس سوئیس، بنیان‌گذار خدمات بین‌المللی مدنی (SCI) یا خدمات داوطلبانه بین‌المللی صلح (IVSP)سزار چاوز (۱۹۲۷–۱۹۹۳) - کارگر مزرعه آمریکایی، رهبر سندیکای کارگری و فعال حقوق مدنینوآم چامسکی (متولد ۱۹۲۸) - زبان‌شناس، فیلسوف و فعال آمریکاییرمزی کلارک (متولد ۱۹۲۷) - وکیل آمریکایی ضد جنگ و ضد هسته ای، فعالهلنا کوبان (متولد ۱۹۵۲) - فعال صلح انگلیس، روزنامه‌نگار، نویسندهادوین کانکا کودیچ (متولد ۱۹۸۸) - فعال حقوق بشر و صلح بوسنی، بنیان‌گذار و هماهنگ‌کننده انجمن تحقیقات اجتماعی و ارتباطات (UDIK)ویلیام اسلوان کوفین (۱۹۲۴–۲۰۰۶) - روحانی آمریکایی، فعال ضد جنگجیمز کولایانی (متولد ۱۹۲۲) - نویسنده، ناشر، اولین سازمانده ضد ناپالمجودی کالینز (متولد ۱۹۳۹) - الهام بخش خواننده / ترانه‌سرا آمریکایی ضد جنگ، معترضالکس کومفورت (۱۹۲۰–۲۰۰۰) – صلح طلب انگلیسی و مخالف وجدانی جنگ و نویسنده لذت جنسیجرمی کوربین (متولد ۱۹۴۹) - سیاستمدار بریتانیا، سوسیالیست، مدت‌ها پیش ضد جنگ، ضد امپریالیسم و مبارزه با نژادپرستیتام کورنل - فعال ضد جنگ ایالات متحده، اولین اعتراضات ضد جنگ ویتنام را آغاز کردریچل کوری (۱۹۷۹–۲۰۰۳) - فعال آمریکایی برای حقوق بشر فلسطیندیوید کورت رایت - رهبر ضد سلاح هسته‌ای آمریکانورمن کازینس (۱۹۱۵–۱۹۹۰) - روزنامه‌نگار، نویسنده، سازمانده، آغازگررندال کرمر (۱۸۲۸–۱۹۰۸) - اتحادیه کارگری بریتانیا و عضو حزب لیبرال، نماینده مجلس. (۱۸۸۵–۹۵، ۱۹۰۰–۰۸)؛ صلح طلب و رهبری مدافع اصلی داوران بین‌المللی؛ اتحادیه میان پارلمانی و اتحادیه بین‌المللی دادگستری را تأسیس کرد؛ ترویج کنوانسیون‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه؛ جایزه صلح نوبل (۱۹۰۳)فرانسیس کرو (متولد ۱۹۱۹) - ضد جنگ و ضد نیروی هسته ای، رایزنی برای پیش‌نویس قانون فمینیسم
در بریتانیا، مطابق مصوبه نمایندگی مردم ۱۹۱۸ به زنان بالای ۳۰ سال که صاحب دارایی و املاک بودند، حق رای داده شد. این قانون در ۱۹۲۸ گسترش پیدا کرد و همه زنان بالای ۲۱ سال را شامل شد. املین پنکهرست برجسته‌ترین فعال حقوق زنان در انگلیس بود که نشریه "تایم" با توضیح «او برای زنان عصر ما اندیشه‌ای شکل داد؛ او جامعه را به سمت مسیری جدید و بدون بازگشت رهنمون ساخت» نام او را در فهرست ۱۰۰ فرد مهم قرن بیستم قرار داد. در آمریکا لوکرشیا مات، الیزابت کدی استانتون و سوزان آنتونی برای دستیابی زنان به حق رای فعالیت می‌کردند؛ آن‌ها همچنین پیش از این برای لغو برده‌داری در آن کشور مبارزه کرده بودند. این زنان تحت‌تاثیر عقاید مذهبی کوئیکرها بودند؛ مطابق این جنبش مذهبی، زنان و مردان در سایه خدا برابرند. موج اول فمینیسم در ایالات متحده با متمم نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که به زنان در همه ایالات حق رای داد، به پایان رسید. عبارت "موج اول" همزمان با آغاز "موج دوم" در ربط با این دوره از فعالیت‌های فمینیستی به کار برده شد. حق رأی زنان
حق رأی زنان به معنی حق شرکت زنان در انتخابات است و از مهم‌ترین رویدادهای تکامل اولیهٔ جنبش‌های مدافع حقوق زنان بود. هواخواهان حق رأی زنان که suffragette نیز نامیده می‌شدند؛ کسب حق رأی را مقدمهٔ مشارکت سیاسی زنان در جامعه می‌دانستند. ویکتوریا وودهال
ویکتوریا وودهال (زاده ۲۳ سپتامبر ۱۸۳۸ – درگذشته ۹ ژوئن ۱۹۲۷) سیاستمدار سنت‌شکن، روزنامه‌نگار، فعال سرسخت حقوق زنان و بانکدار آمریکایی بود که در برهه‌های زمانی متفاوت از جنبش‌های گوناگونی از جمله حق رأی زنان، عشق آزاد، سوسیالیسم عرفانی و جنبش پول کاغذی (اسکناس) پشتیبانی می‌کرد. او همچنین نخستین زنی بود که برای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا به سال ۱۸۷۲ نام‌نویسی کرد. او نخستین زنی بود که پا به میدان مبارزات انتخابات ریاست جمهوری می‌گذاشت. آن هم نیم قرن پیش از آنکه زنان در آمریکا حق رای بدست بیاورند. او در ۳۳ سالگی حتی به سن قانونی برای تصاحب پست ریاست‌جمهوری نرسیده بود هیچوقت هم به طور جدی تبلیغ نکرد و کمپینی برگزار نکرد. لوسی استون
لوسی استون (; – ) روزنامه‌نگار، ویراستار، سافراجت اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از برجسته‌ترین سخنرانان و مدافع حق رای و مخالف برده داری در این کشور بود. فنی بیکر آمس
او و همسرش، در کنار عدهٔ بی‌شمار دیگری، طی سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۰ در جلسه‌های دادخواهی و استماع در بهره‌مندی از حق رأی مدنی برای زنان مشمول پرداخت مالیات در خانهٔ ایالت ماساچوست حضور می‌یافتند. اِیمز یکی از بنیان‌گذاران انجمن حق رأی برابر بوستون برای حکم‌رانی خوب در سال ۱۹۰۱ و همین‌طور رئیس کمیته اجرایی بود. اِیمز مدیریت جلسهٔ انجمن حق رأی برابر بوستون در ۲۳ مارس ۱۹۰۷ را برعهده داشت. در این جلسه نمایندگانی از همهٔ انجمن‌های زنان در ماساچوست حضور داشتند. آنا هوارد شاو
آنا هوارد شاو (; – ) رهبر جنبش حق رأی زنان در ایالات متحده آمریکا بود. او همچنین یک پزشک و یکی از نخستین وزرای متدیست زن در این کشور بود. مارگارت باندفیلد
مارگارت در ۱۴ سالگی در شرایط بسیار سختی به عنوان کارآموز پرچم سازی مشغول بکار شد و در سال ۱۹۰۴ در پایه‌گذاری بنیاد ملی زنان کارگر شرکت کرد. وی یکی از حامیان حق رأی زنان بود که در نهایت در سال ۱۹۱۸ این حق برای زنان شناخته شد. مدگار اورز
مدگار اورز (; – ) نظامی اهل ایالات متحده آمریکا و از فعالان جنبش حقوق مدنی سیاهپوستان آمریکا (۶۸–۱۹۵۵) بود. او دبیر انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP) در میسیسیپی بود. مدگار کهنه‌سرباز جنگ جهانی دوم بود و دوران جنگ در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. مدگار برای لغو جدایی نژادی در دانشگاه میسیسیپی مبارزه می‌کرد. از دیگر فعالیت‌های او تلاش برای پایان دادن به تفکیک نژادی در برخورداری از امکانات همگانی و مبارزه برای گسترش فرصت‌ها برای سیاهپوستان آمریکایی از جمله حق رای بود. اما گلدمن
از گلدمن با نام‌گذاری تعدادی از سازمان‌ها به یاد او، تقدیر شده‌است؛ از جمله کلینیک اما گلدمن (یک مرکز بهداشتی-درمانی زنان واقع در شهر آیووا)، «به احترام روحیهٔ چالش‌برانگیزِ» گلدمن. همچنین قهوه‌خانه-کتاب‌فروشی امای سرخ و فروشگاهی در بالتیمور، مریلند، نام خود را به دلیل اعتقادشان به «ایده‌ها و ایده‌آل‌هایی که او برای تمام زندگیش برای آن جنگید: آزادی بیان، برابری و آزادی جنسی و نژادی، حق سازماندهی در کار و در زندگیمان، ایده‌ها و آرمان‌های خودمان که حتی امروز نیز برای آن‌ها مبارزه می‌کنیم»، از نام اما گلدمن برگرفته‌اند. حق رأی زنان
در سال ۱۸۶۶، دادخواستی به مجلس بریتانیا ارائه شد که در آن زنان بریتانیا تقاضا کرده بودند قانون انتخابات تغییر کند و حق رأی کامل زنان را نیز دربرگیرد. این دادخواست تحت اعتراض خشونت‌بار مخالفینی قرار گرفت که معتقد بودند؛ حق رأی زنان بزرگ‌ترین خطرات برای انگلستان به همراه خواهد آورد. پارلمان بریتانیا، نخست عقیده داشت که دخالت زنان در سیاست، زندگی سیاسی را مبتذل کرده و در عین حال ثبات خانوادهS را از میان می‌برد؛ بنابراین به دادخواست عمل نکرد. در سال ۱۸۶۷، نخستین جامعه ملی حق رأی زنان تأسیس گردید. اعضای این جامعه که به [suffragette] معروف گردیدند؛ خود را هواخواه حق رأی زنان می‌دانستند. suffragette تا پایان قرن نوزدهم برای دادن حق رأی به زنان بیش از چهل دادخواست به پارلمان بریتانیا ارائه دادند که تا سال ۱۹۰۰ به طول انجامید. در سال ۱۹۰۳ جنبش حق رأی زنان suffragette توسعه بیشتری یافت و تظاهرات خیابانی و راهپیمایی‌های فراوانی را دربر گرفت. در یک اجتماع فضای باز که در ماه ژوئن ۱۹۰۸ در لندن برپا گردید، بیش از پانصد هزار زن طرفدار حق رأی زنان حضور یافتند. امیلین پانکهرست از شخصیت‌های برجسته هواخواه حق رأی زنان بود که برای اجتماعات بزرگی از مبارزات زنان انگلیسی صحبت کرد. امیلین پانکهرست معتقد بود که حق رأی زنان، زندگی سیاسی را اساساً دگرگون خواهد کرد، و حس جدید نوع‌دوستی و اخلاق را به وجود خواهد آورد. در سال ۱۹۱۰، آلیس پین و هریت استنتون بلچ در مبارزات زنان در بریتانیا شرکت کردند که پیوند عمیقی بین هواخواهان حق رأی زنان ‌suffragette بریتانیا و ایالات متحده آمریکا ایجاد کرد. برخی مبارزات در بریتانیا با خشونت همراه بود؛ چندین کلیسا نابود گردید، و نخست‌وزیر اسکویت چندبار مورد سوءقصد قرار گرفت. بسیاری از طرفداران حق رأی زنان زندانی شدند که باعث شروع اعتصاب سراسری زنان بریتانیا شد. سرانجام در سال ۱۹۱۸، بریتانیا حق رأی زنان را به رسمیت شناخت. سن رأی برای زنان بریتانیا بالای ۳۰ سال بود در حالی که مردان می‌توانستند پس از ۲۰ سالگی در انتخابات شرکت کنند. در سال۱۹۲۱، حدود یک سوم زنان بریتانیا برای نخستین بار در انتخابات ملی شرکت کردند. پس از به دست آوردن حق رأی زنان در سال ۱۹۱۸، جنبش‌های طرفدار حقوق زنان در انگلستان و دیگر کشورهای اروپایی رو به زوال گذاشتند و زنان انقلابی بیشتر جذب جنبش‌های دیگر ضد فاشیسم می‌گردیدند. جدول زمانی از حقوق زنان در ایالات متحده آمریکا (به‌غیر از رای‌گیری)
جدول زمانی از حقوق زنان در ایالات متحده (به غیر از رای‌گیری) نشان دهنده تغییرات قانونی و اصلاحات مربوط به حقوق زنان در ایالات متحده است. این شامل اصلاحات واقعی قانون و همچنین سایر تغییرات رسمی است، مانند اصلاحات از طریق تفسیر جدید از قوانین با سابقه. برای چنین مواردی در خارج و همچنین ایالات متحده، به "جدول زمانی حقوق قانونی زنان (به غیر از رأی دادن) مراجعه کنید ." حق رأی از جدول زمانی حذف شده‌است: برای آن حق، به "جدول زمانی رأی دادن زنان در ایالات متحده مراجعه کنید". جدول زمانی همچنین تغییرات ایدئولوژیکی و رویدادهای درون فمینیسم و ضد زن را حذف می‌کند: برای آن، به "جدول زمانی فمینیسم در ایالات متحده مراجعه کنید". وندل فیلیپس
پس از اصلاحیه پانزدهم قانون اساسی آمریکا در ۱۸۷۰ که به سیاهان حق رای می‌داد؛ فیلیپس کوششش را بر زمینه‌های دیگری چون حق رای زنان، حق رای همگانی، هواداری از جلوگیری از مصرف نوشیدنی‌های الکلی و جنبش کار تمرکز داد. کوشش‌های او برای دادن حق برابر به سرخ‌پوستان سبب همواری راه اهدای شهروندی به ایشان گردید. ویرجینیا پنی
ویرجینیا پنی (؛ (زاده:۱۸ژانویه ۱۸۲۶ – درگذشته:۴ آوریل ۱۹۱۳) اصلاح‌طلب اجتماعی و اقتصاددان بود. وی اولین کسی بود که در بازار کار زنان در ایالات متحده و اروپا تحقیق کرد. کتاب‌های او جزو منابع مهم تدریس اعضای انجمن نوبنیاد علوم اجتماعی آمریکا بود. پیش از ورود فعال به اتحادیه‌های کارگری و شکل‌دادن آژانس استخدامی خود برای زنان، جزو اولین زنان پیشگام، رهبری جنبش حق رأی زنان در ایالات متحده آمریکا را بر عهده داشت. ماریا شرایور
ماریا اوینگ شرایور (; ) یک روزنامه‌نگار آمریکایی، نویسنده، سیاست‌مدار ، بنیان گذار جنبش آلزایمر زنان و بانوی اول سابق ایالت کالیفرنیا اهل ایالات متحده آمریکا است. او عضو خانواده کندی است؛ مادر او، یونیس کندی شریور، خواهر جان اف کندی، رابرت اف. کندی و تد کندی بود. کری چپمن کت
کری چپمن کت (; – ) روزنامه‌نگار، سیاست‌مدار و یک رهبر ارشد حق رأی زنان اهل ایالات متحده آمریکا بود که برای اصلاحیه نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا مبارزه کرد. بر اساس این اصلاحیه زنان ایالات متحده اجازه یافتند تا در سال ۱۹۲۰ در رای‌گیری‌ها شرکت کنند. کت رئیس انجمن ملی انتخابات زن آمریکایی و بنیانگذار لیگ زنان رای‌دهنده و اتحاد بین‌المللی زنان بود. املین پنکهرست
املین پنکهرست در شهرک موس سایت در نزدیکی شهر منچستر در خانواده‌ای به دنیا آمد که پدر و مادرش هر دو فعال سیاسی بودند. او در چهارده سالگی با جنبش حق رای زنان آشنا شد. در سال ۱۸۷۹ با وکیلی به نام ریچارد پنکهرست ازدواج کرد که ۲۴ سال از او بزرگ‌تر بود و به خاطر حمایتش از حق رای زنان شهرت داشت. آنها صاحب پنج فرزند شدند. ریچارد پنکهرست از فعالیت‌های همسرش بیرون از خانه حمایت می‌کرد و املین اتحادیه حق رای زنان را بنیان گذاشت که برای به دست آوردن حق رای زنان مجرد و متأهل تلاش می‌کرد. جنبش پیشگیری از بارداری ایالات متحده
در سال ۱۹۱۲، پرستاری به نام مارگارت سَنگِر — که مادرش در طول ۲۲ سال هجده مرتبه باردار شده، و در سن پنجاه سالگی از بیماری سل و سرطان دهانه رحم جان خود را از دست داده‌بود — به حلقهٔ اطرافیان گلدمن، متشکل از رادیکال‌ها، سوسیالیست‌ها و بوهمین‌ها پیوست. در سال ۱۹۱۳، سنگر در ناحیهٔ لوور ایست ساید نیویورک و اغلب با زنان فقیری کار می‌کرد که از زایمان‌های مکرر و سقط جنین‌های عمدی رنج می‌بردند. سنگر، پس از یک موردِ بسیار غم‌انگیزِ پزشکی نوشت: «کیف پرستاری را به کناری انداختم و عهد بستم تا زمانی که برای زنان کارگر، آگاهی لازم دربارهٔ پیشگیری از بارداری را ممکن نکرده‌باشم، بیمار دیگری را نپذیرم.» سنگر به کتابخانه‌های عمومی رفت و به دنبال اطلاعاتی دربارهٔ پیشگیری از بارداری گشت، اما هیچ اطلاعاتی پیدا نکرد. او بسیار خشمگین شد که زنان کارگر نمی‌توانستند به پیشگیری دسترسی داشته‌باشند، در حالی که زنان طبقهٔ مرفه با پزشک خصوصی، می‌توانستند از بارداری جلوگیری کنند. تحت تأثیر گلدمن و سازمان آزادی بیان، سنگر مصمم شد تا قوانین کامستاک در زمینهٔ غیرقانونی بودن پخش اطلاعات مربوط به پیشگیری از بارداری را به چالش بکشد. با این هدف، در سال ۱۹۱۴ اقدام به انتشار ماهنامه‌ای ۸ برگی با نام "د وومن ربل" یا "زن شورشی" نمود که در آن به ترویج پیشگیری از بارداری با شعار «بدون خدایان، بدون ارباب‌ها» می‌پرداخت در آن مقاله اظهار داشت که هر زن، باید «ملکهٔ مطلق بدن خود» باشد. سنگر اصطلاح «کنترل بارداری» را که اولین بار در یکی از صفحات زن شورشی نوشته شده‌بود، به‌عنوان جایگزینی برای اصطلاحات نرم‌تری، مانند عبارت "محدود کردن خانواده"، مورد استفاده قرار داد. مهرانگیز کار
مهرانگیز کار (۱۳۲۳ اهواز) وکیل، نویسنده، روزنامه‌نگار، زندانی سیاسی و فعال اجتماعی در زمینه حقوق بشر، حقوق زنان و گسترش مردم‌سالاری است. مارشا پی. جانسون
مارشا پی. جانسون (بهانگلیسی: Marsha P. Johnson؛ ۲۴ اوت ۱۹۴۵–۶ ژوئیه ۱۹۹۲)، که همچنین به نام مالکوم مایکلز جونیور (بهانگلیسی: Malcolm Michaels Jr) شهرت دارد، یک فعال آزادی همجنس‌گرایی اهل ایالات متحده آمریکا بود . جانسون که به عنوان یک حامی صریح حقوق همجنسگرایان شناخته می‌شد، یکی از چهره‌های برجسته قیام استون‌وال در سال ۱۹۶۹ بود. یکی از بنیانگذاران جبهه آزادی جنسیتی (به‌انگلیسی: Street Transvestite Revolution Revolution؛ به اختصار: STAR) را به همراه دوست نزدیکش سیلویا ریورا تأسیس کرد. او چهره‌ای محبوب در هنرهای نمایشی همجنسگرایی در نیویورک به‌شمار می‌رفت و برای اندی وارهول مدل شد و با گروه هلوی داغ بر روی صحنه رفت. جانسون برای دهه‌ها به عنوان شخصیت مشهور در مهمانی خیابان‌های روستای گرینویچ حضور می‌یافت و به عنوان "شهردار خیابان کریستوفر " شناخته می‌شد. از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۲، جانسون یک فعال مبارزه با ایدز بود. ژوزفین سن پیتر رافین
رافین از حق رأی زنان حمایت می‌کرد. او در سال ۱۸۶۹ با جولیا وارد هوی و لوسی استون انجمن حق رای زنان آمریکایی (AWSA) را در بوستون تشکیل داد. در سال ۱۸۶۸ گروهی از این زنان، شامل هوی و استون باشگاه زنان نیوانگلند را تأسیس کردند. ژوزفین رافین اولین زن دورگه ای بود که در اواسط دهه ۱۸۹۰ به این باشگاه پیوست. رافین همچنین برای هفته‌نامه سیاه و جریان The Courant مقاله می‌نوشت. او عضو انجمن روزنامه نگاران زن نیوانگلند شد. ارین مک‌کنی
ارین مک‌کنی (؛ زادهٔ ) یک فعال حقوق بشر اهل ایالات متحده آمریکا است. او فعالیت‌هایش را بر روی کمک رسانی به کودکان و بزرگسالان نیازمند اختصاص داده بود. به این دلیل در ژانویه سال ۲۰۱۵، گروه فعالان ان ای اس NES ارین مک کنی را به عنوان فعال ماه ژانویه انتخاب کردند. نلی مک‌کلانگ
نلی مک‌کلانگ (۱۸۷۳-۱۹۵۱) یک نویسنده فمنیست و فعال حقوق زنان به‌شمار می‌رود و برای حق رای زنان و حق تحصیل آنها بسیار تلاش کرد. فخرالسادات محتشمی‌پور
فخرالسادات محتشمی‌پور از فعالین سیاسی جنبش سبز پس از اعتراضات مردم ایران به نتایج انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۸۸) می‌باشد. محتشمی‌پور البته در سالهای پیش از ۸۸ نیز به عنوان یک فعال اجتماعی و سیاسی و یکی از اعضای فعال جبهه مشارکت شخصیتی شناخته شده محسوب می‌شد. او در وبلاگ شخصی اش و نیز در شبکه‌های اجتماعی آن روزها از جمله پردیس من و فیسبوک و پیام‌رسان یاهو، در نوع خود در میان فعالان سیاسی و اجتماعی وابسته به نظام، نوآورانه به حساب می‌آمد. نقش فخرالسادات محتشمی‌پور در روزهای پس از وقایع ۱۳۸۸، به عنوان همسر یکی از بازداشت شدگان برجسته آن وقایع مصطفی تاج‌زاده و فعالیتی که در خبررسانی و همچنین پی‌گیری وضعیت و روند رسیدگی پرونده بازداشت شدگان انجام می‌داد، برجسته‌تر شد و نام وی از آن زمان، بیشتر در رسانه‌ها مطرح می‌شد. جان لویس (نماینده کنگره آمریکا)
یکی از نقاط اوج فعالیت‌های جان لوییس رهبری راهپیمایی صلح‌آمیز ۷ مارس ۱۹۶۵ در سلمای آلاباما برای حق رأی بود که به «یک‌شنبه‌ی خونین» معروف شد و اخبار و تصاویر تأثیرگذار آن نقش مهمی در پیشبرد جنبش حقوق مدنی داشت. حق رأی زنان
در سال ۱۸۴۸ جنبش حق رأی زنان در ایالات متحده آمریکا به یک جنبش اجتماعی گسترده تبدیل شد. در سال ۱۸۹۳، نیوزیلند نخستین کشوری بود که حق رأی زنان را به رسمیت شناخت. امروزه در میان کشورهایی که مردم می‌توانند در تصمیمات سیاسی و حاکمیتی-دولتی رای دهند، تنها کشورهای بوتان، برونئی و واتیکان هستند که حق زنان برای شرکت در انتخابات را به رسمیت نشناخته‌اند. باربارا جردن
باربارا جردن (زادهٔ ۲۱ فوریه ۱۹۳۶ - درگذشتهٔ ۱۷ ژانویه ۱۹۹۶) وکیل، مربی، سیاستمدار آمریکایی و رهبر جنبش حقوق مدنی سیاهپوستان است. او اولین زن سیاهپوست امریکایی بود که برای سنای تکزاس انتخاب شد؛ و همچنین اولین زن از سیاهپوستان آمریکا بود که برای مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکاانتخاب شد. او نشان‌های افتخار متعددی از جمله نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری را دریافت کرد. او اولین زن سیاهپوست آمریکایی بود که در قبرستان تکزاس به خاک سپرده شد. املین پنکهرست
اِمِلین پَنکهِرست ، (زاده ۱۵ ژوئیه ۱۸۵۸ -درگذشته ۱۴ ژوئن ۱۹۲۸) فعال حقوق زنان اهل بریتانیا بود. املین پنکهرست معتقد بود که حق رأی زنان، زندگی سیاسی را از پایه دگرگون خواهد کرد، و حس جدید نوع‌دوستی و اخلاق را به وجود خواهد آورد. او گروه «سافروجت» را برای کسب حق رای زنان در بریتانیا ایجاد کرد. این زنان از راه‌های مختلف حتی راه‌های خشن برای رسیدن به خواسته خود استفاده می‌کردند. جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان آمریکا (۶۸–۱۹۵۵)
سفید پوستانی که با قانون حق رأی مخالف بودند دست به اقدامات نسنجیده‌ای زدند. در سال ۱۹۶۶ کلانتر جیم کلارک از آلاباما، که به خاطر گله گاو نامیدن راهپیمایان طرفدار حق رای، منفور شده بود، مجدداً قصد داشت کاندید شود. او نتوانست این بدنامی را از خود رفع کند و در انتخابات شکست خورد. او رأی سیاهان را از دست داد و از دفترش اخراج شد. کلارک بعدها به خاطر مواد مخدر از زندان سر درآورد. سیاه پوستان با به دست آوردن حق رأی چشم‌انداز سیاسی جنوب را تغییر دادند. هنگامی که کنگره قانون حق رأی را به تصویب رساند، تنها در حدود ۱۰۰ نفر آمریکایی آفریقایی‌تبار در تمام ایالت‌های شمالی دارای ستاد انتخاباتی بودند. در سال ۱۹۸۹، بیش از ۷۲۰۰ آمریکایی آفریقایی‌تبار ستاد داشتند که شامل بیش از ۴۸۰۰ دفتر در جنوب می‌گردید. تقریباً در هر منطقه‌ای که کمربند سیاه داشت، (یعنی در آن اکثریت با سیاه پوستان بود) سیاهان دارای موقعیت‌هایی شده بودند. تا آن زمان در آلاباما یک کلانتر سیاه‌پوست وجود داشت. سیاهان جنوب موقعیت‌های بهتری در شهرها، شهرستان‌ها و دولت‌های ایالتی دارا بودند. اندرو یانگ شهردار سیاه‌پوستی بود که آتلانتا برگزیده بود. در جکسون می‌سی‌سی‌پی نیز هاروی جانسون جونیور، و در نیواورلئان، ارنست موریال انتخاب شده بودند. در سطح ملی نیز سیاستمداران سیاه‌پوستی حضور داشتند نظیر باربارا جردن، نماینده تگزاس در کنگره و پرزیدنت جیمی کارتر نیز اندرو یانگ را به عنوان سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد منصوب کرده بود. جولیان باند در سال ۱۹۶۵ به عضویت مجلس قانون‌گذاری ایالتی در جورجیا انتخاب شد، اگر چه واکنش سیاسی او در مخالفت با دخالت آمریکا در جنگ ویتنام مانع گرفتن این کرسی تا سال ۱۹۶۷ گردید. جان لوئیس نیز از سال ۱۹۸۷ پنجمین نماینده کنگره جورجیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. فهرست فعالان صلح
شیرین عبادی (متولد ۱۹۴۷) - وکیل ایرانی، فعال حقوق بشر، برنده جایزه صلح نوبلآلبرت اینشتین (۱۸۷۹–۱۹۷۹) - دانشمند، برنده جایزه نوبل در فیزیکدانیل السبرگ (متولد ۱۹۳۱) – خبرنگار افشاگر ضد جنگ ضد آمریکا، معترض جیمز گارت اندیکوت (۱۸۹۸–۱۹۹۳) - آغازگر، سازماندهنده، معترض هدی اپستاین (۱۹۲۴–۲۰۱۶) - فعال ضد جنگ یهودی آمریکایی، در انتقال کودکان از دست نازیهای آلمان فرار کرد؛ فعال در مخالفت با سیاست‌های نظامی اسرائیل جودی ایوانز (متولد ۱۹۵۴) - یکی از بنیان‌گذاران جنبش زنان کد پینک، آغازگر، سازمانده، فیلمساز جنبش‌های حق سقط جنین
در آمریکا، جنبش اصلاحات سقط جنین در دهه ۱۹۶۰ ظهور کرد. در سال ۱۹۶۴، جری سانتورو از کانکتیکات در تلاش برای به دست آوردن سقط جنین غیرقانونی جان خود را از دست داد و عکس او نماد جنبش طرفدار انتخاب بود. برخی از گروه‌های فعال حقوق زنان مهارت‌های خود را برای ارائه سقط جنین به زنانی که نمی‌توانستند آن را در جای دیگر بدست آورند، توسعه دادند. به عنوان مثال، در شیکاگو، یک گروه به نام «جین» (Jane) در کل دهه ۱۹۶۰ یک کلینیک سقط جنینِ سیار بود. برای زنانی که به دنبال چاره بودند، یک عدد مشخص می‌شد و دستورالعمل‌هایی در مورد چگونگی پیدا کردن «جین» داده می‌شد. دوروتی هایت
هایت به‌طور آشکار به عنوان اولین شخص و زن شناخته می‌شود که در جریان جنبش حقوق مدنی رهبر بود تا نابرابری را برای زنان و آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار به‌طور هم‌زمان تشخیص دهد، زیرا دو نگرانی قبل از احیای قدیم به‌طور جداگانه مشاهده شده بود. با شروع سال ۱۹۶۳، هایت تیمی را به نمایندگی از NCNW تشکیل داد که به سلما، آلاباما سفر می کرد و وضعیت شرایط منطقه را ارزیابی می‌کرد. گروه‌هایت از دو زن رنگین‌پوست تشکیل شده بود، هایت به همراه دکتر دوروتی فربی و دو زن سفیدپوست، کاون و شرلی اسمیت که به عنوان مدیر اجرایی کمیته ملی زنان برای حقوق شهروندی فعالیت می‌کردند. در زمان‌هایت در آنجا، او و گروهش با نوجوانان تجمع می‌کردند و در یک اجتماع کلیسایی با هدف جنبش حقوق مدنی صحبت می‌کردند. الیزابت گارلی فلین
الیزابت گارلی فلین (زاده ۷ اوت ۱۸۹۰ – درگذشته ۵ سپتامبر ۱۹۶۴)، فعال و رهبر کارگری و فمینیست بود که رهبری اتحادیه کارگران صنعتی جهان (IWW) را بر عهده داشت. فلین عضو بنیان‌گذار اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا و طرفدار بارز حقوق زنان، کنترل موالید و حق رأی زنان بود. وی در ۱۹۳۶ به حزب کمونیست آمریکا پیوست و در سال ۱۹۶۱ به ریاست آن رسید. وی در جریان بازدید از اتحادیه شوروی به هنگام حضور در یک تشییع جنازه درگذشت. تام پرز
تام پرز (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار، حامی حقوق مصرف‌کننده وکیل حقوق مدنی آمریکایی و رئیس کنونی کمیته ملی دمکرات است. پرز که عضو حزب دموکرات است، از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ وزیر کار ایالات متحده آمریکا بود. پیش از آن او دستیار دادستان کل برای بخش حقوق مدنی وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا بود. چیسن بودجج
چیسن جیمز گلزمن بودجج ( ؛ né گلزمن؛ متولد ۲۳ ژوئن ۱۹۸۹) یک معلم، نویسنده و مدافع حقوق ال‌جی‌بی‌تی آمریکایی است. وی در جریان مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری همسر خود، پیت بودجج در سال ۲۰۲۰، مشاور، سخنگوی و کمپینر مبارزات انتخاباتی او در رسانه‌های اجتماعی بود. در سپتامبر ۲۰۲۰، بودجج اولین خاطرات خود را با نام "چیزی دارم که به تو بگویم" منتشر کرد. بودجج در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۹ در تراوس سیتی، میشیگان به دنیا آمد. وی که از سه برادر دیگرش کوچکتر بود، در چامز کورنر، میشیگان در یک خانواده محافظه کار کاتولیک روم بزرگ شد. بودجج در نوجوانی در فروشگاه محصولات Cherry Republic و مزرعه گیلاس پدربزرگش در خلیج ساتونز بر روی تراکتور کار می‌کرد. یک سال، او در جشنواره ملی گیلاس برنده یک روبان آبی شد. لوسی استون
او در ایجاد لیگ ملی زنان برای کمک به تصویب متمم سیزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا و در نتیجه قانون لغو برده داری کمک کرد، و پس از آن کمک کرد تا انجمن حق رای زنان آمریکا (AWSA) تشکیل شود. این انجمن از اصلاحیه قانون اساسی برای حق رای زنان در انتخابات ایالتی و محلی حمایت کرد. جک هیلی
جک هیلی (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر اهل ایالات متحده آمریکا است. مجله یواس نیوز اند ورلد ریپورت وی را آقای حقوق‌بشر نام گذاشت، وی با شعار پرهیز از خشونت تمرکزش را روی تأثیرگذاری بر جوانان گذاشت تا با عقب راندن جوامع و حکومت‌های سرکوبگر راه بگشاید. هیلی رئیس مرکز اقدام حقوق‌بشر در واشینگتن، دی.سی. است. او همچنین یک سازمان غیرانتفاعی با نام ۵۰۱ سی را در زمینه حقوق بشر دائر کرد. هیلی در چشم‌انداز دارد تا با نشر اعلامیه حهانی حقوق بشر آن را به زمینه کسب جایزه صلح نوبل تأمیم بدهد و همچنین تلاش دارد تا آنگ سان سوچی را در برمه به قدرت برساند. رزان زیتونه
رزان زیتونه (؛ زادهٔ ) یک فعال حقوق بشر اهل سوریه است که در سال ۲۰۱۱ در انقلاب این کشور شرکت کرد. او مدیر سایت اطلاع‌رسانی حقوق بشر سوریه بود و به دلیل این که مقامات سوریه اقدام به دستگیری هر آن کس که در ارتباط با انقلاب فعالیت داشت کردند مخفی شد؛ و تا پایان سال۲۰۱۳ که توسط گروه‌های افراط‌گرای اسلامی ربوده شد همچنان به فعالیت‌های خودش در جهت افشا نقض حقوق بشر توسط رژیم سوریه ادامه می‌داد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ساخاروف و جایزه بین‌المللی زنان شجاع شده‌است. انجمن حق رأی زنان نیو انگلند
انجمن حق رای زنان نیو انگلند () یا (NEWSA) در نوامبر ۱۸۶۸ برای مبارزه برای حق رای زنان در ایالات متحده تأسیس شد. رهبران اصلی آن جولیا وارد هوی، نخستین رئیس و لوسی استون بود که بعدها به منصب رئیس این انجمن دست یافت. این انجمن تا سال ۱۹۲۰، زمانی که متمم نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا به قانون اساسی ایالات متحده اجازه انتخاب زنان را داد، فعال بود. انجمن حق رای زنان نیو انگلند در طول یک دوره زمانی تشکیل شد که میان جنبش حقوق زنان و یک جناح از این جنبش که طرفدار لغو برده داری بود شکاف ایجاد شده بود. اختلافات بویژه بر سر حق رای مردان آفریقایی آمریکایی قبل از زنان میان این دو گروه بسیار شدید بود. انجمن مذکور که با این رویکرد موافق بود با مخالفت سوزان آنتونی و الیزابت کدی استانتون روبرو بود که اصرار داشتند زنان و مردان سیاه‌پوست باید به‌طور همان زمان حق رای داشته باشند. رالف نیدر
رالف نادر (متولد ۱۹۳۴ در کانتیکت) سیاست‌مدار، نویسنده و وکیل دادگستری آمریکایی لبنانی‌تبار است که زمینه اصلی فعالیت او در زمینه حقوق مصرف‌کننده، دفاع از محیط زیست است. وی در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا در سال‌های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰ به عنوان کاندیدای حزب سبز و در انتخابات ۲۰۰۴، و ۲۰۰۸ به عنوان کاندیدای مستقل حضور یافت. نادر در انتخابات سال ۲۰۰۰ نزدیک به ۳ درصد آراء را کسب کرد. بسیاری از دمکرات‌ها شکست خود در این انتخابات نزدیک را به نادر نسبت می‌دادند و معتقد بودند که در صورت شرکت نکردن او در این انتخابات نامزد آن‌ها به پیروزی می‌رسید. وی در انتخابات سال ۱۹۹۶ با ۶۸۵٬۲۹۷ رأی معادل ۰٫۷۱٪ آراء در رده چهارم قرار گرفت و در هر سه انتخابات اخیر در جای سوم از نظر آراء کل مردم قرار گرفته‌است؛ در انتخابات سال ۲۰۰۰ با ۲٬۸۸۲٬۹۹۵ رأی معادل ۲٫۷۴٪ آراء، در انتخابات سال ۲۰۰۴ با ۴۶۳٬۶۵۵ رأی معادل ۰٫۳۸٪ آراء و در انتخابات سال ۲۰۰۸ با ۷۳۸٬۴۷۵ رأی معادل ۰٫۵۶٪ آراء. زنان نگران برای آمریکا
زنان نگران برای آمریکا (انگلیسی:Concerned Women for America) نام گروه محافظه‌کار اجتماعی و غیرانتفاعی است که مرکز آن در شهر واشینگتن، دی.سی. ایالات متحده آمریکا قرار دارد. این گروه یک سازمان ضد فمنیستی است. این گروه از زنانی تشکیل شده که برای حقوق زنان فعالیت می‌کنند و از مردانی که از آن‌ها حمایت می‌کنند استقبال می‌کند. مایا هریس
مایا لاکشمی هریس (متولد ۳۰ ژانویه ۱۹۶۷) وکیل آمریکایی، مدافع سیاست‌های عمومی و مفسر تلویزیون است. او یک تحلیلگر سیاسی برای MSNBC ("ام‌اس‌ان‌بی‌سی" رسانهٔ خبری ۲۴ ساعته در آمریکا و کانادا و این نام ترکیبی از دو نام مایکروسافت نت‌ورک و ان‌بی‌سی است. دو شرکت مایکروسافت و جنرال موتورز (GE) سرمایه‌گذار اصلی MSNBC هستند) است و در سال ۲۰۱۵ به عنوان یکی از سه مشاور ارشد سیاست گذاری منصوب شد تا برنامه‌های ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ هیلاری کلینتون را رهبری کند. او قبلاً همکار ارشد در مرکز پیشرفت آمریکا بود. از سال ۲۰۰۸ تا زمانی که مقام فعلی خود را به دست گرفت، معاون رئیس‌جمهور برای دموکراسی، حقوق و عدالت در بنیاد فورد بود. وی پیش از پیوستن به بنیاد فورد، به عنوان مدیر اجرایی اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا (ACLU) در کالیفرنیای شمالی خدمت کرد. پیش از ورود به ACLU، رئیس سابق دانشکده حقوق (دانشکده حقوق لینکلن سان سان خوزه) یک عضو ارشد در پالیسی لینک بود. او دو نشریه را تألیف کرده‌است که شامل گزارشی از شیوه‌های پلیس سازی محور در سطح کشور و یک دفترچه راهنمائی برای اصلاح پلیس می‌باشد. او اخیراً به عنوان رئیس ستاد انتخاباتی برای مبارزات انتخاباتی ۲۰۲۰ خواهر خود کامالا هریس برای رئیس‌جمهور، تا زمان تعلیق این کمپانی خدمت کرده‌است. فنی بالوک ورکمن
فنی بالوک ورکمن (؛ ۸ ژانویه ۱۸۵۹ – ) یک سیاح، جغرافی‌دان، نویسنده، و کوهنورد زن اهل ایالات متحده آمریکا بود. او صعودهای مختلفی در کوه‌های هیمالیا داشت و رکوردهایی از خود به جای گذاشته است. فنی بالوک ورکمن در خصوص حق رأی زنان و حقوق آنان نیز فعال بود. دلارام علی
دلارام علی مددکار اجتماعی، فعال اجتماعی در زمینه حقوق زنان و حقوق کودکان، و نیز یکی از نخستین اعضای کمپین یک میلیون امضا است. تاریخچه حق رأی زنان
سوزان بی. آنتونی و الیزابت کدی استانتون، رهبران انجمن ملی حق رای زنان آمریکایی (NWSA)، طرح نگارش تاریخچهٔ جنبش حق رأی زنان را در سال ۱۸۷۶ آغاز کردند. طرحی که بیش از ده سال روی زندگی آن‌ها سایه انداخت. در ابتدا به نظر می‌رسید که نوشتن این کتاب ساده است و نگارش آن تنها چهار ماه طول خواهد کشید در واقع آن‌ها کتابی ۵٬۷۰۰ صفحه‌ای را آغاز کرده بود که طی ۴۱ سال نوشته شده بود. این کتاب در سال ۱۹۲۲ یعنی بیست سال پس از مرگ استانتون و شانزده سال پس از مرگ آنتونی تکمیل شد. مریم باتانیه
او بیش از ۲۰ سال است که در اروپا و آمریکا فعال حقوق سیاسی فلسطین بوده و یکی از اعضای بنیانگذار جنبش تحریم‌ها بوده‌است. وی رئیس صندوق حمایت حقوقی فلسطین بود که خواستار حمایت از اقدام قانونی جهت نگه داشتن اسرائیل برای جنایات علیه مردم فلسطین است. النور اسمیل
النور اسمیل (؛ زادهٔ ) یکی از رهبران اصلی جنبش فمینیسم مدرن در ایالات متحده آمریکا است. او رئیس و یکی از دو بنیان‌گذار «بنیاد فمینیست مِـجاریتی» است که در سال ۱۹۸۷ پایه‌گذاری شد و در سه دوره، مدیر «سازمان ملی زنان» بود. وی همچنین تحلیل‌گر سیاسی، لابی‌گر، فعال مدنی و سازمان‌دهندهٔ فعالیت‌های داوطلبانه و ناشر مجلهٔ میز است. آلیس پال
آنها استراتژی‌های مدنی و بی‌خشونت را به کار گرفتند تا زنان را برای جنبش حق رأی زنان بسیج کنند، با پارلمان و رئیس‌جمهور مذاکره کردند، کارناوال و راهپیمایی برگزار کردند، روبروی کاخ سفید تحصن کردند، زندان رفتند، در مطبوعات نوشتند، و سرانجام در ۲۶ اوت ۱۹۲۰، در نوزدهمین اصلاح قانون اساسی آمریکا حق رأی زنان را به دست آوردند. سیلویا پنکهرست
استل سیلویا پنکهرست (زاده ۱۸۸۲ - درگذشته ۱۹۶۰) فعال سیاسی و مبارز کمونیست بریتانیایی بود که برای حقوق زنان و به‌خصوص اعطای حق رای به زنان مبارزه می‌کرد. او دختر املین پنکهرست بود. ماریان رایت ادلمن
ادلمن اولین زن آفریقایی‌تبار بود که در سال ۱۹۶۴ در کانون وکلای میسیسیپی پذیرفته شد. او شروع به وکالت در شعبه می‌سی‌سی‌پی نهاد حقوق بشری صندوق دفاع و آموزش حقوقی (NAACP) کرد و در زمینه مسائل مربوط به عدالت نژادی مرتبط با جنبش حقوق مدنی و دفاع از فعالان در کمپین تابستان آزادی میسیسیپی در سال ۱۹۶۴ فعالیت می‌کرد. او همچنین در راه‌اندازی برنامه «هیت استارت» که برای آموزش و رفاه کودکان خانواده‌های کم درآمد بود کمک کرد. انجمن حق رأی زن آمریکایی
در سال ۱۸۶۹ الیزابت کدی استانتون و سوزان بی آنتونی سازمان جدیدی بنام انجمن حق رای زن آمریکایی (NWSA) را تشکیل دادند. این انجمن متمم‌های چهاردهم و پانزدهم قانون اساسی آمریکا را به عنوان بی عدالتی شدید علیه زنان محکوم کرد. همچنین علاوه بر حمایت از حق رای زنان، از طلاق ساده‌تر و پایان دادن به تبعیض در اشتغال و حقوق زنان نیز حمایت کرد. متمم پانزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا
یکی از منابع مخالفت با اصلاحیه پیشنهادی، جنبش حق رای زنان بود که قبل و در طول جنگ داخلی با جنبش الغا گرایی مشترک بود. با این حال، با تصویب اصلاحیه چهاردهم، که صراحتاً از شهروندان مرد در بخش دوم خود حمایت می‌کرد، فعالان حقوق مدنی زنان را از حقوق سیاه پوستان جدا کردند. با پیشنهاد متمم پانزدهم که تبعیض نژادی را ممنوع می‌کرد اما تبعیض جنسیتی را در قوانین رأی دهندگان ممنوع می‌کرد، مسائل به اوج رسید. پس از یک بحث سخت، انجمن حقوق برابر آمریکا، گروه پیشرو حق رأی در کشور، به دو سازمان رقیب تقسیم شد: انجمن ملی حق رأی زنان سوزان بی آنتونی و الیزابت کدی استانتون، که مخالف این اصلاحیه بودند، و انجمن حق رأی زنان آمریکایی لوسی استون و هنری براون بلکول که از آن حمایت کردند. این دو گروه تا سال ۱۸۹۰ تقسیم شدند. آیدا هاستد هارپر
هارپر و دخترش وارد دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا شدند. بر خلاف دخترش او هرگز مدرک دریافت نکرد. سپس هارپر زمان خود را صرف کمک به جنبش حق رای زنان کرد. او با سوزان آنتونی در کنوانسیون ملی حقوق زنان آشنا شد و با او به فعالیت‌هایش ادامه داد. وی به زودی با نوشتن «تاریخچه جنبش حق رای زنان» با او همکاری کرد. هارپر توسط آنتونی به عنوان رئیس NAWSA انتخاب شد، که شامل سازماندهی روابط مطبوعاتی برای این انجمن بود. بعدها، رابطه آن‌ها با موفقیت ادامه یافت. هارپر با نویسندگی اش به آنتونی کمک می‌کرد. آنتونی گفت: «لحظه ای که من یک ایده را ارائه می‌دهم، هارپر آن را به یک جمله خوب تبدیل می‌کند، در حالی که من باید نیم ساعت برای ارائه آن تلاش کنم.» هارپر دو سال طول کشید تا یادداشت‌های آنتونی را به نگارش درآورد. این در نهایت منجر به نوشتن خاطرات زندگی سوزان آنتونی شد. ژوزفین باتلر
ژوزفین باتلر (؛ – ) با نام قبل از ازدواج، گری، ویراستار و نویسنده و یک فمینیست و اصلاح طلب اجتماعی در عصر ویکتوریا در بریتانیا بود. او برای حق رأی زنان، تحصیلات بهتر آنها، پایان دادن به محرومیت‌های قانونی زنان بعد از ازدواج، پایان دادن به فحشای دختران خردسال و قاچاق زنان جوان و کودکان برای فحشا در اروپا مبارزه کرد. آیدا هاستد هارپر
وی یکی از شخصیت‌های برجسته در جنبش حق رای زنان ایالات متحده بود. او به عنوان یک نویسنده و روزنامه‌نگار در ابتدا برای تشویق جنبش حق رای زنان و حمایت از آرمان‌هایش نوشت. ون کلیک آلیسون
ون کلیک آلیسون (زادهٔ ۱۸۴۹-درگذشته نامعلوم) یک کنشگر پیشگیری از بارداری بود که در جنبش پیشگیری از بارداری ایالات متحده نیز مشارکت داشت. وی در بوستون و در ژوئیه ۱۹۱۶ به دلیل انتشار جزوه‌هایی که دربارهٔ روشهای پیشگیری از بارداری توضیح می‌داد دستگیر و به سه سال زندان محکوم شد. آلیسون از یک خانواده مرفه نیویورکی بود.او در سال ۱۹۱۷ ویراستاری مشترکی را (همراه مایک گلد) برای روزنامهٔ رادیکال بوستونی به نام "د فلیم" یک ماهنامهٔ ادبی و انقلابی که تا سه نسخهٔ آن انتشار یافت انجام داد. فلورا موری
حضور موری در جنبش دادن حق رأی به زنان برای نخستین بار از زمانی شروع شد که او به عنوان یک عضو و فعال در اتحادیه ملی انجمن‌های رأی زنان میلیسنت فاوست فعالیت می‌کرد. وی سپس به عنوان حامی اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان به کار خود درگرفتن حق رأی برای زنان ادامه داد. او همچنین با مشارکت مداوم در جنبش ستیزه‌جویان، خدمات خود را به عنوان یک متخصص در مکان‌هایی همچون خانه سالمندان باغ پمبروک برای خانواده‌هایی که از دوران خورانیدن اجباری بهبود می‌یافتند، ارائه می‌داد. سوزان آنتونی
در سال ۱۸۸۰ او به همراه ماتیلدا جوسلین گیج، الیزابت کدی استانتون نمایندگی انجمن ملی حق رأی زنان را در کنوانسیون جمهوریخواهان در شیکاگو، ایلینوی و کنوانسیون دموکراتها در سینسیناتی در ایالت اوهایو بعهده داشت.او همچنین از مؤسسان مجله حقوق زنان، انقلاب بود. او بین ایالات متحده و اروپا مسافرت می‌کرد، و به‌طور متوسط ۷۵ تا ۱۰۰ سخنرانی در سال انجام می‌داد. او یکی از حامیان مهم در رهبری به رسمیت شناخته شدن و تصویب حقوق زنان دولت آمریکا بود. سالگرد تولد او در ۱۵ فوریه به عنوان روز سوزان آنتونی در ایالات فلوریدا و ویسکانسین گرامی داشته می‌شود. یکسال بعد از شرکت کردن او در انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۱۸۷۲، به پرداخت جریمه محکوم شد که ایشان از پرداخت جریمه سر باز زد. اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان
اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان (WSPU) در ۱۰ اکتبر سال ۱۹۰۳در خانواده پنکهرست توسط شش زن از جمله املین و کریستابل پنکهرست در منچستر تأسیس شد. این اتحادیه از جوامع ملی غیرنظامی حق رای زنان که در جذب سیاستمداران از طریق گفتگو و حمایت مالی از آنها به نتیجه نرسیده بود متولد شد. بنیانگذاران این اتحادیه تصمیم گرفتند تا با ایجاد یک سازمان صرفاً زنانه که در ارتباط با حزب کارگر مستقل بود برای رفرم‌های اجتماعی تلاش کند. آنها همچنین برای گسترش حق رای زنان در مبارزات انتخاباتی، مبارزه می‌کردند و عقیده داشتند که این تلاش ستون فقرات برابری جنسی است. آنها برای نشان دادن موضع جدی خود این شعار را سرلوحه سازمانشان قرار دادند که «حرف نه، عمل». حق رأی زنان در نیوزیلند
حق رأی زنان پس از دو دهه مبارزه در سراسر نیوزیلند، توسط زنانی مانند کیت شیپارد و مری آن مولر بدست آمد. شاخه نیوزیلند اتحادیه زنان مسیحی تحت رهبری آن وارد در مبارزات انتخاباتی نقش مهمی داشت. این جنبش تحت تأثیر شاخه آمریکایی جنبش دموکرات مسیحی زنان و فلسفه متفکرانی مانند هریت تیلور و جان استوارت میل، عقیده داشت که زنان می‌توانند اخلاق را به سیاست‌های دموکراتیک اضافه کنند؛ ولی مخالفان استدلال می‌کردند که سیاست در خارج از «حوزه طبیعی» زنان یعنی خانه و خانواده قرار دارد. طرفداران حق رای زنان بر این نظر بودند که اجازه دادن به شرکت زنان در انتخابات باعث تشویق سیاست‌هایی می‌شود که خانواده‌ها را حفاظت می‌کند و رشد می‌دهد. فمینیسم
در ایالات متحده آمریکا، سازمان ملی زنان (NOW) از سال ۱۹۶۶ جهت دستیابی به حقوق برابر برای زنان آغاز به کار کرد. از جمله فعالیت‌های این سازمان، تلاش برای تصویب متمم حقوق برابر که به تصویب رسانده نشد، بوده‌است؛ با وجود عدم تصویب آن، برخی از ایالات‌ها خودشان به صورت جداگانه آن را به جریان انداخته‌اند. در ربط با حقوق باروری، دادگاه "رو" در برابر "وید" حکم داد که زنان حق دارند به تنهایی دربارهٔ ادامه بارداری یا سقط جنین، تصمیم بگیرند. افزایش دسترسی زنان غربی به راه‌های مطمئن پیشگیری از بارداری امکان تنظیم خانواده و حضور در مشاغل حرفه‌ای را به آنان داده‌است. این جنبش در دهه ۱۹۱۰ به رهبری مارگارت سنگر در آمریکا و ماری استوپس در بریتانیا آغاز شد. در ۳ دهه پایانی قرن ۲۰، زنان غربی از طریق به دست آوردن این حق، به آزادی جدیدی دست پیدا کرده‌اند که به زنان این امکان را داد که برای زندگی بزرگسالیشان تصمیم‌گیری کنند و راه را برای حضور همزمان آنان در خانواده و مشاغل هموار کرد. آلیس پال
آلیس استوکس پال (۱۱ ژانویه ۱۸۸۵ — ۹ ژوئیه ۱۹۷۷) مبارز جنبش حق رأی زنان در ایالات متحده و فعال حقوق زنان بود. او در دههٔ ۱۹۱۰ به عنوان طراح و استراتژیست اصلی کمپین حق رای زنان، به همراه لوسی برنز و دیگران، جنبشی برای به دست آوردن حق رأی به راه انداخت. او از بنیانگذاران حزب ملی زنان آمریکا بود. نسرین ستوده
او عضو کانون مدافعان حقوق بشر، کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان، و انجمن حمایت از حقوق کودکان بوده و وکالت پرونده‌های بسیاری از فعالان حقوق بشر، فعالان حقوق زنان، کودکان قربانیِ کودک آزاری و کودکان در معرض اعدام را برعهده داشته‌است. ستوده در سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۸ میلادی) برنده جایزه حقوق بشر «سازمان حقوق بشر بین‌الملل» شد. روز دوشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۹ عفو بین‌الملل با شیوع گسترده ویروس کرونا خواستار آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی و عقیدتی در جهان از جمله نسرین ستوده در ایران شد. ۷ مرداد ۱۳۹۹ بنا بر گزارش صدای آمریکا، رضا خندان، همسر نسرین ستوده اعلام کرد که دادستان تهران تمامی حساب‌های بانکی نسرین را مسدود کرده‌است. تارانا برک
تارانا برک (زادهٔ ) یک فعال آمریکایی اهل برانکس، نیویورک است که جنبش ضد خشونت جنسی به نام «من هم» را راه‌اندازی کرد. در سال ۲۰۰۶، او شروع به استفاده از MeToo# کرد تا به سایر زنان با تجربیات مشابه کمک کند تا از خودشان دفاع کنند. بیش از یک دهه بعد، در سال ۲۰۱۷ هشتگ MeToo پس از اینکه که آلیسا میلانو و سایر زنان شروع به استفاده از آن برای توئیت در مورد اتهامات پرونده‌های سوءاستفاده جنسی هاروی واینستین کردند، به یک هشتگ محبوب تبدیل شد. این عبارت و هشتگ به سرعت به یک جنبش گسترده و به‌طور غیرمنتظره ای در نهایت به یک جنبش بین‌المللی (بیش از ۸۰ کشور) تبدیل شد. مری ریتر بیرد
مری ریتر بیرد (; – ) تاریخ‌نگار، بایگان، و فعال سافرجت اهل ایالات متحده آمریکا بود که نقشی مهم در جنبش حق رأی زنان آمریکا ایفا کرد و کتاب‌های متعددی دربارهٔ نقش زنان در تاریخ نوشت، که از میان آنان می‌توان به "در رابطه با درک زنان" (۱۹۳۱)، "آمریکا از چشم زنان" (۱۹۳۳)، و "زنان به عنوان نیرو درتاریخ: بررسی سنتها و واقعیت‌ها" (۱۹۴۶) اشاره کرد. علاوه بر این او با همکاری همسرش چارلز آستین بیرد چند کار تاریخی برجسته نوشت که مهمترین آنها "ظهور تمدن آمریکا" (۱۹۲۷) بود.