یوگایلا چه مدت بر لیتوانی فرمان راند؟
یوگایلا
یوگایلا بعداً ولادیسلاو دوم یاگیلون (۱۳۵۱/۱۳۶۲ – ۱ ژوئن ۱۴۳۴) دوک بزرگ لیتوانی (۱۳۷۷-۱۴۳۴)، شاه مشترک لهستان به همراه همسرش (۱۳۸۶-۱۳۹۹) و سپس به تنهایی شاه لهستان (۱۳۹۹–۱۴۳۴) بود. او از سال ۱۳۷۷ میلادی بر لیتوانی فرمان راند. او به سال ۱۳۸۶ میلادی در کراکوف لهستان با نام ولادیسلاو غسل تعمید داده شد و با ملکه جوان آن کشور، یادویگا، ازدواج کرد. از طریق این ازدواج، او با یادویگا در سلطنت لهستان شریک شد. ولادیسلاو در ۱۳۸۷ میلادی دعوت مردم لیتوانی به مسیحی شدن را آغاز کرد. او در ۱۳۹۹ میلادی با مرگ یادویگا، سلطنت لهستان را در دست گرفت و تا ۳۵ سال بعد به حکومت خود در این کشور ادامه داد. عصر فرمانروایی او، آغازگر دوره طولانی اتحاد لیتوانی و لهستان محسوب می‌شود. او مؤسس خاندان یاگیلون در لهستان است که نام آن نیز برگرفته از اسم اصلی خود وی می‌باشد. همچنین وی آغازگر خاندان گدیمین‌ها در دوک‌نشین بزرگ لیتوانی است. این دو خاندان تا ۱۵۷۲ میلادی به سلطنت خود ادامه دادند و تبدیل به یکی از تأثیرگذارترین دودمان‌های سلطنتیِ اروپای شرقی و مرکزی در اواخر قرون وسطی و آغاز قرون جدید شدند. در زمان حکومت یوگایلا، کشور متحد لهستان-لیتوانی بزرگترین دولت در کل جهان مسیحیت بود.
ویتائوتاس
در ژانویه ۱۴۲۹ میلادی، کنگره لوتسک، زیگیزموند، امپراتور مقدس روم، پیشنهاد داد که ویتائوتاس پادشاه لیتوانی بشود. این تبدیل به مشکل بزرگی میان ویتائوتاس، یوگایلا و اشراف لهستانی به وجود آورد. ویتائوتاس در دژ جزیره تراکای همان سال جان سپرد. او در کلیسای جامع ویلنیوس به خاک سپرده شد. ویتائوتاس
یوگایلا برادرش را، اسکیرگایلا به عنوان نماینده پادشاه در لیتوانی قرار داد. هرچند، اسکیرگالا بین مردم لیتوانی بسیار منفور بود و ویتائوتاس این را فرصتی برای حاکم شدن دید. در سال ۱۳۸۹ میلادی، او به ویلنیوس یورش برد ولی شکست خورد. در اوایل دهه ۱۳۹۰ میلادی، او باری دیگر با شوالیه‌های تتونیک متحد شد و با توجه به قرارداد کونیگسبرگ، ویتائوتاس باید قراردادی که در سال ۱۳۸۴ میلادی را باید می‌پذیرفت و ژمایتیا را به دست شوالیه‌ها بسپرد. ارتش او هم‌اکنون لیتوانی را فتح کرد. پادشاه جئونگ گانگ
پادشاه جئونگ گانگ (۸۸۶ میلادی تا ۸۸۷ میلادی) (هانگول : 정강왕) (هانجا : 定康王) پنجاهمین پادشاه شیلا بود او نیز مانند برادرش در طی شورش‌های کیم یئو کشته شد و فقط یک سال حکومت کرد. یادویگا لهستان
یادویگا (۱۳۷۳/۴ – ۱۷ ژوئیه ۱۳۹۹) فرمانروای لهستان از ۱۳۸۴ میلادی تا زمان مرگش بود. عنوان حکومتی او به جای "ملکه"، "شاه لهستان" بود و بنابراین این موضوع را نشان می‌داد که وی فرمانروایی مستقل بوده و صرفاً یک ملکه ساده محسوب نمی شده است. او که عضوی از خاندان کاپتی آنژو به حساب می‌آمد، دختر شاه لایوش یکم و الیزابت بوسنی بود. او در زبان لهستانی به عنوان یادویگا، در لیتوانیایی به عنوان یادویگا، در انگلیسی و آلمانی به عنوان هدویگ و در زبان لاتین به عنوان هدویگیس شناخته می‌شود. جنگ‌های گالی
اصطلاح جنگ گالی نبردهایی از سوی جمهوری روم برای به انقیاد درآوردن قبایل سرزمین گالیا (امروزه شامل نواحی مرکزی و شمالی کشور کنونی فرانسه و تمامی بلژیک، لوکزامبورگ و بخش‌هایی از سوئیس، هلند و آلمان) بود. این نبردها توسط ژولیوس سزار از ۵۸ تا ۵۰–۵۱ قبل از میلاد رهبری شدند. با وجود آنکه سزار گرایش به این داشت که نبردهای خود را به عنوان اقدامی دفاعی و پیشگیرانه از سوی روم و متحدین گالیایی آن جلوه دهد اما بسیاری از تاریخ‌نگاران بر این عقیده هستند که این نبردها جنگی امپریالیستی به‌تمام معنا بوده که خود با دقت طرح آنرا ریخته‌است و بواسطهٔ آن قصد داشته بر قدرت و اعتبار خود بیفزاید. او حوادث و وقایع این جنگ‌ها را در مجموعه کتاب‌های هفت جلدی خود به نام خاطراتی در باب جنگ گالی به تفصیل شرح داده‌است، کتابی که منبع اصلی حوادث این جنگ‌هاست. یوسیپ بروز تیتو
او پس از جنگ جهانی دوم، حکومت جدیدی را با عنوان جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بنیان‌گذاری و تأسیس کرد و در طول سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۳، نخست‌وزیر و از ۱۹۵۳ تا پایان عمرش در ۱۹۸۰ رئیس‌جمهور مادام‌العمر این حکومت شد. پاپ یوحنا
پاپ یوحنا ("یوهانس انگلیکوس ۸۵۷–۸۵۵") با رجوع به اساطیر و افسانه‌ها زنی بود که به عنوان پاپ در مدت ناشناخته ای در قرون وسطی سلطنت کرد. داستان او اول در تاریخچه‌های قرن سیزدهم آشکار شد و متعاقباً در سرتاسر اروپا گسترش یافت. این داستان به‌طور وسیعی برای قرن‌ها باور می‌شد اما اغلب محققان مدرن و امروزی آن را تخیلی می‌پندارند. جنگ‌های یوگورتی
جنگ یوگورتی پس از آن رخ داد که اپتیمات‌ها (اشرافیان، مهتران)، با کشتن برادران گراکوس، سنای روم را در دست گرفتند. یوگورتا هنگامی‌که دو برادرش را کُشت و پادشاهی نومیدیا را از آنِ خود کرد، می‌ترسید که مبادا رومیان جنگی را به او تحمیل کنند. در آن دوران سناتورها چنان فاسد شده‌بودند که یوگورتا با دادن پول (رشوه) توانست نظر آنان را تغییر دهد. با وجود آن‌که سناتورها فاسد بودند پلبی‌ها چنین نبوده و مایل به جنگ با یوگورتا بودند. کنسول و فرمانده ارتش، آقای کوینتوس متلوس، به آفریقا رفت و در ابتدا در برابر نیروهای یوگورتا به‌آسانی جنگید، با این‌حال یوگورتا موفق به فرار شد و از شاهان قیتولی‌ها و موروها خواستار نیروی کمکی شد. گایوس ماریوس که لگاتوس متلوس بود، وقتی او برای مدیریت جنگ نامناسب دید به روم بازگشت و در آنجا به کنسولی برگزیده شد و سربازان بسیاری را برای جنگ ثبت‌نام کرد. در نهایت نیروهای ماریوس، نومیدیا را شکست دادند و یوگورتا در غل‌وزنجیر ابتدا به لوکیوس کورنلیوس سولا و سپس به ماریوس تحویل داده‌شد. با وجود آن‌که بر اثر زحمات سولا یوگورتا دستگیر و زندانی شده‌بود اما ماریوس اعلام کرد که خود به‌تنهایی به جنگ پایان داده‌است. همین امر آغازی بر کینه سولا نسبت‌به ماریوس شد که سبب یک جنگ داخلی گردید. مراد یکم
مراد یکم (ملقب به خداوندگار) پسر بزرگ اورخان اول از نیلوفر یا هلنا، دختر فرمانده یارحصار بود. مراد از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۸۹ میلادی حکومت امپراتوری عثمانی را در دست داشت. مراد تراکیه، مقدونیه، بلغارستان و صربستان را ضمیمه خاک عثمانی کرد. او در نخستین سال‌های سلطنتش با شورش برادرانش خلیل و ابراهیم در آنکارا روبرو شد و ناچار شد که این شورش‌ها را سرکوب کند. مراد سرزمین‌های شرقی تا توقات، کرت و بنادر بیزانس را تحت لوای عثمانیان درآورد. پس از آن، مراد به گذرگاه های کوه‌های بالکان به سوی نیش که بر محل انشعاب جاده سالونیک به سمت بلگراد در شمال مشرف بود، حمله کرد. وی در شرق بلغارستان، اسلیون، کارینووا و آیدوس که بر راه‌های رشته‌کوه‌های بالکان شرقی مشرف بودند، تسخیر کرد. در سال ۱۳۶۱ میلادی، مراد با تسخیر هادریانوپولیس «ادرنه»، مرکز تراکیه بیزانس، قلمرو عثمانی را گسترش داد. در سال ۱۳۶۳ میلادی، مراد فیلیبیه را فتح کرد و بر دره ماریتسا تسلط یافت. با فتح ایسیه در سال ۱۳۶۳ میلادی، امپراتور بیزانس معاهده‌ای را با مراد به امضا رسانید و تمام فتوحات عثمانی در اروپا را به رسمیت شناخت. جنگ نهایی در کوزوو، در غرب پریشتینا بین میتروویچ و اسکوپیه در صربستان بین ارتش مسیحیان بالکان و عثمانیان درگرفت که به پیروزی مراد اول انجامید. سلطان مراد به دست یکی از بزرگان صربستان به نام میلوس اوبلیک کشته شد. ابتدا او را در کوزوو دفن کردند و بعد از مدتی باقی‌مانده جسد او را به بورسا، پایتخت امپراتوری عثمانی آوردند و در مجتمع خداوندگار و در آرامگاه ابدی‌اش دفن کردند. مراد پیش از هر کاری در پیرامون خود جمعی از بهترین و کارآمدترین فرماندهان نظامی را گرد آورد و آن گاه در نخستین گام، یک عملیات سنگین نظامی علیه بیزانس مسیحی انجام داد که به فتح شهر ادرنه دومین شهر بزرگ امپراتوری بیزانس انجامید. آدرنه پس از قسطنطنیه بزرگ‌ترین شهر مسیحیان بود. با توجه به موقعیت شهر ادرنه که در خاک اروپا واقع شده بود و از نظر راهبردی از چند جهت مهم بود آن را به عنوان پایتخت و مرکز دولت خود تعیین و پایتختش را از آسیای صغیر و شهر بورسا به ادرنه منتقل کرد و آن را به کانون نظامی و اداری و فرهنگی و دینی و سیاسی دولت اش تبدیل نمود. سپس به سیاست جهادی و توسعهٔ دینی و ملکی در ممالک مسیحی ادامه داد و مقدونیه را فتح کرد. این پیروزی باعث شد مسیحیان اروپا دچار اضطراب شدند و پیمانی صلیبی میان مسیحیان صرب و بلغار و مجار علیه عثمانیان منعقد گردید و برای یک عملیات مهم و جنگ رویارو با نیروهای عثمانی خود را آماده کردند. در این جنگ که از یک طرف دولت مسیحی و از طرف دیگر عثمانیان مسلمان بودند در نهایت صلیبیان شکست خوردند و پیروزی مهمی از آن مسلمانان گردید. نتیجه عملیات فتح کوزوو بود اما در لحظه آخر عملیات یک سرباز مسیحی صرب با خدعه به مراد نزدیک شده و به قصد بوسیدن پاهایش خم شد و با خنجر سلطان مراد را به قتل رسانید. برخی از مسیحیان همجوار دچار ترس و وحشت شدند وبا دولت عثمانی قرارداد صلح امضاء کردند. و سالیان متمادی به عثمانیان مالیات می‌پرداختند و مانند رعیت در کنار مسلمانان می‌زیستند. مراد اهل عبادت و دعا بود و در میدان جهاد کم‌نظیر بود. یک مورخ مسیحی به نام هالکوندیلاس در باره سلطان مراد آورده است. مراد کارهای مهمی انجام داده است و در مدت ۳۰سال حکومت، ۳۷ بار در اطراف ترکیه عملیات نظامی انجام داد و در همه نبردها پیروزی را کسب کرده. او فردی متواضع بود و با رعیت به عدالت رفتار می‌کرد و برای همه ملت با قطع نظر از دین و نژاد به صورت مساوی با عدل عمل می‌کرد. مورخ فرانسوی به نام کرینارد مراد را جزو مردان بزرگ تاریخ آورده است. ایشان می‌گوید اگر تقویمی دایر کنم و آن را جدول بندی نمایم مراد در بالای تمامی حکام اروپا در عصر خود قرار می‌گیرد. سلطان مراد مملکتی را که از پدرش اورخان تحویل گرفت ۹۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع بود. و بعد از خود مملکتی را تحویل فرزندش بایزید داد که به مساحت آن ۵۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع بود. جنگ‌های صلیبی شمالی
پس از شکست شوالیه‌های لیوونی در نبرد سائوله در سال ۱۲۳۶ و شورش‌های همزمان در استونی، شوالیه‌های تتونیک جانشین شوالیه‌های لیوونی شدند. این جانشینی به آنان امکان می‌داد که سلطهٔ سیاسی بر قلمروهای بزرگی در ناحیهٔ بالتیک را تمرین کنند. میندائوگاس پادشاه لیتوانی و همسرش در سال ۱۲۵۳ با امید به توقف حملات صلیبیون به مسیحیت گرویدند؛ ولی چنین اتفاقی رخ نداد. شوالیه‌های تتونیک در مقهور کردن لیتوانی ناکام بودند. در نهایت با ازدواج دوک بزرگ یوگایلا با یادویگا، ملکهٔ یازده‌سالهٔ لهستان در سال ۱۳۸۶، لیتوانی رسماً به مسیحیت گروید. جنگ‌های صلیبی تا سال ۱۴۱۰ ادامه داشت. در این سال، لیتوانیایی‌ها و لهستانی‌ها که از حمایت تاتارها و چک‌ها برخوردار بودند، شوالیه‌های تتونیک را در نبرد گرونوالد شکست دادند. بمباران بلگراد (۱۹۴۱)
در ۴ مارس ۱۹۴۱، هیتلر فشار بیشتری برای پیوستن یوگسلاوی به پیمان در هنگام دیدار شاهزاده پل یوگسلاوی از برشتس‌گادن وارد کرد، اما شاهزاده تصمیم‌گیری را به تأخیر انداخت. در ۶ مارس، نیروی هوایی سلطنتی یوگسلاوی پنهانی اقدام به بسیج نیرهوای خود کرد. روز بعد، نیروهای بریتانیایی برای تقویت دفاع کشور در برابر ایتالیایی‌ها، در یونان فرود آمدند. در ۱۲ مارس، VVKJ آغاز به پراکندن نیروهای خود در فرودگاه‌های کمکی کرد. تا ۲۰ مارس، پراکندن نیروهای VVKJ به پایان رسیده بود. هیتلر، با آرزوی تأمین امنیت جناح جنوبی خود و پیش‌بینی حمله قریب‌الوقوع آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، خواستار امضای پیمان توسط یوگسلاوی شد. در ۲۵ مارس، دولت یوگسلاوی با این خواسته موافقت کرد. دو روز بعد، گروهی از افسران VVKJ و گارد سلطنتی یوگسلاوی به رهبری سرتیپ بوریووهه میرکویچ، شاهزاده پل را در جریان کودتای یوگسلاوی از قدرت برکنار کردند. وی با برادرزاده ۱۷ ساله خود، پتر، جایگزین شد. لوییس گارسیا مزا
لوییس گارسیا مزا تیجادا (؛ زادهٔ – درگذشته ۲۹ آوریل ۲۰۱۸) دیکتاتور اهل بولیوی بود. وی بین سالهای ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱ دیکتاتور بولیوی بود. ویتائوتاس
در سال ۱۳۸۲ میلادی، ویتائوتاس از دژ فرار کرد و از شوالیه‌های تتونیک درخواست کمک کرد همزمان که شوالیه‌ها در حال مذاکره با یوگایلا بودند. یوگایلا و شوالیه‌ها قرارداد دوبیستا را پذیرفتند، که با توجه به آن، یوگایلا مسیحی شدن را پذیرفت و با شوالیه‌ها متحد شد و قسمتی از ژمایتیا تا رود دوبیسا را به دست شوالیه‌ها سپرد. با این حال، این قرارداد با شوالیه‌ها هرگز تصویب نشد و سال پس از آن در تابستان ۱۳۸۳ میلادی جنگی دوباره بین شوالیه‌ها و یوگایلا درگرفت. ویتائوتاس به آیین مسیحیت غسل داده شد و در یورش‌های مختلفی ضد یوگایلا شرکت کرد. در ژانویه ۱۳۸۴ میلادی، ویتائوتاس پذیرفت که بخشی از ژمایتیا تا رود نویژس را به دست شوالیه‌ها در عوض به رسمیت شناختن او به عنوان دوک بزرگ، سپرد. هرچند، در ژوئیه همان سال، ویتائتوس قرارداد را با شوالیه‌ها به هم زد و با یوگایلا صلح کرد. به جز تراکای، او تمامی سرزمین‌های از دست رفته کشتوتیس را پس گرفت و سه دژ مهم تتونیک را آتش زد. پاکسازی بزرگ
سال‌های پاکسازی بزرگ (۱۹۳۸–۱۹۳۷) دوران «یژوفشینا» نامیده می‌شود؛ دورانی که نیکولای یژوف از ماه سپتامبر سال ۱۹۳۶ تا ماه نوامبر سال ۱۹۳۸ در رأس کمیساریای امور داخلی اتحاد شوروی قرار گرفته بود. استالین شخصاً دستور داده بود که یژوف وزیر امور داخلی شود و مورخین شکی ندارند که او زیردستان خود را به‌ویژه در کمیساریای امور داخلی، کاملاً تحت کنترل شخص خود قرار داده بود. آگیلولف
سلطنت طولانی مدت وی با پایان جنگ با فرانک‌ها همزمان شد، که صلح وی با گونترام پادشاه بورگوندی مقدمه این صلح بود. پس از آن، فرانک‌ها وارد جنگ داخلی شدند که مانع از حملهٔ مجدد آن‌ها به لومباردی در تمام دوران حاکمیت آگیلولف شد. در سال ۵۹۸، او قدرت لومبارد را با بهبود روابط با باواریایی‌ها افزود، سلطنت وی با در دست گرفتن سوتری و پروجا تحکیم یافت. او با آوارها و اسلاوها جنگید و با امپراتور بیزانس موریس در ۵۹۸ با کمک پاپ گرگوری کبیر وارد آتش‌بس شد. سال بعد، اگزراچ کالینیکوس با ربودن دختر پادشاه لومباردار آتش‌بس را نقض کرد. جنگ به وقوع پیوست و در سال ۶۰۲، امپراتور بیزانس فوکاس و پادووا را از دست داد از دست دادن پادوا به نوبه خود مانتووا را بی دفاع کرد و قبل از آنکه سال تمام شود، آن شهر نیز به دست آگیلولف سقوط کرد. در سال ۶۰۷، ویتریک، پادشاه ویزیگوت‌ها، اتحادی چهار جانبه علیه تئودریک دوم بورگوندی را آغاز کرد که شامل تئودبرت دوم اوسترازیا، کلوتار دوم نوستریا و آگیلولف بود. در سال ۶۰۵، او توسط امپراتور فوکاس، به رسمیت شناخته شد. جنگهای ایران و بیزانس توجه بیزانس را به مشرق زمین جلب کرده بود پس از وی فرزندش آدالوالد، از همسرش تئودلیندا، جانشین او شد. نیکلای بولگانین
نیکلای آلکساندروویچ بولگانین (؛ – ) نخست‌وزیر اتحاد جماهیر شوروی، از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ و وزیر دفاع آن کشور از ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ بود. استوجان پروتیچ
استوجان پروتیچ (؛ – ) سیاست‌مدار اهل یوگسلاوی بود. وی دو بار از ۲۲ دسامبر ۱۹۱۸ تا ۱۶ اوت ۱۹۱۹ و سپس از ۱۹ فوریه ۱۹۲۰ تا ۱۶ مه ۱۹۲۰ نخست‌وزیر یوگسلاوی بود. میخیل ساآکاشویلی
میخِیلْ نیکُلُزیسْ دْزِ ساآکاشْویلی (زاده ) سیاست‌مدار اوکراینی و پیشتر گرجستانی است. او از ژانویه سال ۲۰۰۴ تا نوامبر سال ۲۰۱۳ ریاست جمهوری گرجستان و از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ فرماندار استان اودسای اوکراین بود. میخائیل ساکاشویلی در اوکراین متحدان بانفوذی، از جمله یولیا تیموشنکو، نخست‌وزیر اوکراین دارد. تاریخ لهستان
در اثر تنشهای سیاسی در از میانه‌های دسامبر ۱۹۸۱ تا دسامبر ۱۹۸۲ که رژیم شوروی توانست نسبتاً تنشها را کاهش دهد، در لهستان حکومت نظامی اعلام شد با به قدرت رسیدن میخائیل گورباچف دلیل شرایط نامناسب اقتصادی و سیاسی شوروی و بلوک شرق، وی مجبور به آغاز یک سری اصلاحات سیاسی شد که به نوبه خود سبب تغییر شرایط در لهستان نیز شد. در اثر تشدید شرایط بد اقتصادی از ۲۵ آوریل ۱۹۸۸ تا ۲۲ اوت این سال اعتصابات سراسر لهستان را فراگرفته بود. سرکوب‌های انجام شده به خصوص از جانب میلیشیای خلقی دیگر برای خاموش کردن اعتراضات کافی نبود. در ۲۶ اوت فرمانده قوای مسلح برای مذاکره با اعتصاب کنندگان اعلام آمادگی نمود و ۵ روز بعد با لخ والسا دیدار کرد و روز پس از آن اعتصابات پایان یافتند. سرانجام در روز ۱۸ دسامبر ۱۹۸۸ کمیته‌ای شامل یکصد نفر از رهبران جنبش و با مدیریت اتحادیه همبستگی برای انجام مذاکره با سران حکومت تشکیل شد. این کمیته به بخش‌های مختلف تقسیم شد تا هر بخش در زمینه‌ای خاص درخواست‌ها و مطالبات مردمی را مدون کنند. روز ۲۷ ژانویه ۱۹۸۹ در دیدار والسا با نمایندگان دولت، گروهی که قرار بود در مذاکرات موسوم به «میزگرد» شرکت کنند مشخص و تعیین شدند. این گروه شامل ۲۰ نفر از اتحادیه همبستگی، ۲۰ نفر از سوی حکومت، ۱۴ نفر مستقل و ۲ روحانی بود. اولین جلسه مذاکرات در ششم فوریه تشکیل شد. این مذاکرات تا پنجم آوریل به طول انجامید. بر اساس توافق طرفین اتحادیه همبستگی مجدداً حزبی قانونی قلمداد شد و اولین انتخابات نیمه آزاد در روز ۴ ژوئن ۱۹۸۹ برگزار شد. این انتخابات با پیروزی اتحادیه همبستگی به پایان رسید و راه را برای تغییرات وسیع بعدی باز نمود. پادشاه اویجا
در کتاب سامگوک ساگی آمده‌است که او پسر بزرگ پادشاه مو بوده‌است و پس از مرگ او در سال ۶۴۱ میلادی به قدرت رسید در سال اول حکومت، او روابط خود را با شیلا به خوبی حفظ کرد تا از جنگ دوری کند اما چیزی که مشکوک بود اینست که او در اولین سال حکومتش ۲ بار برای دیدار پادشاه یئونگ نیو به گوگوریو رفت. دو ماه بعد از آخرین دیدار آن‌ها در اوایل سال ۶۴۲ میلادی باکجه به کمک گوگوریو به نیروهای تانگ - شیلا حمله کرد که عاقبت این جنگ فقط مرگ پادشاه یئونگ نیو و ۱۸ سال درگیری با شیلا بود و عاقبت این اشتباه: در سال ۶۶۰ میلادی با حملهٔ نیروهای تانگ - شیلا باکجه علی‌رغم تلاش‌های ژنرال گی‌بک نابود شد و اویجا به تانگ برده شده و در آنجا درگذشت و ۸ سال بعد نیروهای تانگ - شیلا گوگوریو را نیز نابود کردند. اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ
در ۱۱ مارس ۱۹۸۵ میخائیل گورباچف در شوروی به قدرت رسید. شرایط ناهموار اقتصادی و سیاسی بلوک شرق و شوروی٬ وی را به آغاز اصلاحات سیاسی واداشت. رفرم سیاست خارجی شوروی که پریسترویکا خوانده می‌شد سبب تغییر شرایط در لهستان نیز شد. در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۶ بخش بزرگی از زندانیان سیاسی (۲۵۵ نفر) آزاد شده و در پایان همین ماه لخ والسا تجدید فعالیت علنی اتحادیه همبستگی را اعلام کرد. حکومت در مقابل فعالان سیاسی سیاست دوگانه‌ای اتخاذ کرد: به بخش متعادل‌تر جنبش اجازه فعالیت داد و هم‌زمان سرکوب علیه بخش رادیکال آن را شدت بخشید. با توجه به سابقه اختلاف در اتحادیه همبستگی که از همان سال‌های آغازین دهه ۱۹۸۰ م. آغاز شده بود٬ جنبش عملاً به دو بخش تقسیم شد. بخش بزرگ‌تر و میانه‌رو گرد لخ والسا و بخش دیگر حول آندژی گویزدا و آنا والنتینویچ گرد آمدند. بخش اول به تغییر از راه تفاهم و مصالحه با حکومت اعتقاد داشتند درحالیکه بخش دوم بیشتر بر انقلاب بنیادی علیه نظام کمونیستی تأکید می‌ورزید. یانز یانشا
او همچنین در سال‌های قبل تر به مدت ۴ سال از ۹ نوامبر ۲۰۰۴ تا ۲۱ نوامبر ۲۰۰۸ در پست نخست‌وزیر خدمت کرده‌است و تا سال ۱۹۹۳ رهبری حزب دموکرات اسلوونی را به عهده داشته‌است. یانشا از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ وزیر دفاع اسلوونی بوده‌است که جنگ استقلال اسلوونی (ژوئن-ژوئیه ۱۹۹۱) در این دوران رخ داد. یانشا دوباره در سال ۲۰۱۲ به وسیله انتخابات پارلمانی اسلوونی که در دسامبر ۲۰۱۱ صورت گرفت به پست نخست‌وزیری رسید. در ۲۷ فوریه ۲۰۱۳ دولت دوم یانشا با رأی عدم اعتماد پارلمان اسلوونی سقوط کرد و رهبر حزب اپوزیسیون اسلوونی مثبت خانم آلنکا براتوشک اقدام به تشکیل یک دولت جدید کرد. یانشا در ۵ ژوئن ۲۰۱۳ به اتهام فساد مالی به دو سال زندان محکوم شد. بلگراد
بلگراد در سال ۱۵۲۱ بدست نیروهای عثمانی اشغال و از آن تاریخ تا سال ۱۸۴۱ ضمیمه آن امپراتوری بود. در این سال بلگراد در خلال نبردهای عثمانی و اتریش از ممالک عثمانی جدا شد و به امپراتوری اتریش-مجارستان پیوست. پس از فروپاشی امپراتوری اخیر در سال ۱۹۱۸ تا ۲۰۰۳ بلگراد پایتخت یوگسلاوی بود. ایوان ریبار
ایوان ریبار (؛ زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل کرواسی بود. او از ۲۹ دسامبر ۱۹۴۵ تا ۱۴ ژانویه ۱۹۵۳ اولین رئیس‌جمهور یوگسلاوی بود. میخائیل هشتم
میخائل در پاییز ۱۲۵۹ توانست در نبرد مهم پلاگونیا، ائتلاف خطرناک مانفرد، شاه سیسیل با شاهزادهٔ لاتینی آخیا و فرماندار یونانی اپیروس که رقیب میخائیل به‌شمار می‌رفت را شکست دهد. او سپس در ژوئیهٔ ۱۲۶۱ به امپراتوری لاتینی قسطنطنیه لشکر کشید و توانست با شکست بالدوین دوم، پایتخت را در ۱۵ اوت همان سال بازپس‌گرفته و امپراتوری بیزانس را دوباره احیا نماید. به دنبال کسب این پیروزی افتخارآمیز، میخائل بار دیگر در قسطنطنیه و این بار به عنوان امپراتور بیزانس تاجگذاری کرد و بدون توجه به ژان چهارم که هنوز در نیقیه بود پسرش را نیز به فرمانروایی مشترک با خود رساند. او سپس فرمان به کور کردن چشمان ژان ۱۱ ساله داد و او را به صومعه‌ای تبعید نمود. بدین ترتیب دودمان لاسکاری به پایان دوران خود رسید و میخائل پایه‌گذار دودمان جدیدی با عنوان پالایولوگی شد. جدول زمانی جنگ جهانی دوم (۱۹۴۱)
۱۳: سرهنگ ارتش یوگسلاوی [[دراژا میهایلوویچ]] «ارتش یوگسلاوی در سرزمین پدری [[چتنیک‌ها]]» را احضار می‌کند که عمدتاً از صرب‌ها تشکیل شده‌است، اما شامل اسلوونی، بوسنیایی و کروات نیز می‌شود. [[دراژا میهایلوویچ]] از بوسنی به راونا گورا در مرکز صربستان می‌رود و یک فراخوان قیام صادر می‌کند که نوید مبارزه علیه اشغالگران و احیای [[پادشاهی یوگسلاوی]] را می‌دهد. در این مرحله، [[یوسیپ بروز تیتو]] و پارتیزان‌های یوگسلاوی با اتحاد جماهیر شوروی که هنوز با آلمان دوست است، همسو می‌شوند. آنا یاگیلون
آنا یاگیلون (لهستانی: Anna Jagiellonka, لیتوانیایی: Ona Jogailaitė؛ ۱۵۲۳–۱۵۹۶) ملکه لهستان از ۱۵۷۵ تا ۱۵۸۶ میلادی بود. او دختر شاه لهستان، زیگیسموند پیر، و همسر استفان باتوری بود. او در دومین انتخابات مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی به همراه همسرش به طور مشترک به سلطنت لهستان-لیتوانی برگزیده شد. آنا آخرین فرمانروای عضو خاندان سلطنتی یاگیلون بود. دکیموس یونیوس بروتوس آلبینوس
در سال ۴۸ ق. م که جنگ داخلی با پومپیئوس به شرق کشانده‌شد، سزار او را به فرمانداری سرزمین گالیا (که به‌تازگی با پایان جنگ‌های گالی منقاد شده‌بود) گماشت، جایی که شورش قبیله بلُواکی‌ها را سرکوب کرد. پس از پیروزی، سزار پاداش‌های بزرگی به او ــ که دوست صمیمی‌اش بود ــ اعطا کرد؛ برای نمونه در سال ۴۵ ق. م و سال بعد از آن پرایتور روم بود، و به‌عنوان پروپرایتور بر گالیا کیسالپینا حکمرانی کرد. متعاقباً پیش از مرگ دیکتاتور (سزار) برای سال ۴۲ ق. م به کنسولی انتخاب شده‌بود. مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی
مشترک‌المنافع توسط اتحاد لوبلین در ژوئیه ۱۵۶۹ تشکیل شد ، اما تاج‌نشین لهستان و دوک‌نشین بزرگ لیتوانی از سال ۱۳۸۶ با ازدواج یادویگا و یوگایلا به صورت دفاکتو در یک اتحاد شخصی بودند. یوگایلا به صورت یوره اوکساریس خود را به عنوان «ولادیسلاو دوم یاگیلون» از لهستان معرفی کرد.اولین تجزیه لهستان در ۱۷۷۲ و دومین تجزیه لهستان در ۱۷۹۳ به شدت قدرت مشترک‌المنافع را تضعیف کرد و در سال ۱۷۹۵ با سومین تجزیه لهستان مشترک‌المنافع به طور کلی از هم فروپاشید. جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی
در قرن چهارم قبل از میلاد در شبه جزیره بالکان اقوام ایلیریایی، تراکیایی، پانونیایی و چند گروه از یونانی‌ها ساکن شدند.۶۰۰ سال بعد، جمهوری روم، ایلیریایی‌ها را شکست داده و سرزمین شان را تصاحب کرد و شهرهای مورسا (اوسییک امروزی) و سینگیدونوم (بلگراد امروزی) را ساخت. زمانی که امپراتوری روم به دو بخش تقسیم شد، یوگسلاوی در مرز بین آن دو قرار گرفت. در همان دوران مردم این نواحی مسیحی شدند. اما وقتی قدرت امپراتوری روم ضعیف شد، همه گونه اقوام مختلف از هون‌ها و آوارها گرفته تا بلغارها و اسلاوها تغییر و تحولاتی به این نواحی دادند. در دوران تاریکی (سده‌های میانه)، دولت‌های فئودال محلی، امور این نواحی را اداره می‌کردند. در همان دوران پادشاهی مجارستان بوسنی را تصرف کرد و مقدونیه بین بیزانس و بلغارستان تقسیم شد. در اواسط قرن یازدهم، صربستان از بیزانس جدا شد و واتیکان به حاکمان صربستان مقام پادشاهی داد.اوج قدرت تاریخی صربستان در ۱۳۳۱ تا ۱۳۵۵ میلادی است که استفان دوشان پادشاه آن جا بود. در زمان حکومت عثمانی بخش عمده شبه جزیره بالکان در اختیار حکومت اسلامی بود. او آلبانی و مقدونیه را ضمیمه صربستان کرد. اواسط قرن چهاردهم، عثمانیها به بالکان رسیدند و صرب‌ها و بوسنیایی‌ها مجبور به مهاجرت به روسیه شدند. در ۱۳۹۵ مقدونیه، در ۱۴۶۳ بوسنی، در ۱۴۶۵ هرزه گوین و سرانجام در ۱۵۲۶ تمام یوگسلاوی امروزی را ترکان عثمانی فتح کردند.حکمرانی ترک‌ها بر یوگسلاوی ۳۸۹ سال طول کشید. اما در همان زمان، کرواسی، اسلوونی و دالماسی هم مناطقی بودند که خاندان هابسبورگ، ضمیمهٔ امپراتوری اتریش کرده بودند. جنگ روس و عثمانی که در دهه ۱۷۶۰ آغاز شد، موجب ضعف عثمانی شد. اتریش هم بالکان را تصرف کرد و نواحی اشغالی را به مرور مستقل کرد. صربستان در ۱۸۲۹ مستقل شد، اما پذیرش این استقلال تا ۱۸۷۸ طول کشید.در جنگ‌های بالکان در ۱۹۱۲ و ۱۹۱۳ اوضاع به شدت به هم ریخته بود بود؛ تا این که صرب‌ها که از زیاده خواهی اتریشی‌ها شاکی بودند، ولیعهد این کشور و همسرش را در ۱۹۱۴ در سارایوو ترور کردند؛ جرقه کوچکی که جنگ جهانی اول را به راه انداخت. نتیجه این جنگ، انحلال امپراتوری اتریش-مجارستان بود و از پس آن، صربستان، کرواسی، اسلوونی، مونته‌نگرو، بوسنی و هرزگوین در سال ۱۹۲۹ یک کشور تشکیل دادند و نام یوگسلاوی به معنی اسلاوهای جنوبی را بر آن گذاشتند. اما عملاً صرب‌ها حکومت را در اختیار داشتند. الکساندر کاراژرژویچ با نام الکساندر اول تاج‌گذاری کرد. در آخر نیز کروات‌ها الکساندر اول را ترور کردند. در ۱۹۴۱ که ارتش آلمان به یوگسلاوی رسید، خاندان سلطنتی فرار کردند. اما ژنرال میخاییلویچ در رأس سلطنت‌طلب‌ها به همراه یوسیپ بروز تیتو در رأس کمونیست‌ها با نبردهای پارتیزانی در مقابل ارتش آلمان مقاومت می‌کردند که بالاخره تیتو در ۱۹۴۵ پیروز شد. آلمانی‌ها را اخراج کرد، پادشاه را خلع کرد و حکومت جمهوری فدراتیو خلق یوگسلاوی را بنیان نهاد. در ۱۹۴۶ شش جمهوری خودمختار تحت نظارت حکومت مرکزی و حزب کمونیست که تیتو رئیس آن بود، شکل گرفت. در ابتدا روابط خوبی بین یوگسلاوی و شوروی شکل گرفت، اما تیتو که معتقد بود رهبران شوروی به مرامنامه خلق خیانت می‌کنند، با آن‌ها دچار مشکل شد و عملاً در مقابل استالین ایستاد. او به همراه جمال عبدالناصر، جواهر لعل نهرو و سوکارنو جنبش عدم تعهد را بنیان نهاد. او سرانجام در ۱۹۸۰ درگذشت.مرگ تیتو که خود کروات بود، زخم‌های کهنه را باز کرد. بالکان فقط در دوران تیتو آرامش به خود دیده بود. پس از مرگ وی آشوب‌ها و درگیری‌ها شروع شد. وقتی در ۱۹۸۹ روابط بین یوگسلاوی و آلبانی بر سر ناحیه کوزوو تیره شد، آن جرقه زده شد. بحران اقتصادی، تورم خردکننده سال ۱۹۸۹ و تنش‌های مذهبی مسلمانان و کاتولیک‌ها، حزب کمونیست را ضعیف کرد. کرواسی و اسلوونی اولین کشورهایی بودند که اعلام استقلال کردند. در آوریل ۱۹۹۲، پارلمان صربستان و مونته‌نگرو، باقی‌ماندهٔ یوگسلاوی را یوگسلاوی نامید. اما جنگ بین جدایی طلبان بوسنی و هرزگوین و نیروهای فدرال (صرب‌ها) شدت گرفت و سرانجام اتحادیه اروپا بوسنی و هرزگوین را به رسمیت شناخت. آشوب‌ها در کوزوو به جنایت جنگی تبدیل شد و سرانجام با دخالت نظامی آمریکا پایان یافت. اما رئیس‌جمهور مونته‌نگرو رفراندومی برگزار کرد و این قسمت را هم از صربستان جدا کرد. کوزوو هم پس از جنگ ناتو علیه یوگسلاوی استقلال یافت. وویچخ یاروزلسکی
در انتخابات نیمه‌آزادی که اوایل سال ۱۹۸۹ برگزار شد یاروزلسکی برای ۶ سال به ریاست جمهوری لهستان برگزیده شد، اما چند ماه بعد استعفا کرد تا جای خود را به لخ والسا، رهبر اتحادیه همبستگی بدهد. به این ترتیب لهستان اولین کشوری در اردوگاه کمونیستی بود که گام در راه انتخابات آزاد و دوری‌گرفتن از اردوگاه یادشده گذاشت که این در فروپاشی آن اردوگاه تأثیری قابل اعتنا داشت. یوسیپ بروز تیتو
یوسیپ بروز تیتو (۷ مه ۱۸۹۲ – ۴ مه ۱۹۸۰) یک کمونیست انقلابی، رئیس‌جمهور یوگسلاوی از ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۵۳ تا ۴ مه ۱۹۸۰ و رهبر اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی بود. تیتو در ابتدای جنگ جهانی اول به ارتش اتریش-مجارستان پیوست و با دریافت درجهٔ نظامی استوار، لقب جوان‌ترین نظامی ارتش اتریش-مجارستان دارای این درجه را به‌دست‌آورد. در طول جنگ جهانی اول به‌شدت زخمی شد و به اسارت روس‌ها درآمد و به یک اردوگاه کار اجباری در کوه‌های اورال فرستاده شد. او در جریان انقلاب روسیه در ۱۹۱۷ و جنگ داخلی روسیه مشارکت داشت. او پس از آزادی، به بالکان بازگشت و به عضویت اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی درآمد و بعدها و در طول سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۸۰، دبیرکل این اتحادیه بود. ایراکلی دوم
او که برای اولین بار در سه قرن اخیر گرجستان شرقی را زیر یک پرچم متحد کرده بود، تلاش کرد اصلاحات اداری، اقتصادی و نظامی در دولت خود انجام دهد. ایراکلی در ۱۷۸۳ عهدنامه گرجیوسک را با روس‌ها به امضا رساند و دولت خود را تحت‌الحمایه امپراتوری روسیه قرار داد. این عمل آغامحمدخان قاجار را خوش نیامد و در ۱۷۹۵ م. به تفلیس حمله و مردم آنجا را کشتار کرد اما روس‌ها به کمکش نیامدند. ایراکلی پس از این اتفاق ۳ سال زنده بود، تا اینکه در ۱۷۹۸ درگذشت و گیورگی دوازدهم جانشینش شد. توتیلا
توتیلا (؛ درگذشت ۱ ژوئیه ۵۵۲) پادشاه پادشاهی استروگتیک با نام اصلی بادوئیلا فرمانده نظامی و رهبر سیاسی بود او توانست بسیاری از سرزمین‌های متصرفی امپراتوری بیزانس در ایتالیا را پس بگیرد و به این جهت از فرماندهان شاخص جنگ گوتی به‌شمار می‌رود توتیلا یکی از خویشاوندان تئودیس، حامل شمشیر تئودوریک بزرگ و پادشاه ویزیگوت‌ها بود در پاییز سال ۵۴۱ پس از آنکه پادشاه ویتگیز زندانی را به قسطنطنیه منتقل کردند، توسط اشراف اوستروگتیک به پادشاهی انتخاب شد. توتیلا خود را به عنوان یک رهبر نظامی و سیاسی ثابت کرد و با آزاد کردن بردگان و توزیع زمین به دهقانان، از حمایت طبقات پایین برخوردار شد. توتیلا پس از دفاع موفقیت‌آمیز در ورونا، در نبرد فاونتیا در سال ۵۴۲ میلادی ارتش از لحاظ عددی برتر دشمن را تعقیب و شکست داد. توتیلا این پیروزی‌ها را با شکست رومی‌ها در خارج از فلورانس و گرفتن ناپل ادامه داد. در سال ۵۴۳، با جنگ در خشکی و دریا، بخش عمده ای از قلمرو ازدست داده را دوباره بدست آورده بود. در همین ایام توتیلا در نامه‌ای با یادآوری وفاداری رومیان به سلف خود تئودوریک بزرگ، مراتب را به مجلس سنا یادآور شد. در بهار سال ۵۴۴، امپراتور روم شرقی ژوستینین اول ژنرال خود بلیساروس را برای حمله به ایتالیا فرستاد، اما توتیلا در سال ۵۴۶ رم را از بلسیساریوس گرفت و پس از یک سال محاصره شهر را فتح کرد. هنگامی که توتیلا برای جنگ با بیزانس‌ها در لوکانیا، جنوب ناپل، رفت، بلساریوس رم را دوباره تصرف کرد و استحکامات خود را دوباره ساخت پس از آنکه بلسیاریوس در سال ۵۴۹ میلادی به قسطنطنیه بازگشت، توتیلا پس از بازگشت رم ، کنترل ایتالیا و سیسیل را به دست گرفت. در اواخر سال ۵۵۰، توتیلا همه جز راونا و چهار شهر ساحلی را پس گرفته بود. در سال بعد، ژوستینین ژنرال خود نارس را با نیروی متشکل از۳۵۰۰۰ لمبارد، گپیدها و هرولی به ایتالیا فرستاد. در نبرد تاگینه به عنوان یک جنگ سرنوشت ساز در تابستان سال ۵۵۲، در نزدیکی فامبریانو امروزی، ارتش گوتیک شکست خورد، و توتیلا زخمی شد. توتیلا با تیا جانشین شد، که بعدها در نبرد مونس لاکتاریوس درگذشت تا سال ۵۶۲، بیزانس‌ها کنترل کل کشور را در دست گرفته بودند. این کشور چنان پس از جنگ ویران شد که بازگشت به زندگی عادی غیرممکن شد و تنها سه سال پس از مرگ ژوستینین در سال ۵۶۵ میلادی، اکثر کشورها توسط لمباردها فتح شد. صربستان
صربستان به همراه مقدونیه، مونته‌نگرو و بوسنی و هرزگوین از سال ۱۳۸۹ میلادی زیر سلطهٔ امپراتوری عثمانی رفت و پس از ۴ سده در سال ۱۹۱۲ به دنبال جنگ کوزوو به آزادی دست یافت و بعد از آن به‌عنوان یکی از جمهوری‌های سه‌گانه، همراه با کرواسی و اسلوونی، پادشاهی یوگسلاوی را تشکیل داد که این حکومت نیز تا سال ۱۹۴۵ و به قدرت رسیدن تیتو ادامه داشت. مهاجرت صربها به سوی مناطق غربی‌تر به دنبال ورود ترک‌های عثمانی صورت گرفت و اصولاً اولین هسته‌های تداخل و تلفیق در جهت یوگسلاوی کنونی از همین زمان آغاز شد. گالبا
اما دوران فرمانروایی او چندان طولانی نبود؛ زیرا گالبا پس از به قدرت رسیدن رفتاری خشن، حریصانه و جانبدارانه در پیش گرفت و بسیاری از بزرگان روم _از جمله کسانی که او را به قدرت رسانده بودند_ را نیز کشت. گالبا همچنین فردی را که مورد قبول نگهبانان پرتوریا نبود به جانشینی خود برگزید و همین امر نارضایتی‌ها را به اوج خود رساند. در سال ۶۹ میلادی سپاه نگهبانان بر او شورید، گالبا و جانشینش را کشت و به حکومت ۷ ماههٔ او پایان داد. لازار کولیسوسکی
لازار کولیسوسکی (؛ – ) سیاستمدار کمونیست اهل یوگسلاوی بود. وی از ۴ مه ۱۹۸۰ تا ۱۵ مه ۱۹۸۰ رئیس‌جمهور یوگسلاوی بود. تاریخ لهستان (۱۹۴۵–۱۹۸۹)
در اواخر جنگ جهانی دوم، ارتش سرخ شوروی در حال پیشروی، همراه با نیروهای مسلح لهستان در شرق، نیروهای آلمان نازی را از لهستان اشغالی بیرون راند. در فوریه ۱۹۴۵، کنفرانس یالتا تشکیل دولت موقت لهستان را از یک ائتلاف سازش، تا انتخابات پس از جنگ تحریم کرد. جوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، اجرای این حکم را دستکاری کرد. با نادیده گرفتن دولت تبعیدی لهستان که از سال ۱۹۴۰ در لندن مستقر است، یک دولت موقت وحدت ملی تحت کنترل کمونیست در ورشو تشکیل شد. ژتولیو وارگاس
پس از پایان دورهٔ وارگاس وزیر جنگ او یوریکو گاسپار دوترا به ریاست جمهوری رسید. در سال ۱۹۵۱ وارگاس برای بار دوم بر مسند قدرت تکیه کرد. در این حال ارتش با سیاست وارگاس مخالفت کرد و ژنرال‌ها خواستار برکناری وی شدند اولگا کنستانتینوای روسیه
در اکتبر ۱۹۲۰ در پی بیماری نوه‌اش الکساندر، اولگا به آتن بازگشت. در پی درگذشت الکساندر و تا بازگشت کنستانتین به سلطنت در ماه بعد، اولگا نایب‌السلطنه یونان شد. بعد از شکست یونان در جنگ با ترکیه، خانواده سلطنتی مجدداً از یونان تبعید شدند و اولگا سال‌های پایانی عمر خود را در بریتانیا، فرانسه و ایتالیا گذراند. فهرست حاکمان لیتوانی
کشور لیتوانی در دهه ۱۲۳۰ میلادی شکل گرفته است. کودتای یوگسلاوی
کودتای یوگسلاوی () در ۲۷ مارس ۱۹۴۱ پادشاهی یوگسلاوی در بلگراد توسط نایب‌السلطنه پرنس پل جایگزین پادشاه پتر دوم یوگسلاوی شد. این کودتا به وسیله گروهی از صربهای طرفدار غرب برنامه‌ریزی و اجرا گردید. در این کودتا افسران نیروی هوایی سلطنتی ارتش یوگسلاوی همراه با فرماندهی ژنرال دوسان سیمویچ عمل کردند. این ژنرال از ۱۹۳۸ به بعد با چندین توطئه جنجالی یوگسلاوی مرتبط بود، همراه با بوریووجو میرکوویچ سرتیپ هوانوردی نظامی، سرلشکر جیوان کینشیویک از حافظان سلطنتی یوگسلاوی و برادرش رادوو کینشیویک سازمان‌دهندگان اصلی سرنگونی دولت بودند. علاوه بر رادوو کینشیویک، برخی از رهبران غیرنظامی احتمالاً قبل وقوع این رویداد آگاه بودند و هنگام اجرای کودتا آنها به رغم اینکه جزو سازمان‌دهندگان نبودند به حمایت از آن پرداختند. یوهان سوم سوئد
یوهان و همسر کاتارینا یاگنولیکا، برای آنکه پسرشان ز زیگیسموند سوم واسا بتواند تاج و تخت لهستان را بدست بیاورد از همان کودکی در چهارچوب مذهب کاتولیک آموزش داده بودند. در سال ۱۵۸۷ آینده نگری آن‌ها به نتیجه رسید و زیگیسموند پادشاه لهستان شد. یوهان اندیشه یک اتحاد سیاسی جدید را برای سوئ در سر داشت. این در حالی بود که سوئد و لهستان همیشه در مورد منطقه بالتیک (کشورهای حوزه دریای بالتیک) تضاد منافع داشته و بر سر آن با هم دیگر درگیر بودند. اما او سریعاً از این تصمیم خود پشیمان شد و تصمیم گرفت که زیگیسموند را به سوئد بازگرداند. بسیاری از اشرافیان با نظر او مخالف بودند زیرا فکر می‌کردند که این امر باعث آغاز جنگ میان سوئد و لهستان خواهد شد و این برای سوئدی که نزدیک به بیست و هشت سال درگیر جنگ بوده‌است، مشکل ساز خواهد بود. پادشاهی لهستان (۱۳۸۵–۱۵۶۹)
پادشاهی لهستان دولتی لهستانی تحت فرمان خاندان یاگیلون بود که در ۱۳۸۵ میلادی پس از بر تخت نشستن ولادیسلاو دوم، دوک بزرگ لیتوانی، بر تخت شاهی لهستان تأسیس شد. عهدنامه کروو باعث اتحاد لهستان و لیتوانی تحت یک فرمانروای متحد شد. از آن پس، شاهان این دو سرزمین همواره افراد یکسانی بودند و سرانجام با پیمان صلح لوبلین در ۱۵۶۹ میلادی، دو کشور رسماً یکی شدند. امپراتوری روم
با مرگ کنستانتین، بار دیگر روم دچار اغتشاش و تزلزل شد و جنگ میان سرداران آغاز گردید. سرانجام یکی از سرداران به نام ژولیان، موفق شد بر رقبای خود چیره شود و به مقام امپراتوری دست یابد. ژولیان به عنوان امپراتور تنها و انحصاری به مدت ۲ سال فرمانروا و امپراتور روم بود. ژولیان یک کافر سنتی و قدیمی نبود و عقاید شخصی او به میزان بسیار زیادی تحت تأثیر مکتب افلاطونی قرار داشت، اما عقاید متجددانه او در مورد بی‌دینی با مرگش در سال ۳۶۳میلادی در حین جنگ با ساسانیان پایان یافت. پس از مرگ ژولین، افسران ارتش یکی از فرماندهان به نام ژوویان را به عنوان امپراتور انتخاب کردند. ژوویان که می‌دانست پس از مرگ امپراتور، سربازان انگیزه کافی برای ادامه نبرد ندارند، بنای صلح گذاشت و با شاپور دوم معاهده ترک مخاصمه را امضا کرد. بر اساس این معاهده، سرزمین‌هایی را که رومی‌ها در زمان تراژان فتح کرده بودند، دوباره به ساسانیان واگذار شد. پائول یونان
پائول (به یونانی:Παῦλος؛ ۱۴ دسامبر ۱۹۰۱ – ۶ مارس ۱۹۶۴) از سال ۱۹۴۷ میلادی تا زمان مرگش به عنوان شاه یونان حکومت کرد. میخائیل چهارم
میخائیل چهارم ملقب به میخائیل پافلاگونیایی (زادهٔ پیرامون ۱۰۱۰ — درگذشتهٔ ۱۰ دسامبر ۱۰۴۱) امپراتور بیزانس به مدت هفت سال از ۱۰۳۴ تا هنگام مرگش در ۱۰۴۱ بود. او در طول دوران حکومتش پیمان‌نامه‌ای مهم را با خلفای فاطمی مصر به امضا رساند، دستاوردهایی هرچند موقتی را در سیسیل کسب کرد و شورشی را نیز در بلغارستان سرکوب نمود. یوگسلاوی
الکساندر سعی در ایجاد یوگسلاوی متمرکز داشت. وی تصمیم گرفت مناطق تاریخی یوگسلاوی را از بین ببرد و مرزهای داخلی جدیدی برای استانها یا بانوویناها ترسیم شد. بانوویناها به نام رودخانه‌ها نامگذاری شد. بسیاری از سیاستمداران زندانی شدند یا تحت نظارت پلیس قرار گرفتند. تأثیر دیکتاتوری الکساندر بیگانگی بیشتر غیر صرب‌ها از ایده وحدت بود. در زمان سلطنت وی پرچم ملت‌های یوگسلاوی ممنوع اعلام شد. عقاید کمونیستی نیز ممنوع شد. آتیلا یوژف
آتیلا یوژف با وجودی که فقط سی و دو سال زندگی کرد، یکی از شاخص‌ترین چهره‌های شعر مجارستان است. از یوژف در دوران جمهوری خلق مجارستان به عنوان بزرگ‌ترین «شاعر پرولتاریایی» یاد می‌شد. ماکرینوس
در همین زمان که جولیا مایسا خواهر بزرگتر جولیا دومنا که پس از همزمانی مرگ کاراکالا و جولیا دومنا به فرمان ماکرینوس از کاخ سلطنتی بیرون رانده شده بود، با نارضایتی در حال افزایش ارتش زیرا که بسیاری از آنان هنوز در عزاداری از مرگ جولیا دومنا بودند، فرصت را غنیمت شمرد و با استفاده از محبوب نبودن ماکرینوس با هوشمندی از اتفاقات مختلف این شایعه را بر سر زبان‌ها انداخت که نوهٔ او باسیانوس (هلیوگابال)، پسر تنی و حرامزاده کاراکالا است، او همچنین وصیت‌نامه دروغین را به نام مادر کاراکالا یعنی خواهر خود جولیا دومنا ساخت که ادعا می‌کرد، هلیوگابال واقعا پسر کاراکالا و وارث امپراتوری روم است و باید جانشین پدرش شود، به طور موثر جولیا مایسا قرار ملاقات‌هایی را با مخالفان ماکرینوس راه اندازی کرد و به آنها وعده‌های هنگفتی داد، همچنین شباهت بسیاری که باسیانوس به کاراکالا داشت در برنامه او موثر واقع شد. این موضوع سبب شد تا لژیون سوم گل‌ها که از سیاست‌های ماکرینوس به شدت ناراضی بودند با دیگر نخبگان سیاسی منطقه امسا که همچنان به خاندان سورانی وفادار بودند، همدست شده و شورش را بر ضد غاصب راه بیندازند، مایسا که توانست بود حمایت آنها را برای نوه خود در مقام امپراتوری بدست آورد، سریع برنامه جنگ را با کمک فرمانده بی‌تجربه اما مصمم گانیس، بزرگ‌شده خود و معشوقه دخترش سوایمیاس شروع کرد، آنها سریعا هلیوگابال چهارده ساله را در سال ۲۱۸ میلادی به عنوان امپراتور روم اعلام کردند. ماکرینوس در نبردی که در نزدیکی انطاکیه روی داد از آنان سخت شکست خورد و اقتدار او بر امپراتوری از بین رفت و به همراه اندک سربازانی که هنوز به او وفادار بودند به سوی ایتالیا گریخت. اما توسط نیروی‌هایی که با رشوه‌های جولیا مایسا وفادار به امپراتور جدید بودند، دستگیر و در ژوئن ۲۱۸ در کاپادوکیه وحشیانه اعدام شد و سرش به عنوان غنیمت به امپراتور جوان داده شد. صلح ریگا
صلح ریگا یا معاهدهٔ ریگا () را کشورهای جمهوری دوم لهستان و جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی (به نمایندگی از جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس و جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین) در ۱۸ مارس ۱۹۲۱ امضا کردند. این معاهده به جنگ لهستان-شوروی پایان داد. پس از سقوط امپراتوری روسیه و شکست امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول، لهستان توانست پس از یک قرن استقلال خود را بازیابد. انقلابیون روسیه در عهدنامه برست-لیتوفسک از ادعا بر خاک لهستان چشم‌پوشی کردند. با این حال لهستان به رهبری یوزف پیلسودسکی جنگ داخلی روسیه را فرصت مناسبی دید که برخی از اراضی مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی که در کنترل روسیه بودند را تصاحب کند. این امر منجر به آغاز جنگ لهستان-شوروی شد. با پیروزی لهستان در نبرد ورشو (۱۹۲۰) و فشار جامعه ملل، دو کشور پای میز مذاکره آمدند. مذاکرات ماه‌ها طول کشید، ولی ولادیمیر لنین که درگیر جنگ داخلی و شورش‌های متعدد بود در نهایت به تقسیم اوکراین و بلاروس با لهستان موافقت کرد. لهستان همچنین ۳۰ میلیون روبل روسیه در برابر برداشت اقتصادی که در زمان حکومت امپراتوری روسیه صورت گرفته بود دریافت کرد. معاهده ۲۶ بند داشت. بلغارستان در طول جنگ جهانی دوم
در ۶ آوریل ۱۹۴۱، با وجود پیوستن رسمی به قوای محور، دولت بلغارستان در حمله به یوگسلاوی و یونان (موسوم به عملیات ماریتا) مشارکت نکرد. با توجه به استفاده از خاک بلغارستان و غافلگیر شدن، یوگسلاوی در ۱۷ آوریل و یونان در ۳۰ آوریل تسلیم مهاجمان شد. با وجود عدم دخالت نظامی مستقیم بلغارستان، در روز اول حمله شش بمب افکن ولینگتون بریتانیایی اهدافی را در صوفیه و تعداد دیگری بمب افکن بلنهیم راه‌آهن صوفیه به یونان را مورد هدف قرار دادند. ۱۳ آوریل حمله شبانه بمب افکن‌های بریتانیایی به صوفیه تعدادی از ساختمان‌های اطراف ایستگاه اصلی راه‌آهن را به آتش کشید و یک قطار حامل مهمات را منهدم کرد. این بمباران‌ها در کنار خسارات مادی تأثیر روانی بالایی در بلغارستان بر جای گذاشت. دولت برای آرام کردن شرایط تنها به شکل مختصری از این حملات در رسانه‌ها اطلاع‌رسانی می‌کرد که همین کار خود موجب افزایش نگرانی‌ها و پیچیدن شایعه تخریب کامل صوفیه شد. با توجه به دقت بالای این بمباران‌ها بلغارستانی‌ها و آلمانی‌ها به این نتیجه رسیدند که بریتانیایی‌ها داخل بلغارستان عواملی دارند که محل دقیق انبارها و چگونگی جا به جایی نیروها را به آن‌ها اطلاع می‌دهد. برای مقابله با این امر افراد زیادی با کوچک‌ترین ظن جاسوسی، خرابکاری یا رابطه با کشورهای دشمن بازداشت شدند. رهبران سیاسیی متمایل به غرب تحت نظر قرار گرفتند و منازلشان بازرسی شد. فشاری در این قضایا به کمونیست‌ها وارد نشد و حتی بسیاری از رهبران آن‌ها که سال‌های گذشته زندانی شده بودند، آزاد شدند. براندازی پادشاهی
جنگ جهانی دوم، سیلاب دیگر براندازی نظام‌ها را شاهد بود. در سال ۱۹۲۲، بینیتو موسولینی به روم حمله کرده و شاه ویکتور ایمانول سوم را مجبور ساخت تا او را نخست‌وزیر بسازد یا هم آماده جنگ داخلی باشد. در سال ۱۹۳۹ ایتالیا بر آلبانی حمله‌ور شد، شاه خودخوانده زوگ را از تخت پایین آورده و پادشاه خودشان ویکتور ایمانوئل سوم را به‌عنوان شاه جدید آن‌ها بر تخت نشاند. ایتالیا، یک‌جا با سلطنت‌های اروپای شرقی بلغاریه، هنگری و رومانیا توسط دیکتاتورهای جنگ جهانی دوم مجبور شدند تا علیه پادشاهی یوگسلاوی، متفقین غربی و اتحادیه شوری، به آلمان بپیوندند. زمانی که یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱ شکست خورد، ایالت آزاد کرواسی با نظام شاهی تأسیس گردید. با سقوط موسولینی در جولای ۱۹۴۳، سلطنت کرواسی نیز سقوط کرد. زمانی‌که قدرت‌های محوری در جنگ شکست را متقبل شدند، پارتیزان‌های کمونیست در یوگسلاوی و آلبانیای اشغال شده قدرت را به دست گرفته و نظام سلطنتی را خاتمه دادند. کمونیست‌ها در بلغارستان، مجارستان و رومانی که دارای قوا و حامیان زیادی در جریان جنگ در آن‌جا بودند، با حمایت قوی از سوی اتحاد شوروی نظام‌های سلطنتی شان را برداشتند. بدین صورت، پیتر دوم یوگسلاوی، سیمیون دوم بلغارستان و مایکل اول رومانی هرکدام پادشاهی شان را از دست دادند. شاه ویکتور امانوئل سوم ایتالیا در جریان جنگ به متحدین غربی تسلیم شده و بعد از آن موسولینی برطرف شد. بعد از این‌که ویکتور ایمانول مستعفی شد تا نظام شاهی را نجات دهد، یک همه‌پرسی کوچک در سال ۱۹۴۶ سلطنت کوتاه مدت پسرش شاه اومبرتوی دوم را خاتمه داده و بدین ترتیب نظام سلطنتی ایتالیایی از میان رفت. گالا پلاچیدیا
در دوازده سالی که به‌عنوان نایب‌السلطنه بر روم غربی حکمرانی کرد، گالا می‌بایستی برخورد و تضاد میان سه ژنرال نیرومند و متنفذ یعنی فلیکس، بونیفاکیوس، و آئتیوس را هدایت می‌کرد. پس از آنکه نفر آخر در این مجادلات پیروز شد، گالا با مقاصد او مبنی‌بر تأثیرگذاری بر والنتینیان ممانعت کرد. سرگی کرایگر
سرگی کرایگر (؛ زاده – درگذشته ) سیاستمدار، کارمند بانک، پارتیزان و افسر (ارتش) اهل اسلوونی بود. وی از ۱۵ مه ۱۹۸۱ تا ۱۵ مه ۱۹۸۲ رئیس‌جمهور یوگسلاوی بود. اوهلان
در انتها قرن ۱۴ میلادی تاتارهای اردوی زرین در دوک‌نشین بزرگ لیتوانی ساکن شده و به خدمت پادشاهان لیتوانی و سپس لهستان درآمدند. لهستانی‌ها آغازگر ادغام سنت‌های نظامی تاتارها با شیوه‌های جنگی خویش بودند. تاتارهای لیتوانی که بیشترشان مسلمان بودند طی قرون وسطی در بسیاری از جنگ‌ها شرکت داشتند. وظیفه اصلی این واحدها انجام عملیات شناسایی پیش از رسیدن سواره‌نظام سنگین (شوالیهها) بود. با پایان دوران شوالیه‌ها در قرن ۱۶ میلادی تاتارهای لیتوانی به سواره‌نظام سبک تبدیل شدند که مسلح به نیزه سبک، کمان، شمشیر و در بعضی موارد تبر جنگی یا نیزه سنگین بودند و به عنوان هم‌سوار یا ملتزمین (پوچت) خدمت می‌کردند. تاتارها تا دهه ۱۷۷۰ در دسته‌های خودشان خدمت می‌کردند تا آنکه در ارتش لهستان-لیتوانی اصلاحاتی انجام شد. آخرین پادشاه لهستان به نام استانیسواو آگوست پونیاتوفسکی هنگی از محافظین اوهلان داشت که اوهلان‌های سلطنتی خوانده می‌شدند و در سال ۱۷۹۴ یا ۱۷۹۵ منحل شد. ژولیوس سزار
او نقشی حیاتی در تغییر شکل حکومتی روم باستان از جمهوری به امپراتوری داشت. او در پایان سال ۴۹ و ۴۷ پیش از میلاد دیکتاتور روم، در ۴۶ ق. م دیکتاتور ده‌ساله و از ۴۴ ق. م دیکتاتور مادام‌العمر جمهوری شد و برای همین سوئتونیوس او را در شمار نخستین نفر از دوازده قیصر روم قرار می‌دهد که بعدها معادل با امپراتور روم شد. او با فتح گالیا نواحی تحت سلطه جمهوری را تا اقیانوس اطلس و رود راین گستراند و ارتش روم را برای نخستین‌بار به تهاجم به بریتانیا و ژرمانیا و نبرد در اسپانیا، یونان، مصر، پنتوس، و آفریقا واداشت. ولاد سوم
ولاد سوم، ولاد به میخ‌کِشنده یا ولاد دراکولا (زادهٔ ۱۴۳۱ (میلادی) - مرگ دسامبر ۱۴۷۶ یا ژانویه ۱۴۷۷) وویوودای افلاخونیه (رومانی کنونی) بود. او در سه بازهٔ زمانی ۱۴۴۸، ۱۴۵۶ تا ۱۴۶۲ و ۱۴۷۶فرمانروایی کرد. او در روزگار فرمانروایی عثمانی ها سیاست مستقلی را در رابطه با عثمانی پیش‌گرفت و در برابر توسعه‌طلبی آن کشور ایستادگی نمود. عمده شهرت ولاد سوم به دلیل مجازات‌های سنگین و شکنجه هایی که در روزگار فرمانرواییش اعمال می‌کرد میباشد. وی در جنگ‌های متعددی که حضور داشت، هر اسیری می‌گرفت او را شکنجه می‌داد . آورده اند او تعدادی زیاد را در آب جوشاند یا دستور داد آن ها را چهار میل کنند.شخصیت او را الهام‌بخش داستان کنت دراکولا دانسته‌اند. در بهار ۱۴۶۲ سلطان محمد دوم پس از گشودن کنستانتینوپول به رومانی تاخت. پادشاهی لیتوانی
پادشاهی لیتوانیدولتی سلطنتی در لیتوانی بود که از ۱۲۵۱ تا ۱۲۶۳ میلادی وجود داشت. اولین و تنها شاه این پادشاهی، شاه میندوگاس نام داشت. این فرمانروایی با ترور میندوگاس در ۱۲۶۳، فروپاشید و تبدیل به دوک نشین بزرگ لیتوانی شد. از آن زمان به بعد، دو بار تلاش شد تا این پادشاهی بار دیگر تأسیس گردد: یکبار در ۱۴۳۰ توسط ویتوتاس کبیر و بار دوم توسط شورای لیتوانی در ۱۹۱۸. لشکرکشی کاراکالا به ایران
لشکرکشی کاراکالا به ایران یک لشکرکشی ناموفق امپراتوری روم به رهبری کاراکالا به ایران اشکانی در سال ۲۱۶ و ۲۱۷ میلادی بود. این جنگ اوج دوره‌ای چهارساله بود که کاراکالا لشکرکشی‌های گسترده طولانی را در اروپای مرکزی و شرقی و خاور نزدیک دنبال کرد، که همچنین اوج بی‌توجهی کاراکالا به امور اداری نیز بود. وی پس از مداخله برای سرنگونی حاکمان در پادشاهی‌های دست‌نشانده همسایه ایران، در سال ۲۱۶ به بهانه رد پیشنهاد ازدواج دختر نابالغ اردوان پنجم، به ایران حمله کرد. نیروهای وی پیش از عقب‌نشینی به آسیای صغیر، که کاراکالا در آوریل ۲۱۷ در آنجا کشته شد، در مناطق شمالی شاهنشاهی اشکانی یک لشکرکشی را انجام دادند. جنگ در سال بعد پس از پیروزی اشکانیان در نبرد نصیبین پایان یافت و با پرداخت مبلغ هنگفتی غرامت جنگی به اشکانیان از طرف روم همراه بود. ایگناتیوس لویولا
لویولا خواستار دیانتی عمومی و جهانی بود که در راس آن خلیفهٔ روحانی روم، پاپ قرار داشت. به همین علت، روی به فعالیت‌های جهانی آورد، از مهم‌ترین اقدامات وی آموزش کاتولیک‌های انگلیسی برای سرنگونی پادشاهی الیزابت اول در انگلستان که کلیسا او را ملحد می‌شمرد بود، اما وی موفق به این کار نشد. سرانجام لویولا پس از سال‌ها خدمت به پاپ و کلیسای کاتولیک در سن ۶۵ سالگی بر اثر بیماری مالاریا در شهر رم چشم از این جهان فروبست. جنگ جانشینی لهستان (۱۵۸۷–۱۵۸۸)
جنگ جانشینی لهستان یا جنگ هابسبورگ-لهستان از ۱۵۸۷ تا ۱۵۸۸ میلادی پس از مرگ استفان باتوری، شاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی، بر تاج و تخت لهستان-لیتوانی درگرفت. دو طرف اصلی جنگ، ماکسیمیلیان سوم اتریش و زیگیسموند سوم واسا بودند. این جنگ شامل دو نبرد اصلی بود: نخست، محاصره کراکوف که ماکسیمیلیان در تسخیر پایتخت مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی ناموفق ماند و دومین نبرد که به نبرد بیچزینا معروف است، با شکست کامل ماکسیمیلیان و تسلیم شدن او به پایان رسید. سوفیا آلکسینوا
سوفیا آلکسینوا (؛ ) نایب‌السلطنه روسیه از ۱۶۸۲ تا ۱۶۸۹، و سیاستمدار اهل روسیه تزاری بود. سوفیا سومین دختر بازمانده تزار الکسیس از همسر اولش، ماریا میلوسلوسکایا بود پس از مرگ برادرش تزار فئودور سوم در ۷ مه ۱۶۸۲ سوفیا به‌طور غیرمنتظره وارد سیاست روسیه شد و سعی کرد به سلطنت برسد .. در تغییر حاکم قبلی در سال ۱۶۷۶، سوفیا ممکن است به نفع برادرش، فئودور، عمل کرده باشد، زیرا شایعات مختلفی در مورد درخواست او از پدرش، تزار الکسیس در حال مرگ، وجود دارد که پیتر را وارث خود معرفی نکند. توانایی فئودور برای رهبری روسیه به دلیل ماهیت ضعیف و سلامت ضعیف او مورد تردید قرار گرفت. با گذشت زمان، توانایی ذهنی او به خوبی رشد کرد، در طول سلطنت کوتاه فئودور سوم (بین سال‌های ۱۶۷۶ و ۱۶۸۲ میلادی)، بسیاری از مورخانمعتقدند، فئودور در واقع «تحت الحمایه خواهرش سوفیا حکومت می‌کرد». با زوال سلامت تزار جوان فئودور، افراد بیشتری برای مشاوره با او برخاستند و سوفیا متوجه شد که نفوذ او به‌طور پیوسته در حال کاهش است. هنگامی که فئودور درگذشت سوفیا بلافاصله به صحنه سیاسی بازگشت. او در مراسم تشییع جنازه برادرش شرکت کرد و در حین انجام این کار غوغایی به پا کرد. در عصر سوفیا، اقوام زن تزار از دربار و سایر عرصه‌های سیاسی دور نگه داشته می‌شدند و مراسم تشییع جنازه به‌طور سنتی بدون حضور زنان برگزار می‌شد. سوفیا در مراسم تشییع جنازه شرکت کرد و همزمان زنجیره ای از وقایع را موجب شد که منجر به نایب السلطنه شدن او می‌شد. حزب میلوسلاوسکی، که در اطراف خانواده فئودور و سوفیا جمع شده بود، از قیام استرلتسی استفاده کرد تا سوفیا را بر کرسی قدرت بنشاند. سوفیا سعی کرد خاندان سلطنتی و اشراف را متقاعد کند که باید تصمیم اخیر خود برای تاج گذاری پیتر را لغو کنند. او با اصرار بر اینکه اعلامیه پادشاهی پتر قوانین سلطنتی را با نادیده گرفتن برادرش زیر پا گذاشته‌است، پادشاهی مشترک ایوان و خودش پیشنهاد کرد. پس از رد سریع و متفق القول این پیشنهاد سوفیا برای کمک و حمایت به سراغ نیروهای نظامی رفت. سلب ناعادلانه حقوق ایوان به عنوان یک کاتالیزور برای سربازان ناراضی و ناامید عمل کرد. مسائل متعدد، از جمله تاکتیک‌های انگیزشی بی‌رحمانه و عدم استراحت، مردم را به مخالفت خشونت‌آمیز علیه انتخاب «ناعادلانه» پیتر سوق داد. پس از شورش استرلتسی، در ۲۵ ژوئن ۱۶۸۲، مجلس شورای ملی مرکب از اعضای حاضر ولایات در مسکو تشکیل شد و به اتفاق آراء ایوان را به عنوان تزار اول و پتر را به عنوان تزار دوم انتخاب کردند. از آن‌جا که هر دو هنوز کودک بودند، و سوفیا در زمان مرگ فئودور تنها عضو بالغ خانواده حاکم تلقی می‌شد، فلذا سوفیا به عنوان نائب‌السلطنه برگزیده شد. رابطه سوفیا با شاهزاده گلیتسین لزوماً یک وابستگی عاشقانه نبود. گلیتسین خود همسر و یک خانواده بزرگ داشت. اوایل قرن هجدهم شایعاتی به وجود آورد که گلیتسین معشوقه سوفیا بوده‌است. برخی دلایل این امر را در لحن مکاتبات سوفیا با او در سال ۱۶۸۹ می‌دانند. در هر صورت، روشن است دستکم زمانی که آنها در دوران حکومت فئودور با هم ملاقات کردند، یک رابطه عاشقانه بین آن دو شروع نشد. فئودور به گلیتسین اعتماد زیادی کرد و هیچ مدرکی وجود ندارد که سوفیا و واسیلی برخلاف آداب و رسوم عمل کرده باشند میخائیل یکم، امپراتور بیزانس
یک سال بعد میخائیل موفق به شکست بلغارها در چندین درگیری شد اما پس از آنکه نیروهای یکی از فرماندهانش به نام لئوی ارمنی او را ترک نمودند، در ۲۲ ژوئن ۸۱۳ و در نبرد ورسینیکیا در نزدیکی ادیرنه از بلغارها شکست خورد. لئو سپس میخائیل را از قدرت برکنار کرده و خود با عنوان لئوی پنجم بر تخت امپراتوری بیزانس نشست. یونیا کلودیلا
یونیا کلودیلا نخستین همسر کالیگولا پیش از رسیدن او به امپراتوری روم بود. او دختر مارکوس یونیوس سیلانوس، از سخنوران برجسته و کنسول سوفِکتوس در سال ۱۵ پس از میلاد بود. یونیا در سال ۳۳ میلادی با ترتیبات اتخاذشده توسط تیبریوس، امپراتور وقت روم به همسری سزار گایوس کالیگولا درآمد اما چند سال بعد به‌هنگام دنیاآوردن فرزندش درگذشت. سیوییتین میاتوویچ
سیوییتین میاتوویچ (؛ – ) سیاستمدار اهل یوگسلاوی بود. وی از ۱۵ مه ۱۹۸۰ تا ۱۵ مه ۱۹۸۱ رئیس‌جمهور یوگسلاوی بود. پتر دوم یوگسلاوی
با وجود آنکه پتر و حامیانش با آلمان نازی از در مخالفت درآمدند، نایب السلطنه ، شاهزاده پائول خواستار اتحاد با آلمان شد. در ۲۷ مارس ۱۹۴۱ ، پتر که اینک به سن قانونی رسیده بود ، با پشتیبانی کودتایی توانست پائول را از قدرت خلع کند و به آلمان اعلان جنگ دهد. گونتیس اولامیس
گونتیس اولامیس (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل لتونی است که از ۷ ژوئیه ۱۹۹۳ تا ۷ ژوئیه ۱۹۹۹ رئیس‌جمهور این کشور بود. یوگسلاوی
با شروع جنگ جهانی دوم، یوگسلاوی در ۶ آوریل ۱۹۴۱ مورد حمله متحدین قرار گرفت. در سال ۱۹۴۳، جمهوری فدرال دموکرات یوگسلاوی توسط جنبش مقاومت پارتیزان‌های یوگسلاو اعلام موجودیت کرد. در سال ۱۹۴۴ پادشاه پتر دوم، که در آن زمان در تبعید به سر می‌برد، آن را به عنوان یک دولت قانونی به رسمیت شناخت. متعاقباً سلطنت در نوامبر ۱۹۴۵ منسوخ شد. هنگامی که یک دولت کمونیست تأسیس شد، نام کشور در سال ۱۹۴۶ به جمهوری خلق فدرال یوگسلاوی تغییر نام داد. این کشور مناطق استریا، ریجکا و زادار را از چنگ ایتالیا درآورد. یوسپ بروز تیتو، رهبر پارتیزان، یوگسلاوی را از سال ۱۹۵۳ تا زمان مرگش در ۱۹۸۰، به عنوان رئیس‌جمهور، اداره کرد. در سال ۱۹۶۳، این جمهوری دوباره به جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (SFRY) تغییر نام داد. جرج دوم یونان
یونان میان سالهای ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۵ موانع و مشکلات زیادی را پشت سرگذاشت. ۲۳ بار تغییر دولت، یک نظام دیکتاتوری و ۱۳ کودتا همگی کشور را از هرنظر فلج ساخته بود. در نتیجه، هنگامی که ژنرال جورجیوس کوندیلیس، در ۳ نوامبر ۱۹۳۵ میلادی، همه‌پرسی در کشور به اجرا درآورد، ۹۸% یونانی‌ها به بازگشت سلطنت رای دادند. جرج به کشور بازگشت. به دلیل حوادث اخیر و مرگ سیاستمداران مشهور یونان (از جمله کوندیلیس) قدرت به نخست‌وزیر لوآنیس متازاس رسید. جرج تمامی اختیارات را به او سپرد و به وی اجازه داد رژیم دیکتاتوری را بر کشور حاکم کند. بوگولجاب یوتیچ
بوگولجاب یوتیچ (؛ ۲۴ دسامبر ۱۸۸۶ – ۷ ژوئن ۱۹۶۰) دیپلمات، و سیاستمدار اهل صربستان بود. وی از ۲۲ دسامبر ۱۹۳۴ تا ۲۴ ژوئن ۱۹۳۵ نخست‌وزیر یوگسلاوی بود. جولیا دومنا
دومنا با قتل گتا مجبور شد سکوت اختیار کند و برای حفظ زندگی و موقعیت خود از پسر زنده مانده اش طرفداری کند. کاراکالا مدیریت مکاتبات و دادخواست‌های رسمی فراوان امپراتوری خود را برعهده او گذاشت، همچنین جولیا به‌طور مؤثر نقش نخست‌وزیر را ایفا کرد و مسئولیت انتصابات، پیشرفت‌ها و برکناری‌ها و مشارکت در سیاست‌های داخلی و خارجی را عهده‌دار شد. جدا از این، در طول غیاب‌های طولانی مدت کاراکالا (که عمدتاً بود) بخاطر لشکرکشی‌های گسترده‌اش، جولیا با آزادی کامل (بین سالهای ۲۱۲ تا ۲۱۷) بجای پسرش امپراتوری را اداره می‌کرد. در سال ۲۱۷ با شنیدن ترور کاراکالا در جریان مبارزات علیه پارت‌ها، جولیا که پسرش را تا انطاکیه (ترکیه امروزی) همراهی کرده بود، برای جلوگیری از تبدیل شدن به شخصی عادی پس از سالها حکمرانی، خودکشی کرد. پس از مرگ دومنا، خواهر بزرگتر او جولیا مایسا با هوشمندی و موفقیت برای دستیابی به قدرت سیاسی مبارزه کرد. سلسله سورانی با پیوستن نوه مایسا، هلیوگابال، در سال ۲۱۸ دوباره به قدرت رسید. این سلسله تا ۲۳۵ که سلطنت الکساندر سوروس، پسر خاله و جانشین هلیوگابال پایان یافت، قدرت را حفظ کرد، این دوره همچنین به سلطنت چهار جولیای سورانی روم نیز مشهور شده بود. با پایان سلسله سورانی، آغاز بحران قرن سوم را نشان داد. لیتوانی
رولانداس پاکساس سال ۲۰۰۳ به عنوان رئیس‌جمهور لیتوانی انتخاب شد اما یک سال بعد به عنوان اولین رئیس دولت اروپایی به اعطای تابعیت غیرقانونی به یک تاجر روسی در ازای دریافت پول متهم شد و پس از استیضاح برکنار شد. یوبیل
یوبیل (عبری: יובל یوول) سال پایانی در هفتمین دوره سیکل‌های شمیتا است که بر اساس کتاب مقدس تأثیر مهمی در مالکیت در سرزمین اسرائیل داشت. مشخص نیست که این سال سال ۴۹ بوده است یا سال بعدی آن در سال ۵۰ ام بوده است. یوبیل بیشتر به مالکیت زمین و مالکیت مرتبط است. بر اساس کتاب لاویان اسیران و بردگان آزاد می‌شدند، بدهی‌ها بخشیده می‌شد و بخشش خدا خود را نشان می‌داد. لیتوانی
لیتوانی و لهستان در سال ۱۳۸۵ پیمان کرووس را امضا نمودند. در نتیجه دوک بزرگ یوگایلا با شاهزاده خانم لهستانی ازدواج کرد و شاه لهستان شد. وی متعهد شد که ملت لیتوانی را مسیحی نماید. ایلخانان
ایلخانان، نام سلسله‌ای مغول است که از سال ۶۵۴ تا ۷۳۶ ه‍.ق معادل ۱۲۵۶ تا ۱۳۳۵ میلادی به مدت ۷۹ سال در ایران حکومت می‌کردند و فرزندان چنگیز خان بودند. لشکریان چنگیز خان نخستین بار در سال ۶۱۶ ه‍.ق معادل ۱۲۱۹ میلادی به خراسان حمله نمودند. چنگیزخان در سال ۶۲۴ ه‍.ق معادل ۱۲۲۷ میلادی به مغولستان بازگشت و در آنجا درگذشت. در سال ۶۴۸ ه‍.ق معادل ۱۲۵۱ میلادی، منگوقاان (خاقان امپراتوری مغول) بر آن شد تا با اعزام برادرانش هولاکو و قوبیلای به ترتیب به ایران و چین پیروزی‌های مغولان را تحکیم و تکمیل کند. هولاکو با فتح ایران سلسله ایلخانیان ایران و قوبیلای با فتح چین سلسله یوان چین را بنیان نهادند. ایلخانان یعنی بزرگان محلی و منظور از این عنوان آن بوده‌است که سمت اطاعت ایلخانان را نسبت به خاقانان برساند و این احترام همیشه از طرف ایلخانان ایران رعایت می‌شده‌است. فتح ایران به دست هلاکوخان پیامدهای مهمی چون پایان کار اسماعیلیان و انقراض خلافت عباسیان را در پی داشت. ایلخانان در ابتدا دین بودایی داشتند اما به تدریج به اسلام گرویدند. ایلخانان مسلمان، خود را سلطان نامیده و نام‌های اسلامی برگزیدند. آغاز دوران واسا
گوستاو واسا مدت کوتاهی پس ازبه قدرت رسیدن در سال ۱۵۲۳، از پاپ در رم درخواست کرد تا یوهانس مگنوس را به عنوان اسقف اعظم جدید جانشین گوستاو ترول کند. گوستاو ترول به دلیل ارتباطش با دانمارکی‌ها به‌طور رسمی توسط پارلمان ایالتها برکنار شده بود. پاپ، نخست خودداری کرد اما یک سال بعد موافقت نمود. مگنوس بین اصلاحات پادشاه و اسقفهای کاتولیک قرار گرفته بود. او در یک مأموریت دیپلماتیک در سال ۱۵۲۶ به روسیه فرستاده شد در حالی که پادشاه به اصلاحات ادامه می‌داد. مگنوس در سال ۱۵۳۳ به رم سفر کرد و تقدیس شد، اما هرگز به خانه بازنگشت. جولیا دومنا
سوروس با هراس، بیشتر قدرت پلوتيانوس را از او سلب کرد. قوی ترین متحد جولیا در مبارزه برای قدرت پسرش کاراکالا بود. کاراکالا عمیقا از قدرت و استکبار پلوتیانوس رنجید. در ۲۲ ژانویه ۲۰۵، کاراکالا ۱۶ ساله با همکاری مادرش جولیا حرکت خود را انجام داد. دو نسخه از سقوط پلوتیانوس وجود دارد که هر دو با قتل وی در حضور سوروس به فرمان کاراکالا پایان می یابد. کاسیوس دیو می گوید که پس از مرگ پلوتیانوس، یک خادم چند تار مو از ریش پلوتیانوس را برداشت و آنها را نزد جولیا و عروسش پلوتیلا (دختر پلوتیانوس) برد. خادم با کلماتی به آنها گفت؛ "ببین ریش پلوتیانوس است!" این باعث خوشحالی جولیا شد که بعد از ۸ سال جنگ قدرت پیروز شده بود و باعث ناراحتی پلوتیلا که پدرش را از دست داده بود و در یک سرنوشت نامشخص و خطرناک قرار گرفت. الکساندرا (یوگسلاوی)
ملکه الکساندرا یوگسلاوی (به یونانی:Αλεξάνδρα της Ελλάδος και της Δανίας، به صربی:Aleksandra Karađorđević) (۲۵ مارس ۱۹۲۱ – ۳۰ ژانویه ۱۹۹۳) همسر آخرین شاه یوگسلاوی، پتر دوم و مادر الکساندر، ولیعهد یوگسلاوی بود. او پیش از آن با نام شاهزاده الکساندرا یونان و دانمارک شناخته می‌شد. آرژانتین
ژنرال خورخه ویدلا رهبری حکومت نظامی آرژانتین بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ را برعهده داشت و از او به عنوان طراح اصلی جنگ کثیف و مسئول کشتار و ناپدید شدن هزاران نفر نام برده می‌شود. بیشتر از سی هزار نفر از مخالفان چپگرا در این ماجرا که جنگ کثیف نام گرفته کشته یا ناپدید شدند. خورخه ویدلا بعداً در دادگاه به جرم جنایت علیه بشریت به حبس ابد محکوم شد. فهرست حاکمان لیتوانی
نخستین جمهوری لیتوانی تا سال ۱۹۴۰ میلادی حیات داشت زمانی که اتحاد شوروی اشغال شد. فهرست فرمانروایان لهستان
لهستان در طول تاریخ به شکل‌های مختلفی اداره می شد. در میانه قرون ۱۰ تا ۱۴ میلادی دوک‌ها یا از قرن ۱۱ تا ۱۸ میلادی شاهان بر آن حکومت می کردند. طولانی‌ترین دوره حکومت متعلق به خاندان پیاست (۹۶۰-۱۳۷۰ میلادی) و خاندان یاگیلون (۱۳۸۶-۱۵۷۲ میلادی) می‌باشد . یلیزاوتا
یِلیزاوِتا پترُونا (۲۹ دسامبر ۱۷۰۹ – ۵ ژانویه ۱۷۶۲) امپراتریس روسیه از ۱۷۴۱ تا زمان مرگش بود. او کشورش را در دو جنگ معاصر خود رهبری کرد: جنگ جانشینی اتریش (۱۷۴۰–۱۷۴۸) و جنگ هفت‌ساله. در هنگام مرگ او، روسیه بر قلمرویی در حدود ۱۶٬۲۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع حکم‌رانی می‌کرد. بلغارستان
از سال ۱۹۴۷ حکومتی در بلغارستان به سبک حکومت شوروی سوسیالیست برقرار شد. به زودی بلغارستان به سبب سرسپردگی و وابستگی کامل به شوروی به مطیع‌ترین منطقه تحت سیطره کمونیسم در اروپای شرقی بدل شد، بدین دلیل نیز بود که فعالیت ضد کمونیستی چشمگیری در دوره نفوذ شوروی بر بلغارستان به وقوع نپیوست. تودور ژیوکوف، دبیرکل حزب کمونیست بلغارستان، پس از ۳۵ سال در سال ۱۹۸۹ از قدرت کناره گرفت، بلافاصله پتار ملادنوف جانشین او شد، ملادنوف، پولیت بورو (دفتر سیاسی حزب کمونیست) بلغارستان را پاکسازی کرد و به بیش از چهار دهه انحصار قدرت در دست حزب کمونیست پایان بخشید. زیگیسموند سوم واسا
زیگیسموند پس از رسیدن به سلطنت مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی ، کوشید میان تاج و تخت لهستان-لیتوانی و سوئد اتحادی ایجاد نماید و یک بار نیز در ۱۵۹۲ میلادی موفق به این کار شد. پس از آن که او در ۱۵۹۹ میلادی توسط عمویش کارل نهم سوئد از سلطنت سوئد برکنار گردید ، باقی عمر خود را در تلاش برای بازگرداندن مقام سابقش سپری کرد. آنگولا
آنگولا آخرین مستعمره بزرگ اروپائی بود که استقلال خود را بازیافت. این کشور نزدیک به پنج قرن در استعمار پرتغال بود با کمک‌های نظامی روسیه و کوبا در جنگهای داخلی ۷۶–۱۹۷۵ پیروز گشت. پس از جنگ جهانی دوم با آغاز جنبش‌های آزادیخواهانه در قاره آفریقا، سرکوب جنبش توسط پرتغالی‌ها با شکست روبرو و سرانجام در آوریل ۱۹۷۴ پرتغال مجبور به دادن استقلال شد و سال بعد رئیس‌جمهور پرتغال «فرانسیسکو داکوستاکومز» استقلال آنگولا را پذیرفت و پس از انجام انتخابات، ام‌پی‌ال‌ای، جبهه‌های آزادی‌خواه آنگولا (اف‌ان‌ال‌ای) و یونیتا مشترکاً استقلال کشور را به دست آوردند. برخی ازین جناح‌های سیاسی کمک‌ها و پیشنهادهایی از کشورهای مختلف دریافت می‌کردند. دیری نگذشت که آنگولا میدان مبارزات داخلی و خارجی گشت. حکومت جدید آنگولا بوسیله ام‌پی‌ال‌ای به رهبری «آگوستینونتو نتو» در یازدهم فوریه ۱۹۷۶ تشکیل و جمهوری مردمی آنگولا برقرار گشت ولی بوسیله زئیر، آفریقای جنوبی تجاوزات زیادی به سرزمین آنگولا صورت گرفت. کالیگولا
وی سومین فرمانروای رومی از خانوادهٔ آگوستوس بود. گایوس سزار (۱۲–۴۱ میلادی)، که به کالیگولا (به‌معنی پوتین‌های کوچک) معروف بود، در سال ۳۷ میلادی به پادشاهی رسید. سربازان ارتش، که پدرش فرماندهی آنان را برعهده داشت، نام مستعار کالیگولا را به او دادند، چراکه او پوتین‌های سربازیِ کوچکی به پا می‌کرد. کنفرانس یالتا
با پایان جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۵ میلادی، همبستگی متفقین ادامه نیافت. در کنفرانس یالتا رهبران نظام‌های سرمایه‌داری و سوسیالیستی، جهان را به نام منافع حیاتی خود تقسیم نمودند. تا ماه مارس همان سال بلغارستان و رومانی و سپس چکسلواکی و یوگسلاوی به دست کمونیست‌ها افتاد و ارتش سرخ مجارستان را اشغال کرد. دودمان یاگیلون
این خاندان قرون ۱۴ تا ۱۶ میلادی بر بیش تر اروپای مرکزی (شامل لیتوانی، بلاروس، لهستان، اوکراین، لاتویا، استونی، بخش‌هایی از روسیه، مجارستان، جمهوری چک، اسلواکی و کرواسی امروزی) حکومت می‌کردند. اعضای این خاندان دوک‌های بزرگ لیتوانی (۱۳۷۷–۱۳۹۲ و ۱۴۴۰–۱۵۷۲)، شاهان لهستان (۱۳۸۶–۱۵۷۲)، شاهان مجارستان (۱۴۴۰–۱۴۴۴ و ۱۴۹۰–۱۵۲۶) و شاهان بوهم (۱۴۷۱–۱۵۲۶) بودند. ویتائوتاس
در سال ۱۳۸۵ و یوگایلا با لهستان اتحادیه کروو با تشکیل داد، که او با یادویگا از لهستان، و با نام ولادیسلاو یاگیلون دوم، پادشاه لهستان شد. ویتائوتاس نیز در اتحادیه شرکت کرد و دوباره به آیین مسیحیت غسل کرد و نامش به الکساندر تغییر کرد. جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی
نام یوگسلاوی از دو کلمه «یوگ» و «اسلاویا» تشکیل شده‌است که در آن یوگ در زبان‌های کرواتی، صربی، مقدونی و اسلوونیایی به معنای «جنوب» و اسلاویا به معنای «سرزمین اسلاوها» می‌باشد. پس یوگسلاوی را می‌توان با عنوان «سرزمین اسلاوهای جنوب» معنی کرد. این عبارت به شش ملت اسلاو جنوب یعنی: کروات‌ها، صرب‌ها، بوسنیایی‌ها، مونته نگرویی ها، اسلوونیایی‌ها و مقدونی‌ها اشاره می‌کند. نام کامل این فدراسیون بین سال‌های ۱۹۴۵ تا فروپاشی آن در سال ۱۹۹۲ با توجه به ساختار سیاسی حاکم بر آن بسیار دستخوش تغییر بود.یوگسلاوی در سال ۱۹۱۸ تحت عنوان پادشاهی کروات‌ها، صرب‌ها و اسلوونیایی‌ها تشکیل شد (سه ملت دیگر هنوز به رسمیت شناخته نشده بودند). با آغاز دیکتاتوری الکساندر اول در سال ۱۹۲۹ او نام رسمی کشور را به پادشاهی یوگسلاوی تغییر داد تا برای اولین بار اصطلاح یوگسلاوی به کار برده شود. پس از اشغال کشور در جنگ جهانی دوم، شورای ضد فاشیست آزادی‌بخش یوگسلاوی سال ۱۹۴۳ تشکیل فدراسیون دموکراتیک یوگسلاوی را در مناطق تحت کنترل خود اعلام کرد. در این نام عامدانه از پیشوند پادشاهی یا جمهوری استفاده نشد. امپراتوری روسیه
پس از مرگ الکساندر یکم برادرش نیکلای با عنوان تزار نیکلای یکم به امپراتوری روسیه رسید و به مدت سی سال از ۱۸۲۵ تا ۱۸۵۵ بر روسیه تزاری حکومت کرد. دوران حکومت او دورانی توأم با آرامش و رونق اقتصادی بود، در زمان همین تزار نبرد ده ساله میان ایران و روسیه به پایان رسید و قرارداد ترکمانچای امضا شد جنگ با امپراتوری عثمانی نیز بسیار موفقیت آمیز بود و روس ها منطقه مولداوی را ضمیمه خاک روسیه کردند، مرز های روسیه در خاور دور نیز مشخص شد و مناطق شمالی رود آمور از چین به تصرف روسیه در آمد، شورش نیرو های مذهبی در قفقاز نیز در زمان سلطنت نیکولای آغاز شد که بعد ها در زمان پسرش الکساندر دوم سرکوب شد. پادشاهی نیکلای یکم با جنگ کریمه به پایان رسید، روسیه جنگ ماجراجویانه ای برای تصرف شبه جزیره بالکان که در تسخیر عثمانی ها بود را آغاز کردند و با کمک مردم مسیحی بالکان موفقیت هایی به دست آوردند که حتی پایتخت عثمانی شهر استانبول توسط ارتش روسیه محاصره شد، دولت های اروپای غربی که از تسلط روسیه بر بالکان هراس داشتند به نفع عثمانی وارد جنگ شدند و این نخستین باری بود که دولت های مسیحی به نفع دولت مسلمان عثمانی علیه یک دولت مسیحی دیگر وارد جنگ می‌شدند، بریتانیا، فرانسه و اتریش به حمایت از عثمانی پرداختند، ارتش کشور های اروپای غربی نیروی دریایی روسیه را در هم شکست و استانبول را از محاصره خارج ساخت و سپس ارتش های عثمانی، بریتانیا و فرانسه با هم به خاک روسیه حمله و بندر سواستوپول در شبه جزیره کریمه که از اهمیت نظامی بالایی برخوردار بود را تسخیر کردند، نیکلای از در صلح برآمد اما چون نمی‌توانست شکست را بپذیرد با خوردن زهر خو جانش را گرفت، سپس پسرش الکساندر دوم امپراتور روسیه شد که با عثمانی صلح کرد و دو طرف مرز های پیش از جنگ را با وساطت بریتانیا به رسمیت بازگرداندند. و میان دو کشور صلح برقرار شد. اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی
اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی (که قبل از ۱۹۵۲ حزب کمونیست یوگسلاوی نام داشت) حزبی سیاسی بود که از ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۱ حزب حاکم بر جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. مهم‌ترین شخصیت تاریخ این حزب یوسیپ بروز تیتو بود. ویتائوتاس
در قرارداد سالیناس، ویتائوتاس ژمایتیا را به دست شوالیه‌های تتونیک سپرده بود. ژمایتیا برای شوالیه‌ها بسیار مهم و با ارزش بود چون شوالیه‌های تتونیک که در پروس بودند را از برادران لیوونی شمشیر که در لاتویا بودند جدا می‌کرد. هر دو شوالیه‌ها می‌خواستند که متحد شوند و قدرتی متحد تشکیل دهند اما تتونیک‌ها ژمایتیا را فقط برای ۳ سال حکم رانی کردند، چون در ۱۳ مارس ۱۴۰۱ میلادی، مردم ژمایتیا که توسط ویتائوتاس حمایت می‌شدند ضد شوالیه‌های تتونیک شورش کردند و دو دژ تتونیک را آتش زدند. شوالیه‌ها از اشویتریگایلا، برادر یوگایلا که خواستار غضب کردن عنوان ویتائوتاس بود کمک گرفتند. در سال ۱۴۰۴ میلادی بین لیتوانی و تتونیک‌ها صلح شد و لیتوانی باید ژمایتیا را به دست شوالیه‌ها می‌سپرد. لهستان مشخص کرد که از لیتوانی در جنگ دیگری حمایت نمی‌کند. شوالیه‌ها هم مشخص کردند که از ویتائوتاس به عنوان حاکم دوک نشین بزرگ لیتوانی حمایت می‌کنند. هرچند این قرارداد مانع جنگ‌های دیگری میان لیتوانی و شوالیه‌ها نشد. شورای کنستانس
شورا تصمیم سیاسی در این باره اتخاذ نکرد. اسقف‌نشین ژمایتیا را به مرکزیت مدینینکای تأسیس کرد. پاپ مارتین پنجم کاتولیک شدن یوگایلا و ویتائوتاس (دوک بزرگ لیتوانی) را پذیرفت و آنها را به فرماندهی کل قوا در پسکوف و ولیکی نووگورود منصوب کرد. پس از یک دور مذاکرهٔ بیهوده، جنگ گلوب در سال ۱۴۲۲ آغاز شد. جنگ‌های لهستان-لیتوانی-توتونی برای یک سدهٔ دیگر ادامه یافت. جابا یوسلیانی
یوسلیانی در سال ۱۹۸۹ سازمان شبه نظامیان مسلح مخدریونی را با هدف شکست عناصر جدایی طلب منطقه ای و کنترل مناطق وسیعی از آبخازیا و اوستیای جنوبی تأسیس کرد. در فوریه ۱۹۹۱، سازمان وی توسط رئیس‌جمهور زویاد گامساخوردیا غیرقانونی اعلام شد و وی به همراه سایر اعضای مخدریونی زندانی شد. یوسلیانی در دسامبر سال ۱۹۹۱، از زندان فرار کرد و با کمک شورشیان گارد ملی گرجستان و همچنین نیروهای مخدریونی کودتای خشونت‌آمیزی علیه رئیس‌جمهور زویاد گامساخوردیا انجام داد که سرانجام منجر به برکناری گامساخوردیا از ریاست جمهوری در ژانویه ۱۹۹۲ شد. یوسلیانی یکی از سه رهبر " شورای نظامی " بود که از ژانویه تا مارس ۱۹۹۲ بر گرجستان حکومت می‌کرد. وی بعدها به یکی از قدرتمندترین افراد گرجستان مبدل شد. دفتر وی در ساختمان مجلس گرجستان دقیقاً یک طبقه بالاتر از دفتر شواردنادزه قرار داشت و هرجایی که می‌رفت دائماً با محافظان مسلح و طرفدارانش ساپورت می‌شد. در اوت و سپتامبر ۱۹۹۳ یوسلیانی درگیری‌های فاجعه باری برای اعمال حاکمیت گرجستان بر استان جدایی طلب آبخازیا داشت که سرانجام دولت و نیروهای مخدریونی را با شکست سنگینی روبه رو کرد. با وجود این در سپتامبر سال ۱۹۹۳ وی به ریاست کمیته موقت وضعیت اضطراری منصوب شد. تصدی این پست قدرت تقریباً نامحدودی به وی برای بازداشت افراد داد. وی با استفاده ازموقعیت خود رژیمی شدیداً سرکوبگر ایجاد کرد که مورد انتقاد گسترده سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر قرار گرفت. وی حامیان گامساخوردیا را به ویژه در منطقه سامگرلو در غرب گرجستان سرکوب کرد. یوسلیانی و نیروهایش به انجام تعدادی از اعدام‌های بدون محاکمه متهم شدند. همچنین ادعاهای گسترده‌ای مبنی بر اینکه یوسلیانی و هوادارانش به‌طور سیستماتیک از مشاغل و افراد در مناطق تحت کنترل خود «مالیات» می‌گرفتند، وجود داشت. جنگ صلیبی لیوونی
فتح مناطق زمگالی از سال ۱۲۱۹ با تصرف مزوتنه توسط صلیبیونی از ریگا و بنیان‌گذاری اسقف‌نشین زمگال آغاز شد. پس از حملات ناموفق به زمگالی‌ها کوریای روم در سال ۱۲۵۱ تصمیم گرفت اسقف‌نشین را منحل کند و قلمرو آن را میان اسقف‌نشین ریگا و شهسواران لیوونی تقسیم کند. تروته پایتخت زمگالی‌ها در سال ۱۲۷۱ تصرف شد؛ ولی زمگالی‌ها در سال ۱۲۷۹ شورش کردند و مردم لیتوانی توانستند شهسواران لیوونی را شکست دهند. سپس در سال ۱۲۸۰ هجوم ناموفقی به ریگا داشتند. صلیبیون در واکنش به این هجوم، با حدود ۱۴ هزار سرباز قلعهٔ تورایدا را در سال ۱۲۸۱ محاصره کردند. حملهٔ دوبارهٔ زمگالی‌ها به ریگا در سال ۱۲۸۷ نیز به شکست انجامید. در سال‌های ۱۲۸۹ و ۱۲۹۰ آخرین لشکرکشی‌ها علیه زمگالی‌ها انجام شد و چند قلعه از جمله دوبل به تصرف صلیبیون درآمد. جنگجویان زمگالی بازمانده به نیروهای ژمایتیایی و لیتوانیایی پیوستند. کشتارهای یلگاوا
در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، نیروهای مسلح آلمان به کشورهای اتحاد جماهیر شوروی، از جمله کشورهای بالتیک، که اخیراً به زور در اتحاد جماهیر شوروی گنجانده شده بودند، حمله کردند. آلمانی‌ها به سرعت درون لیتوانی پیشروی کردند، وارد لتونی شدند و در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱ یلگاوا را گرفتند. دودمان شیلا
فرمانده شیلا در آن زمان کیم یوشین بود که با لشکر باکجه مبارزه می‌کرد. شیلا تا سال ۶۶۸ میلادی در حال سرکوب کردن شورش‌های باکجه بود در در این سال شیلا و تانگ محل مخفیگاه تدارکات نیروهای باکجه را پیدا می‌کنند و آذوقه و مهماتشان زیاد می‌شود و در این سال پادشاه مونمو پسر موییل فرمان حمله به گوگوریو را صادر می‌کند، ترکیب نیروهای متحد، ۱۴۲٬۰۰۰ سرباز از تانگ و ۱۱۱٬۰۰۰ سرباز از شیلا بود. ارتش متحد شیلا و تانگ به راحتی گوگوریو را تصرف می‌کنند زیرا گوگوریو در آن سال ضعیف شده بود و وزیر اعظم خود (یونگسومون) را از دست داده بود. در همان سال که گوگوریو اشغال شد، ژاپن (احتمالاً همون واهی) به خونخواهی پادشاه باکجه با لشکری عظیم به شیلا حمله کرد. شیلا توانست با کمک ارتش تانگ، حمله ژاپنی‌ها را دفع کند؛ پس از پایان جنگ، امپراتور تانگ مشاور سوم خود را پیش مونمو فرستاد و از مونمو خواست سربازانش را باز بفرستد ولی مونمو به جای سربازانش سر مشاور سوم تانگ را برای گائوزونگ می‌فرستد و این آغاز وحدت شیلا بود. ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز تانگ هم که در شیلا باقیمانده بودند قتل‌عام شده و فقط ۱۰٬۰۰۰ نفر تسلیم شدند. پس از این گائوزونگ خشمگین می‌شود و یک میلیون سرباز به شیلا فرستاد تا سر مونمو را برای او بیاورند اما شیلایی‌ها آن‌ها را در درهٔ گائنجونگ غافلگیر کرده و آنان را قتل‌عام کردند. پس از این شیلایی‌ها سال‌ها دشمن خونی تانگ بودند و جنگ‌های دویست ساله آغاز شد. مونمو بیست سال حکومت کرد و در آخر در سال ۶۸۱ م به مرگ طبیعی مرد و پس از او پسرش سین مون به تخت نشست. سین مون یازده سال بعد به دلایل نامعلوم مرد. حدود ۳۰۰ سال بعد، شیلا سقوط کرد و با سقوط این حکومت، آخرین از سه حکومت کره هم فرو پاشید. شیلا تنها پادشاهی بود که در طول دوران سلطه بر جنوب شبه جزیره، سه ملکه در دوران مختلف بر آن حکمرانی کردند، ملکه سئون دئوک (سوندوک)، ملکه جین دئوک و ملکه جینسونگ. از مهمترین ژنرال‌ها و شخصیت‌های تاریخ شیلا می‌توان به کیم یوشین، چونچو و جانگ بوگو اشاره کرد. چونچو همان شاه موییل است که به همراه ملکه سئون دوک (دوکمان) و کیم یوشین، برای اتحاد سه امپراتوری کره کوشید. او به خاطر پیشتازی در وقوع اتحاد سه امپراتوری مشهور است. لوئی دوازدهم
در ۱۵۰۶ جنوایی‌ها سر به شورش برداشتند و لوئی دوازدهم در ۱۵۰۷ موفق به سرکوب آنان شد. او سپس در ۱۵۰۸ علیه ونیزی‌ها به اتحاد کامبره، متشکل از فردیناند آراگون، ماکسیمیلیان و پاپ ژولیوس دوم پیوست و توانست آنها را در آنیادلو در ۱۵۰۹ شکست دهد. با این حال لوئی دریافت که پاپ ژولیوس دوم اتحاد دیگری را سازماندهی کرده‌است تا او را از ایتالیا بیرون راند. لوئی دوازدهم سعی کرد تا با کمک خواستن از شورای تفرقه‌جویانهٔ پیزا در ۱۵۱۱ به مقابله با ژولیوس بپردازد که نتیجه‌ای نداشت. اما پس از پیروزی گاستون دو فوا، خواهرزادهٔ لوئی دوازدهم و شکست ارتش پاپ-اسپانیا در راونا در ۱۵۱۲ که به مرگ دو فوا نیز انجامید، کاردینال‌های شورای پیزا حکم به برکناری ژولیوس دوم از پاپی دادند و در صدد انتخاب پاپ جدید برآمدند. اما مرگ دوفوا مانع از حرکت ارتش فرانسه به سمت رم به منظور خلع ژولیوس از قدرت شد و پاپ با تکفیر لوئی دوازدهم، بخشی از خاک فرانسه را به سوییس، آراگون، انگلستان و امپراتوری مقدس روم که به اتحاد او پیوسته بودند وعده داد.