مجله توتال در سال 2006 اولین  فیلمساز برتر دنیا را چه کسی معرفی کرد؟
برادران کوئن
جوئل کوئن (زاده ۲۹ نوامبر۱۹۵۴ سنت لوئیس پارک، مینه‌سوتا، آمریکا) و ایتن کوئن (زاده ۲۱ سپتامبر۱۹۵۷ سنت لوئیس پارک، مینه‌سوتا، آمریکا) معروف به برادران کوئن دو فیلم‌ساز آمریکایی هستند. این دو برادر فیلمساز که اولین فیلم بلندشان را در ۱۹۸۴ ساختند، کار نوشتن فیلمنامه، تهیه کنندگی، کارگردانی و تدوین و فیلم‌هایشان را به‌طور مشترک انجام می‌دهند، هرچند در عنوان‌بندی اکثر آثار آن‌ها نام جوئل به عنوان کارگردان، و نام ایتن به عنوان تهیه‌کننده ذکر می‌شود. مجله توتال در سال ۲۰۰۶ کوئن‌ها را به عنوان نوزدهمین فیلمساز برتر دنیا برگزید. همچنین این مجله این دو برادر را به عنوان سومین فیلمساز برتر فعال سینما انتخاب کرد.
سسیل هپوورت
وی که یکی از پیشگامان تاریخ سینما محسوب می‌شود تهیه‌کننده فیلم‌هایی همچون الیور توئیست بوده است. جان تاکر
جان تاکر () فیلم‌نامه‌نویس، و روزنامه‌نگار است. جان تاکر در سال ۲۰۰۰ به عنوان بهترین فیلمساز توسط آینه مونترال انتخاب شد. تاکر مدرک خود را در مرکز فیلم کانادا گرفت، فیلم‌نامه‌هایی برای جشنواره حاشیه مونترال نوشت و پوشش اسکریپت برای فیلم مرکزی ایجاد کرد. اینگرید تولین
اینگرید لیلیان تولین (زادهٔ ۲۷ ژانویه ۱۹۲۶ - درگذشتهٔ ۷ ژانویه ۲۰۰۴) از ماهرترین بازیگران فیلم‌های سینمایی اهل سوئد بود. وی چهار دهه در عالم سینما فعالیت داشت و فیلم کلاسیک "توت‌فرنگی‌های وحشی" (۱۹۵۷) ساختهٔ اینگمار برگمان از مشهورترین فیلم‌های اوست. تئو آنگلوپولوس
وی توسط منتقدان فیلم بریتانیایی درک مالکوم و دیوید تامسون به عنوان یکی از بزرگترین کارگردان‌های جهان معرفی شد. در ژوئیه ۲۰۰۱ دانشگاه اسکس انگلستان به اگلوپولُس دکترای افتخاری اهدا کرد. سینمای فرانسه
جشنواره فیلم کن یک جشنواره سالانه فیلم است که در کن فرانسه برگزار می‌شود. این جشنواره یکی از بزرگترین و باشکوهترین رویدادهای سینمایی جهان و محلی برای پیش‌نمایش فیلم‌های جدید از تمامی ژانرها از جمله مستند به‌شمار می‌آید. جشنواره فیلم کن ۲۰۲۱ به‌عنوان هفتاد و چهارمین دوره آن در فرانسه به پایان رسید. ریاست هیئت داوران جشنواره امسال را که از ۶ تا ۱۷ ماه ژوئن برگزار شد، اسپایک لی کارگردان آمریکایی به عنوان اولین رئیس سیاهپوست هیئت داوران، برعهده داشت. در این دوره، ژولیا دوکورنو کارگردان فرانسوی برای فیلم تیتان برنده جایزه نخل طلایی شد. کوئنتین تارانتینو
کوئِنتین جِروم تارانتینو (زادهٔ ۲۷ مارس ۱۹۶۳ در ناکسویل، تنسی، ایالات متحدهٔ آمریکا) کارگردان، هنرپیشه و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است که برندهٔ جایزهٔ نخل طلایی بهترین کارگردان، هنرپیشه و همچنین برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم‌نامه اصلی است. وی در ابتدای دههٔ ۹۰ با ساخت فیلم‌هایی با ساختار غیرخطی و پست مدرن و به تصویر کشیدن خشونت تصنعی، به شهرت رسید. وی را کارگردان دی‌جی می‌نامند. دلیل این نام نیز بخاطر نحوه استفاده وی از موسیقی برای خلق صحنه‌های خاص در فیلم‌هایش است. جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو
جشنواره فیلم تورنتو طی دهه‌های گذشته به یکی از معتبرترین رویدادهای هنری و سینمایی جهان تبدیل شده‌است. در سال ۱۹۹۸ مجله ورایتی این جشنواره را از لحاظ کیفیت فیلم‌ها، ستاره‌ها و عملکرد بازار فیلم‌ها، دارای رتبه دوم پس از جشنواره فیلم کن برشمرد. جایزه بفتای بهترین فیلم اول یک نویسنده، کارگردان یا تهیه‌کننده بریتانیایی
این رشته میان سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰، به‌نام جایزه کارل فورمن برای آینده‌دارترین تازه‌وارد سینمای بریتانیا نام داشت و به نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده اهدا می‌شد. از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸، جایزه کارل فورمن برای دستاورد ویژه کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده فیلم بریتانیایی در اولین فیلم بلند، اهدا می‌شد. این رشته از سال ۲۰۰۹ تاکنون، با نام فعلی‌اش، بهترین فیلم اول یک نویسنده، کارگردان یا تهیه‌کننده بریتانیایی اهدا می‌شود. دیوید دیفرانسیسکو
دانش فنی دیفرانسیسکو در مورد زوتروپ در یک فیلم دو دقیقه‌ای به نام «فورزا/Filmspeed» به کارگردانی جیف زوارت مورد استفاده قرار گرفت. این فیلم سریع‌ترین زوتروپ دنیا را به شکل تصاویر ایستاده با وضاحت بلند نشان داد که از گیم ایکس‌باکس Forza Motorsport 5 گرفته شده بودند. تصاویر این بازی روی پنل‌ها پرنت شده و با فواصل زمانی کلیدی در اطراف مسیر مسابقه پارک ورزش ماشینی باربر نمایش داده می‌شدند تا توهم حرکت که به‌نام تداوم بینایی یاد می‌شود را مجدداً ایجاد کند. در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۷، او به تالار مشاهیر نوتلی معرفی شد. ایران
در حدود دههٔ ۱۳۷۰، شوق نخستین انقلابی، با خواسته‌های میانه‌روی سیاسی و روابط بهتر با غرب، جایگزین شد. صنعت فیلم‌سازی ایران با جشنواره‌های فیلم ایرانی (همچون جشنواره فیلم فجر) که هر ساله به شکل جهانی برگزار می‌شوند، به یکی از بهترین‌های نوع خود، در جهان تبدیل شد. کارگردانانی چون بهرام بیضایی، عباس کیارستمی، محسن مخملباف و داریوش مهرجویی فیلم‌هایی را تولید کرده‌اند که جوایز قابل توجهی را در جشنواره‌های بین‌المللی به سمت خود کشاندند. همچنین نسل جدیدی از کارگردانان زن ایرانی پدید آمده‌است که شامل کارگردانانی چون رخشان بنی‌اعتماد و تهمینه میلانی می‌شود. در فهرست سال ۲۰۱۷ برترین فیلم‌سازان سدهٔ ۲۱ میلادی از متاکریتیک، جعفر پناهی (با فیلم‌هایی چون "دایره" و "تاکسی") در ردهٔ ۵، اصغر فرهادی (با فیلم‌هایی چون "جدایی نادر از سیمین" و "فروشنده") در ردهٔ ۸، عباس کیارستمی (با فیلم‌هایی چون "طعم گیلاس" و "کپی برابر اصل") در ردهٔ ۲۰ و بهمن قبادی (با فیلم‌هایی چون "زمانی برای مستی اسب‌ها" و "لاک‌پشت‌ها هم پرواز می‌کنند") در در ردهٔ ۲۵ جای داشتند. با تمام اینها، واکنش رسانه‌های ایرانی به اخبار دریافت جوایز سینمایی توسط ایرانیان، شامل اتهام «سیاه‌نمایی» می‌شود و ملاحظات جشنواره‌ای کارگردانان، مورد بحث بوده‌است. ایران کنونی، در پویانمایی در حال پیشرفت است و علاوه بر پویانمایی‌های کوتاه، انواع مجموعه (همانند "پهلوانان" و "شکرستان") و فیلم بلند پویانمایی (همانند "تهران ۱۵۰۰" و "فیلشاه") را می‌سازد. پل توماس اندرسن
پل توماس اندرسون در بیست و ششم ژوئیه سال ۱۹۷۰ در استودیو سیتی کالیفرنیا متولد شد. پدرش ارنی او صداپیشه شبکه ABC و یک فیلم ترسناک به نام گولاردی (بعدها نام کمپانی فیلمسازی پل) بود. او در دره سن فرناندو رشد کرد. پل توماس اندرسن از کودکی به فیلمسازی علاقه‌مند بود و هیچ طرح جایگزینی برای کارگردانی نداشت. او اولین فیلمش را در هشت سالگی ساخت؛ و زمانی که دوازده ساله بود با دوربین بتامکس که پدرش برای او خرید شروع به فیلمسازی کرد. بعدها با هشت میلیمتری آشنا شد اما به این نتیجه رسید که کار با ویدئو راحت‌تر است. او در نوجوانی شروع به نوشتن کرد و در ۱۷ سالگی با بولکس ۱۶ میلی‌متری کار می‌کرد. پس از سال‌ها کسب تجربه از امور معمول بالاخره در سال آخر دبیرستان با پولی که از راه تمیز کردن قفس حیوانات بدست آورده بود اولین فیلمش را ساخت. فیلم یک شبه-مستند (ماکیومنتری) بود به نام «ماجرای درک دیگلر»(۱۹۸۸) که یک ستاره پورنوگرافی بود. الهام بخش داستان جان هولمز بود که بعدها کاراکتر اصلی فیلم اندرسن یعنی شبهای بوگی شده‌است. فهرست فیلم‌های دنیای سینمایی مارول
در ژانویه ۲۰۰۶، بعد از این که یونیورسال به تعهد خود برای ساخت دنباله‌ای برای فیلم "هالک" (۲۰۰۳) به کارگردانی انگ لی عمل نکرد، مارول حق ساخت فیلم‌های شخصیت هالک را از یونیورسال پیکچرز به دست آورد. البته یونیورسال همچنان حق توزیع فیلم را بر عهده داشت. به جای ساخت دنباله، مارول لویس لتریر را برای بازراه‌اندازی این مجموعه استخدام کرد. لتریر در ابتدا به احترام انگ لی این پیشنهاد را رد کرد، ولی بعداً تصمیم گرفت این فیلم را بسازد. فیلم‌نامه را زک پن نوشت، او قبلاً هم برای فیلم ساخته شده در سال ۲۰۰۳، یک پیش‌نویس فیلم‌نامه نوشته بود. در آوریل ۲۰۰۶، ادوارد نورتون برای بازی در نقش اصلی فیلم و بازنویسی فیلم‌نامه وارد مذاکره شد، هر چند در فیلم تنها از پن به عنوان نویسنده نام برده می‌شود. فیلم‌برداری در ۹ ژوئیه ۲۰۰۷ آغاز شد و بیشتر آن در تورنتو انجام گرفت و نیویورک و ریودو ژانیرو دیگر لوکیشن‌های این فیلم بودند. فرش قرمز فیلم در ۸ ژوئن ۲۰۰۸ در آمفی‌تئاتر گیبسون در لس‌آنجلس برگزار شد و ۱۳ ژوئن به صورت گسترده اکران گردید. جان بورمن
در سال ۱۹۹۸ وی فیلم ژنرال را ساخت که روایتگر زندگی تبهکار مشهور ایرلندی مارتین کیهیل است. بورمن در این فیلم برای دومین بار صاحب جایزه بهترین کارگردانی جشنواره کن گردید. لوئیس بونوئل
هر چند نخستین فیلم خود را در قبل از سی سالگی ساخت اما بزرگ‌ترین و مشهورترین فیلم‌هایش را از شصت سالگی به بعد کارگردانی کرد. وقتی بونوئل در جوانی به فرانسه رفت سوررآلیست‌ها تأثیر فراوانی بر او گذاشتند. در اکثر فیلم‌های او مرز بین واقعیت و رؤیا آنچنان مخدوش است که نمی‌توان به روشنی نماهایی واقعی و رؤیایی را از هم جدا کرد. برخی از منتقدین او را پدر سینمای فراواقع‌گرا خوانده‌اند. دریافت کتاب «با آخرین نفسهایم» خاطرات بونوئل توماس آلفردسون
توماس آلفردسون (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و بازیگر اهل سوئد است. او که از سال ۱۹۷۱ میلادی تا کنون مشغول فعالیت بوده، در سال ۲۰۰۸ با فیلم خون‌آشامی "آدم درست را راه بده" در جهان سینما مطرح شد. او بعدتر با فیلم جاسوسیِ "بندزن خیاط سرباز جاسوس" به شهرت رسید. زاویه دولان
خاویر دولان (زاده ۲۰ مارس ۱۹۸۹ در مونترآل، کانادا) بازیگر و فیلم‌ساز اهل کشور کانادا است. او در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۴ با فیلم مامان (Mommy) یکی از نامزدهای دریافت نخل طلا بود. فیلم مامان جایزه هیئت داوران این جشنواره را کسب کرد. اولین کارگردانی دولان فیلم من مادرم را کشتم بود که مورد تحسین جهانی قرار گرفت. از سال ۲۰۰۹، او چندین فیلم‌نامه نوشت و تعدادی فیلم را کارگردانی کرد که تقریباً همه آن‌ها در جشنواره کن به نمایش درآمد. نخستین فیلم انگلیسی زبان او مرگ و زندگی جان اف. دونوون اولین‌بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۸ به نمایش درآمد. او موزیک ویدئو تک آهنگ موفق سلام ادل را در سال ۲۰۱۵ کارگردانی کرد. جایزه حافظ
علی معلم، بنیانگذار و سردبیر قبلی دنیای تصویر، این جایزه را در اواسط دهه ۷۰ هنگامی که سینمای ایران تحت تسلط دولت سنگین بود، ایجاد کرد. او با دیدن حضور و موفقیت سینمای ایران در جشنواره‌های بین‌المللی فیلم، برای ایجاد احترام از فیلمسازان بدون ملاحظات سیاسی و همچنین ایجاد ارتباط بین ستارگان فیلم و مردم، به ایجاد یک جایزه فیلم مستقل فکر کرد. نخستین دوره این مراسم در ۱۳۷۶ با عنوان «حافظ» که تأثیر گرفته از شاعر بزرگ ایرانی خواجه شمسُ الدّینْ محمّدِ بن بهاءُالدّینْ محمّدْ حافظِ شیرازی برگزار شد. این جایزه یک مجسمه نگارشی است که شبیه به فرم نوشتاری فارسی کلمه «حافظ» است. از سال ۱۳۹۵، شانزده مراسم جوایز حافظ در طی این سال‌ها برگزار شده‌است. عباس کیارستمی
در سال ۲۰۱۵ در یک نظرسنجی که توسط وب سایت فرانسوی لاسینتک (سینماتک) از ۲۶ کارگردان برجسته معاصر سینمای جهان انجام شد، عباس کیارستمی محبوب‌ترین چهره سینمای ایران از دیدگاه این گروه از موفق‌ترین کارگردانان حال حاضر سینمای جهان بود. امپایر (مجله)
امپایر نام یک مجلهٔ انگلیسی دربارهٔ فیلم‌ها و آثار سینمایی کلاسیک و به روز است که می‌توان گفت بزرگترین و معروف‌ترین مجلهٔ سینمایی جهان هم است که هر ماه منتشر می‌شود. "امپایر" پر فروش‌ترین مجلهٔ انگلیسی زبان تا به امروز است و حریف بسیار نزدیکی به یکی دیگر از مجله‌های سینمایی معروف بریتانیا به نام توتال فیلم می‌باشد که البته همیشه کمی نسبت به توتال فیلم از نظرات و انتخابهای عامه پسند تری برخوردار بوده‌است. "امپایر" همچنین یک مراسم جوایز سالانه دارد که این مراسم با حمایت سونی اریکسون تا کنون برگزار شده‌است. نکتهٔ دیگر دربارهٔ نشریهٔ "امپایر" این است که این مجله، پرونده‌ها و فهرست‌های ویژه‌ای منتشر می‌کند و این امر بر روی جلدهای این مجله تأثیر می‌گذارد؛ یعنی ممکن است در یک ماه "امپایر" بیش از ۹ نوع طرح روی جلد متفاوت داشته باشد. این امکانات ویژه و منحصربه‌فرد مجلهٔ "امپایر"، و همچنین نقد نویسی‌های به روز و پیش‌بینی‌ها و حمایت از هر گونهٔ فیلم، خوانندگان مجله را افزایش داده‌اند. مدرسه عالی تصویر و صدای فرانسه
مجلات حرفه ای آمریکایی واریته (به انگلیسی: Variety) و گزارش هالیوود (The Hollywood Reporter) آن را در بین بهترین مدارس فیلم در جهان قرار داده‌اند. در سال ۲۰۱۲، در رتبه‌بندی آن برای بهترین مدارس فیلم در جهان، که شامل مدارس مستقر در ایالات متحده بود، مجله هالیوود ریپورتر مدرسه ملی صدا و تصویر فرانسه را در رده ششم جهان قرار داد. در سال ۲۰۱۴، در رتبه‌بندی بهترین مدارس مستقر در خارج از ایالات متحده، این مجله این مدرسه را در رتبه سوم، بعد از ان اف تی اس (NFTS) در لندن و مدرسه سینما لودز قرار داد. عباس کیارستمی
کیارستمی، جز سرشناسی بسیار گسترده از دههٔ ۱۹۹۰ در اروپا، در ایران نیز محبوب و شناخته بود؛ به‌طوری‌که در رأی‌گیری از ۵۵ فیلم‌شناس ایرانی به سال ۱۳۸۱، کیارستمی همراهِ امیر نادری ششمین فیلم‌ساز برتر تاریخ سینمای ایران شناخته شد. تایم ۱۰۰
این فهرست اولین بار در سال ۱۹۹۹ زمانی که مجله تایم ۱۰۰ فرد تأثیرگذار در قرن ۲۱ را معرفی کرد؛ منتشر گردید و به علت محبوبیتی که در پی داشت، در سال ۲۰۰۴ این مجله تصمیم گرفت آن را به صورت سالانه تهیه و منتشر کند. این فهرست که هر سال یک بار منتشر می‌شود نام ۱۰۰ فردی که در آن سال در دنیا شدیداً تأثیرگذار بودند را معرفی می‌کند. استاپ‌موشن
"تیم برتون" کارگردان و نویسنده معروف آمریکایی که اولین سری فیلم های بتمن، آلیس در سرزمین عجایب و سیاره میمون ها را در کارنامه کاری خود دارد، انیمیشن های شاخصی را با استفاده از استاپ موشن کارگردانی کرده است. "عروس مردگان (Corpse Bride) " عنوان قابل دفاعی از این کارگردان 62 ساله است که در سال 2005 توسط کمپانی برادران وارنر به بازار عرضه شد و در سال جایزه بهترین انیمیشن اسکار 2006 را از آن خود کند. جالب است بدانید که جانی دپ صداپیشه ی شخصیت ویکتور بوده است. جایزه بهترین کارگردان جشنواره کن
جایزه بهترین کارگردان جایزه‌ایست که به صورت سالانه در جشنواره کن اهدا می‌شود. از بین فیلم‌هایی که در بخش انتخابیه رسمی به نمایش درمی‌آیند، این جایزه به کارگردان فیلمی می‌رسد که بهترین دستاوردها را در زمینهٔ کارگردانی داشته باشد (یعنی از بین فیلم‌هایی که در بخش اصلی برای بدست آوردن جایزه نخل طلا رقابت می‌کنند). این جایزه که توسط هیئت منصفه جشنواره اهدا می‌شود، اولین بار در سال ۱۹۴۶ به رنه کلمان رسید. جوزپه روتونو
در بین بزرگترین فیلمبرداران بین‌المللی در حرفه خود در تحقق شاهکارهای بزرگ سینما و برای مدت طولانی در میان نامهایی مانند لوکینو ویسکونتی و فدریکو فلینی حضور داشته‌است. و این شدت کاری در خارج از ایتالیا نیز مانند ایالات متحده در کارهای او مشهود است. در میان جوایز بیشمار در زندگی حرفه‌ای او می‌توان به هفت فقره روبان نقره‌ای برای بهترین عکس، دو جایزه دیوید دوناتلو برای بهترین فیلمبرداری و یک نامزدی اسکار برای بهترین فیلمبرداری برای فیلم All about Jazz در سال ۱۹۸۰اثر باب فوس و همچنین برنده شدن جایزه بریتانیایی بفتا اشاره کرد. و نامزدی دیگری در بفتا برای فیلم کازانووای فلینی در سال ۱۹۷۶ بود. او طی سالیان بسیاری دوره‌های عکاسی مؤسسه فیلم ملی در مرکز فیلم‌برداری تجربی را اداره می‌کرد. از سال ۲۰۰۹ جشنواره فیلم باری جایزه‌ای با عنوان جوزپه روتونو برای بهترین فیلمبرداری بین فیلم‌های جشنواره اختصاص داده‌است. سینمای پورتوریکو
از سینمای کلاسیک خوزه فرر به عنوان اولین بازیگر پورتوریکویی و همچنین اولین بازیگر اسپانیایی زبان، برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد در سال ۱۹۵۰ برای فیلم "سیرانو دو برژراک و همچنین" ریتا مورنو به عنوان اولین زن سینمای پورتوریکو که موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم "داستان وست ساید" محصول ۱۹۶۱ گردید؛ قابل ذکرند. از سینمای مدرن مهمترین و محبوب‌ترین چهره بنیسیو دل تورو است. وی برای فیلم "قاچاق" محصول ۲۰۰۰ برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد گردید. خوزه فرر، ریتا مورنو و بنیسیو دل تورو اسطوره‌های سینمای پورتوریکو در سطح جهانی به حساب می‌آیند. در کنار این ۳ نفر واکین فینیکس نیز به عنوان بازیگری که اگرچه فیلم اسپانیایی زبان بازی نکرده اما به عنوان یک بازیگر درجه اول هالیودی با اصالت پورتوریکویی با ۳ بار نامزدی دریافت جایزه اسکار قابل اشاره است. جنیفر لوپز نیز اگرچه زاده محله برانکس در نیویورک است اما از پدر و مادری پورتوریکویی زاده شده‌است.مهمترین جشنواره سینمایی پورتوریکو جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه پورتوریکو موسوم به CINEFIESTA است که از ۱۹۹۹ آغاز به کار کرد. جشنواره بایامون (DE CINE DE BAYAMÓN) نیز یک جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه است که از سال ۲۰۱۵ برگزار می‌شود. جیان پائولو کوگنو
او گذشته از بنیانگذاری و اداره جشنواره بین‌المللی فلم مرزها، در هیئت نمایشی در وازرت فرهنگ ایتالیا عضویت داشته‌است. کونگو در سال ۲۰۰۶ فیلم «سالواتوره - این است زندگی» را کارگردانی کرد که محصول کمپانی‌های بوئنا ویستا و گلوب فیلمز بود. این فیلم که در حقیقت نخستین محصول ایتالیایی کمپانی دیزنی به‌شمار می‌آید، رکوردی جدید در تعداد تماشاگران محصل در شبه جزیره به نام خود ثبت کرد. جاناتان نولان
همچنین جاناتان همراه با برادرش کریستوفر فیلمنامه سری فیلم‌های بتمن را نوشتند که شوالیه تاریکی موفق‌ترین فیلم بتمن تاریخ شد و در فهرست برترین فیلم‌های تاریخ سینمای جهان از نگاه آی ام دی بی رتبه ۴ را به دست آورد. زندگی برایان
در سال ۲۰۰۰ مخاطبان مجله توتال فیلم آن را به عنوان بهترین کمدی تمام زمانها انتخاب کردند، در سال ۲۰۰۴ همین نشریه آن را پنجمین فیلم بزرگ تاریخ بریتانیا نامگذاری کرد و در سال ۲۰۰۶ نیز طی دو نظرسنجی به عنوان بهترین کمدی تمام زمانها انتخاب شد. جشنواره لوکارنو
در پایان نگاهی اجمالی به حضور سینماگران ایرانی در این جشنواره می‌پردازیم. سینمای ایران اولین حضور سینماییش در این جشنواره را با سیاوش در تخت جمشید فریدون رهنما در نیمه‌های دهه شصت میلادی تجربه کرد. با این حال اولین دستاورد مهم فیلمسازان ایرانی در جشنواره لوکارنو به سال ۱۹۸۳ و فیلم فرستاده ساخته پرویز صیاد بر می‌گردد. این فیلم توانست جایزه یوزپلنگ برنزی را از آن خود کند. پس از این فیلم راه به دست آوردن جوایز لوکارنو برای سینمای ایران گشوده شد و در سال ۱۹۸۸ فیلم ناخدا خورشید ساخته ناصر تقوایی در بخش رقابتی توانست توجه داوران جشنواره را به خود جلب کند و برای بار دوم جایزه یوزپلنگ برنزی را از آن سینمای ایران کند. داستان ناخدا خورشید اقتباسی آزاد از داشتن و نداشتن همینگوی بود که تقوایی با مهارتی خاص آن را به درون شهرهای جنوبی ایران آورده بود. در این دوره جایزه اصلی به‌طور مشترک به دو فیلم صداهای دوردست، زندگی‌های بی‌جان ساخته ترنس دیویس و پروانه‌ها ساخته ولفگانگ بکر رسید. یک سال بعد عباس کیارستمی نیز با فیلم خانه دوست کجاست جایزه یوزپلنگ برنزی را به صورت مشترک با فیلم کورن بلومن بلا محصول لهستان بدست آورد. فیلم خانه دوست کجاست دو جایزه مهم دیگر به نام‌های فیپرشی و جایزه کلیسای جهانی را نیز در آن سال از آن خود کرد. این اولین حضور عباس کیارستمی در فستیوال‌های جهانی بود ولی او بعدها به یکی از شناخته شده‌ترین و برجسته‌ترین فیلمسازان جشنواره‌های معتبر اروپایی تبدیل شد. بی شک موفق‌ترین حضور سینمای ایران در جشنواره لوکارنو به سال ۱۹۹۴ برمی‌گردد؛ سالی که با وجود فیلم‌های مهمی چون پالپ فیکشن، قرمز و قطار چانگ کینگ در جشنواره، یوزپلنگ طلایی به فیلم خمره اثر ابراهیم فروزش فیلمساز مطرح کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ایران تعلق گرفت. دیگر جایزه مهم جشنواره موسوم به یوزپلنگ نقره‌ای نیز به فیلم آبادانی‌ها ساخته کیانوش عیاری رسید هرچند می‌توان گفت که حضور محسن مخملباف به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران در این موفقیت کم‌نظیر برای سینمای ایران بی تأثیر نبوده‌است. ایران با وجود موفقیت‌های فراوان در سال‌های بعد، تنها یک بار دیگر در سال ۱۹۹۷ با فیلم آینه اثر جعفر پناهی توانست جایزه یوزپلنگ طلایی این جشنواره را از آن خود کند فیلم من، ترانه ۱۵ سال دارم ساخته رسول صدرعاملی دراین جشنواره حضور داشت که ترانه علیدوستی موفق شد یوزپلنگ برنزی این جشنواره را بدست آورد ولی پوریا مرادی با فیلم ۱۶:۰۹ دقیقه فقط توانست کاندید کارگردانی شود و همچنین رضا فرهمند به عنوان اولین مستندساز ایرانی در سالهای ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ با دو فیلم زنانی با گوشواره های باروتی و نت های مسی یک رویا در این جشنواره حضور داشت. کاظم ملایی
کاظم ملایی (زادهٔ ۱۳ آذر ۱۳۶۰، سبزوار) نویسنده، تدوین‌گر و کارگردان سینمای ایران است. وی دانش‌آموخته رشته کارگردانی سینما از دانشگاه سوره تهران و عضو سابق هیئت مدیره «انجمن فیلم کوتاه ایران» (ایسفا) می‌باشد.فیلم سینمایی «گورکن» در اولین حضور جهانی خود در بیست و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم شانگهای چین به نمایش درآمد و توانست نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم در بخش استعدادهای جدید آسیایی شود.  گورکن علاوه بر نمایش در جشنواره‌های شانگهای چین و آستین آمریکا، در بیش از ۵۰ جشنواره جهانی از جمله همیلتون کانادا، جوگجا نتپک اندونزی، سالرنو ایتالیا، باهاما|، صوفیا منار بلغارستان، فارگوی آمریکا، سالنتوی ایتالیا، مریلند آمریکا، پنج دریاچه آلمان، ریورساید آمریکا، آوانکای پرتغال، کیکستر انگلستان، وارنای بلغارستان، اسپلیت کرواسی، زیرزمینی آریزونا، فیلم‌های آسیایی لس‌آنجلس، کالیای اسپانیا، جیپور هندوستان، داکای بنگلادش ، بوفالوی آمریکا، آسیایی بارسلونا، ترنی ایتالیا و ... به نمایش درآمد و ۲۳ جایزه‌ی مختلف را کسب نموده است. فیلم سینمایی «کوپال» (۱۳۹۵) اولین فیلم بلند سینمایی کاظم ملایی است که قصهٔ آن در مورد یک شکارچی و تاکسیدرمیست به نام «دکتر احمد کوپال» (با بازی زنده یاد لوون هفتوان) است که در روز آخر سال با یک چالش غریب در زندگی‌اش مواجه می‌شود. اولین نمایش فیلم سینمایی کوپال، بخش سودای سیمرغ سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر (۱۳۹۵) بوده‌است. فهرست فعالان صلح
کاتلین تاچی موریس (۱۸۹۹–۱۹۹۳) - بنیان‌گذار زنان برای خلع سلاح جهانیمرد تانکی- در مقابل تانک در مقابل ستون تانکها در اعتراض به سرکوب خونین چین ایستاد ۱۹۸۹ پیتر تتچل (متولد ۱۹۵۲) - همجنسگرا و مبارز حقوق بشر ایو تتاز (متولد ۱۹۳۱) - معلم بازنشسته، فعال صلح و عدالت ویلیام توماس (۱۹۴۷–۲۰۰۹) - آغازگر، شرکت‌کننده دراز مدت برای صلح و شب زنده دار مقابل کاخ سفید الن توماس (زاده ۱۹۴۷) – مشارکت‌کننده طولانی برای صلح، و شب زنده دار مقابل کاخ سفیدهنری دیوید ثورو(۱۸۱۷–۱۸۱۷) - نویسنده آمریکایی، فیلسوف، الهام بخش رهبران جنبشسیبیل تورندیک(۱۸۸۲–۱۹۷۶) - بازیگر زن بریتانیا و صلح طلب؛ عضو اتحادیه صلح وفادار که برای خواسته‌های خود به آن پرداخته‌استلئو تولستوی (۱۹۱۰–۱۸۲۸) - نویسنده روسی بدون خشونت، الهام بخش گاندی، بیول و سایر رهبران جنبش‌ها ستسوکو ثورلو (متولد ۱۹۳۲) - فعال ژاپنی/ کانادایی علیه سلاح‌های هسته ای، شخصیت کمپین بین‌المللی برای نابودی تسلیحات هسته‌ای (ICAN) آندره تروسمه (۱۹۰۱–۱۹۰۱)، با همسرش ماگدا (۱۹۰۱–۱۹۹۶) - کشیش پروتستان صلح طلب، بسیاری از یهودیان را در فرانسه ویشی نجات داد بنجامین فرانکلین تروبلاد (۱۹۴۷–۱۸۴۷) - نویسنده، سردبیر، سازمان دهنده، آغازگر قرن نوزدهم باربارا گریس تاکر - فعال صلح متولد استرالیا، مدتهاست که عضو کمپین صلح مجلس میدان استدزموند توتو (متولد ۱۹۳۱) - روحانیون آفریقای جنوبی، آغازگر، ضد آپارتاید فرشته طائرپور
طائرپور همچنین نخستین داور جشنواره فیلم‌های کودکان در جشنواره‌های فرانکفورت، قاهره و حیدرآباد بوده‌است. همچنین او نخستین سینماگر ایرانی است که در پنجاه سال گذشته توانسته به عضویت هیئت رئیسه سازمان بین‌المللی فیلم‌سازان کودک وابسته به یونسکو (سیفژ) درآید. فرشته طائرپور از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۱ به عنوان نخستین تهیه‌کننده زن، به عنوان رئیس هیئت مدیره خانه سینما که بزرگ‌ترین سندیکای صنفی سینماگران ایرانی است انتخاب شده و مشغول به کار بوده‌است. بفتا فلوشیپ
بفتا فلوشیپ یا آکادمی فلوشیپ، یک جایزه دستاورد طول عمری توسط بفتا به هدف به رسمیت شناختن «دستاورد و موفقیت برجسته در هنر فرم برای فیلم» است. این جایزه که از سال ۱۹۷۱ به صورت سالانه اعطا می‌شود بالاترین افتخاری است که آکادمی می‌تواند اهدا کند. دریافت کنندگان فلوشیپ به‌طور عمده کارگردانان فیلم بوده‌اند. اما برخی از جوایز هم به هنرپیشه‌ها، تهیه‌کنندگان فیلم و تلویزیون، فیلم‌بردارها، تدوین‌گران فیلم، فیلم‌نامه‌نویسان و از سال ۲۰۰۷ به مشارکت کنندگان در صنعت بازی ویدئویی اعطا شده‌اند. در سال ۲۰۰۲، شرکت مرچنت آیووری پروداکشن اولین سازمانی شد که این جایزه را بدست آورد. در سال ۲۰۱۰، شیگرو میاموتو اولین شهروند یک کشور آسیایی بود که این جایزه را دریافت کرد. کن راسل
در همین دوره بود که او ساختن فیلم‌های مستند دراماتیزه‌شده‌ای دربارهٔ آهنگسازان بزرگ بریتانیایی را برای بی‌بی‌سی شروع کرد؛ مجموعه‌ای که با فیلم «الگار» (۱۹۶۲) دربارهٔ "ادوارد الگار" موسیقی‌دان بریتانیایی شروع شد و با فیلم‌های ایزادورا دانکن، بزرگترین رقاص جهان (۱۹۶۷)، آواز تابستان (۱۹۶۸) دربارهٔ "فردریک دلیوس" و "اریم فنبی" و فیلم «رقص هفت محجبه» (۱۹۷۰) دربارهٔ "ریچارد اشتراوس" ادامه پیدا کرد. فیلم‌های مستند "راسل" در بی‌بی‌سی دربارهٔ هنرمندان الهام‌بخش فیلمسازان بریتانیایی در دههٔ شصت گردید، از جمله "استنلی کوبریک" که گفته بود از این فیلم‌ها برای ساختن باری لیندون الهام گرفته‌است. ریچارد کورلیس
ریچارد نلسون کورلیس (؛ – ) منتقد فیلم و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. کورلیس، متولد ماه مارس ۱۹۴۴ در فیلادلفیا و فارغ‌التحصیل دانشگاه سن‌هوزه بود. او فرزند یک تاجر و معلم کلاس اول بود. اولین فیلمی که دید "Cheaper by the Dozen" به کارگردانی والتر لانگ تولید ۱۹۵۰ بود. کورلیس پنج ساله بود که این فیلم را دید و بعدها وقتی "مهر هفتم" ساخته اینگمار برگمان را دید، برای اولین بار به این فکر کرد که سینما یک هنر است. پس از کالج به نیویورک نقل مکان کرد و نوشتن نقد فیلم را آغاز کرد. وی سال‌ها عضو کمیته انتخاب فستیوال فیلم نیویورک بود. او ضمن شهرتش به خاطر نقد فیلم، سه کتاب با عنوان «تصاویر گویا» «پژوهشی در مورد فیلم لولیتای استنلی کوبریک» و «مادران سینما» نوشت. وی به مدت ۳۵ سال برای مجله تایم در نیویورک مطلب می‌نوشت و قدیمی‌ترین منتقد فیلم این هفته‌نامه بود. کورلیس حدود پنج دهه در حوزه نقدنویسی فیلم فعال بود. توماس وینتربرگ
این کارگردان در سال ۱۹۹۶ نخستین فیلم بلندش را با نام «"بزرگترین قهرمانان"» کارگردانی کرد. فیلمی جاده‌ای که در کشورش دانمارک مورد تحسین قرار گرفت. اووه بول
اووه بول (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل آلمان است. وی در ده سالگی بعد از تماشای فیلم شورش در بونتی با بازی مارلون براندو به کارگردانی روی آورد. بر اساس نظرات وبسایت روزنامه‌ی گاردین ، از او به عنوان "بدترین کارگردان دنیا" یاد میشود. سافی فیه
سینمای "سنگال معتبرترین سینما در میان کشورهای آفریقائی محسوب می‌شود چرا که هنرمندان بزرگی چون "عثمان ثمبن" دارد که از شهرتی جهانی برخوردار است. ولی در سنگال او تنها نیست و سینماگران خوب دیگری نیز فعالیت می‌کنند که خانم "سافی فیه" یکی از آنهاست. او نخستین کارگردان زن سنگال می‌باشد که با ساختن فیلم‌های "عابر" (۱۹۷۲) و "نامه‌های روستائی" (۱۹۷۵) توجه منتقدان را به خود جلب کرده و موجب افتخار کشورش گردیده است. کوئنتین تارانتینو
تارانتینو به عنوان کارگردان، نمایشنامه‌نویس، هنرپیشه و تهیه‌کننده شاید یکی از برجسته‌ترین و به‌یادماندنی‌ترین استعدادهایی بود که در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ میلادی در صنعت سینما پدیدار شد. برخلاف نسل قبلی فیلم‌سازان آمریکایی، تارانتینو هنر خود را با تجربه و کار به‌دست آورده بود و تحصیلات دانشگاهی خاصی در این زمینه نداشت. شاید به همین دلیل بود که توانست سبک جدید و مستقلی را در صنعت سینما ایجاد کند. فیلم‌های او تریلرهای (فیلم‌های هیجانی) بودند که هوش و ذکاوت خاصی در آن‌ها به کار رفته بود و مکالمات منحصربه‌فرد در آن‌ها خودنمایی می‌کرد و البته خشونت هم جزء جدایی‌ناپذیر این فیلم‌ها بود. مکتب پویانمایی زاگرب
مکتب زاگرب توسط مورخ سینما ژرژ سادول بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ نام‌گذاری شده‌است. در دنیای فانتزی نقاشی متحرک؛ مکتب زاگرب با اعتبارترین و به تعبیری محترم‌ترین جنبش فیلم‌سازی انیمیشن در جهان شناخته می‌شود. از آن موقع عمده نویسندگان سینمایی و علاقه‌مندان به سینما به تبعیت از واژه ابداع شده توسط ژرژ سادول، این جنبش سینمایی را به مکتب زاگرب می‌شناسند. الف اکیتین
شرکت جدید، در سال ۲۰۰۳ به توتال تغییر نام داد و هم‌اکنون یکی از بزرگترین شرکت‌های نفت و گاز جهان، به‌شمار می‌آید. برند الف، کماکان به‌عنوان یکی از نشان‌های تجاری شرکت توتال محسوب می‌شود. مسعود جعفری جوزانی
مسعود جعفری جوزانی، چهره ماندگار سینمای ایران، از پیشتازان سینمای پس از انقلاب است که با ساخت اولین فیلم سینمایی خود با نام "جاده‌های سرد" سینمای بعد از انقلاب ایران را به جشنواره‌های جهانی معرفی نمود. او در سال‌های ۱۳۶۶ و ۱۳۶۷ با حضور در بیش از ۱۹ جشنواره جهانی از جمله جشنواره بین‌المللی فیلم برلین آلمان، جشنواره بین‌المللی فیلم مونترآل کانادا، جشنواره بین‌المللی فیلم هاوایی آمریکا و جشنواره بین‌المللی فیلم هنگ کنگ، به عنوان پل ارتباطی سینمای شرق و غرب شناخته شد. ترنس یانگ
ترنس یانگ فیلمساز چینی الاصل متولد سال ۱۹۱۵ در شانگهای، چین و فارغ‌التحصیل دانشگاه کمبریج، کار هنری را از ۱۹۳۶ آغاز کرد. بدین ترتیب که او ابتدا در کمپانی «آرتور رانگ» به عنوان دستیار مونتور و سپس در مقام مونتور به فعالیت پرداخت. پس از مدتی به فیلم‌نامه‌نویسی مشغول شده و بعداً نیز مدتی به عنوان دستیار کارگردان با فیلمسازان دیگر همکاری نمود تا اینکه تجارب کافی را برای کارگردانی بدست آورده و در سال ۱۹۴۴ اولین فیلمش را با همکاری «برایان دزموند هرست» ساخت. ترنس یانگ چهار سال بعد یعنی در ۱۹۴۸ در آمریکا اولین فیلم بلند و مستقل خود را بنام «تالار آینه‌ها» به‌وجود آورد و موفقیه خود را به عنوان فیلمساز تثبیت نمود. او کارش را دنبال کرد تا اینکه در ۱۹۶۶ بنا به درخواست سازمان ملل، فیلم «گل شیطان» را در ایران کارگردانی کرد و یک سال بعد اولین فیلم هالیوودی خود را به وجود آورد. جوزپه تورناتوره
آغاز شهرت تورناتوره، با فیلم سینما پارادیزو بود که توانست جایزه اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان را به دست آورد. از فیلم‌های بعدی وی، می‌توان یک تشریفات ساده، افسانه ۱۹۰۰، ستاره ساز و مالنا را نام برد. پائولو کاوارا
در سال 1962، کاوارا با گوالتیرو جاکوپتی باردار شد و اولین فیلم شوکه کننده تاریخ را کارگردانی کرد: موندو کین، در حالی که پروسپری به عنوان کارگردان دوم شناخته شد. برای این فیلم، کاوارا به هر نقطه از جهان، از آفریقا تا آسیا، اروپا تا ژاپن سفر کرد و زندگی خود را به طور مداوم در خطر قرار داد. او بیشتر فیلم‌های فیلم را گرفت.[1][2] کاوارا در نهایت دوباره با جاکوپتی در لاس وگاس ملاقات کرد و هر دو در تصادف اتومبیلی که بلیندا لی ستاره ستاره بریتانیایی جان خود را از دست داد، درگیر شدند. این فیلم در جشنواره کن ارائه شد. توماس توخل
توماس توخل (؛ زادهٔ ) بازیکن پیشین و سرمربی کنونی فوتبال اهل آلمان است که هدایت باشگاه چلسی را در لیگ برتر انگلستان برعهده دارد. توخل در سال ۲۰۲۱ به عنوان بهترین سرمربی جهان انتخاب شد و سابقه‌ی حضور در ماینتس، دورتموند و پاریسن ژرمن را دارد. توتوی قهرمان
توتوی قهرمان () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی ژاکو فان دورمل است که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به میشل بوکه، بولی لنر، میری پریه و پاسکال دوکن اشاره کرد. این فیلم برنده دوربین طلایی از جشنواره فیلم کن شده است. فیلم‌شناسی کریستوفر نولان
کریستوفر نولان کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی-بریتانیایی است. نخستین فیلم او "تعقیب" (۱۹۹۸) بود که با بودجه ۶٬۰۰۰ دلاری ساخته شد. دو سال بعد، او فیلم روانشناختی و هیجانی "یادگاری" (۲۰۰۰) را کارگردانی کرد که در آن گای پیرس نقش شخصی که از فراموشی جلورونده رنج می‌برد و دنبال قاتل زنش بود را بازی می‌کرد. این فیلم نخستین همکاری او با فیلم‌بردار والی فیستر بود. مانند فیلم نخست او، نحوه روایت این فیلم خطی نبود و هر بخش داستان در فیلم قرار گرفته بود. این فیلم توسط منتقدان ستوده شد و با موفقیت تجاری همراه بود. نولان برای این فیلم، نخستین بار نامزد دریافت جایزۀ از انجمن صنفی کارگردانان آمریکا شد و برای نویسندگی نیز فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد. او سپس فیلم "بی‌خوابی" (۲۰۰۲) را بازسازی کرد که آل پاچینو، رابین ویلیامز و هیلاری سوانک در آن حضور داشتند. این نخستین فیلم او تحت انتشار برادران وارنر بود که با موفقیت تجاری همراه شد. آرسلور میتال
توانایی او در تعیین استراتژی، توسعه کسب وکار و هدایت شرکت در خرید و مالکیت شرکت‌های دیگر فولادسازی، میتال را به مقام نخست تولید فولاد در جهان رساند. لاکشمی میتال فارغ‌التحصیل رشته بازرگانی از دانشگاه کلکته است. در سال ۱۹۹۶ از سوی مجله «فولاد نو» به‌عنوان فولادساز برتر جهان معرفی شد. در سال ۲۰۰۴ مجله فورچون، او را مرد برتر کسب‌وکار لقب داد. داستان عامه‌پسند
فیلم، نخل طلای جشنوارهٔ کن در سال ۱۹۹۴ را ازآنِ تارانتینو نمود و نامزد دریافت هفت جایزهٔ اسکار، شامل جایزه اسکار بهترین فیلم شد که تارانتینو و راجر آواری، فیلم‌نامه‌نویسان فیلم؛ توانستند جایزهٔ اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی را ازآنِ خود کنند. نامزدی بهترین کارگردانی برای کوئنتین تارانتینو و نامزدی بهترین بازیگر نقش اول مرد برای جان تراولتا، از دیگر دستاوردهای این فیلم در شصت و هفتمین مراسم جایزهٔ اسکار بودند. این فیلم در تقسیم جوایز اسکار به نوعی تحت تأثیر فارست گامپ قرار گرفت اما در جشنواره کن خوشتر درخشید و نخل طلا را نصیب تارانتینوی جوان و نه چندان مشهور کرد، در حالیکه رقیبی چون «» کیشلوفسکی داشت. یک خانواده محترم
برخی منتقدین فرانسوی به دلیل اینکه «یک خانواده محترم» تصاویری واقعی را از جامعه نشان می‌دهد این فیلم را قابل تمجید می‌دانند. ماهنامه «تیزر» که «یک خانواده محترم» را لایق سه ستاره از پنج ستاره می‌دانست نوشت: «مسعود بخشی در اولین فیلم خود زندگی یک استاد دانشگاه ایرانی را به نمایش می‌گذارد که برای محروم شدن از سهم ارث خود، با خطر مرگ مواجه می‌شود. مسعود بخشی نیز مانند اصغر فرهادی، جعفر پناهی و محمد رسول اف تصویری واقعی و پراضطراب از کشور خود به نمایش گذاشته است اما فاصله خود را با فیلم نامه‌های رایج در این کشور حفظ کرده‌است.» آواتار (فیلم ۲۰۰۹)
"آواتار" نخستین بار در ۱۰ دسامبر ۲۰۰۹ در لندن به نمایش درآمد و در ۱۸ دسامبر در ایالات متحده منتشر شد. جلوه‌های بصری پیشگامانه این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و به‌طور کلی با نقدهای مثبتی همراه بود. این فیلم در طول نمایش سینمایی خود، چندین رکورد در گیشه شکست و پرفروش‌ترین فیلم آن زمان شد. علاوه بر این، فروش "آواتار" در ایالات متحده و کانادا، از "تایتانیک" کامرون پیشی گرفت که دوازده سال این رکوردها را در اختیار داشته بود. این فیلم تقریباً یک دهه پرفروش‌ترین فیلم جهان بود تا اینکه "" در سال ۲۰۱۹ از این فیلم پیشی گرفت اما پس از انتشار مجدد "آواتار" در مارس ۲۰۲۱ در چین، دوباره به مقام اول پرفروش‌ترین فیلم جهان دست یافت. "آواتار" نخستین فیلمی بود که بیش از ۲ میلیارد دلار فروش داشت و پرفروش‌ترین عنوان ویدیویی سال ۲۰۱۰ در ایالات متحده بود. این فیلم نامزد ۹ جایزهٔ اسکار از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی شد، و در نهایت برندهٔ سه جایزهٔ اسکار بهترین طراحی صحنه، بهترین فیلم‌برداری و بهترین جلوه‌های تصویری شد. موفقیت این فیلم باعث شد تولیدکنندگان لوازم الکترونیکی تلویزیون‌های سه‌بعدی عرضه کنند. و همچنین باعث محبوبیت فیلم‌های سه‌بعدی شد. ۱۰۰ شخصیت برجسته قرن بیستم در مجله تایم
ایده چنین لیستی از اول فوریه ۱۹۹۸ مطرح شد. سرانجام مجله تایم با انتشار یک شماره جداگانه در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹، آلبرت انیشتین را به عنوان شخصیت قرن معرفی کرد. رتبه‌های بعدی در این فهرست به مهاتما گاندی و فرانکلین روزولت اختصاص یافت. رابرت دنیرو
او در سال ۲۰۰۸ جایزه دوربین طلایی را به خاطر یک عمر حضور جاودان در عرصه سینما تحت عنوان شاهکار جهانی در برلین از دستان مارتین اسکورسیزی دریافت کرد. باید گفت که مارلون براندو و دِ نیرو دو نفری بودند که به خاطر بازی درخشانشان در نقش دون ویتو کورلئونه موفق به دریافت جایزه اسکار گشتند که از دیدگاه بسیاری از منتقدان ماندگارترین نقش تاریخ سینماست بسیاری از منتقدان او را تواناترین بازیگر تاریخ سینما می‌دانند و این هیچ اغراق و بزرگنمایی نیست زیرا دنیرو در بسیاری از ژانرهای سینمایی نقش آفرینی کرده‌است برای مثال می‌توان در سینمای وحشت آثاری همچون فرانکشتاین و موهبت الهی را نام برد و در سینمای کمدی هم شاهکاری همچون سلطان کمدی را که در آن مقابل غول دنیای کمدی آن عصر یعنی جری لوئیس نقش آفرینی می‌کند را نام برد و آثار دیگری همچون ملاقات با والدین و ملاقات با فاکرها و در ژانر ورزشی هم وی در اثر جاودان مارتین اسکورسیزی یعنی گاو خشمگین نقش آفرینی کرده‌است که از دیدگاه بسیاری از صاحب نظران سینمایی بهترین اثر ورزشی سینماست و همچنین از دیدگاه بنیاد فیلم آمریکا پس از همشهری کین، پدرخوانده و کازابلانکا بهترین فیلم تاریخ سینما است. اما در سبک گانگستری هم دِ نیرو شاهکاری دیگر همچون رفقای خوب اثر اسکورسیزی و تسخیرناپذیران اثر بیاد ماندنی برایان دی پالما را داراست. رابرت دنیرو در سال ۲۰۱۲ با ایفای نقش پدر بردلی کوپر در فیلم دفترچه امیدبخش توانست پس از گذشت ۳۸ سال از فیلم دوباره نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شود. او توانست جایزه فیلم هالیوود و انجمن منتقدان دیترویت را نیز برای همین نقش کسب کند. علی معلم
علی معلم در هیئت‌های داوری و انتخاب جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم فجر (هفت دوره)، جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم کشورهای غیرمتعهد (پیونگ یانگ)، جشنوارهٔ سینمای جوان، جشنوارهٔ فیلم‌های دانشجویی، جشنوارهٔ فیلم‌های خانوادگی، نخستین جشنوارهٔ فیلم و کیفیت، جشنوارهٔ فیلم جوان، جشنواره فیلم رویش و جشنواره بین‌المللی فیلم شهر (دو دوره)، نخستین جشنوارهٔ فیلم‌های ویدئویی تهران، جشنوارهٔ فیلم زنان (پروین اعتصامی) عضویت داشته‌است. وی همچنین سه دوره عضویت در هیئت انتخاب فیلم ایران برای آکادمی اسکار را بر عهده داشته‌است. او مجری، تهیه‌کننده و پایه‌گذار جشن سینمایی _تلویزیونی دنیای تصویر (تندیس حافظ) است که نخستین مراسم سینمایی بخش خصوصی در ایران می‌باشد. نیک هولونیاک
در سال ۲۰۰۶، " ۵مقاله مهم و برتر چاپ شده در مجلاتش را از زمان پیدایش مؤسسه یعنی طی ۷۵ سال گذشته، انتخاب کرد. دو مقاله از این ۵ مقاله منتخب توسط هولنیاک به عنوان نویسنده همراه در مجله " به چاپ رسیده بود. اولین مقاله، او بهمراه S.F.Bevacqua خبر ساخت اولین LED نور مرئی که در سال ۱۹۶۲ چاپ شد. و دومین مقاله چاپ شده به همراه به عنوان نویسنده مشترک که خبر خلق یک که می‌تواند به عنوان کار کند را در سال ۲۰۰۵ داده بود. هولونیاک در فوریه سال ۱۹۶۳پیش‌بینی کرده بود که LEDهای او جایگزین لامپ‌های رشته‌ای توماس ادیسون خواهند شد که این مطلب در نشریه "ریدرز دایجست" در فوریه سال ۱۹۶۳ به چاپ رسید، برطبق نظر او، با بهبود در کیفیت و کارایی LEDها، آنها رفته رفته به عنوان یک گزینه انتخابی جایگزین، برای لامپ رشته‌ای خواهند بود. سایمون کاول
پس از موفقیت در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به عنوان تهیه‌کننده رکورد، استعدادیاب و مشاور در صنعت موسیقی انگلستان، کاول در سال ۲۰۰۱ به عنوان داور در پاپ آیدل به شهرت عمومی رسید، نمایشی که او و سایمون فولر سازنده آن با موفقیت به آی‌تی‌وی پرداختند. کاول متعاقباً ایکس فاکتور (۲۰۰۴) و گات تلنت (۲۰۰۶) را خلق کرد، نمایش‌هایی که در سراسر جهان فروخته شده‌اند. تایم ۱۰۰ در سال ۲۰۰۴ و ۲۰۱۰، تایم کاول را به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد با نفوذ در جهان معرفی کرد. در سال ۲۰۰۸، دیلی تلگراف وی را در لیست «۱۰۰ نفر قدرتمند فرهنگ بریتانیا» در رتبه ششم قرار داد. در همان سال وی جایزه ویژه تقدیر را از جوایز تلویزیون ملی دریافت کرد. در جوایز تلویزیونی آکادمی بریتانیا در سال ۲۰۱۰، وی به دلیل «کمک برجسته در صنعت سرگرمی و توسعه استعدادهای جدید» جایزه ویژه بفتا را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۸، او یک ستاره در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در گروه تلویزیونی دریافت کرد. آلفرد هیچکاک
سر آلفرد جوزف هیچکاک (زادهٔ ۱۸۹۹ – درگذشتهٔ ۱۹۸۰) کارگردانی بریتانیایی که فعالیت عمده‌اش در ایالات متحده آمریکا بوده‌است. هیچکاک بیشتر در زمینه فیلم‌های معمایی و دلهره‌آور فعالیت داشت. هیچکاک طی شش دهه، در ساخت بیش از پنجاه فیلم شرکت داشت (از فیلم‌های صامت تا فیلم‌های تکنی‌کالر) و به جرئت می‌توان گفت یکی از معدود کارگردانانی بود که شهرت و اعتباری بیش از بازیگران سینما داشت. از فیلم‌های معروف او می‌توان به سرگیجه، پنجره پشتی، شمال از شمال غربی، روانی، بدنام، ربه‌کا، طناب، پرندگان و مرد عوضی اشاره کرد. او در سال ۱۹۵۶ تابعیت ایالات متحده آمریکا را پذیرفت. مجله مووی میکر (فیلم‌ساز) هیچکاک را تأثیرگذارترین فیلم‌ساز همه دوران‌ها معرفی کرد، و اکثریت قریب به اتفاق، او را یکی از مهمترین هنرمندان تاریخ سینما می‌شناسند. نشریه معتبر سینمایی سایت اند ساوند آلفرد هیچکاک را، بهترین کارگردان تمام ادوار سینمای انگلستان معرفی کرده‌است. مجله سینمایی توتال فیلم او را بزرگترین کارگردان سینمای جهان در تمام دوران‌ها برگزید. در نظر سنجی بنیاد فیلم آمریکا ۴ فیلم آلفرد هیچکاک به نام‌های سرگیجه، روانی، شمال از شمال غربی و پنجره پشتی در فهرست ۱۰۰ فیلم برتر ۱۰۰ سال اخیر سینمای آمریکا قرار گرفتند. بندیکت کامبربچ
در سال ۲۰۱۴، در فهرست «سازندگان قرن بیست و یکم» "ساندی تایمز" قرار گرفت و به عنوان فردی از نسل لارنس الیویه از او نام برده شد." جی‌کیو از او به عنوان یکی از «صد مرد برجسته» در بریتانیا در سال ۲۰۱۴ یاد کرد. در همان سال مجلهٔ "کانتری لایف" او را جزو جنتلمن‌های سال به حساب آورد. در آوریل ۲۰۱۴، مجلهٔ "تایم" کامبربچ را در فهرست سالانهٔ تایم ۱۰۰ به عنوان یکی از «تاثیرگذارترین افراد در جهان» قرار داد. راجر فریدمن، منتقد فیلم دربارهٔ او گفته‌است: «کامبربچ احتمالاً نزدیکترین فرد به سر لارنس الیویه است.» رضا سبحانی
سبحانی اولین تجربیات فیلم سازی را در سینمای آزاد اهواز آغاز کرد. نقطه عطف این تجربیات فیلم مستند «کشتار» بود. این فیلم در اولین جشنواره سینمایی بعد از انقلاب اسلامی «میلاد» در سال ۱۳۶۰ جایزه بهترین فیلم را دریافت کرد. وی روند فیلم سازی خود را با فیلم‌های مستند و کوتاه دنبال کرد. وی سپس برای کسب تجربیات بیشتر در عالم سینمای حرفه‌ای˛ چند سالی را به عنوان دستیار کارگردان در فیلمهای کیانوش عیاری و همچنین مهدی صباغ‌زاده همکاری داشت... فیلم کوتاه «راهبان» سرآغاز سینمای جدی و مورد علاقه و عصاره تمامی تجربیات سینمایی اش بود. این فیلم جوایز و موفقیت‌های بین‌المللی زیادی همراه داشت و بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ در ده‌ها جشنواره خارجی و بین‌المللی از جمله: تورنتو کانادا - کیوتو و توکیو ژاپن – آپسالا سوئد – درآما یونان – پوسان کره جنوبی – درسدن المان – سینه ریل فرانسه – هامبورگ المان – وینترتور سوئیس – کلن المان – تامپره فنلاند – کلارا هند – اولین جشنواره فیلم عرب در کشور قطر و... حضور می‌یابد... این فیلم درجشنواره تورنتو در فهرست انتخابی برای اسکار معرفی شد... فیلم راهبان همچنین فیلم منتخب عباس کیارستمی برای نمایش در جشنواره توکیو ژاپن˛ و در بخش منشور سینمای ایران این جشنواره به نمایش درآمد... سبحانی در سال ۱۳۸۰ اولین فیلم بلند سینمایی خود را با عنوان «زیستن» کارگردانی کرد. دومین ساخته بلند سینمایی اش فیلم(خاک سرد) است که برنده بهترین فیلم و کارگردانی سی و هشتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم رشد و سازمان کشورهای اسلامی (ایسسکو) گردید... از آثار دیگر او می‌توان به «آفتاب پشت برف»، «رژیم طلایی» و «به تهران خوش آمدید» را نام برد. دنیای توسعه‌یافته دی‌سی
فیلم‌ها توسط تیم بزرگی از افراد نوشته و کارگردانی می‌شوند. هنری کویل، بن افلک، گل گدوت، ایمی آدامز، مارگو رابی، ازرا میلر، جیسون موموآ، جسی آیزنبرگ، ری فیشر و زکری لی‌وای هر کدام در چندین فیلم نقش آفرینی کردند. با این حال برخلاف دنیای سینمایی مارول خطوط داستانی ناهماهنگی دارد که آزادگی بیشتری را برای فیلم‌سازان ایجاد کرده تا فیلم‌های مستقل بسازند. "مرد پولادین"(۲۰۱۳)، نخستین فیلم دنیای سینمایی دی‌سی بود و توسط "" (۲۰۱۶)، "جوخه انتحار" (۲۰۱۶)، "زن شگفت‌انگیز" (۲۰۱۷)، "لیگ عدالت" (۲۰۱۷)، "آکوامن" (۲۰۱۸)، "شزم!" (۲۰۱۹)، "پرندگان شکاری" (۲۰۲۰) و "زن شگفت‌انگیز ۱۹۸۴" (۲۰۲۰) و "لیگ عدالت زک اسنایدر" (۲۰۲۱) ادامه یافت. این فرانچایز توسط "جوخه انتحار" (۲۰۲۱)، "بلک ادم" (۲۰۲۱)، "فلش"، "شزم! خشم خدایان"، "بتمن"، "آکوامن ۲" (۲۰۲۲) ادامه خواهد یافت. کریستوفر نولان
فیلم‌های نولان به‌طور معمول ریشه در موضوعات معرفت‌شناسی و متافیزیک دارند و به اخلاق انسانی، ساختار زمان و ماهیت شکل‌پذیر حافظه و هویت شخصی می‌پردازد. آثار او با تصاویر و مفاهیم الهام گرفته از ریاضی، ساختار روایی غیرمتعارف، جلوه‌های ویژه مبتکرانه، منظر صوتی تجربی، تصویربرداری با فرمت بالا و چشم‌اندازهای ماده‌باوری تلفیق شده‌است. او چندین فیلم را با مشارکت برادرش، جاناتان نولان، نویسندگی کرده و به همراه همسرش، اما توماس، کمپانی تولیدی سینکاپی فیلمز را اداره می‌کند. نولان جایزه‌ها و افتخارات گوناگونی کسب کرده‌است. مجلهٔ "تایم" در سال ۲۰۱۵ از او به عنوان یکی از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار در جهان یاد کرد و در سال ۲۰۱۹، به پاس خدماتش در صنعت فیلم، به مقام فرماندهٔ والامقام امپراتوری بریتانیا (CBE) منصوب شد. آقای ترنر (فیلم)
آقای ترنر نام فیلم درامِ زندگی‌نامه‌ ویلیام ترنر نقاش بریتانیایی است که در سال ۲۰۱۴ به کارگردانی مایک لی ساخته شد. این فیلم موفق شد جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول مرد و بهترین فیلمبردار را از جشنواره فیلم کن ۲۰۱۴ نصیب تیموتی اسپال و دیک پاپ کند. توگان گوکباکار
توگان گوکباکار (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل ترکیه و برادر کوچکتر شاهان گوکباکار است. توگان اولین فیلم خود را به نام "ژن" در سال ۲۰۰۶ کارگردانی کرد که در ژانر وحشت بود و چندان مورد استقبال واقع نشد. پس از آن به کمک برادر بزرگترش، شاهان گوکباکار، به نوشتن و ساختن فیلم‌های طنز روی آورد که هم در ترکیه و هم در اکثر کشورها مورد استقبال زیاد واقع شدند. کاظم اسماعیلی
با برپایی نخستین مجلهٔ سینمایی ایران، جهان سینما به مدیریت حسین فرهنگ و کمی بعد سردبیریِ هوشنگ قدیمی، در سال‌های پایانی دههٔ بیست به پیشنهادِ دوست هم‌سلکش بابک ساسان، که بعدها از برجسته‌ترین و با سابقه‌ترین مترجمان دوبلاژ ایران شد، به آن مجله پیوست و نوشتن و ترجمهٔ یادداشت‌هایی سینمایی را آغاز کرد (پیش از جهان سینما تنها مجلهٔ سینمایی که منتشر می‌شد مجله‌ای بود به نام هالیوود که کاملاً ترجمه بود). به جز کاظم اسماعیلی، بابک ساسان و هوشنگ قدیمی، رضا زرکش، فرهاد فروهی و بعدها روبرت اکهارت از نویسندگانِ مجلهٔ سینمایی بودند. تحقیرشده‌ترین مرد
در آن هنگام، مورنائو در اوج دوران شغلی و حرفه‌ای خود در آلمان به سر می‌برد و افکار بلندپروازانه‌ای برای اولین همکاری خود با کمپانی فیلم‌سازی «یو.اف. آ» (بزرگترین استودیوی فیلم‌سازی آلمان، در آن هنگام) داشت. او اظهار داشت «تمام تلاش ما باید معطوف به زدودن هر آنچیزی باشد که در حیطهٔ هنر سینما نیست. هرچیزی، حتی جزئی، که از سایر منابع آمده؛ تمام ترفندها و ابزارها و کلیشه‌هایی که از تئاتر صحنه‌ای و رمان‌نویسی نشأت گرفته‌اند». مورنائو، «کارل مایر» (فیلم‌نامه‌نویس) را فردی می‌دانست که «براستی در حیطه هنر سینما فعالیت کرده بود» و به همین دلیل، پس از آن که کارل مایر و کارگردان اولیه فیلم یعنی «لوپو پیک»، با یکدیگر به مشکل برخوردند و «لوپو پیک» کار را رها کرد، مورنائو کارگردانی آن را پذیرفت. عباس کیارستمی
کیارستمی برای کار خود مورد تحسین جهانی و مخاطبان قرار گرفته‌است و در سال ۱۹۹۹ با نظرسنجی منتقدان بین‌المللی به عنوان مهمترین کارگردان سینمای ایران در دهه ۱۹۹۰ انتخاب شد. چهار فیلم او در شش نظرسنجی بهترین نظرسنجی سینماتک انتاریو در دهه ۹۰ قرار گرفت. وی از نظریه پردازان سینما، منتقدان و همچنین از همتایانی چون ژان لوک گدار، نانی مورتی، کریس مارکر و ری کارنی به رسمیت شناخته شده‌است. آکیرا کوروساوا در تمجید از کیارستمی گفت: "کلمات نمی‌توانند احساسات من در مورد آنها را توصیف کنند. وقتی ساتیاجیت رای درگذشت، من بسیار افسرده شدم. اما پس از دیدن فیلم‌های کیارستمی، خدا را شکر کردم که به ما شخص مناسبی را هدیه داد تا جای او را بگیرد. کارگردانان تحسین شده و جهان شمولی مانند مارتین اسکورسیزی دربارهٔ او اظهار نظر کرده‌اند. وی کیارستمی را نماینده بالاترین سطح هنری در سینما دانسته‌است. در سال ۲۰۰۶، هیئت منتقدان گاردین، کیارستمی را به عنوان بهترین کارگردان معاصر غیرامریکایی معرفی کرد. در همین سال موزه هنر مدرن یکی از مهم‌ترین موزه‌های هنرهای مدرن جهان که در بخش منهتن، شهر نیویورک در ایالات متحده آمریکا قرار گرفته‌است، جشنواره ای از آثار کیارستمی را با "عنوان عباس کیارستمی: تصویر ساز" تشکیل دادند. در ادامه نیز مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ پمپیدو بزرگ‌ترین موزهٔ هنر مدرن در جهان، مراسمی را در تکریم آثار کیارستمی برقرار کرد و به مرور آثار ساخته شده توسط این کارگردان پرداخت. در حالی که کیارستمی برای چندین فیلم خود در سراسر جهان مورد تحسین قابل توجهی قرار گرفته‌است، دولت ایران از نمایش فیلم‌های وی خودداری کرده‌است. مهم‌ترین نقد به عباس کیارستمی در کتاب "از پاریس تا تهران" آمده‌است. مازیار اسلامی در کتاب "از پاریس تا تهران" می‌نویسد: درخشش کیارستمی محصول افتادن سینما در یک خلاء بود. سینمای اروپا که همیشه سعی داشت هژمونی خودش را در برابر هالیوود حفظ کند دنبال ستاره‌ای می‌گشت که جایگزین غول‌های سابق سینمای اروپا مثل فلینی، برگمان و آنتونیونی کند. چه کسی بهتر از یک ایرانی متعلق به جهان پُر رمز و راز شرق که فیلم‌هایش به لحاظ فرمال دقیقاً نقطه مقابل سینمای هالیوود بود و بازتابنده همان عرفان پست‌مدرنیستی مد روز در اروپا بود که جور دیگر دیدن را طلب می‌کرد. دنیای تصویر
جایزه دنیای تصویر یا جایزه حافظ نام مراسمی است که هر سال توسط علی معلم مدیرمسئول و سردبیر مجلهٔ سینمایی دنیای تصویر در ایران برگزار می‌ شد که پس از مرگ او این سمت به پسرش و همسرش واگذار شد. اولین دورهٔ این جشن سال ۱۳۷۶ برگزار شد. هیئت داوران جایزه دنیای تصویر، ترکیب نه‌نفره‌ای از نویسندگان و منتقدان سینمایی دنیای تصویر هستند. کلیهٔ فیلم‌های سینمایی ایرانی نمایش‌داده‌شده در سینماهای کشور و مجموعه‌های داستانیِ تلویزیونی و ویدئوییِ صدا و سیما و شبکهٔ نمایش خانگی از ابتدای فروردین تا انتهای اسفند مورد داوری قرار می‌گیرند و نامزدها از میان ۷۸ فیلم اکران‌شدهٔ سال گذشته انتخاب می‌شوند. جایزهٔ این جشن، تندیس حافظ نام دارد. جشنواره فیلم کن ۲۰۰۶
پنجاه و نهمین دوره جشنواره فیلم کن با انتخاب وونگ کار وای به رئیس هیئت داوران و اعضایی مانند هلنا بونهام کارتر و ساموئل ال. جکسون و اولین بار عضوی از دولت فلسطین بین روز های ۱۷-۲۸ می شروع شد. ۲۰ فیلم در قسمت مسابقه با هم به رقابت پرداختند که در آخر کن لوچ برای "بادی که کشتزار جو را تکان می‌دهد" برنده نخل طلا شد. و جایزه بهترین کارگردان جشنواره فیلم کن به الخاندرو گونسالس اینیاریتو برای فیلم "بابل رسید.فیلم‌های زیر برای بخش مسابقه انتخاب شده‌اند: باد ما را خواهد برد
این فیلم به‌عنوان یکی از ۵۰ اثر برتر سینمای جهان در دههٔ گذشتهٔ میلادی توسط جشنواره فیلم تورنتو انتخاب شد. جایزه بزرگ سندیکای بلژیک نیز به این فیلم اهدا شد. جشنواره فیلم تورنتو در قالب برنامه‌ای به نام «سینماتک»، فهرست ۵۰ فیلم برتر دههٔ آخر هزارهٔ دوم میلادی را با نظرسنجی از ۶۰ کارشناس فیلم از سراسر جهان انتخاب کرد که در این لیست باد ما را خواهد برد، قرار دارد. در نظرسنجی سال ۲۰۱۲ انستیتوی فیلم بریتانیا، شش منتقد، از جمله جاناتان رزنبام، باد ما را خواهد برد را به عنوان یکی از ۱۰ فیلم مورد علاقه خود انتخاب کردند. مایکل اتکینسون، بعد از دیدن این فیلم در روز اول سال ۲۰۰۰ گفت: این فیلم بهترین فیلم امسال است، حتماً آن را ببینید. روزنامه اشتوتگارت در مقاله ای فیلم را به عنوان یک شاهکار توصیف می‌کند. برخی از منتقدان، مانند ادوارد گاتمن از سان فرانسیسکو کرونیکل، می‌گویند که این فیلم برای حضور در این مکان‌ها طولانی است. فتوگراماس نمره پنج از پنج را به این فیلم اهدا کرد. یاسمین مظفری
مظفری در سال ۲۰۱۳ از دانشگاه رایرسون فارغ‌التحصیل شد. فیلم پایان‌نامه دانشجویی او، "آتش‌بازی"، در سال ۲۰۱۳ در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد. او پس از فارغ‌التحصیلی فیلم‌های کوتاه "موج" (۲۰۱۵) و و خواب روی پیست (۲۰۱۸) را کارگردانی کرد که فیلم کوتاه "موج" در جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور به نمایش درآمد. مظفری فیلم کوتاه پایان‌نامه خود با نام "آتش‌بازی" را به اولین فیلم بلند خود گسترش داد. "آتش‌بازی" از طریق سرمایه برنامه "Talent to Watch" شرکت تله فیلم کانادا ساخته شده‌است. این فیلم در سال ۲۰۱۸ در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد و در سراسر جهان اکران شد و در جشنواره بین‌المللی فیلم استکهلم برنده جایزهٔ بهترین فیلم شد. در دسامبر ۲۰۱۸، جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو این فیلم را به‌عنوان یکی از فیلم‌های فهرست ده فیلم برتر کانادا در پایان سال معرفی کرد. این فیلم در سینماهای کانادا و ایالات متحده آمریکا اکران شد و منتخب منتقدین "نیویورک تایمز" شد. مظفری در مارس ۲۰۱۹ در هفتمین دوره جشنواره جایزه هنرهای تصویری کانادا برندهٔ جایزهٔ بهترین کارگردانی شد. کارهای وی توسط نیویورک تایمز، مجله کرکس، لس آنجلس تایمز، هالیوود ریپورتر، و ورایتی مورد تقدیر و ستایش قرار گرفته‌است. پیتر دبروژ از مجله ورایتی در بررسی خود از "آتش‌بازی"، یاسمین مظفری را «یک استعداد بزرگ» قلمداد و او را با «آندریا آرنولد جوان» مقایسه کرد. در مارس ۲۰۲۰، مظفری یکی از ۸ نویسنده‌ای بود که برای توسعه فیلم بلند بعدی خود از طریق استودیوی نویسندگان جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو انتخاب شد. برتران تاورنیه
تاورنیه در شهر لیون فرانسه به دنیا آمد. والدین وی ژنه ویو و رنه تاورنیه (نویسنده و روزنامه‌نگار فرانسوی و رئیس انجمن جهانی قلم در سال ۱۹۸۹) بودند. تاورنیه در بین سنین ۱۳ یا ۱۴ سالگی تحت تأثیر فیلمسازانی چون جان فورد، ویلیام ولمن، ژان رنوا، ژان ویگو و ژاک بکر قرار داشت و از آن پس تصمیم گرفت که فیلمساز شود. اولین فیلم وی ساعت‌ساز سن پل نام داشت که در سال ۱۹۷۴ براساس رمان ژرژ سیمنون ساخته شد و توانست جایزه بزرگ هیئت داوران جشنواره برلین را از آن خود کند. سینمای جمهوری دموکراتیک کنگو
پس از استقلال در سال ۱۹۶۰، و به سبب جنگ‌های داخلی، پیشرفتی در سینمای بومی کنگو بدست نیامد تا اینکه برخی از سینماگران کنگویی در فرانسه به ساخت فیلم اقدام کردند و با پشتیبانی روبرو شدند. در دهه ۷۰ معتبرترین سینماگر کنگو نجانجورا مویز بود. او اولین فیلم کوتاه داستانی با نام "تتم الکترونیکی" را در۱۹۷۳ ساخت. نجانجورا مویز در ۱۹۸۷ با کارگردانی فیلم "زندگی زیباست" اولین فیلم سینمایی حرفه‌ای تاریخ سینمای کنگو را تولید کرد. "تکه‌های هویت" (۱۹۹۸) دیگر اثر مهم این کارگردان است که فیلم افتتاحیه جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو درسال ۱۹۹۸ بود. "تکه‌های هویت" در سال ۱۹۹۹ در جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا واگادوگو به نمایش درآمد و برنده جایزه هیئت داوران شد. زین‌الدین زیدان
بعد از فینال جام جهانی ۲۰۰۶ ژاک شیراک رئیس‌جمهور فرانسه به زیدان به عنوان قهرمان ملی درود فرستاد و او را مرد دل و جان‌ها نامید. در سال ۲۰۰۹ فیلیپ پارنو و داگلاس گوردون کارگردان‌های فرانسوی و آلمانی شروع به فیلم‌برداری و ساخت یک مستند با نام زیدان: پرترهٔ قرن ۲۱ کردند. زیدان در سال‌های ۲۰۰۰، ۲۰۰۳، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ رتبهٔ اول، در ۲۰۰۵ رتبهٔ دوم و در ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ رتبهٔ چهارم محبوب‌ترین شخصیت فرانسه را به دست آورد. در نوامبر ۲۰۰۶، زیدان به بنگلادش سفر کرد تا مهمان محمد یونس برندهٔ جایزهٔ نوبل شود. تاد هینز
او اولین فیلم خود را در سال ۱۹۹۱ تحت عنوان «سم» کارگردانی کرد. بعد از ان فیلمهای «ایمن» و «معدن طلای مخملی» را کارگردانی کرد. در سال ۲۰۰۲ فیلم تحسین شدهٔ «دور از بهشت» با بازی «جولیان مور» را نویسندگی و کارگردانی کرد. این فیلم از سوی منتقدین بسیار مورد تحسین واقع شد و تاد هینز نیز توانست نامزد «جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم‌نامه» و «جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی» شود. بعد از ان در سال ۲۰۰۷ فیلم «من آنجا نیستم» را با بازی «کیت بلانشت» و «کریستین بیل» و «هیث لجر» را ساخت. پس از ان در سال ۲۰۱۱ سریال کوتاه «میلدرد پیرس» با بازی «کیت وینسلت» و «گای پیرس» و «ایوان ریچل وود» را برای شبکهٔ «اچ‌بی‌او» تولید کرد. این سریال نیز مورد استقبال بسیاری قرار گرفت و توانست جوایزی از جشنواره‌های «اِمی» و «گلدن گلوب» بدست آورد. ژاک اودیار
ژاک اودیار (زاده ۳۰ آوریل ۱۹۵۲) کارگردان فرانسوی و فرزند میشل اودیار، فیلم‌نامه‌نویس و کاگردان برجسته است. او که به عنوان برترین کارگردان مؤلف در بین سینماگران فعلی سینمای فرانسه شناخته می‌شود، با فیلم "یک پیامبر" به اوج شهرت رسید. او تاکنون دو بار برنده جایزه‌های سزار بهترین کارگردان و بفتای بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان برای فیلم‌های "ضربان قلب من متوقف شده است" (۲۰۰۵) و "یک پیامبر" (۲۰۰۹) شده‌است. او همچنین موفق شد در سال ۲۰۰۹ جایزه بزرگ (گرندپریکس) جشنواره فیلم کن را به‌دست‌آورد. گرتا تونبرگ
در ماه مه سال ۲۰۱۹، مجله "تایم" روی جلد خود او را به عنوان «رهبر نسل بعدی» معرفی کرد و خاطرنشان کرد که بسیاری او را یک شخصیت الهام‌بخش/الگو می‌دانند. تونبری و جنبش اعتصاب مدرسه‌ای همچنین نیز در یک فیلم شبه‌مستند ۳۰ دقیقه‌ای با عنوان «جهان را دوباره گرتا کنیم» مطرح شدند. برخی رسانه‌ها تأثیر وی در صحنهٔ جهانی را «اثر گرتا تونبری» توصیف کرده‌اند. اندرو موندشاین
اندرو موندشاین (؛ زادهٔ ) تدوین‌گر اهل ایالات متحده آمریکا است. او تا کنون تدوینگر بیش از ۲۵ فیلم سینمایی بوده‌است. او برای تدوین فیلم سینمایی حس ششم نامزد جایزه اسکار بهترین تدوین، نامزد جایزه بفتای بهترین تدوین، نامزد جایزه انجمن تدوینگران سینمای آمریکا و برنده جایزه ستلایت بهترین تدوین شد. همچنین او برای عضویت در انجمن تدوینگران سینمای آمریکا انتخاب شده‌است. او فعالیت هنری خود را از سال ۱۹۸۲ و به عنوان دستیار تدوین در دو فیلم تله مرگ و حکم به کارگردانی سیدنی لومت آغاز کرد. او ۱۱ بار با لاسه هالستروم کارگردان سوئدی و ۸ بار با سیدنی لومت همکاری کرده‌است. تومیریس (فیلم)
آکان ساتایف، فیلمساز ۴۵سالهٔ قزاق، یکی از شناخته‌شده‌ترین کارگردانان در منطقهٔ آسیای میانه است. با وجود اینکه عمر استقلال جمهوری قزاقستان از اتحاد جماهیر شوروی هنوز به سی سال نرسیده، سینمای این کشور از قوام بیشتری در مقایسه با دیگر جمهوری‌های آسیاییِ جدا شده از شوروی برخوردار است. ساتایف سال ۱۳۹۱ و در بخش بین‌المللِ سی و یکمین جشنوارهٔ فیلم فجر موفق به کسب دو سیمرغ بلورین برای فیلم «Myn Bala» شد. بیشترِ همکاری‌های او در تولید فیلم با دو کمپانیِ منطقه‌ای «Kazakhfilm Studios» و «sataifilm» انجام گرفته‌است. فیلم سینمایی «Road to Mother»، به کارگردانی آکان ساتایف، نمایندهٔ جمهوری قزاقستان در مراسم اسکار سال ۲۰۱۸ خواهد بود. ژاک اودیار
او از اوایل دهه ۱۹۸۰ شروع به نوشتن فیلمنامه کرد. اودیار در سال ۱۹۹۴، نخستین فیلم خود را با نام "ببیند که چطور فرو می‌افتند" کارگردانی کرد که جایزه سزار بهترین فیلم اول را نصیبش کرد. او در سال ۱۹۹۶ کمدی درام "قهرمان خودساخته" را ساخت که برنده جایزه بهترین فیلم‌نامه جشنواره فیلم کن شد. این فیلم داستان مرد فروشنده‌ای را به تصویرکشیده بود که پس از پایان جنگ جهانی دوم، با جعل یک هویت جدید خود را به عنوان قهرمان مقاومت فرانسه معرفی کرده بود. مارلون براندو
براندو از سوی انستیتوی فیلم آمریکایی به عنوان چهارمین ستاره بزرگ سینما در میان ستاره‌های مرد سینما که اولین تجربهٔ بازیگری‌شان در سال ۱۹۵۰ یا پیش از آن اتفاق افتاده بود، رتبه‌بندی شد. او یکی از شش بازیگری بود که مجلهٔ "تایم" در سال ۱۹۹۹ نامشان را در فهرست ۱۰۰ شخصیت برجسته قرن بیستم قرار داد. "تایم" در این فهرست براندو را به عنوان «بازیگر قرن» برگزید. محسن دولو
محسن دولو (۱۲۹۹، تهران - ۵ دی ۱۳۷۶، تهران) سردبیر مجله کاریکاتور بود و نیز به پدر کاریکاتور نوین ایران مشهور است. او با ترسیم کاریکاتور چهره نیکیتا خروشچف توانسته اولین جایزه بین‌المللی در عرصه کاریکاتور را برای ایران از جشنواره مونترال کانادا در سال ۱۳۴۶ بدست بیاورد. دولو اولین بار در سال ۱۳۲۵ ضمیمه فکاهی مجله استقلال را به عنوان سردبیر پذیرفت ولی این ضمیمه بیشتر از یک شماره منتشر نشد. در همان سال نشریه‌ای دیگر به نام مجله پیروزی که ضمیمه فکاهی آن با مسؤولیت محمد مرتضوی و سردبیری آن با محسن دولو بوده، منتشر می‌شود. دولو یک سال پس از کسب جایزه بین المللی کاریکاتور در جشنواره مونترال کانادا، در ۶ مهرداد سال ۱۳۴۷ نشریه کاریکاتور را منتشر می‌کند که مسعود مهرابی (بنیانگذار ماهنامه سینمایی فیلم)، جواد علیزاده و بهمن عبدی از همکاران وی در این مجله بوده‌اند. فهرست جایزه‌ها و نامزدی‌های جک نیکلسون
در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد و هرساله به بهترین فیلم‌ها و فیلم‌سازها جایزه اعطا می‌کند. نیکلسون سه بار موفق به کسب این جایزه شده‌است. جوایز آکادمی فیلم بریتانیا یک مراسم سالانه است که در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد. نیکلسون سه بار از هفت نامزدی در این مراسم را جایزه کسب کرده‌است. جوایز مراسم گلدن گلوب توسط اعضای ۹۳ نفری انجمن مطبوعات خارجی هالیوود، به بهترین‌های فیلم و سریال در هردو بخش خارجی و داخلی اعطا می‌شود. نیکلسون از هفده نامزدی خود، موفق به کسب شش جایزه شده‌است. به علاوه او در سال ۱۹۹۹، جایزه سیسیل بی دمیل را دریافت کرد. جایزه گرمی هرساله توسط آکادمی ملی علوم و هنرهای ضبط ایالات متحده، به آثار برجسته در صنعت موسیقی داده می‌شود. این جایزه اغلب به عنوان بالاترین افتخار در موسیقی حساب می‌شود. ای مراسم در سال ۱۹۵۸ آغاز به کار کرد. دنیای تصویر
مجلهٔ دنیای تصویر نشریه‌ای است که از سال ۱۳۷۱ با هدف توسعهٔ فعالیت‌ها در حوزهٔ ادبیات سینمایی تأسیس شد. صاحب‌امتیاز، مدیرمسئول و سردبیر این نشریه از نخستین شماره در بهمن ۱۳۷۱ تا شمارهٔ ۲۷۲ در اسفند ۱۳۹۵، علی معلم بود. پس از درگذشت علی معلم، امتیاز نشریه و مدیرمسئولی آن به امید معلم منتقل شد. همچنین سردبیر، خبرنگاران و عکاسان این مجله معمولاً در جشنواره‌های داخلی و خارجی مانند جشنواره فیلم کن، جشنواره فیلم برلین و جشنواره فیلم ونیز شرکت می‌کنند. کورنل موندروتسو
کورنل در سال ۱۹۹۸ به عنوان بازیگر سینمایی توانست جایزه‌ی آکادمی هنرهای درام و سینمای بوداپست را از آن خود کند. سپس در سال ۲۰۰۳ این جایزه را برای کارگردانی سینما و تلویزیون کسب کرد. در همین زمان، او کمپانی پورتون سینما ال‌تی‌دی را با همکاری ویکتوریا پترانی تأسیس کرد. اولین فیلم بلند او "این را می‌خواهم و نه هیچ چیز دیگر" نام داشت که توانست جایزه‌ی بهترین فیلم اول را از جشنواره‌ی هفتگی سینمای مجارستان کسب کند. اما این فیلم خدای سفید بود که برای اولین بار او را بر سر زبان‌ها انداخت. موندروتسو به تازگی برای کارگردانی فیلم "زمین را به ارث ببر" از کمپانی سونی پیکچرز بر عهده گرفته‌است. برترین‌های جهان (فیلم ۱۹۹۷)
برترین‌های جهان (به انگلیسی: Top of the World) فیلمی به کارگردانی سیدنی جی. فیوری و با بازی پیتر ولر، دنیس هاپر و تیا کریر محصول سال ۱۹۹۷ است. در این فیلم دیوید آلن گرایر، کری هیرویوکی تاگاوا، پیتر کایوتی و جو پانتولیانو نیز در مقام بازیگر حضور دارند. داستان فیلم در لاس وگاس ولی تنظیم شده‌است. لوئیس بونوئل
شش تا از فیلم‌های بونوئل در نظرسنجی منتقدین سال ۲۰۱۲ نشریهٔ "سایت اند ساوند" تحت عنوان «۲۵۰ فیلم برتر همه دوران‌ها» گنجانده شده‌است. ۱۵ تا از فیلم‌های او هم از طرف «آنها فیلم ساختند، اینطور نیست؟» در فهرست ۱۰۰۰ فیلم برتر همه اعصار گنجانده شده‌است که باعث شده پس از جان فورد که ۱۶ فیلم در این فهرست دارد، در رتبه دوم قرار بگیرد. بونوئل در فهرست ۲۵۰ کارگردان برتر از همین نشریه، در رده ۱۴ قرار دارد. هانس ریشتر (هنرمند)
وی مدعی بود که فیلمش "ریتم ۲۱" (۱۹۲۱) نخستین پویانمایی انتزاعی ساخته شده در جهان بود که البته ادعای صحیحی نبود چرا که هنرمندان ایتالیایی مکتب آینده‌گرایی برونو کورا و آرنالدو جینا مابین سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۳ میلادی و همچنین هنرمند هموطن او والتر روتمان در سال ۱۹۲۰ آثاری در آن زمینه ساخته بودند. تارزان
بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها بیش از ۲۰۰ عنوان فیلم سینمایی و تلویزیونی را فهرست کرده‌است که مابین سال‌های ۱۹۱۸ تا ۲۰۱۴ میلادی ساخته شده‌اند. اولین فیلم تارزان، یک فیلم صامت بود و اولین بازیگری که نقش بزرگسالیِ تارزان را بازی کرد، المو لینکلن بود که در ۱۹۱۸ میلادی، در فیلم «تارزان، فرزند گوریل‌ها»، این نقش را ایفا کرد. با ابداع صدابرداری و صداگذاری و گسترش فیلم‌های ناطق، ساختِ فیلم‌های تارزان نیز مابین دههٔ ۳۰ تا ۶۰ میلادی، شکوفایی بیشتری یافت که معروف‌ترین آنها، «تارزان، مرد گوریلی» با ' قهرمان شنای المپیک «جانی ویسمولر» بود که در فیلم‌هایش چهرهٔ یک وحشی نیک را به تصویر درآورد که به سختی انگلیسی صحبت می‌کند؛ برخلاف آن اشراف‌زادهٔ بافرهنگی که در رمان آمده است ژان-لوک گدار
در اوایل کارش به عنوان منتقد فیلم در نشریه‌ی تأثیرگذار کایه دو سینما، گدار جریان اصلی سینمای فرانسه «سنت کیفیت» را که بر ایجاد کنوانسیون بیش از نوآوری و تجربه تأکید کرد مورد انتقاد قرار داد. به عنوان واکنش، او و منتقدان هم‌فکرش شروع به ساخت فیلم‌های خودشان کردند و علاوه بر سینمای فرانسه، کنوانسیون‌های سنتی هالیوود را به چالش کشیدند. گدار برای نخستین بار برای فیلم بلند ازنفس‌افتاده مورد تحسین جهانی قرار گرفت. این فیلم توانست به استقرار موج نوی فرانسه کمک کند. آلن رنه
رنه زمانی گفته بود: «فیلم ساختن خیلی خوب است، اما فیلم دیدن حتی از آن هم بهتر است». رنه که آشکارا به نمایش مضامینی چون خاطرات گذشته، تقدیر و تأثیراتی که گذر عمر بر انسان می‌گذارند علاقه داشت در چند تا از مهم‌ترین فیلم‌هایش، ابهام را نه در قالب یکی از عناصر مضمونی فیلم، که به عنوان اصلی‌ترین عنصر در جهان فیلم و شکل‌دهنده شیوه روایی یک اثر سینمایی به کار می‌گرفت و این دیدگاه او، پیشنهاد جدیدی برای سینما بود. به اعتبار همین جهان و فرم روایی خاص بود که آلن رنه، فراتر از همه جوایزی گرفت و همه تشویق‌هایی که در طول بیش از ۶ دهه فعالیت هنری دریافت کرد، به یکی از سینماگران خاص و پیشرو در تاریخ این هنر تبدیل شد. . کارگردان فیلم
از جمله مهمترین فیلم‌سازان تأثیرگذار که برای نخستین بار تئوری فیلم‌سازی را شکل دادند می‌توان از جنبش مونتاژ شوروی وسولد پودوفکین و سرگئی آیزنشتاین دو فیلم‌ساز روس نام برد. پودوفکین با آزمایش‌های مونتاژی خود سعی کرد نشان دهد که با امکانات مونتاژ می‌توان واقعیت را جعل کرد. در این نوع مونتاژ معمولاً ایدئولوژی و اصول فیلم‌ساز به عنوان اصل قرار گرفته و سعی در نمایش آن می‌شود. در شیوهٔ پودوفکین، فیلم یک رویداد تأثیرگذارتر و جاندارتر از خود رویداد واقعی به نظر می‌رسد. برای همین پودوفکین نوع نگاهش را به سینما مونتاژ انفجاری نامید. امیر کوستوریتسا
در سال ۱۹۷۸ در رشته فیلم‌سازی از آکادمی هنرهای تجسمی پراگ فارغ‌التحصیل شد. در ابتدا فیلم‌های کوتاهی برای تلویزیون یوگسلاوی می‌ساخت اما اولین فیلم خود را در سال ۱۹۸۱ به نام دالی بل را یادت می‌آید؟ ساخت که در همان سال برنده شیر طلای جشنواره فیلم ونیز برای بهترین فیلم اول شد در سال ۱۹۸۱ به وی پیشنهاد همکاری با آکادمی هنرهای تجسمی داده شد که این همکاری تا سال ۱۹۸۸ ادامه داشت. دومین فیلم او وقتی بابا رفته بود مأموریت در سال ۱۹۸۵ ساخته شد که توانست جایزه نخل طلای جشنواره فیلم کن را برای او به ارمغان آورد. این فیلم همچنین در سال ۱۹۸۶ نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم خارجی شد. قابل ذکر است فیلم نامه هر دو فیلم "دالی بل را یادت می‌آید؟" و "وقتی بابا رفته بود مأموریت" را خود امیر کوستوریتسا نوشته است. در سال ۱۹۸۹ از او برای ساخت فیلم دوران کولی‌ها بسیار تقدیر شد، فیلمی که دربارهٔ فرهنگ و استثمار جوانان کولی بود. همچنین در سال ۱۹۸۹ او عضو هیئت داوران شانزدهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو بود. پیت پاستویت
نخستین فیلم او در سینما، در واقع نخستین فیلم ریدلی اسکات کارگردان نامدار بریتانیایی بود با نام دوئل کنندگان (بر اساس داستان کوتاه دوئل ساخته جوزف کنراد) که جایزه بهترین فیلم اول را در جشنواره فیلم کن سال ۱۹۷۷، نصیب این کارگردان جوان کرد. اما وی با بازی در فیلم صداهای دوردست، زندگی‌های بی‌جان ساخته ترنس دیویس، به شهرتی نسبی رسید. دیتریش بروگمان
این کارگردان اهل آلمان که از سال ۲۰۰۴ وارد سینما شده‌است، اولین فیلم بلندش را در سال ۲۰۰۶ به نام «هفت صحنه» ساخته که شباهت فرمی به «راه صلیب» دارد، فیلم مهم بعدی‌اش را در سال ۲۰۱۰ ساخته که «اگر می‌توانی فرار کن» نام دارد و سپس در سال ۲۰۱۲ فیلم «حرکت» را ساخت. این سه فیلم بلند موجب شد بروگمان شناخته شود و مسیر فیلم‌سازی خود را جدی‌تر دنبال کند. بااین‌حال، «راه صلیب» با جایزه بهترین بهترین فیلم‌نامه که در جشنواره فیلم برلین ۲۰۱۴ گرفت، وضعیت بروگمان را در سینمای دنیا تثبیت کرد.در سال ۲۰۱۴ میلادی، دیتریش و خواهرش آنا برای فیلم‌نامهٔ فیلم راه صلیب که در بخش رقابتی شصت و چهارمین دورهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم برلین به نمایش درآمد موفق به کسب خرس نقره‌ای بهترین فیلمنامه شدند. دنیل دی-لوئیس
اولین نقش آفرینی او بعد از پنج سال در فیلم "رشته خیال" به کارگردانی پل توماس اندرسن بود که موضوع آن به دهه ۱۹۵۰ میلادی و صنعت مد برمی‌گشت. فیلمبرداری این فیلم در ویتبای، یورک شایر در ژانویه ۲۰۱۷ شروع و در اواخر سال ۲۰۱۷، در روز کریسمس، اکران شد. در ۵ ژوئن ۲۰۱۷، سخنگوی دی-لوئیس، لزلی دارت، اعلام کرد که او (دانیل) بازنشسته می‌شود. دی-لوئیس در رابطه با خداحافظی‌اش از سینما تا مدت‌ها سکوت کرده بود اما سرانجام در نوامبر ۲۰۱۷ در مصاحبه‌ای به صحبت دربارهٔ آن پرداخت و گفت: «می‌دانم که انتشار بیانیه دور از ادب و عادت است، اما می‌خواستم برای خود مرزی تعیین کنم. دوست نداشتم به پروژهٔ دیگری کشیده شوم. یک عمر، به این اندیشیدم که اگر چگونه بازنشسته شوم بهتر است، نمی‌دانم چرا این بار با دفعات قبل متفاوت بود، اما انگیزهٔ کناره‌گیری در من ریشه دواند، و به اضطرار بدل شد. کاری بود که باید انجام می‌دادم.» در سال ۲۰۲۰، "نیویورک تایمز" نام او را در رتبهٔ سوم فهرست ۲۵ بازیگر برتر قرن بیست و یکم قرار داد. جایزه بفتای بهترین فیلم اول یک نویسنده، کارگردان یا تهیه‌کننده بریتانیایی
جایزه بفتای بهترین فیلم اول یک نویسنده، کارگردان یا تهیه‌کننده بریتانیایی () جایزه‌ای است که به‌صورت سالانه در جایزه آکادمی فیلم بریتانیا (بفتا) در لندن، اهدا می‌شود. جایزه بهترین فیلم اول، آثار اول نویسندگان، کارگردانان و تهیه‌کنندگان بریتانیایی را مورد نظر قرار می‌دهد که در زمان تعیین‌شده جایزه پخش شده باشند. این جایزه به افتخار فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده، کار فورمن اهدا می‌شود. محمد حقیقت
حقیقت از منتقدان قدیمی سینماست که سال‌هاست در فرانسه اقامت دارد؛ اما برای علاقه‌مندان سینما، به ویژه خوانندگان مجله فیلم و دیگر نشریات سینمایی ایران نامی آشناست و آن‌ها اغلب گزارش‌هایی را که او هر ساله از جشنواره فیلم کن یا دیگر جشنواره‌های سینمایی جهان می‌فرستد، می‌خوانند. سینما را با روزنامه‌نگاری و گزارش‌نویسی از فیلم‌های روی پرده در روزنامهٔ مطرح آن روزهای شهر اصفهان با نام «اصفهان» آغاز کرده‌است. اما گزارشی از فیلم «پیر پائولو پازولینی» کارگردان شهیر سینمای ایتالیا پایش را به روزنامه‌های پایتخت باز کرده‌است آن هم نه گزارش از فیلم در حال اکران بلکه اولین گزارش از تولید یکی از فیلم‌های پازولینی! او در این باره گفته‌است: «پازولینی» برای ساخت فیلم هزار و یک شب به اصفهان آمد. من از طریق دوستانم متوجه شدم، به محل فیلمبرداری در عالی قاپو رفتم. محل را بسته بودند و اجازه ورود به کسی نمی‌دادند اما من چون مسئولان آنجا را می‌شناختم قاچاقی وارد شدم هم با دوربین ۸ میلی‌متری فیلم گرفتم و هم گزارش نوشتم و عکس گرفتم و برای مهم‌ترین هفته‌نامه سینمایی آن زمان به نام مجله فیلم و هنر فرستادم. آن‌ها هم خوششان آمد و منتشر کردند و به گفته خودشان این اولین گزارشی بود که از فیلم پازولینی در دنیا منتشر شده بود چون ورود روزنامه‌نگاران به صحنه فیلمبرداری ممنوع بود و این برای دست‌اندرکاران مجله جالب بود چون برعکس من آن‌ها می‌دانستند که هیچ گزارشی تا آن روز در هیچ نشریه از این فیلم منتشر نشده‌است.» بعدها تحقیقاتش در مورد نحوه پیداش سینما در ایران، در یک هفته‌نامه منتشر شد. او هم‌اکنون در ماهنامه سینمایی فیلم، روزنامه سینمایی بانی فیلم به زبان فارسی و در نشریات پوزتیف، کایه دو سینما و لوموندبه زبان فرانسه می‌نویسد. ازدواج تویا
ازدواج تویا (به انگلیسی: Tuya's Marriage)، فیلمی ساختهٔ وانگ کوآنان، فیلمساز چینی است که در سال ۲۰۰۶ میلادی ساخته شد. این فیلم در پنجاه و هفتمین دورهٔ جشنوارهٔ فیلم برلین توانست جایزهٔ اصلی جشنواره یعنی خرس طلای بهترین فیلم را دریافت کند. اعضای هیئت داوران، افرادی همچون پل شریدر (فیلمساز آلمانی)، ویلیام دافو (بازیگر آمریکایی) و گائل گارسیا برنال (بازیگر مکزیکی) بودند که وانگ کوآنان توانست برای این فیلم، خرس طلا را از آن‌ها دریافت کند.