آنا پاولوا در چه سالی به رقص باله روی آورد؟
آنا جانبازیان
آنا در ۱۳۳۱ (۲۲ مه ۱۹۵۲) در تهران به دنیا آمد. وی از ۳ سالگی در هنرستان پدرش استاد باله سرکیس جانبازیان یادگیری رقص را آغاز کرد و در ۵ سالگی در تالار فرهنگ شهر تهران، به اجرای رقص پرداخت و در ۷ سالگی رسماً به فراگیری فنون باله کلاسیک روی آورد. آنا جانبازیان فوق لیسانس رشته طراحی و رقص مدرن از دانشگاه یوسی ال ای بود و به دلیل رقص‌های آبستره و انتزاعی، جایگاهی رفیع در صحنه طراحی رقص و جایگاهی رفیع در صحنه طراحی باله مدرن ایران داشت.
آرماند آمار
در سال ۱۹۶۸ شروع به نواختن کانگا نمود. مدتی بعد نیز به یادگیری و نواختن طبلا و تنبک پرداخت. در سال ۱۹۷۶ یک طراح رقص اهل آفریقای جنوبی به نام «پیتر گاس» را ملاقات کرد و رقص معاصر را از او فراگرفت. کارهای هنری این هنرمند بزرگ عمدتاً بر روی موسیقی شرقی تمرکز دارد. وی نویسندهٔ چندین رقص باله و صدای فیلم برای فیلم‌های متعدد است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. نیما کیان
نخستین تولید سازمان باله ایران با همکاری هنرمندان برجسته جمهوری آذربایجان به روی صحنه رفت. دو باله بلند به نام بابک و هفت پیکر از ساخته‌های رقص‌پردازان پیشروی آذری، رافیقا آخوندوا و ماکسود مامدوف، در نخستین تولید باله ایران گنجانیده شد. این آثار در دهه هفتاد و هشتاد میلادی و در دوران حکومت شوروی ساخته شد ولی از رپرتوار باله ملی آذربایجان خارج و به فراموشی سپرده شده بودند. انتخاب این آثار برای نخستین تولید سازمان باله ایران، در واقع بازسازی این آثار فراموش شده بود. همکاری با کمپانی‌های باله در کشورهای آسیای میانه در تولیدات هنری یا مشارکت در پروژه‌های تحقیقاتی پیرامون رقص در تمام طول سال‌های فعالیت باله ایران پس از گشایش سازمان ادامه یافت. در سال ۲۰۱۲ تئاتر ملی باله و اپرای تاجیکستان از کیان به عنوان رقص‌پرداز ارشد میهمان برای همکاری با باله ملی آن کشور دعوت کرد. حاصل این همکاری ورود آثار رقصپردازی کیان به رپرتوار باله ملی تاجیکستان، معرفی رقص باله معاصر به جامعهٔ هنری تاجیکستان و سازماندهی نخستین اجرای این گروه در خارج از تاجیکستان و در غرب بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بود. ریاست تئاتر ملی باله و اپرای تاجیکستان، گل‌احمد مجیدوف در یک برنامه مستند تلویزیونی در خصوص همکاری نیما کیان و باله ایران با باله ملی تاجیکستان از این همکاری به عنوان یکی از مهم‌ترین و منحصر بفردترین طرح‌های هنری در تمام طول دوران شوروی و پس از استقلال تاجیکستان نام برد. راکل ولچ
راکل ولچ با نام جو راکوئل تجادا در شیکاگو، ایلینوی به دنیا آمد. پدرش، آرماندو کارلوس تجادا اورکیزو (۱۹۱۱–۱۹۷۶) یک مهندس هوا نوردی اهل لاپاز، بولیوی و مادرش، جوزه فین سارا (۱۹۰۹–۲۰۰۰) دختر خانوادهٔ امری استانفورد هال معمار و خانم کلارا لویز آدامس، بود.بعنوان یک دختر جوان، ولچ آرزو داشت به کارهای اجرایی بپردازد؛ به همین منظور رقص، باله، را زمینهٔ فعالیت خود قرارداد و از هفت تا هفده سالگی به تحصیل آن همت گماشت؛ اما پس از آنکه مربیش به او گفت: «برای باله اندام مناسب ندارد» دیگر آن را ادامه نداد. آنا سافرونیک
او نخستین بار در ۴ سالگی در فیلمی از الکساندر پوشکین بازی کرد. در ۷ سالگی در آکادمی ملی هنرهای نمایشی در کیف ثبت نام کرد. او سالها وقت صرف تحصیل موسیقی، آواز و رقص نمود. وی در سن ۱۳ سالگی به ایتالیا نقل مکان کرد. آنا در ۱۹۹۸ به مرحله نیمه نهایی دختر شایستهٔ ایتالیا رسید. او همچنین همسر جولیو بروتی بازیگر مرد ایتالیایی است. آنا ماریکیان
آنا گریگوری ماریکیان (؛ زادهٔ ) رقصنده باله اهل ارمنستان است. قمر الماس‌زاده
پس از فارغ التحصیلی از مدرسه طراحی رقص در سال ۱۹۳۰، قمر الماس‌زاده شروع به کار در آکادمی ملی اپرا و تئاتر باله آذربایجان کرد. برای برآورده کردن انتظارات پدرش در سال ۱۹۳۲ در کالج معلمان مسکو وارد مطالعه و آموزش شد. وی مسکو را در ادامه تحصیلات ترک کرده و وارد باکو در اجرای یک اپرا به نام (شاخ-سنم ) شد. در سال ۱۹۳۳، او را به یک مدرسه حرفه‌ای باله در سن پترزبورگ، جایی که او به ماریا رومانوا اولانوا (مادر رقاصه جهان معروف به گالینا اولانوا) به عنوان یک مربی پذیرفته شد. مایا پلیستسکایا
او باله را از ۹ سالگی شروع کرد و در یازده سالگی وارد تالار بولشوی شد. در سن ۱۸ سالگی تکخوان گروه باله بولشوی شده بود. با آنکه مهمترین عضو باله بولشوی بود، تا ۱۶ سال حق خروج از کشور را نداشت تا آنکه خروشچف در سال ۱۹۵۹ میلادی ممنوع‌الخروجی وی را لغو کرد. او اکثر باله‌های مشهور دنیا را بتنهایی یا با گروه اجرا کرده بود. وی یکی از مشهورترین بالرین‌های قرن بیستم بود. رقص ایرانی
رقص باله ایرانی به گونه‌ای از رقص گفته می‌شود که بر پایه و اساس تکنیک باله که در غرب به وجود آمده و توسعه یافته، استوار است. باله‌های ایرانی آنچنان که از این نام و صفت استنباط می‌شود می‌بایست هم متکی به تکنیک و سنت رقص باله در غرب باشد و همچنین از دید موسیقی، موضوع، فضاسازی یا داستان ارتباطی با فرهنگ، تاریخ و تمدن ایرانی داشته باشد. تولیدات سازمان باله ایران و رقص پردازی‌های نیما کیان معرفی‌کننده این ژانر از رقص ایرانیست. سازمان باله ملی ایران
اولین سازمان حرفه‌ای رقص در ایران که ترکیبی از حرکات باله، رقص سنتی ایرانی و فولکلر را ارائه می‌کرد به نام استودیوی هنرهای باستانی ایران در دهه ۱۹۴۰ میلادی و به وسیلهٔ نیلا کرم-کوک به وجود آمد که اطلاعات وثیقی از فرهنگ‌های شرقی داشت و به عنوان کاردار فرهنگی سفارت آمریکا در تهران کار می‌کرد. گروهی که او ملهم از فرهنگ، ادبیات و آثار شعرای ایرانی پایه‌ریزی کرد جدا از به صحنه بردن برنامه‌های متفاوت در شهرهای مختلف ایران، برای اجرای برنامه به ترکیه، یونان، ایتالیا، لبنان، هند و... سفر کرد. این گروه تا سال ۱۳۳۲ فعالیت می‌کرد. امی بیلی
امی مارینا بیلی (متولد۲۴ اکتبر ۱۹۷۵ در تگزاس آمریکا) بازیگر، تهیه‌کننده و یک شهروند دو تابعیتی ایالات متحده و انگلیس است. او درجوانی رقص باله را در هیوستون فرا گرفت. در نوجوانی با تئاتر باله جفری در نیویورک و تئاتر باله لندن در انگلیس برنامه اجرا کرد. امی برای چندین سال در انگلیس و خارج از کشور، یک بالرن حرفه ای بود، علاوه بر این با مربیانی از سیرک دو سولیل تمرین می‌کرد و به مدت ۶ سال در سراسر جهان به عنوان آکروبات و هوایی فعالیت می‌کرد. کینسه‌آنیرا
در کوبا گاهی مراسم با با گروه رقص باله شامل ۱۶ زوج همراه است که در وسط میدان رقص دختر پانزده ساله با زوج خود که معمولاً از دستان صمیمی او یا ذوست پسرش است، قرار دارد. در میان گروه رقصنده‌ها چهار تا شش زوج رقصنده حضور دارند که "حرفه‌ای"نامیده می‌شوند. این افراد معمولاً رقصنده‌های ناشی هستند که نقششان بیشتر برای تأیید بر زوج میان میدان است. مردان رقصنده اجازه دارند لباس اسموکینگ در رنگی بپوشند. مراسم تولد پانزده سالگی در کوبا دهه ۷۰ بسیار محبوب بوده‌است. این عمل تا حدودی به کوبا از طریق اسپانیا وارد شده، اما بیشترین تأثیر فرانسه بوده‌است. در واقع خانواده ثروتمند که قادر به اجاره اتاق غذاخوری گران در باشگاه‌های خصوصی یا هتل چهار و پنج ستاره بودند کویینسس‌های نامیده می‌شدند. این مراسم معمولاً در خانهٔ بزرگی از خود خانوادهٔ دختر یا اقوامش گرفته می‌شود. با وجود این که این یک سنت است، امروزه در آمریکای لاتین و جوامع اسپانیایی آمریکای شمالی آن را در صورت تقاضای خود دختر برگزار می‌کنند. سوزان فارل
سوزان فارل (؛ زادهٔ ) یک بالرین و مربی رقص باله اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۹ میلادی فعالیت می‌کرد. لنا کاتینا
اِلِنا سرگیونا کاتینا متولد ۴ اکتبر ۱۹۸۴ در مسکو، روسیه) مشهور به لنا کاتینا به‌همراه یولیا ولکوا یکی از دو خواننده گروه مشهور موسیقی پاپ تاتو بود. او به عنوان یک دختر ۸ ساله وارد نمایش تجاری روسی شد، گروه موسیقی کودکان Avenue، و سپس در سال ۱۹۹۹ گروه Neposedi. کاتینا توسطِ ایوان شاپو والوف برای پروژه اش انتخاب شد؛ که بعدها تبدیل به مشهورترین گروه موسیقی روسی زمان شد. t.A.T.u کاتینا در سراسر جهان مشهور شد به خاطر شاهکارهایی مانند "All The Things She Said " ،"Not Gonna Get Us" و "All About Us". در سال ۲۰۰۹ آشکار شد که کاتینا قصد دارد، فعالیت تک نفره را دنبال کند. جولیا ان
او پیش از ورود به حرفه ساخت فیلمهای پورنو، یک کشتی‌گیر حرفه‌ای در گل در هالیوود بود. در ابتدای دهه ۹۰ میلادی به همراه جنین لیندمولدر به یک تور سراسر برای اجرای کشتی رفت. موفقیت آن‌ها در این تور، کار آن‌ها را به سوی بازیگری در فیلمهای پورنو هدایت کرد. جولیا آن خودش اظهار می‌دارد که وی با جانین لیندمولدر رابطه جنسی داشته‌است. اما خودش این رابطه را رابطه بین ۲ دختر جوان آتشین مزاج می‌داند. گایا ویس
گایا ویس در خانواده‌ای فرانسوی-لهستانی متولد شد. وقتی سه ساله بود آموزش رقص باله دید. ویس در مدرسه کور فلوران و آکادمی هنرهای دراماتیک لندن دوره دیده و فعالیت هنری‌اش را ۱۹۹۹ آغاز کرد. آنا ماله
آنا ماله (زاده ۹ سپتامبر ۱۹۶۷ – مرگ ۲۵ ژانویه ۲۰۰۶) بازیگر پورنوی اهل آمریکا است. او متولد شهر هاوانا از ایالت ایلینوی آمریکا بود اما در شهرفورت مدیسون ایالت آیوا بزرگ شد. پتروشکا (باله)
پتروشکا موسیقی، رقص و هنر طراحی را در خود یک جا دارد. پتروشکا یکی از مشهورترین تولیدات باله روس است. امروزه این باله با طراحی‌های اصلی و اولیه خود اجرا می‌شود. گریس رابرت در سال ۱۹۴۶ در مورد آن نوشت: «گرچه بیش از سی سال از زمانی که اولین بار پتروشکا به اجرا درآمد می‌گذرد، موقعیت آن به عنوان یکی از بزرگترین باله‌ها بدون خدشه باقی مانده‌است. تلفیق عالی موسیقی، طراحی رقص، دکور صحنه و موضوع آن- تراژدی ابدی روح انسان- موجب جاذبه جهانی آن شده‌است.» نیما کیان
نیما کیان (زادهٔ سال ۱۳۴۸) رقص‌پرداز و رقصپژوه ایرانی بنیان‌گذار و سرپرست هنری سازمان باله ایران است که در سال ۲۰۰۲ سازمان بالهٔ ملی ایران را که پس از انقلاب ۱۳۵۷ منحل شده بود، در کشور سوئد بازسازی کرد. سازماندهی یک طرح فرهنگی بین‌المللی و گردآوری بیش از صد نفر از هنرمندان و فعالین فرهنگی برای احیاء رقص باله ایرانی، اجرای پروژه بازسازی باله ملی ایران را به وسیعترین طرح هنری ایرانی که در خارج از کشور اجراء شده‌است تبدیل کرد. ایجاد همکاری با سازمان‌های بالهٔ ملی در کشورهای آسیای میانه و هم‌فرهنگ ایران منجر به بازسازی آثار باله از یاد رفته، معرفی هنر رقص معاصر در این کشورها یا سازماندهی نخستین نمایش‌های بین‌المللی تعدادی از گروه‌های باله ملی این کشورها در غرب شده‌است.طبق قوانین جمهوری اسلامی اجرای رقص در کشور ایران ممنوع می‌باشد بنابراین سازمان باله ایران فقط در کشورهای غیر از ایران می‌تواند فعالیت داشته باشد. پائولا وسالا
وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ موسیقی، خوانندگی کلاسیک و نوازندگی پیانو و ویولن در آکادمی سیبلیوس است. او از سال ۲۰۱۱ در رشتهٔ نمایش‌پردازی در آکادمی تئاتر هلسینکی و سپس در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس تحصیل نمود. آنا ایزابل
آنا ایزابل (؛ زادهٔ ) خوانندگی، بازیگر، رقصنده، و کارآفرین اهل پورتوریکو است. او تاکنون در عرصه موسیقی پاپ چند آلبوم و تک‌آهنگ ارائه کرده است. آمادئو مودیلیانی
مودیلیانی در سال‌های ابتدایی حضور در پاریس، با ضرباهنگ سریعی کار می‌کرد، مدام طرح می‌زد و روزی تا صد نقاشی می‌کشید. بسیاری از کارهایش را خودش به سبب ضعیف بودن نابود کرد، بسیاری آثار در پی جا به جایی‌های مدام از بین رفتند یا در آدرس قبلی جا ماندند یا به معشوقه‌هایی داده شد که آن‌ها را نگه نداشتند. مودیلیانی ابتدا تحت تأثیر آثار هانری تولوز لوترک بود، ولی در سال‌های ۱۹۰۷ او شیفته کارهای پل سزان شد. سرانجام او سبک مخصوص به خودش را به وجود آورد، سبکی که به سختی در کنار کارهای سایر هنرمندان طبقه‌بندی می‌شود. آمادئو در سال ۱۹۱۰ و در ۲۶ سالگی با اولین عشق جدی زندگی اش آشنا شد: آنا آخماتووا (Anna Akhmatova) شاعر برجسته روس. هر دوی آن‌ها در یک ساختمان کارگاه داشتند و با اینکه آنای ۲۱ ساله به تازگی ازدواج کرده بود، رابطه‌ای بین آن‌ها شکل گرفت. آنا قد بلند بود -قد مودلیانی زیر ۱٫۶۵ متر بود - موهای تیره‌ای داشت (مثل موهای مودیلیانی) با پوستی رنگ پریده و چشمهایی خاکستری-سبز. او تجسم ایده‌آل زیبایی‌شناسی آمادئو بود و این زوج مجذوب هم شدند. هرچند در نهایت آنا بعد از یکسال به شوهر خویش بازگشت. نیما کیان
نیما کیان پروژه بازسازی سازمان از دست رفته باله ملی ایران را با معرفی این طرح به سازمانها، ارگان‌ها و اداره‌جات فرهنگی در چند کشور اروپایی و در سال ۱۳۷۷ شروع کرد که پنج سال بعد منجر به تأسیس سازمان باله ایران (نام بین‌المللی: Les Ballets Persans) در کشور سوئد گردید. نخستین تولید و اجرای بین‌المللی سازمان باله ایران در ۱۵ مهرماه ۱۳۸۱ در شهر استکهلم به روی صحنه رفت. او در طی سال‌های فعالیت سازمان باله ایران رپرتواری از آثار کلاسیک، نئوکلاسیک و مدرن باله‌ای به‌وجود آورد که برگرفته شده از تاریخ و فرهنگ ایرانی است. ماریتا الوسکوگ (Marita Ulvskog) وزیر وقت فرهنگ سوئد در نامه‌ای به نیما کیان سردبیر هیئت مؤسسین باله ایران در مورد طرح احیای سازمان باله ملی ایران نوشت: ریو موری
موری رقص را از چهار سالگی شروع کرد. و از مدارس باله در انتاریو و ویکتوریا، کانادا فارغ التحصیل شده است. تاریخ رقص در ایران
کلاس‌های رقص پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران ممنوع شدند و با تعطیلی کلاس‌های موجود، ایرانیانی که به پیگیری آموزش‌ها علاقه‌مند بودند، به شکل پنهانی کار را ادامه دادند. در دوران جمهوری اسلامی، دستگیری کسانی که آموزش رقص می‌دادند، با اتهاماتی چون «تلاش برای تغییر سبک زندگی جوانان» و «قبح‌زدایی از کشف حجاب» رخ داده‌است. رقص‌ها پس از انقلاب ۱۳۵۷ با وجود ممنوعیت، هنوز به شکل زیرزمینی (غیرقانونی) به آموزش خود ادامه دادند. در نمونه‌ای، آموزش و اجرای سبک باله پس از انقلاب ۱۳۵۷ ممنوع گردید اما شوق دختران و پسران ایرانی به یادگیری آن، از میان نرفت. در این دوره، کلاس‌های آموزش باله در تهران، پایتخت این کشور و برخی شهرهای بزرگ دیگر، به شکل زیرزمینی ارائه شد. اگرچه که در این کلاس‌ها، کمبود مربی حرفه‌ای سطح جهانی، حس می‌شد و این رقص، شکلی حرفه‌ای در جمهوری اسلامی نداشته‌است. نیما کیان
کیان تحقیقات در زمینه رقص و رقصپژوهی را در کنار آفرینش‌های هنری از زمان ورود به این عرصه آغاز کرد که در غالب آثار مرجع مورد استفاده تحقیقاتی رقص پژوه‌هان دیگر و دانشگاه‌های هنر در کشورهای مختلف مانند اتریش، انگلستان، فرانسه، آلمان، ایران، تاجیکستان و ایالات متحده آمریکا قرار گرفته‌است. سرنوشت رقص در ایران (۱۹۹۹، به فارسی)، رقص ایرانی و تاریخچه فراموش شده آن (۲۰۰۰، به انگلیسی)، فرهنگ نام و واژه گزینی برای رده‌های باله در زبان فارسی (۲۰۰۴، به فارسی و انگلیسی)، تاریخ باله در ایران (۲۰۱۵، به انگلیسی) از برجسته‌ترین طرح‌های پژوهشی او در زمینه رقص ایرانیست. آنا پاسکو
وی پس از المپیک تابستانی مونترال، در سال ۱۹۷۶ بازنشسته شد. در سال ۱۹۸۱، پسری به نام الکساندرو به دنیا آورد. او از سال ۱۹۸۲ تا ۲۰۱۳ رهبری فدراسیون شمشیربازی رومانی را برعهده گرفت، هنگامی که تصمیم گرفت برای دوره جدید نامزد نشود، راه را برای میهو کوالالیو باز گذاشت. او اکنون به عنوان رئیس افتخاری FRS فعالیت می‌کند. او همچنین از سال ۲۰۰۴ معاون رئیس کمیته المپیک و ورزش رومانی است. ان راینکینگ
اَن راینکینگ (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، طراح رقص و هنرمندِ رقص اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۱۹۶۵ تا ۲۰۱۱ میلادی مشغول فعالیت بود. راینکینگ در ۱۰ نوامبر ۱۹۴۹ در سیاتل بدنیا آمد. والدین او، فرانسیس هریسون و والتر راینکینگ بودند. اولین کار خود را در ۱۲ سالگی و در باله سلطنتی انگلستان انجام داد اما اولین کار جدی را در تئاتر برادوی بعنوان رقصنده و در نمایش (کوکو ۱۹۶۹) و (وحشی و شگفت‌انگیز ۱۹۷۱) انجام داد. در آنجا بود که مورد توجه کارگردان و طراح رقص بزرگ، (باب فوس) قرار گرفت و همان‌جا بود که رابطه عاشقانه بین آنها شکل گرفت. هر چند فوس در آن زمان با (گوئن وردون) ازدواج کرده بود و جدا از یکدیگر زندگی می‌کردند اما عشق میان راینکیتگ و فوس شکل گرفت. فوس در زندگی هنری راینکینگ همواره تأثیر شگرف داشت و باعث پیمودن پله‌های ترقی او شد. باله (رقص)
با وجود اصالت این هنر در فرهنگ کشورهای گوناگون، احتمال دارد که باله به ایتالیای دوره رنسانس برگردد. اما در فرانسه و روسیه بود که باله فرم و شکل امروزی را به خود گرفت. واژگان و نام حرکت‌ها در رقص باله به زبان فرانسه است.'plié'، که اغلب استفاده می‌شود و که در آن هر دو پا هم‌زمان خم است. هنگامی که پاها روی زمین نیستند، به صورت pointe است. هنگامی که پا خم نیست، آن را به‌طور کامل کشیده یا در یک موقعیت نیمه کلاسیک که در آن پا کمی خم شده‌است نگه می‌داریم استقرار، هم ترازی، احساس و انعطاف‌پذیری برای تبدیل شدن به یک رقصنده باله کلاسیک حیاتی است بریژیت باردو
باردو فعالیت هنری‌اش را از سن نوجوانی و با رقص باله آغاز کرد. در کودکی به همراه خواهر کوچکترش مری ژان به کلاس رقص رفت و پس از چندی دوره تکمیلی آن را به پایان رسانید و در سال ۱۹۴۷ در دوره ۳ ساله کنسرواتوار ملی پاریس که تحت نظارت یوری نیازف روسی، پذیرفته شد. در سال ۱۹۴۹ مادرش او را به یکی از دوستانش به نام الن لازارف معرفی کرد. در ۸ مارس سال ۱۹۵۰ عکس بریژیت بر روی مجله Elle که مطالبش بیشتر در مورد زنان، زیبایی، بهداشت و سرگرمی است چاپ شد. کارگردانی به نام ژان بوایه عکس او را بر روی مجله دیده، از وی برای بازی در فیلم سوراخ نرمان دعوت به عمل آورد. بدین ترتیب و علی‌رغم میل والدینش، بریژیت باردو از سال ۱۹۵۲ به بازیگری روی آورد و پس از هنرنمایی در ۱۶ فیلم، با ایفای نقش «ژولیت هاردی» در فیلم و خداوند زن را آفرید (۱۹۵۶) به کارگردانی روژه وادیم به شهرت بین‌المللی رسید. آنا بارو
آنا بارو (؛ – ) یک هنرپیشه اهل مجارستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۴ میلادی فعالیت می‌کرد. نینا آنانیاشویلی
نینا آنانیاشویلی (؛ زادهٔ ) طراح رقص و بالرین اهل گرجستان است که مدیریت هنری بالهٔ دولتی گرجستان را بر عهده دارد. او از سوی دیلی تلگراف به‌عنوان یکی از ۱۲ بالرین برتر تمامی اعصار برگزیده شده و مجلهٔ آمریکایی "رقص" (Dance Magazine) نیز در سال ۲۰۰۲ لقب برترین بالرین سال را به او داد. رقص ایرانی
کلاس‌های رقص پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران ممنوع شدند و با تعطیلی کلاس‌های موجود، ایرانیانی که به پیگیری آموزش‌ها علاقه‌مند بودند، به شکل پنهانی کار را ادامه دادند. در دوران جمهوری اسلامی، دستگیری کسانی که آموزش رقص می‌دادند، با اتهاماتی چون «تلاش برای تغییر سبک زندگی جوانان» و «قبح‌زدایی از کشف حجاب» رخ داده‌است. رقص‌ها پس از انقلاب ۱۳۵۷ با وجود ممنوعیت، هنوز به شکل زیرزمینی (غیرقانونی) به آموزش خود ادامه دادند. در نمونه‌ای، آموزش و اجرای سبک باله پس از انقلاب ۱۳۵۷ ممنوع گردید اما شوق دختران و پسران ایرانی به یادگیری آن، از میان نرفت. در این دوره، کلاس‌های آموزش باله در تهران، پایتخت این کشور و برخی شهرهای بزرگ دیگر، به شکل زیرزمینی ارائه شد. اگرچه که در این کلاس‌ها، کمبود مربی حرفه‌ای سطح جهانی، حس می‌شد و این رقص، شکلی حرفه‌ای در جمهوری اسلامی نداشته‌است. ونسا بل کالووی
ونِسا بل کالووِی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و هنرمند رقص اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. بار پالی
پالی در سن ۱۷ سالگی فعالیت خود را در زمینه مدلینگ آغاز کرد. او به عنوان دختر روی جلد در چندین مجله از جمله ماکسیم، رولینگ استون و جی‌کیو ظاهر شده‌است. در سال ۲۰۰۳، او حرفه خود را به عنوان بازیگر شروع کرد و در نقش‌های مختلف برای تلویزیون از جمله در مستندنما اسرائیل ظاهر شد. پالی در سریال آشنایی با مادر، همسر شروع کننده و در سال ۲۰۰۸ در فیلم ترسناک ویرانه‌ها به ایفای تقش پرداخت. در سال ۲۰۱۳، پارلی در کنار مارک والبرگ و دواین جانسون در فیلم رنج و گنج به ایفای نقش پرداخت. از سال ۲۰۱۵، پالی نقش آناستازیا «آنا» را در سریال درام جنایی برعهد داشت. او در ماه مه ۲۰۱۴ به خاطر جلد کتاب آمریکای‌لاتین به عنوان جلد مجله انگلیسی انتخاب شد. تاریخ رقص در ایران
تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، سازمان ملی رقص فولکلور ایران به عنوان برترین گروه فولکلور منطقهٔ خاورمیانه شناخته می‌شد و از همین رو در بسیاری از سفرهای هیئت‌های سیاسی به این کشور، اجرا داشت. پیش از انقلاب، متولی اصلی باله در ایران، سازمان باله ملی ایران بود و در سال ۱۳۲۰، نخستین هنرستان بالهٔ ایرانی راه‌اندازی شده بود. هنرستان ملی باله ایران نیز بعدها در سال ۱۳۳۴ بنیان نهاده شد. ساسکیا پورتو
پورتو در کودکی علاوه بر پرداختن به ورزش والیبال، باله و رقص برزیلی را نیز فرا گرفت و اولین‌بار در ۱۳ سالگی در رقابت‌های زیبایی حضور یافت. سپس در تبلیغات تلویزیونی شرکت تویوتا و جام جهانی فوتبال ظاهر شد. آنا سوکولف
او آموزش رقص و اجرا همراه با مربیان را در خانه امانوئل آغاز کرد. او در اوایل نوجوانی، مدرسه را برای تمرین تمام‌وقت ترک گفت. سپس با جدیت در مکانی که بعدها به مدرسه تئاتر نیبورهود پلی‌هاوس مبدل شد، به فراگیری رقص پرداخت و از اساتیدی چون بلانش تلمود، بیرد لارسن، مارتا گراهام و لوئیس هورست استفاده کرد. باله (رقص)
سرکیس جانبازیان را (که تحصیلکرده لنینگراد بود) را به‌عنوان پدر باله ایران یاد می‌کنند. هنر باله در ایران نیز پس از انقلاب روسیه به وسیله شهروندان ارمنی تباری که سرکیس جانبازیان در صدر آنان قرار داشت رواج یافت. علاوه بر جانبازیان دو مهاجر ارمنی دیگر، مادام یلنا آودیسیان و مادام کرنلی نیز نقش‌های اصلی و تعیین‌کننده‌ای در معرفی هنر باله به جامعه فرهنگی و هنری ایران آن زمان داشتند. با اینحال روس‌ها در زمان قبل از کمونیسم در قزوین سالن باله تأسیس کرده بودند که امروزه عمارت شهرداری قزوین است. اولین کمپانی دولتی باله در ایران در سال ۱۹۶۹ بنام سازمان باله ملی ایران افتتاح شد که تا انقلاب سال ۵۷ در سطحی بین‌المللی فعال بود. آلیسیا آلونسو
آلونسو در سال ۱۹۲۰ میلادی در هاوانا متولد شد و رقص را از همان زمان کودکی آغاز کرد. رنسانس
در ۱۵۳۳، کاترین مدیچی ۱۴ ساله که متولد فلورانس و فرزند لورنزو د مدیچی و مادلین دو لا تور دآورژن بود، با آنری دوم، پسر دوم شاه فرانسوای اول و ملکه کلود ازدواج کرد. اگرچه کاترین مدیچی برای نقشش در جنگ‌های مذهبی فرانسه معروف و بدنام شد، او تأثیر مستقیمی در ورود هنر، علوم و موسیقی فلورانسی به دربار فرانسه داشت. (هنر و موسیقی، شامل نوعی رقص که در رنسانس ایتالیایی ریشه دارد و بعدها تکامل پیدا کرد و باله نام گرفت). رقص ایرانی
تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، سازمان ملی رقص فولکلور ایران به عنوان برترین گروه فولکلور منطقهٔ خاورمیانه شناخته می‌شد و از همین رو در بسیاری از سفرهای هیئت‌های سیاسی به این کشور، اجرا داشت. پیش از انقلاب، متولی اصلی باله در ایران، سازمان باله ملی ایران بود و در سال ۱۳۲۰، نخستین هنرستان بالهٔ ایرانی راه‌اندازی شده بود. هنرستان ملی باله ایران نیز بعدها در سال ۱۳۳۴ بنیان نهاده شد. برنان کلوست
کلوست در ۲۰ اکتبر ۱۹۹۴ در بورلینگتون، انتاریو به دنیا آمد. او در دوران مدرسه مورد آزار و اذیت هم کلاسی‌هایش قرار می‌گرفت، و می‌گوید که آنها «کارهای خشونت آمیزی» انجام می‌دادند. گلوله‌های برفی به سمت او پرتاب می‌کردند و او را مضحکهٔ دانش اموزان داخل راهرو می‌کردند. کلوست در استودیوهای مختلف رقص در سراسر جنوب انتاریو فعالیت داشته‌است، از جمله مدرسه ملی باله کانادا و پرش از تخته مونترال. ابتدا تصمیم داشت که مشغول به تحصیل در رشتهٔ داروسازی شود اما معلم رقصش پیشنهاد کرد که برای مدرسه جولیارد تست بدهد و این پیشنهاد سرنوشت او را به سمتی دیگر برد. آنا پاسکو
آنا درسیدان-آن-پاسکو (زاده ۲۲ ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۴) یک شمشیرباز و پیشوای ورزش رومانیایی است. وی در مسابقات فویل تیم بانوان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ مدال برنز کسب کرد. رقص ایرانی
در سال ۱۹۶۷، یک بنیان‌گذاری رقص با پشتیبانی دولتی، با نام سازمان ملی فولکلور ایران، تأسیس شد تا هم رقص محلی ایرانی را به شکل اصولی روی صحنه ببرد و هم نسخه‌های بالهٔ داستان‌های حماسی و شعر فارسی را به اجرا بگذارد. در همین حدود، گروه‌های رقص با پشتیبانی خصوصی نیز بنیان نهاده شدند؛ از جمله گروهی حرفه‌ای با نام بالهٔ ملی پارس. جدا از رقص‌های غیر بومی، برنامه‌ها برای رقص بومی ایرانی و سنتی نیز بسیار بودند و رقص سنتی نیز احیا گردید.برگزاری جشنواره‌های بین‌المللی گوناگون همانند جشن هنر شیراز در بیرون از پایتخت، در طول دههٔ ۱۹۷۰ رقص را به قشر گسترده‌تری از مردم ساکن ایران شناساند. سیستم نوین آموزشی ساخته‌شدهٔ این دوره، به‌خدمت رقص ایران درآمد. در واپسین دورهٔ دههٔ ۱۹۷۰ گروه‌های رقص دیگری نیز کارشان را شروع کردند؛ همانند گروه رقص مجموعه فرهنگی نیاوران که با رخداد انقلاب ۱۳۵۷، هیچ‌کدام از این گروه‌ها شانسی برای رشد و توسعه یافتن به دست نیاوردند. آلینا بز
آلینا بوز در ۱۴ ژوئن ۱۹۹۸ در مسکو، روسیه متولد شد. مادر وی روس و پدرش مهاجر ترک از بلغارستان و ساکن روسیه است. او هفت ساله بود که خانواده اش به دلیل شغل جدید پدرش به ترکیه نقل مکان کردند. او در آنجا زبان ترکی را آموخت و در دبستان تحصیل کرد. او در دبیرستان خصوصی هواپیمایی Gkjet تحصیل کرد. او فعالیت رقص خود را در تئاتر رقص آغاز کرد. قبل از شروع حرفه بازیگری، او در تبلیغات و مجلات کار می‌کرد. باروسل
برش نیاسف مربی معروف باله روسی و بنیانگذار این رشته ورزشی می‌باشد. بالرینهای صاحب نامی تحت تعلیم او بوده‌اند. در سال ۱۹۶۰ میلادی B.Kniaseff جهت تدریس باله از فرانسه به سوییس می‌رود. ساختمانی که جهت تدریس در اختیار او گذاشته بودند به علت قدمت ساختمان به میراث فرهنگی تعلق داشت لذا اجازه نصب میله روی دیوارها را به او ندادند. او درصدد رفع این مشکل، حرکات میله (Barre) را به روی (Au) زمین (SOl) منتقل کرد و بدین وسیله Barre au sol به وجود آمد که نوع کلاسیک رقص باله به صورت خوابیده و روی زمین است. (Floor Ballet) هیلدا بات‌سوا
هیلدا بات‌سوا (۱۱ ژوئیه ۱۸۹۶ – ۲۱ مارس ۱۹۷۶)، زاده‌شده با نام هیلدا بات، رقاص باله بریتانیایی و عضو اعضای رقصنده‌های روسی آنا پاولووا و میخائیل موردکین بود. باله سپید
بالهٔ سپید یا باله بلان () صحنه‌ای از باله است که در آن بالرین و گروه رقصندگان زن همگی سپیدپوشند. از این تمهید برای نمایش ارواح، پریان و حوریان، نیادها و دریادها و دیگر موجودات جادویی و آسمانی بهره‌گرفته‌می‌شود. بالهٔ سپید به‌ویژه در بالهٔ رمانتیک قرن نوزدهم مرسوم بود. سازمان باله ملی ایران
سازمان باله ملی ایران به‌طور مداوم از استادان بنام باله و هنرمندان برجسته رقصپرداز از کشورهای مختلف برای کار و توسعه این هنر در ایران دعوت به عمل میآورد. ویلیام دالر که هم‌زمان با پایه‌گذاری باله ملی ایران به تهران دعوت شده بود، نخستین استاد باله‌ای بود که بر اساس روش آموزشی باله در غرب، تدریس و تربیت هنرجو را در ایران پایه‌ریزی کرد. بعد از او اساتید باله و رقصپردازانی که نینت دو ولوآ به ایران فرستاد مانند میرو زولان، ریچارد براون، رابرت دو وارن، آن هیتون، رابرت اورازگیلدیو و دیگران رپرتوار مفصلی برای سازمان باله ملی ایران ترتیب دادند. ایران پهلوی
در طول دههٔ ۱۹۶۰ کارشناسانی برای پایه‌ریزی زیرساخت گونه‌هایی از رقص در ایران به این کشور آورده شدند و گروهی نیز به غرب فرستاده شدند تا آموزش ببینند. سازمان بالهٔ ملی ایران در سال ۱۹۶۷ در تالار رودکی به شکل رسمی گشایش یافت که در سال‌های پسین به یکی از معتبرترین و در سطح جهانی، شناخته‌شده‌ترین سازمان‌های هنری کشور تبدیل گشت. صحنهٔ تالار رودکی تهران، با سطح بالای تولیدش و به دلیل امکانات ویژهٔ تکنیکی قرار داده شده در آن، در همهٔ خاورمیانه دارای جایگاهی ویژه برای اجرای برنامهٔ هنرمندان جهانی باله و اپرا شد. کم‌کم، هنرمندان سرشناس خارجی برای اجرا به ایران می‌آمدند و محتواهایی اختصاصی برای ایران تولید می‌کردند. در سال ۱۹۶۷، یک بنیان‌گذاری رقص دیگر با پشتیبانی دولتی، با نام سازمان ملی فولکلور ایران، تأسیس شد تا هم رقص محلی ایرانی را به شکل اصولی روی صحنه ببرد و هم نسخه‌های بالهٔ داستان‌های حماسی و شعر فارسی را به اجرا بگذارد. در همین حدود، گروه‌های رقص با پشتیبانی خصوصی نیز بنیان نهاده شدند. جدا از رقص‌های غیر بومی، برنامه‌ها برای رقص بومی ایرانی و سنتی نیز بسیار بودند و رقص سنتی نیز احیا گردید. رقص حرفه‌ای در این کشور در دوران پادشاهی محمدرضاشاه احترام و محبوبیت خود را بازیابی کرد. اجراهای رقص غیر سنتی بر پایهٔ نمونه‌های اروپایی در سالن‌های نمایش این دوران ارائه می‌شد. آنها شامل طراحی رقص و صحنه‌آرایی مفصلی بودند؛ عناصری که بخشی از شکل‌های رقص قدیمی‌تر ایران نبودند. افزون بر آموزش نوین، سازمان‌های رقص، جشنواره‌ها و غیره، در مجموع در این دوره تلاش‌های بسیاری نیز برای گردآوری و توسعه دادن سبک‌های مختلف رقص انجام شد؛ از رقص‌های محلی پیش از تاریخ که از رقص اصیل ایرانی به جا مانده‌است، تا باله کلاسیک و رقص‌های معاصر با الهام از فرهنگ و میراث ایرانی. رقصنده باله
رقصنده باله یا بالرین فردی است که هنر باله کلاسیک را تمرین می‌کند. هم زنان و هم مردان می‌توانند باله تمرین کنند. با این حال، رقصندگان سلسله مراتب و نقش‌های جنسیتی سخت دارند. آنها برای تبدیل شدن به بخشی از شرکت‌های حرفه ای به سالها آموزش گسترده و تکنیک مناسب تکیه می‌کنند. رقصندگان باله به دلیل تکنیک خواستار باله در معرض خطر آسیب زیادی قرار دارپاهای بالرین مستعد شکستگی و آسیب‌های دیگر نیز هست. فرود نادرست و از پرش و رقص در کفش پیست ممکن است خطر شکستگی استخوان و مشکلات مچ پا را افزایش دهد. تاندونیت در بالرین‌ها بسیار شایع است زیرا کار پوینت روی مچ پا آنها شدید است. فرود نادرست از پرش نیز ممکن است منجر به پاره شدن تاندون‌ها شود، در نتیجه عضله از استخوان جدا می‌شود. میا ایزابلا
ایزابلا در سال 2005 و در سن 19 سالگی وارد صنعت فیلم سازی بزرگسالان شد و اولین صحنه خود را با یاسمین لی و کایلا کاکس در فیلم "T-Girls 3" برای فیلم Anabolic Video انجام داد . او وقتی 21 ساله بود از پورن فاصله گرفت و در 23 سالگی بازگشت. در ژانویه 2014 ، او از پورن بازنشسته شد. آنت فونیچلو
در نوجوانی به خوانندگی روی آورد و با تک‌ترانه‌هایی مانند «او دیو میو» (O Dio Mio)، «تال پاول» (Tall Paul) و «ملکه آناناس» (Pineapple Princess) به شهرت رسید. او همچنین با بازی در سری فیلم‌های بیچ پارتی در سال ۱۹۶۳ در کنار فرانکی اولون (Frankie Avalon) توانست خود را به عنوان یک هنرپیشه توانا معرفی نماید. نینت دو والوا
دی والوا از سن ده سالگی در سال ۱۹۰۸ در کلاس‌های باله شرکت کرد. در سن سیزده سالگی تعلیم حرفه‌ای را در آکادمی لیلا فیلد مخصوص بچه‌ها شروع کرد. در همین زمان بود که نامش را به‌طور قانونی به نینت دی والوا تغییر داده و کار حرفه‌ای را به عنوان رقصنده اصلی تئاتر لیسوم در تئاتر اند وست شروع کرد. در سال ۱۹۱۹ در سن ۲۱ سالگی به عنوان رقصنده اصلی اپرای بیچام که بعدها شرکت اپرای ساکن در خانه اپرای سلطنتی بود منصوب شد. او مطالعه باله را با معلم‌های قابل توجهی مانند ادوارد اسپینوزا، انریکو چککتی، نیکولاس لگات ادامه داد. هانا رایچ
هانا رایچ ۲۰ ساله بود که پروانه سکانداری بالون و خلبانی هواپیما را در برلین به دست آورد و یک سال بعد با یک گروه پژوهشی نیروی هوایی آلمان به برزیل و آرژانتین رفت. از همان هنگام بود که پزشکی را کنار گذاشت و همه وقت و زندگیش را صرف پرواز کرد. آنا آخماتووا
در سال ۱۹۱۰، در بیست و یک سالگی، با وجود مخالفت خانواده‌اش، با شاعری به نام نیکولای گومیلیف ازدواج کرد. این ازدواج نتیجهٔ عشق یک‌طرفهٔ گومیلیف و چند بار اقدام به خودکشی او بود، از همین رو دیری نپایید. به هر روی پس از ازدواج برای گذراندن ماه عسل به پاریس رفتند و پس از بازگشت از پاریس، گومیلیف برای مدتی به حبشه رفت و آخماتووا به سن پترزبورگ نقل مکان کرد و در آنجا برای ادامهٔ تحصیل به دانشگاه رایف رفت و به تحصیل تاریخ و ادبیات پرداخت. سال بعد با همسرش و چند شاعر دیگر، گروه موسوم به «کارگاه شعر» را تشکیل دادند و مکتب آکمه‌ایسم را بنیان نهادند. ان میلر
با نام اصلی جانی لوسیل کولیه در ۱۹۲۳ چیرنو، تگزاس به دنیا آمد. پدرش وکیل جنایی بود که در محاکمه بسیاری از گانگسترهای معروف آن زمان مانند «نلسون بچه صورت» و بانی و کلاید شرکت داشت. به دلیل اینکه پدرش دوست داشت فرزند پسر داشته باشد نام پسرانهٔ «جانی» را بر او نهاد اما اغلب او را «آنی» صدا می‌کردند. آن میلر به رقص علاقه زیادی داشت و از کودکی تمرین رقص می‌کرد. در سن ۱۳ سالگی به عنوان رقصنده در باشگاه بلک کت در سان فرانسیسکو استخدام شد. (به مسئولان باشگاه گفته بود که ۱۸ سال دارد) در آنجا بود که توسط لوسیل بال کشف شد و به استودیو آر.ک. ئو (RKO) معرفی شد. آر. ک. ئو با او قرارداد بست و آن تا سال ۱۹۴۰ در آنجا مشغول به فعالیت بود. (آن به مسئولان آر. ک. ئو نیز گفته بود ۱۸ سال دارد) سپس به استودیو کلمبیا پیکچرز رفت و با مسئولان این استودیو قرارداد بست و پس از آن در موزیکال‌های مترو گلدوین مایر (MGM) مثل نمایش شرقی (۱۹۴۸)، در شهر (۱۹۴۹) و Kiss Me Kate (۱۹۵۳) شرکت جست. آنا پوئیلا
آنا پوئیلا (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی زن رشته‌های پرتاب اهل تونگا است که در بازی‌های پاسیفیک جنوبی، بازی‌های پاسیفیک جنوبی کوچک و مسابقات قهرمانی دو و میدانی اقیانوسیه در مجموع برندهٔ ۱۳ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۶ مدال برنز شده‌است. آن فلچر
آن مری فلچر (زاده ۱ می ۱۹۶۶) هنرپیشه، طراح رقص و کارگردان آمریکایی متلود دیترویت ، میشیگان است. وی تا زمان فارغ التحصیلی در سال ۱۹۸۴ با کسب درجه عالی از دبیرستان لیک شور ، در کنار خانواده خود در حومه دریاچه محلی سنت کلر شورس ، میشیگان زندگی می کرد. فلچر از ۱۲ سالگی پس از تماشای رقص مادرش مادرش در کلاس رقص، شروع به آموزش دروس رقص در یک استودیوی محلی رقص ، به نام مدرسه هنرهای نمایشی Turning Point کرد. وی در سن ۱۵ سالگی در نمایش محلی Salute to the Superstars در کلوپ Mr. F’s Beef & Bourbon در استرلینگ هایتس ، میشیگان ظاهر شد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان ، فلچر به لس آنجلس ، کالیفرنیا نقل مکان کرد ، و در آنجا آموزش های بیشتری را فراگرفت و در نهایت به عنوان یک رقاص حرفه ای شروع به کار کرد. آنا پاولوا
آنا پاولووا یکی از پیشگامان باله و رقص پرداز روسی با تأسیس کمپانی باله خود در سال ۱۹۱۱ میلادی، اولین بالرین روسی بود که در کشورهای مختلف نمایش برگزار کرد. آنا سوکولف
در ۱۹۳۹، ارتباط مادام‌العمر وی با رقص در مکزیک و اسرائیل آغاز شد. کار او برای دبیرخانه آموزش همگانی، به ایجاد آکادمی ملی رقص یاری رساند. او در اسرائیل، برای کمپانی‌های بزرگ رقص از جمله باتشوا، اینبال و لیریک تیاتر، رقص‌پردازی کرد. آنتونی هاپکینز
آنتونی هاپکینز در سال ۱۹۶۴ قطعه‌ای والتز (رقص محلی) را خلق و نگارش کرد، اما هرگز اطمینان آن را نیافت که دست به انتشار آن بزند. سال‌ها بعد و در سال ۲۰۱۱ همسر او این قطعه را برای آندره ریو فرستاد و این موزیسین مشهور این قطعه را پسندید و در یکی از آلبوم‌هایش در همان سال منتشر کرد. آندره ریو در کنسرتی در شهر وین به صورت زنده و هنگامی‌که خود آنتونی هاپکینز هم حضور داشت این قطعه را اجرا کرد. باله کلاسیک
باله کلاسیک نوعی از رقص باله است که در چهارچوب سنتی این تکنیک از رقص، رقصپردازی و اجرا می‌شود. این تکنیک که در ایتالیا شروع شد و در فرانسه در دربار لوئی شانزدهم شروع به شکل گیری کرد پایه و اساس همه گونه رقص‌هایی است که برای نمایش بر روی صحنه خلق می‌شوند. جولیا گولدانی تلس
جولیا گولدانی تلس (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و رقصنده باله اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. آنا ویلانوئوا
آنا جوزفا ویلانوئوا فابیان (به انگلیسی: Ana Josefa Villanueva Fabián؛ متولد ۲۰ مارس ۱۹۸۲ در کوتویی) کاراته‌کایی از جمهوری دومنیکن است که در بازی‌های پان امریکن ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵ موفق به کسب مدال طلا شد. آنو پالوارا
آنو پالوارا (؛ زادهٔ ) بازیگر و طراح رقص اهل فنلاند است. مدونا
در سال ۱۹۷۸، مدونا دانشکده را رها کرد و دوباره به شهر نیویورک نقل مکان کرد. او در مورد نقل مکان خود به نیویورک می‌گوید، «این اولین باری بود که با هواپیما سفر می‌کردم، اولین باری بود که تاکسی سوار می‌شدم. من با ۳۵ دلار در جیبم به اینجا آمدم و این شجاعانه‌ترین کاری است که تا به حال انجام داده‌ام.» طولی نکشید که او یک آپارتمان در محله الفبت سیتی در ایست ویلیج پیدا کرد. او هنگام کار در دانکن دوناتس و با گروه‌های رقص مدرن، شرکت در کلاس‌های تئاتر رقص آمریکایی آلوین آیلی پول کمی داشت و سرانجام با پرل لانگ در تئاتر رقص به اجرا می‌پرداخت. او همچنین زیر نظر مارتا گراهام، رقصنده و طراح رقص مشهور آمریکایی به تحصیل در حرفهٔ رقص پرداخت. مدونا به عنوان یک رقاص پشتیبان برای دیگر هنرمندان مطرح آغاز به کار کرد. شبی هنگام بازگشت از تمرین، دو مرد با چاقو به مدونا تجاوز و او را مجبور به انجام قضیب‌لیسی کردند. او در مورد این حادثه می‌گوید، «طعمی از ناتوانی من، این به من نشان داد که با تمام قدرتی که من از خودم نشان داده بودم، هنوز هم نمی‌توانم خودم را نجات دهم، هرگز نمی‌توانستم آن را فراموش کنم.» سرگئی پلونین
سرگئی ولادیمیرُویچ پُلونین (؛ زادهٔ ) رقصندهٔ بالهٔ اهل اوکراین است. او از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. پدرو آلنسو
پدرو آلنسو متولد ۲۱ ژوئن ۱۹۷۱‌ در ویگو اسپانیا می‌باشد. وی در مدرسه سلطنتی هنرهای دراماتیک (RESAD) در مادرید تحصیل کرده و در سال ۱۹۹۲ فارغ التحصیل شده است، همچنین در تئاتر رقص نیز عضویت ویژه داشته  است. آلنسو با تاتیانا جوردجویچ متخصص هیپنوتیزم و پاریسی در ارتباط است. وی همچنین از یک رابطه قبلی دارای یک دختر به نام اوریل (زاده ۱۹۹۸) است. آنا سوکولف
او کار حرفه‌ای خود را در ۱۹۲۹ به عنوان یکی از اعضای کمپانی رقص مارتا گراهام آغاز کرد. با آغاز دهه ۱۹۳۰، خودش را با سیاسی شدن جنبش رقص رادیکال پیوند داده و با استفاده از آن، اثر «سه‌گانه ضدجنگ» خود را توسعه داد (۱۹۳۳). در ۱۹۳۶، او اولین کمپانی رقص خودش را سازماندهی کرد. او همچنین با افراد آگاه گروه رقص جدید و اتحادیه رقص کارگران، مرتبط بود. بر اساس نظر الن گراف، مورخ رقص، کار کردن سوکولف با این گروه‌ها، ابزاری برای تغییر سبک تبلیغاتی در رقص‌های سیاسی اولیه، با درهم آمیختن آن با استانداردهای حرفه‌ای و هنری در حال ظهور در رقص جدید بوده‌است. در طول دهه‌های ۱۹۳۰ و ۴۰، او آثار انفرادی و گروهی زیادی را با برگزیدن موضوعاتی چون بهره‌کشی از کارگران و مشکلات رو به رشد یهودیان در آلمان، طراحی و اجرا کرد. برای برخی از کارهای این دوره از جمله «سه‌گانه ضدجنگ»، آلکس نورث آهنگسازی کرده‌است. ساوانا سامسون
ساوانا سامسون در واترتاون، نیویورک کاتولیک به دنیا آمد. در دوران کودکی توسط والدینش به کلاسهای تعلیم رقص باله فرستاده شده بود و علاقه وی به رقص، آغازی بود برای زندگی حرفه‌ای وی در دوران بزرگسالی. در سال‌های میانی دهه نود، وی به عنوان «رقصنده برهنه» در یکی از کلوپ‌های استریپ‌تیز در منطقه منهتن شهر نیویورک به نام «اسکورز» (Scores) به رقص می‌پرداخت. تاریخ رقص در ایران
در سال ۱۹۶۷، یک بنیان‌گذاری رقص با پشتیبانی دولتی، با نام سازمان ملی فولکلور ایران، تأسیس شد تا هم رقص محلی ایرانی را به شکل اصولی روی صحنه ببرد و هم نسخه‌های بالهٔ داستان‌های حماسی و شعر فارسی را به اجرا بگذارد. در همین حدود، گروه‌های رقص با پشتیبانی خصوصی نیز بنیان نهاده شدند؛ از جمله گروهی حرفه‌ای با نام بالهٔ ملی پارس. جدا از رقص‌های غیر بومی، برنامه‌ها برای رقص بومی ایرانی و سنتی نیز بسیار بودند و رقص سنتی نیز احیا گردید.برگزاری جشنواره‌های بین‌المللی گوناگون همانند جشن هنر شیراز در بیرون از پایتخت، در طول دههٔ ۱۹۷۰ رقص را به قشر گسترده‌تری از مردم ساکن ایران شناساند. سیستم نوین آموزشی ساخته‌شدهٔ این دوره، به‌خدمت رقص ایران درآمد. در واپسین دورهٔ دههٔ ۱۹۷۰ گروه‌های رقص دیگری نیز کارشان را شروع کردند؛ همانند گروه رقص مجموعه فرهنگی نیاوران که با رخداد انقلاب ۱۳۵۷، هیچ‌کدام از این گروه‌ها شانسی برای رشد و توسعه یافتن به دست نیاوردند. آنا ماریا ماتوته
در ۲۶ ژوئن ۱۹۲۵ در شهر بارسلون متولد گردید او دومین فرزند از پنج فرزند یک خانواده طبقه متوسط محافظه کار بود. در ۴ سالگی براساس بیماری به کوهپایه نزد مادر بزرگ و پدر بزرگش فرستاده شد که در روحیه او تأثیر گذاشت و منبع الهام داستان "پولیانا چشم و چراغ کوهپایه" شد. ده ساله بود که اسپانیا دچار تلاطم سیاسی شد و آتش جنگ داخلی در آن کشور شعله‌ور شد. وی در مادرید، پایتخت اسپانیا به مدرسه مذهبی رفت. با توجه به وسواس غریب او در نوشتن در شانزده سالگی نخستین اثرش را نوشت. اولین داستانش را در ۱۹ سالگی به ناشر سپرد و در ۲۲ سالگی اولین رمان خود با عنوان هابیل را به چاپ رسانید. آنا ماریا ماتوته نخستین زنی بود که به عضویت آکادمی زبان اسپانیا درآمد. او یکی از بهترین نویسندگان دوران پس از جنگ داخلی اسپانیا به‌شمار می‌رود و آثارش به ده‌ها زبان ترجمه شده‌اند. آنا نوا
در ابتدای نوجوانی راهی شهر برلین شد. پس از برگزاری جشن تولد هجده سالگیش شغل مدل شدن واستریپ تیز را انتخاب کرد. در سال ۲۰۰۰ وارد صنعت فیلمهای پورنوگرافیک شد. و در تمام اروپا فیلم بازی کرد. اما وقتی به آمریکا رفت متوجه شد که می‌تواند دراین کشور پول بیشتری به دست بیاورد. برای همین در سال ۲۰۰۲ به لس آنجلس در کالیفورنیای آمریکا مهاجرت کرد. آنا کارولینا رستون
در ۱۳ سالگی و پس از برنده‌شدن در یک دوره «رقابت زیبایی محلی» در زادگاه‌اش به حرفهٔ مُدلینگ روی آورد. او در دوران کوتاه فعالیت حرفه‌ای‌اش با شرکت‌های معتبر این صنعت مانند فورد، الیت و لِکیپ در کشورهای چین، ترکیه، مکزیک و ژاپن همکاری کرد و در کمپین‌های تبلیغاتی جورجیو آرمانی ظاهر شد. آناستازیا پاولووا
آناستازیا پاولووا (؛ زادهٔ ) ورزشکار تیراندازی با کمان اهل اوکراین است. او همچنین از کمانداران بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ بوده است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است. الین پاول
"الین پاول" در بلژیک به دنیا آمد. او قبل از ورود به آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک و اخذ مدرک بی‌ای در رشته بازیگری، در سال ۲۰۱۱، در مقطع دبیرستان کلاس‌های تئاتر را پشت سر گذاشت. او مهارت‌های ویژه‌ای در زمینهٔ باله، هیپ هاپ، فلامنکو، خوانندگی و ویولن را فرا گرفته است، و به زبان‌های هلندی، فرانسه، و همچنین زبان انگلیسی با لهجه‌های آمریکایی، آمریکای جنوبی، پایرودی و ایرلندی تسلط دارد. ناتالیا دودینسکایا
پس از بازنشستگی، دودینسکایا معلمه باله کیروف و یکی از مشهورترین مربیان مؤسسه واگانووا شد. پس از پناهندگی رودلف نوریف در سال ۱۹۶۱ به غرب، او و همسرش کنستانتین سرگئیف تحت توبیخ مقامات شوروی قرار گرفتند. آنها در نهایت موقعیت خود را پس از فرار ناتالیا ماکارونا در سال ۱۹۷۰ از دست دادند اما دودینسکیا همچنان به تدریس و تربیت رقصنده‌های نسل آینده پرداخت. آناستازیا ولوچکووا و اولیانا لوپاتکینا جزو آخرین بالرین‌هایی بودند که توسط وی کشف شدند. دودینسکایا همچنین به شوهرش کمک کرد که تولید نمایش‌های کلاسیک روسی در خارج از روسیه را برپا کند و در باله بوستون شرکت کند. به عنوان مثال او در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، در "باله ژیزل"، "دریاچه قو"، "لا بیادره" و "باله دزد دریایی" کار کرد. وی در سال ۲۰۰۳ در سن ۹۰ سالگی درگذشت. شارلیز ترون
شارلیز برای کمک به مادرش پس از این اتفاق، تحصیل را رها کرد و با تشویق مادرش، به سمت مدل شدن رفت. شارلیز در ۱۶ سالگی به میلان، ایتالیا رفت و در آنجا به مدت یکسال مدل بود. وی علاوه بر میلان در پاریس هم مدل بوده‌است. با وجود اینکه توانست در رقابت‌های محلی عنوان نخست را کسب کند، بخاطر علاقه نداشتن به اینکار، یک سال بعد به نیویورک رفت. در آنجا به مدرسه رقص باله جفری بالت رفت تا بتواند به آرزوی دوران کودکی خود برسد و در آنجا به آموختن باله مشغول شد. اما زمانی که ۱۸ سال داشت زانوی او به‌شدت آسیب دید و دیگر نتوانست این رقص را ادامه دهد. لانا
در ۱۷ سالگی پری به آمریکا برگشت. ابتدا در نیویورک زندگی کرد و تئاتر رقص آمریکا رقصید. سپس به دانشگاه ایالت فلوریدا رفت و در رقص و بازیگری متخصص شد. در عین رفتن به دانشگاه، او به بازی‌های فوتبال فلوریدا رفت و تشویق‌کننده شد. او بعداً برای نوشیدنی‌های انرژی زا مانند ماتریکس و ردبول مدل شد. هلنا پاپارازیو
هلنا از کودکی علاقه‌مند به رقص، آواز و هنرپیشگی بود و در سن ۱۷ سالگی گروه موسیقی خود را به نام «آنتیک» تشکیل داد. وی با همین گروه موسیقی که اعضای دیگرش، همکلاسی‌های سابقش بودند، درمسابقه بهترین آهنگ اروپا شرکت کرد. کمی پس از آن، هلنا مورد توجه شرکت‌های موسیقی قرار گرفت و شرکت سونی در سال ۲۰۰۳ با وی قراردادی امضا کرد. این موضع سبب انحلال گروه موسیقی وی شد و خود به‌تنهایی، شروع به ضبط ترانه‌های جدید نمود. مجموعه این آهنگ‌ها در آلبومی به اسم Priority منتشر شد. لانا
پری از والدینی پرتغالی و ونزوئلایی به دنیا آمد. او سال‌های زیادی از کودکیش را در جمهوری سوسیالیستی لتونی شوروی سپری کرد. آنجا پدرش به عنوان مبلغ مسحیت کار می‌کرد. پری و خانواده اش تا اتمام مدرسه او در لتونی ماندند. او در ۱۴ سالگی در تیم ملی رقص باله لتونی عضو شد. سازمان باله ایران
در سال ۱۹۹۸، رقصنده و رقص‌پرداز باله نیما کیان فعالیت‌هایی را در اروپا برای گشایش یک سازمان باله با رپرتوار و آثار منتخبی برگرفته شده از فرهنگ و تاریخ ایران آغاز کرد. او در طی پنج سال فعالیت مستمر تا افتتاح سازمان بالهٔ ایران در سال ۲۰۰۲، با بسیاری از چهره‌های بین‌المللی فرهنگی و هنری منجمله در زمینهٔ هنرهای تجسمی و نمایشی ارتباط برقرار کرد. در سال ۱۹۹۹ کیان به همراه لیا شوبرت بنیان‌گذار و رئیس آکادمی بالهٔ گوتنبرگ و استکهلم در سوئد، کارل ریبرگ کارشناس رقص و ماریآن لاورل سرپرست هنری و تولیدکنندهٔ بالهٔ کولبرگ هیئت مؤسسان بالهٔ ایران را پایه‌ریزی کرد. مرکز ملی رقص فرانسه، خانهٔ رقص سوئد، وزارت فرهنگ اسپانیا و فرانسه از حامیان اجرای پروژهٔ بالهٔ ایران بودند. یلنا آودیسیان
یلنا آودیسیان در تبریز و تهران به تشکیل گروه‌های تئاتری و رقص باله، طراحی و اجرای باله براساس داستان‌های ایرانی و تدریس باله پرداخت. مادام یلنا، طی دوران فعالیت هنری خود، جوایز فراوانی کسب کرد و شهرت بسیاری به دست آورد به گونه‌ای که افتخار بسیاری از هنرمندان و آموزگاران باله این بود که از شاگردان مادام یلنا بوده‌اند. سرگئی پلونین
پلونین در ۲۰۰۹ میلادی به‌عنوان یک رقصندهٔ تک در بالهٔ سلطنتی مشغول به کار شد. در ژوئن ۲۰۱۰ او به جوان‌ترین رقصندهٔ بالهٔ سلطنتی تبدیل گشت. او پس از دو سالِ موفقیت‌آمیز، در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲ اعلام کرد که قصد کناره‌گیری از فعالیت در آن شرکت را دارد. به‌گفتهٔ او «مردنِ هنرِ درون من» دلیل کناره‌گیری‌اش از بالهٔ سلطنتی بوده است. پلونین چند ماه بعد، در تابستان ۲۰۱۲ به‌وسیلهٔ یک مدیر هنری تئاتر به روسیه دعوت شد. او به‌عنوان یک رقصندهٔ اصلی در تئاتر موسیقی استانیسلاوسکی و تئاتر دولتی باله و اپرای آکادمیک نووسیبیرسک به کار پرداخت. میستی کوپلند
میستی دنیل کوپلند (؛ زادهٔ ) بالرین اهل ایالات متحده آمریکا است. این بالرین آمریکایی آفریقایی‌تبار در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۵ میلادی به عنوان رقصنده اصلی تئاتر باله آمریکا؛ یکی از سه شرکت برتر باله کلاسیک در ایالات متحده، برگزیده شد. این نخستین بار در تاریخ ۷۵ ساله این مؤسسه مشهور رقص است که چنین انتخابی روی می‌دهد. میستی کوپلند، ۳۲ ساله، کار خود را از ۱۸ سالگی آغاز کرد. کوپلند پنجمین رقصنده باله آمریکایی آفریقایی‌تبار است که از زمان آرتور میچل در سال ۱۹۶۲ میلادی در مؤسسه باله نیویورک، به عضویت این گروه برگزیده می‌شود. رقص مدرن
همزمان، رقصنده‌هایی چون ایزادورا دانکن، مود آلن و لویی فولر پیشگام ایجاد شکل‌های جدید و تمریناتی که رقص آزاد یا زیباشناختی برای اجرا نامیده می‌شود، شدند. این رقصنده‌ها دایره بسته پیرامون باله چون حرکات محدود مناسب برای باله را نادیده گرفتند و از پوشیدن کرست و کفش باله، برای رسیدن به آزادی بیشتری در حرکات‌شان، سر باززدند. امیل راس، که همان زمان در مورد ظهور این شکل هنری نوشته می‌گوید: رقص مدرن آمریکایی را می‌توان (تقریبا) به سه دوره تقسیم کرد:در اروپا، ماری ویگمن، فرانسوا دلسارته، امیل ژاک-دالکروز و رودلف ون لابان، نظریه‌های حرکت انسان، بیان و روش‌های آموزشی را توسعه دادند که به پیشرفت رقص مدرن و اکسپرسیونیستی اروپایی انجامید. آلنا اوانز
اوانز در ابتدا یک استریپر و رقصنده میله بود و پس از آن تصمیم به فعالیت در زمینهٔ مدلینگ گرفت. او معتقد بود که به دلیل زخم حاصل از جراحی آپاندکتومی خود، مورد استقبال مجله‌ّای مدلینگ واقع نخواهد شد؛ در نتیجه در سن ۲۱ سالگی وارد صنعت پورنوگرافی شد. او در ۲۴ مارس ۱۹۹۸ با حضور در یک صحنه از فیلم "مجله سکس واقعی ۱۱" به‌همراه مستر مارکوس پا به صنعت فیلم بزرگسالان گذاشت. اوانز در ابتدا از نام تکی آلنا استفاده می‌کرد که برگرفته از نام همسر پیشین او، آلن بود. او چند سال پس از آغاز فعالیت در صنعت پورن، نام خانوادگی اوانز را به نام هنری خود اضافه کرد. برنامه‌ریز او در آن زمان، رب ساویتز از شرکت پرتی گرل اینترنشنال بود. اوانز در ۷ مهٔ ۲۰۱۲ قراردادی را با شای لاو به‌عنوان برنامه‌ریز خود امضا کرد. آنا گالینا
آنا ماریا گالینا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل لاتزیو ایتالیا است. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بازیگری است ، او به زبان‌های ایتالیایی ، انگلیسی ، فرانسوی و اسپانیایی صحبت می‌کند. اما واتکینز
واتکینز آموختن رقص باله را از سن ۴ سالگی آغاز نمود و بعدها که در یک برنامهٔ تلویزیونی، گروه ویگلز و رقص ایرلندی‌شان را دید؛ به یادگیری سایر سبک‌های رقص نظیر ایرلندی، جاز، هیپ‌هاپ، تپ‌دنس و رقص معاصر روی آورد. ماریوس پتیپا
ماریوس ایوانوویچ پتیپا (؛ – ) استاد و طراح رقص و رقصنده باله اهل فرانسه بود. پتیپا عموماً به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین رقص‌پردازان و اساتید باله در تاریخ شناخته می‌شود. از مشهورترین کارهایش می‌توان به خلق یا باز آفرینی باله‌هایی همچون "دن کیشوت"، "زیبای خفته" و "فندق‌شکن" اشاره کرد. باله راهبه‌ها
بالهٔ راهبه‌ها اولین باله سپید و اولین باله رومانتیک است. باله راهبه‌ها در واقع یک قسمت از ۳ بخش اپرای بزرگ جاکومو میربیر، "به نام رابرت لو دیابل"، است. اولین بار این رقص در ۲۲ نوامبر ۱۸۳۱ میلادی در اپرای پاریس اجرا شد. طراح رقص (حال نامشخص است) یحتمل فیلیپو تاگلیونی یا ژان کوراللی بوده‌اند. باله (رقص)
از ایزادورا دانکن، بالرین فرانسوی - آمریکایی به عنوان مادر رقص مدرن یاد می‌شود. پویا کلاهی
پویا کلاهی موسیقی را در ۱۴ سالگی و با نوازندگی پیانو، تمرینات آواز و سرودن شعر و ترانه آغاز کرد. در ۱۳۸۱ در سن شانزده سالگی یک آلبوم موسیقی با آهنگسازی و خوانندگی خودش تهیه و اجرا کرد که این آلبوم به دلیل نبود امکانات کافی در آن زمان، هیچوقت منتشر نشد. رفته رفته به سمت موسیقی راک و سپس موسیقی جَز و بلوز و تلفیقی تمایل پیدا کرد و نوازندگی پیانو را نزد استادش رامین بهنا ادامه داد. تحصیلات او کارشناسی مهندسی صنایع و کارشناسی ارشد پژوهش هنر است.طاووس پربسته (۱۳۹۷) آنا بئاتریز باروس
آنا بئاتریز باروس (زاده۲۹می ۱۹۸۱) یک مدل برزیلی است که بخاطر حضور چندگانه در لباس شنا، ورزشی شناخته شده و کارهایش با ویکتوریا سکرت و Intimissi.Guess .Cosmetics جنیفر لوپز شناخته شده‌است. همچنین او رابطه صمیمانه ای با مدل‌های مشهور آدریانا لیما و الساندرا آمبروسیو دارد. او در ژوئیه سال ۲۰۱۶ با یک میلیاردر در جزیره ای ازدواج کرد و در مه ماه سال ۲۰۱۷ میلادی اعلام کرد اولین بچه خود را باردار است. آنا ماله
براساس مندرجات آی. ای. اف. دی او کارش را با بازی در قسمت ۳۷ فیلم نوازندگان کثیف، با کارگردانی اد پاورز شروع نموده. در این ویدئو او اعلام کرد که برای نشان دادن سبک کار سکسی اش نام آنا ماله را انتخاب نموده. او به علت حرارت و شور و شوقی که در فیلمهایش به خرج می‌داد به زودی با تشویق منتقدان مواجه شد و طرفداران بسیاری پیدا کرد. یلنا آودیسیان
یلنا آودیسیان با نام هنری مادام یلنا (زاده ۱۹۱۰ - درگذشته ۲۰۰۰) رقصندهٔ باله و یکی از بنیانگذاران «هنر باله در ایران» به همراه سرکیس جانبازیان، «مادام کرنلی» بود. بیرجه آکالای
آکالای در 19 ژوئن 1984 در استانبول به دنیا آمد. او باله را در چهار سالگی آغاز کرد و در شانزده سالگی مجروح شد. او در سال 2003 از بخش تئاتر از دبیرستان هنرهای زیبای پرا فارغ التحصیل شد. او سپس در دانشگاه استانبول در رشته تحلیل تئاتر ثبت نام کرد اما در کلاس سوم مدرسه را ترک کرد تا رویای خود را برای تبدیل شدن به یک بازیگر تئاتر دنبال کند. از آنجایی که او به سن بیست سالگی رسیده بود، شانس کسب مقام در کنسرواتوار دولتی را از دست داد، اما در عوض در کنسرواتوار دانشگاه هالیچ برای مطالعات تئاتر کرسی گرفت و تحصیلات خود را در آنجا به پایان رساند. از سال 2020، او مدرس دپارتمان تئاتر دانشگاه هالیچ است و دوره های بازیگری را تدریس می کند. او در سال 2004 در دوشیزه ترکیه به پایان رسید و در جایگاه سوم قرار گرفت. پس از آن، او نماینده کشورش در دوشیزه اروپا بود. در سال 2007، او اولین حضور تلویزیونی خود را با ایفای نقش مکمل در سریال تلویزیونی در بارهانجام داد. او اولین نقش سینمایی خود را در همان سال با بازی در فیلم آخرین درس: عشق و دانشگاه انجام داد. او اولین نقش اصلی خود را در تلویزیون با سریال سرنوشت با بازی شخصیت لامیا به دست آورد و سپس در همان سال برای سریال برای شما انتخاب شد.پس از بازی در نقش های فرعی درشورش هنگ و داستان زمستانی در سال 2009، موفقیت او با بازی در نقش حوا در سریال 2010 مکان عشق آسمان به دست آمد که مورد استقبال منتقدان و طرفداران قرار گرفت. در سال 2013، او به بازیگران من او را خیلی دوست داشتم پیوست که شخصیت آیهان را به تصویر می کشد.او فعالیت تلویزیونی خود را با بازی در مادر گریان (2014–2015)، متاهل و عصبانی (2015–2016)، حیات بازن تاتلیدیر (2016–2017) و عشق سیاه و سفید عشق سفید (2017–2018) ادامه داد.پس از ایفای نقش اصلی در سریال تلویزیونی مادر گریان در اواخر سال 2018، او به مدت 1 سال در هیچ تولیدی ظاهر نشد. ایزادورا دانکن
دانکن جایگاه رقص را در میان هنرها احیا کرد. او با زیر پا گذاشتن تمام عرف‌های رایج در رقص، این هنر را تا ریشه‌های دیرینش تعقیب کرد: زمانی که رقص یک هنر مقدس بود. رقص دانکن تحت تأثیر چنین ایده‌ای رشد پیدا کرد: حرکات طبیعی و آزادی که از هنرهای کلاسیک یونانی، رقص‌های محلی، رقص‌های اجتماعی، طبیعت و نیروهای طبیعی الهام می‌گرفت از لی لی کردن، جست و خیز کردن و جنبیدن‌هایی تأثیر گرفتند که دانکن از ورزش‌های نوین آمریکایی آموخته بود. لباسهای رقص او نرم و آزاد بود و حرکت و جریان را به نمایش می‌گذاشت. او پا برهنه می‌رقصید و به هنگام رقص موهایش را باز می‌گذاشت. دانکن سرزندگی نوینی به رقص تزریق کرد، سادگی ستایش شده سبک رقص او بی نهایت عمیق بود. اعتبار ابداع رقص مدرن از آن دانکن است. هنر دانکن توسط آنادانکن و ایرما دانکن دو نفر از شش دختر خوانده‌اش، توسعه بیشتری یافت. تعالیم او به لوری بلیلوف ستاره نسل سوم شاگردان دانکن منتقل شد تا شهرت بین‌المللی رقص او اعتبار دوباره‌ای برای مکتب رقص دانکن کسب کند. او بنیاد رقص ایزادورا دانکن را در ۱۹۷۹ و کمپانی رقص ایزادورا دانکن را در ۱۹۸۹ تأسیس کرد. امروزه این کمپانی برجسته‌ترین رقصهای مدرن در سبک دانکن را ارائه می‌کند. رقاصان این مؤسسه در اتفاقات مهم ملی و بین‌المللی هنری با موفقیت و افتخار حضور داشته‌اند. پافشاری دانکن در به نمایش گذاشتن حرکاتی طبیعی تر از آنچه در باله رایج بود به همراه لباسهای آزاد او به هنگام اجرا که با بیان احساسی غنی تر نیز می‌شد هنرمندان زیادی را تحت تأثیر قرار داد. مدرسه‌های رقص دانکن در اروپا تنها برای مدتی کوتاه فعال بودند اما رقصیدن به سبک او تا به امروز توسط نسل جدیدی از پیروان وفادارش ادامه دارد. این نسل جدید تحت هدایت آخرین ایزادورابل، ماریا ترزا دانکن، پرورش یافتند. ماریا ترزا، در سال ۱۹۷۷ در تأسیس نهاد بین‌المللی ایزادورا دانکن در نیویورک، مشارکت کرد. او شخصاً طراحی‌های اصیل رقصش به شاگردش ژان بریزیانی انتقال داد. ماریا ترزا در ۱۹۸۷درگذشت اما آموزش سبک و تکنیک‌های دانکن تحت هدایت بریزیانی ادامه پیدا کرد. در ۱۹۸۷، دانکن به تالار مشاهیر ویتنی در موزه ملی رقص آمریکا وارد شد. بال هشتاد و هشتی آنا
پروانه بال هشتاد و هشتی آنا از گونه پروانه‌هایی است که در سال ۱۸۴۴ میلادی توصیف علمی شدند. آمریکای جنوبی و مرکزی زیستگاه این گونه‌است. نمونه‌های جدا افتاده از این پروانه در تگزاس نیز دیده شده‌است.