عوارض داروی دیفن هیدرامین چیست؟
دیفن‌هیدرامین
عوارض جانبی شایع شامل خواب آلودگی، هماهنگی ضعیف و ناراحتی معده است. استفاده از آن در کودکان خردسال یا افراد مسن توصیه نمی‌شود. هنگام استفاده در دوران بارداری، خطر آشکاری وجود ندارد. با این حال، استفاده در دوران شیردهی توصیه نمی‌شود. این یک نسل اول آنتی هیستامین و اتانولامین H1 است و با جلوگیری از اثرات خاص هیستامین کار می‌کند. دیفن هیدرامین نیز ضد کولینرژیک است. دیفن‌هیدرامین
دیفن هیدرامین به دلیل عوارض جانبی بالقوه جدی و اثرات سرخوشی محدود، پتانسیل سوء مصرف محدودی در ایالات متحده دارد و یک ماده کنترل شده نیست. از سال 2002، FDA ایالات متحده هشدار برچسب زدن خاصی را در مورد استفاده از محصولات متعدد حاوی دیفن هیدرامین الزامی کرده است. در برخی از حوزه های قضایی، دیفن هیدرامین اغلب در نمونه های پس از مرگ جمع آوری شده در طول بررسی مرگ ناگهانی نوزاد وجود دارد. دارو ممکن است در این رویدادها نقش داشته باشد. دیفن هیدرامین یکی از مواد ممنوعه و کنترل شده در جمهوری زامبیا است و به مسافران توصیه می شود این دارو را وارد کشور نکنند. چندین آمریکایی توسط کمیسیون اجرای مواد مخدر زامبیا به دلیل داشتن بنادریل و سایر داروهای بدون نسخه حاوی دیفن هیدرامین بازداشت شده اند.
دیفن‌هیدرامین
در پورفیریا نباید استفاده گردد. این دارو همچنین به شدت خواب‌آور می‌باشد. عوارض خارج هرمی
چون علت اصلی بروز این عوارض مهار دوپامین در عقده های قاعده ای مغز و بروز اثرات کولینرژیک است گاه برای اجتناب از عوارض اکستراپیرامیدال داروهای آنتی سایکوتیک همراه با آنها داروهای آنتی کولینرژیک مانند تری هگزیفنیدیل و بی‌پریدن تجویز میشود. آگونیستهای دوپامین مانند پرامی پکسول نیز موثرند. دستگاه خارج هرمی پردنیزولون
عوارض گوارشی، بثورات جلدی، پوکی استخوان، افزایش فشار خون، واکنشهای آلرژیک، عفونتهای موضعی یا سیستمیک، سندرم کوشینگ، ادم، آتروفی بافتی، زخم یا خارش در محل تزریق، علائم التهاب و تاخیر در بهبود زخمها، تهوع، افزایش وزن سریع، اختلالات قاعدگی در زنان و معده درد. ایماتینیب
عوارض شایع ایماتینیب شامل استفراغ، اسهال، درد ماهیچه‌ای، سردرد و راش پوستی است. عوارض شدیدتر مشتمل بر احتباس مایعات، خونریزی گوارشی، نارسایی مغز استخوان، مشکلات کبدی و نارسایی قلب است. مصرف این دارو در دوران بارداری ممکن است به جنین صدمه بزند. تریامترن اچ
اختلالات گوارشی، خشکی‌دهان، بثورات جلدی، کاهش مختصر درفشارخون، افزایش پتاسیم خون و حساسیت به نور با مصرف تریامترن گزارش شده‌است.اختلالات کلیوی ناپروکسن/دیفن‌هیدرامین
ناپروکسن/دیفن‌هیدرامین (با نام تجاری Aleve PM) دارویی به صورت فرمولاسیون ترکیبی از ناپروکسن با دیفن‌هیدرامین است که توسط شرکت بایر هلث‌کر به بازار عرضه شده‌است. این دارو به عنوان یک داروی بدون نسخه عرضه می‌شود. کاربرد مورد نظر برای این دارو تسکین درد به ویژه هنگام خواب است. ریفامپین
آسیب کبدی (هپاتوتوکسی سیتی hepatotoxicity) مهم‌ترین عارضه این داروست و از این رو افرادی که این دارو را دریافت می‌کنند پیوسته باید تحت آزمایش‌های مربوط به کارکرد کبد (liver function tests) قرار گیرند. ریفامپیسین همچنین عوارضی چون تب، بثورات پوستی و مشکلات دستگاه گوارشی ایجاد می‌کند. این دارو ترشحات بدن مانند ادرار و اشک را به رنگ نارنجی یا قرمز در می‌آورد که گرچه خوش‌خیم است، ممکن است باعث ترس بیمار شود. لیتیم (پزشکی)
اختلال گوارشی، لرزش، پرنوشی و پر ادراری، افزایش وزن و خیز از عوارض جانبی دارو هستند.عوارض جانبی آن افزایش ادرار ، لرزش دست ها و افزایش تشنگی و عوارض جانبی جدی مثل کم کاری تیروئید ، دیابت بی مزه و مسمومیت با لیتیم را می توان نام برد که با نظارت بر سطح خونی دارو قابل کنترل است.اگر سطح خونی دارو خیلی بیش از حد مجاز باشد علایم اسهال ، استفراغ ، هماهنگی ضعیف ، خواب آلودگی و زنگ زدن در گوش ایجاد می شود .همچنین مصرف لیتیم در بارداری باعث ایجاد مشکلاتی در بچه می شود.اما استفاده از آن در شیردهی بی خطر است. این دارو در دسته تثبیت کننده خلق قرار می گیرد. سیپروهپتادین
عوارض شایع این دارو خشکی دهان، سر درد، خواب‌آلودگی، سفت شدن ترشحات دستگاه تنفس، تاری دید، شلی بدن، افزایش وزن، سرگیجه و یبوست، دل درد و نفخ می‌باشند. کتامین
بی خوابی و سبکی سر نیز از عوارض مصرف کتامین میباشد. فلوکستین
ضعف حافظه، رویاهای نامعمول، سردرد، افزایش زمان انزال، اضطراب، خشکی دهان، علائم شبه سرماخوردگی، لرزش، حالت تهوع، کاهش اشتها، عصبانیت، تعریق، خواب آلودگی، بیقراری، عوارض پوستی.عوارض جانبی رایج شامل سوء هاضمه، مشکل در خواب، اختلال عملکرد جنسی، از دست دادن اشتها، خشکی دهان، بثورات و رویاهای زنده است. عوارض جانبی جدی شامل سندرم سروتونین، شیدایی، تشنج، افزایش خطر بروز خودکشی در افراد زیر ۲۵ سال و افزایش خطر خونریزی است. اگر به‌طور ناگهانی متوقف شود، ممکن است یک سندرم ترک با اضطراب، سرگیجه و تغییرات حسی ایجاد شود. دکونژستانت
کلرفنیرامین با بلوک گیرنده‌های H۱ اثرات هیستامین را مهار می‌کند. اثرات کولینرژیک این دارو نیز به خشک شدن مخاط بینی کمک می‌کند. فنیل‌افرین مقلد سمپاتیک می‌باشد و بر روی گیرنده‌های آلفا آدرنرژیک مجاری تنفسی و عروق اثر کرده و با ایجاد تنگی عروق موجب رفع احتقان‌ می‌شود. فنیل پروپانولامین اثر تحریکی‌ بر روی CNS دارد. بیکالوتامید
عوارض جانبی رایج در مردان شامل بزرگ‌شدن پستان، حساسیت به پستان و گرگرفتگی است. عوارض جانبی دیگر در مردان شامل زنانگی و اختلال عملکرد جنسی است. در حالی که به نظر می‌رسد این دارو عوارض جانبی کمی در خانم‌ها ایجاد کند، اما استفاده از آن در زنان توسط سازمان غذا و دارو (FDA) توصیه نمی‌شود. استفاده در دوران بارداری ممکن است به کودک آسیب برساند. بیکالوتامید باعث ایجاد آنزیمهای کبدی در حدود ۱٪ از افراد می‌شود. به ندرت، این بیماری با مواردی از سمیت کبد، سمیت ریه، و حساسیت به نور همراه بوده‌است. اگرچه خطر تغییرات نامطلوب کبد اندک است، اما آزمون عملکرد کبد در طول درمان توصیه می‌شود. آمی‌تریپتیلین
آمی تریپتیلین اثرات جانبی متنوعی را ایجاد می‌کند. عوارض جانبی شایع که در بیش از ۱% از کاربران مشاهده می‌شود شامل سرگیجه، سردرد و افزایش وزن است. عوارض جانبی آنتی کولینرژیک آن بیشتر از سایر TCA ها مانند ایمی‌پرامین است. عوارض جانبی شناختی شامل هذیان و سردرگمی و همچنین اختلالات خلقی مانند اضطراب و بیقراری است. عوارض جانبی قلبی و عروقی ممکن است شامل افت فشار خون وضعیتی، تاکی کاردی سینوسی و طولانی شدن فاصله QT باشد. عوارض جانبی جنسی شامل از بین رفتن میل جنسی و ناتوانی جنسی است، در حالی که اختلالات خواب ممکن است شامل خواب آلودگی، بی خوابی و کابوس باشد. گفته می‌شود که از نظر TCA ها، آمی‌تریپتیلین دارای بیشترین عوارض آنتی کولینرژیک و به احتمال زیادتری ایجادکننده هذیان است. درمان اچ‌آی‌وی/ایدز
عوارض جانبی خاص به داروی مصرفی مربوط می‌شوند. رایج‌ترین آن‌ها عبارتند از: سندرم دیستروفی، دیس‌لیپیدمی و مرض قند که به ویژه با مهارکننده‌های پروتئاز عارض می‌شوند. سایر علائم شایع عبارتند از: اسهال، و افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی-عروقی. البته عوارض جانبی برخی از درمان‌های پیشنهاد شده اخیر کمتر هستند. مشکل برخی از داروها ممکن است گرانقیمت بودن آن‌ها باشد. البته، از سال ۲۰۱۰، ۴۷٪ کسانی که به این داروها احتیاج پیدا می‌کنند متعلق به کشورهای با درآمد کم یا متوسط هستند. برخی از داروها می‌توانند موجب بیماری مادرزادی بشوند و بنابراین برای زنانی که امید به بچه‌دار شدن دارند مناسب نیست. درمان‌های پیشنهادی برای کودکان تا حدی متفاوت از درمان بزرگسالان است. در کشورهای در حال توسعه، از سال ۲۰۱۰، ۲۳٪ کودکانی که نیاز به معالجه داشته‌اند تحت درمان قرار گرفته‌اند. هم سازمان بهداشت جهانی و هم ایالت متحده آمریکا توصیه می‌کنند که همه کودکان کمتر از دوازده ماه تحت درمان قرار بگیرند. ایالت متحده برای کودکانی که بین یک تا پنج سال هستند توصیه می‌کند که آن‌هایی تحت درمان قرار بگیرند که میزانHIV RNA آن‌ها بیشتر از ۱۰۰٫۰۰۰ کپی بر میلی‌لیتر باشد، و کودکانی که سن آن‌ها بالای پنج سال است زمانی که تحت درمان قرار بگیرند که میزان CD4 آن‌ها کمتر از ۵۰۰ در هر میکرولیتر باشد. دیفن‌پیرامید
دیفن‌پیرامید () یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی است. مت‌آمفتامین
اثرات مخرب مصرف مت‌آمفتامین بر سلامت عمومی گسترده بوده و مکانیسمهای زیرین آن شامل تغییرات در سیستم‌های فیزیولوژیک چندگانه می‌شود که برجسته‌ترین آن‌ها سیستم اعصاب خودکار است. به صورت خاص، فعال‌سازی حاد سیستم اعصاب سمپاتیک می‌تواند هایپرتانسیون، تاکیکاردی، افزایش تعداد تنفس (برای مثال تاکی پنه)، هیپرترمی محیطی، گشادی مردمکها، افزایش تعریق (دیافورزیس) و انقباض عروق خونی (وازوکانستریکشن) ایجاد نماید. برعکس این، اثرات تقویت‌کننده مثبت روان شناختی و فیزیولوژیک مصرف مت‌آمفتامین شامل سرخوشی شدید، افزایش انرژی و هوشیاری و احساس ظرفیت جسمی و روانی افزایش یافته و در ابتدا کاهش اضطراب و افزایش لیبیدو می‌گردد. با مصرف طولانی مدت، کمبودهای تغذیه‌ای می‌تواند رخ دهد. با کاهش اثرات تقویت‌کنندگی مثبت مت‌آمفتامین متعاقب مصرف مکرر، اثرات سمی حاصله می‌تواند در ایجاد اضطراب تشدید شده، تحریک‌پذیری ویا تیرگی شعور خود را نشان دهد. مصرف طولانی مدت مت‌آمفتامین همچنین با میزان‌های افزایش شدت بیماری‌های عفونی شامل اچ آی وی، هپاتیت ب و سی و اندوکاردیت یا عفونت لایه داخلی عضله قلب و دریچه‌ها همراه است. بنداموستین
عوارض جانبی شایع عبارتند از: کاهش سلول‌های خونی، تب، تهوع، اسهال، کاهش اشتها، سرفه و راش پوستی. عوارض جانبی شدید هم شامل واکنش آلرژیک و افزایش احتمال ابتلا به عفونت‌هاست. مصرف این دارو در دوران بارداری ممکن است به جنین صدمه بزند. زیدوودین
کم‌خونی، کاهش گلبولهای سفید یا نوتروفیل‌ها، تغییر در تعداد پلاکت‌ها، سردرد شدید، بی‌خوابی، دردعضلانی و تهوع از عوارض جانبی مهم و نسبتاً شایع دارو می‌باشند. پردنیزون
عوارض جانبی رایج با استفاده طولانی مدت شامل آب مروارید، تحلیل استخوان، کبودی آسان، ضعف عضلانی و برفک است. سایر عوارض جانبی کوتاه مدت شامل افسردگی شدید یا افکار خودکشی، افزایش وزن، تورم، افزایش قند خون، افزایش خطر عفونت و روان پریشی است. به‌طور کلی در بارداری بی خطر در نظر گرفته می‌شود و به نظر می‌رسد دوزهای پایین آن در دوران شیردهی بی خطر است. پس از استفاده طولانی مدت، پردنیزون باید به تدریج قطع شود. کلرفنیرامین
کلرفنیرامین می‌توان جهت کنترل خارش در سگها و گربه‌ها مفید باشد این دارو همچنین می‌تواند تا حدودی در درمان لیس زدن و تمیز کردن بیش از حد گربه‌ها و درماتیت ارزنی مفید باشد. کلرفنیرامین در گروه دارویی آنتی‌هیستامین‌ها قرار دارد و با تأثیر بر عروق خونی، دستگاه گوارش و تنفس از طریق رقابت با هیستامین سبب کاهش پاسخ حساسیت می‌شود. شایع‌ترین عوارض جانبی کلرفنیرامین عبارتند از: سرگیجه، خواب‌آلودگی، نامتعادل بودن حرکات، خستگی، اضطراب، سرخوشی، گیجی، خس‌خس سینه، آنمی، خشکی دهان، تهوع، بی‌اشتهایی، اسهال، حساسیت در برابر نور، احتباس ادرار، سوزش ادرار و تاری دید.متداول‌ترین اثر جانبی این دارو بی‌حالی و خواب‌آلودگی است. همچنین بی اشتهایی، استفراغ و اسهال ممکن است ایجاد شود. در صورت احتباس ادرار، تکرر ادرار یا سوزش ادرار از ادامه مصرف کلرفنیرامین پرهیز کنید. در صورت بروز علایم گوارشی، توصیه می‌شود که کلرفنیرامین به همراه غذا مصرف شود، گرچه ممکن است تأثیر دارو اندکی کاهش یابد.برای درمان خشکی دهان از آب‌نبات، آدامس یا تر کردن مکرر دهان استفاده کنید. مصرف کلرفنیرامین در حمله‌های آسم، بیماری‌های دستگاه تنفسی تحتانی و دوران شیردهی ممنوع است. زمان اثر کلرفنیرامین از یک ساعت پس از مصرف آغاز می‌شود و پس از دو ساعت به اوج اثر می‌رسد و بعد از شش ساعت از طریق کلیه دفع می‌شود. دیفن‌هیدرامین
دیفن هیدرامین اولین بار توسط جورج ریوزل ساخته شد و در سال ۱۹۴۶ مورد استفاده تجاری قرار گرفت. این دارو به عنوان یک داروی عمومی در دسترس است. این دارو با نام تجاری بنادریل و غیره فروخته می‌شود. در سال ۲۰۱۷، این دارو با بیش از دو میلیون نسخه، ۲۴۱مین داروی رایج در ایالات متحده بود. متوکلوپرامید
تغییرات فشارخون، تاکی کاردی، عوارض خارج هرمی و دیسکنزی، سرگیجه، استرس، بیقراری، خستگی و خواب آلودگی شدید، ضعف غیرعادی، از عوارض جانبی دارو هستند و قفل شدن فک و گردن و تشنج در برخی از موارد دیده می‌شود. دزونلافاکسین
عوارض جانبی معمول شامل سرگیجه، مشکل خواب، افزایش تعریق، یبوست، خواب آلودگی ، اضطراب و مشکلات جنسی است. عوارض جانبی جدی تر عبارتند از، سندرم سروتونین، خونریزی ، شیدایی و فشار خون بالا باشد. اگر دوز دارو به سرعت کاهش یابد، ممکن است سندرم قطع داروی ضدافسردگی ایجاد شود. مشخص نیست که آیا استفاده در دوران بارداری یا شیردهی بی خطر است. داپسون
عوارض جانبی این دارو وابسته به مقدار مصرف می‌باشند و با مقادیری که برای درمان جذام مصرف می‌شود، به ندرت بروز می‌نمایند. این عوارض عبارتند از همولیز، متهموگلوبینمی، نوروپاتی، درماتیت آلرژیک، بی‌اشتهایی، تهوع، استفراغ، سردرد، بیخوابی، کم خونی، هپاتیت، آگرانولوسیتوز، سندرم داپسون (بثورات جلدی همراه با تب و ائوزینوفیلی) که در صورت بروز آن باید بلافاصله مصرف دارو را قطع کرد. عوارض جانبی شدید عبارتند از: a کاهش سلول‌های خونی، تجزیه سلول‌های قرمز خون بخصوص در افراد مبتلا به کمبود گلوکز-۶- فسفات دهیدروژناز (G-6-PD), یا حساسیت شدید. از عوارض جانبی شایع این دارو می‌توان به تهوع و کاهش اشتها اشاره کرد. سایر عوارض جانبی عبارتند از: التهاب کبد و انواع بثورات پوستی. با اینکه بی‌خطر بودن مصرف این دارو در دوران بارداری کاملاً مشخص نیست برخی از پزشکان توصیه می‌کنند که افراد مبتلا به جذام به استفاده از این دارو ادامه دهند این دارو در رده سولفون قرار دارد. دیفن‌هیدرامین
این دارو به صورت قرص، شربت و آمپول تولید می‌شود. فنی‌توئین
قلبی عروقی، نورولوژیک، خونی، تأثیر بر جنین در دوران حاملگی (تراتوژنیک و سندرم هیدانتوئین جنینی)، لثه، عوارض پوستی و خودایمنی از عوارض فنی‌توئین هستند. پریمیدون
خواب آلودگی، عدم تعادل، تهوع، نیستاگموس، اختلالات بینایی و بثورات جلدی، بخصوص در شروع درمان بروز می‌کند و معمولاً با ادامه درمان برگشت‌پذیر هستند. سایر عوارض دارو شامل افسردگی، تحرک پذیری، بیقراری و اغتشاش شعور در سالمندان، هیجانات و فعالیت زیاد و غیر عادی در کودکان و آنمی مگالوبلاستیک هستند. نوروپاتی دیابتی
این داروها شامل ایمی‌پرامین، آمی‌تریپتیلین، دزپپرامین و نورتریپتیلین هستند و معمولاً در خط اول یا دوم درمان نوروپاتی دیابتی قرار دارند. از میان این چهار دارو، ایمی‌پرامین از همه بیشتر بررسی شده‌است. همگی اینها در تسکین درد نوروپاتی مؤثرند، اما عوارض جانبی گوناگونی دارند که وابسته به دوز است. یکی از عوارض مهم، سمیت قلبی است که می‌تواند منجر به آریتمی قلب گردد. سایر عوارض شایع عبارتند از: خشکی دهان، اشکال در چرخهٔ خواب و آرام‌بخشی زیاد. هرچه دوز دارو بیشتر باشد، عوارض جانبی هم بیشتر است. از میان این داروها، آمی‌تریپتیلین بیشتر از بقیه تجویز می‌شود، اما دزپپرامین و نورتریپتیلین عوارض کمتری دارند. پوویدون آیوداین
عوارض جانبی این دارو معمولا تحریک و اگر برای جراحت‌های بزرگ استفاده شود فرد را دچار مشکلات کلیوی و سدیم بالای خون می‌کند. مصرف بتادین برای افرادی که بیش از ۳۲ هفته باردار هستند و افرادی که لیتیم مصرف می‌کنند توصیه نمی‌شود. مصرف مداوم برای افرادی که مشکل تیرویید دارند توصیه نمی‌شود. دفریپرون
شرکت تولیدکننده :شرکت داروسازی آوه سینا  کاهش گلبولهای سفید خون ( آگرانولوسیتوز )، عوارض گوارشی ( شکم درد، تهوع، استفراغ، افزایش اشتها و اسهال )، درد شکم و مفاصل، بالا رفتن سطح خونی آنزیم‌های کبدی و تغییر رنگ ادرار. تالاسمی افاویرنز
عوارض جانبی رایج عبارتند از: بثورات پوستی، حالت تهوع، سردرد، احساس خستگی و مشکل در خواب. برخی از بثورات ممکن است شدید باشند مانند سندرم استیونز-جانسون. سایر عوارض جانبی جدی عبارتند از افسردگی، افکار خودکشی، مشکلات کبدی و تشنج. استفاده از آن در دوران بارداری ایمن نیست. این دارو یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی (NNRTI) است و با مسدود کردن عملکرد ترانس کریپتاز معکوس عمل می‌کند. سیتالوپرام
حالت فراموشی، اختلالات جنسی، خواب‌آلودگی، خشکی دهان، تهوع و منگی و در برخی موارد تاری دید، اختلال ادراک، اختلالات خواب، اشکال در تنفس، تب، اختلالات قاعدگی، افزایش حجم و دفعات ادرار، بثورات جلدی، خارش، درد شکمی و ناراحتی معده، یبوست بی‌اشتهایی، اضطراب، درد مفاصل، بی‌حالی، نفخ شکم، کاهش فشار خون یا کاهش فشار خون وضعیتی، افزایش بزاق، تعریق زیاد، میگرن، آبریزش بینی، سینوزیت، اختلالات مانیک و لرزش از عوارض جانبی این دارو هستند. دفراسیروکس
سازمان غذا و داروی آمریکا در نوامبر ۲۰۰۵ میلادی این دارو را تأیید کرد. مطابق گزارش این سازمان در مه ۲۰۰۷ میلادی، عارضهٔ بالقوهٔ این دارو در کسانی که سوسپانسیونِ خوراکی آنرا دریافت می‌دارند، نارسایی کلیه و سیتوپنی است. اتحادیه اروپا هم این دارو را برای همین مصارف در کودکان ۶ سال به بالا تأیید نموده‌است. از سایر عوارض این دارو می‌توان به احتمال خونریزی گوارشی و نارسایی کبدی اشاره نمود. تاکنون ۱۳۲۰ مرگِ مرتبط با مصرف این دارو، گزارش شده‌است. ریزدیپلام
عوارض جانبی شایع دارو تب، اسهال، بثورات پوستی، زخم دهان، درد مفصلی و عفونت ادراری است. سایر عوارض در نوزادان نیز شامل عفونت دستگاه تنفسی، سینه‌پهلو، یبوست و استفراغ است. لورازپام
بسیاری از اثرات مفید لورازپام (به عنوان مثال، آرام بخش، شل کننده عضلات، ضد اضطراب و اثر بر فراموشی) ممکن است عوارض جانبی ناخواسته ایجاد کنند. عوارض جانبی می‌تواند شامل آرام بخشی و کاهش فشار خون باشد. اثرات لورازپام در ترکیب با سایر داروهای ضد افسردگی سی ان اس افزایش می‌یابد. از دیگر عوارض جانبی آن می‌توان به سردرگمی، آتاکسی، جلوگیری از شکل‌گیری خاطرات جدید و اثرات خماری اشاره کرد. مشخص نیست که درصورت استفاده از بنزودیازپین ها به صورت طولانی مدت، آیا اختلالات شناختی پس از قطع مصرف لورازپام به‌طور کامل به حالت عادی برمی گردد یا خیر. نقص‌های شناختی حداقل شش ماه پس از توقف مصرف باقی می‌ماند، اما بهبود عملکرد شناختی ممکن است بیش از شش ماه طول بکشد. به نظر می‌رسد که لورازپام نسبت به سایر بنزودیازپین‌ها اثرات منفی عمیقی بر حافظه دارد. این دارو هم حافظه آشکار و هم حافظه ناآشکار را مختل می‌کند. در افراد مسن، زمین‌خوردن در نتیجه مصرف بنزودیازپین‌ها محتمل است. عوارض جانبی در افراد مسن شایع تر است و در دوزهای پایین‌تری نسبت به افراد جوان ظاهر می‌شود. بنزودیازپین‌ها می‌توانند باعث افسردگی یا بدتر شدن آن شوند. اثرات متناقض نیز شایع است، مانند بدتر شدن تشنج یا هیجان پارادوکسیکال. هیجان پارادوکسیک بیشتر در افراد مسن، کودکان، افراد دارای سوء مصرف الکل و افرادی که سابقه پرخاشگری یا مشکلات عصبی دارند اتفاق می‌افتد. اثرات لورازپام وابسته به دوز آن است، یعنی هرچه دوز بیشتر شود، اثرات (و عوارض جانبی) قوی تر خواهد بود. استفاده از کمترین دوز برای رسیدن به اثرات مورد نیاز، خطر عوارض جانبی را کاهش می‌دهد. داروهای آرام بخش و قرص‌های خواب‌آور، از جمله لورازپام، با افزایش خطر مرگ همراه است. پرفنازین
آثار خارج هرمی به خصوص دیستونی، به‌ویژه با مقادیر مصرف زیاد شایع‌تر بوده و در مصرف طولانی مدت دیسکینزی دیررس ممکن است بروز نماید. خواب آلودگی، سستی، کابوس شبانه، بیخوابی، بی‌ثباتی، افسردگی، خشکی دهان، یبوست، احتباس ادرار، بدتر شدن علائم منفی اسکیزوفرنی تاری دید و احتقان بینی از عوارض شایع دارو هستند. ایندومتاسین
کودکان:۱/۵ تا ۲/۵ میلیگرم به ازای هر کیلو وزن بدن به‌طور روزانه در سه یا چهار نوبت.حداکثر مقدار مجاز ۴ میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن می‌باشد. پس از گرفتن نتیجه مقدار مصرف به پایین‌ترین حد که علائم بیماری را کنترل کند کاهش می‌یابد. شایع‌ترین عوارض جانبی: اختلالات گوارشی، تهوع و اسهال، سردرد شدید هنگام صبح. خواب آلودگی، سرگیجه، ناراحتی عصبی، وزوز گوش ، بیخوابی و بدتر شدن پسوریازیس و توکسیک اپیدرمال نکروزیس دیفن‌هیدرامین
اثر ضد آلرژی این دارو به علت رقابت با هیستامین برای اتصال به گیرنده‌های H۱ است. اثر ضد استفراغ و ضد سرگیجه آن را می‌توان به اثر ضد موسکارینی آن ارتباط داد. اثر ضد سرفه دیفن هیدرامین به علت اثر مستقیم بر مرکز سرفه در بصل‌النخاع است. این دارو بر گیرنده‌های H۱ مغز اثر گذاشته موجب اثرات خواب‌آور می‌گردد. دیدانوزین
شایع‌ترین عوارض جانبی دیدانوزین اسهال، تهوع، استفراغ، درد شکم، تب، سردرد و بثورات پوستی است. نوروپاتی محیطی در ۲۱ تا ۲۶ درصد از شرکت کنندگان در کارآزمایی‌های بالینی دیدانوزین رخ داد. دیمن هیدرینات
هزیان، خواب‌آلودگی شدید، غلیظ شدن ترشحات نایژه، تاری دید، دفع مشکل یا دردناک ادرار، هیجان و زودرنجی، خشکی دهان توهم ،گشاد شدن مردمک هالوپریدول
یکی از شایع‌ترین عارضه هالوپریدول، حرکات و پرش بی‌اختیار پلک، دست و پا است. آرامش بیش از حد وخواب‌آلودگی، بی‌ثباتی خلقی، کابوس‌های شبانه، بی‌خوابی، تحریک و سرخوشی. در مصارف طولانی مدت دیسکینزی دیررس ممکن است ایجاد گردد. آثار ضد موسکارینی نظیر یبوست، خشکی دهان، احتقان بینی، احتباس ادرار و تاری دید نیز به ندرت بروز می‌نماید. عوارض خارج هرمی خصوصاً واکنش‌های دیستونیک و آکاتزی، به‌خصوص در تیروئید سمی‌شایع تر می‌باشند. عوارضی از قبیل خستگی و ضعف گاهی بروز می‌نماید. لوراسیدون
عوارض جانبی شایع شامل خواب آلودگی، اختلالات حرکتی، حالت تهوع و اسهال است. عوارض جانبی جدی ممکن است شامل اختلال حرکتی دائمی، سندرم نورولپتیک بدخیم، افزایش خطر خودکشی، آنژیوادم و سطح بالای قند خون باشد. در افراد مسن مبتلا به روان پریشی در نتیجه زوال عقل، ممکن است خطر مرگ را افزایش دهد. استفاده در دوران بارداری از نظر ایمنی نامشخص است. نحوه عملکرد آن مشخص نیست اما اعتقاد بر این است که بر دوپامین و سروتونین در مغز تأثیر می‌گذارد. دی‌سیکلوپلاتین
برخی از عوارض جانبی که از طریق دی‌سیکلوپلاتین مشاهده می‌شود شامل حالت تهوع، استفراغ، ترومبوسیتوپنی، نوتروپنی، کم‌خونی، خستگی، کاهش اشتها، افزایش آنزیم کبد و ریزش مو است. این دارو نوعی آنتی‌نئوپلاستیک مبتنی بر پلاتین است و عملکرد آن به این صورت است که با ایجاد اختلال در عملکرد میتوکندری، منجر به مرگ سلول می‌شود. دوپامین
دوپامین در هیپوفیز موجب توقف تراوش پرولاکتین می‌شود، بنابراین در تراوش شیر وقفه ایجاد می‌کند و آگونیست‌های گیرنده دوپامین مانند کابرگولین در درمان هایپرپرولاکتینمی و تراوش شیر نابجا استفاده می‌شوند. داروهای آنتاگونیست دوپامین موجب کاهش تهوع می‌شوند؛ مانند متوکلوپرامید آنتاگونیست گیرنده D2. داروهای آنتاگونیست دوپامین هم‌چنین در درمان اسکیزوفرنی کاربرد دارند مانند تری فلوپرازین و هالوپریدول. دکس‌بروم‌فنیرامین/سودوافدرین
دکس‌بروم‌فنیرامین/سودوافدرین (با نام تجاری Drixoral) دارویی ترکیبی است که از دو ماده موثره دکس‌بروم‌فنیرامین مالئات (یک آنتی‌هیستامین است) و سودوافدرین سولفات (یک ضد احتقان است) تشکیل شده‌است. این دارو برای درمان علائم آلرژی و سرماخوردگی مانند خارش، آبریزش چشم، آبریزش بینی، گرفتگی بینی، گرفتگی سینوس‌ها و عطسه استفاده می‌شود. دی‌کلوگزاسیلین
این دارو عوارض جانبی مشابه پنی‌سیلین را دارد. همچنین در موارد نادری یرقان کلستاتیک در مصرف این دارو ایجاد شده‌است. دیازپام
عوارض جانبی بنزودیازپینها مانند دیازپام شامل فراموشی آنتروگراد، سردرگمی (به ویژه در دوزهای بالاتر) و آرام بخش است. افراد مسن بیشتر مستعد ابتلا به عوارض جانبی دیازپام مانند سردرگمی، فراموشی، آتاکسی و اثرات خماری و همچنین سقوط هستند. استفاده طولانی مدت از بنزودیازپینها مانند دیازپام با تحمل دارو، وابستگی بنزودیازپین و سندرم ترک بنزودیازپین همراه است. دیازپام مانند سایر بنزودیازپین‌ها می‌تواند حافظه کوتاه مدت و یادگیری اطلاعات جدید را مختل کند. در حالی که داروهای بنزودیازپین مانند دیازپام می‌توانند باعث فراموشی انتروگراد شوند، اما باعث فراموشی رتروگراد نمی‌شوند. اطلاعات آموخته شده قبل از استفاده از بنزودیازپین‌ها مختل نمی‌شود. تحمل در برابر اثرات شناختی بنزودیازپین‌ها با استفاده طولانی مدت تمایل به پیشرفت ندارند و افراد مسن نسبت به آنها حساس تر هستند. علاوه بر این، پس از قطع بنزودیازپین‌ها، نقص‌های شناختی ممکن است حداقل به مدت شش ماه ادامه یابد. مشخص نیست که آیا این اختلالات بیش از شش ماه طول می‌کشد تا کاهش یابد، یا دائمی باشد. بنزودیازپین‌ها همچنین ممکن است باعث افسردگی یا بدتر شوند. به عنوان مثال تزریق یا تزریق داخل وریدی مکرر دیازپام هنگام مدیریت تشنج ممکن است منجر به مسمومیت دارویی از جمله کاهش تنفس، آرامبخشی و افت فشار خون شود. تحمل دارو در صورت تزریق بیشتر از ۲۴ ساعت ممکن است ایجاد شود. آرام بخش‌ها و قرص‌های خواب‌آور، از جمله دیازپام، با افزایش خطر مرگ همراه است. سیتالوپرام
اختلال عملکرد جنسی اغلب یک عارضه جانبی ناشی از مصرف مهارکنندگان بازجذب سروتونین است. به‌طور خاص، عوارض جانبی رایج عبارتند از: کاهش برانگیختگی جنسی، عدم تمایل به رابطه جنسی و آنورگاسمی (مشکلی در دستیابی به ارگاسم). یک مطالعه نشان داد که علی‌رغم عوارض جنسی، هنگامی که بهبودی از اختلال افسردگی عمده حاصل می‌شود، بهبود کیفیت زندگی و رضایت جنسی گزارش می‌شود. دیفمتورکس
دیفمتورکس () که با نام دیفمتوکسیدین نیز خوانده می‌شود نوعی داروی محرک از گروه پیپریدین هاست که به عنوان سرکوب‌کننده اشتها به کار می‌رفت، اما به علت عوارض جانبی غیرقابل تحملی که به دنبال داشت، ازجمله بیخوابی, کاربرد بالینی محدودی داشت. امروزه این دارو دیگر تولید نمی‌شود. مگلومین
عوارض جانبی معمولاً به غلظت دارو، ویسکوزیته، میزان و سرعت تجویز بستگی دارد. به دلیل مقادیر کم ید موجود در فراورده یا آزاد شده از آن ممکن است موجب پرکاری غده تیروئید گردد. در صورت تزریق این دارو با غلظت ۶۰٪ در داخل فضای زیر عنکبوتیه ممکن است تشنج و مرگ بروز کند. بروز نارسائی حاد کلیوی پس از تزریق داخل عروقی دیاتریزوات در طول پرتونگاری دفعی از مجاری ادراری به خصوص در بیماران مبتلا به آسیب کلیوی ناشی از بیماریهای دیگر گزارش شده‌است. واکنشهای آلرژیک کاذب، ضعف شدید و غیرعادی ناشی از کاهش فشار خون، خس خس یا اشکال در تنفس، احساس گرمی و برافروختگی غیرعادی پوست، تهوع و استفراغ، اسهال، طعم فلزی، سرگیجه، سردرد، التهاب بینی، سرفه، خارش، اختلال بینائی، عطسه، بزرگی غدد بزاقی، کاهش یا افزایش ضربان قلب، اختلالات ECG، آریتمی قلبی، شک و ایست قلبی از عوارض عمومی نسبتاً شایع هستند. کلرپرومازین
علائم خارج هرمی و درمصرف طولانی مدت دیسکینزی دیررس، کاهش دمای بدن، افزایش وزن، خواب آلودگی، بی‌ثباتی خلقی، رنگ‌پریدگی، کابوس شبانه، بی‌خوابی وافسردگی ممکن است ایجاد گردد. آثار ضدموسکارینی نظیر خشکی دهان، احتقان‌بینی، یبوست، اشکال در دفع ادرار و تاری‌دید از عوارض شایع دارو هستند.کاهش فشار خون، عوارض چشمی، کهیر، آسم، تورم حنجره، تغییر رنگ پوست سرماخوردگی
در بزرگسالان، علائم آبریزش بینی می‌تواند با آنتی‌هیستامین‌های نوع اول کاهش یابد، با این حال، این نوع آنتی‌هیستامین‌ها ممکن است با عوارض جانبی از جمله خواب‌آور بودن و خشکی دهان همراه باشند. آنتی‌هیستامین‌ها علاوه بر کاهش آبریزش بینی، در کاهش عطسه و خارش چشم نیز مؤثر هستند. سایر داروهای برطرف‌کننده گرفتگی مانند پسودوافدرین نیز بر روی بزرگسالان مؤثر است. اسپری بینی ایپراتروپیوم بروماید می‌تواند علائم آبریزش بینی را کاهش دهد، اما اثر کمی در گرفتگی بینی دارد. با این حال به نظر نمی‌آید که آنتی‌هیستامین‌های نوع دوم مؤثر باشند. دو نوع آنتی‌هیستامینی که استفاده از آن‌ها مرسوم است کلرفنیرامین و دیفن‌هیدرامین می‌باشد. پروپافنون
یبوست، تاری دید، خشکی‌دهان، گیجی، تهوع، استفراغ، خستگی، مزه‌فلزی و تلخ، اسهال، سردرد، واکنش‌های آلرژیک پوستی، افت فشارخون وضعیتی، کاهش ضربان قلب، بلوک سینوسی ـدهلیزی، بطنی و داخل بطنی و اثرات‌آریتمی‌زایی از عوارض جانبی داروهستند. کلوزاپین
کلوزاپین ممکن است عوارض جانبی ایجاد کند که برخی از آنها جدی و بالقوه کشنده است. عوارض جانبی شایع شامل یبوست، شب ادراری، آبریزش از دهان شبانه، سفتی عضلات، خواب آلودگی، لرزش، افت فشار خون وضعیتی، هیپرگلیسمی و افزایش وزن. خطر ابتلا به علائم اکستراپیرامیدال، مانند دیسکینزیای tardive، کمتر از داروهای ضد روانپزشکی معمولی است. این ممکن است به دلیل اثرات آنتی کولینرژیک کلوزاپین باشد. علائم خارج هرمی یا اکستراپیرامیدال ممکن است بعد از اینکه فرد از داروهای ضد روانپریشی دیگر به کلوزاپین تغییر مکان داد، تا حدودی فروکش کند. زوال عقل با اجسام لویی
مدیریت فارماکولوژیک DLB به علت اثرات نامطلوب داروها، پیچیده‌است، زیرا طیف گسترده‌ای از علائم، نیازمند درمان هستند (شناختی، حرکتی، عصب روانپزشکی، خودمختاری و خواب). داروهایی که عوامل آنتی‌کولینرژیک و دوپامینرژیک را تنظیم می‌کنند می‌توانند اثرات نامطلوبی در افراد مبتلا به DLB دارای روان‌پریشی داشته باشند و داروهایی که برای درمان روان‌پریشی استفاده می‌شوند و دارای ترکیبات ناسازگار اند، خطرات زیادی را برای مبتلایان به DLB به وجود می‌آورند. نمونه دیگر، مهار کننده‌های استیل کولین استراز (AChEIs) هستند که برای کاهش اختلالات شناختی تجویز می‌شوند و می‌توانند عوارض جانبی متعددی در علائم دیس‌اتونومی ایجاد کنند. همچنین درمان علائم حرکتی با آگونیست‌های دوپامین ممکن است علائم عصب-روانی را بدتر کند و درمان توهمات و بیماری‌های روانی با آنتی‌سایکوتیک‌ها باعث بروز تأثیرات مختلف و گاهی مرگ می‌شود. آلترتامین
عارضهٔ این دارو، تهوع، استفراغ، کم‌خونی و نوروپاتی محیطی است. دیفن‌هیدرامین
این دارو از راه خوراکی به خوبی جذب می‌شود. زمان شروع اثر آن ۶۰–۱۵ دقیقه است. دفع آن کلیوی است و اغلب به صورت متابولیت طی ۲۴ ساعت دفع می‌گردد. دی هیدروارگوتامین
تهوع شایعترین عارضه آن است. کوئتیاپین
عوارض جانبی معمول این دارو شامل سرگیجه و خواب آلودگی شدید (مخصوصا در روزهای اولیه درمان)، یبوست، افزایش وزن، خشکی دهان و عوارض طولانی مدت مصرف آن شامل افت فشار خون هنگام ایستادن، تشنج، نعوظ طولانی مدت، قند خون بالا، دیسکینزی دیررس، و سندرم بدخیم نورولپتیک می‌شود؛ به‌طور معمول توصیه می‌شود، هفته‌های اول مصرف، بعد از خوردن دارو از کارهایی که نیاز به هوشیاری بالایی دارند خودداری شود. در افراد مسن مبتلا به زوال عقل، استفاده از آن می‌تواند خطر مرگ را افزایش می‌دهد. ناپروکسن/دیفن‌هیدرامین
زنان در سه‌ماهه سوم بارداری باید از مصرف این دارو خودداری کنند زیرا این خطر وجود دارد که ناپروکسن مانند سایر NSAIDها باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی شود. متیل‌فنیدات
عوارض جانبی رایج متیل‌فنیدات شامل اختلال خواب، کاهش اشتها، خشکی دهان، اضطراب و کاهش وزن است. عوارض جانبی جدی‌تر ممکن است شامل روان‌پریشی، واکنش‌های آلرژیک، نعوظ طولانی مدت، سوء مصرف مواد و مشکلات قلبی باشد. اعتقاد بر این است که متیل فنیدات با مهار بازجذب نوراپی‌نفرین و دوپامین توسط یاخته‌های عصبی (نورون‌ها) عمل می‌کند. متیل‌فنیدات یک محرک سیستم عصبی مرکزی (CNS) از گروه فنتیل‌آمین و پیپریدین است. دیفن‌هیدرامین
دیفن هیدرامین در درمان‌علامتی رینیت آلرژیک، رینیت وازوموتور، کهیر، سرفه، تهوع (آبریزش بینی) و استفراغ ناشی از مسافرت یا حرکت، به عنوان یک خواب‌آور ملایم، مسکن آرام و درمان علامتی پارکینسون و واکنش‌های اکستراپیرامیدال به کار می‌رود. دیمن هیدرینات
دیفن‌هیدرامین موجود در دارو یک آنتی هیستامین است و احتمالاً با اثر ضدموسکارینی مرکزی باعث کاهش فعالیت پیچال(لابیرنت) و مرکز CTZ در بصل‌النخاع می‌شود و باعث مهار سرگیجه و تهوع‌است. هذیان‌آور
نسل اول آنتی‌هیستامینها که دارای اثرات آنتی‌کولینرژیک هستند، می‌توانند بسته به دوز مصرفی اثرات خفیف تا شدید و ناخوشایند آنتی‌کولینرژیک ایجاد کنند. آنتی هیستامین معروف دیفن‌هیدرامین در دوزهای نسبتاً بالا می‌تواند علائم شدیدی از هذیان را ایجاد کند. دو آنتی هیستامین دوکسیلامین و دیمن‌هیدرینات نیز با عملکردی مشابه دیفن‌هیدرامین می‌توانند هذیان آور باشند. بتامتازون
درمان دراز مدت با بتامتازون، بیمار را از جهت ابتلا به بیماریهای عفونی مستعد می‌کند و از طرفی علائم عفونت نیز پنهان می‌شود. مصرف مقادیر زیاد بتامتازون می‌تواند اختلالات روانی را تشدید کند. آب مروارید کاهش یا تاری دید و تکرار ادرار و پرنوشی، قرحه گوارشی، علائم شبه کوشینگ، آکنه، درد در ناحیه سرینی، افزایش فشار خون و قند خون، ادم ریوی در مادر و سردرد از عوارض جانبی دارو هستند. دولوکستین
شامل خشکی دهان، حالت تهوع، احساس خستگی، سرگیجه، اضطراب، مشکلات جنسی، بی‌خوابی، ریزش موی شدید و افزایش عرق کردن است. عوارض جانبی شدید شامل افزایش خطر خودکشی، سندرم سروتونین، شیدایی و مشکلات کبدی است. در صورت متوقف شدن ممکن است سندرم ترک ضد افسردگی رخ دهد. اندانسترون
اثرات جانبی متداول اندانسترون عبارت‌اند از: یبوست، سردرد، بی‌خوابی و خارش. از اثرات شدید ناشی از مصرف آن، می‌توان به آنافیلاکسی و سندرم کیوتی اشاره کرد. مصرف این دارو در دوران بارداری ایمن به‌نظر می‌رسد اما هنوز مطالعه جامعی در این زمینه به انجام نرسیده‌است. تیلیدین
تهوع، استفراغ، سبکی سر، گیجی، خستگی، سردرد و پرخاشگری. سایر عوارض با شیوع کمتر عبارتند از توهم، سرخوشی (یوفوریا), ترمور، هیپررفلکسی، اسهال و درد شکم سولفادوکسین/پیریمتامین
عوارض جانبی شامل اسهال، بثورات پوستی، خارش، سردرد و ریزش مو است. به ندرت ممکن است یک واکنش آلرژیک شدید یا بثورات پوستی مانند نکرولیز سمی اپیدرمی رخ دهد. به‌طور کلی در افراد مبتلا به آلرژی به سولفونامید یا بیماری جدی کبد یا کلیه توصیه نمی‌شود. این دارو با مسدود کردن توانایی مالاریا در استفاده از فولینیک اسید عمل می‌کند. دیفن‌هیدرامین
عوارض شایع این دارو عبارتند از گیجی، سردرد، بدخلقی و عوارض پسیکوموتور، عوارض ضد موسکارینی مانند خشکی دهان، تاری دید، دوربینی و عوارض دستگاه گوارشی. مروپنم
هر دارو به موازات اثرات درمانی ممکن است باعث بروز برخی عوارض ناخواسته نیز بشود. اگر چه کلیه این عوارض در یک فرد مشاهده نمی‌شود ولی در صورت بروز هر یک از عوارض زیر با پزشک معالج خود مشورت نمایید. عوارض گوارشی: تهوع، استفراغ، یبوست، بی اشتهایی، هپاتیت، نقص کبدی، سوء هاضمه، مسدود شدن مجاری گوارشی، مشاهده خون در مدفوع، بزرگ شدن شکم و درد لگن عوارض قلبی و عروقی: نارسائی قلبی، تاکی کاردی، ایست قلبی، افزایش فشار خون، سکته قلبی، آمبولی ریوی، کاهش ضربان قلب، کاهش فشار خون و سنکوپ عوارض خونی: آنمی، آنمی هیپوکرومیک و زیاد شدن حجم خون، ادم محیطی و هیپوکسی عوارض عصبی: بی خوابی، سرگیجه، گیجی، صرع، اضطراب، افسردگی، ضعف و ناتوانی و هالوسیناسیون عوارض تنفسی: آپنه، اختلال تنفسی، آسم، افزایش سرفه و ادم ریوی عوارض پوست: کهیر، خارش، احساس سرما، قرمزی، تعرق و زخم‌های پوستی عوارض ادراری: نقص کلیوی، احتباس ادراری و بی‌اختیاری ادرار متفورمین
تاری دید، خواب آلودگی، خشکی دهان، افزایش حجم و تکرر ادرار، کاهش اشتها، تهوع و استفراغ، معده درد، خستگی، عطش غیرمعمول که باید برای درمان آن هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کرد. در صورتی‌که بیمار در این مرحله درمان نشود دچار پوست خشک برافروخته، تنفس بدبو، وجود کتون در ادرار، تنفس سطحی و مشکل شده که هیپرگلسیمی شدید رخ داده و منجر به کتواسیدوزیس و مرگ می‌شود. اس‌سیتالوپرام
عوارض جانبی رایج عبارتند از خواب کم، حالت تهوع، ناکارآمدی جنسی و احساس خستگی، عوارض جانبی جدی‌تر ممکن است شامل موارد خودکشی در افراد زیر ۲۵ سال باشد. مشخص نیست که استفاده از آن در حین بارداری یا شیردهی امن باشد. اس‌سیتالوپرام ایزومرفضایی (stereoisomer) سیتالوپرام از داروهای قبلی است، از این رو نام آن اس‌سیتالوپرام گذاشته‌اند. آریپیپرازول
عوارض جانبی رایج عبارتند از: استفراغ، یبوست، خواب آلودگی، سرگیجه، و اختلالات حرکتی. عوارض جانبی جدی ممکن است شامل سندرم بدخیم نورولپتیک و دیسکینزی دیررس باشد. در افراد مسن خطر مرگ و میر بیشتر است و برای روانپریش به علت زوال عقل توصیه نمی‌شود.در دوران بارداری، شواهدی مبنی بر آسیب‌های احتمالی به کودک وجود دارد. در خانمهایی که شیر می‌دهند توصیه نمی‌شود. در افراد کمتر از ۱۸ سال بسیار مورد مطالعه قرار نگرفته‌است. حالت دقیق عمل کاملاً مشخص نیست اما ممکن است اثرات آن بر دوپامین و سروتونین باشد. کلومیپرامین
عوارض آن شبیه آمی‌تریپتیلین است. شامل خواب‌آلودگی، اثرات آنتی کولی‌نرژیک (خشکی دهان، تاری دید، یبوست)، تهوع، تنگی نفس، کم‌فشاری ارتواستاتیک، عرق‌ریزی و ترمور. در مقایسه با آمی‌تریپتیلین اختلال جنسی و تشنج در آن بیشتر است. تشنج در ۰٫۵٪ از افراد که ۲۵۰ میلی‌گرم یا کمتر مصرف کنند ممکن است ایجاد شود. در صورت مصرف بالای ۲۵۰ میلی‌گرم در روز احتمال تشنج به ۲ درصد می‌رسد. همچنین این دارو نسبت به تمام سه حلقه‌ای‌ها توانایی بیشتری برای القای فاز شیدای در افراد با سابقه اختلال دوقطبی دارد. کلومیپرامین ممکن است عوارض مهمی به همراه داشته باشد. در صورت شدت یا ازمان هر یک از علایم زیر با پزشک خود مشورت کنید: خواب آلودگی، سردرد، بی‌قراری، اشکال در حافظه یا تمرکز، تاری دید، احساس سبکی سر، تعریق، تهوع، استفراغ، خشکی دهان، ناراحتی معده، اسهال، یبوست، تغییر در اشتها یا وزن و مشکلات جنسی. اما در صورت بروز هر یک از علایم یا نشانه‌های زیر، بلافاصله به پزشک خود مراجعه کنید: ضعف یا خستگی شدید، افسردگی، تشنج، لرزش، اشکال در تنفس، زردی پوست یا چشم‌ها، تب، بثورات پوستی، خشکی عضلانی غیرمعمول، تپش قلب یا ضربان نامنظم قلب و مشکلات ادراری، این دارو بیشتر از سایر ضد افسردگی‌های سه حلقه ای مانیا ایجاد می‌کند. هروئین
اولین نوبت مصرف هروئین باعث ایجاد حالت تهوع یا استفراغ می‌شود؛ ولی به تدریج و با مصرف بیشتر، این عوارض از بین می‌روند. مصرف میزان زیاد هروئین (اوردوز) باعث بروز بی‌حسی شدید، کما، و ایست قلبی یا تنفسی می‌شود که برای درمان آن از نالوکسان استفاده می‌کنند. سورافنیب
عوارض شایع این دارو (با احتمال بروز بیش از ۱۰٪) عبارتند از: لنفوپنی، کاهش فسفات خون، خونریزی، فشار خون بالا، اسهال، راش، ریزش مو (در بیش از ۳۰٪ موارد)، قرمز شدنِ کف دست‌ها، خارش، اریتما، افزایش سطح آمیلاز، افزایش سطح لیپاز، خستگی، درد، تهوع و استفراغ. ومورافنیب
با بیشترین دوزِ قابل تحمل این دارو (یعنی ۹۶۰ میلی‌گرم، دو بار در روز)، حدود ۳۱٪ بیماران دچار ضایعات پوستی می‌شوند که نیازمند جراحی است. در پژوهشی دیگر، شایعترین عوارض جانبی این دارو عبارت بودن از: آرترالژی (۵۸٪)، راش‌های پوستی (۵۲٪) و حساسیت به نور (۵۲٪). دیمن هیدرینات
۸-کلروتئوفیلین یک محرک شبه کافئینی (مشتق گزانتین) است و از خواب‌آلودگی ناشی از دیفن‌هیدرامین جلوگیری می‌کند. این دارو به‌خوبی از راه‌خوراکی جذب می‌گردد متابولیسم آن‌کبدی است و از کلیه طی ۲۴ ساعت به‌صورت متابولیت دفع می‌گردد. دیفن‌هیدرامین
آنتی هیستامین دیفن‌هیدرامین
با تزریق اغلب علاوه بر اپی نفرین برای آنافیلاکسی استفاده می‌شود، اگرچه تا سال ۲۰۰۷ استفاده از آن برای این منظور به درستی مطالعه نشده‌است. استفاده از آن فقط در صورت بهبود علائم حاد توصیه می‌شود. فرمولاسیون موضعی دیفن هیدرامین از جمله کرم، لوسیون، ژل و اسپری موجود است. این موارد برای تسکین خارش استفاده می‌شوند و این مزیت را دارند که اثرات سیستمیک کمتری (به عنوان مثال خواب آلودگی) نسبت به فرم‌های خوراکی ایجاد می‌کنند. دی سیکلومین
مصرف این دارو می‌تواند عوارض جانبی از قبیل خشکی دهان، تپش قلب، بی‌خوابی، سرگیجه، خستگی، تاری دید، یبوست، اشکال در دفع ادرار، ناتوانی جنسی و اتساع شکم ایجاد کند. آمفتامین
دستگاه عصبی: بی‌قراری، بی‌خوابی، سرگیجه، سردرد، بی‌حوصلگی، در طولانی‌مدت افسردگی شدید و سایکوز. گوارشی: بی اشتهایی، خشکی دهان، کاهش وزن، اسهال، یبوست، کرامپ شکم. قلبی - عروقی: افزایش فشارخون، تاکیکاردی. موارد دیگر: دیستونی سر و گردن، افزایش فشار داخل چشم، ناتوانی و افت و افزایش میل جنسی. تیرامین
تیرامین موجب آزاد شدن کتکول آمینها (مانند اپی نفرین) می‌شود البته نمی‌تواند از سد خونی مغزی عبور کند. خوردن غذاهای حاوی تیرامین همزمان با مصرف داروهای مهارکننده مونوآمین اکسیدازها موجب افزایش فشار خون و حمله های میگرنی میشود و ممکن است طوفان سرتونین ایجاد کند . دسلوراتادین
شایعترین عوارض جانبی این دارو خستگی (۱٫۲٪)، خشکی دهان (۳٪) و سردرد (۰٫۶٪) است. کرومولین سدیم
اثرات معمول دارو عبارتند از سرفه، خشکی دهان یا گلو، تهوع، گرفتگی بینی، یا سوزش گلو.هیستامین هیدانتوئین
مصرف داروی ضدتشنج فنی توئین از مشتقات هیدانتوئین در دوران بارداری موجب بروز سندرم هیدانتوئین در نوزاد می‌شود. نوزاد نشانه‌هایی از قبیل پایین قرار گرفتن گوش‌ها و بدشکلی لاله گوش، افزایش فاصله چشم‌ها از هم، پهن شدن ریشه بینی، گردن کوتاه و تغییر در چین‌های کف دست دارد. توفان آدرنرژیک
توفان آدرنرژیک (adrenergic storm) عبارت است از افزایش ناگهانی و شدید سطح کاتکول‌آمین‌های آدرنالین و نورادرنالین (به ترتیب معروف به اپی‌نفرین و نوراپی‌نفرین) در سرم خون، همراه با افزایش کمتر انتقال دوپامین. این عارضه به دلیل ایجاد تاکی‌کاردی شدید و فشار خون بالا به ویژه برای کسانی که سابقهٔ بیماری قلبی دارند می‌تواند وخیم باشد. در صورتی که فوری تحت درمان قرار گیرد بهبودی حاصل می‌شود. درمان معمولاً شامل تجویز مقادیر زیادی دیازپام یا سایر بنزودیازپین‌ها به همراه بتابلاکرها است. در بیمارانی که منع مصرف بتابلاکر دارند از سایر داروهای ضد فشارخون همچون کلونیدین می‌توان استفاده کرد. این عارضه معمولاً بر اثر مصرف بیش از حد محرک‌ها به ویژه کوکایین ایجاد می‌شود اما به علت عادات غذایی نامناسب همزمان با مصرف مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز نیز رخ می‌دهد. خونریزی مغزی نیز می‌تواند منجر به توفان آرنرژیک شود. همچنین توفان کاتکول‌آمینی بخشی از سیر طبیعی بیماری هاری است و باعث احساس بی‌قراری و وحشت شدید و نیز dysautonomia در مرحلهٔ پیش از کما می‌باشد. شیرریزش
شیرریزش همچنین یکی از عوارض جانبی مرتبط با استفاده از نسل دوم داروی آنتاگونیست گیرنده اچ۲ سایمتیدین (با نام تجارتی: Tagamet) می‌باشد. این شیرریزش می‌تواند همچنین توسط داروهای ضد پریشانی (داروی ضدجنون) که با باعث هیپرپرولاکتینمی با مسدود کردن گیرنده‌های دوپامین مسئول برای کنترل انتشار پرولاکتین می‌شود. از بین این تعداد، ریسپریدون بدترین باعث این عارضه است. هیدروکسی کلروکین
برای درمان مالاریا و آرتریت روماتوئید استفاده می‌شود.  اختلالات بینایی (آسیب به شبکیه) از جمله می‌توان به تاری چشم تا مدت ۲ الی ۳ ساعت بعد از مصرف و گاهی باعث به وجود آمدن هاله نور در چشم فرد می‌شود، و گاهی هم باعث توهم‌های شدید می‌شود. سرگیجه، اختلالات خونی و ضعف عضلانی. شایع‌ترین عوارض جانبی، تهوع خفیف و گرفتگی معده در اوقات با اسهال خفیف است، گرفتگی شکم، اسهال، مشکلات قلبی، کاهش اشتها، سردرد، حالت تهوع و استفراغ باشد. نیمودیپین
گیجی ، سردرد ، آریتمی قلبی ، ادم و هایپرتروفی لثه، اختلالات سایکوتیک،کاهش فشارخون،تاکی کاردی، درماتیت،بثورات جلدی، تهوع، اسهال، تنگی نفس،کرامپ‌های عضلانی هروئین
یبوست ناشی از مصرف هروئین اغلب با تداوم مصرف در معتادان هروئین منجر به هموروئید می‌شود. سوء مصرف هروئین می‌تواند موجب بی‌خوابی، اختلال‌های جنسی زودانزالی یا کاهش میل جنسی در مردان، عفونت دریچه‌های قلب، عفونت شش‌ها و آسیب‌های کبدی و کلیوی شود. مصرف دراز مدت هروئین باعث ابتلا به اختلالات روانی افسردگی و اختلال شخصیت می‌شود. بروز اختلال و بی‌نظمی در عادت‌های ماهانه زنان از دیگر عوارض آن است. در افرادی که آن را تدخین کنند، می‌تواند مشکلات ریوی نظیر برونشیت مزمن را به‌وجود آورد و از سوی دیگر آن دسته از افرادی که هروئین را استنشاق کنند، باعث آسیب به بافت داخل بینی و تیغهٔ بینی آنان می‌شود. سودوافدرین
تشنج، ایجاد توهم، ضربان نامنظم قلب، بروز اشکال تنفسی، آشفتگی، بیقراری و اشکال در به خواب رفتن ازعوارض جانبی این دارو هستند. مخدر
عوارض: در کوتاه مدت سبب احساس اضطراب، افسردگی و خستگی می‌شود، افزایش ضربان قلب و تنفس، اختلال در دید، خشکی دهان، سرگیجه و خشونت، مرگ ناگهانی و سکته قلبی شده و در دراز مدت سبب توهم، وحشت‌زدگی، کاهش وزن، آسیب به مغز و حافظه، تشنج و مرگ می‌شود. تریمیپرامین
اثرات آنتی‌کولینرژیک (تاری دید، اغتشاش شعور، هذیان و توهم، یبوست، اشکال در دفع ادرار) تپش آهسته سریع یا نامنظم قلب، لرزش به ویژه در دست‌ها، بازو و زبان، کاهش فشار خون، عصبانیت و بی‌قراری، سندرم پارکینسون، نقص عملکرد جنسی، سرگیجه، خشکی دهان، سردرد، افزایش اشتها، تهوع، کاهش فشارخون وضعیتی، خستگی یا ضعف، طعم ناخوشاینددر دهان و افزایش وزن با مصرف این دارو گزارش شده‌است. دزپپرامین
در هفته‌های اول کاهش شدید خواب و بزرگ شدن مردمک چشم مشاهده شده‌است. این دارو برای درمان بیماران جوان تجویز می‌شود و به علت وجود مقدار زیادی هیپرتارو برای استفاده سالمندان خطرناک می‌باشد. دکسکلرفنیرامین
کاربرد اصلی این دارو مهار علائم هیستامینرژیک (مانند آبریزش بینی و...) در سرماخوردگی، حساسیت و کهیر است . در ترکیب برخی از داروهای سرماخوردگی نیز استفاده شده است. دکسکلرفنیرامین از گروه آلکیل آمینها و ایزومر راست گردان کلرفنیرامین است؛ مانند سایر آنتی هیستامینها خواص آنتاگونیست گیرنده H۱ هیستامین و خواص آنتی کولینرژیکی دارد. عوارض هیستامینرژیک مانند گیجی و خواب آلودگی و عوارض آنتی کولینرژیک مانند خشکی دهان. داساتینیب
نوتروپنی و نارسایی مغز استخوان از عوارض شایع این داروست. نشت مایع به فضای جنب، اسهال با شدت خفیفت تا متوسط، ورم محیطی، سردرد، اختلال در آزمون عملکرد کبد، هیپوکلسمی خفیف و پرفشاری ریوی (PAH) هم سایر عوارض داساتینیب است. سازمان غذا و دارو آمریکا در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ اعلام کرد این دارو خطر ابتلا به پرفشاری ریوی (PAH) را افزایش می‌دهد که علائمی همچون تنگی‌نفس، خستگی، ورم مچ و ساق پاها و غیره را داراست. این مسئله در بروشورهای دارویی داخل جعبهٔ آن ذکر شده‌است. داکتینومایسین
اصولاً داروهای شیمی درمانی پرعارضه اند و عارضه اصلی این دارو اختلالات خونی، سلولیت، تورم پوست، تاول پوستی، زردی، خستگی، ضعف عمومی، تب و درد عضلانی، زخم دهان است.