کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی در چه سالی به امضا رسید؟
الجزایر و سلاح‌های کشتار جمعی
در نوامبر ۱۹۹۱ به دلیل فشارهای بین‌المللی، الجزایر نیروگاه را زیر نظر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی برد و در ژانویهٔ ۱۹۹۵ پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای را امضا کرد و کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی به تصویب رسید. در اوت سال ۲۰۰۱ الجزایر کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای میکروبی را تصویب کرد. جنگ بیولوژیک
کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی مصوب سال ۱۹۷۲ هر گونه تولید و انبار جنگ‌افزارهای بیولوژیک را ممنوع کرده و ۱۷۱ کشور تا فوریه سال ۲۰۱۵ این کنوانسیون را پذیرفته و امضا کرده‌اند. استفاده از جنگ‌افزارهای بیولوڗیک بر اساس معاهدات حقوق بین‌الملل بشردوستانه، ممنوع بوده و استفاده از این‌گونه جنگ‌افزارها از مصادیق جنایت جنگی به‌شمار می‌آید. پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای
این پیمان توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۶ به تصویب رسید و در ۲۴ سپتامبر همان سال در نیویورک به امضا گذاشته شد و ۷۱ کشور از جمله پنج کشور از هشت کشور دارنده سلاح هسته‌ای آن را امضا کردند. تا اکتبر سال ۲۰۱۶، ۱۶۶ کشور پیمان منع جامع آزمایش را تصویب و ۱۷ کشور دیگر آن را امضا کرده ولی در داخل کشور خود تصویب نکرده‌اند.
کنوانسیون روتردام
نهمین نشست کنفرانس روتردام از ۲۹ آوریل تا ۱۰ مه ۲۰۱۹ در ژنو، سوئیس برگزار شد.کمیته بررسی شیمیایی کنوانسیون روتردام تصمیم گرفت به هفتمین کنفرانس نشست احزاب در سال ۲۰۱۵ توصیه کند که لیست مواد شیمیایی زیر را در پیوست III کنوانسیون در نظر بگیرد: معمر قذافی
قذافی اقدامات و تلاش‌های خود را برای تولید سلاح‌های کشتارجمعی از سال ۱۹۷۲ میلادی آغاز کرد. از جمله این کوشش‌ها می‌توان به تلاش وی برای خرید بمب هسته‌ای از جمهوری خلق چین اشاره کرد. تاکنون چندین تن از گوشه و کنار جهان به دلیل همکاری با لیبی، برای دستیابی به سلاح‌های شیمیایی مورد پیگرد قانونی قرار گرفته‌اند. تایلند گزارش داد که چند تبعه تایلندی درساختن یک مخزن گازی شرکت کرده‌اند. آلمان نیز یک تاجر اهل آن کشور، به نام یورگن هیپن استایل که در برنامه‌های لیبی برای دستیابی به سلاح شیمیایی همکاری کرده‌است را به پنج سال حبس محکوم کرد. بازرسان کنوانسیون سلاح‌های شیمیایی در سال ۲۰۰۴ میلادی تأکید کردند که لیبی دارای ذخیره‌ای معادل با ۲۳ تن گاز خردل و بیش از ۱۳۰۰ تن مواد ترکیبی شیمیایی می‌باشد. چنین مقدار عظیمی از مواد شیمیایی انتظار می‌رفت که خیلی پرهزینه باشد. به دنبال سرنگونی صدام حسین به وسیله نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۰۳ میلادی قذافی اعلام کرد که ملتش یک برنامه فعال برای سلاح‌های کشتار جمعی دارد اما می‌خواهد به بازرسان سازمان ملل اجازه دهد که به کشورش بیایند و آن‌ها را مشاهده نمایند و از بین ببرند. رئیس‌جمهور وقت آمریکا، جرج بوش و دیگر حامیان جنگ عراق اعلام قذافی را به عنوان پیامد مستقیم جنگ عراق اعلام کردند. نخست‌وزیر ایتالیا سیلیو برلوسکونی که یکی از آن حامیان بود، ظهار داشت که قذافی به‌طور خصوصی با وی تماس گرفته و اجازه بازرسی را اعلام نموده‌است. بسیاری از کارشناسان سیاسی خارجی ادعا کردند که اعلام آمادگی قذافی برای پذیرش بازرسان فقط بمنظور بهبود بخشیدن روابط با غرب و برداشته شدن تحریم‌ها است. برای حمایت از این مطلب آنان به این حقیقت اشاره کردند که لیبی همیشه پیشنهادهای مشابه این‌چنینی را بیان کرده‌است. بازرسان بین‌المللی چندین تُن از تسلیحات شیمیایی در لیبی را کشف کردند و همین‌طور از برنامه فعال تسلیحات هسته‌ای دیدن کردند. با ادامه یافتن فرایند از بین بردن این تسلیحات، لیبی همکاری خود را با رژیم‌های کنترلی بین‌المللی بهبود بخشید، تا جایی که در مارس سال ۲۰۰۶ میلادی فرانسه توانست توافق خود را برای توسعه برنامه انرژی هسته‌ای در لیبی اعلام کند. در ۱۵ می سال ۲۰۰۶ میلادی دولت ایالات متحده اعلام نمود که باید روابط کامل دیپلماتیک را با طرابلس برقرار کند زیرا قذافی اعلام کرده‌است که برنامه تسلیحات کشتارجمعی خود را کنار گذاشته‌است. دولت ایالات متحده همچنین افزود لیبی باید از فهرست کشورهای حامی تروریسم حذف شود. گفتگوی محدودسازی جنگ‌افزار راهبردی
قرارداد سالت ۱ به امضای لئونید برژنف رهبر اتحاد شوروی و ریچارد نیکسون رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا رسید. قرارداد سالت ۲ در سال ۱۹۷۹ امضا اما هیچگاه اجرا نشد. سینتیک شیمیایی
در سال ۱۸۶۴، پیتر واج (Peter Waage) و کیتو گلدبرگ (Cato Guldberg) با تدوین قانون کنش جرم، که بیانگر تناسب مقدار مواد در یک واکنش با سرعت یک واکنش شیمیایی است. جنگ‌افزار شیمیایی
پس از پایان جنگ اول جهانی و با تصویب پروتکل ۱۹۲۵ ژنو توسط بیشتر کشورهای دنیا، کاربرد این سلاح ممنوع گردید. پیمان عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای
طبق تعریف کشورهای برخوردار، شامل کشورهایی هستند که تا پیش از اول ژانویه ۱۹۶۷ برابر با ۱۱ دی ۱۳۴۷ سلاح هسته‌ای یا دیگر وسایل منفجره هسته‌ای را تولید و منفجر کرده باشند طبق این تعریف چین، فرانسه، روسیه، انگلیس و آمریکا (اعضای دائمی شورای امنیت) به‌طور رسمی دارای سلاح هسته‌ای شدند. سازمان منع سلاح‌های شیمیایی
با نگرش به موانعی که برای دستیابی به یک پیمان جهانی دربارهٔ بازداری فرآوری، اندوخته‌سازی و گسترش جنگ‌افزارهای شیمیایی وجود داشت، گروه کشورهای غربی در سال ۱۹۸۹در چارچوبی موسوم به گروه استرالیا (در برگیرنده ۲۰کشور غربی) حدود ۵۰ماده شیمیایی را که در صنعت شیمیایی کاربرد دارد ولی می‌تواند در فرآوری جنگ‌افزارهای شیمیایی نیز به کار رود، زیرمهار گرفت. معلولین غیرنظامی
بعد از جنگ جهانی دوم، از سال ۱۹۴۹ یک سری معاهدات حاکم بر جنگ مورد قبول دولت‌ها قرار گرفت. کنوانسیون ژنو عملی شد. گرچه در چهارمین کنوانسیون ژنو سعی شد برخی ضوابط دفاعی مربوط به غیرنظامیان زمان جنگ اجرا شود، اما کلیت کنوانسیون چهارم ژنو مربوط به افراد محصور در منطقه اشغال شده بود و نه مثلاً افراد مناطق بمباران شده. در سال ۱۹۷۷ پروتکل شماره یک به عنوان یک بند اصلاحیه به کنوانسیون ژنو اضافه شد، در این پروتکل هرگونه هجوم به غیرنظامیان ویا تأسیسات غیرنظامی در مناطق جنگی ممنوع گردید. گرچه این پروتکل به وسیلهٔ ۱۷۳ کشور تصویب شده اما کشورهای ایالات متحده، اسرائیل، پاکستان، هند، ایران و ترکیه از امضای آن سر باز زدند. استاتوی رم که حمله علیه مردم غیرنظامی را غیرقانونی می‌داند، از روز اول ژوئیه سال ۲۰۰۲ ابلاغ گردید، اما توسط همه کشورها تصویب نشد. جنگ ایران و عراق و سازمان ملل متحد
در تاریخ ۸ اکتبر ۱۹۸۶ به تصویب رسید. در پی شکایت‌های مکرر ایران مبنی بر کاربرد سلاح شیمیایی عراق در جنگ و اعزام کار‌شناسان سازمان ملل، گزارشی از این بمباران به دبیرکل رسید که ناگزیر رییس شورای امنیت، بیانیه قاطعی در محکومیت کاربرد این سلاح‏‌ها توسط عراق صادر کرد، هر چند که در این بیانیه، «ادامه منازعه» نیز محکوم شده بود. لهستان و سلاح‌های کشتار جمعی
لهستان کنوانسیون سلاح‌های شیمیایی را در اوت ۱۹۹۵ تصویب کرد و هیچ برنامه تهاجمی یا ذخایر سلاح‌های شیمیایی را اعلام نکرد. در سال ۲۰۰۴ در جریان اجلاس سران گروه ۸، توافق لهستان و روسیه در زمینه نابودی سلاح‌های شیمیایی به دست آمد. توافق تسلیحات شیمیایی به روسیه در دفع ذخایر لویزیت کمک خواهد کرد. پروتکل مربوط به سلاح‌های لیزری کور کننده
کنوانسیون برخی از سلاح‌های متعارف و سه پروتکل الحاقی در ۱۰ اکتبر ۱۹۸۰ به تصویب رسید و در ۱۰ آوریل ۱۹۸۱ برای امضا مطرح شد. در سال ۱۹۸۶، سوئد و سوئیس به دنبال پروتکل لیزر Blinding بودند. در طی سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۸۹، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) چهار نشست بین‌المللی متخصصان در این زمینه برگزار کرد و در سال ۱۹۹۳ "سلاح‌های کور کننده را" منتشر کرد. کنوانسیون لندن در مورد جلوگیری از آلودگی دریایی به‌وسیله زباله و مواد دیگر
اجرای این کنوانسیون، از زمان لازم‌الاجرا شدن آن در سال ۱۹۷۵، چارچوبی را برای کنترل و جلوگیری از آلودگی دریایی بین‌المللی فراهم کرده‌است که طرف‌های متعهد به پیشرفت مستمر در حفاظت از اقیانوس‌ها به آن دست یافته‌اند. از جمله نقاط عطف این کنوانسیون، ممنوعیت دفن زباله‌های رادیواکتیو در عمق اقیانوس در سال ۱۹۹۳ و مصوبات مربوط به پایان دادن به دفع زباله‌ها و سوزاندن زباله‌های صنعتی است. تلاش‌های طرفین توسط یک دبیرخانه دائمی به میزبانی سازمان بین‌المللی دریانوردی (آی ام او) پشتیبانی می‌شود. جلسه مشورتی طرفین قرارداد کنوانسیون لندن، نهاد حاکم و تصمیم گیرنده سیاسی این کنوانسیون است. دومین پیمان دریایی لندن
دومین پیمان دریایی لندن () یک معاهده بین‌المللی بود که در نتیجه دومین کنفرانس خلع سلاح دریایی لندن در [[لندن]، [[بریتانیا]] امضا شد. این کنفرانس در ۹ دسامبر ۱۹۳۵ آغاز شد و معاهده ای در ۲۵ مارس ۱۹۳۶ توسط کشورهای شرکت کننده امضا شد.[[رده:ایالات متحده آمریکا در ۱۹۳۶ (میلادی)]] [[رده:بریتانیا در ۱۹۳۶ (میلادی)]] [[رده:پیمان‌های کنترل تسلیحات]] [[رده:تاریخ دریانوردی نظامی نیروی دریایی فرانسه]] [[رده:تاریخ نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا]] [[رده:فرانسه در ۱۹۳۶ (میلادی)]] [[رده:معاهده‌های ایالات متحده آمریکا]] [[رده:معاهده‌های بریتانیا]] [[رده:معاهده‌های جمهوری سوم فرانسه]] [[رده:معاهده‌های دوره میان‌دوجنگ]] [[رده:معاهده‌های مصوب‌شده در ۱۹۳۶ (میلادی)]] آزادسازی مواد مخدر
معاهده سازمان ملل متحد علیه قاچاق مواد مخدر و روان‌گردان در سال ۱۹۸۸ همهٔ کشورهای امضاکننده را ملزم کرد که «قاچاق مواد مخدر و داروهای روان‌گردان را در قانون اساسیشان جرم تلقی کنند» و نیز به همین منوال هر گونه کار مربوط به تولید، توزیع، انتقال و … که در معاهدهٔ مواد مخدر سال ۱۹۶۱ و معاهدهٔ مواد روان‌گران سال ۱۹۷۱ نیز تعیین شده، جرم تلقی می‌شود. همچنین «کشت خشخاش، کوکا و ماری‌جوانا به منظور تولید مواد مخدر یا داروهای روان‌گردان جرم است. لازم به یادآوری است که این معاهده بین تولید مواد مخدر به صورت انبوه و تولید آن تنها برای مصارف شخصی تفاوت قائل است و دومی را نیز گونه‌ای جرم می‌شناسد اما «میزان مجازات و جرم‌انگاری آن بسته به قانون اساسی هر کشور و آزادی‌های فردی مندرج در آن است». کنوانسیون غیرقابل اجرا بودن محدودیت‌های قانونی در مورد جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت
کنوانسیون غیرقابل اجرا بودن محدودیت‌های قانونی در مورد جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت () برای امضاء به تصویب رسید، قطعنامه 2391 (XXIII) به تاریخ ۲۶ نوامبر ۱۹۶۸ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تصویب رسید. این قطعنامه طبق مقررات ماده هشتم (۹۰ روز پس از تصویب)، در تاریخ ۱۱ نوامبر ۱۹۷۰ به اجرا درآمد. پیمان منع جزئی آزمایش هسته‌ای
این پیمان در ۵ اوت ۱۹۶۳ توسط دولت‌های شوروی، بریتانیا و آمریکا پیش از اینکه برای امضای دیگر کشورها گذاشته شود در مسکو امضا شد. از آن زمان تا کنون، ۱۲۳ کشور دیگر به آن پیوسته و ۱۰ کشور دیگر آن را امضا ولی هنوز در داخل کشور خود تصویب نکرده‌اند. سازمان منع سلاح‌های شیمیایی
در سال ۱۹۹۲ کنفرانس خلع جنگ‌افزار در ژنو پیش‌نویس و طرح کنوانسیون بازداری جنگ‌افزارهای شیمیایی را تهیه و به سازمان ملل تقدیم کرد که گردهمایی همگانی سازمان ملل آن را در ۲۴ ماده و ۳ پیوست در دسامبر سال ۱۹۹۲ با اجماع به تصویب رساند شمار اعضا نیز طی مدت کوتاهی به ۱۶۰دولت افزایش یافت. پس از تصویب پیمان نامه بدست پارلمان دولت مجارستان به نام شصت و پنجمین عضو پیمان‌نامه از ۲۹ آوریل ۱۹۹۷لازم‌الاجرا گردیده‌است. حقوق بشر
در سال ۱۹۶۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR) و میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی(ICESCR) در سازمان ملل متحد، به تصویب رسید. کشورهایی که این پیمان را امضاء کردند رعایت حقوق مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر برایشان الزام‌آور بود و به ایجاد قوانین مربوط به حقوق بشر، متعهد شدند. از آن زمان به بعد معاهدات و قوانین متعدد دیگر در سطح بین‌المللی ارائه شده‌اند. آن‌ها به‌طور کلی به عنوان اسناد حقوق بشر شناخته شده‌است. برخی از این معاهدات مهم که در ارتباط با میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی و میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به تصویب رسیده‌اند مانند معاهدات هفت هسته‌ای" عبارتند از: موافقت‌نامه هسته‌ای غیرنظامی هند–آمریکا
امضاءکنندگان معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان پی تی) امکان تبادل فناوری هسته‌ای غیرنظامی با یکدیگر و تأمین سوخت هسته‌ای به وسیله گروه تأمین هسته‌ای را در ازای نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر فعالیت‌های هسته‌ای آنان به دست می‌آورند. کشورهای پاکستان، اسرائیل و هند این معاهده را امضاء نکرده‌اند. دلیل این گروه از کشورها این موضوع می‌باشد که معاهده به صورت تبعیض‌آمیزی کشورهای جهان را به دو گروه «دارای سلاح هسته ای» و «بدون سلاح هسته ای» تقسیم می‌کند زیرا معاهده تنها به کشورهایی که پیش از سال ۱۹۶۷ آزمایش هسته‌ای انجام دادند اجازه حفظ امکانات هسته‌ای خود را داده‌است. پس از گسترش زرادخانه هسته‌ای چین، در سال ۱۹۷۴ هند نخستین آزمایش بمب هسته‌ای خود را انجام داد. این آزمایش «انفجار هسته‌ای صلح‌آمیز» نام‌گذاری شد زیرا دولت هند اگر چه این آزمایش را نظامی دانست ولی تنها هدف آن را بازداری از حمله کشورهای دیگر دانست. هند در مه ۱۹۹۸ ۵ آزمایش بمب اتمی دیگر انجام داد. کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان
کنوانسیون امحای کلیه اشکال تبعیض علیه زنان یا کنوانسیون رفع هر گونه تبعیض علیه زنان یک معاهده بین‌المللی است که در ۱۸ دسامبر ۱۹۷۹ مورد پذیرش مجمع عمومی سازمان ملل متحد قرار گرفت و در ۳ سپتامبر ۱۹۸۱ (سی روز پس از تودیع بیستمین سند تصویب یا الحاق) به اجرا درآمد. جنگ ایران و عراق و سازمان ملل متحد
در پی بمباران نفت کش‌های پهلو گرفته ایران در جزیره لارک توسط نیروی هوایی عراق در تاریخ ۲۴ اردیبهشت سال ۱۳۶۷، همچنین بمباران شیمیایی مناطق مسکونی سردشت، بانه و مریوان در روزهای ۲۷ و ۲۸ همین ماه، شورای امنیت قطعنامه ۶۱۹ خود را مورخ ۱۸ مرداد سال ۱۳۶۷ صادر کرد. علی‌رغم پافشاری ایران مبنی بر محکومیت این حملات شیمیایی توسط شورا، این نهاد تنها مجدداً خواهان اجرای بخش عملیاتی قطعنامه ۵۹۸ و تشکیل گروه ناظر نظامی سازمان ملل متحد (یونیماگ) برای یک دوره فعالیت شش‌ماهه در منطقه شد. جنگ هسته‌ای
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ که منجر به پایان جنگ سرد شد، عموماً تصور بر این بود که خطر یک جنگ هسته‌ای بزرگ میان دو ابرقدرت هسته‌ای کاهش یافته است. از آن زمان، نگرانی اصلی در مورد سلاح‌های هسته‌ای جلوگیری از درگیری‌های هسته‌ای محلی ناشی از پروتکل الحاقی به معاهدهٔ منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای و نیز تهدید تروریسم هسته‌ای است. سازمان منع سلاح‌های شیمیایی
در سال ۱۹۴۸در چارچوب فعالیت‌های سازمان ملل دربارهٔ خلع جنگ‌افزار، کمیته جنگ‌افزارهای متعارف، جنگ‌افزارهایی شیمیایی را به نام جنگ‌افزارهای نابودی گروهی در کنار جنگ‌افزارهای هسته‌ای قرار داد. نخستین قطعنامه گردهمایی همگانی سازمان ملل دربارهٔ جنگ‌افزارهای شیمیایی در سال ۱۹۶۶به تصویب رسید و در سال ۱۹۶۸مجمع عمومی دبیرکل را ملزم ساخت تا گزارشی دربارهٔ آثار زیانبار جنگ‌افزارهای شیمیایی ارائه نماید. در پی تلاش‌هایی که برای بازداشته کردن ساخت، تولید، انبار کردن و کاربرد جنگ‌افزارهای شیمیایی و میکروبی صورت گرفت پیمانی در سال ۱۹۷۲ به امضا رسید که بر پایه آن دولت‌های امضاکننده پایبند شدند که تحت هیچ شرایطی جنگ‌افزارهای بیولوژیک را فرآوری و انبار نکنند و از گسترش آن خودداری ورزند. هم‌اکنون بیش از ۱۱۰کشور عضو این پیمان هستند. عراق و سلاح های کشتار جمعی
مایکل لوهان، سخنگوی سازمان منع سلاح‌های شیمیایی اشاره کرد که این بیانیه هیچ غافلگیرکننده ای نداشت. تاسیسات تولیدی در طی درگیری۱۹۹۱ توسط حمله‌های هوایی از کار افتادند، در حالی که پرسنل سازمان ملل پس از آن مهمات شیمیایی را در پناهگاه‌ها امن کردند. لوهان در آن زمان اظهار داشت: «اینها سلاح‌های بقایای میراثی هستند.» او از بحث دربارهٔ تعداد اسلحه‌ها در پناهگاه‌ها یا مواد موجود در آنها خودداری کرد. اعتقاد بر این بود که سلاح‌ها در حالت قابل استفاده نیستند. کمیته هجده‌نفره خلع سلاح
مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصمیم قدرت‌های بزرگ برای پیدایش کمیته هجده نفره خلع سلاح را با تصویب قطع‌نامه ۱۷۲۲ در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۱ پذیرفت. کمیته هجده نفره خلع سلاح کار خود را در ۱۴ مارس ۱۹۶۲ (میلادی) در ژنو سوئیس آغاز کرد. مدت کوتاهی پس از آغاز به کار کمیته هجده نفره خلع سلاح، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، پیش‌نویس قطع‌نامه‌ای را برای بررسی به کمیته هجده نفره خلع سلاح سپرد. این پیش‌نویس به خلع سلاح همه‌سویه با کنترل جهانی سفت و سخت در ۱۵ مارس ۱۹۶۲ توسط کمیته هجده نفره خلع سلاح پذیرفته شد. این قطع‌نامه، برنامه‌ای ۱۸ ماده‌ای در ۳ گام بود که خلع سلاح هسته‌ای و پیدایش سازمان خلع سلاح ویژه‌ای زیر نظر سازمان ملل را در بر می‌گرفت. ایالات متحده آمریکا به سرعت با ازائه پیشنهادی در ۱۸ آوریل ۱۹۶۲ مخالفت کرد. پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد
پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد که نام کوتاه‌شده پیمان بین ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی برای حذف موشک‌های میان‌بُرد و کوتاه‌بُرد است پیمانی است که در سال ۱۹۸۷ (میلادی) بین ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (و پس از فروپاشی شوروی با روسیه) امضا شد. این پیمان در واشینگتن، دی.سی. بین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا رونالد ریگان و دبیرکل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی میخائیل گورباچف در ۸ دسامبر ۱۹۸۷ امضا شد. مجلس سنای ایالات متحده آمریکا این پیمان را در ۲۷ مه ۱۹۸۸ (میلادی) تصویب کرد. این پیمان در ۱ ژوئن ۱۹۸۸ اجرایی شد. عراق و سلاح های کشتار جمعی
در آوریل۱۹۹۱ عراق اولین اعلامیه خود را از برنامه‌های سلاح‌های شیمیایی خود ارائه کرد. اعلامیه‌های بعدی ارسال شده توسط عراق در ژوئن۱۹۹۲، مارس۱۹۹۵، ژوئن۱۹۹۶ تنها پس از فشار کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق بود. در فوریه۱۹۹۸، کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق به اتفاق آرا اعلام کرد که پس از هفت سال تلاش برای تعیین میزان برنامه‌های سلاح‌های شیمیایی عراق، عراق هنوز اطلاعات کافی را به کمیسیون نداده‌است تا به این نتیجه برسد که عراق تمام مراحل خلع سلاح مورد نیاز قطعنامه‌های شورای امنیت را انجام داده‌است. در مورد سلاح‌های شیمیایی قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت
در ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۷، با ابراز نگرانی عمیق از اینکه با وجود درخواستهایش برای آتش‌بس منازعه بین جمهوری اسلامی ایران و عراق، با تلفات سنگین تر انسانی و ویرانی‌های بیشتر همچنان ادامه دارد، با ابراز تاسف از آغاز و ادامه این منازعه، همچنین با ابراز تاسف از بمباران مراکز کاملاً مسکونی غیرنظامی، حمله به کشتی‌های بی‌طرف و هواپیمایی مسافربری، نقض حقوق بین‌المللی دربارهٔ بشر دوستی و سایر حقوق مربوط به درگیری‌های مسلحانه، و به ویژه به کار بردن سلاح‌های شیمیایی که بر خلاف تعهدات مذکور در پروتکل ۱۹۲۵ ژنو می‌باشد، با ابراز نگرانی عمیق از اینکه تشدید و گسترش بیشتر منازعه ممکن است وقوع یابد با اتخاذ تصمیم پایان دادن به کلیه عملیات نظامی بین ایران و عراق و با اعتقاد به اینکه منازعه بین ایران و عراق باید به نحو جامع، عادلانه، شرافتمندانه و پایدار حل شود، با یادآوری مجدد مقررات منشور ملل متحد، و به ویژه تعهد کلیه کشورهای عضو که اختلافات بین‌المللی خود را از راه‌های مسالمت‌آمیز و به گونه‌ای که صلح و امنیت بین‌المللی و عدالت دچار مخاطره نگردد، حل نمایند. با احراز این که نقض صلح در مورد منازعه بین ایران و عراق وجود دارد، با اقدام بر اساس مواد ۳۹ و ۴۰ منشور ملل متحد؛ جنگ ایران و عراق و سازمان ملل متحد
پنجاه روز پس از کشتار حلبچه در تاریخ ۱۹ اردیبهشت سال ۱۳۶۷ شورای امنیت قطعنامه ۶۱۲ را صادر کرد. این قطعنامه به ابتکار آلمان غربی، ایتالیا و ژاپن با توجه به گزارش ۵ اردیبهشت دبیر کل در مورد اعلام نظر گروه اعزامی به منطقه دربارهٔ استفاده از سلاح‌های شیمیایی در جنگ ایران و عراق به شدت ادامه به‌کارگیری از سلاح‌های شیمیایی را در جنگ محکوم کرد و از دیگر دولت‌ها نیز خواست تا صدور محصولات شیمیایی خود را به دو طرف جنگ به دلیل آنکه ممکن است در تولید سلاح‌های شیمیایی به کار گرفته شوند کنترل بیشتری نمایند. در این قطعنامه از عراق به عنوان کشور بکارگیرنده این سلاح نامی برده نشده بود. گواهی‌نامه بین‌المللی واکسیناسیون
مجمع جهانی بهداشت سازمان جهانی بهداشت، مقررات بین‌المللی بهداشت (IHR) را در سال ۱۹۶۹ تصویب کرد که جانشین کنوانسیون‌ها / مقررات بهداشتی بین‌المللی قبلی شد. ماده 79 IHR یک گواهینامه واکسیناسیون بین‌المللی را معرفی کرد و در ضمیمه ۲ و پیوست VI تعدادی از شرایط ذکر شده وجود داشت که برای معتبر دانستن باید انجام می‌شد، مانند چاپ و پر شدن به زبان انگلیسی و فرانسوی (زبان سوم مربوط به منطقه‌ای صادرکننده می‌توانست اضافه شود). IHR 1969 بر چهار بیماری تمرکز داشت: وبا، طاعون، آبله و تب زرد. با این حال، ماده ۵۱ مشخص کرد که واکسیناسیون علیه طاعون به "عنوان شرط پذیرش شخص در یک قلمرو مورد نیاز نیست." مجمع جهانی بهداشت در سال ۱۹۷۳ تشخیص داد که واکسیناسیون علیه وبا قادر به جلوگیری از ورود وبا از یک کشور به کشور دیگر نیست، و این شرط را از تجدید نظر سال ۱۹۷۳ در IHR حذف کرد. این شرط همچنین از ICV حذف شد. پیمان منع جزئی آزمایش هسته‌ای
در اکتبر ۱۹۷۷ کشورهای بنیان‌گذار این پیمان، بحث در مورد به روزرسانی مفاد این پیمان را مطرح کردند. در اواخر دهه ۱۹۷۰، شوروی، بریتانیا و آمریکا به پیش‌نویس توافقی دست یافتند که تمامی آزمایش‌ها و حتی آزمایش‌های هسته‌ای صلح‌آمیز را منع کرده و یک سیستم سنجش تعهد اعضا، شامل بازرسی از محل را فراهم می‌آورد. با این وجود در مورد برخی جزئیات این توافق اختلاف نظرهایی وجود داشت و با آغاز ریاست جمهوری جیمی کارتر در ۱۹۸۱ این تلاش‌ها به نتیجه‌ای نرسیدند. قطعنامه ۱۹۸۵ شورای امنیت
قطعنامه ۱۹۸۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۱۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ عدم گسترش جنگ‌افزار هسته‌ای جمهوری دمکراتیک خلق کره است. این قطعنامه طی نشست ۶۵۵۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. آلکساندر هی
در طول دوران تصدی خود، ۲۵۰ هزار پناهنده توسط دولت تایلند از کامبوج عبور کردند. دولت‌ها به‌طور مرتب تعهدات خود را تحت کنوانسیون ژنو و دیگران نادیده می‌گرفتند. از سال ۱۹۸۰ تا سال ۱۹۸۸، به‌کارگیری سلاح‌های شیمیایی در جنگ‌های ایران و عراق عملاً کنوانسیون ژنو را نقض کردند. هی بارها و بارها علیه این تخلف اعتراض کرد اما نتیجه قابل توجهی نداشت. نسل‌کشی
کنوانسیون جلوگیری از نسل‌کشی و مجازات آن، مصوب ۹ دسامبر ۱۹۴۸، مجمع عمومی سازمان ملل متحد. مجمع عمومی متن قرارداد ضمیمه مربوط به جلوگیری از نسل‌کشی را تصویب و به موجب ماده ۱۱ همان قرارداد آن را برای امضاء و تصویب و الحاق در دسترس دول می‌گذارد. قرارداد برای جلوگیری از کشتار جمعی: گفتگوی محدودسازی جنگ‌افزار راهبردی
گفتگوی محدودسازی جنگ‌افزار راهبردی، سالت ۱ (Strategic Arms Limitations I) در ۲۶ مه ۱۹۷۲ میان ایالات متحده آمریکا و اتحاد شوروی به امضا رسید. بر اساس این توافقنامه، در برابر پذیرش تعهد متقابل مبنی بر کاهش تولید موشک‌های ضد موشک (ABM) شمار موشک‌های بالستیک اتحاد شوروی حداکثر ۱۶۰۰ موشک و برای آمریکا حداکثر ۱۰۵۴ موشک در نظر گرفته شد. کنوانسیون ایمنی هسته‌ای
کنوانسیون ایمنی هسته‌ای در ۱۷ ژوئن ۱۹۹۴ (میلادی) در نشست آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در وین به تصویب رسید و در ۲۴ اکتبر ۱۹۹۶ (میلادی) لازم‌الاجرا شد. تاکنون ۷۶ کشور از جمله اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد عضو آن شده و ۶۵ کشور نیز آن را امضا نموده‌اند. کشورهایی مانند مصر، الجزایر، مراکش، سوریه، کوبا و اسرائیل از جمله کشورهایی هستند که این کنوانسیون را امضا کرده‌اند. معاهده عدم تخاصم شوروی و چین
معاهدهٔ عدم تخاصم شوروی و چین در چینی سنتتی: 中蘇互不侵犯條約، چینی ساده‌شده: 中苏互不侵犯条约 و پین‌یین: Zhōng-sū hù bù qīnfàn tiáoyuē معاهده‌ای است که در ۲۱ اوت ۱۹۳۷ در نانجینگ میان جمهوری چین و اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ دوم چین و ژاپن امضا شد. این معاهده روزی که امضا شد همان روز به کار بسته شد و در ۸ سپتامبر ۱۹۳۷ در فهرست معاهده‌های جهانی ثبت شد. عربستان سعودی و سلاح‌های کشتار جمعی
عربستان سعودی دارای سلاح‌های کشتار جمعی نیست. این کشور در سال ۱۹۷۲ معاهده عدم توسعه و نگهداری سلاح‌های بیولوژیکی و سمی را امضا کرده‌است. قطعنامه ۲۵۵ شورای امنیت
قطعنامه ۲۵۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۹ ژوئن ۱۹۶۸ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ مسئلهٔ در رابطه با اقدام‌های لازم برای حفاظت از کشورهای عضو با سلاح‌های غیر هسته‌ای در معاهدهٔ منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای است. این قطعنامه طی نشست ۱۴۳۳ام با ۱۰ موافق،۰ مخالف و۵ ممتنع تصویب شد. برنامه هسته‌ای ایران
ایران در سال ۱۳۳۷، به عضویت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (I.A.E.A) درآمد و در سال ۱۳۴۷، پیمان عدم تکثیر سلاح‌های هسته‌ای (N.P.T) را امضاء کرد و در سال ۱۳۴۹، آن را در مجلس شورای ملی به تصویب رساند. قطعنامه ۱۸۳۵ شورای امنیت
با در نظرداشت گزارش ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۸ مدیر کل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در خصوص اجرای پادمان پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) و مفاد قطعنامه‌های شورای امنیت (GOV/۲۰۰۸/۳۸)، با تأکید مجدد بر پایبندی خود بر معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، پیش‌درآمد جنگ عراق
قطعنامهٔ ۶۸۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد که پس از شکست عراق در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ به تصویب رسید، بخشی از توافقنامهٔ آتش‌بس بود و عراق را مجبور می‌کرد تا برنامه‌های توسعهٔ جنگ‌افزارهای شیمیایی، بیولوژیک، هسته‌ای و دوربرد خود را متوقف کرده و جنگ‌افزارهای موجود را هم تحت نظارت کمیسیون ویژهٔ سازمان ملل نابود کند. کمیسیون یادشده توانست از نابودی حجم عظیمی از مواد جنگ‌افزارهای کشتار جمعی اطمینان حاصل کند اما فعالیت آن در سال ۱۹۹۸ به دلیل خروج بازرسان نیمه‌تمام ماند چون ریچارد باتلر رئیس کمیسیون به این نتیجه رسیده بود که دخالت نظامی ایالات متحده و انگلستان در عراق قریب‌الوقوع است. کمی پس از خروج بازرسان سازمان ملل، نیروهای آمریکایی و انگلیسی به مدت چهار روز عراق را بمباران کردند. همچنین بیل کلینتون رئیس‌جمهور آمریکا و کنگرهٔ این کشور در آن روزها مصوبه‌ای برای تغییر رژیم عراق به تصویب رساندند. پیمان تلاتلولکو
در سال ۱۹۶۷ تمام کشورهای آمریکای لاتین (به غیر از کوبا) این پیمان را امضا کرده و همگی به همراه جامائیکا و ترینیداد و توباگو در ۱۹۷۲ آن را در داخل کشور خود تصویب کردند. پس از جنگ فالکلند (۱۹۸۲) و عدم حمایت دیگر کشورهای منطقه از آرژانتین، در سال ۱۹۹۴ دولت این کشور پس از ۲۶ سال از امضای این پیمان آن را تصویب کرد.کوبا آخرین کشوری بود که پیمان منع استفاده از جنگ‌افزار هسته‌ای در آمریکای لاتین و دریای کارائیب را در ۱۹۹۵ امضا و در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۲ تصویب کرد. بدین ترتیب از این تاریخ تمام ۳۳ کشور منطقه به این پیمان پیوستند. کوبا تصویب این پیمان را منوط به ۱) پیدا کردن راه حلی برای خصومت با آمریکا و ۲) عدم استفاده آمریکا از پایگاه گوانتانامو برای استقرار جنگ‌افزار هسته‌ای کرده بود. کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی
دولت لیبی در دسامبر ۲۰۰۳ میلادی، حاضر به پیوستن به کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی شد. در فوریه ۲۰۱۴ میلادی، زرادخانه شیمیایی لیبی به‌طور کامل برچیده شد. کنوانسیون تروریسم هسته‌ای
در عین حال، ماده ۴ این کنوانسیون به صراحت استفاده از دستگاه‌های هسته ای در طی درگیری‌های مسلحانه بدون تشخیص قانونی بودن استفاده از سلاح‌های هسته ای را منع می‌کند: در سپتامبر ۲۰۱۶، ۱۰۶ کشور عضو کنوانسیون وجود داشت. اسامی کشورهای عضو: کشورهای زیر عضو کنوانسیون هسته‌ای نیستند. این کشورها معاهده را امضا کرده‌اند اما تصویب نکرده‌اند. جنگ
آلودگی عمدی هوا در درگیری‌ها یکی از مجموعه فنونی است که به‌طور کلی به آن‌ها جنگ شیمیایی گفته می‌شود. گاز سمی به عنوان یک سلاح شیمیایی برای اولین بار در طول جنگ جهانی اول استفاده شد و موجب مرگ ۹۱٬۱۹۸ نفر و آسیب به ۱٬۲۰۵٬۶۵۵ نفر شد. پس از آن معاهده‌های بسیاری به منظور منع استفاده از آن به امضای کشورهای مختلف رسید. سلاح‌های شیمیایی غیرمهلک مانند گاز اشک‌آور و اسپری فلفل به‌طور وسیعی مورد استفاده قرار می‌گیرند و گاهی منجر به مرگ می‌شوند. انفجارهای هسته‌ای صلح‌آمیز
به عنوان بخشی از تلاش های مداوم کنترل تسلیحات ، هر دو برنامه با توافق نامه های مختلف کنترل می شوند. برجسته ترین آنها معاهده انفجارهای هسته ای زیرزمینی برای اهداف صلح آمیز ۱۹۷۶ است. پیمان منع جامع آزمایش های هسته ای سال ۱۹۹۶ ، همه انفجارهای هسته ای را منع می کند ، صرف نظر از اینکه برای اهداف صلح آمیز باشد یا نه. از آن زمان این موضوع اغلب به عنوان روشی برای دفاع از سیاره در مقابل تعرضات ناشناس، بارها مطرح شده است . در پیمان انفجارهای هسته ای صلح آمیز، امضا کنندگان توافق کردند: هیچگونه انفجار هسته ای مجرد، با بازدهی بیش از ۱۵۰ کیلو تن، کنوانسیون بین‌المللی افیون
کنوانسیون بین‌المللی افیون که در ۲۳ ژانویه۱۹۱۲ در لاهه امضا شد نخستین معاهدهٔ مدیریت و مبارزه با مواد مخدر بود. این معاهده در ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۲۲ در بایگانی جامعهٔ ملل ثبت شد. این کنوانسیون، که به ابتکار ایالات متحدهٔ آمریکا در شانگهای چین و در واکنش به انتقادها از تجارت تریاک با حضور سیزده کشور برگزار شد. کشورهای امضاکنندهٔ این کنوانسیون عبارت بودند از امپراتوری آلمان، ایالات متحده آمریکا، جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲), جمهوری سوم فرانسه، پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند، پادشاهی ایتالیا، امپراتوری ژاپن، هلند، شاهنشاهی ایران، جمهوری پرتغال، امپراتوری روسیه، و تایلند. آمریکا، هلند، چین، هندوراس، و نروژ اجرای آن را از ۱۹۱۵ آغاز کردند و با تأکید پیمان ورسای بر آن پس از جنگ جهانی دوم، اجرای آن در سراسر جهان آغاز شد. جنگ‌افزار شیمیایی
در حال حاضر سازمان منع سلاح‌های شیمیایی (OPCW)در لاهه هلند مسئول اجرای مفاد این کنوانسیون می‌باشد. تا ژانویه ۲۰۱۲ یکصد و هشتاد و هشت کشور دنیا به عضویت این سازمان درآمده و کنوانسیون مذکور را تصویب نموده‌اند. پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای
تلاش‌های فشرده در طول سه سال بعد به پیش‌نویس متن پیمان و دو ضمیمه آن نتیجه دادند. با این حال، در کنفرانس خلع سلاح، که مذاکرات در آن انجام شد در رسیدن به متن مورد اجماع، موفقیتی حاصل نشد. اما پس از آن با پیگیری جان هوارد، نخست وزیر و الکساندر داونر، وزیر امور خارجه استرالیا متن پیمان به مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک فرستاده شد تا در آنجا به عنوان یک پیش‌نویس قطعنامه، پذیرفته شود. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۶، پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای با اکثریت بزرگی (رای مثبت بیش از دو سوم اعضا) به تصویب رسید. گفتگوی محدودسازی جنگ‌افزار راهبردی
در ۲۴ ژوئن ۱۹۷۹ گفتگوی جدید محدودسازی جنگ‌افزار راهبردی، سالت ۲ میان ایالات متحده آمریکا و اتحاد شوروی به امضا رسید. این قرارداد را لئونید برژنف رهبر اتحاد شوروی و جیمی کارتر رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در وین امضا کردند. آلاینده‌های آلی دیرپا
کنوانسیون استکهلم با هدف حفاظت از سلامت انسان و محیط زیست در برابر آلاینده‌های آلی دیرپا و برنامه‌ریزی جهت کاهش و حذف کاربرد آن‌ها در تاریخ ۲۲ مه سال ۲۰۰۲ توسط ۱۲۶ کشور امضا گردید و کشور ایران بعد از تصویب متن کنوانسیون توسط شورای نگهبان و مجلس شورای اسلامی در اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۴، در خرداد ماه سال ۱۳۸۵ رسماً به کنوانسیون استکهلم پیوست و دفتر بررسی آلودگی آب و خاک سازمان به عنوان مرجع ملی این کنوانسیون در کشور اجرای مفاد آن را عهده‌دار گردیده است. پروتکل کنوانسیون وین برای محافظت از لایه ازون
از دیدگاه جهانی بودن، یکی از موفق‌ترین معاهده‌ها در تمام دوران است که توسط ۱۹۷ کشور به تصویب رسیده‌است (همه اعضای سازمان ملل متحد و همچنین مقدس، نیو و جزایر کوک) و همچنین اتحادیه اروپا. اگرچه توافق‌نامه الزام‌آور نیست، اما به‌عنوان چارچوبی برای اقدامات بین‌المللی برای محافظت از لایهٔ ازن عمل می‌کند. با این حال، این شامل اهداف کاهش الزام‌آور قانونی برای استفاده از CFCها، مواد شیمیایی اصلی که باعث از بین رفتن ازون می‌شوند نیست. کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی
کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی مهم‌ترین معاهده بین‌المللی منع تولید، انباشت و استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی و جنگ‌افزارهای شیمیایی است که در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۹۳ میلادی در پاریس و نیویورک به تصویب نمایندگان ۱۶۵ کشور عضو سازمان ملل متحد رسید و از تاریخ ۲۹ آوریل ۱۹۹۷ میلادی، لازم‌الاجرا گردید. استفاده عراق از سلاح‌های شیمیایی
«"به نظر می‌رسد اتحاد شوروی که در زمینه جنگ‌افزارهای شیمیایی توانایی گسترده‌ای داشت، مواد لازم را در اختیار صدام حسین قرار داده باشد. دولت آلمان غربی هم در آن زمان صنایع شیمیایی این کشور را از پایبندی به موافقت‌نامه‌های بین‌المللی در زمینه ممنوعیت فروش سلاح‌های شیمیایی معاف کرد. شاید کشورهای دیگری هم در این قضیه دست داشته‌اند."» نویسنده بی‌بی‌سی به سندی اشاره نکرده. جنگ‌افزار شیمیایی
بدنبال حملات شیمیایی وسیع رژیم صدام علیه ایران در دهه ۸۰ میلادی و تلفات هولناک ناشی از این حملات، جامعه جهانی در دهه ۱۹۹۰ موفق به تهیه پیمانی شد که به نابودی سلاح‌های شیمیایی و نیز عدم گسترش این سلاح‌ها و مواد شیمیایی سمی به کار رفته در آن‌ها در سراسر دنیا رسیدگی می‌کند. کنوانسیون منع گسترش، تولید، ذخیره و استفاده از سلاح‌های شیمیایی و نابودی آن‌ها (یا کنوانسیون سلاح‌های شیمیایی، CWC) در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۹۳ در پاریس برای امضا آماده شد و در سال ۱۹۹۷ اجرایی گشت. موافقت‌نامه هسته‌ای غیرنظامی هند–آمریکا
امضاءکنندگان معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان پی تی) امکان تبادل فناوری هسته‌ای غیرنظامی با یکدیگر و تأمین سوخت هسته‌ای به وسیله گروه تأمین هسته‌ای را در ازای نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر فعالیت‌های هسته‌ای آنان به دست می‌آورند. کشورهای پاکستان، اسرائیل و هند این معاهده را امضاء نکرده‌اند. دلیل این گروه از کشورها این موضوع می‌باشد که معاهده به صورت تبعیض‌آمیزی کشورهای جهان را به دو گروه «دارای سلاح هسته ای» و «بدون سلاح هسته ای» تقسیم می‌کند زیرا معاهده تنها به کشورهایی که پیش از سال ۱۹۶۷ آزمایش هسته‌ای انجام دادند اجازه حفظ امکانات هسته‌ای خود را داده‌است. پس از گسترش زرادخانه هسته‌ای چین، در سال ۱۹۷۴ هند نخستین آزمایش بمب هسته‌ای خود را انجام داد. این آزمایش «انفجار هسته‌ای صلح‌آمیز» نام‌گذاری شد زیرا دولت هند اگر چه این آزمایش را نظامی دانست ولی تنها هدف آن را بازداری از حمله کشورهای دیگر دانست. هند در مه ۱۹۹۸ ۵ آزمایش بمب اتمی دیگر انجام داد. پیمان آستانه منع آزمایش هسته‌ای
پیمان محدودیت در آزمایش زیرزمینی سلاح‌های هسته‌ای که به پیمان منع آستانه آزمایش هسته‌ای نیز شناخته می‌شود در جولای ۱۹۷۴ بین آمریکا و اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی به امضا رسید. هدف این پیمان، ایجاد یک "آستانه" برای انجام آزمایش‌های هسته‌ای با حداکثر ۱۵۰ کیلوتن (معادل ۱۵۰،۰۰۰ تن) تری‌نیتروتولوئن است. قطعنامه ۵۲ شورای امنیت
قطعنامه ۵۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۲ ژوئن ۱۹۴۸ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ انرژی اتمی: کنترل بین‌المللی است. این قطعنامه طی نشست ۳۲۵‌ام با ۹ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد. پیمان موشک‌های ضد بالستیک
در ۲۴ می ۲۰۰۲ روسیه و آمریکا پیمان کاهش تهاجم استراتژیک را امضا کردند. این پیمان، طرفین را به کاهش کلاهک‌های هسته‌ای استراتژیک استقرار یافته بر روی موشک‌ها مجبور می‌کند اما اجباری در مورد کلاهک‌های انبار شده ندارد. همچنین این پیمان هیچگونه مکانیسمی در توضیح چگونگی اجرای مفاد ندارد. سازمان منع سلاح‌های شیمیایی
میان سال‌های ۱۹۵۹–۱۹۹۲بیش از ۳۰ پیمان‌نامه مهار جنگ‌افزاری به امضای کشورهای دارای قدرت نظامی و دیگر دولت‌ها رسید که برخی از آن‌ها در چارچوب پیمان‌نامه‌های رسمی دو یا چند جانبه تنظیم شدند؛ کنوانسیون بین‌المللی حمایت از تمامی اشخاص در برابر ناپدیدشدن اجباری
کنوانسیون بین‌المللی حمایت از تمامی اشخاص در برابر ناپدیدشدن اجباری () یک قرارداد حقوق بشر بین‌المللی مربوط به سازمان ملل متحد است که برای ممانعت از ناپدیدشدن اجباری اشخاص در نظرگرفته شده و در قانون بین‌الملل جنایت علیه بشریت تعریف شده‌است. این قطعنامه توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۶ تصویب شد و در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۷ به امضای دبیرکل رسید. در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۰ به قانون لازم‌الاجرا تبدیل گردید که در اوت ۲۰۱۷ توسط ۹۶ کشور جهان امضا شده و ۵۷ کشور بر آن صحه گذارده‌اند. استانداردهای ضد تروریستی در تأسیسات شیمیایی
در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۱۴، نماینده پاتریک میهن (R, PA-7) قانون برنامه اعطای مجوز حسابرسی مبارزه با تروریسم تاسیاست شیمیایی سال ۲۰۱۴ را به مجلس نمایندگان ایالات متحده (Hr. 4007؛ کنوانسیون ۱۱۳) ارائه کرد. این لایحه، قدرت وزارت امنیت داخلی آمریکا (DHS) را برای تنظیم امنیت در تأسیسات شیمیایی خاص ایالات متحده دائمی می‌کند. بر اساس قانون مبارزه با تروریسم شیمیایی (CFATS), DHS اطلاعات را از تأسیسات شیمیایی ایالات متحده جمع‌آوری و بررسی می‌کند تا تعیین کند که کدام تأسیسات کشور را در معرض خطر قرار می‌دهد و سپس آنها را مجبور به نوشتن و اجرای برنامه‌های امنیتی کند. کیتلین دورکویچ، دستیار دبیر اداره حفاظت زیر ساختها در DHS در برابر کمیته فرعی امنیت داخلی ایالات متحده در زمینه امنیت سایبری، حفاظت از زیرساخت‌ها و فناوری‌های امنیتی شهادت داده و به حمایت از این لایحه برخاست. در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۴، به همراه گزارش مجلس ۱۱۳–۴۹۱ قسمت ۱ اصلاح شد. در ۸ ژوئیه ۲۰۱۴ کنگره در یک رأی یک‌صدا به نفع تصویب این لایحه رای داد. عراق و سلاح های کشتار جمعی
"واشینگتن پست" گزارش داد که در سال۱۹۸۴ سیا مخفیانه شروع به ارائه اطلاعات به ارتش عراق در طول جنگ ایران و عراق کرد. این شامل اطلاعاتی برای هدف قرار دادن حمله‌های سلاح‌های شیمیایی بود. در همان سال پزشکان اروپایی و هیئت‌های متخصص سازمان ملل بدون تردید تأیید کردند که عراق از سلاح‌های شیمیایی علیه ایرانی‌ها استفاده می‌کند. سلاح‌های شیمیایی یک بار هم علیه قیام مردمی شیعیان در جنوب عراق در سال1991 استفاده شد. برآوردهای ایران پس از جنگ نشان داد که بیش از ۱۰۰۰۰۰ایرانی در طول جنگ هشت ساله با عراق تحت تأثیر سلاح‌های شیمیایی صدام حسین قرار گرفتند.ایران پس از ژاپن دومین کشور آسیب دیده جهان از نظر سلاح‌های کشتار جمعی است. برآورد رسمی تعداد غیرنظامی آلوده در شهرهای مرزی یا فرزندان و بستگان جانبازان را که بسیاری از آنها دچار عوارض خونی، ریوی و پوستی شده‌اند، شامل نمی‌شود. بر اساس گزارش‌های رسمی، عوامل گاز اعصاب بلافاصله حدود ۲۰۰۰۰سرباز ایرانی را کشتند. از ۹۰٬۰۰۰بازمانده، حدود۵٬۰۰۰ به‌طور منظم به دنبال درمان هستند و حدود۱٬۰۰۰ هنوز با شرایط شدید و مزمن در بیمارستان بستری هستند. بسیاری دیگر تحت تأثیر گاز خردل قرار گرفتند. علیرغم برکناری صدام حسین و دولت او توسط نیروهای آمریکایی، در ایران نارضایتی و خشم عمیقی وجود دارد که این کشورهای غربی بودند که در وهله اول به عراق کمک کردند تا زرادخانه سلاح‌های شیمیایی خود را توسعه دهد و هدایت کند و دنیا هیچ کاری برای مجازات عراق انجام نداد. ایالات متحده و بریتانیا از محکومیت حمله‌های شیمیایی شناخته شده عراق در شورای امنیت سازمان ملل جلوگیری کردند. در طول جنگ هیچ قطعنامه ای تصویب نشد که به‌طور خاص استفاده عراق از سلاح‌های شیمیایی را مورد انتقاد قرار دهد، علیرغم تمایل اکثریت برای محکوم کردن این استفاده. در ۲۱ مارس۱۹۸۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد پذیرفت «سلاح‌های شیمیایی توسط نیروهای عراقی علیه نیروهای ایرانی استفاده شده‌است». این بیانیه با مخالفت ایالات متحده روبرو شد، تنها کشوری که در شورای امنیت به آن رای منفی داد، (انگلیس رای ممتنع داد) کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی
تا سپتامبر ۲۰۱۳ میلادی، ۱۹۰ کشور به کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی پیوسته‌اند. اما هنوز ۶ کشور عضو سازمان ملل متحد از جمله کشورهای آنگولا، برمه، مصر، اسرائیل، کره شمالی و سودان جنوبی از پیوستن به کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی سر باز زده‌اند. پیمان منع جنگ‌افزار هسته‌ای
کشورهای ایالات متحده آمریکا، فرانسه و بریتانیا، سه قدرت عمدهٔ هسته‌ای در جهان مذاکرات مربوط به منع جنگ‌افزارهای هسته‌ای در سازمان ملل متحد را تحریم کرده و از امضا معاهده جدید تصویب شده در سازمان ملل متحد خودداری کردند. این سه کشور در یک بیانیه مشترک تأکید کردند: «این ابتکار عمل به‌طور واضح و آشکار واقعیت اوضاع امنیتی در جهان را انکار کرده و نادیده می‌گیرد». اسرائیل، روسیه، چین، هند، پاکستان و کره شمالی از جمله دیگر کشورهایی هستند که رای‌گیری برای تصویب این معاهده را تحریم کردند. وایت گومز در این باره گفت تمامی کشورهای اتمی و اعضای ناتو مذاکرات راجع به این پیمان را بایکوت کردند. ژاپن نیز با وجود اینکه در سال ۱۹۴۵ متحمل حمله بمب اتمی شده بود، به این پیمان نپیوسته‌است. کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی
ضامن اجرای کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی، سازمان منع سلاح‌های شیمیایی است که یک نهاد بین-دولتی است که در سال ١٩٩٧ میلادی و با لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون منع تسلیحات شیمیایی، ایجاد شد. مقر این سازمان در شهر لاهه، هلند واقع شده‌است و تشکیلات آن تحت نظر دولت‌های امضاکننده کنوانسیون منع تسلیحات شیمیایی اداره می‌شود. جنگ بیولوژیک
در سال ۱۹۷۲ کشورهای جهان، همایشی در ژنو با عنوان همایش کمیته خلع سلاح با هدف عدم تولید، فرآوری و گسترش سلاح‌های بیولوژیکی برگزار کردند که در نهایت منجر به تشکیل کنوانسیون سلاح‌های بیولوژیک شد. بعضی از کشورهای امضاکننده، از جمله اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تحقیقات در این زمینه را ادامه دادند. تا سال ۲۰۱۱ تعداد ۱۶۵ کشور در سراسر جهان این کنوانسیون را امضا کردند و تعهد کردند که برنامه‌ای برای استفاده از سلاح‌های بیولوژیک نداشته باشند. پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد
چندین نشست از اوت تا سپتامبر ۱۹۸۶ به دیدار ریگان و گورباچف در ۱۱ اکتبر ۱۹۸۶ در نشست ریکیاویک انجامید. هر دوی آن‌ها بر وفادای خود برای برچیدن سامانه‌های موشکی میان‌برد از اروپا و رسیدن به بیشینه ۱۰۰ کلاهک میان‌برد در جهان تأکید کردند. همچنین گورباچف پیشنهاد تغییر پایه‌ای در روابط راهبردی را داد. در ۱۹۸۷ گفتگوهای بیشتری در مورد جزئیات انجام شدند. در اوت آن سال، صدراعظم آلمان غربی هلموت کوهل با برچیدن یک طرفه سامانه‌های پرشینگ ۱آ مشترک آمریکایی-آلمانی به پیشرفت این گفتگوها کمک کرد. در آغاز کُهل با برچینش همه موشک‌های پرشینگ مخالف بود و می‌گفت که این کار باعث آسیب‌پذیری آلمان غربی در برابر نیروهای کشورهای پیمان ورشو می‌شود. متن پیمان در سپتامبر ۱۹۸۷ نهایی شد. در ۸ دسامبر ۱۹۸۷ پیمان منع کاربرد موشک‌های میان‌برد رسماً به دست رونالد ریگان و میخائیل گورباچف امضا شد. این پیمان در مجلس سنای آمریکا با ۹۳ موافق و ۵ مخالف تصویب شد. فتوای سید علی خامنه‌ای درباره منع ساخت سلاح هسته‌ای
متن فتوای رهبر جمهوری اسلامی ایران دربارهٔ «حرمت ساخت و استفاده از سلاح کشتار جمعی» که به شکل سند رسمی سازمان ملل درآمده است، به شش زبان رسمی این سازمان شامل عربی، انگلیسی، روسی، فرانسوی، اسپانیولی و چینی) ترجمه و در دسترس ۱۹۲ کشور عضو سازمان ملل قرار خواهد گرفت. متن کاملِ این فتوا که در تاریخ ۲۸ فروردین ۱۳۸۹ در «نخستین کنفرانس بین‌المللی خلع سلاح هسته‌ای و عدم اشاعه» ارائه شده‌است، به شرح زیر می‌باشد: سازمان منع سلاح‌های شیمیایی
سازمان منع سلاح‌های شیمیایی به اختصار «اوپی‌سی‌دبلیو» یک نهاد بین-دولتی است که در سال ۱۹۹۷ میلادی و با لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی، ایجاد شد. مقر این سازمان در شهر لاهه، هلند واقع شده‌است و تشکیلات آن تحت نظر دولت‌های امضاکننده کنوانسیون منع تسلیحات شیمیایی اداره می‌شود. لهستان و سلاح‌های کشتار جمعی
لهستان کنوانسیون سلاح‌های بیولوژیکی (BWC) را در ۲۵ ژانویه ۱۹۷۳ تصویب کرد و مشخص نیست که هیچ فعالیتی را که توسط BWC ممنوع شده‌است انجام داده باشد. سازمان منع سلاح‌های شیمیایی
در ژانویه سال ۱۹۹۳ میلادی، بخش قابل توجهی از کشورهای جهان، پیش‌نویس کنوانسیون بازداری گسترش، فرآوری، اندوخته‌سازی و بکارگیری جنگ‌افزارهای شیمیایی را امضا کردند. قوانین ثبت، ارزیابی، صدور مجوز و محدودیت مواد شیمیایی
قوانین ثبت، ارزیابی، صدور مجوز و محدودیت مواد شیمیایی، یا به اختصار REACH، مجموعه قوانین اتحادیه اروپاست که در ۱۸ دسامبر سال ۲۰۰۶ تدوین شده‌است و به تولید و استفاده از مواد شیمیایی و اثرات بالقوه این مواد بر محیط زیست و بدن انسان می‌پردازد. این مجموعه ۸۴۹ صفحه‌ای، مهم‌ترین قوانین ۲۰ سال اخیر اتحادیه اروپا می‌باشند. استفاده عراق از سلاح‌های شیمیایی
عراق موفق نشد در جنگ خلیج فارس از این سلاح‌ها استفاده کند، ولی پس از شکست در این جنگ براساس توافقنامهٔ آتش‌بس پذیرفت که همهٔ جنگ‌افزارهای شیمیایی و بیولوژیک خود را از بین برده و به بازرسان سازمان ملل اجازهٔ بازرسی از پایگاه‌های خود را بدهد. تحریم تجاری سازمان ملل تا زمانی که عراق تمامی شروط را اجرا نکرده بود، باقی می‌ماند. پیمان موشک‌های ضد بالستیک
این پیمان در ۲۶ می ۱۹۷۲ در کنفرانس سران در مسکو بین ریچارد نیکسون و لئونید برژنف امضا شد. مجلس سنای ایالات متحده آمریکا این پیمان را در ۳ آگوست ۱۹۷۲ تصویب کرد. تفاهم‌نامه بوداپست در مورد تضمین‌های امنیتی
تفاهم‌نامه بوداپست در مورد تضمین های امنیتی به سه توافقنامه سیاسی یکسان اشاره دارد که در کنفرانس سازمان امنیت و همکاری اروپا در بوداپست مجارستان در 5 دسامبر 1994 برای ارائه تضمین های امنیتی توسط امضاکنندگان آن در رابطه با الحاق بلاروس ، قزاقستان و اوکراین به پیمان عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای. این تفاهم‌نامه در ابتدا توسط سه قدرت هسته ای امضا شد: فدراسیون روسیه ، بریتانیا و ایالات متحده . چین و فرانسه در اسناد جداگانه تضمین های فردی تا حدودی ضعیف تری ارائه کردند. پیمان بانکوک
با این حال، با توجه به فضای سیاسی آن زمان، از جمله رقابت میان اعضا، درگیری در منطقه و جنگ سرد، ایجاد منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای، کمتر امکان‌پذیر بود؛ بنابراین پیشنهاد رسمی برای دستیابی به این هدف تا دهه ۱۹۹۰ تعویق افتاد. پس از پایان جنگ سرد و درگیری‌ها، کشورهای عضو، تلاش‌های خود برای خلع سلاح هسته‌ای را از سر گرفتند. پس از مذاکرات و نهایی شدن مفاد این پیمان توسط یک کارگروه از آسه آن، در نهایت در ۱۵ دسامبر ۱۹۹۵ توسط سران ۱۰ کشور عضو آسه آن در بانکوک امضا شد. این پیمان در ۲۸ مارس ۱۹۹۷ پس از اینکه همه کشورها به غیر از یکی، آن را تصویب کردند به اجرا درآمد. پس از تصویب فیلیپین در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۱ اجرای این پیمان کامل شد. در سال ۲۰۱۴ در جلسه کمیسیون ویژه پیمان، وزیران کشورهای عضو، در حالیکه بار دیگر بر تعهد خود بر اجرای پیمان منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای در جنوب خاوری آسیا تأکید می‌کردند پیشرفت در پیاده‌سازی طرح اقدام برای تقویت پیمان از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ را بررسی کردند. پیمان منع جنگ‌افزار هسته‌ای
معاهده منع جنگ‌افزارهای هسته‌ای روز ۷ ژوئیه ۲۰۱۷ با ۱۲۲ رأی موافق، یک رأی مخالف و یک رأی ممتنع در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک به تصویب رسید. الیان وایت گومِز سفیر کاستاریکا در سازمان ملل متحد که ریاست کنفرانس تهیه‌کننده پیش‌نویس این معاهده را برعهده داشت، روز جمعه ۷ ژوئیه نتیجه رای‌گیری را اعلام کرد و گفت با ۱۲۲ رأی موافق و هلند به عنوان مخالف و سنگاپور ممتنع، این پیمان به تصویب رسیده‌است. وی گفت بعد از استفاده از بمب‌های اتمی در هیروشیما و ناگازاکی در اوت ۱۹۴۵ در پایان جنگ جهانی دوم جهان ۷۰ سال در انتظار این تصویب قانونی بوده‌است. وی گفت: «ما موفق شدیم تا نخستین بذرهای یک جهان عاری از جنگ‌افزارهای هسته‌ای را بکاریم.» عراق و سلاح های کشتار جمعی
در اواخر سال ۲۰۰۲، صدام حسین در نامه ای به هانس بلیکس، بازرسان سلاح‌هایی سازمان ملل را به کشور دعوت کرد. پس از آن، قطعنامه ۱۴۴۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد صادر شد و اجازه بازرسی‌های جدید در عراق را صادر کرد. ایالات متحده مدعی شد که آخرین اعلامیه سلاح‌هایی عراق، مواد و مهمات را بی‌خبری کرده‌است. عراقی‌ها ادعا کردند که همه این مواد نابود شده‌است، چیزی که سال‌ها پیش از آن توسط عالی‌رتبه‌ترین جداشده عراق، حسین کامل المجید بیان شده بود. بر اساس گزارش‌های آژانس بازرسی قبلی سازمان ملل متحد، کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق، عراق ۶۰۰ تن مواد شیمیایی از جمله گاز خردل، وی‌ایکس و سارین تولید کرد. نزدیک به ۲۵۰۰۰موشک و ۱۵۰۰۰گلوله توپ با عوامل شیمیایی هنوز شناسایی نشده‌است. پیمان کنترل تسلیحات در کف دریا
پیمان کنترل تسلیحات کف دریا در واشینگتن، دی.سی.، لندن و مسکو در ۱۱ فوریه ۱۹۷۱ برای امضا گذاشته و در ۱۸ می ۱۹۷۲ هنگامی که آمریکا، بریتانیا، شوروی و ۲۲ کشور آن را امضا و در داخل کشور خود تصویب کردند به اجرا درآمد. تا ماه مه سال ۲۰۱۴، ۹۴ کشور عضور رسمی پیمان شده و ۲۱ کشور آن را امضا و در داخل کشور خود تصویب نکرده‌اند. در جدول‌ها حروف انگلیسی نشانه محل امضا هستند. M به معنی مسکو، L به معنی لندن و W به معنی واشینگتن، دی.سی. است. عراق و سلاح های کشتار جمعی
بر اساس این گزارش تحقیقاتی، «بسیاری از حوادث سلاح‌های شیمیایی در اطراف ویرانه‌های مؤسسه دولتی المثنی، مرکز تولید مواد شیمیایی عراق در دهه۱۹۸۰، جمع شده‌است». این تأسیسات پس از جنگ اول خلیج فارس تحت نظارت بازرسان سلاح‌هایی سازمان ملل متحد قرار گرفت و تقریباً ۲۵۰۰مهمات شیمیایی خورد شده را در خود جای داده بود، اما مجموعه ساختمانی وسیع با شروع جنگ در سال۲۰۰۳ بدون سرنشین رها شد و مورد غارت قرار گرفت.شرکت کنندگان در کشف هادلیل دیگری را برای پنهان کردن آنها عنوان کردند، زیرا برخی از پوسته‌های شیمیایی «به نظر می‌رسد که در ایالات متحده طراحی شده‌اند، در اروپا ساخته شده‌اند و خطوط تولید مواد شیمیایی ساخته شده در عراق توسط شرکت‌های غربی را پر کرده‌اند.» عراق و سلاح های کشتار جمعی
عراق پروتکل ژنو را در سال۱۹۳۱،معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته ای در سال۱۹۶۹ و کنوانسیون سلاح‌های بیولوژیکی را در سال۱۹۷۲ امضا کرد، اما تا ۱۱ ژوئن۱۹۹۱ آن را تصویب نکرد. عراق کنوانسیون سلاح‌های شیمیایی را در ژانویه ۲۰۰۹ به تصویب رساند و یک ماه بعد در ۱۲ فوریه برای عراق لازم الاجرا شد. جنگ فضایی
هنوز یک قرارداد بین‌المللی که از نظامی‌شدن فضا جلوگیری کند، وجود ندارد. اگرچه در سال ۱۹۶۷ «پیمان فضایی ماورای جو» (Outer Space Treaty) از سوی سازمان ملل به تصویب رسید، اما این پیمان تنها استقرار سلاح‌های کشتار جمعی در فضا را ممنوع اعلام کرده‌است. هر اقدام دیگری به جز این، آزاد و بدون منع قانونی است. جنگ‌افزار شیمیایی
پروتکل ژنو کاربرد سلاح‌های شیمیایی را در جنگ ممنوع می‌کند اما گسترش، تولید و مالکیت چنین سلاح‌هایی را ممنوع نمی‌کند. بسیاری از کشورها پروتکل ژنو را امضا کردند اما این حق را برای خود محفوظ نگه داشتند که چنانچه خود یا متحدانشان مورد حمله با سلاح‌های شیمیایی قرار گرفتند، به همان صورت مقابله کنند. در ضمن بسیاری از امضا کنندگان پروتکل این حق را برای خود محفوظ نگاه داشتند که در مقابل کشورهایی که به پروتکل نپیوسته‌اند از سلاح‌های شیمیایی استفاده کنند. ۸ تیر
روز مبارزه با سلاح های شیمیایی و میکروبی جنگ سرد
دشمنی و جاه‌طلبی دو ابرقدرت که موجب تلفات جانی و مالی بسیاری شده بود، رفته‌رفته با انتقادهای جدی در سراسر جهان روبه‌رو می‌شد. اکنون جهان وارد دوره‌ای شده بود که در آن، کوشش‌ها برای مقابله با سیاست‌های ویرانگر دو کشور رو به افزایش داشت. در سال‌های ۱۹۸۰ رونالد ریگان – رئیس‌جمهور آمریکا – و میخائیل گورباچف – سردمدار شوروی، در اوج دوران دوستی دو کشور، پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد را در ۱۹۸۷ امضا کردند. دوره نامطلوب جنگ سرد به پایان رسیده بود. دوره‌ای که شاهد افزایش هزینه‌های نظامی و مرگ عده زیادی در ویتنام و کره بود. عراق و سلاح های کشتار جمعی
عراق از سال۱۹۶۲ تا۱۹۹۱، زمانی که ذخایر سلاح‌های شیمیایی خود را منهدم کرد و برنامه‌های سلاح‌های بیولوژیکی و هسته ای خود را طبق الزام شورای امنیت سازمان ملل متوقف کرد، به‌طور فعال تحقیق کرد و بعداً از سلاح‌های کشتار جمعی(WMD) استفاده کرد.پنجمین رئیس‌جمهور عراق، صدام حسین، در سطح بین‌المللی به دلیل استفاده از سلاح‌های شیمیایی در طول مبارزات انتخاباتی دهه۱۹۸۰ علیه غیرنظامیان ایرانی و کرد در طول جنگ ایران و عراق و پس از آن محکوم شد. در دهه۱۹۸۰، صدام برنامه سلاح‌های بیولوژیکی گسترده و برنامه سلاح‌های هسته ای را دنبال کرد، اگرچه بمب هسته ای ساخته نشد. پس از جنگ خلیج فارس(۱۹۹۰–۱۹۹۱)، سازمان ملل متحد (به همراه دولت عراق) مقادیر زیادی از سلاح‌های شیمیایی عراق و تجهیزات و مواد مربوطه را شناسایی و منهدم کردند. عراق برنامه‌های شیمیایی، بیولوژیکی و هسته ای خود را متوقف کرد. قطعنامه ۱۹۸۴ شورای امنیت
قطعنامه ۱۹۸۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۹ ژوئن ۲۰۱۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ عدم گسترش جنگ‌افزار هسته‌ای ایران است. این قطعنامه طی نشست ۶۵۵۲ام با ۱۴ رأی موافق، ۰ مخالف و ۱ ممتنع تصویب شد. اکوساید
اگرچه هیچ قانون بین‌المللی مربوط به اکوساید که در زمان صلح اعمال شود، وجود ندارد،‌ سازمان ملل در سال ۱۹۷۷ «معاهده ممنوعیت استفاده نظامی یا سایر استفاده‌های خصمانه از فنون تغییردهنده زیست‌محیطی» را تصویب کرد که هنگام شرکت یک دولت در جنگ اعمال می‌شود. به موجب ماده ۱ این معاهده: «تمامی دولت‌های عضو این معاهده متعهد می‌گردند که در هیچگونه عملیات نظامی یا خصمانه‌ای، به فنون تغییر زیست‌محیطیِ دارای آثار گسترده، ماندگار یا شدید، در جهت تخریب، صدمه یا آسیب به هر دولت عضو دیگر مبادرت نورزند». البته هیچ تعریفی از عبارات «گسترده، ماندگار یا شدید» به دست داده نشده است. طبق ماده ۳ این معاهده «مفاد این معاهده مانع استفاده از فنون تغییر زیست‌محیطی برای مقاصد صلح‌آمیز نخواهد بود». پیمان منع جنگ‌افزار هسته‌ای
پیمان منع جنگ‌افزارهای اتمی روز چهارشنبه ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷ از سوی بیش از پنجاه کشور جهان، در سازمان ملل متحد به امضا رسید و با این امضا وارد مرحله اجرایی می‌شود. جنگ جهانی اول
در ژوئیه ۱۹۱۷ ارتش آلمان برای اولین بار از ماده شیمیایی سولفور موستارد یا گاز خردل که بویی شبیه سیر داشت، طی ۱۰ روز نبرد علیه متفقین استفاده کردند که بسیار موفقیت‌آمیز بود. در مجموع استفاده از سلاح‌های شیمیایی طی جنگ جهانی اول منجر به کشته شدن حدود یکصدهزار نفر و مصدوم شدن یک میلیون و دویست هزار نفر گردید. در جریان نبرد دوم ایپر اولین استفاده از سلاح شیمیایی در تاریخ جهان اتفاق افتاد. آلمان‌ها بعد از سه تلاش ناموفق بالاخره موفق شدند با بازکردن بیش از ۵۷۰۰ کپسول حاوی گاز کلرین ابری بزرگ از گاز کلرین ایجاد کنند، این ابر به آرامی روی سنگرهای متفقین را پوشاند و باعث تلفات سنگینی برای متفقین شد. بعد از آن هر دو طرف بارها از سلاح شیمیایی برای تغییر نتیجه به نفع خود استفاده کردند ولی در اکثر مواقع به دلیل وجود ماسک‌های ضد گاز موفق نشدند تأثیر زیادی بگذارند. کنوانسیون بمب‌گذاری‌های تروریستی
کنوانسیون بمب‌گذاری‌های تروریستی () (به‌طور رسمی کنوانسیون بین‌المللی برای خنثی سازی بمب‌گذاری‌های تروریستی) یک معاهده سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۷ است که به منظور غیرقانونی کردن بمب‌گذاری‌های تروریستی طراحی شده‌است. پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای
با توجه به اوضاع سیاسی حاکم در دهه ۱۹۸۰، پیشرفت کمی در خلع سلاح هسته‌ای تا پایان جنگ سرد در سال ۱۹۹۱ بدست آمد. در همان سال، اعضای پیمان منع جزئی آزمایش‌های هسته‌ای، کنفرانس اصلاحیه‌ای را برگزار کردند تا به بحث در مورد پیشنهاد برای تبدیل این پیمان به یک ابزار ممنوعیت جامع بپردازند. با پشتیبانی مجمع عمومی سازمان ملل، مذاکرات پیمان منع جامع آزمایش در ۱۹۹۳ آغاز شد. سازمان منع سلاح‌های شیمیایی
سازمان منع تسلیحات شیمیایی از نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد نیست، اما بر اساس قراردادی جداگانه با سازمان ملل متحد دارای همکاری‌های تنگاتنگ با آن سازمان است. کنوانسیون حفاظت از میراث جهانی فرهنگی و طبیعی
کنوانسیون حفاظت از میراث جهانی فرهنگی و طبیعی یک متن حقوقی سازمان جهانی یونسکو است که در هفدهیمن نشست خود در ۱۶ نوامبر ۱۹۷۲ در پاریس به تصویب رسید. از زمان تصویب آن ۱۹۱ کشور این کنوانسیون را امضا کرده‌اند. بر اساس این کنوانسیون کشورهای امضاکننده ملزم به حفافظت از میراث جهانی شناخته شده فرهنگی و طبیعی هستند. قطعنامه ۱۳۶۶ شورای امنیت
قطعنامه ۱۳۶۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۰۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ نقش شورای امنیت در جلوگیری از درگیری‌های مسلحانه است. این قطعنامه طی نشست ۴۳۶۰ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. پیمان منع جنگ‌افزار هسته‌ای
وایت گومز گفت این پیمان نخستین پیمان خلع جنگ‌افزار اتمی چندجانبه است که باید در بیش از ۲۰سال به نتیجه برسد. مطابق این پیمان کشورهای امضاکننده تحت هیچ شرایطی جنگ‌افزارهای اتمی یا مواد انفجاری اتمی یا تهدید کاربرد چنین جنگ‌افزارهایی را نه توسعه می‌دهند نه تست می‌کنند نه تولید کرده و نه می‌سازند نه تهیه می‌کنند نه مالکیتش را کسب می‌کنند و نه آن را ذخیره می‌کنند. بنا به این پیمان هرگونه انتقال یا کاربرد جنگ‌افزارهای اتمی یا هر وسیله انفجاری اتمی و تهدید کاربرد آن ممنوع می‌شود. قطعنامه ۱۸ شورای امنیت
قطعنامه ۱۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۳ فوریه ۱۹۴۷ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ تشکیل کمسیونی برای تدوین مقررات کاهش تسلیحات است. این قطعنامه طی نشست ۱۰۵ام با ۱۰ موافق، ۰ مخالف و ۱ ممتنع مصوب شد. پیمان منع جزئی آزمایش هسته‌ای
بیشترین محرک برای این پیمان ترس مردم جهان از ورود ذرات پرتوزا به محیط زندگی عمومی از طریق آزمایش هسته‌ای در جو یا آب‌های زیرزمینی و خصوصاً افزایش قدرت جنگ‌افزارهای هسته‌ای بود. بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ آمریکا و شوروی اولین بمب‌های هیدروژنی خود را آزمایش کردند. در ۱۹۵۴ هر دو کشور با آزمایش‌های خود در اقیانوس آرام باعث آلودگی زیست‌محیطی بسیار و حتی آلودگی ماهیگیران ژاپنی به مواد پرتوزا شدند. در ۱۹۶۱ با انفجار بمب تزار، قوی‌ترین انفجار ایجاد شده توسط انسان در تاریخ، ثبت شد. بین ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۸ آمریکا ۱۶۶ آزمایش، شوروی ۸۲ آزمایش و بریتانیا ۲۱ آزمایش در جو زمین انجام دادند. در این مدت، تنها ۲۲ آزمایش زیرزمینی فقط توسط آمریکا انجام شده بود.