تفاوت سیستم‌عامل لینوکس و یونیکس در چیست؟
هسته لینوکس
لینوکس یک کلون از UNIX است، بنابراین به دنبال انطباق POSIX و Single UNIX (SUSv3) است. بعلاوه، از آنجا که لینوکس یونیکس نیست، هسته مکالمه‌های اضافی سیستم و رابط‌های دیگر که مخصوص لینوکس هستند فراهم می‌کند. برای درج در هسته رسمی، کد باید با مجموعه ای از قوانین صدور مجوز تعریف شده کاملاً مطابقت داشته باشد.
نت‌بی‌اس‌دی
نت‌بی‌اس‌دی همچنین در معماری‌ها پردازنده مناسب، سیستم‌کال باینری سازگار با چندین سیستم عامل مشتق شده از یونیکس و شبه یونیکس، شامل لینوکس، دیگر انواع بی‌اس‌دی مانند فری‌بی‌اس‌دی، داروین اپل، سولاریس و sunos 4 دارد. این به کاربران نت‌بی‌اس‌دی اجازه می‌دهد تا برنامه‌های زیادی که تنها به صورت باینری و برای دیگر سیستم‌عامل‌ها منتشر شده را (معمولاً بدون از دست دادن کارایی زیاد) اجرا کنند. لینوکس لایت
هدف این سیستم‌عامل گسترش توسعه سیستم عاملی کاربر دوستانه و با گرافیک و قابلیت های بالا و البته کم حجم است.این سیستم عامل معمولاً برای کسانی که از ویندوز، می خواهند لینوکس را تجربه کنند ساخته شده. گنو لیب‌تول
برنامه لیب‌تول، به مدیریت کردن ایجاد کتابخانه‌های پویا و ایستا در سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس کمک می‌کند. لیب‌تول این کار را با انتزاعی کردن فرایند ایجاد کتابخانه انجام می‌دهد و تفاوت‌های موجود بین سیستم‌های مختلف را مخفی می‌کند. (برای مثال لینوکس و سولاریس). تاریخچه توسعه هسته
شبکه مشکل دیگری را مطرح می‌کند. اگرچه ارتباط شبکه با دسترسی فایل قابل مقایسه است، لیکن معماری سطح پایین بسته گرا تعامل با کل فایل‌ها را نداشته، بلکه بیشتر با قطعات مجزای داده‌ها در عمل است. همان‌طور که قابلیت کامپیوترها رشد می‌کند، هستهٔ یونیکس با افزایش کدها دچار بهم ریختگی می‌شود. به علت گسترده بودن هسته، این بهم ریختگی قابل اندازه‌گیری است. هسته‌ها ممکن است دارای ۱۰٫۰۰۰ خط کد باشند، در حالی که در دهه ۷۰ و ۸۰ هسته‌های مدرن جانشین یونیکس مانند: لینوکس به بیش از ۱۳ میلیون خط رسیدند. مشتقات یونیکس مدرن به‌طور کلی بر مبنای مدل مقیاس بارگذاری هسته‌های یکپارچه می‌باشند. در این مورد می‌توان از مثال QNX، یک میکروکرنل در مالکیت Black Berry، هسته لینوکس در توزیع‌های زیاد مانند پخش نرم‌افزار Berkeley و انواع هسته‌ها مانند Mac OS ,Open BSD, Net BSD , Dragonfly BSD ,Free BSD نام برد. به غیر از این گزینه‌ها، توسعه دهندگان تازه‌کار (آماتور)، جامعهٔ توسعه سیستم عامل را به صورت فعال حفظ می‌کنند. اجتماعی که با سرگرمی نوشته‌های هسته خود، اغلب منجر به اشتراک گذاشتن بسیاری از ویژگی‌ها می‌شوند، مثلاً ایجاد سازگاری با برنامه‌های FreeBSd , Dragonfly BSd , Open BSd یا هسته‌های NetBSD ویندوز ان‌تی
این سیستم عامل در اصل طراحی شده بود که یک سیستم عامل مبتنی بر زبان برنامه‌نویسی سطح بالا، مستقل از پردازنده، چندپردازشی و چند کاربره با ویژگی‌های مشابه با یونیکس باشد. گنو هرد
گنو هرد یک هسته سیستم‌عامل است که به عنوان هسته سیستم عامل گنو و جایگزینی برای هسته یونیکس که مالکیتی است طراحی و توسعه داده شده‌است. گنو هرد از سال ۱۹۹۰ به وسیلهٔ پروژه گنو از بنیاد نرم‌افزار آزاد در حال توسعه است. گنو هرد شامل مجموعه‌ای از پروتکل‌ها و فرایندهای سرور (یا دیمن daemon در اصطلاح یونیکس) است که در ریزهسته گنو ماک اجرا می‌شود و در نظر گرفته شده‌اند که با همدیگر هسته سیستم عامل گنو را شکل دهند. هدف هرد پیش افتادن از سیستم عامل یونیکس در عملکرد، امنیت و ثبات است در حالی که تا حد زیادی با این سیستم‌عامل سازگار است. پروژه گنو معماری کارخواه-کارساز ریزهسته را به دلیل مزایای بیشتر نسبت به معماری سنتی هسته یکپارچه یونیکس برای این هسته انتخاب کرده‌است. انتقاد از دسکتاپ لینوکس
ساختار دایرکتوری سنتی، که میراثی از ریشه‌های یونیکس لینوکس در دهه ۱۹۷۰ است، به دلیل نامناسب بودن کاربران نهایی دسکتاپ مورد انتقاد قرار گرفته‌است. به‌طور خاص، ساختار دایرکتوری لینوکس به دلیل پراکندگی مؤلفه‌های خاص برنامه در دایرکتوری‌های مختلف سیستم به جای نگه داشتن آنها در یک فهرست مشترک خاص برنامه، مورد انتقاد قرار می‌گیرد. برخی از توزیعهای لینوکس مانند GoboLinux و moonOS سلسله مراتب جایگزین که مورد بحث قرار گرفته‌است آسان‌تر برای کاربران نهایی، هر چند چنین پیشنهادهایی پذیرش کمی دست یافته‌اند پیشنهاد کرده‌اند. تاریخچه یونیکس
شرکت AT&T یونیکس را تحت گواهی‌نامه‌هایی، برای دانشگاه‌ها، شرکت‌های بازرگانی و همین‌طور دولت ایالات متحده در دسترس ساخت. این گواهینامه‌ها شامل کل کد منبع یونیکس از جمله بخش‌هایی از هسته سیستم‌عامل که وابسته به ماشین بودند و با زبان اسمبلی PDP-11 نوشته شده بودند، می‌شدند. در اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی، کپی‌هایی از کدهای منبع یونیکس به صورت زیرنویس‌شده و به همراه توضیحات، در قالب کتابی از جان لیونز به نام تفسیری بر ویرایش ۶ یونیکس توسط لیونز، به همراه کد منبع دست به دست می‌چرخید. این کتاب نقش قابل توجهی در استفاده از یونیکس به عنوان یک منبع آموزشی شد. مینیکس ۳
مینیکس ۳ پروژه‌ای برای ساخت یک سیستم‌عامل شبه یونیکس کوچک، قابل اعتماد و کاربردی است. این سیستم‌عامل تحت پروانه بی‌اس‌دی منتشر می‌شود و جانشین مینیکس ۱ و مینیکس ۲ شده‌است. هدف اصلی پروژه سیستمی است که از قابلیت تحمل خطا برخوردار باشد و بدون نیاز به تداخل کاربر، خطاها را شناسایی و رفع کند. این سیستم‌عامل بیشتر برای مقاصد آموزشی و استفاده در سیستم‌های توکار در نظر گرفته شده‌است. در حال حاضر مینیکس ۳ از سیستم‌های پی‌سی سازگار با معماری آی‌ای-۳۲ پشتیبانی می‌کند. همچنین اجرا کردن مینیکس ۳ به صورت مجازی و با استفاده از شبیه‌سازهایی نظیر ویرچوال‌باکس، ایستگاه کاری وی‌ام‌ویر, مایکروسافت ویرچوال پی‌سی, کیومو و باچز هم امکان‌پذیر است. مینیکس ۳ به شکل یک دیسک زنده توزیع می‌شود و می‌توان بدون نیاز به نصب از آن استفاده کرد. البته امکان نصب مینیکس را بر روی هارد دیسک هم وجود دارد. همچنین به شکل یواس‌بی زنده هم در دسترس است و می‌توان آن را بر روی حافظه‌های فلش مموری هم نصب کرد. برخلاف بسیاری از سیستم‌عامل‌های مدرن، هسته مینیکس ۳ از معماری ریزهسته برخوردار است که آن را از دیگر سیستم‌عامل‌ها متمایز می‌کند. Toor (یونیکس)
در یونیکس، رسم است که فایل‌سیستم ریشه، (/) تا حد امکان کوچک نگه داشته شود و برنامه‌های بزرگ و داده‌هایی که به سرعت در حال تغییر هستند، به دیگر قسمت‌های سیستم مانند /sur منتقل شوند. به این ترتیب، در صورت به وجود آمدن یک اشکال برای سیستم، احتمال اینکه کل سیستم غیرقابل استفاده شود، پایین می‌آید. همینطور وقتی که سیستمی دچار مشکل می‌شود، در حداقل‌ترین حالت کاربر ریشه باید قادر باشد به سیستم وارد شده و اشکالات آن را حل کند. حساب کاربری ریشه نباید به چیزهایی که در بیرون از فایل‌سیستم ریشه قرار دارند، وابسته باشد. چرا که در صورتی که برای مثال، پوسته این حساب کاربری در سیستم‌فایل /usr قرار داشته باشد و این سیستم‌فایل هم بر اثر ایجاد یک اشکال غیرقابل دسترس باشد، کاربر ریشه نمی‌تواند به سیستم وارد شود، چرا که پوسته آن در سیستم‌فایلی قرار گرفته که هم‌اکنون غیرقابل دسترس است. برای حل این مشکل، معمولاً یک پوسته کوچک، کارا و قابل اطمینان به این حساب کاربری اختصاص داده می‌شود که در همان سیستم‌فایل ریشه (/) قرار دارد. اما این پوسته ساده، برای انجام کارهای عادی و روزمره خیلی مناسب نیست، چرا که اکثر قابلیت‌ها در آن گنجانده نشده‌است و کاربران در هنگام کار با آن احساس راحتی نمی‌کنند. تاریخچه لینوکس
پس از اینکه ای‌تی اند تی (AT&T) پروژهٔ مولتیکس ر ا رها کرد سیستم‌عامل یونیکس توسط کن تامسون و دنیس ریچی (هر دو از آزمایشگاه‌های بل)در ۱۹۶۹ اجرا و در ۱۹۷۰ منتشر شد. بعداً آن را با زبان برنامه‌نویسی جدیدی، سی، نوشتند تا آن را قابل حمل کنند. دسترسی پذیری و قابل حمل بودن از دلایلی بود که یونیکس توسط مراکز آموزشی و شرکت‌ها پذیرفته و کپی شد و ویرایش یافت. انویدیا
کارت‌های گرافیک سری RTX 20 SUPER: سری NVIDIA GeForce GTX 16 SUPER انویدیا هسته لینوکس را به خوبی پشتیبانی نمی کند و تمایلی به همکاری کردن ندارد چون هسته لینوکس یک نرم افزار آزاد و متن باز است ولی انویدیا یک شرکت انحصاری و سودبر. این موضوع بازخورد های زیادی را دریافت کرد و انویدیا یکی از بدترین کارت های گرافیک برای لینوکس به شمار می رود. گرداننده nouveau توسط مهندسان نرم افزار مستقل برای پشتیبانی از هسته لینوکس ساخته شد و کارکنان انویدیا کمک های خیلی جزئی برای ساخت این گرداننده کردند. این گرداننده یک نرم افزار آزاد و متن باز است که برای هسته لینوکس ساخته شده است. توزیع اوبونتو از انویدیا به خوبی پشتیبانی می کند اما برای توزیع های دیگر باید گرداننده های غیر رسمی انویدیا نصب شوند. تراشه جدید Denver عملکردی مشابه پردازنده کامپیوترهای شخصی دارد.پردازنده دنور در دو نسخه با تعداد پین متفاوت در دسترس خواهد بود که هر دو نمونه مجهز به یک فناوری جدید موسوم به Dynamic Code Optimization هستند. این فناوری با تشخیص نرم‌افزارهایی که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند نحوه عملکرد و کارایی آن‌ها را بهبود می‌بخشد. این کارها در یک حافظه کش 128 مگابایتی ذخیره می‌شود. یعنی وقتی که اپلیکیشن‌های مشخصی را اجرا می‌کنید، کد بهینه‌شده آماده بوده و منتظر می‌ماند. Dynamic Code Optimization روی اپلیکیشن‌هایی کار می‌کند که برای پلتفرم ARM نوشته شده‌اند و به همین علت توسعه‌دهندگان نمی‌توانند انتظار بیشتری داشته باشند. توزیع لینوکس
بسیاری از توزیعهای لینوکس نسخه لایو را علاوه بر نسخه موجود فراهم می‌کنند که خود یک تصویر مبتنی شبکه یا قابل حمل رسانه‌ای است که فقط برای نصب و راه اندازی مورد استفاده قرار می‌گیرد. مانند توزیع شامل SUSE، اوبونتو، لینوکس مینت، MEPIS و فدورا. برخی از توزیع‌ها، از جمله ناپیکس، لینوکس، شیطان-لینوکس، SuperGamer, SliTaz گنو / لینوکس و دین: متابولیک، در درجه اول برای نسخه لایو طراحی شده‌اند. علاوه بر این، برخی از توزیع‌های مینیمال می‌توانند به‌طور مستقیم از فضای کمتر یک فلاپی دیسک بدون نیاز به تغییر محتویات هارد درایو، قابلیت اجرا را فراهم کنند. لینوکس مینت
لینوکس مینت یک توزیع لینوکس برپایه اوبونتو و دبیان است. هدف مینت «یک سیستم‌عامل زیبا و راحت است که قدرت و راحتی استفاده را هم‌زمان با هم داشته باشد». هدف این توزیع بر روی استفادهٔ آسان و سادگی نصب برای کاربرانی که تاکنون تجربه‌ای با لینوکس نداشته‌اند می‌باشد. توزیع لینوکس
برخی نرم‌افزارهای خاص به هیچ عنوان برای لینوکس وجود ندارند. این مسئله شامل تعداد وسیعی از بازی‌های رایج کامپیوتری می‌شود، اگر چه، در سال‌های اخیر بعضی از سازندگان بازی شروع به انتشار نسخه‌ای از نرم‌افزار هایشان برای لینوکس کرده‌اند. به‌عنوان مثال Epic Games یک نسخه از Unreal Tournament 2004 را برای لینوکس به فروش گذاشته است. این مسئله هم‌چنین مورد توجه قرار گرفته‌است توسط پروژه‌های شبیه‌ساز و مترجم APIهایی همانند Wine و Cadega که امکان اجرای برنامه‌های غیر لینوکسی را در سیستم‌های لینوکس را به کار می‌دهند، امکان‌پذیر می‌باشد. هم‌چنین با شبیه‌سازی سیستم‌عامل‌های اختصاصی یا ترجمهٔ APIهای اختصاصی مانند APIهای WIN32 و DIRECTX مایکروسافت در APIهای محلی لینوکس این امر انجام می‌پذیرد. هم‌چنین می‌توان از ماشین‌های شبیه‌سازی مانند «ویرچوال باکس» یا «وی‌ام‌ویر» نیز استفاده نمود. هسته لینوکس
لینوکس به‌طور معمول از حافظه و حافظه مجازی استفاده می‌کند و همچنین می‌تواند به حافظه غیر یکنواخت دسترسی داشته باشد، با این حال این پروژه μClinux را جذب کرده‌است که باعث می‌شود لینوکس را بر روی میکروکنترلرها بدون حافظه مجازی نیز اجرا کنید. مقایسه لینوکس و ویندوز
امروز. مقایسه در این شرایط بسیار سخت شده‌است. حجم بازی‌ها بسیار نزدیک به هم شده و دیگر تفاوتی که قبلاً دیده می‌شد به چشم نمی‌خورد و این مقایسه را باید از روی پلتفرم و API‌های این دو سیستم عامل انجام داد. همان‌طور که می‌دانید OpenGL 3.5 و درگنو/لینوکس و در ویندوز استقاده می‌شود؛ که در تست‌ها سیستم رنگ در OpenGL بهترین عمل کرد را داشته و با ورود پلتفرم این شرایط بهتر هم شده‌است. در بهینه‌سازی و پردازش این دو سیستم عامل نیز، گنو/لینوکس روز به روز در حال بهینه شدن است تاجای که تا چند سال گذشته حجم بازی Dota 2 تا ۲٫۵ برابر امروز بود، اما FPS پاینتری نسبت به حال داشت ولی این شرایط برای تمام بازی‌ها قابل اندازه‌گیری نیست همان‌طور نقد لینوکس
ساختار دایرکتوری سنتی، که میراثی از ریشه‌های یونیکس لینوکس در دهه ۱۹۷۰ است، به دلیل نامناسب بودن کاربران نهایی دسک تاپ مورد انتقاد قرار گرفته‌است. برخی از توزیع‌های لینوکس مانند GoboLinux و MoonOS سلسله مراتب جایگزینی را ارائه داده‌اند که گفته می‌شود برای کاربران نهایی ساده‌تر است، اگرچه آنها پذیرش کمی داشتند. ترو۶۴ یونیکس
ترو۶۴ یونیکس یک سیستم‌عامل یونیکس ۶۴ بیتی برای معماری مجموعه دستور آلفا است که در حال حاضر در اختیار شرکت هیولت-پاکارد قرار دارد. در گذشته، این سیستم یکی از محصولات شرکت کامپک بود و قبل از آن هم در اختیار شرکت دیجیتال اکیپمنت کورپوریشن و به ان Digital UNIX (و پیش از آن DEC OSF/1 AXP) می‌گفتند. همانطور که از نام اولیه این سیستم‌عامل پیداست، ترو۶۴ یونیکس مبتنی بر سیستم‌عامل OSF/1 بوده است. محصول یونیکس قبلی شرکت DEC اولتریکس نام داشت و مبتنی بر بی‌اس‌دی بود. ترو۶۴ یونیکس در میان نسخه‌های تجاری یونیکس کمی غیرمعمول است، به این صورت که از هسته ماخ که در دانشگاه کارنگی ملون توسعه یافته، استفاده می‌کند (دیگر سیستم‌عامل‌های یونیکس که از ماک استفاده می‌کنند عبارتند از نکست‌استپ، مک اواس ده، آی‌اواس و MkLinux). ترو۶۴ یونیکس نیازمند سفت‌افزار بوت SRM است که در سیستم‌های مبتنی بر دک آلفا وجود دارد. نقد لینوکس
در حالی که سیستم عامل اندروید مبتنی بر لینوکس در بسیاری از کشورها بازار گوشی‌های هوشمند را در اختیار دارد، و از لینوکس در بورس اوراق بهادار نیویورک و اکثر ابر رایانه‌ها استفاده می‌شود، در چند رایانه رومیزی و لپ تاپ مورد استفاده قرار می‌گیرد. بیشتر انتقادها از لینوکس مربوط به عدم استفاده از رایانه رومیزی و لپ تاپ است، اگرچه از سال ۲۰۱۵ با نگرش پروژه در مورد امنیت ناخوشایند شده و استفاده از systemd آن بحث‌برانگیز بوده‌است. مقایسه لینوکس و ویندوز
ش است که تعداد بسیار زیادی از بازی‌های سرشناس فقط برای سیستم عامل ماکروسافت ویندوز قابل دسترسی هستند، اما با این حال سیستم مدیرت سخت‌افزار در گنو/لینوکس باز خورد بهتری دارد و این باعث شده آینده درخشانی در انتظار گنو/لینوکس باشد. زنیکس
زنیکس یک نسخه انحصاری از سیستم‌عامل یونیکس بود که توسط شرکت مایکروسافت توسعه داده شد. توسعه این سیستم‌عامل امروزه متوقف شده‌است. در اوخر دهه ۱۹۸۰، بر اساس تعداد کامپیوترهایی که آن را اجرا می‌کردند، زنیکس رایج‌ترین نسخه از سیستم‌عامل یونیکس بود. یوسی‌لینوکس
علیرغم اینکه یو سی لینوکس در ابتدا نسخه ۲٫۰ از هسته لبنوکس را برای خود برگزید، هم‌اکنون با نسخه‌های ۲٫۴ و ۲٫۶ هسته لینوکس کار می‌کند. در تاریخچه این توزیع، هرگز تلاشی برای استفاده از هسته لینوکس نسخه ۲٫۲ نشده‌است. لینوکس حالت کاربر
با استفاده از UML موارد متعددی ممکن می شود. می‌توان خدمات شبکه را از یک محیط UML اجرا کرد و کاملاً از سیستم اصلی لینوکس که محیط UML در آن اجرا می‌شود جدا ماند. مدیران می‌توانند از UML برای راه‌اندازی هانی پات استفاده کنند، که به فرد اجازه می‌دهد امنیت رایانه یا شبکه خود را آزمایش کند. UML می تواند برای آزمایش و اشکال زدایی نرم افزارهای جدید بدون تأثیر منفی بر سیستم میزبان خدمت کند. UML همچنین می تواند برای آموزش و تحقیق مورد استفاده قرار گیرد و یک محیط واقعی شبکه لینوکس با درجه بالایی از ایمنی ارائه دهد. در محیط‌های UML، نسخه‌های هسته میزبان و مهمان نیازی به تطابق ندارند، بنابراین آزمایش یک نسخه « بلیدینگ لبه » لینوکس در حالت کاربر بر روی سیستمی که هسته بسیار قدیمی‌تری دارد کاملاً ممکن است. UML همچنین اجازه می دهد تا اشکال زدایی هسته در یک ماشین انجام شود، در حالی که سایر ابزارهای اشکال زدایی هسته (مانند kgdb ) به دو ماشین متصل به یک کابل مودم نال نیاز دارند. نسخه ۸ یونیکس
ویرایش ۸ یونیکس یا نسخه ۸ یونیکس یکی از نسخه‌های سیستم‌عامل یونیکس تحقیقاتی بود که در آزمایشگاه‌های بل و چند دانشگاه دیگر به صورت داخلی توسعه داده شده و استفاده می‌شد. این نسخه در فوریه ۱۹۸۵ منتشر شد و بر روی سخت‌افزار وکس اجرا می‌شد. این نسخه در اصل یکی از گونه‌های ۴٫۱سی‌بی‌اس‌دی بود و همچنین برخی از ویژگی‌های خود (بویژه پوسته) را هم از سیستم ۵ گرفته بود. از این نسخه بیشتر به خاطر کتابخانه عبارات باقاعده‌اش یاد می‌شود که بعدها توسط هنری اسپنسر بازنویسی شد و از طریق یوزنت توزیع شد. تا قبل از توسعه استاندارد پازیکس، نسخه ۸ به صورت استاندارد دوفاکتو برای سینتکس عبارات باقاعده و همچنین رابط‌های برنامه‌نویسی سی درآمده بود. همچنین مکانیسم ورودی/خروجی مبتنی بر جریان، سیستم فایل /proc، پشتیبانی از دایرکتیوهای مفسر در هسته و چند ویژگی دیگر هم در این نسخه معرفی شد. واسط کاربری پیشفرض در نسخه‌های قبل از ۸ ترمینال‌های متنی ساده بودند، اما واسط کاربری اصلی در نسخه ۸ ترمینال گرافیکی بلیت بود. از این نسخه همچنین یک سیستم فایل شبکه داشت که دسترسی به کل فایل سیستم‌های ماشین‌های راه دور را ممکن می‌ساخت و امکان اشتراک گذاری فایل‌ها در شبکه فراهم شد. کتاب محیط برنامه‌نویسی یونیکس بر روی یک ماشین VAX-11/750 تهیه شد که نسخه ۸ بر روی آن اجرا می‌شد. Tcpdump
در برخی از سیستم عامل‌های برپایه یونیکس، به منظور استفاده از این نرم‌افزار، کاربر باید مجوز حق دسترسی ویژه داشته باشد. زیرا جمع‌آوری بسته‌ها در این سیستم عامل‌ها نیازمند حق دسترسی ویژه می‌باشد. (با این حال پس از اینکه عمل ضبط بسته‌ها آغاز شد، می‌توان از گزینه -z برای دور انداختن دسترسی‌های مدیریتی و نازل کردن دسترسی‌ها در حد یک کاربر غیرممتاز استفاده کرد) در نسخه‌های دیگر سیستم عامل مبتنی بر یونیکس، می‌توان سیتم عامل را به نحوی تنظیم نمود که به کاربرانی که حق دسترسی ویژه ندارند، امکان چمع آوری بسته‌ها داده شود. در این صورت کاربر نیازی به حق دسترسی ویژه نخواهد داشت. مینیکس
در شروع کار توسعهٔ مینیکس، قیمت آن در مقابل سیستم‌عامل‌های موجود در بازار بسیار ارزان بود (۶۹ دلار). با وجود اینکه اندرو تنباوم خواستار قابل دسترس بودن سیستم‌عاملش برای همهٔ دانش‌آموزان بود، منتها این امکان به‌دلیل مخالفت ناشر کتاب ممکن نشد؛ و در نهایت پس از مذاکره با ناشر کتاب، این سیستم‌عامل را با مجوزی محدودکننده و بدون کدمنبع به همراه با کتاب در دسترس خریداران کتاب قرار گرفت. با معرفی شدن سیستم‌عامل‌های آزاد و متن‌باز مانند گنو/لینوکس و بی‌اس‌دی، بسیاری از کاربران، مینیکس را ترک کردند و به این‌گونه سیستم‌عامل‌ها پیوستند. در نهایت ماه آوریل، سال ۲۰۰۰ میلادی، مینیکس نیز رسماً به جرگه نرم‌افزارهای آزاد و متن‌باز پیوست. منتها به علت دیرهنگام بودن این تغییر این سیستم‌عامل که روزی علاقه‌مندان زیادی داشت امکان رقابت خود را تاحد زیادی از دست داد؛ و تنها توانست در بین دانش‌آموزان و علاقه‌مندان خاص مطرح بماند. معماری یونیکس
کتاب راهنمای یونیکس‌بیزاران بعضی از امکانات گفته شده فوق را تحت عنوان شکست از نقطه نظر کاربر معرفی می‌کند. با این حال، اگرچه برخی از اطلاعات کاملاً قدیمی هستند و نمی‌توان آنها را برای یونیکس‌های مدرن یا سیستم عامل‌های مشابه یونیکس مانند لینوکس اعمال کرد. اریک ریموند کشف کرده‌است که بسیاری از مسائل همچنان وجود دارند، در حالی که برخی دیگر حل شده‌اند. ریموند نتیجه می‌گیرد که همه مفاهیم پشت یونیکس را نمی‌توان غیرکاربردی تلقی کرد، حتی اگر قصد کتاب ممکن است این باشد که یونیکس را ضعیف نشان دهد بدون اینکه بحث با توسعه دهندگان را تشویق کند تا در واقع مشکلات را برطرف کنند. پلان ۹ از آزمایشگاه‌های بل
پلان ۹ از آزمایشگاه‌های بل یا به اختصار Plan 9، یک سیستم‌عامل توزیع شده است که به صورت نرم‌افزار آزاد منتشر می‌شود. این سیستم‌عامل از اواسط دهه ۱۹۸۰ میلادی تا ۲۰۰۲ در مرکز تحقیقات علوم رایانه در آزمایشگاه‌های بل و برای اهداف پژوهشی و تحقیقاتی و به عنوان جانشینی برای یونیکس توسعه داده شد. پلان ۹ برای حل و فصل کردن ناتوانی‌های یونیکس و هسته آن در انجام برخی کارها نظیر رایانش توزیع‌شده، فضای نام‌های توزیع‌شده و فایل‌سیستم‌های توزیع‌شده، طراحی شد. توسعه و استفاده از این سیستم‌عامل همچنان توسط محققین سیستم‌عامل و همینطور علاقه‌مندان ادامه دارد. پلان ۹ ویژگی‌های جدیدی دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به پروتکل 9p که برای دسترسی به فایل‌های موجود بر روی رایانهٔ محلی و همینطور فایل‌های موجود بر روی رایانه‌های راه دور مورد استفاده قرار می‌گیرد، مونت‌های یونیونی، یک سیستم فایل proc بهینه شده و همینطور پشتیبانی بومی از یونیکد در سرتاسر سیستم اشاره کرد. در پلان ۹، همه رابط‌های سیستمی، از جمله رابط‌های مرتبط با شبکه و همینطور رابط‌های کاربری، به جای داشتن یک رابط مخصوص و ویژه، از طریق سیستم فایل در دسترس هستند. نام سیستم‌عامل پلان ۹ از آزمایشگاه‌های بل، از فیلمی به نام طرح شماره ۹ بیرون از فضا به کارگردانی اد وود گرفته شده‌است. همینطور، احتمالاً نام گلندا، خرگوش پلان ۹ هم از فیلم دیگر وود به نام گلن یا گلندا گرفته شده‌است. Init
کارکرد init در سیستم‌های یونیکس مثل System III و System V از کارکرد. کاربرد init در بیشتر توزیع‌های گنو، لینوکس با سیستم V سازگار است، ولی بعضی توزیع‌ها، مثل Arch از سبک BSD استفاده می‌کنند و بعضی دیگر مانند جنتو، کارکرد آغازش سفارشی‌سازی‌شدهٔ خودشان را دارند. Init
init کوتاه‌شدهٔ "Initialization"، نام برنامه یا پروسه‌ای در سیستم عامل‌های کامپیوتری مبتنی بر یونیکس است که تمام پروسه‌های دیگر را ایجاد می‌کند و بالا می‌آورد. این برنامه به صورت یک دیمن (سرویس) و معمولاً با PID 1 اجرا می‌شود. بارگذار بوت، هسته را شروع می‌کند و هسته init را شروع می‌کند. اگر init را بدون جایگزین کردنش حذف کنید، سیستم در ریبوت بعدی با «هشدار هسته» مواجه می‌شود. init است که تعیین می‌کند کامپیوتر چگونه کار می‌کند و آن را هدایت می‌کند، پس بدون چنین برنامه‌ریزی‌ای توسط init، سیستم نمی‌داند چه‌کار کند. مقایسه لینوکس و ویندوز
تشخیص تعداد کاربران این دو سیستم‌عامل روی رایانه‌های شخصی میسّر نیست؛ چراکه کاربر گنو/لینوکس پس از نصب نیازی به رجیسترکردن ندارد واطلاعاتی از سیستم آن‌ها ثبت نمی‌شود به همین علت آمار رسمی از تعداد کاربران گنو/لینوکس موجود نیست. از طرفی بسیاری از کاربران ویندوز به صورت غیرقانونی از ویندوز استفاده می‌کنند و با این که اطلاعاتی ازها ثبت می‌شود در درست بودن آن یقین نیست و تعداد آن‌ها هم قابل اندازه‌گیری نیست؛ بنابراین آمار تعداد کاربران این دو سیستم‌عامل از روش‌های غیردقیق دیگر تخمین زده می‌شود که البته بسیاری آن‌ها را غیر معتبر می‌دانند. ویتکس (سیستم عامل)
ویتکس یک سیستم عامل کامپیوتری است که از صفر برای اکس۸۶ توسط متیو ویتوورت و دیگران نوشته شده‌است. هدف این پروژه ترکیب فناوری اثبات شده سیستم (هسته ای شبیه به یونیکس)، در حالی است که «یک رابط ثابت و واضح و یک روش جدید برای پیمایش در دسکتاپ ارائه می‌دهد.» سیستم عامل بر روی یک هسته متن باز سفارشی که توسط ویتوورث نوشته شده‌است اجرا می‌شود. ویژگی‌های جدید عبارتند از IcFs، یک فایل سیستم پیکربندی پویا که جایگزین ioctl می‌شود. توزیع لینوکس
سخت‌افزار کامپیوتر معمولاً با سیستم عامل‌های دیگر به غیر از لینوکس که در حال حاضر توسط تولیدکننده تجهیزات اصلی (OEM) نصب می‌شود، به فروش می‌رسد. در مورد IBM PC سیستم عامل سازگار معمولاً ویندوز مایکروسافت است، در مورد کامپیوتر اپل مکینتاش همواره یک نسخه از سیستم عامل اپل مورد نیاز است که در حال حاضر MacOS نام دارد. سان مایکروسیستمز با سخت‌افزار SPARC که در سولاریس نصب شده به فروش می‌رسد؛ کنسول‌های بازی ویدئویی مانند ایکس باکس، پلی استیشن، و دیگر دستگاه‌ها سیستم عامل اختصاصی خود را دارند. این قضیه سهم بازار لینوکس را محدودیت می‌کند: مصرف‌کنندگان از وجود یک جایگزین بی‌اطلاع هستند، آن‌ها باید با تلاشی آگاهانه اقدام به استفاده از سیستم عامل‌های مختلف کنند، و باید یا انجام نصب و راه اندازی را خود انجام دهند، یا با کمک یک دوست، فامیل، یا یک حرفه‌ای سیستم را نصب کنند. با این حال، ممکن است سخت‌افزاری همراه با لینوکس نصب شده خریداری شود. لنوو، هیولت پاکارد، دل، Affordy، [۳۶] و System76 و custom-order PC manufacturers سیستم‌های لینوکس را می‌سازند (اما احتمالاً با کلید ویندوز بر روی صفحه کلید). راه حل Fixstars (ترا سافت) کامپیوترهای Macintosh و پلی استیشن ۳ را با لینوکس Yellow Dog نصب شده به فروش می‌رساند. دستگاه‌های رایج تعبیه شده به لینوکس به عنوان پیش‌فرض عبارت اند از: دستگاه ادوات NSLU2 NAS، و TiVos ضبط ویدئوهای شخصی و تلفن‌های مبتنی بر لینوکس (از جمله گوشی‌های اندروید)، PDAها و پخش‌کننده‌های موسیقی قابل حمل. دیمن
در سیستم‌عامل‌های با قابلیت چندکارگی, یک دیمِن یک برنامه است که به جای اینکه تحت کنترل مستقیم یک کاربر تعاملی باشد، در پس‌زمینه اجرا می‌شود. به‌طور سنتی نام دیمن‌ها با حرف d خاتمه می‌یابد. به عنوان مثال، syslogd دیمنی است که قابلیت ثبت رخداد در سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس را پیاده‌سازی می‌کند و برنامه‌های کاربردی به کمک این دیمن اطلاعاتی را در فایل‌های ثبت رخداد خود می‌نویسند. یا همچنین sshd دیمنی است که در پس‌زمینه سیستم منتظر اتصالات ورودی اس‌اس‌اچ می‌ماند و آن‌ها را اجابت می‌کند. در سیستم‌عامل‌های یونیکس و شبه یونیکس، فرایند والد یک دیمن، معمولا، اما نه همیشه، فرایندی به نام اینیت است. یک دیمن معمولاً به این صورت ایجاد می‌شود که یک فرایند، فرایند فرزندی را منشعب کرده و سپس بلافاصله خارج می‌شود تا باعث شود اینیت فرایند فرزند تولید شده را مال خود کند. به علاوه، دیمن یا سیستم‌عامل باید کارهای دیگری را هم انجام دهد، مثلاً باید دیمن مورد نظر از کنترل هر ترمینالی خارج شود و به هیچ ترمینالی وابسته نباشد. چرا که دیمن قرار است در پس‌زمینه به اجرا درآید و قرار نیست با کاربر به صورت تعاملی ارتباط برقرار کند. به منظور انجام دادن راحت‌تر این کارها، بیشتر سیستم‌عامل‌های یونیکس توابع و رویه‌هایی مانند daemon(3) را پیاده‌سازی کرده‌اند که عملیات فوق را خیلی آسانتر می‌کنند. در اکثر سیستم‌ها، دیمن‌ها اغلب در هنگام بوت شدن سیستم آغاز به کار می‌کنند و خدماتی نظیر پاسخگویی به درخواست‌های شبکه، فعالیت‌های سخت‌افزاری و ... را ارائه می‌دهند. یونیکس
علاوه بر یونیکس‌های تأیید شده که اسامی بعضی از آن‌ها ذکر شد، سیستم‌عامل‌هایی هم وجود دارند که شبه یونیکس نامیده می‌شوند مانند مینیکس، نوادگان بی‌اس‌دی مانند فری‌بی‌اس‌دی, نت‌بی‌اس‌دی، اپن‌بی‌اس‌دی، دراگون‌فلی‌بی‌اس‌دی و لینوکس. این سیستم‌ها با آن که با استانداردهای یونیکس کاملاً یا کمابیش سازگار هستند، اما توسط مؤسسه اپن گروپ تأیید نشده‌اند و حق استفاده از نام Unix را ندارند. اصطلاح "یونیکس سنتی" ممکن است برای توصیف سیستم‌عامل‌هایی که مشخصات و ویژگی‌های نسخه ۷ یونیکس یا نسخه ۵ یونیکس را دارند، استفاده شود. هنگامی که کن تامسون هنوز به مولتیکس دسترسی داشت، شبیه‌سازهایی برای سیستم صفحه‌بندی و فایل سیستم نوشت. او همچنین یک بازی رایانه‌ای به نام سفر فضایی نوشت، اما این بازی برای اجرا شدن به یک ماشین کارامدتر و ارزان‌تر احتیاج داشت و سرانجام او یک پی‌دی‌پی-۷ کم‌استفاده در آزمایشگاه‌های بل پیدا کرد. در سال ۱۹۶۹ تیمی به رهبری تامسون و ریچی، بر روی این ماشین پی‌دی‌پی-۷ یک سیستم فایل سلسله مراتبی، مفاهیم فرایند و فایل دستگاه، یک مفسر خط فرمان و تعدادی برنامه کوچک دیگر نوشتند. لینوکس
در سال‌های آغازین، دشوار بودن پروسۀ نصب سیستم‌عامل‌های بر پایهٔ لنوکیس مانعی برای پذیرش آن بود؛ اما در سال‌های اخیر نصب لینوکس بسیار آسان شده‌ است. بسیاری از توزیع‌ها دارای نصبی آسان و قابل مقایسه با ورژن ‌های ویندوز هستند؛ به‌گونه‌ای که توزیع اوبونتو با چند کلیک نصب می‌شود. علاوه بر این، رایانه‌های شخصی که با توزیع‌های لینوکس وارد بازار شده‌اند و به آسانی از بسیاری از فروشنده‌های اصلی، همچون دل، هیولت-پاکارد و وال-مارت قابل تهیه است. تین کلاینت
تین کلاینت می‌تواند دارای سیستم عامل یا فاقد سیستم عامل باشد. به این معنی که می‌تواند یک سیستم عامل محلی داشته باشد یا اینکه برای بوت شدن کاملاً وابسته به سرور باشد. انواع سیستم‌عامل‌های ویندوز مایکروسافت، توزیع‌های لینوکس و یونیکس را می‌توان بر روی تین کلاینت‌ها نصب و اجرا نمود. تاریخچه لینوکس
متن پیام او چنین بود: لینوکس برخلاف مینیکس (یک سیستم‌عامل ساده نوشته شده توسط پروفسور اندرو تننبام که برای آموزش طراحی سیستم‌عامل به کار می‌رفت) که از معماری ریزهسته استفاده می‌کرد، با ایده هسته‌های یکپارچه طراحی شده بود. اولین نسخهٔ لینوکس در سپتامبر ۱۹۹۱ در اینترنت منتشر شد. دومین نسخهٔ آن به فاصلهٔ کمی در اکتبر همان سال منتشر شد. از آن پس هزاران برنامه‌نویس و هکر در سراسر دنیا در این پروژه شرکت کردند. مقالهٔ «کلیسای جامع و بازار» اثر اریک ریموند مدل گسترش هسته لینوکس و نرم‌افزارهای مشابه را تشریح می‌کند. پاپی لینوکس
پاپی یکی از معدود توزیع‌هایی است که از پسورد ریشه استفاده نمی‌کند، آن هیچ فرقی بین یک کاربر عادی و یک کاربر ریشه نمی‌گذارد، این ویژگی استفاده از سیستم را راحت‌تر می‌کند و کنترل کامل دیسک‌های سخت را به کاربر می‌دهد، اما نگرانی‌های امنیتی نیز وجود دارد به خاطر این که کاربر می‌تواند واحد خود را فرمت کند یا آزادانه سیستم فایل‌ها را پاک‌کند که این منجر به از بین رفتن پاپی یا بقیهٔ سیستم‌عامل‌ها می‌شود. اما این ویژگی همچنین می‌تواند برای گرفتن یک تصویر کامل از سیستم‌عاملی یا پاک‌کردن آن از دیسک سخت برای بازگردانی مجدد در آینده بدون فرمت کردن آن استفاده شود. از طرفی آن می‌تواند برای ذخیره کردن فایل‌های یک سیستم‌عامل متلاشی شده مناسب باشد. به علاوه از آن‌جایی که این سیستم بر روی حافظه اجرا می‌شود هیچ محدودیتی برای تغییر واحدهای دیسک سخت دیگر وجود ندارد و ایجاد یا پاک کردن پارتیشن‌های مختلف در سیستم‌های مختلف بسیار آسان است. لینوکس
اگرچه ابتدا لینوکس فقط برای استفاده روی ریزپردازنده‌هایی با معماری ۸۰۳۸۶ اینتل طراحی شده بود، اما امروزه انواع گوناگون معماری‌ها را پشتیبانی می‌کند و در انواع و اقسام وسایل از رایانه شخصی گرفته تا ابررایانه‌ها و تلفن‌های همراه و سرورها به کار می‌رود. این سیستم‌عامل در ابتدا بیشتر توسط افراد مشتاق، به‌طور داوطلبانه گسترش پیدا می‌کرد و به کار گرفته می‌شد. لینوکس توانسته‌ است پشتیبانی شرکت‌های بزرگی چون آی‌بی‌ام و هیولت-پاکارد را به دست آورد و با بسیاری از نسخه‌های تجاری یونیکس رقابت کند. طرفداران لینوکس و بسیاری از تحلیل‌گران این موفقیت را ناشی از استقلال از فروشنده، کم‌هزینه بودن پیاده‌سازی، سرعت بالا، امنیت و قابلیت اطمینان بودن آن می‌دانند.به‌طور کلی می‌توان گفت هر سیستم عاملی دارای هسته یا کرنل و رابط بین نرم ‌افزار و سخت ‌افزار سیستم است، در واقع می‌توان گفت وظیفه انجام کارهای اساسی و پایه برعهده هسته یا کرنل است. مینیکس
نسخهٔ ۳٫۱٫۲ این سیستم‌عامل در تاریخ ۸ می، ۲۰۰۶ انتشار یافت. از جمله قابلیت‌های جدیدی که به این سیستم افزوده شده بود می‌توان به X11, emacs, vi, cc, gcc, perl, python, ash, bash, zsh, ftp, ssh, telnet, pine و بیش از ۴۰۰ نرم‌افزار مخصوص یونیکس اشاره کرد که به صورت کامل قادر به اجرا در این سیستم‌عامل می‌باشند. با افزودن X11 (سیستم پنجره اکس)، مینیکس از یک سیستم‌عامل مبتنی بر خط فرمان، به یک سیستم‌عامل با واسط گرافیکی کاربر تبدیل شد. از دیگر قابلیت‌ها و امکانات این نسخه، پایداری و ثبات بیشتر سیستم‌عامل در برابر ایرادات ناشی از درایورهای سخت‌افزاری مختلف بود که با پشتیبانی از محدودهٔ بیشتری از سخت‌افزارهای موجود و همچنین راه‌اندازی آن‌ها بدون نیاز به اجرا پروسه‌های جداگانه، به بهترین نحو این مشکلات را حل کرده و در نتیجه قابلیت اجرای نرم‌افزارها را بالا برده و تبدیل به یک سیستم Self-healing شد. لینوکس
در اصل، لینوکس پایین ‌ترین سطح اجزای نرم‌ افزاری یک سیستم به‌شمار می‌رود و اگر این بخش آسیب ببیند بقیه نرم‌افزارها هم قادر به استفاده نخواهند بود. از وظایف هسته، آن است که منابع سیستم را به برنامه‌های دیگر موجود در سیستم متصل می‌کند. لینوکس بیشتر برای کارهای امنیتی و نفوذ استفاده می شود. لینوکس
آن زمان بیشتر ابزارهای پروژه گنو که با زبان برنامه‌نویسی سی و اسمبلی نوشته شده بود آماده کار بود و تنها یک هسته سیستم‌عامل مناسب و آزاد، کم بود. حتی سیستم‌عامل مینیکس نیز با وجود در دسترس بودن کد منبع آن، آزاد نبود و حق نشر مخصوص داشت. کار در پروژه گنو به سمت طراحی یک هسته مناسب متمرکز می‌شد اما به نظر می‌رسید که برای ایجاد این هسته حداقل چند سال دیگر زمان نیاز است. این تأخیر برای لینوس توروالدز قابل تحمل نبود. بنابراین خودش دست به کار شد و با الهام از کد مینیکس کار را آغاز کرد. سرانجام در ۲۵ اوت سال ۱۹۹۱ در ساعت ۲۰:۵۷ (به وقت گرینویچ) پیامی تاریخی به گروه خبری comp.os.minix از طرف لینوس توروالدز ارسال شد. او یک دانشجوی فنلاندی بود که آن زمان در دانشگاه هلسینکی درس می‌خواند. Init
جدای از سطوح اجرایی ۰ و ۱ و ۶ هر سیستم یونیکس و مبتنی بر یونیکسی با سطوح اجرایی اندکی متفاوت برخورد می‌کند. حداقل مشترک در همهٔ این سیستم‌ها فایل /etc/inittab است؛ که تعیین می‌کند هر سطح اجرایی چه کاری انجام می‌دهد (اگر اصلاً آن سطح اجرایی کاری انجام دهد). مقایسه لینوکس و ویندوز
علاقه مندان سیستم عامل‌های لینوکس ادعا میکنند که لینوکس امن تر از ویندوز است. این ادعا تا حدودی درست است، امااین به خاطر که هسته لینوکس امن تر از ویندوز نیست . بلکه ویندوز بیشتر مستعد حمله است. هکرها دوست دارند به نرم‌افزارهایی که بیشتر مورد استفاده است، حمله کنند. زیرا کاربران کامپیوترهای شخصی، بیشتر از ویندوز استفاده می‌کنند. اما لینوکس به علت اوپن سورس بودن و مشارکت تعداد افراد زیاد رفع برای رفع اسیب پذیری ها قابلیت های امنیت قابل قبولی دارد حتی بعضی سیستم عامل های بر پایه لینوکس برای امنیت کاربران سیستم عامل مخصوص امنیت میسازند پس لینوکس برتری متوسط تا زیاد دارد که حتی طرفدار سرسخت ویندوز نیز تا حدی نباید با این ضعف ویندوز چشم پوشی کند اما استفاده کنندگان لینوکس تقریبا نیاز به انتی ویروس نداشت اما در سال2020 -2021 به علت هجوم بدافزار های نیاز به انتی ویروس داره و تقویت امنیت کرنل لینوکس در کرنل 5.12 و 5.13 و احتمالن 5.14 احساس نیاز میشود اما هنوز به خوبی توانسته امنیت را به خوبی حفظ کند مهم ترین ترین فاکتور برای امنیت، زمانی خودش را نشان می‍دهد که نوبت به میزبانی وب شما می‌رسد. مطمئن شوید که شرکت میزبانی شما قابلیت‌های امنیتی بالایی دارد. یک شرکت هاستینگ خوب، تمام تلاشش را می‌کند تا از وب سایت شما در مقابل حمله هکرها محافظت کند. داکر
داکر تا حدی شبیه به ماشین مجازی (Virtual Machine) است با این تفاوت که در ماشین مجازی، قسمتی از سخت‌افزار سیستم به ماشین مجازی اختصاص داده می‌شود و روی آن یک سیستم‌عامل کامل نظیر ویندوز یا لینوکس نصب می‌شود. در واقع می‌توان گفت در ماشین مجازی امکانات سخت‌افزاری سیستم تقسیم می‌شود و بر روی هر قسمت، سیستم‌عامل بخصوصی بالا می‌آید اما در داکر این طور نیست. در داکر امکانات سخت‌افزاری به تناسب نیاز هر کانتینر به صورت موقت اختصاص داده می‌شود و داکر این امکان را فراهم می‌آورد که اپلیکیشن‌ها برای مثال روی کرنل لینوکس اجرا شوند. در این حالت دیگر نیازی به نصب پیش‌نیازها و نیازمندی‌هایی که اپلیکیشن ما می‌خواهد و به طور پیش‌فرض روی سیستم وجود ندارد، نیست. ایکس‌باکس لینوکس
ایکس باکس لینوکس پروژه ای بود که سیستم عامل لینوکس را به کنسول بازی ویدئویی ایکس باکس منتقل کرد. از آنجایی که ایکس باکس از یک سیستم امضای دیجیتال برای جلوگیری از اجرای کدهای بدون امضا توسط عموم استفاده می کند، باید از یک مودچیپ یا یک نرم افزار استفاده کرد . در اصل، modchips تنها گزینه بود. با این حال، بعداً نشان داده شد که تراشه TSOP که بایوس Xbox روی آن قرار دارد ممکن است دوباره فلش شود. به این ترتیب، می توانید روی بایوس "کرامول " که به طور قانونی توسط پروژه لینوکس ایکس باکس توسعه یافته است، فلش بزنید. با یک جایزه نقدی بزرگ برای اولین تیمی که امکان راه‌اندازی لینوکس را در ایکس‌باکس بدون نیاز به هک سخت‌افزاری فراهم می‌کرد، هک‌های فقط نرم‌افزاری متعددی نیز پیدا شد. به عنوان مثال، یک سرریز بافر در بازی "" که اجازه بوت شدن یک لودر لینوکس ("xbeboot") را مستقیماً از یک بازی ذخیره می کرد. تاریخچه لینوکس
آن زمان بیشتر ابزارهای پروژه گنو که با زبان برنامه‌نویسی سی و اسمبلی نوشته شده بود آماده کار بود و تنها یک هستهٔ مناسب و آزاد کم بود. حتی سیستم‌عامل مینیکس نیز با وجود در دسترس بودن کد منبع آن، آزاد نبود و حق نشر مخصوص داشت. کار در پروژه گنو به سمت طراحی یک هسته مناسب متمرکز می‌شد اما به نظر می‌رسید که برای ایجاد این هسته حداقل چند سال دیگر زمان نیاز است. محیط توسعه یکپارچه
برنامه نویسان یونیکس می‌توانند ابزارهای خط فرمان POSIX را در یک محیط کامل توسعه، قادر به توسعه برنامه‌های بزرگی مانند هسته لینوکس و محیط آن قرار دهند. [۸] به این معنا، کل سیستم یونیکس به عنوان یک IDE عمل می‌کند. ابزارهای نرم‌افزاری GNU رایگان (مجموعه کامپایلر گنو (GCC)، اشکال زدایی GNU (GDB) و ساخت GNU) در بسیاری از سیستم عامل‌ها از جمله ویندوز در دسترس هستند. فلسفه فراگیر یونیکس «همه چیز یک جریان متنی است» توسعه دهندگان را که از ابزارهای خط فرمان پشتیبانی می‌کنند، قادر به استفاده از ویرایشگرهایی با پشتیبانی از بسیاری از ابزارهای استاندارد ساخت یونیکس و GNU، ساختن IDE با برنامه‌هایی مانند Emacs یا Vim می‌کند. داده نمایشگر اشکال زدایی در نظر گرفته شده‌است به عنوان یک جلو گرافیکی پیشرفته برای بسیاری از ابزارهای استاندارد دیباگر مبتنی بر متن. برخی از برنامه نویسان، مدیریت ساختن فایلها و مشتقات آن را با ابزار ساختن کدهای مشابه که در یک IDE کامل گنجانده شده‌است، ترجیح می‌دهند. بعنوان مثال، بیشتر مشارکت کنندگان در پایگاه داده PostgreSQL و GDB را مستقیماً برای ایجاد ویژگیهای جدید استفاده می‌کنند. حتی هنگام ساخت PostgreSQL برای Microsoft Windows با استفاده از Visual C ++، از اسکریپت‌های Perl به جای اینکه به ویژگی‌های IDE تکیه کنید، جایگزینی برای ساخت استفاده می‌شود. برخی از IDEهای لینوکس مانند Geany تلاش می‌کنند تا جلوی گرافیکی را برای عملیات ساخت سنتی ارائه دهند. لینوکس ام اکس
لینوکس ام اکس (به انگلیسی: MX Linux) یک سیستم عامل لینوکس میان وزن است که مبتنی بر نسخه پایدار دبیان و با استفاده از اجزای هسته antiX است، همراه با نرم‌افزار اضافی ایجاد شده یا بسته‌بندی شده توسط جامعه MX. این کار به عنوان یک همکاری مشترک بین antiX و انجمن‌های MEPIS سابق برای استفاده از بهترین ابزارها و استعدادها از هر یک از این توزیع‌ها توسعه یافته‌است. هدف اعلام شده جامعه تولید "خانواده ای از سیستم عامل‌ها است که برای ترکیب دسک تاپ‌های زیبا و کارآمد با پایداری بالا و عملکرد خوب" طراحی شده‌اند. MX Linux از محیط دسکتاپ Xfce به عنوان پرچم دار خود استفاده می‌کند و نسخه مستقل KDE Plasma و Fluxbox را نیز ارایه می‌کند. MX Linux در دسامبر ۲۰۱۳ در بحث دربارهٔ گزینه‌های آینده در میان اعضای جامعه MEPIS آغاز شد. سپس توسعه دهندگان antiX به آنها پیوستند و سیستم ساخت ISO و همچنین فناوری Live-USB / DVD را به ارمغان آوردند. ابتدا MX Linux به عنوان نسخه ای از antiX ارائه شد تا در لیست وب سایت DistroWatch نمایش داده شود. سپس صفحه DistroWatch اختصاصی خود را با انتشار اولین بتا عمومی MX-16 در ۲ نوامبر ۲۰۱۶ دریافت کرد. پوسته یونیکس
پوسته یونیکس یک مفسر خط فرمان یا شل (رایانه) است که یک واسط کاربر سنتی را برای سیستم عامل های یونیکس و شبه-یونیکس مهیا می‌کند. فایرفاکس اواس
سطح‌پایینیِ سیستم‌عاملِ فایرفاکس‌اواس. Gonk شامل هسته لینوکس و لایهٔ انتزاعی سخت‌افزار (HAL) است. هسته و شماری از کتابخانه‌های معمول، پروژه‌های کدباز هستند: لینوکس، libusb, bluez و غیره. تعدادی از قسمت‌های HAL با پروژهٔ اندروید مشترک هستند: جی‌پی‌اس، دوربین، در کنار برخی دیگر امکانات. می‌توان گفت Gonk یک توزیع لینوکسِ بسیار ساده است. Gonk جهت سازگاری با گکو طراحی شده‌است؛ یک نسخه سازگار با گکو برای Gonk ارائه شده‌است، دقیقاً مانند باقی نسخه‌های گکو برای سیستم‌عامل دیگر، نظیر OS X یا اندروید. از آنجایی که پروژهٔ فایرفاکس‌اواس کنترل کامل بر روی Gonk دارد، می‌تواند دسترسی‌هایی به واسط‌های مختلف را به گکو بدهد که در سیستم‌عامل‌های دیگر اجازهٔ آن را ندارد. برای مثال، گکو در Gonk دسترسی کامل به سیستم تماس تلفنی دارد، اما این دسترسی را در سیستم‌عامل‌های دیگر ندارد. محیط برنامه‌نویسی یونیکس
محیط برنامه‌نویسی یونیکس کتابی است نوشته برایان کرنیگان و راب پایک (هر دو از آزمایشگاه‌های بل) که اولین بار در سال ۱۹۸۴ توسط انتشارات پرنتیس هال منتشر شد. این کتاب همواره به عنوان یکی از مهم‌ترین و اولین کتاب‌ها دربارهٔ سیستم‌عامل یونیکس در نظر گرفته می‌شود. کتاب با مقدمه‌ای دربارهٔ یونیکس برای مبتدیان آغاز می‌شود و سپس به مفاهیم اساسی مربوط به سیستم فایل و پوسته می‌پردازد. در ادامه کتاب، مباحثی نظیر استفاده از فیلترها، چگونگی استفاده از زبان برنامه‌نویسی سی به منظور نوشتن برنامه‌های کاربردی قدرتمند در یونیکس، مفاهیم اساسی برنامه‌های grep, awk, sed, make و ... تشریح می‌شود. کتاب با خودآموزی دربارهٔ نحوه نوشتن یک تجزیه‌گر زبان برنامه‌نویسی با استفاده از yacc، استفاده از troff به منظور قالب‌بندی کردن مستندات، پیش‌پردازنده‌های tbl, eqn و pic و ایجاد کردن صفحات راهنما با استفاده از مجموعه ماکروهای man خاتمه می‌یابد. پیوست‌های کتاب (ضمائم) نحوه استفاده از ویرایشگر متن ed و زبان برنامه‌نویسی hoc (برگرفته از high-order calculator) را پوشش می‌دهند. کتاب قبل از به وجود آمدن استاندارد آنسی سی نوشته شده‌است و بنابراین کدهای موجود در آن از شیوه کدنویسی K&R پیروی می‌کنند. با این حال کدهای منبع موجود در وبگاه کتاب، برای سازگاری با استاندارد آنسی سی بروز شده‌اند. سان او اس
SunOS نسخه‌ای از سیستم عامل یونیکس است که توسط شرکت سان مایکروسیستمز برای رایانه‌های سرور و ایستگاه کاری این شرکت توسعه داده شده‌است. نام "SunOS" معمولاً برای اشاره به نسخه‌های ۱٫۰ تا ۴٫۱٫۴ این سیستم عامل به کار می‌رود، این نسخه‌ها مبتنی بر بی‌اس‌دی یونیکس بودند، در حالیکه SunOS نسخه ۵ و بالاتر مبتنی بر انتشار چهار سیستم پنج یونیکس هستند و تحت نام سولاریس به بازار عرضه می‌شوند. مسیر (رایانه)
سیستم‌عامل‌های مختلف روش‌های متفاوتی برای نمایش مسیرها دارند. در یونیکس «/» به عنوان نویسهٔ حائل استفاده می‌شود و در ابتدای مسیر نام درایو ذکر نمی‌گردد (همهٔ مسیرها نسبت به پوشهٔ ریشه که تنها با یک «/» مشخص می‌شود محاسبه می‌شوند). در این سیستم‌عامل با درایوهایی مانند فلاپی، به صورت یک پوشه برخورد می‌شود که در یک نقطهٔ مشخص (مثلاً پوشهٔ «/drives/») سوار می‌شوند. اما در ویندوز، نویسهٔ حائل «\» است و هر درایو به صورت یک حرف انگلیسی به همراه «:» مشخص می‌شود. در ویندوز مسیرهای مطلق به دو روش قابل بیان هستند، یکی مسیری که با نام درایو مشخص می‌شود (مانند: )،‌ و دیگری با کمک "سنت نام‌گذاری یکنواخت" که به صورت بیان می‌شود. به آدرس دهی نوع اول ، آدرس دهی محلی (Local Addressing) و به نوع دوم ، آدرس دهی تحت شبکه (Network Addressing) گفته می شود. به آدرس دهی تحت شبکه UNC نیز نامیده می‌شود که مخفف عبارت Universal Naming Convention می باشد. فرایند راه‌اندازی لینوکس
فرایند راه‌اندازی لینوکس فرایند راه‌اندازی اولیه سیستم عامل گنو/لینوکس است و از بسیاری جهات شبیه بی‌اس‌دی و سیستم‌عاملهای شبه یونیکس است. هسته یکپارچه
هسته‌های یونیکس هسته لینوکس
به دلیل اختلافات موجود بین صدها پیاده‌سازی مختلف سیستم عامل لینوکس، اشیاء اجرایی، حتی اگر آنها برای اجرا در یک معماری سخت‌افزاری خاص کامپایل، مونتاژ و پیوند شده باشند (یعنی آنها از ISA سخت‌افزار هدف استفاده می‌کنند)، اغلب نمی‌توانند در توزیع‌های مختلف لینوکس اجرا شوند. این مسئله عمدتاً به دلیل تنظیمات خاص توزیع و مجموعه ای از تکه‌های اعمال شده بر روی کد هسته لینوکس، تفاوت در کتابخانه‌های سیستم، خدمات (Daemons)، سلسله مراتب سیستم فایلها و متغیرهای محیطی است. هسته لینوکس
انجمن‌های خاصی وجود دارند که هسته‌ها را بر اساس لینوکس رسمی توسعه می‌دهند. چند کد جالب از این فورک‌ها (به عنوان مثال، اصطلاح عامیانه به معنی "پروژه‌های مشتق شده") که شامل Linux-libre , Compute Node Linux , INK , L4Linux , RTLinux و User-Mode Linux (UML) در خط اصلی ادغام شده‌اند. برخی از سیستم عامل‌های توسعه یافته برای تلفن‌های همراه در ابتدا از نسخه‌های به شدت اصلاح شده لینوکس استفاده می‌کردند، از جمله Google Android , Firefox OS , HP webOS , Nokia Maemo و Jolla Sailfish OS. در سال ۲۰۱۰، جامعه لینوکس از Google انتقاد کرد که به‌طور مؤثر درخت هسته خود را شروع کرده‌است:این بدان معنی است که هر درایوری که برای سیستم عامل‌های سخت‌افزاری Android نوشته شده باشد، نمی‌تواند در درخت هسته اصلی ادغام شود زیرا وابستگی آنها به کدی است که فقط در درخت هسته Google زندگی می‌کند و باعث می‌شود تا در درخت kernel.org ایجاد نشود. به همین دلیل، گوگل در حال حاضر از ادغام تعداد زیادی از درایورهای سخت‌افزار و کد پلتفرم در درخت هسته اصلی جلوگیری کرده‌است. ایجاد یک شاخه هسته به‌طور مؤثر که تعدادی از فروشندگان مختلف اکنون به آن اعتماد می‌کنند.- Greg Kroah-Hartman، 2010امروز اندروید از لینوکس کمی سفارشی استفاده می‌کند که در آن تغییراتی در درایورهای دستگاه اعمال می‌شود، بنابراین تغییر کمی در کد هسته وجود دارد. توسعه دهندگان اندروید همچنین تکه‌هایی را به لینوکس رسمی ارسال می‌کنند که در نهایت می‌توانند سیستم عامل اندروید را بوت کنند. به عنوان مثال، یک Nexus 7 می‌تواند لینوکس اصلی را راه اندازی و اجرا کند. تاریخچه توسعه هسته
در مرحلهٔ طراحی یونیکس، برنامه نویسان چون اعتقاد داشتند منظور از محاسبات، انتقال داده‌ها است، تصمیم گرفتند تا هر دستگاه سطح بالا را به عنوان یک فایل مدل سازی کنند. به عنوان مثال، چاپگرها به عنوان یک” فایل” موجود در یک مکان شناخته شده ارائه می‌شوند. با کپی کردن داده‌ها در یک فایل، خروجی آن چاپ می‌شود. سیستم‌های دیگر قابلیت مشابه‌ای را ارائه می‌کنند که تمایل به مجازی سازی دستگاه‌ها را در یک سطح پایین‌تر دارند؛ بنابراین هر دو دستگاه و فایل‌ها بیانگر مفهوم سطح پایین‌تری می‌باشند. مجازی سازی سیستم در سطح فایل به کاربران اجازه می‌دهد تا کاربر کل سیستم را با استفاده از مفهوم‌ها و کاربرد پذیری مدیریت فایل موجود به‌طور ساده دستکاری نماید. به عنوان توسعه همان دیاگرام، یونیکس به برنامه نویسان اجازه می‌دهد که با به‌کارگیری از یک سری برنامه‌های کوچک و استفاده از مفهوم «لوله‌ها»، فایل‌ها را دست کاری کنند تا آن‌ها را قادر سازد که مراحل بهره‌برداری را با تغذیه فایل، از طریق زنجیره‌ای از ابزارهای تک منظوره کامل کنند. اگرچه نتیجهٔ پایانی مشابه بود، استفاده از برنامه‌های کوچکتر در این روش به‌طور قابل توجهی انعطاف‌پذیری و سهولت توسعه در استفاده از آن را افزایش داد. این کار به کاربر اجازه می‌دهد که جریان کار خود را با اضافه کردن یا حذف یک برنامه از زنجیره اصلاح کند. در مدل یونیکس، سیستم عامل شامل دو قسمت است. اول، مجموعهٔ عظیمی از برنامه‌های نرم‌افزاری که اغلب عملیات را راه اندازی می‌کند و دیگری هسته است که برنامه‌ها را اجراء می‌کند تحت یونیکس، از نقطه نظر برنامه‌نویسی اختلاف دو مورد ذکر شده بسیار ناچیز است. هسته یک برنامه است که در مقام سوپروایزر عمل می‌کند که در نقش بارگذاری و سوپروایزری، برای استفادهٔ برنامه‌های کوچک، باقی‌مانده فعالیت سیستم را جبران می‌کند. این‌گونه برنامه‌ها بمنظور ارائه خدمات قفل کردن و خدمات ورودی-خروجی استفاده می‌شود. فراتر از این بحث، هسته در فضای کاربر دخالتی ندارد. طی گذشت سالیان مدل محاسباتی تغییر کرد، تلقی یونیکس در هر چیز به عنوان یک فایل یا جریان بایت، دیگر کاربرد جهانی مثل سابق را نداشت. اگرچه یک ترمینال می‌توانست به عنوان یک فایل یا جریان بایت تلقی گردد که می‌تواند چاپ یا خوانده شود، لیکن به نظر نمی‌رسید که برای رابط کار گرافیکی صدق کند. پلان ۹ از آزمایشگاه‌های بل
پروژه پلان ۹ در هنگام آغاز به کارش، یک پروژه داخلی در آزمایشگاه‌های بل بود. این پروژه به عنوان سکوی اصلی پژوهش در زمینه سیستم‌عامل جایگزین یونیکس شد. پلان ۹ چند تغییر در مدل اصلی یونیکس ایجاد کرده که هم استفاده از سیستم را راحت‌تر کرده و هم برنامه‌نویسی برای آن را، مثل محیط‌های چند کاربره توزیع‌شده. در سال ۱۹۹۲، آزمایشگاه‌های بل اولین انتشار عمومی از پلان ۹ را برای دانشگاه‌ها ارائه کرد و سه سال بعد یک نسخه تجاری برای عموم ارائه شد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، شرکت لوسنت تکنولوژی که وارث آزمایشگاه‌های بل بود، پشتیبانی تجاری از این سیستم‌عامل را قطع کرد. در سال ۲۰۰۲ یک نسخه آزاد و متن‌باز این سیستم‌عامل عرضه شد. سیستم‌عامل
یک سیستم تک‌کاره تنها می‌تواند یک برنامه را به‌طور همزمان اجرا کند، در حالی‌که یک سیستم عامل چندمنظوره اجازه می‌دهد تا بیش از یک برنامه به‌طور همزمان اجرا شود. این با به اشتراک‌گذاری زمان حاصل می‌شود، که در آن زمان پردازندهٔ موجود بین چندین فرایند تقسیم می‌شود. این فرایندها هر یک به‌طور مکرر در برش‌های زمانی توسط یک زیر سیستم برنامه‌ریزی کار سیستم عامل قطع می‌شوند. چند وظیفه‌ای ممکن است در انواع پیشگیرانه و تعاونی مشخص شود. در چند وظیفه‌ای پیشگیرانه، سیستم عامل زمان CPU را قطع می‌کند و شکافی را به هر یک از برنامه‌ها اختصاص می‌دهد. سیستم عامل‌های یونیکس مانند، مانند Solaris, Linux و همچنین غیر Unix مانند مانند AmigaOS، از وظیفه‌های پیشگویی‌کننده پشتیبانی می‌کنند. چند وظیفهٔ تعاونی با تکیه بر هر فرایند بدست می‌آید تا زمان دیگری را برای سایر فرایندها به صورت تعریف‌شده فراهم کند. نسخه‌های ۱۶ بیتی مایکروسافت ویندوز از چندکاره تعاونی استفاده می‌کردند. نسخه‌های ۳۲ بیتی ویندوز NT و Win9x از وظایف پیشگیرانه استفاده می‌کنند. Systemd
از سال ۲۰۱۵، بسیاری توزیع‌های لینوکس سیستم‌دی را به عنوان سیستم init پیش‌فرض قرار دادند. افزایش استفاده از سیستم‌دی، با مشاجرات منتقدان بحث‌برانگیز شد. منتقدان معتقد بودند که این نرم‌افزار، فلسفه یونیکس را با افزایش پیچیدگی و فشار بر سازگاری بسیاری نرم‌افزارها همچون گنوم۳ نقض کرده‌اند. معماری یونیکس
معماری یونیکس یک معماری سیستم برای سیستم‌عامل کامپیوتر است که از فلسفه یونیکس پیروی می‌کند. این معماری ممکن است به استانداردهایی مانند (SUS) یا مشابه آن استاندارد پازیکس از مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک پایبند باشد. هیچ مقاله منتشر شده‌ای نمی‌تواند تمام مطالب سیستم عامل‌ها با معماری یونیکس را توصیف کند و این مسئله تا حدی تبعات جنگ یونیکس‌ها می‌باشد. یوسی‌لینوکس
یو سی لینوکس (با نماد μClinux) توزیعی از سیستم‌عامل لینوکس است. دو حرف اول نماد این سیستم‌عامل (μC) به معنای میکروکنترولر می‌باشد. این توزیع مخصوص میکروکنترولرهایی طراحی شده که فاقد واحد مدیریت حافظه می‌باشند. این سیتم عامل در سال ۱۹۹۸ میلادی توسط Jeff Dionne و Kenneth Albanowski برای شرکت موتورولا ساخته شد و بر روی میکروکنترولرهای سری 68k (به‌طور خاص ۶۸۳۲۸) از خانواده DragonBall و با هسته لینوکس نسخه ۲٫۰٫۳۳ به کار گرفته شد. بعد از اولین انتشار این سیستم‌عامل جامعه توسعه دهندگان علاقه روزافزونی به گسترش آن برای معماری‌های مختلف میکروکنترولرها و با استفاده از نسخه‌های جدیدتر هسته لینوکس نشان دادند. در اوایل سال ۱۹۹۹ میلادی قابلیت پشتیبانی برای پردازنده‌هایی باهسته ColdFire از شرکت موتورولا (این شرکت هم‌اکنون با نام فری اسکیل شناخته می‌شود) نیز به آن افزوده شد. پشتیبانی از میکروکنترولرهای دارای هسته ARM نیز چندی بعد در همان سال امکان‌پذیر شد. یونیکس
سیستم‌های یونیکس امروزی به شاخه‌های مختلفی تبدیل شده‌است که در مرور زمان به دست ای‌تی‌اندتی توسعه داده شده‌اند. یونیکس طوری طراحی شده‌است تا قابل انتقال به هر سیستم چندکاره و چندکاربره باشد. سیستم‌های یونیکس با ایده‌های جدیدی که مطرح کرده‌اند، شناخته می‌شوند: پرونده‌های متنی ساده، مفسر خط فرمان و فایل سیستم سلسله مراتبی و غیره. در مهندسی نرم‌افزار، از یونیکس به خاطر زبان برنامه‌نویسی سی و فلسفه یونیکس یاد می‌شود. لینپاس لینوکس
لینپاس لینوکس یک توزیع لینوکس بر پایه فدورا است که توسط مؤسسه تایوانی «لیناپس تکنولوژی» تولید شده‌است. لیناپس برای پشتیبانی کامل از بازار آسیا طراحی شده‌است و از یونیکد برای زبان‌های چینی و ژاپنی پشتیبانی می‌کند. یک نسخه اختصاصی به نام «لینپاس لایت» برای دستگاه‌هایی که از نظر سخت‌افزاری ضعیف‌تر هستند مانند نت‌بوک‌ها طراحی شده‌است. این توزیع بر مبنای دو واسط کاربری «ساده» برای کاربران جدید و «پی‌سی» برای کاربرانی که به چیزی بیشتر از واسط‌های شبه ویندوز نیاز دارند. دامنه هدف این توزیع لینوکس دستگاه‌هایی با صفحهٔ نمایش کوچک است و از وضوح کمتر از VGA پشتیبانی می‌کند. "ایسر اسپایر وان" و "نورتک جکو" با این توزیع لینوکس ارائه شده‌اند، همچنین یک نسخه از ایسر ریوو ۳۶۱۰ و ۳۷۰۰ با لیناپس ارائه شده‌اند. لیناپس یک نسخه معمولی برای کامپیوترهای رومیزی و نسخه سرور نیز دارد، همچنین یک نسخه چندرسانه‌ای با نام "Linpus Media Center" دارد. نسخه چندرسانه‌ای یک بسته بروز رسانی را توصیه می‌کند که برای پشتیبانی از DVD و MP3 و سایر کدک‌ها باید از MPEG-LA خریداری شود. یونیکس
نسخه‌های سیستم‌عامل یونیکس، توسط ویرایش‌های کتاب راهنمای کاربرانش مشخص می‌شدند. برای مثال «پنجمین ویرایش یونیکس» و «نسخه ۵ یونیکس» هر دو برای اشاره به یک نسخه استفاده می‌شدند. توسعه یونیکس با انتشار نسخه‌های ۴، ۵ و ۶ که در سال ۱۹۷۵ ادامه یافت. در این نسخه‌ها مفهوم تازهٔ لوله‌ها اضافه شده بود که به طراحی ماژولار یونیکس و چرخه توسعه سریع‌تر آن کمک کرد. نسخهٔ ۵ و به ویژه نسخهٔ ۶، به پیدایش نسخه‌های مختلفی از یونیکس، چه در داخل آزمایشگاه‌های بل و چه در خارج از آن انجامید. مانند پی‌دبلیوبی/یونیکس و همچنین اولین نسخه تجاری یونیکس یعنی آی‌اس/۱. همان‌طور که قسمت‌های بیش‌تری از یونیکس به زبان سی بازنویسی می‌شد، پرتابل بودن آن هم افزایش می‌یافت و آسان‌تر می‌شد آن را به دیگر سکوها انتقال داد. یونیکس توسط گروهی در دانشگاه ولونگوگ به اینتردیتا ۷/۳۲ پورت شد. آزمایشگاه‌های بل هم چند نسخه مختلف برای اهداف تحقیقاتی و استفاده داخلی در همان جا توسعه داد. لینوس توروالدز
در سال ۱۹۹۰ مطالعات دانشگاهی خود را دوباره ادامه داد و برای اولین بار یونیکس را در قالب یک میکرو ویکس که التراایکس را اجرا می‌کرد منتشر کرد. عنوان مقالهٔ فوق لیسانس او "لینوکس: یک سیستم‌عامل قابل حمل (Portable)" بود. بنیاد نرم‌افزار آزاد
پروژه گنو در سال ۱۹۸۴ با هدف ایجاد سیستم‌عاملی کامل و آزاد شبیه به یونیکس به‌وسیله ریچارد استالمن پایه‌گذاری شد. GNU مخفف «GNU's Not Unix» است. امروزه مهم‌ترین و رایج‌ترین سیستم‌عاملی که از نرم‌افزارهای پروژه گنو استفاده می‌کند، گنو/لینوکس است که از هسته مرکزی لینوکس استفاده می‌کند. سیستم‌عامل اصلی گنو، گنو هرد است که هنوز در حال توسعه تا رسیدن به سطح پایدار است و کاربر و کاربرد زیادی ندارد. دایرکتوری ریشه
در سیستم‌عامل‌های یونیکس و شبه یونیکس، یک دایرکتوری به نام /root وجود دارد که نباید آن را با دایرکتوری ریشه اشتباه گرفت. در یونیکس، دایرکتوری ریشه با نماد / مشخص می‌شود و شاخه /root در حقیقت یکی از زیرشاخه‌های دایرکتوری ریشه است و دایرکتوری خانگی کاربر ریشه محسوب می‌شود. یونیکس
از این زمان شمار فراوانی از شرکت‌های بازرگانی نیز از یونیکس برای کارهای بازرگانی خود بهره می‌جویند و نسخه‌های بازرگانی یونیکس هم به بازار می‌آیند که از این گروه می‌توان پخش‌های زیر را نام برد. گذشته از سیستم عامل‌هایی که موسسهٔ اپن گروپ، آن‌ها را کاملاً سازگار با مشخصات یونیکس یکتا دانسته، سیستم عامل‌های فراوانی عرضه شده‌اند که اگرچه استانداردهای لازم را فراهم آورده‌اند اما با نام شبه یونیکس آوازه دارند. ویرایش‌های پرشمار سیستم عامل متن باز لینوکس از این دسته‌اند. همچنین سیستم عامل نکست‌ستپ (NextStep) که بر مبنای بی‌اس‌دی دانشگاه برکلی پدید آمد، خود پایهٔ سیستم عامل مک اُ. اس (Mac OS X) شرکت اپل شد. اپل آی. اُ. اس (iOS) را نیز بر پایهٔ مک اُ. اس گسترش داد. بسیاری از سیستم‌عامل‌های دیگر مانند اُربیت (Orbis) که بر روی پلی استیشن چهار ارائه می‌شود نیز بر مبنای یکی از انواع سیستم عامل بی‌اس‌دی گسترش یافته‌اند. هسته لینوکس
در ۱۹ ژانویه ۱۹۹۲، اولین پست به گروه جدید اخبار alt.os.linux ارسال شد. در تاریخ ۳۱ مارس ۱۹۹۲، گروه خبری به comp.os.linux تغییر نام داد. این واقعیت که لینوکس یک هسته یکپارچه است و نه یک ریزگرد، موضوع بحث و گفتگو بین اندرو S. Tanenbaum، خالق MINIX و Torvalds بود. این بحث به عنوان بحث Tanenbaum-Torvalds شناخته می‌شود و در سال ۱۹۹۲ در گروه بحث Usenet comp.os.minix به عنوان یک بحث کلی در مورد لینوکس و معماری هسته آغاز شد. بحث نام‌گذاری گنو/لینوکس
از طرفی دیگر برخی از سامانه‌های توکار، مانند وسایل همراه و تلفن‌های هوشمند (مانند سیستم‌عامل اندروید)، مسیریاب‌ها و وسایل صدا روی پروتکل اینترنت به گونه‌ای باید طراحی و مهندسی شوند که کارایی بالا و فضای کم داشته باشند. این وسایل از هسته لینوکس به همراه تعداد خیلی کم از اجزای گنو یا هیچی استفاده می‌کنند. به عنوان نمونه یوسی لینوکس از uClibc به جای glibc و بیزی‌باکس به جای Coreutils استفاده می‌کند. سیستم‌عامل مبتنی بر لینوکس اندروید از هیچ کتابخانه یا اجزای گنو استفاده نمی‌کند، گوگل glibc را جایگزین کتابخانهٔ Bionic C مبتنی بر بی‌اس‌دی کرده‌است. حتی بنیاد نرم‌افزار آزاد نام «گنو/لینوکس» را مناسب این‌گونه سیستم‌ها نمی‌داند. مقایسه سیستم‌عامل‌های خانواده بی‌اس‌دی
به مجموعه سیستم‌عامل‌های شبه یونیکسی که مبتنی بر بی‌اس‌دی یونیکس (یکی از گونه‌های یونیکس که در دانشگاه برکلی توسعه یافته) هستند یا از آن سرچشمه گرفته‌اند، خانواده بی‌اس‌دی گفته می‌شود. سه از برجسته‌ترین سیستم‌عامل‌هایی که از بی‌اس‌دی سرچشمه گرفته‌اند و هم‌اکنون هم در حال استفاده شدن هستند، عبارتند از فری‌بی‌اس‌دی، نت‌بی‌اس‌دی و اوپن‌بی‌اس‌دی که همگی به طرق مختلفی از 386BSD و 4.4BSD منشعب شده‌اند. دو پروژه فری‌بی‌اس‌دی و نت‌بی‌اس‌دی هر دو در سال ۱۹۹۳ بنیان نهاده شدند و در ابتدا مبتنی بر 386BSD بودند، اما هر دو در سال ۱۹۹۴ 4.4BSD را به عنوان پایه کدهای خود انتخاب کردند. اوپن‌بی‌اس‌دی در سال ۱۹۹۵ از نت‌بی‌اس‌دی منشعب شد. از دیگر سیستم‌عامل‌های برجسته خانواده بی‌اس‌دی می‌توان به دراگون‌فلی بی‌اس‌دی اشاره کرد که توسط متیو دیلون از فری‌بی‌اس‌دی ۴٫۸ منشعب شده‌است. همچنین دو تا از سیستم‌عامل‌های شرکت اپل به نام مک اواس ده و آی‌اواس دیگر اعضای برجسته خانواده بی‌اس‌دی هستند. این دو سیستم مبتنی بر داروین هستند که قسمت بزرگی از کدهای آن از فری‌بی‌اس‌دی گرفته شده‌است. لینوکس
در گذشته یک کاربر لینوکس برای پیکربندی و نصب سیستم خود، نیازمند دانش بالایی از رایانه بود. این دلیل به علاوه جذاب بودن دسترسی به درون سیستم، باعث شده بود که به‌طور سنتی کاربران لینوکس را (بر خلاف کاربران ویندوز یا مک‌اواس) کسانی شکل بدهند که با رایانه بیشتر آشنا هستند. افرادی که معمولاً با القاب «هَکِر» و «گیک» شناخته می‌شوند. این نگرش در سال‌های اخیر با افزایش راحتی کار در لینوکس و گسترده شدن استفاده از بسیاری از توزیع‌ها، اعتبار خود را از دست داده‌ است. لینوکس در بازار سرورها و کاربردهای ویژه (مانند پردازش تصویر و ) پیشرفت قابل ملاحظه‌ای کرده و در حال ورود به بازار بزرگ رایانه‌های رومیزی است. سیستم‌عامل
در سیستم عامل‌های شبه‌یونیکس init یا اولیه‌ساز، پروسه‌ها و سرویس‌هایی که سیستم عامل برای راه‌اندازی به آن‌ها نیاز دارد را اجرا می‌کند مثلاً در لینوکس، برای بالا آمدن دسکتاپ گنوم نیازمند اجرای سرویس gdm است، بنابرین در انتها سرویس gdm را اجرا می‌کند. این پروسه به عنوان پروسهٔ مادر یا مادر همهٔ پروسه‌های سیستم نیز شناخته می‌شود که معمولاً شناسهٔ پروسهٔ ۱ را به همراه دارد. همچنین این پروسه تا خاموش‌شدن سیستم همچنان فعال است. در سیستم عامل‌های لینوکس معمولاً از سیستم راه‌انداز SystemD استفاده می‌شود. مجوزهای سیستم فایل
بیشتر سیستم‌های فایل شیوه‌هایی برای انتصاب مجوزها یا حق دسترسی به کاربران یا گروه‌های کاربران دارند. این سیستم‌ها بر توانایی کاربران در زمینهٔ دیدن، تغییر دادن، وارد شدن، و اجرای محتوای سیستم فایل نظارت می‌کنند. سیستم‌های شبه یونیکسی و سیستم‌های مبتنی بر پازیکس، شامل سیستم‌های مبتنی بر لینوکس و تمامی نسخه‌های مک او اس اکس، سیستمی برای مدیریت مجوزهای فایل دارند که در این مقاله به آن‌ها «مجوزهای مرسوم یونیکس» می‌گوییم. بیشتر این سیستم‌ها همچنین از نوعی فهرست کنترل دسترسی پشتیبانی می‌کنند که یا اختصاصی است (برای مثال HP-UX ACLs قدیمی) یا POSIX.1e ACLs، بر اساس طرح و پیشنویس اولیهٔ پازیکس که در سال ۱۹۹۷ از آن صرف نظر شد، یا سیستم فایل شبکه‌ای ACLs که قسمتی از استاندارد NFSv4 می‌باشد. مجوزهای سیستم شبه‌یونیکسی در سه دسته یا محدوده مدیریت می‌شوند. این محدوده‌ها با نام‌های کاربر، گروه و دیگر شناخته می‌شوند. لینوکس حالت کاربر
لینوکس حالت کاربر ( UML ) چندین سیستم عامل مبتنی بر هسته لینوکس مجازی (مهمان) را فعالسازی می کند تا به عنوان یک برنامه کاربردی در یک سیستم لینوکس معمولی (میزبان) اجرا شوند. از آنجایی که هر مهمان فقط یک برنامه معمولی است که به عنوان یک فرآیند در فضای کاربر اجرا می‌شود، این رویکرد راهی برای اجرای چندین ماشین لینوکس مجازی بر روی یک قطعه سخت‌افزاری به کاربر ارائه می‌دهد، و ایزوله می کند، به طور کلی بدون اینکه بر پیکربندی یا پایداری محیط میزبان تأثیر بگذارد. پلان ۹ از آزمایشگاه‌های بل
پلان ۹ ثابت کرده‌است که این اصل یونیکس که هر رابط سیستمی می‌تواند با استفاده از مجموعه‌ای از فایل‌ها نمایش یابد را می‌توان در یک سیستم‌عامل توزیع‌شده مدرن با موفقیت پیاده‌سازی کرد. برخی از قابلیت‌های پلان ۹ از جمله کدبندی UTF-8 یونیکد، در دیگر سیستم‌عامل‌ها هم پیاده‌سازی شده‌اند. برخی از سیستم‌عامل‌های شبه یونیکسی نظیر لینوکس، پورتکل 9P، سیستم فایل پلان ۹، و شکل‌های محدودی از فراخوان‌های سیستمی مشابه rfork را پیاده‌سازی کرده‌اند. بعلاوه، در پلان ۹ از فضای کاربری، تعدادی از نرم‌افزارها و ابزارهای پلان ۹ از جمله ویرایشگرها سام و اکمه به یونیکس و سیستم‌های لینوکسی پورت شده‌اند و تا حدی محبوبیت کسب کرده‌اند. چندین پروژه بدنبال این هستند که برنامه‌های سیستم‌عامل گنو که به همراه هسته لینوکس استفاده می‌شوند را با برنامه‌های پلان ۹ جایگزین کنند. مدیر پنجره 9wm از ۸½ الهام‌گرفته شده‌است که سیستم پنجره‌ای قدیمی پلان ۹ بود. wmii هم به شکل گسترده‌ای متاثر از پلان ۹ است. با این حال محبوبیت پلان ۹ هیچگاه به اندازه محبوبیت یونیکس نرسید و عمدتاً به صورت یک سیستم‌عامل تحقیقاتی باقی ماند. موتیف (نرم‌افزار)
در رایانش، موتیف هم اشاره به مشخصه‌های فنی یک واسط گرافیکی کاربر و هم اشاره به یک ابزار ویجت دارد. این ابزار ویجت، برای به وجود آوردن برنامه‌های تحت سیستم پنجره‌ای اکس در یونیکس یا دیگر سیستم‌عامل‌های سازگار با استاندارد پازیکس استفاده می‌شود که از آن مشخصه‌های فنی پیروی می‌کنند. موتیف ابزار ویجتی است که در محیط میزکار اشتراکی بکار گرفته شده‌است و استانداردی برای یونیکس محسوب می‌شد. مدیر پنجره موتیف یا به اختصار MWM رابطه نزدیکی با موتیف دارد. موتیف که برای سال‌ها یک نرم‌افزار انحصاری بود، در سال ۲۰۱۲ به صورت نرم‌افزار آزاد درآمد و تحت پردانه ال‌جی‌پی‌ال منتشر شد. سیستم‌عامل ابررایانه
اگرچه اکثر ابر رایانه‌های مدرن از سیستم عامل لینوکس استفاده می‌کنند، هر سازنده تغییرات خاص خود را در مشتقات لینوکس مورد استفاده خود ایجاد کرده‌است و هیچ استاندارد صنعتی وجود ندارد، بخشی به این دلیل است که تفاوت در ساختارهای سخت‌افزاری مستلزم تغییراتی برای بهینه‌سازی سیستم عامل به هر طراحی سخت‌افزاری می‌باشد. بحث نام‌گذاری گنو/لینوکس
اندکی بعد تعداد زیادی پیشنهاد برای نامگذاری سیستم‌عاملی که از هسته لینوکس و اجزای گنو استفاده می‌کرد، شد. در سال ۱۹۹۲، توزیع Yggdrasil Linux/GNU/X نام «لینوکس/گنو/اکس» را برگزید. در بحث‌های یوزنت و لیست پستی، شخصی نام «گنو/لینوکس» را در اوایل سال ۱۹۹۲ برگزید و نام «گنو+لینوکس» توسط شخص دیگری در اوایل سال ۱۹۹۳ برگزیده‌شد.» پروژهٔ دبیان نام «گنو/لینوکس» را در اوایل سال ۱۹۹۴ برگزید. بعدها بنیان‌گذار دبیان یان مورداک گفت که این تغییر پاسخ به درخواست ریچارد استالمن بود (کسی که ابتدا نام «لیگناکس» را انتخاب کرد، اما نام «گنو/لینوکس» را به دلیل ایجاد مخالفت جامعه پیشنهاد داد). تابلوی اعلانات گنو در ژوئن سال ۱۹۹۴ «لینوکس» را به عنوان «سیستم یونیکس آزاد برای معماری‌های ۸۰۳۸۶» توصیف کرد (با «تعداد زیادی کتابخانه و ابزار» از گنو)، اما در ژانویه ۱۹۹۵ تابلوی اعلانات گنو آن را به «گنو/لینوکس» تغییر داد. تلاش‌های استالمن و بنیاد نرم‌افزار آزاد برای وارد کردن نام گنو در حدود سال ۱۹۹۴ آغاز شد، اما گزارش شده‌است که آن ارتباط‌ها تا سال ۱۹۹۶ اکثراً خصوصی بوده‌است. در سال ۱۹۹۶، استالمن ایمکس نسخهٔ ۱۹٫۳۱ را منتشر کرد که در سیستم اوتوکانف آن نام «لینوکس» به «لیگناکس» تغییر پیدا کرده‌بود (بعد از مدتی بسیار کوتاه در نسخهٔ ۱۹٫۳۲ آن نام به «لینوکس-گنو» تغییر پیدا کرد)، و مقالهٔ «لینوکس و سیستم گنو» را پیوست آن کرد که به افراد پیشنهاد می‌کرد از نام «سیستم مبتنی بر لینوکس» استفاده کنند (یا «سیستم گنو/لینوکس» یا «لیگناکس» برای کوتاهی). او بعد از مدتی به‌طور منحصر از نام «گنو/لینوکس» استفاده کرد و مقاله‌ای در سال ۱۹۹۷ با نام «لینوکس و پروژهٔ گنو» نوشت. هسته لینوکس
لینوکس یکی از پراستفاده‌ترین کرنل‌های سیستم‌عامل در جهان است، که سیستم عامل گنو/لینوکس مبتنی بر آن بوده و با تعدادی میان افزار (Firmware) تحت پروانه‌های غیر آزاد گوناگون منتشر می‌شود. هنر برنامه‌نویسی یونیکس
هنر برنامه‌نویسی یونیکس کتابی نوشته اریک ریموند است که به بررسی تاریخچه و فرهنگ برنامه‌نویسی تحت سیستم‌عامل یونیکس، از سال‌های آغازین پیدایش این سیستم‌عامل از ۱۹۶۹ تا زمان انتشار کتاب در سال ۲۰۰۳ می‌پردازد و هم سیستم‌های مبتنی بر یونیکس که مستقیماً از خود این سیستم مشتق شدند، مثل بی‌اس‌دی و هم سیستم‌هایی مثل لینوکس که از ابتدا نوشته شدند، اما تلاش می‌کنند تا با یونیکس سازگار باشند را مورد پوشش قرار می‌دهد. نویسنده سعی کرده در این کتاب مفاهیم را با مقایسه کردن یونیکس با دیگر سیستم‌عامل‌ها، هم سیستم‌عامل‌های میزکارمحور و هم سیستم‌عامل‌های تحقیقاتی از جمله پلان ۹ از آزمایشگاه‌های بل توضیح دهد. اشخاص زیادی در نوشتن این کتاب مشارکت کردند و کتاب حاوی تعداد زیادی اظهار نظر و نقل و قول است. انتقاد از دسکتاپ لینوکس
در حالی که تلفنهای هوشمند که سیستم عامل Android مبتنی بر لینوکس را اجرا می‌کنند، بر بازار تلفن‌های هوشمند تسلط دارند، و لینوکس در اکثر سرورها استفاده می‌شود، تقریباً به‌طور انحصاری روی ۵۰۰ سریعترین ابر رایانه جهان اجرا می‌شود و حتی در بورس نیویورک نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد، سیستم عامل‌های مبتنی بر لینوکس نتوانسته‌اند در رایانه‌های شخصی به تصویب گسترده دست پیدا کنند. سیستم‌عامل ابررایانه
در اوایل دهه ۱۹۹۰، تغییرات عمده ای در نرم‌افزار سیستم ابر رایانه در حال رخ دادن بود.در این زمان، استفاده روزافزون از یونیکس تغییراتی در نحوه مشاهده نرم‌افزار سیستم ایجاد کرده بود. استفاده از یک زبان سطح بالا (C) برای پیاده‌سازی سیستم عامل، و اتکا به رابط‌های استاندارد در تضاد با رویکردهای زبان اسمبلی گذشته بود.همان‌طور که فروشندگان سخت‌افزار یونیکس را با سیستم‌های خود تطبیق می‌دادند، ویژگی‌های جدید و مفیدی نیز به یونیکس اضافه می‌شد، به عنوان مثال سیستم‌های فایلی سریع و برنامه‌ریزهای فرایند قابل تنظیم. با این حال، تمام شرکت‌هایی که یونیکس را اقتباس کردند، به جای همکاری در یک استاندارد صنعتی برای ایجاد «یونیکس برای ابر رایانه ها»، تغییرات منحصر به فردی در آن ایجاد کردند. این امر تا حدی به این دلیل بود که تفاوت در معماری آنها این تغییرات را برای بهینه‌سازی یونیکس برای هر معماری ایجاب می‌کرد. وید لینوکس
وُید لینوکس(به انگلیسی Void Linux) یک توزیع مستقل لینوکسی بر پایهٔ XBPS یا X Binary Package System است، که از پایه طراحی و پیاده‌سازی شده‌ است. با جدا کردن حباب‌های دودویی هسته، یک نصب پایه آن کاملاٌ از نرم‌افزارهای آزاد تشکیل شده‌است. البته کاربران می‌توانند به یک مخزن غیر آزاد (non-free) رسمی برای نصب نرم‌افزارهای انحصاری دسترسی داشته باشند. وُید یک استثناء قابل توجه بین اکثر توزیع‌های لینوکس است زیرا از runit به عنوان شیوهٔ init استفاده می‌کند، و نه از systemd متداول‌تر که بقیهٔ توزیع‌ها از جمله اوبونتو، فدورا و آرچ لینوکس استفاده می‌کنند. وید اولین توزیعی است که LibreSSL را به عنوان کتابخانهٔ رمزنگاری سیستم به‌طور پیش فرض استفاده می‌کند. توزیع لینوکس
سیستم‌عامل، شامل هستهٔ لینوکس و یک سری کتابخانه‌ها و برنامه‌های سودمند دیگر از پروژه گنو، همراه با قابلیت پشتیبانی از گرافیک که به‌وسیلهٔ سامانه پنجره اکس مهیا شده‌است، می‌باشد. یک سری از توزیع‌ها که از نظر اندازه، بهینه‌سازی شده‌اند، ممکن است سامانه پنجره اکس را نداشته و تمایل بیشتری برای استفاده از برنامه‌های سودمند همانند آن مثل busybox, uclibc یا dietlibc را داشته باشند. هسته لینوکس
هنگامی که توروالدز در فوریه ۱۹۹۲ نسخه ۰٫۱۲ را منتشر کرد، وی مجوز عمومی GNU نسخه 2 (GPLv2) را نسبت به پروانه ساخت قبلی خود که مجوز مجدد توزیع تجاری را نداد، پذیرفت. برخلاف یونیکس، تمام فایلهای منبع هسته لینوکس به‌طور رایگان در دسترس هستند از جمله درایور دستگاه. موفقیت اولیه هسته لینوکس با حمایت برنامه نویسان و آزمایش کنندگان در سراسر جهان انجام شد. با ساختن هسته هسته لینوکس مطابق با استانداردهای POSIX، با طیف وسیعی از نرم‌افزارها و برنامه‌های رایگان که برای دانشگاه‌ها تهیه شده بود سازگار بود. یو وین
بیشتر پیاده‌سازی Unix API توسط POSIX.DLL به صورت پویا در کتابخانه مشترک بارگذاری شده‌است. برنامه‌های مرتبط با POSIX.DLL به جای سیستم POSIX، توسط سیستم Win32 اجرا می‌شوند، بنابراین برنامه‌ها می‌توانند صدا زدن کتابخانه Unix و Win32 را آزادانه با یکدیگر مخلوط کنند. یک دستور (cc(1 برای کامپایل و پیوند برنامه‌ها برای UWIN روی ویندوز با استفاده از ابزارهای سنتی ساخت یونیکس مانند (make(1 ارائه شده‌است. دستور (cc(1 یک قسمت جلویی کامپایلر اصلی است که کامپایل و پیوند واقعی را انجام می‌دهد؛ که توسط کامپایلر Digital Mars C/C++ , Visual C/C++ 7.X , Visual C/C++ 6.X ,Microsoft Visual C/C++ 5.X Borland C/C++ و MinGW قایل استفاده است. کامپایلر GNU و ابزارهای توسعه هم برای دانلود برای UWIN در دسترس اند. سطح اجرا
تنظیمات دقیق پیکربندی‌های فوق از سیستم عامل به سیستم عامل و از یک توزیع لینوکس به توزیع دیگر فرق می‌کند. مثلاً سطح اجرای 4 ممکن است در یک توزیع مد چندکاربره، محیط کاربری گرافیکی یا بدون هیچ سروری باشد و در توزیع دیگری سطح 4 ممکن است هیچ چیز نباشد در این خصوص به تفاوت بین توزیع‌های مبتنی بر ردهت و اسلکور که در این مقاله بررسی شده‌اند، توجه کنید. البته سطوح اجرا در سیستم عامل‌های مختلف معمولاً تابع الگوهای مشروح در این مقاله‌اند. هنگام نصب لینوکس بهتر است به راهنماهای کاربری آن توزیع رجوع کنید. مقایسه لینوکس و ویندوز
ویندوز به دلیل اینکه نسبت به بیشتر سیستم عامل های لینوکس که واسط گرافیکی ندارند واسط گرافیکی دارد اما به بیشتر سیستم عامل لینوکس میتوان بین چند واسط گرافیکی انتخاب کرد که این در ویندوز محدود تر است پس در این بخش لینوکس با اختلاف متوسط برتری دارد پلان ۹ از آزمایشگاه‌های بل
هر چند که پلان ۹ قرار بود ادامه توسعه مفاهیم یونیکس باشد، اما سازگاری با نرم‌افزارهای یونیکس که از قبل موجود بودند، هیچگاه هدف پروژه نبوده است. هنوز بسیاری از ابزارهای خط فرمانی در پلان ۹ اسامی مستعاری برای دستورهای همتای خود در یونیکس هستند. پلان ۹ می‌تواند از برنامه‌های سازگار با استاندارد پازیکس پشتیبانی کند و همچنین از طریق رابط محیط آنسی/پازیکس می‌تواند سوکت‌های برکلی را شبیه‌سازی کند. برخی از باینری‌های سیستم‌عامل لینوکس را می‌توان به کمک linuxemu اجرا کرد، اما این برنامه هنوز در حال توسعه است. تاکس
برخلاف سایر سیستم‌عاملهای تجاری، این نشان زیاد جدی نیست! تاکس نشانگر وضعیت بدون نگرانی لینوکس است. دربارهٔ دلیل انتخاب پنگوئن به عنوان مایه خوش‌شانسی لینوکس، لینوس می‌گوید که «پنگوئن‌ها را دوست دارد» و هنگامی که برای تعطیلات به استرالیا رفته بود، در دیداری که از یک باغ وحش داشت، هنگام بازی با یک پنگوئن، حیوان دست وی را گاز گرفت و همین ایده‌ای شد تا از پنگوئن به عنوان نشان لینوکس استفاده شود. چندکاربره
به عنوان یک مثال از سیستم‌عامل چند کاربره، می‌توان یونیکس را نام برد که به چند کاربر راه دور اجازه می‌دهد تا به‌طور هم‌زمان از طریق اس‌اس‌اچ به سیستم استفاده کرده و به پوسته سیستم دسترسی داشته باشند. فری‌بی‌اس‌دی
فری‌بی‌اس‌دی دارای چند لایه سازگاری است که قابلیت اجرای فایل‌های باینری دیگر سیستم‌عامل‌ها را ارائه می‌دهد. به کمک لایهٔ سازگاری می‌توان برنامه‌ها و نرم‌افزارهایی که رسماً برای سیستم عاملی منتشر نشده‌اند را بر روی سیستم‌عامل دیگر اجرا کرد. سیستم‌عامل‌هایی که فری‌بی‌اس‌دی لایه سازگاری با آن‌ها را ارائه می‌دهد شامل لینوکس، بی‌اس‌دی/اواس و یونیکس SVR4 هستند. در سپتامبر ۲۰۱۱، وب‌سایت فورونیکس یک بنچ‌مارک بر اساس Phoronix Test Suite منتشر کرد که نشان می‌داد فری‌بی‌اس‌دی نسخه ۸٫۲ توانست تعدادی از بازی‌های رایانه‌ای ویژهٔ لینوکس را، به‌طور میانگین ۸ الی ۱۴ درصد، سریع‌تر از توزیع لینوکس اوبونتو نسخه ۱۱٫۰۴، بر روی یک سیستم با کارت گرافیک nVidia و درایور یکسان اجرا کند. البته هم‌اکنون این لایه تنها می‌تواند باینری‌های ۳۲بیتی لینوکس را اجرا کند. اما از سال ۲۰۱۳، برنامه‌هایی برای پشتیبانی کردن از باینری‌های ۶۴بیتی لینوکس در نسخه ۱۰ و نسخه‌های آینده فری‌بی‌اس‌دی بوده‌است. این لایهٔ سازگاری، گونه‌ای از شبیه‌سازی نیست، بلکه فراخوان‌های سیستمی هستهٔ لینوکس، در هستهٔ فری‌بی‌اس‌دی نیز پیاده‌سازی شده‌اند و بنابراین، کتابخانه‌های اشتراکی و فایل‌های باینری لینوکس، همانند فایل‌های باینری بومی خود فری‌بی‌اس‌دی شناخته می‌شوند. Systemd
پوترینگ توسعه سیستم‌دی را این‌گونه توضیح می‌دهد: «هرگز تمام نشده، هیچ‌گاه کامل نشده، اما سیر پیشرفت تکنولوژی را می‌پیماید». در می ۲۰۱۴، پوترینگ همچنین سیستم‌دی را به عنوان سعی در متحدسازی «تفاوت بیهوده میان توزیع‌ها»، با ارائه این قابلیت‌های عمومی تعریف کرد: سیستم‌دی تنها نام دایمن init نیست، بلکه اشاره به تمام نرم‌افزاری که پیرامون آن متصل شده نیز می‌کند که علاوه بر دایمن systemd init، شامل دایمنهای journald, logind و networkd و بسیاری بخش‌های سطح پایین دیگری نیز می‌شود. در ژانویه ۲۰۱۳، پوترینگ سیستم‌دی را به عنوان نه‌فقط یک برنامه، بلکه به جای آن، یک مجموعه نرم‌افزاری بزرگ شامل ۶۹ باینری منحصربه‌فرد توضیح داد. به عنوان یک مجموعه نرم‌افزاری پیچیده، سیستم‌دی جایگزین فرایند راه‌اندازی لینوکس و سطوح اجرایی می‌شود که با دایمن متداول init و با استفاده از اسکریپت‌های شل کنترل می‌شد. سیستم‌دی همچنین بسیاری از سرویس‌هایی را که در سیستم‌های لینوکس معمول هستند با استفاده از اداره ورود کاربران، کنسول سیستم، device hotplugging (نگاه کنید به udev)، اجرای زمان‌بندی‌شده (جایگزین cron)، گزارش‌گیری، نام‌گذاری هاست‌ها و locale در خود ادغام کرده‌است. لایه انتزاعی
در سیستم عامل یونیکس، بیشتر عملیات ورودی و خروجی به عنوان جریان بایت‌ها یی در نظر گرفته می‌شوند که از یک دستگاه خوانده می‌شوند یا روی یک دستگاه نوشته می‌شوند. این مدل جریان بایت برای I/O فایل، سوکت I/O و ترمینال I/O برای ایجاد استقلال در دستگاه استفاده می‌شود. برای خواندن و نوشتن در سطح برنامه یک دستگاه، برنامه یک تابع را برای باز کردن دستگاه فراخوانی می‌کند که این دستگاه ممکن است یک دستگاه واقعی مانند یک ترمینال یا یک دستگاه مجازی مانند یک پورت شبکه یا یک فایل در یک سیستم فایل باشد. ویژگی‌های فیزیکی دستگاه توسط سیستم عامل مشخص می‌شود که یک رابط انتزاعی را که به برنامه‌نویس اجازه می‌دهد تا بایت‌ها را از دستگاه بخواند و در دستگاه بنویسد ارائه می‌دهد. سپس سیستم عامل تبدیل نهایی مورد نیاز برای خواندن و نوشتن جریان بایت‌ها در دستگاه را انجام می‌دهد.