در بیهوشی عمومی از چه موادی استفاده می شود؟
بیهوش‌کننده عمومی
داروهایی که به عنوان بیهوش‌کننده عمومی استفاده می‌شوند به سه شکل گاز، تبخیر و تزریقی موجود می‌باشند. قابل بیان است که می‌توان فقط با استفاده از یک فرم دارویی بیهوشی ایجاد کرد اما معمولاً دو شکل دارو در کنار هم و در ترکیب با هم برای بیهوشی استفاده می‌شود، به عنوان مثال زمانی که از داروهای تزریقی جهت القای بیهوشی استفاده می‌شود از داروهای استنشاقی جهت نگهداری بیهوشی استفاده می‌شود. داروهای بیهوشی استنشاقی
این دارو توسط متخصصان بیهوشی، پرستاران بیهوشی یا دستیاران بیهوشی با استفاده از ماسک، ماسک حنجره‌ای یا لوله تراشه که متصل به یک تبخیرکننده اختصاصی برای هر دارو و یک سیستم تحویل بیهوشی است به بیمار داده می‌شود. داروهای بیهوشی استنشاقی مورد استفاده، عبارتند از: ماده تبخیری مانند ایزوفلوران، سووفلوران و دسفلوران و گازهای بیهوشی، همچون اکسید نیتروژن و زنون.اگر چه برخی از مواد هنوز هم در بعضی از کلینیک‌ها و موارد تحقیقاتی استفاده می‌شوددیگر گازها و بخارات که می‌توان جهت ایجاد بیهوشی از آنان استفاده کرد، شامل دی نیتروژن مونوکسید، سیکلوپروپان و زنون است. این گازها در داخل کپسول گاز ذخیره شده و از جریان سنج به جای تبخیر کننده استفاده می‌کنند. اگرچه سیکلوپروپان یک گاز بسیار عالی برای بیهوشی است اما مدت زیادی است که به دلیل خاصیت انفجاری برای بیماران استفاده نمی‌شود. گاز زنون بدون بو می‌باشد و شروع اثر سریعی دارد، اما در عین حال گران‌قیمت بوده و نیاز به تجهیزات ویژه برای استفاده دارد. دی نیتروژن مونوکسید و حتی با غلظت ۸۰٪ بیهوشی مناسب برای جراحی را ایجاد نمی‌کند، بنابراین در بسیاری از افراد در فشار اتمسفر استاندارد از این گاز در کنار سایر گازهای بیهوشی استفاده می‌شود. بیهوش‌کننده عمومی
این دسته دارویی شامل گازها و مایعات تبخیری معمولاً توسط ماشین بیهوشی به بیمار منتقل می‌شود. دستگاه بیهوشی معمولاً داروهای استنشاقی را با اکسیژن و هوا ترکیب کرده و در اختیار بیمار که تحت مانیتور است قرار می‌دهد. بسیاری از ترکیب‌ها برای بیهوشی استنشاقی استفاده می‌شد اما امروزه چند دارو به صورت گسترده در حال استفاده می‌باشند از جمله ایزوفلوران، سووفلوران، دسفلوران که معمولاً این داروها در ترکیب با دی نیتروژن مونوکسید استفاده می‌شوند. داروهای قدیمی تر در گروه استنشاقی شامل هالوتان، انفلوران و متوکسی فلوران می‌باشد.
بیهوشی عمومی
اعمال این نوع بیهوشی معمولاً با تزریق داروی بیهوشی در سیاهرگ یا تنفس ماده بیهوشی از طریق یک ماسک صورت می‌گیرد. بیهوشی از طریق ورود مداوم گاز یا تزریق سیاهرگی، به همراه داروهای مسکن حفظ می‌شود. این کار در اتاق عمل جراحی و تحت نظر پزشک بیهوشی و کاردان یا کارشناس هوشبری انجام خواهد شد. بیهوشی
اولین استفاده از بیهوشی عمومی احتمالاً مربوط به دوره ماقبل تاریخ و با استفاده از داروهای گیاهی بوده‌است. قدیمی‌ترین داروی آرامبخش الکل بوده که هزاران سال پیش در بین‌النهرین استفاده می‌شده‌است. ابوالقاسم فردوسی، شاعر بزرگ ایرانی، بیش از هزار سال قبل شرحی از عمل جراحی برای خارج کردن جنین از شکم مادر می‌دهد. طبق شاهنامه فردوسی رستم هم به وسیله عمل سزارین به دنیا آمده‌است. به همین دلیل برای این عمل ابتدا رودابه به وسیله شراب قوی بیهوش شده و سپس سزارین انجام شده‌است. حتی جراحان نمی‌دانستند که باید رحم شکافته شده را بدوزند. با توجه به شرحی که فردوسی داده، باور بر این است که ایرانیان قدیم، این عمل را انجام داده و ثبت کرده‌اند و اسناد معتبری از آن در اختیار فردوسی قرار گرفته‌است. سرم حقیقت
داروهای آرامبخش یا خواب‌آور که عملکرد شناختی بالاتری را تغییر می‌دهند شامل اتانول، اسکوپولامین، ۳-کوینوکلیدینیل بنزیلات، بنزودیازپین‌های هیپنوتیزم قوی کوتاه یا متوسط مانند میدازولام، فلونیترازپام و باربیتورات‌های کوتاه مدت و فوق‌العاده کوتاه از جمله سدیم تیوپنتال است (نام پنتوتال) و آموباربیتال (که قبلاً سدیم آمیتال نامیده می‌شد). بیهوش‌کننده عمومی
بیهوش‌کنندهٔ عمومی دسته‌ای از داروها هستند (زیرمجموعه بیهوش‌کننده) که به صورت برگشت‌پذیر توانایی از بین بردن هوشیاری را دارند. متخصص بیهوشی از این داروها برای القای بیهوشی یا نگهداری بیهوشی در حین جراحی استفاده می‌کند. بعضی از این داروها در دوزهای پایین جهت بی دردی استفاده می‌شوند. القای سریع بیهوشی
داروهای رایج و متداولی که برای القای سریع بیهوشی استفاده می‌شود:به‌طور کلی این تکنیک بسیار سریعتر از تکنیک عادی برای بیهوش کردن بیماران است. در واقع یک چهارچوب مفید برای توصیف این روش وجود دارد: هیپرترمی بدخیم
تست انقباض در اثر کافئین - هالوتان، که غلظت کافئین لازم برای ایجاد انقباض در ماهیچه اسکلتی را اندازه‌گیری می‌کند، تست استاندارد برای تشخیص استعداد ابتلاء به هیپرترمی بدخیم است. بیماران نیازمند بیهوشی که مستعد ابتلاء به هیپرترمی بدخیم می‌باشند، باید قبلاً با روزی ۵mg/kg دانترولن خوراکی در چهار دوز مجزاء، به مدت ۳-۱ روز درمان شده، از تجویز داروهای قادر به ایجاد این سندرم در هنگام بیهوشی به این بیماران خودداری گردد. در این بیماران استفاده از هیچکدام از روشهای بیهوشی کاملاً بی‌خطر نمی‌باشد، اگرچه داروهائی که معمولاً تجویز می‌شوند عبارتند از نارکوتیک‌ها، باربیتورات‌ها، نیتروزاکسید و بی‌حس‌کننده‌های موضعی. جمجمه‌بری
معمولاً افراد مورد کرانیوتومی به مدت هفت روز از داروها ضد تشنج استفاده می‌کنند؛ که به طور سنتی از داروی فنی توئین استفاده می‌شود اما در حال حاضر از داروی Levetiracetam رایج می‌باشد زیرا تداخل دارویی کمتری نسبت به فنی توئین دارد.هیچ عمل جراحی بدون عارضه نخواهد بود. عوارض عمومی هر عمل جراحی شامل خونریزی، عفونت، لخته شدن خون و واکنش به داروهای بیهوشی می‌باشد. عوارض خاص مربوط به جمجمه‌بری شامل موارد زیر می‌باشد: بیهوشی
در فرایند بیهوشی عمومی بیمار باید تحت مانیتورینگ مداوم علائم حیاتی برای حفظ سلامتی و ایمنی قرار بگیرد. بیهوش‌کننده
داروهای بیهوشی استنشاقی که به صورت گسترده در حال استفاده هستند شامل ایزوفلوران، دسفلوران، سووفلوران و دی نیتروژن مونوکسید می‌باشند. دی نیتروژن مونوکسید در حال حاضر به عنوان داروی کمکی و همراه سایر داروها استفاده می‌شود و به دلیل داشتن پتانسیل بالا، تبدیل به قدیمی‌ترین داروی بیهوشی شده‌است.این دارو به تنهایی توانایی بیهوشی ندارد و به صورت مداوم با سایر داروها برای بیهوشی ترکیب می‌شود.هالوتان ماده‌ای است که در سال ۱۹۵۰ معرفی شد، این دارو به دلیل کاستی‌هایی که داشت، در بیهوشی مدرن با داروهای دیگر جایگزین شد. بیهوشی
این فرایند برای بیمار اثرات خواب‌آوری، آرام‌بخشی، ضداضطراب، فراموشی، ضدتشنج و شلی عضلانی به صورت عصبی، مانند آنچه در خواب اتفاق می‌افتد، را ایجاد می‌کند. برای اینکه نمایی از آرام‌بخشی را بتوان شرح داد، می‌توان گفت در این فرایند بیمار در حال خواب آلود و آرام بوده و تمام وقایع را فراموش خواهد کرد و اجازه خواهد داد تا روند درمانی ناخوشایند کامل انجام شود. داروهای این دسته معمولاً بنزودیازپین‌ها هستند که به همراه یک داروی کاهنده درد نظیر مخدر یا بی‌حس‌کننده موضعی استفاده می‌شود، چراکه بنزودیازپین‌ها به تنهایی اثرات ضد درد ندارند. ماشین بیهوشی
دستگاه بیهوشی یا ماشین بیهوشی یا دستگاه بویل، توسط متخصص بیهوشی یا پرستار بیهوشی جهت حفظ بیهوشی در هنگام عمل جراحی استفاده می‌شود. رایجترین نوع دستگاه بیهوشی که در حال حاضر در سراسر دنیا گسترده شده و در حال استفاده است ماشین بیهوشی با جریان پیوسته است، که طراحی شده تا بتواند میزان ثابت و دقیقی از مخلوط گازهای طبی (مانند اکسیژن یا دی نیتروژن مونوکسید) را با میزان ثابتی از گازهای بیهوشی (مانند ایزوفلوران) ترکیب کرده و در نهایت با یک جریان و فشار ثابت و به شکل امن تحویل بیمار دهد. بیهوشی
وقتی که قرار است فقط قسمتی از بدن درد را احساس نکند یا ناحیه‌ای محدود بی‌حس شود از بی‌حس‌کننده موضعی استفاده می‌شود. روش‌های مختلفی در بی‌حسی منطقه‌ای وجود دارد که شامل تزریق ماده بی‌حس‌کننده داخل بافت مورد نظر، یا تزریق در عروقی که آن منطقه را تغذیه می‌کنند یا تزریق به اطراف تنه عصبی که حس آن منطقه را تأمین می‌کند، می‌باشد. زمانی که ماده بی‌حس‌کننده به اطراف تنه عصبی تزریق می‌شود، در اصطلاح آن را بلاک عصبی می‌گویند، که به دو نوع بلاک عصبی محیطی و بلاک عصبی مرکزی تقسیم می‌شود. ماشین بیهوشی
هنوز هم در هند تعداد زیادی از دستگاه بیهوشی مدل draw-over استفاده می‌کنند که به وسیله آن مخلوط هوا و اتر را با اکسیژن غنی کرده و به بیمار می‌رسانند، اما با ظهور دستگاه کوتر احتمال انفجار این مخلوط گازی بالا بوده که موجب شده‌استفاده از این دستگاه با خطراتی همراه باشد.در دندانپزشکی نمونه ساده شده ماشین بیهوشی مورد استفاده است که در آن ونتیلاتور و دستگاه تبخیرکننده وجود ندارد و در اصل به عنوان ماشین بی دردی نسبی نامیده می‌شود. با استفاده از این ماشین دندانپزشک می‌تواند مخلوطی از گاز اکسیژن و دی نیتروژن مونوکسید را برای بیمار استفاده کند تا بیمار در حین کار آرام بوده و درد نداشته باشد. بیهوشی
در ایران و هند باستان، از جمله در اوستا، از عصاره‌ای به نام هوم یا سوما که از گیاه هوم از سرده ارمک همراه با مواد دیگر به دست می‌آمده‌است، جهت به وجود آوردن حس شادی و همچنین به عنوان یک مسکن قوی استفاده می‌شده‌است. قوم سومر در ۳۴۰۰ سال قبل از میلاد در بین‌النهرین اقدام به کشت خشخاش برای بدست آوردن تریاک کردند و از محصول آن به عنوان دارو استفاده می‌کردند. مصریان باستان وسیله‌های خاصی برای جراحی داشتند. همچنین مسکن و داروهای آرامبخش هم استفاده می‌کردند، که احتمالاً از عصاره گیاه یا مهرگیاه تهیه می‌شده‌است. تمام قسمت‌های مختلف این گیاه حاوی آلکالوئیدهای مهمی نظیر آتروپین و هیوسیامین و بلادونین و آتروپامین و آسپاراژین می‌باشد، اما از ریشه این گیاه برای بیهوشی استفاده می‌شده‌است. دیوارنگاره‌های مصری که به ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مربوط می‌شود، جراحی را نشان می‌دهد که در حین عمل روی دست بیمار در حال فشردن عصبی در ناحیه حفره آرنج است؛ یا تصویر دیگری که بیمار در حین جراحی روی کف دستش شبکه بازویی خود را می‌فشارد. دیوسکوریدس پزشک یونانی قرن اول پس از میلاد به اثر ضد درد داروی که از برگ و تنه گیاه تهیه می‌شده اشاره کرده‌است. در سراسر اروپا، آسیا و آمریکا گونه‌های مختلف بادنجان (سولانوم)، به دلیل داشتن ترکیبات آلکالوئید قوی، جهت بیهوشی استفاده می‌شده‌است. هالوتان
هالوتان ممکن است باعث سمیت کبدی به‌صورت یرقان خفیف تا نکروز کبدی شود. داروهای بیهوشکننده همچنین ممکن است باعث اختلال درمهارتهای روانی ـ حرکتی شوند. هذیان وتوهم بعد از بیهوشی از عوارض نسبتاً شایع هالوتان است. هیپوکسمی، کاهش فشارخون و آریتمی گذرا نیز ممکن است بروز نماید. در کشورهای پیشرفته، از هالوتان در بیهوشی بالغین – مگر در موارد خاص با اندیکاسیون مشخص و اثبات شده – استفاده نمی‌شود و این دارو با جایگزین‌ها ی مناسب دیگری که هپاتوتوکسیسیتی کمتری دارند، جایگزین شده‌است. بیهوشی
این روش به سه شکل انجام می‌شود: روش اسپاینال و اپیدورال دو روش رایج در بلاک عصبی مرکزی می‌باشند. در روش اسپاینال ماده بی‌حس‌کننده در دوز و حجم کم به یکباره در محل مورد نظر تزریق می‌شود و همچنین شروع اثر در این روش سریع بوده و باعث فلج عضلانی نیز می‌شود یعنی در طی روند اسپاینال بیمار قادر به حرکت دادن اندام‌های بی‌حس نخواهد بود. اما در روش اپیدورال ماده بی‌حس‌کننده در دوز و حجم بیشتر از طریق یک کاتتر به داخل فضای اپیدورال تزریق می‌شود. روش اپیدورال تأثیری بر روی انقباض عضلات ندارد. بلاک عصبی مرکزی باعت شل شدن دیواره شریان‌ها و در نتیجه افت فشار خون شود. همچنین در صورتی که موجب گشاد شدن وریدها شود افت فشار خون بیشتری به وجود خواهد آمد به دلیل اینکه تقریباً ۷۵٪ حجم خون در وریدها وجود دارد. این اثرات فیزیولوژیک زمانی افزایش پیدا می‌کند که بلاک عصبی از پنجمین مهره سینه‌ای هم بالاتر رود. بیهوشی تزریقی
اصلی‌ترین مورد استفاده از مخدرها اثر بی‌دردی آنهاست اما هرزگاهی برای آرام‌بخشی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند. از مهمترین داروهای این گروه می‌توان از مورفین، فنتانیل، سوفنتانیل، آلفنتانیل، رمی‌فنتانیل، پنتازوسین، بوتورفانول، لوورفانول و... نام برد. مخدرها به ۳ دسته مختلف تقسیم‌بندی می‌شوند: آنتاگونیست اختصاصی این گروه نالوکسان به صورت تزریقی و نالتروکسان به صورت خوراکی می‌باشد. از این داروها می‌توان برای بیهوشی نیز استفاده کرد. بدین منظور سوفنتانیل که اثر آن معادل حدوداً ۸۰۰ الی ۱۰۰۰ برابر مورفین است داروی مناسبی است. آرام‌بخشی
بیهوشی ملایم یا به‌طور معمول برای جراحیهای کوچک مانند آندوسکوپی، وازکتومی، دندان‌پزشکی و همچنین برای برخی جراحی‌های زیبایی، جراحی دندان عقل و برای بیماران مضطرب استفاده می‌شود. بیهوشی ملایم در دندان‌پزشکی با استفاده از داروهای بیهوشی استنشاقی به ویژه دی نیتروژن مونوکسید، آرامبخش‌های خوراکی یا تزریقی انجام می‌پذیرد. از آرامبخشی به صورت گسترده در بخش مراقبت‌های ویژه جهت آرام کردن بیمارانی که لوله تراشه دارند استفاده می‌شود. همچنین برای بیمارانی که نیاز به گرفتن نوار مغز طولانی دارند نیز استفاده می‌شود. بیهوشی عمومی
۲. از بین رفتن خاطره و به یاد نداشتن جراحی بیهوشی
بیهوشی عمومی در برابر آرام‌بخشی و بی‌حسی منطقه‌ای قرار دارد و دارای سه هدف عمده می‌باشد: فلج کامل اندام، عدم هوشیاری و از بین بردن استرس برای عمل جراحی. بیهوشی
قدیمی‌ترین داروی آرامبخش شراب بوده‌است، که هزاران سال پیش در بین‌النهرین استفاده می‌شده‌است. در دوران باستان، در مناطقی از جهان از عصاره و مشتقات گیاهانی همچون خشخاش، سولانوم، کوکا و مهر گیاه استفاده می‌شده‌است. پزشکان مسلمان و مسیحی، بیهوشی استنشاقی را به کار می‌بردند و محلول تریاک و آب شوکران و مواد دیگر را بر روی اسفنج، که به اسفنج خواب معروف بوده‌است، می‌ریختند. معروف‌ترین داروی بیهوشی اتر است که اختراع آن به قرن ۸ بازمی‌گردد. سپس در سده نوزدهم، کلروفورم نیز مورد استفاده قرار گرفت. از بین داروهای بیهوشی استنشاقی فقط گاز دی نیتروژن مونوکسید همچنان و به‌طور گسترده در بیهوشی به کار برده می‌شود و اتر و کلروفرم با داروهای امن‌تر جایگزین شده‌اند. با پیشرفت دانش پزشکی علاوه بر داروهای بیهوشی استنشاقی از داروهای تزریقی نیز استفاده می‌شود. فلورا موری
در سال ۱۹۰۵ موری در بیمارستان کودکان بلگریو در لندن رئیس پزشکان و سپس در بیمارستان زنان چلسی متخصص بیهوشی بود. در سال ۱۹۰۵ "لنست" مقاله‌ای از او را منتشر کرد که دربارهٔ استفاده از ماده بیهوشی در کودکان و تحت عنوان "اتیل کلرید به عنوان ماده بیهوشی برای کودکان" بود. بیهوشی تزریقی
شامل فن سیکلیدین،تایلتامین و کتامین می‌باشد. فن سیکلیدین به طور کامل منسوخ شده اما تایلتامین در دامپزشکی و کتامین به طور مشترک در انسان و دامپزشکی مصرف می‌شود. مهمترین مشخصه این دسته اصطلاحاً بیهوشی با چشم باز یا بیهوشی انفکاکی یا است. این دسته دارویی دارای خاصیت ضد دردی و توهم زایی شدیدی می‌باشند که متأسفانه باعث افزایش پتانسیل سوءاستفاده از این دارو شده است. اثر بازگشتی
بازگشت بی خوابی، بی خوابیای است که به دنبال قطع مواد آرام بخشی که برای از بین بردن بی خوابی اولیه استفاده می‌شده، است. استفاده منظم از این مواد باعث می‌شود فرد به دلیل خواب رفتن با اثرات دارو به آن وابسته شود؛ بنابراین، هنگامی که فرد مصرف دارو را متوقف کرده‌است اثرات بیماری اش برمیگردد"، فرد ممکن است بی خوابی را به عنوان علائم ترک تجربه کند. گاهی اوقات، این بی خوابی ممکن است از بی خوابی که دارو برای درمان آن استفاده می‌شد، بدتر باشد. بیهوشی
به دلیل اینکه برای اثر و ایجاد بی‌حسی نیاز به مقدار بالای ماده بی‌حس‌کننده می‌باشد، میزان دوز حداکثر برای استفاده در نظر گرفته شده‌است. بلاک عصبی معمولاً برای جراحی‌های بزرگ مانند جراحی زانو، لگن و جراحی تعویض مفصل زانو استفاده می‌شود که در نهایت باعث کمتر شدن عوارض می‌شود. عوارض عصبی در بلاک عصبی در مقایسه با بی‌حسی منطقه‌ای کمتر است. بی‌حسی نخاعی
بی‌حسی نخاعی معمولاً به صورت تنها به عنوان یک روش بیهوشی یا در ترکیب با آرامبخشی یا بیهوشی عمومی استفاده می‌شود. هیدروکسی‌زین
کاربرد اصلی هیدروکسی زین برای درمان خارش و آلرژی است. همچنین در درمان اضطراب و تنش عصبی، و اختلالات اضطرابی به عنوان آرام بخش پیش از بیهوشی عمومی، کاهش عوارض قطع مصرف مواد مخدر و الکل، کنترل خارش‌های آلرژیک از جمله کهیر مزمن و کنترل تهوع نیز استفاده می‌گردد. یک بررسی سیستماتیک نشان داد که در مقایسه با سایر عوامل ضد اضطراب (بنزودیازپین ها و بوسپیرون)، هیدروکسی زین از نظر کارآیی، مقبولیت و تحمل برابر دارد بیهوشی عمومی
به‌صورت کلی دو نوع بیهوشی عمومی و بیهوشی منطقه‌ای داریم. در بیهوشی عمومی بیمار کاملاً هشیاری خود را ازدست می‌دهد و چیزی به خاطر ندارد(یابه عبارتی توانایی ارادی و غیرارادی فردبر کنترل جسم ومحیط فیزیکی خودسلب می‌شود)ودر بیهوشی منطقه‌ای مانند بیهوشی نخاعی با تزریق داروهای بیهوشی در ناحیه نخاع بخش از بدن (مانند رحم جهت انجام زایمان) بیحس می‌شود و سایر حواس بیمار مانند شنوایی و بینایی فعال است. انتخاب نوع بیهوشی به نوع عمل و شرایط بیمار بستگی دارد. بیهوشی
معروف‌ترین داروی بیهوشی اتر است که اختراع آن به قرن ۸ بازمی‌گردد. این دارو معروفترین داروی بیهوشی بود تا قرن ۱۶ که پزشک و دانشمند مشهور پاراسلسوس ادعا کرد مرغ پس از تنفس اتر علاوه بر به خواب رفتن بی درد نیز می‌شود. در اوایل قرن ۱۹ از این دارو جهت تفریح استفاده می‌شده‌است. پزشک آمریکایی کرافورد لانگ متوجه شد زمانی که دوستان او در معرض گاز اتر قرار می‌گیرند، اگر به آنان جراحتی وارد شود هیچگونه دردی احساس نمی‌کنند. او بلافاصله متوجه خواص این دارو جهت جراحی شد. در تاریخ ۳۰ مارس ۱۸۴۲ برای اولین بار توسط لانگ، فردی تحت عمل جراحی بدون درد با بیهوشی قرار گرفت. اما لانگ نتایج کشف خود را تا قبل از سال ۱۸۴۹ ارائه نکرد. در ۱۶ اکتبر سال ۱۸۴۶ در بوستون دندانپزشک ویلیام مورتون در نمایشی از اتر به صورت موفقیت‌آمیز برای دانشجوی پزشکی در بیمارستان عمومی ماساچوست استفاده کرد. مورتون که از تلاش‌های قبلی کرافورد لانگ بی‌اطلاع بود، برای نشان دادن تکنیک عمل بدون درد به بیمارستان عمومی ماساچوست دعوت شد. پس از معرفی بیهوشی ابداعی توسط مورتون، جراحی بنام جان کالینز وارن تصمیم گرفت یک تومور را از داخل گردن ادوارد گیلبرت ابوت تحت بیهوشی خارج کند، این اتفاق در آمفی تئاتر جراحی اتفاق افتاد که در حال حاضر به آن «گنبد اتر» می‌گویند. جان کالینز وارن که قبلاً به این روش شک داشت تحت تأثیر قرار گرفت و گفت " "آقایان این فریب نیست"". الیور وندل هلمز در طی نامه‌ای به مورتون پیشنهاد داد که این روش را بیهوشی و داروهای این روند را بیهوش‌کننده بنامند. مورتون تلاش کرد ماهیت ماده بیهوشی خود را مخفی کند و آن را به فراموشی عمیق نسبت می‌داد. وی موفق به دریافت گواهی ثبت اختراع برای دستگاه بخور اتر ابداعی خود شد. البته هیچ گونه خبری در مورد بیهوشی موفقیت‌آمیزی که انجام داد تا قبل از سال ۱۸۴۶ منتشر نشد. جراحان معروفی در اروپا از جمله یوهان فریدریش دیفن‌باخ، نیکولای پیرگو و جیمز سیم به سرعت تعداد زیادی جراحی را با بیهوشی اتر آغاز کردند. اسکات در تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۸۴۶ در درمانگاه سلطنتی دامفریز از اتر در حین عمل جراحی استفاده کرد. تیوپنتال سدیم
تیوپنتال به‌طور عمده برای القای بیهوشی عمومی و به تنهایی به عنوان بیهوش کننده وریدی در اعمال جراحی کوتاه مدت که حداقل تحریکات دردناک را دارند، مصرف می‌شود. همچنین به عنوان داروی کمکی به همراه سایر بیهوشی‌کننده‌ها و برای ایجاد خواب در حین بیهوشی متعادل همراه با داروهای دیگر مانند داروهای ضد درد با شل‌کننده‌های عضلانی به کار می‌رود. تیوپنتال ممکن است در مقادیر کم همراه با داروهای مخدر و نیتروس اکساید برای ادامه بیهوشی در اعمال جراحی طولانی مدت به کار رود. تیوپنتال به صورت مصرف کوتاه مدت جهت کنترل حالتهای تشنجی طی بیهوشی استنشاقی یا پس از آن بی‌حسی موضعی یا سایر علل مصرف می‌شود. بیهوشی
زمانِ بلافاصله پس از به هوش آمدن بیمار، زمان اورژانسی نامیده می‌شود. به همین دلیل، پس از بیهوشی عمومی و آرام‌بخشی نیاز به مانیتورینگ کامل وجود دارد، زیرا ریسک‌ها و خطرات همچنان وجود دارند. معمولاً بیمار دقایقی پس از اتمام فرایند بیهوشی به هوش می‌آید و پس از آن به ریکاوری منتقل می‌شود و ساعاتی بعد حواسش را بازمی‌یابد. القای سریع بیهوشی
در حالت عادی درصد بالایی از حجم هوای ظرفیت باقیمانده عملی در ریه غنی از نیتروژن است. هدف از این کار جایگزین کردن نیتروژن با اکسیژن خالص است. این ذخیره اکسیژن در هنگامی که بیمار به دلیل تجویز داروهای مسدودکننده عصب-عضله قادر به تنفس مطلوب نیست، باعث بالا ماندن اکسیژن خون شده و سلامتی بیمار حفظ می‌شود. بیهوشی
سایر داروهایی که می‌توانند اثرات آرام‌بخشی ایجاد کنند عبارتند از پروپوفول، کتامین، تیوپنتال سدیم و داروهای بیهوشی استنشاقی. مزیت و تفاوت عمده بین این روش و بیهوشی عمومی، عدم نیاز به پشتیبانی راه هوایی بیمار و تنفس بیمار توسط لوله‌گذاری تراشه و تنفسی مکانیکی است و همچنین اثرات کمتری بر روی سیستم قلب و عروق بیمار خواهد گذاشت. بیهوشی
برای آغاز روند درمان و شروع بیهوشی، متخصص بیهوشی تعداد و میزان داروی بیهوشی و نوع بیهوشی را انتخاب می‌کند که بسته به نوع جراحی و شرایط بیمار متفاوت است. بوسپیرون
بوسپیرون معمولاًﹰ به خوبی تحمل می‌شود و عوارض خواب‌آلودگی، اختلال شناختی و سایکوموتور، شل‌کنندگی عضلانی، وابستگی فیزیکی و اثرات ضدتشنج ندارد. همچنین بوسپیرون، حالت سرخوشی ایجاد نمی‌کند و معمولاًﹰنمی‌گیرد بوسپیرون به صورت قرص‌های خوراکی 5، 7.5، 10، 15 و 30 میلی‌گرم موجود است. دوز اولیه پیشنهادی برای درمان اختلال اضطراب فراگیر 15 میلی‌گرم در روز است که به صورت 7.5 میلی‌گرم دو بار در روز یا 5 میلی‌گرم سه بار در روز داده می‌شود. هر دو تا سه روز می‌توان دوز دارو را به میزان 5 میلی‌گرم افزایش داد تا اثر بالینی دلخواه حاصل گردد.حداکثر دوز روزانه آن 60 میلی‌گرم است در صورتی که بوسپیرون بدون همراهی با سایر داروها در مقادیر زیاد مصرف شود معمولاًﹰ خطر مرگ وجود ندارد، با این حال اطلاعات قطعی در این مورد وجود ندارد . در یک کارآزمایی بالینی، بوسپیرون به میزان 375 میلی‌گرم در روز به مردان سالمی که داوطلب شرکت در مطالعه بودند داده شد و عوارضی مانند تهوع،استفراغ، سرگیجه، خواب‌آلودگی، میوز و مشکلات گوارشی ایجاد شد . در کارآزمایی‌های بالینی مقدماتی،بوسپیرون با مقادیر بالایی چون 2400 میلی‌گرم در روز هم تجویز شده و عوارضی چون بی‌قراری، لرزش و سفتی عضلانی مشاهده گردیده است. یک مورد مرگ در مصرف هم‌زمان 450 میلی‌گرم بوسپیرون با آلپرازولام،دیلتازم،الکل و کوکائین مشاهده شده است بیهوشی
فراموشی ناشی از داروها با اثر بر روی نواحی مختلفی از مغز ایجاد می‌شود. انواع داروی بیهوشی در دوزهای مختلف اثرات متفاوتی بر روی حافظه دارند. داروهای بیهوشی استنشاقی با اثر بر سیستم عصبی در دوز کمتر از دوز بیهوشی فراموشی ایجاد می‌کنند. البته داروهایی مانند میدازولام به طریقی دیگر و از راه مسدود کردن گیرنده‌ها در مغز، اثرات فراموشی‌آور خود را اعمال می‌کنند. عمل سزارین
قبل از شروع عمل سزارین، توسط آنژیوکت از یکی از رگ‌های خانم بارداری که قرار است زایمان سزارین کند عمل رگ‌گیری انجام می‌شود تا از طریق آن، مایعات و در صورت لزوم دارو داده شود. سپس به روش بی‌حسی اسپاینال (نخاعی)، بی‌حسی اپیدورال و یا هر دو، شکم را بی‌حس می‌کنند. همچنین نوع دیگری از بیهوشی به نام بیهوشی عمومی که به سرعت باعث به خواب رفتن می‌شود، فقط در موارد اورژانسی انجام می‌گیرد. در اغلب موارد هنگام عمل سزارین به دلیل استفاده از بی‌حسی ناحیه‌ای، مادر می‌تواند هشیار باشد و پس از تولد نوزاد، او را در آغوش بگیرد. بیهوشی
بیهوشی عمومی حالتی القا شده‌است که در آن فرد با دریافت داروهایی حالت فراموشی، بی‌حسی، فلج عضلانی و القای خواب را پیدا می‌کند، که تمامی این حالات کنترل شده و قابل بازگشت است. در بیهوشی عمومی این چهار وظیفه دنبال می‌شود: (۱)بیمار به‌طور موقت، حتی هنگامی که محرک درد وجود دارد، بیدار نشود؛ (۲) به یاد نیاورد چه اتفاقی افتاده‌است؛ (۳) فراهم کردن راه‌هایی ایمن و تنفس دادن به دلیل فلج عضلات تنفسی انجام شود (به دلیل از بین رفتن رفلکس بلع احتمال آسپیراسیون ریوی وجود دارد، بنابراین بیمار تحت لوله‌گذاری تراشه قرار می‌گیرد)؛ (۴) حمایت قلبی-عروقی به دلیل اثرات داروهای بیهوشی فراهم شود. فناوری عصبی
مقاله اصلی: داروهای روان‌پزشکی مواد شیمیایی نقش مهمی در حفظ تعادل مغز ایفا می‌کنند و داروهای شیمیایی، رایج‌ترین فناوری عصبی مورد استفاده عموم مردم و پزشکان هستند. داروهایی مانند سرترالین، متیل‌فنیدات و زولپیدم، به عنوان تعدیل کننده‌های شیمیایی در مغز عمل می‌کنند و در بسیاری از افرادی که مغز آنها در شرایط فیزیولوژیکی نمی‌توانند به‌طور عادی عمل کنند، فعالیت طبیعی را امکان‌پذیر می‌کنند. در حالی که داروها معمولاً ذکر نمی‌شوند و حوزه خاص خود را دارند، شاید نقش داروها در جامعه مدرن، بیشترین اهمیت را دارا باشد.. هدایت ذرات مغناطیسی به مناطق مورد نظر مغز، برای تحویل دارو یک زمینه مطالعاتی در حال ظهور است و هیچ آسیب دوره ای یا مستمر قابل تشخیصی را تا به حال ایجاد نکرده‌است. بیهوشی عمومی
۱. بی دردی: کاهش پاسخ به درد مرگ مایکل جکسون
این دکتر به مدت ۲ ماه داروی بسیار قوی بی‌هوشی «پروپوفول» را برای درمان بی‌خوابی مایکل به او تزریق کرد. این در حالی بود که داوری پروپوفول یک داروی بیهوشی است و «به هیچ وجه» برای درمان بی‌خوابی از آن استفاده نمی‌شود. این دارو تنها در عمل‌های جراحی طولانی مدت به بیمار تزریق می‌شود و شرط تزریق آن به بیمار این است که یک نفر بدون وقفه مواظب بیمار باشد و شرایط فیزیکی او را تحت نظارت شدید داشته باشد. همچنین وسایل احیایی قلبی و تنفسی هم باید در کنار بیمار وجود داشته باشد تا در صورت بروز مشکل بیمار از مرگ نجات پیدا کند. انفلوران
القاء بیهوشی ابتدا با غلظت ۰٫۴ درصد V/V و بالابردن آن تا ۰٫۵ درصد V/V، طی هر چند تنفس، نگهداری بیهوشی یا MD با غلظت ۰٫۵ تا ۳ درصد V/V.در موارد ذیل باید انفلوران را، با احتیاط تجویز کرد: "نکته از فارماکولوژی کاتزونگ": هالوتان و انفلوران دو داروی بیهوشی عمومی هستند که با اثر مهاری خود بر میوکارد سبب کاهش برون ده قلبی می‌شوند. بیهوش‌کننده
داروهای بیهوشی تبخیری ایدئال و گاز بیهوشی نباید قابلیت اشتعال و انفجار داشته باشند و همچنین باید قابلیت حل در چربی را داشته باشند. این داروها نباید محرک راه هوایی بیمار بوده و نباید اثرات سمی بر ارگان‌های بدن داشته باشند. تمام داروهای بیهوشی استنشاقی مورد استفاده در حال حاضر هیچ‌کدام از شرایط فوق را ندارد، به این دلیل هیچ‌کدام به صورت کاملاً امن در نظر گرفته نمی‌شوند، این خطرات ذاتی و واکنش‌های دارویی می‌تواند برای هر بیمار اتفاق بیافتد. نیتروژن نارکوسیس
نیتروژن نارکوسیس () یا حالت بی‌حسی و خواب آلودگی نیتروژن نیز از دیگر بیماری‌های شایع است که مکانیسم آن بسیار شبیه به اکسید نیتروژن، یا «گاز خنده» است که به عنوان گاز بیهوشی استفاده می‌گردد و می‌تواند توانائی قضاوت را مختل و غواصی را در حالتی بسیار خطرناک قرار دهد. دی‌اتیل اتر
به گزارش سلامت نیوزبه نقل از پایگاه خبری مدیکال گاید، اتر مایع فراری است که خیلی سریع در حرارت معمولی به صورت گاز در می‌آید، اتر چون حل‌کننده هم هست بیشتر به عنوان حلال داروها به کار برده می‌شود، یکی دیگر از خواص اتر خاصیت تمیزکنندگی آن است و در آغاز کشف این دارو اتر به عنوان بیهوش‌کننده مورد استفاده قرار گرفت و حدود سال ۱۸۴۰ مصرف آن به میزان فوق‌العاده به خصوص در آمریکا افزایش یافت و از آن پس برای مدت بیش از۱۰۰ سال اتروکلروفرم از جمله مواد اولیه هوش بری بودند و به همین جهت در تمام بیمارستان‌ها هنوز بوی این دو دارو به مشام می‌رسد. در دهه سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ طریقه استعمال اتر به صورت قطره‌ای متداول گشت به این ترتیب که ماسکی را روی بینی بیماری که احتیاج به عمل جراحی داشت قرار می‌دهند واتر را به صورت قطره بر روی گاز پارچه‌ای که در داخل ماسک تصفیه شده‌است می‌چکانند، این عمل باید با دقت و احتیاط فراوان انجام شده تا هوای اطراف به داروی بیهوش‌کننده آلوده نشود، به هر حال چه مانند زمان سابق با ریختن قطرات اتر بر روی یک تکه پارچه و چه متدهای جدید علمی همیشه اتر یک داروی بیهوشی قوی است، امروزه داروهای جدیدی کشف شده‌اند که همپای اتر مسئله بیهوشی را به مقیاس وسیعی حل کرده‌است بیهوشی
میزان قدرت داروهای بیهوشی با معیار حداقل غلظت آلوئولی سنجیده می‌شود. حداقل غلظت آلوئولی، میزان دارویی از ماده بیهوش‌کننده است که در ۵۰٪ بیماران از پاسخ به تحریک دردناک جلوگیری می‌کند. آگاهی از بیهوشی
آگاهی از بیهوشی () به آگاهی اتفاقی یا ناخواسته در بیهوشی عمومی حین عمل گفته می‌شود. این اتفاق، عارضه‌ای پنهانی است و وقتی رخ می‌دهد که حالت بیهوشی کامل در طول روند بیهوشی، اتفاق نیفتاده باشد. این عارضه می‌تواند به دلیل کافی نبودن داروی بیهوش‌کننده یا به دلیل عوامل فردی بیمار رخ دهد. به این معنا که بدن فردی، در برابر دوز کافی و معمول برای بیهوشی، مقاومت نشان دهد. بیهوشی عمومی
عوارض انستزی بسیار مختلف هستند و بستگی به داروهای مورد استفاده، تکنیک بکار رفته و بیمار دارند. برخی از عوارض هنگام آنستزی روی می‌دهند مانند آریتمی قلبی یا ایست تنفسی، یا پس از آنستزی مانند سردرد، عفونت ریه بخصوص در سیگاری‌ها، گیجی، اختلال حافظه و خارش. گاه کشنده‌اند مانند هایپر ترمی بدخیم و گاه بی‌خطر مانند درد عضلات و تهوع. بیهوش‌کننده
این دسته دارویی شامل پروکایین، تتراکائین، کوکائین و بنزوکائین می‌باشد. این گروه دارویی در محلول‌ها ناپایدار بوده اما سریع الاثر هستند و احتمال واکنش‌های آلرژیک با این گروه دارویی بیشتر است. القای سریع بیهوشی
در القای سریع بیهوشی معمولاً از دو داروی آتروپین و لیدوکائین به عنوان پیش‌درمان استفاده می‌شود. لیدوکائین موجب سرکوب رفلکس سرفه شده که با این کار از افزایش فشار درون‌جمجمه‌ای جلوگیری می‌کند. به همین دلیل از این دارو در بیماران تروما که به افزایش فشار درون‌جمجمه‌ای شک وجود دارد استفاده می‌شود. اگر چه هنوز شواهد قطعی برای این امر ثابت نشده اما استفاده با دوز مناسب خطری برای بیمار نخواهد داشت. دوز رایج و مناسب این دارو ۱٫۵ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بیمار سه دقیقه قبل از لوله گذاری تراشه است. بیهوش‌کننده
این دسته شامل داروهای وریدی است که می‌توان برای بیهوشی یا آرام‌بخشی از آن‌ها استفاده کرد. این دست به صورت کلی عبارتند از: دو داروی تیوپنتال سدیم و متوهگزیتال بسیار سریع الاثر بوده و برای القا و نگهداری بیهوشی استفاده می‌شوند.به هر حال این داروها خواص ضددرد ندارند و باید به همراه سایر داروهای ضددرد استفاده شوند.از بنزودیازپین می‌توان در ایجاد سدیشن قبل و بعد از جراحی استفاده کرد.همچنین می‌توان در هنگام بیهوشی نیز از این دسته دارویی استفاده کرد که در این هنگام داروی میدازولام ارجح می‌باشد. بنزودیازپینها معمولاً در زمانی که بیمار نیاز به سدیشن دارد اما نیازی به بیهوشی عمومی نیست استفاده می‌شود، این داروها نیز همانند باربیتورات‌ها اثرات ضددرد ندارند. اتومیدیت
در شرایط اورژانس این دارو جز داروهای خواب‌آور پرکاربرد است. از این دارو در فرایند آرام‌بخشی ملایم و در روش بیهوشی سریع استفاده می‌شود. شروع اثر سریع و عدم تغییر در وضعیت قلبی و عروقی در هنگام تزریق در مقایسه با سایر داروهای بیهوشی، این دارو را به دارویی مناسب برای القای بیهوشی تبدیل کرده‌است. علاوه بر موارد فوق استفاده آسان، کمترین میزان سرکوب تنفسی، عدم آزادسازی هیستامین و محافظت قلبی و مغزی از ایسکمی از ویژگی‌های این دارو می‌باشد. اتومیدت بهترین دارو برای القای بیهوشی در افرادی که همودینامیک ناپایدار دارند می‌باشد. همچنین داروی بسیار مناسبی است برای بیمارانی که دچار آسیب مغزی شده‌اند به دلیل اینکه یکی از داروهایی است که می‌تواند فشار مغزی را کاسته و فشار خون را پایدار نگاه دارد. یک دوز از این دارو در بیماران دچار عفونت، عارضه‌ای برای بیمار ایجاد نخواهد کرد. کاربرد دیگر این دارو برای تشخیص مراکز صرع، در عمل برداشتن قسمتی از مغز که موجب تشنج می‌شود می‌باشد. آنتاگونیست NMDA
از شاخص‌ترین داروهای که مورد مصرف تفننی قرار می‌گیرند می‌توان به کتامین، فن سیکلیدین، گاز خنده اشاره کرد تمام آن‌ها در گذشته یا حال برای القای حس بی‌هوشی مورد استفاده قرار گرفته‌اند ولی برخی همانند فن سیکلیدین به دلیل عوارضی که روی روان دارند دیگر کاربرد چندانی در جراحی ندارند. بیهوشی
داروهای نوین بیهوشی میزان مرگ و میر ۷ روز پس از بیهوشی را کاسته‌است. برای مثال پروپوفول (تزریقی) می‌تواند در ابتدای عمل جهت القای بیهوشی استفاده شود، فنتانیل (تزریقی) جهت کاهش استرس ناشی از جراحی (درد ناشی از جراحی)، میدازولام (تزریقی) برای اثرات آرام‌بخشی و فراموشی استفاده می‌شود و در نهایت سووفلوران (استنشاقی) در طول جراحی به عنوان داروی نگهدارنده بیهوشی قابل استفاده است. داروهای بیهوشی استنشاقی
با این حال حداقل میزان غلظت آلوئولی (MAC) برای نیتروژن تا قبل از فشار ۲۰ تا ۳۰ بار بدست نمی‌آید آرگون با فشاری بیش از دو بار به عنوان بی هوش‌کننده و زنون با غلظت ۸۰٪ در فشار اتمسفر نرمال قابل استفاده می‌باشد. پروپوفول
پروپوفول این دارو در سال ۱۹۷۷ ساخته شد. پروپوفول دارویی است که به روش تزریق وریدی کوتاه اثر کاربرد دارد و باعث کاهش سطح هوشیاری یا بیهوشی می‌شود. از این دارو برای شروع بیهوشی و همچنین نگهداری بیهوشی در حین عمل جراحی و در مقدار کمتر جهت ایجاد آرامبخشی در بخش ویژه برای افراد بزرگسالی که در حال تنفس مکانیکی می‌باشند استفاده می‌شود. حداکثر زمان اثر بخشی این دارو حدود دو دقیقه و در بعضی موارد بین پنج تا ده دقیقه زمان می‌باشد. بیهوش‌کننده عمومی
از این دسته دارویی هم می‌توان به عنوان داروی القای بیهوشی و هم نگهدارنده بیهوشی استفاده کرد. بیشتر متخصصین بیهوشی داروهای تزریقی را به دلیل سرعت بیشتر و عوارض کمتر ترجیح می‌دهند. تعدادی از داروهای بیهوشی تزریقی که بیشترین استفاده را دارند عبارتند از: البته لازم است ذکر شود از گروه بنزودیازپین جهت ایجاد آرامبخشی و ایجاد فراموشی پس از جراحی( نسبت به وقایع حین جراحی ) استفاده شده و این دارو در کنار سایر داورهای بیهوشی استفاده می‌شود. القای سریع بیهوشی
القای سریع بیهوشی برای بیمارانی که راه هوایی مشکلی دارند ممنوع است چرا که شکست در القای سریع بیهوشی باعث می‌شود هیچ راه انتخابی دیگری موجود نباشد اما تهویه با ماسک و بگ بیمار را به سمت استفراغ سوق می‌دهد. معمولاً برای این گونه بیماران از لوله گذاری به روش بیدار به وسیلهٔ فایبراپتیک استفاده می‌شود. بیهوشی
داروهای بیهوشی استنشاقی ترکیبات شیمیایی هستند که دارای خواص بیهوشی بوده و بیمار با استنشاق آن بیهوشی می‌شود. مهم‌ترین داروهای این دسته به شرح ذیل است: بیهوشی عمومی
بیهوشی عمومی پنج هدف دارد: القای سریع بیهوشی
معمولاً داروهای کوتاه اثر و سریع الاثر برای این روش استفاده می‌شوند که معمولاً طول اثر آن‌ها در حد چند دقیقه است. دستگاه بخور بیهوشی
دستگاه بخور بیهوشی یک قطعهٔ ضروری از تجهیزات بیهوشی است. این دستگاه عموماً به ماشین بیهوشی متصل است و غلظت معینی از یک عامل بیهوش کننده فرار را ارائه می‌دهد. این کار با کنترل تبخیر داروی بیهوشی از مایع و سپس کنترل دقیق غلظت اضافه شده به جریان گاز تازه‌کار می‌کند. طراحی این دستگاه‌ها موارد مختلفی را در نظر می‌گیرد: دمای محیط، جریان گاز تازه و فشار بخار عامل بیهوشی. بی‌حسی نخاعی
بی‌حسی نخاعی نوعی از بیهوشی منطقه‌ای است که از راه تزریق ماده بی‌حسی موضعی به فضای زیر سخت‌شامه انجام می‌شود. دارو با استفاده از سوزنی که طول آن معمولاً 9 سانتی‌متر (3.5 اینچ) می‌باشد تزریق می‌شود. برای افراد خیلی چاق انواع دیگری از سوزن با طول ۱۲٫۵ در دسترس هستند. نوک سوزن اسپاینال به صورت یک نقطه کوچک یا مورب می‌باشد. سوزن اسپاینال که نوک آن به شکل نوک مداد است نیز در دسترس می‌باشد. بیهوش‌کننده
شامل داروهای زیر می‌باشند: داروهای بی‌حس‌کنندهٔ موضعی موادی هستند که از انتقال تکانه‌های عصبی در اعصاب جلوگیری می‌کنند بدون اینکه هشیاری فرد تحت تأثیر قرار گیرد . داروهای بی‌حس‌کنندهٔ موضعی، خود به دو دسته آمید و استر تقسیم‌بندی می‌شوند. اضطراب
مراجعه به متخصص بسیار ضروری است، با توجه به این یکه فرد دچار هراس بیش از حد یا علایمی جدید و غیرقابل توجیه شود. در آن صورت متخصص درمان دارویی یا درمان غیر دارویی (تکنیک‌های روان درمانی) را به او پیشنهاد می‌کند. از داروهایی که امروزه برای درمان اضطراب مورد استفاده قرار می‌گیرند می‌توان فلوکستین (پروزاک)، داروهایی از خانوادهٔ بنزودیازپینها (برای مدت کوتاه)، سرترالین و … را مثال زد. توجه شود که این داروها بسیار اعتیاد آور نیز هستند و باعث وابستگی دارویی متعدد می‌شوند، از بین درمانهای غیردارویی می‌توان تن‌آرامی (مدیتیشن), حساسیت زدایی، توقف تفکر، سرمشق دهی (بیوفیدبک) و… را مثال زد. در این روش‌ها به بیمار آموزش داده می‌شود که بدن خود را برای مقابلهٔ مؤثر و مستقیم با عوامل تنش‌زا آماده کند. بیهوشی
نخستین عمل جراحی مدرن همراه با بیهوشی در ایران در سال ۱۲۳۰ شمسی توسط یاکوب ادوارد پولاک انجام شد و وی برای نخستین بار در ایران از اتر برای بیهوشی بیمار استفاده کرد. تا سال‌ها بعد بیهوشی در ایران با روش‌های بسیار ابتدایی با استفاده از ماسک و قطره اتر انجام می‌شد. اغلب افرادی که این مسئولیت را به عهده داشتند، پزشک نبودند و به‌طور تجربی با این کار آشنایی داشتند. برخی جراحان نیز خود مبادرت به بی‌حسی نخاعی می‌کردند. بعدها در مراکز دانشگاهی، دستیاران جراحی یا دانشجویان سال آخر پزشکی عهده‌دار این وظیفه می‌شدند. تا این زمان تدریس بیهوشی نوین وجود نداشت. مواد استنشاقی
مواد استنشاقی شامل مواد شیمیایی گوناگونی است که به صورت گاز هستند یا به سرعت تبخیر می‌شوند. برخلاف سایر مواد مورد سوء مصرف که براساس تأثیری که بر سیستم اعصاب مرکزی می‌گذارند تقسیم‌بندی می‌شوند، این مواد برمبنای شیوه مصرف مشترکی که دارند دریک گروه جای گرفته‌اند. مواد استنشاقی براساس عملکرد دارو شناختی خود به سه دسته تقسیم می‌شوند: حلال‌های فرار، نیتروس اکسید و نیتریت‌ها. گروه اول یعنی حلال‌های فرار شایع‌ترین و متنوع‌ترین مواد استنشاقی مورد سوء مصرف هستند. انواع سوخت‌ها مانند بنزین، گازوئیل و گاز فندک (بوتان)، داروهای بیهوشی مانند اتر، چسب‌ها، انواع افشانه‌ها، رنگ‌های شیمیایی و… دراین گروه قرار می‌گیرند. ازآنجا که تقریباً همه این مواد مورد استفاده در منازل و صنایع هستند خرید و فروش آن‌ها کاملاً قانونی است و به آسانی در دسترس همه از جمله افراد کم سن و سال قرار دارند. انفلوران
در بالغین: برای القاء بیهوشی عمومی دوز دارو برای هر فرد، به طور جداگانه تعیین می‌شود. معمولاً از غلظت‌های ۲ تا ۴٫۵ درصد، در مدت ۷ تا ۱۰ دقیقه استفاده می‌شود. زوال عقل با اجسام لویی
داروهایی با خواص آنتی‌کولینرژیک که از سد خونی مغزی عبور می‌کنند (از جمله داروهای ضدافسردگی سه‌حلقه‌ای و داروهای بی‌اختیاری ادرار)، می‌توانند باعث از دست دادن حافظه شوند. همچنین داروهای آنتی‌هیستامین دیفن‌هیدرامین (بنادریل)، داروهای خواب مانند زولپیدم و بنزودیازپین‌ها ممکن است گیجی یا علائم عصبی-روانی را بدتر کنند. برخی از داروهای عمومی بیهوشی نیز باعث سردرگمی یا هذیان، هنگام بیدار شدن از خواب، در افراد مبتلا به زوال عقل اجسام لویی می‌شوند و معمولاً زوال دائمی را به همراه دارند. زوال عقل با اجسام لویی
با افزایش خطر عوارض جانبی داروهای ضد روان پریشی برای افراد مبتلا به DLB، مراقبان آموزش دیده و آگاه می‌توانند به عنوان حامیان افراد مبتلا به DLB عمل کنند. اگر ارزیابی یا درمان در اتاق اورژانس مورد نیاز باشد، مراقب می‌تواند خطرات استفاده از آنتی سایکوتیک‌ها را برای پزشکان غیر متخصص توضیح دهد. آموزش مراقب، نظارت فعال، شناسایی منابع درد و افزایش تعامل اجتماعی می‌تواند به حداقل رساندن بی‌قراری ناشی از بیماری کمک کند. افراد مبتلا به زوال عقل ممکن است نتوانند در مورد درد خود صحبت کنند، درد خود یک محرک رایج برای بی‌قراری است. دستبندهای هشدار نوسانات علائم حیاتی پزشکی یا هشدارهای مربوط به حساسیت دارویی در دسترس هستند و می‌توانند برای مراقبت از مبتلایان به DLB کمک کند. زمانی که خطر سقوط وجود دارد، ارزیابی ایمنی خانه انجام می‌شود. نرده‌ها و صندلی‌های حمام نیز می‌توانند به جلوگیری از سقوط هنگام شستشو استفاده شوند. بیهوشی
قبل از ابداع بیهوشی مدرن در اوایل قرن ۱۹ میلادی، درد و استرس جراحی (استرس فیزیولوژیک) باعث ایجاد و بروز بسیاری از عوارض و مرگ‌ومیرهای ناشی از شوک می‌شد. در نتیجه، هرچه عمل جراحی سریعتر انجام می‌شد، میزان عوارض هم کاهش پیدا می‌کرد. ابداع بیهوشی باعث کاسته شدن از پیچیدگی‌ها و عوارض جراحی و افزایش امید به زندگی پس از جراحی شد و در کل باعث کاهش استرس فیزیولوژیک برای بیمار شد، اما خود فرایند بیهوشی موجب افزوده شدن تعداد ریسک‌های موربیدیتی و مورتالیتی شد. دو سال بعد از معرفی اتر به عنوان داروی بیهوشی در نیمه سده نوزدهم، اولین مورد فوت، که به صورت مستقیم در ارتباط با بیهوشی بود، گزارش شد. پرستار بیهوشی
از جمله وظایف کارشناس بیهوشی، آماده‌سازی اتاق عمل و تجهیزات و داروها جهت بیهوش کردن بیمار قبل از عمل، همکاری بامتخصص بیهوشی در القاء بیهوشی، پایش بیمار حین عمل و اجرای مداخلات پزشکی مورد نیاز و انجام اقدامات لازم هنگام بازگشت از بیهوشی (ریکاوری) و همچنین تحت نظر گرفتن و ادامه اقدامات درمانی در اتاق ریکاوری (PACU) است. به‌طور مثال برای عمل جراحی روی ناحیه شکم لگن و اندامهای تحتانی مانند آرتروپلاستی (ترمیم مفصل زانو) یا سزارین و… اغلب از روش بی‌حسی اسپاینال (بیحسی نخاعی) که در بین بیماران به بیحسی از کمر معروف است استفاده می‌شود که کارشناس بیهوشی به آماده‌سازی وسایل برای انجام بیحسی رژیونال و مانیتورینگ قلبی تنفسی و کنترل سطح هوشیاری بیمار حین عمل می‌پردازد. بیهوشی عمومی
اینکه بعد از بیهوشی یا بی‌حسی بیمار چه احساسی دارد تا حدودی بسته به نوع بیهوشی یا بی‌حسی، نوع عمل جراحی، داروهای استفاده شده در حین عمل و وضعیت سلامتی کلی بدن بیمار دارد. در غالب اوقات بیماران احساس خوبی دارند. گاهی ممکن است فرد احساس گیجی، لرز یا یک درد منتشر در بدن داشته باشد. بعضی بیماران تاری دید، خواب آلودگی، گلودرد، سردرد یا احساس سختی در تنفس کردن دارند. هر کدام از این علائم اگر ایجاد شده بیمار باید آن را به پرستار اطلاع دهد. روزجهانی بیهوشی
روزجهانی بیهوشی برابر با ۱۶ اکتبر ۱۸۴۶ روزی است که اولین بار ویلیام مورتون از اتر برای بیهوشی در جراحی خارج کردن توده گردن از گیلبرت ابوت توسط جان وارن رئیس انجمن جراحان آمریکا استفاده کرد . این اتفاق یکی از مهمترین رویدادهای مهم تاریخ پزشکی بود که در بیمارستان عمومی ماساچوست وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد به وقوع پیوست. این کشف باعث شد تا بیمار بتواند از مزایای جراحی بدون درد استفاده ببرد. در حال حاضر این روز به عنوان روزجهانی بیهوشی در سراسر جهان به رسمیت شناحته شده‌است. تخت پاپوس
تخت پاپوس یک تخت کوسن‌دار است که بندهای پارچه‌چسبی دارد که هنگام انجام عمل‌های پزشکی، حرکت بیمار را محدود کرده و او را محکم در یک‌جا نگه می‌دارد. گاهی از مواد تسکین‌بخش خوراکی، وریدی یا گازی مثل نیتروز اکسید برای آرام کردنِ بیماران پیش از قرار دادن آنها در تخت پاپوس استفاده می‌شود. استفاده از تخت پاپوس بر داروهای آرام‌بخش پزشکی ارجح است که ممکن است با عوارض جانبی خطرناک و حتی مرگ همراه باشد. در نتیجه برخی والدین ترجیح می‌دهند به‌جای مواد آرام‌بخش، از بند و لگام، مدیریت رفتار و اضطراب، کنترل بهتر درد و ضد اضطراب‌های کم‌خطر چون نیتروز اکسید استفاده شود. پیش از استفاده از تخت پاپوس، گرفتن رضایت‌نامه از بیمار یا والدین کودک لازم است. اگر رضایت کودک لازم باشد، در بیشتر مواقع استفاده از تخت پاپوس امکان‌پذیر نخواهد بود، چرا که کودکان تن به آن نخواهند داد. در برخی کشورها مثل بریتانیا، استفاده از تخت پاپوس ممنوع است و آنرا یک نقض اخلاقی جدی می‌دانند. کنترل تهویه
داروها می توانند تا حد زیادی بر میزان تنفس تأثیر بگذارند. مواد مخدر و بیهوشی با کاهش پاسخ طبیعی به افزایش دی اکسید کربن در خون شریانی ، باعث تهویه هوا می شوند. محرک ها مانند آمفتامین می تواند باعث تنفس عمیق و سریع میشوند. لرز بعد از بیهوشی
اولین اقدام درمانی گرم کردن بیمار است. اگر لرز درمان نشد یا به شکل شدیدی ادامه یافت می‌توان از درمان‌های دارویی مانند ترامادول، پتیدین، کلونیدین و نفوپام که با کاهش لرز ناراحتی بیمار را درمان می‌کنند. به این دلیل که این داروها می‌توانند با داروهای بیهوشی واکنش دهند یا اثر داروهای بیهوشی را تقویت کنند تا حد امکان باید از تجویز این داروها خودداری کرد. تزریق کشنده
مخالفان استفاده از این روش معتقدند هستند که این روش همیشه کم درد نمی‌باشد و در برخی مواردآسیب‌های جسمانی و ذهنی فراوانی به همراه دارد. سازمان عفو بین‌الملل، پزشکان و پرستاران که در این اقدام همکاری می‌کنند را ناقض سوگند نامه پزشکی خود خوانده‌است. یک پژوهش منتشر شده در آمریکا نیز نشان می‌دهد که درصد میزان تأثیر ماده بیهوش‌کننده متناسب با وزن و قد افراد تغییر می‌کند و در نتیجه برخی از افراد سنگین‌وزن ممکن است تا پایان مرحله اعدام بیهوش نشوند و درد داشته باشند. برخی از افراد پیشنهاد دادند که تنها از ماده بیهوش‌کننده به جای ترکیب سه ماده استفاده شود ولی مسئولین امر با رد این موضوع اعلام کردند که درصورت استفاده از یک ماده ممکن است اعدام ۴۵ دقیق طول بکشد درحالی که متوسط زمان اعدام به وسیلهٔ تزریق سه ماده تنها ۱۱ دقیقه می‌باشد. مواد استنشاقی
مهم‌ترین عارضه مواد استنشاقی آسیب مغزی به صورت دمانس (زوال عقل) و اختلال عملکرد مخچه می‌باشد. به صورت معمول افت عملکرد شناختی (حافظه، توجه، تصمیم‌گیری، حل مسئله…)، اختلال در راه رفتن و کاهش هماهنگی حرکات وجود دارد. مطالعات تصویربرداری کاهش توده مغزی و ماده سفید مغز را نشان داده‌است. آسیب اعصاب محیطی، کَری، اسیدوز متابولیک، آسیب جنین و آسیب ریه از دیگر عوارض این مواد هستند، و با احتمال کمتر اختلالات عضلات قلبی، هپاتیت، کاهش دقت بینایی، کم خونی و سرطان خون. معمولاً به دنبال قطع مصرف بسیاری عوارض بهبود می‌یابند اما در مقایسه با سایر ارگان‌ها، سیستم عصبی توانایی ترمیم کمتری دارد. نیتروس اکسید موجب اختلال حافظه کوتاه مدت و آسیب اعصاب محیطی می‌شود. کم خونی و کاهش تعداد گلبول‌های سفید از دیگر عوارض آن هستند. از آنجا که نیترتیت‌ها به منظور تقویت لذت جنسی مصرف می‌شوند با افزایش ریسک رفتارهای پرخطر جنسی و بیماری‌های منتقل شونده از طریق تماس جنسی همراهند. مرگ ناگهانی ناشی از استنشاق (Sudden Sniffing Death) ممکن است هنگام مصرف یا در عرض چند ساعت پس از آن اتفاق افتد. این عارضه غیرقابل درمان و پیشگیری است و تشخیص آن در کالبد شکافی پس از مرگ امکان‌پذیر نیست. مرگ به دلایل مختلف دیگر نیز اتفاق می‌افتد. خفگی، وارد شدن جسم خارجی به راه‌های هوایی و رفتارهای پرخطر. خفگی به هنگام استنشاق مواد از درون کیسه‌ای که روی دهان و بینی گذاشته می‌شود، درصورت کاهش سطح هوشیاری اتفاق می‌افتد. مرگ ناشی از ورود جسم خارجی به راه‌های هوایی همانند الکل و سایر تضعیف کننده‌های سیستم عصبی مرکزی به علت کاهش سطح هوشیاری و اختلال واکنش‌های محافظتی راه‌های هوایی رخ می‌دهد. مهارگسیختگی ناشی از استنشاق این مواد ممکن است منجربه بروز رفتارهای پرخطری چون سقوط از بلندی، غرق شدن و رانندگی خطرناک شود. از آنجا که اکثر این مواد قابل اشتعال هستند ممکن است سوختگی بر اثر ایجاد آتش‌سوزی رخ دهد. خودآگاهی
از اواخر قرن بیستم، خودآگاهی برای اولین بار به حوزهٔ علوم اعصاب پا نهاده و به عنوان محصول عملکرد پیچیده سیناپسی در سلول‌ها عصبی مطرح شد. امروزه بیان می‌شود که برای داشتن دریافت‌های آگاهانه از محیط، سه رویداد مغزی رخ می‌دهد. در قدم اول، داده‌های حسی از اندام‌های مختلف از طریق تالاموس وارد کورتکس می‌شوند. سپس، این داده‌ها به مناطق منتقل شده و در آن جا پردازش می‌شوند. در نهایت نیز شکل‌گیری یک موج پس نورد به سمت مناطق پس سری کورتکس، یک تجربه آگاهانه را سبب می‌شود. یکی از راه‌های مطالعه خودآگاهی در علوم اعصاب، بررسی مکانیسم اثر داروهای بیهوشی است. با مصرف این داروها رویدادهای فیزیولوژیک قابل توجهی از جمله غالب شدن امواج دلتا در مغز (فرکانس ۰٫۵ تا ۴ هرتز)، به حداقل رسیدن نرخ تنفس، فشار خون، ضربان قلب و خون‌رسانی به کورتکس مغز، رخ می‌دهد. هم چنین در سطح سلولی، پتانسیل عمل و نقل و انتقالات ویزیکولی در سلول‌های عصبی متوقف می‌شود. با وجود در دست بودن تمامی این اطلاعات، نحوهٔ عملکرد این داروها در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. در ابتدا، عنوان شد که این داروها بر شبکه‌های عصبی موجود در کورتکس، سیستم لیمبیک و نخاع اثر گذاشته و به ترتیب، سبب از بین رفتن خودآگاهی، اختلال در حافظه و عدم تحرک می‌شوند؛ ولی بررسی رفتار پارامسی که یک ارگانیسم تک سلولی فاقد هرگونه سیناپس و شبکه عصبی است، موجب نقض این فرضیه شد. این موجود دارای عملکردهای شناختی ساده است که در حضور داروهای بیهوشی مهار می‌شود؛ لذا می‌توان نتیجه گرفت که محل اثر این داروها درون سلولی است. مطالعات فیزیک و شیمیایی فراتر بر روی ساختار انواع داروهای بیهوشی نشان داده‌است که این مواد هیدروفوب بوده و از طریق برهم کنش‌های واندروالس لاندنی و ابرهای الکترونی به مناطق غیرقطبی سلول متصل می‌شود. از جمله این مناطق می‌توان به غشاهای سلولی و پاکت‌های هیدروفوبیک داخل پروتئینی اشاره کرد. با توجه به این که استریوایزومرهای این ترکیبات قابلیت بیهوش‌کنندگی ندارند، می‌توان نتیجه گرفت که غشاهای سلولی، هدف این ترکیبات نیستند، چرا که غشاهای سلولی قابلیت تفکیک بین ایزومرها را ندارند؛ لذا می‌توان نتیجه گرفت که پاکت‌های هیدروفوبیک پروتئین‌ها محل اثر این داروها هستند. مطالعات پروتئومیکس انجام شده نشان داد که قرار گرفتن در برابر داروهای بیهوشی به صورت مزمن سبب افزایش بیان سه نوع پروتئین می‌شود. از میان این پروتئین‌ها می‌توان به توبولین، زیرواحد پروتئین میکروتوبول اشاره کرد. مطالعات دینامیک مولکولی بر روی توبولین‌ها نشان داد که در آن نُه سایت اتصال برای انواع داروهای بیهوشی وجود دارد. اغلب این سایت‌ها در محل اتصال آلفا و بتا توبولین واقع شده‌اند، جایی که بر اساس مطالعات محاسباتی موجود دارای ویژگی‌های کوانتومی است. مطالعات کوانتومی اخیر توسط راجر پنرز و ستوارت همروف نشان داده‌است که در محل اتصال زیرواحدهای آلفا و بتا توبولین، هشت آمینواسید تریپتوفان یک شبکه هیدروفوبیک را تشکیل می‌دهند. تریپتوفان‌های این شبکه در فاصله ۱۰ تا ۴۰ انگستروم نسبت به یکدیگر واقع شده و به همین دلیل قابلیت ها را دارند. به عبارتی، تریپتوفان‌ها، بوده و الکترون‌ها در این شبکه به صورت موجی منتقل می‌شوند. هم چنین وجود ساختارهای ایندولی در تریپتوفان‌ها سبب رزونانس الکترون در این شبکه و تأخیر درانتقال الکترون به مدت ۶۰۰ فمتوثانیه می‌گردد. مطالعات محاسباتی نشان می‌دهد که داروهای بیهوشی در اثر برهم کنش با این شبکه، سبب اختلال در تونل شدن الکترون شده و از بین رفتن موقتی خودآگاهی را منجر می‌شوند. تهوع و استفراغ بعد از بیهوشی
داروهایی که اغلب در حین بیهوشی استفاده می‌شود مانند دی نیتروژن مونوکسید، نئوستیگمین، مخدرها باعث بروز تهوع و استفراغ می‌شوند. از بین بیهوش کننده‌ها پروپوفول کمترین تهوع و استفراغ را ایجاد می‌کند. بیهوشی
استفاده از داروهای بی‌حسی موضعی در تمدن اینکاها مرسوم بوده‌است، به صورتی که عابدان آن‌ها زمانی که برای جراحی جمجمه آماده می‌شدند، برگ‌های کوکا را در دهان می‌جویدند. به این ترتیب، آب دهان آن‌ها خاصیت بی‌حس‌کنندگی داشت و زخم را بی‌حس می‌کرد. کوکایین به عنوان اولین داروی بی‌حسی موضعی شناخته می‌شود. اولین بار کوکایین در سال ۱۸۵۹ توسط کارل کولر و سپس به پیشنهاد زیگموند فروید در سال ۱۸۸۴ برای جراحی چشم استفاده شد. جراح آلمانی، آگوست بیر در سال ۱۸۹۸ از کوکایین برای اولین بار در فضای اسپاینال استفاده کرد. یک جراح اهل رومانی بنام نیکلای راکیویچانو-پیتشتی از داروی مخدر در فضای اسپاینال استفاده کرد و شرح عمل خود را در سال ۱۹۰۱ در پاریس ارائه داد. بیهوشی تزریقی
بیهوشی تزریقی یا به نوعی از بیهوشی گفته می‌شود که برای القای سریع بیهوشی استفاده می‌شود. همچنین از داروهای این دسته جهت بیمارات بستری در بخش‌های ویژه نیز استفاده می‌شود. لازم است ذکر شود این داروها هم همانند داروهای استنشاقی اثرات کامل ندارند یعنی به طور همزمان چهار ویژگی بی‌دردی، خواب‌آوری، فراموشی و بی‌حرکتی را ندارند؛ بنابراین به جای استفاده از یک دارو با دوز بالا از بیهوشی متعادل، یعنی استفاده همزمان از جند دارو با دوز کمتر استفاده می‌شود. بیهوشی
در بسیاری از کشورها، داروهای بیهوشی به وسیله رایانه حساب شده و به بیماران تجویز می‌شود. اینکار به این دلیل انجام می‌شود که اصول فارماکوکینتیک و فارماکودینامیک داروها به‌طور مستقیم اعمال گردد. فارماکوکینتیک فرایندهای جذب، توزیع و حذف را شرح داده و ارتباط بین دارو و غلظت پلاسمایی و محل اثر را مشخص می‌کند. به بیان ساده‌تر مشخص می‌کند بدن چه بر سر دارو می‌آورد و فارماکودینامیک به این معنی است که دارو چه بر سر بدن می‌آورد. بیهوشی تزریقی
این دسته شامل دو دارو می‌باشد. تیوپنتال و متوهگزیتال که برای القاء بیهوشی استفاده می‌شود. این داروها اثرات ضددردی نداشته و تزریق سریع آن موجب آپنه می‌شود. بیهوشی عمومی
بیماران تا چند روز بعد از جراحی ممکن است احساس خستگی کنند. این احساس علل متفاوتی می‌تواند داشته باشد مانند نگرانی در مورد عمل جراحی، کمبود خواب قبل و بعد از جراحی، درد و ناراحتی بعد از جراحی، از دست دادن خون در حین جراحی، خود بیماری که موجب شده تا عمل جراحی انجام شود، تغییر در رژیم غدایی، صرف انرژی زیاد به توسط بدن برای بهبود محل جراحی. این احساس به‌تدریج از بین خواهد رفت. بیهوش‌کننده
پروپوفول شایعترین داروی وریدی است که برای القا و نگهداری بیهوشی استفاده می‌شود.همچنین از این دارو می‌توان برای ایجاد آرامبخشی در بخش مراقبت‌های ویژه استفاده کرد. بیهوشی
نوشته‌های قدیمی عربی پزشکان مسلمان و مسیحی، کاربرد بیهوشی استنشاقی را نشان می‌دهد. اساس این روش وجود ماده خواب‌آور بر روی اسفنج می‌باشد که به اسفنج خواب معروف بوده‌است. این روش توسط اوگو برگننی در مدرسه پزشکی سالرنو در قرن ۱۲ معرفی شد. در این روش یک اسفنج در محلول تریاک و آب شوکران و مواد دیگر خیس می‌شد. سپس اسفنج خشک می‌شد و در جایی نگهداری می‌کردند. در زمان عمل جراحی دوباره آن را کمی مرطوب کرده، زیر بینی بیمار نگه می‌داشتند و پس از تنفس، بیمار بیهوش می‌شد. این ترکیبات به جهت دارا بودن آلکالوئیدهای قوی در بیهوشی مؤثر بود و کاربرد آن در اروپا تا قرن ۱۹ ادامه داشت. بیهوش‌کننده
بیهوش‌کنندهها داروهایی هستند که باعث بیهوشی شده، یا به صورت موقت و برگشت‌پذیر باعث از بین رفتن حس می‌شوند. در صورتی که داروهای ضددرد، درد را بدون از بین بردن هشیاری کاهش می‌دهند، از این نظر این دو نوع دارو با یکدیگر تفاوت دارند. بیهوشی
انجمن متخصصین بیهوشی آمریکا راهنمای پایش (مانیتورینگ) بیماران در حین بیهوشی عمومی، بی‌حسی منطقه‌ای و آرام‌بخشی را منتشر کرده‌است. آتلکتازی
تشویق بیمار به سرفه و تنفس عمیق به‌طور مرتب پس از عمل جراحی که در آن از بیهوشی عمومی استفاده شده‌است. همچنین تا حد امکان بیمار باید در تخت جابجا شود و تغییر وضعیت دهد. بی‌حسی موضعی
بی‌حسی موضعی به روش‌هایی گفته می‌شود که حس را در بخش‌های خاصی از بدن از بین می‌برد. هدف از این کار ایجاد بی دردی موضعی است یعنی از بین بردن حس درد اگرچه دیگر حس‌های محیطی هم ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند. این روش‌ها درد و استرس جراحی (مانند دندانپزشکی) را کاهش داده و در بسیاری از شرایط مانند سزارین نسبت به بیهوشی عمومی امن تر بوده و برتری دارد. همچنین بی‌حسی موضعی برای کاهش درد غیرجراحی و برای اینکه تشخیص علت دردهای مزمن آسان‌تر شود کاربرد دارد. گاهی متخصص بیهوشی دو روش بیهوشی عمومی و بی‌حسی موضعی را با هم به کار می‌برد. لوله تراشه
قبل از این ابداع از لوله تراشه‌های چندبار مصرف بنام لوله‌های روش استفاده می‌شد که پس از استفاده شسته شده و مجدداً استفاده می‌شد. از لوله تراشه برای تحویل اکسیژن با غلظت بالاتر از غلظت آن در هوا و همچنین برای تحویل سایر گازها از جمله هلیم، نیتریک اکسید، دی نیتروژن مونوکسید، زنون یا برخی از گازهای بیهوشی فرار مانند دسفلوران، ایزوفلوران و سووفلوران به بیمار حین بیهوشی استفاده می‌شود. همچنین از طریق لوله تراشه می‌توان داروهایی نظیر سالبوتامول، آتروپین، اپی‌نفرین، ایپراتروپیوم بروماید و لیدوکائین استفاده کرد. از لوله تراشه معمولاً به عنوان وسیله‌ای جهت اداره کردن راه هوایی بیمار در هنگام بیهوشی عمومی، مراقبت‌های ویژه، تهویه مکانیکی و شرایط اورژانسی استفاده می‌شود. داروهای بیهوشی استنشاقی
این مفهوم برای اولین بار در سال ۱۵۴۰ توسط پاراسلسوس استفاده شد. پس از آن حدود ۴۰ سال بعد در سال ۱۵۸۱ از اتر برای بیهوشی انسان بدون انجام جراحی استفاده کرد. القای سریع بیهوشی
روش‌های جدید اشباع ریه از اکسیژن به این ترتیب است که ۵ دقیقه قبل از اینکه برای بیمار از داروهای آرام‌بخش یا بیهوش‌کننده استفاده شود با استفاده از کانولای بینی اکسیژن ۱۰۰ درصد برای بیمار تجویز شود. بررسی‌ها نشان داده استفاده از کانولای بینی با فشار بالا باعث بالا رفتن میزان اکسیژن در ناحیه حلق شده و در نهایت میزان اکسیژن خون افزایش خواهد یافت. تغییرات کم در جریان می‌تواند موجب تغییرات اساسی در اکسیژن در دسترس در آلوئول‌های بیمار شده و میزان اکسیژن ظرفیت باقیمانده عملی افزایش می‌یابد. استفاده از کانولای بینی قبل از بیهوشی و در حین آپنه از کاهش اکسیژن خون در حین لوله‌گذاری تراشه جلوگیری خواهد کرد. بی‌حسی موضعی
داروهای بی‌حس‌کننده موضعی در دو دسته موجود می‌باشد، استر و آمید. داروهای بی‌حس‌کننده موضعی صناعی از کوکائین بدست می‌آید. البته بین مشتقات کوکائین و کوکائین تفاوت وجود دارد، مشتقات کوکائین توانایی سوء استفاده ندارند و موجب انقباض عروقی و افزایش فشار خون نمی‌شوند، به جز روپیواکائین و مپیواکائین که به میزان کمی موجب انقباض عروق خونی می‌شود. بیهوشی تزریقی
فقط در دامپزشکی به عنوان پیش بیهوشی استفاده می‌شوند. چند نمونه از مهمترین آنها عبارتند از:آسپرومازین (استیل پرومازین)، کلروپرومازین هالوپریدول، آزاپرون، و... بیهوشی
مدیریت درد به دو صورت "پیشگیرانه" یا "براساس تقاضا" طبقه‌بندی شده‌است. در روش دوم یعنی بر اساس تقاضا درمان به وسیله داروهای مخدر یا داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی یا هردو صورت می‌گیرد. حتی می‌توان از روش‌های جدید، مانند استفاده از گاز دی نیتروژن مونوکسید یا کتامین نیز استفاده کرد.در مکانیزم مدیریت درد، استفاده و تجویز دارو با استفاده از مشاوره و درخواست پزشک انجام می‌شود. همچنین می‌توان از دستگاه کنترل درد توسط بیمار، که به صورت مخفف PCA نامیده می‌شود، استفاده کرد. استفاده از این دستگاه باعث افزایش کنترل درد و افزایش رضایت بیمار در مقایسه با روش‌های سنتی شده‌است. بلاک عصبی
در این روش معمولاً ترکیبی بی‌حس‌کننده موضعی (مانند لیدوکائین)، اپی‌نفرین، استروئید (کورتیکواستروئید) و مشتقات تریاک استفاده می‌شود. اپی‌نفرین باعث انقباض عروقی می‌شود که در نهایت باعث کاهش جذب عروقی بی‌حس‌کننده موضعی می‌شود. استروئید باعث کاهش التهاب بافتی می‌شود و مخدر هم اثرات ضد دردی دارد. بلاک عصبی می‌تواند به صورت‌های مختلف انجام شود مثلاً فقط تزریق یکجا، تزریق‌های مکرر، تزریق در دوره‌های زمانی مشخص یا تزریق به صورت مداوم انجام شود. بلاک اعصاب محیطی پیوسته را می‌توان در عمل جراحی اندام تحتانی به عنوان مثال بلاک عصب فمورال جهت ایجاد بی‌دردی برای جراحی تعویض مفصل زانو انجام داد. بلاک عصبی یک روش کاملاً استریل است که در بیمارستان یا درمانگاه انجام می‌شود. در این روند برای مشخص کردن دقیق محل سوزن جهت تزریق ترکیب دارویی می‌توان از دستگاه سونوگرافی، فلوروسکوپی و سی‌تی اسکن استفاده کرد. تحریک الکتریکی می‌تواند سبب ایجاد بازخورد مناسب و در نهایت مشخص شدن فاصله سوزن تا عصب هدف باشد. هنوز شواهد روشنی از اینکه استفاده از اپی‌نفرین برای ایجاد بلاک عصبی در انگشتان دست یا پا امن باشد در دسترس نیست. البته یک بررسی در سال ۲۰۱۵ نشان می‌دهد استفاده از این ترکیب در افرادی که سلامتی کامل دارند مشکلی ایجاد نمی‌کند. بیهوشی
گاز دی نیتروژن مونوکسید داروی دیگری است که در بیهوشی کاربرد دارد و در سال ۱۷۷۲ توسط دانشمند انگلیسی، جوزف پریستلی، کشف شد. در ابتدا مردم فکر می‌کردند این گاز همانند سایر گازهای اکسید نیتروژن سمی است و سبب مرگ می‌شود. به هرحال، در سال ۱۷۹۹ شیمی‌دان و مخترع، همفری دیوی، تصمیم گرفت این گاز را روی خودش امتحان کند تا خواص آن را کشف کند. او متوجه شد پس از استفاده از این گاز دچار خنده می‌شود، به همین دلیل او نام گاز خنده را بر روی دی نیتروژن مونوکسید قرار داد. همفری دیوی در مورد خواص بیهوشی این گاز نوشت، اما کسی به حرف‌های او توجه نکرد. هوراس ولز اولین نمایش عمومی بیهوشی استنشاقی را در بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون در سال ۱۸۴۵ اجرا کرد که به دلیل استفاده نادرست از دی نیتروژن مونوکسید ناموفق بود و بیمار از درد گریه کرد.