سبک موسیقی موتسارت چه بود؟
ولفگانگ آمادئوس موتسارت
ولفگانگ آمادئوس موتسارت (زادهٔ ۲۷ ژانویهٔ ۱۷۵۶ – درگذشتهٔ ۵ دسامبر ۱۷۹۱) () آهنگساز اتریشی و موسیقی‌دان کلاسیک بود. موتسارت در زندگی کوتاه خود بیش از ۶۰۰ قطعه موسیقی شامل موسیقی برای اپرا و همچنین شامل سمفونی، کنسرتو، موسیقی مجلسی، سونات، سرناد و موسیقی برای گروه کُر ساخت. موتسارت در پنجمین سال از زندگی‌اش آغاز به آهنگسازی کرد و در تمام اروپا شهرت بسیاری یافت. در هفت‌سالگی اولین سمفونی، و در دوازده‌سالگی اولین اپرای کامل خود را نوشت. او در تمام ژانرهای مرسوم در دوران زندگی‌اش موسیقی تصنیف کرد و آثار درخشانی پدیدآورد، همچنین او بهترین در دوره خود بود.
کنسرتو پیانو شماره ۲۴ (موتسارت)
پس از صد میزان از اجرای تکنواز و ارکستر، قطعه در گام نسبی می بمل ماژور قرار می‌گیرد و تکنواز با اجرای یک «تریل/کادانس» و هدایت ارکستر با یک آکورد هفت نمایان به تونیک، نشان می‌دهد که بخش گشایش برای تکنواز، به پایان رسیده‌است. در مقابل، موتسارت بخش جدیدی را به بادی‌های چوبی اختصاص داده‌است. این گشایشِ جدید، حدود شصت میزان و قبل از اجرای یک «تریل/کادانس» دیگر که پایان واقعی گشایش را نشان بدهد، ادامه دارد. این امر باعث ایجاد یک «عبارت تکراری» در بخش «گشایش» و اتصال به بخش «بسط و گسترش» می‌شود. چارلز روزن (موسیقی‌شناس)، استدلال می‌کند موتسارت بدین‌ترتیب یک «گشایش دوبل» ایجاد کرد. روزن همچنین طی اظهاراتی توضیح می‌دهد که چرا موتسارت در طول مراحل آهنگسازی، گسترش قابل توجهی در بخشِ گشایشِ ارکسترال ایجاد کرده است و نتیجه می‌گیرد که او برای حفظ تعادل بین ارکستر و تکنواز، به زمان بیشتری در این بخش نیاز داشته‌است. مارتیک
مارتیک به سبب سبک غریب موسیقی خود در فرهنگ و موسیقی ایرانی، تا دههٔ ۷۰ محبوبیت چندانی در برابر خوانندگانی همچون معین، ابی و بیژن مرتضوی نداشت و از این رو تصمیم به تغییر سبک خود گرفت. در این میان، آهنگ‌هایی که در محبوبیت او تأثیر چشم‌گیری داشتند، آهنگ‌های «بهار»، «ماه»، «تو نشنیدی صدات کردم»، «دو دلبر» و… با آهنگسازی و تنظیم آهنگساز سرشناس ایرانی صادق نوجوکی بودند. موسیقی کلاسیک قرن بیستم
در اواخر چرخشِ قرن، موسیقی از لحاظ شخصیتی دورهٔ پایانی در سبک رمانتیک بود. آهنگسازانی چون گوستاو مالر، ریچارد اشتراوس و ژان سیبلیوس، جسورانه مشغول نوشتن سمفونی‌های «پسا‌رمانتیک» بودند. در همین زمان، جنبش امپرسیونیستی، به سرپرستی کلود دبوسی، در فرانسه توسعه یافت. موسیقی موریس راول نیز اغلب به‌عنوان امپرسیونیست خوانده می‌شود. این جنبش موسیقی را در سبکهای مختلفی که همیشه به آن مربوط نمی‌شوند، کاوش می‌کند. یانی
آهنگ "آکرویالی/ایستادن در جنبش" یانی از طرف "ژورنال جامعه سلطنتی پزشکی" () دربردارندهٔ اثر موتزارت دانسته شد، زیرا ترکیب آن از لحاظ ضرب‌آهنگ، ساختار، هم‌آوایی ملودیک و هارمونیک و قابلیت پیش‌بینی مشابه است، ویژگی‌هایی که پنداشته می‌شود در کاهش حملات صرع و بهبود کارایی تجسم فضایی مؤثر باشند. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
در طول سال‌های ۱۷۸۲ و ۱۷۸۳ موتسارت با آثار یوهان سباستین باخ و گئورگ فریدریش هندل تحت نظر بارون بارُن گتفرید فان زویتِن بسیار صمیمی شد. فون زویتن دارای تعداد زیادی کار در سبک باروک بود و هنرمندان جوان و موفق آن زمان را برای بحث و تبادل نظر در رابطه با موسیقی، به منزل خود دعوت می‌نمود. سبک موسیقی باروک طوری در روح موتسارت اثر گذاشت که باعث تدوین دو اثر معروف خود: قسمتی از اپرای فلوت سحرآمیز (ک ۶۲۰) و سمفونی شماره ۴۱ (ک ۵۵۱) شد. یوهان شوبرت
یوهان شوبرت (; 1735 – ) یک آهنگساز، و نوازندهٔ پیانو اهل آلمان بود. او را یکی از افراد تأثیرگذار بر ولفگانگ آمادئوس موتزارت دانسته‌اند؛ گرچه به نظر می‌رسد پدر او، لئوپلد موتزارت، آثار یوهان را به تمسخر می‌گرفته‌است. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
در سوم ژوئن سال ۱۷۷۸ موتسارت با همراهی مادرش سفری جدید به مونیخ، مانهایم، و پاریس کرد و در طول این مدت قطعه‌های بسیار زیبایی برای فلوت و پیانو نوشت. او در همین موقع عاشق یک خوانندهٔ اپرا با نام آلویزا وبر، خواهر بزرگ کنستانز وبر همسر آینده‌اش شد. او همچنین در این سفر با آهنگسازان بسیار پرنفوذ و مشهوری، از جمله یوهان کریستین باخ (۱۷۳۵–۱۷۸۲) که یکی از بهترین دوستان وی شد، آشنا شد. کارهای باخ و ملاقات با او تاُثیر زیادی در موتسارت و کارهای آینده‌اش گذاشت. موتسارت در پایان این سفر، در پاریس، مادرش را از دست داد. مرسدس سوسا
مرسدس سوسا و ویکتور خارا، ویولتا پارا، ویکتور اردیا و آلفردو زیتاروسا در دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی اندیشه‌های ترقی‌خواهانه را با موسیقی و شعر درآمیختند و به این وسیله نقض حقوق بشر و آزادی‌های مدنی را توسط حکومتهای سرکوبگر آمریکای لاتین به گوش جهانیان رساندند. ترش متال
ثرَش متال به‌عنوان اصلی‌ترین سبک مشتق از هوی متال شناخته می‌شود. گیتاری پرخاش‌گر، سرعتی، تکنیکی، جوی سنگین که عموماً چیزی ناموزون و فراتر از ملودی می‌نوازد.چیزی که شاید در اوایل کار با اسپید متال یکسان به حساب می‌آمد.اما گروه‌هایی مثل مگادث و متالیکا که جزو بهترین‌های این سبک بودند چیزی فراتر از این را به نمایش گذاشتند که شامل ریفهای قوی گیتار بود.موتورهد جزو نخستین و بزرگترین گروه‌های ترش محسوب می‌شود. لودویگ فان بتهوون
موتسارت و هایدن تأثیرگذاری غیرقابل انکاری در کار بتهوون داشتند. به‌عنوان مثال گفته می‌شود که کوئینتت برای پیانو و سازهای بادی بتهوون شباهت بسیار نزدیکی با کوئینتت برای پیانو و سازهای بادی موتسارت با همان تنظیمات دارد، اما ملودی‌های بتهوون، بسط و گسترش موسیقی، استفاده از مدولاسیون، بافت و توصیفِ احساسات، و همهٔ این روش‌ها، سبکِ او را از موتسارت جدا کرد. او همچنین تأثیر سبک خود را در برخی از کارهای اولیه‌اش که برای اولین بار منتشر شده بود، افزایش داد. و به‌همین سبب از اواخر سال ۱۸۰۰، آثار قبلی‌اش مورد توجه حامیان وی و ناشران موسیقی قرار گرفت. بتهوون در ماه مه ۱۷۹۹، به دخترانِ آنا برونسویک(کُنتس مجارستان) پیانو آموزش می‌داد. در این مدت، او عاشق دختر کوچکتر شد که یوزفینه نام داشت. پس از آن نیز بتهوون به تدریس موسیقی ادامه داد. از جمله، طی سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۵، فردیناند ریس را آموزش داد که بعداً به آهنگساز تبدیل شد و بتهوون در مورد روابط‌شان خاطرات نوشت. همچنین کارل چرنی جوان، از سال ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۳ با بتهوون تحصیل کرد و بعد از آن، معلمِ مشهوری شد. در اواخر سال ۱۸۰۱، بتهوون از طریق خانوادهٔ برونسویک با یک کُنتسِ جوان به‌نام جولیتا گویچاردی آشنا شد. وی نوامبر ۱۸۰۱، در نامه‌ای به دوست خود فرانتس گرهارد وگلر، از عشق خود به «جولی» نوشت اما اضافه کرد که اختلاف طبقاتی را مانع از این می‌داند که موضوع را دنبال کند. وی بعدها سونات پیانو شماره ۱۴ را به جولی اهدا کرد که امروزه معمولاً با نام «سونات مهتاب» شناخته می‌شود. زاستور
زاستور یک گروه تک نفری آمریکایی در سبک بلک متال است که در سال ۱۹۹۵ توسط اسکات پترسن با نام مستعار "ملفک" تشکیل شده است. با آن که پایه موسیقی و شکل و شمایل ملفک (آریش سیاه) خیلی به نوع اصلی بلک متال شبیه است اما در اصل موسیقی زاستور و اشعار آن کمتر به غیر مسیحیت، شیطان پرستی یا ضد مسیحیت که در این نوع موسیقی خیلی رواج دارد می‌پردازد و بیشتر شامل تاریکی، خودکشی، افسردگی، نفرت و مرگ می‌شود. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
در سال ۱۷۸۳ ولفگانگ و کنستانز یک سفر به سالزبورگ برای ملاقات لئوپولد که با ازدواج آن‌ها مخالف بود رفتند و با برخورد سرد او مواجه شدند. این بی‌اعتنایی سبب تدوین یکی از شاهکارهای موسیقی جهان، مَس در دی مینور (ک a ۴۱۷) شد که البته ناتمام ماند. این اثر برای اولین بار در سالزبورگ اجراء گردید و با مدیریت ولفگانگ، کنستانز تک خوان این اثر شد. موتسارت امیدوار بود که با شنیدن صدای کنستانز، در حین خواندن این قطعه بسیار لطیف، روح پدرش را به عشق همسرش بکشاند. سینفونیا کنسرتانته برای ویولن، ویولا و ارکستر (موتسارت)
سینفونیا کنسرتانته در می بمل ماژور ک. ۳۶۴ در سال ۱۷۷۹ نوشته شد. در هنگام تصنیف اثر، موتسارت در سفر به سر می‌برد که مقاصد آن مانهایم و پاریس بودند. او قبلاً نیز تجربهٔ نوشتن این فرم از قطعه را داشت و این اثر را می‌توان موفق‌ترین اثر وی در این فرم میان سمفونی و کنسرتو دانست. لک میخ ایم ارش
لک میخ ایم آرش ( به معنای «باسن مرا بلیس») کاننی است در سی بمل ماژور اثر ولفگانگ آمادئوس موتسارت که با ترانه‌هایی به زبان آلمانی همراه است. موتسارت احتمالاً این کانن را به همراه شش کانن دیگر در سال ۱۷۸۲ در وین نوشته‌است. این قطعه با شش صدا به عنوان یک کانن بی‌نهایت سه‌بخشی غنوده می‌شود. گفته می‌شود موتسارت "لک میخ ایم آرش" را به عنوان موسیقی میهمانی برای دوستانش ساخته‌است. بتهوون و موتسارت
از نکات مرتبطِ مهم و قابل ذکر دربارهٔ وضع موتسارت در آن سال، باید به کاهش تندرستیِ پدرش، سفرِ آهنگساز به پراگ، آغازِ کار بر روی اپرای دون ژوان، و تصنیفِ چند اثرِ دیگر اشاره کرد. افزون بر این، موتسارت یک دانش‌آموزِ نه‌ساله در منزل داشت؛ او یوهان نپوموک هومل بود؛ کودکی که بعداً به آهنگساز، رهبر ارکستر، و پیانیستی نسبتاً نامدار، متعلق به دورانِ گذرِ موسیقی از کلاسیک به رمانتیک، بدل شد. مودست موسورگسکی
در دهه ۱۸۶۰ میلادی یک مکتب واقعی ملی در موسیقی روسیه رخ داد. پنج جوان که به گروه پنج شهرت دارند، با هدف آفرینش موسیقی حقیقی روس در سن پترزبورگ گرد هم آمدند. آن‌ها به نقد آثار یکدیگر پرداختند و تأکید بر ضرورت کنار گذاشتن برخی از تکنیک‌های سنتی آهنگسازان آلمانی، ایتالیایی و فرانسوی داشتند. تمام اعضای گروه، جز میلی بالاکیرف، در موسیقی غیرحرفه‌ای بودند و اغلب شغلی جز موسیقی داشتند و فقط در اوقات فراغت خود می‌توانستند به آهنگسازی بپردازند. زینگ‌اشپیل
شناخته‌شده‌ترین اپرا در سبک زینگ‌اشپیل فلوت سحرآمیز (۱۷۹۱) اثر ولفگانگ آمادئوس موتسارت است. دستبرد به حرمسرا (۱۷۸۲) و رئیس تئاتر (۱۷۸۶) دو اپرای دیگر از موتسارت در این سبک هستند. لودویگ فان بتهوون
بتهوون که متعلق به نسلی جوانتر از هایدن و موتسارت بود، بسیار تحت تأثیر و نفوذ موسیقی آن دو قرار گرفت. وی به خاطر افکارِ نوآورانه و رمانتیکی که داشت، شخصیتی اساسی و نقشی تأثیرگذار در عبور از موسیقی دورهٔ کلاسیک قرن هجدهم به دورهٔ رمانتیک قرن نوزدهم داشت و نفوذ او بر نسل‌های بعدیِ آهنگسازان عمیق بود. وی در ابتدا از فرم‌های معمول آن دوره مانند فرم سونات، تم و واریاسیون، و روندو استفاده کرد و از همین رو، بزرگ‌ترین آثارش برای موسیقی سازی است و تنها دو اثر به نام‌های "میسا سولمنیس" و اپرای "فیدلیو" را برای موسیقی آوازی نوشته‌است. بتهوون نیز مانند دیگر افرادی که در دورهٔ انتقالی قرار می‌گیرند، به سختی در سبک کلاسیک می‌گنجید، چرا که شخصیتِ قهرمانانه، اندیشه و نبوغِ بتهوون، در آرمان‌های رمانتیک تحقق می‌یافت. این نبوغ با حس بیگانگیِ توأم بود که ناشی از ناشنوایی و رنجی بود که در طول زندگی‌اش با آن درگیر بود. سبک موسیقی، رقص و جلوه ظاهری مایکل جکسون
استیو هوآی، از آل‌میوزیک، بیان می‌کند که توانایی و استعدادهای فراوان جکسون، او را قادر به تجربهٔ سوژه‌ها و سبک‌های گوناگونی از موسیقی، در طول دوران کاری خود کرده‌است. به عنوان یک موسیقی‌دان، او از سبک رقص و تصنیف شرکت موتاون رکوردز، به سبک نیو جک سوینگ با مایه‌های تکنو استفاده کرده و بعد به ترکیب تمام این‌ها با ریتم‌های فانک و گیتار هارد راک پرداخته‌است. یادبود بتهوون-هایدن-موتسارت
یادبودِ بتهوون-هایدن-موتزارت بنای یادبودی در آلمان، شهر برلین، پارکِ «تیرگارتِن» (به آلمانی: Tiergarten)، که در سال ۱۹۰۴ برای گرامی‌داشتِ لودویگ فان بتهوون، یوزف هایدن، و ولفگانگ آمادئوس موتسارت، سه آهنگساز بزرگ آلمانی و اتریشی، توسط رودلف و ولفگانگ زیمِرینگ ساخته شد. لئوپلد موتسارت
او در آموزش موسیقی به ولفگانگ آمادئوس و نیز دخترش ماریا آنا (خواهرِ بزرگ ولفگانگ) بسیار سختگیری می‌کرده‌است. هاگارد
هاگارد را می‌توان جزو مهمترین گروه‌ها و از پیشگامان ژانر سمفونیک متال برشمرد. سبک آنها در آغاز کار گروه دث متال بود ولی از آلبوم دوم گروه به اجرای ملودی‌های سمفونیک با سازهای کلاسیک ملهم از تم‌های فولک روی آوردند. پل هیندمیت
نخستین آفریده‌های هیندمیت در سبک پسا رمانتیک هستند. پیش از آنکه در سال ۱۹۲۰ سبک پیچیده کنتر پوانی خود را گسترش دهد، به سبک اکسپرسیونیزم روی آورد، سبکی که بیشتر به روش آرنولد شونبرگ نزدیک بود. برخی او را یک آهنگساز نئو کلاسیک دانسته‌اند که با موسیقی نئوکلاسیک ایگور استراوینسکی تفاوت بسیار دار. در واقع موسیقی هیندمیت بیشتر وامدار موسیقی کنتر پوآنی باخ است تا موسیقی کلاسیک موتسارت. از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۷ هیندمیت به نوشتن آثار موسیقی مجلسی پرداخت ولی از حدود سال ۱۹۳۰ به نوشتن برای ارکستر بزرگ گرایش نشان داد. در ۱۹۳۳–۱۹۳۵ اپرای ماتیس نقاش را نوشت و سپس از میان قطعه‌های آن یک سمفونی خلق کرد که به همین عنوان نامیده می‌شود و در میان آثار او یکی از آثاری است که بسیار اجرا می‌گردد. هیندمیت همچون کورت وایل و ارنست کره‌نک یکی از آهنگسازنی است که به نظریه موسیقی سودمند باور داشت. موسیقی که بنا داشت پیام‌های اجتماعی و سیاسی داشته باشد و بیشتر قطعه‌های ساده‌ای بود که برای نوازندگان تازه‌کار نوشته می‌شد. این نظریه از برتولت برشت الهام گرفته بود. نمونه‌ای از این موسیقی، اثر او به نام موسیقی خاکسپاری می‌باشد که در سال ۱۹۳۶ نگاشته شد. نامدارترین اثر هیندمیت دگرگونی‌های سمفونیک نام دارد که بر روی تمی ازکارل ماریا فون وبر نوشته شده‌است و بیش از هر اثر دیگری از او در دنیا اجرا می‌گردد. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
در سال ۱۷۸۱ موتسارت به همراه کارفرمایش اسقف به وین رفت و اما به دلیل محدودیت‌هایی که اسقف در روش موسیقی موتسارت ایجاد می‌کرد از شغلش استعفا داد. پس از آن به وین، شهر موسیقیدانان، رفت و در آنجا مشغول به کار آزاد شد. او امیدوار بود که در حین انجام کار آزاد موفق به پیداکردن شغلی دائمی شود که این آرزو در طول عمرش، هیچ‌گاه برآورده نشد. با وجود این، بین سال‌های ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۷ او زندگی بسیار مجللی در وین داشت. در تاریخ ۴ اوت ۱۷۸۲، برخلاف عقیده پدرش موتسارت با کنستانز وِبر (۱۷۶۲–۱۸۴۲) در کلیسای سَن اِشتِفان در وین ازدواج کرد. ولفگانگ و کنستانز در طول زندگی مشترکشان صاحب هفت فرزند شدند که از آن‌ها فقط کارل توماس (۱۷۸۴–۱۸۵۸) و فرانتس کساور ولفگانگ موتسارت (۱۷۹۱–۱۸۴۴) توانستند سنین طفولیت را پشت سر بگذارند. کارل توماس و فرانتس کساور ولفگانگ هرگز ازدواج نکردند و صاحب فرزندی نشدند. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
رانسیس راوشر، روانشناس آمریکایی در سال ۱۹۹۳ با نشر مقاله‌ای در مجله علمی «نیچر» اظهار داشته بود که تحقیقات او نشان می‌دهد شنیدن موسیقی موتسارت باعث افزایش هوش می‌شود و قدرت تجسم فضایی را بی‌اندازه بالا می‌برد مقاله خانم راوشر در محافل علمی توجه زیادی برانگیخت و بسیاری از والدین فرزندان خود را وادار می‌کردند برای بالا رفتن هوش ساعت‌ها به موسیقی موتسارت گوش دهند. اما به تازگی دانشمندان بخش روانشناسی در دانشگاه وین در تحقیقی تازه نظر داده‌اند که موسیقی ولفگانگ آمادئوس موتسارت برخلاف عقیدهٔ مشهور، بر مغز تأثیر محسوسی ندارد و باعث افزایش هوش نمی‌شود.امتیاز دستخط موتسارت در این سمفونی امروزه در دست کتابخانه‌ای در کراکوف است. فرهنگ اتریشی
در طول قرن ۱۸، عصر موسیقی کلاسیک، موسیقی کلاسیک اروپایی را تحت‌الشعاع قرار داده بود، و شهر وین در این میان جایی ویژه و مهم برای نوآوری موسیقی بود. در این شهر سه آهنگساز با نوآوری پایدار به وجود آمدند: الگوهای سمفونیک لودویگ فان بتهوون، تعادل ولفگانگ آمادئوس موتسارت بین ملودی و فرم، و توسعه یوزف هایدن از کوارتت زهی و سوناتا. نخستین مکتب موسیقی وین
نخستین مکتب وین یا نخستین مدرسهٔ وین نامی است که غالباً برای اشاره به سه آهنگساز بزرگِ دورهٔ کلاسیک در موسیقی کلاسیک غربی در وین در اواخرِ سدهٔ هجدهم میلادی، یعنی یوزف هایدن، ولفگانگ آمادئوس موتسارت، و لودویگ فان بتهوون به‌کار می‌رود. گاهی نام فرانتس شوبرت را نیز، به‌عنوان نفر چهارم، به این فهرست می‌افزایند. در کشورهای آلمانی‌زبان، اصطلاحِ «کلاسیک‌گرایی وینی» (لفظاً به‌معنی «عصر یا هنرِ کلاسیکِ وین»)، به‌کار می‌رود. کاربردِ این اصطلاح اغلب به‌منظور متمایز ساختنِ موسیقیِ دوران کلاسیک از دوره‌های اصلیِ دیگر، یعنی موسیقی باروک و موسیقی رمانتیک، است. مزدیسنا
فلوت سحرآمیز اثر ولفگانگ آمادئوس موتسارت نمونه مشخصی ار تأثیر مزدیسنا در موسیقی اروپا است. در این قطعه، شخصیت زاراسترو (نام زرتشت در زبان لاتین) انباشته از مفاهیم زرتشتی مانند نور و تاریکی، آب و آتش و برتری دادن نیکی و دانش بر هر چیز دیگر است. بارزترین نمونه در زمینه موسیقی قطعه چنین گفت زرتشت اثر ریشارد اشتراوس است. این قطعه موسیقی، دنبال‌کننده همان کتاب «چنین گفت زرتشت» «فریدریش نیچه» است. فلیکس مندلسون
همان‌طور که خود می‌پنداشت، مانند موتسارت نابغه بود و هنگامی که بیش از ۱۷ سال از عمرش نگذشته بود یکی از شاهکارهای ادبیات موسیقی، اوورتور «رؤیای شب نیمه تابستان» را روی نمایشنامهٔ شکسپیر نوشت. «مارش عروسی» معروف مندلسون نیز بخشی از همین اثر است، از دیگر آثار او می‌توان به کنسرتو برای ویولون و ارکستر اشاره داشت این اثر مندلسون دومین کنسرتو ویولون از سه کنسرتو برتر جهان است.مندلسون را می‌توان به‌وضوح دنباله‌رو یوهان سباستیان باخ و ولفگانگ آمادئوس موتسارت دانست؛ زیرا در انتخاب فرم‌های آثارش از مکتب کلاسیک سرپیچی نکرد و آن‌ها را با جزئی تغییرات به کمال مطلوب خود رساند. او عوامل دیگری همچون هارمونی و ضرب‌آهنگ را نیز در چارچوب کلاسیک‌ها ولی با رنگ‌آمیزی و زبانی رمانتیک به کار برده‌است و به همین دلیل است که مندلسون بیشتر جزو آهنگسازان محافظه‌کار به‌شمار می‌رود. او تنها از دو نظر به رمانتیک‌ها نزدیک می‌شود: نخست به خاطر نوشتن قطعات توصیفی یک مومانی که بنایی برای پوئم سمفونی‌های لیست گردیده و دوم به خاطر تصنیف قطعات لیریک و شاعرانهٔ پیانویی مانند آوازهای بی‌کلام که یکی از شناسه‌های مهم موسیقی رمانتیک به‌شمار می‌آید. مودست موسورگسکی
او یکی از ابداع‌کنندگان موسیقی روسی در دوره رمانتیک است که کوشید تا به هویت منحصربه‌فرد روسی، در اغلب اوقات با مخالفت حساب شده با قواعد موسیقی غربی، دست یابد. بسیاری از آثارش از تاریخ روسیه، موسیقی‌های فولکلور و نغمه‌های محلی ملهم شده‌اند که از میان آن‌ها می‌توان به اپرای "بوریس گودونف"، پوئم سمفونیک شبی بر فراز کوه سنگی و سوئیت پیانو "تابلوهای نمایشگاه" اشاره کرد. سالیان زیادی، عمده کارهای موسورگسکی تنها از طریق نسخه‌های اصلاح یا تکمیل‌شده توسط دیگران در دسترس بودند. اما در سال‌های اخیر بسیاری از ساخته‌های او به شکل اصیل خود اجرا شده‌اند و دست نوشته‌های موسیقایی او در دسترس قرار گرفته‌اند. فرانتس کساور ولفگانگ موتسارت
فرانتس کساور ولفگانگ موتسارت (زادهٔ ۲۶ ژوئیهٔ ۱۷۹۱ - درگذشتهٔ ۲۹ ژوئیهٔ ۱۸۴۴) آهنگساز، نوازنده پیانو، رهبر ارکستر و مدرس موسیقی اهل اتریش بود. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
موتسارت تحت تاُثیر عقاید روشنفکری اروپای آن زمان بود، و به این دلیل در سال ۱۷۸۴ عضو فراماسونها شد. او پدرش را همچنین به این سو کشاند و پیش از مرگ پدرش موفق شد که او را نیز به عضویت فراماسون در بیاورد. در آخرین اپرایش، فلوت سحرآمیز (ک ۶۲۰)، بعضی از مراسم فراماسونری را گنجانید. موتسارت، هایدن، و امانوئل شیکاندر همگی عضو یک لژ فراماسونری بودند. مودست موسورگسکی
موسورگسکی، مانند بقیه اعضا گروه پنج، به عنوان یک افراطی شناخته می‌شد. شاید به این دلیل که تزار الکساندر سوم خودش بوریس گودونف را از لیست قطعه‌های پیشنهادی برای اپرای سلطنتی در ۱۸۸۸ خط زد. تمامی تلاش گروه پنج رهایی از سنت‌های موسیقی غربی اروپایی و دستیابی به یک زبان موسیقایی روسی بود؛ کاری که میخائیل گلینکا در اپرایش با نام "جان‌نثار تزار" با در هم آمیختن نغمه‌های روستائی قبل از آن‌ها انجام داده و زمینه را برای پیدایش یک سبک ملی فراهم کرده بود. این گروه به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم بر آهنگسازان دیگری چون سرگئی پروکوفیف و دیمیتری شوستاکوویچ نیز تأثیر گذاشتند. آمادئوس (فیلم)
سالیری قطعاتی از آهنگ‌هایی را که در دوران جوانی و شهرت خود ساخته، برای کشیش می‌نوازد؛ اما کشیش هیچ‌کدام از آن‌ها را نمی‌شناسد. آنگاه سالیری قطعه‌ای از موتسارت می‌نوازد و کشیش فوراً آن را می‌شناسد و ادامهٔ آن را زمزمه می‌کند. از اینجا فیلم وارد مرحلهٔ دیگری می‌شود. کشیش از سالیری می‌خواهد که اعتراف کند، و سالیری با مرور دوران کودکی خود شروع می‌کند و آن دوران را با دوران کودکی موتسارت مقایسه می‌کند. در همین حال، صحنه‌هایی از کودکی هردو نمایش داده می‌شود: موتسارت سرگرم نواختن موسیقی است و، در جایی دیگر، سالیری در حال بازی کردن با بچه‌های هم‌سن‌وسال خود. روزی سالیری در ایام کودکی دعا می‌کند و از خدا می‌خواهد که آهنگساز و نوازنده‌ای بزرگ شود. دیری نمی‌گذرد که پدر سالیری در هنگام غذا خوردن می‌میرد، و بدین ترتیب مشکل اصلی آرزوی سالیری برای آهنگساز شدن برطرف می‌شود و او به شهر وین، که آن زمان مرکز موسیقی جهان به‌شمار می‌رفت، می‌رود و تبدیل به آهنگسازی معروف می‌شود. از اینجا فیلم مجدداً به زمان گذشته برمی‌گردد، اما این بار به دورانی که سالیری تقریباً مردی چهل‌ساله است و تبدیل به آهنگسازی بزرگ و نامدار در سراسر اروپا شده‌است. فیلم به شبی رجوع می‌کند که قرار است موتسارت به وین بیاید و در یک میهمانی قطعاتی از او نواخته شود. سالیری مشتاقانه در آن شب خود را به میهمانی رسانده تا موتسارت معروف را ملاقات کند. او در سالن‌های مختلف به دنبال موتسارت است، اما او را پیدا نمی‌کند. ناگهان، به‌شکلی غیرمنتظره، در سالن غذاخوری -که خالی است- با موتسارت مواجه می‌شود، آن‌هم در هنگامی که موتسارت مشغول عشق‌بازی و سربه‌سر گذاشتن نامزد خود، کنستانتسه (الیزابت بِریج)، است. تأثیر موتسارت
عبارت تأثیر موتسارت برای اولین بار توسط آلفرد ا. توماتیس که تلاش می‌کرد از موسیقی‌های موتسارت برای درمان برخی از اختلالات استفاده کند ابداع شد؛ تلاش وی در کتابی از دون کامبل شهرت یافت. این کتاب برمبنای آزمایش مطرح شده در مجلهٔ نیچر است که بر تأثیر موقت گوش کردن به موتسارت بر ضریب هوشی اشاره داشت. بر مبنای این تحقیقات زل میلر، قانون‌گذار جورجیا، تخصیص بودجه‌ای برای تهیهٔ یک عدد لوح فشردهٔ موتسارت برای هر نوزاد جورجیایی را پیشنهاد داد. اپث
اپث در طی فعالیت خود ژانرهایی همچون فولک، بلوز، پراگرسیو متال، جاز و کلاسیک را در موسیقی خود که بیش‌تر در دث متال ریشه دارد آمیخت و استایل مختص به خود را به وجود آورد. استفاده از گیتار آکوستیک در فواصل مشخص و تغییر مودهای پراحساس و پویا بعلاوهٔ استفاده از شیوهٔ آواز خوانندگان دث متال و آواز معمولی در کنار هم، از مشخصه‌های آثار اپت هستند. آن‌ها که در زمان انتشار ۴ آلبوم اول‌شان تورهایی محدود به‌راه انداختند، در سال ۲۰۰۱ و در پی انتشار آلبوم پنجم‌شان "پارک بلک‌واتر" اولین تور جهانی‌شان را برگزار کردند. سمفونی شماره ۴۱ (موتسارت)
به گفتهٔ فرانتس موتسارت (پسر کوچکتر ولفگانگ)، نامگذاری مستعارِ "ژوپیتر" را به یوهان پیتر سالومون (آهنگساز آلمانی، ۱۸۱۵–۱۷۴۵)، که در حدود سال ۱۷۸۱، در لندن ساکن شده بود، نسبت می‌دهند. همچنین نامگذاری مستعارِ این اثر به یوهان باپتیست کرامر (آهنگساز و ناشر انگلیسی، ۱۸۵۸–۱۷۷۱) نیز نسبت داده می‌شود؛ نقل می‌شود که اولین آکوردها در سمفونی، کرامر را به یاد صاعقه‌های ژوپیتر می‌انداخت. ماریا چبوتاری
در زمینهٔ خوانندگی اپرا، وی تمرکز خود را بیشتر بر روی چهار موسیقی‌دان و آهنگساز - ولفگانگ آمادئوس موتسارت، ریشارد اشتراوس، جوزپه وردی و جاکومو پوچینی - گذاشته بود. او صدایی «چندمنظوره» داشت؛ به نحوی که به‌عنوان مثال، در یک فصل هنری در اجراهای اپرای عروسی فیگارو در دو نقش «کُنتس آلماویوا» و «سوزانا» و در اپرای لا تراویاتا در دو نقش «ویولتا» و «سالومه» خوانندگی و بازی می‌کرد. سمفونی شماره ۴۰ (موتسارت)
لودویگ فان بتهوون که با سمفونی به خوبی آشنا بود، ۲۹ میزان از موسیقی را در طراحی اولیۀ یکی از پارتیتورهای خود کپی کرد. همچنین گوستاو نوتبوهم (آهنگساز اتریشی) در سال ۱۸۸۷ مشاهده کرد که در میان طرح‌های اولیهٔ سمفونی شماره ۵، نشانه‌هایی وجود دارد که موومان سوم سمفونی با سکانسی شبیه موومان چهارم سمفونی موتسارت آغاز می‌شود. نمونۀ زیر را ببینید: موسیقی دوره کلاسیک
با شروع انقلاب صنعتی پیشرفت‌ها و کشفیات علمی در زمینه‌های مختلف صورت گرفت. طبقه متوسط مورد توجه قرار گرفت و انسان ساده و طبیعی هسته مرکزی توجه فلسفه و هنر شد. ایده‌های انسان دوستی به سرعت در سرتاسر اروپا گسترش یافت. از میان بزرگانی که به این جنبش بشر دوستانه کمک کردند، می‌توان از فردریک کبیر پادشاه پروس و شاعرانی چون گوته و آهنگسازانی چون موتسارت (در اپرای فلوت سحرآمیز)، بتهون (سمفونی شماره ۹) یا شیلر در سرود شادی نام برد. موسیقی گالانت
در موسیقی، گالانت به سبکی اشاره دارد که از دهه ۱۷۲۰ تا ۱۷۷۰ رایج بود. این جنبش بازگشتی به موسیقی ساده و بی‌شیله، پس از موسیقی پیچیده اواخر دوران باروک بود که ملودی‌های ساده‌تر و ترانه‌محورتر داشت و چندصدایی و عبارات کوتاه و دوره ای کمتر داشت و واژگان هارمونیک با تأکید بر تونیک کاهش یافتند. امانوئل باخ و دانیل گوتلوب تورک، که از مهمترین نظریه پردازان اواخر قرن ۱۸ بودند، گالانت را از سبک‌هایی که روشی آموزشی سخت داشتند، متمایز کردند. موسیقی گالانت بخشی از جنبش گسترده‌تر گالانت در هنر در آن زمان بود. نئو-کلاسیکال متال
نام نئو-کلاسیکال متال از مفهوم عظیم و گسترده موسیقی کلاسیک گرفته شده‌است. در این زمینه می‌توان گفت که این مفهموم خاص، نئو-کلاسیکال متال، چگونگی استفاده کردن نئوکلاسیسم از موسیقی کلاسیک سنتی را نشان می‌دهد. موسیقی نئوکلاسیک را معمولاً مربوط به جنبش مدرنیسمی می‌دانند که در آن آهنگسازان تحت تأثیر دوران کلاسیک قرار دارند. به‌طور کلی این دوره از سال‌های میان ۱۷۵۰ تا ۱۸۱۰ میلادی سرچشمه می‌گیرد، دورانی که در آن بهترین آهنگسازان همچون بتهوون، موتزارت و هایدن ظهور کردند. به‌طور حتم دورهٔ کلاسیک زمانی بود که موسیقی قانون‌مند و ساختاریافته پدید آمد مانند سونات، سمفونی و موسیقی چهاربخشی که در همین دوره تکامل یافتند. مکتب نئوکلاسیسم در عرصه موسیقی تقریباً یک قرن پس از دوره کلاسیک به وجود آمد و در خلال جنگ‌های جهانی اول و دوم به اوج شکوفایی رسید. مکتب نئوکلاسیم در عرصه موسیقی در واقع یک واکنش بود، واکنشی به مکتب رومانتیسم در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی. در مکتب رومانتیسم که در آن نام آهنگسازانی چون ریچارد واگنر و گوستاو مالر به چشم می‌خورد، سعی شده بود تا بر روی دو مقوله موسیقی گفتاری و فرم موسیقی کار شود تا بتوان با کمک آن‌ها در هنگام ساختن آثار بزرگ، محدودیت‌های قانون تونالیته را نادیده گرفت. ایگور استراوینسکی و پائول هایندمیث دو آهنگساز در سبک نئوکلاسیک بودند که توانستند عناصری از موسیقی کلاسیک مانند هارمونی اجرای دسته جمعی و تبعیت مطلق از فرم موسیقی را با ادبیات خاص خود در مورد هارمونی پیشرفته و ریتم‌های متغیر ترکیب کنند. آنا ماریا موتسارت
آنا ماریا در سال ۱۷۲۰ در شهر سنت گیلگن در اتریش از اِوا رُزینا (۱۶۸۱–۱۷۵۵) و نیکولاوس پِرتل (۱۶۶۷–۱۷۲۴) به دنیا آمد. او در سال ۱۷۴۷ با لئوپلد موتسارت ازدواج کرد. آنها دارای هفت فرزند شدند، اما پنج تا از آنها نتوانستند از سن نوزادی بگذرند. اولین فرزند آنها ماریا آنا موتسارت، معروف به نانِرل، موسیقی‌دان و نوازنده بود، اما قابلیت‌های برادرش، ولفگانگ آمادئوس موتسارت، هنرِ او را به پشت صحنه فرستاد. کنسرتو پیانو شماره ۲۱ (موتسارت)
گشایش موومان اول، آرام و به شکل مارش است، اما خیلی سریع به یک ملودی غنی‌تر می‌پیوندد که با هیاهویی در میان باد، پراکنده می‌شود، حجم ارکستر ناگهان افزایش می‌یابد و سپس ملودی اصلی با تم مارش که توسط بادهای برنجی اجرا می‌شود، به ویولن اول‌ها واگذار می‌شود. پس از آن این تم با نشاط، با اجرای برنجی‌ها، به یک ملودی کوتاه و آرام‌تر تبدیل می‌شود و با بازگشت مارش، ارکستر آمادهٔ ورودِ تکنواز می‌شود. تکنواز قبل از اینکه به گام نمایان در سل ماژور برسد، در حالی که ارکستر زهی روی آکورد دو ماژور قرار دارد، کادنزای مختصری اجرا می‌کند و سپس با موضوع‌های جدیدی در دو ماژور، زمینه برای ورود به گام سل ماژور توسط تکنواز آماده می‌شود. بلافاصله پس از آنکه ارکستر خبر از ورود به گام سل ماژور می‌دهد، ناگهان فضای موسیقی به سل مینور و تم اصلی (در بخشی از اجرا که یادآور سمفونی شماره ۴۰ و در همان کلید است)، تغییر مکان می‌دهد. پس از آن با مجموعه‌ای از گام‌های کروماتیک با حرکاتی رو به بالا و پایین، موسیقی به سمت «تم دوم»، هدایت می‌شود (همچنین تمی شبیه تم دومِ این موومان را می‌توان در «کنسرتو هورن شماره ۳» موتسارت شنید). پس از آن طبق معمول، بخش بسط و گسترش و بازگشایش قرار دارد و پایان موومان نیز دارای یک کادنزای دیگر است، گرچه در نسخهٔ اصلی موتسارت از بین رفته‌است. ر ماژور
ر ماژور در دورهٔ باروک تنالیته شکوه نامیده می‌شد، از این روی بسیاری از کنسرتوهای ترومپت در این تنالیته بودند؛ مانند مولتر (شماره ۲)، لئوپلد موتزارت، تلمان (شماره ۲)، و جوزپه تورلی. بسیاری از سونات‌های ترومپت هم در ر ماژور بودند مانند سونات‌های ترومپت کورلی، فرانچسکینی، پورسل، تورلی و غیره. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
چندین سال پس از مرگ موتسارت تلاش‌هایی برای ارائه لیست یا کاتالوگ کاملی از کارهای او انجام شد، و در پایان در سال ۱۸۶۲ لودویگ ریتر فون کشل موسیقی‌شناس، آهنگساز، دانشمند و گیاه‌شناس اتریشی موفق به تکمیل کردن این کار گردید. به عنوان مثال کنسرتوی پیانوی لا مینور (کنسرتوی پیانوی شمارهٔ ۲۳) او به حالت عادی به نام «ک ۴۸۸» شناخته می‌شود و در زبان‌های لاتین (K. ۴۸۸) نوشته می‌شود. این کاتالوگ از ششمین چاپش می‌گذرد، و تمامی ۶۲۶ اثر موتسارت در آن لیست شده‌است. سمفونی شماره ۴۱ (موتسارت)
تم چهارنُتی موومان چهارم یک موتیف برای ساده‌خوانی بود و توماس آکویناس ریشه‌های آن را حداقل تا قرن سیزدهم ردیابی کرده‌است. این موتیف نزدِ موتسارت بسیار محبوب بود و قبل از سمفونی شماره ۴۱، در اوایل سمفونی شماره ۱ (۱۷۶۴) به‌طور مختصر استفاده کرد، بعدها نیز در قطعهٔ مذهبی «من معتقدم» از مجموعهٔ "مس در فا ماژور" (K. 192)، همچنین در اولین و سومین موومان از سمفونی شماره ۳۳، از این موتیف استفاده کرد. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
در تابستان سال ۱۷۷۳ موتسارت چندین بار به وین رفت تا شاید بتواند شغلی در آنجا برای خودش دست و پا کند. او در این زمان اقدام به نوشتن یک رشته کوارتت و چند سمفونی کرد. این سمفونی‌ها شامل دو قطعه سمفونی از معروف‌ترین سمفونی‌های او، سمفونی شماره ۲۵ در سُل مینور (ک ۱۷۳d/۱۸۳)، شماره ۲۹ در لا (ک ۲۰۱)، و قسمتی از ابتدای اپرایش به نام باغبان قلابی (ک ۱۹۶) بودند. موتسارت در دورهٔ سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۷ در سالزبورگ به‌عنوان رهبر ارکستر اسقف مشغول به کار بود. در این سال‌ها کارهایش شامل تعداد زیادی سرناد، سونات برای کلیسا، تعداد گوناگونی مَس برای کلیسا از جمله مَس تاجگذاری و اولین کنسرتوی بزرگ پیانوی او، کنسرتو پیانوی ۹ (ک ۲۷۱) در سال ۱۷۷۷ بود. سمفونی شماره ۳۸ (موتسارت)
فرم آن نیز تا حدی متفاوت است. سمفونی‌های آغازین سده ۱۸ در سه موومان بودند. بعدها یک بخش منوئه نیز به آنها اضافه شد تا فرم (تند، آهسته، منوئه، تند) به خود بگیرند. سمفونی پراگ به شکل عجیبی (حتی برای خود آهنگساز) فاقد منوئه است و شاید تنها اثری است که در این فرم می‌توان از آهنگسازان وین در اواخر سال ۱۷۸۰ سراغ گرفت. موسیقی رمانتیک
با وجود اینکه هر دو مکتب دارای اصول هارمونی، قواعد کلی رابطه آکوردها، ریتم، فرم و مفاهیم مشترکی هستند، اما در واقع در بسیاری از موارد از جمله اصول فکری و فلسفه موسیقی، متفاوت‌اند. موسیقی کلاسیک مکتب سلطه عقل، و موسیقی رمانتیک مکتب اصالت احساس است. موسیقی کلاسیک در جستجوی وحدت عقلانی اجزاء، و موسیقی رمانتیک در بیان شور و عشق و احساس است. اگر بپذیریم که شگفتی، نامحدودی و بی پایانی از خصوصیات سبک رمانتیک است، بنابراین موسیقی از همه هنرهای دیگر رمانتیک تر است، زیرا عوامل اصلی موسیقی مانند صدا و ریتم از اشیای واقعی جهان جداست. همین جدایی است که موسیقی را از هر هنر دیگری در بیان احساسات، افکار و هیجانات درونی که عوامل رمانتیک هستند مناسب تر می‌سازد. تجربیات و تغییرات فردی و پیشرفت‌هایی که در زمینه موسیقی از موتسارت تا مالر شده‌است از دید شنونده امروزی همه در جریانی سنتی و چارچوب کلی مشترک قرار دارند. مثلاً اگر موتسارت می‌توانست موسیقی مالر را گوش کند، ممکن بود که از آن لذت ببرد یا این که خوشش نیاید ولی در هر صورت برایش پدیده‌ای عجیب و غریب نمی‌بود. کوئینتت برای پیانو و سازهای بادی (موتسارت)
موومان اول، آلگرو، درخشان است و بیشتر روی انتقال تم از سازی به ساز دیگر تمرکز دارد. در اکثر بخش‌های موومان اول، پیانو تمی جدید ارائه می‌دهد و سازهای بادی به نوبت واریاسیون‌هایی روی آن اجرا می‌کنند. موومان دوم بسیار شبیه با دیگر موومان‌های آهستهٔ موتزارت است: آرام و پیوسته ولی لطیف. موومان سوم در فرم آلگرو – روندو نوشته شده‌است، فرمی معمول که موومان سوم اکثر کنسرتوهای پیانو در دوران کلاسیک در آن نوشته شده‌اند. این موومان در میانهٔ خود با بخشی کادانس مانند به کودا وصل می‌شود که آن را بسیار شبیه به موومان سوم سونات پیانوی شمارهٔ ۱۳، ک. ۳۳۳ می‌کند. این اثر الهام‌بخش کوئینتت برای پیانو و سازهای بادی، اُپوس ۱۶ در «می بمل ماژور» (۱۷۹۶)، ساختهٔ لودویگ فان بتهوون بوده‌است. فوگ
پس از دورهٔ باروک و در اواخر قرن هجدهم، پیچیدگی در سبک‌ها رو به افول نهاد و نقش فوگ در آثار کمرنگ شده و به جای آن فرم سونات در سمفونی‌ها رواج یافت. با این حال در دوره کلاسیک آهنگسازانی نظیر هایدن، موتزارت و بتهوون، تحت‌تاثیر مهارت و تخیل باخ در فوگ‌نویسی، از این تکنیک در آثار خود استفاده کردند و حتی در زمانِ بتهوون فوگ به‌عنوان یک ابزار آموزشی مورد توجه قرار گرفت، به‌خصوص در کنسرواتوار پاریس که توسط لوئیجی کروبینی شروع شد و با حضور موسیقی‌دانانی چون تئودور دوبوآ و آندره گدالژ ادامه یافت که منجر به ایجاد «مکتب فوگ» شد و تاکنون نیز پابرجا مانده‌است. ژان-لوک گدار
«برای همیشه موتزارت» Forever Mozart، ساختهٔ ۱۹۹۶، نیازشی پهناور در پیوند میان سینما و زندگی و نیرو (یا ناتوانی) سینما در هنایش نهادن بر رویدادهای تاریخی است. چشم‌انداز این بازتاب جنگ بوسنیا Bosnia ست. «برای همیشه موتزارت» داستان یک گروه نمایش فرانسوی را به ساریه وو بازمی‌گوید که می‌خواهند نمایشنامهٔ شادی بخش آلفرد دو موسه به نام «نباید با عشق بازی کرد» را به پرده آورند. اما همین که به آن شهر درا می‌شوند با زدوخورد خشمناک روبرو شده، دستگیر و شکنجه می‌شوند و بزور وادار به کندن گورهاشان برای کشته شدن می‌شوند. این اندازها را گدار با برداشتی برشتی Brechtian manner می‌سازد. او بار دیگر به خرده‌گیری از فرهنگ شهربازاریان می‌پردازد که برای سرگرمی خویش می‌پندارند با آوردن نمایشنامه برای مردم جنگ زده درد آنان را چاره کنند. به گفتهٔ گدار در این فیلم «دانستن اینکه می‌توانیم به نمایش رو کنیم دلداریمان می‌دهد از گرفتاری مان در بند زندگی. اما دانش به زندگی دلداریمان می‌دهد از این راستی که نمایش سایه‌ای بیش نیست» یوهان گئورگ موتسارت
او پدرِ لئوپلد موتسارت و پدربزرگ پدریِ ولفگانگ آمادئوس موتسارت، آهنگسازان آلمانی-اتریشی بود. موسیقی رنسانس
موتت و مس از اصلی‌ترین فرم‌های موسیقی مذهبی رنسانس هستند. هر دو، سبک مشابهی دارند، اما مس اثری طولانی‌تر است. موتت و مسِ دورهٔ رنسانس، اثرهایی پلی فونیک و کرال هستند. موتت مبتنی بر یک متن مقدس لاتین که با متن‌های مورد استفاده در مس معمول تفاوت دارد و مسِ این دوره از پنج بخش کایریه، گلوریا، کرِدو، سانکتوس و آگنوس دِیی تشکیل می‌شود. از معروف‌ترین موسیقیدانان مذهبی رنسانس می‌توان به ژوسکن د پره و پالسترینا اشاره کرد. موتت آوه ماریا… ویرگو سِرِنا (سلام بر مریم… دوشیزهٔ باوقار) از ژوسکن د پره و مس پاپ مارسلوس اثر پالسترینا از آثار مذهبی معروف این دوره به‌شمار می‌روند. یک جوک موسیقایی
یک جوک موسیقایی ، یک دیوِرتیمنتو ساختهٔ موتسارت به شمارهٔ ۵۲۲ از فهرست کشل است. تاریخ اتمام آن به‌طور قطع مشخص نیست، اما مشخص است که خودِ موتسارت در تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۷۸۷ آن را وارد «کاتالوگ تمام اثرها»ی خویش کرده‌است. منتقدان و موسیقی‌شناسان زیادی معتقدند که هدف از نوشتن این قطعه «طعنه» بوده‌است، به‌طوری‌که خطاهای تعمدیِ هارمونیک و ناسازگاری‌های ریتمیک آن برای تمسخر آهنگ‌سازان بی‌کفایتِ دورهٔ موتسارت به‌کار گرفته شده‌اند. خودِ موتسارت راجع به دلیل تصنیف اثر سخنی نگفته‌است. بتهوون و موتسارت
در "فرهنگ‌نامهٔ موسیقی و موسیقی‌دانانِ نیو گروو"، دربارهٔ احتمالِ این دیدار نوشته شده‌است: در بهارِ ۱۷۸۷ بتهوون به وین سفر کرد. سندِ دقیقی با موضوعِ اهدافِ دقیقِ بتهوون برای این سفر در دست نیست. اما تردیدی نیست که بتهوون، موتسارت را ملاقات کرده و چند درسِ محدودِ موسیقی از او گرفته‌است. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
یک مثال دیگر برای این داستان‌های خیالی رابطهٔ نادرست بین موتسارت و آنتونیو سالیه‌ری است. در آن‌ها نقل شده که موتسارت به دلیل خوردن زهر که آنتونیو سالیه‌ری به وی داده‌است، جانش را از دست داده‌است. این داستان سوژهٔ تئاتر الکساندر پوشکین به نام «موتسارت و سالیه‌ری»، اپرای نیکلای ریمسکی-کورساکف به نام «موتسارت و سالیه‌ری» و تئاتر «آمادئوس» اثر پیتر شیفر می‌شوند. آخرین اثر خیال پردازانه‌ای که به موتسارت مربوط می‌شود، فیلم آمادئوس است که تحت تأثیر نمایشنامه پیتر شیفر ساخته شده‌است. این نمایشنامه به دلیل بی‌نزاکت جلوه دادن موتسارت، منتقدان بسیاری داشت و تصویری که از او در این اثر نشان داده می‌شود، هیچ‌گونه ارتباطی به نامه‌ها، مکالمات، و کتاب‌هایی که در رابطه به او نوشته شدند ندارد. (البته در این فیلم نشانه‌ایی مبنی بر خوراندن زهر توسط سالیه ری وجود ندارد و آنچه نمایش داده می‌شود حالت بیماری و تب و پریشانی موتسارت هنگام تکمیل اثری با عنوان موسیقی مرگ می‌باشد) کنسرتو پیانو شماره ۹ (موتسارت)
کنسرتو پیانوی شماره ۹ در می بِمُل ماژور، ک. ۲۷۱، اثری است از ولفگانگ آمادئوس موتسارت که در ژانویهٔ ۱۷۷۷، در ۲۱سالگی تصنیف کرده‌است. آلفرد اینشتین آن را «اروئیکای موتسارت» نامید. باآنکه برون‌دادِ هنریِ موتسارت افزایش یافته بود، اما این اثر کماکان بی‌سابقه جلوه می‌کرد. چارلز روزن، پیانیست و پژوهشگر موسیقی، در کتاب خود با عنوان "سبک کلاسیک"، هفده صفحهٔ تمام را به تجزیه‌وتحلیل این اثر اختصاص داده‌است. تصنیف اثر در شهر زالتسبورگ بوده‌است. این اثر، به دلیل آغاز متفاوتش، زبانزد است. موسیقی کوچک شبانه
امروزه این «سرناد» به صورت وسیعی ضبط و اجرا می‌شود. و این اثر را می‌توان نمونهٔ بارزی از موسیقی اشرافی، در قرن هجدهم اروپا دانست.  اکثر سرنادهای موتسارت در پنج موومان نوشته شده‌است، اما این سرناد در چهار موومان است. به همین دلیل عده‌ای را بر این اعتقاد است که این سرناد هم در اصل پنج موومان بوده که احتمالاً یک قسمت آن مفقود شده‌است:  موومان اول به فرم سونات-آلگرو است. با یک تم خیزشی به سبک «مکتب مانهایم» در سل ماژور شروع می‌شود. تم دوم برجسته‌تر است و در ر ماژور است که نمایانِ «سل ماژور» محسوب می‌شود. اکسپوزیسیون در «ر ماژور» بسته می‌شود و تکرار می‌گردد. بخشِ بسط و گسترش در «ر ماژور» ادامه پیدا می‌کند و قبل از ری‌اکسپوزیسیون، به ر مینور و دو ماژور اشاره دارد.\new Staff \with { } \relative c" { \midi {موومان دوم با سرعت آندانته، یک رمانس در «دو ماژور»، و در فرم روندو است. در این فرم که به صورت (A–B–A–C–A) است، یک کدا نیز به آن افزوده می‌شود. برای بخش (A–B) گام دوماژور، بخش (C) دو مینور و بخشِ (A) در وسط، از نیمهٔ تم اول استفاده شده‌است. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
موتسارت تا سال ۱۷۷۷ در دربار سالزبورگ خدمت می‌کرد. با وجود اینکه او از کار با کنسرت دربار راضی نبود؛ آثار زیبا و دل‌انگیزی را می‌ساخت. با آنکه موتسارت دورهٔ نوجوانی خود را پشت سر می‌گذاشت اما در رشته‌های گوناگون می‌توانست با نامی‌ترین استادان به رقابت بپردازد. نخستین کنسرتو ویولن‌ها، شش سونات پیانویی، چند سرناد و دیورتیمنتو و نخستین کنسرتو پیانوی بزرگ، محصول این دوره از زندگی موتسارت هستند. وی در دربار سالزبورگ مدیریت کنسرت را عهده‌دار بود و به صورت پیاپی به اجرای برنامه می‌پرداخت، اما با درباریان رابطه خوبی نداشت. او و پدرش که از رسیدن به جایگاه و مقام با حقوق بهتر در دربار نااُمید شده بودند تصمیم گرفتند که بخت خود را در دیگر دربارهای اروپا بیازمایند، اما به دلیل بیماری پدر او با مادر خود سفری تازه را آغاز کرد و در این سفر به کشورهای آلمان و فرانسه رفت که در فرانسه کارهای خود برای فلوت و پیانو را منتشر کرد و "سمفونی شماره ۳۱" که به "سمفونی پاریس" نیز مشهور است از نتیجه‌های این سفر است، گرچه سفر پاریس پایان خوشایندی برای وی نداشت و آنچنان که مورد نظر وی بود مورد استقبال قرار نگرفت، در این سفر مادر خودش را نیز از دست داد (۱۷۷۸). موسیقی کوچه‌بازاری
این سبک در کافه‌های لاله زار اجرا داشت؛ در صورتی که در کاباره‌های درجه یک خیابان پهلوی (ولیعصر) به‌ندرت چنین سبکی قابل اجرا بود؛ چرا که قشر مرفه به آهنگ‌های پاپ و راک و جاز علاقهٔ بیشتری داشت. در آن زمان، این سبک تحولی در موسیقی سنتی ایران بود؛ زیرا گوش موسیقاییِ شنوندهٔ ایرانی از نوای موسیقی سنتی و آوازهای همراه تحریر (چهچه) خسته شده بود و نیاز به شادی بیشتری برای گوش دادن داشت؛ ولی در عین حال، در آن بیشتر سوز و غم با نوای موسیقی‌ای شاد و تنبک همراه بود. نکتهٔ قابل توجهی که این موسیقی به دنبال داشت این بود که چون اکثر این آهنگ‌ها در کوچه‌بازارهای لاله‌زار اجرا می‌شد و اغلب کمتر در قالب آلبوم منتشر می‌شدند، عمر کوتاهی داشتند و با رسیدن انقلاب ۱۳۵۷ و بسته شدن کافه‌های لاله‌زار، این سبک از بین رفت. موتسارت در جنگل
در فصل‌های سوم و چهارم سریال موضوع آهنگسازان و رهبران ارکستر زن در دنیای موسیقی کلاسیک که کمتر به نمایش درآمده یا نادیده گرفته شده‌اند، به کانون اصلی نمایش تبدیل شده است. آهنگسازان زن تاریخی که در این نمایش حضور دارند عبارتند از: ویتسسلوا کاپرالووا، ایزابلا لئوناردا، نانرل موتسارت و فانی مندلسون. گئورگ کریستف واگنزایل
واگنزایل شخصیتی شناخته‌شده در موسیقی روزگارِ خود بود؛ به‌طوری که یوزف هایدن و ولفگانگ آمادئوس موتسارت، دو آهنگساز بزرگ آن زمان، با آثار او آشنا بودند. آثار اولیهٔ او در سبک باروک است، اما سبکِ آثار او در دورهٔ دوم زندگی‌اش کلاسیک است. او تعدادی اپرا، آثار آوازی، سمفونی، کنسرتو، موسیقی مجلسی، و نیز آثاری برای سازهای شستی‌دار ساخت. علیرضا متوسلی
وی به عنوان سولیست فاگوت با ارکستر سمفونیک تهران به رهبری شهرداد روحانی قطعهٔ سیمفونی کنسرتانت اثر ولفگانگ آمادئوس موتزارت را در تالار وحدت در تاریخ ۱۷ و ۱۸ اسفند ماه ۱۳۹۶ اجرا نموده‌است. همکاری با ارکستر سمفونیک تهران به عنوان نوازندهٔ فاگوت به رهبری شهرداد روحانی، الکساندر رهبری، الکساندر رودین، مارک استیونسون،نصیر حیدریان راستی ، نادر مشایخی،نادر مرتضی پور، اوروِل اردینچ، دامینا جورانا، ریکاردو موتی سمفونی شماره ۳۸ (موتسارت)
دنیل فریمن (Daniel E. Freeman) خاطر نشان می‌کند که تنها آهنگساز پراگ که با موتزارت رابطه نزدیکی داشت «جوزف مایلیوچک» (Josef Mysliveček) بوده‌است که سمفونی‌های خود را در سه موومان می‌نوشته که این حقیقت باعث تقویت این فرضیه می‌شود که موتزارت سمفونی پراگ را به‌طور عامه پسند برای مردم پراگ نوشته‌است. سمفونی پراگ برای ۲ فلوت، ۲ ابوا، ۲ فاگوت، ۲ هورن، ۲ ترومپت، تیمپانی و سازهای زهی نوشته شده‌است.  \relative c' {   هر سه موومان سمفونی در فرم سونات هستند. موسیقی دوره کلاسیک
به‌کارگیری فراوان تونالیته‌های ماژور در دوره کلاسیک، تضاد چشم‌گیری با دوره باروک داشت. در سرتاسر آثار هایدن و موتسارت، به ندرت می‌توان قطعات در تونالیته مینور یافت و تونالیته‌های مینور اغلب در موارد و حالات استثنایی به کار رفته‌اند. این چنین گرایش به سوی استفاده از تونالیته ماژور را می‌توان نتیجه اشتیاق آهنگسازان دوره کلاسیک به درخشان و شاد بود آثار خود دانست. در مرحله‌گذار به اواخر کلاسیک، وسعت استفاده از تونالیته‌های مختلف و متنوع بسیار افزایش یافت، به‌طور که هایدن در دوره میانی سمفونی‌ها، سونات‌های پیانو و کوارتت‌هایش از تونالیته‌هایی مانند فا دیز - ماژور یا سی - ماژور بدون ایجاد مشکلی برای سازهای مختلف ارکستر استفاده کرد. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
موتسارت در ۲۷ ژانویهٔ ۱۷۵۶ در شهر زالتسبورگ در کشور اتریش امروزی، که یکی از مراکز هنریِ فعال و بسیار مهم موسیقی اروپا بود، از لئوپلد موتسارت و آنا ماریا موتسارت به دنیا آمد. مدارک تولد او نام کاتولیکِ او را یوهانِس کروزُستُموس وُلفگانگوس تِئوفیلوس موتسارت نشان می‌دهند. از این پنج نام، دو نام اول نام‌های مذهبیِ کاتولیکی بودند و کاربرد روزمره نداشتند. قسمت چهارم نام او، «تِئوفیلوس»، به زبان آلمانی یعنی محبوب خداوند، در زبان لاتین معنی «آمادئوس» می‌دهد، و به زبان فرانسه «آمادی» تلفظ می‌شود. خودِ موتسارت ترجیح می‌داد که به نام «ولفگانگ آمادی موتسارت» شناخته شود و همیشه بالای هر صفحهٔ کارش را با این اسم امضا می‌کرد. پدرش، لئوپولد، که در دربار اسقف خدمت می‌کرد، آهنگساز و ویولنیست بسیار مشهوری بود. ولفگانگ، از همان اوان کودکی، چنان نبوغی از خود نشان داد که پدرش همهٔ کارهای خود را رها کرد و به‌طور جدی و مستمر به آموزش و تربیت فرزندش پرداخت. موتسارت، پیش از رسیدن به ۱۲سالگی، نوازنده‌ای چیره‌دست در پیانو، ویولن، و ارگ شد و چندین اثرِ بزرگ و کوچک تصنیف کرد. کنسرتو پیانو شماره ۲۴ (موتسارت)
ساز تکنواز در پارتیتور این کنسرتو، چمبالو معرفی شده‌است، منظور از این اصطلاح اغلب به ساز هارپسیکورد اشاره دارد، اما موتسارت در این کنسرتو از نامِ ساز چمبالو، به‌عنوان یک اصطلاح عمومی استفاده کرده‌است که می‌تواند ساز پیانو را نیز در بر بگیرد و در قرن هجدهم، نوع مدرن‌تر این ساز، پویایی بیشتری از هارپسیکورد داشت. فردریک شوپن
شوپن در سبک موسیقی موتزارت، بتهوون، هایدن، و کلمنتی آموزش دید و با شاگردان خود به سبک کلمنتی کار می‌کرد. او موتزارت و باخ را مهمترین آهنگسازان مؤثر بر موسیقی‌اش عنوان کرده بود. سمفونی شماره ۲۵ (موتسارت)
موتسارت این سمفونی را در سبک کلاسیک و در چهار موومان نوشته‌است: موسیقی پاپ
برجسته‌ترین خوانندهٔ این دوره، مایکل جکسون بود که با انتشار آلبوم‌های «تریلر» (پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی جهان تا به امروز) و «بد» (یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ) تغییرات بنیادی و ساختارشکنی را در سبک‌های موسیقی و به خصوص سبک پاپ ایجاد کرد. مایکل جکسون را «سلطان پاپ» و مدونا را «ملکهٔ پاپ» می‌نامند. جرج مایکل یکی از چهارستون پاپ در این دهه بود و مدرن تاکینگ که با تک‌آهنگ «You are my heart you are my soul» توانست چندین هفته در صدر جدول‌ها باشد. از دیگر هنرمندان این دهه میتوان به: مایکل بولتون، پرینس، جانت جکسون، دوران دوران، گروه پلیس، سیندی لاپر، ویتنی هوستون، فیل کالینز، کایلی مینوگ و پائولا عبدل و کالچر کلاب اشاره کرد. معماری آکوستیک
در نیمهٔ اول قرن هفدهم میلادی، اروپا درگیر جنگی هراس‌آمیز و گیج‌کننده در مرکز خویش بود. جنگی سی ساله که در طی آن جنگ، اتحادهای سیاسی و مذهبی پیشین فروریخت، فرانسه به استعمارگر اروپا تبدیل شد و بخش‌هایی از آلمان را به تصرف درآورد. در این دوران، ایتالیا مرکز هنر اروپا شناخته می‌شد چراکه تا حدودی از تاخت و تازها و جنگ‌های مرکز اروپا دور بود. در شمال اروپا، سبکی پدید آمد که به آن barocco که به معنی «صدف یا مروارید کج و معوج» است می‌گفتند. این سبک حاصل مدارس فلورنس و آهنگسازانی بود که به آن‌ها Camerata می‌گفتند. این گروه، تکخوانی با یک ساز را جایگزین سبک همخوانی کلیسایی رنسانس نمودند این نوع موسیقی، سکولار و عاشقانه بود و به آهنگساز آزادی بیشتری می‌داد. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
موتسارت حدود یک ساعت پس از نیمه شب پنجم دسامبر سال ۱۷۹۱ درگذشت. او به علت مریضی‌اش چندان سعی در اتمام آخرین کارش، رکوئیم مس در دی مینور (ک ۶۲۶)، نکرده بود. اما با این حال یکی از بهترین کارهایش به‌شمار می‌آید. یک موزیسین جوان، از شاگردهای خود موتسارت، با نام فرانز خاویر ساسمایر، با پافشاری و درخواست کنستانز باقی رکوئیم را تمام کرد. البته کنستانز از کسان دیگری هم مانند ژوزف ایبلر برای تکمیل رکوئیم درخواست کرده بود. کنسرتو پیانو شماره ۱۰ (موتسارت)
آغاز کنسرتو به مانند دیگر کنسرتوهای موتزارت است، اما بعد از ورود سولیست‌ها، بیشترِ قطعه شامل دیالوگ بین ۲ پیانو است و ارکستر در پس‌زمینه قرار می‌گیرد. موومان دوم نیز چنین حالتی دارد. فینال، یک روندوی ریتمیک است و تم آغازین آن در طولِ موومان نیز شنیده می‌شود. موتورهد
موتوهِد یا موتورهِد(Motörhead) نام یک گروه راک و هوی متال بریتانیایی است که در ۱۹۷۵ با ترکیب یان لمی کیلمیستر، و تشکیل شد.اگرچه گیتاریست‌ها و درامر‌های گروه چند بار تغییر کرده‌اند اما لمی کیلمیستر، خواننده و نوازنده‌ی گیتار بیس به عنوان مهمترین عضو گروه تا آخر ثابت باقی ماند‌. این گروه یکی از گروه‌های مشهور و تشکیل دهنده جنبش موسوم به موج نو هوی متال انگلیسی بود. گروه سه نفره، پاور تریو، موتوهد یکی از موفقترین گروه‌های این جنبش است که برنده جوایز مختلفی بخاطر آثار موسیقی اش شده بود. ماگما (گروه موسیقی)
موسیقی ماگما تحت تأثیر مستقیم از موسیقی جز، همراه با تأثیراتی از سبک‌های موسیقی نوکلاسیسیسم (نئو کلاسیسیسم)، سمفونیک راک، فیوژن، موسیقی گاسپل و آوانت-گارد شکل گرفت، کریستین وندر در توضیح موسیقی گروه چنین گفته‌است: "هنوز هم موسیقی جان کولترین ایده‌های موسیقایی به من می‌دهد که به ساخت موسیقی ادامه بدهم!" موسیقی کلاسیک
هنر در این دوران، بیشتر متوجه سادگی است تا تزئینات ماهرانهٔ دوران باروک، ولی درزمینهٔ موسیقی، این رویکرد به‌عکس اتفاق می‌افتد. برخلاف دورهٔ باروک، در دوران کلاسیک، حالت‌های مختلف و متضادی در ارائهٔ احساس در موسیقی وجود دارد. بافت موسیقی کلاسیک نیز بیشتر هوموفونیک است تا پلی‌فونیک. از هنرمندان برجستهٔ این دوره می‌توان از هایدن، موتزارت ، بتهوون و گلوک نام برد. فردریک شوپن
خانواده شوپن در اکتبر ۱۸۱۰ به ورشو نقل مکان کردند. استعداد موسیقایی شوپن جوان در سال‌های آغاز زندگی‌اش ظهور کرد تا آنجا که در ورشو به لقب موتسارت دوم مشهور شد. شوپن قبل از ۷ سالگی دو پولونز (در سل مینور و در سی بمل ماژور) نوشت که اولی توسط پدر سیبولسکی - سرپرست مدرسه نوازنده ارگ و یکی از معدود ناشران موسیقی در لهستان - منتشر شد. با انعکاس نبوغ خارق‌العاده او در روزنامه‌های ورشو، شوپن کوچک مورد توجه و پذیرش سالن‌های کنسرت اشرافی در پایتخت قرار گرفت. او از این زمان اجرای کنسرت‌های خیریه خود را آغاز کرد و اولین کنسرت پیانوی خود را در ۸ سالگی اجرا کرد. او نخستین درس‌های حرفه‌ای پیانو را از زیونی (زاده ۱۷۵۶ در بوهم) آموخت. این دوره از سال ۱۸۱۶ تا ۱۸۲۲ به طول انجامید، شوپن از زیونی به نیکی یاد می‌کرد گرچه او خیلی سریع از استادش پیشی گرفت. یکی دیگر از کسانی که در پیشرفت شوپن نقش بسزایی داشت، ویلهلم وورفل (متولد ۱۷۹۱ در بوهم) بود. این نوازنده پیانو پرآوازه که استاد کنسرواتوار ورشو بود درس‌های گرانبهایی را گرچه نامنظم در نواختن ارگ و احتمالاً پیانو به شوپن آموخت. شوپن در پاییز ۱۸۲۶ نزد جوزف السنر (زاده ۱۷۶۹) آهنگساز کنسرواتوار ورشو شروع به یادگیری تئوری موسیقی، هارمونی و آهنگسازی کرد. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
مرگ موتسارت سوژهٔ داستان‌ها، فیلم‌ها، و گفتگوهای فراوان است. موسیقی‌دانان و محققین نظرات مختلفی در رابطه با مرگ او دارند. دقیقاً مشخص نیست که موتسارت در چه زمانی به بیماری و مرگ تدریجی خود واقف شد و این که آیا این درک تأثیری در کارهای او داشت یا نه. برخی معتقدند که او به تدریج بیمار شد و طرز کار و سبک موسیقی او تا حدی مرگ تدریجی او را دنبال می‌کند. بر خلاف این نظر، تعداد زیادی از محققین اعتقاد دارند که بیماری موتسارت به‌طور ناگهانی بر او عارض شد و پس از ۲ هفته، جانش را گرفت. این طرز فکر بیشتر بر اساس وضع روحی او در نامه‌ها و مکالمه‌های او با دوستان، برادران فراماسون، و همکارانش می‌باشد و عنوان می‌کند که مرگ او ناگهانی و غافلگیرکننده بوده‌است. دلیل اصلی مرگ موتسارت نامشخص است. در مدارک مربوط به مرگش، تب میلیاری شدید ناشی از بیماری سل علت آن ذکر شده‌است که از دیدگاه پزشکی امروزی به عنوان علت درست کفایت نمی‌کند. فرضیه‌های دیگری مبنی بر ابتلا به کرم تریشین، مسمومیت از جیوه، یا آنفلوآنزا وجود دارد اما فرضیه‌ای که از همه مقبول‌تر است، علت مرگ را تب روماتیسم حاد بیان می‌کند که او از زمان کودکی سه یا چهار بار دچار حمله ناشی از آن شده بود. برخی از نوشته‌های به جای مانده از آن زمان بیان می‌کنند که پزشکان آن زمان سعی کردند که موتسارت را با حجامت درمان کنند. بتهوون و موتسارت
بتهوون، درنهایت، یک سال پس از درگذشتِ موتسارت، و اندکی پس از درگذشتِ پدرِ خود، این بار به‌طور اساسی به وین نقل‌مکان کرد و تا پایان عمر در آن شهر ماند. او، در سال‌های نخستِ اقامت در وین، از نزدیک با چند تن از دوستان و همکارانِ موتسارت آشنا شد. ازجمله، با آهنگساز بزرگ، فرانتس یوزف هایدن، که استادِ موتسارت نیز بود، آشنایی یافت و این آشنایی تا پایانِ درگذشتِ هایدن پایید. بتهوون درس‌هایی از آن استادِ نامدار گرفت؛ اما هایدنِ پیر در آن زمان در اوج شهرت بود و به‌قدری گرفتار بود که زمان بسیار کمی را می‌توانست صرف بتهوونِ جوان بکند. هایدن، بتهوون را به دوستش، یوهان آلبرشتس‌برگر معرفی کرد. از سال ۱۷۹۴، بتهوون به‌طور جدی و با علاقهٔ بسیار، نوازندگی پیانو و آهنگسازی را آغاز کرد و به‌سرعت به‌عنوان نوازندهٔ چیره‌دستِ پیانو و نیز کم‌کم به عنوان آهنگسازی توانا، سرشناس شد. همچنین، با شاهزاده کارل لیخنوفسکی آشنا شد و در ۱۷۹۶، همراه با او، به پراگ، درِسدن، لایپزیگ، و برلین سفر کرد؛ و این چیزی شبیه تجربه‌ای بود که موتسارت با این شاهزادهٔ موسیقی‌دوست داشت. بتهوون دو سال در منزل شاهزاده لیخنوفسکی زندگی کرد. موسیقی گالانت
کلمه «گالانت» از زبان فرانسوی گرفته شده‌است که حداقل تا قرن شانزدهم مورد استفاده قرار می‌گرفت. در اوایل قرن ۱۸، منظور از انسان "گالانت" ("galant homme) آدمی" مدگرا، زیبانگر، با فرهنگ و با فضیلت بود. به نظر می‌رسد که یوهان متیسون ، نظریه‌پرداز آلمانی، این اصطلاح را دوست داشته‌است. این عنوان در نخستین رساله او در سال ۱۷۱۳ به کار رفته‌است. (به جای سنزسریف که در اینجا به صورت ایتالیایی آورده شده‌است، متیسون از سبک رومان برای تأکید بر بسیاری از عبارات غیر آلمانی استفاده کرده‌است (؛ )). متیسون ظاهراً اولین کسی بود که در رساله "Das forschende Orchester به" سال ۱۷۲۱ به موسیقی «سبک گالانت» اشاره کرده‌است. او سبک کم‌رنگ‌تر و مدرن‌تر گالانت را "einem galanten Stylo" نامگذاری کرد و در میان موسیقی‌دانان برجسته آن جیوانی بونونچینی، آنتونیو کالدارا، تیلمان، الساندرو اسکارلاتی، آنتونیو ویوالدی و جورج فردریک هندل را قرار داد. تمامی آنها برای "اپرا سریا" ایتالیایی بر پایه صدا آهنگ می‌نوشتند و این شکل اپرایی شکل اصلی موسیقی گالانت بود. موسیقی سکولار
کلمه‌ها قسمت مهمی از موسیقی سکولار هستند. کلمه‌ها برای بیشتر مردم عادی به موسیقی اضافه شدند تا همگی بتوانند این موسیقی را به راحتی بخوانند. سبک موسیقی بعد از سکولاریزاسیون تغییر کرد. موتت‌ها، برای مثال، از کلیساها خارج شد که بعداً باعث ممنوعیت همسرایی در کلیسا گردید. موتسارت در جنگل
داستان برگرفته از کتاب "موتسارت در جنگل: سکس، مواد مخدر و موسیقی کلاسیک" است. خاطرات سال ۲۰۰۵ ابوایست، بلیر تیندال. خاطراتی از زندگی شغلی حرفه‌ایش در نیویورک و اجراهای مختلف در کنسرت‌های برجسته با گروه‌های موزیک فیلارمونیک نیویورک و ارکسترهای متعدد تئاتر برادوی. موسیقی هوی متال
بی‌پروایی موسیقایی «لد زپلین» در تمامی ابعاد و نه فقط نوازندگی گیتار در سال ۱۹۶۸ توجه جهانیان را به شکل‌گیری ژانر جدیدی معطوف کرد. از گروه‌های شاخص اولیهٔ هوی متال لد زپلین، دیپ پرپل، یوریا هیپ، یوفو، بلک سبث بودند که جامعهٔ مدرن متال در حال حاضر اغلب آن‌ها را گروه‌های هاردراک می‌نامد تا هوی متال. به‌ویژه آن‌دسته از گروه‌هایی که صدای‌شان بیشتر شبیه به موسیقی راک سنتی بود. به‌طور کلی واژه‌های «هوی متال» و «هاردراک»، خصوصاً درهنگام بحث در مورد موسیقی دهه هفتاد، اغلب به یک معنا به کار می‌روند. بسیاری از چنین گروه‌هایی به‌خودی خود گروه‌های هوی متال نیستند، بلکه آهنگ‌ها یا آثاری از خود به جای گذاشته‌اند که به این ژانر کمک کرده‌است. به عنوان مثال کمتر کسی می‌تواند جترو تال را به معنای واقعی هوی متال در نظر بگیرد، اما از طرف دیگر کمتر کسی می‌تواند منکر آن شود که آهنگ «وسایل تنفس» (از آلبوم ۱۹۷۱ گروه با همین نام) آن‌ها یکی از اولین آهنگ‌های هوی متال بوده‌است. سده نوزدهم میلادی
فرم سوناتا در عصر کلاسیک به کمال رسید و به صورت فرم غالب ترکیبات سازها در سدهٔ نوزدهم درآمد. امروزه بیشتر موسیقی‌های سدهٔ نوزدهم را در قالب سبک رمانتیک قلمداد می‌کنند. بسیاری از بزرگ‌ترین موسیقی‌دانان جهان همچون لودویگ فان بتهوون، پیوتر ایلیچ چایکوفسکی، فردریک شوپن و ریشارد واگنر در این عصر زندگی می‌کردند. دیگران عبارت‌اند از:ادبیات سدهٔ نوزدهم با رمانتیسم آغاز شد. رمانتیسم که جنبشی علیه عقل‌گرایی حاکم بر سدهٔ ۱۸ بود توانست در سراسر اروپا پخش شود. این جنبش کمابیش همراه با انقلاب صنعتی به پیش می‌رفت و سعی داشت تا با تغییرات بنیادینی که این انقلاب به‌وسیلهٔ موتور بخار و راه‌آهن در طبیعت به وجود می‌آورد مقابله کند. ویلیام وردزورث و ساموئل تیلور کلریج بنیانگذاران این مکتب در انگلستان بودند. در اروپا نیز جنبش آلمانی Sturm und Drang با پخش شدن در سطح این قاره از ایتالیا گرفته تا اسپانیا را تحت تأثیر خود قرار داد. موسیقی دوره کلاسیک
پدر تکنیک بسط و گسترش موتیفی و دولپمان را بدون شک باید جوزف هایدن دانست. موتسارت تا قبل از آشنایی خود با هایدن دولپمان را در مفهوم کامل خود به کار نگرفته بود ولی بتهوون بود که شکل اصلی دولپمان را تکامل بخشید و این شکل به‌طور ثابت تا مدت‌ها باقی ماند. اکثر مومان‌های اول سمفونی‌ها، کوارتت‌ها و سونات‌های دوره کلاسیک و رمانتیک در همین فرم سونات تصنیف شده‌اند که در کل اساس موسیقی‌سازی شد. دنیس برین
دنیس برین دانش‌آموختهٔ آکادمی سلطنتی موسیقی بود و شهرت خودش به‌واسطهٔ محبوب‌ساختن و جاانداختن هورن جهت تک‌نوازی در موسیقی کلاسیک در میان مردم در کشور انگلستان بود. وی با همکاری هربرت فون کارایان و ارکستر فیلارمونیک، آثاری از کنسرتوی هورن ولفگانگ آمادئوس موتسارت ضبط و منتشر کرد که که هنوز به اعتقاد بسیاری، معتبرترین و کامل‌ترین اجرای این اثر هنری موتسارت است. دستبرد به حرمسرا
اجرای این اپرا، از نظر حرفه‌ای و سرشناسی، موفقیت چشمگیری را برای موتزارت به همراه داشت؛ "دستبرد به حرمسرا" بارها در کشورهای آلمانی زبان سراسر اروپا به روی صحنه رفت و در نوامبر ۱۸۰۱ هم به سالنهای اپرای فرانسه راه یافت. اما با وجود سود مالی فوق‌العاده ایی که این اپرا برای برنامه گزاران داشت، ثروت چندانی نصیب موتزارت نکرد و بابت تعداد زیادی از اجراها هم هیچ سودی عاید این آهنگساز چیره‌دست نشد. فرانسوا-آدریان بوالدیو
فرانسوا-آدریان بوالدیو ؛ ، (۱۶ دسامبر ۱۷۷۵–۸ اکتبر ۱۸۳۴) یک آهنگ ساز فرانسوی در زمینهٔ اپرا بود که اغلب از او به عنوان «موتزارت فرانسوی» یاد می‌شود. سمفونی شماره ۳۸ (موتسارت)
با اینکه محبوبیت موتسارت در وین شکننده بود ولی در دیگر بخش‌های اروپا او را می‌پرستیدند به همین دلیل هر چند اجرای قطعه در پراگ بوده ولی نمی‌توان با قطعیت بیان کرد که این سمفونی برای پراگ نوشته شده‌است. از نامه‌ها برداشت می‌شود که موتسارت برای اجرای اپرای عروسی فیگارو در ماه نوامبر به پراگ دعوت شده بود ولی در نسخه‌های باقی مانده رسانه‌های آن زمان هیچ خبری از موفقیت یا حتی اجرای اپرا در ماه نوامبر یافت نمی‌شود و اولین خبر مربوط به ۱۱ دسامبر، یعنی ۵ روز بعد از اتمام سمفونی است؛ بنابراین ممکن است در طول زمان تمرین برای اجرای اپرا (از ابتدای نوامبر تا اجرای قطعه در دسامبر) موتسارت مشغول اتمام این اثر بوده باشد. شاید وی قصد داشت آنرا همراه با «کنسرتو پیانو شماره ۲۵» در وین اجرا کند اما آنچه می‌توان با قطعیت بیان کرد اینست که سمفونی ابتدا در پراگ اجرا شد. البته گزینش خاص سازها نیز این باور را به وجود می‌آورد که سمفونی برای سازگاری با فرهنگ پراگ نوشته شده‌است. برای مثال قسمت سازهای بادی سنگینِ این سمفونی هماهنگ با مهارت فوق العادهٔ نوازندگان پراگ است که موتسارت موفقیت اپراهای "عروسی فیگارو " و «دزدی از حرم سرا» را نیز تا حدی مرهون آنها می‌باشد. این قسمت سنگین می‌تواند نتیجۀ پیشرفت چشمگیر موتزارت در ارکستراسیون (در سایه ۲ سال گذشته که مشغول به نوشتن تعداد زیادی کنسرتو پیانو بود) نیز بوده باشد. در هر حال، تفاوت سمفونی پراگ با سمفونی‌های پیشین انکار ناپذیر است. سنفونیا کنسرتانت
در دوره کلاسیک (تقریباً ۱۷۵۰ تا ۱۸۰۰م)، سمفونی و کنسرتو معانی مشخص‌تری به دست آوردند و فرم «کنسرتو گروسو» به‌طور کلی فراموش شد. این امر در دهه‌های آخر قرن هجدهم منجر به تلاش برای تلفیق این دو سبک توسط آهنگسازانی از مکتب مانهایم شد. یوهان کریستیان باخ جوان‌ترین فرزند یوهان سباستیان باخ، از اوایل دهه ۱۷۷۰، آثاری در فرم سنفونیا کنسرتانت‌هایی را در پاریس منتشر می‌کرد. موتسارت که از سال ۱۷۷۷ با «مکتب مانهایم» آشنا شده بود و احتمالاً از انتشار آثار «یوهان کریستیان باخ» آگاه بوده و تلاش‌های زیادی را برای ساخت سنفونیا کنسرتانت انجام داد که موفق شد سنفونیا کنسرتانت برای ویولن، ویولا و ارکستر را بسازد (که در واقع تنها اثر معتبر از موتسارت در این فرم است). همچنین یوزف هایدن در سفر خود به لندن، توانست یک سنفونیا کنسرتانت برای ویولن، ویلنسل، ابوا و فاگوت را آهنگسازی کند. از آهنگسازان دورهٔ کلاسیک تعداد کمی از این سبک پیروی کرده‌اند، اما با این حال آثاری چون هارولد در ایتالیا اثر هکتور برلیوز را به این سبک نزدیک می‌دانند. بتهوون نیز اثری در این فرم نساخته‌است اما تریپل کنسرتوی وی را دارای ساختاری شبیه سنفونیا کنسرتانت احساس می‌کنند. موسیقی هوی متال
پس از گذشت چند سال از تشکیل اولین گروه‌ها در این سبک، متال نه تنها به‌عنوان یک ژانر موسیقی، بلکه به‌عنوان شیوه‌ای جدید برای بیان عقیده‌های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و مذهبی افراد که معمولاً ساختار اعتراضی داشت شناخته شد. گروه‌هایی هم‌چون بِلَک سَبَث، لِد زپلین، دیپ پرپل و بعدها جوداس پریست در شکل‌گیری و گسترش این شاخه موسیقی در اواخر دهه شصت و دهه هفتاد تأثیر زیادی داشتند. ماریا آنا موتسارت
ماریا آنا موسیقی را از هفت‌سالگی، زیر نظر مستقیم پدرش و با نواختنِ هارپسیکورد آغاز کرد. او به همراه پدر و برادرش حینِ سفر به شهرهای مختلفِ اروپا، به‌ویژه به وین و پاریس، به نمایش استعداد موسیقایی پرداخت؛ البته استعدادِ ماریا آنا کاملاً تحت‌الشعاعِ استعداد خارق‌العادهٔ برادرش، ولفگانگ، قرار گرفته بود. موسیقی راک
یکی از زیرشاخه‌های اصلی راک، سبک هوی متال است که امروزه خود به عنوان یک شاخهٔ اصلی شناخته می‌شود. از موسیقی متال که به علت خشن‌بودن آواها به این نام خوانده می‌شود، به خودی خود زیر شاخه‌های متعددی منشعب شده‌است. این موسیقی با گروه لد زپلین و سپس بلک سبث آغاز شد. دههٔ هشتاد میلادی دوران شکل‌گیری کامل‌تر و تعالی این سبک به حساب می‌آید. سمفونی شماره ۲۵ (موتسارت)
\relative c {\relative c {\relative c {»\relative c" {خطوط ملودیک زیاد و سنکپ‌های فراوان (اتصال کشش ضرب ضعیف به کشش ضرب قوی باعث جابه‌جا شدن تأکیدها در ضرب‌ها می‌شود و قسمت ضعیف با تأکید بیشتری اجرا می‌گردد. این‌گونه موارد حالت خاصی را در موسیقی ایجاد می‌کند که به آن سنکپ می‌گویند). این سمفونی به‌اصطلاح با «طوفان و استرس یا کوبشِ و انگیزشِ شدید» همراه است. (یک اثر موسیقایی کلاسیک از این نوع، عموماً در تونالیتهٔ مینور نوشته می‌شود تا احساس سختی و انگیزش غم و استرس را منتقل کند. تم‌های اصلی با خشم و گام‌های طولانی و بیان‌های ملودیک غیرمنتظره ابراز می‌گردند و دینامیک و تمپو به‌سرعت عوض می‌شود تا منجر به تغییر سریع احساسات شود. در مورد سمفونی‌ها و سازهای زهی، این سبک شامل ترمولوها و تغییرات دراماتیک در تأکیدها و دینامیک می‌شود). در نتیجه، این سمفونی ویژگی‌های مشترکی با دیگر سمفونی‌های هم‌کاراکتر زمان خود دارد؛ مانند هایدن در سُل مینور. کیوان کریمی
در بیست و نهمین جشنواره موسیقی موتسارت ایتالیا که با همکاری سازمان عفو بین‌الملل، شاخه ایتالیا در تاریخ ۷ مه ۲۰۱۶ (۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۵) برگزار شد، قطعاتی از دیمتری اشکنازی و استرینگ در حمایت از کیوان کریمی نواخته شد. این جشنواره همچنین از میهمانان خود خواست که با امضای طومار عفو بین‌الملل اعتراض خود را نسبت به حکم صادر شده برای کیوان کریمی اعلام کنند. یک جوک موسیقایی
عناصر فوق همگی برای موسیقی دورهٔ کلاسیک غیرمعمول بودند؛ هرچند بعدها استفاده از آنها برای آهنگ‌سازان اوایل قرن بیستم، مانند دبوسی و استراوینسکی عادی شد، اما این اثر موتسارت به دلیل فرم‌های کلاسیک خود همچنان سبک کمدی خود را حتی میان آثار سدهٔ بیستم حفظ کرد. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
در سال ۱۸۰۹ کنستانز با جورج نیکولاس ون نیسن (۱۷۶۱–۱۸۲۶) ازدواج کرد. نیسِن که علاقهٔ خاصی به موتسارت داشت، برای دلائلی که خیلی مشخص نیست، تغییراتی در نامه‌های موتسارت می‌دهد و اولین زندگی‌نامهٔ موتسارت را می‌نویسد. زبان انگلیسی
موسیقی انگلیسی بیشترین طرفدار و محبوبیت را در جهان دارد. موسیقی ایالات متحده آمریکا نمایشگر تنوع جغرافیای انسانی این کشور است. این موسیقی تحت تأثیر موسیقی ایرلندی، اسکاتلندی، آفریقای غربی و البته اروپایی قرار دارد. از شاخص‌ترین سبک‌های موسیقی در آمریکا می‌توان به جاز، بلوز، کانتری، بلوگرس، آمریکانا، راک، ریتم اند بلوز، سول، رگتایم، فانک، هیپ هاپ، دوو واپ، پاپ، تکنو، هاوس، فولک، دیسکو، بوگِلو، رگاتون و سالسا اشاره کرد. موسیقی آمریکا در تمام جهان شنیده می‌شود و تعداد زیادی از هنرمندان آن مخاطبان جهانی دارند. مایکل جکسون مشهور به پادشاه پاپ، الویس مشهور به پادشاه راک‌اندرول، فرانکلین مشهور به ملکه موسیقی سول، توپاک از رپرهای مشهور به معترض به حقوق سیاه‌پوستان آمریکا، بیتلز (پرفروش‌ترین گروه موسیقی)، مدونا (ملکه پاپ)، پینک فلوید، التون جان، کرت کوبین، لویی آرمسترانگ و بسیاری دیگر، جزو بزرگترین خوانندگان و موسیقی‌دانان مطرح در تاریخ موسیقی جهان و پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی شناخته می‌شوند. بیلبورد هات ۱۰۰، نوعی جدول و استاندارد موسیقی در ایالات متحده است که صد موسیقی برتر برپایه سال‌ها در آن گنجانده شده‌اند.