نقاسی های ونگوگ در کجا نگهداری می شود؟
موزه ون گوگ
موزه ون گوگ () نگارخانه‌ای در آمستردام هلند است که به آثار نقاش هلندی، ونسان ون گوگ و معاصرانش اختصاص دارد. این موزه در میدان‌موزه‌ای قرار دارد که در آن، موزه‌های دیگری چون موزه امپراتوری، موزه اشتدلیک آمستردام و تالار کنسرت آمستردام قرار دارند. موزه ون گوگ در ۲ ژوئن ۱۹۷۳ افتتاح شده‌است. طراحان ساختمان آن، گریت ریتفلد و کیشو کوروکاوا هستند. این موزه همین‌طور بزرگ‌ترین مجموعه از آثار نقاشی ون گوگ در جهان را در خود جای داده. در سال ۲۰۱۵، این موزه ۱/۹ میلیون بازدید داشت که آن را دومین موزه پربازدید هلند و سی و یکمین موزه پربازدید جهان کرده‌است. سیب‌زمینی‌خورها
این اثر هم‌اکنون در موزه ون گوگ در شهر آمستردام هلند نگهداری می‌شود.
تونی کرگ
گالری شهر وولفزبورگ، وولفزبورگ، آلمان؛ بنیاد باواگ، وین، اتریش. مرقع گلشن
بیشتر اوراق این مرقع اکنون در کتابخانه کاخ موزه گلستان در تهران نگهداری می‌شود. برگه‌های موجود مرقع گلشن در کتابخانه کاخ گلستان مشتمل است بر دهها قطعه نگاره هند و ایرانی از مناظر و مجالس و چهره‌ها و حکایتها، شمایل بزرگان، شمایل هنرمندان پدیدآورندهٔ مرقع؛ دهها قطعه خوشنویسی مزیّن و مذهّب؛ چند قطعه شمسه‌سازی مذهّب؛ چند قطعه گراوور از مناظر اروپایی. مرقع سنگ‌های ماه
بزرگ‌ترین اندوختگاه سنگ‌های ماه که برنامه آپولو فراهم آورده در «ساختمان نمونه‌های قمری» واقع در مرکز فضایی جانسون شهر هیوستون ایالات متحده قرار دارد. برای امنیت بیشتر، مجموعهٔ کوچک‌تری نیز در پایگاه هوایی بروکس در سن‌آنتونیو تگزاس نگهداری می‌شود. بیشتر قطعه‌سنگ‌ها در نیتروژن نگهداری می‌شوند تا از هرگونه رطوبت به دور بمانند. برای تماس با این سنگ‌ها تنها از ابزارهای ویژه استفاده می‌شود و دست انسان با آن‌ها تماس نمی‌یابد. گندم‌زاری با سروها
گندم‌زاری با سروها نام هریک از سه نقاشی یکسان از سری نقاشی‌های رنگ و روغن گندم‌زارها اثر ونسان ون گوگ است. تمامی این نقاشی‌ها در آسایشگاه روانی پائول مقدس واقع در سن-رمی در نزدیکی آرل در فرانسه به نمایش گذاشته‌ شدند؛ جایی که ون گوگ از مه ۱۸۸۹ تا مه ۱۸۹۰ به‌طور داوطلبانه بستری بود. این آثار از نمای قبال مشاهدهٔ کوه‌های آلپلز از پنجرهٔ آسایشگاه الهام گرفته‌اند. اسکلت با سیگار روشن
جمجمه اسکلت با سیگار روشن یک نقاشی بدون تاریخ توسط ونسان ون گوگ است، که جزئی از مجموعه دائمی موزه ونسان ون گوگ به‌شمار می‌رود. گندم‌زار با کلاغ‌ها
تابلوی «گندم‌زار با کلاغ‌ها» در موزه ون گوگ در آمستردام نگهداری می‌شود.صفحه ویژه تابلوی «گندم‌زار با کلاغ‌ها» در تارنمای موزه ون گوگ (تارنمای رسمی) غروب در مونت ماژور
در ۹ سپتامبر ۲۰۱۳ موزه ون گوگ در پرده‌برداری عمومی از این نقاشی اعلام کرد که این اثر به عنوان نقاشی ون گوگ نیز تأیید شده‌است. ویل ون گوگ
ویلِمینا یاکوبا ون گوگ (زادهٔ ۱۶ مارس ۱۸۶۲ - درگذشتهٔ ۱۷ مهٔ ۱۹۴۱)، که ویل صدایش می‌کردند، جوان‌ترین خواهر هنرمند نقاش، ونسان ون گوگ و تئودوروس ون گوگ، دلال آثار هنری، بود. و از فمینیست‌های اولیه بود. ونسان ون گوگ
وَنسان وَن گوگ یا وینسنت ویلم فان خوخ (زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک نقاش پسادریافتگر هلندی بود که کار او تأثیر گسترده‌ای بر هنر سده ۲۰ (میلادی) داشت. کارهای او شامل شب پر ستاره، تک‌چهره، خودنگاره، چشم‌انداز، طبیعت بی‌جان، سرو، کشتزار گندم و گل‌های آفتابگردان است. او از کودکی به نقاشی علاقه داشت ولی تا اواخر دههٔ دوم زندگی‌اش نقاشی نکرد. او بسیاری از کارهای شناخته‌شده‌اش را در دو سال آخر زندگی‌اش تکمیل کرد. وی در یک دهه بیش از۲٬۱۰۰ کار هنری تولید کرد که شامل ۸۶۰ نقاشی رنگ روغن و بیش از ۱٬۳۰۰ نقاشی با آبرنگ، طراحی و چاپ می‌شود. ون گوگ در خانوادهای سطح متوسط به بالا به دنیا آمد و جوانی خود را به عنوان فروشنده آثار هنری گذراند. او پس از تدریس در آیل‌ورث و رامس‌گیت انگلستان به لاهه، لندن و پاریس مسافرت کرد. او در جوانی عمیقاً مذهبی بود و آرزو داشت کشیش شود. از سال ۱۸۷۹ به عنوان مُبلغ مسیحی در میان کارگران زغال‌سنگ در بلژیک فعالیت کرد و در آنجا آغاز به کشیدن طرح‌هایی از مردم محلی نمود. در سال ۱۸۸۵ سیب‌زمینی‌خورها را که نخستین کار مهم او شناخته می‌شود کشید. در مارس ۱۸۸۶ به پاریس رفته و با دریافتگری فرانسوی آشنا شد. بعدها به جنوب فرانسه رفت و تحت تأثیر نور آفتاب شدید آنجا قرار گرفت. هرچند او در زمان حیاتش در گمنامی به‌سر می‌برد و در تمام طول عمر خود تنها یک تابلو، یعنی "تاکستان سرخ" را فروخت. اما اکنون به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین نقاشان سده ۱۹ (میلادی) در جهان شناخته می‌شود. ون گوگ شیفته نقاشی از مردم طبقهٔ کارگر مانند تابلوی "سیب‌زمینی‌خورها"، کافه‌های شبانه مانند "تراس کافه در شب"، مناظر طبیعی فرانسه، "گل‌های آفتابگردان"، "شب پر ستاره" و خودنگاره بود. وی در اواخر عمر به شدت از بیماری روانی اختلال دوقطبی و فشار روحی رنج می‌برد. هنوز در مورد نحوه مرگ ونسان تردید وجود دارد، برخی معتقدند او خودکشی کرده و برخی دیگر یقین بر کشته شدن وی دارند. شب‌زنده‌داران
این اثر هم‌اکنون در مؤسسه هنر شیکاگو نگهداری می‌شود. ونسان ون گوگ
ون گوگ شیفته نقاشی از کافه‌های شبانه، مردم طبقهٔ کارگر، مناظر طبیعی فرانسه و گل‌های آفتاب‌گردان بود. مجموعهٔ گل‌های آفتابگردان او که تعدادی از آنها از سرشناس‌ترین نقاشی‌هایش نیز به‌شمار می‌آیند شامل ۱۱ اثر است. خودنگاره‌ها و شب‌های پرستارهٔ وی از دیگر نقاشی‌های برجستهٔ او به‌شمار می‌آیند. کهنه‌گرگانج
از سال ۲۰۰۵ میلادی ویرانه‌های کهنه‌گرگانج زیر پوشش میراث جهانی یونسکو درآمده‌است. ویکی‌پدیا انگلیسی خانواده رولین
ون گوگ در سال ۱۸۸۸ به آرل در جنوب فرانسه نقل مکان کرد، جایی که بهترین آثار خود را در آنجا خلق کرد. نقاشی‌های وی نمایانگر جنبه‌های مختلف زندگی معمولی است، مانند پرتره‌هایی از اعضای خانواده رولین. نقاشی‌های گل‌های آفتابگردان، که برخی از مشهورترین آثار ون گوگ هستند، این آثار طی این مدت ساخته شدند. او به‌طور مداوم کار می‌کرد تا ایده‌های خود در نقاشی را به روز کند. احتمالاً این دوره برای ون‌گوگ یکی از دوره‌های شاد زندگی او بوده‌است. او با اعتماد به نفس، روشن بینی و پرداختن به محتوا نقاشی می‌کرد. آنا باخ
نمایشگاه‌های مختلفی از زندگی و کارش در موزه رویال مورمون در مورلنولز از اکتبر تا دسامبر سال۲۰۰۰ یا در خانه ونسان ون گوگ در شهر هوخه‌فین هلند در سال ۲۰۱۰برگزار شد. فرانک (نقاشی)
این اثر هم‌اکنون در موسسه هنرهای مینیاپولیس در ایالات متحده آمریکا نگهداری می‌شود. منظره پاریس از اتاق ونسان ون گوگ
یک نقاشی که قبل از این کشیده شد پشت بام‌ها و پاریس یا منظره پشت بام‌ها و پشت خانه‌ها نام داشت. ون گوگ بعد از رسیدن به پاریس با دریافتگری آشنا شد، اما کمی زمان برد تا از دانش اش در کارش استفاده کند. این منظره از پنجره رنگ‌های تیره‌ای را که عادت داشت استفاده کند نشان می‌دهد، استفاده از رنگهای قهوه‌ای و خاکستری برای پشت بام هاو پشت خانه‌ها در این کار به نظر می‌رسد که ون گوگ در مرحله اول روی جدا کردن رنگ خانه‌ها و خطوط سقف‌ها تأکید دارد. گری وینوگرند
وینوگراد افتخارات بسیاری همچون بورسیه‌های "گوگنهایم" را در سال‌های ۱۹۶۴، ۱۹۶۹، ۱۹۷۸ و بورس مؤسسه وقف ملی برای هنر در سال ۱۹۷۵ را کسب کرده‌است. آثار او در مجموعه‌های برجسته بیشتر موزه‌های بزرگ در سراسر دنیا یافت می‌شوند. آرشیو وینوگراند در «مرکز عکاسی خلاق» دانشگاه آریزونا، توسان، نگهداری می‌شود. گاو در دین و اساطیر
تندیس نقره‌ای گاو نشسته در موزه متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شود. دو خرچنگ
دو خرچنگ یک نقاشی رنگ روغن است که در سال ۱۸۸۹ توسط ونسان ون گوگ کشیده شده است.این نقاشی دو خرچنگ بی حرکت ، یکی به رو و یکی به پشت با زمینه سبز است.  این نقاشی رنگ روغن روی بوم با طول ۴۷ سانتیمتر (۱۹ اینچ) و عر ض ۶۱ سانتیمتر (۲۴ اینچ ) است. گرگور
گرگور قفسی توری است که با بند، آن را به ته دریا می‌فرستند و به سر بند یک قطعه چوب پنبه می‌بندند تا محل قرارگرفتن گرگور را گم نکنند. ماهی‌ها از یک دریچه وارد شده و راه برگشت را پیدا نمی‌کنند و درون قفس گیر می‌کنند و فقط ماهی‌های درشت در درون گرگور می‌مانند. درختان زیتون (نقاشی ون گوگ)
در ماه مه سال ۱۸۸۹، ون گوگ به شکل داوطلبانه وارد آسایشگاه سنت پل نزدیک سن رمی گردید، او در آنجا به سلول‌های دیگر نیز دسترسی داشت و از آن‌ها به عنوان استودیو استفاده می‌کرد، در ابتدا به دلیل پناهندگی فوری، برای نقاشی بدون میله‌های پنجره اندکی محدود بود، او دنیا را از پنجره اتاقش می‌دید، عناصری همچون پیچک‌ها تحت پوشش و گستردگی درختها، یاس‌ها و زنبق‌ها و سوسن‌ها، در باغ. گیوک خان
اصل نامه در کتابخانهٔ مخفی واتیکان نگهداری می‌شود.با استفاده از مقاله «مغولها و پاپها» پابلو پیکاسو
تابلوی "نقاش و مدلش" از کارهای پیکاسو در ابعاد بزرگ است که در موزه هنرهای معاصر تهران نگهداری می‌شود. ارل: منظره باغ میوه پرگل
ارل: منظره باغ میوه پرگل یکی از نقاشی‌هایی است که ونسان ون گوگ زمانی که در ارل زندگی می‌کرد در بهار سال ۱۸۸۹ با موضوع باغ‌های میوه پرگل کشید. عطر
بهترین شرایط نگهداری عطرها اینست که در هنگام عدم مصرف در محفظه‌های تاریک آلومینیومی یا بسته‌بندی اصلی خود نگهداری شده و در دمایی بین ۳ تا ۷ درجه سلسیوس نگهداری شوند. موزه (Osmothèque Osmothèque) که یک مرکز و موزه نگهداری عطر می‌باشد، عطرهای خود را در محفظه‌های آلومینیومی که فضای خالی آن‌ها با گاز آرگون پر شده و در دمای ۱۲ درجه سلسیوس نگهداری می‌کند. اگرچه خارج کردن اکسیژن از فضای بالایی بطری‌ها سخت است اما استفاده از پاشنده‌های اسپری نسبت به بطری‌های درباز، یا غلطکی کمتر عطر را در معرض اکسیژن قرار می‌دهد. بعلاوه، اسپری، عطر داخل بطری را از قاطی شدن و برخورد با گردوخاک، خرده ریزه‌ها و پوست که می‌توانند کیفیت عطر را کاهش دهند دور نگه می‌دارد. ونسان ون گوگ
ونسان در انزوای خودخواسته‌اش در آرل، همه اندیشه‌ها و امیدهایش را در نامه‌هایی به تئو، که به صورت خاطره‌نگاری‌های روزانه درآمده بود می‌نوشت. در این نامه‌ها رسالتی که نقاش در خود احساس می‌کرده، تلاش‌ها و کام‌یابی‌ها، تنهایی غم‌بار و آرزوی داشتن هم‌صحبتی همدل به خوبی آشکار است. شکوفه‌های بادام
شکوفه‌های بادام () یک مجموعه از چند نقاشی مربوط به شکفتن شکوفه‌های درختان بادام اثر نقاش هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ می‌باشد که بین سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۰ در منطقهٔ سن رمی و آرل در جنوب فرانسه طرح گردید، و شکوفه‌های درختان از سوژه‌های خاص و مورد علاقهٔ ون گوگ بود، آنها بیداری و امید را نوید می‌دادند، او لذت می‌برد از آنها و و لذت می‌برد از نقاشی کردن این درختها و شکوفه‌ها، اثر، بازتاب و منعکس کنندهٔ نقاشی ژاپنی و تلفیق آن در سبک امپرسیونیست است، "شکوفه‌های بادام" طراحی شد برای تبریک تولد برادر زادهٔ نقاش به نام تئو. ابعاد این اثر نقاش (۷۳٫۵ × ۹۲) سانتیمتر می‌باشد. مصحف عثمان
نسخه خطی پوستی هم‌اکنون در کتابخانه مسجد تلیاشایاخ، در منطقه قدیمی «هست امام» (خضرتی امام) نزدیک مقبره علامه قرن دهم قفال ششی در تاشکند ازبکستان نگهداری می‌شود. سه نوازنده (پیکاسو)
در حال حاضر یک نسخه متعلق به موزه هنر مدرن (MoMA) در شهر نیویورک است و دیگری در موزه هنر فیلادلفیا نگهداری می‌شود. شب پرستاره
ون گوگ این اثر را در بیمارستانی روانی در سن-رمی-دو-پروانس در جنوب فرانسه که در آن بستری بود و یک سال قبل از مرگ خود کشید. این اثر هم‌اکنون در موزه هنر مدرن در نیویورک نگهداری می‌شود. ونسان ون گوگ
علاوه بر نامه‌های ونسان به تئو، نامه‌هایی به آنتون فان راپارد ،امیل برنار، خواهرش ویل و دیگران نیز به‌جا مانده‌اند. این مجموعه، نخستین‌بار در سال ۱۹۱۴ (میلادی) توسط همسر برادرش یوهانا ون گوگ-بونگر در سه جلد به چاپ رسید و بعدها گفت آن را با ترس منتشر کرده‌است چون نمی‌خواست کارهای هنرمند در سایه زندگی‌اش قرار بگیرند. ون گوگ خود از خوانندگان علاقه‌مند زندگی‌نامه هنرمندان دیگر بود و انتظار داشت زندگی آنها مطابق شخصیت هنری آنها باشد. هاو رمیش
هاو رمیش یک ذخیره‌گاه طبیعی در میان کشورهای آلمان ، فرانسه و لوگزامبورگ است . هاو رمیش از نظر موقعیت جغرافیایی در غرب شهر رمرشین شمال شهر شنگن ، لوگزامبورگ قرار دارد . از مارس ۱۹۹۸ هاو رمیش یک منطقه حفاظت‌شده در لوگزامبورگ شناخته می‌شود . علت ایجاد شدن هاو رمیش ارتفاعات شنگن هست که سبب شده آب در منطقه هاو رمیش مانداب شود طی سالیان بر اثر رسوبات رودخانه دریاچه‌های هاورمیش از رود موزل جداشوند . از آب دریاچه‌ها برای پرورش تاک‌های انگور و شراب استفاده می‌شود . هاو رمیش یک از مکان‌های توریستی محسوب نیز می‌شود و برهنگی در آن آزاد است . گندم‌زارها (نقاشی ون گوگ)
گندم‌زارها یا مزارع گندم () یک سری از ده‌ها نقاشی نقاش هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ می‌باشد، اتصال به طبیعت، قدردانی از کارگران دستی که از عمده سوژه‌ها و الگوی این نقاش است در این تصویر هم به خوبی نمایان است، مزرعهٔ گندم هنرمند، نشان دهندهٔ پیشرفت او به عنوان یک هنرمند طراح خرمنهای گندم یکنواخت و خسته‌کننده در سال ۱۸۸۵ در هلند، به طرح‌های رنگارنگ و چشم‌نواز است، یک نقاشی دراماتیک از آرل، سن رمی و اور سور آواز فرانسه. غروب در مونت ماژور
این نقاشی در سال ۱۸۹۰ در میان مجموعه آثار ونسان ون گوگ در انباری برادرش تئو ون گوگ پیدا شد.بعدازاین که در سال ۱۹۰۱ فروخته شد، دیگر هیچ نشانی از مالکیت آن وجود نداشت و نقاشی ظاهراً گم شده بود. اوترلو
موزه کرولر-مولر با نام هلن کرولر-مولر در همان نزدیکی قرار دارد و دارای دومین مجموعه بزرگ جهان از نقاشی‌های ونسان ون گوگ است. موزه کتاب و میراث مستند ایران
در موزه کتاب و میراث مستند سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران سردیسی از حکیم ابوالقاسم فردوسی نگهداری می‌شود که در تاریخ ۶ اسفند ماه ۱۳۹۸ خورشیدی از سوی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی کشور به شماره ۱۴۴۸ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این اثر ارزشمند در ۱۳۱۳ خورشیدی، توسط ابوالحسن صدیقی خلق و پس از آن در سرسرای ساختمان قدیم و تاریخی کتابخانه ملی ایران واقع در خیابان سی تیر نصب گردید که با انتقال ساختمان کتابخانه ملی، در حال حاضر در محل موزه کتاب و میراث مستند ایران واقع در ساختمان جدید کتابخانه ملی در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفته‌است. ابعاد این سردیس ۵۰ در ۲۶ با ارتفاع ۷۰ سانتی‌متر بوده و جنس عمدهٔ آن از گچ ساخته شده و در پایین آن امضای استاد و تاریخ ساخت وجود دارد. غروب در مونت ماژور
در سال ۱۹۰۸، یک صنعتگر نروژی به نام کریستین نیکلای موستاد که معتقد بود این اثر ونسان ون گوگ است، این نقاشی را خرید و آن را در خانهٔ خود به نمایش گذاشت.طبق گفتهٔ خانوادهٔ موستاد، سفیر فرانسه در سوئد که مهمانِ خانهٔ موستاد بود، توصیه کرد که این‌کار احتمالاً متعلق به ونسان ون گوگ نباشد. بعد از آن، موستاد نقاشی را پایین آورد. این نقاشی تا زمان مرگ موستاد و نماییش مجدد نقاشی به عنوان دارایی‌اش، در اتاق شیروانی او نگه‌داری می‌شد. زاغی (نقاشی مونه)
تابلوی کرباسِ زاغی مونه به تصویر می‌کشد یک زاغی سیاه تنها را که بر رویِ دروازهٔ یک پرچین چوبی نشسته، نور درخشندهٔ خورشید بر برف تازه باریده می‌تابد که در جاهایی مُنجر به ایجادِ سایه‌های آبی رنگ شده، این حالت از رنگ‌آمیزی مونِه بعدها به یکی از ویژگی‌های امپرسیونیسم تبدیل گردید، در حقیقت مونِه و سبکِ امپرسیونیسم، نشانگرانِ سایه‌های رنگی در جهتِ نمایش دادنِ برداشتِ واقعی از نِما و چشم‌انداز بودند، تغییر در شرایطِ تابشِ نور و سایه‌های ایجاد شده توسط آن در طبیعت به خوبی در نقاشی انعکاس یافته که به عنوانِ یک پدیدهٔ چالش‌برانگیز کُنوانسیونِ دانشگاهی از نقاشیِ سیاه و سفید و انعکاس سایه در آن‌ها می‌باشد، این نظریهٔ ذهنی ادراک رنگ از طریقِ آثار گوته و میشل اوژن شورول پیش از آن قرن به دنیای هنر معرفی شده بود، در آن زمان، استفادهٔ مونه از ترکیبِ نور و رنگ مُنجر به رَدِ آن توسط سالن پاریس به سال ۱۸۶۹ گردید، امروزه مُورخان هنر طبقه‌بندی، تابلوی زاغی اثرِ مونِه را به عنوانِ یکی از بهترین منظره نِگاری‌های برفی او می‌دانند، تابلو تا زمانِ افتتاح و بازگشایی موزهٔ اورسی در سال ۱۹۸۴ در مجموعه‌ای خصوصی نگهداری گردید، امروزه و در موزهٔ اورسی این نقاشی یکی از محبوبترین نقاشی‌های دائمی گالِری است. یانارداغ
به منظور حفاظت از این بنای دیدنی و حمایت از گردشگری در این منطقه، ذخیره‌گاه تاریخی، فرهنگی و طبیعی ایالت یانارداغ با فرمان ریاست جمهوری در تاریخ ۲ مه ۲۰۰۷ تأسیس شد. این سازمان تحت کنترل آژانس دولتی گردشگری فعالیت می‌کند و در روستای محمدلی (شهرستان آب‌شوران) واقع شده‌است. پس از تعمیرات اساسی بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، موزه یانارداغ و نمایشگاه سنگ یانارداغ کروملچ در محدوده این ذخیره‌گاه راه‌اندازی شد. مساحت این ذخیره‌گاه ۶۴٫۵۵ هکتار با آمفی تئاتر ۵۰۰ نفری برای کنسرت در فضای باز است. این محل دارای یک موزه سه‌منطقه‌ای با نمایشگاه‌هایی است که سنگ‌های باستانی و قطعات صنایع دستی مورد استفاده مردم محلی را به نمایش می‌گذارد. همچنین سنگ قبرها، کورگان‌های باستانی و دو محل دفن با گورهای تاریخی وجود دارد. گل‌های خشخاش
گُل‌های خشخاش (که با نام گُلدان گُل‌ها هم شناخته می‌شود) یک نقاشی است که توسط ونسان ون گوگ کشیده شده‌است و قیمت آن ۵۰ تا ۵۵ میلیون دلار تخمین زده شده‌است. در اوت ۲۰۱۰ از موزه محمد محمود خلیل قاهره دزدیده شد و هنوز هم پیدا نشده است. گاوها در علفزار
گاوها در علفزار نقاشی رنگ روغنی است که در سال ۱۸۸۳ توسط وینسنت ون گوگ، از روی یک نقاشی کم‌کیفیت قدیمی کشیده شده‌است. ونسان ون گوگ
روز به روز فرورفتگی و افسردگی ون گوگ عمیق‌تر می‌شد با این حال او تنها در ۲ ماه پایانی عمرش ۹۰ نقاشی برجای گذاشت. ونسان ون گوگ در ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۰ در سن ۳۷ سالگی در اثر شلیک گلوله به شکمش زخمی شد و روز بعد در مهمان‌سرای رَوو درگذشت. ونسان آخرین احساسش را به برادر خود که پیش از مرگش بر بالین وی آمده بود این‌گونه بیان کرد: «غم برای همیشه باقی خواهد ماند». شش ماه بعد تئو نیز درگذشت. موزه لودویگ
موزه لودویگ () موزه‌ای در شهر کلن آلمان است که مجموعه‌هایی از آثار هنر مدرن را نگهداری می‌کند. این موزه گردآورندهٔ مجموعهٔ بزرگی از هنرهای پاپ، انتزاعی و سوررئالیستی، و دربردارندهٔ یکی از بزرگ‌ترین مجموعه آثار پیکاسو در اروپاست. علاوه بر پیکاسو، بسیاری از آثار روی لیختنشتاین و اندی وارهل نیز در این موزه نگهداری می‌شوند. کیکاووس میرزا
در سال ۱۳۳۸ خورشیدی این کاخ به جهت احداث مسجد اعظم قم تخریب شد؛ ولی پیش از تخریب نقاشی‌های تالار این عمارت که توسط محمدعلی نقاش‌باشی کشیده شده بود، توسط گروه «ایزمئو» ایتالیا با ایجاد یک بستر گچی در قالب ۵۵ قطعه از دیوار جدا شد و به مقبره شاه سلیمان صفوی در حرم انتقال یافت. در نهایت این نقاشی‌ها در کاخ گلستان انبار شدند و در اواخر دهه هشتاد خورشیدی مرمت آن آغاز شد و در سال ۱۳۹۴ پس از یازده سال نگهداری در کاخ گلستان به باغ نگارستان منتقل شد و به نمایش عمومی درآمد. جامع‌التواریخ
بروجردی، رئیس سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی ایران و رئیس کمیتهٔ ملی حافظهٔ جهانی در گفتگو با مهر اعلام کرد که این کتاب که در کاخ موزهٔ گلستان نگهداری می‌شود به عنوان میراث جهانی در یونسکو ثبت شد. گندم‌زار با یک چکاوک
گندم‌زار با یک چکاوک یک نقاشی رنگ روغن است که توسط ونسان ون گوگ در زمان اقامت در پاریس کشیده شده است. نامه‌های ونسان ون گوگ
ونسان ون گوگ در بسیاری از نامه‌هایش با کشیدن پیش‌طرحهایی از روند کاری، تابلوها و محل اقامت خود به مخاطبان نامه‌هایش گزارش تصویری می‌داد. تعداد این پیش‌طرح‌ها ۱۳۳ عدد است. دوشیزگان رومی
این اثر لونا امروزه در یک مجموعهٔ خصوصی نگهداری می‌شود. ندیمه‌ها
ندیمه‌ها یا لاس منیناس از شناخته‌شده‌ترین نقاشی‌های دیه‌گو ولاسکز، نقاش بزرگ سده ۱۷ (میلادی) در اسپانیا است. از این اثر که در موزه موزه دل پرادو نگهداری می‌شود به عنوان «با ارزش‌ترین تابلوی اسپانیا» یاد می‌شود. این تابلو از دیرباز یکی از مهم‌ترین نقاشی‌های تاریخ هنر غرب و عصر طلایی اسپانیا دانسته شده و بحث‌ها و تحلیل‌های زیادی را پیرامون فضا، زمان، شخصیت‌ها و واقعی یا غیر واقعی بودن تصاویر نشان داده‌شده در آن، ایجاد کرده‌است. خودنگاره ون گوگ (۱۸۸۹)
تاریخ‌دانان هنر بر سر این که آیا این خودنگاره یا خودنگاره بدون ریش آخرین نقاشی ون گوگ است، اختلاف نظر دارند. اینگو اف والتر و ژان هولسکر باور دارند این خودنگاره آخرین نقاشی ون گوگ است. هولسکر باور دارد ون گوگ این نقاشی را پیش از این که به دلیل آسیب‌دیدن گوشش در بیمارستان بستری‌شود، کشیده‌است. رونالد پیک‌ونس فکر می‌کند خودنگاره بدون ریش آخرین نقاشی ون گوگ است. جیغ (نقاشی)
آثار این نقاش نروژی بارها دزدیده شدند. دو قطعه از نقاشی جیغ در سال ۱۹۹۴ و ۲۰۰۴ نیز نسخه‌هایی از طراحی‌های مختلف تابلوی «جیغ» ربوده شدند. این تابلو در سال ۲۰۰۴ از موزه اسلو ربوده شد اما در سال ۲۰۰۶ از دست سارقان نجات پیدا کرد و به موزه بازگردانده شد. در جریان این سرقت گوشه پایینی تابلو، اندکی خسارت دید اما به کل اثر صدمه‌ای وارد نشد. آخرین نسخه از «جیغ» که مونک با رنگ روغن در سال ۱۹۱۰ روی تخته نقاشی کرد، هم‌اکنون در موزه مونک در اسلو نگه‌داری می‌شود. خودنگاره ون گوگ (۱۸۸۹)
موزه اورسی در پاریس که در سال ۱۹۸۶ این اثر را به‌دست آورد، بیان‌کرد که بی‌جنبشی مدل با موها و ریشی که به صورت موج‌وار حرکت می‌کنند و با آشفتگی نیرومندتر نقش‌های عربی پس‌زمینه، در تضاد است. حسودی می‌کنی؟
نقاشی در موزه پوشکین مسکو روسیه نگهداری می‌شود. خانه‌های اوور
در دو ماه آخر اقامت در سن رمی ون گوگ با استفاده از حافظه اش و رجوع به ریشهٔ هلندی‌اش یک سری نقاشی که آن‌ها را «خاطراتی از شمال نامید» کشید. اثر این بازگشت به شمال در زمان اقامت در اور هم به‌طور قابل ملاحظه‌ای در نقاشی کلیسای اوارز ادامه یافت. به‌هرحال همانند دورهٔ اقامت در نینن مطالعاتش را بر روی زندگی روستائیان ادامه نداد. نقاشی‌هایش در دورهٔ اقامت در اور شامل موضوع‌های متفاوت اجتماعی بود. اوبرژ راوو
اوبرژ راوو یک ساختمان تاریخی است که در قلب روستای اور سور اواز قرار گرفته است. آنجا به عنوان خانهٔ ون گوگ ("Maison de Van Gogh") شناخته شده است زیرا نقاش هلندی ونسان ون گوگ ۷۰ روز آخر عمرش را ساکن مسافرخانه بود. در طی اقامت او در اواز، ون گوگ قبل از اینکه در ۲۷ ژوئیه ۱۸۹۰ دو روز قبل از ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۰ به خودش شلیک کند، ۸۰ نقاشی و ۶۴ طرح کشید. مسافرخانه تعمیر شده و الان موزه‌ای برای جذب جهانگرد است. اتاقی که ون گوگ در آن زندگی کرد و درگذشت تعمیر شده‌است و عموم مردم می‌توانند آن را ببینند. درختان زیتون (نقاشی ون گوگ)
وقتی در خارج از دیوارهای آسایشگاه قرار گرفت، اقدام به طراحی و کشیدن نقاشی‌هایی با زمینهٔ مزارع گندم، باغ‌های زیتون و درختان سرو در حومه و اطراف آسایشگاه نمود که از ویژگی‌های بارز پروونس بودند، در طول یک دورهٔ یک ساله ون گوگ در حدود ۱۵۰ بوم را نقاشی کرد. تزک جهانگیری
وی خاطرات خود را به صورت مرحله‌ای در بیشتر زندگی خود نوشت تا اینکه در ۱۶۲۴ کتاب متوقف می‌شود. استودیوی نقاشان به‌طور باشکوهی نسخه خطی وی را مصور کرده‌اند، اما تصاویر بسیار زود پراکنده شدند، بسیاری از آنها در "مرقع‌ها" (آلبوم‌ها) که توسط پسرانش جمع‌آوری شده بود، یافت می‌شوند. تعدادی از آن‌ها در کتابخانه بریتانیا هستند. روباه و زاغ
در ایالات متحده، تصویر این حکایت زمانی به عنوان یکی از شش پانل برنز دروازه کلیسای ویلیام در زمین یادبود آزبورن در پارک مرکزی منهتن در سال ۱۹۵۲ بود. مجسمه‌ای اثر پل منشیپ از این حکایت در حال حاضر در موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان نگهداری می‌شود. در سال ۱۹۷۲ آندره دلول نیز مجسمه‌ای از این داستان را از سنگ در اتامپ ساخت. چانگو نارایان
چانگو نارایان معبدی تاریخی در نپال است که بر فراز تپه‌ای در شرق دره کاتماندو، در حدود ۶ کیلومتری شمال باکتاپور و ۲۲ کیلومتری کاتماندو واقع شده‌است. این معبد دو سقفه را قدیمی‌ترین معبد ویشنو در درهٔ کاتماندو می‌دانند که تاریخ ساختش به سدهٔ چهارم میلادی می‌رسد و بسیاری از مجسمه‌های سنگی آن متعلق به دوران پادشاهی لیچاوی (سده‌های ۴ تا ۹ میلادی) است. این معبد در طول تاریخ به‌دلیل بروز آتش‌سوزی‌ها و زمین‌لرزه‌هایی که منجر به صدمه‌دیدن آن می‌شد به‌طور مرتب مورد بازسازی و نوسازی قرار گرفته‌است و بنای کنونی آن به سال ۱۷۰۲ برمی‌گردد که پس از آتش‌سوزی‌ای دوباره بازسازی شد. این معبد در سال ۱۹۷۹ به عنوان یکی از ۷ میراث فرهنگی درهٔ کاتماندو وارد فهرست میراث جهانی یونسکو گردید. گل‌های زنبق
گرچه برادر ون گوگ نظر بهتری نسبت به آن داشت و سریعاً پیشنهاد کرد که آن را همراه با «شب پرستاره برفراز رن» به نمایشگاه جامعه هنرمندان مستقل در سپتامبر ۱۸۸۹ بفرستند. به ونسان نوشت که نقاشی از دور چشم را می‌نوازد. گل‌های زنبق مطالعه‌ای زیبا پر از نسیم و زندگی است. تومری
در طی قرن‌ها، در تومری نگهداری انگور طبق تکنیک‌های اجدادی روی دیوارهای بلند اجرا می‌شد. پس از برداشت، انگورها را در بطری‌هایی با طراحی خاص، پر از آب و یک تکه زغال چوب می‌ریزند و در مدت چند ماه در غارهای شراب یا زیرزمین‌هایی که در داخل خانه‌های محلی ساخته شده‌اند، نگهداری می‌شوند. این روش به انگور اجازه می‌دهد تا بعد از فصل کریسمس حتی در اواخر عید پاک با میوه‌های کاملاً طبیعی حفظ شده فروخته شود. این سنت از قرن ۱۹ تا جنگ جهانی دوم بسیار محبوب و مقصد سفره‌های غنی در پاریس و فراتر از آن (دربار سزار روسیه) بوده‌است. اوج تولید در دهه ۱۹۲۰ بود که بیش از ۸۰۰ تن انگور در سال در مجموع ۳۵۰ کیلومتر (۲۲۰ مایل) دیوار کشت می‌شد. دیوارهای درخت انگور هنوز در تومری وجود دارند و در سال ۱۹۹۳ توسط بناهای تاریخی طبقه‌بندی شده‌اند. امروزه تنها تعداد کمی از ساکنان هنوز این فعالیت را برای مصرف محلی انجام می‌دهند. خودنگاره ون گوگ (۱۸۸۹)
ون گوگ این نقاشی را به برادرش تئودوروس ون گوگ که دلال آثار هنری بود فرستاد. او به همراه این نقاشی نامه‌ای نیز برای برادرش فرستاد که در آن این‌گونه نوشته‌بود: «باید [به این نقاشی] نگاهی بیندازی. امیدوارم متوجه شوی حالات چهره‌ام بسیار آرام‌تر شده‌اند، گرچه چشم‌هایم همان احساس ناامنی گذشته را دارند، یا شاید تنها به گمان من می‌آید» ایستگاه هواشناسی
دماسنج‌ها و نم سنج‌ها باید در جعبهٔ مخصوصی که حفاظ استیونسن نامیده می‌شود نگهداری شوند تا از تابش مستقیم نور خورشید و وزش باد در امان بمانند. تئودوروس ون گوگ
او در ۱۸۵۷ در روستای خروت زوندرت در استان برابانت شمالی، هلند به دنیا آمد. ونسان ون گوگ برادر بزرگتر او بود که مورد حمایت مالی تئو قرار داشت. تئودوروس همیشه با ونسان رابطهٔ بسیار صمیمی‌ای داشت و نامه‌های بسیاری به یکدیگر می‌نوشتند. تئو در واقع تنها فردی بود که در زمان حیات ونسان او و نقاشی‌هایش را عمیقاً درک می‌کرد. او همچنین تنها کسی بود که هنگام مرگ ونسان در کنارش بود و هر کاری که از دستش برمی‌آمد برای نجات زندگی او انجام داد. او در ۳۳ سالگی و شش ماه پس از مرگ برادرش ونسان در تاریخ ۲۵ ژانویه ۱۸۹۱ درگذشت. پرتره یک بانو (فان در ویدن)
از زمان اهدای نقاشی در سال ۱۹۳۷ میلادی تا کنون، این اثر در نگارخانهٔ ملی هنر واقع در واشینگتن، دی.سی. نگهداری می‌شود. "پرترهٔ یک بانو" سی‌وچهارمین اثر در کاتالوگ رزونهٔ ویدن است. از این اثر به‌عنوان «مشهور میان تمامی پرتره‌های زنان در تمام مکاتب» یاد شده‌است. ونسان ون گوگ
تئودوروس همیشه با ونسان رابطهٔ بسیار صمیمی‌ای داشت و نامه‌های بسیاری به یکدیگر می‌نوشتند. تئو در واقع تنها فردی بود که در زمان حیات ونسان او و نقاشی‌هایش را عمیقاً درک می‌کرد. او همچنین تنها کسی بود که هنگام مرگ ونسان در کنارش بود و هر کاری که از دستش برمی‌آمد برای نجات زندگی او انجام داد. تئو شش ماه پس از مرگ ونسان، در سن ۳۳ سالگی درگذشت.کتاب‌ها و فیلم‌های داستانی و مستند زیادی دربارهٔ ون گوگ و آثارش نوشته و ساخته شده‌است. از جمله: ویل ون گوگ
هیچ منبعی ننوشته‌است چه اتفاقی افتاد، اما در چهارم دسامبر ۱۹۰۲ ویل ون گوگ حبس شد و بعدها به خانهٔ Veldwijk که مؤسسه‌ای روانی در شهر املو بود، منتقل شد. ناخوشیِ او را جنون تشخیص دادند که حبس او بر آن اساس بود و داشتن چنین بیماری‌ای در آن زمان معادل اعدام بود. بعدها در گزارش بیمارستان روانی آورده شد:'" ویل ون گوگ قبل از مرگ تقریباً چهار دهه در بیمارستان شهر ارملو ماند. طوفان در غار نیمف‌ها
نسخهٔ ابتدایی این نقاشی در موزهٔ ارمیتاژ نورفک قرار دارد و نسخهٔ دوم در مجموعهٔ خصوصی سر اندرو لوید وبر می‌باشد، یکی از نیمف‌ها در این نقاشی در حال بازی با یک زه یا پوستهٔ طلایی لاک‌پشت است که به شکل چنگ رومی ساخته شده، در حالی که دو نیمف دیگر از اضمحلال کشتیِ شکسته و منهدم شده شادمان و مسرور هستند و در انتظار اضافه کردن مایملک باقیمانده از کشتی به گنجینهٔ غارشان هستند. سیب‌زمینی‌خورها
ون گوگ این اثر را در پاسخ به کمک‌ها و حمایت‌های برادرش "تئو" به عنوان یک شاهکار هنری برای او فرستاد. اما این اثر که تمام امیدها و آرزوهای نقاش جوان در آن نهفته بود، خیلی کمتر از آن چیزی که انتظارش را داشت به موفقیت رسید. تابلو "سیب‌زمینی‌خورها" تا قبل از خودکشی ون گوگ در سال ۱۸۹۰ در هیچ نمایشگاهی در پاریس به نمایش گذاشته نشد و علی‌رغم درخواست‌های مکرر وی از برادرش، تئو آن را به "دوراند روئل" دلال آثار هنری‌ای که دوست وی بود، نشان نداد. کتابخانه دوشس آنا آمالیا
کتابخانه دوشس آنا آمالیا (به آلمانی: "Herzogin Anna Amalia Bibliothek") در ویمار، آلمان، مجموعه بزرگی از اسناد ادبیاتی و تاریخی آلمان را در خود جای داده و توسط سازمان ملل متحد به عنوان بخشی از ویمار کلاسیک (میراث جهانی) مشخص شده‌است. در سال ۲۰۰۴ آتش‌سوزی بال اصلی و بخش قابل توجهی از این مجموعه را نابود کرد. ترمیم قسمت‌های نجات یافته تا سال ۲۰۱۵ ادامه داشت. ونسان ون گوگ
برادر نزدیک و پشتیبان همیشگی ونسان، تئودوروس ون گوگ ملقب به تئو چهار سال پس از ونسان در ۱ مه ۱۸۵۷ زاده شد. کار او فروش تابلوهای نقاشی بود و باعث آشنایی ونسان با نقاشان پسادریافتگر شد. تئو حتی زمانی که خود تنگ‌دست بود مخارج ونسان را می‌پرداخت و در ازای آن ونسان تابلوهایش را برای او می‌فرستاد. او مخارج سفر ونسان به ارل در جنوب فرانسه و اقامتش در آن شهر را از درآمد خود پرداخت. ونسان امیدوار بود بتواند چند سال در آن‌جا با خیال آسوده کار کند تا سرانجام روزی با فروش تابلوهایش زحمات برادرش را جبران کند. البته این آرزوی ونسان هیچ‌گاه برآورده نشد. آلاسدایر گری
نقاشی‌ها و تصویرهای چاپی وی در کلوینگروو، موزه ویکتوریا و آلبرت، کتابخانه ملی اسکاتلند، موزه هانترین، کلکسیون شورای هنری انگلستان و در موزه کنجکاوی، هنرهای زیبا و تاریخ طبیعی ویکتور ویند نگهداری می‌شوند. در ۲۰۱۴–۲۰۱۵ میلادی، گری یک نمایشگاه بزرگ بازنگری آثار را در کلوینگروو برگزار کرد؛ بیش از ۱۵٬۰۰۰ نفر از این نمایشگاه که آلسدایر گری: از شخصی تا جهانی، نام‌گذاری شده بود، دیدار نمودند. حوض‌خانه عمارت گلستان
این اثر با رقم «محمد نقاش باشی و پیشخدمت حضور همایون ۱۳۰۷ ه‍. ق» در کتابخانه کاخ موزه گلستان آمده‌است. هم‌اکنون این اثر تحت مالکیت موزهٔ کاخ گلستان در تهران قرار دارد. ونسان ون گوگ
مدتی بعد جای مدرسه عوض شد و ونسان هم به خانه بازگشت و شش ماه را در یک کتاب‌فروشی به کار مشغول بود؛ ولی این کار وی را راضی نمی‌کرد و وی بیشتر وقت خود را در اتاق پشت مغازه به طراحی و برگردان انجیل به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی می‌گذراند. در این دوران به گواهی هم اتاقی‌اش "گورلیتز" که آموزگاری جوان بود به شدت صرفه‌جو بود و از مصرف گوشت پرهیز می‌کرد. موزه روبن سواگ
این موزه به روبن سواگ، گریگور ظهراب، سیامانتو، دانیل واروژان، کومیتاس وارداپت و همچنین سایر روشنفکران ارمنی که در جریان نسل‌کشی ارمنی‌ها قربانی شدند، وقف شده‌است. این موزه شامل ۴ سالن بزرگ نمایش می‌باشد. در این موزه ۲۰۰ پرده نقاشی از جمله آثار خود سواگ نگهداری می‌شوند. خانه‌های اوور
خانه‌های اُوِر یک تابلو نقاشی رنگ روغن است که توسط ونسان ون گوگ در آخر ماه مه یا اول ماه ژوئن سال ۱۸۹۰، کمی بعد از اینکه او به شهر اور سور آواز، شهر کوچکی در شمال غربی پاریس در فرانسه نقل مکان کرد کشیده شده‌است. لاکومولن نزدیکی لاهه
لاکومولن نزدیکی لاهه یک نقاشی با آبرنگ که توسط ونسان ون گوگ در تابستان ۱۸۸۲ کشیده شده‌است. پیش از این تصور می‌شد که خلق این اثر در اتن‌لور در سال ۱۸۸۱ بوده باشد، اما تاریخ نگاران هنری پس از مشخص شدن مکان آسیاب، زمان خلق نقاشی را یک سال جلو برده و سال ۱۸۸۲ اعلام نمودند. ونسان ون گوگ
جامع‌ترین منبع اصلی برای درک ون گوگ به عنوان یک هنرمند و به عنوان یک انسان مجموعه‌ای از نامه‌های بین او و برادر کوچکترش تئودوروس ون گوگ است. آن نامه‌ها پایه همه دانش ما دربارهٔ افکار و عقاید ون گوگ هستند. تئو از نظر مالی و احساسی حامی ون گوگ بود. بیشتر آنچه به عنوان افکار و عقاید هنری ونسان شناخته شده‌است، در صدها نامه فرستاده‌شده بین آنها بین سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۹۰ ثبت شده‌است. بیش از ۶۵۰ نامه از ونسان به تئو و حدود ۴۰ نامه از تئو به ونسان باقی مانده‌اند. منظره پاریس از اتاق ونسان ون گوگ
منظره پاریس از اتاق ونسان ون گوگ یک نقاشی از ونسان ون گوگ نقاش هلندی سبک پسادریافتگری است. ونسان ون گوگ
ونسان ون گوگ در ۳۰ مارس ۱۸۵۳ در زوندِرت؛ روستایی نزدیک شهر بردا در استان برابانت شمالی هلند نزدیک مرز بلژیک زاده شد. او بزرگترین فرزند زنده‌مانده آنا کورنلیا کاربنتوس و تئودوروس ون گوگ بود. پدر و پدربزرگ او کشیش و سه تا از عموهایش فروشنده آثار نقاشی بودند. نام پدربزرگ و عموی او نیز ونسان بود که به او «عمو کِنت» می‌گفت. همچنین ونسان نام برادر بزرگ‌تر وی و فرزند نخست خانواده بود که چندی پس از تولد و یک سال پیش از تولد ونسان درگذشته بود. برادر محبوب و حامی‌اش تئودوروس ون گوگ، ملقب به تئو، چهار سال پس از ونسان در ۱ مه ۱۸۵۷ به‌دنیا آمد. سپس خانواده ون گوگ دارای چهار فرزند دیگر، یک پسر به نام کور و سه دختر به نام‌های آنا، الیزابت و ویل شد. ونسان اغلب کودک ساکت و آرامی بود. نتسوکه
نِتسوکه یک موضوع اصلی در «خرگوش با چشم‌های کهربایی» است، یک خاطره از ادموند دو وال، هنرمند سرامیک انگلیسی. این کتاب تاریخچه مجموعه‌ای از ۲۶۴ نِتسوکه را نشان می‌دهد. برخی از آنها توسط صنعتگران مشهوری در اواخر قرن نوزدهم به فرانسه برده شدند و توسط یک مجموعه‌دار ثروتمند هنری که عضوی از خانواده یهودی افروسی بود خریداری شد. آنها در خانواده شاخه وین فرود آمدند، جایی که هنگامی که نازی‌ها دارایی‌های دیگر خانواده را مصادره کردند، یک خادم خانواده آنها را در حین هولوکاست مخفی نگه داشت. در سال ۱۹۴۷، نِتسوکه توسط وارثی که برای زندگی در توکیو رفته بود به ژاپن برده شد. تراژدی (نقاشی)
این اثر هم‌اکنون در نگارخانه ملی هنر واشینگتن در ایالات متحده آمریکا نگهداری می‌شود. اما گاد
امروز نمایشنامه‌های او در کتابخانه سلطنتی دانمارک حفظ و نگهداری می‌شود. سیب‌زمینی‌خورها
نسخه‌های متعدد سیب‌زمینی‌خورها از ونگوگ به جا مانده‌است که نسخه‌ای در موزه کرولر-مولر در شهر اوترلو هلند است. موزه پارینه‌سنگی زاگرس
قدیمی‌ترین اثری که در این موزه نگهداری می‌شود مربوط به ابزار سنگی‌است که با قدمت نزدیک به یک میلیون سال که در کشف رود خراسان کشف شده‌است. همچنین در موزه مولاژهایی از جمجمه انسان نئاندرتال، انسان هوشمند، و تصاویر بازسازی شده از شکارچیان عصر سنگ نمایش داده می‌شود. شاهنشاهی هخامنشی
امروزه تنها تعداد کمی از این الواح در ایران (موزهٔ ایران باستان) نگهداری می‌شود و بخش اعظم آن در موزهٔ شرق‌شناسی دانشگاه شیکاگو آمریکا نگهداری می‌شود. خانه زرد
این نقاشی همیشه تحت مالکیت خانواده هنرمند بوده‌است. از سال ۱۹۶۲، در مالکیت مؤسسه ونسان ون گوگ -که وینسنت ویلمینا ون گوگ برادرزاده ونسان آن را تأسیس کرد- بود؛ و به صورت دائمی به موزه ونسان ون گوگ در آمستردام قرض داده شد. تماشاگه تاریخ
آثار به نمایش گذاشته شده در این گنجینه به تاریخ معاصر ایران (۲۰۰ سال اخیر) اختصاص دارد و شامل ظروف وسایل شخصی ناصرالدین شاه، تابلوهای کمال الملک و ... است . تماشاگه تاریخ از چند خانه تشکیل شده‌است که شامل سفره‌خانه، چای‌خانه، تماشاخانه، نگارخانه، کتاب‌خانه و ساختمان اصلی است که در مجموع سه طبقه می‌باشند. نطق گتیسبورگ
هر دو نسخهٔ هی و نیکولای از نطق گتیسبورگ در کتابخانهٔ کنگره و در محفظه‌هایی مهر و موم‌شده با گاز آرگون که اختصاصاً برای این منظور طراحی شده‌اند و دمای کنترل‌شده دارند نگهداری می‌شوند تا از اکسیده شدن و کاهش کیفیت آن‌ها جلوگیری شود. تاکستان سرخ
تاکستان سرخ نقاشی رنگ روغنی اثر ونسان ون گوگ که به سال ۱۸۸۸ میلادی کشیده شده است و تنها نقاشی ون گوگ می‌باشد که در زمان حیات او فروخته شد. خریدار تاکستان سرخ آنا بوش، خواهر اوژن بوش (نقاش بلژیکی و دوست ون گوگ) بود که آن را در سال ۱۸۹۰ و در نمایشگاهی در بروکسل به قیمت ۴۰۰ فرانک خرید. واتسون و کوسه
نسخه اصلی و اولیه این اثر در نگارخانه ملی هنر آمریکا در شهر واشینگتن دی.سی. قرار دارد. نسخه دوم در موزه هنرهای معاصر بوستون و نسخه سوم در موسسه هنرهای دیترویت نگهداری می‌شود. تراس کافه در شب
تراس کافه در شب یکی از آثار برجسته نقاش پسادریافتگر هلندی ونسان ون گوگ است که در سال ۱۸۸۸ در شهر آرل واقع در جنوب فرانسه و دو سال پیش از خودکشی وی خلق شده‌است. به جرات می‌توان گفت که این شهر کوچک و مناظر اطرافش تأثیر فراوانی در زندگی هنری نقاش داشته‌است. خلق بیش از ۳۰۰ اثر و از آن جمله شماری از معروفترین تابلوهای ون گوگ مانند گل‌های آفتابگردان و اتاق زرد در دوران کوتاهی که وی در این شهر اقامت داشت، خود گواهی بر این مدعاست. دم پرستو
این اثر هم‌اکنون در موزه و نمایشگاه دائمی آثار دالی در فیگوئراس نگهداری می‌شود. سیاه
ونسان ون گوگ از خطوط سیاه برای ترسیم بسیاری از اشیا در نقاشی‌های خود مانند تخت در نقاشی معروف اتاق خواب خود استفاده کرد. جدا کردن آنها نقاشی او از کلاغ‌های سیاه بالای یک مزرعه ذرت، که کمی قبل از مرگ او نقاشی شده بود، به ویژه آشفته و دلهره آور بود. مخازن مالاگا
مخازن مالاگا () یا مخازن معلق مجموعه ای از مخازن واقع در آثار تاریخی در اماکن باستان‌شناسی کارتاژ در تونس است؛ که یکی از بهترین اماکن حفاظت شده از دوران روم باستان محسوب می‌شود. ظرفیت این مخازن از ۵۰ تا ۶۰ هزار متر مربع است تا جریان آب از طریق چاه‌های زاگوان وارد آنها شده و نگهداری شود تا به این وسیله نیازهای حمام‌های آنتونیوس در کارتاژ در دوران رومیان در شمال آفریقا تأمین شود. مخازن مالاگا در اماکن باستان‌شناسی کارتاژ، به عنوان میراث جهانی یونسکو نامگذاری شده‌اند. اوبرژ راوو
ون گوگ در ۲۰ ماه مه ۱۸۹۰ به اور سور اواز رسید. او یک سال در بیمارستان روانی سن-رمی-دو-پروانس گذرانده بود، و می‌خواست در شمال نزدیک پاریس اقامت کند. کامیل پیسارو، یکی از دوستان ون گوگ، پیشنهاد کرد به اور سور اواز جایی که دکتر گاشه زندگی می‌کرد و می‌توانست مراقب ون گوگ باشد برود. دکتر گاشه بیماران روحی را قبلاً مداوا کرده بود، هنر را می‌فهمید و به آن علاقه داشت. دکتر در پرتره‌ای که ون گوگ در ژوئن آن سال از او کشید جاودانه شد، نقاشی در سال ۱۹۹۰ رکورد قیمت ۸۲٫۵ میلیون دلار را کسب کرد. ماناگوئه
کتابخانهٔ دکتر روبرتو اینسر بارکرو در ماناگوا قرار دارد، و با هدف معرفی فرهنگ نیکاراگوا بنا شده‌است. این کتابخانه، ۶۷۰۰۰ جلد کتاب دارد، خدمات اینترنت رایگان ارائه می‌دهد، از بایگانی روزنامه‌ای دارد که کاربران می‌توانند از آن روزنامه و مجله به امانت بگیرند، و نیز تمامی اطلاعات اقتصادی مربوط بانک مرکزی نیز در آن وجود دارد. علاوه بر این در غرفه‌ای از این ساختمان، نمایشگاهی دائمی از آثار نقاشی مشهور نیکاراگوا و در کنار آنها، آثاری از هنرمندان نوظهوری که آیندهٔ نوید بخشی دارند، برپاست. در تالار سکه‌شناسی نیز نمایشگاهی دائمی از سکه‌ها، اسکناس‌ها و نشان‌های یادبود مربوط به تاریخ نیکاراگوا وجود دارد. خودنگاره ون گوگ (۱۸۸۹)
خودنگاره (به انگلیسی: Self portrait) یک نقاشی رنگ روغن اثر هنرمند پست‌امپرسیونیسم، ونسان ون گوگ، است. این اثر که احتمالاً آخرین خودنگاره ون گوگ است، در سپتامبر سال ۱۸۸۹ میلادی پیش از اینکه او سن-رمی-دو-پروانس را ترک کند، کشیده شده‌است. درختان زیتون (نقاشی ون گوگ)
درختان زیتون () یک نقاشی از نقاش مشهور هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ می‌باشد، ون گوگ حداقل ۱۸ نقاشی از درختان زیتون، عمدتاً در منطقهٔ سن رمی که بنا بر درخواست خودش در آسایشگاه آنجا حضور داشت طرح کرده‌است، از ماه مه ۱۸۸۹ تا می ۱۸۹۰ نقاشی‌هایی از باغ‌های محل آسایشگاه کشید و فراتر از دیوارهای آسایشگاه با چشم‌اندازی از درختان زیتون، درختان سرو و مزرعه‌های گندم مواجه شد. این نقاشی ون گوگ، درختان زیتون، در یک چشم‌انداز کوهستانی را به نمایش می‌گذارد که به تعبیری مکمل اثر دیگر نقاش به نام شب پر ستاره است. ابعاد این اثر ون گوگ (۹۲ × ۷۲٫۵) سانتیمتر می‌باشد. گلاسگو
گلاسگو به همراه دوبلین و پاریس سه شهر اروپایی هستند که در روز والنتاین لقب «شهر عشق» را به یدک می‌کشند، آنهم به این دلیل که بقایای والنتاین قدیس در کلیسایی در این شهر نگهداری می‌شود. این بقایا از قرن ۱۹ میلادی تا اواخر قرن ۲۰ (سال ۱۹۹۹) در کلیسای فرانسیس مقدس (St Francis) نگهداری می‌شد اما کمتر کسی خارج از حلقهٔ مقامات مذهبی از وجود آن اطلاع داشت. در سال ۱۹۹۹ این بقایا به کلیسای The Blessed John Duns Scotus منتقل شد که توجه رسانه‌های عمومی و به طبع آن مردم را به خود جلب کرد، به‌طوری که شهر گلاسگو به خاطر میزبانی والنتاین قدیس «شهر عشق» لقب گرفت و از سال ۲۰۰۲ این شهر در روز والنتاین میزبان فستیوالی به نام «فستیوال عشق» است.