جانوران گوشت‌خوارریختانی در کدام نواحی زندگی می کردند؟
نوشکارچیان
نوشکارچیان (نام علمی: "Neovenatoridae") نام یک تیره از گوشت‌خزندگان است که بین ۱۳۰ تا ۹۰ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، آسیا، آفریقا و اروپا می‌زیستند و خویشاوندی نزدیکی با تیزدندان‌خزندگان داشتند. نوشکارچیان شامل آخرین دایناسورهای کارنوسور بودند و با انقراضشان نسل این گروه از دایناسورها به کامل منقرض شد. کشیده‌سیما
"کشیده‌سیما" گوشت‌خوار دوزیست اولیه‌ای بود که در دوره پرمین (حدود ۲۷۰ میلیون سال پیش) در مرداب‌ها می‌زیست. طول حدود یک و نیم متر داشته‌است. در خشکی و آب، شکارچی درنده‌ای بود. این جانور اغلب ماهی‌ها، خزندگان کوچک و دوزیستان را می‌خورده‌است. سنگواره‌های آن در تگزاس ایالات متحده در آمریکای شمالی کشف شده‌اند و در سال ۱۸۸۷ توسط ادوارد درینکر کُپ نامگذاری شد. شمشیرکیسه‌ایان
غلاف‌شمشیران (نام علمی:Thylacosmilidae) تیره‌ای از درندگان پس‌دد ساکن آمریکای جنوبی بودند که ارتباط خویشاوندی نزدیکی با کیسه‌داران امروزی داشتند و بین دورهای میوسن تا پلیوسن می‌زیستند. همانند دیگر پستانداران گوشت‌خوار برجسته‌ای که پیش از وقوع رویداد تبادل بزرگ آمریکا در آمریکای جنوبی به سر می‌بردند این جانوران نیز عضو راسته اسپاراسودنتا بودند که اشغال‌کننده کنام زیستی بسیاری از پستانداران جفت‌دار از راسته گوشت‌خوارسانان ساکن دیگر قارهها بود. شاید مهم‌ترین ویژگی این جانوران داشتن دندان‌های نیش بلند و کشیده در آرواره بود که در مقایسه با سایر گربه‌های دندان‌خنجری چون باربوروفلیس و چاقودندان نشان از فرگشت همگرا دارد. پاک‌نهنگان
سنگواره این جانوران در کناره‌های باستانی مربوط به اقیانوس تتیس یافت شده‌اند. در ۵۰ میلیون سال پیش، منطقه پاکستان خشک و گرم بوده است و این پستانداران گوشتخوار غذای زیادی برای خوردن نمی‌یافتند. از این رو، وارد دریا شدند تا به شکار ماهی بپردازند.
طوطی‌ماهیان
اغلب ساکن مناطق گرمسیری به ویژه اقیانوس‌های اطلس و آرام و هند می‌باشند. ۱۰ جنس و ۱۰۰ گونه دارد. گیاهخوار بوده و اغلب از جلبک‌های لابلای مرجان‌ها تغذیه می‌کند. تغییر جنسیت در اغلب آن‌ها دیده می‌شود. در ابتدا هر دو جنس وجود دارد و در مرحلهٔ پسین نرهای مبدل با رنگ‌های درخشان ظاهر می‌شوند. کیسه‌داران
کیسه‌داران گوشت‌خوار را می‌توان به ۲ دسته اصلی اقسیم کرد: آن گونه‌هایی همچون شیطان تاسمانی که از گوشت مهره‌داران و دیگر پستانداران تغذیه می‌کنند، و آن گونه‌هایی چون بیشتر اعضای تیره ستبردمان که جانداران بی‌مهره و حشرات را شکار می‌کنند. گروه نخست دارای تنها ۶ گونه ساکن استرالیا است که ۴ تایشان را کوئول‌ها تشکیل می‌دهند. کوئول‌های کوچکتر نه تنها از گوشت مهره‌داران تغذیه می‌کنند که میزان بسیاری حشره و حتی میوه نیز به رژیم غذایی خود می‌افزایند. کوئول‌های بزرگتری چون کوئول ببری طعمه خود را با پنهان شدن و دنبال کردن شکار می‌کنند و به دنبال طعمه‌هایی چون والابی که به اندازه بدن خودشان هستند و والابی مرداب که دو برابر بزرگتر از آن‌ها هستند می‌روند. بزرگترین گوشتخوار کیسه‌دار تا سده گذشته گرگ تاسمانی بود با وزنی که به ۳۵ کیلوگرم می‌رسید. دسته دوم که به حشره‌خواری می‌پردازند جثه کوچکتری نسبت به دسته نخست دارند و وزن اغلبشان کمتر از ۱۰۰ گرم است. آن‌ها از بویایی خود برای یافتن حشرات زیر خاک بهره می‌گیرند، شنوایی و دید نزدیک قوی دارند، و با فرزی بسیار می‌توانند حشره را شکار کنند. این جانوران گستره وسیعی از بی‌مهرگان را برای خوردن برمی‌گزینند ولی کمتر به سراغ جاندارانی چون مورچه، حلزون، و کرم‌های ابریشم پشمالو می‌روند. نامبت که با ۷۰۰ گرم وزن بزرگترین عضو این گروه است شکارچی ماهر موریانه‌ها است. عنکبوت‌ها و هزارپاها از جمله دیگر طعمه‌های این دسته از کیسه‌داران هستند. گوشت‌دندان‌سانان
آرایه گوشت‌دندان‌سانان شامل دو خانواده مجزا می‌شود. یکی از خانواده‌ها، تیزکفتاران (Oxyaenidae) هستند که در اواخر دور پالئوسن و در آمریکای شمالی ظاهر شدند و گونه‌های کوچک‌تر آنان در بازه زمانی ائوسن در آسیا و اروپا پدیدار شدند. تمام تیزکفتاران تا پایان ائوسن منقرض شدند. کفتاردندانان (Hyaenodontidae)، خانواده دیگری هستند که بین اوایل تا اواخر دور پالئوسن در اروپا یا آفریقا فرگشت یافتند و تا میوسن پسین توانستند به بقای خود ادامه دهند. گیاهان گوشت‌خوار
به نظر می‌رسد آناناسیان خیلی سازگار با گوشت‌خواری هستند، اما فقط یک یا دو گونه را می‌توان به عنوان گوشت‌خوار طبقه‌بندی کرد. با توجه به شکل‌شان، آناناسیان از افزایش مواد مغذی مشتق شده از طعمه بهره‌مند می‌شوند. از این نظر آناناسیان احتمالاً گوشت‌خوار هستند، اما زیستگاه آنها بسیار تاریک بوده و نمی‌توانند به گوشت‌خوار شدیدتر و قابل تشخیص فرگشت یابند. بیشتر آناناسیان گیاه هوازی () هستند و بیشتر این گیاهان در سایه جزئی روی شاخه‌های درخت رشد می‌کنند. از طرف دیگر، بروکینیا رداکتا در زمین مقیم است. دلفینیان
دلفینیان یا دلفین‌های اقیانوسی یکی از تیره‌های عضو جانوران آب‌باز هستند. این پستانداران دریایی وابسته نزدیکی به نهنگ‌ها و گرازماهی‌ها دارند. آن‌ها در سراسر زمین، و بیشتر در دریاهای کم‌عمق فلات قاره، یافت می‌شوند. همان گونه که از نامشان بر می‌آید این دلفین‌ها، بر خلاف روددلفین‌واران، بیشتر در آب‌های آزاد اقیانوس‌ها و دریاها زندگی می‌کنند؛ با اینکه بعضی از آن‌ها، از جمله دلفین نهنگی پوزه‌کوتاه، در مناطق کرانه‌ای و نزدیک به مصب رودخانه‌ها یافت می‌شوند. موریانه‌خوار
موریانه‌خوار یا خوک خاکی ، جانوری میان‌جثه، شب‌زی و بومی آفریقا است. قلمرو این حیوان سراسر آفریقای مرکزی جنوبی را در بر می‌گیرد. خارسرتباران
چرخه زیستی خارسرتباران پیچیده است و میزبان‌های آن‌ها شامل بی‌مهرگان، ماهی‌ها، دوزیستان، پرندگان و پستانداران می‌شود. این کرم‌ها در چرخه زندگی به دو میزبان نیازمندند (نابالغ، به سخت‌پوست کوچک، بالغ، به ماهی‌ها). خارسرتباران ذرات غذایی را از طریق دیواره بدن می‌گیرند و برای این کار از بازوهای خاردار خود برای سُنبیدن دیوارهٔ اندام گوارشی میزبان خود استفاده می‌کنند. جوجه‌تیغی گوش‌دراز
زیستگاه این جانور مناطق وسیعی را در بر می گیرد و در محدوده جنوبی از شرق مدیترانه و مناطق استپی آسیا تا غرب پاکستان و در مناطق شمالی از شرق اوکراین و روسیه تا مغولستان و چین پراکندگی دارد. این جانور مناطق معتدل را به مناطق سرد یا مرتفع و گرم و خشک شدید ترجیح می دهد و معمولا در نقاطی با بارندگی سالانه 100-400 میلی متر یافت می شود. این گونه برای لانه سازی مناطق استپی و نیمه خشک و نیمه جنگلی و دشت ها یا اطراف رودهای خشک شده و دره ها و اطراف زیستگاه های انسانی و زمین های کشاورزی را انتخاب می کند. این جانور لانه‌اش را در زیر زمین و با عمق حدود 45 سانتی متر در زیر و اطراف بوته ها می‌سازد و یا از لانه ی متروک سایر جانوران استفاده می کند. صاریغ ویرجینیایی
صاریغ ویرجینیایی تنها جانور کیسه‌دار در آمریکای شمالی است. این جانور بزرگترین نوع صاریغ و تقریباً به اندازه یک گربه است. با اینکه این حیوان در جنگل‌های استوایی آمریکای جنوبی فرگشت یافته اما پس از اتصال دو قاره در دو میلیون سال پیش وارد آمریکای شمالی شد و توانست در نقاط مختلف آمریکای شمالی مستقر شده و تنها کیسه‌داری باشد که پستانداران جفت‌دار آمریکای شمالی را در خاک خودشان در تنازع بقا شکست دهد اما به طور طنزآمیزی در موطن خودش نتوانست باقی بماند و اکنون در آمریکای جنوبی حضور ندارد. این جانور از مناطق مسکونی انسان‌ها سود می‌برد، از آنجایی که این جانور در درون اصطبل یا انبار علوفه به دنبال سوراخ‌ها می‌گردد و در آنجا غذا پیدا می‌کند. این جانور حتی غذاهای باقی‌مانده انسان‌ها را نیز می‌خورد. گیاهان گوشت‌خوار
بیشتر گیاهان گوشت‌خوار در زیستگاه‌هایی با نور زیاد، خاک‌های غرقاب و دارای ازت و فسفر بسیار کم زندگی می‌کنند و انگیزه اکولوژیکی را برای استخراج ازت از یک منبع جایگزین ایجاد می‌کنند. محیط‌های دارای نور زیاد امکان داد و ستد بین برگ‌های فتوسنتزی و تله‌های شکارچی را که از نظر فتوسنتزی ناکارآمد هستند میسر می‌کنند. برای جبران اندام ناکارآمد فتوسنتزی، به مواد مغذی بدست آمده از طریق گوشت‌خواری برای افزایش فتوسنتز نیاز است که آن هم با افزایش در توده برگ بیشتر یعنی رشد میسر می‌شود. وادی موجب
گوشت‌خواران زیادی نیز در نقاط سبز این وادی زندگی می‌کنند که از آن جمله است کفتار راه‌راه و گرگ سوری. یکی از مهم‌ترین حیوانان وادی موجب بز کوهی نوبه‌ای است، حیوانی بزرگ‌جثه که شکار بی‌رویه بقای نسل آن را تهدید می‌کند. گیاهان گوشت‌خوار
تصور می‌شود که گوشت‌خواری واقعی نه بار در پنج راسته مختلف از گیاهان گل‌دهنده فرگشت مستقل داشته و در بیش از دوازده جنس نشان داده شده‌است. این طبقه‌بندی شامل حداقل ۵۸۳ گونه است که جذب، تله و شکار حیوانات، تولید آنزیم‌های گوارشی و جذب مواد مغذی در آنها دیده می‌شود. علاوه بر این، بیش از ۳۰۰ گونه گیاهی گوشت‌خوار اولیه () در چندین جنس برخی از این خصوصیات را نشان می‌دهند. در ارزیابی سال ۲۰۲۰، بر اثر فعالیت‌های انسانی حدود یک چهارم گیاهان گوشت‌خوار در معرض انقراض قرار دارند! کورسمندر
کورسمندر نام گروهی از دوزیستان بدون اندام و مارمانند است. کورسمندرها بیشتر در زیر زمین زندگی می‌کنند و بدین خاطر وجود آن‌ها چندان برای مردم شناخته‌شده نیست. تمامی کورسمندرهای امروزی و خویشاوندان منقرض‌شده آن‌ها را در کلادی به نام بی‌پاسانان قرار داده‌اند که خود بخشی از گروه بزرگ‌تری به نام برهنه‌ماران به‌شمار می‌آید. کورسمندرها بیشتر در مناطق گرمسیری آمریکای مرکزی و جنوبی، آفریقا، جنوب آسیا زندگی می‌کنند. خوراک آن‌ها کرم خاکی و جانوران کوچک زیر زمین است. کفتار
کفتارهای خال‌دار به شکل گروهی زندگی می‌کنند و در ۹۵ درصد موارد از حیوان شکار شده توسط خودشان تغذیه می‌کنند. کفتارهای راه‌راه معمولاً از باقی‌مانده لاشه حیوانات مرده یا حیواناتی که توسط جانوران دیگر شکار شده‌اند تغذیه می‌کنند. کفتارها به‌طور عادی در طول شب و گاهی ابتدای صبح فعالیت دارند و در طول روز در لانه‌هایشان استراحت می‌کنند. در بررسی‌های دیرینه‌شناسی و با مشاهده اسکلت‌ها و فسیل‌ها، گونه‌های زیادی از کفتاران در سراسر دنیا شناسایی شده‌اند که اکثر گونه‌ها منقرض شده‌اند. به‌طور کلی کفتارها به دو گروه بزرگ کفتارهای استخوان‌شکن و کفتارهای سگ‌مانند، طبقه‌بندی شده‌اند. تنها گونهٔ باقی‌مانده از کفتارهای سگ‌مانند، گرگ خاکی است که حشره‌خوار بوده و کفتار راه‌راه، کفتار خالدار و کفتار قهوه‌ای از گروه کفتارهای استخوان‌شکن و همگی گوشت‌خوار هستند. پیشروآرواره‌ها
ابتدایی‌ترین شکل‌ها از پیشروآرواره‌ها گوشتخوار و حشره‌خوار بودند، اگرچه برخی از گونه‌ها در نهایت صفات گیاهخواری را نیز تکامل دادند. اولین و ابتدایی‌ترین پیشروآرواره، لومکویا، از آفریقای جنوبی است. سه گروه در انتهای تریاس از انقراض جان سالم به در بردند: Tritheledontidae و Tritylodontidae، (که هر دو تا ژوراسیک جان به‌در بردند، دومی شاید حتی تا ژوراسیک) و پستاندارریختان که پستانداران از آن‌ها سرچشمه گرفتند. آلبرتوسوریان
آلبرتوسوریان (نام علمی: Albertosaurinae) یک زیرخانواده از دایناسورهای گوشت‌خوار متعلق به خانواده بیدادگرخزندگان است که در دور کرتاسه پسین در کانادا و ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کردند. تا کنون دو سرده از آلبرتوسوریان با نام‌های گورگوسور و آلبرتوسور کشف و توصیف شده‌اند. گورگوسورها و آلبرتوسورهای معمولی هر کدام بین ۸ تا ۹ متر طول داشتند ولی آلبرتوسورهای بزرگ می‌توانستند بیش از ۱۰ متر رشد کنند. همچنین وزن در آلبرتوسورها بین ۱٫۳ تا ۲ تن بوده و در گورگوسورها حدود ۲٫۵ تن بوده‌است. نسبت به سایر بیدادگرخزندگان آلبرتوسوریان بدنی باریک‌تر، جمجمه‌های کوتاه‌تر و درشت‌نی بلندتری داشتند. شواهدی از وجود زندگی گروهی در سرده آلبرتوسور کشف شده‌است. فرگشت پستانداران
در طی دوره پرمین، هم‌کمانان شامل گوشت‌خواران حاکم بر زمین و چندین گیاه‌خوار مهم بود. در دوره تریاسه، اما، گروهی از خزنده‌چهره‌ها، شاه‌خزندگان، به مهره‌داران اصلی حاکم تبدیل شدند. پستاندارریختان در این دوره پدیدار شدند؛ توانایی‌های بویایی بالای آن‌ها، به همراه مغزی بزرگ، به آن‌ها کمک کرد تا در شب و به دور از خطر شاه‌خزنده‌های مهاجم به شکار بپردازند. زندگی در شب می‌توانسته عاملی مؤثر در تشکیل ویژگی‌هایی در پستانداران همچون اندوترمی و مو باشد. در پایان میانه‌زیستی، پس از آنکه دایناسورهای ددپا جای رایی‌خزندگان را به عنوان گوشتخواران حاکم گرفتند، پستانداران به کنام‌های زیستی خود پراکنده شدند. برای نمونه، بعضی آب‌زی شدند، بعضی به پرواز پرداختند، و بعضی حتی به تغذیه از دایناسورهای کوچک پرداختند. کفتار خال‌دار
کفتار خال‌دار جانوری گوشت‌خوار و بزرگ‌جثه‌ترین عضو خانواده کفتاران است. قلمرو این حیوان در گذشته سراسر اورآسیا از اروپای غربی تا چین را در بر می‌گرفت اما امروزه فقط در آفریقای جنوب صحرا به حیات خود ادامه می‌دهند. این حیوان در گله‌های بزرگ مادرسالاری زندگی می‌کند که تا ۸۰ عضو دارند. گیش‌ماهیان
بیشتر گونهها به ویژه افراد جوان در مصبها و آب‌های لب شور یافت شده و بعضی نیز اقیانوسی بوده و دور از ساحل زندگی می‌کنند. این خانواده شکارچی و گوشتخوار می‌باشد. و از سخت پوستان و ماهی‌ها تغذیه می‌کنند. نرینه‌ای‌تباران
نرینه‌ای‌تباران (Priapulida) یا استوانه‌ای‌ها شاخه‌ای از کرم‌های دریایی هستند که در گِل و لجن آب‌های کم‌عمق‌تر از ۹۰ متر زندگی کرده و از گِل و لجن‌ها تغذیه می‌کنند. نرینه‌ای‌تباران شاخه‌ای از سلسلهٔ جانوران هستند با بدن استوانه‌ای که طول آنها معمولاً بین دوازده تا پانزده سانتی‌متر است، اما در برخی گونه‌ها به سی‌ونه سانتی‌متر هم می‌رسد؛ این جانوران غالباً حفار و صیاد هستند و از نرم‌تنان تغذیه می‌کنند و به‌طور عمودی در کف لجن قرار می‌گیرند. گیاهان گوشت‌خوار
با توجه به مشاهدات صورت گرفته، بسیاری از گوشت‌خواران طبقه‌بندی شده در حال حاضر فاقد آنزیم‌های هضم کننده برای تجزیه مواد مغذی هستند و در عوض به روابط متقابل و همزیستی با باکتری‌ها، مورچه‌ها یا حشرات منطبق شده‌اند، این سازگاری به تعریف گوشت‌خوار افزوده شده‌است. گوهرمرغ
گوهرمرغ نام یک تیره از راسته گنجشک‌سانان است،که در آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی مناطق گرمسیری یافت می شود. گوهرمرغ‌ها پرندگان جنگلی یا کناره‌های جنگل هستند که اغلب از حشرات یا میوه‌ها تغذیه می‌کنند. روباه
روباه‌ها موجوداتی همه چیزخوار در نظر گرفته می‌شوند. آن‌ها از انواع بی‌مهرگان و حشرات، خزندگان، پستانداران کوچک و قسمت‌های مختلف گیاهان را مصرف می‌کنند. بیشتر روباه‌ها تنوع غذایی بالایی دارند اما بعضی گونه‌ها مانند روباه خرچنگ‌خوار از منابع غذایی محدودتری تغذیه می‌کنند. روباه‌ها روزانه در حدود یک کیلوگرم گوشت می‌خورند و باقیماندهٔ غذای خود را برای استفاده در وعده‌های بعدی در زیر زمین، زیر برف و لابلای برگ‌ها و گیاهان مخفی می‌کنند. بیدادگرخزندگان
بیدادگرخزندگان شکارچی رأس هرم غذایی در زیستگاه خود بودند و شکارهایشان شامل انواع دایناسورهای گیاه‌خوار بزرگ از جمله اردک‌منقاران، شاخ‌چهرگان و خزنده‌پایان بود. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد دست‌کم برخی بیدادگرخزندگان مانند آلبرتوسور و داسپلتوسور به صورت گروهی زندگی و شکار می‌کردند. روش شکار گروهی این دایناسورها احتمالاً به این صورت بوده که جوان‌ترهای گروه که سریع‌تر و چالاک‌تر بودند شکار را تعقیب و خسته می‌کردند و سپس بزرگسالان گروه که از تجربه و قدرت بدنی بیشتری برخوردار بودند شکار را از پا در می‌آوردند. گیاهان گوشت‌خوار
تجزیه و تحلیل طبقه‌بندی اخیر از روابط داخل "میخک‌سانان () نشان می‌دهد که "Droseraceae" ,"Triphyophyllum" ,"Nepenthaceae" و "Drosophyllum"، اگرچه از نزدیک با هم مرتبط هستند، در یک جد مشترک بزرگتر احاطه شده‌اند که شامل گروه‌های غیرگوشت‌خوار مانند گزها، هفت‌بندیان () ، و بهمنیان () است. گیاه گز دارای غدد مخصوص دفع نمک در برگ‌های خود است، و همچنین بسیاری از بهمنیان مانند شصت‌عروسان، که ممکن است برای دفع سایر مواد شیمیایی مانند پروتئازها و لیزآب نیز باشد. برخی از بهمنیان مانند " دارای ساقه‌ای با غدد آوندی هستند که از طریق کاسبرگ‌های خود باعث ترشح لیزآب می‌شوند و در پراکندگی بذر و احتمالاً در محافظت گل‌ها از حشرات انگلی خزنده کمک می‌کنند. گیاه بی‌صبریان مانند گل حنا که ارتباط تنگاتنگی با "" و "" دارند، به‌طور مشابه دارای غدد ساقه‌ای هستند. گوشت‌خوارسانان
این راسته شامل پستاندارانی است که دارای دندان نیش بلند و دندان‌های گوشت‌بر آسیا و پیش آسیا با لبه‌های برنده و تیز هستند. گربه‌سانان بیشترین عادت گوشت‌خواری را داشته و اندام‌های آنان جهت ردیابی و شکار حیوانات تخصص یافته‌تر است. خرس‌ها بیشتر تمایل به همه‌چیزخواری و حتی برخی از گونه‌ها مانند پاندا رژیم غذایی گیاه‌خواری دارند و به همین جهت دندان‌های گوشت‌بر همه آن‌ها به استثنای یک گونه یعنی خرس قطبی نسبتاً کوتاه و نامشخص است. سمورها، راکون‌ها، گربه‌ها، سگ‌ها، خرس‌ها و کفتارها از جمله جانورانی هستند که راسته گوشت‌خوارسانان را تشکیل می‌دهند. لوراسیاددان
لوراسیاددان گروه بزرگی از پستانداران جفت‌دار (دَد) هستند که گمان می‌رود خاستگاهشان شمال ابرقاره لوراسیا بوده‌است. این گروه شامل حشره‌خوارها، جوجه‌تیغی‌ها، پانگولین‌ها، خفاش‌ها، نهنگ‌ها، بیشتر پستانداران سم‌داری چون اسب‌های آبی، و گوشت‌خواران و دیگر گونه‌ها می‌شوند. خرس‌سگان
خرس‌سگان (نام علمی: "Arctocyonidae") یک تیره از لقمه‌ای‌بندان بودند که بین ۶۶ تا ۵۰ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی و اوراسیا زندگی می‌کردند. این جانوران از رویداد انقراض کرتاسه-پالئوژن جان سالم به در بردند و در عصر پالئوسن تنوع یافتند. همچون سایر لقمه‌ای‌بندان خرس‌سگان نیز جانورانی با اندام قوی و نیرومند، سرعت و چالاکی نه چندان زیاد، دمی بلند و نیز دندان‌هایی مخصوص همه‌چیزخواری و گیاه‌خواری بودند. گیاهان گوشت‌خوار
گیاهان گوشت‌خوار، گیاهانی هستند که برخی یا بسیاری از مواد غذایی مورد نیاز خود را از طریق تله‌گذاری و مصرف جانوران یا آغازیان، معمولاً حشرات و دیگر بندپایان بدست می‌آورند. با این حال گیاهان گوشت‌خوار با فتوسنتز انرژی تولید می‌کنند. گیاهان گوشت‌خوار برای رشد در مناطقی با خاک نازک یا فقیر از مواد مغذی سازگار شده‌اند، به ویژه خاک بدون ازت، مانند مانداب اسیدی. شهدخوار شاهانه
محدوده شهدخوار شاهانه کل جنگل‌های کوهستانی آلبرتین ریفت (از اوگاندا تا تانزانیا) را دربر می‌گیرد، جایی که بین بالاتر از سطح دریا است. زیستگاه آن شامل جنگل کوهستانی همیشه‌سبز، جنگل مختلط، جنگل با رشد ثانویه، بوته‌زار و بامبو است. لقمه‌ای‌بندان
لقمه‌ای‌بندان نام راسته‌ای از پستانداران جفت‌دار است که در پایان دوره کرتاسه و دوره پالئوژن در آمریکای شمالی و اوراسیا زندگی می‌کردند. این جانوران از جمله بارزترین پستانداران پالئوسن هستند و بیانگر وضعیت فرگشتی زیاگان آن زمان بوده‌اند. ابتدایی‌ترین لقمه‌ای‌بندها جثه‌ای به اندازه موش صحرایی داشتند و در کانادا و ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کردند. لقمه‌ای‌بندها از نیاکانی حشره‌خوار به وجود آمدند اما خودشان همه‌چیزخوار و گیاه‌خوار بودند. گوشت خفاش
گوشت خفاش، منبع غذایی انسانی در کرانه اقیانوس آرام و جنوب شرق آسیا محسوب می‌شود. گوشت خفاش در مقادیر مختلفی در سیشل، اندونزی، ویتنام، گوام، چین و برخی دیگر از کشورها و فرهنگ‌های حاشیه آسیا و اقیانوس آرام مصرف می‌شود. در گوام، گوشت خفاش میوه‌خوار ماریانا، غذایی لذیذ محسوب می‌شود و گونه ای از خفاش بنام روباه پرنده به دلیل شکار در آن منطقه در معرض خطر انقراض قرار گرفته‌است. خفاش علاوه بر اینکه به عنوان منبع غذایی انسان‌ها شکار می‌شود، برای استفاده از پوست آنها نیز شکار می‌شوند. تکنیک‌های شکار خفاش شامل استفاده کردن از تور و با اسلحه است. دینیکتیس
دینیکتیس ، یک سرده از پستانداران گوشت‌خوارسان منقرض‌شده است که بین ۳۷٫۲ تا ۲۰٫۴ میلیون سال پیش به مدت ۱۶٫۸ میلیون سال در آمریکای شمالی می‌زیست. سرده دینیکتیس در سال ۱۸۵۴ میلادی توسط جوزف لیدی دیرینه‌شناس آمریکایی نام‌گذاری شد و تنها گونه معتبر آن دینیکتیس فلینا نام دارد. دینیکتیس برخلاف ظاهر گربه‌مانند خود از خانواده گربه‌ها نبود و به خانواده‌ای از گوشت‌خوارسانان کهن به نام شمشیردندان‌نمایان تعلق داشت. نیاکان دور این جانوران گوشت‌خوارریختانی مانند میاکیس بودند که در اواخر پالئوسن می‌زیستند و شمشیردندان‌نمایان توانستند جایگزین آن‌ها شوند. خود شمشیردندان‌نمایان بعدها توسط گربه‌ایان پیشرفته‌تر جایگزین شدند. دینیکتیس ۱۱۰ سانتی‌متر طول و ۶۰ سانتی‌متر ارتفاع داشت و دارای مغزی کوچک و دمی دراز بود. این جانور نسبت به گربه‌ایان امروزی پاهای کوتاه‌تری داشت و کف‌رو محسوب می‌شده و قادر نبود پنجه‌هایش را کاملاً جمع کند. دینیکتیس همچنین دارای دو دندان نیش بلند و باریک در قسمت بالایی آرواره خود بود. این دندان‌ها اگر چه نسبت به دندان‌های نیش دندان‌خنجری‌هایی مانند چاقودندان کوچک بودند اما از دهان جانور بیرون زده بودند. مگیستوتریوم
مگیستوتریوم (نام علمی: Megistotherium) سرده‌ای از پستانداران گوشت‌خوار منقرض‌شده متعلق به خانواده کفتاردندانان و راسته گوشت‌دندان‌سانان است. این سرده تنها شامل یک گونه شناخته شده می‌شود که در سال ۱۹۷۳ میلادی توسط رابرت سوج دیرینه‌شناس اهل بریتانیا کشف و توصیف شد. مگیستوتریوم گوشت‌خواری متعلق به دور میوسن بود و سنگواره‌های آن در آفریقا و به طور مشخص کشورهای مصر، لیبی، کنیا، اوگاندا و نامیبیا کشف شده‌اند. این جانور یکی از بزرگ‌ترین پستانداران گوشت‌خوار تاریخ محسوب می‌شود. ماستودون
به غیر از ماستودون آمریکایی دربارهٔ سایر گونه‌های شناخته شده ماستودون اطلاعات کمی وجود دارد. علت این موضوع زندگی این گونه‌ها در مناطقی خاص با جغرافیای محدود بوده‌است. ماستودون آمریکایی دارای بیشترین گستره پراکندگی در بین تمام گونه‌های ماستودون بود. سنگواره‌های این جانور از آلاسکا در شمال تا فلوریدا در شرق ایالات متحده و ایالت پوئبلا در جنوب مکزیک یافت می‌شوند. همچنین بر اساس شواهد دامنه پراکندگی این گونه در اواخر پلیستوسن به هندوراس نیز رسیده بوده‌است. شواهد کمی هم از حضور ماستودون آمریکایی در نیو انگلند وجود دارد. بررسی رژیم غذایی ماستودون‌ها نشان می‌دهند که این جانوران جنگل‌زی بودند و انواع خاصی از درختان و درختچه‌ها را به عنوان خوراک مصرف می‌کردند. عدم مهاجرت این جانوران به سمت مناطق آمریکای جنوبی در جریان تبادل بزرگ آمریکا نیز احتمالاً به دلیل رژیم غذایی خاص آن‌ها بوده‌است. کفتاردندان
مانند بسیاری از انواع پستانداران گوشت‌خوار اولیه کفتاردندان نیز جمجمه‌ای بسیار بزرگ و در عین حال مغزی کوچک داشت. جمجمه به طور کلی بلند و باریک بود و در مقایسه با گوشت‌خوارسانان امروزی بسیار بزرگ‌تر بود. گردن از جمجمه کوتاه‌تر بود، در حالی که بدن طولانی و تنومند بود و به یک دم بلند ختم می‌شد. وزن متوسط ​​افراد بالغ در گونه کفتاردندان هولناک بزرگ‌ترین گونه این سرده در آمریکای شمالی حدود ۴۰ کیلوگرم بود و احتمالاً وزن بزرگ‌ترین افراد این گونه از ۶۰ کیلوگرم تجاوز نمی‌کرد. کفتاردندان غول‌پیکر بزرگ‌ترین گونه این سرده بسیار بزرگ‌تر بود و حدود ۳ متر طول و ۵۰۰ کیلوگرم وزن داشت. گونه‌های ابتدایی مربوط به آمریکای شمالی عهد الیگوسن حدود ۱۰ تا ۲۵ کیلوگرم وزن داشته‌اند. دو گونه کفتاردندان کوچک‌دندان و کفتاردندان موستلینوس از آمریکای شمالی اواخر ائوسن از این هم کوچک‌تر بودند و احتمالاً حدود ۵ کیلوگرم وزن داشتند. مطالعه بر روی نمونه‌های نابالغ کفتاردندان نشان می‌دهند که این جانور دارای یک روش غیرمعمول جایگزینی دندان بوده‌است. ۳ تا ۴ سال طول می‌کشید تا دندان‌های دائم کاملاً جایگزین دندان‌های شیری شوند که این خود نشان دهنده دوره طولانی رسیدن به سن بلوغ است. در گونه‌های آمریکای شمالی اولین دندان دائمی در فک بالا از نوع دندان‌های آسیاب کوچک قبل از اولین دندان دائمی فک بالا از نوع دندان‌ها آسیاب بزرگ در می‌آمد در حالی که بررسی گونه‌های اروپایی حالت عکس این را نشان می‌دهند. ستبردمان گوشت‌خوار
این سرده سه عضو شناخته شده دارد که "S. laniarius" و "S. moornaensis" تنها از روی سنگوارههایشان مربوط به دوره پلیستوسن شناخته شده‌اند. گونه "S. laniarius" بزرگتر از گونه معاصر، و تنها گونه باقی‌مانده از این سرده، با نام "S. harrisii" بود و وزنش به بیش از ۱۰ کیلوگرم می‌رسید. رابطه میان این جانوران ناشناخته مانده اما تعدادی از دانش‌مندان بر این گمانند که "S. harrisii" نمونه کوچک‌جثه‌تر "S. laniarius" است. دایناسور
اگرچه امروزه در میان مردم دایناسورهای گوشت‌خوار مشهورترند اما بیشتر دایناسورها گیاه‌خوار بودند در هر زنجیره غذایی باید موجودات زنده بیشتری در سطح‌های پایین‌تر زنجیره غذایی وجود داشته باشد و گرنه انتقال انرژی غذا کافی نخواهد بود. شمار زیادی از گیاهان (تولیدکنندگان یا آن‌ها که خودبخود تغذیه می‌کنند) غذای تعداد کمتری از گیاه‌خواران (مصرف‌کنندگان اولیه نامیده می‌شوند) را تأمین می‌کنند. این گیاه‌خواران به وسیله تعداد کمتری از گوشت‌خواران (مصرف‌کنندگان ثانویه نامیده می‌شوند) خورده می‌شوند. برای مثال صدها جریب گیاه لازم بوده تا گروه کوچکی از تریسراتوپس‌ها تغذیه شوند. این گروه تریسراتوپس‌ها می‌توانستند غذای تنها یک تیرانوسور را تأمین کنند تا به زندگی خود ادامه دهد. با نگاهی به فسیل‌هایی که تا کنون از انواع دایناسورها کشف شده نشان می‌دهد که ۶۵ درصد دایناسورها گیاه‌خوار بودند و تنها ۳۵ درصد آن‌ها گوشت‌خوار بودند. چون که فسیل‌های زیادی از بعضی از دایناسورهای گیاه‌خوار پیدا شده. برای مثال بیش از صد فسیل پروتوسراتوپس پیدا شده، در حالی که در مقابل تنها چند فسیل تیرانوسور پیدا شده‌است. آبل‌خزندگان
آبل‌خزندگان یا آبلی سوریدها (نام علمی: "Abelisauridae") نام یک تیره از بالاخانواده شاخ‌خزنده‌سانان است که در دوره کرتاسه تکامل یافتند اگرچه سنگواره هایی که به تازگی کشف شده نشان می دهد که آن ها احتمالاً از اواسط دوره ژوراسیک یعنی از حدود ۱۷۰ میلیون سال پیش نیز وجود داشتند آبلی سوریدها دایناسورهای گوشت خواری با جثه های ۵ تا ۹ متری بودند سنگواره های آن ها تا کنون در قاره های آمریکای جنوبی، آفریقا، و همچنین در هند و ماداگاسکار کشف شده است آبلی سوریدها نخست از شکارچیان درجه دوم مناطق گفته شده بودند اما با انقراض گوشت سوسماران در این مناطق توانستند جایگزین آن ها شوند و به گوشت خواران برتر محیط خود تبدیل شوند. سرخ‌سوسماران
سرخ‌سوسماران (نام علمی: Erythrosuchidae)، یک خانواده از گوشتخواران بزرگ شاه‌سوسمارسانان هستند، که پس از تریاس پیشین (اولنکیان) تا اوایل تریاس میانه (آنیزین) زندگی می‌کردند. شاخ‌خزندگان
شاخ‌خزندگان (نام علمی: "Ceratosauridae") نام یک تیره از شاخه شاخ خزنده سانان است گروهی از دایناسورهای گوشت خوار بودند که بین ۱۵۵ تا ۱۱۲ میلیون سال پیش می زیستند و از اعضای تیره آن ها می توان به سراتوسور اشاره نمود. تهی‌پیکرواران
تهی‌پیکرواران (نام علمی: "Coelophysoidea") نام یک بالاخانواده از کلاد نوددپایان است آنها جز اولین دایناسورهای گوشتخواری بودند که حدود ۲۲۰ میلیون سال پیش به وجود آمدند فسیل های این گروه از دایناسورها تا کنون در قاره های آمریکای شمالی ، آمریکای جنوبی ، آفریقا ، آسیا و اروپا کشف شده که این پراکندگی گسترده فسیل ها نشان دهنده تنوع گسترده این گروه از دایناسورها در اواخر دوره تریاس و اوایل دوره ژوراسیک بوده است اندازه ی اعضای خانواده تهی پیکرواران بین حداقل ۱ متر و حداکثر تا ۶ متر بوده است همه گونه های تهی پیکرواران دارای سر و بدنی باریک بوده اند آن ها تروپودهایی ابتدایی محسوب می شدند و در دوره ژوراسیک تنوعشان به تدریج رو به افول نهاد که علت آن احتمالاً ظهور و گسترش دیلوفوسارید ها و پس از آن ها پرنده پوزگان بوده است آن ها در نهایت ۱۸۳ میلیون سال پیش منقرض شدند. گوشت‌خزندگان
گوشت‌سوسماران یا کارنوسوریا (به معنی سوسمارهای گوشتی)، یک فروراسته از دایناسورهای گوشت‌خوار ددپا می‌باشند که میان بازه‌های زمانی ژوراسیک میانه تا کرتاسه پسین و از حدود ۱۷۵٫۶ تا ۸۸ میلیون سال پیش می‌زیستند. گوشت‌خزندگان از برجسته‌ترین درندگان زمان خود بودند و برخی از آن‌ها مانند جیگانوتوسور از بزرگ‌ترین گوشت‌خواران خشکی‌زی تاریخ محسوب می‌شوند. گوشت‌خزندگان دارای آرواره‌های بزرگ با تعداد زیادی دندان چاقومانند همراه با دستانی نیرومند دارای سه پنجه قلاب‌مانند بودند و نسبت به ددپایان پیشین مغز پیشرفته‌تری داشتند. باریک‌خرسک
باریک‌خرسک یا اولینگیتو پستانداری گوشتخوار از تیره خرسکیان (شامل راکون‌ها) است که در جنگل‌های آمریکای جنوبی از مرکز کلمبیا تا غرب اکوادور زندگی می‌کند. این جانور در اوت ۲۰۱۳ کشف شد و نامش از ترکیبی به معنای «باریک‌خرس کوچک» گرفته شد. گیاهان گوشت‌خوار
چارلز داروین مقاله‌ای معروف دربارهٔ گیاهان حشره‌خوار و گیاهان گوشت‌خوار، در سال ۱۸۷۵ نوشته‌است. گیاهان گوشت‌خوار را می‌توان در همه قاره‌ها به جز قطب جنوب و همچنین در بسیاری از جزایر اقیانوس آرام مشاهده کرد. گیاهان گوشت‌خوار
گیاهان گوشت‌خوار برای مدت طولانی به عنوان یکی از علایق مجبوب انسان‌ها بودند و تصورات عجیبی دربارهٔ آنها بود که تعداد زیادی از آنها واقعیت نداشت. گیاهان افسانه‌ای موضوع تعداد زیادی از کتاب‌ها، فیلم‌ها، سریال‌های تلویزیونی و بازی‌های ویدئویی را تشکیل می‌دهد. برای نمونه، این تصورات افسانه‌ای شامل خصوصیات اغراق‌آمیز مانند داشتن اندازه خیلی بزرگ یا داشتن توانایی‌هایی فراتر از واقعیت می‌باشد که البته به عنوان یک توانایی هنری محسوب می‌شود. مردارخوار
مُردارخوار یا لاشه‌خوار جانوری است گوشت‌خوار یا گیاه‌خوار که از مواد آلی جانداران مرده و در حال فساد تغذیه می‌کند. خوردن مردار از گونه‌ای خودی، همنوع‌خواری خوانده می‌شود. مردارخواران نقش مهمی در چرخه بوم‌سازگان بازی می‌کنند و با خوردن جانداران و مواد گیاهی مرده به بازگشت عناصری چون نیتروژن و کربن به چرخه طبیعت کمک می‌کنند. نزدیک‌ترین نیای مشترک
پروژه توصیف کامل از فیلوژنی گونه های بیولوژیکی با عنوان "درخت زندگی" لقب گرفته است که شامل تخمین زمانی از تمام رویدادهای گمانه زنی زده شناخته شده است. به عنوان مثال، تخمین زده می شود که نزدیک ترین نیای مشترک همه گوشت‌خوارسانان (به عنوان مثال نزدیک ترین نیای مشترک "گربه ها و سگ ها") به ترتیب حدود 42 میلیون سال پیش زندگی می کرده اند (میاسیدها که نمونه ای از کوشت خواران بدوی منقرض شده هستند). [5] انتیکاینس
انتیکاینس نام سرده‌ای از جانوران کیسه‌دار گوشتخوار در تیره ستبردمان است که در استرالیا (شامل تاسمانی و چند جزیره دیگر) و گینه نو زندگی می‌کنند. ظاهر این حیوانات به موش‌ها و حشره‌خوارها شباهت دارد و پوستی زبر شبیه به جوجه تیغی دارند. این حیوانات شکارچی هستند و از بی‌مهرگانی چون عنکبوت‌ها، سوسکها و لاروهایشان و شپشه‌ها تغذیه می‌کنند. برخی از گونه‌ها کاملاً زمین‌زی هستند و فقط در سطح زمین شکار می‌کنند و تعدادی دیگر کاملاً بالارونده‌اند و بیشتر آن‌ها در حفره‌های درختان لانه‌سازی می‌کنند. نشخوارکنندگان
در جانورشناسی، نُشخوارکنندگان (Ruminantia) گروهی از جانوران گیاه‌خوار و نشخوارکننده از راستهٔ جفت سم سانان هستند. تا کنون حدود دویست گونه از این حیوانات شناسایی شده‌اند. پهن‌بال‌سانان
کژدم‌های دریایی انشعابی از گیره‌داران محسوب می‌شوند و جانورانی چون خرچنگ نعل اسبی، کژدم و تارتنک خویشاوندان امروزی آن‌ها هستند. این جانوران آبزی بودند و بیشتر ساکن آب‌های لب‌شور و آب‌های شیرین بودند اما چنین به نظر می‌رسد که این جانوران یک سیستم تنفسی دوگانه داشتند که هم در آب و هم در خشکی کاربرد داشت. برخی کژدم‌های دریایی دارای دو بالهٔ بزرگ و بلند پارومانند و نیز دمی نیرومند بودند. همچنین تمام این موجودات گوشت‌خوار بودند و رژیم غذایی آن‌ها شامل انواع ماهیان، سرپایان و تریلوبیت‌ها می‌شد. به غیر از این موارد احتمالاً مردارخواری و هم‌نوع‌خواری نیز میان آن‌ها رواج داشته‌است. ملخ دست‌وپاچلفتی
"ملخ‌های دست‌وپاچلفتی" از کارولینای شمالی تا تنسی، در ایالت‌های جورجیا، آلاباما، میسیسیپی، لوئیزیانا، آرکانزاس، تگزاس و در سراسر فلوریدا و آریزونا ساکن هستند. این ملخ‌ها در جنگل‌های کاج، پوشش‌های گیاهی و زمین‌های هرز؛ و گاهی اوقات نیز در نبود این منابع طبیعی و دیگر منابع غذایی، در فاضلاب زندگی می‌کنند. گوشتی‌بالگان
چهاراندامان همان سیر تکامل ماهی‌های شش‌دار را پیمودند، ولی محیط زندگی خود را تا دوران دوونین (۴۱۶–۳۹۷ میلیون سال پیش) ترک نکردند و با ظاهر چهارپا تنها موجوداتی بودند که پس از دوران دوونین باقی ماندند. آن‌ها تا زمان انقراض بزرگ پرمین تریاس زندگی کردند. رایی‌خزندگان
رایی‌خزندگان راسته‌ای از شاه‌خزندگان درنده بودند که در دوره تریاس می‌زیستند و از خویشاوندان دور تمساح‌سانان امروزی محسوب می‌شدند. این جانوران بین ۴ تا ۶ طول داشتند و بزرگ‌ترین شکارچیان زمان خود محسوب می‌شدند. رایی‌خزندگان در پایان دوره تریاس در جریان رویداد انقراض تریاس–ژوراسیک به طور کامل منقرض شدند و ددپایان جای این خزندگان بزرگ را در زنجیره غذایی گرفتند. این راسته در سال ۱۹۴۲ توسط دیرینه‌شناس آلمانی فردریش ون هوان نام‌گذاری شدند و فسیل‌های آن‌ها در سوئیس، ایتالیا، آرژانتین و آمریکا شناسایی شده‌اند. مگیستوتریوم
مگیستوتریوم مانند بیشتر درندگان پستاندار درشت‌اندام آغازین به راسته گوشت‌دندان‌سانان تعلق داشت. این راسته مدتی پس از رویداد انقراض کرتاسه-پالئوژن به وجود آمدند و توانستند جای خالی دایناسورهای گوشت‌خوار بزرگ را در اکوسیستم پر کنند. گوشت‌دندان‌سانان نخستین پستاندارانی بودند که دندان‌هایشان به طور ویژه برای بریدن و قطعه قطعه کردن گوشت سازگاری یافته بود و به این سبب این نام برای آن‌ها برگزیده شده‌است. این جانوران پیشتر به دلیل ساختار دندان‌هایشان به عنوان نیاکان گوشت‌خوارسانان در نظر گرفته می‌شدند اما اکنون تصور می‌شود که با پولک‌پوست‌سانان خویشاوندی نزدیک‌تری داشته باشند. دوره اوج شکوفایی گوشت‌دندان‌سانان مربوط به دور ائوسن بود و پس از این زمان به دلیل رقابت با خویشاوندان نزدیک خود یعنی گوشت‌خوارسانان به تدریج از تنوعشان کاسته شد و سرانجام در آغاز میوسن پسین به طور کامل منقرض شدند. شش‌ماهی‌های آفریقایی
ماهی‌های ششدار آفریقا به‌طور کلی در آب‌های کم عمق، مانند باتلاق‌ها زندگی می‌کنند. آنها همچنین در دریاچه‌های بزرگتر مانند دریاچه ویکتوریا یافت می‌شوند. آنها می‌توانند ماه‌ها در خارج از آب در گودالهای گل سخت شده در زیر بستر جریان خشک زندگی کنند. این ماهیان گوشتخوار هستند و از سخت پوستان، لارو حشرات آبزی و نرم تنان تغذیه می‌کنند. گیاهان گوشت‌خوار
اولین تصویر شناخته شده دربارهٔ گیاهان گوشت‌خوار در فرهنگ‌های عامه گزارشی بود که در آنجا یک درخت بزرگ انسان‌خوار یک زن جوان در ماداگاسکار را در سال ۱۸۷۸ خورده بود، ثبت استرالیای جنوبی این داستان را در سال ۱۸۸۱ نقل کرده‌است. همراه با تصویری از درخت مصرف‌کننده زن، گفته می‌شود عضوی از «قبیله کمی شناخته شده اما بی‌رحم» به نام "Mkodos" است. ماجرا به دکتر "Carl Liche" منتسب بود که گویا شاهد این واقعه بوده‌است. از آنجا که به نظر می‌رسد دکتر "Carl Liche و قبیله Mkodos" و این درخت آدم‌خوار همه ساختگی بوده‌است، این حساب به عنوان یک افسانه ناب کم ارزش شده‌است. کاراکارای تاجدار شمالی
کاراکارای تاجدار شمالی نام یک گونه از تیره شاهینیان است. این گونه شباهت‌های زیادی با کاراکاری تاجدار جنوبی دارد. این گونه اغلب مردار خوار است. دامنه پراکنش این گونه در کوبا، شمال آمریکای جنوبی جنوب تا شمال پرو و شمال حوضه آمازون در برزیل و آمریکای مرکزی و مکزیک است. این پرنده در ایالات متحده آمریکا فقط در قسمت‌هایی از جنوب‌شرقی آن حضور دارد. کاراکارای تاجدار شمالی دارای بدنی است به طول ۴۹ تا ۵۸ سانتی‌متر با بال‌هایی به طول ۱۰۷ تا ۱۳۰ سانتی‌متر و وزنی در حدود ۸۰۰ تا ۱٬۳۵۵ گرم. وزن ماده‌های این گونه کمی کمتر و در حدود ۲٬۰۰ گرم است. کاراکارای تاجدار شمالی اغلب از گوشت مردار تغذیه می‌نماید اما قادر است که حیواناتی همچون پستانداران کوچک، دوزیستان، خزندگان، ماهی‌ها، خرچنگ‌ها حشرات، لاروشان، کرم خاکی، حلزون صدف دار و پرندگان جوان را نیز شکار کند. سخت‌پوستان
بیشتر سخت‌پوستان دریازی هستند در هر دو محیط زیست آب‌های شیرین و اقیانوس زندگی می‌کنند. اما تعداد کمی از آن‌ها در خشکی زندگی می‌کنند (مانند خرخاکی). بیشتر سخت‌پوستان متحرک هستند و خودمختار حرکت می‌کنند و برخی دیگر ناجُنبنده هستند (مانند کشتی‌چسب). در عین حال گونه‌های اندکی وجود دارند که انگلی هستند (مانند ریشه‌سران، شپش‌های ماهی، کرم‌های زبانه‌ای) و از سر میزبان خود به آن می‌چسبند. حیات وحش استان کرمانشاه
بقایای به جا مانده در غار وزمه در شمال شرقی دشت اسلام‌آباد غرب نشان می‌دهد که گونه‌های متنوعی در این غار وجود داشته‌اند. این یافته‌ها شامل بقایای روباه سرخ، کفتار خال‌دار، خرس قهوه‌ای، گرگ، گربه‌سانان(شیر، پلنگ، سیاه‌گوش/وشق و گربه‌وحشی)، راسویان (گورکن، گربه قطبی، سمور‌)، زبادان (خدنگ)، جفت‌سم‌سانان (گاوان، گوزن، گراز)، اسبیان، کرگدن، همچنین حیوانات کوچک شامل (خرگوش صحرایی قهوه‌ای، تشی، لاکپشت زمینی، مارها و پرندگان) بوده که تا حدود ۷۰ هزار سال پیش در این ناحیه می‌زیسته‌اند. حشره‌خوار
حشره‌خوارها را می‌توان در سراسر جهان یافت. در مناطق گرمسیری و با دمای معتدل اما تنها گینه نو، استرالیا، و زلاندنو هستند که حشره‌خوار بومی ندارند. در آمریکای جنوبی، حشره‌خوارها مهاجرانی به نسبت تازه‌وارد هستند و تنها در مناطق شمالی آند یافت می‌شوند. در زمینه تنوع جانوری، تیره حشره‌خواران چهارمین تیره پرعضو پستانداران است. گیاهان گوشت‌خوار
گیاهان گوشت‌خوار در تمام دنیا گسترده هستند ولی نسبتاً کمیاب هستند. آنها تقریباً به‌طور کامل محدود به زیستگاه‌هایی مانند باتلاق‌ها، که در آن مواد مغذی خاک بسیار محدود است اما جایی که نور خورشید و آب به آسانی در دسترس است، هستند. فقط در چنین شرایطی است که برای گوشت‌خواری مطلوب است و سازگاری آشکار دارند. کفتار خال‌دار
کفتارهای خال‌دار در زیستگاه‌های متنوعی از جمله مناطق نیمه‌بیابانی، ساوانا، بیشه‌ها و درخت‌زارها و حتی مناطق کوهستانی زندگی می‌کنند و در کوه‌های کنیا و اتیوپی تا ارتفاع ۴٬۱۰۰ متری هم دیده شده‌اند. اما در مناطق بیابانی بد آب وهوا و جنگل‌های بارانی حضور ندارند یا به ندرت دیده می‌شوند. در بسیاری از نقاط هم زیستگاهشان کاملاً نزدیک به سکونت‌گاه‌های انسانی است. آن‌ها با این که معمولاً مردارخوار به حساب می‌آیند اما شکارچیان توانا و انعطاف‌پذیری هستند که گاه به حیوانات اهلی از جمله گاو، گوسفند و بز هم حمله‌ور می‌شوند. گیاهان گوشت‌خوار
تعدادی از گوشت‌خواران بومی مناطق معتدل و سرد هستند و می‌توان آنها را در خارج از سال و در باغچه باتلاقی پرورش داد. به دلیل بومی بودن بیشتر گونه‌ها در جنوب شرقی ایالات متحده، بیشتر کوزه‌ای‌های شیپوری می‌توانند دمای بسیار پایین‌تر از یخ‌زدگی را تحمل کنند. گونه‌های ژاله‌پوش و چرب‌گیاه نیز دمای زیر یخ‌زدگی را تحمل می‌کنند. گونه‌های کوزه‌ای که گرمسیری هستند، برای رشد به دمای ۲۰ تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد نیاز دارند. گیاه "Nepenthes rajah" و چند گونه دیگر کشت شده‌است. گیاهان گوشت‌خوار به خاک مناسب با مواد مغذی مناسب نیاز ندارند. اکثر آنها از مخلوط ۳ به ۱ خزه پوده‌زار و شن تیز باغبانی راضی هستند. البته کوکوپیت () جایگزینی قابل قبول و دوستدار محیط زیست برای پوده است. گیاه کوزه‌ای در کمپوست ارکیده یا در خزه پوده‌زار خالص رشد خواهد کرد. گیاهان گوشت‌خوار
با این حال زیستگاه گرم، آفتابی و دائماً مرطوب است و گیاه تجربه رقابت نسبتاً کمی از رشد پایین خزه پوده‌زار () دارد. گوشت‌خواران در زیستگاه‌های بسیار غیرمعمولی یافت می‌شوند. "Drosophyllum lusitanicum د"ر اطراف حاشیه‌های بیابانی و "Pinguicula valisneriifolia" بر روی صخره سنگ آهک (کلسیم) یافت می‌شوند. گیاهان گوشت‌خوار
نظریه‌های فعلی در زیر نشان داده شده‌است (فقط جنس گوشت‌خوار ذکر شده‌است):در باغبانی، گیاهان گوشت‌خوار یک کنجکاوی یا کمیابی محسوب می‌شوند، اما با ظهور تکنیک‌های تولید انبوه کشت بافت رایج می‌شوند. تله‌های ونوس مگس‌گیر معمولاً بیشتر پرورش می‌یابند، که معمولاً در مراکز باغ موجود بوده و گاهی اوقات در کنار سایر انواع آسان رشد ارائه می‌شوند. پرورشگاه‌هایی که به‌طور انحصاری در پرورش گیاهان گوشت‌خوار تخصص دارند نیز وجود دارند، انواع غیرمعمول یا مطلوب‌تر از گیاهان گوشت‌خوار را می‌توان در پرورشگاه‌های تخصصی تهیه کرد. گوشت‌خواران کالیفرنیا (") نمونه قابل توجهی از چنین پرورشگاه‌هایی در ایالات متحده است که در پرورش گیاهان گوشت‌خوار تخصص دارد. این پرورشگاه متعلق به مهندس باغبانی "" است. در سریلانکا پرورشگاه بزرگ " به سراسر جهان فروش دارد. گیاهان گوشت‌خوار
چارلز داروین به این نتیجه رسید که گوشت‌خواری در گیاهان همگرا است و در سال ۱۸۷۵ نوشت که جنس گوشت‌خوار "" و "" اصلاً به خانواده گوشت‌خوار "" ربطی ندارند. این مسئله بیش از یک قرن موضوع بحث باقی ماند. در سال ۱۹۶۰، لئون کروایزات به نتیجه رسید که گوشت‌خواران یکپارچه بوده و تمام گیاهان گوشت‌خوار را در کنار گیاهان گل‌دار قرار داده‌است. مطالعات مولکولی طی ۳۰ سال گذشته منجر به اجماع گسترده‌ای دربارهٔ درست بودن داروین شده‌است، با مطالعاتی که نشان می‌دهد گوشت‌خواری حداقل شش بار در گیاهان گل‌دار فرگشت یافته‌است و طرح‌های دام مانند تله‌های کوزه‌ای و تله‌های چسب حشره به جای نسبتاً مشابه، مشابه هستند. کفتاردندان
کفتاردندان یا هاینودون یک سرده منقرض‌شده از پستانداران گوشت‌خوار و همچنین سرده شاخص خانواده کفتاردندانان است که میان اواخر ائوسن تا میانه میوسن در آمریکای شمالی، اوراسیا و آفریقا می‌زیست. به طور سنتی کفتاردندان و بسیاری از پستانداران درنده نخستین در راسته‌ای بزرگ به نام گوشت‌دندان‌سانان طبقه‌بندی می‌شوند. امروزه بیشتر مطالعات نشان می‌دهند که این آرایه نه یک راسته حقیقی بلکه یک گروه چندنیا است. مردار
مردار منبع غذایی مهمی برای گوشت‌خواران بزرگ‌جثه و همه‌چیزخواران در بیشتر زیست‌بوم‌ها است. نمونه‌هایی از چنین جانورانی عبارتند از کرکس، قوش، عقاب، کفتار راه‌راه، صاریغ ویرجینیا، شیطان تاسمانی، کایوت، اژدهای کومودو، و خزوک مردار. بسیاری از بی‌مهرگان همچون خزوک‌های مردار، کرم حشره، پشه مردار، و مگس گوشت نیز مردارخوار هستند و نقش مهمی در چرخه بازیافت نیتروژن و کربن در بازمانده‌های جانوری دارند. گوشت شکار
تصور می‌شد که تعداد جانورانی که در دهه ۱۹۹۰ در غرب و مرکز آفریقا به عنوان گوشت شکار کشتار شده بودند، غیرقابل تحمل بود. تا سال ۲۰۰۵، برداشت تجاری و تجارت گوشت شکار تهدیدی برای تنوع زیستی در نظر گرفته شد. تا سال ۲۰۱۶، ۳۰۱ پستاندار خشکی‌زی به دلیل گوشت شکار از جمله نخستی‌سانان، سم‌داران، خفاش‌ها، کیسه‌داران، جوندگان و گوشت‌خواران در کشورهای در حال توسعه در معرض خطر انقراض قرار گرفتند. گیاهان گوشت‌خوار
در خانواده آناناسیان، ریخت‌شناسی کوزه و گوشت‌خواری دو بار فرگشت یافته (بروکینیا و کَتاپسیس). از آنجا که این خانواده‌ها جد مشترکی ندارند که ریخت‌شناسی تله گودال مخفی را نیز داشته باشد، کوزه‌ای‌های گوشت‌خوار نمونه‌ای از فرگشت همگرا هستند. موجک‌ویسان
جانوران رده موجک‌ویسان دارای بدن نرم و پهن با روپوست مژه‌دار شامل میله‌واره (rhabdites) ‌و یاخته‌های ترشح‌کننده هستند؛ دهان این جانوران معمولاً در سطح شکم و در مواردی نزدیک به مرکز بدن است. این رده دارای ۴۵۰۰ گونه است که طولشان از ۱ میلی‌متر تا ۵۵۰ میلی‌متر متغیر است. بدنی کوتاه و مسطح و دستگاه گوارشی ناقص و دهانی در سطح شکمی دارند. مژک‌هایی که بدن را می‌پوشانند، در شناکردن مورد استفاده قرار می‌گیرند. این کرم‌ها در دریا، آب شیرین، و برخی مکان‌های مرطوب روی زمین یافت می‌شوند. از کرم‌ها، حشرات، نرم‌تنان کوچک و موجودات زندهٔ میکروسکوپی تغذیه می‌کنند. جغرافیای آرژانتین
بسیاری از گونه‌ها در منطقه نیمه گرمسیری شمال زندگی می‌کنند. گربه‌های بزرگ همچون گربه وحشی، یوزپلنگ، و گربه پلنگی؛ پستانداران اولیه (بوزینه زوزه‌کش)؛ خزندگان بزرگ (کوروکودیل‌ها)، و گونه‌هایی از بزمجه. جانوران دیگر عبارت‌اند از خوک خرطوم دار، برگچه‌خوار، مورچه خوار، موش خرما، راکون، و گونه‌های مختلف لاکپشت و سنگ پشت. پرندگان متعددی نیز وجود دارند که عمدتاً شامل مرغ‌های مگس خوار، فلامینگوها، مرغ‌های توکان، و طوطی‌ها هستند. گوشت‌خوار
گوشت‌خواران جانورانی هستند که باخوردن گوشت جانوران به زندگی خود ادامه می‌دهند. زشت‌سیمایان
زشت‌سیمایان (نام علمی:"Gorgonopsidae") تیره‌ای منقرض‌شده از ددکمانان گوشت‌خوار درنده هستند که از میانه تا پایان دوره پرمین در روسیه و آفریقا زندگی می‌کردند. زشت‌سیمایان از بستگان نزدیک پستانداران امروزی محسوب می‌شوند و در گذشته به همراه دیگر هم‌کمانان غیر پستاندار به خاطر داشتن ترکیبی از ویژگی‌های خزندگان و پستانداران با عنوان منسوخ‌شده خزندگان پستاندارمانند خوانده می‌شدند. اما این عنوان اشتباه است و زشت‌سیمایان به همراه سایر هم‌کمانان غیرپستاندار خزنده نیستند و خویشاوندی نزدیک‌تری با پستانداران دارند. گوشت‌خوار
گرچه غذای اصلی گوشت‌خواران، گوشت سایر جانوران است، اما گاهی وقت‌ها از حشرات و گیاهان نیز تغذیه می‌کنند؛ اما آن‌چه در میان همهٔ آن‌ها مشترک است، آرواره‌های بسیار قوی برای بریدن و تکه‌کردن غذا، چنگال‌های خمیده و مرگ‌بار برای دریدن و دندان‌های بلند و بسیار برنده، جهت کشتن و کندن گوشت قربانیان است. صدف‌خوار
خوراک صدف‌خواران با توجه به زیستگاهشان متفاوت است. گونه‌هایی که در مناطق درون‌مرزی زندگی می‌کنند از کرم‌های خاکی و لاروی حشرات تغذیه می‌کنند. صدف‌خوران ساحلی دارای رزیم غذایی متنوع‌تری هستند هرچند نوع ساحل محل زندگیشان باز نقشی تعیین‌کننده در این مورد دارد. پرندگانی که در سواحل مدخل رودخانه‌ها و خلیج‌های کوچک زندگی می‌کنند از دوکفه‌ایها، شکم‌پایان و کرم‌ها تغذیه کرده و آنهایی که در سواحل صخره‌ای هستند از صدف‌ها، خاره‌چسب و گهواره دریایی تغذیه می‌کنند. خرچنگها، ماهیان و خارپوستان دیگر غذای صدف‌خوران را تشکیل می‌دهند. گیاهان گوشت‌خوار
ساده‌ترین گیاهان گوشت‌خوار برای مبتدیان گیاهان منطقه معتدل و خنک هستند. این گیاهان در صورت نگهداری در سینی‌های پهن و با آب اسیدی یا بارانی در طول تابستان و مرطوب نگه داشتن آنها در شرایط گلخانه‌ای خنک (حداقل ۵ درجه سانتی‌گراد در زمستان و حداکثر ۲۵ درجه سانتی‌گراد در تابستان) عملکرد خوبی دارند: شمشیردندان‌نمایان
سنگواره‌های گیاه‌خواران مربوط به میوسن نشان می‌دهند که دراین زمان بسیاری از گیاه‌خواران سازگار با بیشه‌زارها و دشت‌ها توانستند جایگزین گیاه‌خواران جنگل‌زی شوند. این نشان می‌دهد که گرم‌دشت‌ها دربخش پهناوری از قاره آمریکای شمالی و آسیا گسترده شدند. شمشیردندان‌نمایان همزمان با کاهش جنگل‌ها منقرض شدند. در اروپا اما این جانوران به‌دلیل شرایط پایدارتر زیستگاه‌ها، مدت بیشتری دوام آورند. هنگامی که وضعیت اقلیمی در اروپا نیز تغییر یافت، آخرین بازماندگان این خانواده حدود ۹ تا ۷ میلیون سال پیش منقرض شدند. ناحیه باتیال
به دلیل کمبود نور، بعضی از گونه‌ها چشم ندارند. موجوات این منطقه که چشم دارند شامل ماهی‌های خون‌آشام و کوسه یخی است. بسیاری از اشکال‌های نکتون در منطقه باتیال مانند ماهی مرکب، نهنگ‌های بزرگ و اختاپوس‌ها زندگی می‌کنند. در باتیال، برخی از بزرگترین نهنگ‌های جهان تغذیه می‌کنند. اسفنج‌ها، براکیوپودها، ستاره‌های دریایی و اکینوئیدها نیز در منطقه باتیال رایج هستند. حیوانات در منطقه باتیال توسط شکارچیانی که قادر به دیدن آنها هستند، تهدید نمی‌شوند، بنابراین ماهیچه‌های قدرتمندی ندارند. این منطقه برای زندگی در ماهی دشوار است زیرا پیدا کردن مواد مغذی سخت است. این موجودات بسیار کارآمد هستند و بسیاری از آنها سرعت سوخت و ساز بدن را برای صرفه جویی در مصرف انرژی کاهش می‌دهند. ماهی‌ها با عضلات ضعیف، پوست نرم و بدن لاغر مشخص می‌شوند. سازگاری برخی از ماهی‌هایی که در آنجا زندگی می‌کنند شامل چشمان کوچک و پوستی شفاف است. کرگدن
گونه‌های کرگدن امروزه بومی آفریقای سیاه، جنوب آسیا و جنوب شرق آسیا هستند و در چمنزارها و جنگل‌های مناطق گرمسیری زندگی می‌کنند و همیشه در نزدیکی آب‌اند، زیرا نیاز دارند که هر روز آب بخورند و از غلتیدن در گِل هم لذت می‌برند. این جانوران فقط گیاه می‌خورند. کرگدن‌ها حس شنوایی و بویایی خوبی دارند ولی دیدشان ضعیف است. کامل‌دندانان
کامل‌دندانان (نام علمی: "Entelodontidae") که با نام‌های خوک‌های دوزخی و خوک‌های مرگ‌آفرین نیز شناخته می‌شوند، یک خانواده منقرض‌شده از پستانداران جفت‌سم همه‌چیزخوار هستند که بین دورهای ائوسن تا میوسن می‌زیستند. کامل‌دندانان از آسیا برخاستند و سپس در اروپا و آمریکای شمالی گسترش یافتند. این جانوران با وجود همانندی زیاد با خوک‌ها و گرازهای امروزی از لحاظ فرگشتی و ارتباط خویشاوندی به اسب‌های آبی و نهنگ‌ها نزدیک‌ترند. کفتار
کَفتار به هر یک از جانوران عضو خانواده کفتاران گفته می‌شود. در حال حاضر تنها چهار گونه کفتار وجود دارد و این خانواده زیستی، پنجمین خانواده کم‌جمعیت در میان تمامی پستانداران است. این جانوران، از گوشت‌خواران خشکی‌زی و بومی آفریقا و آسیا هستند. کفتارها در فروراسته گربه‌سانان از راسته گوشت‌خوارسانان قرار می‌گیرند. منطقه حفاظت‌شده انگوران
بسیاری از پستان‌داران گوشت‌خوار بومی ایران همچون خرس قهوه‌ای، پلنگ ایرانی، گرگ خاکستری، کفتار راه‌راه، گربه جنگلی، شغال، گورکن و روباه قرمز و همین‌طور وشق اورآسیایی و سمور جنگلی که از حیوانات بسیار کمیاب ایران هستند، در این منطقه دیده شده‌اند. قوچ و میش یا همان گوسفند وحشی، کل و بز یا همان بز کوهی، آهوی گواتردار ایرانی و گراز نیز از مهمترین علفخواران بومی انگوران هستند. دیگرخزندگان
دیگرخزندگان یک خانواده از دایناسورهای ددپا گوشت‌خوار هستند که در پایان دوره ژوراسیک در آمریکای شمالی، اروپا و احتمالاً آفریقا زندگی می‌کردند. دیگرخزندگان یک آرایه قدیمی از ددپایان است که در سال ۱۸۷۸ توسط اتنیل چارلز مارش دیرینه‌شناس آمریکایی ابداع شد. یوزپلنگ شمال‌شرقی آفریقا
از یوزپلنگ گوشت خوار و بیشتر بر روی حیوانات گیاه خوار، مانند تغذیه می غزال گرانت ، کیپ خرگوش های صحرایی ، guineafowls و حیوانات بزرگ مانند گاوگوزن ، دشت گورخر وشترمرغ بربری در چند نوبت. آهو Soemmerring را در اکثر طعمه ترجیح داده است. با این حال ، کمبود غزال Soemmerring در منطقه یوزپلنگ شمال شرقی آفریقا باعث از بین رفتن در سودان شد. تیلاکوسمیلوس
تیلاکوسمیلوس (نام علمی: "Thylacosmilus") به معنی کیسه‌دار دندان‌خنجری سرده‌ای منقرض‌شده از پستانداران پس‌دد گوشت‌خوار است که از اواخر میوسن تا اواخر پلیوسن و پیش از وقوع رویداد تبادل بزرگ آمریکا در آمریکای جنوبی زندگی می‌کرد. تیلاکوسمیلوس دارای همانندی بسیاری با سرده معروف چاقودندان بود. با این حال این جانور برخلاف چاقودندان که یک گوشت‌خوارسان بود نوعی از اسپاراسودنت محسوب می‌شد و دلیل وجود شباهت‌هایی میان آن‌ها نتیجه فرگشت همگرا بوده‌است. سرده تیلاکوسمیلوس در سال ۱۹۳۳ به وسیله ریگگس نام‌گذاری شد و تنها گونه شناخته شده آن تیلاکوسمیلوس آتروکس نامیده می‌شود. سنگوارههای تیلاکوسمیلوس به صورت خاص در استان‌های کارتامارکا، انتره ریوس و لا پامپا واقع در کشور آرژانتین شناسایی شده‌است. ماکروکرانیون
ماکروکرانیون ("Macrocranion") سرده‌ای از پستانداران منقرض شده هستند که در دوره ائوسن (۵۶ تا ۳۳/۹ میلیون سال پیش) زندگی می‌کردند. زیستگاه ماکروکرانیون‌ها شمال قاره آمریکا و اروپا بوده است. یک سنگواره استثنائی از این سرده در منطقه سنگواره‌ای مسل پیت واقع در غرب آلمان کشف شده است. ماکروکرانیون‌ها شکارچیان جنگلی بودند و اندام‌های حرکتی آنها شبیه سنجاب‌های امروزی بوده است. ناحیه بلجوان
کاوش‌های باستان‌شناسی در شهر کوروکسای، در نزدیکی بلجوان امروزی نشان می‌دهد که این محل ۸۰۰ تا ۲۰۰ هزار سال پیش پوشش گیاهی استپی داشته‌است و دشت بی‌درختی بوده که در آن حیواناتی چون ببر تیزدندان، زرافه، اسب، کرگدن، میمون و فیل باستانی زندگی می‌کرده‌اند. جنگل باغ شادی هرات
زیستگاه‌های پستانداران در منطقه حفاظت‌شده باغ شادی شامل جنگلی کوهستانی با شیب تند، دشتی بیابانی، تپه‌ماهوری و کوهپایه، باغات و… می‌شود و تاکنون در آن، تعداد ۱۸ گونه پستاندار از ۱۳ خانواده شناسایی شده‌است. بسیاری از پستانداران گوشت‌خوار منطقه بنا بر ارجحیت فراوانی غذا و پناه، زیستگاه‌های متنوعی در محیط‌های جنگلی، دشتی، کوهپایه‌ای، کوهستانی، کشتزار و بیابانی دارند. خرس قهوه‌ای به‌عنوان شاخص‌ترین و مهم‌ترین پستاندار تیپ کوهستانی جنگلی منطقه از خانواده خرس‌ها، کاراکال از گربه‌سانان، کفتار از خانواده کفتارها، روباه معمولی و شنی، شغال و گرگ از خانواده سگ‌سانان، گراز و خوک وحشی از مهم‌ترین گونه‌های حیات‌وحش این منطقه هستند و اخیراً، گوزن زرد ایرانی نیز در حال تکثیر می‌باشد. قوچ و میش، اصلی‌ترین پستاندار تیپ تپه‌ماهوری کوهپایه‌ای است که در این منطقه منقرض شده و گله‌های گراز جای آن‌ها را گرفته‌اند. بیشترین پستاندارانی که در مناطق استپی جنگل باغ شادی زیست می‌کنند، شامل گونه‌های کاراکال، روباه شنی، رودک عسل خوار و کفتار می‌شوند. گیاهان گوشت‌خوار
تقریباً نیمی از گونه‌های گیاهی ارزیابی شده توسط اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در معرض خطر (آسیب‌پذیر، در معرض خطر انقراض یا به شدت در معرض خطر انقراض) قلمداد می‌شوند. تهدیدهای رایج با از بین رفتن زیستگاه در نتیجه کشاورزی، جمع‌آوری گیاهان وحشی، آلودگی، گونه‌های مهاجم، توسعه مسکونی و تجاری، تولید انرژی، استخراج معادن، خدمات حمل و نقل، حوادث زمین‌شناسی، تغییرات اقلیمی، آب و هوای شدید و بسیاری دیگر از فعالیت‌های انسانی است. گونه‌های یک تیره با تهدیدهای مشابهی روبرو شده‌اند. تهدید توسط قاره بسیار متغیر در نظر گرفته می‌شود، تهدیداتی که برای ۱۹ گونه در آمریکای شمالی، ۱۵ گونه در آسیا، هفت گونه در اروپا، شش گونه در آمریکای جنوبی، دو گونه در آفریقا و یک گونه در استرالیا وجود دارد، گونه‌های شاخص مانند کوزه‌ای‌های شیپوری ارتباطات مثبتی را در رابطه با این تهدیدها نشان می‌دهند. تهدیدهای خاص نیز همبستگی مثبتی دارند، توسعه مسکونی و تجاری، اصلاحات سیستم‌های طبیعی، گونه‌های مهاجم و آلودگی دارای ارتباطات مثبتی است. گاومیش جنگلی آفریقایی
گاومیش‌های جنگلی آفریقایی در جنگل‌های گرمسیری مرکز و غرب آفریقا زندگی می‌کنند اما محدوده زیستگاه آن‌ها معمولاً ترکیبی از باتلاقها، علفزارهای گرم‌دشتی و جنگل است. علفزارها مکان چرای این جانوران هستند در حالی که باتلاق‌ها مکانی برای حفاظت از آن‌ها در برابر حشرات محسوب می‌شوند. این جانوران به ندرت در مکان‌هایی با پوشش جنگلی انبوه مشاهده می‌شوند. در عوض بیشتر وقت گاومیش‌ها به چرا در چراگاهها و علفزارها می‌گذرد. علف و سایر انواع گیاهان چمنی مهم‌ترین منبع غذایی این گیاه‌خواران محسوب می‌شوند. استگوماستودون
استگوماستودون (نام علمی: Stegomastodon) یک سرده از پستانداران گیاه‌خوار بزرگ‌جثه است که میان دورهای پلیوسن تا پلیستوسن می‌زیست. گونه‌های این سرده بین ۵ میلیون سال پیش تا حدود ۳۰٫۰۰۰ سال پیش در سرزمین‌های آمریکای شمالی و احتمالاً آمریکای جنوبی زندگی می‌کردند. استگوماستودون از خویشاوندان دور و باستانی فیلهای امروزی به شمار می‌آید و متعلق به خانواده‌ای از فیل‌سانان منقرض‌شده به نام گوه‌ددان است. واژه استگوماستودون به معنای بام پستانک‌دندان است. دلفین نواری
دلفین‌های نواری بالغ از ماهی، ماهی مرکب، هشت‌پا، میگوی ریز و دیگر سخت‌پوستان تغذیه می‌کنند. دلفین‌های نواری مدیترانه بیشتر به شکار سرپایان می‌پردازند (۱۰۰–۵۰٪ محتویات معده). این در حالی است که دلفین‌های نواری ساکن شمال خاوری اقیانوس اطلس بیشتر از ماهی‌ها تغذیه می‌کنند. آن‌ها در هر کجای دریا که تمرکز ماهی‌ها وجود داشته باشد به شکار می‌پردازند و می‌توانند تا ژرفای ۷۰۰ متری زیر آب برای گرفتن طعمه‌های آبزی فروروند. گیاهان گوشت‌خوار
در اکثر موارد، جمعیت گیاهان گوشت‌خوار به اندازه کافی غالب نیستند تا از نظر اکولوژیکی قابل توجه باشند، اما تنوع قابل توجهی از ارگانیسم‌ها وجود دارد که با گیاهان مختلف گوشت‌خوار در روابط متفاوتی از طعمه‌دزدی ()، همسفرگی () و تعامل متقابل () هستند. برای نمونه، جانوران گوشت‌خوار کوچک مانند قورباغه‌های درختی اغلب از منابع طعمه‌ای که در گیاهان کوزه‌ای یافت می‌شود بهره‌برداری می‌کنند و قورباغه "Microhyla nepenthicola" در واقع برای چنین زیستگاه‌هایی تخصص یافته‌است. برخی عنکبوت‌های خرچنگی خاص مانند "Misumenops nepenthicola" عمدتاً با طعمه‌های کوزه‌ای‌های گرمسیری زندگی می‌کنند و عنکبوت‌های دیگر که کمتر تخصص دارند، ممکن است در جایی که حشرات جذب بو یا ظاهر تله‌ها می‌شوند، تار ایجاد کنند. برخی از مردارخوارها، پوده‌خوارها و همچنین موجوداتی که به نوبه خود آنها را برداشت یا بهره‌برداری می‌کنند، مانند پشه "Wyeomyia smithii" تا حد زیادی یا کاملاً به گیاهان خاص گوشت‌خوار وابسته هستند. کیسه‌داران
از شناخته شده‌ترین کیسه‌داران می‌توان به کانگورو، کوآلا، وامبت، و شیطان تاسمانی اشاره کرد. به جز صاریغ ویرجینیا که در آمریکای شمالی نیز یافت می‌شود، دیگر کیسه‌داران همگی در نیمکره جنوبی زندگی می‌کنند. نزدیک به ۷۰ درصد از ۳۳۴ گونهٔ موجود در این فرورده در استرالزی، که شامل استرالیا و گینه نو و جزایر نزدیک به آن‌ها می‌شود، یافت می‌شوند و ۱۰۰ جانور دیگر باقی‌مانده نیز ساکن قاره آمریکا هستند. بیشتر آن‌ها در آمریکای جنوبی به سر می‌برند و تنها ۱۳ گونه در آمریکای مرکزی زندگی می‌کنند. پدید آمدن تبادل بزرگ در دوران پالئوسن باعث هجوم پستانداران جفت‌دار به آمریکای جنوبی و انقراض گونه‌های بسیاری از کیسه‌داران شد. گیاهان گوشت‌خوار
یکی دیگر از موارد مهم همزیستی گیاهان گوشت‌خوار و حشرات، گرده‌افشانی است. در حالی که بسیاری از گونه‌های گیاهان گوشت‌خوار می‌توانند از طریق خودگرده‌افشانی یا تکثیر رویشی تولید مثل کنند، تعدادی از گیاهان گوشت‌خوار توسط حشرات گرده‌افشانی می‌شوند. گرده‌افشانی خارج از محیط مفید است زیرا تنوع ژنتیکی را افزایش می‌دهد. این بدان معنی است که گیاهان گوشت‌خوار دستخوش فرگشت و مناقشه محیطی می‌شوند که غالباً مناقشه طعمه گرده‌افشان نامیده می‌شود. روش‌های مختلفی وجود دارد که گیاهان گوشت‌خوار، تقلا در مناقشه طعمه گرده‌افشان را کاهش دهند. برای گیاهان با عمر طولانی، از دست دادن تولید مثل کوتاه مدت ممکن است با رشد آتی که با منابع به دست آمده از طعمه امکانپذیر است، جبران شود. سایر گیاهان ممکن است گونه‌های مختلف حشرات را برای گرده‌افشانی و شکار با استفاده از نشانه‌های بویایی و بینایی مختلف هدف قرار دهند. یوینتادد
یوینتادد پستانداری شاخ‌دار و غول‌پیکر بود که در ایوسن میانی می‌زیست. بیشتر سنگواره‌های این جانور را در یوتا و وایومینگ آمریکا یافته‌اند، اما یوینتاددها در سراسر آمریکای شمالی و آسیا پراکنده بودند، هرچند تعدادشان احتمالاً کم بود. یوینتادد روزگاری در سرتاسر آمریکای شمالی و آسیا می‌زیست، اما حدود ۴۰ میلیون سال پیش ناپدید شد. این جانور دندان‌های نیش عاج‌مانندی در آرواره‌ی بالا داشت که به سمت پایین بیرون زده بودند و لبه‌ای استخوانی روی آرواره‌ی پایین از آن‌ها محافظت می‌کرد. ‌پوزه‌اش چند برآمدگی شاخ‌مانند داشت که البته نوک‌تیز نبودند. یوینتادد، که هم‌اندازه‌ی کرگدن‌های امروزی بود، گیاه‌خواری سنگین‌وزن با استخوان‌هایی ستبر و بدنی تنومند و بشکه‌ای بود. احتمالاً پوستی ضخیم بدن این جانور را می‌پوشاند. جمجمه‌ی یوینتادد که ۱ متر طول داشت، از نظر اندازه شبیه جمجمه‌ی کرگدن سفید امروزی بود. چنین ابعادی، در ایوسن میانی، یوینتادد را به یکی از بزرگ‌ترین پستانداران جهان تبدیل می‌کرد.  مثل کرگدن‌های امروزی، هر دو جنس این جانور شاخ داشتند و، مثل پستانداران شاخ‌دار امروزی، این شاخ‌ها احتمالاً برای جلوه‌گری و شناسایی گوهاه‌ی به‌کار می‌رفتند. در بعضی از گوزن‌های کوچک امروزی هم دندان‌های نیش بالا کارکرد نمایشی دارند. یوینتادد هیچ نواده‌ی زنده‌ای ندارد و بحث درباره‌ی جایگاهش در شجره‌نامه‌ی جانوران سم‌دار همچنان دامنه‌دار است. تیغه‌پشتان
این خانواده از دایناسور ابتدا در اروپا پدید آمدند و سپس در آسیا ، آفریقا و آمریکای جنوبی پراکنده شدند اسپینوساروید ها دایناسورهای گوشت خوار و بزرگ جثه ای بودند اما نکته قابل توجه همزیستی این حیوانات با دایناسورهای گوشت خوار بزرگ دیگر مانند کارکارودونتوسوریدها و آبلی سوریدها بوده است علت این همزیستی رژیم غذایی متفاوت آنان با سایر دایناسورهای بزرگ گوشتخوار بوده است اسپینوسورها اغلب از ماهی ها و جانوران آبزی تغذیه می کردند با توجه به این موضوع آن ها می توانستند به راحتی و بدون رقابت با سایر دایناسورهای گوشت خوار بزرگ با آنان در یک محیط زندگی کنند. مازدندانان
مازدَندانان (Labyrinthodontia) زیررده‌ای از جانوران دوزیست بودند که برخی از جانوران غالب در دوران‌های دیرینه‌زیستی پسین و میانه‌زیستی آغازین (در حدود ۳۶۰ تا ۱۵۰ میلیون سال پیش) را شامل می‌شدند. مازدندانان در دوره دوونین از ماهی‌های گوشتی‌باله تکامل پیدا کرده و پدید آمدند و نیای تمامی مهره‌داران زنده خشکی‌زی به‌شمار می‌روند.