وینسلو هومر به چه سبک نقاشی علاقه داشت؟
وینسلو هومر
وینسلو هومر ، نقاش برجسته آمریکایی در ۲۴ فوریه ۱۸۳۶م در بندر بوستون به دنیا آمد. وی از کودکی به هنر علاقه داشت از این روکار خود را با مصوّرسازی و چاپ آغاز کرد. هومر در جریان جنگ داخلی آمریکا معروف به جنگ‌های انفصال، مأمور تهیه عکس از مناظر جنگ شد و با پایان جنگ، به خلق آثار برجسته و معروف خود پرداخت. او در زمینه گرافیک نیز استعداد خوبی داشت وسال‌ها از راه تصویرگری برای نشریات گوناگون، زندگی خود را می‌گذراند. هومر سالیانی به نقاشی موضوعاتی از زندگی روزمره روستایی و چشم‌اندازهای آمریکا پرداخت و کم‌کم به شهرت دست یافت. با این حال پس از سفری به انگلستان، تغییری در دید و شیوه کاری او پدید آمد. هومر از آن پس با بیانی موجز و بدون تفصیل به تجسم صحنه‌های دریایی پرداخت. وی علاوه بر رنگ روغنی از آبرنگ نیز با مهارت استفاده می‌کرد که مضامین آن بیشتر دریا و حالت وحشیِ بیشه‌زاران شمالی بود. گرچه هومر هرگز مضمون طبیعی را رها نکرد، ولی روزبه‌روز بر قابلیت خود برای گزینش و انتزاع کردن عناصر تصویری‌اش افزود. او هم‌چنین از نور برای تشدید صراحت و قاطعیت شکل‌ها بهره می‌گرفت. هومر طی سال‌های فعالیت هنری خود آثار متعددی به وجود آورد که هشت ناقوس، راست و چپ و اسیران جبهه از آن جمله است. وینسلو هومر سرانجام در ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۰م در ۷۴ سالگی درگذشت.
هیرونیموس بوش
در قرن بیستم تغییر ذائقه هنرمندان، آثار هنرمندانی هم‌چون بوش را برای مخاطبین قابل لمس‌تر ساخت. بحثهایی در مورد الهام گرفتن هنر بوش از بدعت‌های خاص و تجربیات مبهم و سحرآمیز وجود دارد (به عنوان مثال کاتاریسم و آدامیتز). هم‌چنین از آنجایی که دزیدریوس اراسموس، پیشرو مذهبی هلند در قرن پانزدهم در یکی از گروه‌های مذهبی پارسایی کلیسای کاتولیک در سرتوخن‌بوس آموزش دیده بود، شهر از لحاظ مذهبی ترقی‌خواه بود. برخی از نویسندگان براین باورند که هماهنگی بسیاری بین نوشته‌های هجوآمیز اراسموس و نقاشی‌های غالباً وحشی بوش وجود دارد. "اگر چه فرقهٔ پارسایان کاتولیک به پاپ وفادار بود، آن‌ها هم‌چنان، تقبیح استفاده نادرست و رفتار رسوایی‌آور بسیاری از کشیش‌ها را وظیفهٔ خود می‌دانستند: فسادی که هر دوی بوش و اراسموس، در کارهای‌شان آن را هجو کرده‌اند. کوششهایی برای تفسیر آثار بوش صورت گرفت که تاریخچه آن‌ها به قرن شانزدهم برمی‌گردد. مفسرین اظهار می‌دارند که کارهای او صرفاً جهت سرگرمی و تفریح ایجاد شده‌اند و بسیار شبیه به سبک تک‌رنگ و رنسانس ایتالیا هستند. در حالی‌که هنر هنرمندان قدیمی‌تر، بر اساس تجربیات روزمره جهان فیزیکی بود، همانگونه که تاریخ‌دان هنر؛ «والتر گیبسون» گفته‌است، بوش بینندگان خود را با «جهانی از رؤیاها و کابوس‌ها، به شکلی که در برابر دیدگان ما در حال سوسو زدن و تغییر هستند» مواجه می‌سازد. در یکی از اولین حساب‌های نقاشی بوش در سال ۱۵۶۰، فلیپ دِ گوارا ی اسپانیایی، نوشته‌است که بوش تنها به عنوان «آفرینندهٔ هیولاها و شیمرها» شناخته می‌شده‌است. در اوایل قرن هفدهم تاریخ‌دان هلندی هنر؛ کارل فن ماندر آثار بوش را دربردارنده «تخیلات عجیب و شگرف» توصیف کرده و نتیجه‌گیری کرده‌است که نقاشی‌ها «اغلب بیش از آنکه خوشایند باشند، نفرت‌انگیز هستند». در دهه‌های اخیر، پژوهشگران دیدگاه بوش را کم‌تر تخیلی نگریسته و پذیرفته‌اند که هنر او سیستم عقیدتی مذهب ارتدکس در زمان خود را بازتاب می‌دهد. امروزه تصاویر او از بشریت گناهکار، فهم او از بهشت و جهنم با دیدگاه نویسندگان ادبی و موعظه‌گران قرون وسطایی، سازگار به نظر می‌رسد. بیشتر نویسندگان نسبت به آنچه پیش از این گمان می‌شد اهمیت بیشتری برای نقاشی‌های او قائل هستند و سعی دارند که آن‌ها را بر اساس اخلاقیات اواخر قرون وسطی تفسیر نمایند. آثار بوش، به شیوه‌ای مشابه با سایر شخصیت‌های رنسانس سرزمین‌های شمالی، هم‌چون روبرت هنریسون شاعر، برای آموزش دادن حقایق اخلاقی و معنوی خاصی آفریده شده‌اند. تصاویر ارائه شده در آثار این هنرمندان، دارای مفاهیم دقیق و هدفمند هستند. بنا به گفتهٔ دریک بکس، نقاشی‌های بوش اغلب نمایانگر ترجمه‌هایی بصری از استعاره‌های کلامی و جناس‌هایی هستند که از هر دو منبع کتاب مقدس و ادبیات عامه حاصل شده‌اند. به هر حال تضاد تفاسیری که هم‌چنان آثار او برمی‌انگیزند، سبب ایجاد پرسش‌هایی عمیق دربارهٔ طبیعت هنر «ابهام» در دوره او می‌گردند. برخی نویسندگان تلاش می‌کنند که آثار او را با استفاده از زبان روان‌شناسانه فروید تفسیر کنند. چنین تفاسیری معمولاً رد می‌شوند، به گفته گیبسون، «آنچه ما شهوت می‌نامیم، توسط کلیسای قرون وسطی، به عنوان گناه نخستین، محکوم شد و آنچه که ما به عنوان ذهن ناخودآگاه می‌شناسیم، از دیدگاه قرون وسطی، تلاش برای برانگیختن خدا یا شیطان بوده‌است». اکسپرسیونیسم انتزاعی
موزه هنر مدرن (MoMA) نیویورک در سال ۱۹۳۷، نقاشی گرنیکا اثر پیکاسو را به نمایش گذاشت و در همان سال، نمایش آثار واسیلی کاندینسکی در مراسم گشایش موزه سولومون آر. گوگنهایم آغازگر موجی تازه در میان هنرمندان ساکن نیویورک شد. دیدار دیه‌گو ریورا، نقاش نامدار مکزیکی، از نیویورک و نقاشی‌های با ابعاد بزرگ او، هنرمندان نیویورکی را با ابعاد غیرمعمول آشنا کرد و هانس هافمن آلمانی و مهاجر، نخستین آموزه‌های نگری در زمینه هنر هیجان‌نمایی انتزاعی را ساختاربندی کرد. جیمز مک‌نیل ویسلر
او همچون همکاران نقاش خویش به چاپ‌نقش‌های ژاپنی شوقی وافر داشت. او چون ادگار دگا و آگوست رودن امپرسینویستی سفت و سخت نبود، زیر دل مشغولی اصلی او تأثیرات نور و رنگ نبود، بلکه بیشتر به دقت و ظرافت ترکیب بندی توجه داشت. وجه مشترک او با نقاشان پاریس این بود که علاقه هنردوستان به صحنه‌های احساساتی را تحقیر می‌کرد و بر این موضوع تأکید می‌ورزید که در نقاشی، آنچه اهمیت دارد موضوع نیست، بلکه نحوه بیان آن با رنگ‌ها و شکلهاست. کولمان موزا
کولمان موزا یکی از هنرمندان مطرح وین در آغاز قرن بیستم بود. او را میتوان از جمله نمایندگان برجستهٔ هنر نو به‌شمار آورد. موزا مدتی نیز به سبک امپرسیونیسم گرایش یافت و پس از آن کاملاً تحت تأثیر فردیناند هودلر نقاش بزرگ سوییسی قرار گرفت. او به ویژه در زمینهٔ صنایع دستی فعال بود. بزرگترین مجموعه از کارهای دستی و نقاشیهای او در موزهٔ لئوپولد وین در نمایشگاه دایمی «وین ۱۹۰۰» در معرض دید عموم قرار دارد. یوهانس فرمیر
یوهانس فرمیر (زاده ۳۱ اکتبر ۱۶۳۲ - درگذشت ۱۵ دسامبر ۱۶۷۵) از معروف‌ترین نقاشان هلندی دورهٔ باروک است. او از پایه‌گذاران دوران طلایی هنر هلند در قرن هفدهم میلادی می‌باشد. در طول زندگی خود، او یک نقاش سبک محلی نسبتاً موفق بود که در دلفت و لاهه شناخته شده بود. با این وجود، او تابلوهای نسبتاً کمی تولید کرد و ظاهراً ثروتمند نبود. پس از مرگش همسر و فرزندانش را بدهکار گذاشت. آزادی از فقر (نقاشی)
جلدهایی که راکول طراحی کرده‌است زوایای انسانی تلاش‌های جنگی آمریکا را برجسته کردند. این تصاویر پشتیبان تلاش برای گسترش اوراق قرضه جنگی بودند و زنان را به کار و مردان را به نام‌نویسی در ارتش تشویق می‌کردند. تصویرهای او موضوعاتی چون میهن‌دوستی، شور، تغییر نقش‌های معین جنسیتی، همبستگی، عشق، کار، اجتماع و خانواده را به خدمت گرفته‌اند. راکول به عنوان تصویرگر مجله در طول جنگ، طرح‌هایی شبیه آثار وینسلو هومر، تصویرگر مجله "هارپرز ویکلی" در طول جنگ داخلی آمریکا می‌کشید. به نظر می‌رسد که نقاشی‌های چهارگانه راکول بر پذیرفته‌شدن آزادی‌های چهارگانه روزولت به عنوان یک هدف، مؤثر بوده‌است. سیمون ووئه
سیمون ووئه (; ۹ ژانویه ۱۵۹۰ – ۳۰ ژوئن ۱۶۴۹) یک نقاش فرانسوی بود که قبل از فراخوانده شدن توسط لوئی سیزدهم به عنوان نخستین نقاش پادشاه فرانسه، در ایتالیا تحصیل می‌کرد. او و هنرجویان کارگاه اش، نقاشی‌های مذهبی و اساطیری، پرتره‌ها، نقاشی‌های دیواری، نقاشی آبرنگی روی گچ و نقش‌های تزئینی گسترده‌ای را برای شاه و ولی نعمت‌های ثروتمند از جمله کاردینال ریشلیو خلق کردند. در این مدت، ووئه بدون شک هنرمند پیشرو در پاریس بود. وی در معرفی سبک نقاشی باروک ایتالیایی به فرانسه بسیار تأثیرگذار بود. او همچنین بدون تردید یکی از طراحان برجسته قرن هفدهم، هم تراز با آنیباله کاراچی و جووانی لانفرانکو بود. ادوارد مونک
در دوران نوجوانی علاقهٔ هنری او شکوفا شد. در سیزده سالگی اولین آثارش را در مدرسه به نمایش گذاشت که شامل مناظر نروژ بود. او به کپی از نقاشی‌ها روی آورد و کمی بعد از آن به نقاشی با رنگ روغن پرداخت. ویلهلم هامرشوی
ویلهلم هامرشوی (; – ) نقاش اهل دانمارک بود که بیشتر به خاطر پرتره‌های شاعرانهٔ آرام و نقاشی از فضاهای بسته شهرت دارد. گوستاو کلیمت
تابلوهای کلیمت به راحتی با هر نگاهی انس می‌گیرند و به دیوار هر اتاق خواب، سالن نشیمن یا دفتر کاری می‌خورند. نباید فراموش کرد که این حسن و کمال با عمری تلاش و تقلا به دست آمده‌است. انقلاب در هنر تزئینی وین در آغاز قرن بیستم و دوره‌ای که به پایان قرن یا مرحله انحطاط شناخته شده‌است، از پایگاه‌های اصلی هنر مدرن بود. گوستاو کلیمت با شورش بر نقاشی آکادمیک یکی از نمایندگان اصلی سبک هنر نو است که در کنار گروهی از هنرمندان نوگرای وابسته به نمایشگاه «سسسیون» (گسست) جنبش «یوگند استیل» (سبک جوان) را به وجود آوردند. تاریخ نقاشی
در ژاپنیسم، پست امپرسیونیست های اواخر قرن نوزدهم، مانند ون گوگ و هانری دو تولوز لوترک، و تونالیست هایی مانند جیمز مک نیل ویستلر، سبک هنری Ukiyo-e هنرمندان ژاپنی در اوایل قرن نوزدهم ( مانند هوکاسای (1760-1849) و هیروشیگه (1179-1849) ) را تحسین و تحت تأثیر آنها قرار گرفتند. آبراهام بلومرت
وی در عصر طلایی نقاشی هلند در قرن ۱۷ میلادی زندگی می‌کرده و بیشتر آثارش با موضوع انسان‌ها بوده‌است. پرتره یک بانو (فان در ویدن)
فان در ویدن بیش از تمرکز روی بازخورد احساسی و زیبایی‌شناسی خودِ پرتره، روی کلیّت نقاشی متمرکز بود. لورن کمپبل، مورخ هنری و نمایشگاه‌گردان، دلیل شهرت این پرتره را بیش از زیبایی تصویر، «سادگی زیبای الگویی که [مدل] ایجاد کرده‌است» می‌داند. با وجود عدم پایبندی فان در ویدن به آرمان‌گرایی، او سبک زیبایی‌شناسی خود را دارد و از این سبک در پرتره‌ها و تصاویر مذهبی‌اش استفاده کرده‌است. زیبایی‌شناسی فان در ویدن شامل حس صمیمیت اندوهگینی است که به تمام پرتره‌های او حالتی غالب و برتر بخشیده‌است. علی‌رغم طبیعی‌تر بودن آثار ویدن از آثار مربوط به هنرمندان قدیمی‌تر، رویکرد فردگرایانهٔ او نسبت به پارسایی سوژه‌هایش اغلب به کنارگذاشتن قوانین مقیاس‌بندی منجر شده‌است. هیرونیموس بوش
هیرونیموس بوش با نام اصلی Jheronimus van Aken (تولد حدود ۱۴۵۰ تا ۹ اوت ۱۵۱۶)، نقاش هلندی بود. عمده دلیل شهرت وی، کاربرد نقوش خیالی برای بیان مفاهیم اخلاقی و هم‌چنین حکایت داستان‌ها است. نقاشی‌های هیرونیموس بوش پیش‌درآمد سده‌های میانه سبک سوررئالیسم است. ایزدانگاری
برای نمونه، ایزدشوندگی هومر یکی از صحنه‌های رایج در هنر نوکلاسیک است که در آن صحنه رسیدن شاعر یونانی، هومر، به سطحی خدایی برنگاشته شده‌است، از ایزدانگاشتگی آنتینوس توسط امپراتور آدریانو نیز می توان نام برد. آدام السهایمر
آدام السهایمر (; – ) نقاش اهل آلمان بود. او با وجود عمر کوتاه ۳۲ساله‌اش از نقاشان تأثیرگذار اوایل سدهٔ ۱۷ در سبک باروک به شمار می‌رود. السهایمر نقاشی‌هایی کوچک موسوم به نقاشی اتاقکی می‌آفرید که اکثراً روی صفحات مسی کشیده می‌شدند. وین تیبو
به غیر از نقاشیهای کیکها او شخصیتهایی چون میکی ماوس و همچنین مناظر شهری و مناظر خیابانی را کشیده است در این نقاشیها او از آثار تأثیر پذیرفته‌است. آثار :(غروب خیابان‌ها-۱۹۹۷) و (رودخانه فلات لند-۱۹۹۷) با سبک هایپر رئالیسم خود مشخص می‌شوند و قابل مقایسه با نقاشیهای ادوارد هاپر نقاش دیگریست که صحنه‌هایی از زندگی روزمره آمریکا را کشیده است. ویلیام گلاکنز
پس از فارغ‌التحصیلی، گلاکنز به عنوان یک هنرمند گزارشگر در فیلادلفیا رکورد قرار گرفت. در سال ۱۸۹۲، روزنامه را ترک کرد و تصویرگری را برای مطبوعات فیلادلفیا آغاز نمود. وی در کلاس‌های عصرانه در آکادمی هنرهای زیبای پنسیلوانیا ثبت نام و در نزد رئالیست مشهور تامس پالک انشوتس تحصیل کرد. گلاکنز شاگرد ثابت نبود، همان‌طور که منتقد هنر، فوربس واتسون در سال ۱۹۲۳ بیان کرده‌است: «استادان مختلف چنان تأثیری بر او گذاشتند که امروز به سختی می‌تواند به یاد بیاورد که چه کسی در آنجا شاگرد بوده‌است.» جان اسلون نیز در آکادمی شرکت کرد و او گلاکنز را به رابرت هنری، نقاش با استعداد و شخصیت کاریزماتیک محافل هنری فیلادلفیا معرفی کرد. هنری میزبان مجالس منظم هنرمندان در استودیوی خود، موقعیت‌هایی برای معاشرت، نوشیدن، طرح، صحبت دربارهٔ هنر و انتقاد هنری از کار یکدیگر بود. هنری از جوانانی که دور هم جمع شده بودند خواست تا والت ویتمن و رالف والدو امرسون، گفتگوی ویلیام موریس هانت دربارهٔ هنر و نقاشی مدرن جورج مور را بخوانند و در مورد لزوم ایجاد یک هنر جدید و جدی آمریکایی که با زمان و تجربه آنها فکر کنند. این گردهمایی‌ها آغازگر الهام بخشی از آن بود که به مکتب هنر آمریکایی اشکن معروف شد، سبکی که رسمیت و نزاکت هنر آکادمیک قرن نوزدهم را رد می‌کرد و به دلیل مواردش به زندگی در کلان‌شهرهای طبقه کارگر و طبقه متوسط نگاه می‌کرد. لوئیزین هاومایر
لوئیزین هاومایر در ۶ ژانویه ۱۹۲۹ میلادی و پس از طی یک دورهٔ بیماری درگذشت. بر طبق وصیت‌نامه‌اش، حدود ۵٬۰۰۰ تابلوی باارزش غالباً در شیوهٔ امپرسیونیسم، مجموعه‌های فاخری از سرامیک‌های چینی و زره‌خودهای ژاپنی و همچنین الیاف، پارچه‌های بسیار نفیس و گوبلن‌های مجموعهٔ خود را به موزه متروپولیتن نیویورک اهدا کرد. ونکوور
گالری هنر ونکوور در مرکز شهر ونکوور در یک ساختمان نئوکلاسیک که قبلاً دادگاه اصلی ونکوور بوده‌است قرار دارد که در سال ۱۹۰۶ ساخته شده‌است. ساختمان دادگاه توسط فرانسیس رتنبری طراحی شده‌است که طراحی پارلمان بریتیش کلمبیا، هتل امپرس در ویکتوریا و تزئین پرخرجِ دومین هتل ونکوور را در کارنامهٔ خود دارد. هتل ۵۵۶ اتاقهٔ هتل-ونکوور (Hotel Vancouver) که در سال ۱۹۳۹ افتتاح شده‌است و دارای سقفی مسی است در مرکز شهر ونکوور قرار دارد. کلیسای جامع ونکوور که دارای سبک معماری گوتیک است در اطراف این هتل قرار دارد که در سال ۱۸۹۴ افتتاح شده‌است و این ساختمان را در سال ۱۹۷۶ به عنوان مالک ازآن خود کرده‌است. چندین ساختمانِ مدرن در مرکز شهر ونکوور قرار دارند، از جمله هاربر سنتر، دادگاه عالی ونکوور، میدان رابسون (طراحی شده توسط آرتور اریکسون)، کتابخانه ونکوور (طراحی شده توسط موشه سفدی و DA Architects) که یادآور کولوسئوم در رم است و یک ساختمان چوبی بزرک به نام وودوارد (طراحی شده توسط شرکت Henriquez Partners Architects). هنری مور
وی همچنین یکی از اعضا گروه «واحد یک» بود؛ که در سال ۱۹۳۳ در انگلیس تشکیل شد. علت شکل عجیب مجسمه‌های هنری که اکثرا زنی با سری کوچک و تنه‌ای بزرگ هست این است که هنری در کودکی کمر و پشت مادر خود را ماساژ می‌داده و این احساسی که از این اتفاق که در کودکی اش پیش آمده، داشته در ضمیر ناخودآگاهش ثبت و در بزرگسالی توسط مجسمه‌هایش بروز داده شده اند.(توضیح کلی که دادم برگرفته از کتاب دلهره های کودکی اثر آلیس میلر هست) آنتون ماوه
آنتون ردلف ماوه (زاده ۱۸ سپتامبر ۱۸۳۸ –درگذشته ۵ فوریه ۱۸۸۸) یک هنرمند هلندی سبک رئالیسم و یکی از اعضای پیشگام مکتب هوگو بود. او نقاشی‌هایش را با نام ای. ماوه یا آی وام امضا می‌کرد. هنریه ایمند رنگ شناس، او از تأثیرگذاران خیلی مهم و زود هنگام بر پسر خاله همسرش ونسان ون گوگ بود. رومئو و ژولیت (نقاشی)
وی همواره از هنر مدرن به عنوان ریشه گرایشاتی مضر و بیمارگونه نام می‌برد که بخشی از آن را به دلیل واکنشی عاجزانه در مقابل زیبایی مطلق و بخشی دیگر را به دلیل کم‌کاری ذاتی آثار مدرن هنری می‌دانست. به همین دلیل در اکثر آثار وی می‌توان رد پایی از تمایلات پِری-رافائِلیت در فضایی درام گونه را دید که به بهترین نحو، در رومئو و ژولیت ویلیام شکسپیر و در آن ایوان معروف به تصویر کشیده شده‌است. دوایت آیزنهاور
نقاشی رنگ روغن یکی از سرگرمی‌های آیزنهاور بود. [۳۶] وی پس از تماشای نقاشی پرتره مامی توسط توماس ای استیون، نقاشی را در حالی که در دانشگاه کلمبیا بود آغاز کرد. آیزنهاور برای آرامش، در طول ۲۰ سال آخر زندگی خود حدود ۲۶۰ نقاشی با رنگ روغنی کشید. این تصاویر بیشتر مناظر بودند، اما همچنین پرتره‌هایی از سوژه‌هایی مانند مامی، نوه‌های آنها، ژنرال مونتگومری، جورج واشینگتن و آبراهام لینکلن نیز بود. وندی بکت اظهار داشت که کار آیزنهاور، "ساده و جدی است و باعث می‌شود که ما در اعماق پنهان این رئیس جمهور کم گو شگفت زده شویم". وی که در محافظت از هنر و سیاست بود، در یک سخنرانی در سال ۱۹۶۲ هنر مدرن را تقبیح کرد و گفت "قطعه ای از بوم مانند یک قوطی خراب شده لیز به نظر می‌رسد که یک قلم مملو از رنگ بر روی آن رانده شده‌است.خواندن رمانهایی برای تمدد اعصاب مانند رمانهای غربی زین گری مورد علاقه او بود. آیزنهاور با حافظه عالی و توانایی تمرکز، در بازی‌های ورق ماهر بود. او پوکر را که «ورزش داخل سالن مورد علاقه خود» نامید، در آبیلن فرا گرفت. آیزنهاور پس از فارغ التحصیلی ضررهای پوکر همکلاسی‌های وست پوینت را برای پرداخت ثبت کرد و بعداً بازی را متوقف کرد زیرا مخالفانش مجبور به پرداخت پول به او بودند. یکی از دوستان گزارش داد که آیزنهاور پس از یادگیری بازی در پل پیمان در West Point، شش شب در هفته و به مدت پنج ماه بازی را انجام داد. نگارخانه ملی هنر (آمریکا)
در سال ۱۹۲۹ میلادی، لوئیزین هاومایر، حدود ۲۰۰۰ تابلوی غالبا در شیوهٔ امپرسیونیسم از مجموعهٔ پرارزشش را به نگارخانه ملی هنر در واشینگتن دی. سی اهدا کرد. هنر نو
نخستین خانه‌هایی که به سبک هنر نو طراحی شدند، هتل تاسِل و بلومِن‌وِرف بود که در سالهای ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ در بروکسل ساخته شدند. معماران این بناها ویکتور هورتا و هنری ون دی-ولده، نه تنها خود ساختمانها، بلکه همهٔ تزئینات داخلی، مبلمان و جزئیات معماری آن‌ها را نیز طراحی کردند. فرمهای گیاهی و اسلیمیهای ظریفی که هورتا در طرح موزائیکها و دیوارهای هتل تاسِل به کار برد، به یکی از محبوب‌ترین نمادهای هنر نو تبدیل شد. پس از آن بنای بِرانژه و نیز ورودی ایستگاه مترویی در پاریس توسط هکتور گیمار به سبک هنر نو طراحی و ساخته شد که توجه بسیاری را جلب کرد. نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ در پاریس نقطهٔ اوج هنر نو بود و در زمان برگزاری‌اش از ماه آوریل تا نوامبر سال ۱۹۰۰ نزدیک به پنجاه میلیون بازدیدکننده از سراسر جهان داشت. آثار معماری به نمایش درآمده در این نمایشگاه اغلب ترکیبی از سبک آرت نوُو و سبک نئوکلاسیک منتسب به مدرسه هنرهای زیبای پاریس بود. این بزرگترین نمایشگاه هنر نو بود، هرچند نمایشگاه‌های دیگر تأثیر حتی بیشتری بر گسترش این سبک داشتند؛ از جمله نمایشگاه جهانی ۱۸۸۸ در بارسلونا که آغاز سبک مدرنیسم را در اسپانیا رقم زد و نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تزئینی در ۱۹۰۲ در تورین ایتالیا که محل نمایش آثار هنرمندان سراسر اروپا بود. در پاریس اما هنر نو پس از اوج خود در سال ۱۹۰۰، به سرعت از مد خارج شد. در بریتانیا نخستین نمونه‌های هنر نو در آغاز دههٔ ۱۸۸۰ میلادی خلق شدند، جایی که جنبش هنر و پیشه ارتباط نزدیکتری میان هنرهای زیبا و هنرهای تزئینی برقرار کرده و با روی گرداندن از سبکهای گذشته، در طراحی از کابرد و طبیعت الهام می‌گرفت. هنرمندان بریتانیایی هنر نو در زمینهٔ طراحی پارچه، سرامیک، نقره و جواهرات، مبلمان و معماری فعال بودند. یکی از مهمترین مراکز معماری و طراحی مبلمان در بریتانیا، شهر گلاسگو بود و به‌ویژه طراحهایی که توسط چارلز رنی مکینتاش و در مدرسهٔ گلاسگو انجام شد، به شهرت رسیدند. این طرحها بیشتر الهام گرفته از آرت نوُو در فرانسه، هنر ژاپنی و سبکهای نمادگرایی و نئوگوتیک بودند. مکینتاش طرحهای خود را در نمایشگاه‌های بین‌المللی در لندن، وین و تورین به نمایش گذاشت و به ویژه بر جنبش جدایی وین تأثیرگذار بود. او به همراه همسرش مارگارت مک‌دونالد مکینتاش که خود نقاش و طراحی پیشرو بود، آثار قابل توجهی خلق کردند که شامل خطوط هندسی ساده با تزئینات گیاهی با انحناهای ظریف و خصوصاً نماد مشهورِ سبک، یعنی رز گلاسگو بودند. مرگ و زندگی
مرگ و زندگی () یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم از نقاش اتریشی گوستاو کلیمت است که موضوع اصلی کارهای او بدن زنان بود، نقاشی‌های او در قالب نقاشی‌های دیواری و طرح‌های داری زمینه تمایلات جنسی نفسانی است که به ویژه در نقاشی‌های مداد او آشکار و مشخص است، این اثر هنرمند در سال ۱۹۰۸ آغاز و در سال ۱۹۱۵ به اتمام رسید، نقاشی مرگ و زندگی در یک سبک هنر نو (مدرن) و با استفاده از سبک نقاشی تمثیلی در قالب مراحل طلایی ایجاد گردیده، ابعاد این اثر کلیمت ۱۷۸ در ۱۹۸ سانتی متر می‌باشد و در حال حاضر در موزه لئوپولد وین قرار دارد مری کسات
در اواخر سال ۱۸۶۶ کست به کلاس نقاشی پیوست که توسط یک هنرمند برجسته درس داده می‌شد. در سال ۱۸۶۸ تحت آموزش کارتر توماس کسی که موضوعات رمانتیک و شهری را کار می‌کرد قرار گرفت. دانش آموزان طی سفرهایشان به حومه شهر، شروع به طراحی از زندگی به خصوص زندگی روستایی و فعالیت‌های روزمره شون کردند. در ۱۸۶۸ یکی از کارهای او برای اولین بار با انتخاب هیت ژوری برای سالن پاریس برگزیده شد. این کار به سبک رمانتیک کورو است و یکی از دو کار نقاشی وی است که از دهه‌های اول شغلی او باقی‌مانده و امروزه می‌تواند مورد استناد باشد. موریس دو ولامینک
دو اثر نقاشی پیشگامانهٔ او "در بار" (At the Bar) و" مردی در حال پیپ کشیدن" (Man Smoking a Pipe)در سال ۱۹۰۰ کار شده‌اند. در سالهای بعدی دو ولامینک در نزدیکی شتو زیست (نقاشی "منازل شتو " تحت تأثیر از آنجا بوده است) و به همراه آندره درن و آنری ماتیس به نقاشی کردن و نمایش آثارش پرداخت. رنگ مایه‌های پررنگ و استفاده از رنگ‌های تند و زنده در آثار این دوران نحت تأثیر ملاقاتش با ونسان ون گوگ بوده است. اثر "در بار " (Sur le zinc) او یادآور کارهای تولوز لوترک است، او در چهره پردازیهای شخصیتهای خود نگرشی روانشناسانه ندارد و این گسستی با نگرش هنری قرن خود و سنن دیرینه اروپایی در شخصیت پردازی خاص در پرتره‌ها بود. "سورن نظریان "منتقد هنری شخصیتهای او را نوعی کارتون‌های غیر شخصی دانسته است. از سال ۱۹۰۸ پالت رنگی او تک رنگی تر شد او در این دوران تخت تأثیر نقاشیهای پل سزان بود. کارهای متاخر او پالت رنگی تیره تری را به نمایش می‌گذارد که با ضربات سنگین کنتراستهای سفید شکل گرفته‌اند. دختر یتیم در گورستان
برای دولاکروا، رنگ، از مهم‌ترین موارد تشکیل‌دهندهٔ نقاشی‌هایش بود، چرا که این ذوق هنری و اعتقاد این نقاش بود، دولاکروا صبری برای ایجاد کلیشه مطابق متن از مجسمه‌های کلاسیک ندارد، او احترام زیادی برای پیتر پل روبنس و سایر نقاشان ونیزی قائل بود و همان‌ها باعث تصمیم‌گیری وی در استفاده از رنگ‌های عجیب و غریب در جهت تم‌ها و سوژه‌های نقاشی‌اش بود، دولاکروا با الگو گرفتن از دیگر مکان‌های الهام بخش به ترکیبی از رنگ‌های براق و فراوان در آثارش در کنار جنبش موزون آنها دست یافت. هنر در یونان باستان
در این دوره شاهد ظهور آتن به منزلهٔ مرکز تولید و صدور گلدان‌های سرخگون و سیاهگون با سرعت بیشتری هستیم. نقوش این سفال‌ها شامل موضوعات اسطوره‌ای و داستان‌های افسانه‌ای هومر و هسیود هستند. هرچند که هنرمند جایگاه بلند مرتبه‌ای همانند افراد مرفه و ثروتمند جامعه نداشت اما با وجود امضاهای هنرمندان بر روی سفال‌ها به گونه‌ای می‌توان به آزادی هنرمند در فردیت پی برد. هنرمندان یونانی به دلایل نامشخص پرسپکتیو را نمی‌شناختند اما بر اساس مشاهده خود از کوتاه‌نمایی و عمق‌نمایی جزئی در بدن انسان‌ها استفاده می‌کردند که احتمالاً پلوگنتوس از اولین افرادی بود که از عمق‌نمایی در نقاشی‌دیواری‌های خود استفاده کرد و این یک انقلاب بزرگ در ترسیم تصویری به حساب می‌آمد. نمایش اندام و پیکره‌ها مثل نقش برجسته‌ها به جای نیم رخ از زاویه‌های مختلف کشیده می‌شد و سفالینه‌نگار علاوه بر کنش پیکره‌ها بر حس آن‌ها نیز توجه می‌کرد. در این دوره سبک سفیدگون در آتن ابداع شد یه صورتی که زمینه سفال سفید و فیگورها به رنگ سیاه و معمولاً بر روی سفال‌های بلند و لاغر کشیده می‌شدند. خطها در این سبک نسبت به سبکهای گذشته از نرمی بیشتری برخوردار بود. از شاخص‌ترین هنرمندان سفیدگون گزنوکلسِ نقاش است. ادوارد مونک
مونک در طول جشنوارهٔ نقاشی در سال ۱۸۸۹ به پاریس رسید و با دو هنرمند نروژی دیگر هم‌خانه شد. صبح‌های او در استدیوی شلوغ بناد می‌گذشت و بعدازظهرها در نمایشگاه‌ها و گالری و موزه‌ها (که دانشجویان موظف به کپی برداری از روی آن‌ها بودند). مونک به کلاس‌های نقاشی بناد علاقهٔ شدیدی نشان می‌داد؛ و از تحلیل‌های استاد در طول بازدید از موزه لذت می‌برد. مونک به آثار هنر مدرن اروپا علاقه داشت به خصوص سه هنرمند مشهور پل گوگن، ونسان ون گوگ، و هنری تولوز لوترک که تمام آن‌ها از رنگ در نشان دادن احساسات استفاده می‌کردند. مونک به خصوص علاقه شدیدی به عکس‌العمل گوگن در مقابل رئالیسم داشت و عقیده او که هنر کار بشری است نه کپی از طبیعت حرف دل مونک بود، همان‌طور که بعداً یکی از دوستان مونک گفت او نیاز به سفر به تاهیتی برای تجربه کردن انسان‌های بدوی طبیعی ندارد، او بدویت خود را با مردم تاهیتی همراه می‌کند. ویلیام هوگارت
ولیام هوگارت (۱۰ نوامبر ۱۶۹۷ – ۲۶ اکتبر ۱۷۶۴) گراورساز، نقاش، طنز نویس تصویری، منتقد اجتماعی و طراح کارتن دنباله‌دار انگلیسی‌تبار بود که به عنوان پیشرو در طراحی کارتن دنباله‌دار مشهور می‌باشد. کارهایش اثرهای هنر رئالیسم بصری تا کمیک استریپ را شامل می‌شود که این مجموعه به صورت مجموعه عکس‌هایی از موضوعات اخلاقی مدرن می‌باشد. وین تیبو
وین تیبو (زاده ۱۵ نوامبر ۱۹۲۰) نقاش اهل آمریکا می‌باشد. شهرت او به دلیل نقاشیهای رنگارنگیست که از اشیاء مورد استفاده در زندگی روزمره مانند کیکها، بستنیها، شیرینی‌ها، قوطیهای رنگ، رژ لب و.. کشیده است. او در زمینه نقاشی از چهره و مناظر طبیعی نیز کارهایی دارد. شیوه نقاشیهای او را به دلیل داشتن موضوعاتی که وابسته به فرهنگ عامه است مرتبط با جنبش پاپ آرت دانسته‌اند. هر چند آثار اولیه او که در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ خلق شده‌اند آثار اندکی از نقاشیهای پاپ آرت را نمایان می‌سازند. تیبو در آثارش از رنگدانههای قوی، رنگهای اغراق شده همچنین سایه پردازیهای متمایز شده‌ای که از مشخصه تصویر پردازی در کارهای تبلیغاتی است استفاده کرده‌است. هانس هلباین پسر
طراحی‌های او از زنان درباری بسیار مشهور است. وی در اوگسبورگ و در کارگاه پدرش هانس هلباین پدر آموزش دید. پس از پایان کار این کارگاه او و برادرش تحت آموزش یک نقاش اهل سوییس قرار گرفتند. چندی بعد با ناشران سوییسی همکاری کرده علاوه بر طراحی لوحه‌های چوبین برای چاپ کتاب به چهره‌نگاری و اجرای سفارش‌هایی برای کلیسا نیز می‌پرداختند. او بعدها تابعیت سوئیسی گرفت. هانس هلباین پسر با مصورسازی انجیل لوتر (۱۵۲۲) و طراحی باسمه‌های رقص مرگ، شهرتی جهانی یافت. وی پس از آن به بریتانیا سفر کرد و به نقاشی چهره بازرگانان پرداخت. پس از چندی به دربار هنری هشتم پادشاه بریتانیا راه یافت. هانس هلباین پسر تا هنگام مرگ به کارهای گوناگون از طراحی لباس و جواهر تا نقاشی از چهره اعضای سلطنتی اشتغال داشت. وی در هنر مینیاتور نیز فعال بود و بر تحول این هنر در انگلستان بسیار اثرگذار بود. وی برای اولین بار نقاشی پرتره را مد ساخت. پابلو پیکاسو
در سال ۱۹۰۸ پابلو پیکاسو و نقاش فرانسوی ژرژ براک متأثر از قالب امپرسیونیسم فرانسوی، سبک جدیدی را درکشیدن مناظر به کار بردند که از نظر چندین منتقد از مکعب‌های کوچکی تشکیل شده‌است. این سبک، کوبیسم نام گرفت و بعضی از نقاشی‌های این دو هنرمند در این زمینه آنقدر به هم شبیه هستند که تفکیک آن‌ها بسیار مشکل است. سیر تکاملی بعدی پابلو در کوبیسم از نگاه تحلیلی (۱۱–۱۹۰۸) به منظر ساختگی و ترکیبی که آغاز آن در سالهای ۱۳–۱۹۱۲ بود ادامه داشت. در این شیوه، رنگ‌های نمایش داده شده به صورت صاف و چند تکه، نقش بزرگی را ایفا می‌کند. بعد از این سال‌ها پیکاسو همکاری خود را در بالت و تولیدات تئاتر و نمایش در سال ۱۹۱۶ آغاز کرد و کمی بعد از آن آثار نقاشی خود را با سبک نئوکلاسیک و نمایش تشبیهی عرضه کرد. این نقاش بزرگ در سال ۱۹۱۸ با اولگا خوخولووا (Olgo khokholova)، بالرین که از خانواده اشراف‌زادگان روسیه بود ازدواج کرد و در پاریس به زندگی خود ادامه داد و تابستان‌هایش را نیز در کنار ساحل دریا سپری می‌کرد. فرزند آنها پائولو در سال ۱۹۱۳ به دنیا آمد. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰ درگیر اختلاف عقیده با سوررئالیست‌ها بود و در پاییز سال ۱۹۳۱ علاقه‌مند به مجسمه‌سازی شد و با ایجاد نمایشگاه‌های بزرگی در پاریس و زوریخ و انتشار اولین کتابش به شهرت فراوانی رسید. پابلو پیکاسو
توجه پیکاسو در مدت کوتاهی از کشیدن نقاشی‌هایی با کنایهٔ اجتماعی و مذهبی به سوی تحقیق در فضای دیگر و خلق آثاری برد که اوج آن در مکتب کوبیسم به ثمر رسید. پرترهٔ "فرناند با روسری زنانهٔ سیاه" (Fernande with a black Montilla) اثری در این مرحلهٔ کاری است. خیالی بودن تصویر با رنگ‌بندی مناسب و ضربه‌های قلم موی پرنشاط نشان از معشوقهٔ او فرناند الیور (Fernonde Oliver) می‌دهد که روسری به سر کرد، و سمبل هنر اسپانیایی او است. از ایجاد سبک شمایلی از صورت او با مشخصات خلاصه شده می‌توان افزایش علاقهٔ پیکاسو را در خلاصه کردن ویژگی‌ها و استحکام پیکرتراشی پیشگویی کرد که این تأثیر را در آثار بعدی او می‌بینیم. ویکتور هوگو
و این‌گونه هوگوی جوان، عصری نو در تاریخ ادبیات جهان گشود؛ عصری که عصر رمانتیسم نام گرفت. از این زمان به بعد هوگو دوستداران بسیار یافت و خانهٔ او، دیدارگاه نویسندگان پیرو مکتب رمانتیسم شد که از میان آن‌ها می‌توان به "آلفرد داوینی" و شا"رل اوگوستن سنت بوو" منتقد اشاره کرد. ۱۸۲۹ تا ۱۸۴۳ سال‌های بالندگی و کامیابی هوگو بود. او در این سال‌ها، چندین مقاله، سه رمان و پنج کتاب شعر و نمایشنامه نوشت. با این حال، شکست نمایشنامه منظوم او در ۱۸۴۳ و پس از آن، مرگ دخترش لئوپولدین، که او را بسیار دوست می‌داشت، خلاقیت شگفت‌آورش را دچار وقفه کرد. والریو آدامی
او در آثار اولیه خود، آثار ادیایی بیانگرانه بود، اما در زمان دومین نمایشگاهش در سال ۱۹۶۴ در کاستسل، او سبک سبک نقاشی را یادآور فرورفتگی فرانسوی در فرانسه دانست، که شامل نقاط مسطح رنگ شده با خطوط سیاه است. با این حال، بر خلاف گوگن، افراد آدمی بسیار تلطیف شده و اغلب در قطعاتی که در "اتاق تلسکوپ" (۱۹۶۵) دیده می‌شود، بسیار دقیق کار کرده‌است. نقاشی‌های آدولف هیتلر
آدولف هیتلر در زندگی‌نامه خود در سال ۱۹۲۵ با نام "نبرد من"، توصیف کرد که چگونه در جوانی می‌خواست به یک هنرمند حرفه ای تبدیل شود، اما آرزوهایش نابود شد زیرا در آزمون ورودی آکادمی هنرهای زیبای وین قبول نشد. هیتلر دو بار توسط این مؤسسه رد شد، یک بار در سال ۱۹۰۷ و بار دیگر در سال ۱۹۰۸. در اولین معاینه خود، او قسمت مقدماتی را که باید دو صحنه از نمادین یا کتاب مقدس را ترسیم کند، در هر دو جلسه سه ساعته گذرانده بود. بخش دوم تهیه نمونه کارهایی بود که قبلاً برای امتحان کنندگان تهیه شده بود. اشاره شد که آثار هیتلر دارای سر بسیار کمی است. این مؤسسه معتقد بود که او استعداد بیشتری در معماری دارد تا نقاشی. یکی از مربیان، دلسوز شرایط خود و معتقد به داشتن استعدادی، پیشنهاد کرد که از دانشکده معماری آکادمی اقدام کند. با این حال، این مستلزم بازگشت به مدرسه متوسطه ای بود که وی تحصیلات خود را رها کرده و مایل به بازگشت نبود. سرباز و دختر خندان
این نقاشی شماری از مؤلفه‌های آشنای آثار فرمیر را داراست؛ لباس زرد بر تن دختر به عنوان موضوع اصلی، نوری که از پنجرهٔ سمت چپ بر فضا می‌تابد و نقشه‌ای که بر دیوار آویخته، همگی کمابیش در برخی آثار دیگر فرمیر نیز به چشم می‌خورند، گرچه شیوهٔ به تصویر کشیدن مردِ پشت میز اندک تمایزهایی با آنها ایجاد کرده‌است. مورخان هنر یک نقاشی از خرارد فن هونهورست را الهام‌بخش این ترکیب‌بندی متفاوت از فرمیر می‌دانند؛ همچنین بر این باورند که او برای ایجاد پرسپکتیو از تکنیک دوربین تاریکخانه‌ای بهره گرفته‌است. هرمان آنشوتس
هرمان آنشوتس (؛ – ) یک نقاش آلمانی و استاد آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در مونیخ بود. او با مدرسه نقاشی دوسلدورف در ارتباط بود. شبانه (نقاشی)
ویسلر از این اصطلاح در عنوان آثارش برای نشان‌دادن نقاشی‌هایی با «حال و هوای رؤیایی و متفکر» با استفاده از یک نام موسیقی استفاده کرد. او همچنین با استفاده از اصطلاحات مرتبط با موسیقی، مانند «سمفونی»، «هارمونی»، «مطالعه» یا «تنظیم»، برای تأکید بر کیفیت آهنگ و آهنگ‌سازی و بی‌توجهی به محتوای روایی، آثار را عنوان کرد (و عناوین دوباره داد). استفاده از اصطلاح «شبانه» را می‌توان با جنبش تونالیسم آمریکایی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ مرتبط کرد که «با نور ملایم و منتشر، تناژ خاموش و اشیاء طرح‌دار مه‌آلود مشخص می‌شود، که همهٔ آن‌ها آثار را با یک حس روحیهٔ قوی آغشته می‌کنند.» در کنار صحنه‌های زمستانی، شب‌گردی‌ها موضوع رایج تونالیست‌ها بودند. فردریک رمینگتون نیز از این اصطلاح برای صحنه‌های شبانهٔ خود از غرب قدیمی آمریکا استفاده کرده‌است. ویلیام هولمن هانت
ویلیام هولمن هانت (؛ – ) یک نقاش اهل بریتانیا بود. هانت یکی از بنیانگذاران انجمن برادری پیشارافائلی بود، نقاشی‌های وی به دلیل توجه به جزئیات و رنگ‌های استادانه بسیار قابل توجه بودند، این ویژگی‌ها همگی تحت تاثیر نوشته‌های جان راسکین و توماس کارلایل قرار داشتند. با توجه به این ایده که جهان خود را باید بوسیلهٔ یک سازوکار نشانه‌های بصری فرا بخوانیم، آلبر مارکه
آلبر مارکه از سال ۱۹۰۷ تا زمان مرگش به تناوب به کار در استودیویی در پاریس و کشیدن نقاشی‌های مناظر سواحل آبی کشورهای اروپایی و آفریقای شمالی مخصوصاً الجزیره پرداخت. او در سفرهای دریایی خود دریاها و کشتی‌ها، نور و همچنین زندگی پرشور شهری سواحل دریا را به تصویر کشیده است، او اساساً بعد از سفرش با ماتیس به مراکش در سال ۱۹۱۲ ارتباط خود را با گروه «فووها» گسست و بیشتر به نقاشی‌های مناظر روی آورد. در میان شهرهای اروپایی او مجذوب ناپل و ونیز شد، دریا و کشتی‌های این شهرهای زیبا و نور منعکس شده در آب از تم‌های مورد علاقه مارکه بودند، او تکنیکی را برای نقاشی برگزید که همانند امپرسیونیستها نبود، بکارگیری سطوح بزرگ ساده به عنوان بستر آب و بدون انعکاس وهم برانگیزی که بر روی آن کشتی‌ها در سطوحی مختلف نمایان می‌شدند و محدودهٔ حرکت بزرگی را داشتند. آثار «تالاب ونیز» او نمایانگر بارز این سبک اوست .. در این کارها آب در زاویه درستی نسبت به سطح تصویر ایستاده است و کشتی‌های بزرگ به راحتی بر روی آن در نوسان هستند، با انعکاسی درست که فضای مناسب را برای حرکت آنان به وجود آورده است، رنگ‌های آثار او در این دوران (۱۹۲۰) بسیار شبیه نقاشی‌های هنری ماتیس هستند، رامبرانت
ارسطو حدود پانصد سال پس از هومر می‌زیست. او در هلند پس از شخصیت‌های "کتاب مقدس"، مشهورترین فرد از دوران باستان است. به نظر می‌رسد ارسطو پس از بررسی چهره شاعر با حالتی فیلسوفانه به نقطه‌ای در دوردست خیره شده‌است. تمام مطالعات ارسطو در درجه نخست بر اساس مشاهده و تجربه مستقیم بود و شاید به این دلیل در شگفت است که چگونه هومر با وجود نابینایی توانسته‌است زندگی و طبیعت را صادقانه و حقیقی در اشعارش تجسم بخشد. اما مضمون نقاشی یقیناً نابینایی هومر نیست، بلکه نعمت داشتن چشم بصیرت است. لودویگ هولوین
او در ۱۹۰۶ معماری را رها کرد و بر طراحی گرافیک متمرکز شد. فعالیتش را با طراحی پوستر شروع کرد و سبکی خودآموخته را پایه نهاد که در اصل متأثر از سبک کلاژ برادران بگرستاف بود. او آثار زیادی تولید می‌کرد و به سرعت در جهان گرافیک و در بین کارفرمایان معتبر زبان‌زد شد. شتاب صنعتی‌شدن در دهه اول سدهٔ بیستم، آلمان را به بستری مساعد در سوق‌دادن هنر به سمت صنعت تبدیل کرد. طراحی پوسترهای شرکت‌ها و تبلیغات محصولات، زمین تمرین ایده‌آلی برای ترکیب صنعت و هنر فراهم کرد. نقاشی‌های آدولف هیتلر
"حیاط اقامتگاه قدیمی مونیخ" (۱۹۱۴) آبرنگ هیتلر است. او آلتر هوف را به تصویر می‌کشد، یک چهار گوش سنگی در مقابل یک حیوان بزرگ. در زمان حضور هیتلر در مونیخ، وی بیشتر روزهای خود را با خواندن و نقاشی می‌گذراند و آرزوی خود را به عنوان یک هنرمند مستقل پیش می‌برد. ژول برتون
نقاشی‌های او در سبک رئالیسم بود و به شدت تحت تأثیر مناظر حومه شهر و روستایی قرار داشت. روش‌های نقاشی ژول برتون به‌عنوان یکی از دلایل اصلی رویکرد زیبایی‌شناسانه و شاعرانه به چشم‌اندازهای روستایی مؤثر بود. جوزف هایمور
جوزف هایمور (زاده ۱۳ ژوئن ۱۶۹۲ و درگذشته ۳ مارس ۱۷۸۰) نقاش اهل انگلستان بود. در نقاشی تک‌چهره و مجلس گفتگو ماهر بود. "پاملا برای کودکان قصه می‌گوید" [۱۷۴۵] از آثار اوست. رئالیسم (جنبش هنری)
تأثیر کوربت در آلمان به شدت احساس می‌شد، جایی که رئالیست‌های برجسته شامل آدولف منزل، ویلهلم لیبل، ویلهلم تروبنر و ماکس لیبرمن بودند. لایبل و چند نقاش جوان آلمانی دیگر در سال ۱۸۶۹ هنگامی که کوربت از مونیخ بازدید کرد تا آثار خود را به نمایش بگذارد و شیوه نقاشی خود را از طبیعت نشان دهد، ملاقات کردند. در ایتالیا هنرمندان گروه ماکیایولی صحنه‌های رئالیستی از زندگی روستایی و شهری را نقاشی کردند. مکتب لاهه واقع گرایانی در هلند بودند که سبک و مضمون آنها به شدت بر کارهای اولیه ونسان ون گوگ تأثیر گذاشت. در انگلیس هنرمندانی مانند جیمز ابوت مک نیل ویستلر آمریکایی و همچنین هنرمندان انگلیسی فورد مادوکس براون، هوبرت فون هرکومر و لوک فیلدس با نقاشی‌های واقع گرایانه که با مسائل اجتماعی و به تصویر کشیدن دنیای «واقعی» روبرو شدند، موفقیت زیادی کسب کردند. کنوت هامسون
هامسون یک مدافع سرشناس آلمان و فرهنگ آلمانی بود، و همچنین مخالف شدید امپریالیسم بریتانیا و شوروی بود، و طی هر دو جنگ جهانی از آلمان حمایت کرد. علایق او به شدت تحت تأثیر جنگ بوئر بود، جنگی که هامسون آن را دشمنی بریتانیا با مردمی کوچک می‌دانست، و همچنین تنفر او از انگلیسی‌ها و آمریکایی ها. محبوبیت بین‌المللی او بر اثر حمایت او از دولت ناسیونال سوسیالیست ویدکون کیسلینگ کمرنگ شد. مداخله زنان اهل سابین
اندیشه نگارگری این اثر هنگامی که داوید در سال ۱۷۹۵ در کاخ لوکزامبورگ محبوس بود به ذهنش رسید. در آن هنگام وی بین کشیدن این اثر و کشیدن «از بر خوانی هومر برای یونانیان» مردد بود. سر انجام تصمیم گرفت تا با رنگ‌روغن، زنان سابینی که خود را میانجی جداکردن رومی‌ها و سابینی‌ها می‌کنند را به عنوان خاتمه طرح تجاوز به زنان سابینی اثر نیکولاس پوسین (نقاش فرانسوی) نگارگری کند. او برای خلق این اثر، نزدیک به ۴ سال از عمر خود را صرف کرد و از ۱۷۹۶ کار بر روی آن را آغاز کرد؛ زمانی که فرانسه پس از دوران حکومت وحشت* و شورش ترمیدورین در حال جنگ با دیگر ملت‌های اروپایی بود. خود داوید نیز در آن دوران به دلیل حمایت از روبسپیر به زندان افتاده بود. بعد از اینکه همسر داوید که از او کدورت داشت در زندان به ملاقات وی آمد، داوید به فکر افتاد برای گرامی‌داشت همسرش این تابلو را با تِمی که نشان دهد عشق بر ستیزه پیروز می‌شود ترسیم کند. همچنین این تابلو را پیشنهادی برای از نو متحد شدن مردم بعد از دوران خونریزی جنگ می‌دانند. ونسان ون گوگ
وَنسان وَن گوگ یا وینسنت ویلم فان خوخ (زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک نقاش پسادریافتگر هلندی بود که کار او تأثیر گسترده‌ای بر هنر سده ۲۰ (میلادی) داشت. کارهای او شامل شب پر ستاره، تک‌چهره، خودنگاره، چشم‌انداز، طبیعت بی‌جان، سرو، کشتزار گندم و گل‌های آفتابگردان است. او از کودکی به نقاشی علاقه داشت ولی تا اواخر دههٔ دوم زندگی‌اش نقاشی نکرد. او بسیاری از کارهای شناخته‌شده‌اش را در دو سال آخر زندگی‌اش تکمیل کرد. وی در یک دهه بیش از۲٬۱۰۰ کار هنری تولید کرد که شامل ۸۶۰ نقاشی رنگ روغن و بیش از ۱٬۳۰۰ نقاشی با آبرنگ، طراحی و چاپ می‌شود. ون گوگ در خانوادهای سطح متوسط به بالا به دنیا آمد و جوانی خود را به عنوان فروشنده آثار هنری گذراند. او پس از تدریس در آیل‌ورث و رامس‌گیت انگلستان به لاهه، لندن و پاریس مسافرت کرد. او در جوانی عمیقاً مذهبی بود و آرزو داشت کشیش شود. از سال ۱۸۷۹ به عنوان مُبلغ مسیحی در میان کارگران زغال‌سنگ در بلژیک فعالیت کرد و در آنجا آغاز به کشیدن طرح‌هایی از مردم محلی نمود. در سال ۱۸۸۵ سیب‌زمینی‌خورها را که نخستین کار مهم او شناخته می‌شود کشید. در مارس ۱۸۸۶ به پاریس رفته و با دریافتگری فرانسوی آشنا شد. بعدها به جنوب فرانسه رفت و تحت تأثیر نور آفتاب شدید آنجا قرار گرفت. هرچند او در زمان حیاتش در گمنامی به‌سر می‌برد و در تمام طول عمر خود تنها یک تابلو، یعنی "تاکستان سرخ" را فروخت. اما اکنون به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین نقاشان سده ۱۹ (میلادی) در جهان شناخته می‌شود. ون گوگ شیفته نقاشی از مردم طبقهٔ کارگر مانند تابلوی "سیب‌زمینی‌خورها"، کافه‌های شبانه مانند "تراس کافه در شب"، مناظر طبیعی فرانسه، "گل‌های آفتابگردان"، "شب پر ستاره" و خودنگاره بود. وی در اواخر عمر به شدت از بیماری روانی اختلال دوقطبی و فشار روحی رنج می‌برد. هنوز در مورد نحوه مرگ ونسان تردید وجود دارد، برخی معتقدند او خودکشی کرده و برخی دیگر یقین بر کشته شدن وی دارند. ادموند ایوانز
در طول دورهٔ ویکتوریا، هنر تصویر سازی کتاب محبوبیت بسیاری به دست آورد، این کار نتیجهٔ استفاده از سازوکار حکاکی بر روی چوب بود، در آن زمان حکاکی بر روی چوب که در آسیا شکل گرفته و گسترش یافته بود و اکنون در اروپا مراحل ترقی خود را می‌پیمود، این شیوه به طراح و ناشر اجازهٔ چاپ همزمان تصاویر به همراه متن مرتبط را می‌داد، "توماس بویک" توسعه دهندهٔ این شیوه و تکنیک در قرن هیجدهم میلادی بود که تا قرن نوزدهم ادامه یافت، عمدهٔ کار بر روی ایدهٔ استفاده از چوب و حکاکی بر روی آن بوسیلهٔ قلم‌های فلزی بود، "بویک" تکنیک‌های خود را به کارآموزان از جمله "لاندلس" انتقال داد که به نوبهٔ خود لاندلس نیز شاگرد خود یعنی "ایوانز" را با این تکنیک آشنا ساخت، در سال ۱۸۶۰، "توماس بولتون" روش جدید دیگری برای انتقال تصویرهای حکاکی شده بر روی چوب در جهت چاپ روی کاغذ ابداع کرد که بیشتر تحت عنوان، کار بر روی سطح مشهور بود. رئالیسم (جنبش هنری)
در ایالات متحده، وینسلو هومر و توماس ایکینز واقع گرایان و پیشگامان مهم مکتب اشکان، یک جنبش هنری اوایل قرن بیستم بودند که بیشتر در شهر نیویورک مستقر بود. مدرسه اشکان شامل هنرمندانی چون جورج بلووز و رابرت هنری بود و به تعریف رئالیسم آمریکایی در گرایش به تصویر کشیدن زندگی روزمره افراد فقیرتر جامعه کمک کرد. دیمین هرست
در طی سال دوم تحصیل خود در گولداسمیت، هرست تصدی نمایشگاه انجماد را عهده‌دار شد. این نمایشگاه گروهی در ۳ مرحله برگزار شد و شامل آثاری از دانشجویان و هم دوره‌های هرست در گولداسمیت بود. گفته می‌شود که این نمایشگاه نقطه پرتابی نه تنها برای هرست، بلکه برای نسل جدید و جوانتر هنرمندان مجسمه‌ساز بریتانیایی بود که بعدها به گروه هنرمندان جوان بریتانیایی شناخته شدند. در آخرین مرحله این نمایشگاه، هرست دو سری از نقاشی‌های خود از نقاط رنگی را به نمایش گذاشت که از قوی‌ترین و شناخته شده‌ترین مجموعه آثارش هستند. دی این نقاشی‌ها را " به دام انداختن شادی رنگ‌ها " توصیف کرد و گفت که این آثار هرگونه مشکلی که لو با رنگ داشته را برایش حل کرده‌اند. ویکتور شوستروم
شوستروم پس از بازی در چند فیلم استیلر به کارگردانی روی آورد و با سبکی واقع گرایانه در درام اجتماعی «اینگبورگ هولم» (۱۹۱۳) قدم اول در سینما را محکم برداشت. ژرژ سادول دربارهٔ اینگبورگ هولم می‌نویسد: «مضمون فیلم (که تا حدی شبیه پسر بچه چاپلین است) بسیار ملودراماتیک است، داستان در واقع، در قالب بخش‌های مختلفی بیان می‌شود که هر یک با عنوانی معرفی و با دوربینی ثابت فیلمبرداری می‌شود، اما در صحنه فرار اینگبورگ، شوستروم دوربین را به خارج می‌برد و به ناگهان فیلم دریچه‌ای رو به زندگی می‌گشاید. فیلم شاهکار سینمای قبل از سال ۱۹۱۴ است و با وجود بازی، سبک کلاسیک، فیلمبرداری و تدوین هر چند ابتدایی آن اثری کامل است.» حارم (سبک)
حارم (برگرفته از حرم‌سرا) سبک یا واژه‌ای فرعی که عمدتاً در رسانه‌های ژاپنی شامل انیمه، مانگا، لایت نوول، رمان‌های بصری و بازی‌های ویدئویی موجود است. تأکید این سبک بر توصیف روابطی همچون چندهمسری یا عشق مثلثی می‌باشد. سبک حارم به طور معمول در محیط یک دبیرستان یا خانه‌ای یکسان اتفاق می‌افتد، و شخصیت اصلی (معمولاً مذکر) حداقل توسط سه نفر یا تعدادی بیشتر از افراد جنس مخالف احاطه شده‌است، که این افراد به او علاقهٔ عاشقانه دارند یا دست کم براساس شرایط خاص مجبورند با او در زیر یک سقف زندگی کنند. شخصیت اصلی داستان اغلب به شکل یک مرد میانسال، بی‌دست و پا، و خجالتی که هیچ دوست‌دختری هم ندارد نشان داده می‌شود. در حالی که هر یک از شخصیت‌های زنی که شخصیت مرد را احاطه کرده‌اند دارای ویژگی‌های صفات شخصیتی متمایز هستند که این صفات نشان‌دهندهٔ نقش‌های کلیشه‌ای مختلفی است که در یادگارخواهی ژاپن جایگاهی خاص و محبوبیت دارند که در این بین می‌توان به کتابدار/نابغه، تام‌بوی، خواهر کوچکتر و زن سالخورده اشاره کرد. مثال‌هایی برای سبک "حارم" می‌توان آثاری همچون "لاو هینا"، "کیس‌اکس‌سیس"، "گرلز براوو"، "ماکن-کی!" و "دبیرستان مردگان" را نام برد. ویلیام دین هاولز
ویلیام دیم هاولز ، (۱۹۲۰–۱۸۳۷) معروف‌ترین نویسندهٔ مکتب رئالیسم قرن نوزدهم در کشور آمریکا به‌شمار می‌رود. وی که از اوایل دوران نویسندگی‌اش به شدت تحت‌تأثیر سبک تولستوی بود، اندیشه‌های رئالیستی را با شور و علاقهٔ بسیار ترویج و توصیه می‌کرد. درست است که امروز دیگر چندان آثار او را نمی‌خوانند، اما تأثیر او در ادبیات آمریکایی و شیوه‌های رئالیستی بسیار بود. هاولز نخستین رئیس فرهنگستان ادب و هنر آمریکا بود. آثار او شامل نمایشنامه، شعر، سفرنامه، زندگی‌نامهٔ خودنوشت و نقد ادبی است. گردشگاه (نقاشی رنوآر)
موضوع و درونمایهٔ جنگل، یک چشم‌انداز محبوب برای هُنرمندان فرانسوی قرن نوزدهم بود، در این میان جنگل فونتن‌بلو از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود، قبل از رنوار، نقاش دیگر یعنی کلود مونه هم طرح‌های بسیاری با این پیش زمینه داشته که مهمترین آنها نقاشی "بازیل و کامیل" وی به سال ۱۸۶۵ می‌باشد، که نشان دهندهٔ یک زن و شوهر به همراه همدیگر در جنگل می‌باشد، در سال ۱۸۶۹ رنوار به همراه مونه در منطقهٔ لا گرینویلر بودند و از مناظر مختلف طرح‌هایی می‌کشیدند، مدتی پس از آن در سال ۱۸۷۰ رنوار در لویسینس به همراه مادرش زندگی می‌کرد.در طول این دهه جنبش هنری عجیب و غریبی در بین هنرمندان معرفی شد و پا گرفت. جنبشی که در قرن هجدهم شکل گرفت و معروف به سبک روکوکو گردید و رنوار با آغوش باز این جنبش را پذیرا شددر تاریخ ۱۰ ژوئیه ۱۸۷۰ فرانسه و آلمان که در آن زمان پروس خوانده می‌شد. درگیر جنگ شدند، با شروع جنگ رنوار جهت انجام خدمت نظام فرا خوانده شد و چهار ماه در هنگ سواره نظام خدمت کرد ولی هیچگاه در جنگی مستقیم و در خط مقدم شرکت نکرد اتو دیکس
ویلهلم هاینریش اتو دیکس (; – ) نقاش اهل آلمان بود. شهرت او بیشتر به خاطر ترسیم بی‌پروا و واقعگرایانه جامعه شکست‌خورده وایمار و خشونت‌های جنگ است. پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها، آثار وی از مصادیق هنر فاسد شناخته شد و خود وی نیز از هنرستان هنرهای زیبای درسدن اخراج شد. در سال ۱۹۳۷ نقاشی‌های او در نمایشگاه هنر فاسد به نمایش درآمده و پس از آن نیز سوزانده شدند. رامبرانت
رمبراند در جوانی با تاریخ روم و شعرهای حماسی یونان آشنا شد و زمانی که توانست از راه فروش تابلوهایش درآمدی کسب کند، سرمایه اندکی را صرف خرید نیم تنه‌های امپراطورهای روم و فیلسوفان یونان کرد. یکی از این مجسمه‌ها نیم تنه هومر، داستان سرا و شاعر یونانی، است و احتمالاً همان نیم تنه‌ای است که در تابلو دیده می‌شود. هرچند دربارهٔ زندگی این شاعر بزرگ سؤالات و اسرار گوناگونی وجود دارد و آنچه در دست است تنها گوشه‌ای از حقایق است، اما این نکته که هومر نابینا بوده‌است حقیقتی است ک همه تاریخ نویسان برآن اتفاق نظر دارند. سطلی از صدف‌ها
سطلی از صدف‌ها () یک نقاشی آبرنگ مربوط به نیمهٔ سده ۱۹ از نقاش آمریکایی، وینسلو هومر است که امروزه در موزه متروپولیتن نیویورک و در شهر نیویورک قرار دارد. این نقاشی یکی از چند اثر هومر است که در شهر گلاستر ماساچوست نقاشی شده‌است. نقاشی نشانگر دو کودک است که هنگام پیاده‌روی در ساحل، سطلی حاوی صدف را حمل می‌نمایند. رومن بروکس
رومن بروکس (; – ) نقاش و مجسمه‌ساز ایتالیایی‌تبار اهل ایالات متحده بود. او در پرتره‌نگاری تبحر داشت و معمولاً از تخته‌رنگ خاکستری کم‌رنگ استفاده می‌کرد. بروکس به مکتبهای نوظهور همچون کوبیسم و فوویسم بی‌اعتنا بود و در عوض به آثار نقاشانی همچون جیمز مک‌نیل ویسلر، والتر سیکرت و چارلز کاندر توجه داشت. تئودوروس ون گوگ
وی به فروش تابلوهای نقاشی اشتغال داشت و باعث آشنایی ونسان با نقاشان امپرسیونیست شد. نقش او در محبوبیت نقاشان امپرسیونیستی چون کلود مونه با ترغیب کارمندانش به خرید آثار آنان مهم بود. ویلهلم اوستوالد
وی در کنار شیمی به نقاشی نیز علاقه داشت، او رنگ‌هایش را خودش درست می‌کرد و در دهه‌های بعدی زندگی خود در زمینهٔ نظریهٔ رنگ‌ها نیز کار کرد او چندین مقاله در این زمینه منتشر کرد که دو مورد از آن‌ها عبارتند از: "نامه‌هایی به یک نقاش" در سال ۱۹۰۴ و "چاشنی رنگ" در سال ۱۹۱۶ . کارهای او در زمینهٔ نظریهٔ رنگ‌ها تأثیرگرفته از آلبرت هنری مانسل بود و او نیز به نوبهٔ خود بر پل کله و اعضای د استایل مانند پیت موندریان تأثیر گذاشت. همچنین او به جنبش زبان بین‌المللی نیز علاقه داشت، برای همین نخست، زبان اسپرانتو و بعدها زبان ایدو را فرا گرفت. آلبر مارکه
در اواخر سال ۱۹۰۷ او و ماتیس در پاریس ماندند و اوقات خود را وقف به تصویر کشیدن مناظر آنجا کردند، تفاوت اساسی بین نقاشی‌های آن‌ها ابن بود که در حالیکه ماتیس رنگ‌های بسیار روشن را بکار می‌برد، مارکه به رنگ‌های مات‌تر و خاکستری‌تر علاقه‌مند بود، بنفشها، زردها و آبی‌های خاکستری رنگ... او از رنگ سیاه معمولاً به عنوان رنگ کنتراست شدید در مقابل رنگ‌های روشن فرم‌هایی چون شاخه‌های درختان یا طراحی‌های خطی فیگورهای انسان استفاده می‌کرد که در مقابل زردهای بسیار روشن پیاده‌روها یا خیابان‌ها آن را بکار می‌برد، تفاوت دیگر آن‌ها این بود که مارکه از پرسپکتیو سنتی در آثارش استفاده می‌کرد هر چند کمپوزیسیون‌های او دارای ساختمان‌بندی مستطیل گونه هستند و سطوح با خطوط طراحی از هم جدا می‌شوند. آزادی‌های چهارگانه (نورمن راکول)
جلدهایی که راکول طراحی کرده‌است، زوایای انسانی تلاش‌های جنگی آمریکا را برجسته کرده. این تصاویر حامی تلاش برای ترویج اوراق قرضه جنگی بوده‌است و زنان را به کار و مردان را به نام‌نویسی در ارتش تشویق کرده‌است. تصویرهای او موضوعاتی چون میهن‌دوستی، اشتیاق، تغییر نقش‌های معین جنسیتی، همبستگی، عشق، کار، اجتماع و خانواده را به خدمت گرفته‌اند. راکول به عنوان تصویرگر مجله در طول جنگ، طرح‌هایی شبیه آثار وینسلو هومر، تصویرگر مجله "هارپرز ویکلی" در طول جنگ داخلی آمریکا، می‌کشید. به نظر می‌رسد که نقاشی‌های چهارگانه راکول بر پذیرفته‌شدن آزادی‌های چهارگانه روزولت به عنوان یک هدف، مؤثر بوده‌است. وین تیبو
او را به دلیل علاقه اش به نقاشی کردن از اشیا فرهنگ عامه مرتبط با نقاشان پاپ آرت می‌دانند هر چند نقاشیهای دهه‌های ۵۰ و ۶۰ او آثار کمی از نقاشیهای هنرمندان کلاسیک پاپ آرت را نمایان می سارند با در نظر گرفتن اینکه گمان می‌رود که او در روند جنبش پاپ آرت تأثیرگذار بوده‌است. تیبو از رنگدانههای قوی و رنگ‌های اغراق شده در کارهایش استفاده می‌کند و همچنین سایه‌های متمایز شده‌ای که وجه مشخصه نقاشیهای تبلیغاتی است در کارهایش همواره مشخص می‌شود. تیبو مخالف برچسب‌هایی چون هنر زیبا بر ضد هنر تبلیغاتی و... می‌باشد است و خود را تنها نقاشی سنتی می‌داند. او نقاشیهای تخت اندی وارهول را نمی‌پسندد و همچنین خود را هنرمند پاپ آرت نمی‌داند. حبیب محمدی
نقاشی‌های محمدی بیشتر از کوچه‌ها و خانه‌های عادی رشت بود یا از محله‌هایی مانند ساغری‌سازان یا از باغ محتشم. سبک او نوعی امپرسیونیسم بی‌رمق آلاروس بود با رنگ‌های غلیظ و ضربهٔ قلم‌های قوی. او نقاش خوبی بود اما از آن‌جا که دوران رئالیسم سوسیالیسم استالین را گذرانده بود، حد نهایی کارش نوعی امپرسیونیسم «مانه»وار بود. پابلو پیکاسو
او در مجسمه‌سازی، حکاکی روی چوب، سفالگری، سرامیک، چاپ سنگی (لیتوگرافی) و معماری تبحر داشت. او مکتب کوبیسم را به همراه ژرژ براک در میان نقاشان جا انداخت و فن اختلاط رنگ بر پردهٔ نقاشی را به عالم هنر معرفی کرد. پیکاسو علاقه خاصی به زنها داشت و غیر از اینکه در زندگی غرق آن‌ها بود تا مدت‌ها نقاشی‌های وی مشخصاً تنها راجع به زنها بود؛ و دوره اول هنری وی در طبقه‌بندی‌ها بنامهای "Blue & Rose" است. در دوران آبی سبک کاری وی اغلب شامل سایه‌های آبی کشیده شده از اجسامی بود که تنها به نیمی از آن‌ها به تصویر کشیده می‌شد. در دوران رز از آبی به سمت صورتی تمایل پیدا کرد و نقاشی‌های وی به دنیای واقعی نزدیکتر شدند. او سپس به سبک کوبیسم روی آورد که در آن اشیا را توسط اشکال ساده هندسی به تصویر کشاند. هارمونی
مکتب اکسپرسیونیسم در مقابل امپرسیونیسم که احساسات بیرونی را ترسیم می‌کرد، با الهام از نقاشی‌های این سبک به احساسات درونی و ذهنی روی آورد و تحت تأثیر نقاشی‌های آن دوران، ترسیم موضوعاتی چون: وحشی‌گری، زشتی، ویرانگری، مخالفت با زیبایی ظاهری و ناهنجاری‌های ذهنی را بازگو می‌کردند. در این سبک، از قوانین هارمونی پیروی نمی‌کنند و استفاده از اصوات غیرمعمول (سازی و انسانی)، دیسونانس‌های شدید، ریتم‌های ناموزون، تعویض‌های سریعِ تنالیته و عدم درکِ شنونده از تنالیتهٔ اصلی، فضاسازی غیرمعمول در ارکستر، از ویژگی‌های این سبک است. از آهنگسازان این سبک می‌توان به آثار اولیهٔ آرنولد شوئنبرگ (پیرو لونر) و آلبان برگ (اپرای وتزک) اشاره کرد. پرتره‌نگاری
هنرمند بین‌المللی زاده آمریکایی جیمز مک‌نیل ویسلر کاملاً با هنرمندان اروپایی در ارتباط بود و برخی نقاشی‌های استثنایی را ترسیم کرد که معروف‌ترین ان با عنوان «مادر و سیتلر» به سبک سیاه و سفید مربوط به سال ۱۸۷۱ می‌باشد. تمرکز او بر هارمونیک و نظم بر روی فرم و رنگ در نقاشی‌هایش می‌باشد. او برای ایجاد تأثیرات خاص در نقاشی یک سری رنگ‌هایی را ابداع کرد که می‌توان به رنگ‌هایی با تعادل فشار روانی و سایه روشن لطیف اشاره کرد. جان لی هوکر
آثار هوکر گرچه بسیار شبیه دلتا بلوز هستند اما آن‌ها را نمی‌توان دقیقاً جزو آن سبک به‌شمار آورد. سبک هوکر را می‌توان تلقی منحصر به خود او از موسیقی بلوز قلمداد کرد که اغلب با پیانوی بوگی-ووگی همراه بود، یک ریتم در جریان که با استادی و استعداد ذاتی او در خواندن و نواختن گیتار بلوز همراهی می‌شد. از معروف‌ترین ترانه‌های او می‌توان از «Boogie Chillen» (۱۹۴۸) و «Boom Boom» (۱۹۶۳) نام برد. ژرژ روئو
کارهای اولیه روئو تحت تأثیر معلم خود گوستاو مورو و علاقه‌اش به هنر قرون وسطی بوده‌است که همواره در کارهایش نمایانگر بود. در حوالی سال ۱۹۰۲ او نقاشی‌هایی با آبرنگ و گواش می‌کشید که رنگ‌های تند اکسپرسیونیستی داشت و نام او را به عنوان نقاشی سبک فوویسم تثبیت نمود. نقاشی از کارگران و کشاورزان در آثار اولیه اش نمایانگر پایبندی‌های اخلاقی این نقاش فرانسوی است. روئو بعد از ملاقات با آنری ماتیس، آلبر مارکه ، و به جنبش فوویسم گرایش یافت. از سال ۱۸۹۵ او در نمایشگاه‌های مهمی شرکت کرد از آن جمله نمایشگاه سالن پاییزی که خود از بانیان آن بود. او آثار با موضوعات مذهبی، مناظر و طبیعت بیجان‌های خود را به نمایش می‌گذاشت. در سال ۱۹۰۵ به همراه دیگر نقاشان جنبش فوویسم در نمایشگاه "سالن پاییزی" شرکت نمود. در این نمایشگاه آنری ماتیس به عنوان رهبر جنبش باورهای منطقی گروه را در آثارش منعکس کرده بود در حالیکه روئو با سبک غریزی وخود انگیخته تری آثارش را ارائه نموده بود. به‌کارگیری کنتراست‌های شدید و نمود احساس گرایی در آثارش تأثیرات ونسان ون گوگ را نمایان می‌کند. همچنین شخصیت پردازی‌های عجیب او تحت تأثیر امپرسیونیسمها و اکسپرسیونیستها بود. در سال ۱۹۰۷ روئو مجموعه نقاشهایی با موضوعات صحنه‌های دادگاه، دلقک‌ها و زنان بدکاره را کشید که با نقدهای اجتماعی روبرو شد. در این دوران او مجذوب دیدگاه اگزیستانسیالیسم ژاک ماریتن شد. او سپس خود را وقف کشیدن نقاشی‌های مذهبی کرد. طبیعت انسان همواره مورد توجه نقاشی‌های او بوده‌است. در سال ۱۹۱۰ کارهایش را در گالری Galerie Drouet به نمایش گذاشت. آثارش توسط نقاشان آلمانی که بعدها هسته‌های اصلی جنبش اکسپرسیونیستی را تشکیل دادند مورد توجه قرا گرفت. اعتقادات مذهبی او، وی را به عنوان یکی از مشتاق‌ترین نقاشان مسیحی قرن بیستم مطرح نمود. اکثر کارهای مذهبیش در مورد به صلیب کشیدن مسیح، دردها و ناله‌های زنان در پای صلیب بود که با باور رستاخیز تسلی می‌یافت. فرانتس ژاور وینترهالتر
بااین وجود، او بادن را ترک کرد و به فرانسه رفت جایی که صحنه سبک ایتالیایی اش "Il dolce Farniente" در سالن ۱۸۳۶ مورد توجه قرار گرفت. ایل دکامرون یک سال بعد نیز مورد تمجید قرار گرفت. هر دو نقاشی ساخته‌های دانشگاهی به سبک رافائل هستند. وی در سالن ۱۸۳۸ پرتره ای از شاهزاده واگرا را به همراه دختر خردسال خود به نمایش گذاشت. کار او به عنوان یک نقاش پرتره خیلی زود زمانی تضمین شد که در همان سال او لوئیز ماری از اورلئان، ملکه بلژیکی‌ها و پسرش را نقاشی کرد. احتمالاً از طریق همین نقاشی بود که وینترهالتر مورد توجه ماریا آمالیا از دو سیسیل، ملکه فرانسوی‌ها، مادر ملکه بلژیکی‌ها قرار گرفت. رامین کریملو
رامین ابتدا علاقهٔ خاصی به تئاتر نداشت، اما در ۱۲ سالگی برخلاف تمایلش از طرف مدرسه به نمایش شبح اپرا رفت و همان‌جا عاشق تئاتر و عاشق این نمایش به‌طور مشخص شد. او می‌گوید لحظه‌ای که دیده کالم ویلکینسون، بازیگر معروف شبح در آن سال‌ها، تعظیم معروفش را انجام داده، رامین ناگهان با خودش فکر کرده: «من هم دوست دارم همین کار را بکنم». او تا پایان سال ۱۹۹۴ میلادی ۱۰ بار به دیدن نمایش «شبح اپرا» رفت. نیمروز آهنگران
نیمروز آهنگران () یک نقاشی رنگ روغن از تامس پالک انشوتس است که سال ۱۸۸۰ کشیده شد و از محبوب‌ترین آثار او به‌شمار می‌آید. او این اثر را در ویلینگ، ویرجینیای غربی به شیوهٔ ناتورالیستی مشابه سبک آثار توماس ایکینز نقاشی کرد، اگرچه ایکنز به نقاشی از محیط‌های صنعتی نمی‌پرداخت. او همچنین برای حلق این اثر از عکسها و مدلهای موجود بهره برد که این کار نیز یادآوار سبک ایکینز است. ملاقات با بانوی سابق
ملاقات با بانوی سابق () یک نقاشی رنگ روغن مربوط به سال ۱۸۷۶ از هنرمند نقاش آمریکایی، وینسلو هومر است. این اثر یکی از معدود آثاری است که هومر در طی بازدیدی که در دههٔ ۱۸۷۰ از ویرجینیا داشت خلق کرد، جایی که او در دوران جنگ داخلی آمریکا با عنوان خبرنگار جنگی مشغول خدمت بود. ابوالحسن صبا
صبا به جانوران و پرورش گل و گیاه بسیار علاقه داشت. از میان نویسندگان ایرانی، صبا بیش از همه به صادق هدایت علاقه‌مند بود. صبا خود گاهی شعر می‌سرود و شعرهای نوِ شهریار را دوست داشت و این مصرع از نیما یوشیج را بسیار می‌خواند: «به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژندهٔ خود را». وی با این‌که نقاشی را در مدرسهٔ کمال‌الملک با شیوه‌های کلاسیک آموخته بود، به آثار پیکاسو علاقه داشت و از میان نقاشان کلاسیک هم، رامبرانت را دوست داشت. از وی چند تابلو نقاشی با تکنیک رنگ روغن با تصویرهایی از پرنده، حیوانات، گل و منظره به یادگار مانده‌است. این آثار به وضوح نشان می‌دهند که صبا استعداد و توانایی تبدیل شدن به یک نقاش حرفه‌ای را داشته‌است. صبا همچنین نقاشی با ناخن را از نیما یوشیج آموخته بود، در خوشنویسی نیز از خط شکسته‌نستعلیق استفاده می‌کرد و در گل‌دوزی هم مهارت داشت. وی به ادبیات فارسی اهمیت می‌داد و آوانویسیِ نت‌هایش را به خط فارسی می‌نوشت. او مدتی دربارهٔ ستاره‌شناسی مطالعه کرد و به اکتشافات و اختراعات توجه داشت. صبا به بازی شطرنج نیز علاقه داشت و برخی اوقات با یکی از دوستانش که خارج از ایران زندگی می‌کرد از راه نامه‌نگاری، شطرنج بازی می‌کرد. او همچنین به تردستی علاقه داشت و گاهی با وسایل شعبده‌بازی که در خانه داشت به این کار می‌پرداخت. صبا در زمان‌های بیکاری به دکان کفاشی که در نزدیک خانه‌اش بود می‌رفت و مردِ کفاش و همکاران او را در کفش‌دوزی راهنمایی می‌کرد که چگونه کفش‌های بهتری ارائه دهند. صبا جواهرسازی و زرگری را نیز تجربه کرده و این فن را نزد شخصی به نام عباس زرگر آموخته بود. حالت‌ها و رفتارِ صبا از منظر عرفان نیز مورد تحسین موسیقی‌شناسان بوده‌است. ویلیام ویلسون کورکوران
برخلاف بیشتر حامیان معاصر هنر، کورکوران تنها به آثار اروپایی علاقه نداشت و او یکی از نخستین کلکسیون‌های مهم هنر آمریکایی را گردآوری کرد. تا اواسط دهه ۱۸۵۰ میلادی، تعداد تصاویر و تندیس‌های که او گردآوری کرده بود از عمارت او که در چهارراه لیفایتی واقع بود بیشتر می‌شد، از این‌رو او در ۱۸۵۹ میلادی برجسته‌ترین معمار آن دوران جیمز رنویک را استخدام کرد تا یک نگارخانه به سبک امپراطوری دوم در خیابان پنسیلوانا بسازد. باروک
نقاشی باروک از غنی‌ترین و کامل‌ترین پدیده‌های قرن هفدهم است. در نقاشی باروک خطوط پیرامون اشیا حذف می‌شود و از خطوط محو به جای آن استفاده می‌شود. آرایش و ترکیب بندی عناصر درونی نقاشی‌های این دوره از تنوع برخوردار است. نقاشی اوج باروک به جای پرداختن به جزئیات اثر به کلیات می‌پردازد. یکی از عناصر اساسی در همه نقاشی‌های باروک نور است. جای پای نقاشان باروک را می‌توان در کشورهای ایتالیا، اسپانیا، هلند و فرانسه دید. کاراواجو از برجسته‌ترین هنرمندان آن زمان است که نوعی واقع گرایی افراطی و جدید در آثار او نمود دارد. نقاشی‌های کاراوادجو از نوعی مسیحیت غیر معنوی برخوردار است. او از روی مدل‌های زنده کار می‌کرد و دنیایی را که خودش می‌شناخت به تصویر درمی‌آورد، به همین دلیل در تابلوهایش پیکره‌های افراد معمولی را می‌بینیم. خوسپه ریبرا نقاش مکزیکی‌تبار اسپانیایی بعد از آشنا شدن با ویژگی سبک کاراوادجو در ناپل اقامت گزید. در آثار او اغلب مردانی سالخورده را می‌بینیم که از قدرت و شدت درونی برخوردار هستند. فرانسیسکو د ثورباران مهم‌ترین کارهایش را برای صومعه داران انجام داده‌است که از نوعی زهد ریاضت کشانه مخصوص اسپانیایی‌ها برخوردار است. دیه‌گو ولاسکس یک درباری یک درباری ماهر و با تجربه بود که در مدتی کم مورد لطف و توجه پادشاه قرار گرفت و به مقام دستیاری روبنسانتخاب شد. در پرده ندیمه‌ها سبک کمال یافته او را به بهترین نحو ممکن می‌بینیم ولاسکوئز با مهارت کامل از نور در نقاشی‌هایش بهره برده‌است. در جامعهٔ پروتستان آن دوره مهم‌ترین رشته‌ای که توانست به حیات خود ادامه دهد نقاشی پرتره بود. فرانس هالس اولین نقاش برجسته هلند بود. پرتره‌های او گویای این است که نقاش مدل خود را در لحظه‌ای خاص به تصویر کشیده‌است و تصویر او را ابدی کرده‌است. رامبرانت وان راین بزرگترین نقاش هلند و از بزرگترین نقاشان تمامی اعصار است که سابقه حیرت‌انگیزی از زندگی خویش را به صورت پرتره‌هایی از خود برای ما به جا گذاشته‌است. رامبرانت برای به پرده کشیدن مفهوم عمیق یک صحنه نیاز چندانی به حرکات ندارد. او از دادن حالت نمایشی و تصنعی به شخصیت‌هایش خودداری می‌کند. شخصیت رامبرانت در میان رشته‌های نقاشی هلند آن قدر مهم و برجسته است که هیچ‌کدام از نقاشان هم دوره او نمی‌توانند با او برابری کنند. یکی دیگر از نقاشان بزرگ هلند یان ورمیر وان دلفت بود. او در طول زندگی اش تابلوهای اندکی از خود به جای گذاشت و موضوع اغلب آن‌ها صحنه‌هایی از زنان است که آن‌ها را در حال انجام دادن کارهای روزمره به تصویر می‌کشد. در واقع او انسان‌های جاندار را در طبیعت بیجان تابلوهایش به تصویر می‌کشد. اغلب نقاشان باروک آغازین در فرانسه از شیوه کاراوادجو پیروی می‌کردند، اما فقط تعدادی از آن‌ها توانستند سبک خلاقانه خود را خلق کنند. ژرژ دولاتور ماهرترین نقاش از میان آن‌ها بود که به عنوان نقاش مخصوص پادشاه منصوب شد. او نقاشی را با به تصویر درآوردن پیکره‌های عجیب در صحنه‌های خودمانی و روزمره شروع کرد. در پرده یوسف نجار شدت ژرف نگری دولاتور را می‌بینیم که بیشترین معنی و مفهوم را در چارچوب این ترکیب بندی خیره‌کننده بیان می‌کند. پوسن شیفته و مجذوب عصر باستان و رافائل بود. در پرده ربودن زنان قوم سابین وفاداری او به سبک کلاسی سیم بسیار مشهود است. صحنه به تصویر در این پرده حالتی روایی و نمایشی دارد. کلود لورن منظره ساز بزرگ فرانسوی بود که طراحی‌های خطی فراوانی از خود به جا گذاشت. اولین نقاشی بود که در فضای باز به طراحی با رنگ روغنی می‌پرداخت. در پرده منظره چوپانی با نشان دادن آخرین ساعات روز به جنبه آرامش بخش طبیعت پرداخته‌است. سیمون ووئه ابتدا پیرو کاراوادجو بود، اما به زودی تمامی آموخته‌ها و اثرپذیری‌هایش از کاراوادجو را به دور ریخت و سبکی رنگی مخصوص به خود را به وجود آورد. او به زودی مشهور شد و به عنوان اولین نقاش پادشاه انتخاب شد. نامی پتگر
او ابتدا تحت تأثیر پدر و عموی خود، نقاشی واقع گرا را در پیش گرفت اما پس از سفر و تحصیل در اروپا به نقاشی انتزاعی روی آورد. وی عمده شهرت خود را به دلیل فعالیت‌های آموزشی در زمینه آموزش نقاشی کسب کرد. نامی پتگر در سفرهایی به رم، واتیکان، فلورانس، و پاریس، از هنر کلاسیک و مدرن اروپا بسیار آموخت، با این حال همه کارهایش هم چنان ایرانی ماند و تأثیر از هنر غربی در او به گونه‌ای نبود که آثارش کاملاً رنگ و بوی ایرانی را از دست بدهد. در آثار نقاشی و طراحی وی همواره نگاه تغزلی و عارفانه با ترکیب‌بندی و رنگ‌پردازی‌های ویژه وجود داشت و در نقاشی‌های فیگوراتیو نیز جنبه‌های از تفکرات سمبولیک را ارائه می‌داد. ادوارد مونک
مونک اغلب از سایه‌ها و حلقه‌های رنگی در اطراف پیکره‌ها برای جدا کردن هاله‌ای از ترس، عصبیت و شهوت جنسی استفاده می‌کرد. این نقاشی‌ها نشان‌دهندهٔ تأثیرات مشکلات جنسی هنرمند بود. بسیاری از این نقاشی‌ها در مدل‌های مختلف انجام شدند مانند مدونا، دست‌ها و… مونک از طراحی‌های دو نفره متنفر بود زیرا اعتقاد داشت حالات یک بدن، تنها برای نشان دادن جذاب است و روح اثر به تنهایی می‌تواند در کار جای پیدا کند، دو روح در یک کادر نمی‌گنجد. هنر ویکتوریایی
کاغذ دیواری اغلب در الگوهای گل استادانه با رنگ اصلی (قرمز، آبی و زرد) در زمینه ساخته شده بود. ویلیام موریس یکی از با نفوذترین طراحان تصویر زمینه و پارچه در نیمه دوم از دوره ویکتوریا بود. موریس از پرده‌های نقش دار قرون وسطی و گوتیک در کار خود الهام گرفته و استفاده کرده‌است. دکوراسیون داخلی و طراحی داخلی از دوران ویکتوریا به نظم و ترتیب و تزئینات اشاره کرد. در خانه‌های این دوره فضاهای عمومی و فضای خصوصی به دقت از هم جدا شده‌اند.سالن مهم‌ترین اتاق در خانه بود و برای صاحب خانه حکم ویترین را داشت که مهمان‌ها در آن سرگرم می‌شدند. اتاق ناهار خوری دومین اتاق مهم در خانه بود. میز پادیواری اغلب نقطه کانونی اتاق ناهار خوری بود. تاریخچه انیمه
علاوه بر افزایش پخش انیمه‌های شب هنگام، در این دهه استایل moe و طراحی کاراکترهای بیشوجو (دختران زیبا) و بیشونن (پسران زیبا) آغاز شد. همچنین ژانرهای عاشقانه، هارم و بخشی از زندگی در این دوره محبوبیتشان افزایش یافت. ویلیام دابسون
دابسون نخست کارهای تیتیان و آنتونی ون دایک را کپی می‌کرد و در نقاشی‌هایش بیشتر تحت تأثیر هنر ونیزی قرار داشت تا سبک ون دایک. با این حال این ون دایک بود که پس از دیدن یکی از کارهای دابسون در مغازه‌ای در لندن او را کشف نمود و پس از معرفیش به چارلز اول، پادشاه از او خواست تا پرترهٔ او، پسران و درباریانش را بکشد. توماس گینزبرا
گینزبرا به واسطه سرعت خود در رنگ آمیزی بسیار مورد توجه بود. او از مشاهدات خود از طبیعت استفاده می‌کرد و از اجرای هرگونه قوانین آکادمیک سرباز می‌زد. جان کانستبل نقاش منظره (سبک رمانتیسم) نسل بعد او، حس شاعرانهٔ گینزبرا در نقاشی‌هایش را اینگونه توصیف کرد: «با نگاه به تابلوهای او اشک در چشمانمان جمع می‌شود بدون اینکه دلیل آن را بدانیم». خیابان در باران
میان سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹، چایلد هسام حدود ۳۰ نقاشی از خیابان‌های تزیین شده با پرچم‌های مختلف نقاشی کرد. این اثر هنرمند در فوریه ۱۹۱۷، مدت زمان کوتاهی قبل از پیوستن ایالات متحده به جنگ جهانی اول طرح گردید؛ درست همان زمانی که احساسات میهن‌پرستانه در ایالات متحده به اوج خود رسیده بود. ابعاد این اثر هنری هسام می‌باشد. رنگ غالب در این نقاشی، رنگ‌های قرمز و آبی می‌باشد که رنگ سفید برای ستاره‌های منقش بر روی پرچم نیز با آنها ترکیب گردیده. لودویگ هولوین
لودویگ هولوین در شهر جنوبی مونیخ و لوسین برنارد (Lucian Bernhard) در شهر شمالی برلین به سرعت رهبران سبک پوستر شدند. هولوین در خلال دو جنگ جهانی محبوبیت زیادی داشت. وی تا سال ۱۹۲۵، ۳۰۰۰ آگهی مختلف را طراحی کرده بود و یکی از مشهورترین هنرمندان تجاری آلمان به‌شمار می‌رفت. در سال ۱۹۲۳، نمایشگاهی از پوسترهای هولوین در نیویورک، وی را به صنعت تبلیغات ایالات متحده معرفی کرد و از برندهای سیگار کمل و فاتیما سفارش‌هایی دریافت کرد؛ امابازار رقابتی آمریکا نگذاشت او به همان شهرتی دست یابد که در آلمان داشت. هولوین به آلمان برگشت تا در خدمت تبلیغات نازی‌ها باشد و لوسین برنارد در آمریکا ماند. یوهان ویلهلم پریر
پریر عمدتاً طبیعت بی جان، گل و میوه نقاشی می‌کرد و امروزه یکی از بهترین هنرمندان قرن نوزدهم به حساب می‌آید که به خاطر کارهای جزئی و دقیقش شناخته می‌شود.وی همچنین یکی از اولین کسانی است که اکنون به شاگرد مکتب نقاشی دوسلدورف شناخته می‌شود. بیشتر کارهای او در ایالات متحده است، اگرچه آثاری از او در گالری ملی برلین و سایر نقاط آلمان وجود دارد. هنر نو
این سبک نخستین بار در بروکسل در طرحهای ویکتور هورتا به ظهور رسید. سپس از آنجا به فرانسه، سوییس، ایتالیا، اسپانیا، آلمان و سایر بخش‌های اروپا گسترش یافت و نامها و ویژگی‌های محلی گوناگونی پیدا کرد. در ۱۹۱۰ به اوج خود رسید و سپس با آغاز جنگ جهانی اول عملاً به پایان خود رسید و جای خود را به سبک تازهٔ آرت دکو داد. در بسیاری از این بناها، معماران همچنین تمام مبلمان و دکوراسیون داخلی را نیز طراحی کرده‌اند و مبلمان آرت نوُو در ارتباط تنگاتنگی با معماری قرار داشت. این قطعات مبلمان اغلب دارای طرحها و پرداخت پیچیده و پرهزینه بودند. همچنین این اشکال وجود داشت که به مالک خانه امکان تغییر یا کم و زیاد کردن چیزی با سبک دیگر، بدون صدمه زدن به فضای کلی اتاق را نمی‌دادند. ویلم دکونینگ
ویلم دکونینگ در آکادمی هنرهای زیبا و فنون روتردام به تحصیل پرداخت. در این دوره به آرت نووو علاقه‌مند شد اما خیلی زود جذب جنبش آلمانی د استیل شد. او مشخصاً به تاکید این جنبش هنری بر خلوص رنگ و شکل و مفهوم هنرمند به مثابه استاد صنعتگر علاقه پیدا کرد. دکونینگ بعدها به نقاشی منظره روی آورد و تا هشتاد سالگی هم که دچار بیماری آلزایمر شده بود به این کار ادامه داد. نقاشی‌های آدولف هیتلر
هیتلر که عمدتاً در زمینه آبرنگ کار می‌کرد، از این رسانه برای ابراز عشق خود به نقاشی و معماری استفاده کرد. چارلز اسنایدر می‌گوید که آبرنگ‌های هیتلر در مقایسه با رفتار متداول و سهل انگاری گیاهان و درختان که اغلب موضوع را قاب می‌کنند، اغلب توجه دقیق به معماری را نشان می‌دهند. ویکتور هوگو
هوگو در ۱۸۳۱ با انتشار کتاب "نوتردام دوپاری" که پس از "بینوایان" بزرگترین اثر اوست شهرتی فراگیر یافت. در ۱۸۲۷ درام "کرمول" را نوشت و بر این کتاب مقدمهٔ مفصلی نوشت که خود کتابی مستقل است و اهمیت آن به مراتب فراتر از خود درام است. این مقدمه را می‌توان مرام‌نامهٔ مکتب رومانتیسم دانست و با همین مقدمه است که رومانتیسم به عنوان مکتبی مستقل آغاز می‌شود و بدین گونه هوگو مکتبی به نام رومانتیسم را بنیان می‌نهد. او معتقد بود که "هر آنچه که در طبیعت است به هنر تعلق دارد" و در مقدمهٔ کرمول نوشت: ویلیام ویلسون کورکوران
با این همه، قبل از این‌که کار گالری به اتمام برسد، جنگ داخلی آمریکا آغاز شد و کورکوران که با مناطق جنوبی هم‌دردی داشت، واشینگتن را به مقصد پاریس ترک کرد، جای که داماد او، جرج اوستیس جونیور نمایندهٔ ایالات مؤتلفه آمریکا بود. ساختمان نیمه-کاره که توسط رنویک طراحی شده بود، توسط حکومت ایالات متحده ضبط گردیده و به عنوان یک انبار تأمینی از آن استفاده شد. پس از پایان جنگ، کورکوران به واشینگتن بازگشت؛ کار ساختمان در ۱۸۶۹ میلادی به اتمام رسید و نگارخانه هنری کورکوران در ۱۸۷۴ میلادی افتتاح شد، اما چندی بعد ساختار آن گسترش یافت. یک ساختمان جدید برای نگارخانه هنری و مدرسه تازه‌تاسیس هنری کورکوران (که حالا به‌نام کالج هنرها و طراحی کورکوران یاد می‌شود) توسط معمار معروف آمریکایی ارنیست فلاگ به سبک هنرهای زیبا طراحی گردیده و کار آن در ۱۸۹۷ میلادی، نُه سال پس از مرگ کورکوران، به پایه اکمال رسید. نمای خارجی این ساختمان بازتاب دهنده سبک «نئو-گریک»، شاخه‌ای از سبک هنرهای زیبا، بوده و تلاش صورت گرفته‌است تا با بازتاب دادن علامات مفصل و تزئینی در نمای بیرونی ساختمان، وظایف داخلی آن به نمایش گذاشته شود. نخستین ساختمان نگارخانه کورکوران حالا نگارخانه رنویک است که یک موزه اسمیتسونین می‌باشد. عبدالله عامری الحسینی
عامری الحسینی به همراه محمود جوادی‌پور و احمد اسفندیاری از نخستین فارغ‌التحصیلان دانشکدۀ هنرهای زیبا بودند که شیوه جدیدی در نگرش نقاشی آن زمان به وجود آورده بودند. وی در طول تحصیل با نوگرایی در نقاشی و مکتب‌هایی چون امپرسیونیسم و پست‌امپرسیونیسم آشنا شد و سپس با کسب تجربه این راه را ادامه داد. پس از فارغ‌التحصیلی با گرایش‌های دیگری چون کوبیسم، نقاشی انتزاعی و نیمه انتزاعی، سورئالیسم آشنا شد. وی همچنین به هنر ایرانی توجه داشت. با این همه تنوع در سبک‌ها و نقاشی‌های او تمامی آثار وی از عشق به طبیعت و مفهوم گرایی پیروی می‌کند. او در آثار خود از رنگ‌های روشن و درخشان که انعکاس خلوص و پاکی و بهره‌گیری از نگارگری ایرانی بود استفاده می‌کرد. اخطار ابرها
اخطار ابرها ، یک نقاشی رنگ روغن روی بوم از وینسلو هومر، نقاش آمریکایی به سال ۱۸۸۵ میلادی است. این نقاشی ماهی‌گیری در مین را نشان می‌دهد که حین پارو زدن در آب‌های ناآرام است در حالی که به ابرهای طوفانی دور دست خیره شده‌است. این اثر اکنون در موزه هنرهای زیبای بوستون نگه‌داری می‌شود. رمدیوس وارو
اولین آثار وارو، شامل خود-نگاره و پرتره‌هایی از اعضای خانواده، به سال ۱۹۲۳ بازمی‌گردد زمانی که او مشغول به تحصیل کارشناسی در دانشکده هنر و صنایع دستی بود. در سال ۱۹۳۰ دیپلم معلمی نقاشی را دریافت کرد. اولین مواجههٔ او با سورئالیسم در مادرید صورت گرفت. او به‌طور ویژه به کارهای هیرونیموس بوش علاقه‌مند بود. در سال ۱۹۳۰ با نقاشی جوان به نام ژراردو لیزاراگا (Gerardo Lizárraga) ازدواج کرد و هردو به دلیل تنش‌های سیاسی اسپانیا را مقصد پاریس ترک کردند. بعد از مدتی زندگی در پاریس، وی دوباره به اسپانیا بازگشت و اولین حلقهٔ دوستان هنرمند خود را تشکیل داد.