مشخصات موسیقی هیپ هاپ چیست؟
موسیقی هیپ هاپ
بیت (نه ضرورتاً از طریق رپ) در هیپ هاپ تقریباً همیشه به صورت کسر ۴/۴ است. هیپ هاپ در کانون آهنگین خود می‌چرخد: به جای شمارش «مستقیم» ۴/۴ (موسیقی پاپ؛ هیپ هاپ بر اساس احساس پیش‌بینی شده تقریباً شبیه تأکید «چرخش» در کوبه جاز است. همانند تأکید تریوله در چرخش، آهنگ هیپ هاپ ظریف بوده، و به ندرت به صورت موجود نوشته شده‌است (مبنای ۴/۴: نوازنده طبل اجرای هیپ هاپ را بر عهده دارد) و اغلب به صورت «تأخیری» یا معوق نواخته می‌شود.
موسیقی هیپ هاپ
طی دهه ۸۰، گروه‌های مشهوری مانند Run-D.M.C هم از هیپ هاپ و هم از هارد راک در ژانرهای جدیدی استفاده کردند که نمونه آن «Walk This Way» است با اجرای اروسمیث که موفقیتی فوق‌العاده بدست آورد. سایر نوازندگانی مانند آیس تی و گروهش Body Coun از هیب هاب، بانک راک و متال استفاده کردند، با این حال اینطور گفته می‌شود که اولین گروهی که متال را با تکنیک‌های آوازی رپ آمیخت گروه Anthraxبوده‌است. برداشت جدید «Bring The Noise» توسط (Anthraxو دشمن مردم (ابهام‌زدایی) نمونه‌ای خوب از اولین آهنگ‌های رپ- متال است. Biohazard Faith No More, Rage Against The Machine از جمله سایر نمونه‌های اولیه این گونه موسیقی‌ها می‌باشند. در اواخر دهه ۱۹۹۰ با ظهور گروه‌های مانند لینکین پارک، لیمپ بیزکت وکورن که نیو متال نام گرفتند، موسیقی رپ- متال محبوب تر شد و در عین حال بیشتر مورد انتقاد طرفداران هر دو ژانر موسیقی قرار گرفت. هیپ هاپ کمدی
طنز و هیپ هاپ از دوره جنبش هنرهای سیاه به هم آمیخته‌اند. طنز هیپ هاپ در حالی که «کاوش در پیچیدگی‌های هویت آمریکایی سیاهپوست» از پل‌های عامه پسندانه ای شکل می‌گیرد مانند فرهنگ رپ و فرم‌های داستانی تجربی. همچنین فرهنگ هیپ هاپ در رسانه‌های دیگر مورد انتقاد قرار گرفته‌است، به ویژه در اوایل دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ فیلم هجو و نشریات تلویزیونی ترس از کلاه سیاه (۱۹۹۳) - مستندی با تمرکز بر وضعیت هیپ هاپ، قسمت قبل از مضامین تیره‌تر که مشخصه رپ گانگستا در دهه ۱۹۹۰ است، هیپ هاپ کمدی، با سبک سبک‌تر و طنزآمیزتر، در دهه ۱۹۸۰ برجسته شد، که توسط اعمال محبوب مانند Beastie Boys انجام می‌شد. در دوران دیجیتالی پس از سال ۲۰۰۰، رپ هجوآمیز، به ویژه رپ طنز آمریکا سیاه، وضعیت حاشیه ای خود را حفظ می‌کند زیرا اظهارنظر دربارهٔ نمایش‌های فرهنگی، احتمال بروز شکست تجاری هنرمند را به وجود می آورد. سالومون
ریشه‌های موسیقی Solomun در هیپ هاپ، سول، فانک و R&B است. صدای او به عنوان «موسیقی خانه، اما با بیس لاین‌های عمیق، فوق‌العاده، ملودی‌های شادی و آوازهای دارای احساسات» توصیف شده‌است. اسلیک ریک
منتقدان موسیقی سبک اسلیک ریک را تحسین می‌کنند. روزنامه‌نگار موسیقی پیتر شاپیرو نوشت، " "داستان کودکان" به دلیل ساختار روایی و درک ریک از چگونگی جزئیات صوتی بسیار مهم - مانند استفاده از صدای زن و رپ خمیازه - برای سبک هیپ هاپ مهم بود. " موسیقی هیپ هاپ
در اواسط دهه نود قرن بیست هیپ هاپ کره‌ای-آمریکایی در ایالات متحده رواج یافت که این امر عمدتاً به تلاشهای دو خواننده رپ کره‌ای؛ ببر جی کی و دی جی درخشش ببر مست مربوط می‌شود. ببر مست بعد از آهنگ «کره سیاه» توسط آیس کیوب خلق شد که از موسیقی به عنوان ابزاری برای تبادل فرهنگ و به چشم تلاشی برای ترویج هماهنگی نژادی استفاده می‌برد. اسید هاوس
با نام مستعار "صدای اسید"، سبک موسیقی اسیدهاوس تفاوتی عمده با سبک‌های نوظهور دیپ هاوس یا وکال هاوس پیدا کرد که آنرا کمینه‌تر، خیلی سبک‌تر یا با غیاب سازبندی و به طور کلی سخت‌تر یا صدای ترنسی تری نسبت به آنها داشت. این جهت‌گیری دوراهی به عنوان جداسازی زودهنگامی در موسیقی هاوس ثبت شد که به صورت مستقیم همبسته به پیدایش سبک هارد دنس و ترنس می‌شد که نقطه عطفی در عرصه توسعه موسیقی رِیو بود. سرسختی این سبک حاصل اکتشاف صدای عجیبی بود که توسط سینث سایزر خط باس رولند تی بی ۳۰۳ تولید می‌شد. هنگام پیچ و تاب دادن ریتم سرراست ۴/۴ که توسط تعداد زیادی از سبک‌های موسیقی هاوس و تکنو به صورت مشترک استفاده می‌شد، برای تولید ریتم‌های بسیار قوی و ضربه‌ای تری نسبت به سبک پاپ یا موسیقی الکترو، برنامه‌ریزی شده بود. هردوی این عناصر در بیشترین قطعه‌هایی که به عنوان هسته اصلی صدای اسیدهاوس شناخته شده‌اند، دیده می‌شوند. دیگر صدای معروف شرکت رولند صدای درام ماشین تی آر ۸۰۸ بود که به صورت مشترک استفاده می‌شد. اسیدهاوس بر موسیقی رقص به صورت محسوسی با در نظرگرفتن تعدادی از قطعه‌های موسیقی الکترونیک که اسیدهاوس را به صورت مرجعی از استفاده از سبک‌های دیگر مانند ترنس - گواترنس - سای ترنس - برک بیت - تکنو - تریپ هاپ و موسیقی هاوس، تحت تأثیر قرار داده‌است. هیپ هاپ فلسطینی
بسیاری از هنرمندان هیپ هاپ فلسطینی به موضوعاتی که مستقیماً بر فلسطینیان در سرزمینهای اشغالی، اسرائیلی و تبعیدی تأثیر می‌گذارد، می‌پردازند. این هنرمندان از هیپ هاپ برای پرداختن به موضوعاتی از جمله مردسالاری، مواد مخدر، خشونت ، فساد و بی رحمی پلیس استفاده می‌کنند. بر خلاف آرمان‌های رپ آمریکایی، رپرهای فلسطینی بر افشای شرایط زندگی مردم فلسطین، به ویژه انکار تعیین سرنوشت فلسطین در وطن خود تمرکز دارند. وطن‌گرایی فلسطینی، فارغ از هنرمندان، در کانون همه هیپ هاپ فلسطینی قرار دارد. شرایط زندگی کنونی فلسطینیان ساکن فلسطین اشغالی و داخل اسرائیل در آهنگ‌های «تروریست کیست» از DAM و «فلسطین آزاد» توسط برادران چکش آمده‌است. هنرمندان هیپ هاپ فلسطینی به جای اینکه تسلیم خشونت پیرامونشان شوند، سعی می‌کنند پیام‌های آگاهانه از نظر سیاسی را به جهانیان برسانند. تارنمای رسمی MC Gaza موسیقی هوی متال
«هوی متال» در حال حاضر دارای دومعنای مجزاست: یکی نام گونه‌ای از موسیقی به همراه زیرگونه‌های آن و دیگری سبکی است که گروه‌های اولیهٔ هوی متال در دههٔ ۱۹۷۰ داشتند که گاهی اوقات متال سنتی نیز نامیده می‌شود.مشخصه‌های اصلی هوی‌متال که آن را از راک جریان اصلی جدا می‌کردند عبارتند از ۱- بهره‌گیری از ریتم و ریف‌های سنگین‌تر و خشن‌تر گیتار الکتریک، ۲- به‌کارگیری ملودی و تک‌نوازی‌های گیتار لید (سولو) با زمانی طولانی، ۳- استفاده از درون‌مایه‌های هارمونی سبک‌های کلاسیک و بلوز و شکستن قالب‌های راک‌اندرول ۴- ریتم‌های سنگین‌تر و قوی‌تر با صدای کوبنده‌تر درامز و ۵- آواز جیغ‌گونه و آزادتر نسبت به آواز راک؛ که باید تفاوت در محتوای ترانه‌ها را نیز به موارد پیش افزود. به گونه‌ای که وجود اعتراض، سیاه‌نمایی وضع موجود، ضدجنگ بودن، عرفان و فرقه‌گرایی مذهبی (در دهه ۱۹۷۰) یا ضدمذهبی (بعداً) از ضروریات آثار هوی‌متال در دهه‌های نخستین بود. گلیچ (موسیقی)
گلیچ هاپ زیرسبکی از موسیقی گلیچ است. این سبک دربردارنده همان عناصر سبک گلیچ است، با این تفاوت که فضای موسیقی امروزی‌تر و مدرن‌تر شده است. در اواخر دهه ۲۰۰۰، فعالیت هنرمندان در سبک گلیچ هاپ، با توجه به گرایش آن‌ها به سبک‌های دیگر، بسیار کم شد. در آن زمان دابستپ یکی از محبوب‌ترین و پربازده‌ترین سبک‌های موسیقی رقص الکترونیک در آمریکا بود، از این رو بسیاری از هنرمندان سبک گلیچ هاپ شروع به خلق سبک جدیدی از موسیقی الکترونیک کردند که ترکیبی بود از ساختارهای زیبایی‌شناسی دابستپ و بعضی عناصر موسیقی گلیچ (ایده‌های خلاقانه، آزاد و بدون وابستگی، مکث‌ها، تکرار ضرب، صداهای معکوس و برش دادن نمونه‌های صدا). این هنرمندان به جای نام‌گذاری سبک جدیدی که شکل گرفته بود، همان نام (گلیچ هاپ) را برای این سبک حفظ کردند. موسیقی هیپ هاپ
گسترش رپ فارسی به طور زیرزمینی و از طریق اینترنت، به ویژه با توجه به این که قسمت عمده‌ای از آثار زیرزمینی سرشار از فحش و ناسزا بود، باعث شد که دفتر موسیقی وزارت ارشاد در مورد اعطای مجوز به آثار این سبک سخت‌گیرانه عمل کند. مدتی پس از این که قطعه‌ای در سبک «رپ-پاپ» فارسی در عنوان‌بندی مجموعهٔ تلویزیونی «خانه به دوش» از یکی از شبکه‌های تلویزیونی ایران پخش شد، دفتر موسیقی وزارت ارشاد در نامه‌ای به سازمان صدا و سیما از پخش ترانه‌ای با این سبک از رسانه‌ای مانند تلویزیون گلایه کرد. کلاود رپ
کلاود رپ یک ژانر فرعی از هیپ هاپ جنوبی و موسیقی ترپ است که به‌خاطر خصوصیات مبهم، رؤیاگونه و آرام خود، شباهت زیادی به لو-فای دارد. بسیاری از متخصصین موسیقی، رپر لیل بی و تهیه‌کنندهٔ موسیقی کلمز کازینو را پیشگامان این سبک می‌دانند. اصطلاح «کلاود رپ» اشاره به خاستگاه اینترنتی و سبک آسمانی این ژانر دارد. دو هنرمند معروف ایسپ راکی و یانگ لین به‌خاطر به‌کار بردن این سبک در آثارشان شناخته شده‌اند. دیوارنگاری
دیوارنگاری بخشی از هنرهای خیابانی ونیز از عناصر اصلی فرهنگ هیپ هاپ به‌شمار می‌آید. از جمله خطوط نوشتاری برای شعار و تصویرسازی برای زیباسازی شهری یا تبلیغات فرهنگی و به‌طور کلی رسم هر گونه اثر هنری شامل بر متن، تصویر و برجسته نگاری که توسط طراح صورت پذیرفته باشد. منظور از هنر خیابانی آن بخش از گرافیک است که در کوچه و خیابان و سطح شهر با آن برخورد می‌کنیم. این هنر تاریخچه‌ای بسیار کهن دارد و ریشه در سنگ‌نبشته‌های تاریخی غارها و کتیبه‌های باستانی نقاشی‌های دیواری در ابعاد گوناگون دیده‌اید که از همین دسته‌اند. در سده بیستم و کمابیش هم‌زمان با جنگ جهانی دوم، مشاهده درج نام و نشان گروه‌ها بر روی دیوارها تبدیل به امری عادی شد. در برخی مواقع این دیوارنگاری‌ها بسیار با دقت و هنرمندانه اجرا می‌شوند و سبک‌های متعددی به خود می‌گیرند. برخی از این آثار بار معنایی بیش‌تری را به دوش می‌کشند که ممکن است حاوی یک پیام اجتماعی یا سیاسی باشد که حتی با استفاده از افشانه‌های رنگی بر روی دیوارها، ساختمان‌ها و قطارها رسم می‌شوند. شاید شما هم تصاویری از دیوار برلین را دیده باشید که لبریز از این آثار بود یا نگاره‌های دیگر اینترنتی را که دست به دست یا بهتر بگویم ایمیل به ایمیل می‌چرخند که حاوی تصاویر نقاشی‌شده سه بعدی بر کف خیابان‌ها هستند. این‌ها تماماً هنرهای خیابانی هستند. شوگا
شوگا مسئول ترانه‌سرایی، آهنگسازی، تنظیم، میکس و مسترینگ آثار خود است و بیش از ۷۰ ترانه، در به نام او ثبت شده‌است. همچنین پیانیست و تهیه‌کنندهٔ موسیقی هیپ هاپ و آراندبیست. متون ترانه‌های او موضوعاتی را شامل می‌شود که «سرشار از رؤیا و امید» است و با هدف «قدرت بخشیدن به افراد» نوشته شده‌است. او از و اپیک های به‌عنوان الگوهای خود در زمینهٔ موسیقی هیپ هاپ نام می‌برد. به‌ویژه آلبوم رگی-هیپ هاپ "مافین رگی" (۲۰۰۵) و قطعهٔ اصلی آن را عامل علاقه‌مندی خود به این سبک می‌داند. موسیقی هیپ هاپ
همچنین در اوایل دهه ۷۰ شمسی، گروه سندی با آهنگ مشهور «پری» به این نوع موسیقی را به گونه‌ای مؤثرتر در دسترس طرفداران ایرانی قرارداد. متعاقباً، در اواخر دهه ۱۳۷۰ خورشیدی موسیقی با این حال و هوا در یک برنامهٔ تلویزیونی به نام «اکسیژن» در ایران پخش شد. این قطعه توسط شهاب حسینی مجری برنامه خوانده شد و تاحدودی مورد توجه قرار گرفت. تقریباً دو سال بعد از این رخداد، اولین آلبوم رسمی رپ فارسی در ایران توسط شاهکار بینش‌پژوه با نام اسکناس منتشر شد. این آلبوم که در سبک رپ طنز بود و اولین آلبوم رپ فارسی بود که در ایران با مجوز رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتشر شد، چندان مورد استقبال واقع نشد. دیپ هاوس
دیپ هاوس () شاخه‌ای از موسیقی هاوس است که در دهه ۱۹۸۰ از آمیزش عناصر سبک‌های شیکاگو هاوس و جاز-فانک با مایه‌هایی از موسیقی سول پدید آمد. قطعات سبک دیپ هاوس معمولاً تمپویی بین ۱۲۰ تا ۱۳۰ بی‌پی‌ام (BPM یا ضرب بر دقیقه) دارند که با تمپوی آهستهٔ هیپ‌هاپ (۱۰۰ بی‌پی‌ام) و تمپوی تند موسیقی الکترونیک-تکنوی رِیو (۱۵۰ تا ۱۸۰ بی‌پی‌ام) در تقابل است. موسیقی دیپ هاوس حس‌وحالی آکوستیک‌وار دارد. موسیقی هیپ هاپ
تعداد کمی از هنرمندان، از جمله سئو تایجی و ام سی اسنیپر نیز قسمت‌هایی از موسیقی سنتی کره مانند پانسوری یا نانگک (موسیقی کشاورزان) را با آثار خود آمیختند. کاملاً واضح بود که اولین حرکات تقلیدی از حرکات محبوب آمریکایی بود. به عنوان مثال، سبک آوازی یا تولیدی «به خانه برگرد» سئو تایجی شبیه سبک سیپرس هیل بود. اولین آلبوم «رپ» که تمامی مشخصات موسیقی رپ را داشت، آلبوم اول کیم جین پیو در سال ۱۹۹۷ بود. بر اساس رپر تابلو حماسه برجسته، فرم هیپ هاپ کره‌ای، دست کم تاکنون تحت تسلط قرار گرفته‌است— واقعاً نمی‌توان ضربها، ریتمها، اجراها، ظاهر —آن را از صحنه‌های آمریکایی تمیز داد، اما در مورد ارتباط اجتماعی باید گفت این موسیقی در این زمینه راه زیادی برای پیمودن دارد. پیغام به کندی در حال رسیدن به حد میانه‌است.» هرورکور
هرورکور سبکی از موسیقی هیپ هاپ است که عمدتاً بر روی موضوعات تاریک، خشن، گوتیک، تجاوزکارانه، ماکرو یا تحت تأثیر وحشت متمرکز است؛ که می‌تواند شامل مرگ، روان پریشی، وحشت روانشناختی، بیماری روانی، شیطان‌پرستی، خودزنی و آدم‌خواری کردن باشد. نکروفیلیا، خودکشی، قتل، شکنجه، تجاوز، سوء مصرف مواد مخدر و موضوعات و این چنین موضوعات غالباً ماوراءالطبیعه یا غیبی بیشتر در این سبک مورد توجه هستند. این اشعار غالباً از فیلم‌های ترسناک الهام گرفته شده و با ضرب‌های کج‌خلق‌وخو و سخت اجرا می‌شوند. به گفته مارس: «اگر استیون کینگ یا وس کریوان را بردارید و آنها را به ضرب آهنگ رپ بیندازید، این همان من است.» هرورکور توسط انترتینمنت ویکلی در سال ۱۹۹۵ به عنوان «ترکیبی از رپ هاردکور و فلز خونخوار» توصیف شد. محتوای غنایی هرورکور گاهی اوقات شبیه به دث متال توصیف می‌شود و برخی از این ژانر را رپ رپ نامیده‌اند. هنرمندان هرورکور اغلب در موسیقی فیلم‌های خود تصاویر تاریک را نشان می‌دهند و عناصر موسیقی آهنگ‌ها را بر اساس امتیاز فیلم‌های ترسناک پایه‌گذاری می‌کنند. موسیقی هوی متال
همچنین آهنگ «مرد اسکیزوفرن قرن ۲۱» از آلبوم اول گروه پراگرسیو راک کینگ کریمسون با نام "در دربار شاه کریمسون"(۱۹۶۹) دارای اغلب ویژگی‌های مضمونی، تصنیفی و موسیقایی متال بود. ویژگی‌هایی مثل صدای بلند و بد گیتار و تک‌خوانی ناموزون رابرت فیلیپ با اشعاری که معطوف بر نقص‌های انسان قرن ۲۱ بود، به همراه فضای تاریک آواز گرگ لیک که از درون یک جعبه کج و معوج می‌گذشت. هیپ هاپ سیاسی
هیپ هاپ آگاهانه، یا هیپ هاپ هوشیار اجتماعی، زیرگونه ای از هیپ هاپ است که اجماع غالب فرهنگی، سیاسی، فلسفی و اقتصادی را به چالش می‌کشد. یا اظهارنظرهایی راجع به موضوعات و درگیری‌های اجتماعی می‌کند. هیپ هاپ آگاهانه لزوماً به صراحت سیاسی نیست، اما اصطلاحات «هیپ هاپ هوشیار» و «هیپ هاپ سیاسی» گاهی به جای یکدیگر استفاده می‌شوند. هیپ هاپ آگاهانه و در کل هیپ هاپ از دهه ۸۰ شروع به جلب توجه کرد. اصطلاح «رپ ملت آگاه» برای توصیف دقیق تر موسیقی هیپ هاپ با پیام‌ها و مضامین سیاسی قوی استفاده شده‌است. موضوعات هیپ هاپ آگاهانه عبارتند از Afrocentricity، دین، انزجار از جنایت و خشونت، فرهنگ، اقتصاد یا به تصویر کشیدن مبارزات مردم عادی. هیپ هاپ آگاهانه اغلب به دنبال این است که آگاهی از مسائل اجتماعی را افزایش دهد، و به شنوندگان اجازه می‌دهد تا نظرات خود را شکل دهند، نه اینکه به شدت از برخی عقاید و اقدامات خواستار دفاع کنند. موسیقی هیپ هاپ
گفته می‌شود که هیپ هاپ ژاپنی (نیپ هاپ یا جی-هیپ هاپ) در سال ۱۹۸۳؛ یعنی زمانی که فیلم سبک وحشی چارلی آهیرنز در توکیو به نمایش درآمد، آغاز شد. این فیلم بر هنرمندان دیوارنوشته‌ها متمرکز بود، اما با این حال در آن برخی از ام سی‌های اولیه مدرسه قدیمی، از زنبور پرکار و مشکل دوگانه، دی جی‌هایی مانند گراند مستر فلاش و موفقیت‌هایی نظیر راک استدی کرو به نمایش درآمده بود. موسیقی هیپ هاپ
هیپ هاپ اسرائیل در پایان دهه به تدریج شهرت و محبوبیت یافت، ستاره‌های زیادی از دو طرف فلسطینی‌ها تامر نافر و زیرزمینی‌ها یهودی پدیدار شدند؛ اگر چه برخی از آنها، از قبیل موک ای. به تبلیغ صلح و مدارا می‌پرداختند، دیگران احساسات خشونت گرایانه و ملی‌گرا را سر می‌دادند. موسیقی هیپ هاپ
احتمالاً هیپ هاپ سازی مهم‌ترین استثنای این قاعده‌است. در این نوع از هیپ هاپ، دی جی‌ها و سازندگان می‌توانند با ایجاد قطعات‌سازی تجربیات جدیدی به دست آورند. در حالی که ممکن است آنان آوازهای راک را ترکیب کنند، آنان مقید به چارچوب هیپ هاپ سنتی نیستند. رپ
رَپ نوعی ژانر موسیقی است که در دهه ۱۹۷۰ (میلادی) توسط سیاه‌پوستان آمریکا و آمریکایی‌های لاتین در محله‌های حاشیه‌ای و غالباً فقیرنشین برانکس (واقع در نیویورک) که غالباً به گتو معروف‌اند، پدید آمد. این سبک موسیقی نوعی سلاح مبارزه جوانان سیاه با تبعیض‌های نژادی رایج در آن زمان بود و به همین دلیل بود که به خاطر بیان مشکلات زندگی در گِتوها (جایی برای زندگی مردمی که جزو اقلیت یک شهر به حساب می‌آیند) به موسیقی گتو نیز شهرت دارد. این سبک قدمتی تقریباً ۶۰ ساله دارد این سبک به‌جا مانده از سبکی است که با شعر به حکومت اعتراض می‌کردند. هیپ هاپ ساحل غربی
وست کوست هیپ هاپ یکی از شاخه‌های موسیقی هیپ هاپ است که از هنرمندان غرب ایالات متحده آمریکا به مرکزیت لس‌آنجلس تشکیل شده است. این شاخه به طور مستقیم و آشکار جزو رقیبان و دشمنان شاخه ایست کوست هیپ هاپ به حساب می‌رود. برخی براین باورند که پنج عنصر اصلی فرهنگ هیپ هاپ یعنی رقص بریک، بیت‌باکس، دی‌جی، گرافیتی و ام‌سی به طور همزمان از اواسط دهه هفتاد میلادی در شرق و غرب و ایالات متحده وجود داشته است. موسیقی هیپ هاپ
در دهه ۱۹۸۰، هیپ هاپ تنوع بیشتری یافت و تبدیل به نوع پیچیده تری از موسیقی شد. هم‌زمان، فنون پیچیده تری ایجاد شد، که از آن جمله می‌توان بهاسکرچ، و ضبط الکترونیکی اشاره کرد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، با افزایش محبوبیت این ژانر از موسیقی شماری از سبک‌ها و زیر گونه‌های جدید هیپ هاپ پا به عرصه گذاشت. آهنگسازان هیپ هاپ شروع به همکاری با دسته‌های راک کردند و ژانرهای جدیدی همچون هیپ هاپ خودآگاه، جاز رپ و رپ گنگستا را به وجود آوردند. ماشین مجازی هیپ‌هاپ
فیسبوک در کنار هیپ‌هاپ، هک را که یک اشتقاق از پی‌اچ‌پی است منتشر کرد. هک به برنامه‌نویسان اجازه می‌دهد تا هم از نوع‌های پویا و هم از نوع‌های ایستا استفاده کنند، این مفهوم به عنوان "نوع تدریجی" نیز شناخته می‌شود و به نوع‌های زبان اجازه می‌دهد تا براساس ورودی و خروجی توابع و خصوصیات کلاس‌ها معیّن شوند؛ البتّه اجازه‌ی انجام این کار روی متغیّرهای محلّی داده نمی‌شود. با این حال هک، سازگاری عقبرو را به خاطر نداشتن برخی ویژگی‌های پی‌اچ‌پی مانند دستور codice_3 و نام‌های پویا برای متغیّرها پشتیبانی نمی‌کند. موسیقی هیپ هاپ
برای نمونه، در آلمان می‌توان به گروه «چهار شگفت‌انگیز» Die Fantastischen Vier یا سیدو اشاره کرد. میکس‌تیپ
میکس‌تِیپ مجموعه تلفیقی از موسیقی است  (معمولاً آهنگ‌های دارای حق تکثیر و حق نسخه برداری) نوع تلفیقی از موسیقی است. به طور معمول از منابع مختلف ، که بر روی یک رسانه ضبط شده است. این اصطلاح معمولاً تلفیقی از موسیقی را بر روی نوار کاست، سی دی یا لیست پخش دیجیتالی شرح می دهد. آهنگ ها به صورت پی در پی ایجاد می شوند یا با ضرباهنگ ها و ایجاد انتقال های نت یکپارچه در آغاز و پایان موسیقی با محو شدن یا ویرایش های ناگهانی، به یک اثر تبدیل می شوند. جفری اوبراین، مقاله نویس این تعریف از میکس‌تیپ را بع نوان "پر کاربردترین شکل هنری آمریکایی" توصیف کرد. با این حال، در فرهنگ هیپ هاپ و RnB، واژه "mixtape" برای توصیف نوع خاصی از ضبط‌ها، معمولاً آلبوم‌های تولید شده و مستقل تولید شده‌است که به صورت رایگان برای تبلیغ یا نقض حق نسخه برداری ممکن است صادر می‌شود. در اولین روزهای هیپ هاپ، موسیقی تنها در شکل زنده وجود داشت، بنابراین موسیقی‌های هنرمندان از طریق نوارها و دورهمی‌های دوستانه پخش شد. میکس‌تیپ‌های هیپ هاپ برای اولین بار در اواسط دهه ۷۰ میلادی در شهر نیویورک ظاهر شد و هنرمندان مانند کول هارک و آفریقا بمباتا را به نمایش گذاشتند. همان‌طور که نوارهای بیشتر در دسترس قرار گرفتند، آن‌ها توسط طرفداران جمع‌آوری شده و معامله شدند. در اواخر دهه ۷۰ تا اوایل دهه ۸۰، دی جی‌ها شروع به ضبط آهنگ‌های مختلف از خانه‌های خود کردند، و با اشاره به آن‌ها به عنوان "Tap Tapes" اشاره کرد. در اواسط دهه ۱۹۸۰، دی جی‌ها مانند Brucie B آهنگ‌های زنده خود را ضبط و فروش آن‌ها را به عنوان mixtapes آغاز کردند، که به زودی به دنبال سایر دی جی‌ها مانند Kid Capri و Doo Wop بود. رون G در اوایل دهه ۹۰ میلادی با مخلوط کردن R & B کاپولا با ضربه‌های هیپ هاپ را تغییر داد. مخلوط کردن نوارها به‌طور فزاینده‌ای در اواسط دهه ۱۹۹۰ محبوب شد، جایی که طرفداران می‌توانند آهنگ‌های منحصر به فرد و آرامش را بیابند. اینها برای ارتقای یک یا چند هنرمند جدید یا به عنوان پیش انتشار توسط هنرمندان متعهد تر برای تبلیغ آلبوم‌های رسمی "رسمی" توسعه یافتند. از سوی دیگر، آلبومها فقط شامل نمونه‌هایی هستند که برای جلوگیری از مسائل قانونی پاکسازی شده‌اند. آلبوم‌ها تقریباً همیشه فروخته می‌شوند، در حالی که میکس تیپ‌ها معمولاً رایگان هستند. شکل مدرن مخلوطی که فیفتی سنت و گروه جی-یونیت خود را در اوایل دهه ۲۰۰۰ ساخته بود، گاهی اوقات حاوی تمام موسیقی‌های اصلی بود، گاهی اوقات از سبک‌های آزاد و ریمیکس‌های آهنگ‌های محبوب استفاده می‌شد. تیلور سوئیفت
موسیقی سوئیفت در درجهٔ اول شامل عناصر پاپ، سینث-پاپ، کانتری، کانتری پاپ، راک، آلترناتیو راک، ایندی و فولک است. همچنین آثار او دارای ترکیباتی از آراندبی، ای‌بی‌ام، هیپ هاپ و ترپ است. سازهایی که او می‌نوازد شامل گیتار، پیانو، بانجو، یوکللی است. سوئیفت خودش را تا پیش از انتشار "۱۹۸۹" (۲۰۱۴)، که آن را «آلبوم پاپ صوتی منسجم» توصیف می‌کند، یک هنرمند کانتری معرفی می‌کرد. "رولینگ استون" نوشت، «[سوئیفت] ممکن است در مرکز کانتری فعالیت کند، اما او یکی از معدود ستاره‌های راک است که ما این روزها داریم.» طبق گفته "نیویورک تایمز" «در موسیقی خانم سوئیفت چیز زیادی که نشان‌دهندهٔ کانتری باشد وجود ندارد — چند استروم بانجو، یک جفت چکمه گاوچرانی که روی صحنه می‌پوشد و گیتاری محسور — اما چیزی که او را خوش‌آیند می‌کند، تسلیمی انتقادپذیر که مختص نشویل است.» "گاردین" نوشت که سوئیفت «با بهره‌وری از بی‌حوصلگی یک کارخانهٔ پاپ اسکاندیناوی ترانه‌ها را به تولید انبوه می‌رساند.» رقص هیپ هاپ
در حدود سی سال پیش، و پس از پیدایش اولین گروه‌های حرفه‌ای رقص بریک، و در دههٔ هفتاد میلادی، رقص هیپ هاپ در میان جهانیان شناخته شد. اولین گروه‌هایی که بیش از همه بر روی این سبک تأثیر گذاردند شامل Rock Steady Crew، The Lockers و Electric Boogaloos می‌شود. هم‌زمان با رشد و فراگیر شدن موسیقی هیپ هاپ، رقص مختص آن نیز پیشرفت کرده و با الهام از سبک‌هایی همچون funk توانست جایگاه خود را در میان گروه‌های حرفه‌ای بیابد. در آن زمان، استودیوهایی که به کسب و کار رقص اشتغال داشتند این نوع رقص را سبک جدید یا جاز/فانک می‌نامیدند. کم کم این نوع رقص توسط رقاصان حرفه‌ای و آموزش دیده توسعه پیدا کرد. به همین دلیل امروزه رقص هیپ‌هاپ هم از نوع استودیویی و هم در خیابان و فضای باز اجرا می‌گردد. موسیقی زیرزمینی
موسیقی زیرزمینی مجموعه‌ای از سبک‌های موسیقی می‌باشد که در زمان تولید خود مورد توجه ناشران و تهیه‌کنندگان قرار نمی‌گیرد و معمولاً با سبک زندگی و ارزش‌های طبقه متوسط دنیای سرمایه‌داری در تضاد است. این نوع موسیقی از سوی نظام حاکم به رسمیت شناخته نشده‌است و در مکانی که موقعیت رسمی ندارد و در استودیوهای خانگی به صورت مخفیانه و با مضامین اعتراض‌گونه تولید می‌شود.از مهم‌ترین ویژگی‌های این نوع موسیقی قابلیت جذب مخاطبان نخبه و صاحب اندیشه و همین‌طور عام و مردم عادی می‌باشد. اعتبار (آلبوم تیلور سوئیفت)
سوئیفت ترانه‌ها را با الهام از زندگی شخصی جلب‌توجه‌شده خود نوشت و محتوای آلبوم را در دو موضوع طبقه‌بندی کرد: یکی انتقام‌گیری تحت تأثیر شهرت و شایعات بیش از حد رسانه ای، و دیگری صلح و عشق در میان امور پر سروصدا. برخی از منتقدان آلبوم را یک اثر صمیمی دانستند که در آن سوئیفت آسیب‌پذیری درونی خود را نسبت به یک عاشق ایدئال ابراز می‌کند و خود واقعی خودش را کشف می‌کند. موسیقی این آلبوم بر پایه الکتروپاپ با یک تولید الکترونیکی تیره و سنگین همراه با سینث‌سایزرهای موج دار، ماشین درام برنامه‌ریزی شده و صدای متنوعی ساخته شده‌است. آلبوم همچنین شامل عناصر موسیقی رقص الکترونیک و سبک‌های رپی مانند هیپ هاپ و آراندبی است. سوئیفت برخلاف آلبوم‌های قبلی‌اش، "اعتبار" را از طریق مصاحبه‌های مطبوعاتی تبلیغ و پشتیبانی نکرد. پنج تک‌آهنگ از جمله تک‌آهنگ شمارهٔ یک «نگاه کن مجبورم کردی چیکار کنم»، تک‌آهنگ پنج‌تای برتر «... آماده‌ای؟» در ایالات متحده و شمارهٔ یک ایرپلی ایالات متحده «ظریف» از آلبوم پشتیبانی می‌کنند. هیپ هاپ کمدی
هیپ هاپ کمدی یا طنز ممکن است تقلیدی از کل ژانر هیپ هاپ یا شکلی از موسیقی انتقادی باشد که از هیپ هاپ به عنوان وسیله ای برای پیام‌های اعتراضی استفاده می‌کند. تأثیر و دامنه موسیقی متفاوت است، از گنگستا رپ، رپ اعتراضی، ترپ موزیک گرفته تا هیپ هاپ جایگزین که رپ زیر سبک ژانر هجوم‌آمیز با طنز بیشتر با هدف وایرال شدن ایجاد شد. در متن رپ گپ و گفت، یک آهنگ هیپ هاپ طنز ممکن است شامل تولید لو-فی، استفاده از شخصیت‌ها / نام‌های مستعار (به عنوان مثال جورج «جوجی» میلر)، ویدئوهای موسیقی ساده، قافیه‌های تنبل و شعرها / موضوعات کلیشه ای عمدی باشد. موسیقی ترپ
سبکی که در این مقاله با عنوان ترپ‌استپ معرّفی شده‌است، حتّی یک نام رسمی یا مورد قبول همگان نیز ندارد و بر سر نام آن بحث‌های زیادی صورت گرفته‌است. از زمان پیدایش این سبک در اوایل سال ۲۰۰۷ تابه‌امروز، اسامی گوناگونی همچون «نیو ترپ» و «داب‌استپ» را برای اشاره به آن به کار گرفته‌اند. امّا در میان این اسامی، پرطرفدارترین آن‌ها «ترپ» است. اشاره به این سبک با نام «ترپ» موجب ناراحتی بسیاری از هواداران هیپ‌هاپ جنوبی و سایر دوستداران موسیقی شده‌است. زیرا «موسیقی ترپ» دراصل نامی است که تا پیش از این بسیاری از آن برای نامیدن سبک هیپ‌هاپ جنوبی استفاده می‌کردند. پاپ پانک
پاپ پانک () یا پانک پاپ (punk-pop) گونه‌ای از موسیقی است که عناصر موسیقی‌های پانک راک و پاپ را تلفیق می‌کند. تمپوی تند، گیتار الکتریک دستکاری‌شدهٔ پرسروصدا، تغییرات پاور کورد و بهره‌گیری از ملودی‌ها، ترانه‌ها و آوازهای مردم‌پسند، مؤلفه‌های سبکی پاپ پانک را تشکیل می‌دهند. موسیقی هیپ هاپ
در ۲۰ سال اخیر، هیپ‌هاپ در برزیل محبوبیت روزافزونی پیدا کرده و در آنجا به "هیپی‌هاپی لقب گرفته‌است. پسرها و دخترها، دی‌جی‌ها، رپی‌ها و نویسندگان مطالب رودیواری، به‌طور سنتی در قالب آنچه که به به‌طور سنتی به آن دسته می‌گویند خود را ساماندهی کرده‌اند. این گروه‌ها همچنین خدمات اجتماعی انجام می‌دهند و در تلاشند تا با جذب جوانان محله‌های خود، آن‌ها را به انجام فعالیت‌های هنری و بیداری اجتماعی ترغیب کنند. موسیقی راک
از نظرِ اکثریت دست اندر کاران موسیقی، دو سبک هارد راک و هوی متال مشابه هستند. چرا که شباهتهای بسیار زیادی بهم دارند. در هر دو مورد صدای خشن گیتار کاملاً قابل تشخیص است و به‌طورِ معمول نقش اساسی را در گروه، خواننده اجرا می‌کند که معمولاً وظیفه نواختن سازی را هم به عهده دارد. اگر چه تفاوت‌های اساسی نیز دیده می‌شود از جمله لزوم وجود ریتم در پس زمینه موسیقی هارد راک. در صورتی که این ویژگی در موسیقی هوی متال دیده نمی‌شود بلکه این نوع موسیقی بر صدای خشن گیتار و ریتم‌های کوبه‌ای تکیه دارد. لد زپلین یکی از پر نفوذترین گروه‌های سبک هارد راک است. دیس (موسیقی)
دیس کردن نخست در ژانر هیپ هاپ محبوبیت پیدا کرد و به پدیده رقابت در این ژانر دامن زد. (به‌ویژه رقابتهای هیپ هاپ ساحل شرقی - ساحل غربی از اواسط دهه ۱۹۹۰). به‌تازگی این سبک در هنرهای دیگر جز از موسیقی نیز مورد پذیرش قرار گرفته‌است. موسیقی هیپ هاپ
در ایران، هیپ‌هاپ در در دههٔ ۹۰ میلادی متولد شد؛ به‌طوری‌که جوانان ایرانی ابتدا تنها با رقص هیپ‌هاپ آشنا شدند و سپس با موسیقی و رشته‌های ورزشی هنری مرتبط دیگر مانند اسکیت‌بورد. همچنین با مرور زمان نقاشی گرافیتی نیز در ایران ظهور کرد، اما پر رونق‌ترین بخش از این خرده‌فرهنگ در ایران شامل موسیقی می‌باشد. این سبک پس از ترور توپاک شکور در ۱۹۹۶ و رسانه‌ای شدن نکات مثبت و معضلات این سبک، به صورت گسترده‌تری به نسل جدید جوانان ایران معرفی شد. موسیقی هیپ هاپ
از سال ۲۰۰۰ خوانندگان رپی همچون دیزی رذل، زنجیر زرنما، گرنی مک و همی در بریتانیا پا به عرصه گذاشتند. از دیگر خوانندگان مشهور رپ در بریتانیا می‌توان به مالیات مخ و جست اشاره کرد. رپ فارسی
موسیقی رپ در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی و از میان موسیقی سیاه پوستان فقیر متولد شد. رپ در واقع یک نوع موسیقی اعتراض‌آمیز خیابانی است. این موسیقی از پیش پا افتاده‌ترین، سهل‌ترین و خیابانی‌ترین کلمات استفاده می‌کند، بدون این که از حیث ادبی بتوان این نوع استفاده را نقد کرد. در نوشتن متن ترانه‌های رپ، هیچ الزامی برای رعایت قوانین ادبی وجود ندارد. موسیقی رپ به موضوعاتی از جمله: اختلاف طبقاتی، ریاکاری، دعواهای خیابانی، فرهنگ غالب جهانی و همچنین بحران‌های سیاسی می‌پردازد. کلام آن اگرچه قافیه‌هایی ضعیف دارد و در نگاه بسیاری شعر ناب به حساب نمی‌آید، اما با همین سادگی و بی پیرایگی خود می‌کوشد تا معنایی دیگر از زندگی اجتماعی را به ما یادآوری کند، که بعدی از زندگی مردم کوچه و خیابان است. به نحوی می‌توان گفت چارچوب تعیین شدهٔ موسیقی را که دارای قوانین سخت و مشخص است را خرد می‌کند تا موسیقی در دسترس عامی‌ترین افراد جامعه قرار گیرد. موسیقی پاپ
موسیقی پاپ یک سبک از موسیقی عامه‌پسند است. و معمولاً در مقابل موسیقی کلاسیک و فولک (محلی) قرار می‌گیرد و از آن‌ها متمایز است. با این حال هنرمندان این سبک در سبک‌های ترنس، هاوس، مَش آپ، ریمیکس، موسیقی الکترونیک، راک، هیپ‌هاپ، دنس، ریتم اند بلوز (R&B) و کانتری هم می‌توانند فعالیت داشته باشند و این باعث می‌شود که تبدیل به سبکی انعطاف‌پذیر شود. شاخه‌های زیادی مانند موزیک ترنس، هاوس، هارد ترنس و… از سبک پاپ سر چشمه گرفته می‌شود. عبارت «موسیقی پاپ» همچنین می‌تواند به یک زیر سبک خاص (درون پاپ) اشاره داشته باشد مانند سافت راک و پاپ راک. از افراد مشهور در این عرصه می‌توان به مایکل جکسون و ریانا و بیانسه و در سبک پاپ راک به گروه کلدپلی و رابی ویلیامز اشاره کرد. موسیقی هیپ هاپ
اواخر دههٔ هفتاد خورشیدی رپ فارسی شکل جدی تری به خود گرفت، سروش لشکری با نام مستعار هیچکس در داخل ایران (که بیشترین تاثیر را بر این سبک موسیقی داشته است و باعث ماندگاری و تداوم این سبک تا به امروز شده است چرا که تا قبل از آن کسی به‌صورت رسمی به عنوان خوانندهٔ رپ فارسی مطرح نبود به همین دلیل هیچکس را پدر رپ فارس نیز می‌نامند)، بهنام مهرخوان با نام مستعار دیو سپید در آمریکا اولین خوانندگان و گروه زد بازی از اولین گروه‌های از این دست باشند که به رپ فارسی پرداختند.البته رپ کن های دیگری مثل رضا ناصری(رضا پیشرو)-حسین رحمتی(حصین )-امیرمقصودلو( امیر تتلو)- یاس - عرفان و ... جزو اولین رپ کن های ایران هستند. ماشین مجازی هیپ‌هاپ
هیپ‌هاپ به عنوان یک فرایند ماشین مجازی که محیط اجرا را فراهم می‌کند، این توانایی را دارد که از اطّلاعات نوع زنده برای تولید کدهای بومی کاراتر استفاده کند، این امر منجر به گذردهی بالاتر وب‌سرور و کمترشدن تاخیر می‌شود. در ۲۰۱۲، سرعت اجرای کد مبدأ فیسبوک بر هیپ‌هاپ با سرعت اجرای آن بر HPHPc برابر شد، و در دسامبر همان سال تا حتّی ۱۵٪ از HPHPc سریع‌تر شد. موسیقی هیپ هاپ
موسیقی هیپ هاپ در اواسط دهه نود قرن بیستم در کره جنوبی محبوبیت یافت. اجراکنندگان اصلی و مشهور هیپ هاپ کره اغلب شبیه موسیقی آر اند بی یا موسیقی پاپ هستند که در آن هنرمندان سبک‌های آواز (و رقص) حرکات رپ را از ایالات متحده تقلید می‌کنند. اجراکنندگان اولیه که به ندرت آهنگ‌هایشان را خودشان می‌نوشتند، شامل کیم گان مو سئو تایجی، و بویز، دئوکسو دی جی داک هستند. برخلاف دیگر آهنگ‌های هیپ هاپ کره‌ای که در آن زبان کره‌ای با زبان انگلیسی شکسته بسته‌ای آمیخته می‌شود، در این نوع موسیقی در ابتدا منحصراً زبان کره‌ای مورد استفاده قرار می‌گرفت. سئو تایجی که دارای پیشینه موسیقی هوی متال سؤال برانگیزی بود، گیتارهای هوی متال را اغلب در میکس‌های خود به کار می‌برد و سایر هنرمندان نیز برخی قسمت‌های تکنو را در آثار خود تلفیق می‌کردند. رپ فارسی
رَپِ فارسی به شکلی از ژانر موسیقی به نام رَپ گفته می‌شود که به زبان فارسی خوانده می‌شود. این سبک موسیقی اگر چه عمدتاً متأثر از سبک رپ آمریکایی است، اما تمام ویژگی‌های آن را ندارد و برخی خصوصیات آن در رپ آمریکایی وجود ندارد. رپ فارسی در اواخر دههٔ ۱۳۷۰ خورشیدی در ایران شکل گرفته‌است و خواننده‌های زیادی به‌طور زیرزمینی و غیرمجاز در این سبک فعال هستند. در ایران، خوانندگان رپ از این ابزار برای اعتراض به مشکلات اجتماعی، سیاسی، فرهنگی خود استفاده می‌کنند. البته افراد مختلف با اهداف و نیات متفاوتی مشغول به نوشتن شعر در چنین قالبی می‌شوند. این زیرسبک از موسیقی این فرم با به‌کارگیری تکنیک‌های غربی و استفاده از منابع بومی موجود به وجود آمده، موضوعی که که در ایران نهایتاً گاهی به سمت و سوی موسیقی عامه‌پسند گرایش یافته‌است به طوری که امروزه جوانان ایرانی ایرانی خیلی رواج دارد و در کشور جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک موسیقی دلنشین و آموزنده توسط مردم تأیید می‌شود. موسیقی هاوس
هاوس عموماً از سازهای ضربی سبک دیسکو و جاز استفاده می‌کند، مخصوصاً هنگام استفاده از طبل باس بر روی هر ضرب، می‌تواند شامل یک سینث‌سایزر نمایان برای خط باس، درامز الکترونیک، افکت‌های الکترونیکی و نمونه‌های فانک و پاپ و صدای خواننده با تأثیر از افکت پس‌آوایی و بازآوایی باشد .فرانسیس نیکولاس متولد ۱۹۵۵ نیویورک، یکی از مهم‌ترین چهره‌های موسیقی الکترونیک، معروف به پدر موسیقی هاوس "The Godfather of House Music" نقش بسیار مهمی را در ساخت و توسعه و مردمی کردن این ژانر از موسیقی الکترونیک در اوایل دهه ۸۰ میلادی که مرکز آن در شیکاگو بود. موسیقی هیپ هاپ
«رپ در محافل سفید پوستان از وجهه بدی برخوردار است. بسیاری بر این باورند که موسیقی رپ در بر گیرنده الفاظ مستهجن، خشن، ضد سفیدپوست و توهین‌آمیز نسبت به زنان است. در حقیقت برخی از این الفاظ همین گونه‌اند. اما بیشتر آن‌ها این‌گونه نیستند. این در حالیست که بسیاری از سفید پوستان اهمیتی نمی‌دهند. آن‌ها صدای سیاه پوستان را ناخشنود و نا هماهنگ می‌دانند. با این حال رپ اکنون همان نقشی را بازی می‌کند که باب دیلن در سال ۱۹۶۰ بازی می‌کرد. رپ آرزوها و خشم‌های یک نسل را بیان می‌کند و قسمت اعظم آن در غالب نوشته‌های رسا موجود است.» ماشین مجازی هیپ‌هاپ
ماشین مجازی هیپ‌هاپ یک ماشین مجازی مبتنی بر کامپایل درجا است که به‌عنوان موتور اجرایی پی‌اچ‌پی و زبان برنامه‌نویسی هک عمل می‌کند. با استفاده از مفهوم کامپایل درجا کدهای اجراشدهٔ پی‌اچ‌پی یا هک در ابتدا به بایت‌کد هیپ‌هاپ تبدیل می‌شوند که به‌صورت پویا به کد ماشین معماری اکس۸۶-۶۴ تبدیل می‌شود، بهینه‌سازی‌شده و به‌صورت بومی اجرا می‌شود. این بر خلاف اجرای تفسیری است که طی آن موتور زند کدهای مبدأ پی‌اچ‌پی را به آپ‌کد به‌عنوان قالبی از کد میانی تبدیل می‌کند و آپ‌کدها را به‌صورت مستقیم در پرداشگر ماشین مجازی موتور زند اجرا می‌کند. مارشال مدرز ال‌پی
سبک آهنگ‌های آلبوم شامل هرورکور هیپ-هاپ، هاردکور هیپ-هاپ و هیپ-هاپ طنز هستند. بیشتر نیمه اول آلبوم توسط دکتر دره و مل-من تهیه شده‌است، که از بیت‌های ساده آن‌ها بیشتر به اشعار امینم کمک می‌کنند. موسیقی‌های آلبوم شامل «بیس‌های روان، ریتم‌های کوتاه، جلوه‌های صوتی خفیف و فضایی هارمونیک» هستند. برادران باس و امینم بیشتر نیمه دوم آلبوم را تولید کردند که از ردیف‌های گیتار در ترانه «مارشال مترز» تا اتمسفر هارمونیک ترانه «آمیتی ویل» را شامل می‌شوند. تنها تهیه‌کننده دیگر آلبوم د ۴۵ کیبگ بود که، یک بیت از ترانه «متشکرم» دیدو را ترانه «استن» ساخت، و فقط به آن یک خط بیس آرام و آهسته اضافه کرد. هیپ هاپ فلسطینی
موسیقی هیپ هاپ یا رپ فلسطینی در سال ۱۹۹۸ با تامر نفر و گروهش به نام دام آغاز به کار کرد. این جوانان فلسطینی رپ فلسطینی را که آمیزه‌ای از ملودی‌های عربی و ضرب‌های هیپ هاپ است، به وجود آوردند. ترانه‌ها بیشتر به زبان‌های عربی، عبری، انگلیسی و گاهی فرانسه خوانده می‌شوند. از آن زمان به بعد، رپ فلسطین هنرمندانی از فلسطین، اسرائیل، انگلیس، ایالات متحده و کانادا به خود دیده‌است. رپ فارسی
هیپ‌هاپ در ایران در دههٔ ۹۰ میلادی متولد شد؛ به‌طوری‌که جوانان ایرانی ابتدا تنها با رقص هیپ هاپ آشنا شدند و سپس با موسیقی و رشته‌های ورزشی دیگر مانند اسکیت‌بورد و به مرور، نقاشی گرافیتی نیز در ایران ظهور کرد. این سبک موسیقی پس از ترور توپاک شکور (۱۹۹۶) و رسانه‌ای شدن نکات مثبت و معضلات این فرهنگ به صورت گسترده‌تری به نسل جدید جوانان ایران معرفی شد. در اوایل دهه ۷۰ شمسی، گروه سندی با آهنگ مشهور «پری» این نوع موسیقی را به گونه‌ای مؤثرتر در دسترس طرفداران ایرانی قرار داد. متعاقباً در اواخر دهه ۱۳۷۰ خورشیدی موسیقی با این حال و هوا در یک برنامهٔ تلویزیونی به نام «اکسیژن» در ایران پخش شد. این قطعه توسط شهاب حسینی مجری برنامه خوانده شد و تا حدودی مورد توجه قرار گرفت. تقریباً دو سال بعد از این رخداد، اولین آلبوم رسمی رپ فارسی در ایران توسط شاهکار بینش‌پژوه با نام اسکناس منتشر شد. این آلبوم که در سبک رپ طنز بود، اولین آلبوم رپ فارسی بود که در ایران با مجوز رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتشر شد. هیپ هاپ اولد اسکول
بیشتر موضوعات مربوط به مراکز هیپ هاپ در مدارس قدیمی پیرامون مهمانی و اوقات خوشی است. در کتاب "چگونه رپ کنیم"، تکنیک جاودانه توضیح می‌دهد که چگونه محتوای مهمانی سهم بزرگی در هیپ هاپ مدرسه قدیمی داشت: " هیپ هاپ در دوران آشفتگی اجتماعی متولد شد … به همان روشی که بردگان قبلاً استفاده می‌کردند ترانه ها را در یک مزرعه بخوانید … این آهنگ‌های مهمانی است که قبلاً داشتیم ". هیپ هاپ سیاسی
قبل از ظهور هیپ هاپ سیاسی، جنبش قدرت سیاه و تأکید بر غرور سیاه پوستان که در اواسط دهه ۱۹۶۰ بوجود آمد و در اوایل دهه ۱۹۷۰ شکوفا شد، تفسیرهای مختلفی را دربر گرفت که عناصر ایدئولوژیک قدرت سیاه را در خود جای داده بودند. آهنگ‌هایی که مضمون غرور سیاه را بیان می‌کنند عبارتند از: ترانه جیمز براون "Say it Loud (I'm Black and Proud)" (1969) و بیلی پاول "آیا من سیاه برای تو کافی هستم؟" (۱۹۷۲) پروت رپ گیل اسکات-هرون تأثیر اولیه ای بر رپ سیاسی و آگاهانه دارد، اگرچه بیشتر آلبوم‌های سیاسی و اجتماعی قبلی او در ژانرهای جاز، سول و فانک قرار دارند. پس از انتخاب رونالد ریگان به عنوان رئیس‌جمهور در سال ۱۹۸۰، شرایط در جوامع آفریقایی-آمریکایی در داخل شهر بدتر شد و مفسران سیاسی هیپ هاپ شروع به پرداختن به‌طور فزاینده ای نسبت به وخیم تر شدن مشکلات اجتماعی مانند بیکاری گسترده، وحشیگری پلیس، حبس، مدارس دولتی ناکافی، سیاسی بی‌تفاوتی، و ستم. یکی از اولین آهنگهای هیپ هاپ با هوشیاری اجتماعی " How We Gonna Make the Black Mate Rise؟ " از برادر D با تلاش جمعی بود. اولین آهنگ موفق هیپ هاپ حاوی رپ آگاهانه Grandmaster Flash and the Furious Five " The Message " بود که یک آهنگ هیپ هاپ با نفوذ سیاسی و آگاهانه بود و فقر، خشونت و زندگی بن‌بست فقرای شهری مردم زمان. علاوه بر این، مسائل پیچیده سیاسی اجتماعی قبل از هیپ هاپ و در تمام مراحل آن به شدت بر تولد و جهت‌گیری آن تأثیر گذاشت. موسیقی هیپ هاپ
در دهه ۱۹۹۰، رویارویی طولانی میان رپ‌های گنگستا در وست کوست و ایست کوست آغاز شد. این امر منجر به فنای هر دوی توپاک شکور و نوتوریوس بی.آی. جی، به ترتیب در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ شد. در سال ۱۹۹۶، گروه رپ کلیولند بون تاگز-ان-هارمونی با آهنگ «چهار راه تا» رکورد ۳۲ ساله بیتلیها برای سریعترین رشد را پشت سر گذاشت، و در سال ۲۰۰۰، آلبوم مارشال مترز ال پی ساخته اولین خواننده سفیدپوست رپ امینم بیش از نه میلیون نسخه فروش داشت و جایزه گرمی را به خود اختصاص داد. هیپ هاپ جنوبی
هیپ هاپ جنوبی یا رپ جنوبی ژانری از موسیقی هیپ هاپ است که اواخر دهه ۱۹۸۰ در ایالت‌های جنوبی آمریکا به‌وجود آمد. واترپارکز
موسیقی واترپارکز شامل سبک‌های پاپ پانک، پاپ راک، الکتروپاپ، آلترناتیو راک، آلترناتیو پاپ، الکترونیک راک، پاپ، راک، ایمو، سینث پاپ و پاور پاپ است. همچنین عناصر موسیقی هیپ هاپ، الکترونیک، ایندی، پانک و جاز نیز در موسیقی آن‌ها دیده می‌شود. این گروه خود را یک گروه راک می‌داند که از موسیقی پاپ هم الهام گرفته است. پس از جدایی گیج ماتیو، این گروه بدون نوازنده بیس به کار خود ادامه می‌دهد. در برخی از اجراهای کنسرت و تورها از نوازندگان مهمان مثل ویکی وی استفاده شده است. هیپ هاپ تجربی
هیپ هاپ تجربی که غالباً با عنوان هیپ هاپ انتزاعی شناخته می‌شود، گونه‌ای از هیپ هاپ است که عناصر ساختاری را که در نوع سنتی این‌گونه از موسیقی شناخته شده نیست و شکلی غیرمعمول به آن را می‌دهد در این نوع موسیقی به کار می‌برد. برخی از ناشران موسیقی همچون دفینیتیو جاکس، انکشن، بیگ دادا، بهرام و نینجاتون از مهمترین فعالان در این سبک هستند. غالباً» در هیپ هاپ تجربی از ترن تیبل استفاده می‌شود و موسیقی به صورت الکترونیک ایجاد می‌شود. برخی از هنرمندان فعال در این سبک اما المان‌هایی به صورت صوت‌شناسانه و آکوستیک را وارد این موسیقی کرده‌اند که کیفیت اجرای زنده را در این سبک بهبود بخشند. عصر طلایی هیپ هاپ
مجله ران-دی‌ام‌سی علل اصلی همه‌گیر شدن هیپ هاپ و آغاز عصر طلایی را در ورود سبک گنگستری و به طور خاص فعالیت‌های دکتر دره، آیس کیوب(گروه ان دبلیو ای) و اسنوپ داگ در اواخر دهه ۱۹۸۰ دانست. ام‌اس‌ان‌بی‌سی آلبوم از سمت راست جنگل خارج شوید از برادران جنگل را از عوامل شکل‌گیری عصر طلایی هیپ هاپ دانست. آلترناتیو هیپ هاپ
آلترناتیو هیپ هاپ که با عنوان آلترناتیو رپ نیز شناخته می‌شود، یک ژانر فرعی از موسیقی هیپ هاپ است که دامنهٔ وسیعی از سبک‌هایی را شامل می‌شود که به‌طور معمول جزو جریان اصلی نیستند. آل‌میوزیک آن را این‌گونه توصیف کرد: «آلترناتیو رپ به گروه‌های هیپ هاپی اشاره دارد که از هیچ‌یک از کلیشه‌های سنتی رپ پیروی نمی‌کنند — کلیشه‌هایی همچون گنگستا، بیس، هاردکور، پاپ و پارتی رپ — و به‌جای آن از ژانرهایی چون فانک، پاپ راک و همچنین جاز، سول، رگی و حتی فولک بهره می‌جویند.» رقص هیپ هاپ
در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، رقص بریک در نیویورک ابداع گردید. پیش از آنکه اصلاحاتی همچون "رقص هیپ‌هاپ" یا "رقص بریک" پدید آیند، به اجراکنندهٔ این نوع رقص بی‌بوی (B-Boy) گفته می‌شد. بی‌بوی (یا در صورت مونث بودن اجراکننده، بی‌گرل B-Girl) شخصی بود که این نوع رقص را در خیابان و معمولاً برای خودنمایی اجرا می‌کرد.بریک دنس به قدرت بدنی بیشتری نسبت به سایر دنس‌ها نیاز دارد. این سبک رقص شامل حرکات روی زمین می‌شود که شامل حفظ تعادل روی یک دست یا روی سر، یا حرکات آکروباتیک و غیره روی زمین است. موسیقی هیپ هاپ
موسیقی هیپ هاپ قسمتی از یک نهضت فرهنگی به نام هیپ هاپ است که شامل عناصری مانند رقص برک و هنر دیوارنویسی به همراه فهرست مرتبطی اززبان عامیانه در موسیقی هیپ هاپ، مدهای هیپ هاپ و دیگر عناصر است. محبوبیت موسیقی به محبوبیت فرهنگ هیپ هاپ در ایالات متحده و دیگر کشورها کمک کرد. مینیمال تکنو
رابرت هود اوضاع را در اوایل دهه ۱۹۹۰ به گونه‌ای توصیف می‌کند که در آن تکنو بیش از حد «هیجانی» () شده بود، با سرعت فزاینده‌ای که منجر به ظهور گبر () شد. چنین روندهایی شاهد نابودی تکنویی بود که با موسیقی سول تلفیق شده بود که نمونهٔ صدای اصلی دیترویت بود. رابرت هود اشاره کرده‌است که او و دنیل بل هر دو متوجه شدند که چیزی در تکنو در دوران پسا-rave گم شده‌است و دیدند که یکی از ویژگی‌های مهم صدای تکنو از بین رفته‌است. هود بیان می‌کند که «از منظر تولید عالی به نظر می‌رسید، اما یک عنصر «جک» در ساختار [قدیمی] وجود داشت. مردم شکایت می‌کنند که دیگر خبری از فانک، هیچ احساسی در تکنو نیست، و راه فرار آسان این است که یک خواننده و مقداری پیانو روی آن بگذاریم تا شکاف احساسی را پر کنیم. فکر می‌کردم زمان بازگشت به زیرزمین اصلی فرارسیده است.» تریپ هاپ
تریپ هاپ نام سبک موسیقی است که از ترکیب موسیقی الکترونیک و داون‌تمپو به وجود آمده‌است. این سبک موسیقی در اواسط دهه ۹۰ در انگلستان به وجود آمد و با موسیقی هیپ هاپ و هاوس رشد کرد. این سبک موسیقی به عنوان انتخاب جایگزین اروپا در نیمه دوم دهه نود و به عنوان ترکیبی از دو موسیقی هیپ هاپ و الکترونیک به‌طوری‌که هیچ‌کدام از این دو سبک قابل شناسایی نیستند، توصیف می‌شود. از بزرگترین گروه‌ها و هنرمندان این سبک می‌توان به مسیو اتک، پورتیس‌هد و تریکی اشاره کرد. موسیقی هیپ هاپ
موفقیت چشمگیر هیپ هاپ --- مخصوصاً سبک رپ گانگستری --- اثرات اجتماعی بسیاری نیز در طرز رفتار جوان مدرن داشته‌است. رفتارهای خودخواهانه‌ای که معمولاً در غزلیات و آثار ویدئویی برخی از هنرمندان هیپ هاپ نمایش داده شده‌است، بارها اثراتی منفی بر برخی از طرفداران ایدئالیست آن‌ها داشته‌است. این در حالی است که به‌طور حتم رفتارهای تعدادی از هنرمندان خاص نمی‌تواند نشان‌دهنده رفتار جامعه هیپ هاپ باشد، و تأثیر محتوای غزلیات هیپ هاپ بر جوانانی که بخشی از فرهنگ هیپ هاپ را تشکیل می‌دهند جای بحث دارد، چنین جوانانی اغلب نقاب شخصیتی یک" گانگسترً را دارند در حالیکه عضو هیچ گروه تبهکاری نیستند. اغلب چنین نقاب‌های شخصیتی موجب رفتارهای غیر اجتماعی مانند کناره‌گیری از دوستان، بی‌توجهی به تحصیلات، عدم پذیرش قدرت‌ها و انجام جرم‌های کوچک مانند خرابکاری می‌شود. در حالیکه اغلب شنوندگان می‌توانند نکات داستان‌های مربوط به رفتار اجتماعی را تشخیص دهند، یک گونه فرهنگ فرعی بنام pseudo-gangsta در میان جوانان آمریکای شمالی ایجاد شده‌است. موسیقی هیپ هاپ
چند مجله بزرگ آمریکایی کار خود را به هیپ‌هاپ اختصاص داده‌اند که از جمله آن‌ها می‌توان به «سورس Source»، «دابل اکس ال XXL» و «وایب Vibe» اشاره کرد. در گذشته، BET برای مدت‌ها تنها تلویزیونی بود که برنامه‌های هیپ‌هاپ را پخش می‌کرد، اما در سال‌های اخیر کانال‌های جاز همچون وی اچ ۱ و ام تی وی بیش از هر ژانر دیگری به پخش برنامه‌های هیپ‌هاپ پرداخته‌اند. بسیاری از شهرها به‌طور مستقل خبرنامه‌های هیپ‌هاپ دارند و این در حالیست که در تعدادی از کشورها مجله‌های هیپ‌هاپ در سطح تیراژ ملی منتشر می‌شوند. قرن بیست‌ویکم با ظهور رسانه‌های آن‌لاین همراه شده‌است و امروزه سایت‌های طرفدار هیپ‌هاپ هر روزه خبرهای دنیای هیپ‌هاپ را به‌طور جامع پوشش می‌دهند. ۲۸۵۱–۹ هیپ هاپ تجربی
ظهور هیپ هاپ تجربی را معمولاً به دوره طلایی هیپ هاپ منسوب می‌دانند، میانه دهه ۸۰ الی ۹۰ میلادی. دوره‌ای که همه تصور می‌کردند هیپ هاپ در اوج تنوع، کیفیت، نوآوری و الهام‌بخشی خود است. با توجه به جوان بودن این سبک از موسیقی، هیپ هاپ در آن دوران پر بود از تجربه‌ها و ایده‌های نو، که از فرهنگ افروسنتریسیتی و خشونت سیاسی تغذیه می‌شد و با موسیقی تجربی و تکنیک‌های سمپلینگ تلفیق شده و شمار عظیمی از نوآوری‌های سبکی را پدیدآورد. هیپی
هیپی ضد فرهنگ دهه ۱۹۶۰ است، در اصل جنبش جوانی بود که در اواسط دهه ۱۹۶۰ در ایالات متحده آغاز شد و به سایر کشورهای جهان رواج یافت. کلمه hippie از hipster آمده‌است و برای توصیف ضربان سازها که به دهکدهٔ گرینویچ نیویورک و منطقه Haight-Ashbury در سان فرانسیسکو نقل مکان کردند، استفاده شد. اصطلاح هیپی اولین بار در سانفرانسیسکو با هرب کین که روزنامه‌نگار سناریو سان فرانسیسکو بود، محبوبیت پیدا کرد. رقص هیپ هاپ
سبک‌های اصلی رقص هیپ‌هاپ شامل هیپ هاپ که هیپ هاپ دنس را بر روی هیپ هاپ موزیک انجام می‌دهند که در این نوع دنس روی ریتم موزیک رقصیدن خیلی مهم است و از ویژگی‌های مهم ای دنس محسوب می‌شود. (بعضی افراد فکر می‌کنند هیپ هاپ دنس همان بریک دنس است ولی این دو از هم جدا هستند) ، لاک (که همان پاپی دنس هم می‌گویند یا همان رباتی و عروسکی) و پامپ می‌گردد. بریک جدا از هیپ هاپ دنس است ولی در دنس‌های تیمی میتوان با هم از این دو دنس استفاده کرد و بریک دنس به قدرت بدنی بیشتری نسبت به سایر دنس‌ها نیاز دارد. این سبک‌ها از قدیمی‌ترین سبک‌های این رقص محسوب شده، و در مسابقات جهانی این سبک اجرا می‌گردند. و به تمامی دنس‌های زیر شاخه هیپ هاپ رقص خیابانی هم میگوند. موسیقی هیپ هاپ
با اینکه موسیقی هیپ هاپ برای اولین بار در ایالات متحده خلق شد، اکنون به اکثر نقاط جهان راه پیدا کرده‌است. موسیقی هیپ هاپ تا قبل از دهه ۱۹۸۰ تنها در ایالات متحده رواج داشت. در طول آن دهه بود که این موسیقی راهش را به قاره‌های دیگر جهان باز کرد و تبدیل به موسیقی متن بسیاری از کشورها شد. رواج این موسیقی با رواج فرهنگ هیپ هاپ همگام بود - همان‌طور که رقص برک محبوبیت کسب می‌کرد، گروه‌های طرفدار رپ و هیپ هاپ هم بیشتر و بیشتر شدند. در میان کشورهای آسیایی و جزایر اقیانوس آرام، فیلیپین اولین کشوری بود که موسیقی هیپ هاپ به آن راه پیدا کرد. نکته زمان زایش موسیقی هیپ هاپ فیلیپینو یا همان پینوی رپ به اوایل دهه ۱۹۸۰ و آهنگ‌سازی دایورد ژاویر («Na Onseng Delight») و وینسنت نگ ("Nunal") بازمی‌گردد. این ژانر طی دهه ۱۹۸۰ با سرعت کمی رشد کرد اما به زودی با ورود اولین آلبوم ماگالونا با نام «تو!» که شامل کار بسیار موفق «هموطنان من» بود به جریان غالب آن زمان تبدیل شد. ماگالونا که رپ را به انگلیسی و تاگالوگ اجرا می‌کرد، به پیشگام این ژانر و در نتیجه چهره برتر تبدیل شد. ستارگان غالب رپ آسیا، MCلارا و لیدی دایان و پیشتاز همه آن‌ها مایکل وی در فیلیپین و ژاپن شهرت بسیاری یافتند. در ژاپن خوانندگان رپ که به صورت مخفیانه کار می‌کردند، شنوندگان محدودی داشتند و در اواسط دهه ۱۹۹۰ گروه معروف teen idol روش جدیدی با نام J-rap را ابداع کردند که در صدر جداول قرار گرفت. در سئول، سن هیپ هاپ کره‌ای به نوعی از یک پدیده فرهنگی تبدیل شده بود. برخی از هواداران اظهار می‌کنند که هنرمندان هیپ هاپ کره‌ای دارای مهارت‌هایی هستند که با مهارت‌های همتایان آمریکایی خود برابری می‌کند. جو پی دی، ببر مست، سای و حماسه برجسته جزء اجراکنندگان شهیر آن هستند. برخی بر این باورند که موسیقی هیپ هاپ کره به عنوان آنتی تز قابل احترام و آگاه از جامعه در برابر ژانر پاپ که اغلب مصنوعی و گیج‌کننده‌است و بر صنعت موسیقی کره حاکم است، ایستاده‌است. درتی رپ
اشعار این سبک اغلب روشن و با جزئیات گیرا و پر واقعیت هستند و گاهی اوقات تا حدی خنده دار یا توهین آمیز است. درتی رپ از ابتدا غالباً دارای صدای مشخصی بیسمحور بود که از صحنه محبوب رپ میامی بیس ناشی می‌شد. با این حال درتی رپ اخیراً تحت تأثیر بالتیمور کلاب، گتو هاوس و گتوتک قرار گرفته‌است. همچنین بسیاری از ترانه‌های درتی رپ از سال ۲۰۰۰ به عنوان موسیقی متن فیلم‌های پورنوگرافی مورد استفاده قرار گرفته و جایگزین مرسوم شیار پورنو شده‌است. موسیقی هیپ هاپ
در اوایل دهه نود، رقص بریک اولین جنبه از فرهنگ هیپ‌هاپ بود که به آفریقای جنوبی راه یافت، جاییکه در آن دسته صدای سیاه پیش از روی آوردن به رپ در دهه نود فرهنگ هیپ‌هاپ را براه انداخته بود. رپی‌های صدای سیاه که کار خود را از ۱۹۸۹ آغاز کرده بودند دولتآپارتایدوقت را به جایی کشاندند که کا آن‌ها را ممنوع کرد و این ممنوعیت تا سال ۱۹۹۳ ادامه یافت. پس از آن آفریقای جنوبی در کلوا که تلفیقی از دیار بود سبک متمایز خود را خلق کرد. موسیقی هیپ هاپ
آغاز استفاده از ترکیب‌کننده نحوه ساخت موسیقی هیپ هاپ را تغییر داد. یک ترکیب‌کننده می‌تواند کلیپ‌های صوتی کوچک را از هر گونه ابزار ورودی، همچون صفحه گردان بازسازی کند. سازندگان می‌توانستند الگوهای طبل شبیه به هم را ترکیب کنند. مهم‌تر اینکه، آنان می‌توانستند مجموعه‌ای از سازها را با هم ترکیب کنند تا در کنار طبل خود بنوازند. سرانجام موسیقی هیپ هاپ دسته کامل خود را گرد هم آورد. موسیقی هیپ هاپ
هیپ هاپ سوئد در اواسط دهه هشتاد قرن ۲۰ ظهور کرد و تا اوایل دهه نود شمار زیادی از «برنامه‌های نژادی سوئدی» از قبیل لوپ تروپ، «برنامه‌های مهاجران» مانند لاتین کینگز و برنامه‌های میکس شده همچون اینفینیت مس، هنگام ضبط به منظور استفاده در بازار داخلی، از انگلیسی به نوع رپ در «رینکبی سوئدی» که زبان آمیخته انواع مختلفی از زان‌ها است، تبدیل شد. هیپ هاپ سیاسی
رپ گانگستایی اولیه اغلب همپوشانی قابل توجهی با رپ سیاسی و آگاهانه نشان می‌داد. پیشگامان ژانر رپ گانگستری مانند: Ice-T، NWA، Ice Cube و Geto Boys داستان‌های جنایی، تصاویر خشن و پرخاشگری مرتبط با رپ گانگستری را با تفسیرهای سیاسی-اجتماعی با هم ترکیب کردند، با استفاده از الگوهای رپ گنگستای استاندارد جنایت و خشونت برای اظهارنظر درمورد وضعیت جامعه و افشای مسائلی که در جوامع فقیر یافت می‌شود در کل جامعه. این هنرمندان رپ گنگستای اولیه تا حدودی تحت تأثیر رمان‌های جنایی تیره و تار و اغلب "انقلابی" Iceberg Slim و همچنین گروه‌های هیپ هاپ مانند Public Enemy و Boogie Down Productions قرار گرفتند. گروه‌هایی که شعرهای تهاجمی و مقابله ای دربارهٔ زندگی شهری را با تفسیرهای سیاسی-اجتماعی و پیامهای سیاسی اغلب رادیکال مخلوط می‌کنند. اولین آلبوم بحث‌برانگیز "Straight Outta Compton" توسط NWA، که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد، رپ گانگستایی را به جریان اصلی وارد کرد، اما این آلبوم همچنین حاوی تفسیرهای سیاسی و اجتماعی سخت، از جمله آهنگ مقابله ای "Fuck tha Police " بود. کارهای آیس-تی بعضی اوقات به موضوعات دیگری می‌پرداخت: به عنوان مثال، او در آلبوم سوم خود به آزادی بیان و در رانندگی در حالت مستی، خشونت در خانواده و نلسون ماندلا در آلبوم چهارم خود رپ کرد. موسیقی هیپ هاپ
بسیاری از سازندگان و شنوندگان افتخار می‌کنند که برخی قطعات از سنت‌های هیپ هاپ است و بنابراین منبع خوبی از ترکیب‌ها و وقفه هاست. تا به امروز، تولیدکنندگان از تجهیزات مرموزی برای بازسازی صدای خشن مورد استفاده در قطعات قدیمی استفاده می‌کنند. این امر به قطعات اعتبار بخشیده و خاطره پیشینه هیپ هاپ را در ذهن شنوندگان تداعی می‌کند. دیوارنگاری در ایران
در دهٔ ۹۰ میلادی یا دهٔ ۷۰ خورشیدی خرده‌فرهنگ هیپ‌هاپ به صورت نسبی توسط رقص برک به فرهنگ ایران معرفی شده و مورد توجه جوانان ایرانی قرار گرفت بود؛ می‌توان گفت که هیپ هاپ بیشتر از طریق رقص بریک و ورزش‌های افراطی مانند اسکیت به ایران وارد شد و زمینه را برای دیگر رشته‌های این خرده‌فرهنگ فراهم کرد. به‌طوری‌که چند سال بعد یعنی در اواخر دهٔ ۷۰ خورشیدی موسیقی رپ در ایران پدیدار شد، موسیقی انقلابی رپ نیز به مفهوم غربی آن در کلمه‌ترکیب موسیقایی ایران آن زمان ایران جای گرفته در سلیقهٔ جوانان ایرانی فضائی برای خود ترتیب داد. در این هنگام توجه جوانان ایرانی به فرهنگ هیپ هاپ که بیشتر از موسیقی و ورزش صورت می‌پذیرفت بیش‌تر شد، پس تعجبی نبود که در همان سال‌های اول موسیقی رپ، در دیوارهای شهر تهران، بالاخص در لابلای بلوک‌های شهرک‌های غربی آن، نگارش گرافیتی دیده شود. عصر طلایی هیپ هاپ
عصر طلایی هیپ هاپ عنوان دوره‌ای از جریان اصلی موسیقی هیپ هاپ است. این دوران در برهه زمانی اواسط دهه ۱۹۸۰ تا اوایل ۱۹۹۰ شکل گرفت و مهم‌ترین شاخصه‌های آن نوآوری‌های جدید و همینطور نفوذ در میان عامه مردم بود. در این دوره هیپ هاپ از یک موسیقی خیابانی که تنها هدفش اعتراض به وضع موجود جامعه آمریکا و اعتراض به تبعیض‌های صورت گرفته علیه سیاه‌پوستان بود به یک ابزار تجاری قدرتمند تبدیل شده و موضوعاتی چون گنگستا رپ، اشعار جنسی و اشعار سیاسی هدف‌دار نیز وارد این شاخه شد. موسیقی ترپ
موسیقی ترَپ که با نام ترَپسْتِپ نیز شناخته می‌شود، یکی از سبک‌های موسیقی رقص الکترونیک است که در اوایل سال ۲۰۰۷ به وجود آمد. در واقع ترپ‌استپ آمیزه‌ای از داب‌استپ، مومباتان، و هیپ‌هاپ جنوبی است. سازهای مورد استفاده در ترپ‌استپ بیشتر همان سازهای مورد استفاده در هیپ‌هاپ جنوبی هستند. ضرب‌های محرّک رولند تی‌آر-۸۰۸ نیز نقش مهمّی در این سبک موسیقی دارند. همچنین در اکثر موسیقی‌ها با این سبک Kick و سنگین کار شده که مخصوص سیستم‌های صوتی قوی می‌باشند.  ترک سایکو از راویژ نمونه ای از این سبک می‌باشد.ترپ استپ با نام تِرَپ سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ بسیار شناخته شد و مورد توجه قرار گرفت. چارلی ایکس‌سی‌ایکس
منتقدان موسیقی، موسیقی چارلی ایکس‌سی‌ایکس را با اصطلاحات مختلف توصیف کرده اند که آنها شامل دنس پاپ، الکتروپاپ، پاپ پانک و آلترناتیو راک می‌شوند. ضبط‌ها و ترانه‌های شروعی وی به عنوان ترکیبی از دارک ویو و ویچ هاوس نیز شناخته می‌شوند. با پیشرفت حرفه او، وی چندین سبک موسیقی دیگر از جمله گوتیک راک و سینث-پاپ را در اولین آلبوم آغازینش به نمایش درآورد، دومین آلبوم وی به عنوان یک آلبوم پاپ پانک توصیف شد که عناصر پانک راک، نیو ویو و پاور پاپ را در خود نهفته است. پروژه‌های اخیر وی به عنوان آوانپاپ مورد بررسی قرار داده شد از "ووم ووم" به بعد، که این اثر شامل عناصر یورودنس می‌باشد، و در این حال "فرشتهٔ شماره ۱" تأثیرات خوبی بر روی ترپ، آراندبی، الکتروپاپ، سینث-پاپ و پاپ تجربی نشان داد. صدای خوانندگی چارلی ایکس‌سی‌ایکس با صدای گوئن استفانی و مارینا و دیاموندز مقایسه شده است. چارلی ایکس‌سی‌ایکس اخیراً به عنوان چهره‌ای در سبک «هایپرپاپ» دهه ۲۰۱۰ توصیف شده است، اگرچه وی این اصلاح را در رسانه‌های اجتماعی رد کرد و اظهار داشت «با ژانرهای موسیقی همذات پنداری نمی‌کند.» موسیقی هیپ هاپ
موسیقی هیپ-هاپ همچنین شناخته شده به عنوان موسیقی رپ، یکی از زیر سبک‌های موسیقی است که به‌طور هم زمان با فرهنگ هیپ‌هاپ رشد کرده‌است. این نوع موسیقی، از دو بخش اصلی تشکیل شده‌است: رپ (MC) و DJ (میکس‌صدا و اسکرچ). این موارد به همراه رقص برک و گرافیتی چهاربخش خرده‌فرهنگ هیپ هاپ، یک نهضت فرهنگی است که توسط جوانان شهری به خصوص سیاهان آمریکا در شهر نیویورک، در اوایل دهه ۱۹۷۰ ایجاد شده است. رقص بریک
رقص برِیک سبکی محبوب از رقص خیابانی است که به عنوان یکی از سر شاخه‌های اصلی فرهنگ هیپ‌هاپ در بین جوانان آمریکایی-آفریقایی‌تبار (سیاه‌پوستان آمریکا) شهر نیویورک به وجود آمد و گسترش یافت. این رقص از چهار عنصر اصلی تشکیل شده‌است: "تاپ‌راک"، "داون‌راک"، "حرکات قدرتی" و "فریز". این رقص با آهنگ‌های بریک بیت، هیپ‌هاپ و دیگر گونه‌های موسیقی که معمولاً به همین منظور ریمیکس شده‌اند، رقصیده می‌شود. مبنای این رقص در ابتدا واکنش بدن به شکنجه بوده و در این نوع رقص سیاهپوستان آمریکایی آفریقایی خواهان یادآوری شکنجه‌هایی بودند که توسط سفید پوستان به آنان تحمیل می‌شد، اما امروز برای زیبایی بیشتر، حرکات موزون بسیار زیادی به آن افزوده شده که نگاه هر بیننده و علاقه‌مندی را به خود جذب می‌کند. به رقصنده‌های این سبک BBoy و BGirl گفته می‌شود. موسیقی هیپ هاپ
بسیاری از ستاره‌های بزرگ هیپ‌هاپ زلاند نومائوری یا جزیره‌نشینان اقیانوس آرام هستند. هنرمندان شاخص هیپ‌هاپ این کشور از دهه ۹۰ عبارت‌اند ازوحشی، چه فو، نسیان میستیک و کاتب که آلبوم‌ها یا آهنگ‌های همگی آن‌ها در سال ۲۰۰۴ در صدر جدول قرار داشت و برنامه‌های آنان نیز که توسط بزرگ‌ترین تهیه‌کنندگان این عرصه ساخته شده، جز مشهورترین‌هاست؛ و رپ وحشی در این کشور متولد شد هیپ هاپ فلسطینی
نوازندگان جوان فلسطینی با الهام از موسیقی سنتی رپ که برای اولین بار در دهه ۱۹۷۰ در نیویورک پدیدار شد، سبک هیپ هاپی متناسب با شرایط اجتماعی و سیاسی زندگی و کار خود شکل دادند. هیپ هاپ فلسطینی در تلاش برای به چالش کشیدن تفکر قالبی است و سعی می‌کند گفتگو دربارهٔ درگیری اسرائیل و فلسطین گسترش دهد. هنرمندان هیپ هاپ فلسطینی به شدت تحت تأثیر رپرهای آمریکایی قرار گرفته‌اند. تامار نفر می‌گوید: "وقتی صدای توپاک را که می‌گفت" It's a White Man's World " شندیم تصمیم گرفتم هیپ هاپ را جدی بگیرم. این موسیقی علاوه بر تأثیرات هیپ هاپ آمریکایی، شامل آخشیج‌هایی از موسیقی فلسطینی و عربی از جمله «زاژال، مووال و سجع» است که می‌توان آنها را به گفتار عربی تشبیه کرد که همچنین شامل ضرب موسیقی عربی است. گنگستا رپ
گنگستا رپ یکی از سبک‌های موسیقی هیپ هاپ است. در این گونه معمولاً از زد و خورد و درگیری‌های خیابانی و همچنین مفاهیم خلاف عرف جامعه همچون استفاده آزاد از مواد مخدر و تشویق به بی‌اعتنایی به قوانین و دشمنی با پلیس گفته می‌شود. کرانک
کرانک (به انگلیسی: Crunk) از ژانرهای موسیقی هیپ هاپ است و اصالت آن به گروه ۳ ۶ مافیا در دههٔ نود میلادی بر می‌گردد. اوج شهرت این ژانر بین سال‌های ۴–۲۰۰۳ بود. خیلی‌ها بر این باورند که کرانک همان هیپ هاپ جنوب است چرا که زمینه آلات موسیقی همان است و فقط خواننده با فریاد کلمات را ادا می‌کند. کرانک مخفف دو کلمه Crazy و Drank است. از خوانندگان این ژانر می‌توان به ۳ ۶ مافیا، لیل جان، دیوید بنر و یانگ بلادز اشاره کرد. جی-فانک
جی فانک یا گنگستا فانک ، زیر مجموعه‌ای از موسیقی رپ و فانک است، به همراه ترکیبی از فرهنگ گانگستری که بیشتر در هیپ هاپ ساحل غربی دیده می‌شود. موسیقی هیپ هاپ
بسیاری از هنرمندان رپ در جریان اصلی موسیقی کره موفق بوده‌اند. هنرمندان موفق شامل اجراکنندگانی از قبیل جینوسین، ۱TYM، ام سی اسنیپر، جو پی دی و حماسه برجسته می‌شود. دیگر هنرمندان زیر زمینی که شهرت چندانی نداشتند و عمدتاً به استفاده از ضرب‌های غیر خیره‌کننده تمرکز می‌کردند، شامل کویت پالو آلتو ،TBNY و غیره می‌باشد. موسیقی کلمبیا
هیپ هاپ در اواخر دهه ۱۹۸۰ به کلمبیا آمد، زمانی که چند آهنگ هیپ هاپ آمریکایی از سوی "NWA" و "MC Hammer" پخش شدند، یک تب رقابتی در میان جوانان مناطق کم‌درآمد در شهرهای بزرگ مانند مدئین، کالی و بوگوتا ایجاد شد. در پایان این دهه گروه‌ها شروع به تشکیل، و در نهایت منجر به ساخت آلبوم و تولید موسیقی حرفه‌ای‌تر در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ میلادی شدند. "La Etnnia" و "Gotas de Rap" دو گروه مجزا در هیپ هاپ بودند که به عنوان پیشگامان رپ کلمبیایی نیز به حساب می‌آیند. هر دو گروه دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی شدیدی داشته و به اعتراض علیه خشونت، فساد، نابرابری و سختی‌ها در مناطق حاشیه‌نشین کلمبیا می‌پرداختند. سپس "Asilo 38" از شهر کالی با آلبوم‌های خود، "La Hoguera" (2000) و "La Descarga" (2002) وارد عرصهٔ رپ شد، صدای تجاری‌تر و رویکرد حرفه‌ای در این کارها بیشتر بود ولی هنوز پیام‌های اجتماعی و سیاسی قوی حفظ شده بودند. موسیقی مجاز و غیرمجاز
یک اثر موسیقایی، باید برای ترانه از "شورای مجوز شعر" و برای اثر صوتی به صورت جداگانه دارای مجوز باشد. اگرچه روند مجوزدهی وزارت ارشاد به موسیقی پیچیده و ملاک‌های آن تا حدودی مبهم است، اما موسیقی‌هایی که محتوای ناامیدکننده یا عاشقانه داشته‌باشند معمولاً در دریافت مجوز با مشکل روبرو می‌شوند. بیشتر هنرمندان سبک‌های رپ و راک نیز از دریافت مجوز بازمانده‌اند. رقص
بسیاری از شکل‌های آغازین موسیقی و رقص با هم ایجاد و اجرا شده‌اند. این تکامل دوگانه در دوران مختلف ادامه داشته و باعث ابداع گونه‌هایی از رقص / موسیقی شده‌است، از جمله: دیسکو، سالسا، الکترونیکا و هیپ‌هاپ. برخی از سبک‌های موسیقی مانند موسیقی باروک و رقص باروک رقص موازی دارند، در حالی که سبک‌های دیگر به‌طور جداگانه ایجاد شدند: موسیقی کلاسیک و باله کلاسیک. ضرب دهانی
بیت‌باکس زدن یا ضرب دهانی یا حنجره‌نوازی نیز نوشته می‌شود و شکلی از سازهای کوبه‌ای است. بیت‌باکس در واقع هنر تولید ضرب درام، ریتم و موسیقی با استفاده از دهان است. امروزه بیت‌باکس جزو یکی از ۵ عنصر اصلی موسیقی هیپ هاپ شمرده می‌شود اگرچه بیت‌باکس تنها محدود به موسیقی هیپ هاپ نیست. ترانه آن دختر مال من است از مایکل جکسون اولین ترانه‌های معاصری است که از بیت باکس زدن در آن استفاده شده است. روی صحنه
سبک ترانه «روی صحنه» رقص الکترونیک، الکتروهاوس و دنس پاپ است. این آهنگ بیشتر با سینث‌سایزر نواخته می‌شود به همین دلیل ریتم یورودنس و تکنو می‌گیرد. این آهنگ با ریتم هیپ هاپ پیت‌بول شروع می‌شود و سپس جنیفر لوپز شروع به خواندن می‌کند. تمپوی ترانه ۱۳۰ بیت در دقیقه است و محدوده آوازی جنیفر لوپز بین A3 و B4 است و در بخشی از ترانه که ریتمش ساده است در کلید E♭ مینور، B ماژور، F♯ ماژور و C♯ ماژور نوشته شده‌است. پتیاره را کتک بزن
لیام هاولت ساخت این قطعه را برآمده از عشق دیرینه‌اش به موسیقی هیپ هاپ عنوان کرده‌است. او با اشاره به این‌که در این سبک از زبان عامیانهٔ خیابانی استفاده می‌شود معتقد است سوتفاهم‌ها برآمده از ترجمهٔ تحت‌الفظی عنوان هستند در صورتی که این عبارت در زبان عامیانهٔ خیابانی مترادف ضرب و جرح یک زن نیست و معنای کاملاً متفاوتی دارد. به‌گفتهٔ هاولت منظور آن‌ها از این عبارت «انجام هر کاری با انرژی شدید و جنون‌آمیز» بوده‌است. موسیقی هیپ هاپ
احتمالاً هیپ هاپ به دلیل به‌کارگیری الفاظ نامناسب در مقایسه با سایر موسیقی‌های سال‌های اخیر بیش ازهمه با مشکل سانسور مواجه بوده‌است. بسیاری از اشعار این سبک تجسم‌کننده جنگ و کودتاهایی هستند که در نهایت به سرنگونی نظام می‌انجامند. برای مثال شعر «» محصول گروه Public Enemy بدون کسب اجازه از سازندگان آن مورد ویرایش قرار گرفت که طی آن کلماتی همچون «آزاد مومیا ابو جمال». استفاده گسترده از فحش و ناسزا در بسیاری از اشعار باعث شده‌است که بر سر پخش آن‌ها به صورت آثار ویدئویی در کانال‌های تلویزیونی مثل MTV یا در رادیو جنجال‌های بسیار برانگیخته شود. در نتیجه بسیاری از آثار هیپ هاپ به صورت سانسور شده پخش می‌شوند که طی این سانسورها کلمات مستهجن حذف شده (در حالیکه موسیقی متن حذف نمی‌شود) یا حتی کلمات و اشعاری کاملاً متفاوت جایگزین آن‌ها می‌شود. نتیجه، که معمولاً باعث می‌شود باقی اشعار نامفهوم شوند یا با ضبط اصلی کار متناقض باشند، همراه با دیگر جنبه‌های موسیقی کاملاً مورد توجه قرار گرفته‌اند و در فیلم‌هایی همچون "" مورد مضحکه قرار گرفته‌اند، که در آن شخصیتی که در فضای مضحکه آمیزی از هیپ هاپ در حال بازی است، شعری را می‌خواند که کاملاً سانسور می‌شود. موسیقی هیپ هاپ
هیپ هاپ برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ در فرانسه ظاهر شد و هم‌زمان با آن، این زیر سبک در ایالات متحده نیز به موفقیت‌هایی دست یافت. تا سال ۱۹۸۲، حتی ایستگاه‌های رادیویی هیپ هاپ نیز پا به عرصه وجود گذاشتند که از آن جمله می‌توان به رپر دپر اسنپر اشاره کرد. همچنین دی جی دی نستی، که بعدها تبدیل به ستاره‌ای در این زمینه شد، اولین حضور خود را تجربه کرد. همان سال یک کنسرت بزرگ هیپ هاپ برگزار شد؛ رپ تور نیویورک، که توسط اروپا ۱ حمایت می‌شد و در آن آفریقا بامباتا، گراند میکسر دی اس تی، فب ۵ فریدی، آقای فریز و راک استدی کرو دیده می‌شدند. موسیقی هیپ هاپ
در رومانی، بی.یو.جی. مافیا از پنتلیمون بخارست ظهور کرد و نشان آنها؛ یعنی گنگستا رپ، مشابهت‌های زندگی در بلوک‌های آپارتمانی رومانی دوران کمونیستی را با پروژه‌های مسکن‌سازی در محله‌های آمریکایی نشان می‌دهد. گروه نشان خاص خود را برای تولید به نام کاسا دارد و به امضا و پخش آلبوم‌های هنرمندان به نام رپ از جمله؛ «مهست»، «گراسو اکس اکس ال»، «ام اند جی» و «ویلی» می‌پردازد. گروه پارازیتی تبدیل به یکی از محبوب ترین‌ها در رومانی تبدیل شده‌است و اشعاری دارد که تم‌های اجتماعی، سیاسی و ضد- سانسوری (آن‌ها حتی ممکن است دارای ۲۰ سم ام ثبتی نشان هیپ هاپ باشند، امضا کردن گروه رپ «آنونیم» و «اسپایک» - در ۲۰۰۶ چلو، مهم‌ترین تولیدکننده پارازیتی آلبومی تحت عنوان «فابریکانت دو گانوی» عرضه کرد- سازنده ترش، که حضور میهمانی کیلارمی را نشان می‌دهد، گروه وو-تانگ کیلا بیز). موسیقی هیپ هاپ
هیپ هاپ در اروپا هم درحوزه مردم قبائل قرار می‌گرفت و هم درحوزه مهاجران. فرید زلاند
یکی از ویژگی‌های برجسته و متمایز آهنگ‌های فرید زلاند، زیبایی مطلع یا شروع ملودی‌هایش است. در واقع، او با مهارتی خاص، پیش‌زمینه‌ای گوش‌نواز و منحصربه‌فرد برای مخاطب ایجاد می‌کند و مخاطب را آرام‌آرام در فضای کل ترانه قرار می‌دهد، به نحوی که مخاطب تا پایان، مشتاقانه با ترانه ارتباط برقرار می‌کند. این ویژگی در بسیاری از آهنگ‌های او از جمله موسیقی ترانه‌های 'ستارهٔ دنباله‌دار' و 'خواب' هر دو با صدای ابی، و 'چکاوک' با صدای داریوش به‌وضوح دیده می‌شود. فضای کلی آهنگ‌های او را می‌توان آمیخته‌ای از موسیقی ایرانی و پاپ و افغان و هندی دانست. با این حال، اغلب آهنگ‌های او در فضای موسیقی به‌اصطلاح تلفیقیِ ایرانی، یعنی ترکیبی از موسیقی سنتی ایرانی و پاپ غربی قرار می‌گیرند. او تاکنون برای برخی از خواننده‌های ایرانی از جمله گوگوش، هایده، داریوش و ستار آهنگ‌هایی کاملاً افغانی نیز ساخته‌است. به‌ندرت مدت‌زمان برخی از آهنگ‌های فرید زلاند مانند 'معلم بد' و 'راه من' (هر دو با صدای ابی)، نسبت به مدت‌زمان سایر آهنگ‌هایش که حدوداً بین ۴ تا ۶ دقیقه‌ای هستند، طولانی‌تر است، چراکه او اغلب فضاهایی را در این آهنگ‌ها برای هنرنمایی موسیقایی هر چه بیشتر خود اختصاص داده‌است. از نظر او آهنگساز باید زمزمه‌ساز احساس و عاطفه و سلیقهٔ خویش باشد، اما جایی که به ورطهٔ تقلید می‌افتد، قدرت کشف و آفرینش را در خود سرکوب می‌کند. عشق و هیپ هاپ: نیویورک
داستان فیلم در مورد تعدادی خواننده سبک هیپ‌هاپ ساکن نیویورک و حومهٔ نیویورک است که بیانگر روزمرگی‌های آن‌هاست.