سبک نقاشی اگون شیله چه بود؟
اگون شیله
اگون شیله ( ) (زاده ۱۲ ژوئن ۱۸۹۰ – درگذشته ۳۱ اکتبر ۱۹۱۸) نقاش اتریشی و یکی از شاگردان گوستاو کلیمت بود. از وی به عنوان یکی از نقاشان مهم فیگوراتیو اوایل قرن بیستم یاد می‌کنند. خودنگاره‌ها و بدن‌های پیچان یکی از مهمترین مشخصه‌های نقاشی او هستند که از وی هنرمندی اکسپرسیونیست می‌سازند. اگون شیله
اگون شیله در تولن، اتریش متولد شد. او از سنین پایین شروع به طراحی کرد و تا سال ۱۹۰۶ خود صاحب سبکی منحصر به فرد بود. شیله که بسیار متأثر از جنبش نمادگرایی بود، از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ در آکادمی ویینا تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۷ با گوستاو کلیمت، یکی از اعضای عمدهٔ جنبش نمادگرایی، آشنا شد.
مارک شاگال
شاگال در سال ۱۹۱۰ به پاریس رفت و این زمانی بود که این شهر قلب تپنده هنر محسوب می‌شد و مکتب هنری کوبیسم به عنوان فرم هنری پیشرو یا آوانگارد در اروپا حاکم بود. شاگال خود را با کوبیسم هم مسیر ساخت و در آکادمی هنری کوچکی در پاریس در سن ۲۳ سالگی ثبت نام کرد. در کارهای اولیه شاگال نظیر "شاعر"، "نیم ساعت پس از ۳"، و "من و روستا"، شاگال در حال پیشروی به سمت سبک هنری کوبیسم است اما نه آنقدر که در تحصیلات آکادمیک خود فراگرفته‌است و در واقع کمی به سمت نوعی طنز، احساسات و شوخ‌طبعی در آثارش می‌پردازد. ادوار مانه
از سال ۱۸۵۳ تا سال ۱۸۵۶ میلادی، او با ملاقات از سه کشور آلمان، ایتالیا و هلند، تحت تأثیر آثاری از نقاشان اسپانیایی، دیه‌گو ولاسکز و فرانسیسکو گویا و همچنین، هنرمند هلندی فرانس هالس قرار گرفت. در ۱۸۵۶، ادوار استودیوی خود را باز کرد و سبک او در کارهای این دوران بیشتر با ضربات نرم قلم‌مو، مختصرسازی جزئیات کار و عدم استفاده از رنگ‌های انتقالی همراه بود. مارک شاگال
مارک شاگال با نام اصلی «مارک زاخارویج چاگال» (6 ژوئیه ۱۸۸۷–۲۸ مارس ۱۹۸۵) نقاش برجسته فرانسوی - روسی و از پیشگامان سبک سوررئالیسم است. او به عنوان یکی از پیشروان هنر مدرن، در سبک‌های مختلف هنری ذوق‌آزمایی کرد و تقریباً در تمامی رشته‌های تجسمی مانند نقاشی، تصویرگری کتاب، سرامیک، نقاشی روی شیشه، نقاشی بر روی دیوار، حکاکی روی فلزات، ترسیم، طراحی صحنه و لباس دست به خلق آثاری ماندگار زد. آدولف گوتلیب
او می‌خواست سمبولهایش در بیننده‌هایش تأثیرگذار باشد، مؤثر بودن نه به دلیل اینکه آن‌ها آن را دیده بودند به این دلیل که خیلی اولیه و غریزه‌ای بود که در میان آن‌ها منعکس شد. در سال ۱۹۵۰ او سری‌های جدیدی از مناظر خیالی را شروع کرد، اواستفاده از زبان کاذب را حفظ کرد اما عنصر جدیدی از فضا را اضافه کرد. وی از رنگ بسیار با اهمیت است. او به عنوان یکی از اولین نقاشان رشته رنگ و همچنین یکی از پیشکسوتان Abstraction, ABC حماسی در نظر گرفته شده. پیشرفت، حرفه‌ای گوتلیب با تغییر فضا نشان داده شده بود. چینی‌گرایی (هنر)
چینی‌گرایی سبک زینتی متداول در اروپای سده‌های ۱۷ و ۱۸ که از الگوها و نقش‌های چینی پیروی می‌کرد. جنبش روکوکو باعث گسترش این سبک شد. تقلید آزاد از هنر چینی در بناها، ظروف و اسباب منزل از ویژگی‌های چینی‌گرایی است. استفاده از اژدها، ققنوس و طاووس در الگوها از خصوصیات دیگر این سبک است که در قرون وسطی متداول بود. چینی‌گرایی در اوایل سده ۱۹ به آمریکا رفت. پاول کله
نخستین مشق‌های مدادی کله در موضوع منظره، به دهه ۱۸۹۰، مربوط می‌شوند؛ و جستجویی کمابیش «امپرسیونیسم‌گونه» را بازمی‌تابند (مثلاً: در عرض اِلْفِنو ـ ۱۹۸۷). در مرحله بعد، باسمه‌هائی در مضامین گُرتِسْک ساخت (مثلاً: قهرمان با یک بال ـ ۱۹۰۵). دقت و مهارت رسامی، و حضور عنصری بیانگری در این آثار، ریشه در سنت اروپای شمالی داشتند. بعداً، منظره‌ها و تک‌چهره‌هائی با مرکب کشید (مثلاً: مرد جوان در حال استراحت ـ ۱۹۱۱). تماس او با کاندینسکی، مارک، ماکه، و سپس دلونه، و دیدارش از تونس، به رهائی از قید انضباط تک‌رنگی انجامید. نقاشی‌های آبرنگ‌اش با رنگ‌های درخشان، حاکی از ورود آگاهانه او به قلمرو رنگ ناب بود (۱۹۱۴–۱۹۱۶). آگوستوس جان
جان نخستین نمایشگاهش را در ۱۸۹۹ برپا کرد، در ۱۹۰۱ ازدواج نمود و در ۱۹۰۳ با دوروتی مک‌نیل آشنا شد. مک‌نیل مدل نقاشی جان بود و پس از درگذشت همسر او در ۱۹۰۷ با جان ازدواج نمود. در ۱۹۱۰ جان شیفتهٔ سبک پست‌امپرسیونیسم شد و به پرووانس سفر کرد و بسیاری از تابلوهای منظرهٔ قابل توجهش را در سال بعد خلق نمود. خلاقیت و ذوق هنری جان در کارهایش سبب شد تا او در ۱۹۱۴ به شهرتی بین‌المللی دست یابد. پیر اگوست رنوآر
او در لیموژ فرانسه به دنیا آمد و از جوانی نقاشی را آغاز کرد. او بعدها به پاریس آمد و در آنجا نقاش‌خانه‌ای دایر کرد و به ترسیم صورت اشخاص اشتغال ورزید. حیات هنری او نخست تحت تأثیر هنر چینی بود. او سپس به سبک نقاشانی همچون آلفرد سیسلی و کلود مونه که از بنیانگذاران مکتب امپرسیونیسم در نقاشی بودند پیوست. این نقاشان درآثار خود سوژه‌های طبیعی وفضای آزاد را با نور و رنگ طبیعی انتخاب نمودند. آثار رنوار به آثار تابستانی معروف است و از شفافیت و نور و سایه‌روشن‌های روزهای تابستان برخوردار است. برخی از آثار اگوست رنوآر عبارت بودند از: ضیافت در شب، که از بهترین آثار امپرسیونیسم به‌شمار می‌رود، و همچنین آسیای گالِت، تاب، و لوژ. رنوآر بیش از خود اشیا به انعکاسات نور در اشیاء توجه داشت. او همچنین نخستین هنرمندی بود که رنگ مشکی را از آثار خود حذف کرد. ایو کلن
در ۱۹ سالگی کلَن به همراه دوستانش، در ساحلی در جنوب فرانسه تصمیم گرفتند تا جهان را بین خود تقسیم کنند. آرمان زمین را انتخاب کرد، کلود کلمات را، ولی کلَن فضای آسمانی را، فضایی که اطراف کرهٔ زمین را احاطه کرده‌است. این چهره جنجالی هنر فرانسه در سال‌های میانی قرن، ابتدا همراه با هنرمندان دیگری چون آرمان، ژان تنگلی و دانیال اسپوری عضو گروه نئورئالیست بود. گروه مذکور، جریانی نوگرا با دیدگاهی انتقادی و کنایه‌وار نسبت به دنیای صنعتی و مدرن بود که موضعی ستیزه‌گر در برابر رسانه نقاشی داشت و بر اساس همین ویژگی توسط منتقد معروف فرانسوی پیر رستانی معرفی شد. او هم مردم را به ساحت معنوی دعوت می‌کرد و هم با تمهیداتی عجیب و غریب، انگاره‌های معنوی‌اش را می‌فروخت. در نتیجه هم چهره آوانگارد از خود به نمایش می‌گذاشت و هم آزادی‌های آوانگاردیسم را به فروش می‌رساند. این جلوه‌های متضاد منتقدان را در دفاع از وی در وضعیتی دشوار قرار می‌داد، به‌طوری‌که عده‌ای او را یک نابغه هنری معرفی می‌کردند و عده‌ای دیگر یک شارلاتان. ایو کلَن همچون یک نوجوان، احساساتی و رمانتیک بود، شیفته آئین‌ها، فرهنگ‌ها و فرقه‌های دینی بود. او از سن ۲۰ سالگی با یک فرقه مسیحی که از اصول ماکس هندل در تکامل معنوی بشر پیروی می‌کرد، آشنا شد و سراسر عمر هنری اش تحت تٲثیر آرمان‌های آن قرار داشت. این فرقه تٲکید بر دوری از عصر مادی‌گرایی حاضر و سیر و سلوک به دوران موعود و آکنده از روح را دارد، و برای رسیدن به رستگاری، دعوت به معنویت ناب می‌کردند، و به دست آوردن این معنویت با هیچ پنداری و تهی انگاری محقق می‌شود، در نتیجه فضای خالی سرشار از معنویت و انرژی معنوی بود. این اندیشه تا حدی متٲثر از آئین ذن در بودیسم است که مفهوم سعادت معنوی در آن بود، که کلَن در سفرش به ژاپن آموخته بود. او در سال ۱۹۸۵ در پاریس نمایشگاه جنجالی با عنوان خلٲ برپا کرد، که فضای آبی رنگ پیش از ورودی گالری از محیط اسرارآمیز داخل خبر می‌دهد. فرش ورودی، پرده‌های نمایشی آویزان شده و چهارچوب در و پنجره‌ها همگی به رنگ آبی لاجوردی بودند. کارت دعوت نمایشگاه، وسایل پذیرایی از مهمانان و حتی لباس مخصوص دو گارد مراقب جلوی درب ورودی نیز همین رنگ را داشتند. اما تمام آن چیزی که بازدید کنندگان پس از عبور از این همه آبی، در داخل گالری می‌دیدند، فقط رنگ سفید بود و فضای تهی! اثاثیه و مبلمان از فضای داخل گالری تخلیه شده و روی تنها میز باقی‌مانده پارچه‌ای سفید پهن شده بود. سطوح دیوارها، سقف و کف، در پوششی کاملٱ سفید، بیکرانی از بیرنگی را پدیدآورده بودند. آنچه که به نمایش گذاشته شده بود، در واقع چیزی نبود جز خلاء. این رویداد، در حقیقت به جای نمایش «شیء» هنری، «اجرایی» نمادین را ارائه می‌کرد که با سه رهیافت هنری کلَن مرتبط بود: «خلاء»، «رنگ آبی»، و اجراهای موسوم به «انسان نگاری». آلبر کامو نویسنده مشهور فرانسوی وقتی که از این نمایشگاه بازدید کرد در دفترچه یادبود آن نوشت: «تهی اما سرشار از قدرت». کلَن خود بر این باور بود که: «جوهر نقاشی شرایطی است که هنرمند توسط نیروی خلاقانه اش و با ایجاد رابطه بین عناصر به وجود می‌آورد و این شرایط، در واقع یک پوسته مرموز است که هنرمند آن را آبستن تصاویر نقاشی می‌سازد.» در طول سال‌های ۱۹۴۸–۱۹۵۲ به ایتالیا سفر کرد و سپس به انگلستان و اسپانیا و ژاپن رفت. در ژاپن در اوایل سن ۲۵ سالگی در رشته جودو استاد شد و کمربند دان سیاه را از کودوکان دریافت کرد، که در آن زمان دستاوردی قابل ملاحظه برای یک غربی بود. او در سال ۱۹۵۳ در ژاپن ماند. کلَن مدتی بعد کتابی دربارهٔ جودو تحت عنوان اصول و مبانی جودو تٲلیف کرد. در سال ۱۹۵۴ به‌طور دائم ساکن پاریس و به‌طور جدی فعالیتش را در دنیای هنر شروع کرد. کلَن دوست داشت تصور کند قادر است پرواز کند. در این اشتیاق، شیفتگی کلَن به «فضا» و «رنگ آبی» کاملٱ عیان است: او هر دو را برگرفته از روح آسمان می‌دانست. این تصویر یکی از ماندگارترین تصاویر نئو-آوانگارد با عنوان «نقاش فضا خود را به درون خلاء پرتاب می‌کند» می‌باشد. در این تصویر کلَن خودش را مثل پرنده‌ای سبکبال برای به آغوش گرفتن فضا پرتاب می‌کند. در واقع عکس مونتاژ شدهٔ یک پرش مطمئن کلَن است. جذابیت این تصویر تا حدی به خاطر ساختگی بودن آن است: کلَن چیزهای تصنعی و غیرواقعی را دوست داشت. او مثل مارسل دوشان و نسل هنرمندان پیشرو نیویورکی در دههٔ ۶۰، به صحت و صداقت هنر مدرن در بیان احساسات اعتقادی نداشت. آن گیئون
حمایت همه‌جانبه شاهزاده آنپیونگ به او این امکان را داد تا نقاشی‌های برجسته چینی را مورد مطالعه قرار دهد و سبک‌های نقاشی آنان را به منظور ایجاد سبک خاص خود ترکیب کند. سبک نقاشی منحصر به فردش در تنها اثر باقی مانده وی به خوبی تجلی یافته‌است. این اثر بر پایه خوابی است که شاهزاده دیده بود. ارفیسم
اُرفیسم یا حجم‌گرایی اُرفیک (Cubisme orphique) یک سبک نقاشی انتزاعی فرانسوی در سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۳ هم‌زمان و مشابه با جنبش حجم‌گرایی است، با این تفاوت که بیشتر بر اِنتزاع محض و رنگ‌های درخشان تحت تاثیر فوویسم و شیمی‌دانِ رنگ‌شناس اِگون شِورول تکیه داشت. برجستگی مهم این سبک هارمونی‌های رنگی است. اصطلاح ارفیسم٬ از نام ارفه شاعر و موسیقیدان اسطوره‌ای یونان است که نخستین بار توسط شاعر فرانسوی، گیوم آپولینر در سال ۱۹۱۲ برای توصیف آثار انتزاعی و رنگارنگ روبر دولونه و همسرش سونیا دولونه و تمایز آن‌ها از حجم‌گرایی استفاده شد. هرچند خود روبر دولونه آثارش را سیمولنتیسم می‌خواند. آندره سوریوگین
آندره سوروگین ،(زاده ۱۲۷۵ خورشیدی، تهران - درگذشته ۲۷ آذر ۱۳۷۵، اشتوتگارت)، معروف به درویش‌خان، نقاش برجستهٔ مینیاتور و یکی از بنیان‌گذاران شیوه مردمی در نقاشی ایرانی معروف به نقاشی قهوه‌خانه‌ای بود. آدولف گوتلیب
آدولف گوتلیب متولد ۱۴ مارس ۱۹۰۳، یک نقاش آمریکایی در سبک اکسپرسیونیسم انتزاعی و تندیس‌گر بود. در اوایل دهه ۱۹۴۰، او سبک پویایی بنام پیکتوگراف را از آن خود کرد. وی به مدت یک دهه در خدمت این سبک بود و همکاریهای بسیاری را جهت پیشرفت اکسپرسیونیسم انتزاعی ارائه داد. با گوتلیب، دو گانگی با جریانی از سعی و تلاش به عنوان اصل فلسفی‌ای، سبکی ساختاری و مرحله‌ای حماسی از تاریخ به اوج خود می‌رسد. ژول شره
ژول شره (; – ) نقاش و چاپ‌سنگ‌کار اهل فرانسه بود. او در طراحیِ پوسترِ دوران زیبا به استادی رسید، چنان‌که او را پدر پوستر مدرن نامیده‌اند. وی در فن لیتوگرافی رنگی مهارت بالایی داشت. شره همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است. خاطره باغ در اخن (خانم‌های ارل)
خاطره باغ در اخن (خانمهای ارل) یک نقاشی رنگ روغن است که توسط ونسان ون گوگ کشیده شده است. این نقاشی که حدود ماه نوامبر سال ۱۸۸۸ در ارل کشیده شد در مجموعه موزه ارمیتاژ نگهداری می‌شود. ونسان ون گوگ قصد داشت آن را به عنوان دکور به دیوار اتاق خوابش در خانه زرد آویزان کند. هنر ارمنی
مشخصه بارز هنر مینیاتور ارمنی که نمونه‌های اولیه کشف شده آن مربوط به سده ۶ میلادی می‌باشند رنگ آمیزی زیبا و سبک‌های متنوع آن است. انجیل‌های مزین به مینیاتور باقی‌مانده از سده‌های دهم و یازدهم میلادی که نام اساتید نقاش آن مشخص نمی‌باشد دارای ارزش هنری فوق‌العاده ایی است. این انجیل‌ها با نام‌های «انجیل اچمیادزین» (سال ۹۸۹ م)، «انجیل وهاپار» (سده دهم میلادی)، «انجیل موقنی» (سال ۱۰۳۸ میلادی) شناخته شده می‌باشند. «انجیل اچمیادزین» دارای جلدی نفیسی از عاج فیل است و در آن ۴ مینیاتور منحصر به فرد از سده ششم میلادی حفظ شده‌است. یکی از سبک‌های اصلی هنر مینیاتور ارمنی تزئین کتب و نسخ دست نوشته است. استاتید مینیاتوریست با استفاده از آب‌رنگ، گواش و رنگ‌های چسبی در حاشیه صفحات کتب و نسخ دست نوشته طرح‌های گرافیکی و مناظر زیبایی با موتیف‌های گیاهی و حیوانی به یادگار گذاشته‌اند. در سده میانه هنر مینیاتور ارمنی با سبک‌ها و مکاتب مختلفی نمود پیدا کرده‌است. مشهورترین این سبک‌ها و مکاتب «واسپوراکان»، «آنی»، «سیلیسیه»، «گلادزور»، «داتو»، «جلفا» (ایران) و «کریمه» می‌باشند، که از ترکیب آن‌ها هنر مینیاتور ارمنی به وجود آمده‌است. ربرت دلونه
او نخست در رشتهٔ طراحی برای تئاتر آموزش دید ولی سپس به نقاشی روی آورد. نخستین آثارش را در رنگ‌های درخشان و با اسلوب نقطه گذاری ساخت (۱۹۰۷–۱۹۰۵). تحت تأثیر آثار پل سزان رنگ‌های ملایم تری را در نقاشی‌های بعدیش به کار گرفت. در دورهٔ خدمت سربازی به مطالعهٔ علمی در زمینهٔ نور و رنگ پراخت (۱۹۰۸). با فرنان لژه آشنا شد. این دو در راستای کوبیسم تحلیلی تجربه‌های تازه تری را در سازمان بندی ساختاری آغاز کردند. دلونه در سلسله پرده‌های کلیسای سن سوربن و برج ایفل به تجربه در رنگ گزینی وسیع بازگشت. در سلسله نقاشی‌های پنجره هم‌زمان از طریق منتزع کردن سطوح رنگی خالص از نقشمایه‌ای که برگزیده بود بدان جلوهٔ بلورین بخشید. آپلینر با تأکید بر خصلت موسیقی گونه و تغزلی این نقاشی‌ها اصطلاح ارفیسم را ابداع کرد. دلونه در ادامهٔ تجربیاتش به انتزاع مطلق رسید ولی گاه گاه به تفسیر رنگی از جهان عینی می‌پرداخت. چند سالی را در اسپانیا و پرتغال گذرانید (۱۹۲۱–۱۹۱۴). در سال‌های بعد چند نقاشی بزرگ سفارش گرفت از جمله در نمایشگاه جهانی پاریس (۱۹۳۷). دلونه ارفیسم را چون تحول منطقی امپرسیونیسم و نئوامپرسیونیسم می‌دانست و محتملا تحت تأثیر کوپکا تا انتزاع ناب پیش رفت. او چون لژه ستایشگر فناوری و جلوه‌های آن در زندگی نوین بود. داستان کوتاه
آلن پو (۱۸۴۹–۱۸۰۹) و نیکلای گوگول (۱۸۵۲–۱۸۰۹) را پدران داستان‌نویسی کوتاه می‌دانند؛ آلن پو نخستین بار داستان کوتاه را تعریف کرد و با نوشتن داستان‌های کوتاه "مرگ سرخ و آوار خانه آشر" کوتاه‌نویسی را آغاز کرد. گوگول نیز داستان‌های کوتاه واقع گرایانه می‌نوشت و داستان «شنل» او را آغازگر سبک واقع گرایی دانسته‌اند و اشارهٔ داستایوفسکی به داستان «شنل» او ناظر به همین معناست که «همهٔ ما از زیر شنل گوگول بیرون آمده‌ایم!» اسماعیل جلایر
اسماعیل جلایر را می‌توان از پیشگامان شیوه نقاشیخط امروزی دانست که از سبک‌های مطرح نقاشی مدرن ایرانی و خوشنویسی معاصر می‌باشد. شیوه خط - نقاشی که پیش‌تر به ندرت در ایران معمول بود، در دوره قاجار به اوج شکوفایی رسید و جلایر یکی از نخستین هنرمندانی است که خط را وارد نقاشی کرد. او خود خوشنویس و خطاط زبردستی نبود، ولی خط نستعلیق را خوش می‌نوشت و از روی خطوط میرزا غلامرضا اصفهانی مشق می‌کرد و خط را به شیوه نقاشی و با طراحی و قلم مو و رنگ بسیار خوش می‌نوشت و آن را حک و اصلاح می‌کرد و با قلمو بر دل نقاشی می‌نشاند. سپس در میان خطوط و نوشته‌ها، گل و بوته و پرنده و حیوانات و مناظر و دورنماهای دقیق طرح می‌انداخت و بدین‌سان، از تلفیق خط و نقاشی، تابلوهایی زیبا خلق می‌کرد. نقاشی ارمنی
مشخصه بارز هنر مینیاتور ارمنی که نمونه‌های اولیه کشف شده آن مربوط به سده ۶ میلادی می‌باشند رنگ آمیزی زیبا و سبک‌های متنوع آن می‌باشد. انجیل‌های مزین به مینیاتور باقی‌مانده از سده‌های دهم و یازدهم میلادی که نام استادان نقاش آن مشخص نمی‌باشد دارای ارزش هنری فوق‌العاده ایی می‌باشد. این انجیل‌ها با نام‌های «انجیل اچمیادزین» (سال ۹۸۹ م)، «انجیل وهاپار» (سده دهم میلادی)، «انجیل موقنی» (سال ۱۰۳۸ میلادی) شناخته شده می‌باشند. «انجیل اچمیادزین» دارای جلدی نفیسی از عاج فیل می‌باشد و در آن ۴ مینیاتور منحصر به فرد از سده ششم میلادی حفظ شده‌است. یکی از سبک‌های اصلی هنر مینیاتور ارمنی تزئین کتب و نسخ دست نوشته می‌باشد. استاتید مینیاتوریست با استفاده از آب‌رنگ، گواش و رنگ‌های چسبی در حاشیه صفحات کتب و نسخ دست نوشته طرح‌های گرافیکی و مناظر زیبایی با موتیف‌های گیاهی و حیوانی به یادگار گذاشته‌اند. در سده میانه هنر مینیاتور ارمنی با سبک‌ها و مکاتب مختلفی نمود پیدا کرده‌است. مشهورترین این سبک‌ها و مکاتب «واسپوراکان»، «آنی»، «کیلیکیه»، «گلادزور»، «داتو»، «جلفا» (ایران) و «کریمه» می‌باشند، که از ترکیب آن‌ها هنر مینیاتور ارمنی به وجود آمده‌است. رنگ‌افشانی
رنگ‌افشانی یا رنگ‌پاشی (به فرانسوی: Tachisme، تاشیسم) یکی از سبک‌های نقاشی است که پس از جنگ جهانی دوم و در دهه ۱۹۵۰ توسط تعدادی از نقاشان جوان فرانسوی چون هانس هارتونگ، جرارد اشنایدر، پییر سولاژ، فرانس ولس، چائو ووچی و جرج ماتیو در پاریس شکل گرفت و همانند سبک مشابه آمریکایی خود، نقاشی کنشی، آثار به صورت شهودی و با حرکاتی خودانگیز خلق می‌شدند. این سبک خود بخشی از یک جنبش بزرگ‌تر فرانسوی بود به نام هنر غیررسمی، که هنر انتزاعی هندسی را فدای بیان صریح می‌کرد. علی گلستانه
گلستانه متولد ۱۳۱۹ در تهران و دارای مدرک کارشناسی رشته نقاشی از دانشکده هنرهای زیبا بود. او در دبیرستان جم قلهک با آیدین اغداشلو و عباس کیارستمی همکلاس بود. علی گلستانه (محمد گلستانی) نقاشی را نزد علی‌اصغر پتگر آموخت. او در سال ۱۳۳۸ به دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران رفت و در سال ۱۳۵۱ از آنجا با داشتن ورقه دانشنامه، درس هنر را به پایان رساند. گلستانه از ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۶ در انگلستان مقیم بود و در مدرسه چاپ لندن وابسته به دانشگاه لندن تحصیل آزاد کرد. گلستانه پس از چندی به سمت طراح و نقاش نشریه باشگاه رویال اتومبیل انگلستان مشغول کار شد. اولین نمایشگاه از کارهای مدادرنگی‌اش را در گالری شهر، در تهران، در سال ۱۳۵۵ برگزار کرد. او در سال ۱۳۵۸ به اسپانیا رفت. دو نمایشگاه در شهر مادرید در سال ۱۳۶۳ و ۱۳۶۵ و نمایشگاه دیگری در سانتا اوللالیا، ایبینزا در سال ۱۳۶۰ برگزار کرد. گلستانه در سال ۱۳۶۶ به ایران برگشت و از آن تاریخ در کشور ماند و چندین نمایشگاه انفرادی در گالری‌های گلستان، اعتماد، هور امکان و مریم فصیحی هرندی برگزار کرد. آخرین نمایشگاه او مردادماه سال گذشته در گالری ۰۰۹۸۲۱ برگزار شده بود. گلستان در مهر ۱۴۰۰ درگذشت. آیدین آغداشلو با انتشار پستی در صفحه خود، این خبر را اعلام کرده و علت درگذشت گلستانه را اثرات ناشی از بیماری کرونا عنوان کرده‌است. مطالعات تاریخ هنر
اواخر سده نوزدهم، مقارن با سست شدن اعتقاد به ترقی تمدن غربی، نظریه‌های تازه‌ای در تاریخ هنر پدید آمدند. مورخان تحت تأثیر جنبش‌هایی مانند امپرسیونیسم و زیبایی‌شناسی «دید ناب»، پژوهش‌های خود را بر پایه تجزیه و تحلیل فرم قرار دادند. آلویس ریگل، مورخ اتریشی دگرگونی سبک در گذر زمان را ناشی از تمایل ذاتی انسان به تغییر دانست. ایده اصلی او در کتاب‌هایش، از جمله «تاریخ تزیین» (۱۸۹۳ م) این بود که سبک‌های پذیرفته شده در مکان‌ها و دوره‌های مختلف، «اراده معطوف به فرم» را ولو به طرزی ناآشکار منعکس می‌کنند و بنابراین، بحث ترقی و افول در تاریخ هنر نامربوط و بی معناست (تأثیر این نظریه را در شماری از مورخان سده بیستم، از جمله کنت کلاژک می‌توان دید). هاینریش ولفلین سوییسی در نوشته‌هایش کوشید تبعیت سبک از اصول تکاملی را نشان دهد. در کتاب «هنر کلاسیک» (۱۸۹۹ م) با بررسی نقاشی و پیکره سازی رنسانس ایتالیایی، معیارهایی برای تجزیه و تحلیل سبک ارائه کرد و این معیارها را در «اصول تاریخ هنر» (۱۹۱۵ م) به‌طور کامل بسط داد. موضوع این کتاب، بررسی تفاوت هنر رنسانس و هنر باروک بر اساس تمهیدات بصری متباین است. مفاهیم متقابل مورد بحث او عبارتند از: خطْ‌پردازانه / نقاشانه، ترکیب‌بندی مسطح / رو به درون، فرم بسته / باز، کثرت / وحدت، وضوح / عدم وضوح موضوع کار. این اصطلاحات وُلْفلین بعداً در تجزیه و تحلیل صوری هرگونه نقاشی بازنمودی متداول شد. گستره رنگی
گستره رنگی () یا نقاشی رنگْ پهنه یک سبک از نقاشی انتزاعی است که در شهر نیویورک و در طول سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ پدید آمد، این سبک با الهام از مدرنیسم اروپایی شکل گرفته و از نزدیک به اکسپرسیونیسم انتزاعی مربوط است (این گونه از نقاشی‌ها به دلیل اینکه بر بوم‌های بسیار بزرگتر از معمول اجرا می‌شوند باید از فاصله نزدیک دیده شوند تا سراسر میدان دید نگرنده را فرا گیرند) گستره رنگی مبتنی بر رنگ‌آمیزی ناب و یکدست در عین حال بدون هیچ نشانی از پویش و ضربه قلم‌مو است، در این سبک طرح‌ها به قاب بسیار بزرگ پرده نقاشی محدود نمی‌ماند و به سوی بیکران ادامه دارد. کوکو شانل
تمایلات و توجهات پر حرارت و احساساتی این طراح، الهام بخش طرح‌های او بود. آپارتمان و لباس او با رنگ‌های محبوب او یعنی رنگ مایه‌هایی از رنگ بژ، مشکی و سفید مطابقت داشت. عناصری از مجموعه هنری و علاقه‌های تئاتری او نیز زمینه‌ها و موضوعاتی را برای مجموعه‌های او فراهم آورد. پس از آنکه شانل در یک مجلس بالماسکه مانند تصویر یکی از نقاشی‌های جین آنتونی وتیو (Jean-Antoine Watteau) حضور یافت، آن طرح را در یک لباس زنانه به کار برد. پرتره والی
پرترهٔ والی () نقاشی رنگ و روغن اثر هنرمند اتریشی، اگون شیله است که در ۱۹۱۲ از والی نئوزیل کشیده است؛ زنی که در ۱۹۱۱ ملاقات کرد وقتی خودش ۲۱ سال داشت و والی ۱۷ ساله بود. والی برای چند سال، معشوقه و مدل نقاشی شیله بود که در بسیاری از نقاشی‌های مهم و تأثیرگذار شیله، به تصویر درآمده. در ۱۹۵۴ نقاشی به دست رودولف لئوپولد رسید و در مجموعه موزه لئوپولد که با خرید ۵۰۰۰ قطعه از مجموعه لئوپولد توسط دولت اتریش تأسیس شده بود، قرار گرفت. در ۱۹۹۸ و هنگام برگزاری نمایشگاهی از آثار شیله در موزه هنر مدرن در شهر نیویورک، سابقه مالکیت نقاشی در مقاله‌ای در نیویورک تایمز به چاپ رسید. پس از انتشار این مقاله، وارثان «لیا بوندی جارای» به عنوان کسی که اثر پیش از جنگ جهانی دوم به او تعلق داشته، با دادستان منطقه نیویورک تماس گرفتند و درخواست کردند حکم منع بازگشت اثر به اتریش را صادر کند. این مسئله باعث شد وضعیت اثر برای چندین سال به دست وارثان بوندی که ادعا می‌کردند نقاشی توسط نازی‌ها به سرقت رفته و باید به آن‌ها بازگردانده شود، نامشخص باشد. هنر دوره قاجاریه
کمال‌الملک نخستین مکتب هنری به سبک غربی را در ایران راه‌اندازی کرد. او با تحصیلات و نگرش آکادمیکش، و پس از بازگشت از اروپا در ۱۹۱۱، نقاشی ایران را از محدودیت‌های مرسوم در دربار قاجار، رهایی داد و برای نخستین بار واقع‌گرایی به سبک اروپایی را تجربه کرد. نگاه کمال‌الملک به مدرنیته، نگاهی تحسین‌آمیز به سیر تاریخ اروپا بود. وی ارائهٔ هنر جدید در ایران را، پیروی از سبک هنری کلاسیک واقع‌گرای اروپایی می‌دانست و در هنر خود برای آوانگارد بودن، واقع‌گرایی را گاه با مقصودهای سیاسی درهم می‌آمیخت. در نقاشی نامدار «تالار آینه» وی، ناصرالدین شاه همچون شخصیتی اسیر کاخ پرزرق و برق خود، و در ابعاد کوچک به نسبت بزرگی کاخ به تصویر کشیده است. تحصیلات غربی کمال‌الملک اگرچه به خوبی او را با هنر کلاسیک اروپا آشنا کرد، اما بازگشت وی به ایران و علاقه شدید و پشتیبانی شاهان قاجار از هنر وی، او را از پیگیری سبک‌های هنری جدیدتری که در همان هنگام در غرب در حال رشد بودند، بازداشت. در عین حال، از آنجا که کمال‌الملک چهرهٔ بسیار معتبری در دربار شاهان ایرانی بود و شاگردان بسیاری را تربیت کرد، سبک هنری واقع‌گرای او تا دهه‌های متوالی بر نقاشی ایران سایه افکند و مانع از ارائه و پذیرش سبک هنری دریافتگرا شد. با مرگ کمال‌الملک در ۱۹۴۰ میلادی، نزدیک به بیست سال طول کشید تا مکتب نو–سنت‌گرای «سقاخانه» جای مکتب وی را بگیرد. رنگ‌آمیزی یالی
برای گراف‌های چندگانه، کارلوف و شمویس(۱۹۸۷) الگوریتمی ارائه دادند که به اِلی آپفال نسبت دادند. در این الگوریتم ابتدا گراف چندگانهٔ با اضافه کردن یک رأس و متصل کردن آن به همهٔ رأس‌های فرد، گراف اویلری می‌شود، دور اویلری پیدا می‌شود، و یک جهت برای دور انتخاب می‌شود. سپس یک گراف دو بخشی که هر بخشش یک کپی از رأس‌های است درست می‌شود، و یک یال از رأس در بخش چپ به رأس در بخش راست رسم می‌شود اگر و فقط اگر دور اویلری جهت دار یک یال از به در داشته باشد. با یک رنگ‌آمیزی یالی برای گراف‌های دوبخشی رنگ می‌شود. هر دسته رنگ در متناظر یک دسته یال در می‌شود که بیشینه درجهٔ دو دارد؛ که یک اجتماعی از مسیرها و دورهای جدا از هم است. بنابراین به هر دسته رنگ در می‌توان سه دسته رنگ در نسبت داد. زمان این الگوریتم بستگی به زمان رنگ‌آمیزی یالی یک گراف دو بخشی دارد که با استفاده از الگوریتم کول، اُست و شیرا از است. تعداد رنگ‌هایی که این الگوریتم استفاده می‌کند حداکثر formula_1 است، که نزدیک ولی نه دقیقاً برابر حد شانون formula_2 است. این الگوریتم همچنین به طریقی سرراست می‌تواند به یک الگوریتم موازی تبدیل شود. در یک مقاله، کارلوف و شمویس همچنین یک الگوریتم خطی برای رنگ کردن گراف‌های چندگانه از بیشینه درجهٔ سه با چهار رنگ ارائه می‌کنند (که با هر دو حد ویزینگ و شانون مطابقت دارد) و بر پایه‌های ساده استوار است: این الگوریتم یک رأس به گراف اضافه می‌کند تا گراف اویلری شود، یک دور اویلری پیدا می‌کند، و سپس متناوباً مجموعه‌هایی از یال‌ها را روی دور پیدا می‌کند به طوری که گراف به دو زیرگراف از بیشینه درجهٔ دو تقسیم شود. مسیرها و دورهای زوج هر زیرگراف را با دو رنگ می‌توان رنگ کرد. پس از این مرحله، هر کدام از دورهای فرد باقی‌مانده حداقل یک یال دارند که می‌توان آن را با یکی از دو رنگی که متعلق به زیرگراف دیگر است، رنگ کرد. این یال از دور فرد حذف می‌شود که در نتیجه یک مسیر باقی می‌ماند که با دو رنگ زیرگراف خود رنگ شده‌است. فرانز کلاین
آموزشهای هنری کلاین مترکز بر تصویرسازی سنتی و طراحی بود. در اواخر سال‌های ۱۹۳۰ و اوایل سال‌های ۱۹۴۰ او با سبک فیگوراتیو کار می‌کرد و نقاشیهای منظره می‌کشید، و سفارش نقاشی پرتره و نقاشی دیواری می‌پذیرفت. سبک خاص او را برای نخستین بار می‌توان درمجموعه نقاشی دیواری‌های «هات جاز» که برای یک بار در نیویورک کشیده بود دید. مجموعه‌هایی که علاقه او را به تجزیه کردن فرمها به اشکال بدوی که با ضربات سریع قلم مو کار می‌شد نشان می‌دهد. اکسپرسیونیسم انتزاعی
این سبک آمیزه‌ای از هیجان اکسپرسیونیستی، نگاره‌های ساده بدوی (نقاشی شنی سرخ‌پوستی و باغ‌های ذن) و تجربه‌ای از نظم در غالب بی نظمی بود. هنرمندان این سبک بیش از آنکه در سبک باهم شباهت داشته باشند، در نگرش و دیدگاه دارای وجه اشتراکند: همه می‌خواهند قیود و تکنیک‌های سنتی و دستوری را زیر پا بگذارند و ضوابط دیرینهٔ زیبایی شناختی را لغو اعلام کنند که نمونه بارز آن نقاشی‌های جکسون پولاک است. هنر در یونان باستان
دوره‌ای بین میسنی میانه و هنر آغازین سرزمین یونان را شامل می‌شود. در این دوره برای نقش مایه‌های روی سفال از الگوهای سادهٔ خشک هندسی و انتزاعی بهره می‌گرفتند از این رو نام این دوره را هندسی نامیده‌اند. این سفال‌ها در اوایل به سبک میسنی با دست ترسیم می‌شدند و معمولاً کم نقش و اشکال بسیار ساده دایره مانند بودند. این سبک معمولاً برای کوزه‌های منسوب به آمفورا که کاربرد روزمره داشتند استفاده می‌شد. کم‌کم‌اشکال هندسی به جای دست با وسایل دقیق‌تری مثل پرگار رسم می‌شد. در اواخر این دوره فضای روی سفال‌ها پر از نقوش متراکم هندسی و زنجیره یونانی شد به‌طوری‌که حتی زمینه هم قابل تشخیص نبود. سفال‌های نقاشی شده توسط استاد دیپولون از مشهورترین‌های این نمونه است. دیپولون و دیگر سفال‌گران هم دوره‌اش که در اواخر دوره هندسی می‌زیستند انسان‌ها و حیوانات (خصوصاً اسب) را به صورت یک فرم انتزاعی و ساده‌ترسیم می‌کردند. آن گیئون
این اثر که توسط سونگ هیون عالم اوایل سلسله چوسان به عنوان یک نقاشی شگفت‌انگیز و راز آلود مورد تحسین قرار گرفته‌است، در سال ۱۴۵۳ زمانیکه شاهزاده سویانگ دومین پسر پادشاه سجونگ کودتایی را برای رسیدن به قدرت انجام داد، مفقود شد. آن گیون از این اقدام غاصبانه جان سالم به در برد ولی اثر ارزشمندش در هیچ جایی یافت نشد. اما «سفر رؤیایی به سرزمین شکوفه هلو» در سال ۱۸۹۳ به طرز مرموزی در شهر کاگوشیما در ژاپن کشف و به عنوان یک گنجینه ملی ژاپن قلمداد شد. آقا نجف اصفهانی
مهارت در طبیعت نگاری و سایه پردازی ملایم چهره هااز ویژگی‌های نقاشی‌های وی می‌باشد و در واقع سبک کاری او پلی میان سبک کریم خانی و سبک ناصری بود. بیشتر آثاری که از وی به جای مانده مربوط به سال‌های ۱۱۹۰ تا ۱۲۳۶ خورشیدی می‌باشد. وی به تقلید از نقاشان اروپایی در طرح‌هایش از چهره حضرت عیسی و حضرت مریم استفاده می‌کرد، از اینرو برخی سبک کاری اش را فرنگی سازی دانسته‌اند. آقا نجف آثار ارزشمندش را با نام «یا شاه نجف» و «کمترین نجفعلی» امضا می‌کرده و بیشتر آثارش را به ظل السلطان (فرزند ناصرالدین شاه) تقدیم کرده‌است. وی به جهت مهارتی که در نقاشی و چهره آرایی داشت به نام «مانی زمان» معروف بوده‌است. گائو که‌گونگ
گائو که‌گونگ زادهٔ داتونگ در استان شانشی امروزی بود و ملیتی اویغوری داشت. نام دیگر او او یان جینگ و لقبش فانگ شان بود. او نقاشی را زیر نظر می فو و می یو رن آموخت و تا پیش از آن‌که سبک مخصوص به خود را ابداع نماید از سبک دونگ یوان در کشیدن نگاره‌هایش پیروی می‌کرد. مهارت گائو در کشیدن کوه و ابر به شهرتش انجامید و او سبک جدیدی از نقاشی منظره را همراه با جائو منگ فو در دورهٔ دودمان یوان خلق نمود. فرهنگ در آرژانتین
شاید یکی از مرموزترین شخصیتهای فرهنگ آرژانتین اسکار آگوستین الساندرو شولتز سولاری، «آکا» زول سولار، است که سبک آبرنگ و نقاشی غیرمتعارف آن در رسانه‌ها جمعیت فراوانی را در موزه‌های سراسر دنیا به خود جلب نمود؛ او همچنین دو زبان تصویری را ' اختراع کرد'. آثار سفید برفی لوپز (در سبک هنر ناشیانه)، امیلیو پتوروتی (کوبیست)، آنتونیو برنی (سبک نو مجازی)، فرناندو فادر، و گولیرمو کوئیتکا در سطح جهانی مورد تقدیر قرار گرفته‌اند. پرویز کلانتری
از سال ۱۳۵۳ با شروع نقاشی‌های کاهگلی، دورهٔ تازه‌ای را در زندگی هنری خود آغاز کرد که تا امروز آن را ادامه داده‌است. تابلوهای او جلوه‌ای ملموس از زندگی مردمان کویر و ساحل را در خود دارد. او بیش‌تر با تابلوهای کاهگلیش شناخته می‌شود و حتی بسیاری او را پایه‌گذار سبک کاهگلی می‌دانند اما به گفتهٔ خودش پیش از او مارکو گریگوریان اولین کسی بود که این کار را کرد، هرچند شیوهٔ کلانتری برخلاف گریگوریان که کاملاً انتزاعی و مدرن بود، ملایم تر و طبیعی تر است. وی می‌گوید «من نقاش مناظر خاک آلود مملکتم هستم» به همین دلیل است که او در بیش تر کارهایش فضاها و نمادهای روستایی و بومی را تصویر می‌کرد. وی هم‌چنین از هنرمندان بنام مکتب سقاخانه بود. شیا چانگ
شیا، ملقب به «یوفنگ» و «زی‌تزای جوشی»، در کشیدن نقاشی‌هایی با جوهر از گیاهان بامبو مهارت داشت و از سبک نقاشی وانگ فو، دیگر نقاش دورهٔ مینگ پیروی می‌کرد. فرهنگ در ارمنستان
مشخصه بارز هنر مینیاتور ارمنی که نمونه‌های اولیه کشف شده آن مربوط به سده ۶ میلادی می‌باشند رنگ‌آمیزی زیبا و سبک‌های متنوع آن می‌باشد. انجیل‌های مزین به مینیاتور باقی‌مانده از سده‌های دهم و یازدهم میلادی که نام اساتید نقاش آن مشخص نمی‌باشد دارای ارزش هنری فوق‌العاده ایی می‌باشد. این انجیل‌ها با نام‌های «انجیل ادجمیادزین» (سال ۹۸۹ م)، «انجیل وهاپار» (سده دهم میلادی)، «انجیل موقنی» (سال ۱۰۳۸ میلادی) شناخته شده می‌باشند. «انجیل ادجمیادزین» دارای جلدی نفیسی از عاج فیل می‌باشد و در آن ۴ مینیاتور منحصر به فرد از سده ششم میلادی حفظ شده‌است. یکی از سبک‌های اصلی هنر مینیاتور ارمنی تزئین کتب و نسخ دست نوشته می‌باشد. استاتید مینیاتوریست با استفاده از آب‌رنگ، گواش و رنگ‌های چسبی در حاشیه صفحات کتب و نسخ دست نوشته طرح‌های گرافیکی و مناظر زیبایی با موتیف‌های گیاهی و حیوانی به یادگار گذاشته‌اند. در سده میانه هنر مینیاتور ارمنی با سبک‌ها و مکاتب مختلفی نمود پیدا کرده‌است. مشهورترین این سبک‌ها و مکاتب «واسبوراکان»، «آنی»، «سلیسیه»، «گلادزور»، «داتو»، «جلفا» (ایران) و «کریمه» می‌باشند، که از ترکیب آن‌ها هنر مینیاتور ارمنی به وجود آمده‌است. پیر سولاژ
بسیاری پیره سولاژ را نقاش رنگ سیاه و نور نامیده‌اند چون در تمام نقاشی‌های او که تماماً به سبک آبستره کشیده می‌شوند رنگ سیاه نقش کلیدی دارد. او همیشه به رنگ سیاه علاقه ویژه‌ای داشته و خودش می‌گوید که رنگ سیاه همیشه با او بوده‌است. اتون فریس
در سال ۱۹۱۴ در طی جنگ جهانی اول به ارتش پیوست و از سال ۱۹۱۹ مجدداً زندگی در پاریس را از سر گرفت به جزء سفرهای کوتاهی که به تولون و کوهستان ژورا داشت. اوتون فریس در ۳۰ سال اخر زندگی خود با شیوه‌ای نقاشی کرد که جدا از هم گروهی‌هایش و معاصرانش بود او از رنگ‌های تند و درخشان فوویسم دوری جست و پالت رنگی مات تری را بر گزید که در طی تحصیلش درلو آور از استاد خود آموخته بود و دگربار به ستایش هنر ژان باتیست سیمون شاردن ،نیکولا پوسن و ژان باپتیست کامی کورو پرداخت .او با شیوه‌ای نقاشی کرد که موافق با کمپوزیسیون‌های منطقی، رنگ پذیری‌های ساده ،حجم‌های مستحکم و سطوح جدا شده سزان بود .با طعمی از سبک باروک که به منظره‌نگاریها ،طبیعت بیجانها و نقاشی‌های فیگورهایش استحکام خاصی بخشید. اوتون فریس از سال ۱۹۲۹ در آکادمی اسکاندیناو در پاریسو سپس در آکادمی (به فرانسویAcadémie de la Grande Chaumière ) تدریس کرد .در سال‌های واپسین عمرش ۱۹۴۴-۱۹۴۱ درسواحل نرماندی نقاشی کرد.در سال‌های۴۰-۱۹۳۷ او و رائول دوفی دوست دیرینه اش نقاشی دیواری بزرگی را در خلق کردند که موضوع آن رودخانهٔ سن بود .Othon Friesz مکتب نقاشی قاجار
اسماعیل جلایر نقاش و خوشنویس نوآور نیمه دوم سده سیزدهم قمری است که بیشتر به چهره‌نگاری و نقاشی موضوع‌های مذهبی می‌پرداخت. ازجمله آثارش چهره علی، حسن و حسین و زنان قاجاری بر گرد سماور را می‌توان اشاره کرد. از اسماعیل جلایر آثاری از تلفیق خط و نقاشی باقی‌مانده که تحولی مهم در خط گلزار سنتی است و پایه‌ای برای نهضت نقاشیخط مدرن ایران محسوب می‌شود. گرهارد ریشتر
در روزهای اولیه کار خود، او یک نقاشی دیواری (ارتباط با پیکاسو، ۱۹۵۵) را برای سفره خانه آکادمی هنر خود به عنوان بخشی از BA خود تهیه کرد نقاشی دیواری دیگری با عنوان Lebensfreude (شادی زندگی) که در موزه بهداشت آلمان برای او دنبال شد دیپلم. هدف آن تولید جلوه ای «مشابه جلوه کاغذ دیواری یا ملیله» بود. [۸] ریشتر از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ به عنوان یک کارآموز اصلی در آکادمی کار می‌کرد و کمیسیون‌هایی را برای ایالت آلمان شرقی آن زمان می‌گرفت. در این مدت، او به شدت بر روی نقاشی‌های دیواری مانند Arbeiterkampf (مبارزه کارگران)، بر روی نقاشی‌های رنگ روغن (به عنوان مثال پرتره‌های بازیگر زن شرقی آلمان آنجلیکا دومروسه و همسر اول ریشتر Ema)، در انواع مختلف پرتره و در یک منظره از درسدن با نام خنثی Stadtbild (Townscape، ۱۹۵۶). ریشتر به همراه همسرش ماریان، دو ماه قبل از ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱ از شرق به آلمان غربی فرار کرد و سپس به دلایل ایدئولوژیک هر دو نقاشی دیواری او در آکادمی هنر و موزه بهداشت رنگ آمیزی شد. خیلی دیرتر، پس از اتحاد مجدد آلمان، دو «پنجره» از نقاشی دیواری شادی زندگی (۱۹۵۶) در پلکان موزه بهداشت آلمان کشف شد، اما بعداً وقتی تصمیم به بازگرداندن موزه به اصل خود گرفت، اینها پوشانده شدند. ایالت ۱۹۳۰ در غرب آلمان ریشتر شروع به مطالعه در Kunstakademie دوسلدورف تحت کارل اوتو گوتز همراه با سیگمار پولک، ورنر Hilsing, HA شولت ، [۹] کنو Gonschior، هانس ارهارد والتر، کنراد Lueg و گوتارد Graubner . [10] [11] با Polke و کنراد فیشر [د] (نام مستعار Lueg) او را معرفی مدت Kapitalistischer Realismus (سرمایه‌داری رئالیسم) [۱۲] [۱۳] به عنوان ضد سبک هنر، تصاحب مختصر تصویری از تبلیغات. این عنوان همچنین به سبک هنری رئالیستی معروف به عنوان اشاره داشترئالیسم سوسیالیستی، سپس دکترین هنری رسمی اتحاد جماهیر شوروی، اما همچنین در مورد دکترین هنر مشتری محور سرمایه‌داری غربی اظهار نظر کرد. ریشتر در Hochschule für bildende Künste Hamburg و کالج هنر و طراحی نوا اسکوشیا به عنوان استاد مدعو تدریس می‌کرد. وی در سال ۱۹۷۱ به کونستاکادمی دوسلدورف بازگشت، و بیش از ۱۵ سال در آنجا به عنوان استاد کار کرد. در سال ۱۹۸۳، ریشتر از دوسلدورف به کلن اقامت گزید، جایی که امروز نیز در آنجا زندگی می‌کند و کار می‌کند. [۱۴] در سال ۱۹۹۶، او به استودیویی طراحی شد که توسط معمار Thiess Marwede طراحی شده بود. [۱۵] با تخمین ثروت ۷۰۰ میلیون یورویی، ریشتر در نشریه کسب و کار ماهانه مدیر Magazin در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۲۲۰ از ۱۰۰۱ فرد ثروتمند و خانواده در آلمان قرار گرفت. [۱۶] آنتینوس
"اسکار وایلد" در دو اثرش یعنی ""شاه جوان"" (بخشی از رمان "خانه انار" منتشره در ۱۸۹۱) و چکامهٔ ""ابوالهول"" (منتشره در 1894) به آنتینوس اشاره کرده‌است. در "شاه جوان" اشاره آنجایی است که شاه جوان تندیسِ "بَردهٔ بیتینیاییِ هادریانوس" را ضمن سفری می‌بوسد؛ [اقدامی که] ذوق زیباشناختی شاه جوان و "اشتیاق آتشین وی به زیبایی" را توصیف می‌کند. تصاویر سایر الگوهای زیبایی مذکر در دوران باستان، یعنی "آدونیس" و "اندومیون" نیز در همان متن مورد اشاره قرار گرفته‌اند. افزون بر این، در کتاب وایلد به نام "تصویر دوریان گری" هنرمندی به نام "باسیل هالوارد" سیمای دوریان گری را چونان پدیده ای توصیف می‌کند که برای هنر وی همان اهمیتی را داراست که "تصویر آنتینوس برای تندیس گریِ یونانی متأخر". به علاوه، در یک نول به نام "تلنی، یا تبدل مدال" که به اسکار وایلد نسبت داده شده‌است، شخصیتی به نام "دِ گریو" اشاره ای گذرا به آنتینوس می‌کند، آنجا که احساساتش را در جریان یک اجرای موسیقی بیان می‌دارد: "من حالا دیگر دارم چیزهایی که تاکنون بسی عجیب بودند را می‌فهمم، [یعنی همان] عشقی که یک امپراتور توانمند به خاطر بَردهٔ یونانیِ زیبارویش_آنتینوس_ گرفتارش شد؛ کسی که همچون مسیح به خاطر اربابش جان سپرد". در "بی نوایان" اثر "ویکتور هوگو" شخصیتی به نام "انجورلاس" شبیه به آنتینوس تصویر شده‌است: «یک مرد جوان فریبنده که به نوبه خود می‌توانست بسی وحشتزا نیز باشد. وی به طرزی فرشته گونه خوش سیما بود، یک آنتینوسِ وحشی.» هوگو همچنین ذکر می‌کند که "انجورلاس" «ظاهراً نسبت به اینکه روی زمین مخلوقی به نام زن نیز می زیَد، آگاه نیست.» تیسین
معلمان وی جنتیله و جووانی بلینی و همچنین جورجو داکستل فرانکو بودند. او همکار جورجنه بود. مدتی در پادوا کار کرد، پس از بازگشت به ونیز نقاش محفل‌های روشن فکر و ثروتمند شد وبا "پیترو آرتینو" دوستی نزدیک برقرار ساخت. به زودی اهمیتی برابر با مقام هنری میکل آنژ پیدا کرد. شاهان و امیران برای استخدام او با هم به رقابت پرداختند. پس از مرگ "بلینی" به مقام نقاش رسمی جمهوری ونیز برگزیده شد (۱۵۱۶). در همان سال دوک فرارا چند نقاشی اساطیری به او سفارش داد. مدتی بعد چهرگان خاندان گندزاگا در مانتوا را نقاشی کرد. مرگ زنش (۱۵۲۳) تأثیری عمیق بر او گذاشت. تی شِن در خلال سال‌های ۱۵۳۰ الی ۱۵۵۰ سبک نمایشی و مهیجی را که با تابلوی "مرگ پیتر مقدس و شهید" آغاز کرده بود گسترش داد. کارلوس پنجم را در بولونیا دید و به پاداش یک نقاشی از چهرهٔ او لقبی اشرافی گرفت (۱۵۳۳). سپس تک چهره‌ای از پاولوس سوم ساخت و دو سال بعد به واتیکان دعوت شد. در رم به ملاقات میکل آنژ رفت و پس از این دیدار گرایشی به منریسم در کارش رخ نمود. در جریان اجرای سفارش‌های دربار اکسبورگ شیوهٔ چهره‌نگاری رسمی را ابداع کرد که بعدها توسط روبنس و دیک به کار گرفته شد. هم چنین پی از آنکه به خدمت فیلیپ دوم درآمد (۱۵۵۳) اسلوب رنگ آمیزی و قلم‌زنی آزادانهٔ خود را به حد کمال رسانید. فرانز کلاین
او به عنوان یکی از مهم‌ترین و حیرت انگیزترین هنرمندان سبک هیجان‌نمایی انتزاعی شناخته می‌شود. شرح شیوهٔ او برای منتقدین هنر سخت‌تر از توصیف نقاشیهای دیگر هنرمندان هیجان‌نمایی انتزاعی است. مانند جکسون پولاک و ویلم دکونینگ او نیز به دلیل خودانگیختگی، شیوه عمیق و تمرکز بر چگونگی تجلی صربه قلم موها در استفاده از بوم نقاشی کنشی شناخته می‌شود. در هر حال نقاشیهای او به طرز فریبنده‌ای ظریف می‌نمایند. در حالیکه معمولاً نقاشیهای او تأثیری دراماتیک و خود انگیخته دارند او بیشتر با کمپوزیسیونهایش شناخته می‌شود. کلاین بیشتر نقاشیهای پیچیده خود را با تمرینهای زیادی کشیده است که معمولاً در صفحات پس مانده دفترچه تلفن خلق شده‌اند. بر خلاف دیگر نقاشان هم سبکش نقاشیهای او چنان به نظر می‌رسند گویی در لحظه‌ای از الهام آفریده شده‌اند. به هر حال قبل از آنکه قلم موی نقاشی او بوم را لمس نماید هر کدام از نقاشیهایش نتیجه بررسی‌های دراز مدت اوست. علی دیواندری
دیواندری در طول سال‌های فعالیت خود، در کنار کاریکاتور و طراحی گرافیک به نقاشی نیز پرداخته‌است. او در اواسط دههٔ هشتاد، کاریکاتور را اولویت دوم خود قراد داد و بیشتر به نقاشی پرداخت. سورئالیسم، نقاشی اکشن، کوبیسم و آبستره از جمله مهمترین سبک‌هایی هستند که وی در مجموعه نقاشی‌هایش بیشتر به آن‌ها پرداخته‌است و غالباً با تکنیک رنگ روغن و آکریلیک روی بوم و فیبر کار شده‌اند. تا به امروز نمایشگاه کاملی از نقاشی‌های دیواندری در ایران برپا نشده ولی تعدادی از آن‌ها در نمایشگاه بین‌المللی طنز و کارتون مطبوعاتی سن-ژوست-لو-مارتل در فرانسه به نمایش درآمده‌اند. آلویس ریگل
آلویس ریگل در کنار ولفین و پانوسفکی یکی از بنیان گذران تاریخ هنر همچون رشته‌ای مستقل است. هر سه اینان به سنت فلسفه ایدئالیستی آلمان متعلق اند که از کانت و هگل نشئت می‌گیرند. شاید این امر خصوصاً در مورد ریگل درست باشد که رسالتش، از دید خودش، این بود که در برابر نفوذ فرایند برداشتماده گرایانه در هنر به مقابله برخیزد. او این گرایش را به نام گوتفرید زمپر منتسب ساخت. زمپر نویسنده‌ای در حوزهٔ نظریه هنر و معماری برجسته بود که بناهایش مرکز شهر وین را زینت می‌بخشد. جالب اینجاست که مفهوم انتزاعی ارادهٔ هنری، نخستین بار در سیاق بحث دربارهٔ هنرهای تزئینی، خصوصاً مباحث مربوط به پیدایش نقش مایه‌های تزئینی که ریگل در نخستین کتابش گنجانیده بود شکل گرفت. او نشان داد که نقش فراگیر برگ گیاه آکانتوس در واقع، نقش مایهٔ سادهٔ گل آبی است که در طی نسل‌ها به شکل مفصل و ریزه کارانه تری تحول یافته‌است. آگوستوس جان
آگوستوس ادوین جان (زادهٔ ۴ ژانویه ۱۸۷۸ - درگذشتهٔ ۳۱ اکتبر ۱۹۶۱) طراح و نقاش ولزی بود. کولی‌ها و ماهیگیران از موضوعات مورد علاقهٔ جان برای نقاشی بودند اما شهرت او به دلیل نقاشی‌های پرتره‌اش بود. پرترهٔ تعداد زیادی از شخصیت‌های مشهور سیاسی، اشرافی و هنری معاصر همچون توماس ادوارد لورنس، جورج برنارد شاو و توماس هاردی توسط آگوستوس جان کشیده شده‌اند. چن لین
چن لین در حدود سال ۱۲۶۰ میلادی در هانگجوی استان ججیانگ چین زاده شد. او نقاشی را زیر نظر جائو منگ‌فو که از نقاشان بنام آن زمان بود فرا گرفت. چن در کشیدن منظره، چهرهٔ انسان و نقاشی‌های معروف به گل و پرنده مهارت داشت و استفاده از ضربات محکم قلمو و رنگ‌های روشن، سبک او را مشخص می‌کرد. هنر نوگرا و معاصر ایران
در همین هنگام، هانیبال الخاص نوعی اکسپرسیونیسم روایی را با مضمون‌های اساطیری، مذهبی، و اجتماعی متداول کرد. او پس از بازگشت به ایران به تدریس در مدارس هنری پرداخت و سپس با برپایی گالری گیل‌گمش یکی از رهبران هنری نقاشان جوان شد. به عنوان یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان تاریخ معاصر ایران، الخاص به رساندن پیام در نقاشی‌های فیگوراتیو خود پایبند بود و به هنرمندان و اندیشمندان معاصر ایرانی همچون نیما یوشیج، فروغ فرخ‌زاد و احمد شاملو اشاره می‌کرد. محسن وزیری مقدم نیز برای اولین بار در بی‌ینال دوم تهران با چند نقاشی غیر صوری و بی‌فام که از رم فرستاده بود، مورد توجه قرار گرفت. وزیری پس از این که به ایران آمد، شروع به تقویت جریان‌های انتزاعی کرد. هدف او دست‌یابی به ناب‌ترین بیان تجسمی بود. او در مجموعه "شن" خود، با دست گذاشتن بر روی بستری از شن، خطوط و اشکال انتزاعی پدیدمی‌آورد و سپس بومی آغشته به چسب را بر روی سطح می‌فشرد؛ تلاشی که وی برای رسیدن به «امضایی بشری» و تاریخی داشت. در ۱۹۷۰، او مجموعه تندیس‌هایی به صورت انتزاعی از جانوران پیشاتاریخی ساخت که در آن‌ها به بیننده اجازه داده می‌شد تا با تغییر شکل دلخواه تندیس، با فضای انتزاعی ذهن خود بیشتر آشنا شود. این کار، نخستین تلاش یک هنرمند ایرانی برای درگیر کردن بیننده در هنر تعاملی بود. پل گوگن
گوگن که به دورهٔ آخر قرن متعلق بود، تمدن را نوعی بیماری می‌انگاشت، و آرزوی زندگی طبیعی و ساده را در سر داشت. او از اروپا گریخت تا در سرزمین‌های بکر و دوردست خود را با طبیعت یکی کند، و در میان اقوام بدوی، دنیای فراموش شده اسطوره را از نو بازیابد. او از نخستین هنرمندان اروپایی بود که به هنر شرق کهن و هنر پیشاکلومبی جلب شد. سنت طبیعت‌گرایی اروپایی را فروگذارد؛ و علیه واقع‌گرایی امپرسیونیسم ها، و برداشتها علمی نئوامپرسیونیسم ها واکنش نشان داد. رنگ را-مستقل از کارکرد توصیفی، و با تأکید بر ارزشهای تزیینی و عاطفی آن- در سطحهای تخت به کار گرفت. همچنین، با توجه به باسمه‌های ژاپنی شیشه نگاره‌های قرون وسطای اروپایی، برای ایجاد نقشهای موزون از خطهای سیاه مرزی استفاده کرد. بدین سان، نظریه سنته تیسم را پیش نهاد (او ابتدا، اصطلاح «سنته تیست-سمبلیک» را برای توصیف روش خود به کار برد) بعدها، گروه نبی‌ها بر اساس همین نظریه زیباشناسی او طرح، استخوان‌بندی کار است و رنگ، برجستگی و فاصله و معنا را می‌نمایاند. فضا نیز یک صفت ایستا و ثابت طبیعت نیست؛ بلکه کیفیتی بیان شدنی است همان قدر با رنگ که با خط. چنین فضایی را می‌توان در دو بعد و کاملاً پرمعنا مجسم کرد. گوگن در آن زمان که هنوز تحت تأثیر امپرسیونیسم بود، استعداد رنگ‌پردازی خود را نشان داد. ضمن بررسی اصول تصویری، بارها توجهش به معنای روان‌شناختی رنگ جلب شد؛ و چنین نتیجه گرفت که از این طریق ــ و بدون توسل به ادبیات ــ تفسیر موضوع ممکن است. غول (نقاشی)
غول (۱۸۱۰ میلادی) نام تابلوی نقاشی‌ای است که تا سال ۲۰۰۸ منسوب به نقاش اسپانیایی فرانسیسکو گویا (۱۷۴۶ - ۱۸۲۸ میلادی) بود اما اکنون رسماً آن را به‌عنوان اثری از آنسنسیو ژولیا از شاگردان وی می‌دادند. این اثر چند سال قبل از آن که کشف شود که اثر این نقاش مشهور نیست، بسیاری از کارشناسان را در مورد رسم این تابلو توسط وی به شک انداخته بود. غول بر خلاف دیگر آثار معروف فراسیسکو گویا، مانند دوم ماه مه ۱۸۰۸ و سوم ماه می ۱۸۰۸ یا ماجای برهنه، مورد توجه قرار نگرفته‌است که همین تفاوت نیز کارشناسان را بر آن داشت تا تحقیقات گسترده ای در رابطه با آن انجام دهند. در هنگام تحقیقات نیز، در گوشه ای از تابلو علامت A.J که در واقع امضای آنسنسیو ژولیا که یکی از شاگردان اوست، کشف شد و این دلیل نیز شک و تردیدها را در مورد عدم رسم تابلو توسط فرانسیسکو گویا به یقین تبدیل کرد. آدولف گوتلیب
او مناظر را با حسی سنتی نقاشی نمی‌کرد، او اصلاح کرد که آن ژانر با سبک نقاشی اش سازگار است. او تصاویر ساده‌ای از مناظر که در نزدیک و تصاویر ساده‌ای از نماهای دور را که بیننده قادر به درک آن بود را نقاشی کرد. در سال ۱۹۳۶ موزه هنر مدرن نمایشگاهی از سورئالیست بر پا کرد و هنرهای جدید گوتلیب که اثر سورئالیسم خیالی و اولین موج اثر سورئالیست در آمریکا بود را منعکس کرد. همچنین گوتلیب با کار هنرمند مکزیکی بنام روفیتو تامایو که، اولین نمایشگاهش در نیویورک در سال ۱۹۲۶ در گالری ویهه بود آشنا شد و وی در نیویورک سال ۱۹۳۶ به عنوان نماینده مکزیکی در کنگره هنرمندان آمریکا شد. او ۲۰ سال استوار ماند و در مدرسه دالتون تدریس می‌کرد و مرتباً نمایشگاه برگزار می‌کرد. تامایو تکنیک گواش طبیعت بی جان را در اولین گنگره هنر در سال ۱۹۳۷–۱۹۳۶ ارائه کرد؛ که گوتلییب هم منظره اش را در همان نمایشگاه به معرض نمایش گذاشت. خوان میرو
سبک او آمیزه‌ای از خیال، تاکیدات شاعرانه و برداشتی شخصی از خشونت زندگی مدرن بود. میرو در حالی‌که به سوررئالیسم وفادار است، جهان خاص خود را پی می‌ریزد که چندان شبیه به جهان دیگر نقاش‌های سوررئالیست نیست. میرو را می‌توان نقاشی به شدت شخصی خواند که تمامی کارهایش فارغ از وابستگی به هر نوع جریان و سبک، نماینده دیدگاه او دربارهٔ زندگی و احوال شخصی‌اش در دوره‌های مختلف است. آمادئو مودیلیانی
مودلیانی از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۰ در مدرسه هنری می‌چلی مشغول به یادگیری بود. در اینجا اولین کارهای هنری او در فضایی مملو از مطالعه و تمرین شکل و سبک هنر ایتالیایی قرن ۱۹، شکل گرفتند. اثر این نوع طراحی و آموخته‌هایش در مورد هنر دوران رنسانس در کارهای اولیه او در پاریس، دیده می‌شود. هنر شکوفای او در پاریس به همان نسبت از هنر رنسانس ایتالیا تأثیر پذیرفته بود که از آثار نقاشانی نظیر هنری تولوز لوترک (Henri de Toulouse-Lautrec) و جیووانی بولدینی (Giovanni Boldini) مودیلیانی در دوران کار با می‌چلی استعداد زیادی از خود نشان می‌داد. او تنها تحت فشار سل دست از تمرین کشید. آمادئو در سال ۱۹۰۱، در حالیکه در رم بود، به کارهای دومینیکو مورلی(Domenico Morelli) علاقه‌مند شد. مورلی نقاش ملودراماتیکی بود که عمدتاً برای کتب مقدس و آثار فاخر ادبی تصویرسازی می‌کرد. احتمالاً آشنایی با کارهای مورلی و خود او باید مودیلیانی را شوکه کرده باشد. تناقض اینجا بود که مورلی الهام بخش گروهی از نقاشان بود که بعدها با نام ماکیایولی (Macchiaioli) شناخته شدند؛ نقاشانی هنجارشکن و سنت ستیز که نامشان را از ماکیا -به معنای تقریبی لکه رنگ- وام گرفته بودند. مودیلیانی به وضوح در معرض تأثیرات ماکیایولی‌ها قرار داشت. ماکیایولی‌ها جنبش محلی کوچکی در منظره‌سازی به راه انداخته بودند تا واکنشی به شیوه نقاشی آکادمیک هنرمندان بورژوا نشان دهند. ماکیایولی‌ها با امپرسیونیست‌های فرانسوی (Impressionism) همفکر و حتی به لحاظ تاریخی بر ایشان مقدم بودند اما هرگز موفق نشدند آن تأثیر گسترده‌ای را به وجود بیاورند که پیروان کلود مونه(Claude Monet) بر هنر بین‌المللی داشتند. امروزه در خارج از ایتالیا کمتر نامی از ماکیایولی برده می‌شود. ارتباط او با این گروه از طریق اولین استادش یعنی می‌چلی به وجود آمد. می‌چلی نه تنها خودش عضو این گروه بود بلکه شاگرد جووانی فاتوری (Giovanni Fattori) معروف، بنیان‌گذار جنبش ماکیایولی نیز بود. اما، به هرحال، کارهای می‌چلی بسیار معمولی و به لحاظ سبک به شدت متداول بود که مودیلیانی جوان ضد او عکس‌العمل نشان داد. او ترجیح داد شیفتگی استادش به نقاشی منظره-که نظیر امپرسیونیسم فرانسوی مشخصه اصلی سبک ماکیایولی بود- را نادیده بگیرد. می‌چلی شاگردانش تشویق می‌کرد تا در فضای باز نقاشی بکشند، اما مودیلیانی اشتیاقی برای این شیوه کار کردن نداشت. او در کافه‌ها طرح می‌زد اما بیشتر ترجیح می‌داد در استودیوی خودش کار کند. مودیلیانی حتی زمانی که مجبور بود نقاشی منظره بکشد (سه اثر منظره موجود است) بیشتر از کوبیسم‌های اولیه (Cubism)الگو می‌گرفت. نتیجه بیشتر به کارهای سزان (Paul Cézanne) شبیه بود تا می‌چلی. زمانی که مودیلیانی هنوز شاگرد می‌چلی بود علاوه بر نقاشی منظره نقاشی پرتره، طبیعت بیجان، و نقاشی مدل‌های برهنه (Art nude) را تمرین کرده بود. همدوره ای‌های آمادئو به خاطر داشتند که او در طراحی پیکر برهنه استعداد خاصی داشت، ظاهراً این فقط نتیجه جدیت یک نوجوان در پیگیری تحصیلاتش نبود: وقتی آمادئو مشغول طراحی پیکر برهنه نبود مشغول اغوای خدمتکار خانه بود. با وجود دوری او از سبک ماکیایولی، مودیلیانی به استادش علاقه داشت و او را ابرمرد خطاب می‌کرد. این اسم خودمانی نشان می‌داد که او نه تنها در هنر زبردست بود بلکه بیشتر اوقات عادت داشت از کتاب چنین گفت زرتشت نیچه (Friedrich Nietzsche) نقل قول کند. اغلب اوقات، فاتوری شخصاً غالباً کارگاه بازدید می‌کرد. او خلاقیت این شاگرد جوان را تأیید می‌کرد و می‌ستود. در ۱۹۰۲ او در پی علاقه شدیدش به اندام نگاری (Figure drawing)، در دانشکده هنرهای زیبای فلورانس (Accademia di Belle Arti di Firenze) در فلورانس ثبت نام کرد تا در مدرسه آزاد مطالعات مدل برهنه (Scuola Libera di Nudo) دوره ببیند. یک سال بعد در حالیکه هنوز از سل رنج می‌برد به ونیز رفت و این بار در مؤسسهٔ هنرهای زیبا (Istituto di Belle Arti) ثبت نام کرد. او در ونیز برای اولین بار حشیش مصرف کرد و به جای درس خواندن بیشتر وقتش را در محله‌های بدنام سپری می‌کرد. تأثیر این سبک زندگی بر روی سبک هنری در حال رشد او قابل پیش‌بینی است، هرچند به نظر می‌رسد این انتخاب سبک زندگی تنها ناشی از عصیانگری جوانی یا لذت گرایی (Hedonism) کلیشه‌ای یا حتی سبک زندگی بوهمی (Bohemianism) که از هنرمندان آن دوران انتظار می‌رفت نبود. به نظر می‌رسد جستجوی او برای یافتن وجه تباه شده زندگی، ریشه در اعتقاد او به فلسفه‌های رادیکال دارد. نقش تفکرات نیچه در این زمینه قابل تأمل است. اد وان در السکن
تصاویر او جنبه‌هایی روزمره، صمیمی و خودزیستنامه ای را از روح جامعهٔ اروپایی در خلال دوران جنگ جهانی دوم تا دهه هفتاد میلادی می‌نمایاند که در عرصه‌های عشق، سکس، هنر، موسیقی (به ویژه جاز) و فرهنگ جایگزین و غیرسنتی آن زمان در جریان بود. وی دوربین خود را "شیفته و شیدا " وصف کرد و گفت: "من یک روزنامه نگار یا یک گزارشگرِ بی غرض و انفعالی نیستم، من مردی هستم که چیزهایی را دوست دارد و چیزهایی را، نه". سبک او مبتنی بر درونیات شخصی خود اوست و بر مشاهده گر، بیش از مشهود تأکید دارد؛ به عبارتی، شیوهٔ او در عکس برداری، با گفتار اول شخص، برابری می‌کند. شنل (داستان کوتاه)
شِنِل نام داستان کوتاهی است نوشتهٔ نیکلای گوگول نویسنده روس اوکراینی‌تبار. این کتاب در سال ۱۸۴۲ منتشر شد. چن لین
چن لین (چینی ساده: 陈琳، چینی سنتی: 陳琳، پین‌یین: Chén Lín، وید جایلز: Ch'en Lin) (زادهٔ ۱۲۶۰ - درگذشتهٔ ۱۳۲۰) از نقاشان منظره چینی در دوران سلسله یوان (۱۲۷۱-۱۳۶۸) بود. آکولاد (نقاشی)
او وفادار به سبک رومانتیسیسم بود و تا حدودی با گروه نقاشان پِری-رافائِلیت که سعی در اصلاح ساختار هنر نقاشی به دلیل اثرپذیری از سبکهای کلاسیک میکل آنژ و رافائل داشتند، همکاری می‌کرد. بیشتر کارهای "ادموند بلر لیتون" ترکیبی از خاندان سلطنتی، وقایع تاریخی و مکان‌های مذهبی در سال‌های سیاه قرون وسطی در اروپا و بریتانیاست. در این اثر، ملکه‌ای با لباسی یکپارچه سفید در مقابل جنگجویی که پیش پایش زانو زده، دیده می‌شود و با شمشیر در حال اعطای لقب شوالیه به اوست. سیمون ووئه
سیمون ووئه (; ۹ ژانویه ۱۵۹۰ – ۳۰ ژوئن ۱۶۴۹) یک نقاش فرانسوی بود که قبل از فراخوانده شدن توسط لوئی سیزدهم به عنوان نخستین نقاش پادشاه فرانسه، در ایتالیا تحصیل می‌کرد. او و هنرجویان کارگاه اش، نقاشی‌های مذهبی و اساطیری، پرتره‌ها، نقاشی‌های دیواری، نقاشی آبرنگی روی گچ و نقش‌های تزئینی گسترده‌ای را برای شاه و ولی نعمت‌های ثروتمند از جمله کاردینال ریشلیو خلق کردند. در این مدت، ووئه بدون شک هنرمند پیشرو در پاریس بود. وی در معرفی سبک نقاشی باروک ایتالیایی به فرانسه بسیار تأثیرگذار بود. او همچنین بدون تردید یکی از طراحان برجسته قرن هفدهم، هم تراز با آنیباله کاراچی و جووانی لانفرانکو بود. شیلا نا گیگ
این نظریه با توجه به ماهیت مرتبط با شهوت این شکل‌ها، توسط آنتونی ویر و جیمز جرمن مورد توجه قرار گرفت. این نظریه توضیح می‌دهد که این شکل‌ها به عنوان نوعی هشدار مذهبی در برابر گناهان مرتبط با شهوت عمل می‌کرده‌اند. چهره‌های عرضه شده در انواع شیلا نا گیگ، چهره‌های مرد، زن، و حیوان را در برمی گیرد و غالباً در این چهره‌ها مجموعه‌ای از تصاویر جانوران درندهٔ مردم و دیگر تصاویر «جهنمی» به چشم می‌خورند. بر مبنای این ویژگی تصاویر، مبدعان این نظریه، استدلال کرده‌اند که از این تصاویر، به‌طور عمده به عنوان وسیلهٔ آموزش دین به مردم بی سواد مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. ویلهلم اوستوالد
وی در کنار شیمی به نقاشی نیز علاقه داشت، او رنگ‌هایش را خودش درست می‌کرد و در دهه‌های بعدی زندگی خود در زمینهٔ نظریهٔ رنگ‌ها نیز کار کرد او چندین مقاله در این زمینه منتشر کرد که دو مورد از آن‌ها عبارتند از: "نامه‌هایی به یک نقاش" در سال ۱۹۰۴ و "چاشنی رنگ" در سال ۱۹۱۶ . کارهای او در زمینهٔ نظریهٔ رنگ‌ها تأثیرگرفته از آلبرت هنری مانسل بود و او نیز به نوبهٔ خود بر پل کله و اعضای د استایل مانند پیت موندریان تأثیر گذاشت. همچنین او به جنبش زبان بین‌المللی نیز علاقه داشت، برای همین نخست، زبان اسپرانتو و بعدها زبان ایدو را فرا گرفت. گوستاو دوره
پل گوستاو دوره (زاده ۶ ژانویه ۱۸۳۲ – درگذشته ۲۳ ژانویه ۱۸۸۳) نقاش فرانسوی بود. او نقاشی برای کتاب‌های مصور را در پاریس آغاز کرد. کشیدن تصویر برای مجموعه داستان کلاغ اثر ادگار آلن پو، بهشت گمشده اثر جان میلتون، کمدی الهی اثر دانته، دن کیشوت اثر سروانتس و تهیه یک انجیل مصور انگلیسی در سال ۱۸۶۶ از مهم‌ترین آثار او هستند. شارل لاوال
شارل لاوال (; – ) نقاش اهل فرانسه و از چهره‌های جنبش ترکیب‌گری و مکتب پون-آوان بود. گوگن پرترهای از او را با عنوان "طبیعت بی‌جان با نیمرخ لاوال" در سال ۱۸۸۶ کشیده‌است. جیغ (نقاشی)
ادوارد مونک، چهار نسخه از تابلوی «جیغ» را در اواخر دهه ۱۸۹۰ میلادی و در طول دهه نخست سده بیستم خلق کرد که دو تای آن، نقاشی و دو تای دیگر، با پاستل کشیده شده‌اند. ادوارد مونک نخستین نقاشی را در سال ۱۸۹۳ در اسلو کشید. این اثر، مردی تنها را روی پل و زیر آسمان قرمزرنگی نشان می‌دهد که از وحشت در حال جیغ زدن است. «جیغ» یکی از شاهکارهای هنر مدرن و از الگوهای آشنای سبک اکسپرسیونیسم به‌شمار می‌آید. ریچارد گرستل
گرستل از پیشگامان اکسپرسیونیسم اتریش بود. نمایشگاهی از ۷ تا ۱۴ ژوئیه ۱۹۰۷ در آکادمی هنرهای زیبای وین تنها نمایشگاه شناخته شده از آثار وی است که در طول زندگی او رخ داده‌است. او به شدت با هنرهای معاصر، یعنی یوگنشتیل و گوستاو کلیمت مخالف بود و آن را رد کرد. او سال‌ها به عنوان یک هنرمند جوان متعلق به به اصطلاح دایره شوئنبرگ بود. مجاورت وی با آوانگارد وین قابل تقدیر بود. مکتب اشکن
مکتب اَشکَن یا مکتب اَش کَن ("Ash Can School") یک جنبش هنری واقع‌گرایانه آمریکایی در اوایل قرن بیستم بود. این جنبش از دل گروهی به نام هشت ("The Eight") بیرون آمد که تنها یک‌بار در سال ۱۹۰۸ آثارشان را به نمایش گذاشته بودند. پیروان این مکتب تلاش می‌کردند تا زندگی روزمره آمریکایی را وارد هنر خود کنند، و این واکنشی بود در مقابل نقاشانی که پیرو قواعد زیبایی‌شناسی اروپا بودند. نیکولا مینیار
نیکولا مینیار با نام دیگر مینیار آوینیون، (۷ فوریه ۱۶۰۶ (غسل تعمید) – ۲۰ مارس ۱۶۶۸) نقاش فرانسوی بود که به دلیل نقاشی صحنه‌ها و پرتره‌های مذهبی و اساطیری معروف بود. او بیشتر عمر فعال خود را در آوینیون گذراند و نقاشی‌های مذهبی و اساطیری را برای مؤسسات مذهبی و کارگاه‌های مجسمه‌سازی خلق کرد اما به عنوان نقاش دربار در پاریس به کار خود پایان داد. مکتب کانو
این مکتب با بازتاب دادن تأثیرپذیری تازه‌ای از نقاشی چینی آغاز شد اما با سبک رنگی درخشان و محکم خود در لته‌های بزرگ گسترش یافت و قلعه‌های اشرافی را با انعکاس دادن سنت‌های ژاپنی، درحالی که به سبک نقاشی‌های آبرنگ چینی پایبند بود، تزئین می‌کرد. این سبک که از سوی شوگون‌سالاری توکوگاوا حمایت می‌شد، به شکلی مؤثر سبکی رسمی در هنر عرضه کرد که «در سده هجدهم میلادی تقریباً تدریس نقاشی را به انحصار این خانواده درآورد.» این مکتب پیرو سنت چینی سیاه‌قلم دیوان‌سالاران دانشمند بود اما نقاشان کانو، که هنرمندانی قوی و حرفه‌ای بودند و در صورت موفقیت، دستمزد سخاوت‌مندانه‌ای دریافت می‌کردند، آموزش رسمی خود را در کارگاه خانوادگی خود، درست مشابه نقاشان اروپایی رنسانس و باروک، به‌دست می‌آوردند. آن‌ها عمدتاً برای اشراف، شوگون‌ها و امپراتورها، کار می‌کردند و در طیف وسیعی از سبک‌ها، موضوعات و اندازه‌ها نقاشی می‌کردند. آن‌ها در ابتدا نوآور بودند و به شکل‌های تازه نقاشی دوره آزوچی–مومویاما (۱۶۱۴–۱۵۷۳) علاقه نشان می‌دادند اما از سده هفدهم، به شکل فزاینده‌ای در رویکردشان آکادمیک و محافظه‌کار شدند. اسماعیل جلایر
شیوه او شبیه‌سازی و پرداز بود و گاه چشم‌اندازی از طبیعت را می‌کشید. جلایر آثار رنگ و روغنی خود را با رنگ‌های شاد و زنده تصویر می‌نمود و بعضی اوقات از رنگ سیاه و سفید استفاده می‌کرد و رنگ و روغن را به‌روش سیاه قلم اجرا می‌کرد، او زمینه آثار خود را با گل و برگ‌های شاد و زنده و ابتکار مخصوص پر کرده و جلوه اثر را دو چندان مینمود. اگون شیله
محور اصلی در آثار شیله حس درونی اثر است. مهمترین آثار او پرترههایی است که از پیکر خود و اطرافیانش کشیده‌است. او در آثار خود بدن انسان را در وضعیت‌هایِ ناراحت و حالت‌های غیرعادی به نمایش می‌گذارد، به‌گونه‌ای که هراس و اضطراب را به مخاطب منتقل می‌کند. خطوطِ ناآرام و کج‌ومعوج و طرح‌هایِ ناقص و بریده و سایه‌روشنِ مخدوشِ نقاشی‌هایِ او پرده از روانِ خسته و عصبی و مضطربِ پیکرها برمی‌دارد. پیکرهای آثار شیله معمولاً برهنه هستند، اما به‌جای آن‌که کشش جنسی را برانگیزند، بی‌پناهی و سرگشتگی را برملا می‌کنند. والی نئوزیل
والی نئوزیل ، معشوقه و مُدل نقاشی اگون شیله بود که در سن ۲۳ سالگی و بر اثر ابتلا به مخملک درگذشت. علی‌اکبر صادقی
در سال ۱۳۵۶ صادقی فیلمسازی را به کلی کنار گذاشت و به نقاشی به سبک سورئالیسم روی آورد و در سال ۱۳۶۷ پس از سالها دور بودن از نقاشی آبرنگ آن را از سر گرفت. صادقی کارهای اولیه نقاشی‌اش را با آبرنگ انجام داد ولی از زمانی که وارد دانشکده هنرهای زیبا شد، استفاده از رنگ روغن را در کارهای تصویری خود آغاز کرد. زاغی (نقاشی مونه)
در اواخر سال ۱۸۵۰ که فرانسه چشم‌انداز نقاش دیگر یعنی اوژن بودن (۱۸۲۴–۱۸۹۸) بود، مونه اقدام به معرفی هنر نقاشی در هوای آزاد یا فضای باز با استفاده از نور طبیعی و الهام گرفته از طبیعت نمود، اختراع لولهٔ پیش‌ساخته تحت عنوان تیوپ فلزی رنگ روغن که در سال ۱۸۴۱ و سه‌پایه‌های قابل حمل، ارمغان جدیدی برای نقاشی بود که تا پیش از آن محدود به هنرکده و استودیو بود و حالا دیگر می‌توانستند که بوم نقاشی را به بیرون ببرند و در فضای باز بر پا سازند، "بودن" و مونه به همراه یکدیگر طبیعت تابستان سال ۱۸۵۸ را بر پردهٔ نقاشی رسم کردند، بودن نیز همانند مونه نقاشی بیرون از فضای منزل یا استودیو را می‌پسندید، در کنوانسیونی در همان زمان به نام "اگر من تبدیل به نقاش شدم" مونه گفته بود که من آن را مدیون "بودن" هستم. نقاشی چشم‌انداز نقاش هلندی تحت تأثیر هر دو نقاش یعنی "بودن" و "مونه" بود که در اوایل به توسعهٔ امپرسیونیسم کمک بسیاری کرد، پس از ملاقات "جانکایند" در "سن آدرس" به سال ۱۸۶۲، مونه علاقمند به بازآفرینی ایدهٔ "جانکایند" در مورد شرایط در حال تغییر نور چشم‌انداز در برابر رنگ طبیعی نور محلی (مکان و فضای طراحی) گردید، این روش جدید از نگرش تازه به سوژهٔ طراحی، به یک جابجایی از درک مفهومی به یک رویکرد ادراکی گردید که مثال بارز آن را در بیست و پنج طراحی مونه با پیش زمینه و سوژهٔ کومه‌های یونجهٔ هستیم اورت شین
اوِرِت شین (; – ) نقاش واقع‌گرای اهل ایالات متحده آمریکا و از اعضای مکتب اشکن بود. او همسر نویسنده و نقاش مشهور «فلورانس اسکاول شین» است که کتاب معروف چهار اثر از فلورانس اسکاول شین از آثار او می‌باشد. خوشه‌چینان
خوشه‌چینان () یک نقاشی رنگ روغن بر روی کرباس اثر ژان‌فرانسوا میله، نقاش واقع‌گرا و طبیعت‌گرای فرانسوی است که در سال ۱۸۵۷ طرح شد. نقاشی نمایانگر سه زن دهقان در حال خوشه‌چینی محصول در یک کشتزار دانه‌های گندم پس از درو و برداشت است که با تکنیک و شیوهٔ طراحی در فضای باز طرح شده. نقاشی از آن جهت مشهور است که نمایانگر قشر رده‌پایین طبقات اجتماعی و جامعهٔ روستایی است. چن لو
چن لو (چینی ساده: 陈录، چینی سنتی: 陳錄، پین‌یین: Chén Lù، وید جایلز: Ch'en Lu) نقاشی چینی در در اوایل دورهٔ سلسله مینگ بود. از تاریخ زادروز و درگذشت او اطلاعی در دست نیست. در گلستانه
این اثر بیشتر توصیفی بوده و در آن تصاویر صوتی تا حد امکان بیانگر فضای شعر و کلمات می‌باشند. رنگ سبز، آب، دشت، کوه، اندوه و حالات عرفانی به وسیله رنگ آمیزی مختلف سازها، پاساژها و افه‌های ارکستری به تصویر کشیده می‌شوند. توجه به رنگ صوتی خالص هر یک از سازها و «هارمونی مُدال» و تلفیق آن با نغمه‌های «موسیقی سنتی» و هم‌چنین نحوه بکارگیری جدید «آواز سُلو» از دیگر ویژگی‌های این اثر است. بنابراین نقش ارکستر و ترکیبات مختلف سازها اهمیت خاصی یافته و برخلاف نحوهٔ اجرایی موسیقی سنتی و دیگر انواع موسیقی ایرانی، موسیقی خالص ارکستری با قسمت‌های آوازی در مقام یکسانی قرار گرفته و هیچ‌کدام بر دیگری ارجحیتی ندارند. سید اسداله شریعت پناهی
پدربزرگش شمایل کشی می‌کرد و به رسم زمانه، آنها را چون نمایشگاهی در خانه نصب می‌کرد تا در روزهای جمعه مورد بازدید مردم محله، همچون زیارتگاهی، قرار گیرد. اسداله، تحت تأثیر این شرایط، دوران نوجوانی را با گرایش به هنر نقاشی سپری کرد. استعداد وی به هنر نقاشی برای اولین بار توسط یکی از معلمهایش و بعداً توسط مسئول وقت آموزش و پرورش در شهرستان سمنان کشف شد، که ایشان نقش بسیار مهمی در ساختار زندگی هنری وی ایفا نمودند. سپس به توصیه یکی از بزرگان خوشنام شهر، وی در محضر استاد اسماعیل آشتیانی (یکی از شاگردان کمال الملک) شاگردی نمود. مارک شاگال
شاگال با موفقیت توانست سبک‌های هنری کوبیسم، نمادگرایی و فوویسم را با یکدیگر تلفیق کند و با تکیه بر رویاهای کودکی و افسانه‌پردازی‌های ذهنی خود که همگی ریشه در زادگاهش داشتند، به سبکی کاملاً شخصی و منحصربفرد دست پیدا کند. جهان غیرمتعارفی که او آفرید آمیزه‌ای از رنگ‌های روشن، حیوانات، گُل، انسان‌ها، عشاق، پرندگان و ماهیان در حال نواختن ساز، چهره زن بالدار، علائم یهودی و مسیحی و ویولنی با بال فرشته بود. والریو آدامی
او در آثار اولیه خود، آثار ادیایی بیانگرانه بود، اما در زمان دومین نمایشگاهش در سال ۱۹۶۴ در کاستسل، او سبک سبک نقاشی را یادآور فرورفتگی فرانسوی در فرانسه دانست، که شامل نقاط مسطح رنگ شده با خطوط سیاه است. با این حال، بر خلاف گوگن، افراد آدمی بسیار تلطیف شده و اغلب در قطعاتی که در "اتاق تلسکوپ" (۱۹۶۵) دیده می‌شود، بسیار دقیق کار کرده‌است. فرانز کلاین
سبک شخصی که او دراین دوران کسب نمود همان استفاده از فرمهای ساده شده به سوی نقاشیهای انتزاعی تری بسط یافت. بسیاری از طرحهایی که او کشیده است بر اساس تصاویر لوکوموتیوهای شهری، تصاویر کامل مناظر و اشکال بزرگ مکانیکی انجمن معدن زغال سنگ شهر بومی خود پنسیلوانیا می‌باشد، این امر نه به دلیل شباهت به اشکال بلکه تنها به واسطهٔ عناوینی که او برای کارهایش برگزیده است برای بینندگان آشکار می‌شود. کلاین تحت تأثیر صحنه‌های هنری معاصر آنزمان نیویورک به تدریج به سوی نقاشی انتزاعی محض پیش می ورد و سرانجام باز نمو دگرایی را رها می‌کند. از اواخر سال‌های ۴۰ به بعد کلاین نقاشیهای فیگوراتیو خود را به اشکال و خطوطی که شبیه به کارهای کوبیسم است عمومیت می‌دهد. آن گیئون
آن گیئون () یک نقاش در دوره پادشاهی چوسان اهل کره (کشور) بود. به عنوان یکی از سه نام بزرگ در عرصه هنر سلسله چوسان، دوران حرفه ای آن گیون گستره ای از عصر پادشاه سجونگ کبیر ( ۱۳۹۷ - ۱۴۵۰ میلادی) تا دوران حکومت پادشاه سجو را در برمی‌گیرد. او به خاطر نقاشی‌های منظره‌ای و همچنین تصاویر صورت و ترسیم‌های جوهری از چهار گیاه شناخته می‌شود. سبک نقاشی وی به قدری شگفت‌انگیز بود که آن سراسر هنرمندان اواسط عهد چوسان را نیز تحت تأثیر قرار داد. هنر دوره قاجاریه
در میانه سده نوزدهم میلادی، نامدارترین نقاش ایرانی ابوالحسن خان غفاری معروف به «صنیع‌الملک» بود که توانایی بدیعی درکشیدن دقیق چهره سرشناسان آن هنگام ایران داشت. وی دانش‌آموخته رم و پاریس بود و آثار مهمی چون «شاهزاده اردشیر میرزا، فرماندار تهران» (اکنون در موزه لوور) را پدیدآورد. وی با این اثر نخستین نشانه‌های بارز جدایی نقاشی ایران از فرم‌های کهن را به نمایش گذاشت. شهر (لژه)
شهر (به فرانسوی: La Ville) یک نقاشی از نقاش و مجسمه‌ساز فرانسوی فرنان لژه است. لژه این نقاشی را در سال ۱۹۱۹ کشید و سبک آن کوبیست است. سال ۱۹۵۲ توسط آلبرت اوژن گالاتین به موزه هنر فیلادلفیا اهدا شد و اکنون در این موزه قرار دارد. این اثر در موزه گوگنهایم نیویورک نیز به نمایش درآمده است. هم "شهر" و هم آثار دیگر لژه در نقد و بررسی نمایشگاه گوگنهایم مورد تمجید قرار گرفتند. آنتون ماوه
آنتون ردلف ماوه (زاده ۱۸ سپتامبر ۱۸۳۸ –درگذشته ۵ فوریه ۱۸۸۸) یک هنرمند هلندی سبک رئالیسم و یکی از اعضای پیشگام مکتب هوگو بود. او نقاشی‌هایش را با نام ای. ماوه یا آی وام امضا می‌کرد. هنریه ایمند رنگ شناس، او از تأثیرگذاران خیلی مهم و زود هنگام بر پسر خاله همسرش ونسان ون گوگ بود. آیدین آغداشلو
سبک آغداشلو روش ریزه‌کاری و «استادکاری» در نقاشی کلاسیک را پیگیری کرد. و با تأثیرپذیری از کارهای سالوادور دالی، نقاش فراواقع‌گرای اسپانیایی، با فرمی آزاد نقاشی می‌کرد. این همان شیوه‌ای بود که او در جوانی با تصویرگری کتاب‌های درسی تاریخ نوشتهٔ باستانی پاریزی در آن مهارت یافته بود. جوآن میچل
میچل در"کالج اسمیت" در ماساچوست تحصیل کرد. پس از دو سال به "انستیتوی هنر شیکاگو" رفت. در سال ۱۹۴۷، پیش از فارغ التحصیلی و در زمان اقامت در شیکاگو، بورس تحصیلی "ادوارد. ل. ریرسون " را دریافت کرد. همان سال، میچل به نیویورک نقل مکان کرد تا به تحصیل در مدرسهٔ "هنس هافمن"بپردازد. به رغم تأثیرپذیری از نقاشی‌های "هافمن"، تنها در یک کلاس شرکت کرد و اعلام کرد: «من کلمه‌ای از آنچه او می‌گفت را درک نمی‌کردم، پس وحشت زده آنجا را ترک کردم». در همین سال‌ها بود که با نقاشی‌های آرشیل گورکی و جکسون پالک در "مدرسهٔ هنری نیویورک "(New York School artists ) آشنا شد، اما بعدها اظهار کرد که هنوز قادر به درک آن‌ها نبود. بورس تحصیلی ریرسون(The Ryerson Fellowship )به میچل اجازه داد که برای یک سال در "ل لاواندو"، شهری در جنوب فرانسه کار کند. او به همراه بارنی روزت ، دوست دوران کودکی و همسر آینده اش که بعدها "گرو پرس"؛ انتشاراتی آوانگارد را پایه‌گذاری کرد، سفر می‌کرد. در اولین سال‌های کار هنری اش به عنوان نقاش، او متاثر از آثار ون گگ، پل سزان، واسیلی کاندینسکی و بعدها تحت تأثیر فرنزکلاین و ویلم دکونینگ قرار گرفت. در پاریس با هنرمندانی مانند هربرت کاتزمن و فیلیپ گاستن که پیش ازآن در مسابقه‌ای در شیکاگو نسبت به کار میچل نظر مساعدی داشت، در ارتباط بود. در طی این مدت، میچل آثاری ملهم از کوبیسم و متاثر ازپیکاسو، خلق کرد. در همان سال، میچل به همراه روزت دوباره و برای گذراندن زمستان به ل لاواندو نقل مکان کرد و در آنجا به نقاشی آنچه "مناظر اکسپرسیونیستی" می نامد پرداخت؛ آثاری بسیار انتزاعی که از آثار فیگوراتیو اولیهٔ او بسیار دور بودند. میچل به سال ۱۹۵۰ به نیویورک برگشت و با بسیاری از هنرمندان مشهوراکسپرسیونسم انتزاعی مانند فرنزکلاین و ویلیام دی کونینگ که نقاشی‌هایش او را عمیقاً تحت تأثیر قرارداده بود، ملاقات کرد. میچل ارتباطش را با جمع گسترده تری از هنرمندان اکسپرسیونیست انتزاعی آغاز کرد، سپس به پیوستن به انجمن هنرمندان دعوت شد ؛ بنیادی منحصربه‌فرد که از نمایشگاه‌های گروهی مهم بسیاری حمایت می‌کرد. یکی از آثار میچل به نام بدون عنوان (Untitled) به سال ۱۹۵۱ در رویداد بزرگ شوی خیابان نهم؛ نمایشگاهی که توسط انجمن هنرمندان و به دستیاری "لئو کستلی" برنامه‌ریزی شده بود، در کنار آثار جکسن پالک ، ویلیام دکونینگ و هنس هافمن به نمایش گذاشته شد. در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ او به عنوان اصلی‌ترین و مهم‌ترین هنرمند مدرسهٔ هنری نیویورک به شمارمی آمد. امیل نولده
امیل نولده (زادهٔ ۷ اوت ۱۸۶۷ - درگذشتهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۵۶)، یک نقاش آلمانی بود. او یکی از اولین نقاشان اکسپرسیونیسم و یکی از نقاشان بزرگ آبرنگ قرن ۲۰ام بود. تابلوهای "آواز زن جوان" (۱۹۰۶)، "باغ گل" (۱۹۰۸)، "باغ آنا وید" (۱۹۰۷)، "تراکم ابر" (۱۹۲۷)، "آفتابگردان بزرگ" (۱۹۲۸) و "گل و ابرها" (۱۹۳۳) از مهم‌ترین آثار اوست. نولده به خاطر انتخاب رنگهای پر معنی و رسایش مشهور است. قرمز پر رنگ و زرد درخشنده اغلب در کارهایش دیده می‌شود که یک حالت درخشنده و نورانی به کارهایش می‌دهد، در غیر اینصورت کارهایش تاریک و محزون است. هنر دوره قاجاریه
در حالی که نقاشی بیشتر اشیای بی‌جان در دوران قاجار بسیار طبیعی بنظر می‌آید اما سبک قاجارها در نقاش انسان‌ها بیشتر ایدئالیستیک بوده‌است. این سبک به ویژه در ترسیم افراد خاندان پادشاهی قاجار که در آن نقاش، عناصری را درون نقاشی به دلخواه جای داده دیده می‌شود. بیشتر آثار هنری نقاشی در دربار قاجار مربوط به نقاشی شاهان ایران می‌باشد. شاهان، فرزندان آنان یا دیگر درباریان سفارش نقاشی‌های رسمی بسیاری از خود برای استفاده شخصی یا نمایش عمومی می‌دادند. مشهورترین آن‌ها نقاشی‌های بی‌شمار مربوط به فتحعلی‌شاه قاجار می‌باشد که با کمری باریک، ریشی دو شاخه و سیاه و چشمانی عمیق نمونه‌ای از یک حاکم رمانتیک شرقی می‌باشد. بیشتر این نقاشی‌ها توسط مهر علی، نقاش دربار قاجار کشیده می‌شده‌است. گرچه این نقاشی‌ها در دوران‌های مختلف زندگی شاهان قاجار کشیده می‌شده اما همگی روی ویژگی‌های متمایز هر یک از شاهان تأکید می‌کرده‌اند. برای مثال از فتحعلی‌شاه در شرایط گوناگون نقاشی‌هایی ترسیم شده‌است که مثلاً یکی از آن‌ها شاه را به شکل یک جنگ‌جوی زره‌پوش و دیگری به شکل یک نجیب زاده که در حال بو کردن گل است ترسیم کرده‌اند در حالی که شکل شاه در این نقاشی‌های گوناگون دارای فرق چندانی نیست و فرق‌های جزئی موجود مربوط به سلیقه نقاش‌های گوناگون بوده‌است. چیزی که مشخص است این است که فتحعلی‌شاه قاجار با این کارها هم تصویر خود را جاودانه کرد و هم باعث شکوفایی این سبک از نقاشی شد. یکی از دلایل آن نیز روابط دیپلماتیک نسبتاً قدرتمندی بود که شاهان قاجار با کشورهای اروپایی برقرار کرده بودند. دیوید اکتاویوس هیل
او نقاشی کاملاً" آموزش دیده بود، عضوی برجسته در هنر انگلیس، که می‌دانست چگونه ون دایک و گینز بارو پیشرفت کرده‌اند یا حداقل می‌دانست که نظر فرهنگستان در مورد پیشرفت ایشان چیست . هیل به همراه دستیار شیمیدان جوان خود یعنی رابرت آدامسون عکاسی را به عنوان وسیله‌ای برای طراحی به کار گرفت تا بتواند شبیه ۴۷۰ کشیش اسکاتلندی را ثبت کند و آن‌ها را در یک نقاشی تاریخی غول پیکر که یاد تأسیس کلیسای آزاد را گرامی می‌داشت، بگنجاند. هنگامی که این نقاشی سرانجام در سال ۱۸۶۶، یعنی ۲۳ سال پس از آنکه اولین عکس‌ها تهیه شد، به پایان رسید. هیل به عنوان یکی از اولین هنرمندانی شناخته شد که عکاسی خوب را به نقاشی بد تبدیل کرده‌است . گوستاو کلیمت
تابلوهای کلیمت به راحتی با هر نگاهی انس می‌گیرند و به دیوار هر اتاق خواب، سالن نشیمن یا دفتر کاری می‌خورند. نباید فراموش کرد که این حسن و کمال با عمری تلاش و تقلا به دست آمده‌است. انقلاب در هنر تزئینی وین در آغاز قرن بیستم و دوره‌ای که به پایان قرن یا مرحله انحطاط شناخته شده‌است، از پایگاه‌های اصلی هنر مدرن بود. گوستاو کلیمت با شورش بر نقاشی آکادمیک یکی از نمایندگان اصلی سبک هنر نو است که در کنار گروهی از هنرمندان نوگرای وابسته به نمایشگاه «سسسیون» (گسست) جنبش «یوگند استیل» (سبک جوان) را به وجود آوردند. هنر نوگرا و معاصر ایران
کمال‌الملک نخستین مکتب هنری به سبک غربی را در ایران راه‌اندازی کرد. او با تحصیلات و نگرش آکادمیکش، و پس از بازگشت از اروپا در ۱۹۱۱، نقاشی ایران را از محدودیت‌های مرسوم در دربار قاجار، رهایی داد و برای نخستین بار واقع‌گرایی به سبک اروپایی را تجربه کرد. نگاه کمال‌الملک به مدرنیته، نگاهی تحسین‌آمیز به سیر تاریخ اروپا بود. وی ارائهٔ هنر جدید در ایران را، پیروی از سبک هنری کلاسیک واقع‌گرای اروپایی می‌دانست و در هنر خود برای آوانگارد بودن، واقع‌گرایی را گاه با مقصودهای سیاسی در درهم‌ می‌آمیخت. در نقاشی نامدار «تالار آینه» وی، ناصرالدین شاه همچون شخصیتی اسیر کاخ پرزرق و برق خود، و در ابعاد کوچک به نسبت بزرگی کاخ به تصویر کشیده‌است. تحصیلات غربی کمال‌الملک اگرچه به خوبی او را با هنر کلاسیک اروپا آشنا کرد، اما بازگشت وی به ایران و علاقه شدید و پشتیبانی شاهان قاجار از هنر وی، او را از پیگیری سبک‌های هنری جدیدتری که در همان هنگام در غرب در حال رشد بودند، بازداشت. در عین حال، از آنجا که کمال‌الملک چهرهٔ بسیار معتبری در دربار شاهان ایرانی بود و شاگردان بسیاری را تربیت کرد، سبک هنری واقع‌گرای او تا دهه‌های متوالی بر نقاشی ایران سایه افکند و مانع از ارائه و پذیرش سبک هنری دریافت گرا شد. با مرگ کمال‌الملک در ۱۹۴۰ میلادی، نزدیک به بیست سال طول کشید تا مکتب نو–سنت‌گرای «سقاخانه» جای مکتب وی را بگیرد. چنگیز شهوق
منوچهر کلانتری در نقد آثار چنگیز شهوق پس از انقلاب (به مناسبت نمایشگاه «تازه‌ترین دستاوردهای چنگیز شهوق» در «نگارخانه سعدآباد)در یادداشتی کوتاه نوشته‌است: «در آبستراکسیون هندسی (به تعبیر نقاشان دهه‌های ۳۰ و ۴۰ تاریخ فرنگی)، نقاشی محض، کانون‌بندی‌های پنهان، حرکت سنجیده موتیف از کانون به اطراف یا گشتن حول محور کانون، از بالا نگریستن به سوژه یا دیدن سوژه در طیف تیره خیال، جهت‌گیری طرح‌ها به سوی عمق هسته یا گریز از هسته، از مشخصه‌های بارز اثر هستند و از رنگ برای پوشاندن یا آرایش سوژه استفاده می‌شود، به نوعی که بیان مستقیم و جلوه واقعیت‌های مأنوس از اثر گرفته شود. آبستراکسیون آزاد در تغییر زیرساخت‌ها و نمودهای نقاشی، نقشی مهم داشته‌است. در این سبک، آزاد بودن از جهات دید و رهایی از قید طرح‌های بسته و هارمونی رنگ و ایماژپردازی، اساس کار است و رنگ به عنوان عنصری مهم در فرم نهایی در خدمت حساسیت‌های غریزی نقاش قرار می‌گیرد. حال با توجه به وصفی کوتاه از آموزه‌های آبستره به تابلوهای شهوق نگاهی گذرا می‌اندازیم: نقاش کوشیده از بیان مستقیم و از صورت‌های بازسازی‌شده در ذهن، از فرم‌های مأنوس تابیده در شعور آگاه و ایماژهای رؤیایی، بپرهیزد و به آبستراکسیون هندسی یا نقاشی محض بپیوندد. اما آثار او از حساسیت‌های عاطفی و از جلوه‌های کم‌وبیش عینی و آرایش‌های عمدی برخوردار است، به گونه‌ای که پیگیری زوایای دید و اندازه‌گیری ذهنی از انگیزش‌های موضوعی و فصلی و بررسی حدود کوشش برای موتیف‌سازی یا شخصیت دادن به تم اصلی امکان‌پذیر است. البته، بازیابی عواطف نقاش و جهت سیروسلوک وی در وادی طرح‌های سنجیده و هارمونی رنگ در نگاره‌هایی که انگ محض بر هر یک نهاده‌اند، از ارزش کارش نمی‌کاهد؛ چون از خصایص سبک آبستره هندسی، نسبت‌یابی و توازن طرح‌ و رنگ و تعادل بخشیدن به موتیف‌هاست، که با خصایص نگاره‌های سه‌بُعدی قرابت دارد؛ بنابراین، پرهیز از حالت‌پردازی و فضاسازی برای ایده مکتوم دشوار است و طرح‌های بسته در هر فرم، به مدد رنگ به تصویر نوعی ایماژ می‌انجامند؛ بنابراین، شهوق، مانند نامداران مکتب آبستره، از تأثیر دیده‌پردازی‌های متعدد سبک بی‌بهره نمانده‌است». ونسان ون گوگ
وَنسان وَن گوگ یا وینسنت ویلم فان خوخ (زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک نقاش پسادریافتگر هلندی بود که کار او تأثیر گسترده‌ای بر هنر سده ۲۰ (میلادی) داشت. کارهای او شامل شب پر ستاره، تک‌چهره، خودنگاره، چشم‌انداز، طبیعت بی‌جان، سرو، کشتزار گندم و گل‌های آفتابگردان است. او از کودکی به نقاشی علاقه داشت ولی تا اواخر دههٔ دوم زندگی‌اش نقاشی نکرد. او بسیاری از کارهای شناخته‌شده‌اش را در دو سال آخر زندگی‌اش تکمیل کرد. وی در یک دهه بیش از۲٬۱۰۰ کار هنری تولید کرد که شامل ۸۶۰ نقاشی رنگ روغن و بیش از ۱٬۳۰۰ نقاشی با آبرنگ، طراحی و چاپ می‌شود. ون گوگ در خانوادهای سطح متوسط به بالا به دنیا آمد و جوانی خود را به عنوان فروشنده آثار هنری گذراند. او پس از تدریس در آیل‌ورث و رامس‌گیت انگلستان به لاهه، لندن و پاریس مسافرت کرد. او در جوانی عمیقاً مذهبی بود و آرزو داشت کشیش شود. از سال ۱۸۷۹ به عنوان مُبلغ مسیحی در میان کارگران زغال‌سنگ در بلژیک فعالیت کرد و در آنجا آغاز به کشیدن طرح‌هایی از مردم محلی نمود. در سال ۱۸۸۵ سیب‌زمینی‌خورها را که نخستین کار مهم او شناخته می‌شود کشید. در مارس ۱۸۸۶ به پاریس رفته و با دریافتگری فرانسوی آشنا شد. بعدها به جنوب فرانسه رفت و تحت تأثیر نور آفتاب شدید آنجا قرار گرفت. هرچند او در زمان حیاتش در گمنامی به‌سر می‌برد و در تمام طول عمر خود تنها یک تابلو، یعنی "تاکستان سرخ" را فروخت. اما اکنون به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین نقاشان سده ۱۹ (میلادی) در جهان شناخته می‌شود. ون گوگ شیفته نقاشی از مردم طبقهٔ کارگر مانند تابلوی "سیب‌زمینی‌خورها"، کافه‌های شبانه مانند "تراس کافه در شب"، مناظر طبیعی فرانسه، "گل‌های آفتابگردان"، "شب پر ستاره" و خودنگاره بود. وی در اواخر عمر به شدت از بیماری روانی اختلال دوقطبی و فشار روحی رنج می‌برد. هنوز در مورد نحوه مرگ ونسان تردید وجود دارد، برخی معتقدند او خودکشی کرده و برخی دیگر یقین بر کشته شدن وی دارند. شنل شنگرفی
شنل شنگرفی () یک تابلوی نقاشی رنگ روغن از کلود مونه، نقاش فرانسوی است که تاریخ خلق آن در میان متخصصان هنری مناقشه‌برانگیز است و مقطع دقیق ندارد. موضوع محتمل این است که این اثر میان سال‌های ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۱ طرح شده‌است. مدل این نقاشی، کامیل دونسیو، همسر هنرمند است و پیش تر، در چندین طراحی از مونه مدل شده بود. این اثر هنری، تنها نقاشی موجود از کامیل توسط مونه است که همسرش را در یک چشم‌انداز برفی نشان می‌دهد. تصویر نشانگر دختری است در پشت یک در دولنگه و شیشه‌ای که یک شنل به رنگ قرمز (شنگرف) دارد. صاف‌رنگ‌کاری
ژان اگوست دومینیک انگر ویژگی این فن را چنین توصیف کرد: «ضربه قلم‌مو، هر اندازه که هنرمندانه باشد، نباید دیده شود، در غیر این‌صورت، از انگیزش تخیل جلوگیری می‌کند و همه‌چیز را به سکون می‌کشاند. به جای این‌که موضوع اثر عرضه شود، دیدن ضربه‌های قلم‌مو توجه را به روند نقاشی جلب می‌کند: به جای اندیشه نقاش، دست نقاش نمایان می‌شود.» کوبیسم
تاریخ دقیق اولین ردپای کوبیسم در هنر همیشه موضوع بحث و مناقشه میان مورخان هنر بوده‌است. برخی آغاز پیدایش آن را در تابلوی معروف «دوشیزگان آوینیون» (به فرانسوی: Les Demoiselles d'Avignon) متعلق به پیکاسو می‌دانند. این تابلو تصویر پنج زن در فاحشه‌خانه‌ای در خیابان آوینیون شهر بارسلونای اسپانیا است که با ترکیب اشکال دندانه دار، نقش‌های هموار و فرم‌هایی برگرفته از نقاب‌های آفریقایی نقاشی شده‌است. برخی دیگر، تأثیر آثار هنرمند فرانسوی، پل سزان را بر روی پیکاسو و ژرژ براک مهم‌ترین عامل شکل‌گیری این جنبش می‌دانند. سزان، پیش از مرگش در سال ۱۹۰۶ در تابلوهایش به‌طور فزاینده‌ای به تسهیل و هموار ساختن اشکال می‌پرداخت. به علاوه، او برای اولین بار شیوه‌ای را در نقاشی خلق کرد که مورخان هنر آن را passage (گذرگاه) نامیدند. در این شیوه گاهی قسمت‌هایی از تابلو بدون رنگ رها می‌شد، به عنوان مثال حد فاصل میان دو کوه خالی می‌ماند، به‌طوری‌که صخره و هوا در هم ادغام شوند و از هم عبور کنند. چنین نوآوری‌هایی از دو جهت برای هنرمندان سبک کوبیسم حائز اهمیت بودند. اولاً چنین شیوه‌ای قانون‌های تجارب فیزیکی را به چالش می‌طلبید و ثانیاً هنرمندان را تشویق می‌کرد تا دید خود را نسبت به نقاشی تغییر دهند و آن را به عنوان تمامیتی غیر وابسته (و حتی مخالف) با تجارب فیزیکی دنیای بیرون ببینند که دارای هویت و منطق درونی مستقلی است. به این ترتیب پیکاسو و براک تحت تأثیر شیوه سزان در نقاشی، آثاری را از مناظر طبیعی به شیوه وی آفریدند و در سال ۱۹۰۸ در نمایشگاهی در پاریس آن‌ها را در معرض دید عموم گذاردند. این نمایشگاه نیز مانند اولین نمایشگاه آثار امپرسیونیستی با اعتراضات گسترده منتقدین روبه رو شد و در بازدید از همین آثار بود که منتقد معروف لوئیس واکسل(Louis Vauxelles) در تمسخر این سبک نو، واژه کوبیسم را که از cubeبه معنای «مکعب» گرفته شده، به آن نسبت داد. فروغ‌الملک
فروغ‌الملک همچون مادرش شعر می‌گفت و تخلص «ولیه صفا» را برای خود برگزیده بود (تخلص شعری مادرش «صفا» بود). فروغ الملوک نقاشی را نزد کمال‌الملک آموخت و چند تابلوی نقاشی از وی باقی مانده‌است که یکی از آنها تابلوی آبرنگی از چهره برادرش، محمدناصرخان است و شیوه چهره‌پردازی آن شبیه سبک صنیع‌الملک بوده، با خط ریزی امضای «ولیه ۱۳۳۶» دیده می‌شود و زیر نقاشی با خطی درشت‌تر نوشته شده‌است «ظهیرالدوله محمدناصرخان قاجار. ایشیک آقاسی باشی». این تابلو در حراج کریستی لندن در سال ۱۹۸۹ با قیمتی بالا فرخته شد. او در نوازندگی ساز تار نیز از استادان عصر خویش شمرده می‌شد. مکتب نقاشی قاجار
در دربار محمدشاه بود که یکی از شاگردان مهرعلی به نام ابوالحسن غفاری (ابوالحسن ثانی) خوش درخشید، و سپس برای هنرآموزی و آشنایی با فن چاپ سنگی به ایتالیا فرستاده شد. بدین سان، او نخستین هنرمند ایرانی بود که در اروپا آموزش دید. ابوالحسن در موزه‌های فلورانس و رم به رونگاری از آثار هنرمندان عصر رنسانس پرداخت. زمانی که به ایران بازگشت، ناصرالدین شاه به پادشاهی رسیده بود. شاه جدید او را به مقام نقاش‌باشی دربار منصوب کرد. ابوالحسن غفاری (که بعداً لقب صنیع الملک را گرفت) حتی پیش از سفر به ایتالیا مهارت خود را در شبیه‌سازی با استفاده از اسلوب پرداز نشان داده بود. بعداً، تحت تاْثیر آثار استادان اروپایی تحولی در اسلوب و شیوه و دید هنری اش پدید آمد. اما اگر چه او اصول و قواعد طبیعت نگاری را به خوبی درک کرد، همواره بر آن بود که روح سنت ایرانی را زنده نگهدارد ابوالحسن غفاری در مقام نقاشباشی دربار اجرای دو سفارش بزرگ را بر عهده گرفت: یکی، نقاشی مراسم سلام نوروزی ناصرالدین شاه؛ و دیگری، مصورسازی کتاب هزار ویک شب. در سال۱۲۷۷ق ریاست دارالطباعه و ادارهٔ امور چاپ و نشر روزنامهٔ وقایع اتفاقیه به او واگذار شد. او نام روزنامه را به روزنامهٔ دولت علّیه ایران تغییر داد و با قطع بزرگتر و کاغذ و خط بهتر منتشر ساخت. از این زمان به بعد در هر شماره از این روزنامه تصاویری با شیوهٔ گراوورسازی از رجال ناصری منتشر می‌شد؛ چون او فن گراورسازی را نیز در اروپا فرا گرفته بود. با اعتبار و منزلتی که صنیع الملک نزد ناصرالدین شاه پیدا کرد، مکانی را در جنوب ارگ دولتی و عمارت سلطنتی در اختیار او گذاشتند تا امور مربوط به نقاشی و چاپ و غیره را پیش ببرد. در اینجا بود که مقدمات تأسیس نخستین مدرسهٔ نقاشی را به سبک اروپایی و با عنوان «نقاش خانهٔ دولتی» فراهم ساخت و تأسیس آن را در شمارهٔ ۵۱۸ روزنامهٔ دولت علّیه ایران، مورخ سوم شوال ۱۲۷۸ به اطلاع عموم رساند و از مردم خواست تا فرزندان خویش را برای یادگیری نقاشی به این مؤسسه بفرستند. شاه در سال ۱۲۷۹ ق قطعه‌ای نشان سرتیپی و حمایل به او اهدا کرد. ابوالحسن غفاری سرانجام در اوایل ذیقعدهٔ ۱۲۸۳ در حدود پنجاه و چهار سالگی چشم از جهان فروبست و در شاه عبدالعظیم به خاک سپرده شد.