صورت فلکی سپر چه ویژگیهایی دارد؟
سپر (صورت فلکی)
طیف آلفای سپر از نوع III K۳، قدرش ۳٫۹ و در فاصله ۱۸۰ سال نوری از ما قرار دارد M۱۱ یک خوشه باز از قدر ششم به فاصله ۱۸۰ سال نوری واقع در ۲ درجه جنوب شرقی بتای سپر است این خوشه دارای ۲۰۰ ستاره از قدر های۹ تا ۱۴ در پهنه‌ای از آسمان به طول ۱۰ دقیقه قوس یمی باشد M۲۶ در حدود ۵ درجه‌ای جنب بتای سپر بوده که قدر آن ۹ و به عنوان یک خوشه باز در فاصله ۵۰۰۰ سال نوری تا زمین قرار گرفته‌است. سپر (صورت فلکی)
سِپَر صورت فلکی کم‌رنگی است که در درون راه شیری دیده می‌شود. زمان رسیدن به نصف‌النهار:۲۴ مرداد مساحت:۱۰۹ درجه مربع این صورت فلکی کوچک در ابتدا به اسم سپر سوبیسیانوم یا ((سپر سوبیسکی)) نامگذاری شد که به افتخار پادشاه لهستان در قرن هفدهم جان سوم سوبیسکی بود ولی در واقع جنبه تبلیغ داشت امروزه این نام کوتاه شده و به صورت کلمه سپر در آمده‌است
خورشید
آماج خورشیدی، راستایی است که خورشید در آن سفر می‌کند و نسبت به ستارگان همسایه در کهکشان راه شیری سنجیده می‌شود. روی هم رفته، خورشید به سوی ستارهٔ کرکرس نشسته در صورت فلکی دیگ‌پایه و با زاویه‌ای نزدیک به ۶۰ درجهٔ آسمان نسبت به جهت مرکز کهکشانی سفر می‌کند. صورت‌های فلکی گردان
چرخشی بودن ستاره و صورت فلکی به موقعیت عرضی جغرافیایی ناظر بستگی دارد. در نیمکره شمالی، ستارگان و صورت‌های فلکی خاصی به‌طور همیشگی در نیم‌کره جنوبی آسمانی قابل مشاهده هستند. همین امر در نیمکره جنوبی نیز وجود دارد؛ جایی که ستارگان و صورت‌های فلکی خاصی همیشه در آسمان گردان جنوبی این سیاره قابل مشاهده هستند. نیم‌کره جنوبی آسمانی، در حال حاضر با ستاره قطبی جدی که کمتر از ۱ درجه فاصله دارد نشان داده می‌شود، همیشه یک آزیموت برابر با صفر دارد. ارتفاع قطب برای عرض جغرافیایی مشخص Ø ثابت است و مقدار آن با فرمول زیر نشان داده می‌شود: (A = ۹۰° - Ø). همهٔ ستاره‌هایی که دارای انحطاط کمتر از A هستند، گرداگرد نیستند. اشکال قمری
از آنجا که صفحه مداری ماه در فضا پیشروست، اشکال ماه نیز بر ماه گرفتگی غالب می‌شوند و یک انقلاب را (که دوره ای دراکونیکی یا گره ای نامیده می‌شود) در ۱۸٫۶۱۲۹۵۸ سال (۶٬۷۹۸٫۳۸۳ روز) رقم می‌زند. (این به اندازه یک ساروس به طول نمی‌انجامد)(توضیح مترجم:ساروس چرخه خسوف و کسوف است که هر ۱۸ سال یکبار اتفاق می‌افتد) همان چرخه ای که در برابر یک مرجع اینرسی انجام شود، مانند سیستم مرجع بین‌المللی آسمانی (ICRS). یک سیستم مختصاتی که نسبت به ستاره‌های ثابت اندازه‌گیری شده‌است و ۱۸٫۵۹۹۵۲۵ سال است. گیسو (صورت فلکی)
سال‌ها بود که این صورت فلکی به دنبال اصالت گم شدهٔ خود می‌گشت و این تیکو براهه بود که آن را به مقصودش رساند. این صورت فلکی تا پیش از سال ۱۶۰۲ یا بخشی از دُم شیر آسمان به حساب می‌آمد یا جزء صورت فلکی سنبله. اما سرانجام در سده ۱۶ نقشه‌های آسمان این دو عضو تازه را در صفحات خود راه دادند. یکی از آنان صورت فلکی گیسو بود. تیکو براهه در این سال گیسو را در مقام یک صورت فلکی مجزا در فهرست معروف خود جای داد و در سال ۱۶۰۳ نیز این صورت فلکی در نقشهٔ اجرام آسمانی بایر قرار گرفت. اسکنه (صورت فلکی)
اسکنه یکی از پیکرهای آسمانی جنوبی است. مهمترین ستاره اش ستاره آلفا اسکنه است که هم نزدیکترین ستاره به زمین در این صورت فلکی و هم پرنورترین ستاره این صورت فلکی است و این صورت فلکی هیچ جرم عمقی آسمان روشنتر از قدر ۱۱.۵ و بزرگتر از ۳ ثانیه قوسی ندارد ان‌جی‌سی ۵۸۶۶
یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های ان‌جی‌سی ۵۸۶۶، دیسک گرد و غبار گسترده‌ای است که تقریباً کاملاً لبه دار دیده می‌شود. این خط غباربرای یک کهکشان عدسی بسیار غیر معمول است. غبار در بیشتر کهکشان‌های عدسی به‌طور کلی فقط در نزدیکی هسته یافت می‌شود. این دیسک غبار ممکن است دارای یک ساختار حلقه مانند باشد، اگرچه تعیین شکل این ساختار با توجه به جهت‌یابی کهکشان دشوار است. همچنین ممکن است کهکشان یک کهکشان مارپیچی باشد که بخاطر جهت لبه روی آن، در طبقه‌بندی کهکشان عدسی قرار گرفته باشد، در این صورت خط گرد و غبار خیلی غیرمعمول نیست. جبهه (ستاره)
جبهه یک ستارهٔ دوتایی در صورت فلکی شیر (صورت فلکی) شامل یک غول از ردهٔ ک۱ و یک غول از رده جی ۷ واقع در فاصلهٔ تقریبی ۷۶ سال نوری از زمین است که با تناوبی تقریباً ششصدساله دور یکدیگر می‌گردند. ستاره داوود
ستارهٔ داوود (عبری: ماگن دیوید מָגֵן דָּוִד)، سپر داوود، شکلی مرکب از دو مثلث متساوی الاضلاع یکی رو به بالا و دیگری رو به پایین که روی هم قرار گرفته، تشکیل شده‌است. این نشان در ادیان و عقاید مختلف، به خصوص یهودیت امروزی کاربرد دارد. ان‌جی‌سی ۷۳۵۴
این سحابی نتیجه یک ستاره پیر است که جو خارجی خود را بیرون می‌زند. طور کلی سحابی بیضوی شکل است، با ساختار پیچیده داخلی دارای پوسته‌های داخلی و خارجی، چندین گره استوایی روشن و دو ویژگی جت مانند در نزدیکی قطب‌های سحابی. لبه پوسته داخلی بیضی است و نسبت ابعاد آن ۱٫۶ و یک محور اصلی است. ۳۰ ". پوسته بیرونی بیشتر دایره ای است و تقریباً هم اندازه استقطر ۳۳. پوسته ضعیف بیرونی با سرعت بیشتری نسبت به پوسته داخلی منبسط می‌شود و گره‌ها با همان سرعت پوسته خارجی در حرکت هستند. پوسته خارجی قدمت تخمینی ۲۵۰۰ سال دارد، در حالی که پوسته داخلی ۱۶۰۰ ساله است. بره (صورت فلکی)
این صورت فلکی پیوندی با افسانه‌ها و اساطیر ایرانی دارد. حدود دو هزار سال پیش مبنای آغاز بهار بوده‌است ولی به علت پدیده حرکت تقدیمی زمین، در زمان حال، خورشید در لحظه اعتدال بهاری در صورت فلکی مجاور آن یعنی ماهی (حوت) است. ستاره آلفای این صورت فلکی به نام حمل (بره) است. نوع طیف آنIII 2K، با قدر ۲، به فاصلهٔ ۷۸ سال نوری تا زمین است. ستاره بتای آن، به نام انورالشیاطین که به معنای «دو چیز که واضح نیست» قدری معادل ۶/۲ دارد و فاصله آن ۴۴ سال نوری است. ستاره گامای آن هم به نام اخفی الشیاطین نامیده می‌شود که با چشم غیرمسلح به صورت یک ستاره با قدر ۴ است، اما با یک تلسکوپ کوچک یک جفت همدم آن با قدر ۶/۴ هم دیده می‌شود. خرس بزرگ
خرس بزرگ ۱۲۷۹٫۶۶ درجه مربع یا ۳٫۱۰ درصد از کل آسمان را پوشش می‌دهد و بنابر این سومین صورت فلکی بزرگ است. در سال ۱۹۳۰، اوژن ژوزف دلپورت مرزهای صورت‌های فلکی را رسماً در اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی (IAU) تعیین کرد و خرس بزرگ را به عنوان یک چندضلعی نامنظم ۲۸ وجهی تعریف کرد. در دستگاه مختصات استوایی، این صورت فلکی بین مختصات بُعد تا و بین میل و امتداد دارد. اخترشناسی
درمرکز کهکشان راه شیری یک برآمدگی میله مانند قرار دارد که گمان می‌رود یک سیاه چاله بسیار بزرگ باشد در اطراف هسته چهار بازوی مارپیچ قرار دارند. در این ناحیه بسیاری از ستارگان شکل می‌گیرند و مملو از ستارگان جوان و ستارگان نسل دوم است. دراطراف دیسک، یک شبه کره کهکشانی مسن تر که ستارگان نسل اول محسوب می‌شوند و همچنین مجموعه‌ای از خوشه‌های کروی نسبتاً چگال قرار دارد. قدر (اخترشناسی)
فروغ هر ستاره‌ای به دو دستهٔ قدر ظاهری و قدر مطلق بخش می‌گردد. خورشید دارای قدر ظاهری ۲۷− و شباهنگ که درخشان‌ترین ستاره در شب‌های تاریک است، دارای قدر ظاهری ۱٫۵− است. قدر ظاهری برای ماهواره‌های موجود در مدار زمین نیز به‌کار می‌رود، به گونه‌ای که قدر ظاهری ایستگاه فضایی بین‌المللی گاهی به ۶− نیز می‌رسد. ترازو (صورت فلکی)
ستارگان این بخش از آسمان در امتداد دایره البروج در ابتدا و در اصل چنگال‌های صورت فلکی مجاور یعنی عقرب را نشان می‌دادند. اسامی ستارگان درخشان تر میزان، گویای این وابستگی در گذشته است. در آن ایام خورشید در هنگام اعتدال پاییزی (حدود اول مهر) یعنی زمانی که طول روز و شب یکسان می‌شود، وارد میزان می‌گردید. به همین لحاظ حالت تعادل ترازو را تداعی می کرد. سپر یو وای
بر اساس مدل‌های کنونی از تکامل ستارگان، سپر یو وای روند گداخت هیدروژن را همچنان ادامه داده و گداخت هلیوم را در یک پوستهٔ اطراف هستهٔ خود آغاز نموده‌است. موقعیت سپر یو وای در عمق صفحهٔ کهکشان راه شیری پیشنهاد می‌کند که سپر یو وای یک ستارهٔ غنی از فلز است. سپرخورشیدی تلسکوپ فضایی جیمز وب
نورثروپ گرومن محافظ خورشید را برای ناسا طراحی کرد. سپرخورشیدی به گونه‌ای طراحی شده‌است که ۱۲ بار تا شود تا در آریان ۵ قرار گیرد. پس از استقرار در فضا در نقطه L2، باز شود. این محافظ آفتاب قبل از اینکه برای آزمایش به Northrop Grumman در ردوندو بیچ، کالیفرنیا تحویل داده شود، در ManTech (NeXolve) در هانتسویل، آلاباما به صورت دستی مونتاژ شد. در حین پرتاب به دور عنصر تلسکوپ نوری پیچیده شده و سپس باز می‌شود. قرار است این سپرخورشیدی تقریباً یک هفته پس از پرتاب باز شود. در طول طراحی و توسعه تلسکوپ، مواد لایه سپرخورشیدی با گرما، سرما، تشعشع و اثرات میکرو با سرعت بالا مورد آزمایش قرار گرفت. دانه
سپر در اغلب تیره گندم تمام لپه کاملاً تغییر شکل می‌دهد و به صورت اندام ویژه جذب‌کننده مواد غذایی درمی‌آید که آن را سپر می‌نامند. ستاره قطبی
ستارهٔ قطبی یا ستارهٔ شمالی ستاره‌ای است که بسیار نزدیک به امتداد محور زمین بر کرهٔ سماوی باشد، و جهت شمال (در نیمکرهٔ شمالی) را نشان می‌دهد و ستاره‌ای است که موقعیت محلش نسبت به ناظر ساکن روی زمین تغییر نمی‌کند. در حال حاضر این موقعیت از آن ستارهٔ جُدَی است که با قدر ظاهری ۲٫۱ درخشان‌ترین ستارهٔ صورت فلکی خرس کوچک (دب اصغر) است، اما به دلیل حرکت تقدیمی زمین این مکان تغییر می‌کند. در ۴٬۰۰۰ سال پیش ستارهٔ قطبی ستارهٔ اِتا آبمار بود، ۳٬۰۰۰ سال پیش ستارهٔ قطبی ستارهٔ ثعبان، ۱۶٬۵۰۰ سال پیش ستارهٔ دلتای ماکیان، و در سال ۱۴٬۰۰۰ میلادی ستارهٔ قطبی ستارهٔ کرکس نشسته خواهد بود. گذر زهره
برای مشاهدهٔ گذر زهره لزوماً نیاز به ابزار اپتیکی نیست بلکه با چشم غیرمسلح هم می‌توان این پدیده را مشاهده کرد. هنگام رصد چشم نباید مستقیماً به خورشید خیره شد، بلکه باید چشم یا ابزار اپتیکی مورد استفاده را به فیلترهای مخصوصی مجهز کرد تا از صدمه زدن امواج فرابفش و مضر به چشم جلوگیری شود. سیارهٔ زهره با کمی دقت به شکل لکهٔ گرد و سیاهی مشاهده می‌شود، به راحتی از لکه‌های خورشیدی قابل تفکیک خواهد بود؛ زیرا لکه‌های خورشیدی شکل منظمی ندارند و به اندازهٔ زهره تیره و سیاه رنگ نیستند. حسن عسکری
حسن عسکری را فردی میانه‌قامت، گندمگون، زیباروی، نه فربه و نه لاغر، با گردن بلند و سینهٔ پهن، زیباروی، با ابروان کمانی، پیشانی گشاد، چشم‌های فراخ، سرخ‌گونه و با خال هاشمی بر گونهٔ راست توصیف کرده‌اند. سیاه‌گوش (صورت فلکی)
ستاره آلفای سیاهگوش دارای طیف K7 III با قدر ۳٫۱ و فاصله ۱۶۵ سال نوری است. ستاره ۳۸ سیاهگوش، دومین ستاره درخشان از نوع F5 V و قدر ۴٫۰ و به فاصله ۴۶ سال نوری است.کتاب صورت‌های فلکی نوشته دکتر گری مکلر اخترسپر
"اخترسپر"، قدیمی‌ترین مهره‌دار شناخته‌شده‌ی آمریکا، سپر-سری متمایز و بدنی دم‌باریک داشت. نیمه‌ی بالایی سپر پنج شیار طولی برجسته و تعداد زیادی صفحه‌ی چندگوش داشت. آرایش صفحه‌ها و فلس‌های متداخل این ماهی احتمالاً شکل روان‌روتری به آن می‌داده‌اند که نشان می‌دهد زیستگاه‌های دریایی "اخترسپر" جریان‌های آبی قوی داشته‌اند یا از جزر و مد تأثیر می‌پذیرفته‌اند. بر خلاف "ساکابامباسپیس" و "آراندسپیس"، شکاف‌های آب‌ششی "اخترسپر" پوشیده نبودند و چشم‌هایش در دو طرف سرش قرار داشتند، نه جلوی آن. برج فلکی
هر برج فلکی یا مانگاه آسمانی نواری یا کمربندی است به درازای ۳۰ درجه کمانی، هم‌راستای دائرةالبروج و با پهنای ۱۶ درجه که دائرة البروج مدار (پرگاره ) آغاز و میانی آن است. هر برج یا مانگاه تا ۸ درجه شمال و ۸ درجه جنوب آن پهنا دارد. شکارچی (صورت فلکی)
این صورت فلکی در جنوب صورت فلکی ارابه‌ران و در شرق صورت فلکی دوپیکر قرار دارد. همچنین در شمال شرقی آن صورت فلکیٍ گاو قرار دارد. دست‌ها و بالاتنه شکارچی در نیم کره شمالی حاوی یکی از پرنورترین ستاره‌ها به نام ابط‌الجوزا می‌باشد. در نیم کره جنوبی که پایین‌تنه شکارچی در آن قرار دارد صوُر تک‌شاخ و نهنگ قرار دارد، در جنوب و جنوب غربی شکارچی خرگوش و سگ بزرگ قرار دارد و به همین دلیل شکارچی را شکارگر سگ می‌دانند. در جنوب شرقی شکارچی نیز صورت فلکی جوی واقع است. اسب بزرگ
مربع پاییزی یک صورتواره است که از چهار ستاره شاخص در صورت فلکی اسب بزرگ به‌شکل یک مربع بزرگ جلوه‌گر است. ستارگان مرکب‌الفرس (زین اسب)، ساعدالفرس (بازوی اسب)، جنب (پهلوی اسب) و سُرَّةالفَرَس (آلفا صورت فلکی زن برزنجیر) این مربع را تداعی می‌کنند. کهکشان
کهکشان راه شیری کهکشانی است که ما زمینیان در آن زندگی می‌کنیم. این کهکشان به شکل نوار درخشانی که آسمان را دور می‌زند و با استوای سماوی ۶۳ درجه زاویه می‌سازد. در شب‌های تاریک بدون ماه با چشم غیر مسلح دیده می‌شود. این نوار که در حقیقت مقطع کهکشان از دید خورشید می‌باشد ناهمگون بوده و اندازه پهنای آن میان ۳ تا ۳۰ درجه متفاوت است. روشنایی و پهنای نوار کهکشان در سمت صورت فلکی قوس بیشتر می‌باشد و در شب‌های تابستان بیشتر خودنمایی می‌کند دلیل این مسئله این است که میانه کهکشان راه شیری در این سمت جای دارد و زمانی که به صورت فلکی قوس نگاه می‌کنیم در واقع به قسمت‌های درونی آن نگاه می‌کنیم که شمار ستاره‌ها و سحابیهای آن بیشتر است. کهکشان راه شیری یک کهکشان مارپیچی با چند بازو می‌باشد. حتی با یک تلسکوپ کوچک می‌توان میلیون‌ها ستاره آن را دید که البته این ستارگان همه متعلق به بازوی جبار (یا بازوی محلی) هستند. ناهمگونی‌هایی که در کهکشان می‌بینیم ناشی از وجود ابرهای گازی و غباری تیره‌کننده (سحابی تاریک) هستند. کهکشان راه شیری به همراه دو کهکشان مارپیچی آندرومدا و کهکشان سه گوش و نزدیک به سی کهکشان کوتوله خوشه محلی کهکشانی را ساخته‌اند. کهکشان‌های کوتوله بر گرد سه کهکشان بزرگ مجموعه در حال چرخش بوده و در حقیقت اقمار این کهکشان‌ها به‌شمار می‌آیند. خورشید به همراه سامانه خود در فاصله حدود ۲۴۰۰۰ تا ۲۸۰۰۰ سال نوری از میانه کهکشان جای دارد و هر ۲۵۰ میلیون سال یک بار گرد مرکز آن می‌چرخد. با بررسی ۲۸ ستاره که در نزدیکی میانه کهکشان جای دارند آشکار شده که سیاهچاله ای با جرم نزدیک به ۴ میلیون برابر جرم خورشید در آنجا جای دارد. با توجه به قانون سوم کپلر دربارهٔ دو جسمی که دور هم می‌چرخند که در آن بیان می‌شود جرم جسم بزرگتر (که در اینجا همان کهکشان راه شیری است) بر حسب جرم خورشید برابر است با حاصل تقسیم توان سوم اندازه مدار جسم کوچکتر (که در اینجا خورشید است) بر حسب واحد نجومی بر توان دوم دوره چرخشی آن بر حسب سال و با توجه به اینکه خورشید در فاصله حدود ۸۰۰۰ پارسکی از مرکز کهکشان قرار دارد و دوره چرخش آن به گرد مرکز کهکشان در حدود ۲۲۵ میلیون سال است، جرم کهکشان در حدود ۹۰ میلیارد برابر جرم خورشید بدست می‌آید. این شماره با متمرکز کردن جرم همه موادی از کهکشان که درون مدار خورشید جای دارند در مرکز کهکشان بدست آمده‌است. طبیعی است که مقداری از جرم کهکشان هم در بیرون از مدار خورشید قرار دارد؛ یعنی این شماره، جرم این مواد را نشان نمی‌دهد. برای اندازه‌گیری جرم همه کهکشان از اندازه‌گیری سرعت ستاره و گازهایی که در فواصل دوری از مرکز کهکشان قرار دارند بهره برده می‌شود. دانشمندان دریافته‌اند که مؤثرترین راه اندازه‌گیری جرم کهکشان پژوهش در طول موجهای رادیویی است چرا که این امواج کمتر تحت تأثیر گازها و غبارهای درون کهکشانی هستند و با بررسی آن‌ها می‌توان به مشاهده مواد دورتری پرداخت. با این روش دانشمندان توانسته‌اند به نموداری از جرم موادی که در فواصل متفاوتی از مرکز کهکشان هستند دست پیدا کنند. این نمودار با نام نمودار چرخشی شناخته می‌شود. با کمک این نمودار آشکار شده که جرم کهکشان در بازهٔ ۱۵۰۰۰ پارسکی از میانه کهکشان نزدیک به ۲۰ میلیارد برابر جرم خورشید است. این گستره خوشه‌های کروی و بازوهای کهکشان را نیز در بر می‌گیرد. ممکن است گمان کنید برای اجرامی که فاصله آن‌ها تا میانه کهکشان از این فاصله بیشتر باشد مطابق آنچه در سامانه خورشیدی رخ می‌دهد شتاب آن‌ها رو به کاهش باشد. بر پایه اندازه‌گیری‌ها مشخص شده که اینطور نیست، یعنی سرعت این اجرام از آنچه که پیش‌بینی می‌شده بیشتر است بنابراین باید جرم بزرگتری در فواصل دورتری از ۱۵۰۰۰ پارسکی مرکز خورشید وجود داشته باشد. اکنون این جرم به وجود یک هاله تاریک (Dark halo) نسبت داده شده‌است. بیشترین جرم کهکشان ناشی از همین هالهٔ تاریک است که مشخص نیست از چه ماده‌ای تشکیل شده‌است. واژهٔ تاریک به این معنا نیست که در محدودهٔ دیدگانی طیف مشاهده نمی‌شوند بلکه این مواد در همهٔ بازهٔ طیفی (از گاما تا رادیویی) قابل کشف نیستند. تنها به دلیل اثرات گرانشی آن‌ها است که به وجود آن‌ها پی برده‌ایم. این ماده تاریک نه از مولکول‌های هیدروژن و نه از مواد ستاره‌ای معمولی تشکیل شده‌است. سیاهچاله‌های با جرم ستاره‌ای، اجرام ماکو(MACHO) که شامل کوتوله‌های قهوه‌ای (ستارگانی که به دلیل جرم کم نتوانسته‌اند واکنش‌های هسته‌ای را شروع کنند)، کوتوله‌های سفید و کوتوله‌های سست و کم جرم سرخ می‌باشد از کاندیداهای مورد نظر می‌باشند. هم‌اکنون گزینه ذرات زیر اتمی نیز به فهرست مواد تشکیل دهنده ماده تاریک افزوده شده‌است. این ذرات باید دارای جرم بوده ولی برهم کنش بسیار ناچیزی با مواد معمولی داشته باشند. یک دسته از این مواد با نام ذرات جرم دار با برهمکنش سست شناخته می‌شوند. سپرخورشیدی تلسکوپ فضایی جیمز وب
سپرخورشیدی به فضاپیمای اصلی متصل می‌شود و صفحه‌های آن به سمت بیرون گسترش می‌یابد و سپرخورشیدی را پخش می‌کند و لایه‌ها را از هم جدا می‌کند. در حین پرتاب، سپر جمع شده‌است. وقتی در فضا است، با احتیاط باز می‌شود. هنگامی که سپرخورشیدی کاملاً باز شود، ابعاد آن عرض است. هنگامی که لایه‌ها کاملاً باز می‌شوند، در لبه‌ها بازتر می‌شوند که به بازتاب گرما کمک می‌کند. عقاب (صورت فلکی)
ستاره، درخشان کرکس پرنده به آسانی در این پیکر آسمانی قابل تشخیص است، چون دو ستارهٔ کم‌رنگ‌تر در دو سوی آن قرار دارند. ذات‌الکرسی
این پیکر آسمانی بهترین نقطهٔ شروع برای یافتن ستارگان در پاییز است. پنج ستارهٔ اصلی آن، در حالت اوج ارتفاع و نسبت به جهت شمال سماوی شبیه به حرف M و در حالت نزدیک به افق مانند حرف W دیده می‌شود و با اینکه هیچ‌کدام روشنتر از قدر اول نیستند به راحتی می‌توان شکل W یا M را مشاهده کرد. درخشانترین ستارهٔ ذات الکرسی ستارهٔ صدر (Schedar) در راس غربی W واقع است این ستاره نزدیک به خط گرینویچ آسمان است. ابر کومه‌ای
ابرهای کومه‌ای جداازهم و معمولاً چگال، با خطوط مرزی واضح هستند که نمای آن‌ها به شکل خاکریز یا گنبد یا برج‌های در حال افزایش و گسترش است؛ بخش‌های رو به آفتاب این ابرها غالباً سفید درخشان و پایهٔ آن‌ها به‌نسبت تیره و افقی است. چلپاسه (صورت فلکی)
شکل پیکر چلپاسه در سال ۱۶۸۷ توسط ژوهانس هولیوس پدید آمد. این صورت فلکی هیچ‌گونه جرم مسیه ندارد و کهکشانی روشن‌تر از قدر ظاهری ۱۴.۵ نیز ندارد یک ستاره با نام خاص و خوشه ستاره‌ای کروی نیز ندارد و صور مجاور آن زن برزنجیر، ذات الکرسی،قیفاووس، ماکیان، برساووش هستند. راه شیری
بخش قابل رویت صفحه کهکشان راه شیری، گستره‌ای شامل ۳۰ صورت فلکی را در آسمان اشغال کرده‌است. مرکز کهکشان در صورت فلکی کمان قرار دارد که از سایر بخش‌ها پرنورتر است. فهرست ستاره‌های سپر
این صفحه فهرست ستاره‌های صورت فلکی سپر است که به ترتیب درخشندگی مرتب شده‌اند. سپرخورشیدی تلسکوپ فضایی جیمز وب
سپر خوشیدی JWST بسته شده بود تا در فیرینگ موشک پرتاب جای بگیرد و پس از پرتاب و مستقر شدن تلسکوپ در فضا، یک ورقه فلزی بزرگ پوشیده از مواد مختلف باز می‌شود. این مواد برای محافظت از اپتیک اصلی در برابر نور و گرمای خورشید طراحی شده‌است، بنابراین تلسکوپ می‌تواند نور ضعیفی که از ستارگان و کهکشان‌های دور می‌آید را ببیند. بخش سپرخورشیدی شامل لایه‌ها و مکانیسم‌های مختلف است که شامل فلپ تریم نیز می‌شود. شیر (صورت فلکی)
نام لاتین این صورت فلکی Leo است. دوهزارسال‌پیش صورت فلکی ماه مرداد بوده‌است.این صورت فلکی در فصل بهار در نیمکره شمالی و در پاییز در نیمکره جنوبی قابل مشاهده است. نقش آسمانی جزو معدود صورت فلکی هایی است که به نام خود شباهت زیادی دارند . او در آسمان همچون سلطان حیوانات جلوه می کند! صورت فلکی اسد در زمان های باستان از تقدس ویژه ای برخوردار است. به خصوص در مصر باستان، این تقدس به طغیان سالانه نیل و قرارگرفتن خورشید در صورت فلکی اسد مربوط می شود، زیرا این طغیان برای باروری زمین اهمیت حیاتی داشته است. اسطوره این صورت فلکی زیبا و درخشان به خوان اول هرکول، قهرمان افسانه ای یونان، مرتبط می شود. هرکول در این ماموریت موظف بود شیری را از بین ببرد که در روستای نمیا موجب آزار و اذیت اهالی شده بود. جانور درنده عملا شکست ناپذیر بود و پوست او سخت تر از فولاد می نمود. این شیر از اولاد تیفون، بزرگترین هیولای جهان، بوده است و بر طبق بعضی از داستان ها او توسط تیفون یا سگ ارتس و یا حتی توسط خدای ماه سلن زخم ناپذیر شده است. غاری که شیر خوفناک و وحشی در آن می زیست دو راه خروجی داشت و جانور درنده به راحتی می توانست خود را از یکی از دو دهلیز نجات دهد. اما هرکول که پهلوان دانایی نیز بود برای انجام ماموریتش ابتدا یکی از راههای خروجی را بست و بر سر راه خروجی دیگربه کمین شیر خطرناک و ترسناک نشست و دو ماه طول کشید تا او را پیدا کرد. هرکول با کمان خود نیزه هایی به سوی حیوان پرتاب نمود، ولی نیزه ها به پوست سخت جانور کارگر نیفتاد و کمانه کرد. هرکول بالاخره موفق شد حیوان درنده را با دستانش خفه کند. جانور مرده نیز برای هرکول مشکلات زیادی ایجاد کرد. زیرا کندن پوست حیوان با ابزار معمولی غیر ممکن بود. تنها یال شیر که سخت تر از الماس بود توانست به قهرمان کمک کند تا عاقبت پوست باشکوه و فولادین را پاره و از بدن جانور جدا سازد. در عین حال کاری که هرکول انجام داد به وسیله گیلگمش خدای خورشید نیز انجام گرفته بود، برخی می گویند که ارتباط شیر با خدای خورشید نیز انجام گرفته بود، برخی میگویند که ارتباط شیر با خدای خورشید حاصل انطباق این صورت فلکی در منطقه البروج بابلی با انقلاب تابستانی است. بزرگ ایزدان، زئوس، عاقبت شیر را به یکی از زیباترین صورت های فلکی منطقه البروج تبدیل کرد تا ما را در تمام زمانهابه یاد پیکارهای قهرمانانه هرکول بیندازد. بسیاری از اقوام باستانی ستاره اصلی صورت فلکی اسد را که قلب الاسد نام دارد، مظهر قدرت و فرمانروای آسمان می شمردند. فارس ها آن را یکی از چهار نگهبان آسمان می دانستند که ثروت، قدرت و افتخار با خود می آورد. سیارک
تا عصر مسافرت در فضا، اشیاء موجود در کمربند سیارکی حتی در بزرگترین تلسکوپ‌ها نورهای مبهمی بودند و شکل و جنس آنها به صورت رمز و راز باقی مانده بود. بهترین تلسکوپ‌های مدرن نصب شده روی زمین و تلسکوپ فضایی هابل می‌توانند مقدار کمی از جزئیات را بر روی سطح بزرگترین سیارک‌ها نشان دهند، اما حتی این موارد نیز نمایی کمی بهتر از حباب‌های فازی نشان می‌دهند. اطلاعات محدودی در مورد شکل و ترکیبات سیارک‌ها را می‌توان از منحنی‌های نوری آن‌ها (تغییر در میزان روشنایی در چرخش آن‌ها) و از خصوصیات طیفی آنها استنباط کرد و اندازه سیارک‌ها را می‌توان با زمان‌بندی طول انقباضات ستاره (هنگامی که یک سیارک مستقیماً از جلوی یک ستاره عبور می‌کند) تخمین زد. تصویربرداری راداری می‌تواند اطلاعات خوبی در مورد اشکال سیارک‌ها و پارامترهای مداری و چرخشی به خصوص در مورد سیارک‌های نزدیک به زمین بدست آورد. از نظر delta-v و الزامات پیشرانه، NEOها راحتتر از ماه قابل دسترسی هستند. کپلر-۱۰
کپلر-۱۰ یک ستاره است که در صورت فلکی اژدها قرار دارد. نجوم کروی
در جدولهای مدرن ستاره‌ها، کرهٔ آسمان به ۸۸ صورت فلکی تقسیم شده‌است. هر ستاره‌ای در یک صورت فلکی قرار دارد. صورت فلکی‌ها برای هدایت کردن مفیدند. ستاره قطبی برای یک بیننده که در نیم کرهٔ شمالی قرار دارد نزدیک شمال اوست. این ستاره همیشه در موقعیتی نزدیک بالای قطب شمال قرار دارد. کژدم (صورت فلکی)
درخشان‌ترین ستاره این صورت فلکی ستاره قلب عقرب می‌باشد که معنای انگلیسی آن رقیب مریخ است. علت این رقابت سرخ رنگی این ستاره در قیاس با مریخ است. این ستاره یک ابرغول بوده و حدود ۶۰۰ برابر قطر خورشید قطر دارد با طیف M1 Ib و قدر ۱٫۰ می‌درخشد قلب العقرب یک ستاره همدم آبی رنگ از قدر پنجم دارد که طیف آن B۳ و فاصله اش با خورشید ۶۰۰ سال نوری است.این صورت فلکی کوچک منطقه البروج، چهره عقربی را تصور می‌کند که با نیش خود، جبار را کشته است. زن برزنجیر
روشن‌ترین ستاره آن سرةالفرس ، یک ستاره دوتایی است که گاهی آن را به عنوان بخشی از صورت فلکی اسب بالدار (فَرَس اعظم) نیز برشمرده‌اند. ستاره دیگر آن عناق‌الارض ، یک ستاره دوتایی رنگی است که هدف محبوبی برای اختر شناسان تازه‌کار به‌شمار می‌رود. جنب‌المسلسله یک غول سرخ است که رنگ آن با چشم برهنه قابل مشاهده است. گاو (صورت فلکی)
شانه‌های ثور را خوشهٔ پروین تشکیل می‌دهد. صورت فلکی ثور به خاطر این خوشهٔ زیبا، جلوهٔ خاصی دارد. خوشهٔ پروین، شبیه به دب اصغر، ولی کوچک‌تر و فشرده‌تر از آن است که هفت ستاره در آن به وضوح دیده می‌شود. بر طبق اساطیر، خوشهٔ پروین، هفت خواهران اطلس نیرومند بودند که جبار شکارچی به دنبالشان بود و برای نجات از دست وی، به صورت هفت کبوتر درآمدند. حرکت تقدیمی
مدار سیاره به دور خورشید بیضی کامل نیست و گلبرگی‌شکل است. این حرکت باعث می‌شود که قطر دراز (اطول) بیضی مدار پیرامون خورشید بچرخد و حضیض خورشیدی پیشروی کند. نمای اسپایدر
می‌توان از سازه‌های اسپیس فریمی در ترکیب با قطعات اسپایدر نیز استفاده نمود تا پوسته ای یکپارچه و بدون المان‌های معماری مزاحم را خلق نمود. به عنوان مثال می‌توان از پوسته شیشه ای آسمان نمای گنبد مینا نام برد. در این نوع نما انتقال بار به سازه توسط یک تیغه شیشه‌ای دو یا سه لایه صورت می‌گیرد. حاصل کار ظرافت و زیبایی و شفافیت فوق‌العاده می‌باشد. با توجه به شیشه ای بودن سازه این نوع پوسته‌ها باید دقا فراوانی در طراحی آن‌ها نمود تا با ضوابط وآیین‌نامه‌های ایران در مورد زلزله قابل دفاع شوند. پنجه اسپایدر را می‌توان به شکل‌های مختلف طبقه‌بندی نمود ولی متداول‌ترین آن سیستم‌های کلمپ و ایکس می‌باشد. قطعات کلمپ به صورت یک گل میخ یا یک قطعه صلیب شکل بوده که شیشه را در خود جای می‌دهند و قطعات ایکس قطعاتی هستند که به صورت حرف ایکس یا اچ انگلیسی بوده و توسط پیچ‌هایی که در شیشه جاسازی می‌شوند به اسپایدر متصل می‌گردند. زرافه (صورت فلکی)
زرافه یکی از صورت‌های فلکی جدید در آسمان شمالی می‌باشد که برای اولین بار توسط ستاره‌شناس آلمانی، یاکوب بارچ در سال ۱۶۲۴ محدوده آن تعیین شد. این صورت فلکی دارای ستارگان کم فروغ در اطراف صورت‌های معروف خرس بزرگ، خداوند کرسی و غیره، با ستاره‌های درخشان تر است. نام انگلیسی این صورت فلکی برگرفته از یک اسم یونانی به معنای «شتر-پلنگ» است که به زرافه داده شده. این حیوان دارای سر و گردنی مانند شتر و پوست خالداری شبیه به پلنگ است. هرچند که صورت فلکی زرافه وسیع است اما ستارگانش کم فروغ و بی نامند. سگ بزرگ
برجسته‌ترین خوشه باز این صورت فلکی M۴۱ یا NGC۲۲۸۷ است. M۴۱ سطحی معادل قرص ماه را در آسمان می‌پوشاند و ۴ درجه جنوب ستاره شعرای یمانی قرار دارد. پرسئوس
امروزه پرسئوس، کاسیوپیا، کفئوس، آندرومدا، آتنا، پگاسوس و کتوس همگی صورت فلکی هستند. صورت فلکی آندرومدا به شکل دختری گرفتار در غل و زنجیر دیده می‌شود. کهکشانی هم در صورت فلکی آندرومدا به همین نام نامگذاری شده‌است که همسایهٔ کیهانی ما محسوب می‌شود (در عربی، کهکشان «امراة المسلسله» گفته می‌شود). خورشید
خورشید مانند یک سیارهٔ خاکی دارای مرز روشنی نیست. تنها در لایه‌های بیرونی، چگالی گازها به صورت نمایی با افزایش فاصله از مرکز خورشید کاهش می‌یابد. شعاع خورشید برابر است با فاصلهٔ مرکز خورشید تا لبهٔ شیدسپهر. این لایه، بیرونی‌ترین لایه‌ای است که پس از آن گازها یا بسیار سرد اند یا لایه‌ای بسیار نازک را می‌سازند که نمی‌توانند به اندازهٔ درخور توجه نور تولید کنند. در نتیجه لایهٔ آخر لایه‌ای است که چشم غیرمسلح بتواند به خوبی آن را ببیند. آلفا سپر
آلفا سپر یک ستاره است که در صورت فلکی سپر قرار دارد. ماکی‌ماکی
ماکی‌ماکی پس از پلوتو دومین شیء درخشان کمربند کویپر است و تنها کمی کم‌نور تر از پلوتو است و می‌توان آن را با استفاده از یک تلسکوپ آماتور (غیر حرفه‌ای) مشاهده کرد. البته چون اریس فاصلهٔ بیشتری نسبت به ماکی‌ماکی به خورشید دارد، درخشندگی ظاهری پلوتو و ماکی‌ماکی از آن بیشتر است. پژوهشگران تشخیص داده‌اند که ماکی‌ماکی ۷۷ درصد از نوری که توسط خورشید به آن تابیده می‌شود را منعکس می‌کند. ماکی‌ماکی یکی از بزرگترین اجسام بخش بیرونی منظومهٔ خورشیدی است که تاکنون کشف شده‌است اندازهٔ آن تقریباً دو سوم اندازهٔ پلوتو است. ماکی‌ماکی پس از اریس و پلوتو، سومین سیارهٔ کوتولهٔ بزرگ منظومهٔ خورشیدی است و هم‌چنین هائومیا و سرس در رتبه‌های چهارم و پنجم قرار دارند. اندازهٔ دقیق ماکی‌ماکی نامشخص است، اما از داده‌های تلسکوپ فضایی اسپیتزر و شباهت‌های طیفی آن با پلوتو، ستاره‌شناسان برآورد کرده‌اند که قطر ماکی‌ماکی حدود ۱٬۵۰۰ کیلومتر است. و دو سوم پلوتو است. خورشیدگرفتگی
ویژگی‌های مداری ذکر شده در بالا، موجب شده‌است که پدیده خورشیدگرفتگی در کره زمین از ویژگی‌های منحصربه‌فردی در بین سیارات منظومه خورشیدی برخوردار باشد و پیچیدگی‌ها و زیبایی‌های خاصی به شرح زیر در آن دیده شود. آفتاب‌پرست (صورت فلکی)
آفتاب‌پرست صورت فلکی کوچکی در آسمان جنوبی است. این صورت فلکی یکی از دوازده صورت فلکی بود که توسط پیتر دیرکسون کیسر و فردریک دی هاتمن در میان سال‌های ۱۵۹۵ و ۱۵۹۷ ایجاد شد و اولین بار در آسمانسنجی جوئان بایر در ۱۶۰۳ پدیدار شد. سرپسین
سَرپسین یا رأس پـِیکَر پَسین (بتا دوپیکر، "beta Geminorum"، Pollux) درخشان‌ترین ستارهٔ صورت فلکی دوپیکر از قدر ۱/۲ است که سر یکی از دو پیکر را نشان می‌دهد. آفتاب‌پرست
آفتاب‌پرست نر معمولاً آراسته‌تر است. بسیاری سر یا صورت زیبایی دارند، برآمدگی بینی و نیز برآمدگی شاخ مانندی دارند. بعضی دیگر نیز تاج‌های بزرگی را در بالای سر خود دارند. کهکشان آنمیک
یکی دیگر از ویژگی‌های این نوع کهکشان‌ها این است که اکثریت آنها به شکل کهکشان‌های خوشه‌ای هستند که همین مسئله یکی از دلایلی است که سبب ضعف در بازوهای این کهکشان‌ها شده‌است. راه شیری
راه شیری کهکشانی مارپیچی میله‌ای است. شکل کلی کهکشان‌های مارپیچی را می‌توان به یک دیسک یا قرص تشبیه کرد. بخش اصلی اجزای تشکیل دهندهٔ کهکشان (ستاره‌ها، گاز و غبار) در قالب بازوهای مارپیچی در سطح تخت این دیسک قرار دارند. ستارگان کمتری نیز به صورت هاله‌ای اطراف دیسک را دربر گرفته‌اند. این ساختار مارپیچی تنها در صورتی قابل مشاهده است که بیننده‌ای در خارج کهکشان از روبه‌رو به آن نگاه کند. ما به عنوان بیننده‌ای که از داخل صفحهٔ کهکشان به آن می‌نگریم، اجزای واقع در صفحهٔ کهکشان را به صورت نوار دایره‌ای شکل متراکمی از ستارگان، دورتادور خود می‌بینیم. این همان راه شیری است که شب‌ها در آسمان می‌بینیم. اجزای واقع در هالهٔ کهکشان را نیز که تراکم کمتری دارند، به صورت ستارگانی مجزا در سایر قسمت‌های آسمان مشاهده می‌کنیم. به این ترتیب، علاوه بر نوار شیری‌رنگ مورد اشاره، تمام ستارگان دیگری نیز که با چشم غیرمسلح در آسمان می‌بینیم، متعلق به کهکشان راه شیری هستند و این نوار نورانی تنها نشانگر آن دسته از ستارگان راه شیری است که در راستای صفحهٔ کهکشان قرار گرفته‌اند. بخش‌هایی از راه کهکشان که تاریک به نظر می‌رسند، به علت وجود گاز و غبار میان ستاره‌ای است که مانع از رسیدن نور ستارگان زمینه به چشم ما می‌شود. صورت فلکی
این تقسیم‌بندی به آشناسازی و نیز در اشاره و یافتن مکان یک جرم آسمانی نیز کمک می‌کند؛ مثلاً وقتی گفته می‌شود ماه در صورت فلکی قوس است می‌توان پی برد که به کدام سوی آسمان نگاه باید کرد. در واقع می‌توان گفت یکی از کاربردهای صور فلکی برای آدرس دهی در آسمان است. ماهی (صورت فلکی)
در این پیکر آسمانی ستارهٔ درخشانی دیده نمی‌شود. سرةالفرس
سرةالفَرَس یا آلفا زن برزنجیر نام پرنورترین ستاره در صورت فلکی زن برزنجیر است. آنچه در این قسمت آسمان شایان توجه است شیئی است که نام علمی آن M31 یا NGC224 است. با چشم برهنه بصورت ستاره ی ابر مانندی از قدر پنجم شبیه است ولی به کمک یک تلسکوپ میتوان حقایقی زیبا از آن را کشف کرد. کهکشان آندرومدا در واقع کهکشانی ست شبیه راه شیری که اندکی بزرگتر بوده و بیش از ۲ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد گاو (صورت فلکی)
صورت فلکی گاو (به انگلیسی: Taurus، به عربی: ثَور، تلفظِ فارسی: ثُور) یک صورت فلکی که در منطقةالبروج قرار دارد و دارای یک ستارهٔ درخشان به نام دَبَران است که چشم خشمناک و خونین‌رنگِ ثور را نمایش می‌دهد. سدویس ستاره‌ای سرخ‌رنگ از قدرِ اول است و حدود ۶۵ سال نوری با ما فاصله دارد. سپر یو وای
سپر یو وای یا یو وای اسکوتی (به انگلیسی: UY Scuti) یک ابرغول سرخ (به انگلیسی: Red Super Giant)(RSG) روشن و همچنین یک ستاره متغیر در صورت فلکی سپر است. این ستاره یکی از بزرگ‌ترین ستاره شناخته شده از نظر شعاع و همچنین یکی از درخشان‌ترین در نوع خود می‌باشد. شعاع متوسط این ستاره در حدود ۱٬۷۰۸ (شعاع خورشیدی۱٫۲۹۴۹۲ ×۱۰۰۰۰۰کیلومتر; ۷٫۹۴ واحد نجومی) تخمین زده شده‌است؛ در نتیجه حجمی در حدود ۵ میلیارد برابر حجم خورشید را دارا می‌باشد. فاصله این ستاره از زمین حدود ۲٫۹ کیلوپارسک (۹۵۰۰ سال نوری) می‌باشد و اگر در مرکز منظومه شمسی قرار بگیرد، نورسپهر آن حداقل به اندازه مدار سیاره مشتری خواهد بود. سگ بزرگ
پرنورترین ستاره آسمان شب یعنی شعرای یمانی یا شباهنگ (تیشتر) در این صورت و بر شانه آن قرار دارد. شباهنگ در قدر ۱٫۵ است. در آسمان زمستان، صورت فلکی شاخص بعد از صورت فلکی جبار، صورت فلکی سگ بزرگ (کلب اکبر) است که یافتنش هم ساده‌است. کلب اکبر یکی از دو سگ شکارچی (صورت فلکی جبار) است. ستاره شعرای یمانی، تیشتر، شباهنگ، آلفا (α)- کلب اکبر از اسامی متعددی آنست، که نام انگلیسی آن Sirius است که برگرفته از نام یونانی این لغت است که در زبان یونانی به معنی «سوزاندن و مشتعل کردن» می‌باشد؛ به این لحاظ که در یونان باستان این ستاره را منبع حرارت می‌دانستند. اصطلاح «روزهای سگی» در گرمای تابستان به این خاطر رسم بوده‌است که زمان نزدیک شدن و تماس ظاهری این ستاره با خورشید در تابستان بوده‌است. «هزیود» یکی از شاعران یونانی گفته‌است: «شعرای یمانی از سر تا پای آدمی را آب نموده و می‌خشکاند». سپر یو وای
در شرایط فوق‌العاده خوبی بدون آلودگی نوری، سپر یو وای با استفاده از یک تلسکوپ کوچک یا دوربین دوچشمی بزرگ به صورت یک ستاره مایل به قرمز با لکه ضعیف، همراه ستاره‌های کهکشان راه شیری دیده می‌شود. سامانه ستاره‌ای
در حالت عمومی یک سامانهٔ ستاره‌ای دست کم دارای یک ستاره و چندین پیکر مدارگرد (مانند ستاره ای دیگر، شهاب‌سنگ‌ها، دنباله‌دارها، ماه‌ها و سیاره‌ها) است. صورتواره
همانند صورت‌های فلکی، صورت‌واره‌ها را هم ستارگانی پدید می‌آورند که؛ هرچند از دیدگاه زمینی همسایه و وابسته به یک دیگرند، به راستی در بیشتر موردها، هیچ گونه پیوندی با هم ندارند و هرکدام از آن‌ها دوری ویژه و بسیار متفاوتی از زمین و از یک دیگر دارند. سپرخورشیدی تلسکوپ فضایی جیمز وب
نزدیکترین لایه به آینه اولیه، لایه ۵، تنها لایه‌ای است که دارای خط دید به آینه است، در حالی که نزدیکترین لایه به خورشید، لایه ۱، تنها لایه‌ای است که نور مستقیم خورشید را دریافت می‌کند. جدایی بین لایه‌ها، در فضای خلاء، از انتقال گرما توسط رسانش جلوگیری می‌کند و به تابش گرما به خارج از مسیر کمک می‌کند. سها
این صورت فلکی که از اواخر زمستان تا پایان بهار و سپس تااواسط تابستان بهترین شرایط رصدی را داراست، دارای ستارگان شاخص و معروف بسیاری است. فهرست صورت‌های فلکی
به گروهی از ستاره‌ها که در تجسم انسان شکل و پیکربندی مشخصی را تشکیل داده باشند صورت فلکی یا پیکر آسمانی می‌گویند. سپرخورشیدی تلسکوپ فضایی جیمز وب
سپرخورشیدی دارای پنج لایه برای کاهش هدایت گرما است. این پنج لایه از فیلم پلی آمید Kapton E ساخته شده‌است که در دماهای بسیار پایین پایدار است. لایه کاپتون با آلومینیوم پوشانده شده‌است و در طرف‌های رو به خورشید در بیرونی‌ترین دو لایه نیز با سیلیکون پوشانده شده یا " داپ شده " با عناصر دیگر پوشیده شده‌است. این به مواد کمک می‌کند تا در فضا سالم بمانند، گرمای بیش از حد را بازتابش کنند و الکتریسیته را هدایت کنند تا بار ساکن روی لایه‌ها ذخیره نشود. با این حال، در دراز مدت، حتی در شرایط ذخیره‌سازی در زمین، کپتون در نهایت می‌تواند تخریب شود. کپتون مورد استفاده در تلسکوپ اسکای لب آپولو پس از ۴۰ سال تخریب شده بود. پارگی تصادفی ساختار ظریف فیلم لایه کاپتون در طول طراحی JWST در سال ۲۰۱۸ از جمله عوامل تأخیر در پروژه JWST بود. بره (صورت فلکی)
شرطین در این پیکر آسمانی ستاره‌ای دوتایی است. سنگتراش (صورت فلکی)
این صورت فلکی در قرن هفدهم ساخته شده و هیچ افسانه‌ای ندارد. این صورت فلکی ستاره‌ای روشنتر از قدر ظاهری ۳ ندارد و درخشانترین ستاره آن آلفا سنگتراش است با قدر ۴.۳۱ آلفا سنگتراش ستاره‌ای متغیر از نوع متغییرهای SX بره‌ای می‌باشد. شلیاق
شَلیاق نام یکی از صورت‌های فلکی است. معادل فارسی آن دیگ‌پایه یا چنگ رومی و در لاتین Lyra است. ابوریحان بیرونی در کتاب التفهیم برای این صورت فلکی از نام فارسی آن که کَشَف (به معنی لاک‌پشت) بوده‌استفاده کرده‌است. از این صورت فلکی کوچک در فهرست ۴۸ گانهٔ بطلمیوس ستاره‌شناس و فیلسوف یونانی قرن دوم میلادی و شاید بنیان‌گذار نظریه زمین مرکزی یاد شده‌است. شلیاق همچنین یکی از ۸۸ صورت فلکی به رسمیت شناخته شده از سوی انجمن بین‌المللی اخترشناسی است. یکی از ۳ ستاره‌ای که صورت‌وارهٔ بارز مثلث تابستانی در آسمان را می‌سازند درخشان‌ترین ستارهٔ این صورت فلکی است. این پیکر آسمانی از گروه ستارگان کوچکی تشکیل شده‌است که به آسانی قابل مشاهده هستند. ستاره کرکس نشسته که در این پیکر قرار دارد پنجمین ستارهٔ درخشان آسمان شب است که ۲۶ سال نوری با ما فاصله دارد. کپلر-۵
کپلر-۵ نام ستاره ای است که در صورت فلکی ماکیان قرار دارد. این ستاره نزدیک سیارهٔ مشتری‌مانند کپلر-۵بی قرار دارد. کپلر-۵ یکی از اولین ۵ جرم آسمانی است که توسط فضاپیمای کپلر کشف شد. کشف آن در ۴ ژانویه ۲۰۱۰ در ۲۱۵امین نشست انجمن ملی ستاره‌شناسی آمریکا و پس از تأیید توسط رصدخانه‌های مختلف اعلام گشت. کپلر ۵ از خورشید بزرگ‌تر است اما فلزیگی کمتری دارد. صورالکواکب
این کتاب، تصویر ۴۸ صورت فلکی را رسم کرد. بدین ترتیب وی نخستین کسی است که گزارش رصدی کره‌های آسمانی خارج از کهکشان راه‌شیری را ثبت نمود. کتاب مذکور شامل معرفی تک تک ستارگان درخشان و موقعیت آن‌ها است. عبدالرحمن صوفی نخستین کسی است که به تصویر کردن صورت‌های فلکی و برج‌های دوازده‌گانه به صورت مدون و دقیق اقدام نمود و نقوش او در کتاب صورالکواکب به گونه‌ای مرجع تصویری جهانی در خلق کره‌های آسمانی شد. ذات‌الکرسی
اگر از ستارهٔ میانی W یعنی گاما-تخت‌نشین، خطی فرضی را به صدر وصل کنیم و آن را ۱۰ برابر فاصلهٔ دو ستاره امتداد دهیم به صورت فلکی بزرگ فرس اعظم یا اسب بالدار می‌رسیم. ستارگان اصلی آن مربع بزرگی را می‌سازند که مربع فرس اعظم نامیده می‌شود و قدر ستارگان آن کمتر از قدر اول است. در یک شب تاریک برای امتحان تیزبین بودنتان می‌توانید ستارگان درون آن را بشمارید که به بیش از ۱۲ تا هم می‌رسند. تاربست
این صورت فلکی در قرن هفدهم توسط نجوم دان ایزاک هبرچت به نام لوزی نامگذاری شد. و بعداً توسط نیکلاس لوئس د لاکایله به نام شبکه دوربین نجومی گذاشته شد و بعداً به این نام درآمد.طبق ادعای ایشان بشقاب پرنده فناوری می‌باشد که از صورت فلکی یادشده به زمین آمده‌است و بر اساس فرایندهای هسته‌ای و رآکتور ضد ماده کار می‌کند. صورت تاربست از جمله صورت‌های فلکی است که در نیمکره شمالی زمین به هیچ عنوان دیده نمی‌شود و تقریباً در نزدیکی محور سماوی قطب جنوب قرار دارد. آلفا سه‌پایه
آلفا سه‌پایه یک ستاره است که در صورت فلکی سه‌پایه قرار دارد. این ستاره درخشان‌ترین ستاره در صورت فلکی سه‌پایهٔ جنوبی است. قدر ظاهری این ستاره ۳٫۲۷ است که به‌اندازه ی کافی روشن است که در مناطق شهری در نیمکره ی جنوبی مشاهده شود. این ستاره به‌اندازه کافی فاصله‌اش نزدیک است تا بتوان با استفاده از شیفت اختلاف منظر دوریش را انداره‌گیری کرد. این بازده حدود ۹۷ سال نوری (۳۰ پارسک) از خورشید، با یک حاشیهٔ خطای ۵٪ اندازه‌گیری می‌شود. آلفا سه‌پایه ستاره قطبی قطب جنوب سیارهٔ تیر است. زحل
در سال ۱۸۹۹ ویلیام هنری پیکرینگ قمر فیبی را کشف کرد که دارای شکل بسیار نامنظمی است و چرخش آن به دور زحل هم‌زمان با گردش آن نیست. فیبی اولین قمری بود که دارای این ویژگی بود و چرخش آن به دور زحل حدود یکسال طول می‌کشد. در قرن ۲۰ مطالعات بر روی تیتان نشان داد که این قمر دارای اتمسفر ضخیمی می‌باشد که ویژگی منحصر به فردی در تمامی منظومه شمسی می‌باشد. فضاپیمای پایونیر ۱۱ برای نخستین بار در سال ۱۹۷۹ از این سیاره دیدن کرد و پس از آن در سال‌های بعد وویجر ۱ و سپس وویجر ۲. از جمله مواردی که فضاپیمای وویجر ۲ در مأموریت خود توانست به آن دست پیدا کند اثبات وجود باد، میدان‌های مغناطیسی، شفق صبحگاهی و همچنین تندر و آذرخش در این سیاره زیبا می‌باشد. سرعت بادهایی که در قسمت استوایی این سیاره می‌وزد به ۵۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز می‌رسد. پایونیر ۱۱ موفق شد تصاویری از زحل و چندین قمر آن تهیه کند ولیکن کیفیت این تصاویر بسیار پایین بود. این فضاپیما همچنین حلقه‌های زحل را مورد بررسی قرار داد. قاب‌بالان
قسمت‌هایی از قفسه سینه که از سطح پشتی قابل رویت هستند عبارتند از پیش گرده Pronotum و سپرچه Scutellum. سایر قسمت‌های قفسه سینه معمولاً از طرف شکمی قابل رویت هستند. وقتی پیش گرده را از سطح پشتی نگاه کنیم به اشکال مختلف ممکن است باشد و لبه عقبی آن ممکن است مستقیم Streight، محدب Convez یا دندانه دار یا مقعر Sinuate باشد. پیش گرده در پهلوها ممکن است صاف یا دندانه دار باشد، ضمناً روی پیش گرده ممکن است لخت یا مو دار، صاف یا ناصاف (دارای دندانه، سوراخ سوراخ، شیار دار و غیره) باشد. سپرچه معمولاً از سطح پشتی به‌صورت یک مثلث کوچکی بلافاصله بعد از پیش گرده و بین قاعده بال پوش‌ها دیده می‌شود؛ ولی گهگاه سپرچه گرد یا قلبی شکل است و گاهی نیز مخفی می‌باشد. مهمترین خصوصیاتی که در قفسه سینه از سطح شکمی قابل رویت و مهم هستند عبارتند از: درزهای مختلف (Sutures)، شکل اسکلریت معین، و اسکلریت‌های مخصوصی که در مجاور پیش‌ران (Coxae) پاهای جلو و میانی هستند. بعضی از سخت بالپوشان دارای درزهای پشتی پهلویی (Notopleural sutures) هستند که پیش گرده را از پیش‌پهلو (Propleura) جدا می‌کند. عده ای دیگر دارای درزهای پیش سینه (prosternal sutures) هستند که پیش سینه را از بقیه قسمت‌های پیش قفسه سینه(prrothorax)جدا می‌کند. لبه جلویی پیش سینه معمولاً صاف و مستقیم است ولی وقتی کمی محدب باشد آن را لبه دار Lobed گویند. پیش‌سینه گاهی دارای یک زائده بوده که بطرف عقب و بین دو پیش ران جلو امتداد می‌یابد (مثل سوسک‌های Elateridae) این زائده به شکل زبان یا خار مانند است .(Prosternal spine) وقتی که اسکلریت‌های اطراف پیش قفسه سینه در اطراف پیش ران امتداد پیدا کنند، حفره‌های اطراف پیش ران (Coxal cavities) را حفره‌های بسته Closed گویند. برعکس وقتی که اسکلریت‌های پشت پیش ران اسکلریت‌های میان قفسه سینه باشند، این حفره‌ها را حفره‌های باز open می‌نامند. وقتی که پیش ران پاهای میانی توسط اسکلریت‌های شکمی احاطه شده باشند ولی تماسی با درزهای پهلویی نداشته باشند حفره‌های پیش ران را بسته Closed گویند ولی وقتی که اسکلریت‌های پهلویی با پیش ران میانی تماس حاصل کنند این حفره‌ها را باز open گویند. صورت فلکی
اسطوره‌ها، الهه‌ها، موجودات افسانه ای، اشیا مقدس و… هستند که هرکدام به نحوی به آسمان راه پیدا کرده‌اند و برای هر قومی نماد خاصی داشته‌اند. اگرچه هر فرد می‌تواند هر شکلی را در آسمان برای خود تصور کند و صوری فلکی مخصوص به خود را داشته باشد، اما در کل ۸۸ صورت فلکی رسمی وجود دارد که از هر دو نیم کره شمالی و جنوبی زمین قابل مشاهده است که از این تعداد ۴۸ عدد آنها را بطلمیوس فهرست بندی کرد و ۴۰ نقش باقیمانده از حدود قرن ۱۷ به بعد، به دلیل اکتشاف قسمت‌های بیشتری از نیم‌کره جنوبی زمین کشف و نامگذاری شدند. سدنا ۹۰۳۷۷
قدر ظاهری سدنا حدود ۲۰٫۵ است. سدنا هم‌اینک در صورت فلکی گاو قرار داشته و پس از سال ۲۰۴۰ میلادی وارد صورت فلکی شکارچی می‌شود. البته با هیچ‌یک از تلسکوپ‌های آماتوری نمی‌توان این جرم کم‌سو را مشاهده کرد. گفتنی است قدر ظاهری یک مقیاس نسبی برای سنجش میزان روشنایی ظاهری اجرام آسمانی است. سپر یو وای
در تشخیص بعدی از ستاره در نظرسنجی دوم مشخص شد به مقدار کمی در روشنایی تغییر کرده‌است، که نشان دهنده آن است که سپر یو وای یک ستاره متغیر جدید می‌باشد. مطابق با استاندارد بین‌المللی، ستاره سپر یو وای سی و هشتمین ستاره متغیر از صورت فلکی سپر نامیده می‌شود. سیاره
مدار هر سیاره‌ای را با شماری از عناصر مشخص می‌شود: هشت سیاره منظومه شمسی همگی مدارشان در صفحه‌ای بسیار نزدیک به دائرةالبروج قرار می‌گیرد. دنبال دارها و اجسام روی کمربند کویپر مانند پلوتون زاویه بسیار بیشتری باآن دارند. نقاطی را که در آن سیاره صفحه مرجع را قطع می‌کند، گره‌های مداری صعودی و نزولی می‌نامند. طول گره صعودی زاویه میان نقطه با طول جغرافیای صفر روی صفحه مرجع و نقطه گره صعودی مدار سیاره است. شناسه حضیض، زاویه بین گره صعودی مدار یک سیاره و نزدیک‌ترین نقطه آن به ستاره است. صورت‌های فلکی گردان
صورت‌های فلکی گردان () در اخترشناسی، نام آن دسته از صورت‌های فلکی (گروهی از ستارگان) است که از دیدگاه زمینی هرگز در افق غروب نمی‌کنند. با توجه به چرخش زمین و انحراف محوری آن نسبت به خورشید، ستاره‌ها و صورت‌های فلکی را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: به آن ستاره‌ها و صورت‌های فلکی که هرگز طلوع یا غروب نمی‌کنند ستاره یا صورت فلکی گردابی گفته می‌شود و بقیه در این تقسیم‌بندی ستاره‌های فصلی و صورت‌های فلکی فصلی هستند. کپلر (فضاپیما)
آخرین جمع‌بندی‌ها نشان می‌دهد که یک‌پنجم ستاره‌های موجود در کهکشان راه شیری، قد، قواره و مشخصات نزدیک به خورشیدِ منظومهٔ خورشیدی ما را دارا هستند. با یک حساب سرانگشتی رقمی بالاتر از ۱۰ میلیارد ستاره شبیه خورشید در کهکشان ما وجود دارند که ممکن است سیاره‌های مشابه زمین داشته باشند. سپرخورشیدی تلسکوپ فضایی جیمز وب
لایه‌ها طوری طراحی شده‌اند که درخشش خورشید، زمین و ماه بر روی لایه ۱ تقریباً به‌طور کامل، بخش کوچکی از لایه ۲ و مقدار بسیار کمی از لایه ۴ ببینید. لکه خورشیدی
در آن سال گالیله پیک نجومی خود را چاپ کرد که در آن وجود لکه‌های تاریک (لکه‌های خورشیدی) در سطح خورشید را گزارش کرد و نشان داد که لکه‌های خورشیدی پدیده‌های شیدسپهری (سطح مرئی خورشید) می‌باشند؛ که از اطراف شیدسپهر تاریک‌تر هستند. تاریک‌ترین قسمت یعنی ناحیهٔ مرکزی تمام سایه را می‌سازد. لکه‌های خورشیدی کوچک از روزنه‌هایی که بزرگ‌تر از سطوح تاریک معمول میان دانه‌های روشن هستند گسترش می‌یابند. اگر چه بیشتر روزنه‌ها و لکه‌های کوچک خیلی زود تجزیه می‌شوند اما بعضی از آن‌ها به لکه‌های واقعی عظیم تبدیل می‌گردند بزرگ‌ترین لکهٔ تاریک دارای قطر تمام سایه ۳۰٬۰۰۰ کیلومتر و قطرهای ناحیهٔ نیم‌سایه بیشتر از دو برابر این مقدار است. از این رو گاهی هنگام غروب آفتاب که خورشید رنگ پریده می‌گردد می‌توان بدون نیاز به تلسکوپ هم به وجود این لکه‌ها پی برد. اخترشناسی
با تشکیل ستارگان با جرم زیادتر ابر تبدیل به ناحیه HII می‌شود که در آن گازهای درخشنده و پلاسما قراردارند. طوفان‌های ستاره‌ای و انفجار ابرنواخترها باعث پراکنده شدن ابر می‌شوند و در نهایت یک یا چند خوشه باز از ستارگان تشکیل می‌شوند. این خوشه‌ها در کنار هم کهکشان راه شیری را تشکیل داده‌اند. مطالعات سینماتیک ماده در کهکشان راه شیری و دیگر کهکشان‌ها نشان می‌دهد که جرم نامرئی درآن‌ها بیش از جرم مرئی است بیشتر جرم کهکشان را هاله‌های سیاه تشکیل می‌دهند طبیعت این ماده سیاه رنگ هنوز برای دانشمندان نامشخص است. شکارچی (صورت فلکی)
شکارچی هنگام طلوع، حالت افقی (خوابیده) دارد، و وقتی بالا می‌آید، کم‌کم می‌چرخد، و در اوج خود به حالت عمودی (ایستاده) تبدیل می‌شود، و وقتی به سمت غرب فرود می‌آید، دوباره کم‌کم به حالت افقی در می‌آید (البته در جهت عکس). این صورت فلکی نیز مانند هر ستاره‌ای در آسمان، در اوج خود، دقیقاً در جنوب قرار دارد. کمربند شکارچی از سمت مِنطقه به سمت نِطاق، جهت غرب به شرق را نشان می‌دهد. ترازو (صورت فلکی)
ستاره آلفای صورت فلکی میزان به نام کفه جنوبی، به جای لغت چنگال جنوبی آمده است، این ستاره به نظر می‌رسد که دو تایی است، اما احتمال هم می‌رود که یک دو تایی اپتیکی باشد. ستاره درخشان تر ستاره‌ای با طیف A3 III، قدر ۲٫۸ و فاصله ۶۵ سال نوری است. ستاره کم نورتر از نوع F5 IV و قدر ۵٫۲ است که فاصله آن تا زمین هنوز مشخص نشده‌است. ستاره بتا یا کفه شمالی طیف آن از نوع B8 III با قدر ۲٫۶ و فاصله ۱۰۰ سال نوری است. ستارگان در طالع‌بینی
به‌طور سنتی، مهمترین نقاط ثابت در آسمان توسط صورت‌های فلکی زودیاک یا منطقةالبروج توصیف می‌شدند. گزارش Ptolemy تأثیر برخی از ستارگان در صورت فلکی زودیاک را به سیارات تشبیه می‌کند. او به عنوان مثال می‌نویسد: «ستاره‌ها در پای برج جوزا (هنعه و پس‌پای) دارای تأثیری شبیه به عطارد، و نسبتاً نسبت به زهره هستند.» اپسیلون سپر
اپسیلون سپر یک ستاره است که در صورت فلکی سپر قرار دارد. سروش (ستاره)
سُروش، بُزبان یا عَیّوق یا آلفای ارابه‌ران (Alpha Aurigae به اختصار Alpha Aur یا α Aur) پرنورترین ستارهٔ صورت‌فلکی ارابه‌ران است. این ستاره، ششمین ستارهٔ پرنور آسمان و سومین ستارهٔ نورانی آسمان نیمکرهٔ شمالی بعد از ژوبین‌دار و ووند (نسر واقع) است. سروش اگرچه با چشم بدون ابراز یک ستاره دیده می‌شود، اما در واقع یک سامانهٔ ستاره‌ای چهارگانه است: یک جفت ستارهٔ دوتایی که به دور جفت دیگری می‌گردد. سروش ستاره‌ای زرد است و نشانگر شانه چپ رانندهٔ ارابه در صورت فلکی ارابه‌ران است. گاهی نیز در میان بزی که ارابه‌ران بر دوش دارد دیده می‌شود. سپر یو وای
ستاره به عنوان یک متغیر نیمه منظم با دوره ضربان تقریبی ۷۴۰ روز می‌باشد و همچنین دارای درخشندگی برابر با ۳۴۰٬۰۰۰ واحد درخشندگی خورشید است، و جز درخشان‌ترین ستارگان کهکشان می‌باشد. با وجود اندازه بزرگ آن، سپر یو وای به عنوان یک فراغول طبقه‌بندی نمی‌شود. درخشندگی بالا و اندازه بزرگ برای تعریف یک ستاره به عنوان یک فراغول کافی نیست؛ بلکه علاوه بر اندازه و درخشندگی به تشخیص نوع طیفی از ناپایداری جوی و از دست دادن جرم بالا نیز بستگی دارد. در مورد سپر یو وای، طیف آن طیف خطی از کربن، آب، و اکسید سیلیکون می‌باشد، اما طیف آن هیچ‌یک از خطوط طیفی اکسیژن، نئون، و دیگر عناصر سنگین تر که نشانه‌ای از یک نرخ، از دست دادن توده کافی است را نشان نمی‌دهد. علاوه بر این، محل آن در نمودار هرتسپرونگ-راسل زیر منطقه بیضی شکل از فراغول است، و آن را تنها به عنوان یک ابرغول سرخ درخشان نشان می‌دهد. برجستگی خورشیدی
برجستگی خورشیدی یک ویژگی بزرگ، روشن و گازی است که از سطح خورشید بیرون می‌آید، غالباً به شکل حلقه‌ای است. برجستگی‌ها به سطح خورشید در عکس‌های فضا متصل شده و به بیرون تاج خورشیدی گسترش می‌یابد. در حالی که تاج از گازهای یونیزه شده بسیار داغ تشکیل شده‌است، به عنوان پلاسما نیز شناخته می‌شوند، که نور مرئی زیادی منتشر نمی‌کنند، برجستگی‌ها حاوی پلاسمای بسیار خنک‌تری هستند، که از نظر ترکیب با فام‌سپهر مشابه است. پلاسما برجستگی خورشیدی به‌طور معمول صد برابر درخشان تر و متراکم‌تر از پلاسمای کورون است. چلیپا (صورت فلکی)
چَلیپا (crux)، که بیشتر به آن "صلیب جنوبی" (Southern Cross) می‌گویند، یکی از صورت‌های فلکی کوچک در میان ۸۸ صورت فلکی امروزی است و با اینحال یکی از جالب توجه‌ترین صورت‌های فلکی نیمکره جنوبی آسمان است. این صورت فلکی از سه سمت توسط صورت فلکی قنطورس احاطه شده‌است. چلیپا زمانی، طبق افسانه‌های یونان باستان جزئی از قنطورس شمرده می‌شد اما از قرن پانزدهم از آن جدا شد، بعد از سفر آمریگو وسپوچی به آمریکای جنوبی در سال ۱۵۰۱. وسپوچی نقشه دو ستاره را کشید، آلفا سانتور و بتا سانتور که تماماً جزئی از چلیپا شدند که البته این مشخصات در یونان قدیم به همین منوال بود. این صورت فلکی از دو جهت صورت فلکی ای استثنایی است. این صورت فلکی با وسعت ظاهری حدود ۶۸ درجه مربّع کوچک‌ترین صورت فلکی است. این صورت فلکی چگالی اختری ای حدود ۱۹٫۱۲ دارد که به طوری غیرعادی زیاد و بی مانند است که دلیل دیگر استثنایی بودن این صورت فلکیست. سیاره
اگرچه هر سیاره‌ای ویژگی‌های فیزیکی منحصر به فردی دارد اما شماری از مشترکات گسترده نیز در بین آن‌ها وجود دارد. برخی از این ویژگی‌ها مانند حلقه‌های سیاره‌ای یا قمرهای طبیعی، تاکنون تنها در میان سیارات منظومه شمسی مشاهده شده‌است در حالی‌که سایر ویژگی‌ها به‌طور عمومی در سیارات فراخورشیدی نیز مشاهده می‌شوند. صورت فلکی ماهواره‌ای
صورت فلکی ماهواره‌ای ، یک گروه از ماهواره‌های مصنوعی است که به‌صورت هماهنگ (کنسرت) در اجرای یک برنامه شرکت می‌کنند. چنین گروهی از ماهواره‌ها می‌تواند تعدادی ماهواره با پوشش هماهنگ زمینی باشد و/یا تحت یک کنترل مشترک، هماهنگ با یکدیگر به کار گرفته شود، به گونه‌ای که بتوانند به خوبی منطقهٔ پوششی مورد نظر پهلو به پهلو پوشش داده شود؛ زمانی که هر ماهواره یا فضاپیما در بالای محل یا افق مربوطه قرار می‌گیرد. بلور کلوئیدی
آزمایش‌های انجام داده شده راجع به جاذبه در شاتل فضایی کلومبیا اشاره می‌کند که ساختار مکعب شکل چهره محور ممکن است به فشارهای گرانشی به وجود آمده باشد. بلورها تمایل دارند تا ساختار HCP را تنها نشان دهد؛ در تناقض با ترکیب (RHCP) وبسته بندی مکعب‌های چهره محور، وقتی زمان کافی برای دسترسی به تعادل مکانیکی تحت نیروهای گرانشی زمین به آن داده شده‌است به آن داده شده‌است. نمونه‌های کلوئیدی شیشه‌ای در گرانش طی کمتر از دو هفته متبلور شدند. تلسکوپ فضایی جیمز وب
سپر خورشیدی دارای پنج لایه است که از یک لایهٔ نازکی از جنس پلی‌آمید ساخته شده‌است، به‌همراه اندودِ آلومینیوم در یک طرف و سیلیکون در طرف دیگر سپر. اِشکال تصادفی ساختار این لایه‌های ظریف در طی آزمایش، یک عامل تأخیر در اجرای پروژه است. موتور ستاره‌ای
یک سپر دایسون با سطح داخلی که بخشی از آن با آینه پوشیده شده، تجسمی از چنین سامانه‌ای است که به شکل ازدحام دایسون با آینه استتایت بزرگ است. اگرچه هنوز مشکل پایدارسازی سپر غیر پیش‌رانشی وجود دارد. (به نگاره همین نوشتار توجه شود.) حباب دایسون یک رانش‌دهنده شکادوف با ترتیب اجزاء استتایت نامتقارن است. افزودن توان استخراج انرژی به اجزاء آن به نظر تقریباً کار بیهوده‌ای است.