مایکل شوماخر در چه سالی وارد مسابقات اتومبیلرانی شد؟
تاریخ فرمول یک
مایکل شوماخر راننده آلمانی تیم فراری بسیاری از رکوردها را در سال‌های آغازین قرن بیست و یک شکست. شوماخر در سال ۲۰۰۱، رکورد جدیدی برای تعداد دفعات پیروزی در مسابقات جایزه بزرگ به جای گذاشت؛ پیش از شوماخر آلن پروست با ۵۱ پیروزی رکورددار بود، اما شوماخر اخیراً با پیروزی در نود و یکمین پیروزی خود در مسابقات جایزه بزرگ رکورد جدیدی بر جای گذاشته‌است. شوماخر همچنین دارنده بالاترین رکورد پیروزی در مسابقات جایزه بزرگ در یک فصل است، او در سال ۲۰۰۴ از مجموع ۱۸ مسابقه در ۱۳مسابقه پیروز شد. در سال ۲۰۰۳ شوماخر با ششمین قهرمانی خود رکورد قهرمانی رانندگان را شکست، او حتی رکورد پیشین را که خوان مانوئل فانجیو در سال ۱۹۵۷ بر جای گذاشته بود شکست. او در سال ۲۰۰۴ برای هفتمین بار قهرمانی را به خود اختصاص داد. او با به دست آوردن هشتصد و یکمین امتیاز خود در سوزوکای ژاپن، رکورد بیشترین امتیاز را نیز شکست. رکورد پیشین یعنی ۵/۷۹۸ نیز در اختیار آلن پروست بود. در سال ۲۰۰۲، شوماخر با پیروزی در مسابقات جایزه بزرگ فرانسه در جولای همان سال رکورد دیگری بر جای گذاشت چرا که تا به حال هیچ راننده‌ای نتوانسته بود به این زودی در یک فصل به قهرمانی دست پیدا کند. در سال ۲۰۰۳ فرناندو آلونسو با پشت سر گذاشتن مسابقات انتخابی مالزی جوان‌ترین راننده لقب گرفت. بعدها در همان سال او با کسب پرچم قهرمانی در مسابقات مجارستان جوان‌ترین قهرمان مسابقات فرمول یک لقب گرفت. در سال ۲۰۰۵ آلونسو جوانترین قهرمان جهان لقب گرفت. وی با این کار نوار قهرمانی میشائیل شوماخر را گسست، شوماخر پیش از آن ۱۸۰۰ روز قهرمانی جهان را در اختیار داشت.
مارکو سیمونچلی
مارکو سیمونچلی در کاتولیکا به دنیا آمد. در سن ۷ سالگی شروع به رقابت با موتورهای کوچک (مینی بایک) کرد و در سال ۱۹۹۶ وقتی که ۹ سال داشت به رقابت‌های کشوری وارد شد. در سال ۱۹۹۹ موفق به کسب عنوان قهرمانی کشور ایتالیا در موتورهای کوچک و نائب قهرمانی اروپا شد. سال بعد به کلاس ۱۲۵ سی‌سی ارتقا پیدا کرد و در سال ۲۰۰۲ قهرمانی اروپا را در این کلاس کسب کرد. مایکل بلومبرگ
بلومبرگ در سال ۱۹۶۲ وارد دانشگاه جانز هاپکینز شد و وارد برادری فای کاپا سای شد. او در سال ۱۹۶۴ با مدرک لیسانس مهندسی برق فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۶۶، از مدرسه کسب و کار هاروارد با مدرک ام‌بی‌ای فارغ شد. ماوریک وینیالز
ماوریک وینیالز از زمانی که سه ساله بود موتورسواری خود را با موتورهای مینی شروع کرد بعد از آن به موتورکراس و در نهایت در سال ۲۰۰۲ در مسابقات ۵۰ سی سی کاتالونیا به قهرمانی دست یافت. وی بعد از سپری کردن چند سال در کلاس ۷۰سی سی در سال ۲۰۰۷ در کلاس ۱۲۵ سی سی قهرمان کاتالونیا شد. اوتمار شافناور
شافناور در سلماس، دهکده ای کوچک در رومانی از پدری آمریکایی آلمانی و مادری رومانیایی متولد شد اما در هفت سالگی به دیترویت در آمریکا نقل مکان کرد. وی پیش از اتمام دوره کارشناسی ارشد در رشته بازرگانی و امور مالی از دانشگاه دیترویت، مدرک کارشناسی مهندسی برق را از دانشگاه ایالتی وین در دیترویت دریافت کرد. وی در سال ۱۹۸۶ به شرکت فورد موتور پیوست و به عنوان مدیر برنامه‌های فورد در ایالات متحده منصوب شد. در حالی که برای فورد کار می‌کرد، در مدرسه راننده جیم راسل شرکت کرد و از سال ۱۹۹۱ در فرمول فورد شروع به مسابقه کرد. او در سال ۱۹۹۸ فورد را ترک کرد و به عنوان مدیر عملیات در بریتیش امریکن ریسینگ در فرمول یک درآمد. پس از بحث و گفتگوهای ناموفق با جگوار ریسینگ، وی در بازگشت به فرمول یک در سال ۲۰۰۱ توسط هوندا استخدام شد و به سمت معاون رئیس توسعه مسابقات هوندا و عضو هیئت مدیره تیم هوندا درآمد. پس از ترک هوندا در سال ۲۰۰۸، وی سافت پارو را تأسیس کرد، که در ژوئن ۲۰۰۹ برنامه رسمی زمان‌بندی و موقعیت‌یابی فرمول یک در آیفون منتشر کرد. فراری
در ۱۹۸۸ انزو فراری درگذشت. در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹، مایکل شوماخر به فراری پیوست و برای تیم فراری افتخارات زیادی کسب کرد. در سال‌های پیاپی این افتخارات ادامه داشت و در سال ۲۰۰۴ پایان یافت و مایکل شوماخر پس از ۲ سال افت شدید، از رانندگی در سال ۲۰۰۶ خداحافظی کرد. رانندگان فرمول یک اهل استرالیا
آلن جونز در سال ۱۹۷۵ و در زمانی وارد فرمول یک شد که تیم گراهام هیل او را برای جایگزینی با رولف اشتوملن مصدوم وارد مسابقات کرد. او توجه مقامات تیم را به‌اندازه‌ای جلب کرد که بتواند یک صندلی مسابقه‌ای دائمی در تیم سرتیز را از آن خود کند، اما برای دومین فصل موفق نشد با این تیم باقی بماند. در مقابل، او پس از مرگ تام پرایس، رانندهٔ تیم شدو ریسینگ، قراردادی را با این تیم به امضا رساند و نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ اتریش ۱۹۷۷ کسب کرد. در سال ۱۹۷۸ او به ویلیامز پیوست تا در اولین فصلی که این تیم با شاسی هدفمند خود در مسابقات حضور می‌یافت، همراه آن‌ها باشد. او در این فصل تنها حدود نیمی از مسابقه‌ها را به پایان رساند و فقط یک‌بار بر روی سکو رفت. دومین فصل همکاری او با ویلیامز موفقیت‌های قابل توجهی را به‌همراه داشت و او در راه دستیابی به جایگاه سوم در رده‌بندی قهرمانی، در چهار مسابقه به پیروزی رسید. او با پنج پیروزی و ده بار رفتن بر روی سکو در فصل ۱۹۸۰، عنوان قهرمانی جهان را از آن خود کرد، و در نتیجه به نخستین راننده‌ای تبدیل شد که با تیم ویلیامز به این مقام دست می‌یافت. رابطهٔ پیچیدهٔ جونز با هم‌تیمی خود کارلوس روتمان مشکلاتی را برای او ایجاد کرد و باعث شد تا نلسون پیکه بتواند هردوی آن‌ها مغلوب کرده و مقام قهرمانی جهان را در سال ۱۹۸۱ کسب کند. متعاقباً جونز نیز از مسابقات فرمول یک بازنشست شد. او در سال ۱۹۸۳ تنها در یک مسابقه با تیم اروز حضور یافت، اما موفق نشد مسابقه را به پایان برساند. پس از آن او در فصل ۱۹۸۵ در چهار مسابقه برای تیم لولا رانندگی کرد. او برای فصل ۱۹۸۶ نیز با تیم لولا باقی‌ماند، اما از میان ۱۶ مسابقهٔ فصل، تنها پنج مسابقه را به پایان رساند و سپس به‌طور کلی از فرمول یک بازنشست شد. مرسدس-بنز در فرمول یک
میشائیل شوماخر، نیکو رسبرگ، لوئیز همیلتون و والتری بوتاس از جمله رانندگان تیم مرسدس بنز پس از ۲۰۰۹ میلادی بوده‌اند. میک شوماخر
شوماخر در مسابقات قهرمانی سال ۲۰۱۸ به رانندگی برای پرما ادامه داد. او شروع ضعیفی در ابتدای این فصل را تجربه کرد و سرانجام اولین پیروزی خود را در پانزدهمین مسابقه فصل در پیست اسپا، تقریباً در نیم فصل بدست آورد. قبل از این مسابقه ، او در جایگاه دهم مسابقات قهرمانی قرار گرفته بود و ۶۷ امتیاز عقبتر از دنی تیکتوم، صدرنشین جدول قهرمانی قرار گرفته بود. با این حال ، شوماخر با کسب هفت پیروزی دیگر ، از جمله پنج مسابقه پی در پی ، در نیم فصل پایانی صعود چشمگیری در جدول داشت. وی با کسب هشت پیروزی ، چهارده سکو ، هفت پول پوزیشن و چهار دور سریع ، فصل را به عنوان قهرمان به پایان برد. گونتر شوماخر
گونتر شوماخر (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل آلمان است. آندریا کیزا
کیزا رانندگی در مسابقات اتومبیل‌رانی را در سال ۱۹۸۰ با کارتینگ آغاز کرد و در سال ۱۹۸۵ به مسابقات اتومبیل‌های اندازه بزرگ راه یافت و در مسابات فرمول ۳ ایتالیا و فرمول ۳۰۰۰ به رقابت پرداخت. او در سال ۱۹۹۲ وارد مسابقات فرمول یک شد و به‌عنوان رانندهٔ تیم فوندمتال انتخاب شد. با این حال، او فقط واجد شرایط حضور در سه گراند پری از ده مسابقه بود و پس از بازنشستگی از هر مسابقه، هیچ امتیازی در رده‌بندی قهرمانی رانندگان کسب نکرد. پس از جایزه بزرگ آلمان، تیم فوندمتال اریک فون د پوله را جایگزین او کرد. پس از فرمول یک، کیزا برای چندین سال مسابقات کارتینگ و خودروهای تورینگ بازگشت. مهندسی جایزه بزرگ ویلیامز
در فصل ۱۹۹۸ ویلیامز قراردادی شش‌ساله با ب‌ام‌و برای تأمین موتور امضا کرد. بخشی از قرارداد، ویلیامز را ملزم به استفاده از دست‌کم یک رانندهٔ آلمانی می‌کرد. جذب رالف شوماخر در فصل ۱۹۹۹ نیز به همین منظور انجام شد. در فصل ۱۹۹۹ تیم از خودرویی با موتور بی‌ام‌و به صورت آزمایشی در پیست‌ها استفاده می‌کرد. شورلت
در آن سال، یکی از خودروهای کوپه شرکت نیز، در چند مسابقه اتومبیل‌رانی، موفق به کسب مقام شد. در سال ۱۹۴۸ دبلیو. اف آرمسترانگ، یکی از مدیران موفق جنرال موتورز سرپرستی شورلت را به عهده گرفت. بنتون
مایکل شوماخر راننده به نام فرمول یک، اولین رقابت‌های خود را در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ با این تیم برنده شد. در سال ۱۹۹۵ نیز این تیم برای اولین بار عنوان پرافتخارترین تیم سال را کسب کرد. این تیم از سال ۱۹۹۶ این تیم تحت یک مجوز ایتالیایی در حومه آکسفورد در انگلستان به کار خود ادامه داد. این تیم در سال ۲۰۰۰ توسط شرکت فرانسوی رنو خریداری شد و در سال ۲۰۰۲ به رنو در فرمول یک تغییر نام داد. در سال ۱۹۷۹ گروه بنتون با حمایت از تیم محلی راگبی ترویز، وارد این رشته ورزشی شد. در سال‌های بعد از آن بود که تیم راگبی بنتون، به یکی از قدرت‌های راگبی در ایتالیا تبدیل شد و بازیکنان بسیاری را راهی تیم ملی این کشور کرد. علاوه بر این موارد، بنتون حامی تیم‌های بسکتبال ترویز و والیبال ترویز برای سال‌های متمادی بوده‌است. کلم بکت
حرفه موتورسیکلت سواری وی در ۱۹۲۸ میلادی در اودنشاو، زمانی که مسابقه موتورسیکلت سواری در مراحل اولیه خود قرار داشت، آغاز شد. وی به دلیل مهارت‌های منحصر به فردی که به عنوان راننده موتورسیکلت در نمایش‌های دیوار مرگ داشت، از بی‌کاری نجات یافت. وی به زودی به‌نام «بکت، شیطانِ با جرأت» مشهور گردیده و به عنوان مسابقه دهنده موتورسیکلت سواری برای تیم وایت سیتی مقیم لندن کار می‌کرد. پس از این‌که یک سال از پذیرفته شدن وی در مسابقه موتورسیکلت سواری سپری شده بود، وی به یکی از مسابقه دهندگان پیشتاز بریتانیا مبدل گردید. شهرت وی به سرعت در سراسر اروپا پخش شد و تنها در سال ۱۹۲۹، وی در رویدادهای مسابقاتی نمایشی در کشورهای آلمان، یوگسلاوی، ترکیه، دنمارک و فرانسه اجراء کرد. در ۳۰ مارس ۱۹۲۹، بکت و دو ستاره دیگر، جیمی هندل و اسپینسر «اسموکی» استراتون، نخستین مسیر مسابقه موتورسیکلت سواری شفیلد را باز کردند. این سه ستاره، پس اندازه‌های خود را در خریداری زمینِ علف‌زار در اولیرتون هزینه نموده و تحت نام پرونشیل درت-تراک لمتد (Provincial Dirt-Tracks Ltd) فعالیت می‌کردند که امروزه به نام ورزشگاه اولیرتون معروف است. جایزه بزرگ سان مارینو
پیچ‌های تامبورلو و ویلنوو که محل تصادفات زیادی در سال‌های مختلف بودند، از پیچ ساده به پیچ مانع‌دار کم‌سرعت‌تر تغییر پیدا کردند و پیچ واریانته باسا مستقیم شد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ میشائیل شوماخر پنج بار قهرمان شد و تنها در سال ۲۰۰۱ قهرمانی را به برادرش رالف واگذار کرد. شوماخر هفتمین پیروزی خود در جایزه بزرگ سان مارینو را در سال ۲۰۰۶ کسب کرد. هارالد شوماخر
هارالد شوماخر در تاریخ ۶ مارس ۱۹۵۴ در شهر کوچک دورن واقع در ایالت نوردراین وستفالن آلمان چشم به جهان گشود. او در ۸ سالگی ورزش فوتبال را آغاز کرد. پس از آنکه در پست‌های گوناگون به خدمت گرفته شد، سرانجام با تشخیص مربی درون دروازه قرار گرفت. خود او بعدها اعتراف کرده بود که: «دروازه‌بانی تنها پستی بود که به آن علاقه داشتم، زیرا من اهل دویدن نبودم». شوماخر توانست درون دروازه توانایی‌های ورزشی خود را بروز دهد. وی به‌سرعت پله‌های رشد و تعالی را پیمود و از طریق مسابقات منطقه‌ای و سپس ایالتی جوانان، به تیم ملی فوتبال جوانان آلمان راه یافت. در آنجا البته دروازه‌بان ذخیره بود. باشگاه فوتبال کلن از همان موقع در پی او بود و سرانجام در سال ۱۹۷۲ این بازیکن با استعداد را در سن ۱۸ سالگی به صفوف خود جلب کرد. در آن سال‌ها، در حالی که شوماخر دروازه‌بانی گمنام بود و بیشتر اوقات را روی نیمکت ذخیره‌ها می‌گذراند، آلمان عصر طلایی فوتبال خود را تجربه می‌کرد اما یک حادثه، فرصتی تاریخی در اختیار شوماخر قرار داد و او نیز از این فرصت به بهترین نحوی استفاده کرد. آسیب‌دیدگی شدید دروازه‌بان اصلی تیم کلن باعث شد که شوماخر به عنوان دروازه‌بان شماره یک درون دروازه قرار گیرد. او به سرعت توانست با بی‌باکی فراوان، پرش‌های حیرت‌انگیز و واکنش‌های به موقع، جای خود را درون دروازه تثبیت کند. جایزه بزرگ سان مارینو
نخستین رقابت موتورسواری در آوریل ۱۹۵۳ و نخستین رقابت اتومبیل‌رانی در ژوئن ۱۹۵۴ در ایمولا برگزار شد. نخستین رقابت با خودروهای فرمول یک در آوریل ۱۹۶۳ به عنوان رقابت غیر مسابقه‌ای در ایمولا برگزار شد و با پیروزی جیم کلارک به پایان رسید. یک رقابت غیر مسابقه‌ای دیگر در سال ۱۹۷۹ در ایمولا برگزار شد و این بار نیکی لائودا برنده رقابت شد. فردیناند پورشه
او در سال ۱۹۲۳ به همراه خانواده به اشتوتگارت رفت؛ چرا که پدر باید در کارخانه دایملر مشغول به کار می‌شد. فردیناند پورشه همانند پدر خود علاقه شدیدی به خودرو داشت و همین علاقه بود که به خلق یک شاهکار دیگر در دنیای خودروها منجر شد. پدر او در سال ۱۹۳۱ کارخانه Dr.Ing.hc.f.Porsche GmbH را در اشتوتگارت تأسیس کرد تا در آن به طراحی و ساخت خودرو مشغول شود. وی ریاضیات را در مدرسه و مکانیک را در کارگاه پدر آموخت. دوران جوانی فردیناند مصادف بود با به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان و فراخوان او برای بازسازی صنایع. هیتلر می‌خواست که آلمان سریع‌ترین خودروها را بسازد؛ بنابراین کارخانه‌های خودروسازی را از کمک‌های دولتی برخوردار کرد و پدر فردیناند پورشه نیز از این مساعدت‌ها سهمی برد. او توانست مدیریت کارخانه‌هایی چون اتو یونیون و واندرر را بر عهده گیرد. در سال ۱۹۳۳ نخستین خودرو پورشه با یک موتور ۱۶ سیلندر ۴٫۵ لیتری و شاسی آلومینیومی ساخته شد. قرارداد پورشه با اتو یونیون در سال ۱۹۳۸ به اتمام رسید و او بیشتر وقت خود را صرف طراحی ماشین‌آلات جنگی کرد. با پایان جنگ، پدر و پسر به اسارت فرانسوی‌ها درآمدند. فرانسوی‌ها برای آزادی هرکدام از پورشه‌ها ۵۰۰ هزار فرانک مطالبه کردند ولی بضاعت مالی خانواده پورشه تنها اجازه پرداخت وثیقه یکی را می‌داد بنابراین پسر در ماه ژوئیه ۱۹۴۶ آزاد شده و به اتریش بازگشت ولی پدر در اسارت فرانسوی‌ها باقی‌ماند. او پس از بازگشت سعی کرد تا کارخانه پدری خود را بازسازی کند ولی از سوی نیروهای اشغالگر منع شد. این امر باعث شد تا وی به شهر گموند کارینتیا در کرنتن اتریش برگردد تا با کمک خواهر خود کارخانه جدید برای ساخت پمپ آب و لوازم لوله‌کشی تأسیس کند. عقد قرارداد با برخی کارخانه‌های خودروسازی باعث شد تا وسوسه ساخت یک خودرو به جان فری بیفتد. در ذهن فردیناند چیزی از قلم افتاده بود و آن رؤیای پدر برای طراحی یک خودرو اسپرت بر مبنای فولکس واگن قورباغه‌ای بود. خودرویی که بدین شکل در سال ۱۹۴۷ طراحی شد Porsche Type ۳۵۶ نام گرفت. این مدل از یک موتور چهار سیلندر هوا خنک با قدرت ۴۰ اسب بخار نیرو می‌گرفت که در قسمت عقب خودرو نصب شده بود. Porsche Type ۳۵۶ اولین خودرویی بود که به نام پورشه مزین گشت. در سال ۱۹۴۹ به اشتوتگارت برگشته و کارخانه پورشه را در آنجا بنیان نهاد و برای کارخانه خود آرم شهر اشتوتگارت را انتخاب کرد. او در سال ۱۹۶۳ خودروی افسانه‌ای ۹۱۱ را طراحی کرد و با این کار اولین خودروی اسپرت دنیا تولید شد. میک شوماخر
شوماخر در سال ۲۰۱۸، برای شرکت در مسابقات قهرمانی فرمول ۲ به تیم پرما ریسینگ پیوست. لوییس همیلتون
سر لوییس کارل دیویدسون همیلتون رانندهٔ بریتانیایی مسابقات فرمول یک از تیم مرسدس ای‌ام‌جی پتروناس است. او با هفت عنوان قهرمانی فرمول یک قهرمانی جهان، به عنوان بهترین و پر افتخارترین راننده تاریخ شناخته می‌شود. او نخستین قهرمانی خود در فرمول یک را در سال ۲۰۰۸ و با تیم مک‌لارن به دست آورد و تا سال ۲۰۱۲ برای این تیم رانندگی کرد. او سپس در سال ۲۰۱۳ به تیم مرسدس پیوست و در سال ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ برای دو سال متوالی قهرمان فرمول یک شد؛ او این قهرمانی‌های متوالی را در سال‌های ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ هم ادامه داد. همیلتون موفق‌ترین راننده تاریخ ورزش فرمول یک است؛ او با ۷ عنوان قهرمانی جهان در فرمول یک در کنار شوماخر موفق‌ترین رانندگان تاریخ این مسابقات هستند. او هم‌چنین با کسب ۱۰۲ پیروزی در مسابقات جایزه بزرگ و کسب ۱۷۸ سکو، رکورد دار است و بالاتر از شوماخر در رده اول برترین راننده‌های تاریخ قرار دارد. آدولف برودز
آدولف برودز فون برسلاو (؛ زادهٔ در گروز کاتولین (وروتسواف کنونی در لهستان) – درگذشتهٔ در برمن) نجیب‌زادهٔ آلمانی و رانندهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول یک اهل آلمان بود. او شرکت در مسابقات موتورسواری را در سال ۱۹۱۹ آغاز کرد. او که صاحب یک نمایندگی فروش ب‌ام‌و و اتو یونیون در برسلاو بود، این فرصت را داشت که وارد مسابقات اتومبیل‌رانی شود، و در سال ۱۹۲۸ با شرکت در مسابقات تپه‌نوردی برای اولین بار وارد رقابت‌های اتومبیل‌رانی شد. او در یک گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. جیم شوتر
او که حرفهٔ خود را از سن ۱۴ سالگی شروع کرده، بیشتر برای همکاری‌اش با انتشارات مارول کمیکس شناخته می‌شود. میشائیل شوماخر
میشائیل شوماخر ( (زاده ۳ ژانویه ۱۹۶۹)، رانندهٔ بازنشسته مسابقات فرمول یک اهل و ساکن کشور آلمان است. او در تیم‌های جردن گرند پریکس، بِنِتون، فراری و مرسدس عضویت داشته‌است؛ او بیش‌تر دوران ورزشی خود را در تیم فراری سپری کرد و با تیم مرسدس به رقابت‌های فرمول یک بازگشت. او اغلب به عنوان یکی از بهترین و بزرگترین راننده‌های فرمول یک و تاریخ ورزش شناخته می‌شود. او با کسب هفت عنوان قهرمانی فرمول یک قهرمانی جهان همراه لوئیز همیلتون پر افتخارترین راننده این رقابت‌ها می‌باشند؛ پنج عنوان از هفت عنوان قهرمانی شوماخر، به‌طور پیاپی کسب شده‌است. او همراه لوئیز همیلتون پر افتخارترین راننده‌های تاریخ این رشته هستند؛ او صاحب رکورد بیش‌ترین قهرمانی در فرمول یک قهرمانی جهان به همراه لوئیز همیلتون (۷)، بیش‌ترین پیروزی در رقابت‌های جایزه بزرگ(۹۱)بعد از لوئیز همیلتون، بیشترین کسب سکو بعد از لوئیز همیلتون با(۱۵۵)، بیشترین شروع از خط یک بعد از لوئیز همیلتون(۶۸)، و بیش‌ترین پیروزی در طول یک فصل به همراه سباستین فتل (۱۳ پیروزی در ۱۸ مسابقه) بیش‌ترین عنوان سریع‌ترین دورمسابقات(۷۷). از دید سایت رسمی رقابت‌های فرمول یک، (شوماخر) به همراه (لوئیز همیلتون) و (ایرتون سنا) برترین راننده‌های تاریخ ورزش هستند میشائیل شوماخر
شوماخر صبح روز یکشنبه ۲۹ دسامبر ۲۰۱۳ در حالی که به همراه پسرش در کوه‌های آلپ فرانسه اسکی می‌کرد، دچار سانحه شد و سرش به صخره اصابت کرد. به گفته پزشکان، او با سرعت بالا با یک صخره برخورد کرده، به هوا پرتاب شده و دوباره روی صخره فرود آمده‌است. شوماخر در زمان وقوع سانحه از کلاه ایمنی استفاده می‌کرده‌است و به گفته پزشکان اگر کلاه ایمنی بر سر نمی‌داشت، در جا کشته می‌شد. پزشکان با انجام عمل جراحی و همچنین مراقبت‌های پزشکی به وضعیت وی رسیدگی کردند. چندی بعد پزشکان اعلام کردند که روند بازیابی هوشیاری شوماخر آغاز شده‌است. او اکنون برای بازیابی هوشیاری‌اش دارو مصرف می‌کند. در ۴ آوریل ۲۰۱۴ پزشکان اعلام کردند که شوماخر برای دقایقی از کما خارج شده‌است و به هوش آمده‌است. در سیزدهم ژوئن ۲۰۱۴ نشریه آلمانی بونته خبر داد مایکل شوماخر از بخش مراقبت‌های ویژه به بخش توانبخشی بیمارستان گرنوبل منتقل شده‌است. در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۴ وی از حالت کما خارج و از بیمارستان گرنوبل مرخص شد. خانواده شوماخر گفتند که ادامه درمان دور از چشم عموم انجام خواهد شد. چند روز پس از ترخیص شوماخر از بیمارستان، پرونده پزشکی وی از بیمارستان ربوده شد و سارقان اعلام کردند که قصد فروش آن را به رسانه‌ها دارند. آن‌ها برای فروش آن مبلغ ۵۰ میلیون یورو تعیین کردند. میک شوماخر
میک شوماخر (; متولد ۲۲ مارس ۱۹۹۹)، یک راننده مسابقات اتومبیل رانی اهل کشور آلمان است. او در سال ۲۰۲۱ برای تیم فرمول یک هاس در مسابقات فرمول یک رانندگی خواهد کرد. او پسر قهرمان هفت دوره جهان میشائیل شوماخر و برادر زاده رالف شوماخر است. خورخه لورنزو
خورخه لورنزو در پالما در جزیره مایورکا اسپانیا به دنیا آمد و با حمایت پدرش از سن دو سالگی سوار بر موتور شد و از آن زمان بود که علاقه به موتور در وی شکل گرفت و از سن شش سالگی در مسابقات نونهالان شرکت کرد. او تنها ۱۵ سال داشت که وارد مسابقات جایزه بزرگ شد. در سال ۱۹۹۳ زمانی که او فقط ۶ سال داشت در مسابقه‌ای با موتورسیکلت شرکت کرد و قهرمانی BALEARICS را بدست آورد. با کمک پدر راه خود را ادامه داد و آموزش خود را با MINICROSS دریک پارکینگ یک فروشگاه شروع کرد. در سال ۱۹۹۷ در مسابقه موتورسواری در مادرید اسپانیا در کلاس ۵۰ سی سی جام CAJA APRILIA شرکت کرد.در سال ۲۰۰۰ او که ۱۳ ساله بود برای شرکت کردن در مسابقات سرعت اسپانیا از فدراسیون موتورسواری درخواست مجوز کرد،یک سال بعد در کلاس ۱۲۵ سی سی او جوانترین راننده‌ای بود که در مسابقات موتورسواری در اروپا برنده می‌شد. سری رقابت‌های جام ناسکار
با توجه به تغییراتی که ناشی از مشارکت RJR در این سری رقابت‌ها بود از جمله کاهش تعداد مسابقات از ۴۸ به ۳۱، می‌توان سال ۱۹۷۲ را به عنوان آغاز «عصر مدرن» ناسکار قلمداد کرد. فصل کوتاه‌تر شد و سیستم امتیازدهی طی چهار سال آینده چندین بار اصلاح شد. مسابقات در پیست‌های خاکی و در مسیرهای بیضی شکل کمتر از ۲۵۰ مایل (۴۰۰ کیلومتر) از جدول رقابت‌ها حذف و به سری کوتاه مدت NASCAR Grand National East منتقل شدند و مسابقات باقی مانده دارای حداقل ۳۰٬۰۰۰ دلار جایزه بودند. بنیانگذار ناسکار، بیل فرانس پدر، کنترل این نهاد را به پسر بزرگ خود، بیل فرانس جونیور سپرد. در آگوست ۱۹۷۴، فرانس جونیور از مسئول روابط عمومی رقابت‌ها باب لتفورد خواست تا یک سیستم امتیازدهی یکسان برای همه رقابت‌ها بدون در نظر گرفتن طول پیست یا جایزه آنها طراحی کند. این سیستم تضمین می‌کرد که رانندگان برتر باید در تمام مسابقات شرکت کنند تا قهرمان کل سری رقابت‌ها شوند. این سیستم از سال ۱۹۷۵ تا زمان ایجاد the Chase for the Championship (در تعقیب قهرمانی) در سال ۲۰۰۴ بدون تغییر باقی ماند. گرگ لوموند
در سال ۱۹۷۷ در ۱۵ سالگی در تور فرزنو دوم شد. او توانست توجه سرمربی تیم ملی دوچرخه‌سواری آمریکا را به خود جلب کند. لوموند در سال ۱۹۷۸ در مسابقات قهرمانی جوانان جهان در واشینگتن شرکت کرد و نهم شد. او توانست در سال بعد در آرژانتین چند مدال به دست آورد که مهم‌ترین آن، قهرمانی در استقامت جاده بود. او در ۱۸ سالگی برای المپیک ۱۹۸۰ مسکو به عضویت تیم آمریکا درآمد؛ ولی به دلیل تحریم مسابقات توسط آمریکا از حضور در المپیک بازماند. سرمربی تیم از لوموند درخواست کرد تا المپیک بعدی، حرفه‌ای نشود؛ ولی او تصمیم خود را گرفته‌بود. البته با وجود قهرمانی در مسابقات جوانان جهان، هیچ پیشنهاد حرفه‌ای به لوموند ارائه نشد و او به همراه تیم ملی آمریکا در یک تور شش هفته‌ای در مسابقات اروپایی شرکت کرد. او با قهرمانی در مسابقهٔ سارته در فرانسه تبدیل به نخستین آمریکایی و جوان‌ترین رکابزنی شد که برندهٔ یک مسابقهٔ حرفه‌ای اروپایی شده‌است. پوشش خبری این پیروزی، اهمیت لوموند را در اروپا افزایش داد و در مسابقهٔ بعدی خود در بریتون توسط سیریل گیمار (مدیر فنی تیم رنو–الف–ژیتان) زیر نظر گرفته‌شد. گیمار قرارداد حرفه‌ای برای فصل ۱۹۸۱ به لوموند پیشنهاد کرد. او همهٔ پیشنهادهای دیگر را رد کرد و در روز پایانی تور دو فرانس ۱۹۸۰ در پاریس به تیم رنو پیوست. مایکل فاسبندر
فاسبندر رانندگی حرفه‌ای و شرکت در مسابقات اتومبیل‌رانی را از سال ۲۰۱۷، با حضور در «چالش فراری» آغاز نمود. فهرست رانندگان فرمول یک
مایکل شوماخر با کسب هفت مقام قهرمانی جهان دارای رکورد بیشترین تعداد قهرمانی است؛ در عین حال ۹۱ پیروزی و ۱۵۵ بار رفتن او به روی سکو نیز رکورد محسوب می‌شوند. لوئیز همیلتون با کسب ۸۷ پول پوزیشن رکورددار تعداد کسب این جایگاه است. روبنس باریکلو رکورد بیشترین تعداد دفعات ورود به گراند پری‌های فرمول یک را به نام خود ثبت کرده‌است – در مجموع ۳۲۶ دفعه – و در این میان رکورد ۳۲۲ بار راه‌یابی به مرحلهٔ مسابقه را نیز در دست دارد. از میان رانندگان فرمول یک، تاکنون ۱۶۳ راننده به نمایندگی از بریتانیا در مسابقات فرمول یک شرکت کرده‌اند که این موضوع رکورد بیشترین نماینده در مسابقات را به‌نام بریتانیا ثبت کرده‌است. در میان کشورهایی که تاکنون در مسابقات فرمول یک دارای نماینده بوده‌اند، نه کشور تنها یک نماینده در این مسابقات داشته‌اند. کشور اندونزی آخرین کشوری است که تا امروز راننده‌ای را به مسابقات فرمول یک معرفی کرده‌است؛ ریو هاریانتو تا امروز تنها رانندهٔ این کشور در فرمول یک بوده‌است که اولین حضور خود را نیز با تیم مانور ریسینگ در جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۱۶ تجربه کرده‌است. رانندگانی که اخیراً برای اولین بار در رقابت‌های فرمول یک حضور یافته‌اند، الکساندر آلبون، لاندو نوریس و جورج راسل هستند که در جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۱۹ وارد رقابت‌های فرمول یک شده‌اند. رانندگان فرمول یک اهل استرالیا
مارک وبر در مقایسه با هر رانندهٔ استرالیایی دیگری، حضور در مسابقات بیشتری را تجربه کرده‌است و سه‌بار نیز در پایان فصل در ردهٔ سوم قهرمانی رانندگان قرار گرفته‌است. او فعالیت حرفه‌ای خود را با تیم میناردی در سال ۲۰۰۲ آغاز کرد و سپس دو سال را با تیم جگوار سپری کرد. او که با دو گزینهٔ رانندگی برای ویلیامز و رنو روبرو بود، تصمیم گرفت تا بی ویلیامز، که یک تیم با موفقیت‌های بسیاری در گذشته بود، بپیوندد. با این حال، رنو یک خودروی توانا برای کسب قهرمانی را ساخت که در دو فصل بعدی ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ فرناندو آلونسو را به مقام قهرمانی رانندگان رساند. در مقابل وبر تنها موفق شد در این دو فصل به‌ترتیب جایگاه‌های دهم و چهاردهم را کسب کند و خیلی زود به تیم سابق خود، که اکنون با نام جدید رد بول در مسابقات حضور داشت، بازگشت. وبر در سومین فصل همکاری‌اش با این تیم (۲۰۰۹) پیروزی‌های جدیدی را در نوربورگ‌رینگ و اینترلاگوس کسب کرد. در سال بعد او به کسب عنوان قهرمانی بسیار نزدیک شد، اما پس از انجام یک پیت‌استاپ ضعیف در مسابقهٔ نهایی، به ردهٔ هفتم رده‌بندی قهرمانی سقوط کرد و قهرمانی نسیب هم‌تیمی او، سباستیان فتل شد. وبر برای سه فصل بعدی نیز با رد بول باقی‌ماند و این سه‌فصل را به‌ترتیب در جایگاه‌های سوم، ششم و سوم به پایان رساند. تیم شنکن یکی از پنج رانندهٔ استرالیایی است که موفق شده‌اند در مسابقات فرمول یک بر روی سکو بروند. دوران فعالیت او در فرمول یک از سال ۱۹۷۰ و همزمان با دریافت پیشنهاد قرارداد از سوی فرانک ویلیامز آغاز شد. او در چهار مسابقه برای دتوماسو رانندگی کرد، و در پایان فصل از این تیم جدا شده و در کنار گراهام هیل به برابهام پیوست. او تنها یک بار و در جایزه بزرگ اتریش ۱۹۷۱ بر روی سکو رفت و در پایان فصل ۱۹۷۱، با توجه به نگرانی‌اش از قابلیت‌های مدیریتی رئیس جدید برابهام، برنی اکلستون، این تیم را نیز ترک کرد. با این حال، پیوستن او به تیم سرتیز پس از جدایی از برابهام مشخصاً قدم موفقی نبود و او تنها توانست نیمی از ۱۲ مسابقه‌ای که آغاز کرده‌بود را به پایان برساند. شنکن پس از آن نتوانست یک صندلی رانندگی تمام‌وقت را برای خود کسب کند و در دو فصل بعدی تنها با سه تیم مختلف در هشت مسابقه شرکت کرد. نوربورگ‌رینگ
پس از نخستین قهرمانی میشائیل شوماخر، مقرر شد دو مسابقهٔ فرمول یک در آلمان برگزار شود و دومی با عنوان جایزه بزرگ اروپا در نوربورگ‌رینگ انجام شود. این مسابقه در سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۶ با همین عنوان و در سال ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ با عنوان جایزه بزرگ لوکزامبورگ برگزار شد. مهندسی خودرو
با اختراع موتور احتراقی در سال ۱۸۶۰ میلادی به وسیلهٔ یک نفر بلژیکی بنام اتی ین لونوار آغاز شد. در سال ۱۸۷۴ زیگفرید مارکوس در شهر وین یک موتور چهار سیلندر اختراع کرد که به وسیلهٔ بخار کار می‌کرد و از نوع موتورهای برون سوز بحساب می‌آمد. در سال ۱۸۷۶ یک مهندس آلمانی بنام نیکلاس اتو یک موتور احتراق داخلی را با موفقیت به مرحله ظهور رساند. تبدیل سوخت مایع به گاز تأثیر مهمی در این صنعت ایجاد کرد. دو نفر به نام‌های گوتلیب دایملر و ویلهلم مایباخ که هر دوی آن‌ها از اتو تجربه اندوزی کرده بودند در شهر اشتوتگارت در سال ۱۸۸۲ کارگاهی دایر نمودند و پس از گذشت یکسال اولین موتور خود را عرضه نمودند. موتور آن‌ها نوعی موتور سبک با سرعت بالا در حدود ۹۰۰RPM بود که نسبت به موتورهای احتراق داخلی آن زمان که حداکثر دورشان ۲۰۰RPM بود نوعی موفقیت محسوب می‌شد. موتور ساخت دایملر کم‌کم از صورت تک سیلندر به نوع دو سیلندر V شکل مبدل گردید که مجهز به کاربراتور بود. کاربراتور موتور دایملر را مای باخ طراحی کرده بود. دایملر سیستم جرقه زنی بدیعی را به خدمت گرفت که به سیستم جرقه زنی لوله داغ موسوم بود. این روش عمل ایجاد جرقه توسط یک لوله پلاتینی که در بالای سیلندر قرار داشت و انتهای دیگرش توسط شعله سرخ نگه‌داشته می‌شد انجام می‌گردید. کارل بنز آلمانی که ده سال از دایملر جوان تر بود برای سیستم جرقه زنی خود از الکتریسته استفاده کرد. او موتور چهار سیلندری را طراحی نمود و در روی یک وسیله نقلیه سه چرخ قرار داد. دو اثر دیگر این دانشمند آلمانی یعنی سوپاپ قارچی شکل و سیستم خنک کاری با آب او هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرند. سیستم خنک کاری دایملر به آب حرکت چرخشی اجباری نمی‌داد بلکه مخزن آبی در سطح بالاتر از موتور قرار داشت و آب گرم به علت سبک شدن بطرف بالا و آب سرد به جهت سنگینی بطرف پایین حرکت می‌نمود که به این سیستم ترموسیفون می‌گویند. بالاخره دایملر در سال ۱۸۸۶ یک وسیله نقلیه چهار چرخ طراحی نمود. در سال‌های بعد بنز به عنوان تجارت وسیله نقلیه سه چرخ را ببازار عرضه کرد که به این ترتیب اولین اتومبیل به همراه سر و صدا و مشکلات فراوان وارد بازار شد. دایملر نیز با عرضه اتومبیل خود صنعت اتومبیل‌سازی را مجهز نمود تا با سرعت بیشتر وارد قرن بیستم شود. امیل لواسور توانست سامانه انتقال قدرت را که تا آن زمان تسمه‌ای بود به صورت کلاچ و گیربکس درآورد. به علاوه سیستم موتور جلو و محرک عقب را طراحی نمود. گرچه صنعت خودرو در آلمان متولد شد و در فرانسه رشد پیدا نمود ولی در کشورهای انگلیس و آمریکا پیگیری بیشتری نسبت به ان به عمل آمد. در انگلستان مردم استقبال خوبی از اتومبیل به عمل نیاوردند و می‌گفتند که حمل و نقل به وسیلهٔ چهار پا بهتر است نتیجتاً اتومبیل در آنجا ممنوع گردید ولی در سال ۱۹۰۵ دولت انگلیس سفارش خرید اتومبیل را به یک شرکت انگلیسی داد. آیرتون سنا
سال ۱۹۸۸ بود که وی به تیم «مک‌لارن-هوندا» و آلن پروست پیوست. در آن سال، او و پروست از شانزده گرندپری فصل، پانزده قهرمانی را به دست آوردند و سنا توانست برای نخستین بار عنوان قهرمانی دنیا را به دست آورد. پس از یک فصل، پروست توانست عنوان قهرمانی را به دست آورد؛ اما سنا در سال‌های ۹۰ و ۹۱ باز هم قهرمان شد. سال ۱۹۹۲ بود که تیم‌های ویلیامز و رنو، تیمی را به عنوان «ویلیامز- رنو» تشکیل دادند و پادشاهی خود را بر فرمول یک آغاز کردند. سنا در فصل ۱۹۹۳ نایب‌قهرمان شد و پس از آن مذاکره‌هایی را برای پیوستن به ویلیامز آغاز کرد. حسن اکبرنژاد
در سال‌های اولیه ورزش اتومبیلرانی خود جوان‌ترین ورزشکار این رشته بود که زیاد مورد استقبال رقبای خود قرار نگرفته است. اما به علت علاقه بسیار به ورزشهای موتوری سر سخنانه ادامه داد و موفق به کسب عناوین بسیار در این رشته ورزشی شد. وی فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۸۵ آغاز کرد؛ و هنگامی که برای نخستین بار زمزمه‌های برگزاری مسابقه رالی خاورمیانه در ایران به گوش می‌رسید. او در مسابقات "رالی کاندیداتوری رالی خاورمیانه" از رشته آفرود وارد رشته رالی شده است. دنیل شوماخر
دنیل شوماخر (؛ زادهٔ ) خوانندگی، ترانه‌سرا اهل آلمان است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. در ماه مه ۲۰۱۴، شوماخر همجنسگرا بودنش را در مصاحبه با مجله "IN" آشکارسازی کرد. میشائیل شوماخر
در روز ۳ ژانویه ۱۹۶۹، میشائیل از مادر و پدری به نام‌های الیزابت و رالف متولد شد. وی در ۴ سالگی صاحب یک اتومبیل پدالی شد و پدرش برای افزایش سرعت آن موتوری رویش نصب کرد و او در اولین حادثه زندگی خود با تیر چراغ برق برخورد کرد. میشائیل در این سن کوچک‌ترین عضو باشگاه اتومبیل‌رانی به حساب می‌آمد. یک سال بعد پدر یک اتومبیل مجهز دست دوم برای او خرید و او توانست در ۶ سالگی اولین قهرمانی خود را به دست آورد. حضور میشائیل در مسابقات اتومبیل‌رانی محلی باعث شد خانواده شوماخر دوستان زیادی پیدا کنند. یکی از این دوستان یورگن دیلک بود که یک ماشین جدید به میشائیل هدیه کرد. ویلهلم مایباخ
ویلهلم مایباخ (تولد ۹ فوریه ۱۸۴۶ درهایلبرون، مرگ ۲۹ دسامبر ۱۹۲۹ در اشتوتگارت) صنعتگر و طراح پیشرانه آلمانی بود که به پادشاه طراحان معروف شد. وی در سال ۱۸۹۰ به‌همراه گوتلیب دایملر شرکت دایملر-موتورن را تأسیس نموده و اقدام به توسعه موتورهای درون‌سوز پر سرعت قابل استفاده در زمین، آب و هوا نموده و اولین موتورسیکلت و قایق موتوری در جهان را به‌وجود آوردند. آن‌ها نخستین خودروی خود را در سال ۱۸۹۲ به‌فروش رساندند. در سال ۱۹۲۴، مدیریت وقت قرارداد همکاری بلندمدتی را با کارل بنز و شرکت وی؛ بنز اند سی امضا کرد، که در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۶ به ادغام این دو شرکت انجامید. شرکت جدید ،دایملر-بنز نام گرفت، که در حال حاضر به عنوان بخشی از شرکت خودروسازی دایملر آگ و تحت برند مرسدس بنز عرضه می‌شود. همچنین برند مایباخ در سال ۱۹۰۹ به‌وسیلهٔ وی در شهر اشتوتگارت، آلمان تأسیس شد که یکی از شرکت‌های زیرمجموعهٔ شرکت دایملر است. نایجل منسل
نایجل منسل () راننده انگلیسی که موفق به کسب عنوان قهرمانی جهان در مسابقات فرمول یک در سال ۱۹۹۲ و قهرمانی در مسابقات CART Indy Car در سال ۱۹۹۳ گردید. او اولین راننده جهان به شمار می‌رود که قهرمانی در دو رقابت جهانی متفاوت در اتومبیل رانی به دست آورد. وی در ۱۵ فصل از قهرمانی فرمول یک حضور داشت که در دو دوره از رقابت‌ها در صدر جدول امتیازدهی قرار گرفت. مایکل شرمر
مایکل شرمر پیشینهٔ فعالیت حرفه‌ای در ورزش قهرمانی رشتهٔ دوچرخه‌سواری دارد. او سابقآ به عنوان مدرس در کالج اکسیدنتال فعالیت داشت. در ۱۹۹۲ جامعهٔ شکّاکان را بنیان نهاده و فصل‌نامهٔ اسکپتیک را منتشر نمود. این جامعه هم‌اکنون بیش از ۵۵۰۰۰ عضو دارد. از سال ۲۰۰۷ با درجهٔ استادیاری به تدریس در دانشگاه کلارمونت گراجویت مشغول است. پیت استاپ
مسابقات اتومبیل‌رانی در اوایل سدهٔ ۱۹۰۰ میلادی در جاده‌های بین شهری برگزار می‌شدند. در آن زمان مکانیک‌ها در طول مسابقه همراه راننده بودند و در صورت نیاز، تعمیرات را در کنار جاده انجام می‌دادند. اما پس از آن و با ورود مسابقات به پیست‌های اتومبیل‌رانی، پیت استاپ دچار تحول شد. در اواسط دههٔ ۱۹۳۰ و پیش از جنگ جهانی دوم، پشتیبانی مالی هیتلر از تیم‌های اتومبیل‌رانی آلمانی منجر به پیشرفت چشم‌گیر فناوری‌های مرتبط با پیت استاپ شد. طبق آنچه رابرت دالی، خبرنگار "نیویورک تایمز" در کتاب "خودروها در سرعت" نوشته‌است، یک پیت استاپ انجام‌شده بر روی خودروی مانفرد فون براشیچ در سال ۱۹۳۷ در پیست دونینگتون پارک ۳۳ ثانیه طول کشید. در این پیت استاپ «سوخت تحت فشار و با سرعت پنج گالون بر ثانیه به مخزن تزریق شد، تایرهای عقب جدا شدند و با تایرهای جدید جایگزین شدند، یک بطری آب و عینک تمیز به فون براشیچ داده‌شد و او دوباره حرکت کرد.» جایزه بزرگ بحرین
مدت کوتاهی پس از مرحلهٔ آزمایشی فرمول یک در فوریهٔ ۲۰۱۴ برگزار کنندگان جایزه بزرگ بحرین تصمیم گرفتند پیچ اول مسیر مسابقه را به افتخار میشائیل شوماخر، قهرمان هفت فصل فرمول یک و برای حمایت از او که در دسامبر ۲۰۱۳ در سانحهٔ اسکی دچار مصدومیت شدیدی شده‌بود، نامگذاری کنند. مایکل فاسبندر
فاسبندر در سال ۲۰۱۹ به تیم پورشه ملحق شد و در رقابت‌های «تجربه مسابقه با پورشه» در آلمان شرکت کرد و موضوع مجموعهٔ یوتیوبی این شرکت اتومبیل‌سازی به نام «راهی به لمان» بود. سال بعد، او در «مسابقات پروتون» در «سری رقابت‌های۲۰۲۰ لمان اروپا» و با ریشارد لیتس و «فلیپه فرناندس لاسر» یک «پورشه ۹۱۱ آراس‌آر» مدل ۲۰۱۷ را راندند. در اواخر همان سال، او رانندهٔ میهمان در مسابقات پورشه سوپرکاپ در پیست بارسلون-کاتالونیا بود که دچار سانحه شد و چند ثانیه‌ای از رقابت‌ها عقب افتاد. میشائیل شوماخر
میشائیل بیشتر وقت خود را صرف اتومبیل‌رانی می‌کرد، ولی به مدرسه نیز می‌رفت. میشائیل پس از اتمام دوران مدرسه در گاراژی در نزدیکی محل سکونتش کار خود را آغاز کرد. کار در گاراژ باعث شد تا او از عملکرد اتومبیل اطلاعات بیشتری کسب کند. او پس از یک سال محل کار خود را تغییر داد و به گاراژ ویلی رفت. در این گاراژ ماشین‌های تندرو تعمیر می‌شدند. او با کار در این محل دوره مکانیکی خود را تکمیل کرد. مرگ آیرتون سنا
سنا در زمان رونمایی از تیم جدیدش در طول آزمون‌های مرسوم پیش از فصل در استوریل، در مورد خودروی ویلیامز اف‌دبلیو۱۵ چنین گفت: همزمان با آغاز فصل، مشکلات نیز ادامه داشتند. سنا بدترین شروع خود در یک فصل فرمول یک را تجربه کرد و با وجود به‌دست آوردن جایگاه پول پوزیشن در دو مسابقهٔ اول، از به پایان رساندن این دو مسابقه (گراند پری‌های برزیل و اقیانوسیه) و کسب امتیاز بازماند، میشائیل شوماخر که در آن زمان رانندهٔ تیم بنتون بود، تا زمان شروع مسابقهٔ سوم فصل در پیست ایمولا صدرنشین جدول قهرمانی بود و با سنا ۲۰ امتیاز اختلاف داشت. مایک اسپنس
مایکل هندرسون اسپنس (؛ زادهٔ در کرویدون، ساری، درگذشتهٔ در ایندیاناپلیس، ایندیانا) رانندهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی اهل بریتانیا بود که از فصل تا در مجموع در ۳۷ گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد.اسپنس در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک، ۱ بار بر روی سکو رفت و ۲۷ امتیاز را به نام خود به‌ثبت رساند. جایزه بزرگ اروپا
در فصل بعد، مسابقه در خرز اسپانیا برگزار شد. خرز میزبان مرحله چهاردهم فصل ۱۹۹۴ و مرحله پایانی فصل ۱۹۹۷ بود. تصادف میان میشائیل شوماخر و ژاک ویلنوو که منجر به اخراج شوماخر از مسابقات شد، در این مسابقه رخ داد. همچنین میکا هاکینن نخستین پیروزی فرمول یک خود را به دست آورد. برند مایلندر
برند مایلندر (متولد ۲۹می ۱۹۷۱وایبلینگن- آلمان) راننده مسابقه است. برند کار خود را در دههٔ هشتاد میلادی در مسابقات کارتینگ شروع کرد. در سال‌های بعدی او به فرمول فورد، جام پورشه کاررا و تور ارشد اتومبیل آلمان راه یافت. در سال ۲۰۰۰ برنده مسابقه ۲۴ ساعت نوربورگرینگ در پورشه ۹۱۱ جی‌تی۳ شد.او در مسابقات دی‌تی‌ام برای تیم مرسدس بنز رانندگی می‌کرد. اشتفان شوماخر
اشتفان شوماخر (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل آلمان است. هارالد شوماخر
شوماخر قصد داشت فعالیت ورزشی خود را به عنوان دروازه‌بان تیم ملی تا مسابقات جام ملت‌های اروپا در سال ۱۹۸۸ ادامه دهد اما انتشار کتاب خاطرات او تحت عنوان «سوت آغاز بازی» این نقشه را برهم زد. وی در آن کتاب، مسائل خصوصی بازیکنان تیم ملی را که در اردوها شاهد آن بود مطرح و سیمای برخی از بازیکنان را در افکار عمومی لکه دار کرد. همین امر باعث شد که او را دیگر به تیم ملی آلمان دعوت نکنند. پس از آن شوماخر برای ۳ سال به ترکیه رفت و برای تیم فنرباغچه استانبول بازی کرد. وی در آنجا هم موفق بود. شوماخر در سال ۱۹۹۱ به آلمان بازگشت و در آخرین سال حضور در میدان، محافظت از دروازه بایرن مونیخ را بر عهده داشت. وی سال ۱۹۹۲ کفش‌های خود را آویخت. لوییس همیلتون
بار دیگر همیلتون یک فصل بی نقص را در فرمول یک با تیم مرسدس تجربه کرد و در همان نیم فصل ابتدایی ۲۰۱۹، با هشت پیروزی، با اقتدار در صدر جدول رده‌بندی قرار داشت. هم تیمی او، والتری بوتاس و دو رقیب جوان و اعجوبه‌های فرمول یک مکس ورستپن و چارلز لکلرک نتوانست رقیب جدی برای همیلتون باشند و او توانست در گرندپری آمریکا، ششمین قهرمانی جهان خود را جشن بگیرد و حالا در جدول بیشترین قهرمانی‌های فرمول یک، با یک عنوان کمتر نسبت به مایکل شوماخر، در رده دوم با شش قهرمانی قرار دارد. او در فصل این فصل با کسب ۴۱۳ امتیاز رکورد کسب بیشترین در یک فصل فرمول یک را شکست و به نام خود کرد. میک شوماخر
شوماخر قرار بود اولین تمرین خود در فرمول یک را در جایزه بزرگ ایفل ۲۰۲۰ را در اولین جلسه تمرین انجام دهد و به جای آنتونیو جوویناتزی برای آلفارومئو رانندگی کند. به دلیل شرایط بد آب و هوایی ، جلسه لغو شد. شوماخر اولین تمرین خود در فرمول یک را در جایزه بزرگ ابوظبی در سال ۲۰۲۰ در اولین جلسه تمرین انجام داد و برای هاس رانندگی کرد. فرمول یک
در اوایل قرن ۲۱ مسابقات ومدیران فرمول یک دوران سختی را پشت‌سر گذاشتند. تعداد تماشاچیان کاهش یافت و علاقه‌مندان به این مسابقات به دلیل برتری مایکل شوماخر و فراری در بیشتر مسابقات، علاقه خود را تقریباً از دست داده بودند. اکنون نیز با برتری لوییس همیلتون و مرسدس از تعداد طرفداران کم می‌شود. میشائیل شوماخر
وی در اوت ۱۹۹۵ با کارینا (Corinna Betsch) ازدواج کرد (کارینا پیش از آن همسر هاینتز هارولد فرنتزن بود). اولین فرزند وی جینا-ماریا نام گرفت که در ۲۰ فوریه ۱۹۹۷ به دنیا آمد. فرزند دوم میشائیل یعنی مایک نیز در ۲۲ مارس سال ۱۹۹۹ متولد شد. میشائیل و کارینا به همراه دو فرزندشان هم‌اکنون در سوئیس در نزدیکی دریاچه ژنو زندگی می‌کنند. شوماخر به‌شدت حامی زندگی خصوصی خود است و هر کاری می‌کند تا خانواده‌اش را از کانون توجه دور نگه دارد. برادرش رالف شش سال از او کوچک‌تر است و همانند او راننده فرمول یک. میشائل بالاک
بالاک آرام آرام به تیم اصلی راه یافت و در ۴ اکتبر ۱۹۸۳ به میدان آمد و در پیروزی دو بر یک تیمش مقابل موتور آسکونای کارل-مارکس-اشتادت شرکت داشت. بالاک مدام پیشرفت می‌کرد و مخصوصاً به قابلیت گلزنی‌اش اضافه می‌شد. او در فصل سوم حضورش ۵۷ گل در ۱۶ بازی به ثمر رساند. او تنها ده سال داشت که به باشگاه بزرگ‌تری راه پیدا کرد. یعنی باشگاه کارل-مارکس-اشتادت که بعدها به کمنیتزر تغییر نام داد. مایکل کارتر (دوچرخه‌سوار)
مایکل کارتر (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات تور دو فرانس شرکت کرده است. میشائیل شوماخر
رانندگی شوماخر در برزیل نمایشی از شوماخر فصل ۲۰۰۰ بود. لوییس همیلتون
علاقه همیلتون به مسابقه و ماشین سواری، در ۶ سالگی او و در زمانی به وجود آمد که پدرش برای او یک ماشین اسباب‌بازی کنترل از راه دور خرید. او در سال ۱۹۹۸ به پروژه حمایتی رانندگان جوان مک‌لارن پیوست؛ سه سال پیش از این، همیلتون یک بار در یکی از مراسم‌های اهدای جوایز، به ران دنیس مدیر مک‌لارن گفته بود: «یک روز من ماشین‌های مک‌لارن را خواهم راند.» همیلتون با قهرمانی در مسابقات سری رنو بریتانیا، قهرمانی فرمول ۳ سری اروپا و قهرمانی در مسابقات GP2 که بعدها نامش به فرمول ۲ تغییر کرد، پله‌های پیشرفت را در این رشته طی کرد. همیلتون در سال ۲۰۰۷، یعنی دوازده سال پس از گفتگوی کوتاهش با ران دنیس، کار خود را در فرمول یک و با رانندگی در تیم مک‌لارن آغاز کرد. او از پدری سیاه‌پوست و مادری سفیدپوست متولد شده‌است؛ همیلتون نخستین و تنها راننده سیاه‌پوست است که در فرمول یک به رقابت پرداخته‌است. در سال ۲۰۰۷، همیلتون در نخستین فصل حضور خود در فرمول یک، رکوردهای زیادی را بر جای گذاشت و در پایان فصل تنها با اختلاف یک امتیاز، پس از کیمی رایکونن در جایگاه دوم قرار گرفت؛ از جمله رکوردهای او در این فصل می‌توان به بیش‌ترین سکو در نخستین فصل حضور(۹)، بیش‌ترین پیروزی در رقابت‌های جایزه بزرگ در نخستین فصل حضور(۴) و بیش‌ترین امتیاز در نخستین فصل حضور(۱۰۹) اشاره کرد. در فصل بعد، همیلتون موفق شد در یک فصل هیجان‌انگیز، نخستین قهرمانی خود در رقابت‌های فرمول یک را به دست آورد؛ همیلتون موفق شد با اختلاف یک امتیاز نسبت به فیلیپه ماسا، مقام قهرمانی مسابقات فرمول یک را به دست آورد و تبدیل به جوان‌ترین قهرمان مسابقات فرمول یک تا آن زمان بشود، رکوردی که بعدها توسط سباستیان فتل شکسته شد. همیلتون بعد از چهار سال حضور در تیم مک‌لارن و درحالی‌که در طی این مدت رتبه ای بهتر از مقام چهارم به دست نیاورده‌بود، در سال ۲۰۱۳ به تیم مرسدس پیوست؛ جایی که هم‌تیمی دوران کودکی او در کارتینگ، نیکو رزبرگ در آن‌جا حضور داشت. همیلتون در نخستین فصل حضور خود در مرسدس، برای سومین بار در پنج فصل اخیر، در جایگاه چهارم فرمول یک قرار گرفت. تغییر مقررات مسابقات مبنی بر لزوم استفاده از موتورهای توربو-هیبریدی، آغاز عصر موفقیت‌های همیلتون و تیم مرسدس بود؛ در این سال‌ها، همیلتون برای دو سال متوالی در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ قهرمان فرمول یک قهرمانی جهان شد؛ در این دوران همیلتون رقابت جدی و شدیدی را با هم تیمی‌اش نیکو رزبرگ بر سر قهرمانی در فرمول یک داشت؛ این دو قهرمانی همیلتون را در کنار آیرترون سنا، قهرمان بزرگ فرمول یک با سه قهرمانی فرمول یک قهرمانی جهان قرار داد. پس از بازنشستگی نیکو رزبرگ، سباستیان فتل راننده تیم فراری جدی‌ترین و بزرگ‌ترین رقیب همیلتون در راه کسب قهرمانی بوده‌است و این دو رقابت شدیدی را با یکدیگر داشته‌اند؛ اما همیلتون در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ برای دو سال متوالی موفق به قهرمانی در رقابت‌های فرمول یک قهرمانی جهان شد و با پنج عنوان قهرمانی رقابت‌های فرمول یک، در کنار خوان مانوئل فانخیو اسطوره رقابت‌های فرمول یک قرار گرفت. او در سال ۲۰۱۹، موفق شد برای سومین سال متوالی، قهرمان مسابقات فرمول یک قهرمانی جهان شود و با کسب ششمین عنوان قهرمانی فرمول یک، پشت سر میشائیل شوماخر، قهرمان اسطوره‌ای فرمول یک که با هفت عنوان قهرمانی پر افتخارترین راننده تاریخ فرمول یک است، قرار بگیرد. همیلتون همچنین در تاریخ ۲۵ اکتبر ۲۰۲۰ رکورد بیشترین برد ۹۱تایی شوماخر را شکست و با ۹۷ برد بیشترین پیروزی را در فرمول یک دارد و اکنون او با هفتمین قهرمانی جهان در کنار مایکل شوماخر پرافتخارترین راننده فرمول یک است. فرانچسکو موزر
موزر در جیووو زاده شد و نخستین پیروزی خود در مسابقات رسمی دوچرخه‌سواری را در سال ۱۹۷۰ در نگرار به دست آورد. در سال ۱۹۷۱ برندهٔ جیروی جوانان شد و در سال ۱۹۷۲ به قهرمانی ایتالیا در مسابقهٔ جاده دست یافت. در همان سال در المپیک مونیخ شرکت کرد و در مسابقهٔ جاده رتبهٔ هشتم را به دست آورد. موزر در سال ۱۹۷۳ حرفه‌ای شد و به تیم فیلوتکس پیوست. ککه روسبرگ
روسبرگ فعالیت خود در فرمول یک را نسبتاً دیر آغاز کرد و در ۲۹ سالگی نخستین مسابقهٔ خود را در فصل ۱۹۷۸ برای تیم تئودور انجام داد. پیش از آن، او در مسابقات فرمول وی، فرمول آتلانتیک، فرمول پاسیفیک و فرمول دو شرکت کرده‌بود. او با رانندگی فوق‌العاده در مسابقهٔ غیر رقابتی در سیلورستون که دومین مسابقهٔ او برای تیمش بود، به سرعت مورد توجه اهالی فرمول یک قرار گرفت. در این مسابقه پس از آن که بسیاری از رانندگان مشهور به دلیل بارندگی شدید کنار رفتند، روسبرگ پیروزی را به دست آورد. او نتوانست صلاحیت شرکت در مسابقات بعدی را کسب کند و پس از آن که تیم تئودور طراحی اعتمادناپذیر خودروی خود را دور انداخت، برای سه مسابقه با تیم دیگری به نام ای‌تی‌اس قرارداد بست. البته این تیم هم توان رقابت با مدعیان را نداشت. هنگامی که تئودور بدنهٔ خود را از تیم وولف تأمین کرد، روسبرگ به تیم بازگشت؛ ولی دوباره به ای‌تی‌اس پیوست و تا پایان فصل در تیم ماند. جایزه بزرگ آلمان
جایزه بزرگ آلمان ۱۹۹۵ با پیروزی میشائیل شوماخر به پایان رسید. از سال ۱۹۳۹ او نخستین آلمانی بود که برندهٔ این مسابقه می‌شد. در دوران حضور شوماخر، توجه به فرمول یک در آلمان به اوج رسید. در سال ۲۰۰۲ هوکنهایم‌رینگ بسیار کوتاه‌تر شد و طرح آن تغییر یافت. مسیرهای مستقیم جنگلی حذف شد و چند پیچ افزوده شد تا چالش فنی پیست را افزایش دهد. مارک مارکز
مارکز در سال بعد وارد کلاس Moto۲ که حجم موتورهای آن‌ها ۶۰۰ سی سی بودن شد اما در مسابقه اول و دوم در گرندپریکس‌های لوزایل قطر و خرز اسپانیا زمین‌خورد و در گرندپریکس استوریل پرتغال نیز ۲۱ شد که منتقدان او را تحت انتقادهای شدید الحنی قرار دادن و بر این معتقد بودن که او برای این کلاس آمادگی لازم را ندارد باید در همان کلاس پایین‌تر می‌ماند؛ ولی وی در فرانسه توانست نه تنها اولین قهرمانی خود در Moto۲ را کسب کند بلکه جواب خوبی نیز به منتقدان خودش نیز داده باشد. او در این فصل با وجود اینکه در ۷ گرندپریکس قهرمان شد ولی در انتهای فصل قافیه را به موتورسوار آلمانی استفان برادل واگذار کرد و با کسب ۲۵۱ امتیاز در همان سال اول حضورش در این کلاس در جای دوم قرار گیرد. وی این عنوان را در حالی کسب کرد که در ۳ گرندپریکس زمین‌خورده بود و در دو گرندپریکس آخر نیز با مصدومیت روبه رو شد. فرناندو آلونسو
آلونسو حکومت پنج ساله میشائیل شوماخر قهرمان اتومبیلرانی فرمول یک، را به پایان رساند. مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۰۲
مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۰۲ در سال ۲۰۰۲ میلادی برگزار شد. در این مسابقات میشائل شوماخر از تیم اسکودریا فراری و با موتور فراری به قهرمانی رسید و در مجموع صاحب ۱۴۴ امتیاز شد. مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۱۳
میشائیل شوماخر در فصل ۲۰۱۰ قراردادی سه‌ساله با مرسدس ای‌ام‌جی بست و با خاتمهٔ قرارداد در پایان فصل ۲۰۱۲ پیشنهادی برای تمدید قرارداد او در فصل ۲۰۱۳ ارائه شد. ولی شوماخر که نتایج خوبی در سه فصل گذشته به دست نیاورده بود، دربارهٔ آیندهٔ خود مردد بود و مرسدس به دنبال به خدمت گرفتن رانندهٔ تازه‌ای رفت. پس از یک دوره مذاکره، لوئیز همیلتون، قهرمان فصل ۲۰۰۸ اعلام کرد که برای سه سال آینده به تیم مرسدس خواهد پیوست. با این انتقال، همکاری چهارده ساله همیلتون با مک‌لارن به پایان رسید. در نهایت، شوماخر بازنشستگی خود را در پایان فصل ۲۰۱۲ اعلام کرد. رانندگان فرمول یک اهل آرژانتین
خوان مانوئل فانخیو در نزدیک به نیمی از مسابقاتی که شروع کرد، به پیروزی رسید. بعضی اوقات از پیروزی او در جایزه بزرگ آلمان ۱۹۵۷ در نوربورگ‌رینگ به‌عنوان یکی از برترین رانندگی‌ها در تاریخ این ورزش یاد می‌شود. در یک نظرسنجی با موضوع رانندگان که توسط "اتواسپورت" انجام شد، شرکت‌کنندگان فانخیو را پس از میشائیل شوماخر و آیرتون سنا به عنوان سومین رانندهٔ برتر در تاریخ فرمول یک انتخاب کردند. رکورد تعداد عنوان‌های قهرمانی کسب‌شده تا ۴۶ سال با پنج عنوان قهرمانی در اختیار فانخیو بود؛ تا اینکه سرانجام این رکورد توسط شوماخر شکسته‌شد. با این حال، فانخیو همچنان دارندهٔ چندین رکورد دیگر، از جمله بالاترین درصد پیروزی در مسابقه‌ها (۴۶٪ – ۲۴ پیروزی در ۵۲ مسابقه) است. او با کسب آخرین مقام قهرمانی خود در سن ۴۶ سالگی، همچنان مسن‌ترین قهرمان جهان در تاریخ فرمول یک محسوب می‌شود. فانخیو در نخستین فصل از مسابقات قهرمانی فرمول یک جهان در سال ۱۹۵۰ برای آلفا رومئو رانندگی کرد. او با کسب پیروزی در سه مسابقه از شش مسابقه‌ای که در آن‌ها شرکت کرد، در رده‌بندی قهرمانی پس از هم‌تیمی خود جوزپه فارینا در ردهٔ دوم قرار گرفت. او در هفت مسابقهٔ فصل ۱۹۵۱ در پنج مسابقه بر روی سکو رفت تا نخستین عنوان قهرمانی جهان خود را کسب کند؛ اما پس از شکستن گردنش در مونتزا، به‌ناچار از شرکت در مسابقات فصل ۱۹۵۲ بازماند. او در سال ۱۹۵۳ با تیم مازراتی به فرمول یک برگشت و از ۸ گراند پری، تنها در یکی از آن‌ها برنده شد و پس از آلبرتو اسکاری جایگاه دوم رده‌بندی قهرمانی رانندگان را کسب کرد. فانخیو در چهار فصل بعدی به موفقیت‌های زیادی دست یافت که برای سالیان زیادی دست‌نیافتنی بودند. او در طول این چهار فصل و از میان ۲۸ مسابقه، در ۱۷ مسابقه پیروز شد و هر چهار عنوان قهرمانی جهان را از آن خود کرد. او پس از حضور در دو مسابقه از فصل ۱۹۵۸، از شرکت در مسابقات فرمول یک بازنشسته شد. در حالی که برخی رکوردهای او شکسته شده‌اند، اما آیرتون سنا در مورد فانخیو گفته‌است: «حتی اگر من یا شخص دیگری بتوانیم به رکوردهای او برسیم یا آن‌ها را بشکنیم، باز هم این‌ها با دستاوردهای او قابل مقایسه نیستند». مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۹۵
مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۹۵ در سال ۱۹۹۵ میلادی برگزار شد. در این مسابقات میشائل شوماخر از تیم بنتون و با موتور رنو به قهرمانی رسید و در مجموع صاحب ۱۰۲ امتیاز شد. میشائیل شوماخر
در سال ۱۹۸۹ میشائیل کار خود را رسماً در فرمول ۳ آلمان آغاز کرد. او دو حریف سرسخت داشت که به همراه آن‌ها به راه‌اندازی تیم جوانان مرسدس بنز دست زد. پورشه باکستر/کایمن
پورشه باکستر یک خودروی رودستر موتور وسط است که آن را می‌توان اولین خودروی جاده‌ای پورشه بعد از پورشه ۵۵۰ به حساب آورد که در اصل یک رودستر طراحی شده بود. پورشه باکستر و کیمن هر دو اواسط موتوره دو نفره ورزشی اتومبیل ساخته شده توسط پورشه. Boxster، دوچرخه سواری دوچرخه سواری در سال ١٩٩۶ منتشر شد و کیمن در اواخر سال ٢٠٠۵ به عنوان کوپه دوبعدی و دوبعدی عرضه شد. مایک اسپارکن
مایک اسپارکن (؛ زادهٔ در نوی-سور-سن، درگذشتهٔ ) رانندهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی اهل فرانسه بود که در فصل در مجموع در یک گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. فهرست پیروزی‌های آیرتون سنا در مسابقات جایزه بزرگ فرمول یک
سنا نخستین پیروزی خود در مسابقات فرمول یک را در ۲۱ آوریل ۱۹۸۵ در جایزه بزرگ پرتغال کسب کرد. جان بلاندسن از "نیویورک تایمز" پیروزی او در این مسابقه را «یکی از بارزترین نمونه‌های توانایی محض در رانندگی» دانسته‌است؛ با این حال پاتریک تامبی، رانندهٔ سابق مسابقات فرمول یک، این مسابقه را با توجه به «آب‌گرفتگی خیلی خیلی زیاد در همه‌جا، وجود ابرها در ارتفاع خیلی کم و نور خیلی ضعیف»، یک کابوس تلقی کرده‌است. سنا در هر یک از سه فصلی که برای تیم لوتوس رانندگی می‌کرد، در دو مسابقه پیروز شد و پس از آن برای فصل ۱۹۸۸ به مک‌لارن پیوست. او در اولین سال حضورش در مک‌لارن نخستین مقام قهرمانی جهان فرمول یک خود را کسب کرد و در زمینهٔ تعداد پیروزی در مسابقه‌ها نیز موفقیت‌آمیزترین فصل را پشت سر گذاشت. او با کسب هشت پیروزی در این فصل، موفق به ثبت رکوردی جدید برای بیشترین پیروزی در طول یک فصل شد؛ رکوردی که پیش از این با هفت برد در طول یک فصل در اختیار جیم کلارک بود. سنا در سه فصل بعدی با مک‌لارن توانست در هر فصل دست کم شش پیروزی را از آن خود کند و دو قهرمانی جهانی دیگر را نیز در فصل‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ به دست آورد. او در فصل ۱۹۹۲ تنها در دو مسابقه پیروز شد. آخرین برد او در فرمول یک در مسابقهٔ نهایی فصل ۱۹۹۳ و در جایزه بزرگ استرالیا حاصل شد. به‌طور کلی سنا در هفده پیست مختلف مجموعاً ۴۱ بار مسابقه را در جایگاه نخست به پایان رساند. میک شوماخر
میک شوماخر در تاریخ ۱۹ ژانویه ۲۰۱۹ به عنوان راننده آکادمی رانندگان فراری انتخاب شد. مایک هیلوود
استنلی مایکل بِیلی هِیلوود (؛ زادهٔ در گریت میلتون، آکسفوردشر، درگذشتهٔ در واریک‌شر) رانندهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی اهل بریتانیا بود که از فصل تا ، و دوباره در فصل‌های و در مجموع در پنجاه گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد.هیلوود در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک در ۱ مسابقه موفق شد سریع‌ترین زمان طی یک دور پیست را به نام خود ثبت کند. او در این مسابقات ۲ بار بر روی سکو رفت و ۲۹ امتیاز را به نام خود به‌ثبت رساند. پیتر شرایر
شرایر در سال ۱۹۵۳ در شهر باد رایشنهال، ایالت باواریا در کشور آلمان غربی به دنیا آمد. او در سال ۱۹۷۵ در دانشگاه علوم کاربردی مونیخ شروع به تحصیل کرد. او برای اولین بار در سال ۱۹۷۸ در زمان دانشجویی همکاری با آئودی را شروع کرد و در سال ۱۹۷۹ با مدرک طراحی صنعتی از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. شرایر متعاقباً به عنوان محقق بورس تحصیلی برای تحصیل در کالج سلطنتی لندن، که توسط آئودی ارائه می‌شد را برنده شد که به عنوان دانشجوی طراحی ترابری از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ مشغول به تحصیل شد. استون مارتین در فرمول یک
استون مارتین ابتدا با دی‌بی‌آر۴، اولین اتومبیل مسابقه‌ای چرخ باز خود، وارد فرمول یک شد. دی‌بی‌آر۴ برای اولین بار در سال ۱۹۵۷ ساخته و آزمایش شد، اما اولین بار سال ۱۹۵۹ در فرمول یک ظاهر شد. این تأخیر به دلیل اولویت قرار دادن شرکت در تولید اتومبیل ورزشی دی‌بی‌آر۱ ایجاد شد که با پیروزی در مسابقات ۲۴ ساعته لمانز در سال ۱۹۵۹ ادامه یافت. با اولین حضور دی‌بی‌آر۴ در مسابقات قهرمانی جهان در جایزه بزرگ هلند، اتومبیل قدیمی شده بود و برای سرعت در برابر رقبای خود تلاش می‌کرد و کرول شلبی و روی سالوادوری به ترتیب در رده‌های ۱۰ و ۱۳ از ۱۵ رده قرار گرفتند. سالوادوری در دورهای اولیه با نقص موتور از مسابقه بازنشسته شد و ماشین شلبی نیز در اواخر مسابقه به همین سرنوشت دچار شد. مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۰۳
مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۰۳ در سال ۲۰۰۳ میلادی برگزار شد. در این مسابقات میشائل شوماخر از تیم اسکودریا فراری و با موتور فراری به قهرمانی رسید و در مجموع صاحب ۹۳ امتیاز شد. آبان ۱۳۸۵
مایکل شوماخر، قهرمان اتوموبیلرانی جهان (فرمول یک) از تیم فراری برای همیشه از دنیای حرفه‌ای اتومبیلرانی خداحافظی کرد. پخش صدا (رادیو فردا) تیم شنکن
تیموتی "تیم" تئودور شنکن (زادهٔ در گوردن، سیدنی) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل‌رانی اهل استرالیا است. او از ۱۶ اوت ۱۹۷۰ در ۳۶ گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرده‌است. او در طول دوران فعالیت خود در مسابقات فرمول یک، یک بار و در گراند پری ۱۹۷۱ اتریش بر روی سکو رفته‌است، و در مجموع موفق به کسب ۷ امتیاز در مسابقات جهانی شده‌است. با این حال، شنکن در مسابقات غیر قهرمانی نیز دو بار بر روی سکو رفته‌است – یکبار با مقام سوم در جایزه بین‌المللی بی‌آردی‌سی ۱۹۷۱ و باری دیگر با کسب جایگاه سوم در جام طلای بین‌المللی ۱۹۷۲. میشائیل شوماخر
در سال ۱۹۹۱ شوماخر اولین مسابقه فرمول یک خود را در پیست بلژیک و در تیم جوردن-فورد به انجام رساند. در آن سال جانشین برتراند گاشوت (او به خاطر پاشیدن اسپری نوعی گاز اشک‌آور در صورت یک راننده تاکسی در لندن زندانی شده بود) شد. مایکل می (راننده مسابقه)
پس از یک تصادف در مرحلهٔ تمرین گراند پری ۱۹۶۱ آلمان، می بر روی مهندسی متمرکز شد و در پروژهٔ توسعهٔ یک سیستم سوخت‌رسانی انژکتوری برای شرکت‌های پورشه و فراری مشغول شد. میک شوماخر
شوماخر فرزند قهرمان هفت دوره فرمول یک جهان، مایکل شوماخر و قهرمان سوارکاری در اروپا، کورینا شوماخر است. عموی او رالف شوماخر یک راننده بازنشسته مسابقه است. پسر عموی وی دیوید شوماخر نیز راننده مسابقات فرمول یک است. شوماخر در سوئیس به دنیا آمد و بزرگ شد، تا سال ۲۰۰۸ در وفلنس-له شاتو زندگی کرد و سپس در گلان به زندگی پرداخت. تاریخ فرمول یک
نخستین سال‌های قرن بیست‌ویکم نیز شاهد بحث و جنجال‌هایی در فرمول یک بود. در مسابقات جایزه بزرگ ۲۰۰۲ در اتریش، به روبنز باریچلو، هم‌تیمی شوماخر در تیم فراری دستور داده شد بر اساس «مقررات تیم» اجازه دهد شوماخر بر وی پیشی جسته و به قهرمانی دست پیدا کند. باریچلو اجازه داد شوماخر در دور پایانی زودتر از وی از خط پایان بگذرد. در نتیجه جنجالی که بر اثر این حادثه بالا گرفت فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی، در قوانین و مقررات جدید خود استفاده از مقررات تیم را ممنوع کرده و تیم فراری را به خاطر این موضوع یک میلیون دلار جریمه کرد. در سال ۲۰۰۵، مسابقات جایزه بزرگ آمریکا در ایندیاناپولیس با اعلام اینکه لاستیک‌های میشلن هفت تیم را نمی‌توان به نحوی ایمن بر روی سطح پیست مورد استفاده قرار داد، این هفت تیم از دور مسابقات کناره‌گیری کرده و تنها سه تیم از مجموع ده تیم در این مسابقات شرکت کردند. در این مورد فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی به دلایل ایمنی حاضر به تغییر در مقررات نشد، و بر پایبندی به مقررات تأکید کرد. از آن زمان میشلن اعلام کرده‌است در سال ۲۰۰۷ لاستیک تیم‌های حاضر در مسابقات فرمول یک را تأمین نخواهد کرد، و این امر نیز منجر به شکل‌گیری این بحث شده که آیا این امر منجر خواهد شد تمامی تیم‌های حاضر در مسابقات فرمول یک در شرایطی برابر با هم رقابت کنند یا خیر. تاریخ فرمول یک
مایک هاوتورن نخستین قهرمان جهان از انگلیس بود، که با رانندگی فراری در سال ۱۹۵۸ به قهرمانی رسید. اما، زمانی که کالین چپمن به عنوان طراح شاسی و بعدها به عنوان بنیانگذار تیم لوتوس وارد مسابقات فرمول یک شد، سبز انگلیس در دهه بعد قهرمانی مسابقات را در اختیار خود گرفت. بین جیم کلارک، جکی استوارت، جک برابهام، گراهام هیل، و دنی هولم، تیم‌های انگلیس و رانندگان کشورهای همسود بین سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۷۳ دوازده بار به قهرمانی دست یافتند. هارالد شوماخر
شوماخر در مقایسه تیم ملی فوتبال آلمان سال ۱۹۸۲ با ۱۹۸۶ و یادآوری خاطرات آن سال‌ها می‌گوید: «هر ۲ تیم خیلی خوب بودند. تیم سال ۱۹۸۶ از نظر بازیکنان فردی با داشتن مهره‌هایی چون رومنیگه و ماتئوس بهتر بود اما متأسفانه در مقابل آرژانتین هم باختیم و با وجود تلاش زیاد نتوانستیم بازی را به وقت اضافی بکشانیم، چون بیشتر با احساس خود بازی می‌کردیم تا با عقلمان. در هر صورت ۲ بار در بازی نهایی در مقابل بهترین تیم‌های جهان شکست خوردیم. هنوز هم برای من یادآوری آن خاطرات جالب است». جام جهانی سال ۱۹۸۲ در اسپانیا، هم‌زمان یکی از نقطه‌های تاریک دوره فعالیت ورزشی شوماخر بود. در دیدار نیمه نهایی این مسابقات که آلمان در مقابل فرانسه قرار گرفته بود، خطای بسیار خشن شوماخر بر روی باتیستان بازیکن فرانسوی در محوطه جریمه، به آسیب‌دیدگی شدید این بازیکن منجر گردید و وی چند ماه در بیمارستان بستری بود. شوماخر پس از بازی در صدد توجیه خطای خود برآمد و از همین رو در سراسر محافل ورزشی اروپا مورد انتقاد شدید قرار گرفت. شوماخر برای رهایی از این رسوایی ورزشی و یافتن دوباره چهره‌ای مقبول، نیازمند ۲ سال تلاش مداوم بود. وی توانست با بازی‌های خوب و رفتار ورزشی مناسب، آن رویداد تلخ را جبران کند. در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۶ عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال آلمان را از آن خود کرد. میشل آلبورتو
میشل آلبورتو (؛ زادهٔ در میلان، درگذشتهٔ در یورواسپیدوی لوشیتز، آلمان) رانندهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی اهل ایتالیا بود. او در مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۸۵ پس از آلن پروست در جایگاه دوم قهرمانی قرار گرفت. آلبورتو از فصل تا در مسابقات فرمول یک شرکت کرد و در این مدت برای چندین تیم، از جمله چهار فصل برای تیم فراری رانندگی کرد. میگوئل آنجل گوئرا
میگوئل آنجل گوئرا (زادهٔ در بوئنوس آیرس) رانندهٔ سابق مسابقات فرمول یک اهل آرژانتین است. او با آغاز رانندگی در فرمول یک در ۱۵ مارس ۱۹۸۱، در چهار گراند پری شرکت کرد. صلاحیت او تنها در یکی از این چهار گراند پری، یعنی گراند پری ۱۹۸۱ سان مارینو تأیید شد که در آن مسابقه نیز خودروی اوسلای او در دور اول توسط خودروی مارچ متعلق به الیسئو سالازار مورد اصابت قرار گرفت. پس از این تصادف، خودروی گوئرا با دیوار برخورد کرد و او در ناحیهٔ مچ دست و مچ پا دچار شکستگی شد. میشائیل شوماخر
در سال ۱۹۹۶ به فراری ملحق شد و در آن فصل به مقام سوم جهان رسید در سال ۱۹۹۷ به مقام دوم جهان دست یافت ولی بعد از درگیری با ژاک ویلنوو قهرمان آن سال در مسابقه پایانی، از رده‌بندی خارج شد. در سال ۱۹۹۸ مقام قهرمانی را به میکا هاکینن در پیست سوزوکا واگذار کرد. در سال ۱۹۹۹ بعد از شکستگی پا در گرندپری سیلوراستون در بریتانیا، در مالزی به پیست بازگشت و به فراری در کسب عنوان قهرمانی تیمی که از سال ۱۹۸۳ در حسرت آن بود کمک کرد. در سال ۲۰۰۰ در یک رقابت بی‌نظیر و زیبا با میکا هاکینن فنلاندی توانست سومین مقام قهرمانی جهان خود را بدست آورد. در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ هم میشائیل شوماخر بزرگ قهرمانی خود را تکرار کرد و با رکورد خوان مانوئل فانجیو (در دهه ۵۰، ۵ بار قهرمان فرمول یک شده بود) برابری کرد. در سال ۲۰۰۳ توسط مونتویا تحت فشار قرار گرفت. بعد از شروع ضعیف در آغاز فصل توانست به مسابقات برگردد و ششمین عنوان قهرمانی خود را کسب کند. در این سال شومی در حالی که در سه مسابقه اول فصل نتیجه خوبی نگرفته بود در مسابقه چهارم در ایمولا در حالی که مادرش را از دست داده بود به مقام قهرمانی رسید و آن را به مادرش تقدیم کرد. در سال ۲۰۰۴ در یک فصل با حاکمیت مطلق فراری از ۱۸ مسابقه سال در ۱۳ مسابقه به قهرمانی رسید و تنها در مسابقه موناکو از دور مسابقه حذف شد. در سال ۲۰۰۵ در رده سوم رانندگان قرار گرفت و عنوان خود را به فرناندو آلونسو از رنو واگذار کرد. تیم فراری هم به مقام سوم تیمی رسید. در سال ۲۰۰۶ در یک رقابت فشرده با آلونسو در حالی که ۲۵ امتیاز عقب بود با تلاش فراوان این اختلاف را جبران کرد ولی با بدشانسی به دلیل از دست دادن موتور در سوزوکا و مشکل سوخت‌رسانی و پنچری در اینترلاگوس عنوان قهرمانی را برای دومین بار به آلونسو واگذار کرد. گوتلیب دایملر
در سال ۱۸۹۰ دایملر به همراه مایباخ، دایملر-موتورن-گیزلشافت (به‌اختصار دِ.ام.گِ) را تأسیس نمودند. آن‌ها اولین اتومبیل خود را در سال ۱۸۹۲ بفروش رساندند، سپس دایملر بیمار شد. پس از بازگشت او به شرکت، بین دایملر با سهامداران شرکت مشکلاتی به وجود آمد، که منجر به استعفای او در سال ۱۸۹۳ گردید. دایملر در سال ۱۸۹۴ بار دیگر، به کمپانی بازگشت. سرانجام در تاریخ ۶ مارس ۱۹۰۰ گوتلیب دایملر درگذشت. در سال ۱۹۲۴، مدیریت وقت دی‌ام‌جی قرارداد همکاری بلندمدتی را با کارل بنز و شرکت وی؛ بنز اند سی، امضا کرد، که در سال ۱۹۲۶ به ادغام این دو شرکت انجامید. شرکت جدید دایملر-بنز آگ نام گرفت، که در حال حاضر به عنوان بخشی از شرکت خودروسازی دایملر آ گ و تحت نام مرسدس بنز شناخته می‌شود. ریشار ویرنک
ویرنک در سال ۱۹۹۱ حرفه‌ای شد و نخستین بار در سال ۱۹۹۲ در تور دو فرانس شرکت کرد. به گفتهٔ خودش تنها آرزوی او داشتن توانایی دنبال کردن بهترین‌ها از جمله کلودیو کاپوچی، میگل ایندوراین، گرگ لوموند و تیری کلاویرولا در مسیرهای کوهستانی بود. در روز سوم پس از فراری طولانی با دو رکابزن دیگر، پیراهن طلایی را به دست آورد. هرچند که آن را در روز بعد از دست داد. در پایان مسابقه ویرنک در رتبهٔ دوم رده‌بندی کوهستان ایستاد. مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۰۵
مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۰۵ در سال ۲۰۰۵ میلادی برگزار شد. در این مسابقات فرناندو آلونسو از تیم رنو و با موتور رنو به قهرمانی رسید این اولین قهرمانی فرناندو آلونسو بود در این فصل کیمی رایکونن و فرناندو آلونسو هرکدام هفت پیروزی گرفتند در مسابقه امریکا رقابتی عجیب رخ داد که رالف شوماخر در پیچ سیزده تصادفی کرد که باغث رفتن او به بیمارستان شد و برای اعتراض بسیاری از تیم در مسابقه حاضر نشدند و تنها شش ماشین شرکت کردند در پایان فصل الونسو در مجموع صاحب ۱۳۳ امتیاز میشائیل شوماخر
در سال ۱۹۹۲ قهرمان گرندپری بلژیک شد و در جدول کلی رانندگان در پایان فصل در رده چهارم قرار گرفت. سال ۱۹۹۴ سالی غم‌بار برای میشائیل بود. در این سال دو دوست و همکار خود را به نام‌های رولند راتزنبرگر و آیرتون سنا را در پیست انزو دینو فرراری ایمولا سن‌مارینو از دست داد؛ و همچنین در این سال حادثه‌ای برای کارل وندلینگر در موناکو رخ داد که سالی پر از اندوه را برای او رقم زد. یورگ بنزینگر
وی از سال ۱۹۶۸ میلادی به تیم تحقیق و توسعه شرکت آئودی پیوست و نخستین بار در سال ۱۹۷۷ طرح سیستم چهارچرخ محرک را به فردیناند پیئش که در آن زمان رئیس تیم تحقیق و توسعه آئودی بود، پیشنهاد داد. قرار شد این دیفرانسیل جدید بر روی آئودی ۸۰ آزمایش شود. در این خودروی آزمایشی دیفرانسیل مرکزی به کار نرفت و از بخش‌هایی از آئودی ۱۰۰ در طراحی گیربکس آن استفاده شد. پس از آزمایش‌های متعدد و کسب نتیجه دلخواه، سرانجام این سیستم چهارچرخ محرک بر روی آئودی کواترو در سال ۱۹۸۰ به‌کار گرفته شد که موتور پنج سیلندر خطی ۲٫۱ لیتری با توربوشارژر داشت که قدرت آن ۱۹۷ اسب بخار و صفر تا صد آن ۷ ثانیه بود. میشل موتو با این خودرو در رالی قهرمانی جهان شرکت کرد و برندهٔ این رقابت‌ها شد. هارالد شوماخر
درخشش شوماخر در بازی‌های لیگ برتر فوتبال آلمان (بوندس لیگا) به گونه‌ای بود که او در سن ۲۵ سالگی به تیم ملی فوتبال آلمان فراخوانده شد. در آن زمان دروازه‌بان شماره یک و بی چون و چرای تیم ملی آلمان سپ مایر بود که الگوی شوماخر نیز به‌شمار می‌رفت اما باز هم حادثه‌ای دیگر باعث شد که شوماخر به دروازه‌بان شماره یک تیم ملی تبدیل شود. مایر در یک سانحه رانندگی به شدت مصدوم شد و به ناچار با فعالیت در میدان‌های ورزشی وداع کرد. به این ترتیب راه برای افتخارات ملی شوماخر گشوده شد. شوماخر در سال ۱۹۸۰ به نخستین افتخار بزرگ خود دست یافت و با تیم ملی فوتبال آلمان قهرمان اروپا شد. پس از آن اما برای ۲ دوره پی‌در‌پی یعنی در سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ تیم ملی فوتبال آلمان در بازی‌های نهایی جام جهانی فوتبال در مقابل تیم‌های ایتالیا و آرژانتین ناکام شد و شوماخر در حسرت قهرمانی جهان باقی ماند. مهندسی جایزه بزرگ ویلیامز
در جایزه بزرگ اروپا شوماخر جلوتر از هیل اول شد. در جایزه بزرگ ژاپن هیل پیروز شد و شوماخر دوم شد. به این ترتیب، پیش از مسابقهٔ آخر در آدلاید، شوماخر یک امتیاز جلوتر از هیل بود. در میانهٔ مسابقه، شوماخر کنترل خودروی خود را از دست داد و به دیوار کنار پیست برخورد کرد. پس از بازگشت به پیست، هیل تلاش کرد در پیچ بعدی از او سبقت بگیرد. شوماخر به داخل پیچ متمایل شد و با هیل برخورد کرد. هر دو راننده از ادامهٔ مسابقه بازماندند و شوماخر قهرمان فصل ۱۹۹۴ شد. برخی از جمله پاتریک هد اعتقاد داشتند شوماخر عمداً به هیل برخورد کرده‌است تا او را از مسابقه خارج کند. نایجل منسل آخرین پیروزی حرفه‌ای خود را در این مسابقه به دست آورد. در پایان فصل، ویلیامز برای سومین سال پیاپی قهرمان مسابقهٔ سازندگان شد. اسکودریا فراری
از رانندگان معاصر نام آشنای این تیم می‌توان به مایکل شوماخر قهرمان ۷ دوره مسابقات فرمول یک، فرناندو آلونسو، سباستین فتل و کیمی رایکونن اشاره کرد. رانندگان فعلی این تیم در مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۱ شارل لکلرک و کارلوس ساینز هستند. سهیل عیاری
او ۷ بار در سالهای ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۲۰۰۲، ۲۰۰۴، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ قهرمان فرانسه شده‌است. او قبل از اینکه به عنوان اولین فرانسوی برندهٔ مسابقات قهرمانی جهان در فرمول ۳ در کشور ماکائو شود، در سال ۱۹۹۴ برنده مسابقات فرانسه در فرمول فورد و در سال ۱۹۹۶ قهرمان فرمول ۳ این کشور شد. از سال ۱۹۹۷ تا سال ۲۰۰۰، او در مسابقات بین‌المللی فرمول ۳۰۰۰ شرکت کرد که ۲ قهرمانی و یک مقام پنجمی را در سال ۱۹۹۸ کسب کرد. سال ۱۹۹۷ او درآزمون‌های تیم ویلیام F۱ شرکت کرد. سپس او در مسابقات سوپر توریسم فرانسه شرکت کرد و با اتومبیل‌های پژو ۴۰۶ و ۴۰۷ کوپه در سالهای ۲۰۰۲، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ قهرمان این مسابقات شد. ماروین هملیش
او کارش را در موسیقی فیلم ابتدا با درامای «شناگر» اثر برت لنکستر در سال ۱۹۶۸ شروع کرد. خودش می‌گوید این کار پس از تحت تأثیر قرار گرفتن تهیه‌کننده فیلم از نوازندگی پیانو وی در یک مهمانی به او پیشنهاد شد. هملیش (که جوانترین دانشجوی پذیرفته شده در مدرسهٔ موسیقی منهتن بود) دوران ابتدایی شغل خود به عنوان آهنگساز فیلم را با کار در کمدی‌هایی همچون «موزها» (۱۹۷۱) به کارگردانی وودی آلن و انیمیشن «بزرگ‌ترین ورزشکار دنیا» (۱۹۷۳) از کمپانی دیزنی گذراند. کیمی رایکونن
او یکی از با استعدادترین رانندگان فرمول یک است، پس از اینکه جانشین مایکل شوماخر در تیم فراری شد، در همان سال هم خود و هم تیم فراری را به مقام قهرمانی جهان رساند. کلم بکت
کلم بکت (۱۹۰۶–۱۹۳۷ میلادی) یک کمونیست، رهبر اتحادیه صنفی، قهرمان مسابقات موتورسیکلت سواری در جاده خاکی و یکی از پیشگامان در ورزش مسابقه موتورسیکلت در جاده خاکی اهل انگلستان بود. وی برنده جایزه کلاه طلایی در ورزشگاه اولیرتون بوده و برای هنرنمایی‌های که در مسابقات موتورسیکلت سواری خود انجام می‌داد، در سراسر اروپا مشهور بود. در واکنش به مرگ تعداد بیشماری از مسابقه دهندگان جوان در مسابقات موتورسیکلت سواری در جاده خاکی، بکت انجمن رانندگان جاده خاکی که یک اتحادیه صنفی بود را تأسیس نمود تا به مسابقه دهندگان غذا و نوشیدنی فراهم کند. در ۱۹۳۶ میلادی، وی یکی از نخستین داوطلبان انگلیسی بود که در جریان جنگ داخلی اسپانیا، به تیپ‌های بین‌المللی پیوست. وی به عمر ۳۱ سالگی، زمانی که سلاح مسلسل را نگه می‌داشت کشته شد، او زندگی خود را در جنگ جارما قربانی نموده و سایر داوطلبان بریتانیایی را پوشش داد تا آن‌ها بتوانند عقب‌نشینی کنند. جاناتان ویلیامز (راننده مسابقه)
او شرکت در مسابقات را با حضور در مسابقات خودروهای سدان و رشته‌های مختلف فرمولا در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ آغاز کرد و در سال ۱۹۶۳ با راهیابی به مسابقات فرمول سه، با تیم دو سنکتیس در این مسابقات شرکت کرد. در آن زمان او با سر فرانک ویلیامز جوان، شریدان تین و پیرس کارج همکاری داشت.