نبرد فیلیپی میان چه نیروهایی درگرفت؟
نبرد فیلیپی
نبرد فیلیپی () نبرد بین نیروهای مارک آنتونی و آگوستوس _ اعضاء تریوم ویرات دوم _ و رهبران قتل جولیوس سزار یعنی مارکوس یونیوس بروتوس و گایوس کاسیوس لونگینوس در ۴۲ سال قبل از میلاد مسیح بوده‌است. این نبرد شامل بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ مرد در یکی از بزرگترین جنگ‌های داخلی روم بود که شامل دو درگیری در غرب شهر باستانی فیلیپی بود. در نتیجه این جنگ باقی مانده سپاه جمهوری شکست می‌خورد. و پس از مدتی اندک موجب سقوط جمهوری روم و برپایی امپراتوری آگوستوس و پیدایش امپراتوری روم می‌شود.
نبرد متاروس
همچون بخش اعظم نیروهای مسلح کارتاژ، نیروهای هاسدروبال ترکیبی از اقوام و فرهنگ‌های گوناگون بودند؛ عدهٔ کمی از آنان اصالت آفریقایی داشتند. بهترین نیروهای هاسدروبال همانا اسپانیولی‌ها بودند که مسلح به شمشیر و سپر بودند، و این نیروها در کنار تعداد کمی نیروی بومی آفریقایی (در مورد این آفریقایی‌ها چندان چیزی نمی‌دانیم؛ آنان احتمالاً مجهز به نیزه بوده و از قلمروهای کارتاژ یا هر نقطه دیگری از آفریقا آورده‌شده‌اند) در جناح راست سپاه کارتاژ واقع شده بودند. در مرکز، پشت ۱۰ فیل جنگی که با موفقیت به محل نبرد آورده‌شده بودند، نیروی مخوفی از آپوانی‌ها جای‌گرفته بود که هرچند به‌اندازهٔ اسپانیولی‌های جناح راست به نبردهای منظم و آرایش‌مند عادت نداشتند (آپوانی‌ها در حقیقت در جنگ چریکی شرکت می‌جستند). درنهایت، در جناح چپ گل‌های نامنظم واقع شده‌بودند؛ گل‌هایی که امیدوار بودند به‌وسیلهٔ زمین ناصاف و کوهی که روبرویشان واقع بود، پناه بگیرند (به تصویر نگاه کنید). رومیان به‌شکلی بسیار منظم دربرابر هاسدروبال پیشروی نمودند. کنسول نرو رهبری جناح راست روم را برعهده داشت تا با گل‌های غیرقابل دسترسی (به سبب موانع طبیعی که روبرویشان بود) رویارو گردد. آغاز جنگ از سوی هاسدروبال بود: وی نیروهای مرکز و راست خود را دربرابر نیروهای کنسول سالیناتور (جناح چپ روم) متمرکز نمود. در ابتدا نبرد باب میل هاسدروبال پیش‌رفت. فیل‌هایش توانستند خطوط رومیان را برهم‌زده و در میان نیروهای سالیناتور ایجاد بی‌نظمی کنند. جناح راست هاسدروبال به رومیان حمله‌ور شد. کنسول نرو در جناح راست روم تلاش بسیاری نمود که موانع طبیعی‌ای که بر سرراهش بودند را پشت‌سرگذارد تا به گل‌های ناآمادهٔ جناح چپ هاسدروبال ضربه بزند. امّا وی بیهودگی این تلاش و اتلاف وقت را دریافت، پس افرادش را از گل‌ها دور کرده و در عوض به پُشت کنسول سالیناتور هدایت کرد که اکنون مشغول نبرد بود، و به منتهی‌الیه جناح‌چپ روم رفت و درنتیجه با اسپانیولی‌ها با خشونت تمام درگیر شد. این چرخش کنسول نرو اسپانیولی‌ها را سردرگم و پریشان ساخت، به طوری‌که همراه با قوم نیرومند آپوانی که تا وقتی مضمحل نشده بودند به نبرد ادامه می‌دادند، نیست‌ونابود شدند. محاصره عکا (۱۱۸۹–۱۱۹۱)
فیلیپ نخستین پادشاه اروپایی بود که به اراضی مقدس رسید و در بدو رسیدن خود، به نیروهای صلیبی محاصره‌کننده عکا پیوست و رهبری نیروهای صلیبی را به همراه کنراد تا زمان رسیدن ریچارد برعهده گرفت. قبل از رسیدن به عکا، فیلیپ به همراه ریچارد، نخست سیسیل و سپس قبرس را اشغال کردند و نخستین اختلافات بین دو پادشاه از همین‌جا آغاز شد زیرا طبق قرارداد مسینا، دو طرف توافق کرده بودند، که فتوحات و غنائم را بین خود به‌طور مساوی تقسیم کنند اما ریچارد اعلام کرد که نیمی از خاک قبرس را به شرط واگذاری فلاندر که از بخش‌های غنی خاک فرانسه بود، قبول خواهد کرد که با جواب رد فیلیپ همراه بود. این‌چنین تنش بین طرفین شعله‌ور شد. فیلیپ که قبرس و سیسیل چیزی بدست نیاورده بود، خود را آماده حرکت به سمت بندر صور کرد تا بتواند زودتر از ریچارد بر منطقه و نیروهای صلیبی مسلط شود. با رسیدن ریچارد به عکا، بار دیگر تنش بین دو پادشاه آغاز شد. جدول زمانی جنگ اقیانوس آرام
۲ ژانویه ۱۹۴۲ - مانیل و پایگاه هوایی نیول سنگلی پوینت در فیلیپین توسط ژاپنی‌ها تسخیر شدند. ۷ ژانویه ۱۹۴۲ - آغاز حمله به باتاآن توسط ژاپنی‌ها در فیلیپین.نیروهای ژاپنی کوالالامپور (پایتخت مالزی کنونی)، شبه‌جزیره مالایا را تصرف کردند. ۱۱ ژانویه ۱۹۴۲ - حمله ژاپنی‌ها به هند شرقی هلند (کشور اندونزی کنونی) و بورنئوی هلند. ۱۶ ژانویه ۱۹۴۲ - ژاپنی‌ها پیشروی خود را به سمت برمه آغاز کردند. ۱۸ ژانویه ۱۹۴۲ - توافق‌نامه نظامی آلمان، ژاپن و ایتالیا در برلین امضا شد. ۱۹ ژانویه ۱۹۴۲ - ژاپنی‌ها بورنئوی بریتانیا (بورنئوی شمالی) را تصرف کردند.نیروهای ژاپنی تعداد زیادی از نیروهای انگلیسی را در شمال سنگاپور اسیر کردند. ۲۳ ژانویه ۱۹۴۲ - ژاپنی‌ها در نبرد رابائول (۱۹۴۲) در نبرد با استرالیا پیروز شدند.تایلند به ایالات متحده و بریتانیا اعلام جنگ کرد.نیروهای ژاپنی به جزایر سلیمان حمله کردند. ۳۰/۳۱ ژانویه - انگلیس‌ها به سنگاپور عقب‌نشینی کردند.سپس محاصره سنگاپور توسط ژاپن آغاز شد.آخرین نیروهای سازمان یافته متفقین، شبه‌جزیره مالایا را ترک کردند و به نبرد ۵۴ روزه نبرد مالایا پایان دادند. ۲ فوریه ۱۹۴۲ - ژنرال جوزف استیلول، چیانگ کای‌شک را به عنوان رئیس ستاد و فرمانده کل نیروهای متفقین در چین منصوب کرد.حمله ژاپنی‌ها به جاوه (اندونزی کنونی) در هند شرقی هلند به خصوص در سورابایا. ۸/۹ فوریه - حمله ژاپنی‌ها به سنگاپور کشور مشترک‌المنافع با بریتانیا. ۱۴ فوریه ۱۹۴۲ - حمله ژاپنی‌ها به سوماترا (اندونزی) در هند شرقی هلند. ۱۵ فوریه ۱۹۴۲ - تسلیم انگلیس در نبرد سنگاپور. ۱۹ فوریه ۱۹۴۲ - بزرگترین حمله هوایی ژاپن از زمان پرل هاربر علیه داروین (استرالیا) در قلمرو شمالی استرالیا رخ داد. رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت امضای دستورالعمل فرمان اجرایی ۹۰۶۶ را امضا کرد که به ارتش ایالات متحده اجازه داد مناطق را به عنوان مناطق استثنایی تعریف کند. این مناطق ژاپنی‌ها را در ساحل غربی و آلمانی‌ها و ایتالیایی‌ها را عمدتاً در ساحل شرقی آمریکا تحت تأثیر قرار داد. ۲۰ فوریه ۱۹۴۲ - ژاپنی‌ها به بالی (اندونزی) و جزیره تیمور (کشور تیمور شرقی کنونی) حمله کردند.نیروهای ژاپنی از رودخانه مهم سالوین در برمه عبور کردند. ۲۲ فوریه ۱۹۴۲ - رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت به ژنرال مک‌آرتور دستور داد که فرار داگلاس مک‌آرتور از فیلیپین از فیلیپین را انجام دهد. ۲۵ فوریه ۱۹۴۲ - بازداشت شهروندان ژاپنی-آمریکایی طی بازداشت دسته‌جمعی ژاپنی‌ها در آمریکا در غرب ایالات متحده با افزایش نگرانی از حمله آغاز شد. ۲۷ فوریه - ۱ مارس - پیروزی نیروی دریایی ژاپن در نبرد دریای جاوه نیروهای ترکیبی ۲ کروزر سبک و ۳ ناوشکن را از دست دادند. ناو بمب افکن ژاپنی میتسوبیشی جی۴ام در دریای جاوه توسط یواس‌اس لانگلی (سی‌وی-۱) مورد حمله قرار گرفت، آسیب دید و بعداً برای جلوگیری از تصرف عقب‌نشینی کرد. ۴ مارس ۱۹۴۲ - دو قایق پرنده ژاپنی پرل هاربر را در طی عملیات کی مورد عملیات شناسایی قرار دادند. ۷ مارس ۱۹۴۲ - انگلیس یانگون را در برمه/میانمار تخلیه کرد.ژاپنی‌ها به سالامائوآ و لائه در گینه نو حمله کردند. ۸ مارس ۱۹۴۲ - هلندی‌ها در جاوه تسلیم ژاپنی‌ها شدند. ۱۱ مارس ۱۹۴۲ - ژنرال داگلاس مک‌آرتور کورگیدیدور را ترک کرد و به استرالیا تغییر مکان داد. ۱۸ مارس ۱۹۴۲ - ژنرال مک‌آرتور توسط رئیس‌جمهور روزولت به عنوان فرمانده جبهه جنوب غربی اقیانوس آرام منصوب شد. ۲۳ مارس ۱۹۴۲ - حمله ژاپنی‌ها به جزایر آندامان در خلیج بنگال. ۲۴ مارس ۱۹۴۲ - دریاسالار چستر نیمیتز به عنوان فرمانده کل جبهه جنگ اقیانوس آرام ایالات متحده منصوب شد. ۳ آوریل ۱۹۴۲ - حمله ژاپنی‌ها به نیروهای آمریکایی و فیلیپینی در باتاآن. ۶ آوریل ۱۹۴۲ - اولین نیروهای آمریکایی وارد استرالیا شدند. ۹ آوریل ۱۹۴۲ - نیروهای آمریکایی در باتاآن بدون قید و شرط تسلیم ژاپنی‌ها شدند. ۱۰ آوریل ۱۹۴۲ - راهپیمایی مرگ باتاآن در حالی آغاز شد که ۷۶۰۰۰ اسیر متفقین از جمله ۱۲۰۰۰ آمریکایی مجبور شدند ۶۰ مایل زیر آفتاب سوزان بدون آب و غذا به سمت اردوگاه جدید اسیر بروند و در نتیجه بیش از ۵٬۰۰۰ کشته آمریکایی داشته باشند. ۱۸ آوریل ۱۹۴۲ - حمله دولیتل بر روی شهرهای ناگویا، توکیو و یوکوهاما. هواپیماهای B-25های جیمی دولیتل از یواس‌اس هورنت (سی‌وی-۸) پرواز می‌کنند. این حملات باعث تقویت روحیه برای آمریکایی‌هایی شد. ۲۹ آوریل ۱۹۴۲ - ژاپنی‌ها با تصرف لاشیئو در برمه جاده برمه را قطع کرد. ژاپنی‌ها مرکز برمه را تصرف کردند. ۱ مه ۱۹۴۲ - ژاپنی‌ها ماندالی و مونیوا را در برمه اشغال کردند. ۳ مه ۱۹۴۲ - ژاپنی‌ها در حمله تولاگی (مه ۱۹۴۲)، تولاگی را در کشور جزایر سلیمان اشغال کردند. ۵ مه ۱۹۴۲ - ژاپنی‌ها برای حمله به جزیره مرجانی میدوی و جزایر آلیوتی آماده می‌شوند. ۶ مه ۱۹۴۲ -در کورگیدیدور، سرلشکر جاناتان ام. وین رایت (ژنرال) آخرین نیروهای ایالات متحده را در فیلیپین تسلیم سپهبد هونما ماساهارو کرد. حدود ۱۲۰۰۰ نفر زندانی شدند. هونما ماساهارو به زودی با انتقاد مافوق خود نسبت به مدت زمانی که او برای تصرف فیلیپین صرف کرده مواجه و مجبور به بازنشستگی شد (۱۹۴۳). ۷–۸ مه ۱۹۴۲ - ژاپن در طول نبرد دریای مرجان در برابر گینه نو اولین شکست خود را در جنگ متحمل شد - این اولین بار در تاریخ است که دو نیروی حامل مخالف فقط با استفاده از هواپیما می‌جنگیدند بدون اینکه کشتی‌های مخالف هرگز یکدیگر را ببینند. ۲۰ مه ۱۹۴۲ - ژاپنی‌ها تصرف برمه و حمله ژاپن به برمه را به اتمام رساندند و به هند رسیدند. ۴–۵ ژوئن ۱۹۴۲ - ژاپن حملات هوایی خود را علیه آلاسکا در نبرد بندر هلند و لشکرکشی جزایر آلیوتی را آغاز کرد.نبرد میدوی با حملات ناکارآمد بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس به ناوگان ژاپنی آغاز شد. دریاسالار ناگومو چوایچی، مسئول ناو هواپیمابر کاگا قادر به یافتن هیچ ناو هواپیمابر آمریکایی نشد. نقطه عطف جنگ با پیروزی قاطع ایالات متحده در برابر ژاپن در نبرد جزیره مرجانی میدوی اتفاق افتاد.ایالات متحده یواس‌اس یورک‌تاون (سی‌وی-۵) را از دست داد. ۹ ژوئن ۱۹۴۲ - ژاپنی‌ها برنامه‌های بعدی را برای تصاحب جزیره مرجانی میدوی به تعویق انداختند. ۳ ژوئیه ۱۹۴۲ -- گوادالکانال کاملاً در دست ژاپنی‌ها افتاد. ۷ اوت ۱۹۴۲ - لشکرکشی گوادالکانال با حمله نیروهای آمریکایی به گوادالکانال، تولاگی و جزایر تانامبوگو آغاز شد. ۸/۹ اوت - یک فاجعه بزرگ دریایی ایالات متحده در نبرد جزیره ساوو، شمال گوادالکانال، در حالی که هشت کشتی جنگی ژاپنی یک حمله شبانه انجام می‌دادند، سه کشتی تفریحی سنگین آمریکایی، یک رزمناو استرالیایی و یک ناوشکن آمریکایی را در کمتر از یک ساعت غرق کردند.یک رزمناو دیگر آمریکایی و دو ناوشکن آسیب دیده‌اند.بیش از ۱۵۰۰ خدمه متفقین گم شدند. جنگ اقیانوس آرام
از اوایل ۱۹۴۱ ژاپن و ایالات متحده درگیر مذاکراتی جهت بهبود فضای سیاسی پرتنش میان خود و پایان جنگ در چین بودند. در طول این مذاکرات علی‌رغم تلاش ژاپن برای ابراز پیشنهادهای جدید ایالات متحده که این پیشنهادهای را کافی نمی‌دید از پذیرش آن سر باز می‌زد. در همین زمان و به صورت مخفیانه مذاکراتی میان ایالات متحده، بریتانیا و هلند جهت طرح دفاع مشترک در صورت تهاجم ژاپن به متصرفات از یکی از کشورها در جریان بود. رئیس‌جمهور روزولت نیروهای آمریکایی را در فیلیپین را تقویت نمود و به ژاپنی‌ها اخطار کرد ایالات متحده در برابر تهاجم به کشورهای همسایه واکنش نشان خواهد داد. نبرد کلین
نبرد کلین در ۱۸ ژوئن ۱۷۵۷ میلادی طی جنگ هفت ساله میان ۴۴ هزار اتریشی به فرماندهی کنت فون داون در یک طرف و ۳۲ هزار پروسی تحت فرماندهی فردریک کبیر رخ داد. اتریشی‌ها در این نبرد حملات پروس را دفع کرده و به پیروزی رسیدند. نبرد کیپ اکنوموس
نبرد کیپ اکنوموس نبردی بود که میان جمهوری روم و امپراتوری کارتاژ در خلال اولین جنگ کارتاژ، و در ناحیه امروزی لیکاتا (واقع در جنوب سیسیل) در سال ۲۵۶ق. م رخ داد. این نبرد یکی از بزرگترین نبردهای دریایی تاریخ باستان بوده‌است. ناوگان کارتاژی توسط حنون دوم و هامیلکار (با هامیلکار برقی اشتباه نشود)، و رومیان نیز توسط کنسول‌های آن سال، مارکوس آتیلیوس رگولوس و لوسیوس مانلیوس وولسو لونگوس رهبری می‌شدند. این نبرد با پیروزی رومیان به پایان رسید. انقلاب فیلیپین
انقلاب فیلیپین (فیلیپینی: "Himagsikang Pilipino") که اسپانیایی ها به آن جنگ تاگالوگ می‌گویند، که یک انقلاب توسط مردم فیلیپین بود که با جنگهایی با نیروهای استعمارگر اسپانیا همراه بود. نبرد فرانکلین (۱۸۶۴)
نبرد فرانکلین جنگی بود که در ۳۰ نوامبر ۱۸۶۴ در فرانکلین تنسی درگرفت و به عنوان بخشی از نبرد فرانکلین–نشویل از جنگ داخلی آمریکا محسوب می‌شود. این نبرد یکی از بدترین فاجعه‌های جنگ برای ارتش ایالات مؤتلفه تلقی می‌کنند. سرهنگ ارتش موتلفه ژنرال جان بل هود از ارتش تنسی تعداد زیادی عملیات تهاجمی بر روی مواضع مستحکم نیروهای ارتش اتحادیه تحت فرمان ژنرال جان ام. شوفیلد انجام داد. با این حال او نتوانست از عقب‌نشینی برنامه‌ریزی شده شوفیلد به نشویل جلوگیری نماید. کارداریگان (سده ششم)
در تابستان ۵۸۶، کارداریگان به ارتش فیلیپیکوس در سولاچون حمله کرد، و خودش شخصاً فرماندهی بخش مرکزی ارتش ایران را بر عهده داشت. این جنگ با شکستی سنگین به پایان رسید، هرچند که خود کارداریگان موفق به فرار شد اما بازماندگان سپاهش سختی بسیاری متحمل شدند، چرا که او پیش از شروع جنگ، تصمیم گرفته بود تا تمام ذخایر آب ارتش ایران را نابود کند و به این ترتیب ارادهٔ مردانش را برای پیروزی در جنگ بالا ببرد. با این وجود، در حالی که فیلیپیکوس اقدام به حمله به دژ کلومارون کرد، کارداریگان موفق شد تا سپاهی گرد هم آورد که عمدتاً از رعایای به زور به خدمت گرفته‌شده تشکیل شده بود. او سپس تا کلومارون پیشروی کرد و سپاهش را با مدافعان دژ متحد کرد و به این ترتیب ژنرال بیزانسی مجبور به پایان محاصره شد. از آن پس دیگر نامی از او در منابع نیامده است. مگر اینکه سپهبد دیگری با همان نام که در سال ۶۰۵ در منابع تاریخی سر برمی‌آورد را با او یکی در نظر بگیریم. نبرد هوانگ‌سان‌بئول
نبرد هوانگ‌سان‌بئول (هانگول: 황산벌 전투،هانجا: 黃山─戰鬪) در سال ۶۶۰ میلادی میان نیروهای شیلا و باکجه به وقوع پیوست. در نتیجه شکست‌هایی که ارتش پادشاه موییل از ژنرال گی‌بک خورده بود، امپراتور موییل پادشاه وقت شیلا از امپراتور گائوزونگ پادشاه سلسله چینی تانگ درخواست نیرویی کمکی کرد و پادشاه گائوزونگ در خواست پادشاه موییل را پذیرفت. پادشاه اویجا پادشاه باکجه کشور را در وضعیت بدی قرار داده بود و مهمانی‌ها و عیاشی‌های او، وی را از توجه به امور دولت بازداشته بود. در سال ۶۶۰میلادی ژنرال کیم یوشین با ۵۰٬۰۰۰ سرباز شیلایی به سمت باکجه پیشروی کرد. تانگ نیز حدود ۱۳۰٬۰۰۰ سرباز را از طریق دریا به فرماندهی سودینگفانگ جهت پشتیبانی نیروهای شیلا اعزام کرد. در باکجه به دلیل نارضایتی اشراف‌زادگان از پادشاه اویجا حاضر نشدند به وی کمک نظامی نمایند. بدین واسطه باکجه تنها ۵٬۰۰۰ سرباز را به این نبرد اعزام کرد. نیروهای باکجه را ژنرال گی‌بک فرماندهی می‌کرد. گی‌بک به همراه ارتش خود به هوانگ سان بئول رسید و به سرعت اردوگاه خود را ایجاد کرد و برای سربازان خود سخنرانی‌های حماسی کرد. ژنرال گی بک برای سربازانش داستان فرمانده گوجیان (فرمانده چینی) را یادآوری کرد که توانست با تنها پنج هزار نفر سرباز، ارتشی هفتصد هزار نفری را شکست دهد پس از این سخنرانی نیروها روحیه گرفتند و آماده نبرد شدند. کیم یوشین نیز به زودی به این محل رسید. وی به سرعت به نیروهای باکجه حمله کرد ولی نیروهای گی بک هر پنج نبرد اولیه را بردند. ارتش شیلا در نتیجه این شکست‌ها روحیه ی خود را از دست دادند. ژنرال کیم پامیل از شیلا پسر جوان خود، هوارانگ (گروهی از جوانان نخبه شیلایی) و فرمانده گوآنچانگ را برای نبردی دیگر فرستاد که وی شکست خورد اما ژنرال گی‌بک وی را آزاد نمود. گروه هوارانگ برای تجدید قوا به کمپ شیلا برگشتند. وی بار دیگر به میدان نبرد بازگشت و توسط ارتش باکجه دستگیر شد اما در هنگام انتقال وی به زندان، توسط یکی از سربازان باکجه کشته شد. مرگ گوآنچانگ باعث خشم در ارتش شیلا شد و کیم یوشین بار دیگر به صورت همه‌جانبه به ارتش باکجه حمله کرد. وی در این نبرد پیروز شد. در جریان نبرد گی‌بک کشته شد. بعدها کیم یوشین دشمن خود را مردی پر افتخار و شجاع عنوان کرد. پس از مدت کمی شهر سابی پایتخت باکجه سقوط کرد و اویجا دار زده شد. به این ترتیب امپراتوری باکجه نیز از صحنه روزگار محو شد. رشادت و دلاوری ژنرال گی بک در این نبرد هنوز هم زبانزد مردم کره می‌باشد. نبرد پویئ بلا
نبرد پوئبلا () در ۵ می ۱۸۶۲ در نزدیکی شهر پوئبلا در زمان مداخله فرانسه در مکزیک انجام گرفت. این نبرد با پیروزی ارتش مکزیک بر سربازان فرانسوی به پایان رسید. فرانسه در نبردهای متوالی بر مکزیکیان پیروز می‌شد با این حال پیروزی در نبرد پوئبلا در برابر ارتش مجهزتر و بزرگتر فرانسه روحیه مکزیکی‌ها را افزایش داد و پیشروی فرانسوی‌ها را به سمت مکزیکو سیتی کند کرد. در مجموع ۱۲۰۰۰ سرباز در این نبرد شرکت داشتند که ۸۰۰۰ نفر آن‌ها فرانسوی و ۴۰۰۰ نفر مکزیکی بودند. در پایان ۴۶۲ فرانسوی در مقابل تنها ۸۳ نیروی مکزیکی کشته شدند. پی-۲۶ پی شوتر
نیروی هوایی فیلیپین از این جنگنده در طول جنگ جهانی دوم علیه نیروی هوایی امپراتوری ژاپن استفاده نمود. گفته می‌شود پی-۲۶های فیلیپینی موفق شدند یک بمب افکن جی۳ام و دو یا سه جنگنده ای۵ام ژاپنی را ساقط کنند. نبرد خلیج مانیل
نبرد خلیج مانیل در ۱ مارس سال ۱۸۹۸ در زمان جنگ آمریکا و اسپانیا صورت گرفت. اسکادران آسیاتیک از ارتش آمریکا تحت فرمان ناخدا جورج دیوئی با اسکادران پاسیفیک اسپانیا درگیر شد و آن را نابود کرد. اسکادران پاسیفیک تحت فرمان دریاسالار پاتریسیو مونتوجو Patricio Montojo قرار داشت. این نبرد در خلیج مانیل در فیلیپین اتفاق افتاد و نخستین درگیری عمده بود نیروهای آمریکا و اسپانیا بود. این نبرد یکی از قاطع‌ترین نبردهای دریایی در طول تاریخ بوده است و باعث پایان یافتن سلطه استعمار اسپانیا بر فیلیپین شد. رزم ناوهای آمریکا:رزم ناوهای تخریب شده اسپانیا: نبرد بابل (۶۳۴)
خالد بن ولید قبل از وقوع این نبرد رهبری یک کارزار علیه امپراتوری بیزانس در سوریه را به عهده گرفت و فرماندهی ارتش مسلمانان در عراق را به مثنی بن حارث واگذار کرد. پس از اینکه خالد بن ولید فرماندهی ارتش عراق را به مثنی بن حارث واگذار کرد ارتش ساسانی تحت رهبری هرمز جادویه قصد محک زدن توان نیروهای مسلمان را کرد؛ بنابراین، هر دو طرف به تبادل نامه با یکدیگر پرداختند و در آن نامه‌ها هردو طرف اقدام به تهدید طرف مقابل پرداختند. سپس اعراب حیره را ترک کردند تا به لشکر ساسانیان که در نزدیکی بابل حضور داشت نزدیک شود. نبرد زاما
نبرد زاما () نبردی بود که در ۱۹ اکتبر ۲۰۲ پیش از میلاد درگرفت و به عنوان پایان دومین جنگ کارتاژ شناخته می‌شود، لژیون‌های ارتش جمهوری روم به رهبری اسکیپیوی آفریقایی با پشتیبانی ماسینیسا توانستند ارتش کارتاژ باستان به رهبری هانیبال را با وجود برتری عددی شکست دهند. این موضوع به این علت بود که اغلب نیروی هانیبال را در این جنگ، سربازان جدید و بی‌تجربه تشکیل می‌دادند چرا که نیروی اصلی او یعنی نیروی سواره‌نظام نومیدی‌ها که همراه او در ایتالیا جنگیده بودند در آن زمان به وی خیانت کردند و طرف سپاه روم را گرفتند. اسکیپیو با استراتژی و نبوغ نظامی‌اش در نبرد موفق به خنثی‌سازی و از بین بردن فیل‌های جنگی هانیبال شد. سپس، نیروی اسکیپیو به سادگی ابتکار عمل علیه نیروی کارتاژ و هانیبال را به دست گرفت و با حمایت یک نیروی ویژه از سواره‌نظام رومی، کارتاژها را در سرزمین خودشان شکست داد. مجلس سنای کارتاژ صلح‌نامه تحقیرآمیزی را تنظیم کرد که طبق آن، همهٔ متصرفات خود از ۱۷ سال جنگ را به رومیان واگذار کرد. نبرد لپانتو (نقاشی لونا)
نبرد لپانتو () یک نقاشی مشهور از نقاش انقلابی فیلیپین، خوان لونا می‌باشد که به سال ۱۸۸۷ طرح گردید، لونا یکی از نخستین هنرمندان فیلیپینی است که در فرهنگ و هنر بین‌المللی کاملاً شناخته گردید (یکی دیگر از این هنرمندان فلیکس رسورکیون هیدالگو است)، این اثر هنری اشاره به نبرد مشهور لپانتو به تاریخ ۷ اکتبر ۱۵۷۱ دارد، این اثر به عنوان یکی از آثار حماسی هنرمند شناخته می‌شود. لشکرکشی فیلیپین (۴۵–۱۹۴۲)
به دلیل انهدام ناوگان ترکیبی در نبرد خلیج لیته، نفرات ارتش ژاپن در جزیره لیته ۱۰۰٬۰۰۰ و جزیره لوزون ۲۵۰٬۰۰۰ به‌طور کامل ارتباط منابع غذایی شان با سپاه اصلی قطع شد و این تعداد نیرو در فیلیپین رها شده بر جا ماندند. پس از انهدام نیروهای اصلی در جنگ تا ژوئن ۱۹۴۵، نیروهای ژاپنی در حالی که در جنگل سرگردان بود فقط به جنگهای پراکنده ادامه دادند. بسیاری از آنها از گرسنگی یا در اثر بیماری‌های عفونی مانند مالاریا و بدتر شدن زخم‌های جنگ جان خود را از دست دادند. تعداد ژاپنی‌های کشته شده در عمل (از جمله کشته‌شدگان در جنگ) در جنگ فیلیپین از زمان حمله به فیلیپین بالاترین میزان در تمام جبهه‌هایی است که ژاپنی‌ها در جنگ اقیانوس آرام می‌جنگند. ارتش ژاپن که ارتباطش با تدارکات و منابع غذایی قطع شده بود، از گرسنگی رنج می‌برد و تخمین زده می‌شود که حدود ۸۰٪ از کشته‌شدگان جنگ ژاپن در فیلیپین از گرسنگی، بیماری یا خودکشی مرده باشند. الکساندر یکم (اپیروس)
پس از آنکه فیلیپ قدرت گرفت و قلمروش را با موفقیت گسترش داد، رابطه‌اش با متحد پیشین، آروباس، بنا بر دلایلی بر هم خورد. فیلیپ در نبردی علیه اپیروس، آروباس را به زیر کشید و برادر زنش، الکساندر، را به جای او بر تخت سلطنت اپیروس نشاند. جنگ سوریه با فرانسه
جنگ سوریه با فرانسه () جنگی است که سال ۱۹۲۰ بین خاندان هاشمی حاکم بر پادشاهی عربی سوریه و فرانسه درگرفت. پس از سلسله نبردهای خونین که اوج آن نبرد میسلون بود، فرانسه نیروهای نظامی مردمی و مقاومت عربی تابع پادشاه فیصل یکم را شکست داد و در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۰ وارد دمشق شد. علاءالدین دروبی پاشا از طرف دولت سوریه در روز بعدش اعلام کرد که سوریه تحت سلطهٔ فرانسه قرار دارد. دروبی پاشا یک ماه بعد در حوران ترور می‌شود. اسکندر مقدونی
در سال ۳۳۸ ق م، فیلیپ و سربازانش به سپاهیان اسکندر پیوستند تا از طریق ترموپیل به سمت جنوب پیشروی کنند. آنان پس از در هم شکستن مقاومت سرسختانهٔ پادگان تبی ترموپیل توانستند آن شهر را تسخیر کنند. فیلیپ و اسکندر به قصد اشغال شهر الاتیا به پیشروی‌شان ادامه دادند. شهر الاتیا به فاصلهٔ تنها چند روز پیاده‌نظام از هر دو شهر تب و آتن قرار داشت. اهالی آتن، به رهبری دموستن، به برقراری اتحاد با تب علیه مقدونیه رأی دادند. آتن از یک سو و فیلیپ از سویی دیگر نمایندگانی به تب فرستادند تا حمایت آن شهر را علیه دیگری جلب کنند. تبی‌ها پیشنهاد فیلیپ را رد کردند و پیشنهاد آتنی‌ها را پذیرفتند. فیلیپ به آمفیسا رفت و مزدورانی را که دموستن در آنجا اجیر کرده بود اسیر کرد و آمفیسا تسلیم شد. سپس فیلیپ به الاتیا بازگشت و آخرین پیشنهاد صلح را به آتن و تب ارائه داد اما هر دو این پیشنهاد را رد کردند. نبرد دریای فیلیپین
نبرد دریای فیلیپین نبردی دریایی است در جنگ جهانی دوم که در تاریخ ۱۹ ژوئن و ۲۰ ژوئن سال ۱۹۴۴ میان ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ژاپن صورت گرفت و با پیروزی ایالات متحده آمریکا و شکست سنگین ژاپن پایان یافت. نبرد فردریکزبرگ
نبرد فردریکزبرگ () مبارزه‌ای بود که در یازدهم تا پانزدهم دسامبر سال ۱۸۶۲ در داخل و اطراف فردریکزبرگ، ویرجینیا بین ژنرال ارتش مؤتلفه به رهبری رابرت ئی. لی، ارتش ویرجینیای شمالی و اتحادیه، ارتش پوتوماک و به فرمان ژنرال ارتش اتحادیه امبروز برن‌ساید آغاز شد. ارتش اتحادیه در ۱۳ دسامبر تلاش بیهوده‌ای را با حملات سنگین برای شکست خط دفاعی ارتش موتلفه که در ارتفاعات پشت شهر سنگر گرفته بودند انجام داد، حداقل در دو حملهٔ سنگین ارتش اتحادیه تلفات بسیار زیادی به جای گذاشت بدون آنکه نتیجهٔ لازمه را به دست آورد. نبرد وایلدرنس
نبرد وایلدرنس () نبردی است که در تاریخ ۵ تا ۷ مه سال ۱۸۶۴ در دوران جنگ داخلی آمریکا شکل گرفت. این نبرد، نخستی نبرد یولیسیز سایمن گرانت ژنرال اتحادیه علیه ژنرال موتلفه رابرت ئی. لی می‌باشد. این نبرد در پایان، هیچگونه دستاورد قطعی برای طرفین درگیر نداشت. نبرد آدریانوپل (۳۲۴ میلادی)
در ۸ اکتبر ۳۱۴ نیروهای کنستانتین و لیسینیوس در سیبالی در پانونیا بایکدیگر درگیر شدند. کنستانتین قوای لیسینیوس را شکست داد و موفق به فتح تمام شبه جزیره بالکان به غیر از تراکیه شد. پیمان صلح بین دو امپراتور بسته شد اما روابط بین این دو همچنان مخدوش ماند. در ۳۲۲ کنستانتین برای مقابله با تاخت و تازهای گوت‌ها وارد قلمرو لیسینیوس شد و همین امر بهانهٔ کافی را به لیسینیوس داد تا کنستانتین را به نقض پیمان متهم کند و دو طرف در ۳۲۴ وارد جنگ با یکدیگر شدند. دو سپاه در سوم ژوئیه در آدریانوپل با یکدیگر روبرو شده و نیروهای لیسینیوس با وجود نفرات بیشتر از کنستانتین شکست خوردند و لیسینیوس مجبور به عقب‌نشینی به بیزانتیوم شد. کمی بعد کریسپوس، پسر بزرگ کنستانتین نیز موفق به درهم شکستن ناوگان لیسینیوس شد. به‌دنبال این شکست لیسینیوس، مارتینیانوس را به امپراتوری مشترک با خود برگزید و او را به لامپساکوس فرستاد تا مانع حرکت سپاه کنستانتین از تراکیه به هلسپونت شود. عملیات خیبر
عملیات خیبر عملیات تهاجمی نظامی نیروهای مسلح ایران، در خلال جنگ ایران و عراق بود، که به‌صورت مشترک توسط سپاه پاسداران (در منطقه هورالعظیم) و نیروی زمینی ارتش (در منطقه زید) و نیز با پشتیبانی هوانیروز ارتش و نیروی هوایی ارتش، اجرا گردید. این عملیات در تاریخ ۳ اسفند ۱۳۶۲ آغاز شد و پس از ۲۰ روز نبرد خونین، در ۲۲ اسفندماه ۱۳۶۲ با اشغال جزیره مجنون توسط نیروهای ایرانی و با بجا گذاشتن ۱۵ هزار نفر کشته و زخمی از نیروهای عراقی و ۳۰ هزار کشته و زخمی از نیروهای ایرانی، به‌پایان رسید. در این عملیات همچنین ۲ فرمانده میانی سپاه پاسداران؛ محمد ابراهیم همت (فرمانده لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله) و حمید باکری (جانشین فرمانده لشکر ۳۱ عاشورا) کشته شدند. عملیات خیبر بخشی از تهاجم نیروهای مسلح ایران در جریان نبرد نیزارها محسوب می‌شود. نبرد مانیل (۱۹۴۵)
نبرد مانیل () یکی از نبردهای جنگ اقیانوس آرام و بخشی از لشکرکشی فیلیپین (۴۵–۱۹۴۲) بود. این جنگ توسط نیروهای ایالات متحده آمریکا و فیلیپین مشترک‌المنافع علیه نیروهای ژاپنی در مانیل، پایتخت فیلیپین انجام شد. نبرد یک‌ماهه، که منجر به کشته شدن بیش از ۱۰۰۰۰۰ غیرنظامی و ویرانی کامل شهر شد، صحنه بدترین نبردهای جنگ شهری در جبهه اقیانوس آرام بود. در طی نبرد، نیروهای ژاپنی قتل‌عام مانیل را علیه غیرنظامیان فیلیپینی انجام دادند. در کنار تلفات جانی گسترده مردم، این نبرد میراث فرهنگی و معماری را نیز از زمان تأسیس این شهر وجود داشت از بین برد و مانیل در کنار نبرد برلین و قیام ورشو به یکی از ویران‌ترین شهرهای پایتخت در طول کل جنگ تبدیل شد. این نبرد به تقریباً سه سال اشغال نظامی ژاپن در فیلیپین (۱۹۴۲–۱۹۴۵) پایان داد. تصرف این شهر به عنوان کلید پیروزی ژنرال داگلاس مک‌آرتور در کارزار بازپس‌گیری بود. نبرد خلیج هاربر
نبرد خلیج هاربر نام نبردی است که از ۳۱ مه تا ۱۲ ژوئن سال ۱۸۶۴ در ایالات متحده آمریکا به وقوع پیوست و مهمترین پیکار آن در ۳ ژوئن رخ‌داد. این نبرد یکی از نبردهای نهایی ارتش اتحادیه به فرماندهی ژنرال ارشد یولیسیز سایمن گرانت در طول جنگ داخلی آمریکا بود که از آن به عنوان یکی از خونین‌ترین نبردهای تاریخی آمریکا یاد می‌شود. هزاران نفر از سربازان ارتش اتحادیه در حمله‌ای ناامیدانه علیه مواضع مستحکم ارتش ایالات مؤتلفه که در فرماندهی ژنرال رابرت ئی. لی قرار داشت، کشته یا زخمی شدند. نبرد پالمیرا
نبرد پالمیرا نبردی است که در ۱ ژوئیه ۱۹۴۱، در ادامه نبردهای متفقین در سوریه خلال جنگ جهانی دوم روی داد. هدف از این نبرد آزادسازی سوریه و لبنان از تحت کنترل فرانسه ویشی هم‌پیمان با آلمان نازی بود. در این نبرد سواره نظام مکانیزه بریتانیا و سپاه عربی با نیروهای حامی فرانسه ویشی در ضلع شمال شرقی شهر پالمیرا به نبرد پرداختند که سر انجام نیروهای متفقین پیروز شدند و پادگان نظامی در این شهر تصرف کردند و ۶ افسر و ۶۰ سرباز را به اسارت گرفتند. نبرد پاویا
نبرد پاویا نبردی بود که در سال ۱۵۲۵ بین کارل پنجم (امپراتوری مقدس روم) و فرانسوی اول (فرانسه) در میلان ایتالیا صورت گرفت که نتیجه پیروزی اسپانیا و امپراتوری مقدس روم بود قوای هر دو طرف ۲۳ هزار نفر تخمین زده می‌شود و تلفات فرانسوی‌ها ۸۰۰۰ نفر و تلفات اسپانیایی‌ها و رومی‌ها ۱۵۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. نبرد نیل
نبرد نیل نبردی بود که از ۱ تا ۳ اوت ۱۷۹۸ میلادی و بین بریتانیای کبیر و جمهوری اول فرانسه روی داد. ناوگان دریایی بریتانیا در سال ۱۷۹۸ میلادی به فرماندهی دریاسالار هوریشیو نلسون، ناپلئون بناپارت را تعقیب کرده و ناوگان فرانسه را در این جنگ شکست می‌دهند. این شکست موقعیت ناپلئون در مصر را بسیار تضعیف کرد و مانع اجرای نقشه او برای حمله به هند بریتانیا شد. کمپین ویکسبرگ
کمپین ویکسبرگ () عنوان یک سری از مانورهای نظامی و جنگ‌های پراکنده در جبهه غربی در جنگ داخلی آمریکا از جنگ داخلی آمریکا علیه شهر ویکسبرگ، میسیسیپی می‌باشد، ویکسبرگ در حقیقت یک قلعه‌شهر با اهمیت سوق‌الجیشی بسیار زیاد بود که در آن زمان در اختیار و تحت تسلط مؤتلفه قرار داشت، هدف عمده از تسلط و استقرار نظامی در این قلعه‌شهر کنترل بخشی مهم و حیاتی از رود میسیسیپی بود. ارتش اتحادیه و ارتش تنسی به رهبری ژنرال یولیسیز سایمن گرانت توانست با به دست آوردن و تسخیر بخش عمده‌ای از رودخانه این دژ محکم و استراتژیک را در هم بشکند و موتلفه جان کلیفورد پمبرتون را شکست دهد. جنگ جهانی دوم
در صحنه نبرد اقیانوس آرام، آمریکایی‌ها به همراه نیروهای مشترک‌المنافع فلیپینی در خاک فلیپین پیشروی می‌کردند و لیت را تا پایان آوریل ۱۹۴۵ پاکسازی نمودند. آنها تا ژانویه سال ۱۹۴۵ به لوزون رسیدند و مانیل را نیز تا ماه مارس پس گرفتند. نبرد در میندانائو و سایر جزایر فلیپین تا پایان جنگ ادامه داشت. درهمین حال، نیروی هوایی ایالات متحده برای تضعیف روحیه مردم و از بین بردن صنعت در ژاپن اقدام به انداختن بمبهای آتش‌زا بر فراز شهرهای مهم و استراتژیک ژاپن کرد. در ۹ و ۱۰ مارس حملهٔ هوایی وسیعی بر فراز توکیو صورت گرفت که مرگبارترین بمباران هوایی متعارف در طول تمام تاریخ برآورد شد. جنگ جهانی دوم
ژاپن و متحدش تایلند تا انتهای آوریل ۱۹۴۲ برمه، مالایا، هند شرقی هلند، سنگاپور و رابائول را ضمن وارد آوردن تلفات سنگین و گرفتن تعداد زیادی اسیر از دست متفقین خارج نمودند. در فیلیپین نیز علی‌رغم دفاع سرسختانه فیلیپینی‌ها و آمریکایی‌ها این جزیره نیز در مه ۱۹۴۲ سقوط کرد و دولت آن به خارج گریخت. در برمه ۷ هزار سرباز بریتانیایی که از روز ۱۶ آوریل طی نبرد ینانگویانگ به محاصره افتاده بودند توسط سربازان چینی نجات پیدا کردند. در دریای جنوب چین، جاوه و اقیانوس هند نیز ژاپنی‌ها در نبردهای دریایی موفق بودند و حتی توانستند خاک استرالیا را بمباران نمایند. در ژانویه ۱۹۴۲ متفقین تنها پیروزی خود بر ژاپنی‌ها را در نبرد چانگشا توسط نیروهای چینی به دست آوردند. این پیروزی‌های مداوم در برابر نیروهای بریتانیایی و آمریکایی که آماده نبرد نبودند باعث شد ژاپنی‌ها با اعتماد به نفس بیش از حد نیروهای خود را تا حد زیادی پخش کنند. فیلیپین
در جنگ بین آمریکا و اسپانیا مستعمره آمریکا گشت و سپس در جنگ جهانی دوم به تصرف ژاپن درآمد و در سال ۱۹۴۶ در حالی که مانیل ویرانه‌ای بیش نبود، حکومت جمهوری در این کشور به‌وجود آمد. حضور پرقدرت آمریکا تأثیری عمیق بر جامعه فیلیپین نهاده‌است به‌طوری‌که این جامعه هم‌اکنون تلفیقی از فرهنگ آسیایی و کاتولیک اسپانیایی و سرمایه‌داری آمریکایی است. نبرد چساپیک
نبرد چساپیک () همچنین شناخته شده به عنوان نبرد ویرجینیا، یک نبرد دریایی بسیار مهم در دوران جنگ انقلاب آمریکا است که در نزدیکی دهانهٔ خلیج چساپیک در ۵ سپتامبر ۱۷۸۱ بین نیروهای انگلیسی و فرانسوی روی داد. نبرد زاما
در آغاز نبرد، هانیبال فیل‌ها و خود را در برابر ارتش روم به منظور شکستن انسجام خطوط آن‌ها و بهره‌برداری از نقص ایجاد شده به کار گرفت، این حمله مواجه با نیزه‌داران روم شد، علاوه بر این اسکیپیو دستور داد که سواره‌نظام با دمیدن در شیپورهای بلند که صدای رسایی داشتند باعث رعب و وحشت فیل‌ها شوند که تا حدودی موفق شد و چند فیل وحشی و رمیده به سمت جناح چپ کارتاژ تغییر حرکت دادند و باعث برهم ریختگی آن گردیدند، با توجه به این فرصت به دست آمده، ماسینیسا با شارژ و حملهٔ سواره‌نظام تحت امرش به سمت جناح چپ کارتاژی‌ها یورش برد که متشکل از سواره‌نظام نومیدیایی تحت امر کارتاژی‌ها و هانیبال بودند و حالا دیگر به وسیلهٔ اغوا شدن دست از کارزار کشیده بودند. شجاع الدوله
شجاع الدوله (; – ) فرد نظامی بود که در نبرد سوم پانی‌پت که در سال ۱۷۶۱ صورت گرفت و جنگی میان احمد شاه درانی و ارتش امپراتوری مراتهه‌های هند در شهر پانی‌پت بود و به پیروزی احمد شاه درانی انجامید، شاه افغان از سوی دو گروه هندیِ روهیلا و افغان‌های منطقه دوآب و شجاع‌الدوله حمایت می‌شد. نظر به متون تاریخی در این جنگ ده‌ها هزار نفر کشته شدند و یکی از بزرگ‌ترین و پرماجراترین جنگ‌های قرن هجدهم در تاریخ هند و افغانستان به‌شمار می‌رود. محاصره عکا (۱۱۸۹–۱۱۹۱)
نخستین اختلاف در عکا، بر سر انتخاب پادشاه اورشلیم بود و بدین ترتیب دسته‌بندی‌ها آغاز شد. فیلیپ طرفدار کنراد بود در حالی که ریچارد طرفدار گی لوزینیان بود که در آخر این مناقشه با انتخاب مجدد گی به عنوان پادشاه و پس از آن کنراد و سپس ایزابلا __ دختر گی سیبلا و امالریک __ به پایان رسید. دومین اختلاف از آنجا آغاز شد که بعد از بیماری دو پادشاه در عکا، فیلیپ که زودتر سلامتی خود را بدست آورده بود، درصدد حمله شدیدی برای فتح نهایی عکا کشید. ریچارد که هنوز سلامتی خود را به‌طور کامل بازنیافته‌بود و نگران بی‌نصیب ماندن از غنائم پیروزی بود، اجازه همراهی نیروهای خود را برای اجرای نقشه فیلیپ نداد؛ و به علت کناره‌گیری ریچارد و نیروهایش، تلاش فیلیپ در فتح نهایی عکا به جایی نرسید و حمله متقابل صلاح‌الدین به لشکرگاه صلیبیون و فیلیپ، با دشواری دفع شد. سومین اختلاف بین دو پادشاه پس از تصرف عکا رخ داد که با اشغال نهایی عکا، نیروهای هر پادشاهی در مکانی در شهر مستقر شدند اما نیروهای آلمانی خواهان پایگاهی هم طراز با نیروهای فرانسوی و انگلیسی بودند که با حمایت فیلیپ همراه شدند و به همین دلیل پرچم خود را کنار پرچم ریچارد برافراشتند که نیروهای انگلیسی در مقابل پرچم را فرو کشیدند و به خندق شهر انداختند. لئوپولد که از این ماجرا به خشم آمده بود، به همراه نیروهای خود به اروپا بازگشت. علاوه بر آن، فرانسویانی که قبل از سقوط عکا توسط صلاح‌الدین، صاحب زمین و مستغلاتی در عکا بودند، استرداد املاک خود را خواستار شدند که با مخالفت ریچارد روبه‌رو شدند بنابراین دست به دامان فیلیپ شدند اما اصرارهای فیلیپ نیز به نتیجه‌ای نرسید که منجر به خشم بیش از پیش فیلیپ شد. لشکرکشی فیلیپین (۴۲–۱۹۴۱)
لشکرکشی فیلیپین (۴۲–۱۹۴۱) اشاره به اشغال فیلیپین توسط ژاپن در ۴۲–۱۹۴۱ و دفاع از جزایر فیلیپین توسط نیروهای مسلح فیلیپینی و نیروهای ایالات متحده آمریکا دارد. تعداد نیروهای مدافع فیلیپین در حدود دو یا سه برابر مهاجمان ژاپنی بود، اما این نیروها ترکیب شده بود از نیروهای غیر ارتشی، گارد ملی، نیروهای شهربانی و نیروهای مشترک‌المنافع که به تازگی ایجاد شده بود. ژاپن در این نبرد از بهترین افراد ارتشی خود در خط اول جبهه استفاده کرد. فیلیپ
حواریون نبرد آنتی‌تام
ارتش اتحادیه به فرماندهی ژنرال مک‌کللن به سوی غرب به سمت بونسبورو پیشروی کرد. میان نیروهای اتحادیه و کنفدراسیون (موتلفه)، کوهستان ساوت مانتین (انگلیسی: South Mountains) قرار گرفته بود. درخلال گذر از منطقه کوهستانی دو زدوخورد در ناحیه ترنر کپ (انگلیسی: Turner Gap) و کرامپتون کپ (انگلیسی: Crampton Gap) صورت گرفت. جنوبی‌ها نمی‌توانستند موقعیت خود را نگه دارند بنابراین موضع خود را در برابر ارتش اتحادیه از دست دادند. ژنرال لی به خوبی دریافته بود که می‌بایست به سمت ویرجینیا عقب‌نشینی کند. با این وجود پیروزی برق آسا و چشمگیر ژنرال جکسن برابر پادگان اتحادیه در هارپرز فری او را متقاعد کرد تا در شارپسبورگ موضع بگیرد. این یک امتیاز بزرگ برای ژنرال لی بشمار می‌رفت که نیروهایش را بر روی رود پوتوماک سنگربندی کند. اما در کنار آن ضعف بزرگی نیز بشمار می‌رفت. اگر روند جنگ به زیان آن‌ها پیش می‌رفت، هیچ راهی برای عقب‌نشینی وجود نداشت. در ۱۵ سپتامبر ژنرال لی نیروهایش را پشت رود آنتی تام قرار داد. ارتش اتحادیه نیز در آن سوی رودخانه موضع گرفت. به مدت یک روز هر دو سپاه به یکدیگر نگاه می‌کردند. در این هنگام ژنرال مک‌کللن در حال پی ریزی برنامه و نقشه جنگ بود. سرانجام در ۱۷ سپتامبر خونین‌ترین نبرد تاریخ آمریکا تا آن روز آغاز شد. درحالی که شمار نیروهای اتحادیه سه برابر ارتش کنفدراسیون بود. اما ژنرال مک‌کللن به اشتباه گمان می‌کرد شمار نیروهای جنوبی صد هزار تن است. همین دلیل موجب تأخیر در طرح‌ریزی برنامه جنگ و اجرای آن شد. مشترک‌المنافع فیلیپین
مشترک‌المنافع فیلیپین در طی دوره میان‌دوجنگ و جنگ جهانی دوم، به غیر از سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ که فیلیپین تحت اشغال کشور ژاپن درآمد و دولت در تبعید مشترک‌المنافع فیلیپین به استرالیا نقل مکان کرد، ارگان اداری حاکم فیلیپین بود. جو فریزیر
نبرد سال ۱۹۷۶ در مانیل، پایتخت فیلیپین سومین و بیرحمانه‌ترین رویارویی بین جو فریزر و محمد علی کلی بود. دو طرف با تمام نیرو و بیرحمی یکدیگر را زیر ضربه گرفتند تا اینکه در پایان راند چهاردهم وقتی که چشمان فریزر دیگر نمی‌دید و بدن او از کار افتاده بود مسابقه قطع شد. سرافکندگی ناشی از این شکست تا پایان زندگی همراه جو فریزر باقی‌ماند. محمد علی کلی پس از آن در خودنوشت نامه‌اش عنوان کرد که چیزی نمانده بود در آن دیدار بمیرد. جنگ آمریکا و اسپانیا
اسپانیا در تاریخ ۲۴ آوریل به آمریکا اعلان جنگ داد که اعلان جنگ متقابل آمریکا در ۲۵ آوریل را به دنبال داشت. از آنجایی که هیچ‌کدام از نیروهای زمینی و دریایی اسپانیا آماده این نبرد دوردست نبودند، جنگ به‌طور گسترده‌ای به سود آمریکا رقم خورد و ارتش ایالات متحده نیروهای اسپانیایی را که هزاران کیلومتر از کشورشان دور بودند طی ۱۲۳ روز شکست دادند و جزیره کوبا را به تصرف خود درآوردند. در جریان برگزاری کنفرانس صلح و پیمان پاریس در ۱۰ دسامبر ۱۸۹۸، اسپانیا از مطالبات خود در کوبا دست کشید و جزیره گوام و پورتوریکو را به آمریکا واگذار کرد. همچنین مالکیت مجمع‌الجزایر فیلیپین را در ازای دریافت ۲۰ میلیون دلار به آمریکا بخشید. این جنگ نقطه عطف مهمی در تاریخ هر دو کشور محسوب می‌شود. امپراتوری اسپانیا که روزگاری بر مناطق وسیعی از جهان حکم‌فرمایی می‌کرد فرو پاشید و توجه این کشور را از کشورگشایی به امور داخلی آن سوق داد که موجب به پا شدن رنسانسی در فرهنگ و ادبیات این کشور و همچنین توسعه اقتصادی آن شد. در نقطه مقابل، طرف پیروز جنگ یعنی ایالات متحده آمریکا، به یک قدرت جهانی با مستعمراتی پراکنده و دوردست تبدیل شد و به عنوان اهرمی در سیاست بین‌الملل، نقشی تعیین‌کننده را در امور سیاسی اروپا در آینده‌ای نزدیک پس از جنگ بازی کرد. نبرد رافیا
نبرد رافیا یا نبرد غزه نبردی بود از رشته جنگ‌های سوری که در تاریخ ۲۲ ژوئن ۲۱۷ پیش از میلاد نزدیک رفح کنونی میان نیروهای بطلمیوس چهارم از دودمان بطلمیوسی و آنتیوخوس سوم سلوکی درگرفت. بطلمیوس دارای ۷۰هزار پیاده‌نظام، ۶هزار سواره‌نظام و ۷۳ پیل جنگی بود. آنتیوخوس نیز ۶۲ هزار پیاده، ۶هزار سواره و ۱۰۳ فیل داشت. ارتش فیلیپین
ارتش فیلیپین () اصلی‌ترین، قدیمی‌ترین و بزرگترین شاخه نیروهای مسلح فیلیپین (AFP)، مسئول جنگ‌های زمینی است و در حال حاضر قدرت تخمینی بیش از ۱۰۰۰۰۰ سرباز با پشتیبانی ۱۲۰٬۰۰۰ ذخیره آماده دارد. ژاپن در جنگ جهانی دوم
طی سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴، نیروهای متفقین با پشتوانه توان صنعتی و منابع عظیم خام ایالات متحده، پیوسته به سمت ژاپن پیشروی کردند. ارتش ششم ایالات متحده به رهبری داگلاس مک‌آرتور، در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۴ در لیته (یکی از استان‌های کشور فیلیپین) پیاده شد. در ماه‌های بعدی، در طی لشکرکشی فیلیپین (۴۵–۱۹۴۲)، نیروهای تلفیقی ایالات متحده، همراه با واحدهای چریکی بومی، فیلیپین را آزاد کردند.در اوایل سال ۱۹۴۵، تفنگداران ایالات متحده کنترل جزایر اوگاساوارا را در چندین نبرد سخت مانند نبرد ایووجیما به دست گرفتند که آغاز سقوط جزایر ژاپن بود. در فوریه ۱۹۴۵، یک نیروی آمریکایی حدود ۷۰٬۰۰۰ تفنگدار دریایی به ایووجیما حمله کردند، یک جزیره کوچک آتشفشانی ۵۲۲ مایلی جنوب توکیو که بیش از ۲۳٬۰۰۰ ژاپنی از آن دفاع می‌کرد. اطلاعات آمریکا انتظار داشت که جزیره طی ۵ روز سقوط کند. در عوض، این نبرد هفت برابر بیشتر طول کشید. از ۱۹ فوریه تا ۲۶ مارس - ۶٬۸۰۰ سرباز از ایالات متحده کشته و نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ آمریکایی زخمی شدند‏ و به غیر از ۲۱۰ نفر ژاپنی اسیر تمامی نیروهای ژاپنی مستقر در جزیره کشته شدند. فیلیپ ویلیرس
او رهبری شوالیه‌ها را در زمان محاصره طولانی و خونین رودس توسط ارتش سلطان محتشم سلیمان بر عهده داشت. او با در اختیار داشتن تنها ۵٬۰۰۰ سرباز توانست به مدت ۶ ماه در مقابل ارتش ۱۰۰٬۰۰۰ نفری دشمن مقاومت کند. ولی در نهایت مجبور به صلح با عثمانیان و انتقال شوالیه‌ها به جزیره کرت شد. نبرد زاما
در همین اثنا باقی فیل‌ها به دقت و بنا بر برنامهٔ از پیش تعیین شده از طریق خطوط شکافته شده به عقب هدایت شدند و به وسیلهٔ نیروی پشتیبانی و عقب سپاه روم از پای درآمدند و گرفتار شدند، اکنون دیگر طرح و تاکتیک اسکیپیو در مورد خنثی‌سازی حملهٔ فیل‌ها مؤثر افتاده بود، نیروهای اسکیپیو حالا دیگر با فراغ بال به جنگ پرداختند و با آرایش سنتی لژیون‌های رومی روی به نبرد آوردند، لایلیوس، فرماندهٔ جناح چپ روم، مجدداً اقدام به شارژ و حملهٔ مستقیم به سمت جناح راست کارتاژی‌ها نمود، سواره‌نظام کارتاژی‌ها بنا بر دستور هانیبال تظاهر به عقب‌نشینی کرد و اجازه داد تا سواره‌نظام رومی‌ها آن‌ها را تعقیب کند تا با دور کردن آن‌ها از میدان اصلی نبرد، حملهٔ آن‌ها به خطوط اصلی کارتاژی‌ها منتفی شود عملیات‌های عمده برون‌مرزی ارتش آمریکا
۱۹۸۹ : فیلیپین . در ۲ دسامبر، جورج هربرت واکر بوش رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا گزارش داد که نظامیان آمریکایی مستقر در پایگاه هوایی کلارک در روز اول دسامبر به دولت آکینو در شکست یک کودتا کمک کرده‌اند . هم‌زمان ۱۰۰ سرباز نیروی دریایی از پایگاه دریایی سویک برای حفاظت از سفارت آمریکا در مانیل به این مقر اعزام شدند. فیلیپیکوس
باردانس که از حمایت مونولیت‌ها (مذهبیون معتقد به تک‌ذاتی مسیح که تنها طبیعت الهی او را شامل می‌شود) برخوردار بود تلاش‌هایی را برای دستیابی به تاج و تخت امپراتوری در نخستین شورش‌های عظیم انجام گرفته علیه ژوستینیان دوم انجام داد. او در زمان تیبریوس سوم به جزیرهٔ کفالونیا تبعید شد و پس از بازگشت مجدد ژوستینیان دوم به قدرت او را به تبعیدگاه جدیدش در کرسون فرستاد. باردانس در آنجا نام فیلیپیکوس را برگزیذ و با کمک خزرها توانست اهالی آنجا را به قیام علیه ژوستینیان وادارد. شورشیان با موفقیت قسطنطنیه را به تصرف خود درآوردند، ژوستینیان گریخت اما کشته شد و فیلیپیکوس با عنوان امپراتور جدید بیزانس بر تخت نشست. ایران
فیلیپ مقدونی (۳۳۶–۳۸۲ پ. م) ممالک یونانی را یکپارچه ساخت و برای حمله به آناتولی نوسازی کرده بود. پسر فیلیپ، اسکندر مقدونی، یک رهبر نظامی با استعداد زودرس، فراتر از چشم‌انداز پدرش رفت و در چندین نبرد مهم، هخامنشیان را شکست داد؛ پس از نبردهایی، این‌بار در سال ۳۳۱ پ. م، اسکندر به بین‌النهرین آمد تا در نزدیکی اربیل بار دیگر با داریوش سوم، در نبرد گوگمل روبرو شود؛ شمار نیروهای هردو طرف بسیار بود و ارتش هخامنشی از واحدهای نظامی جدیدی بهره می‌برد. با زخمی شدن داریوش سوم، ارتش وی بی‌نظم شد تا اسکندر پیروز نبرد باشد. سپس بابل، اصطخر و شوش به دست فاتح مقدونی افتاد. همچنین او به سمت پایتخت هخامنشیان، پارسه لشکرکشی کرد و پس از کشتن آریوبرزن و نیروهایش، آنجا را به آتش کشید. داریوش سوم را نیز دو تن از ساتراپ‌ها کشتند. پایان رسمی دوران هخامنشیان نیز، پس از نبرد دربند پارس، در سال ۳۳۰ پ. م در نظر گرفته شده‌است. جنگ اقیانوس آرام
ژاپنی‌ها برنامه‌ریزی نموده بودند تا با تصرف سریع مستعمرات اروپایی در جنوب شرق آسیا یک خط دفاعی که تا میانه اقیانوس آرام ادامه میافت را ایجاد کنند چراکه پس از آن ژاپنی‌ها می‌توانستند منابع مورد نیاز خود را از جنوب شرقی آسیا استخراج نمایند و در عین حال به راحتی در برابر نیروهای متفقین که در سرتاسر اقیانوس آرام پراکنده شده بودند دفاع کنند. مدتی بعد و برای جلوگیری از دخالت آمریکا در این طرح، ژاپنی‌ها برنامه داشتند تا ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده را نابود نموده و آن‌ها را از فیلیپین بیرون برانند. در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ (۸ دسامبر به وقت آسیا) جنگ اقیانوس آرام با تهاجم نیروهای ژاپنی به موقعیت نیروهای بریتانیایی و آمریکایی آغاز شد. این لشکرکشی شامل حمله به پرل هاربر، فیلیپین، مالایا و تایلند و نبرد هنگ کنگ بود. جنگ صلیبی سوم
نخستین اختلاف در عکا، بر سر انتخاب پادشاه اورشلیم بود و بدین ترتیب دسته‌بندی‌ها آغاز شد. فیلیپ طرفدار کنراد بود در حالی که ریچارد طرفدار گی لوزینیان بود که در آخر این مناقشه با انتخاب مجدد گی به عنوان پادشاه و پس از آن کنراد و سپس ایزابلا __ دختر گی سیبلا و امالریک __ به پایان رسید. دومین اختلاف از آنجا آغاز شد که بعد از بیماری دو پادشاه در عکا، فیلیپ که زودتر سلامتی خود را بدست آورده بود، درصدد حمله شدیدی برای فتح نهایی عکا کشید. ریچارد که هنوز سلامتی خود را به‌طور کامل بازنیافته‌بود و نگران بی‌نصیب ماندن از غنائم پیروزی بود، اجازه همراهی نیروهای خود را برای اجرای نقشه فیلیپ نداد؛ و به علت کناره‌گیری ریچارد و نیروهایش، تلاش فیلیپ در فتح نهایی عکا به جایی نرسید و حمله متقابل صلاح‌الدین به لشکرگاه صلیبیون و فیلیپ، با دشواری دفع شد. سومین اختلاف بین دو پادشاه پس از تصرف عکا رخ داد که با اشغال نهایی عکا، نیروهای هر پادشاهی در مکانی در شهر مستقر شدند اما نیروهای آلمانی خواهان پایگاهی هم طراز با نیروهای فرانسوی و انگلیسی بودند که با حمایت فیلیپ همراه شدند و به همین دلیل پرچم خود را کنار پرچم ریچارد برافراشتند که نیروهای انگلیسی در مقابل پرچم را فرو کشیدند و به خندق شهر انداختند. لئوپولد که از این ماجرا به خشم آمده بود، به همراه نیروهای خود به اروپا بازگشت. علاوه بر آن، فرانسویانی که قبل از سقوط عکا توسط صلاح‌الدین، صاحب زمین و مستغلاتی در عکا بودند، استرداد املاک خود را خواستار شدند که با مخالفت ریچارد روبه‌رو شدند بنابراین دست به دامان فیلیپ شدند اما اصرارهای فیلیپ نیز به نتیجه‌ای نرسید که منجر به خشم بیش از پیش فیلیپ شد. ژاپن در جنگ جهانی دوم
در دوم ماه ژانویه ۱۹۴۲ پایتخت فیلیپین، مانیل به اشغال نیروهای ژاپنی درآمد. این یکی از بدترین شکست‌ها بود که آمریکایی‌ها متحمل شدند و ۱۲۰۰۰ سرباز آمریکایی و ۶۳۰۰۰ سرباز فیلیپینی به اسارت درآمدند. پس از تسلیم ایالات متحده شبه‌جزیره باتاآن در جزیره اصلی لوزون فیلیپین به ژاپنی‌ها، تقریباً ۷۵۰۰۰ سرباز فیلیپینی و آمریکایی در باتاآن مجبور به راهپیمایی جهت پیمودن مسافت ۶۵ مایل طرف به اردوگاه اودونل در شمال این منطقه شدند. راهپیمایان در گرمای شدید به راهپیمایی پرداختند و هزاران نفر در آنچه به عنوان راه‌پیمایی مرگ باتاآن معروف شد، هلاک شدند.غرق رزم‌ناوهای پرنس ولز و رپولس در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۱، منجر به قرار گرفتن سواحل شرقی شبه‌جزیره مالایا در معرض پیاده شدن نیروهای ژاپن و از بین بردن قدرت دریایی انگلیس در منطقه شد. ژاپن در نبرد مالایا (ژانویه ۱۹۴۲) با یک ارتش متفقین متشکل از نیروهای انگلیسی، هندی، استرالیایی و مردم مالایی جنگید. متفقین فاقد پوشش هوایی و تانک بودند؛ ژاپنی‌ها برتری هوایی داشتند. نبرد بین نیروهای ژاپنی و انگلیسی در شبه‌جزیره مالایا در کل دسامبر و ژانویه ۱۹۴۲ ادامه داشت. انگلیسی‌ها مجبور شدند بسیاری از مواضع خود، از جمله کوالا لامپور (پایتخت مالزی کنونی) را رها و تخلیه کنند. حمله نیروهای متحد اشکانیان و طرفداران پومپه به روم
در سال ۴۲ پیش از میلاد، ایرانیان از رهایی‌بخشان (رهبرانِ جناحی که سزار را به قتل رسانده بودند) در برابر مارک آنتونی و اوکتاوین (رهبران جناح طرفداران سزار) در نبرد فیلیپی، یکی از نبردهای جنگ داخلی رهایی‌بخشان، حمایت کردند، اما نتوانستند مانع شکست این جناح شوند. پس از شکست رهایی‌بخشان، یکی از ژنرال‌های وفادار به جمهوری، به نام کوینتوس لابیوس به دربار ایران فرستاده شد تا از شاهنشاه اشکانی، ارد دوم درخواست حمایت کند که با پاسخ مثبت ایران روبرو شد. زمانی که مارک آنتونی در کنار همسرش کلئوپاترا در مصر حضور داشت، نیروهای مرکب از رومیان وفادار به جمهوری و ایرانیان به فرماندهی لابینوس و پاکور به مرزهای شرقی جمهوری روم حمله‌ور شدند. نبرد ایلیپا
شیپیو در مرکز آرایش نظامی ارتش خود، لژیون‌ها و در جناحین آنان، اسپانیولی‌ها را قرار داد، در جناحین کل سپاه نیز سواره‌نظام را جای داد؛ در همان‌حال ولیتس همچون همیشه در جلوی لژیون‌ها جای گرفته بودند. کارتاژی‌ها نیز همان آرایش را اتخاذ کرده بودند، بدین معنا که پیاده‌نظام سنگین‌اسلحه متشکل از آفریقایی‌ها در مرکز واقع شده (و طبیعتاً قرار بود با لژیون‌ها رویارو گردد)، و اسپانیولی‌ها و سواره‌نظام در جناحین جای گرفتند (که آنان نیز قرار بود به‌ترتیب با اسپانیولی‌های روم و سواران رومی بجنگند)، پیاده‌نظام سبک نیز در مرکز و روبروی آفریقایی‌ها، و فیل‌های جنگی (که رومیان از آن بی‌بهره بودند) نیز در روبروی سواره‌نظام قرار گرفته بودند (به نقشه اول نگاه کنید). امّا پس‌از آن‌که شیپیو مطمئن شد کارتاژی‌ها نیز چنین آرایشی اتخاذ کرده‌اند، دست‌به حیله‌ای زده و لژیون‌ها (پیاده‌نظام سنگین) را با اسپانیولی‌ها جایگزین نمود؛ بدین‌معنا که لژیون‌ها را در جناحین و اسپانیولی‌ها را در مرکز سپاه قرار داد (به نقشه دوم نگاه کنید). ولیتس نیز میان لژیون‌ها و سواره‌نظام واقع شدند و مأموریت آنان مقابله با فیل‌های دشمن بود. نبرد برلین
ارتش سرخ در روز ۱۲ ژانویه ۱۹۴۵ عملیات ویستولا-اودر را از ورشو و در طول رودخانه نارف آغاز کرد که ۳ روز به درازا کشید و شامل جبهه‌ای وسیع می‌شد که ۴ لشکر روس در آن شرکت داشتند. در روز چهارم ارتش سرخ بر نیروهای آلمانی غلبه کرد و با سرعت ۳۰–۴۰ کیلومتر در روز پیشروی به سمت غرب، پروس شرقی، دانتزیگ و پوزنان را تصرف کرد و در ۶۰ کیلومتری برلین در طول رودخانه او در تشکیل یک خط داد. ارتش تازه تشکیل ویستولا به دستور هاینریش هیملر سعی در ضد حمله داشت که این اقدام در تاریخ ۲۴ فوریه با شکست روبرو شد. بعد از آن ارتش سرخ به سمت پومرانیا پیش رفت و کرانه سمت راست رودخانه او در را پاکسازی کرد و به سایلژا رسید. در جنوب، بوداپست در محاصره بود. سه تلاش آلمان‌ها برای پایتخت محاصره شده مجارستان با شکست مواجه شد و بوداپست در ۱۳ فوریه بدست نیروهای شوروی افتاد. آدولف هیتلر اصرار داشت برای پس گرفتن مثلث درائو-دانوب باید یک ضدحمله انجام شود. هدف ضدحمله بدست آوردن ناحیه نفتی ناگیکانیزسا و بازپس‌گیری رودخانه دانوب برای عملیات‌های بعدی بود. به نیروهای فرسوده آلمانی وظیفه‌ای غیرممکن سپرده شده بود. تا ۱۶ مارس، عملیات لیک بالاتون آلمان‌ها شکست خورده بود و نیروهای ارتش سرخ ظرف ۲۴ ساعت تمام مناطقی که آلمان‌ها در مدت ۱۰ روز بدست آورده بودند را پس گرفتند. در ۳۰ مارس روس‌ها وارد اتریش شدند و طی عملیات وین موفق شدند در روز ۱۳ آوریل این شهر را تصرف کنند. بین ماه‌های ژوئن تا سپتامبر ۱۹۴۵ ورماخت بیش از ۱ میلیون نفر از نیروهایش را از دست داده بود و فاقد سوخت و مهمات لازم برای فعالیت مؤثر بود. در روز ۱۲ آوریل، آدولف هیتلر که تصمیم گرفته بود برخلاف نظر مشاورانش در شهر بماند خبر فوت فرانکلین روزولت رئیس‌جمهور آمریکا را شنید که باعث شد این امید به اشتباه در او قوت بگیرد که مرگ روزولت باعث ایجاد اختلاف بین متفقین خواهد شد و برلین در آخرین لحظه نجات پیدا خواهد کرد، همانگونه که در سال ۱۷۶۲ پیش آمده بود (مراجعه کنید به معجزه برندنبورگ). لشکرکشی فیلیپین (۴۵–۱۹۴۲)
لشکرکشی فیلیپین () یکی از لشکرکشی‌های جنگ اقیانوس آرام بود. نبرد آرسوف
در سال ۱۱۹۱ فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه، و ریچارد یکم، پادشاه انگلستان، حرکت خود را به سمت شرق آغاز کردند و پس از طی کردن مسافتی، در سیسیل یکدیگر را ملاقات کردند و پس از پایان یافتن زمستان، به سمت سواحل شرقی مدیترانه حرکت کردند. ابتدا فیلیپ در ۲۱ آوریل ۱۱۹۱ به صور رسید و از آن‌جا عازم عکا شد. وی پس از رسیدن به عکا، استحکامات محاصره را قوت بخشید و صفوف صلیبیون را منسجم و ادوات محاصره را تجدید کرد. با این حال حملات وی تا زمان رسیدن ریچارد به تعویق افتاد. ریچارد یکم نیز بعد از تصرف قبرس، در ۵ ژوئیه ۱۱۹۱ به سواحل شرقی و در ۸ ژوئیه به عکا رسید. صلاح‌الدین نیز با آگاهی از رسیدن نیروهای کمکی صلیبی، حملات خود را ادامه داد، اما به موفقیتی نرسید. در مقابل صلیبیون توانسته بودند حلقه محاصره را تنگ‌تر کنند. سرانجام بعد از مذاکرات بین محافظان عکا با صلیبیون، آن‌ها شهر خود را تسلیم نیروهای صلیبی نمودند و در مقابل صلاح‌الدین نیز نیروهای خود را به عقب راند. ناوگان اسپانیایی آرمادا
در اقدامی تلافی‌جویانه، فیلیپ تصمیم گرفت که به منظور براندازی الیزابت و بازگرداندن کاتولیک به انگلستان لشکرکشی کند، بر این اساس، این اقدام می‌توانست منجر به قطع پشتیبانی و حمایت مادی انگلستان از جمهوری هلند گردد و باعث قطع حملات انگلیسی‌ها به کشتی‌های تجاری اسپانیا با کشورهای سفلی می‌گردید، در بر جدید، پادشاه توسط پاپ سیکتوس پنجم حمایت می‌گردید که از حمله به عنوان یک جنگ صلیبی یاد می‌کرد، با وعدهٔ زمین و مستقلات به ناوگان آرمادا فهرست جنگ‌های ژاپن
لشکرکشی فیلیپین (۴۵–۱۹۴۲) فیلیپ کلمب
کلمب بومی پاریس بود. او در ارتش روسیه تزاری خدمت کرده بود، اما بعداً آن‌جا را به مقصد ایران صفوی ترک کرد. وی در دوران پادشاهی سلطان حسین (سلطنت از ۱۶۹۴ تا ۱۷۲۲) به خدمت درآمد، کلمب به ریاست توپخانه امپراتوری گمارده شد. در طول مبارزات تأثیرگذار در برابر سپاهیان افغان در ماه مارس سال ۱۷۲۲، در نبرد گلون‌آباد، کلمب فرماندهِ توپخانه‌ها بود (اگرچه تحت نام احمد خان، "توپچی-باشی")، که ۲۴ توپ داشت. در طول نبرد، کلمب و سپاه او بدون پشتیبانی و حفاظت ماندند، که منجر به حملهٔ افغان‌ها به آن‌ها و کشته‌شدنشان شد. داگلاس مک‌آرتور
در سال ۱۹۴۱ و زمانی که امپراتوری ژاپن روز به روز در آسیا به توسعه طلبی‌های ارضی خود دامن می‌زد، ژنرال داگلاس مک آرتور مجدداً به خدمت فراخوانده شد و به عنوان فرمانده نیروهای ارتش ایالات متحده در شرق دور منصوب گردید. پس از این انتصاب و در ۸ دسامبر ۱۹۴۱ نیروی هوایی تحت فرمان مک آرتور در یک حمله غافلگیرانه توسط ژاپنی‌ها ضربات سنگینی متحمل شد و مک آرتور مجبور شد دستور عقب‌نشینی گسترده نیروهای آمریکایی را صادر کند. در جریان حملات سنگین نیروهای ژاپنی به جزایر فیلیپین، و به دستور فرانکلین روزولت (رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده)، ژنرال مک آرتور به همراه خانواده و ستاد فرماندهی اش به استرالیا گریخت. اما مدت کوتاهی پس از این واقعه تلخ، مک آرتور قول داد که دوباره بازخواهد گشت. در آوریل ۱۹۴۲ مک آرتور به عنوان فرماندهی منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام منصوب شد و به دلیل دفاع در برابر نیروهای ژاپنی در فیلیپین، نشان افتخار دریافت کرد. دو سال و نیم بعد مک آرتور به زد و خورد با نیروهای ژاپنی در اقیانوسیه پرداخت تا اینکه سرانجام در اکتبر ۱۹۴۴ فیلیپین را از ژاپنی‌های پس گرفت. ژنرال مک آرتور در دسامبر ۱۹۴۵ طی یک مراسم رسمی با ژاپنی‌ها قرارداد تسلیم بی قید و شرط این کشور را امضا کرد. مک آرتور همچنین از سال ۱۹۴۵ تا سال ۱۹۵۱ به عنوان فرمانده فاتح ژاپن، مسئول نظارت بر روند خلع سلاح نیروهای نظامی و انجام برخی اصلاحات در این کشور بود. فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه
او از دودمان کاپتی‌ها و فرزند لوئی هفتم از سومین همسرش بود. اگرچه در چیرگی بر شمال فرانسه کامیاب بود ولی در گسترش پادشاهیش به جنوب این کشور چندان پیروز نبود. وی توانست نورماندی را با نبرد بووین از جان پادشاه انگلیس بازپس گیرد و نیرومندترین پادشاه آن زمان اروپا شود. وی به همراه ریچارد شیردل پادشاه انگلستان و فردریش یکم (شناخته شده به بارباروسا یا سُرخ‌ریش) پادشاه آلمان رهسپار سومین جنگ صلیبی شد. جنگ صلیبی نهم
در تابستان ۱۲۷۰ میلادی، بیبرس نگران حمله دیگری از جانب لوئی هفتم، در مصر ماند تا در صورت حمله وی، مصر بتواند در برابر صلیبیان ایستادگی کند؛ با این همه وی می‌خواست جایگاه صلیبیان در شرق را تضعیف کند، پس با نیروهای بازمانده اسماعیلیان در سرزمینهای مقدس پیوند برپاکرد و با آنها برای کشتن فیلیپ مونفروا، ارباب صور - یکی از بزرگزادگان نیرومند در سرزمینهای مقدس - به هماهنگی رسید. اسماعیلیان در این زمان قدردان سلطان ممالیک بودند، چراکه با پیروزیهای خود در شام و سرزمینهای مقدس، آنها را از بند پرداخت خراج به شوالیه‌های مهمان‌نواز رها کرده بود. به علاوه، اسماعیلیان از گفتگوهای میان صلیبیان با ایلخانان خشمگین بودند. پس به درخواست بیبرس، یکی از فداییان اسماعیلیان به صور فرستاده شد و توانست با وانمود به اینکه یکی از نومسیحیان است، در ۱۷ اوت ۱۲۷۰ خود را به فیلیپ رسانده و وی را ترور کند. این کار مایه آن شد تا صلیبیان در شرق با تکانهٔ سختی روبه‌رو شوند. نبرد خلیج اورموک
نبرد خلیج اورموک نامی‌است که به یک‌رشته درگیری‌های میان امپراتوری ژاپن و ایالات متحده آمریکا در دریای کاموتس در فیلیپین در بازهٔ زمانی ۱۱ نوامبر تا ۲۱ دسامبر ۱۹۴۴ اطلاق‌می‌گردد. این درگیری‌ها در واقع بخشی از نبرد لیته در جنگ اقیانوس آرام در میانهٔ جنگ جهانی دوم بود. دلیل اصلی این نبرد کوشش آمریکایی‌ها برای جلوگیری از بسیج و تجهیز دوبارهٔ ژاپنی‌ها در جزیره لیته بود. سرانجام این نبرد پیروزی آمریکایی‌ها بود. نبرد آدریانوپل
نبرد آدریانوپل در ۹ اوت ۳۷۸ میلادی بین نیروهای امپراتوری روم به رهبری امپراتور والنس و گوت‌ها تحت فرماندهی فریتیگرن رخ داد. این نبرد در ۱۳ کیلومتری شمال آدریانوپل واقع در تراکیه روی داد که سرانجام به شکست مفتضحانه رومیان و پیروزی گوت‌ها انجامید. نبرد فرانکلین (۱۸۶۴)
شش تهاجم پیاده‌نظام نیروهای مؤتلفه به قوت هجده گردان با ۱۰۰ هنگ و شمار تقریباً ۲۰۰۰۰ نفر که گاهی به نام «تهاجم پیکت غرب» خوانده می‌شود منجر به شکست فاجعه باری برای ارتش تنسی شد و فرماندهی ارتش تنسی—چهارده ژنرال موتلفه (شش کشته و هفت زخمی و یک اسیر) و ۵۵ تن از فرماندهان هنگ‌ها کشته شدند. پس از این شکست در برابر ژنرال جورج توماس و بدنبال آن شکست در نبرد نشویل، ارتش تنسی با تعداد نصف نفراتشان در آغاز نبرد از صحنه نبرد عقب‌نشینی کرد و تا انتهای جنگ‌های داخلی نتوانست به عنوان نیروی مؤثری عمل کند. نبرد پانورموس
نبرد پانورموس در سال ۲۵۰ پیش از میلاد در سیسیل در خلال نخستین جنگ پونیک بین ارتش رومی به رهبری لوسیوس کیسیلیوس متلوس و نیروی کارتاژنی به رهبری هاسدروبال درگرفت. نیروهای رومی متشکل از دو لژیون که از شهر پانورموس دفاع می‌کردند، ارتش بسیار بزرگتر کارتاژینی متشکل از ۳۰۰۰۰ مرد و بین ۶۰ تا ۱۴۲ فیل جنگی را شکست دادند. جنگ در سال ۲۶۴ قبل از میلاد آغاز شده بود و کارتاژ کنترل بسیاری از سیسیل را در دست داشت، جایی که بیشتر نبردها در آنجا رخ داد. در سال‌های ۲۵۶–۲۵۵ قبل از میلاد، رومی‌ها تلاش کردند تا به شهر کارتاژ در شمال آفریقا حمله کنند، اما شکست سنگینی از ارتش کارتاژینی که دارای سواره نظام و فیل بودند متحمل شدند. هنگامی که کانون جنگ به سیسیل بازگشت، رومی‌ها شهر بزرگ و مهم پانورموس را در سال ۲۵۴ قبل از میلاد تصرف کردند. پس از آن، از ترس فیل‌های جنگی که کارتاژنی‌ها به سیسیل فرستاده بودند، از جنگ اجتناب کردند. در اواخر تابستان ۲۵۰ قبل از میلاد، هاسدروبال ارتش خود را برای ویران کردن محصولات کشاورزی شهرهای متحدان روم رهبری کرد. رومی‌ها به پانورموس عقب‌نشینی کردند و هاسدروبال به استحکامات شهر یورش آورد. هنگامی که به پانورموس رسید، متلوس برای مبارزه با فیل‌ها به نیزه‌های حاصل از خاکبرداری‌های حفر شده در نزدیکی دیوارها روی آورد. در زیر شلیک نیزه‌ها، فیل‌ها وحشت کردند و از طریق پیاده‌نظام کارتاژینی گریختند. سپس پیاده‌نظام سنگین رومی، جناح چپ کارتاژینی را مورد یورش قرار داد. فیل‌ها غنیمت گرفته شدند و بعداً در سیرک ماکسیموس سلاخی شدند. این آخرین نبرد زمینی مهم جنگ بود که نه سال بعد با پیروزی رومیان به پایان رسید. جنگ صلیبی سوم
ابتدا فیلیپ در ۲۱ آوریل ۱۱۹۱ به صور رسید و از آن‌جا عازم عکا شد ولی ریچارد در قیاس با فیلیپ سفر مهیج‌تر و خطرناک‌تری به عکا داشت. وی در راه رسیدن به عکا دچار توفان شد، تا نظم ناوگان وی از بین برود و تعدادی از کشتی‌ها مثل کشتی خزانه در سواحل قبرس درهم شکستند. در قبرس، ایزاک کومونوس که خود را پادشاه اصلی بیزانس می‌دانست، اقدام به غارت کشتی‌های درهم شکسته ریچارد نمود و افراد زنده مانده را به زندان انداخت. ریچارد با شنیدن این اتفاق به خشم آمد و خواستار بازپس‌گیری اموال و نیروهای خود شد؛ اما خودداری ایزاک سبب شد، تا ریچارد نیروهای خود را آماده حمله به ایزاک کند. نیروهای وی توانستند در مدت زمان کوتاهی تمامی جزیره را فتح کنند. بدین ترتیب، ریچارد از قبرس به عنوان مرکز تأمین آذوقه نیروهای خود طی نبرد با ایوبیان استفاده کرد. سرانجام در هفتم ژوئن ۱۱۹۱ میلادی، نیروهای ریچارد به سواحل شرقی مدیترانه رسیدند و در اولین اقدام ناوگان اعزامی مسلمانان از مصر را در دریا نابود کرد، تا امید نیروهای مدافع شهر برای شکستن محاصره از بین رود. تصرف فیلیپین توسط ژاپن
اشغال فیلیپین توسط ژاپن () بین سالهای ۱۹۴۲ و ۱۹۴۵ اتفاق افتاد، زمانی که امپراتوری ژاپن در جنگ جهانی دوم، فیلیپین مشترک‌المنافع را اشغال کرد. نبرد کرسی
نبرد در ۲۶ اوت ۱۳۴۶ نزدیک کرسی در شمال فرانسه درگرفت، ارتش انگلستان و ارتش ولز به همراه متفقین آنها از امپراتوری مقدس روم به رهبری ادوارد سوم (انگلستان) توانستند ارتش فرانسه به رهبری فیلیپ ششم را که از لحاظ تعداد نفرات بسیار بیشتر از آنها بودند شکست دهند. جسارت و درس‌های انعطاف‌پذیر تاکتیکی، جنگ‌های اخیر با وایکینگ‌ها و بعدتر با اسکاتلند باعث شده بود تا ارتش انگلستان تجربهٔ کافی در نبرد برای پیروزی را داشته باشد، هزاران جنگجوی زره‌پوش فرانسوی به وسیلهٔ تیرهای پرتاب شده از کمان‌های بلند انگلیسی‌ها کشته شدند. این در حالی بود که تعداد تلفات انگلیسی در حدود ۲۰۰ نفر بود. فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه
نخستین اختلاف در عکا، بر سر انتخاب پادشاه اورشلیم بود و بدین ترتیب دسته‌بندی‌ها آغاز شد. فیلیپ طرفدار کنراد بود در حالی که ریچارد طرفدار گی لوزینیان بود که در آخر این مناقشه با انتخاب مجدد گی به عنوان پادشاه و پس از آن کنراد و سپس ایزابلا __ دختر گی سیبلا و امالریک __ به پایان رسید. دومین اختلاف از آنجا آغاز شد که بعد از بیماری دو پادشاه در عکا، فیلیپ که زودتر سلامتی خود را بدست آورده بود، درصدد حمله شدیدی برای فتح نهایی عکا کشید. ریچارد که هنوز سلامتی خود را به‌طور کامل بازنیافته‌بود و نگران بی‌نصیب ماندن از غنائم پیروزی بود، اجازه همراهی نیروهای خود را برای اجرای نقشه فیلیپ نداد؛ و به علت کناره‌گیری ریچارد و نیروهایش، تلاش فیلیپ در فتح نهایی عکا به جایی نرسید و حمله متقابل صلاح‌الدین به لشکرگاه صلیبیون و فیلیپ، با دشواری دفع شد. سومین اختلاف بین دو پادشاه پس از تصرف عکا رخ داد که با اشغال نهایی عکا، نیروهای هر پادشاهی در مکانی در شهر مستقر شدند اما نیروهای آلمانی خواهان پایگاهی هم طراز با نیروهای فرانسوی و انگلیسی بودند که با حمایت فیلیپ همراه شدند و به همین دلیل پرچم خود را کنار پرچم ریچارد برافراشتند که نیروهای انگلیسی در مقابل پرچم را فرو کشیدند و به خندق شهر انداختند. لئوپولد که از این ماجرا به خشم آمده بود، به همراه نیروهای خود به اروپا بازگشت. علاوه بر آن، فرانسویانی که قبل از سقوط عکا توسط صلاح‌الدین، صاحب زمین و مستغلاتی در عکا بودند، استرداد املاک خود را خواستار شدند که با مخالفت ریچارد روبه‌رو شدند بنابراین دست به دامان فیلیپ شدند اما اصرارهای فیلیپ نیز به نتیجه‌ای نرسید که منجر به خشم بیش از پیش فیلیپ شد. نبرد سوم پانی‌پت
تاریخ‌نگاران در مورد مکان دقیق جنگ اختلاف نظر دارند، اما از نظر اکثریت مورخین این جنگ در نزدیکی منطقه کالا آمب و جاده سانولی امروزی رخ داده‌است. این جنگ برای چندین روز ادامه یافت و بیش از ۱۲۵٬۰۰۰ نیروی جنگی در آن شرکت داشتند. درگیری‌ها میان دو ارتش به درازا کشید و هر دو جناح ضررها و منافعی داشتند. نیروهای تحت رهبری احمد شاه درانی پس از تخریب چندین جناح مراتی‌ها در نهایت فاتح میدان نبرد شدند. مورخین اختلاف نظرهای سنگینی در میزان ضررهای هر دو جناح دارند، اما باور براین است که حدود ۶۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰ نفر در این جنگ کشته شده و تعداد زخمی‌ها و اسیران به‌طور قابل توجه مورد مناقشه است. طبق یک رویدادنامه که بر اساس شاهد عینی نگاشته شده، باخار توسط دیوان شجاع الدوله کاشی راج–در حدود ۴۰٬۰۰۰ زندانیان مراتی یک روز پس از جنگ به خونسردی سلاخی شدند. «گرنت دوف» مصاحبه‌ای از نجات یافتگان این قتل‌عام‌ها را در «"تاریخ مراتی‌ها"» آورده که این رقم را تأیید می‌کند. شیج‌واکر که رساله وی تحت عنوان «"پانی‌پت ۱۷۶۱"»، یکی از بهترین منابع ثانویه در مورد جنگ پنداشته می‌شود، می‌گوید که «تعداد کشته‌های مراتی‌ها (سربازان و نیروهای غیرجنگی) در جریان جنگ و پس از آن کم‌تر از ۱۰۰٬۰۰۰ نیست». جنگ داخلی آمریکا
در طول سال ۱۸۶۲-۱۸۶۱ در جبهه غربی اتحادیه دستاوردهای دائمی برجسته‌ای حاصل کرد در حالیکه در جبهه شرقی نبرد بی‌نتیجه بود. در سپتامبر ۱۸۶۲ لینکلن اعلامیه آزادی بردگان را صادر کرد که پایان بخشیدن به برده‌داری را هدف جنگ قرار داد. در جبهه غربی، اتحادیه ناوگان رودخانه‌ایِ مؤتلفه را در سپتامبر ۱۸۶۲ و سپس اکثر ارتش غربی‌اش را ویران ساخته و نیواورلئان را متصرف شد. محاصره موفقیت‌آمیز ویکسبرگ در ۱۸۶۳ توسط ارتش اتحادیه، مؤتلفه را در رود می‌سی‌سی‌پی به دو قسمت تقسیم نمود. در ۱۸۶۳ یورش ژنرال مؤتلفه رابرت ادوارد لی به شمال با نبرد گتیسبرگ پایان گرفت. موفقیت‌ها در جبهه غربی سبب شدند ژنرال یولیسیز سایمن گرانت در ۱۸۶۴ فرماندهی کل ارتش اتحادیه را در دست گیرد. پس از آنکه اتحادیه، بنادر مؤتلفه از اقیانوس اطلس تا خلیج مکزیک را به‌طور دائم مورد محاصره قرار داد، توانست منابع و نیروی انسانی خود را به‌سوی حمله‌ای همه‌جانبه به مؤتلفه رهنمون سازد که منجر به سقوط آتلانتا در ۱۸۶۴ بدست ژنرال ویلیام تکامسه شرمن و لشکرکشی او به‌سوی دریا شد. آخرین نبردهای قابل‌توجه در حول‌وحوش محاصره ده‌ماهه پترزبورگ ـ دروازه‌ای به‌سوی پایتخت مؤتلفه یعنی ریچموند ـ رخ دادند. فیلیپ ششم
با پیاده شدن نیروهای انگلیسی در فلاندر، هر دو طرف به دنبال به دست آوردن متحد در کشورهای سفلی و حوضه رود راین در جانب خود برآمدند. فیلیپ که قصد داشت نه تنها متحدانی حاصل نماید بلکه از وفاداری حاکمان محلی همچون سنیورنشین کوسی با موقعیتی راهبردی، اطمینان حاصل کند، موجبات وصلت آنگران ششم، سنیور کوسی و کاترین، دختر لئوپولد یکم، دوک بزرگ اتریش و نوه آمادئوس پنجم، کنت ساووی را فراهم کرد. در ابتدا با توجه به شکوه نظامی فرانسه به عنوان قدرت غالب در اروپا که سایر کشورها از جمله انگلستان را تحت‌الشعاع خود قرار داده بود، به نظر می‌رسید این درگیری خطر چندانی دربرنداشته باشد. با این وجود، سلطه بر آکیتن و اتحاد با فلاندری‌ها دو جای پا در سرحدات فرانسه به ادوارد داده بود. اسکندر مقدونی
فیلیپ و اسکندر پس از پیروزی در نبرد خایرونیا بی‌دردسر در پلوپونز پیشروی کردند و مورد استقبال تمامی شهرها قرار گرفتند. اگرچه وقتی به اسپارت رسیدند مورد بی‌مهری قرار گرفتند ولی به جنگ نیز متوسل نشدند. فیلیپ در کورنت بین اکثر دولت‌شهرهای یونانی به‌جز اسپارت یک «اتحادیهٔ هلنی» برقرار کرد و خود را هژمون (فرمانده اعظم) این اتحادیه نامید و طرح‌هایش برای حمله به امپراتوری هخامنشیان را علنی کرد. نبرد آرسوف
پس از شکستن محاصره عکا و فتح شهر توسط نیروهای صلیبی، در ۳۱ ژولای ۱۱۹۱، فیلیپ دوم به سبب بیماری، عکا را ترک کرد و ابتدا عازم صور و سپس بریندیزی شد تا ریچارد، فرمانده نیروهای صلیبی در جنگ با صلاح‌الدین بشود. صلیبیون با رسیدن نیروهای کمکی و فتح عکا روحیه بالایی داشتند، و این امر سبب شد تا ریچارد درصدد بازپس‌گیری مناطق جنوبی و اورشلیم، که چند سال قبل توسط صلاح‌الدین فتح شده بود، برآید. شکست صلاح‌الدین در عکا و کشتار اسرای مسلمان توسط ریچارد، سرآغازی بر عقب‌نشینی مسلمانان بود؛ اما صلاح‌الدین با آگاهی از قدرت صلیبیون درصدد نشان دادن قدرت ایوبیان برآمد؛ بنابراین نیروهای خود را آماده نبردهای بعدی با صلیبیون کرد. نبرد فریتوال
نبرد فریتوال ()، نبردی است در سال ۱۱۹۴ بین فیلیپ دوم فرانسه و ریچارد یکم انگلستان که با پیروزی ریچارد و نیروهایش همراه بود که فیلیپ مجبور به عقب‌نشینی به سمت پاریس شد. این جنگ، آخرین جنگ ریچارد قبل از مرگش در سال ۱۱۹۹ بود. جنگ فیلیپین و آمریکا
جنگ فیلیپین و آمریکا ( ; ; )، که همچنین به عنوان جنگ فیلیپینی-آمریکایی، جنگ فیلیپین، قیام فیلیپین یا شورش تاگالوگ نیز اشاره شده‌است؛ درگیری مسلحانه بین جمهوری اول فیلیپین و ایالات متحده آمریکا بود که از ۴ فوریه ۱۸۹۹ تا ۲ ژوئیه ۱۹۰۲ ادامه داشت. در حالی که ملی‌گرایان فیلیپینی این درگیری را ادامه مبارزه برای استقلال می‌دیدند که از سال ۱۸۹۶ با انقلاب فیلیپین شروع شده بود، دولت آمریکا آن را به عنوان یک شورش درنظر گرفت. این درگیری زمانی به وجود آمد که جمهوری اول فیلیپین به مفاد معاهده پاریس اعتراض کرد که بر اساس آن ایالات متحده، فیلیپین را از اسپانیا گرفت و آن را تصاحب کرد و جنگ آمریکا و اسپانیا پایان یافت. فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه
با وجود کمک‌های محلی که از جانب مصر و شام به ارتش ایوبی می‌شد، صلاح‌الدین توان و نیروی کافی برای شکستن محاصره را نداشت. هر دو ارتش طی زمستان به عملیات خود علیه دیگری ادامه دادند؛ اما به نتیجه مشخص و کاملی دست نیافتند. این موقعیت تا آن‌جا پیش رفت که بین دو طرف توازن قدرت ایجاد شد، به حدی که نه صلیبیون می‌توانستند وارد شهر شوند و نه صلاح‌الدین می‌توانست آن‌ها را عقب بزند؛ بنابراین دو طرف در انتظار رسیدن کمک بودند، تا فرصت حمله به یکدیگر را بیابند. اما به مرور شرایط برای صلیبیون دشوار شد؛ زیرا دسترسی به آذوقه و مواد غذایی را از دست داده‌بودند. با رسیدن یک کشتی حامل گندم و در ادامه خبر پیاده شدن شاهان فرانسه و انگلستان در سواحل شرقی مدیترانه، صلیبیون برای ادامه نبرد امیدوار شدند. هوکبالهاپ
فیلیپین از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تحت حمایت مستقیم سیاسی و نظامی ایالات متحده قرار داشت، اگرچه وضعیت یک مستعمره به‌طور رسمی به آن اختصاص داده نشد اما یک کشور «خودمختار»، در واقع یک‌نیمه مستعمره بد. در طول جنگ جهانی دوم، فیلیپین نیز توسط ژاپن اشغال شد که به نوبه خود جنبش مقاومت را به وجود آورد. ارتش چریکی هوکبالهاپ که توسط میهن‌پرستان ایجاد شده و متأثر از کمونیست‌ها بود، نبردهای طولانی و تلخی را با اشغالگران ژاپنی انجام داد. هنگامی که نیروهای آمریکایی در اکتبر ۱۹۴۴ به فیلیپین رسیدند، قسمت قابل توجهی از کشور / جزیره لوزون / توسط فیلیپینی‌ها آزاد شده بود. ژنرال داگلاس مک‌آرتور، که فرماندهی آمریکایی‌ها را بر عهده داشت، «خلع سلاح کشور» را با خلع سلاح پارتیزان‌ها، دستگیری مبارزان استقلال و بازگرداندن نظم قدیمی آغاز کرد. فعالیت‌های وی موجب خشم عمومی مردم و افزایش احساسات ضد آمریکایی شد. الیپی
این جنگ در پنج استان شورشی رخ داد که در شمالغرب و غرب پادشاهی الیپی بودند. نبرد لایپزیگ
نبرد لایپزیگ ، که نبرد ملت‌ها نیز خوانده می‌شود، نبردی بود که در روزهای ۱۶ تا ۱۹ ماه اکتبر سال ۱۸۱۳ میلادی بین نیروهای ائتلافی روسیه، پروس، اتریش و سوئد با رهبری تزار روس الکساندر اول و پرنس شوارتزِنبرگ از سویی و ارتش فرانسه با رهبری ناپلئون اول از سوی دیگر درگرفت. این جنگ که در شهر لایپزیگ و مناطق اطراف آن انجام گرفت، به شکست قطعی ارتش فرانسه منجر شد. در این نبرد ۶۰۰٬۰۰۰ سرباز حضور داشتند، به این ترتیب بزرگ‌ترین نبرد پیش از نبردهای جنگ جهانی اول به‌شمار می‌رود. در بین قوای ناپلئون، نیروهای لهستانی، ایتالیایی و آلمانی نیز حضور داشتند. تاریخ بولیوی
نیروهای بولیویایی-پروئی پیروزی‌های بزرگی همچون شکست قوای اعزامی آرژانتین و شکست قوای اولیه شیلی در عرصه نبرد پائوسارپاتا یه دست آوردند. در آن نبرد عهدنامه پائوسارپاتا با مضمون تسلیم بی‌قید و شرط ارتش شورشیان شیلی و پرو به امضای طرفین رسید. عهدنامه تضمین می‌کرد که نیروهای شیلی از پرو و بولیوی عقب نشینی کنند و کشتی‌های ضبط شده کنفدراسیون برگشت داده شوند، شرایط اقتصادی به حالت معمولی برگردد و کنفدراسیون وام پرو را به شیلی بازپرداخت کند. بیحالتی در مفاد عهدنامه دولت را مجبور کرد تا آن را لغو کند. دولت شیلی قوای ثانویه را تشکیل داد و به کنفدراسیون پرو-بولیوی حمله کرد و کنفدراسیون را در میدان نبرد جنگ یونگای |یونگای با استفاده از همان سلاح‌هایی که سانتاکروز به آن‌ها اجازه نگهداری داده بود، شکست داد. پس از این شکست، سانتاکروز به اکوادور فرار کرد و کنفدراسیون پرو-بولیوی منحل شد. تاریخ فیلیپین
اشاره به اشغال فیلیپین توسط ژاپن در ۴۲–۱۹۴۱ و دفاع از جزایر فیلیپین توسط نیروهای مسلح فیلیپینی و نیروهای ایالات متحده آمریکا دارد. تعداد نیروهای مدافع فیلیپین در حدود دو یا سه برابر مهاجمان ژاپنی بود، اما این نیروها ترکیب شده بود از نیروهای غیر ارتشی، گارد ملی، نیروهای شهربانی و نیروهای مشترک‌المنافع که به تازگی ایجاد شده بود. ژاپن در این نبرد از بهترین افراد ارتشی خود در خط اول جبهه استفاده کرد. نبرد دماغه سنت‌جورج
نبرد دماغهٔ سنت‌جورج نبردی دریایی بود میان امپراتوری ژاپن و ایالات متحده آمریکا در گرماگرم جنگ اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم. این نبرد در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۳ و میان دماغه سنت‌جورج، جزیره ایرلند نو و جزیره بوکا در پاپوآ گینه نو رخ‌داد. نتیجهٔ نبرد پیروزی آمریکایی‌ها بود. نبرد دماغهٔ سنت‌جورج واپسین درگیری سطحی کشتی‌ها در عملیات جزایر سلیمان، و همچنین نقطهٔ پایانی بر حضور ژاپن در این محدوده بود. در جریان این عملیات نیروهای آمریکا به کشتی‌های در حال عقب‌کشاندن نظامیان ژاپنی تاختند، سه ناوشکن ژاپنی غرق‌شد و ۷۶۴ تن از ژاپنی‌ها جان‌سپردند، ولی به آمریکایی‌ها آسیبی نرسید. اردشیر سوم (هخامنشی)
اگرچه هیچ شورشی در داخل امپراتوری ایران رخ نداد، اما قدرت روزافزون فیلیپ دوم در مقدونیه، توجه اردشیر را به خود جلب کرد. اردشیر در اقدامی قاطع و هوشمندانه دستور داد که از نفوذ ایران برای کنترل و محدود کردن قدرت رو به رشد پادشاه مقدونی استفاده شود. در سال ۳۴۰ پیش از میلاد، به ساتراپ‌های ایرانی آسیای صغیر دستور داد که به هر نحوی که شده به حکومت تراکیه کمک نمایند. یک گروه از نیروهای ایرانی برای کمک به شاهزاده تراکیه، به منظور حفظ استقلال خود در مقابل تهاجمات فیلیپ اعزام شد. همچنین کمک‌های مؤثری از سوی ایران به شهر پرینتوس شد، به‌طوری که باعث شد ارتش مجهز فیلیپ که این شهر را به محاصره درآورده بود، مجبور به عقب‌نشینی و ترک محاصره شود. در آخرین سال حکومت اردشیر، فیلیپ دوم که از مدت‌ها قبل برنامه‌هایی برای لشکرکشی به امپراتوری ایران در نظر گرفته بود، تصمیم به آغاز جنگ گرفت اما از یک سو اکثر دولت‌شهرهای یونان با او متحد نشدند و از سویی دیگر قتل وی توسط پاوسانیاس سبب لغو همیشگی ماجراجویی‌های فیلیپ شد. نبرد توپل‌لو
نبرد توپل‌لو () نبرد توپلو (ژوئیه ۱۴–۱۵ ۱۸۶۴) مبارزه‌ای بود در نزدیکی توپلوو، میسیسیپی از سری جنگ‌های داخلی آمریکا. در این نبرد ایالات متحده با پیروزی بر نیروهای متفق در شمال شرق می‌سی‌سی‌پی و حصول اطمینان از ایمنی ژنرال ویلیام شرمن کنترل خطوط در طول مسیر آتلانتا کمپین را در دست گرفت. نبرد هلیفکس (۱۷۸۲ میلادی)
نبرد هلیفکس نبردی بود که در ۲۸ مهٔ ۱۷۲۸ در هلیفکس، نوا اسکوشیا میان نیروهای انقلابی آمریکا و نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا روی داد. استعداد انقلابیون آمریکا یک کشتی تجاری مسلح به نام جک بود و در برابر استعداد نیروی دریایی بریتانیا یک بریگ ۱۴توپه به نام ایچ‌ام‌اس ابزرور. این نبرد یک درگیری طولانی و شدید توصیف شده‌است. ناخدای کشتی آمریکایی به نام دیوید روپس بر اثر شلیک توپ انگلیسی‌ها کشته شد و نهایتاً بریتانیایی‌ها پیروز میدان گشتند. فیلیپ ششم
نخستین لشکرکشی ادوارد به فرانسه با انعقاد آتش‌بس در سال ۱۳۴۲ میلادی، بجز پیروزی در نبرد دریایی اسلویس در سال ۱۳۴۰ میلادی، بدون حصول نتیجه، متوقف شد. نبرد دریایی اسلویس ناوگان دریایی فرانسه را منهدم و انگلستان را موقتاً بر کانال مانش مسلط کرد. این پیروزی انگلیسی‌ها در پی دستیابی آن‌ها به یک نوآوری نظامی ارزشمند یعنی «کمان بلند» حاصل شد که در ادامه جنگ به کابوسی برای فرانسوی‌ها بدل گشت. کسی جرئت اعلام این شکست به فیلیپ را نداشت تا این که دلقک دربار به او گفت که «انگلیسی‌های بزدل همانند فرانسوی‌های شجاع به عرشه کشتی‌های ما نپریدند» که فیلیپ با شنیدن آن خود متوجه موضوع شد. ادوارد ثمره‌ای از این پیروزی حاصل نکرد چرا که نتوانست نیروی کافی برای عملیات زمینی تأمین کند و متحدانش در کشورهای سفلی که به قیمت گزافی گرد آمده بودند اما منفعت چندانی در همراهی او نمی‌دیدند، نیز از او فاصله گرفتند و برخی حتی به فرانسوی‌ها پیوستند. از همین رو، ادوارد که نیروهای خود را ناکافی می‌دید و دارایی خزانه ورشکسته‌اش نیز ته کشیده بود، در انتظار فرصتی بهتر، پادرمیانی پاپ برای آتش‌بس را پذیرفت. نبرد اسلویس
در طول نبرد نیروی دریایی فیلیپ تقریباً به شکل کامل نابود شد و بدین وسیله ناوگان انگلستان کنترل کاملی بر کانال به دست آورد، هر چند در پایان سلطنت ادوارد، فرانسویان مجدداً ناوگان خود را بازسازی نمودند و در سال‌های بعد تبدیل به یک تهدید عمده برای انگلستان شدند نبرد لا فوربیه
پس از پایان یافتن جنگ صلیبی ششم و بازگشت فریدریش به اروپا، وی در سال ۱۲۳۰ توانست با پاپ آشتی و مصالحه برقرار کند تا از زیر فشارهای وارده از جانب دستگاه پاپ خارج شود؛ با این حال وی در اراضی مقدس با مقاومت افرادی همچون جان ابلین روبه‌رو شد که موفق شده بود، رهبری تمامی گروه‌های مخالف فریدریش را برعهده بگیرد. با این حال درگیری بین نیروهای هوهنشتافن‌های فریدریش و صلیبیون به رهبری جان ابلین با پیروزی جان ابلین همراه بود. از آن پس سلطنت امپراتوری ظاهر خود را حفظ کرد اما قدرت واقعی در دست خاندان ابلین قرار گرفت. همزمان با درگیری داخلی میان صلیبیون، ایوبیان نیز درگیر جنگ‌های داخلی شدند. پیوند الکامل و الاشرف به فاصله کوتاهی پس از تسخیر دمشق از بین رفت و دو برادر تا سال ۱۲۳۷ که الاشرف درگذشت، درگیر جنگ داخلی شدید با یکدیگر بودند. پس از الکامل موفق شد تا سوریه را متصرف شود اما خود پس از اندک زمانی درگذشت. پس از مرگ وی، حکومت میان دو پسرش تقسیم شد؛ الصالح حکومت دمشق و العادل حکومت مصر را به دست گرفت؛ با این حال این برادر نیز پس از مدتی وارد جنگ با یکدیگر شدند تا اینکه الصالح مصر فتح کرد اما خود سوریه را نیز از دست داد. نبرد هندرسون فیلد
نبرد هندرسون فیلد () از ۲۳ تا ۲۶ اکتبر ۱۹۴۲ در اطراف گوادال‌کانال در جزایر سلیمان رخ داد. این نبرد یک جنگ زمینی، دریایی و هوایی جنگ اقیانوس آرام جنگ جهانی دوم بود و بین ارتش امپراتوری ژاپن و نیروی دریایی و متفقین، عمدتاً تفنگداران دریایی و ارتش ایالات متحده انجام شد. این نبرد آخرین حمله از سه حمله اصلی زمینی بود که ژاپنی‌ها در جریان لشکرکشی گوادال‌کانال انجام دادند. نبرد زاما
ارتش هانیبال، سپاهی بود متشکل از ۳۶ هزار پیاده‌نظام، ۴ هزار سواره‌نظام و ۸۰ فیل جنگی، در مقابل، ارتش روم در مجموع دارای ۲۹ هزار پیاده‌نظام و ۶۱۰۰ سواره نظام بود، اسکیپیو فرماندهٔ سپاه روم سواره‌نظام خود را در جهت تقابل با سواره‌نظام باتجربهٔ کارتاژی در جناحین قرار داد و نومیدیایی‌ها در سمت چپ قرار گرفتند، هانیبال نیز تقریباً مجموع نیروهای خود را در سه خط مستقیم و درست در پشت فیل‌ها قرار داد. خط اول یا مقدم سپاه هانیبال متشکل از ترکیبی از نیروهای مزدور گل، لیگوریا و جزایر بالئاری بود، در خط دوم و پشت سر خط مقدم، نیروهای خود کارتاژی‌ها و لیبی قرار داشتند در حالی که جانبازان و مجروحین جبههٔ ایتالیا در خط سوم قرار داده شدند، هانیبال به عمد نیروی عمدهٔ پیاده‌نظامش را در خط سوم نگه داشت و این تاکتیک از دید او تنها به دلیل خنثی کردن تمایل احتمالی اسکیپیو در جهت حمله به مرکز نیروهای کارتاژی و خطوط مقدم خودش بود، همان چیزی که در نبرد ایلیپا از اسکیپیو دیده بود. تیتوس لیویوس، مورخ رومی، می‌گوید که هانیبال ۴ هزار نفر از نیروی مقدونیه را در خط دوم مستقر کرده بود، نیروی هوایی فیلیپین
نیروی هوایی فیلیپین () نیروی هوایی زیرمجموعه نیروهای مسلح فیلیپین است، که فعالیت خود را از سال ۱۹۴۷ آغاز نمود. نبرد ایلیپا
پس از شکست هاسدروبال برقی در نبرد بایکولا و سپس عزیمت وی به ایتالیا، نیروهای تقویتی کارتاژی هرچه بیشتری در ابتدای ۲۰۷ ق. م در شبه جزیره ایبری تحت فرماندهی هانو پیاده شدند و به نیروهای ماگو برقی پیوستند. این‌دو با یکدیگر ارتشی نیرومند از مزدوران سلتیبری تشکیل دادند. در همان‌حال هاسدروبال گیسکو (با هاسدروبال برقی نامبرده اشتباه نشود) نیز ارتش خود را از کادیس به اندلس آورد؛ بنابراین شیپیوی رومی ناچار بود با دو ارتش متمرکز شده (یکی به رهبری ماگو برقی و هانو، و دیگری به رهبری هاسدروبال گیسکو) رویارو شود. در صورتی که شیپیو به یکی از دو ارتش حمله می‌کرد، ارتش دیگر می‌توانست به عقبهٔ وی ضربه بزند. نبرد لیته
نبرد لِیته یکی از درگیری‌های جنگ اقیانوس آرام در هنگامهٔ جنگ جهانی دوم بود. در جریان این نبرد نیروهای ایالات متحده آمریکا و چریک‌های فیلیپینی به رهبر ژنرال داگلاس مک‌آرتور در نبردی آبی خاکی با امپراتوری ژاپن وارد جنگ شدند. این جنگ در فاصلهٔ ۲۰ اکتبر تا ۳۱ دسامبر ۱۹۴۴ میلادی در جزیره لیته رخ‌داد؛ هدف از آن کوشش برای خارج‌نمودن فیلیپین از چیرگی ژاپنی‌ها پس از سه‌سال از اشغال این سرزمین بود. رمز عملیات "King Two" بود. در نبرد لیته ژاپنی‌ها برای نخستین بار از کامی‌کازه استفاده‌کردند. نتیجهٔ این نبرد پیروزی قاطع متفقین بود. جنگ فیلیپین و آمریکا
این جنگ منجر به کشته شدن حداقل ۲۰۰۰۰۰ غیرنظامی فیلیپینی شد که بیشتر به دلیل قحطی و بیماری روی داد. برخی تخمین‌ها برای کل کشته‌های غیرنظامی تا یک میلیون نفر نیز می‌رسد. جنگ و به ویژه اشغال توسط ایالات متحده، فرهنگ جزایر فیلیپین را تغییر داد و منجر به ظهور پروتستانیسم و نابودی کلیسای کاتولیک و ورود زبان انگلیسی به جزایر به عنوان زبان اصلی دولت، آموزش، تجارت، صنعت شد.