شراب انگور چگونه درست می شود؟
شراب‌گیری
پس از برداشت محصول انگورها به شراب‌سازی (شراب‌خانه) رفته و برای اولیه آماده می‌شوند.  در این مرحله فرایند ساخت شراب سفید از قرمز جدا می‌شود. شراب قرمز از پوراب (پالپ) انگورهای قرمز یا سیاه تولید شده و فرایند تخمیر با پوست‌های انگور انجام می‌شود که آن را رنگی می‌کنند. شراب سفید به واسطه تخمیر آب‌میوه — که از فشردن انگورهای له شده تولید شده و پوست انگور از آن مرحله به بعد دیگر نقشی ندارد — تولید می‌شود. گاهی شراب سفید از انگور قرمز تولید می‌شود که با گرفتن آب انگور توام با کمترین تماس پوست انگور انجام می‌شود. شراب‌های گلی رُز هم از انگورهای قرمز در تماس با پوست تا زمانی که به اندازه کافی رنگ صورتی بگیرد (خیساندن یا عصاره‌گیری) ساخته می‌شود و هم اینکه می‌تواند ترکیبی از شراب سفید و شراب قرمز باشد. شراب گلی و سفید مقدار کمی از تانن پوست انگور را استخراج می‌کنند. شراب گلی
شراب گُلی یا شراب بلاش که به نام فرانسوی آن رُزه (rosé) شناخته می‌شود، نوعی شراب است که برای تهیه آن پوست انگور را کمی پس از شروع تخمیر از آب انگور جدا می‌کنند. حاصل این کار شرابی است که رنگ گلگونی دارد. گاه این شراب را با مخلوط کردن شراب قرمز و شراب سفید درست می‌کنند.
اتانول
مخمر آبجو، یا مخمر نانوایی قارچی است که با جوانه‌زدن تکثیر می‌شود، اگر این قارچ در مجاور یک ماده قندی تخمیر شود، موادی از خود خارج می‌کند که خاصیت آنزیمی داشته و موجب دگرگونی قند می‌شود. در بین قندها، فروکتوز یا قند میوه به فرمول CHO است که در میوه‌های شیرین و انگور وجود دارد که پس از تخمیر باعث ایجاد الکل و گاز دی‌اکسید کربن می‌شود. کشمش
برای تهیه مویز بیشتر از رقم رزقی استفاده می‌شود. برای این منظور انگور را پس از برداشت در محلی تمیز و عاری از هرگونه آلودگی پهن کرده و پس از خشک شدن آن را جمع‌آوری کرده و در سبدهای بزرگ نگهداری می‌نمایند. شیرینی کشمشی غزاویه بزرگ
در روزهای 14 و ۱۵ تیرماه سال ۱۳۹۷ اولین جشنواره برداشت انگور در روستای غزاویه برزگ برگزار شد. به گفته حسن ناصر مدیر اداره میراث فرهنگی شهرستان کارون، «در این جشنواره سفر به سفره‌ها را خواهیم داشت و چند نمونه غذای محلی پخت می‌شود؛ بازی‌های محلی و مراسم محلی قوم عرب مانند یزله و علوانیه که ثبت ملی شده‌اند در این جشنواره برگزار خواهند شد همچنین اتفاق بسیار جالب عرضه انگور در ظرف‌های حصیری 2 الی 4 کیلو با قیمت بسیار مناسب بطور مستقیم توسط کشاورز در این جشنواره است.» شیر شیره
شیر شیره یکی از ترشی‌های سنتی استان همدان شمرده می‌شود. شیر شیره از انگور سیاه و سرکه که چند ماه زیر برف خوابانده شده درست می‌شود. و در واقع شاید بتوان ترشی انگور نامید. طعمی ملس دارد و انگور را به روشی خاص در مایع مخلوطی از سرکه و شکر در مرز بین سرکه و شراب نگه میدارد که نه تبدیل به سرکه می شود و نه تبدیل به الکل میشود . بیشتر برای تهیه آن از انگور سیاه (شانی) استفاده میشود ولی از گونه های دیگر نیز گاها بهره برداری می شود برای خرید این نوشیدنی خوش طعم فقط باید به شهر همدان سفر کرد و زمان سرو آن از اواخر پاییز تا اوایل تابستان است. . شاتو دیکم
اول از همه باید توجه داشت که انگور استفاده می شود برای تولید نوشیدنی به دقت از هر بخش تقسیم گرفته شده است. به منظور حفظ هویت هر یک از بخش تخمیر - پس از جمع آوری، آن را به فرآیند خاص قرار گیرد. شراب شتو منحصر به فرد در که در طول تولید سنت اصلی نجات داد، اما، با این حال، همه از این - با استفاده از فن آوری های مدرن. الکل در افغانستان
افغانستان در حال حاضر حدود ۶۰٬۰۰۰ هکتار (۱۵۰٬۰۰۰ جریب) مزارع انگور دارد، اقلیم و خاک این کشور برای شراب با کیفیت، مناسب است. هرچند تاریخچه شراب به دوره‌های بسیار قدیمی‌تر برمی‌گردد، اما ظاهراً پرورش انگور (موکاری) حداقل از قرن چهارم پیش از میلاد بدین‌سو در بخش‌های افغانستان به‌خوبی پابرجا بوده‌است. گفته می‌شود، که بابر، نخستین امپراتور مغول، در مورد شراب کابل آگاهی حاصل کرد. بابرنامه که شرح حال اتوبیوگرافی وی است، گفته می‌شود که به‌ویژه در مورد منطقه استالف (احتملاً از کلمه یونانی "staphile" به معنی انگور مشتق شده‌است) این چنین شرح داده‌است، «تاکستان و باغ‌ها در دو سمت رود خروشان آن که آب سرد و زلال دارد». امپراطوری مغول از دره سند و افغانستان شراب با کیفیت دریافت می‌کرد. دوره قرون وسطی شاهد نسبتاً یک دوره شکوفان تولید شراب بود، که در قرن هجدهم میلادی پایان یافت. دهه ۱۹۶۰ میلادی شاهد شروع مجدد تولیدات بود، که توسط طالبان پایان داده شد. یک بررسی فرانسوی در حدود ۱۹۶۹ میلادی تخمین نمود که تاکستان‌های (بزرگ‌تر) حدود ۳۷٬۵۰۰ هکتار زمین را پوشش داده‌اند. و این تنها ۲ درصد اراضی قابل کشت است. بزرگ‌ترین تاکستان‌ها در نزدیکی هرات، قندهار و کابل موقعیت داشتند؛ ساحات کوچک‌تری نیز در مرز شمالی وجود داشت. هرچند این بررسی فرانسوی روی تاکستان‌های بزرگ و حرفهٔ تمرکز نموده‌است، اما می‌گوید که انگور در باغ‌های مختلف، حتی در ارتفاع ۲٬۴۰۰ متر در نورستان، پرورش می‌یابد. تخمینی که در ۱۹۶۸ میلادی برای یک برنامه مساعدت محلی انجام شد، نشان‌دهنده حدود ۶۰٬۰۰۰ هکتار (۱۵۰٬۰۰۰ جریب) تاکستان بود. اگر مقایسه شود، شراب اتریشی از زمینی حدود ۵۱٬۰۰۰ هکتار (۱۳۰٬۰۰۰ جریب) تولید می‌شود. تولیدات فعلی انگور در حال حاضر بیشتر در اطراف کابل بوده و نظر به دلایل مذهبی بیشتر آب‌میوه و کشمش از آن تولید می‌شود. شراب جمهوری
شراب جمهوری، شرابی است که از جوشانیدن شراب مثلث با آب بدست می‌آید. شرط آن است که در این جوشانیدن تمام آب بخار شود و بعد از مدتی قابل شرب می‌شود و بعضی شراب انگوری سه ساله را جمهوری نامند و گویند آب انگور ی است که در جوشیدن به نصف رسیده باشد. گرم و خشک و منضج (قوام آورنده اخلاط) و محلِّل و مشهی (اشتهاء آور) و معین جماع و سریع‌الانحدار (زود جذب) و مولد خون (خون ساز) غلیظ و مسخن احشاء (لاغرکننده شکم) است. شراب گازدار
شراب گازدار (رخشان شراب، sparkling wine) نوعی شراب متلألو است که نمی گذارند در فرایند تخمیر گازش خارج شود. شامپاین و شراب بورگونی که در فارسی به غلط بورگوندی خوانده شود نمونه های مشهوری از آن است هر چند در نقاط مختلف جهان تولید می شود و به نام محل تولید روانه بازار گردد. نوع ارزان آن هم در بازار هست که بدان گاز کربنیک ترزیق/تزریق می کنند. این عمل در حین یا پس از ریختن شراب در بطری انجام می‌شود. اما معمولاً شراب‌های گازدار را در هنگام ساختن جوری عمل می‌آورند که گاز کربنیک حاصل از عمل تخمیر از آن جدا نشده در نتیجه نوشیدنی گازدار می‌شود و نیازی به اضافه کردن گاز وجود ندارد. بطری اینگونه شراب برای تحمل فشار گاز کلفت‌تر از بطری شراب بی‌گاز است. شراب آرژانتینی
آرژانتین پنجمین تولیدکننده شراب در جهان است. شراب آرژانتینی، همانند بعضی از انواع غذاهای آرژانتین، در اسپانیا ریشه دارد. در طول استعمار اسپانیا در قاره آمریکا، قلمه‌های انگور در سال ۱۵۵۷ به سانتیاگو دل استرو آورده شد و کشت تولید انگور و شراب ابتدا به مناطق نزدیک و سپس به سایر نقاط کشور گسترش یافت. شراب آرژانتینی به‌طور عمده و به‌طور سنتی در استان‌های مندوزا، سان خوان، سالتا، لا ریاکا، کوردوبا، کاتامارکا تولید می‌شود و در دهه‌های گذشته آنها در ریو نگرو، بوئنوس آیرس، سانتافه و مناطق دیگر توسعه یافتند. راکی (نوشیدنی)
راکی به‌طور سنتی از دو بار تقطیر تفاله انگور (و یا تفالهٔ انگور مخلوط شده با اتانول) و رازیانه تازه در دیگ‌های مسی تقطیر ۵۰۰۰ لیتری و مزه دهی با انیسون انجام می‌شود. ساپراوی
از این گونه انگور در تاک‌های سرزمین‌های شوروی سابق همچون (ارمنستان، آذربایجان، مولداوی، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان و قرقیزستان) هنوز یافت می‌شود، در برخی از کشورهای اروپای شرقی (بلغارستان، رومانی) و همچنین کانادا و نیویورک نیز ازین گونه کاشت می‌شود. شراب قرمز حاصل از این گونه انگور می‌تواند بیش از ۳۰ سال سن داشته باشد. Saperawi اغلب به عنوان انگور خوراکی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در گرجستان نیز از نوع ساخته می‌شود، در شبه جزیره کریمه واقع در اوکراین از همین گونه انگور برای تولید زکت کریمه نیز استفاده می‌شود و در برخی از مناطق برای تهیه کنیاک می‌توان از آن استفاده نمود. کیندزماراولی یک شراب معروف گرجی است که ۱۰۰ درصد از گونه انگور ساپراوی برای تهیهٔ آن استفاده می‌شود. دوشاب بج
دوشاب بج یا دوشاب برنج یکی از شیرینی‌های محلی در استان گیلان است. زمان مصرف دوشاب بج معمولاً فصل زمستان است. برای تهیه دوشاب دانه‌های انگور در یک دیگ بزرگ ریخته و پخته می‌شود. پوست و هسته انگور به وسیلهٔ صافی جدا می‌شود سپس آب انگور جوشانده شده تا قوام بیاید و غلیظ شود. این شیرهٔ انگور «دوشاب» نامیده می‌شود. شربت (نوشیدنی)
شربت انواع میوه از جوشاندن میوه یا آب آن همراه با شیرین‌کننده‌ای مانند شکر یا عسل و قوام آوردن مخلوط به دست می‌آید. برخی از معروف‌ترین شربت‌های میوه عبارتند از شربت غوره، شربت انار، سکنجبین، شربت ریواس، شربت تمر هندی، شربت جو، شربت بابونه، شربت بادام. انگور روبی رومن
روبی رومن یا روبی رومی نوعی انگور رومیزی است که به‌طور کامل در استان ایشیکاوا، ژاپن رشد و به بازار عرضه می‌شود. رنگ آن قرمز و به اندازه یک توپ پینگ پنگ است. اولین انگور روبی رومی در اوت ۲۰۰۸ با ۱۰۰۰۰۰ ین ژاپن (۹۱۰ دلار آمریکا) در هر دسته ۷۰۰ گرمی یا ۲۶ دلار برای هر دانه انگور به فروش رفت. گفته می‌شود این انگور گران‌ترین نوع انگور است. در ژوئیه ۲۰۱۸، یک خوشه انگور روبی رومی، حاوی ۲۶ انگور با وزن حدود ۷۰۰ گرم، در اولین حراج سال در بازار عمده فروشی در کانازاوا به قیمت ۱٫۱ میلیون ین (حدود ۸۴۰۰ دلار) فروخته شد. شراب
فواید شراب قرمز در سلامتی شناخته شده‌است. با این حال بیش از حد مصرف کردن هر الکلی می‌تواند منجر به اعتیاد شود و مشکلاتی برای سلامتی به وجود آورد. الکل باید در حد اعتدال مصرف شود. شراب قرمز دارای آنتی‌اکسیدان بالایی می‌باشد و سرشار از پلی فنول‌ها از جمله proanthocyanidin است که یک آنتی‌اکسیدان قوی می‌باشد. در واقع شراب قرمز دارای آنتی‌اکسیدان بیشتری از آب انگور تجاری، زغال اخته خام، و حتی آکایی بری که یک میوه سرشار از آنتی‌اکسیدان است می‌باشد شراب تیره دارای آنتی‌اکسیدان بالایی می‌باشد و سبب جلوگیری از لخته شدن خون در شریانها می‌شود و از شریانها در برابر کلسترول بد (ال دی ال) محافظت می‌کند. شیره انگور
شیره انگور یک چاشنی است که از آب انگور غلیظ تهیه می شود. گلاب
برای تهیه گلاب، مقدار مشخصی از گل محمدی را درون دیگ آب جوش می‌ریزند و آن را تقطیر می‌کنند تا پس از مدتی گلاب به دست آید. تفاوت انواع مختلف گلاب، در میزان گل محمدی است که برای تولید آن استفاده شده‌است. گلاب سنگین یا گلاب ممتاز، نوعی گلاب درجه یک است که از تقطیر بین ۳۰ تا ۳۵ کیلوگرم گل محمدی به همراه ۸۰ لیتر آب به دست می‌آید. در نتیجه این فرایند، ۴۰ لیتر گلاب ممتاز به دست می‌آید. کیفیت این گلاب بسیار بالاست و غلظت خوبی نیز دارد، به همین دلیل می‌توان برای مصارف خانگی از آن استفاده کرد. سرکه بالزامیک
به محض برداشت انگور، میوه به آرامی پرس می‌شود و آب به دست آمده در معرض حرارت قرار می‌گیرد (میزان آن معمولاً ۸۰ درجه سانتی‌گراد و زمان آن ۳۶ تا ۴۰ ساعت است). فرآیند گرمایی برای کاهش حجم و از بین بردن باکتری‌ها اعمال می‌شود. در انتهای فرآیند حرارتی، میزان شکر ۲۸ تا ۳۳ درصد بوده و زمانی به این میزان دست پیدا می‌کنیم که از ۱۰۰ لیتر آب‌انگور اولیه ۶۰ لیتر باقی‌مانده باشد (از هر ۲۰۰ کیلوگرم انگور ۱۰۰ لیتر آب‌انگور استخراج می‌شود). رب انار
برای تهیه رب انار اگر دانه‌های انار تحت فشار بیش از حد قرار گیرند، آب انار تلخ می‌شود. در روش سنتی تولید رب انار در ایران، پس از آب‌گیری انار، آب آن را در ظرف‌های مسی ریخته و ساعت‌ها می‌جوشاندند تا به غلظت عسل برسد. امروزه رب انار به روش صنعتی نیز تهیه می‌شود و مدت زمان گرمادادن آب انار در این روش کمتر از روش سنتی است. شراب سیب
شراب سیب، سیباب یا سایدر یا سیدر یک شراب تخمیر شده از آب‌میوه و از نوشیدنی‌های الکلی است. این شراب بیشتر و بشکل سنتی از آب سیب ساخته می‌شود اما گاهی آنرا با هلو، گلابی و دیگر میوه‌ها نیز می‌پرورند. این شراب در سنتِ انگلیسی با دامنهٔ ۱٫۲٪ میزان الکل تا ۸٫۵٪ یا بیشتر الکلی می‌شود. اسیدها در شراب
اسیدها در شراب اجزای مهمی در شراب‌گیری و طعم دهی به محصول نهایی اند. این اسیدها هم در خود انگور و هم در شراب تولید می‌شوند و تأثیر مستقیم بر رنگ، مزه و تعادل شراب دارند. همچنین از شراب در برابر باکتری‌ها حفاظت می‌کنند. سنجش میزان اسیدی بودن شراب به سنجش کل اسیدهای موجود در آن مربوط می‌شود اما بدست آوردن میزان قدرت اسید را با pH می‌سنجند که در بیشتر شراب‌ها بین ۲٫۹ تا ۳٫۹ است. معمولاً هرچه پی‌اچ کمتر قدرت اسیدی بیشتر اما شراب‌هایی هستند که اسید بیشتری دارند و پی‌اچ بالاتر. در آزمون شراب، منظور از اسیدی بودن اشاره به حس تازگی، ترشی عمیق و ترشی گذرایی که در لحظه در دهان حس می‌شود و تعادل آن با شیرین بودن شراب و تلخی آن است. انگورفرنگی
طعم این میوه ترش است. این میوه در کشورهای اروپایی برای درست کردن مرباهای نسبتاً گران‌قیمت مورد استفاده قرار می‌گیرد. علی‌رغم اینکه کاشت و نگهداری قره قات چندان سخت نیست، این میوه حتی در اروپا نیز کمیاب است. در ایران، خشک شده قره قات یا انگور فرنگی در عطاری‌ها یافت می‌شود. دم کرده قره قات را برای رقیق کردن خون تجویز می‌کنند و اعتقاد بر آن است که خوردن آن از سکته قلبی ممانعت می‌کند. شراب شیراز
روایت دیگر این است که جنگ‌جویی صلیبی به نام گی دوسترمبرگ که در سده‌های میانه برای دفاع از آیین مسیحیت به خاورمیانه آمده بود، نهال یا بن تاک را در قرن دوازدهم از شیراز با خود به اروپا برد و آن را در کشت‌زارهای حاصل‌خیز جنوب فرانسه پرورش داد. همین انگور است که بعدها در ناحیه شمال دره رون نام شیراز یا سیرا گرفت. آب انگور
در آمریکای شمالی، رایج‌ترین آب انگور بنفش است و از انگور کنکورد تهیه می‌شود در حالی که آب انگور سفید معمولاً از انگور نیاگارا تهیه می‌شود، که هر دو از انواع انگورهای بومی آمریکا هستند، گونه ای متفاوت از انگورهای شرابی اروپایی. در کالیفرنیا، انگور سلطانا (معروف به "انگور تامسون بی هسته") استفاده می‌شود. شیره
شیره بعنوان شربت غلیظ شده و یا عصاره غلیظ شده از یک گیاه یا میوه‌هایی مانند انگور ، خرما ، توت ، سیب ، انجیر و ... می باشد معمولاً از طریق جوشاندن با کمک آب به دست می‌آید. بروجرد
شیره سفید یا شیره انگور بروجرد جزو مرغوب‌ترین شیره‌ها شناخته شده‌است. در منابع طب سنتی ایرانی، شیره انگور دوشاب می‌نامند. شیره سفید از انگورعسگری تهیه می‌شود. انگور عسگری جزء دسته انگورهایی است که بیشتر در بروجرد، ملایر و همدان کشت می‌شود. در بروجرد علاوه بر انگور عسگری، شیره انگور قرمز (شانی) و شیره انگور سیاه (مادر و بچه) نیز تهیه می‌شود. انگور رومیزی
اصطلاح انگور رومیزی برای انگورهایی اطلاق می‌شود که برای مصرف تازه کشت می‌شوند. در مقابل انگورهای غیر رومیزی انگورهایی هستند برای تولید نوشیدنی و آب‌میوه یا خشک کردن (مانند کشمش) مورد استفاده قرار می‌گیرند. انگورهای رومیزی می‌توانند به صورت دانه دار یا غیر دانه‌ای باشند و از نظر رنگ، اندازه، شیرینی و سازگاری با شرایط رشد محلی بسیار گسترده‌اند. شراب‌خانه آرنی-۱
دستگاه شراب کشی این غار بر اساس آزمایش‌های رادیو کربن به ۴۰۰۰ تا ۴۱۰۰ پیش از میلاد تعلق دارند. در کنار خمره‌های شراب، لیوان‌ها و لوله‌های سفالی و تخم انگور نیز یافت شده‌است. بر اساس تحقیقات انجام شده در آن زمان انگور را ابتدا با پا له می‌کردند و سپس آب انگور را به مخازنی با حجم ۱۵ گالن انتقال می‌دادند. متخصصان ساکنان این غار را از اقوام کورا آراکس می‌دانند. شراب میوه
شراب میوه به شرابهای تهیه شده از میوههای متفاوت به غیر از انگور گفته می‌شود. همچنین برای مزه‌دار و معطر کردن این شراب‌ها ممکن است از گل‌ها و سایر گیاهان استفاده شود.  از شرابهای سنتی میوه می‌توان به سیدر، پری و می‌انگبین اشاره کرد. مخمر شراب‌سازی
نقش مخمر در شراب‌سازی مهم‌ترین بخش در تبدیل آب انگور به شراب و شراب‌سازی است. مخمر، قند موجود در آب انگور را به الکل و دی‌اکسید کربن تبدیل می‌کند و هر چه مقدار قند موجود در آب انگور بیشتر باشد، میزان الکل محلول بیشتر می‌شود. ساکارومیسس سرویزیه همان مخمر شراب است که در تهیه آبجو و نان هم استفاده می‌شود. در میانه سده ۱۹، دانشمند فرانسوی به نام لویی پاستور از طرف دولت فرانسه مسئول پژوهش دربارهٔ ازبین‌رفتن (مزه) برخی شراب‌ها شد و همین باعث کشف میکروارگانیسم‌های مخمر توسط او شد و نام او را در صدر فهرست پدران علم میکروبیولوژی قرار داد. برندی
این مشروب از تقطیر شراب و یا تفاله بازمانده از آب‌گیری انگور بدست آمده و سپس در بشکه‌های چوبی برای مدتی نگه داشته شده تا رنگ قهوه‌ای به‌خود بگیرد. گاهی برای تغییر رنگ محصول نهایی و برای صرفه‌جویی در زمان کهنه کردن به آن کارامل اضافه می‌کنند، شیره
دوشاب از کشمش خشک تهیه می شود ولی شیره انگور از انگور خیس پخته می شودبرای تهیه شیره خرما، مقدار فراوانی خرما را در محوطه پاکیزه و سرپوشیده‌ای بر روی هم انبار می‌کنند، پس از مدتی بر اثر فشرده شدن، شیره خرما به شکل مایعی غلیظ از زیر توده خرما روان می‌شود. جلزا
جلزا (به مالتی: Ġellewża) (تلفظ:) یک نوع انگور تیره بومی به جزیره مالت است. فقط تعداد کمی از این شراب ساخته می‌شود چون بیشتر شراب‌ها در جزیره گیرجنتینا هستند. دیگر شراب‌های پرطرفدار شارلونی و کاربنه ساوین هستند. شیره انگور
۱. آب انگور را گرفته ۲. برای تمیزی زلالی و شیرینی بیشتر خاک سفید را به آن اضافه کرده ۳. بعد از چندی آب انگور را از خاک ته نشین شده جدا میکنیم ۴. آب انگور را بر روی اجاق نهاده و آب را می جوشانیم تا آب انگور ما غلیظ و به رنگ قرمز و یا قهوه ای تیره در بیاید . آبجو
آبجو پرمصرف‌ترین و قدیمی‌ترین نوشیدنی الکلی و پس از آب و چای محبوب‌ترین نوشیدنی جهان است. آبجو حاصل تخمیر نشاسته و اساساً انواع دانه غلات است، هرچند بیشتر دانه جو مورد استفاده قرار می‌گیرد، ولی از دانه‌های برنج، ذرت و گندم نیز استفاده می‌شود. بیشتر طعم تلخی آبجو به خاطر رازک است که یک نگهدارنده طبیعی نیز می‌باشد، اگرچه آبجو در برخی موارد طعم‌های دیگری چون سبزیجات و میوه‌ها را نیز شامل می‌شود. در برخی از قدیمی‌ترین نوشته‌های شناخته شده می‌توان اشاراتی به تولید و توزیع آبجو یافت، در قانون حمورابی اشاره ویژه‌ای به قوانین سرو آبجو وجود دارد. شراب شیراز
شراب شیراز (به زبان‌های اروپایی: Shiraz) یکی از گونه‌های شراب است که از انگور قرمز که تلفیق یا پیوندی است از دو نوع انگور به نام‌های موندوز بلانش و انگور دورزا که هر دو نوع در نواحی دره رون در جنوب شرقی دهقون فرانسه بار می‌آیند، ساخته می‌شود گراپا
عطر و طعم گراپا، مانند شراب، به نوع و کیفیت انگور و چگونگی فرآیند تقطیر بستگی دارد. برای درست کردن گراپا، پومیس (یعنی پوست، تفاله، هسته و شاخه‌‌ انگور باقی مانده از شراب‌گیری) را فشار می‌دهند و تقطیر می‌کنند. هدف اصلی این بوده که از اتلاف تفاله شراب جلوگیری شود. نوشیدنی مشابهی هم هست به نام "acquavite d'uva"، که از تقطیر کل پوراب به دست می‌آید. عید تبرک انگور
در این جشن، انگور از سوی عالی‌ترین مقام روحانی کلیسای حواری ارمنی طی مراسمی تبرک شده و در بسته‌بندی‌هایی بین حاضران در مراسم توزیع می‌گردد نوشیدنی الکلی
اولین معجزهٔ عیسی مسیح تبدیل آب به شراب است. در انجیل یوحنا آمده‌است که عیسی مسیح به همراه مادرش (مریم) به یک عروسی در قانا دعوت شده بودند. در آن عروسی شراب تمام می‌شود. عیسی دستور می‌دهد خمره‌ها را از آب پر کنند. او آب را به شراب تبدیل می‌کند عیسی در شام آخر نیز نان را به شاگردانش می‌دهد و می‌گوید: «بخورید، این بدن من است.» و جام را برمی‌دارد و شکرگزاری می‌کند و می‌گوید: «بنوشید این است خون من که به خاطر آمرزش گناهان ریخته خواهد شد» در آیین عشای ربانی نیز که امروزه به یاد شام آخر عیسی در تمام کلیساها برگزار می‌شود از شراب انگور یا آب انگور (برای زیر ۱۸ ساله‌ها) به مقدار کم استفاده می‌شود؛ اما با این حال از مست شدن و افراط در شراب‌خواری به عنوان گناه یاد شده‌است. جشنواره ملی برداشت انگور
جشنواره ملی برداشت انگور به‌طور سالانه در شهر مندوسای آرژانتین برگزار می‌گردد. این جشنواره یکی از مهم‌ترین جشنواره‌های این کشور است، که عدهٔ بسیاری از توریست‌ها را به این منطقه جذب می‌نماید. این جشنواره، دربارهٔ برگزاری جشنی برای شراب و صنعت شراب‌گیری است. همه بخشهای استان مندوزا در ماه‌های نخست سال برای این جشنواره آماده می‌شوند. رویداد اصلی در اولین هفته ماه مارس در شهر مندوزا رخ می‌دهد که در این مراسم صدها تن از هنرمندان شرکت می‌کنند و یک نمایش آتش بازی بزرگ اجرا می‌شود. شراب سفید
شراب سفید نوعی شراب است که در جریان تولید، پوست انگور را پیش از شروع تخمیر از آب انگور جدا می‌کنند تا مواد رنگی پوست در الکل ناشی از تخمیر حل نشود. برندی
عرقگیری از شراب با حفظ طعم آن میوه را برندی می‌نامند. هنر مشروب سازی واقعی ساخت برندی خوب است. از تمام میوه‌های تازه که از آن شراب گرفته باشند امکان تهیه برندی هست. به زبان دیگر عرقگیری از شراب میوه تازه را با کمی صبر و حوصله و تکنیک برندی می‌نامند. برندی برای اولین بار در فرانسه و با نام eau de vie یا آب حیات تولید شد. ریشه این واژه از لغت هلندی brandewijn بمعنای سوزاننده یا شراب سوزان آمده‌است. برندی را معمولاً از شراب ترش و تند تهیه می‌کنند و مثل معروفی است که بدترین شراب، بهترین برندی را می‌سازد. این مشروب را معمولاً بعد از شام و با گیلاس (جام) کوچک (شات) با ظاهری لاله‌ای شکل سرو می‌کنند. درجه الکلی آن بستگی به ویژگی و تمایل تهیه‌کننده داشته و بین ۳۰٪ تا ۵۰٪ است. هر چه درجه الکلی برندی بالا رود، طعم میوه کمتر می‌شود و بلعکس. شراب معطر
در انگلستان شراب معطر به عنوان نوشیدنی سنتی در زمان کریسمس بسیار محبوب است هرچند این محبوبیت در باقی اوقات زمستان کمتر است. در این دوران همچنین شراب سیب معطر (گاهی آبجوی معطر که بیشتر یک نوشیدنی سنتی است و چندان عمومیت ندارد) یا آب سیب معطر به عنوان جایگزین غیر الکلی این نوشیدنی نیز سرو می‌شود. تسیپورو
نوشیدنی ای که مانند راکی و تسیپورو تقطیر می‌شود، اما به جای آنیسون با ماستیک، یک صمغ درخت مخلوط شود را به عنوان ماستیکا می‌فروشند. به عنوان مثال در جزیره خیوس. اگر شراب حاصل ازین گونه انگورهای سفید در دسترس نباشد، براحتی از انجیر تهیه می‌شود. شراب
۴. حفاظت از آفتاب سوختگی: شراب و مشتقات انگور می‌تواند به کاهش اثرات مخرب یو وی (اشعه ماوراء بنفش) کمک کند. شراب واشینگتن
تا سال ۲۰۱۱ در ایالت بیش از ۴۳۰۰۰ هکتار (۱۷۰ کیلومترمربع) تاکستان با برداشت بیش از ۱۴۲۰۰۰ تن انگور به ۴۲ کشور جهان با بیش از ۸۵۰ شراب‌خانه، شراب صادر می‌شد. در حالی که بسیاری از فعالیت‌ها در نیمهٔ غربی ایالت انجام می‌شود ولی ۹۹٫۹ درصد از شرابگیری‌ها در نیمه شرقی ایالت انجام می‌شود. کارخانه شراب‌سازی آوشار
کارخانه شراب‌سازی آوشار ( (Avshari Ginu Gortsaran); ) یکی از تولیدکنندگان پیشرو نوشیدنی‌های الکی در ارمنستان می‌باشد که در روستای آوشار استان آرارات واقع شده‌است. این کارخانه در سال ۱۹۶۸ برای پردازش انگور روستاهای حاصلخیز دشت آرارات که یکی از مناطق پیشرو کشاورزی ارمنستان می‌باشد، بنیانگذاری شد. وانیل
دانه‌های این گیاه را پس از فرآوری تخمیر می‌کنند تا عطر مطبوع آن‌ها بیرون بیاید و عموماً به صورت پودر یافت می‌شود و در بعضی موارد آن را با الکل اتیل و آب مخلوط کرده که به صورت عصاره وانیل به بازار عرضه می‌شود که عموماً حاوی ۳۵٪ الکل می‌باشد. عصاره وانیل ممکن است دارای شکر، شربت ذرت یا پروپیلن گلیکول نیز باشد. معروفترین کاربرد این گیاه در ایران در شیرینی پزی و ساخت بستنی است. سرخپوستان توتوناک سازندگان اولیه وانیل بودند. شراب واشینگتن
شراب واشینگتن به شراب‌های گفته می‌شود که از انگورهای ایالت واشینگتن گرفته می‌شود. ایالت واشینگتن در تولید شراب در ایالات متحده پس از کالیفرنیا رتبه دوم را دارد. آش
در اصل از سرکه انگور، گوشت گوسفند یا مرغ، پیاز، زردک (هویج ایرانی)، عسل یا نبات یا شکر سرخ و اسفناج تهیه می‌شود که گاهی به آن سبزی‌هایی همانند تره، نعناع، کرفس و زعفران اضافه می‌کنند. شاردونی
انگور شاردونی به خودی خود بسیار خنثی است بسیاری از طعم‌ها معمولاً همراه شاردونی از ترویر و بلوط مشتق شدهاست. سبک‌های شرابگیری آن شامل تعدد بسیار است از جملهناب، ترد معدنی شراب چابلیز، فرانسه، شراب‌های نیوزلند با طعم بلوط و طعم میوه‌های گرمسیری. در آب و هوای سرد شاردنی گرایش به طعمی متوسط تا سبک با اسیدیته ملموس و طعم آلو سبز، سیب و گلابی دارد. در مکان‌های گرمتر (مانند آدلاید هیلز و شبه جزیر مورنینگتون در استرالیا و گیسبورن و مالبرو در نیوزیلند) طعم شاردنی بیشتر به مرکبات و هلو و خربزه نزدیک است در حالی که در مکان‌های بسیار گرم (مانند ساحل مرکزی آوا کالیفرنیا) بیشتر انجیر و میوه‌های گرمسیری مانند موز و انبه همراه می‌شود. شرابی که از طریق تخمیر مالتی بدست آمده بیشتر تمایل به اسیدیته نرمتر و طعم میوه‌جات با طعم کره‌ای ماوسفیل و فندق می‌باشد. مار
شراب مار (蛇酒) یک نوشیدنی است که از خواباندن یک مار درسته در شراب برنج یا اتانول به‌دست می‌آید. این نوشیدنی نخستین بار در چین ثبت شده‌است. برپایهٔ طب سنتی چین این نوشیدنی به فرد نیروی دوباره می‌بخشد. زینفندل
از این انگور، در کالیفرنیای آمریکا شرابی به همین نام تولید می‌شود که طعمی میوه‌ای، بافتی پرمایه و الکلی بالا دارد. ریشه نام زینفندل معلوم نیست. شراب
اگرچه از میوه‌های دیگر مانند آلبالو، سیب، توت و غیره و تقریباً از همه رستنی‌ها نیز شراب ساخته می‌شود ولی واژهٔ شراب بدون ذکر نام میوه تقریباً همیشه به معنی شراب انگور است و شراب‌های دیگر را با نام آن‌ها می‌آوریم (مانند: شراب سیب یا شراب اقطی). چرخشت
چرخُشت دستگاهی‌است که برای اَفشره‌گیری از انگور له شده در حینِ ساخت شراب استفاده می‌شود. انواع گوناگونی از چرخشت‌ها را شراب سازان استفاده می‌‌کنند، ولی کارکرد همه آنها مثلِ هم است. هر مدل از چرخشتْ فشارِ کنترل شده‌ای به کار می‌برد تا آب را از میوه "(به طورِ معمول، انگور)" بگیرد. فشار باید کنترل شود، به ویژه برای انگور، تا از له شدن هسته و آزاد شدن مقدارِ زیاد و ناخواسته از تانن به شراب جلوگیری شود. قدمتِ ساختِ شراب دستکم به ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌رسد. در سال ۲۰۱۱، یک چرخشت که متعلق به ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد بود، در ارمنستان از زیرِ خاک بیرون کشیده شد. آبجو
در گام نخست، مخمر آبجو از مخلوط کردن منبع نشاسته (عموماً مالت) و آب داغ تهیه می‌شود که به این مرحله خیساندن می‌گویند، در این مرحله آب داغ در مخزنی همزن با مالت له شده مخلوط می‌شود. روند خیساندن معمولاً بین ۱ الی ۲ ساعت به طول می‌انجامد. پینونوآر
پینونوآر نوعی انگور است که از آن شرابی قرمز به همین نام گرفته می‌شود. مسقط (انگور)
خانواده انگورهای مسقط شامل بیش از ۲۰۰ نوع انگور، متعلق به گونهٔ انگور معمولی است که قرن‌ها در تولید شراب، کشمش و به صورت رومیزی در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفته‌است. رنگ آنها از سفید (مانند مسقط اتونل)، زرد (مانند مسقط گیالو)، صورتی (مسقط روزا دل تیرنتینو)، تا سیاه (مسقط هامبورگ) متغیر است. انگورها و شراب‌های مسقط تقریباً همیشه دارای عطر و طعم گلدار شیرین هستند. وسعت و تعداد گونه‌های مسقط نشان می‌دهد که شاید این قدیمی‌ترین نوع انگور اهلی باشد و نظریه‌هایی وجود دارد که اکثر خانواده‌های موجود در انواع انگور معمولی از نوع مسقط هستند. رب انار
رب انار ارسنجان بصورت تغلیظ طبیعی آب انار توسط حرارت هیزم و در ظروف مسی تهیه میشود و از آنجا که بوسیله محصولات باغی باغ های انار ارسنجان تهیه میشود، محصولی ارگانیک و بسیار با کیفیت و بی رقیب به حساب می آید. کربوکسیلیک اسید
اسید استیک یا جوهر انگور جز اسیدهای کربوکسیلیک است و در نامگذاری آیوپاک به اتانوئیک اسید معروف است و فرمول آنCHCOOH می‌باشد. اسید استیک به‌طور طبیعی از میوه‌ها و برخی مواد غذایی فاسد شده از فرایند تخمیر تولید می‌شوند و از قدیمی‌ترین ترکیب‌های شیمیایی شناخته شده توسط انسان می‌باشد. اسید استیک به صورت سرکه به عنوان چاشنی غذا و تهیه انواع ترشی استفاده می‌شود. اسید استیک رقیق به عنوان افشانه برای از بین بردن قارچ‌های گیاهان استفاده می‌شود. اسید استیک گلاسیال (غلیظ) در صنایع شیمیایی در تولید فیلم‌های عکاسی، تولید پلاستیک پلی‌اتیلن تری‌فتالات (PET) استفاده می‌شود. همچنین به عنوان ماده واسطه در تولید استات وینیل که ترکیب مهمی در تولید چسب و رنگ می‌باشد، کاربرد دارد. کلیسای حواری ارمنی
عیسی بارها خود را به تاک انگور تشبیه کرده‌است. شراب مراسم پاتاراک از انگور فراهم شد. عیسی در شام آخر شراب سرخ را برگرفت، خشنودی نمود و به شاگردان داد و گفت:(این خون من است) ترشی انبه
ترشی انبه یکی از انواع ترشیجات است. این ترشی از ترکیب انبه، رب گوجه‌فرنگی، تمر هندی، سرکه، سیر، فلفل سیاه و زردچوبه تهیه می‌شود. همچنین برخی از آبلیمو و دارچین و هل کوبیده در تهیه آن استفاده می‌کنند. این مواد را به همراه سرکه در ظرفی در بسته می‌ریزند تا ترشی تهیه گردد. شراب معطر
در فرهنگ معاصر انگلستان دستورالعمل خاصی برای تهیه شراب معطر و ادویه‌جات مرتبط با آن وجود ندارد. ادویه‌ها معمولاً ترکیبی از پرتقال، لیمو، دارچین، جوز هندی، دانه رازیانه (بادیان ختایی)، میخک، هل و زنجبیل هستند. ادویه‌ها را می‌توان پیش از اضافه کردن شراب قرمز در شربت قند مخلوط و جوشاند و سپس شراب قرمز را اضافه و پس از گرم کردن سرو نمود. همچنین می‌توان تغییراتی شامل اضافه کردن برندی یا شراب زنجبیل را نیز در دستورالعمل ایجاد کرد. اضافه کردن یک کیسه کوچک حاوی ادویه به شراب در حالی که شراب به همراه ورقه‌های از پرتقال در حال حرارت دیدن است نیز راه حل آسانی برای تهیه شراب معطر است. شراب معطر اغلب در لیوان دسته‌دار (فنجان) چینی یا شیشه ای (با حجم ۲۰۰ میلی لیتر) که گاهی با یک ورقه پرتقال و میخک تزیین و سرو می‌شود. انار
از میوهٔ انار، آب انار، رب انار، لواشک انار و مربای انار تهیه می‌شود. از پوست انار برای تهیه رنگ‌های سنتی استفاده می‌شود، از برگ آن نیز سابق بر این استفاده می‌کردند. همچنین از پوست انار برای دباغی کردن پوست و از گل انار برای برخی مصارف دیگر استفاده می‌گردد. جوشانده انار که از جوشاندن پوست انار در آب بدست می‌آید، برای بر طرف کردن برخی از بیماری‌های گوارشی و گلو درد، یک داروی گیاهی محسوب می‌شود. کنیاک
کنیاک (به فرانسوی: Cognac) نام گونه‌ای برندی است که در شهر کنیاک در کشور فرانسه فرآوری می‌شود و به نام همین شهر هم خوانده می‌شود. این نوشیدنی الکلی می‌بایست دربرگیرنده کمتر از نود درصد از انگورهای تریبیانو، فول بلانش یا کولومبار و باقی از ده گونه انگور گزینشی باشد. با این همه بیشتر کنیاک‌ها از تریبیانو ساخته می‌شوند. آنگاه شراب حاصل را دو بار در دیگهای مسی ویژه‌ای تقطیر می‌کنند و آنگاه سه و نیم تا چهار سال در خمره‌هایی از چوب بلوط فرانسوی نگهداری می‌کنند. به نوشیدنی‌ای که از این راه به دست می‌آید کنیاک می‌گویند. برندی
توجه: اگر مایل به تهیه برندی با طعمی قدری شیرین هستیم، به ازائ هر یک لیتر برندی داخل بشکه بین ۱۰ تا ۲۰ سی سی شیره انگور خوب به بشکه اضافه کنیم و کاملاً هم می‌زنیم. انتخاب دیگر اضافه کردن مقداری جزیی شیره درخت رز است که یک قاشق چایخوری برای هر لیتر برندی انگور کافی است. انگور روبی رومن
در سال ۲۰۰۸، انگور روبی رومن به عنوان یک نوع جدید انگور درجه یک در ژاپن عرضه و در همه‌پرسی عمومی روبی رومی نامگذاری شد. هر انگور به‌طور دقیق برای تضمین کیفیت آن مورد بررسی قرار می‌گیرد و مهر و موم‌های گواهی برای تأیید اصلیت آن بر رویش زده می‌شود. روبی رومی قوانین سختگیرانه ای برای فروش دارد. هر انگور باید بیش از ۲۰ گرم و بیش از ۱۸ درصد شکر داشته باشند. روبی رومی یک نوع ویژه به نام «شرایط برتر» نیز دارد که حداقل وزن دانه برای آن، ۳۰ گرم و وزن کل خوشه انگور ۷۰۰ گرم در نظر گرفته شده است. در سال ۲۰۱۰، تنها شش انگور دارای شرایط برتر بودند در حالی که در سال ۲۰۱۱، هیچ انگوری این شرایط را نبود. سوپ انار
سوپ انار و یا آش انار یک نوع آش است، که از ترکیبات انار، لپه، گوشت چرخ کرده، نعناع، ادویه و ترشی جات ساخته می‌شود. این سوپ در مناطقی از ایران و عراق درست می‌شود. همچنین، "مارشا مهران" رمان‌نویس ایرانی آمریکایی در این‌باره در سال 2006 کتابی به عنوان "سوپ انار" منشر کرده است. این کتاب شامل یک دستورالعمل برای درست‌کردن این آش است. زینفندل
زینفَندل یکی از گونه‌های انگور قرمز است که برای شراب‌سازی کاربرد دارد. می شیل-چا
روش معمول برای تهیه مِی شیل-چونگ (شربت آلو) به صورت خانگی بدین صورت است که ابتدا قسمت‌های زائد همانند ساقه‌ها را از آلوها جدا کرده سپس آلوها را دوبار شسته و می‌گذارند تا خشک شوند. بعد از آن آلوها و شکر به صورت لایه لایه در ظرف شیشه‌ای ریخته می‌شود. پس از آن درب ظرف محکم بسته می‌شود و بیش از دو ماه در مکانی خنک نگهداری می‌شود. سرانجام و پس از سپری شدن مدت مذکور با صافی، آبی که در ظرف شیشه‌ای وجود دارد را در ظرفی دیگر می‌ریزند. برای تهیه چای آلو۳۰ گرم شربت آلو را با ۹۰ گرم آب رقیق می‌کنند.باید به این نکته توجه داشت که برای تهیه این شربت باید نسبت شکر و آلوها ۱:۱ باشد تا از تخمیر و تبدیل آن به مِی شیل-جو (شراب آلو) جلوگیری شود. شراب
معمولاً شراب‌هایی که از دیگر رستنی‌ها مانند برنج، گندم، رازک، سیب‌زمینی و سایر مواد نشاسته‌ای به دست می‌آیند، برای استفاده به عنوان شراب در نظر گرفته نمی‌شوند بلکه فرایندهای دیگری بر روی آن‌ها انجام می‌شود تا نوشیدنی‌های دیگری از جمله آبجو یا ویسکی به دست آید، در حالی که شراب زنجبیل برای ساخت کنیاک تولید می‌شود. در این نمونه‌ها استفاده از لغت شراب علاوه بر مراحل ساخت آن، به منبع شراب غنی‌تر اطلاق می‌گردد. استفاده تجاری از واژه wine به زبان انگلیسی (و معادل آن در زبان‌های دیگر) در بسیاری از قانون‌گذاری‌ها ممنوع است. انگورفرنگی سفید
این انگورفرنگی اندکی از انگورفرنگی سرخ کوچکتر و شیرینتر است. زمانی که داخل مربا یا ژله ریخته می‌شود معمولاً رنگش صورتی است. انگورفرنگی سفید در واقع رقم دارای آلبینیسم انگورفرنگی سرخ است ولی به عنوان یک میوهٔ متفاوت در معرض فروش قرار می‌گیرد. انگورفرنگی سفید در مقایسه باقرینهٔ سرخ اش به ندرت در دستور غذاهای خوش طعم مشخص شده است. آنها اغلب به صورت خام سرو شده و مزهٔ ترش و شیرینی دارد. مربا، ژله، شراب و شربت انگورفرنگی هم تولید می‌شود. بویژه، انگورفرنگی سفید از اجزاء کلاسیک ژلهٔ خیلی تصفیه شده بار-لِ-دیک یا لُراین است، گرچه ژله‌هایی که از انگورفرنگی سرخ درست شده هم یافت می‌شود. ایل (نوشیدنی)
اِیل یا آبجو انگلیسی گونه‌ای آبجو است که با روش تخمیر گرم تولید می‌شود و طعمی شیرین، قوی و میوه‌ای می‌گیرد. نوشیدنی الکلی
مشروبات الکلی که با تخمیر جو به دست می‌آید آبجو محسوب می‌شوند، آنهایی که از تخمیر انگور به دست می‌آیند، شراب و آنهایی که با تخمیر غلات و میوه‌ها و سپس تقطیر آن‌ها به منظور بالا بردن درصد الکل درست می‌شوند، مشروباتی مانند ویسکی و ودکا هستند. اما این تعاریف شامل بسیاری از مشروبات الکلی نمی‌شوند. سازمان بهداشت جهانی مثلاً «سایدر» که از تخمیر سیب و گلابی درست می‌شود یا «ساکی» که با تقطیر برنج به دست می‌آید را در زمره «دیگر» مشروبات الکلی طبقه‌بندی کرده‌است. همچنین شراب‌های غنی شده مانند پورت که با روش تخمیر دوگانه تقویت می‌شوند نیز در بین مشروبات «دیگر» طبقه‌بندی کرده‌است. واشینگتن (ایالت)
شراب واشینگتن به شراب‌های گفته می‌شود که از انگورهای ایالت واشینگتن گرفته می‌شود. ایالت واشینگتن در تولید شراب در ایالات متحده پس از کالیفرنیا رتبه دوم را دارد. تا سال ۲۰۱۱ در ایالت بیش از ۴۳۰۰۰ هکتار (۱۷۰ کیلومترمربع) تاکستان با برداشت بیش از ۱۴۲۰۰۰ تن انگور به ۴۲ کشور جهان با بیش از ۸۵۰ شراب‌خانه، شراب صادر می‌شد. در حالی که بسیاری از فعالیت‌ها در نیمهٔ غربی ایالت انجام می‌شود ولی ۹۹٫۹ درصد از شراب‌گیری‌ها در نیمه شرقی ایالت انجام می‌شود. سیب
می‌توان از سیب آب‌میوه گرفته یا از آن کمپوت درست کرد. برای گرفتن آب سیب آن‌ها را له کرده یا فشار می‌دهند، و ممکن است از صافی رد کنند یا رد نکنند (که در آمریکای شمالی شراب سیب نامیده می‌شود)، آب سیب را می‌شود برای ساختن شراب سیب (که در آمریکای شمالی به آن شراب سخت گفته می‌شود) سایدرکین یا سرکه تخمیر کرد. گرچه از تقطیر سیب می‌توان مشروبات الکلی مختلف مانند: کنیاک سیب، کالوادوس و شراب آلمانی تولید کرد. روغن دانهٔ سیب و پکتین هم ممکن است تولید شود. ورموت
ورمورت نوعی شراب با پایه شراب انگور است که پس از پایان تخمیر و آماده شدن، به آن الکل افزوده‌اند تا درجه الکلی آن بالاتر رود و به اصطلاح «گیراتر» شود. درجه الکلی چنین شراب‌هایی معمولاً بین ۲۰ تا ۲۵ درصد است. گاهی مخمر تقویت شده تا بتواند الکل بیشتری تولید کند و در محیطی با درصد الکل بالاتر فعالیت کند. قسمت عمده ورمورت جهان توسط کشورهای ایتالیا و فرانسه تولید می‌شود، هرچند که ایالات متحده و انگلستان نیز به تازگی وارد این بازار شده‌اند. شراب‌گیری
شراب‌گیری ( یا Vinification) فرایند تولید شراب است، که با گلچین کردن انگورها یا دیگر محصولات شروع شده و با بطری‌گیری پایان می‌یابد. اگرچه شراب بیشتر از انگور تولید می‌شود اما می‌تواند از میوه‌ها یا گیاهان دیگر نیز باشد. می‌انگبین شرابی‌ست که با تخمیر عسل و آب ساخته می‌شود. شراب جو
شراب جو به نوشیدنی الکلی ساخته شده از جو گفته می‌شود. بر خلاف شراب انگور، که توسط تخمیر انگور و به‌طور طبیعی از انگور و یا میوه‌های شیرین به‌دست می‌آید، شراب جو نتیجهء تخمیر نشاستهء جو و تبدیل آن به قند است. آبجوی موز
آبجوی موز یک نوشیدنی الکلی است که از تخمیر موز له شده تهیه می‌شود. ارزن و آرد ذرت به عنوان مخمر افزوده می‌شوند. شراب‌گیری
تفاوت‌هایی در مراحل بالا وجود دارد. با شراب گازدار همچون شامپاین یک مرحله اضافی تخمیر دوم که درون بطری انجام می‌شود نیز وجود دارد که گاز کربن‌ دی‌اکسید جمع‌شده در شراب حل می‌شود و حباب‌های ویژه‌ای را تولید می‌کند. شراب‌های شیرین یا شراب‌های نیمه‌خشک (off-dry) به واسطه متوقف کردن فرایند تخمیر پیش از اینکه تمام شکر به اتانول تبدیل شود شاخته می‌شوند و اجازه می‌دهد که شکر ته‌مانده باقی بماند. این کار می‌تواند به واسطه سرد کردن شراب و افزودن سولفور (گوگرد) و دیگر افزودنی‌های مجاز برای جلوگیری از فعالیت مخمر انجام شود یا با صاف کردن (فیلتر) عقیم‌سازی شراب برای پاک کردن تمام مخمر و باکتری‌ها. در مورد شراب‌های شیرین، اشباع‌های شکر آغازین به واسطه برداشت دیرهنگام محصول انگور افزایش می‌یابد ()، یخ زدن (فریز کردن) انگورها برای غلیظ کردن شکر (شراب یخی)، اجازه دادن یا تشویق قارچ کپک خاکستری برای گرفتن آب حبه‌های انگور از آن‌ها یا رخصت دادن به انگور برای کشمشی شدن چه روی ساقه یا روی آویز یا روی تشک و حصیرهای پوشالی نیز از راه‌های دیگر هستند. اغلب این شراب‌های با شکر زیاد، تخمیر به‌طور طبیعی به خاطر اشباع زیاد شکر و اشباع رو به افزایش اتانول که فعالیت مخمر را کند می‌کنند متوقف می‌شود. گراپا
گراپا یک نوشیدنی الکلی است، یک نوع براندی معطر که از تفاله یا پومیس انگور ساخته می‌شود. این نوشیدنی اصالتا ایتالیایی‌ست و میزان الکل آن با خلوص ۷۰ تا ۱۲۰ درجه،‌ ۳۵ تا ۶۰ درصد است. گراپا به طور سنتی در شمال ایتالیا تولید می‌شود و در آرژانتین، بلغارستان، گرجستان، اروگوئه و گالیسیا فراوان مصرف می‌شود (البته در این مناطق به نام اسپانیایی‌اش "orujo" یا "aguardiente" مشهورتر است). جین (نوشیدنی)
جین یک مشروب‌الکلی تقطیر شده و معطراست که از میوهٔ توت مانند درخت سروکوهی به نام میوه ارس (ابهل) به دست می‌آید. ساخت جین بیشتر یک پیشه و صنعت سنتی محسوب شده و از تقطیر میوه درخت اُرس که نوعی سرو کوهی است بدست می‌آید. کمینه الکل موجود در آن حدود ۴۰ درصد است. شراب‌گیری
برای آغاز تخمیر اولیه، مخمر می‌تواند به پوراب شراب قرمز اضافه شود یا اینکه به‌طور طبیعی با عنوان مخمر احاطه شده در انگورها یا در هوا رخ دهد. مخمر می‌تواند به آب‌میوه شراب سفید نیز افزوده شود. در طول این فرایند، که اغلب بین یک تا دو هفته طول می‌کشد، مخمر بیشتر شکر یا قندهای آب انگور را به اتانول (الکل) و کربن دی‌اکسید تبدیل می‌کند که کربن‌ دی‌اکسید در هوا آزاد می‌شود. انگور تاجگذاری
این انگور را می‌توان به صورت تازه یا در کنسروهای میوه، سس‌ها و دسرها استفاده کرد. انگورهای خام را می‌توان در یخچال تا ده روز نگهداری یا بدون از دست دادن رنگ و طعم، آنها را منجمد کرد. آب انگور
آب انگور از خرد کردن و له کردن دانه‌های انگور به دست می‌آید. قندهای موجود در آب انگور اجازه می‌دهد تا از آن به عنوان یک شیرین کننده هم استفاده؛ و آن را تخمیر کرده و به شراب، یا سرکه تبدیل کنند. آبجو
به اختصار در تهیه آبجو، منبع نشاسته تبدیل به مایع شکری به نام مالت می‌شود و سپس این مایع در روند تخمیر توسط مخمرها به نوشیدنی الکلی تبدیل می‌شود. ابسنت
از گذشته ابسنت داخل جام‌هایی ریخته می‌شود که جایی برای قراردادن یک قاشق چاک دار در بالای آن وجود داشت. پس از قرار دادن یک حبه قند بر روی قاشق، آب سرد را بر روی قند می‌ریختند تا ابسنت به میزان سه به یک یا پنج به یک باآب رقیق شود. در این روش مواد سازنده درآب حل نمی‌شوند. به محصول شیری رنگ این روش لاوش گفته می‌شود. ریختن آب اهمیت خاص خود را دارد و باعث بازگشت طعم اصلی گیاه انیسون می‌شود. معمولاً پیشخدمت در کنار ابسنت یک بطری آب یخ و شکر قرار می‌دهد. درهنگام مصرف جمعی ابسنت، آب یخ را درداخل ظرفی دارای شیر آب می‌ریزند تا افراد در کنار یکدیگر بتوانند آب را داخل جام ابسنت بریزند. در «بارها» ابسنت در جام‌های مخصوص صرف می‌شود. این جام‌ها دارای خط نشانه خاصی هستند که میزان ابسنت ریخته شده در آن را مشخص می‌کند. استاندارد میزان ابسنت ریخته شده در این جام‌ها ۳۰ میلی لیتر (۱ اونس) است. اگرچه برخی از مصرف‌کنندگان ۱٫۵ اونس معادل ۴۵ میلی لیتر ابسنت می‌ریزند. از روش‌های دیگر مصرف ابسنت، مصرف آن همراه دیگر مشروبات الکلی به صورت «کوکتل» در کشورهای انگلیس و آمریکا است. یکی از این روش‌ها «مرگ در بعد ازظهر» ارنست همینگوی می‌باشد او در کتاب خود ترکیب ابسنت با شامپاین فرانسوی را پیشنهاد می‌کند. انگور سیاه
انگور سیاه نوعی از انگور است که از آن عصارهٔ پوست انگور یا اِنوسیانینا یک مادهٔ رنگی است و از پوست بعضی از انگورها که درتهیهٔ شربت استفاده می‌شود وجود دارد و در ایتالیا و آمریکا و ایران تهیه می‌شود. تامکورد
انگور تامکورد یک انگور ترکیبی بوده که در تابستانها کشت می‌شود و در این فصل بین کشورهای تولیدکننده آن از لحاظ میزان پرورش و مصرف محبوب بالایی دارد. برخلاف انگور کونکورد که دانه دار است و معمولاً برای تهیه آب انگور و ژله استفاده می‌شود، تامکورد درشت، آبدار، بدون هسته و کمی سفت‌تر است. این انگور دارای پوستی آبی رنگ با ضخامتی متوسط بوده و شکوفههای درخت آن مایل به سفید است. بر خلاف کونکورد، که پوست سفت آن به راحتی از میوه جدا می‌شود، تامکورد همانند انگور سلطانی دارای پوستی خوراکی تر و چسبیده به گوشت میوه دارد. این انگور مانند کونکورد معطر و مانند انگور سلطانی شیرینی ملایمی دارد. تامکورد برای رشد در شرایط گرم و خشک مناسب است، در حالی که کونکورد توانایی رشد در هوای گرم و خشک را ندارد؛ این ویژگی تا اندازه‌ای به خانوادهٔ انگورهای معمولی مربوط می‌شود و از انگور سلطانی به آن منتقل شده‌است. در تاکستان‌های کالیفرنیا، به ویژه دره سن خوآکین، همانند انگور سلطانی به خوبی رشد می‌کند. این نوع انگور به قارچ سفیدک سطحی مقاوم است (نه به‌طور کامل) و از انگورهایی مانند روبی رومن حساسیت پرورشی (میزان مقاومت به تغییرات مختلف مانند آفات یا تغییرات آب و هوایی) کمتر و نسبت به گونه‌های مارس، ونوس و نیابل حساسیت بیشتری دارد. قارچ سفیدک می‌تواند برگ‌ها، ساقه‌ها و توت‌های تامکورد را تحت تأثیر قرار دهد. این انگور در تابستان (اواسط فصل)، بین اواخر ژوئیه و اواسط اوت در آمریکا به بار می‌نشیند. انجیر
از انجیر می‌توان در تهیه مربا، بستنی، یا به شکل تازه استفاده کرد. میوه آن به شکل خشک، تازه، کمپوت، مربا، آرد و مارمالاد به مصرف می‌رسد. از آنجایی که نگهداری و انتقال میوه تازه انجیر بسیار دشوار می‌باشد بیشترین استفاده آن به صورت فرآوری شده می‌باشد. سرکه انجیر نیز دارای طعم شیرین و دلچسبی می‌باشد که برای انواع ترشی و سالاد استفاده می‌گردد. انگور
انگور، میوهٔ نرم‌پوست و شیره‌داری است که از درخت انگور به عمل می‌آید. درخت انگور، مو (تلفظ:Mow) نامیده می‌شود. مو یکی از قدیمی‌ترین گیاهانی است که انسان کاشتن آن را آموخت. در کتاب‌های دینی کهن و در بسیاری از اسطوره‌ها و سروده‌های ملل نام انگور و موستان بسیار آمده‌است. انگور در تمام مناطق معتدل جهان می‌روید. بیش از ۲۰ هزار نوع انگور در سراسر جهان می‌روید اما همه آن‌ها از انگور وحشی خاور نزدیک و انگور وحشی آمریکای شمالی نتیجه شده‌اند. گاهی انگور را کشمش می‌کنند. انگور خشک کرده را کشمش می‌نامند. از انگور، مویز، کشمش، ژله، مربا، آب انگور، شراب و سرکه می‌سازند. از پوست و دانه آن هم محصولات مختلف تهیه می‌شود. محلی که مو یا درخت انگور بسیار در آن کاشته شود موستان یا تاکستان یا زرستان نامیده می‌شود. مو را باید هر چند گاه هرس کرد زیرا این کار سبب می‌شود که میوه بیشتری به بار آورد. در بیشتر موستان‌ها داربست‌های می‌سازند تا مو بتواند از آن‌ها بالا رود. بزرگترین دشمن مو بیماری مخصوص ریشه مو است. مشک شراب
مشک شراب را بیشتر از چرم درست می‌کنند و در قدیم برای آب‌بندی آن از صمغ یا شیره درختان استفاده می‌کردند. انگور
برای کاشت بوته مو ابتدا قلمه‌هایی از آن را در فصل بهار، قبل از جوانه زدن در جایی به‌عنوان مخزن می‌کارند و در بهار آینده که دارای ریشه شد از مخزن با احتیاط درمی‌آورند و آن را در گودال‌های آماده شده به ردیف می‌کارند. پس از کاشت آن را آب می‌دهند. بوته جدید با گرم شدن هوا باید هر ۵ روز یا هر هفته آب داده شود. این بوته بعد از چهار سال بار می‌آورد و در ده سالگی بار آن کامل خواهد شد. یک بوته کامل می‌تواند بیش از دویست کیلو انگور بدهد. بوته مو را بعد از چهار ساله شدن هرس می‌کنند، یعنی شاخه‌های فرعی و دراز یا شاخه‌های ضعیف آن را می‌برند تا هم فرصت رشد به شاخه‌های قوی‌تر داده باشند و هم مقدار بار آن را تحت کنترل درآورند و کیفیت بار آن را بالا ببرند. بوته مو را می‌توان روی زمین یا در حال تکیه بر چیزی بالاتر از خاک و زمین قرار داد. محل کشت موهایی که روی زمین قرار گرفته‌است را با بیل شخم می‌زنند تا علف‌های موجود که در فصل بهار می‌روید از بین برده شود. زیرا این علف‌ها می‌توانند به بوته مو و بار آن آسیب وارد کنند. به‌علاوه با شخم کردن زیر مو نفوذ آب برای رسیدن به ریشه راحت‌تر انجام می‌پذیرد نوع بی‌دانه و کشمشی انگور از نظر شیرینی بهترین نوع است. البته انواع دانه‌دار بخاطر درشتی آن‌ها از شکل بسیار زیبایی برخوردار هستند. دماب (نجف‌آباد)
هَلگ halg گونه‌ای درخت و میوه پاییزه محلی، ازخانواده هلو، اما کوچکترازمیوه هلو، که دیرترازهلوهم می‌رسد. پوست این میوه با پوست هلو اندکی متفاوت است، و در صورت تماس با پوست صورت می‌سوزاند. درخت این میوه نیز به مانند درخت هلواست. درگویش‌های خونسار، نوجان، خمین، بادرود، و لری به آن «هلگ» و در برزرود و روستای طره و شهر نراق به آن «الگ» می‌گویند وبا آن جوزقند درست می‌کنند. گمان می‌رود که این میوه در مرکز ایران و در شهرهای گلپایگان، خونسار، فریدن، ناحیه کربند وتیران، نطنز، بادرود، خمین، ونراق کاشته می‌شده‌است. باید بیفزایم که هُلو، میوه آبدار درخت هلو درلاتین به معنی سیب ایرانی است که دارای یک هسته سخت، گوشت زرد، یا سفید و پوستی مخملی می‌باشد. اصلی‌ترین میوه باغی دماب اِنگور است. روزگاری نه چندان دور، ۱۸ کارخانه شیره انگورپزی، در روستا دماب بوده، که درهمه تابستان و بخشی ازپاییز شبانه‌روزی به پخت شیره مشغول بوده‌اند، ولی باغ داران وانگورداران روستا پشت درب کارخانه‌های شیره پزی نوبت بندی می‌نموده، تا انگورهای خود را شیره کنند، و گاهی سر نوبت، برخورد و دلخوری نیز پیش می‌آمده‌است. یعنی ۱۸ کارخانه شبانه‌روزی، از پاسخ گویی به مردم آبادی در می‌مانده‌اند، زیرا به سبب فراوانی و انبوهی انگور روستا، آن‌ها پس ور نمی‌آمده‌اند که به هنگام انگورمردم را بپزند. همچنین، مردم افزون بر انگورهایی که شیره می‌نمودند، مقداری ازمحصول انگورخودرا با لوده وبا حیوان، به منطقه فریدن و روستاهای ارمنی‌نشین برده ومی فروخته، و به جای آن گندم و جو و محصولات کشاورزی می‌خریدند. ارمنی‌های روستایی نیز این انگورها راشراب می‌انداخته‌اند. افزون بر آن مردم بخش دیگری از محصول انگور خود را کشمش کرده، و کشمش را به شهر برده، و می‌فروختند، یا آن را برای تنقلات یک سال خود، در انبارها ذخیره می‌نمودند. گفته‌های بالا گویای انبوهی و فراوانی محصول انگور در این روستا بوده‌است. یعنی انگورداران بخشی ازانگور خود رافروخته و بخشی راکشمش نموده وافزون برآن را شیره می‌نمودند. با این گفته می‌توان اندیشید که محصول انگور آبادی تا چه اندازه انبوه بوده و چه نقش اساسی درزنگی روستایی مردم ایفا می‌نموده است. در گذشته باغ انگور، بخش مهمی اززندگی مردم این روستا به‌شمار می‌آمده، وانگور عمده‌ترین محصول ایشان بوده، زیرا همه مردم روستا باغ انگورداشته، وبخش مهمی از کارکشاورزان درباغ‌های انگور سپری می‌شده‌است، وانگوردراقتصاد مردم نقش نخست راایفا می‌نموده است. پس برهمین اساس مردم نام‌ها و واژگان بسیاری دربارهٔ انگور، ومو دارند. انجیر
بهره‌گیری از خواص فراوان انجیر بیشتر از طریق مصرف انجیر خشک و پس از آن میوه تازه مرسوم می‌باشد. این در حالی است که میوه انجیر را به‌صورت فرآورده‌های مختلف نیز می‌توان مصرف کرد. اولین فراورده انجیر، نوشیدنی آب انجیر می‌باشد. فرآورده‌های دیگر قابل ذکر شامل شربت انجیر (متفاوت با آب‌انجیر)، مسقطی انجیر، مربای انجیر و مارمالاد آن، ترشی، کمپوت، سوپ و پوره انجیر می‌باشند. موکاری
موکاری علم، تولید و مطالعهٔ انگور است. زمانی که انگور برای شراب‌سازی مورد استفاده قرار می‌گیرد به این کار شراب‌سازی هم گفته می‌شود که شاخه‌ای از باغبانی علمی است. کفبیخ
در این مراسم ریشه گیاهی به نام چوبک را که در جنوب خراسان به «بیخ» مشهور است، در آب خیسانده و پس از چند بار جوشاندن، در ظرف بزرگ سفالی به نام «تغار» می‌ریزند. مردان و جوانان فامیل با دسته‌ای از چوب‌های نازک درخت انار به نام «دسته گز» ،مایع مزبور را برای ساعت‌ها هم می‌زنند تا به صورت کف سفت درآید و این کار باید در محیط سرد صورت گیرد تا مایع مزبور ابتدا به صورت کف درآمده و سپس سفت شود که خشک شده آن مانند گز اصفهان می‌شود. کف آماده شده در پایان با مخلوط کردن شیره و یا شکر آماده خوردن شده و پس از تزیین با مغز گردو و پسته برای پذیرایی مهمانان برده می‌شود. در این میان گروهی از جوانان قبل از شیرین کردن کف‌ها مجاز هستند با پرتاب آن به سوی همدیگر و مالیدن کف به سر و صورت یکدیگر شادی و نشاط را به جمع مهمانان بیفزایند. سایبان (انگور)
در کشت انگور، سایبان شامل قسمتهایی از تاک است که در سطح زمین قابل مشاهده است؛ تنه، بدنه، ساقه، برگ، گل و میوه این بخش را شامل می‌شود. سایبان نقش مهمی در جذب انرژی نور برای فتوسنتز، استفاده از آب به عنوان تعرق و ریز اقلیم انگورِ رسیده دارد. مدیریت سایبان به دلیل تأثیر آن بر عملکرد انگور، کیفیت، باردهی و پیشگیری از بیماری‌های یکی از جنبه‌های مهم کشت انگور است. مشکلات مختلف پرورش انگور، مانند رسیدن ناهموار انگور، آفتاب سوختگی و خسارت ناشی از سرمازدگی را می‌توان با مدیریت صحیح سایبان حل کرد. علاوه بر هرس و اصلاح برگ، سایبان اغلب بر روی نرده‌های افقی ایجاد می‌شود تا رشد درخت، دسترسی به میوه، مدیریت و برداشت مداوم صورت پذیرد. شراب
وقتی از مایع تخمیر شده شراب قبل از صاف کردن که همراه با چوب انگور باشد به عنوان پیش ساز عرق استفاده شود مشروب یا عرق حاصل به متانول یا الکل چوب آلوده می‌شود که متانول فرد را دچار کوری یا حتی مرگ می‌کند. مصرف ۱۰ میلی‌لیتر از متانول می‌تواند با تأثیر بر دستگاه عصبی منجر به کوری و مصرف ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلی‌لیتر منجر به مرگ در بزرگسالان گردد.