مشخصه  تانک های  جنگی چیست؟
تانک
تانک گونه‌ای از خودروی رزمی زره‌پوش و معمولاً دارای شنی است که توانایی شلیک گلوله توپ در یک درگیری مستقیم را دارا می‌باشد. از نظر عملیاتی تانک‌ها دارای تحرک بالا و قابلیت‌های هجومی و دفاعی هستند. تانک دارای یک توپ اصلی با کالیبر بزرگ است که معمولاً در یک برجک گردان نصب می‌شود و به چند سلاح دیگر از جمله مسلسل هم مجهز است. زره تانک از آن در برابر دامنه گسترده‌ای از گلوله‌های و ادوات دشمن محافظت کرده و شنی امکان حرکت آن در سطوح مختلف را فراهم می‌سازند. کرار (تانک)
کرار همان ویژگی‌ها و کیفیت نوع روسی را دارد که این تانک به سطح بالایی از حفاظت در برابر تهدیدات ضد زره مثل موشک‌های بی‌جی‌ام-۷۱ تاو نسل جدید یا بخش زیادی از گلوله‌های ضد زره شلیک شونده توسط سایر تانک‌ها رسیده‌است. همچنین در بخشی که لوله به برجک تانک وصل شده‌است نیز شاهد نصب یک پوشش حفاظتی انعکاسی هستیم که می‌تواند بخش اتّصال لوله را از برخورد ترکش‌های حاصل از درگیری در میدان نبرد حفظ کند. این پوشش حفاظتی در دیگر تانک‌های عملیاتی دنیا دیده نشده‌است. حتی تانک‌های سری مرکاوا و تی۹۰ از این کیت بهره نبرده‌اند. وزارت دفاع ایران نیز گفت که هرساله حدود تولید۱۰۰فروند از این تانک که در ابتدا ارتقای تانک های تی۷۲ ایرانی به این مدل در دستور کار قرار گرفته.همچنین با لغو تحریم تسلیحاتی ایران در ۲۵مرداد ۱۳۹۹ احتمال خرید تانک هایی همچون تی۹۰ms و عملیاتی کردن تانک ذوالفقار۳ نیروی زرهی ایران تقویت شود.ارتش ایران نیاز به ۸٠۰ عراده از این تانک دارد. چیفتن (تانک)
جنگ‌افزار اصلی این تانک یک توپ کالیبر ۱۲۰ میلی‌متری بود و زره آن در قسمت‌های مختلف بین ۳٫۸ تا ۱۹٫۵ سانتی‌متر قطر داشت. در جلو تانک و پشت قبه فرمانده از زره تکه‌تکه "(Appliqué armor)" نیز استفاده شده و فرمانده تانک با استفاده از چندین پریسکوپ مجهز به دوربین دید در شب دید کامل ۳۶۰ درجه به اطراف خود داشت. حفاظت کامل اتمی- میکروبی-شیمیایی از طریق سامانه تهویه هوا برای سرنشینان فراهم شده و دو پرتابگر نارنجک دودزا هر یک با ۶ لوله بر برجک تانک نصب شده بود. در سمت راست قبه فرمانده هم سامانه جستجوی فروسرخ قرار داشت.
تانکت
ارتش امپراتوری ژاپن مهم‌ترین استفاده‌کننده تانکت‌ها بود که تعداد زیادی را در نقش‌های شناسایی و پشتیبانی پیاده‌نظام طراحی و استفاده کرد. این تانکت‌ها در درگیری‌های پیش از جنگ جهانی دوم مانند جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ‌های مرزی شوروی و ژاپن به‌طور گسترده استفاده شدند اما با شروع جنگ جهانی دوم این طراحی به شدت قدیمی و ناکارآمد بودند و بسیاری از آن‌ها به حامل مهمات یا تراکتور تغییر کاربری داده شدند. تانکر (کشتی)
تانکر گونه‌ای کشتی تجاری است که برای ترابری مایعات به صورت فله طراحی شده‌است. گونه‎‌های اصلی تانکرها عبارتند از کشتی حمل نفت و فراورده‌های نفتی، کشتی حمل‌ مواد شیمیایی و کشتی حمل گاز. توپ خودکششی
توپ خودکششی یا خودرو نوعی توپ جنگی است که از یک سامانه خودرو اختصاصی برای حرکت استفاده می‌کند و برای جابجایی به خودرو دیگری نیاز ندارد. برخلاف توپ‌های کششی که برای حرکت به یک خودرو کشنده دیگر وابسته‌اند. این سامانه خودرو معمولاً زره‌پوش است و به تانک شباهت دارد، اما تفاوت آن با تانک این است که برعکس تانک برای رویارویی مستقیم با دشمن طراحی نشده‌است. تی-۵۴/۵۵
تی-۵۴ به عنوان جایگزینی برای تانک تی-۳۴ طراحی شد که در جنگ جهانی دوم تانک اصلی ارتش سرخ بود. طراحی این تانک بر اساس تانک متوسط تی-۴۴ صورت گرفت که خود بر اساس تی-۳۴ طراحی شده بود. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد تانک‌های خانواده تی-۵۴/۵۵ فاصلهٔ بین چرخ اول و دوم تانک است. این تانک اولین تانک روس‌ها بود که می‌توانست به راحتی در زیر آب حرکت کند و از رودخانه‌هایی به عمق بیش از ۵ متر بگذرد.T-54/T-55 Main Battle Tank How Staf Work در دهه ۱۹۸۰ تانک‌های پیشرفته‌تر تی-۶۲، تی-۶۴، تی-۷۲ و تی-۸۰ جای آن را در خط مقدم و واحدهای موتوری ارتش سرخ گرفتند اما هنوز هم بسیاری از ارتش‌ها انواع بهینه‌سازی شده این تانک را در زرادخانه‌های خود به عنوان نیروی ذخیره نگاه داشته‌اند و برخی از کشورها حتی از آن‌ها به عنوان تانک اصلی در نیروهای فعال خود استفاده می‌کنند. توسن
سرهنگ ناصر عرب بیگی، رئیس سازمان جهاد خودکفایی نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، اعلام کرده که تولید این تانک واکنش سریع از تاریخ ۱۰ تیر ۱۳۸۷ آغاز گردیده و هم‌اکنون بیشتر وسایل دفاعی ایران، به صورت بومی تولید می‌شوند. واکنش سریع این تانک بدان معناست که این تانک قابلیت آن را دارد که در کوتاهترین زمان و بیشترین سرعت، واکنش نشان دهد و برای مأموریت‌های استراتژیک ساخته شده‌است. پایه و مبنای این تانک، تانک بریتانیایی اف‌وی۱۰۱ اسکورپیون (که ایران حدود ۸۰ عدد از این تانک در خدمت دارد) است. سلاح‌های این تانک عبارتند از: ۱ توپ ۹۰ میلی‌متری، پرتابگرهای موشک توفان (نوع ایرانی موشک تاو) و یک تیربار سنگین ۱۲٫۷ میلی‌متری هم‌محور با توپ اصلی. این تانک می‌تواند مسافت زیادی را بدون نیاز به حمل با کامیون بپیماید. مرکاوا
مرکاوا (در عبری: מרכבה) (به معنای ارابه) تانک اصلی میدان نبرد اسرائیلی است. طراحی این تانک از سال ۱۹۷۳ آغاز و اولین مدل آن در سال ۱۹۷۸ وارد فعالیت رسمی در ارتش این کشور شد. مرکاوا تنها مورد استفاده ارتش اسرائیل است و به هیچ کشوری صادر نشده‌است. قابلیت تعمیر سریع، بقاپذیری، به‌صرفه بودن به لحاظ هزینه و عملکرد مناسب خارج از جاده از مهم‌ترین مواردی هستند که در طراحی این تانک مد نظر قرار گرفته‌اند. سنگرتوپ
در مورد وسایل نقلیه جنگی زرهی، طراحی کاسیماته به وسایل نقلیه ای گفته می‌شود که اسلحه اصلی آنها مستقیماً در داخل بدنه نصب شده و فاقد برجک دوار است که معمولاً با تانکها در ارتباط است. چنین طراحی به‌طور کلی باعث می‌شود وسیله نقلیه از نظر مکانیکی در طراحی ساده‌تر، در ساخت و ساز کم هزینه تر، دارای وزن سبک‌تر و پنهانکاری بیشتر باشد. از وزن صرفه جویی شده می‌توان برای سوار کردن اسلحه سنگین تر و قدرتمندتر استفاده کرد یا در عوض افزایش محافظت از زره خودرو را در مقایسه با تانک معمولی و برجک دار افزایش داد. با این وجود، در هنگام نبرد اگر یک هدف دشمن در خارج از دامنه حرکتی توپ اصلی تانک قرار داشته باشد، خدمه باید کل وسیله نقلیه را بچرخند. این محدودیت می‌تواند در شرایط جنگی بسیار نامطلوب باشد. تانک تیپ 61
تایپ 61 به طور معمولی با برجک مرکزی و موتور در عقب بدنه قرار دارد. این تانک دارای چهار خدمه است: یک فرمانده، راننده، توپچی و بارگذار . بدنه از فولاد جوش داده شده با برجک فولادی ریخته گری شده است. حداکثر ضخامت زره 64 میلی متر ذکر شده است. راننده در سمت راست جلوی بدنه می نشیند، با یک دریچه بلافاصله بالای سر، و سه پریسکوپ دید که قوس جلویی را می پوشاند. در سمت چپ راننده گیربکس قرار دارد که با برداشتن یک پنل بزرگ در جلوی بدنه می‌توان به آن دسترسی داشت. فرمانده و توپچی در برجک سمت راست می نشینند و فرمانده یک کلاهک بزرگ گنبدی شکل با دریچه ای در پشت آن در اختیار دارد. توپچی دریچه ای ندارد و جلوتر از فرمانده می نشیند. نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا
تانک‌های جنگی: ۵۸۸۴ وسایل نقلیه زره‌پوش
برای کارایی، سنگین‌ترین زره پوش بر روی یک خودروی جنگی زرهی (AFV) در قسمت جلوی آن قرار داده شده‌است. تاکتیک‌های تانک، وسیله نقلیه را ملزم می‌سازد که همیشه در مسیرهای احتمالی آتش‌سوزی دشمن تا حد امکان، حتی در عملیات دفاعی یا عقب‌نشینی، مقابله کند. تی-۳۴
در طول جنگ جهانی دوم طرح این تانک چندین بار تغییر کرده که هدف اصلی از این تغییرات سهولت بیشتر تولید انبوه، کاهش قیمت و همچنین رفع برخی از ایرادات تکنیکی بود که در جنگ مشخص شد. مدل اصلی تی-۳۴ از یک توپ ۷۶ میلی‌متری استفاده کرده و برجک آن فقط برای دو نفر (فرمانده و گلوله‌گذار توپ) جا داشت. در پی افزایش قدرت زره تانک‌های آلمانی و مشخص شدن ایرادات برجک دوسرنشینه مدل تی-۳۴–۸۵ با برجک بزرگتری حامل سه سرنشین (افزودن یک توپچی) و یک توپ پرقدرت‌تر ۸۵ میلی‌متری ساخته شد. سادگی تولید، استفاده و تعمیر امتیاز مهم این تانک به خصوص در مقایسه با تانک‌های آلمانی بود که هرچند کیفیت بسیار بالایی داشتند اما تولید انبوه آن‌ها نیاز به وقت بیشتر و نیروی کار حرفه‌ای‌تر داشت. کی‌وی-۱
ماه نوامبر سال ۱۹۳۷ اداره اصلی نیروهای زرهی و مکانیزه ("گابتو") خواهان طراحی یک تانک با زره ضد گلوله با قابلیت تاب‌آوری در مقابل آتش توپ‌های ضد تانک ۳۷ تا ۴۵ میلی‌متری در فاصله نزدیک و توپ‌های ضد تانک ۷۵ میلی‌متری در فاصله ۱۲۰۰ متری شد. این تانک می‌بایست از یک موتور گازوئیلی استفاده می‌کرد. اقدامات اولیه در کارخانه تراکتورسازی خارکوف صورت گرفت اما کمبود منابع، از دست رفتن مهندسان در اثر پاکسازی بزرگ و با توجه به اهمیت موضوع دو دفتر طراحی در لنینگراد به صورت رقابتی مسئول توسعه پیش‌نمونه شدند. این دو دفتر یکی دفتر طراحی باریکوف در کارخانه بلشویک و دیگری دفتر ویژه طراحی شماره ۲ به رهبری ژوزف کوتین در کارخانه کیروفسکی بودند. درخواست اولیه خواهان ساختاری مشابه تی-۳۵ با پنج برجک بود. مهندسان به سرعت "گابتو" را راضی به حذف برجک‌های "دکوری" برای مسلسل نمودند تا تعداد برجک‌ها به سه عدد کاهش یابد. برجک اصلی مخصوص یک توپ ۷۶ میلی‌متری و دو برجک کوچک‌تر دیگر برای توپ ۴۵ میلی‌متری ضد تانک بودند. گروه باریکوف طراحی خود را "تی-۱۰۰" یا ""سوتکا"" نامید. گروه کوتین با پیروی از رسم وقت لنینگراد در نام‌گذاری همه چیز به نام سرگی میرونویچ کیروف، رئیس مقتول حزب کمونیست این شهر، طراحی خود را ""اس‌ام‌کا"" عنوان نهاد. تانک تهاجمی
پس از اولین استفاده از تانک‌های مارک ۱ انگلیس در سپتامبر ۱۹۱۶، فرماندهی عالی ارتش (OHL) در ۱۳ نوامبر ۱۹۱۶ با توسعه و ساخت یک وسیله نقلیه جنگی برای ارتش آلمان تی-۵۴/۵۵
مدل‌های اولیه تی-۵۵ برخلاف تانک‌های امروزین به تیربار سنگین روی برجک که وظیفه اصلی آن دفاع ضدهوایی است، مجهز نبودند. در سال ۱۹۷۰ با ورود هلیکوپترهای هجومی به میدان جنگ تیربارهای ۱۲٫۷ م‌م دوشکا به این تانک‌ها افزوده شد. از سال ۱۹۷۴ سامانه‌های مسافت‌یاب لیزری، دوربین‌های دید در شب و بی‌سیم‌های جدید برای این تانک طراحی و به آن افزوده شد. در سال ۱۹۶۵ شنی جدیدی برای این تانک ساخته شد که عمر مفید آن بین دو تا سه هزار کیلومتر یعنی دو برابر شنی‌های سابق بود. از دیگر بهینه‌سازی‌هایی که کارخانه‌های مختلف و ارتش‌های متعددی بر تانک‌های خانواده تی-۵۴ خود اعمال کرده‌اند؛ می‌توان به نصب موتورهای جدید، زره واکنشی انفجاری، توپ‌های جدید ۱۰۵، ۱۲۰ و ۱۲۵ میلی‌متری، سیستم‌های حفاظتی فعال، سیستم‌های کنترل آتش مجهز به مسافت‌یاب و دید گرمایی اشاره کرد. چنین پیشرفت‌هایی باعث شده تا برخی از ارتش‌های دارای بودجه پائین همچنان امکان استفاده از تانک‌های تی-۵۴ را حتی تا به امروز که نزدیک به هفتاد سال از طراحی آن می‌گذرد، داشته باشند. جنگ سرد
یکی از ویژگی‌های اصلی مسابقه جنگ‌افزاری هسته‌ای (به خصوص پس از استفاده گسترده از آی سی بی امهای هسته‌ای با این فرض غلط که بمب افکن دارای خدمه به‌طور مرگباری در مقابل موشک‌های زمین به هوا/اس ای ام آسیب‌پذیر هستند) مفهوم ترس از «نابودی تضمین شده» و بعداً نابودی تضمین شده هر دوطرف یا MAD بود. تانکت
تانکت یک خودرو زره‌پوش جنگی با سیستم چرخ ممتد که قرار بود نقش یک تانک کوچک را ایفا کند. این وسیله در قامتی به اندازه تقریبی یک خودرو وظیفه شناسایی و حمایت سبک از پیاده‌نظام را داشت. تانک
فرانسه باساخت تانک اف-تی در سال ۱۹۱۵ برای اولین بار با سوار کردن یک برجک، قابلیت شلیک ۳۶۰ درجه را به تانکها افزود. طی جنگ جهانی اول حدود ۳۰۰۰ عدد از این تانک مورد استفاده فرانسه قرار گرفت که پرشمارترین در جنگ جهانی اول به‌شمار می‌رود. اولین تانک‌ها در سپتامبر ۱۹۱۶ در نبرد سوم در فرانسه به کار گرفته شدند. در این نبرد تانک‌ها به تدریج وارد صحنه نبرد شده و هیچ راهبرد برای آن‌ها تدوین نشده بود، در نتیجه عملکرد مناسبی نداشتند اما در نوامبر ۱۹۱۷ در کمبرای به طرز درخشانی مؤثر واقع شدند. در آن زمان ۳۰۰ تانک انگلیسی در جبهه‌ای به طول ۱۰ کیلومتر به دشمن حمله‌ور شده و خطوط دفاعی آلمان‌ها را در هم گسیختند. تانک‌های آن دوران سرعت تحرک کمی داشته و غیرقابل اطمینان بودند ولی برای عبور از زمین‌های گل آلود و قطع سیم‌های خاردار و گذشتن از خندق‌ها بسیار مفید واقع شدند. تانک لکلر
توپ ۱۲۰ م‌م لکلر نسبت طول به کالیبر ۵۲ دارد که از اغلب تانک‌های معاصر خود بیشتر است (۴۴ در آبرامز و لئوپارد ۲ و ۴۸ در توپ‌های ۱۲۵ م‌م تانک‌های روسی) و می‌تواند گلوله‌های زره‌شکاف را با سرعتِ دهانه ۱۷۵۰ متر بر ثانیه و گلوله‌های چندمنظوره را با سرعت دهانه ۱۱۷۰ متر بر ثانیه شلیک کند. تعداد فشنگ‌های مسلسل هم‌محور ۱۲٫۷ م‌م ۸۰۰ فشنگ و مسلسل دفاع هوایی ۷٫۶۲ دو هزار گلوله است. موتور کوچک هشت سیلندر لکلر بهره‌وری قابل توجهی در مصرف سوخت دارد و دمای نسبتاً پایین دود خروجی از اگزوز تانک که کمتر از ۴۰۰ درجه سانتی‌گراد است به کاهش آشکارگی مادون قرمز آن کمک می‌کند. این تانک به یک سیستم هشدار در صورت افتادن پرتوی لیزر بر روی تانک هم مجهز است. به‌طور کلی لکلر از سیستم‌های الکترونیکی پیشرفته و متنوعی برخوردار است و گزارش شده که حدود ۵۰ درصد هزینه ساخت این تانک فقط به سیستم‌های الکترونیکی آن مربوط است. لکلر بدون هیچ آمادگی می‌تواند از آب‌هایی به عمق ۱٫۷ متر و با استفاده از تجهیزات رانندگی زیر آبی از آبهایی به عمق ۴ متر بگذرد. این تانک به تجهیزات تصفیه هوا، تهویه و آتش‌نشانی اتوماتیک هم مجهز شده‌است. توپخانه خودکششی
از دهه ۱۹۶۰ وظیفهٔ شکار تانک‌ها در بیشتر ارتش‌ها به تانک‌ها واگذار شد با این حال توپ‌های خودکششی همچنان در توپخانه‌های صحرایی استفاده می‌شوند چراکه قابلیت بالای حفاظتی و حرکت در خارج از جاده آن‌ها مناسب جنگ‌های زرهی مدرن است. شوروی‌ها یک خانوادهٔ جامع از توپ‌های خودکششی را در دههٔ ۱۹۷۰ تولید کردند که شامل توپ‌های ۱۲۲ م‌م 2S1 و ۱۵۲ م‌م 2S5 می‌شد. توپ خودکششی آمریکایی ۱۵۵ م‌م ام۱۰۹ نیز از اواسط دهه ۱۹۶۰ به مدت ۳۰ سال توپ اصلی کشورهای عضو ناتو بود. امروزه این توپ‌ها در حال جایگزینی با توپ‌های مدرن‌تری هستند که از قابلیت‌های ناوبری خودکار، گلوله‌گذاری اتوماتیک، شلیک رگبار و قدرت حفاظتی بیشتر برخوردارند. تانک لکلر
حداکثر سرعت این تانک در جاده ۷۲ کیلومتر در ساعت و در حالت دنده عقب ۳۸ کیلومتر بر ساعت است. این تانک قادر است از خاکریزهایی به عمق سه متر و پله‌هایی به ارتفاع ۱٫۱ متر بگذرد. سرعت چرخش برجک تانک هم ۱۲ ثانیه برای یک دور کامل ۳۶۰ درجه است. طول بدنه تانک بدون لوله توپ ۶٫۸۸ متر و با لوله توپ ۹٫۸۷ متر است. ارتفاع آن تا سقف برجک ۲٫۵۳ متر و عرض آن با دامن محافظ زرهی ۳٫۴۳ متر است. باک سوخت لکلر ۱۳۰۰ لیتر گنجایش دارد و تانک قادر است با سوخت کامل حدود ۵۵۰ کیلومتر حرکت کند. نصب مخزن‌های خارجی ۴۰۰ لیتری هم برای افزایش برد عملیاتی تانک امکان‌پذیر است. وزن تانک لکلر در سری ۱ که ۱۳۲ دستگاه از آن از سال ۱۹۹۲ تا ۹۶ تولید شد معادل ۵۴٫۵ تن است که در سری ۲ که ۱۷۸ دستگاه از آن بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳ ساخته شد به ۵۶٫۳ تن و در سری ۳ که ۹۶ دستگاه از آن در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ تولید شد به ۵۷٫۶ تن افزایش یافته‌است. اس یو-152
از آنجایی که SU-152 به عنوان یک قطعه توپخانه خودکششی به جای یک ضد تانک واقعی در نظر گرفته شده بود، SU-152 به‌طور کلی با گلوله‌های استاندارد HE به جای پرتابه‌های زره پوش تولید می‌شد. گلوله ۱۵۲ میلی‌متری HE انفجاری عظیم ایجاد کرد که برای اثربخشی خود به سرعت متکی نبود و آن‌ها را در برابر هر تانک آلمانی، از جمله تایگر و Elefant (اگرچه با تا حدودی کاهش سطح اطمینان کشتار نسبت به پرتابه‌های نافذ) مؤثر ساخت. این تانک به دلیل توانایی اش در کندن کامل برجک از تانک ببر (در هر محدوده ای) به تنهایی با اثر انفجار محض مشهور بود، و تعداد زیادی AFV آلمانی در طی نبرد کورسک در اثر آتش‌سوزی SU-152 تخریب یا آسیب دیده بودند. زره‌پوش ضدتانک
شکارچی تانک یا نابودگر تانک نوعی ماشین جنگی زره پوش است که مسلح به توپخانه مستقیم یا پرتاب موشک با ظرفیت‌های عملیاتی محدود است و به‌طور خاص برای درگیری با تانک‌های دشمن طراحی شده‌است. تانک سبک
هرچند تانک‌های اصلی میدان نبرد تا حد زیادی جایگزین تانک‌های سبک هم شدند اما سبکی و کوچکی تانک‌های سبک و قابلیت جابجایی سریع آن‌ها باعث شد تا آن‌ها همچنان برای برخی مأموریت‌های خاص مثلاً حمایت از نیروهای هوابرد، ماموریت‌های آبی - خاکی و عملیات‌های شناسایی استفاده شوند. اما در اواخر جنگ سرد خودروهای جنگی پیاده‌نظام این نقش‌ها را هم از تانک‌های سبک گرفتند. طراحی یک مدل اصلاح‌شده از خودروهای جنگی پیاده‌نظام برای مأموریت‌های شناسایی و آتش پشتیبان راه حل ارزان‌تر و ساده‌تری از طراحی یک تانک سبک بود. آمریکایی‌ها در دهه ۱۹۸۰ ام۵۵۱ شریدان آخرین تانک سبک خود را بازنشسته کردند و در آغاز سده بیستم بسیاری از ارتش‌های دنیا هیچ تانک سبکی را در خدمت نظامی خود ندارند. جنگ یوم کیپور
ارتش‌های مصر و سوریه عمدتاً با سلاح‌های ساخت شوروی مجهز بودند و تسلیحات اسرائیلی اکثراً غربی (آمریکایی و فرانسوی) بود. تانک‌های تی-۵۴/۵۵ و تی-۶۲ مصر و سوریه به سیستم دید در شب مجهز بودند اما تانک‌های اسرائیلی فاقد این قابلیت بودند و این مزیت مهمی برای جنگ در تاریکی شب محسوب می‌شد. در حالیکه تانک‌های اسرائیلی از نظر سلاح (توپ ۱۰۵ م‌م) برتری داشتند. یک مزیت مشخص تانک‌های اسرائیلی در مسیرهای شیب‌دار بود چون لوله توپ آن‌ها قابلیت حرکت تا زاویه منفی ۱۰ درجه (رو به پایین) را داشت در حالیکه تانک‌های روسی فقط تا ۴ درجه می‌توانستند لوله خود را پائین بیاورند و این باعث می‌شد تا تانک‌های سنچوریون و پاتون اسرائیل به طرز مؤثری از تاکتیک پنهان شدن در پشت خاکریز و حرکت به روی آن برای شلیک مستقیم به تانک دشمن استفاده کنند. پنتسرکمپف‌واگن ۵ پنتر
تانک "پنتر" در همه زمینه‌ها شرایط نسبتاً خوبی داشت. توپ آن قدرتمند و دقیق و زره آن کاملاً شیب‌دار بود. تحرک‌پذیری آن بیش از میانگین به حساب می‌آمد. با این حال، عمر کوتاه موتور، سرعت پایین چرخش برجک و نبود پریسکوپ برای توپچی نیز از کاستی‌های تانک "پنتر" بود. کرار (تانک)
برجک استاندارد تانک تی-۷۲ با فرایند ریخته‌گری تولید شده‌است اما ضعف‌هایی که در نصب زره‌های واکنشی خود را نشان داده، متخصصین ایرانی را به توسعه و ساخت برجکی جدید با استفاده از فرایند جوشکاری واداشته‌است که شباهت بالایی به برجک تانک تی-۹۰ دارد. مهمترین تغییر اعمال شده بر روی برجک را می‌توان محل ذخیره‌سازی مهمات دانست که همچون تانک تانک تی-۹۰ به بخش عقب برجک منتقل شده و سبب افزایش طول نسبی برجک شده‌است. این فرایند ایمنی تانک را در صورت نفوذ به زره تانک افزایش می‌دهد. (سابقاً به دلیل ضعف ذخیره مهمات و سیستم بارگذاری آن در توپ در نسخه‌های اولیه تانک تی-۷۲ این احتمال وجود داشت که در صورت حمله به تانک و نفوذ به زره، مهمات درون تانک آتش گرفته و تانک به کلی نابود شود، چند مورد مکرر حتی کنده شدن برجک بر اثر احتراق شدید مهمات خود تانک گزارش شده‌است). افزایش زره و یک تیربار کنترل‌شونده از دیگر تغییرات برجک به‌شمار می‌روند. وانت مسلح
وانت مسلح یا تکنیکال نوعی خودروی جنگی است که با افزودن سلاح و قابلیت‌های جنگی دیگر به یک وانت معمولی ایجاد می‌شود. از سلاح‌های مختلفی همچون انواع تیربار، توپ‌های ضدهوایی سبک، توپ‌های بدون لگد، موشک‌های ضدتانک برای مسلح کردن تکنیکال‌ها استفاده می‌شود. تی-۱۴ آرماتا
این تانک دارای موتوری بسیار قدرتمند بوده و از تحرکی بسیار بالایی برخوردار است طبق اعلام روسها ارماتا دارای یک موتور دیزل ۱۲ سیلندر ChTZ 12Н۳۶۰ (A-85-3A) ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ اسب بخار در عقب بدنه است. با در نظر گرفتن وزنش دارای رانش به وزن ۳۰ اسب بخار بر تن است که بالاترین رقم بین تانک های موجود است. موتور این تانک را می تواند برای عملکرد بین ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ اسب بخار تنظیم کرد که با توجه به وزن ۵۰ تنی این تانک بسیار رقم بالا و مطلوبی است. این تانک در نظر بسیاری از کارشناسان درحال حاضر بهترین تانک موجود در جهان است. آرماتا در حال حاضر از توپ ۱۲۵ م م بهره میبرد ولی روسها نسخه قدرتمند تری را با کالیبر ۱۵۲ م م هم بر روی این تانک آزمایش نموده اند تا در صورت نیاز با یک ارتقا اقدام به نصب توپ قوی تر بر روی این تانک کنند. این تانک نیز از بازگذار اتوماتیک و خشاب گلوله برخوردار است ولی نوع خشاب گلوله ها با سیستم چرخ و فلکی تانک های پیشین تفاوتهایی دارد در سیستم جدید ، خشاب دایره ای شکل مهمات در پشت سر خدمه قرار دارد و سر گلوله ها به طرف بالا قرار گرفته اند و در این نسخه پوکه و مهمات سرهم است در حالی که در توپ ۱۲۵ م م ۲ ای ۴۶ مهمات از خرج پرتاب جدا بوده. تی-۸۰
در سال ۱۹۹۱ ارتش روسیه اعلام کرد سیاست تولید همزمان دو یا چند تانک را کنار خواهد گذاشت و در نتیجه تولید تنها یکی از تانک‌های تی-۷۲بی یا تی-۸۰یو ادامه خواهد یافت. هرچند تی-۸۰ تانک پیشرفته‌تر و تواناتری بود اما کارخانه سازنده تی-۷۲ با نصب سامانه کنترل آتش و برخی توانایی‌های دیگر تی-۸۰ و اصلاحاتی دیگر در آن تانک تی-۹۰ را طراح کرده که نهایتاً در سال ۱۹۹۵ برنده این رقابت شد. شکست سنگین تانک‌های روسی در جنگ چچن یکی از عواملی بود که باعث شد تا تی-۸۰ از نظر مقامات روسیه بیفتند. هرچند شماری از تی-۷۲ها هم در این نبرد از دست رفتند و دلیل اصلی آن هم روش‌های جنگی اشتباه بود اما شکست تی-۸۰ها غیرمنتظره‌تر بود. ضمن اینکه قیمت بالاتر و مصرف سوخت بالای موتورهای توربین گاز تی-۸۰ هم از مشکلات دیگر این تانک بود. آام‌ایکس-۳۰
مشکلاتی که سیستم انتقال قدرت تانک ایجاد کرده بود فرانسوی‌ها را واداشت که در سال ۱۹۷۹ تمام تانک‌های خود را به استاندارد ب۲ بهینه سازی کنند که شامل جعبه دنده نیمه‌اتوماتیک جدید، موتور بهبودیافته و گلوله‌های انرژی جنبشی جدید می‌شد. مدل‌هایی از این تانک نیز به عنوان خودرو بازیابی و تعمیر، توپ ضدهوایی خودکششی، پل‌گذار، پرتابگر موشک اتمی تاکتیکی و پرتابگر موشک زمین‌به‌هوا ساخته شدند. عملیات نظامی
عملیات‌های نظامی را می‌توان بنا بر مقیاس و حوزهٔ کاربرد نیرو و تأثیر آن‌ها بر نبردهای وسیع‌تر تقسیم‌بندی کرد. حوزهٔ عملیات‌های نظامی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:سطح عملیاتی جنگ تقریباً در بین کانون راهبردی لشکرکشی و تاکتیک‌های یک درگیری قرار می‌گیرد. این سطح «سطحی میانی و مجزایی از جنگ است که بین راهبرد نظامی به عنوان کنترل‌کنندهٔ جنگ به طور کلی و تاکتیک به عنوان نبرد» قرار می‌گیرد. برای مثال می‌توان در طول جنگ جهانی دوم این مفهوم را به دسته‌های تانک شوروی اطلاق کرد. تانک متوسط
در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن، نقش تانک‌های سبک به تدریج توسط خودروهای زرهی ارزان‌تر و خودروهای شناسایی تخصصی انجام شد. تانک‌های سنگین که محدودیت‌های خود را در نبرد نشان دادند، یک مسابقه تسلیحاتی محدود پس از جنگ با طراحی‌های مسلحانه و زرهی به‌تدریج بیشتر را تجربه کردند. با ظهور سلاح‌های پیشرفته‌تر موشکی ضد تانک، که تانک‌های سنگین آسیب‌پذیری بالایی در برابر آن‌ها نشان داده بودند، این سلاح‌ها نیز در نهایت حذف شدند. هاینتس گودریان
با آغاز تلاش رایشسور در اوایل دهه ۱۹۳۰ برای عملیاتی کردن ساختار سازمانی نیروهای زرهی، مسئول اجرای برنامه‌های آموزشی این نیروها شد. او نظریات خاص خود را در ارتباط با چگونگی به‌کارگیری تانک‌ها در میدان نبرد داشت. او اصرار داشت که از نیروهای زرهی نبایست همانند سواره‌نظام در پشتیبانی از تهاجم پیاده‌نظام استفاده شود. او معتقد بود از این نوع ادوات می‌توان در نقش‌های متعددی استفاده نمود که مهم‌ترین آن نفوذ در مواضع خط مقدم دشمن است. می‌پنداشت برای بهره‌گیری از تمامی ظرفیت تانک‌ها لازم است از آن‌ها با ساختار سازمانی مناسبی حمایت کرد. در نهایت بر ضرورت ایجاد نوع جدیدی از یگان‌های بسیار تخصصی با سازمان‌دهی به عنوان نیرویی خود اتکا برای عمل به رزم تهاجمی به جای رزم تدافعی، تأکید داشت. منظور از این خواسته‌ها خلق لشکرهای زرهی بود. او همچنین مایل بود یک گردان ضد تانک موتوریزه به هر لشکر پیاده‌نظام اضافه گردد. مسئله او در این زمان متقاعد ساختن سایر رسته‌ها و فرماندهی نیروی زمینی که در زمان اعتقادی به ظرفیت تاکتیکی و عملیاتی نیروهای موتوریزه نداشتند، بود. گاهی بر نقطه نظرات خود تأکید متعصبانه‌ای نشان نمی‌داد چرا که بسیاری از افسران مسن‌تر به این روش‌های جدید عادت نداشتند و می‌بایست به اشکال قابل‌پذیرش‌تری آن‌ها را ارائه می‌کرد. همانطور که از نوشته‌هایش برمی‌آید می‌پنداشت از آن‌جایی که نیروی زمینی صد هزار نفری نمی‌توانست تانک داشته باشد، در حقیقت کسی در این نیرو این تسلیحات را ندیده بود و مشاهده تانک‌های ساختگی او در هنگام رزمایش موجب تمسخر آن‌ها، ابراز تاسف برای حامیان آن و جدی نگرفتن چنین اقداماتی می‌شد. تانک تهاجمی
نمونه اولیه A7V براساس طراحی مهندس ارشد جوزف ولمر (۱۸۷۱–۱۹۵۵) در ژانویه ۱۹۱۷ در شرکت دایملر موتور (DMG) در برلین-مارینفلده به نمایش درآمد. نام خود را بر اساس دفتر دپارتمان حمل و نقل ۷ بدست آورد. در پایان ژانویه ۱۹۱۷، وزارت جنگ دستور ساخت ۱۰۰ دستگاه A7V را داد: ۱۰ «ماشین جنگی» و ۹۰زرهی «وسیله نقلیه زمینی» غیر مسلح برای اهداف بر اساس همان شاسی و رانندگی. پس از دو آزمایش آزمایشی شاسی با روساخت‌های چوبی، OHL تصمیم به ساخت ده A7V زرهی دیگر گرفت. قرار بود با این ۲۰ تانک، دو لشکر جنگی زرهی متشکل از ۵ تانک و ده مورد برای ذخیره در صورت خرابی ایجاد شود. چیفتن (تانک)
طراحی چیفتن بر پایه گروهی از تانک‌های بریتانیایی انجام شد که از ماتیلدا ام‌کا ۲ در سال ۱۹۳۹ (با توپ ۴۰ میلی‌متری) آغاز شده و با تانک‌های کرامول (۵۷ و ۷۵ میلی‌متر)، کومه (۷۶ میلی‌متر) ادامه یافته و در پایان به تانک موفق سنچوریون (۷۶، ۸۳ و ۱۰۵ میلی‌متر) می‌رسد. چیفتن با پیشرفت این طرح ساخته شده و جایگزین تانک متوسط سنچوریون و تانک سنگین کانکوئرر به عنوان نخستین تانک اصلی میدان نبرد نیروی زمینی بریتانیا شد. تولید تانک چلنجر ۱ که بر پایه پیشرفت تانک چیفتن صورت گرفته بود از سال ۱۹۸۳ آغاز و در سال ۱۹۹۵ به طور کامل جایگزین چیفتن شد. تولید چلنجر ۲ هم در سال ۱۹۹۸ با توسعه چلنجر۱ آغاز شد. چیفتن از پیشرفته‌ترین تانک‌های عصر خود به شمار می‌آید که قدرتمندترین توپ و سنگین‌ترین زره را در بین همه تانک‌های آن هنگام را داشت. اما در برابر آن، توانایی تحرک و سرعت آن کاهش یافته بود. وانت مسلح
تکنیکال‌ها از خودروهای محبوب گروه‌های شورشی و شبه‌نظامی هستند اما ارتش‌های رسمی معمولاً از این خودروها استفاده نمی‌کنند چون از توانایی حفاظتی چندانی برخوردار نیستند. امتیاز این خودروها قدرت تحرک و سرعت در کنار توانایی حملات غافلگیرکننده از جهات مختلف است ولی قابلیت رویارویی مستقیم با خودروهای زره‌پوش جنگی را ندارند. تانکت
ریشه‌های تانکت به مراحل انتهایی جنگ جهانی اول بازمی‌گردد. در آن هنگام نیروهای متفقین در جبهه غرب توانستند با کمک تانک‌های خود مواضع نیروهای آلمانی را بشکافند اما نیروهای پیاده‌نظام که در تعاقب تانک‌ها در حال پیش‌روی بودند و باید در رخنه‌های ایجاد شده اقدام به پیش‌روی می‌کردند در اثر آتش پراکنده نیروهای دشمن و خستگی نمی‌توانستند به خوبی حرکت کنند و به تانک‌های پیش رو نیز که از حمایت پیاده‌نظام بی بهره شده بودند توسط نیروهای دشمن نابود می‌گشتند. در دوران پس از پایان جنگ مفهوم تانکت به عنوان راه‌حلی برای این مسئله مطرح گشت که با ساخت نفربر زره‌پوش تانکت‌ها نقش شناسایی و پشتیبانی را به عهده گرفتند. پنزر ۴
مدل سی تانک پنزر ۴ از منظر ظاهری تقریبا با مدل ب آن یکسان بود. در مدل سی از موتور بهبود یافته HL 120TRM با توان ۳۰۰ اسب بخار استفاده شد که تا پایان جنگ به عنوان موتور استاندارد پنزر ۴ باقی ماند. در این مدل زره بالایی برجک به ۳۰ میلی‌متر افزایش یافت و محافظ درونی دهانه توپ تغییرات جزئی به خود دید. یک صفحه زرهی به بالای مسلسل هم‌محور جهت ارتقا محافظت از آن افزوده شد که عامل اصلی تمایز ظاهری آن با مدل ب بود. نقاط اتصال قطعات یدکی زنجیر به همراه دسته استارت موتور به جانب چپ تانک منتقل شد. مجموع این تغییرات مجدداً باعث افزایش وزن تانک این بار به ۱۸٫۵ تن گردید. با این وجود سرعت جاده ۳۵ کیلومتر بر ساعتی و برد ۱۴۰ کیلومتری آن همچنان همانند مدل ب بود. این مدل نیز در کارخانه به صورت کامل به رنگ خاکستری تیره رنگ‌آمیزی می‌شد. مجموعا از این مدل ۱۳۴ دستگاه تولید گردید. این افزایش تولید یگان‌های خط مقدم را قادر ساخت تعداد بیشتری از تانک‌های سبک خود را به تانک‌های متوسط بدل کنند. این مدل تا سال ۱۹۴۳ در خدمت فعال باقی‌ماند تا اینکه خسارات میدان نبرد و پدیداری مدل‌های جدیدتر موجب جایگزینی کامل آن‌ها گردید. کی‌وی-۱
ترکیب تحرک، زره و توان آتش بالا، هنگام ظهور "کی‌وی-۱" را به یکی از قدرتمندترین تانک‌های جهان بدل ساخت. زره پیشین بدنه و برجک آن به ترتیب ۷۵ و ۹۰ میلی‌متر بود که آن را در مقابل بسیاری از توپ‌های ضد تانک آن زمان مگر در فاصله بسیار نزدیک، آسیب‌ناپذیر می‌کرد. تانک
نقش تانک‌ها در جنگ‌های آینده محل بحث‌های فراوانی در دوره بین دو جنگ بود. عده‌ای حامی حفظ نقش تانک‌ها به عنوان تسلیحات پشتیبانی پیاده‌نظام بودند؛ درحالیکه عده دیگری راه بدل ساختن آن به هسته آرایش‌های متحرک جدید با قابلیت حصول پیروزی‌های تعیین‌کننده را دنبال کردند. هنگامی که متفقین غربی تصمیم به برگزیدن رویکردی تلفیقی گرفتند، آلمان و شوروی با تولید مقادیر زیادی تانک، نیروهای زرهی مستقلی پدید آوردند. در فاصله بین دو جنگ جهانی هم تانک‌ها و هم تاکتیک‌های کاربرد آن‌ها پیشرفت قابل توجهی کرد. نبردهای آغازین جنگ جهانی دوم نشان‌گر وفوق نظریه دوم بود. لشکر زرهی (ورماخت)لشکرهای زرهی آلمان در کمتر از یک ماه لهستان را به تصرف خود درآوردند. در طول این جنگ با افزایش ضخامت زره و قدرتمندتر گشتن توپ آن‌ها، تانک‌ها بزرگ و بهتر شدند. تانک‌ها حاکمان میدان‌های نبرد و مظهر قدرت نظامی گردیدند. هر دو نیروی متخاصم این جنگ، تیپ‌های تانک تمام زرهی را شکل دادند که در نتیجه نبردهای تانکی عظیمی در اروپا و شمال آفریقا اتفاق افتاد که معمولاً پیروزی در آن‌ها با طرفی بود که به طرز موثرتری از یگان‌های زرهی خود استفاده می‌کرد. تانک‌های مخصوصی برای عملیات‌های آبی خاکی و پیاده‌سازی در ساحل و همچنین مین‌روبی نیز در این جنگ به کار آمدند و پیشرفت‌هایی در زمینه سلاح‌های ضدتانک همچون راکت‌اندازهای دوش‌پرتاب، گلوله‌های زره‌شکاف، موشک‌های ضدتانک نیز صورت گرفت. تی-۵۰
تی-۵۰ تانک سبک پیاده‌نظامی بود که توسط اتحاد جماهیر شوروی در آغاز جنگ جهانی دوم ساخته شد. طراحی این خودرو شامل ویژگی‌های و تکنولوژی آینده اما پیچیده و پرهزینه بود، و تنها تولید ۶۹ عدد از تانک‌ها اجرا و تکمیل گردید. تانک متوسط
تانک‌های متوسطی وجود داشتند که بر قابلیت‌های ضد پیاده نظام متمرکز بودند (مانند جنگ جهانی دوم: اسلحه اولیه پانزر IV با لوله کوتاه و اسلحه اولیه 75 میلی متری M4 Sherman ) و تانک‌های متوسط که بیشتر بر روی نقش ضد تانک متمرکز بودند و اسلحه‌های تانک با سرعت بالا را نصب می‌کردند. تانک های سواره نظام فرانسوی ( "Chars de Cavalerie" ) مانند SOMUA S35 علاوه بر قدرت و حفاظت از طرح های دیگر، بر سرعت نیز تمرکز داشتند. آنها شبیه به آنچه که کشورهای دیگر تانک های متوسط می نامیدند بودند. میلان (موشک ضد تانک)
◊ دقت، قابلیت اطمینان، انعطاف‌پذیری استفاده تاکتیکی، تدارکات آسان است. رضوانی موتورز
تیم طراحی رضوانی ادعا می‌کند که تانک، ظاهر خود را از خودروهای نظامی الهام گرفته‌است؛ ولی به نظر می‌رسد که بدنهٔ این شاسی‌بلند، بیشتر آینده‌نگرانه باشد تا نظامی. پنزر ۲
با این وجود که طراحی این تانک به جهت پر کردن خلع ایجاد شده پس از زیر پا گذاشتن محدودیت‌های اعمال شده بر آلمان بر مبنای پیمان ورسای صورت گرفت، پنزر ۲ به عنوان پرشمارترین تانک آلمانی در هنگام آغاز درگیری‌ها نقشی کلیدی در سال‌های اولیه جنگ جهانی دوم به خصوص در نبردهای لهستان و فرانسه ایفا کرد. از این تانک در تمامی جبهات از جمله شمال آفریقا و جبهه شرقی استفاده گردید. جنگ‌افزار ضدتانک
جنگاوری ضدتانک () از نیاز به توسعه فناوری و تاکتیک نظامی برای نابود کردن تانک‌ها در طول جنگ جهانی اول سرچشمه می‌گیرد. از آنجایی که تفاهم سه‌گانه اولین تانک‌ها را در سال ۱۹۱۶ توسعه داد اما تا سال ۱۹۱۷ آنها را در نبرد مستقر نکرد، امپراتوری آلمان اولین سلاح‌های ضد تانک را توسعه داد. اولین سلاح ضد تانک توسعه یافته، یک تفنگ کوچک شده با پیچ و مهره به نام Mauser 1918 T-Gewehr بود که یک فشنگ ۱۳ میلی‌متری را با یک گلوله جامد شلیک می‌کرد که می‌توانست به زره نازک تانک‌های آن زمان نفوذ کند و سبب کشتن سرنشینان شود یا موتور یا کمانه را از بین ببرد. مرکاوا
مهم‌ترین ویژگی مرکاوا اهمیت بسیار زیاد حفاظت از جان خدمه تانک در طراحی آن است قرار گرفتن موتور تانک در جلو برخلاف تانک‌های دیگر که اغلب موتور آن‌ها در قسمت عقب جای دارد یکی از دلایل امنیت سرنشینان تانک است. وجود یک خمپاره‌انداز ۶۰ میلی‌متری در داخل تانک از ویژگی‌های منحصربه‌فرد مرکاوا است. این خمپاره برای حمله به اهدافی که در پشت ساختمان یا تپه قرار گرفته‌اند به کار می‌رود. لئوپارد ۱
در سمت چپ برجک دریچه‌ای برای رساندن مهمات به تانک تعبیه شده بود. در بسیاری از مدل‌ها در خارج و پشت برجک یک سبد ذخیره قرار داشت. یک نورافکن بر روی توپ اصلی قرار داشت که برخی آن را برداشته و پشت برجک می‌گذاشتند. دید مادون قرمز تانک ۱۲۰۰ متر و دید نور سفید آن ۱۵۰۰ متر را پوشش می‌داد. در لئوپارد ۱آ۱آ۲ هم یک تلویزیون سطح نور پایین برای مشاهده و نشانه‌روی قرار داشت. تعداد چرخ‌های این تانک هفت عدد در هر طرف با فاصله مساوی و سه چرخ کمکی بود. دامن زرهی دندانه‌دار یا معوج و شیب قسمت‌های کناری بدنه تانک به سمت مرکز از ویژگی‌های ظاهری بارز این تانک است. شکل برجک هم در مدل آ۲ مدور و در مدل‌های آ۳ و آ۴ زاویه‌دار و مکعب‌مانند است. تی-۷۲
تانک تی-۷۲ یک تانک اصلی میدان نبرد است که تولید آن از اوایل دهه ۱۹۷۰ در شوروی آغاز شد. این تانک شباهت‌هایی با تانک قدیمی‌تر اما پیشرفته‌تر تی-۶۴ دارد. تی-۷۲ پس از تانک دیگر شوروی‌ها؛ تی-۵۴/۵۵ پرتیراژترین تانک تولیدشده پس از جنگ جهانی دوم است و در مجموع بیشتر از ۲۵ هزار دستگاه از آن ساخته شده و کماکان برای مشتریان خارجی تولید می‌شود که توسط ده‌ها کشور مورد استفاده قرار گرفته‌است. تانک تی-۹۰ مدل توسعه‌یافته تی-۷۲ و جدیدترین تانک ارتش روسیه محسوب می‌گردد. سلاح اصلی این تانک، یک قبضه توپ بدون خان کالیبر ۱۲۵ میلی‌متری از نوع ۲A46M است. زره‌پوش ضدتانک
هرچند امروزه بسیاری از خودروهای رزمی پیاده نظام (IFV) موشک‌های ضد تانک را در جنگ حمل می‌کنند و هلیکوپترهای تهاجمی همچنین توانایی ضد تانک را به میدان جنگ اضافه می‌کنند اما هنوز خودروهای ضد تانک اختصاصی با موشک‌هایی با برد بالا برای درگیری با تانک‌هایی که از لحاظ زرهی قوی تر هستند حمل می‌کنند. این خودروهای رزمی زره پوش عملاً توانایی درگیری مستقیم با زره پوش‌های قوی تر مثل تانک‌های اصلی میدان نبرد را ندارند ولی با بهبود ساخت موشک‌های ضد تانک خودروهای رزمی پیاده نظام به تهدیدی جدی برای زره پوش‌های دیگر بدل شده‌اند. تانک لکلر
سلاح اصلی لکلر توپ بدون خان ۱۲۰ میلی‌متری CN120-26 ساخت شرکت جیات است. این توپ قادر به شلیک گلوله‌های ۱۲۰ میلی‌متری آلمانی و ناتو هم هست اما ارتش فرانسه تنها از مهمات فرانسوی استفاده می‌کند. لکلر با سیستم پایدارسازی توپ خود قادر است در حالی که با سرعت ۵۰ کیلومتر در ساعت در حال حرکت است به سوی اهدافی در فاصله چهار کیلومتری شلیک کند. این توپ برخلاف تانک‌های دیگر غربی و به سبک تانک‌های شوروی/روسیه به گلوله‌گذار نیاز ندارد و از گلوله‌گذار اتوماتیک استفاده می‌کند. در نتیجه خدمه تانک به سه نفر (فرمانده، راننده و توپچی) کاهش یافته‌اند. گلوله‌گذار اتوماتیک لکلر قادر است در هر دقیقه ۱۲ شلیک داشته باشد. این تانک در مجموع ۴۰ گلوله با خود حمل می‌کند که ۲۲ تای آنها در خشاب آماده آتش هستند و بقیه در بدنه تانک قرار دارند. مسلسل هم‌محور تانک یک تیربار سنگین ۱۲٫۷ میلی‌متری است، برخلاف بیشتر تانک‌های دیگر که از مسلسل هم‌محور متوسط ۷٫۶۲ م‌م استفاده می‌کنند. در بالای برجک می‌توان یک مسلسل ۱۲٫۷ م‌م دیگر با کنترل از داخل تانک را نصب کرد که مشابه تیربار کنترل از راه دور مدل ام‌اآ۲ تاسک آبرامز است. هرچند در عمل بیشتر لکلرها به مسلسل ۱۲٫۷ بدون کنترل مسلح هستند. این تانک به ۴ نارنجک‌انداز چهارتایی هم مسلح شده که قادر به شلیک نارنجک‌های دودزا، ضدنفر و گمراه‌کننده‌های مادون قرمز هستند. سنگرتوپ
در حالی که زره پوشهای کاسیماته نقش مهمی در جنگ جهانی دوم داشتند (به عنوان مثالاشتوگ ۳ پرشمارترین وسیله نقلیه جنگی زرهی ارتش آلمان در طول جنگ بود)، آنها در دوره پس از جنگ بسیار کمتر متداول شدند. طرح‌های نابودگر تانک دارای کاسیماته سنگین مانند T28 ایالات متحده و تورتویز بریتانیا هرگز فراتر از نمونه اولیه نرفتند، در حالی که وسایل نقلیه کاسیماته دارای وزن معمولی تر مانند SU-122-54 اتحاد جماهیر شوروی، فقط خدمات بسیار محدودی را ارائه می‌کردند. روند کاهش وسایل نقلیه کاسیماته را می‌توان در پیشرفت فن آوری مشاهده کرد که منجر به ظهور تانکهای اصلی میدان نبرد شد که توانایی انجام وظایف و نقشهایی که در گذشته باید بین چندین طبقه مختلف از وسایل نقلیه جنگی تقسیم می‌گردید در آنها یکپارچه سازی و تجمیع شده‌است. با این حال، وسایل نقلیه مانند کانونن یاگ پانزر آلمانی متعلق به دهه ۱۹۶۰ هنوز هم اجازه می‌دهد مفهوم کاسیماته زنده بماند، در حالی که ارتش سوئد تا آنجا پیش رفت که مابین سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ از طرح تانک کاسیماته، استریدس واگن ۱۰۳ یا "S-Tank" به عنوان اصلی‌ترین وسیله نقلیه جنگی زره پوش خود استفاده می‌کرد. و آن را به طرح‌های برجکدار همدوره اش ترجیح می‌داد. حتی بعداً ایده‌های دیگری از طراحی به‌صورت کاسیماته، مانند تانک آلمانی وی تی ۱–۲ با دو اسلحه اصلی، توسعه یافت. تانک لکلر
سیستم کنترل آتش لکلر به توپچی یا فرمانده آن توانایی درگیری با ۶ هدف مختلف را تنها در ۳۰ ثانیه می‌دهد. فرمانده تانک هشت پریسکوپ و دید سراسرنما با پایداری در حال حرکت اچ‌ال-۷۰ را در در اختیار دارد. اچ‌ال-۷۰ به مسافت‌یاب لیزری، کانال انتخابی دید روزانه و اینتنسیفایر تصویری نسل دوم مجهز است. سیستم دید تانک می‌تواند اهدافی تا ۴ کیلومتر را شناسایی کرده و تا ۲٫۵ کیلومتر فاصله را تشخیص هویت دهد. توپچی تانک هم به یک دوربین اصلی با دید گرمایی، سه پریسکوپ و یک صفحه نمایشگر در اختیار دارد. راننده هم سه پریسکوپ در اختیار دارد که پریسکوپ مرکزی دوربین "اوبی-۶۰" ساخت شرکت تالس (تامسون سی‌اس‌اف سابق) با کانال‌های دید شبانه و روزانه است. لکلر از موتور دیزلی هشت سیلندر SACM با قدرت ۱۵۰۰ اسب بخار (۱۱۱۸ کیلووات) در ۲۵۰۰ دور در دقیقه استفاده می‌کند. یک سیستم مدیریت الکترونیکی موتور هم توسط شرکت Safran برای آن طراحی شده‌است. دنده اتوماتیک SESM ESM 500 لکلر هم از یک واحد دنده هیدرواستاتیک، پنج دنده جلو و دو دنده عقب برخوردار است. یک توربین گاز فشار قوی Suralmo-Hyperbar بر روی موتور نصب شده‌است. این موتور می‌تواند تانک را به سرعت بیش از ۷۰ کیلومتر در جاده و ۵۰ کیلومتر در خارج از جاده برساند. خودرو زره‌پوش رزمی
خودروهای زرهی جنگی به انواع مختلفی مانند تانک اصلی میدان نبرد، تانک سبک، نفربر زرهپوش، خودرو جنگی پیاده‌نظام، خودرو شناسایی زرهی و توپ خودکششی تقسیم می‌شوند. نبرد کورسک
تقریباً تمامی تجهیزات توپخانه از جمله خمپاره اندازها، توپ‌ها، ضدهوایی‌ها و موشک اندازها وظیفه مقابله با تانک‌ها را پیدا کردند. زرهپوش‌های مستحکم شده در زمین و توپ‌های خودکششی این مقابله را تقویت می‌کردند. نیروهای ضد تانک در هر سطحی به کار گماشته شدند مخصوصاً به صورت سنگرهای ضد تانک که در راه‌هایی که پیش‌بینی می‌شد دشمن در آن‌ها پیشروی کند قرار گرفتند و مابقی در سطح منطقه پخش شدند. هر سنگر ضدتانک از چهار تا شش توپ ضدتانک، شش تا نه تفنگ ضدتانک و پنج تا هفت مسلسل سبک تشکیل می‌شد. این سنگرها به کمک نیروهای متحرک و پیاده‌نظام با سلاح‌های خودکار حمایت می‌شدند. تیپ‌ها و هنگ‌های مستقل تانک و توپ‌های خودکششی باید در جریان ضد حمله با نیروی زمینی دشمن درگیر می‌شدند. پنزر ۴
آلمان که بر مبنای پیمان ورسای از داشتن تانک محروم شده اما خود با این ادوات مورد تهاجم قرار گرفته بود، از سال ۱۹۲۵ مخفیانه برنامه‌هایی را برای طراحی تانک‌ها آغاز کرد. ماه مارس سال ۱۹۲۷ قراردادی توسط دپارتمان تسلیحات به شرکت‌های کروپ، راینمتال و دایملر-بنتس جهت طراحی و تولید دو شاسی یک تانک اصلی میدان نبرد با برجک کاملا چرخان، کاملا محصور در زره و تمام‌شنی با مختصات ۶ در ۲.۶ متر و وزن ۱۵ تن اعطا گردید. همانند همگی قراردادهای طراحی تسلیحاتی دیگر، این شرکت‌ها مسئول طراحی جزئیات بودند و به ندرت در طراحی مفهومی یا در انتخاب قطعات دخالت داشتند. از همین رو و به جهت اعمال محدودیت‌های شدید در ویژگی‌ها، مشابهت در طراحی‌های سه شرکت اتفاقی نبود. ماه اکتبر سال ۱۹۳۲، مقرر شد تنها یک شرکت برای طراحی آینده این تانک برگزیده شود. بهار سال ۱۹۳۳ بدین منظور و با توجه به عملکرد بهتر نمونه آن، راین‌متال به عنوان طراح جزئیات مرحله بعدی توسعه یک تانک متوسط انتخاب گردید. با وجود عدم پذیرش طراحی کروپ برای شاسی تانک، این شرکت در قراردادی رقابتی برای طراحی برجک اصلی مشارکت داده شد. ام۱ آبرامز
در این جنگ توانایی آبرامز در شلیک دقیق هنگام حرکت در زمین‌های ناهموار بسیار سودمند واقع شد. ابزارهای دید تانک‌های آبرامز هم نه تنها در شب بلکه در میان دود و غبار شدید بسیار کارآمد بود. تانک‌های آبرامز به‌طور میانگین ۱۰۰۰ متر برتری بُرد مفید بر تانک‌های عراقی داشتند. سامانه‌های گرمایی تانک‌های آبرامز هم کارآمدی خود را در ابرهای غلیظ دود سیاه که به دلیل به آتش کشیده شدن چاه‌های نفت کویت ایجاد شده بود، ثابت کردند. در واقع این دود غلیظ باعث شده بود تا توپچی‌های بسیاری از تانک‌ها در روز هم از سامانه دید در شب استفاده کنند. تانک‌های عراقی از چنین قابلیتی بی‌بهره بودند و بدون اینکه بتوانند دشمن را ببینند با آتش آن نابود می‌شدند. در مجموع ۱۸۴۸ عراده تانک ام۱ آبرامز به این جنگ اعزام شد که فقط ۱۸ عراده آسیب شدید دیدند. از این شمار ۹ عراده کاملاً از خدمت نظامی خارج شدند و بقیه آسیب‌های قابل تعمیر دیده بودند که بیشتر ناشی از مین‌های زمینی بود. حتی یک نفر از خدمه تانک‌های آبرامز هم در همه طول جنگ کشته نشد. موارد نقص فنی در تانک‌ها هم بسیار نادر بود و فرماندهان زرهی آمریکا در هر زمان ۹۰ درصد آبرامزهای خود را آماده عملیات داشتند که نرخ آمادگی بی‌سابقه‌ای بود. تی-۵۴/۵۵
برجک کوتاه تانک نیز که آن هم برای سخت‌تر کردن هدف‌گیری دشمن طراحی شده باعث می‌شود تا حرکت سلاح اصلی تانک به پائین محدوده شده و بیش از ۵ درجه نباشد، در حالی که در تانک‌های غربی سلاح اصلی تانک به طور میانگین ۱۰ درجه به پائین حرکت می‌کند، این وضعیت قدرت آتش تانک در زمان حرکت در سرازیری را کاهش می‌دهد که به خضوض در وضعیت‌های دفاعی اهمیت دارد. دقت و قدرت شلیک تانک نیز در مقایسه با تانک‌های مدرن بسیار پائین است. شلیک دقیق در هنگام حرکت ممکن نیست هرچند در برخی از مدل‌های بهینه‌سازی شده این مشکل تا حدی حل شده‌است. ذوالفقار (تانک)
تانک ذوالفقار یک تانک کاملا ایرانی است.  اولین پیش‌نمونه تانک ذوالفقار در سال ۱۳۷۲ طراحی شد و خط تولید آن در تابستان ۱۳۷۶ در مجتمع صنعتی شهید کلاهدوز افتتاح شد و از سال ۱۳۷۷ تاکنون مورد استفاده نیروهای مسلح ایران است. ذوالفقار از توپ ۱۲۵ میلی‌متری، سیستم تعلیق مشابه مدل‌های اولیه ام۶۰، سیستم کنترل آتش اسلوونیایی ای‌اف‌سی‌اس-۳ با قابلیت شلیک در حرکت استفاده می‌کند و نمای ظاهری آن مشابه با سلسله تانک‌های ام۴۸، ام۶۰ و ام۱ آبرامز ارتش آمریکاست. برخی از اجزای این تانک نیز با تانک سفیر مدل بهینه‌شده ایرانی تانک‌های تی-۵۴ شوروی و تایپ ۵۹ چین یکسان است. توپ خودکششی
نیاز به چنین توپی در جنگ جهانی اول احساس شد و نخستین تانک‌ها در واقع توپ خودکششی تهاجمی برای آتش مستقیم بودند. در همین جنگ مشخص شد که توپخانه‌ها برای آتش غیرمستقیم هم به قابلیت خودکششی نیاز دارند تا قدرت خود را در جنگ‌های غافلگیرانه و دشت‌های ناهموار حفظ کنند. دنیای وارکرفت
به بازیکنی که تجهیزات دفاعی بسیار قوی و مقدار خون بسیار بالایی دارد و می‌تواند در برابر حملات نزدیک (Melee) به‌خوبی مقاومت کند تانک می گویند. اصطلاح تانک از تانک گرفته شده که زره بسیار قوی‌ای دارد. این بازیکن ماموریت‌های دسته جمعی (Instances) وظیفه آغاز مبارزه با غول‌هایی (Boss) را بر عهده دارد که از جادو استفاده نمی‌کنند و فقط از حملات نزدیک استفاده می کنند. در حقیقت این بازیکن در برابر غول مرحله قرار می‌گیرد تا حواس آن را به خود پرت کرده و مانع از حمله غول‌های مرحله به سایر بازیکنان می شود. در عوض بازیکنانی با نقش شفادهنده (Healer) مدام با جان‌بخشی به این بازیکن از اون در برابر حملات دفاع می کنند و سایر بازیکنان مهاجم (DPS) از راه دور به غول حمله می کنند تا در تلاشی دسته جمعی غول ماموریت را از بین ببرند. همچنین در مراحل خیلی سخت و یا بازیکن‌های حرفه‌ای یک بازیکن بعنوان تانک ثانویه (Second Tank) در تیم حاضر می‌شود تا زمانی که غول‌های مرحله توانایی انجام طلسم داشتند و تانک اصلی را به خارج از محدود مبارزه پرت کردند، بلافاصله جایگزین تانک اصلی شده و اجازه حمله به شفادهنده و سایر بازیکنان را ندهد. تی-۵۴/۵۵
زره تانک نیز هرچند در زمان آغاز تولید آن بسیار نیرومند بود و می‌توانست ضربات اکثر تانک‌های دوران خود و سلاح‌های ضدتانک مرسوم آن دوران مثل بازوکا و آرپی‌جی-۲ را دفع کند اما ضعف‌های آن پس از گذشت ۲۰ سال از آغاز تولید مشخص شد. تی-۵۴ بر اساس مختصات جنگ‌های سنتی طراحی شده و به همین جهت زره قسمت‌های کناری و پشتی آن دو تا سه برابر از قسمت جلو ضعیف‌تر بود. در جریان جنگ ویتنام مشخص شده که زره قسمت کناری تی-۵۴ در مقابل راکت‌های ام۷۲ لا، موشک تاو و توپ ۷۶ م‌م تانک سبک ام۴۱ واکر بولداگ کاملاً آسیب‌پذیر است. همچنین جعبه مهمات داخل تانک نیز مثل اکثر تانک‌های آن دوران بدون سپر محافظ طراحی شده و به همین جهت در صورت شلیک دشمن به این قسمت از تانک امکان انفجار کامل تانک وجود دارد. البته این تانک قابلیت زیادی برای بهینه‌سازی داشته ولی برخی از معایب این تانک با بهینه‌سازی نیز برطرف نمی‌شود شکست یک‌طرفه و بهت‌آور تانک‌های کاملاً بهینه‌شده تی-۵۵ عراقی در مقابل تانک‌های غربی در جنگ سال ۱۹۹۱ مشخص کرد که طرح کلی آن از رده خارج محسوب می‌شود. با این وجود برخی کشورها با نهایت بروزرسانی آنرا به تانکهای امروزی نزدیک کردند تا با بودجه ی کمتر از خرید تانک بتوانند از این نوع تانک بهره ببرند. تیگر ۲
بدنه طراحی شده توسط کمپانی هنشل یک طراحی مرسوم بدنه تانک حساب میشد که از زره شیب دار(یک تکنولوژی نسبتا جدید) همانند تانک پنتر بهره میبرد. موتور تانک در عقب قرار داشت و در هر طرف تانک ۹ چرخ فولادی با قطر های ۸۰ سانتی متری وجود داشتند که بر روی هم سوار میشدند(به شکل افقی مانند تانک های تیگر۱ و پنتر) و دارای سیستم تعلیق میله های پیچشی بود. تانک متوسط
در این استفاده بعدی، تانک‌های متوسط نشان‌دهنده هدف طراح برای ایجاد تعادل موفق بین قدرت آتش، تحرک و حفاظت است. هدف تانک های متوسط این است که برای انواع مختلف نقش ها مناسب باشند، با اتکای کمتری به انواع دیگر تانک ها در طول عملیات عادی. تی-۸۰
تی-۸۰ از نظر ظاهری شباهت زیادی به تی-۷۲ دارد و بسیاری از ویژگی‌های آن با تی-۶۴ و تی-۷۲ مشترک است. سلاح اصلی تی-۸۰ مثل بقیه تانک‌های روسی ـ از تی-۶۴ به بعد ـ توپ بدون خان ۱۲۵ میلی‌متری با گلوله‌گذار اتوماتیک است و از سه خدمه (راننده، فرمانده و توپچی) بهره می‌برد. موتور توربین گازی آن به سرعت و نیروی آن افزوده‌ایت. تی-۸۰ نخستین تانک روسی بود که از مسافت‌یاب لیزری و سامانه کامپیوتری بالستیکی استفاده می‌کرد که باعث پیشرفت قابل توجهی در سامانه کنترل آتش تانک شده بود. وجود دامن زرهی روی شنی‌های متحرک، و دوازده پرتابگر نارنجک‌های دودزا بر روی برجک از تفاوت‌های بارز ظاهری این تانک نسبت به مدل اصلی تی-۷۲ است. یک دوربین دید در شب با برد ۸۰۰ تا ۱۳۰۰ متر بر روی مدل اصلی تی-۸۰ نصب شده و امکان شلیک تیربار دفاع هوایی ۱۲٫۷ م‌م ان‌اس‌وی مستقر بر روی برجک به صورت الکترونیکی وجود داشت. این تانک هم مثل دیگر تانک‌های مدرن روسی از توانایی شلیک موشک ضدتانک از لوله توپ اصلی بهره‌مند بود اما امکان استفاده از سامانه دید در شب برای شلیک این موشک وجود نداشت. تی-۱۴ آرماتا
تی-۱۴ طراحی کاملاً متفاوتی تانک‌های قبلی روسیه و شوروی دارد. اندازه تانک بسیار بزرگتر است و از برجک بدون سرنشین استفاده شده‌است و سه سرنشین تانک در قسمت جلوی بدنه می‌نشینند. به گفته صاحب نظران این تانک میتواند قدرت زرهی روسیه را احیا کند و بعد از بکار گیری تعداد کافی آن ترس دوران جنگ سرد از تانک های روسی را دوباره به وجود آورد. ام۴۸ پاتون
ام۴۸ در واقع یک تانک موقت بود تا زمانی که طرح نخستین تانک اصلی میدان نبرد آمریکایی‌ها یعنی ام۶۰ نهایی شده و به تولید برسد. در دوران پس از جنگ جهانی دوم تقریباً تمام کشورها ایدهٔ استفاده از تانک‌های ِ سبک، متوسط، سنگین و فوق سنگین را کنار گذارده و جذب ایدهٔ طراحی و استفاده از فقط یک نوع تانک شده بودند که قدرت انجام تمامی مأموریت‌های انواع مختلف تانک‌ها را داشته باشد. این طبقه جدید از تانک‌ها تانک اصلی میدان نبرد "(main battle tank به‌اختصار MBT)" نامیده می‌شدند. تانک لکلر
موتورهای ساخت شرکت آلمانی ام‌تی‌یو از موفق‌ترین موتورهای تانک به‌شمار می‌روند که علاوه بر تانک‌های آلمانی لئوپارد در مدل‌های ارتقا یافته بسیاری از تانک‌های قدیمی غربی نیز به کار رفته‌است. البته این موتور اندازه بزرگتری نسبت به موتور اصلی فرانسوی (۲٫۷۷ متر مربع نسبت به ۱٫۶۴ متر مربع) دارد و به همین جهت طول تانک ۱۵ سانتی‌متر افزایش یافته و به ۷٫۰۳ متر رسیده‌است. تولید لکلرهای گرمسیری که ۵۷ تن وزن دارند از سال ۱۹۹۴ آغاز شد و تا اوایل دهه ۲۰۰۰ در مجموع ۳۸۸ دستگاه تانک اصلی میدان نبرد (ام‌بی‌تی) و ۴۶ دستگاه خودرو زرهپوش بازیابی و تعمیرگر از این مدل برای نیروی زمینی ارتش امارات تولید شد. تی-۶۴
تی-۶۴ نوعی تانک رزمی اصلی ساخت شوروی است که در دهه ۱۹۶۰ تولید و وارد ارتش سرخ شد. تی-۶۴ نقطه عطفی در صنعت تانک‌سازی شوروی به شمار می‌رفت و تانک‌های سری تی پس از آن از جمله مدل‌های مختلف تی-۷۲، تی-۸۰ و تی-۹۰ بر اساس مفاهیم طرح کلی تی-۶۴ ساخته شدند. این تانک در مقایسه با رقبای غربی هم دوره خود بسیار پیشرفته تر و پیچیده تر بود. از جمله استفاده اولین زره کامپوزیتی در این تانک و گلوله گذاری اتوماتیک و سیستم آتش پیشرفته تر. تانک هایی همچون آبرامز، چلنجر-۲ و لئوپارد-۲ که در دو دهه بعد تر از تانک تی-۶۴ ساخته شدند، از زره کامپوزیتی چوبهام که خود از زره کامپوزیتی تانک های روسی مانند تی-۶۴ الهام گرفته شده بود، بهره می‌برند. تانک
رزم‌ناو زمینی پ. ۱۰۰۰ راته با طولی ۳۵ متری و ارتفاعی ۲ متری، برجک با دو توپ کالیبر بالا، سه عدد شنی، دو عدد ضدهوایی در عقب، که توسط آلمان نازی در جنگ جهانی دوم طراحی شده بود را می‌توان به عنوان بزرگ‌ترین تانک ساخته شده برشمرد، که به دلیل هزینه بر بودن تولید و عدم کاربرد به دلیل ابعاد غول آسای آن، پروژه تنها در حد طرح اولیه و مدل‌سازی رها شد. تانک‌‌ها در جنگ جهانی دوم
تانک‌ها در جنگ جهانی دوم حتی اگر تانک‌ها در سال‌های بین جنگ موضوع تحقیقات گسترده‌ای بودند، تولید به تعداد نسبتاً کم و در چند کشور محدود بود. با این حال، در طول جنگ جهانی دوم، بیشتر ارتش‌ها از تانک استفاده می‌کردند و سطح تولید هر ماه به هزاران می‌رسید. استفاده از تانک، دکترین و تولید تانک به‌طور گسترده‌ای در میان کشورهای جنگنده متفاوت بود. در پایان جنگ، اجماع در مورد دکترین و طراحی تانک در حال ظهور بود. تانک (فیلم)
تانک () فیلمی در ژانر اکشن است که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جیمز گارنر، شرلی جونز، سی توماس هوول، جیمز کرامول، جنی‌لی هریسون و دوریان هاروود اشاره کرد. آینده‌پژوهی
عامل دیگری که باعث رشد آینده پژوهی شد، دگرگونی درطراحی و ساخت جنگ‌افزارها بود. در سال‌های جنگ دوم جهانی، تانک‌ها، هواپیماها و کشتی هادر مدت زمان نسبتاً کوتاهی طراحی، تکمیل و ساخته می‌شدند. اما بعدها با پیچیده ترشدن انواع جنگ‌افزارها (موشک‌های قاره‌پیما، زیر دریایی‌های هسته‌ای و…)، کار برنامه ریزان صنایع جنگی دشوار شد بدین معنا که مدت درازی مثلاً ده سال از آغاز طراحی تا ساخته شدن نخستین نمونه محصول بطول می‌انجامید. در نتیجه فناوری بکارگرفته شده در آغاز طراحی، در طول پیشرفت پروژه دچار تغییرات بنیادین شده و اغلب در برهه ساخت نمونه نخستین، از رده خارج محسوب می‌شد. رضوانی موتورز
تانک، با اینکه هم نامش و طراحی‌اش را از خودروهای نظامی الهام گرفته‌است، سلاح گرمی به همراه ندارد؛ اما به یک پیشرانهٔ پرقدرت ۶٫۴ لیتری هشت سیلندر V شکل، با قدرت خروجی ۵۰۰ اسب بخار و گشتاور ۵۸۳ نیوتن‌متر مجهز شده‌است. علاوه بر این، آپشن‌هایی چون دوربین حرارتی و پنل‌های ضدگلوله برای خریدار قابل سفارش خواهد بود تا این شاسی‌بلند حس یک خودروی نظامی و آمادهٔ نبرد را داشته باشد. تانک
این خودرو انفجار ۱۰ کیلوگرم تی ان تی را در هر کجای زیر بدنه خود را به راحتی تحمل می‌کند. این تانک هم چنین به سیستم یکپارچه حفاظت فعال مجهز بوده و سیستم آتش خودکار و سیستم محافظت NBC (محافظت در برابر حملات شیمیایی، بیولوژیکی، رادیواکتیو و هسته ای) به صورت استاندارد به روی این تانک نصب می‌باشد.Wikipedia contributors, "Tank," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tank&oldid=192795310 (accessed February 20, 2008). ذوالفقار (تانک)
عمده تغییرات مدل‌های ذوالفقار، بیشتر در قسمت برجک تانک بوده‌است. آنچه که از تصاویر ذوالفقار۳ به دست می‌آید آن است که بدنهٔ ذوالفقار۳، با اسکلت‌بندی پیشینیان خود تفاوت دارد. بدنهٔ تانک ذوالفقار۱، شباهت زیادی به تانک ام ۶۰ آمریکایی داشت و شنی‌های آن نیز مشابه همان تانک بود. اما در ذوالفقار۳، بدنهٔ تانک دچار تغییرات زیادی شد. این تغییرات شامل افزایش قطر زره بدنه عقبی و همچنین تغییراتی در زره برجک تانک می‌شود. زره بخش جلویی تانک نیز برخلاف شباهت‌های قبلیش به زره ام۶۰ این بار بخش بالایی آن با زاویه دید راننده تانک برابر شده و صاف به نظر می‌آید. این تغییرات به چند دلیل صورت گرفته‌است: اولین دلیل تزریق تکنولوژی‌های جدید به چرخهٔ صنایع تانک‌سازی ایران است و دومین عامل آن می‌تواند افزایش تهدیدها از جانب تسلیحات جدید ضدتانک باشد. به این معنی که ذوالفقار، برای مقاومت بهتر در برابر این نوع تسلیحات (که روز به روز هوشمندتر می‌شوند) به زره بهتر و بسیار ضخیم‌تری با آلیاژهای بهتر مجهز شده‌است. ذوالفقار ۳ هم‌زمان توانایی آن را دارد که با پرتاب نارنجک‌های دودزا و منحرف‌کننده الکترونیکی ، ۵ راکت را هم‌زمان از خود دفع نماید. قابلیت حرکت در آب با عمق ۱۶۰ سانتیمتری یکی دیگر از خصوصیات آن می‌باشد. یکی از ویژگی‌های دیگر این تانک این است که این تانک تمام اطراف خود را به وسیلهٔ دوربین‌های مدار بسته z/c360زیر نظر دارد رنو اف‌تی
رنو اف‌تی که با عنوان اف‌تی-۱۷ نیز شناخته می‌شود، یک تانک سبک فرانسوی بود که در سال ۱۹۱۶ در جریان جنگ جهانی اول طراحی شد. رنو اف‌تی نخستین تانک عملیاتی با برجک کاملاً گردان به حساب می‌آمد. طراحی متمایز این تانک تأثیر زیادی بر طراحی تانک‌های بعد خود گذاشت به گونه‌ای که برخی تاریخ‌دانان آن را «نخستین تانک مدرن» دانسته‌اند. اس یو-152
اگرچه SU-152 بدون در نظر گرفتن نقش ضد تانک طراحی شد، اما به دلیل پرتابه‌های بسیار سنگین HE ML-20S ثابت کرد که قابلیت‌های ضد زره خوبی دارد. دکترین استاندارد برای تفنگ‌های هدفمند AT در آن دوره به‌طور جهانی بر پرتابه‌های جامد کوچک و متراکم که به سرعت‌های بالا رانده می‌شدند تکیه داشت و برای ضربه زدن به زره بهینه شده بود. از آنجایی که SU-152، مانند همه اسلحه‌های خودکششی سری SU با هدف کشتار تانک طراحی نشده بود، هیچ پرتابه AP برای خدمه صادر نشد و هیچ آزمایش اولیه ای علیه زره انجام نشد. با این حال، آزمایش‌هایی که در اوایل سال ۱۹۴۳ بر روی تانک‌های تایگر تسخیر شده انجام شد، نشان داد که SU-152 می‌توانست آن‌ها را در هر محدوده‌ای با درجه نسبتاً قابل تکیه نابود کند (در سال ۱۹۴۳، این تنها وسیله نقلیه در سرویس روسیه بود که قادر به انجام این کار بود) به سادگی با دمیدن. برجک از طریق اثر انفجار محض از خودرو خارج شد. این کشف تصادفی باعث تولید عظیم SU-152 و تشکیل واحدهای توپخانه خودکششی شد که سپس به عنوان گردان های ضد تانک سنگین ersatz عمل کردند. چیفتن (تانک)
از ویژگی‌های خاص چیفتن حل مشکل هدف‌گیری تانک با قرار دادن یک تیربار در کنار توپ اصلی تانک با ویژگی‌های بالستیکی همانند بود. در صورتی که گلوله این تیربار ۱۲٬۷ میلی‌متر (نیم اینچی) به هدف برخورد می‌کرد فرمانده تانک می‌توانست مطمئن باشد که گلوله تانک هم به هدف برخورد می‌کند. این تیربارها پس از نصب سامانه‌های مسافت‌یاب لیزری از روی تانک‌های بریتانیایی برداشته و با تیربار ۷٬۶۲ میلی‌متر اِل۷ جایگزین شدند. چیفتن به یک تیربار دیگر ۷٫۶۲ میلی‌متر ال۷ (مدل تولید بریتانیا اف‌ان-ام‌آژ) هم روی برجک در کنار فرمانده تانک برای دفاع ضد هوایی مسلح بود. همه تانک‌های چیفتن از سامانه کنترل آتش و هدف‌گیری کاملی برخوردار بودند که به آن‌ها توانایی شلیک دقیق توپ نیرومند خود را تا مسافت ۳ کیلومتر در وضعیت ثابت و ۲ کیلومتر در حال حرکت، می‌بخشید. یانک تانک
یانک تانک یک اصطلاح عامیانه است که در بریتانیا، استرالیا و کوبا برای اشاره به خودروهای بزرگ امریکایی کاربرد دارد. به‌خصوص مدلهای خودروهای بزرگ امریکایی که در بین سالهای ۱۹۵۰ الی ۱۹۶۰ ساخته می‌شدند و همچنین برای اس یو وی‌هایی که اخیراً تولید می‌شوند. و غالباً دارای موتورهای هشت سیلندر و مصرف سوخت بسیار بد می‌باشند. هاینتس گودریان
روز ۱ اکتبر همان سال به وزارت رایشسور بازگشت و در دفتر ترابری بخش عملیات‌ها حضور پیدا کرد. در این جایگاه مسئول ترابری نیروها با کامیون و مطالعات مربوط به مشکلات مربوط به آن بود. روز ۱ اکتبر سال ۱۹۲۸ به ستاد آموزش ترابری موتوری فرستاده شد تا در زمینه تاکتیک تانک‌ها به آموزش بپردازد. تا این زمان فعالیت‌های او در این رابطه تماما نظری بود و هیچ تجربه عملی در این باره نداشت. در این مدت برای تمرینات به تانک‌های ساختگی دارای موتور اتکا و به شکل نظام‌مندی طرح ایجاد یگان تانک در سطح دسته، گروهان و گردان را بررسی کرد. برای چهار هفته به سوئد فرستاده شد تا فعالیت تانک‌های جنگ جهانی اول آلمانی را که به این کشور فروخته شده بود، مشاهده نماید و خود برای نخستین یکی از آن‌ها را براند. سال ۱۹۲۹ پس از تجربیات و مطالعات مختلف در نهایت به این نتیجه رسید که تانک‌ها به تنهایی یا در اتصال به پیاده‌نظام هیچگاه اهمیت تعیین‌کننده‌ای به دست نخواهند آورد؛ بلکه سایر تسلیحات پشتیبانی که تانک‌ها به آن متکی هستند نیز می‌بایست به استاندارد سرعت و عملکر خارج از جاده برسند. در چنین آرایشی از تمامی جنگ‌افزارها تانک‌ها نقش اصلی را ایفا می‌کردند و سایر تسلیحات وابسته به نیازهای قوای زرهی بودند. با اجرای تمریناتی در تابستان همان سال بر آرای خود اطمینان یافت. آام‌ایکس-۱۳
ویژگی غیرعادی این تانک برجک نوسانی و دوقسمتی آن بود که به ندرت در زره‌پوش‌های دیگر دیده شده است. این برجک از گلوله‌گذار اتوماتیک برای مسلح‌سازی توپ اصلی تانک استفاده می‌کرد و در نتیجه خدمه تانک به سه نفر کاهش یافته بود. سلاح اصلی مدل‌های اولیه آام‌ایکس-۱۳ یک قبضه توپ ۷۵ میلی‌متری بود. از سال ۱۹۶۴ این تانک با توپ ۹۰ میلی‌متری ساخته می‌شد و در برخی انواع صادراتی از برجکی جدید با توپ ۱۰۵ م‌م هم استفاده می‌شد. در اوایل دهه ۱۹۷۰ تمام آام‌ایکس-۱۳های فرانسوی به توپ ۹۰ م‌م مجهز بودند. ۳۴ عدد گلوله برای این توپ در داخل تانک حمل می‌شد که ۱۲ تای آن در دو خشاب در حالت آماده شلیک قرار داشت و بقیه در داخل برجک قرار داشت. آام‌ایکس-۱۳ از سه بخش تشکیل شده؛ موتور و راننده که در قسمت جلو قرار گرفته‌اند و برجک که در قسمت عقب تانک واقع شده‌است. این تانک سبک بنا به سفارش مشتری با موتور دیزلی یا موتور بنزینی ساخته می‌شد. برد عملیاتی آن با موتور دیزلی حدود ۵۵۰ تا ۶۰۰ کیلومتر و با موتور بنزینی حدود ۳۵۰ تا ۴۰۰ کیلومتر بود. تانک
با این وجود، آرایش‌های تانک همچنان بخش مهمی از نیروهای مسلح ملی و به عقیده عده‌ای هنوز مظهر توانمندی نظامی به حساب می‌آیند. از این رو، ارتقا هر چه بیشتر در زره، تسلیحات، تجهیزات الکترونیکی و قابلیت‌های عمومی تانک‌ها ادامه یافته است و خودروهای بدون سرنشین هدایت‌شونده از راه دور جدیدترین شکل از آن‌ها هستند. تایپ ۸۰/۸۸
تایپ ۸۰/۸۸ خانواده ای از تانک اصلی میدان نبرد نسل دوم چینی هستند. آنها همچنین با کدهای شناسایی ZTZ80 و ZTZ88 شناخته می‌شوند. تایپ ۸۰ فلسفه طراحی خود را از تانک‌های نسل پیشین خود، یعنی تایپ ۶۹ و ۷۹ به ارث برد که یک شاسی و برجک به سبک اتحاد جماهیر شوروی را با فناوری غربی ترکیب کرده‌است. مانند سری تایپ ۶۹، طراحی اولیه تایپ ۸۰ دارای یک برجک نیم کره شبیه به تی-۵۴/۵۵ بود. شباهت دیگر این بود که راننده در قسمت سمت چپ لگن نشست. با این حال، تایپ ۸۰ از نسخه محلی توپ ۱۰۵ میلی‌متری ناتو به جای توپ ۱۰۰ میلی‌متری شوروی استفاده کرد. همچنین این اولین طرح چینی بود که با استفاده از سیستم شش چرخ جاده و سه غلطک پشتیبانی پیاده‌سازی گردید. تایپ ۸۰ اولین تانک چینی که دارای زره کامپوزیت کامپکتیتیکی بود. پی ال-۰۱
پوشش زره خودرو دارای پوسته ای سرامیکی-آرامیدی ماژولار است که برای ایجاد حفاظت سازگار با استاندارد NATO STANAG 4569 ضمیمه A در سطح ۵+ در قسمت‌های جلوی بدنه و برجک تیربار طراحی شده‌است. صفحات اضافی پوشش زره بر روی برجک و بدنه نصب شده‌اند و برای محافظت کامل در برابر طیف وسیعی از پرتابه‌ها طراحی شده‌اند. بدنه تانک قابلیت محافظت در برابر مواد منفجره دست‌ساز (IED) و مین‌های زمینی دارد و مطابق با ضمیمه B قسمت 4a و 4b استاندارد STANAG 4569 می‌شود. برای اینکه این تانک یک وسیله نقلیه زمینی نامرئی ، باشد کل خودرو با مواد جاذب امواج رادار پوشانده خواهد شد. تانک‌های آلمان در جنگ جهانی دوم
تانک‌های آلمان در جنگ جهانی دوم به مجموعه تانک‌هایی گفته می‌شد که در خلال جنگ جهانی دوم توسط آلمان یا در کشورهای دیگر تولید و توسط ورماخت به‌کارگرفته شد. تانک‌های آلمانی نسبت به هم‌نوع‌های خود که توسط نیروهای متفقین به کار گرفته می‌شدند، از بسیاری جهات برتری‌های محسوسی داشتند و برگ برنده آنها در میدان‌های نبرد زمینی محسوب می‌شدند. زمانی که این تانک‌ها در صفوف منظم با یک فرماندهی قوی به سمت نیروهای متفقین یورش می‌بردند، قدرت تانک‌ها دشمنان آلمان را شوک‌زده می‌کرد. از جمله فرماندهانی که توانستند با آرایش مناسب و فرماندهی قوی خود، پیروزی‌های قابل توجهی را با کمک این تجهیزات به دست بیاورند، می‌توان به اروین رومل، اوالت فن کلایست و هاینتس گودریان اشاره داشت. تانک سبک
تانک‌های سبک از نظر نوع مأموریت شباهت زیادی به خودروهای شناسایی زرهی دارند با این تفاوت که تانک‌های سبک به جای چرخ از شنی استفاده می‌کنند تا تحرک بهتری در خارج از جاده داشته باشد. ارباب جنگ (فیلم)
صحنه‌ای در فیلم هست که با ۵۰ تانک که توسط یک دلال در چک تأمین شده بود خودنمایی می‌کند. تانک‌ها فقط تا دسامبر آن سال (سال فیلمبرداری) در دسترس بودند، یعنی تا زمانی که دلال آن‌ها را برای فروختن به لیبی لازم داشت. تیم تولید ۳۰۰۰ تفنگ هجومی مدل ۵۸ (vz. 58) آفریقای جنوبی را برای اینکه به جای ای‌کی-۴۷ نمایش دهد خرید زیرا این کار از سلاح‌های نمایشی دروغین ارزانتر می‌شد. مرکاوا
سیستم جدید دیگری که در تانکهای ۲۰۰۴ به بعد به کار گرفته شده یک دوربین ۳۶۰ درجه‌است که مجهز به عدسی گردنده بود و از دورنمای صحنه‌ای که در دید مسلسل است عکس برمی‌دارد. این دوربین در صورت مشاهده هر تحرک مشکوک یا فعالیت مشکوک در اطراف تانک آن را به خدمه اطلاع می‌دهد. این سیستم برای تأمین ایمنی تانک در محیطهای خطرناک بسیار مناسب است. پنزر ۱
اواخر دهه ۱۹۲۰ نیروی زمینی آلمان به این نتیجه رسید که بهترین گزینه برای آینده نیروهای زرهی آن یک تانک متوسط ۱۵ تا ۲۰ تنی با ۵ خدمه است. احساس می‌شد تانک‌های سبک کوچک‌تر در زمینه تسلیحاتی، تعداد خدمه و حفاظت زرهی بسیار محدود هستند. با این وجود در این زمان زیرساخت‌های صنعتی آلمان قادر به تولید مقدار کافی از تانک‌های متوسط نبود. از این رو با تصمیم‌گیری در سطوح بالای نیروی زمینی، قرار به عمل به تمهیدی موقت شد. سال ۱۹۳۲ نیروی زمینی آلمان خواهان طراحی یک تانک ساده و ارزان با وزن حدود ۵ تن گردید. کروپ، هنشل، دایملر-بنتس و چند شرکت دیگر طرح‌های پیشنهادی خود را ارائه نمودند که طرح کروپ مورد پذیرش نیروی زمینی قرار گرفت. ماه مارس سال ۱۹۳۳ شرکت کروپ قراردادی جهت طراحی یک تانک سبک دریافت نمود. ماه ژوئیه درخواست تولید ۱۳۵ شاسی زرهی با اسم رمز «تراکتور کشاورزی» به این شرکت ارائه گردید. جهت گسترش تولیدات آینده ۵ شرکت دیگر نیز هر یک قراداد تولید دو پیش‌نمونه از این تانک سبک دریافت کردند. این قراردادها در نهایت به طراحی پنزر ۱ منجر شد. با شرکت هنشل نیز قراردادی بابت مسائل تولیدی این تانک منعقد گشت. بدین ترتیب هنشل مسئول هماهنگ‌سازی منابع مختلف مورد نیاز در تولید گشت. این شرکت آزمایش پیش‌نمونه‌های سرهم‌شده دستی را از اوایل سال ۱۹۳۴ و تولید آهسته نخستین مدل تحت عنوان پنزر ۱آ را از ماه ژوئیه سال ۱۹۳۴ آغاز کرد. تانک
تانک PL-01 توسط شرکت Obrum طراحی شده که بخشی از «هولدینگ دفاعی لهستان» محسوب می‌شود که با ۷ متر طول، ۳٫۸ متر عرض و ۲٫۸ متر ارتفاع وارد میادین نبرد می‌شود. بر این اساس می‌توان آن را بسیار کوچک‌تر از تانک آبرامز دانست که هم‌اکنون در ارتش آمریکا مورد استفاده قرار می‌گیرد. این مسئله به آن معنی خواهد بود که تمامی هواپیماها به راحتی می‌توانند PL-01 را با خود حمل کنند و در نقطهٔ مورد نظر آن را فرود بیاورند. پنتسر ۳۵(تی)
ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ نیروی زمینی چکسلواکی فرمانی مبنی طراحی دو پیش‌نمونه از یک تانک متوسط با عنوان S-11-a صادر نمود که تا سال بعد آماده شد. آزمایش این دو پیش‌نمونه از ماه ژوئن سال ۱۹۳۵ آغاز گردید و موجب هویدا گشتن مشکلات زیادی در طراحی با عجله آن‌ها گردید. بدون انتظار برای اصلاح این مشکلات سفارش تولید ۱۶۰ دستگاه از این تانک در ماه اکتبر سال ۱۹۳۵ ارائه گردید. در مواجهه با مشکلات، تانک‌های تحویل داده شده جهت اعمال تغییرات به شرکت اشکودا بازگردانده شدند. تعداد ۱۳۸ دستگاه دیگر برای نیروی زمینی چکسلواکی سفارش گشت که LT vz 35 نام گرفتند. بدنه این تانک از صفحات پیچ‌ومهره شده به ضخامت ۱۲ تا ۳۵ میلی‌متری ساخته شده بود. جایگاه تیربارچی در جلو سمت چپ تانک قرار داشت و یک مسلسل ۷.۹۲ میلی‌متری به او تعلق گرفته بود. راننده در سمت راست تیربارچی می‌نشست. فرمانده که توپچی نیز بود، به همراه بارگزار درون برجک در مرکز بدنه می‌نشست. تسلیحات اصلی شامل یک توپ ۳۷.۲ میلی‌متری Skoda vz 34 و یک مسلسل ۷.۹۲ میلی‌متری ZB 35 هم‌محور در سمت راست آن بود. مجموعا ۷۲ گلوله برای توپ و ۱۸۰۰ فشنگ برای مسلسل‌ها حمل می‌شد. موتور و سیستم انتقال قدرت در پشت بدنه قرار داشت. سیستم انتقال قدرت دارای شش دنده جلو و یک دنده عقب بود. سیستم تعلیق در هر طرف شامل ۸ چرخ کوچک جاده (چهار جفت) بود و چرخ زنجیر در عقب قرار داشت. چهار چرخ نیز حالت بالای شنی را حفظ می‌کردند. یک ویژگی نامرسوم تانک تقویت انتقال قدرت و چرخش با هوای فشرده بود تا خستگی راننده را کاهش یابد و تانک بتواند با سرعت بالا در فواصل طولانی حرکت نماید. تانک ظهور
تانک ظهور (به انگلیسی: Developing Tank)، مخزنی است عایق نور که برای ظهور فیلم استفاده می‌شود. به کمک یک تانک می‌توان فیلم عکاسی را در نور روز و خارج از محیط تنگ و تاریکخانه ظهور کرد. چون اکثر فیلم‌ها به تمام طیف‌های نور (پانکرومیک) حساس هستند، ظهور آنها در زیر نور چراغ تاریکخانه خالی از اشکال نیست. تانک‌های مخزنی دارای انواع گوناگونی هستند.در تانک‌هایی که برای ظهور فیلم رول طراحی شده‌اند، یک قرقره برای پیچاندن فیلم درون شیارهای آن وجود دارد. شیارها طوری ساخته شده‌اند که فضایی مابین دورهای فیلم، برای جریان یافتن داروی ظهور وجود داشته باشد. دختر تانکی
تنک گرل یا دختر تانکی با نام اصلی ربکا باک، یک کتاب کمیک بریتانیایی و عنوان شخصیت اصلی این مجموعه است که توسط نویسنده آلن مارتین و طراح جیمی هیولت ساخته شده‌است. او برای نخستین بار در شمارهٔ ۱ از "ددلاین مگزین" (سپتامبر ۱۹۸۸) حضور پیدا کرد. شخصیت نام‌بخش دختر تانکی یک قانون‌شکن استرالیایی و راننده یک تانک است که همچنین خانهٔ او نیز محسوب می‌شود. این مجموعه کمیک بریتانیایی حول محور حوادث ناگوار دختر تانکی با دوست پسرش بوگا، یک کانگورو جهش‌یافته می‌گردد. سبک این کمیک به شدت تحت تأثیر خرده‌فرهنگ پانک قرار دارد، و پی‌نماها اغلب به شکلی عمیق با نظریه آشوب، بی‌دولتی، پوچ‌انگاری و سایکدلیک در ارتباط است. ویژگی‌های پی‌نما شامل عناصر مختلف با ریشه در تکنیک‌های فراواقع‌گرایی، طرفدارنامه، تکه‌چسبانی، جریان سیال ذهن، و فراداستان است. تیگر ۲
تیگر ۲ () برجسته‌ترین و موثرترین تانک کلاس سنگین آلمانی در دوران جنگ جهانی دوم می‌باشد که تنها در حدود ۴۹۰ عدد از آنها ساخته شد. این تانک، دنباله‌ای بر نسخهٔ موفق و قدیمی‌تر تیگر ۱ بود. هرچند که این تانک جزو یکی از وحشت آورترین و موثرترین تانک‌های جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود، تا جایی که متفقین و آلمانی‌ها به آن لقب شاه تیگر (königtiger) را داده بودند، اما عواملی مانند دیر عرضه شدن آن (سال ۱۹۴۴ و سال‌های پایانی جنگ)، موتوری غیرقابل اطمینان با خروجی قدرت نامتناسب با وزن و جثه، سختی و گرانی تولید، و در شرایطی که ذخایر فولاد آلیاژی آلمان کیفیت خود را از دست داده بودند، هیچ وقت نتوانست انتظارات سازندگان و فرماندهان را مانند نسخه قدیمی تر یعنی تیگر ۱ برآورده کند. اشکالات تیگر۲ منجر به فکر افتادن طراحان و شروع طراحی نسل جدید سری تانک‌های فوق سنگین آلمانی شد که E75 و E100 نامگذاری شدند، اما به دلیل زمان کم و به پایان رسیدن جنگ برای ماشین جنگی آلمان، این طرح‌ها فقط رو کاغذ باقی ماندند. البته قابل ذکر است که شاسی ابتدایی و طرح اولیه ای از تانک فوق سنگین E100 ساخته شد ولی با باختن آلمان در جنگ و تسخیر کشور توسط متفقین، نیروهای ارتش بریتانیا این شاسی را برای تحقیق به بریتانیا برده و بعد از گذشت مدت زمانی، آن را نابود کردند. پنزر ۴
بروز مشکلاتی در طراحی راینمتال تحت عنوان "گروس‌تراکتور" که در ماه مارس سال ۱۹۲۸ طراحی و تا ماه ژوئن سال ۱۹۲۹ تولید گشته بود، پس از آزمایش آن در تاسیسات مخفی آلمان در کازان روسیه، سفارش دهندگان را به این باور رساند که نصب موتور هواگرد و راندن تانک از قسمت پشتی آن، راه حل مسئله نیست. موتور قدرتمند هواگردی که مورد استفاده قرار گرفته بود توان زیادی داشت اما سرعت کمی به پیش‌نمونه می‌بخشید. این موتور با وزن سنگین باعث می‌شد طراحان تانک و تسلیحات آن را کوچک‌تر، زره را نازک‌تر و تعداد خدمه و مهمات را کم‌تر بکنند. بدین سبب قراردادی با مایباخ به منظور طراحی یک موتور فشرده و با عملکرد بالا مخصوص تانک منعقد گردید. مشخصات ارائه شده برای یک تانک متوسط جدید، خواهان استفاده از این موتور شد. روز ۱۱ ژانویه سال ۱۹۳۴ نیروی زمینی آلمان با تعیین مشخصات، تقاضای ساخت یک «کشنده متوسط» را برای تعدادی از شرکت‌های تولید تسلیحات دفاعی ارسال کرد. برای ایفای نقش حمایتی از تانک‌های پنزر ۳ که مجهز به توپ کالیبر ۳۷ میلی‌متری ضد تانک بودند، نمونه جدید می‌بایست دارای یک توپ کوتاه با کالیبر ۷۵ میلی‌متری به عنوان تسلیحات اصلی می‌بود. وزن ۱۸ تن، توان موتور ۳۲۰ اسب بخار، حداکثر سرعت ۳۰ کیلومتر بر ساعت و ابعاد بیرونی ۲۶۵۰×۲۹۰۰×۵۶۰۰ میلی‌متر تعیین گردید. این نمونه می‌بایست توانایی حرکت در زاویه ۳۰ درجه و عبور از سنگرهایی با عرض حداکثر ۲.۲ متر را دارا می‌بود. حداقل گنجایش ۱۴۰ گلوله برای سلاح اصلی و ۳۰۰۰ فشنگ برای مسلسل‌ها نیز مقرر گشت. برای مخفی نگاه داشتن هدف اصلی برنامه، کار بر روی این تانک تحت عنوان پوششی «خودرو پشتیبانی» انجام گرفت چرا که در آن زمان آلمان همچنان تلاش می‌کرد خود را ملزم به محدودیت‌های اعمال شده بر این کشور بر اساس پیمان ورسای نشان دهد. ام‌آان، کروپ و راین‌متال هر کدام پیش‌نمونه‌های خود را طراحی کردند. پس از امضای قرارداد در ۲۶ فوریه سال ۱۹۳۵، پیش‌نمونه طراحی جدید راینمتال برای این تانک که به "بگلایت‌واگن" تغییر نام داده بود، موتور جدید مایباخ HL 100 TR با توان ۳۰۰ اسب بخار در ۳۰۰۰ دور بر دقیقه را به‌کار برده بود اما همچنان از سیستم تعلیق نمونه قبلی استفاده می‌کرد. تغییراتی نیز در شاسی و زره ایجاد گردیده بود. راین‌متال یک پیش‌نمونه چوبی و دست کم یک پیش‌نمونه با فولاد نرم تولید نمود. با ارائه پیشنهاد دیگری توسط کروپ، قرارداد ساخت دو شاسی، یک برجک اصلی، یک برجک ثانویه و یک بدنه همگی با فولاد نرم به این شرکت اختصاص یافت. دست کم از پنج نوع مختلف سیستم‌های تعلیق در طراحی کروپ استفاده گشت، تا این که در نهایت قرار بر به کارگیری سیستم تعلیف فنر تخت در خط تولید شد. با وجود پدیدار شدن مشکلاتی در این سیستم تعلیق، شرکت کروپ نتوانست نظر دپارتمان تسلیحات در ارتباط با استفاده از آن را تغییر دهد. توپخانه خودکششی
توپ‌های خودکششی مدرن از نظر ظاهری به تانک شباهت دارند اما به‌طور کلی زره سبک‌تری دارند، بسیار سبک‌تر از آن که آتش مستقیم میدان جنگ را تاب بیاورند. با این وجود خدمه و سرنشینانشان را در برابر ترکش‌ها و گلوله‌های سلاح‌های سبک محافظت می‌کنند و در نتیجه در گروه خودروهای جنگی زرهی طبقه‌بندی می‌شوند. بسیاری از آن‌ها هم برای دفاع از خود در مقابل پیاده نظام دشمن به مسلسل مجهزند. تانک تیپ 61
کلاهک فرمانده دارای چهار بلوک دید است که به سمت بالا زاویه دارند و یک فاصله یاب استریوسکوپیک پایه یک متری با بزرگنمایی هفت برابر. توپچی دارای یک پریسکوپ با بزرگنمایی 6 برابر و همچنین یک دید با بزرگنمایی 6 برابر است. تانک سنچوریون
تانک سنچوریون اولین تانک جنگی بریتانیا بعد از جنگ جهانی بود که برای دهه‌های بعد از جنگ جهانی، تانک موفقی بوده‌است. این موفقیت به‌طور عمده ناشی از وضعیت زره پوشی و ارتقاهایی است که نسبت به تانک‌های قبلی در آن دیده می‌شود. پی ال-۰۱
پی ال-01 یا PL-01 یک مدل تانک سبک لهستانی است که توسط OBRUM با پشتیبانی BAE Systems و بر اساس تانک سبک سوئدی CV90120-T ساخته شده است.ماکت این وسیله نقلیه اولین بار در 2 سپتامبر 2013 در نمایشگاه بین‌المللی صنایع دفاعی در کیلس رونمایی شد. طرح PL-01 مانند تانکهای اصلی نبرد مدرن استاندارد است. راننده در قسمت جلوی بدنه خودرو قرار دارد و فرمانده و توپچی نیز در بدنه قرار گرفته و برجک تیربار بدون سرنشین نیز در عقب نصب شده‌است. علاوه بر این، محفظه عقب در بدنه قرار دارد که می‌تواند چهار سرباز را در خود جای دهد. شاسی خودرو بر اساس Combat Vehicle 90 ساخته شده‌است.