هنر رزمیتای چی از کدام کشور گرفته شده است؟
تای چی چوان
این هنر رزمی، یکی از زیباترین و محبوب‌ترین هنرهای رزمی در چین و کل جهان است و برای بهبود سلامتی، افزایش طول عمر و آرامش روحی انجام می‌شود. این هنر که با نگرش عمیق فلسفی شکل گرفته با کمک ایجاد چرخش انرژی در انسان و تخلیه انرژی درونی یعنی انرژی «چی» یا انرژی بایو الکترومغناطیس درون بدن انسان، یکی از قدرتمندترین سبک‌های رزمی در جهان می‌باشد. در این هنر عضلات نقش زیادی ایفا نمی‌کنند ویک تای چی کار سعی در رها کردن کل بدن دارد تا این انرژی بتواند در بدن جاری شود و در موقع مناسب بتوان از آن برای دفاع یا حمله استفاده کرد. تای چی چوان روش مشت زنی یا هنر رزمی است که بر اساس مفاهیم فلسفی آن سعی در به تعادل رساندن همه چیز دارد که در حقیقت نماد یین و یانگ محصول این فرایند است. «تای چی» در فلسفه تائو به معنای فرایندی است که «ووچی» را به «یین و یانگ» تبدیل می‌کند و تای چی چوان هنر رزمی است که بر اساس این مفهوم عمیق و فلسفی بنا شده‌است. استادان تائو صدها سال پیش با معرفی تای چی در حقیقت هنر رزمی را معرفی نمودند که هماهنگ با ریتم‌های طبیعت و قوانین حاکم بر طبیعت باشد تا در سطوح بالا نیز منتهی به ادراک طبیعت گردد. تای چی ابتدا بدن را متعادل می‌سازد، سپس انرژی درونی انسان، ذهن، تنفس عواطف، طبیعت و روح را متعادل می‌سازد.
هنرهای رزمی
این پرسش که «بهترین رشتهٔ رزمی کدام است؟» انگیزهٔ برگزاری مسابقاتی بین مبارزان رشته‌های مختلف رزمی با کمترین قوانین ممکن شده‌است. مسابقات یواف‌سی در آمریکا به همین منظور آغاز شد و تورنمنت‌های مشابهی در ژاپن با نام‌هایی چون شوتو و پانکریس برگزار می‌شوند. این مسابقات زمینه‌سازی پیدایش رشتهٔ جدید رزمی با نام هنرهای رزمی ترکیبی شده‌اند. تونفا
دربارهٔ اینکه تونفا در کجا و چگونه به وجود آمده‌است تردید وجود دارد اما عقیده کلی بر این است که در چین یا اندوزی به وجود آمده و به جزیره اوکیناوا را یافته‌است. چینی‌ها معتقدند که تونفا از عصایی که برای کمک به راه رفتن زیر بغل خود می‌گذاشته‌اند به وجود آمده‌است. اما در افسانه‌های محلی اوکیناوا آمده‌است که در دوران شاه شوشین که از پادشاهان ریوکیو بود برای تبثیت وضعیت کشور پس از جنگ‌های داخلی گذشته، تمرین هنرهای رزمی ممنوع شد. همین ممنوعیت باعث گرایش به به وجود آمدن جنگ‌افزارهای نامتعارف از وسایل کشاورزی برای دفاع شخصی شد. در همین راستا گفته می‌شود که تونفا، از دسته‌ای چوبی که در آسیاب‌های دستی کوچک برای آرد کردن غلات از آن استفاده می‌شده به وجود آمده‌است. گوجوریو
گسترش گوجوریو به زمان کانریو هیگاشیونا (هیگااونا) (۱۸۵۳-۱۹۱۶) که از اهالی شهر ناها در اوکیناوا بوده‌است برمی‌گردد. استاد هیگاشیونا شوری‌ته را از کودکی آغاز کرد. در ۱۸۶۷ هنر رزمی "بوکس مشت راهب (لوهان چوآن)" را زیر نظر استاد سیشو آراکاکی شروع کرد. استاد آراکاکی در ۱۸۷۰ به عنوان مترجم مقامات اوکیناوایی به پکن رفت و به هیگاشیونا استاد دیگری با نام "کوجو تایتی" را معرفی کرد. هیگاشیونا با کمک "تایتی" و یکی از آشنایان موفق به سفر به چین شد و یادگیری هنرهای رزمی را ادامه داد. او در ۱۸۷۳ به فوژو در استان فوجیان در چین رفت که هنرهای رزمی را تحت نظر اساتید مختلفی ادامه داد. کاتا
کاتا در بسیاری از هنرهای ژاپنی همچون برخی انواع تئاتر (کابوکی) یا مراسم تهیه چای (چادو) استفاده می‌شود. اما شهرت آن بیشتر به دلیل اهمیت بسیار زیادی‌ است که در هنرهای رزمی دارد. کاتا در بیشتر هنرهای رزمی ژاپنی و اوکیناوایی مانند کاراته‌دو، آیکیدو، جودو و کندو به کار می‌رود. تای چی چوان
-تویی شو: تویی شو در لغت به معنای فشردن و هل دادن دست‌ها می‌باشد، بخش مبارزات حسی و درونی تای چی است که مبتنی بر استفاده از انرژی چی می‌باشد، در این مبارزات حریفان دائماً در حال شناخت یکدیگر هستند به همین دلیل به آن هنر شناخت حریف هم می‌گویند که این هنر موجب تجربیاتی در شناخت می‌شود که در تمام زندگی قابل استفاده‌است. این نوع مبارزه با استفاده از حس و انرژی درونی صورت می‌گیرد و مانند شنیدن و پاسخ دادن، دو مبارزه دائماً در حال تمرکز بر نیروی درونی یکدیگرند و زمانی که یکی از حریفان اعمال نیرو می‌کند. طرف مقابل به اصطلاح در حال شنیدن و هدایت نیروی حریف است و زمانی که نیروی حریف اعمال شد طرف دیگر به پاسخ دادن یا اعمال نیرو می‌پردازد. تا جائیکه یکی از حریفان از موقعیت استفاده کرده و تعادل نفر مقابل را برهم بزند. این نوع مبارزه به دلیل این که افراد به صورت حسی در حال سنجش نیروی یکدیگرند، شم مبارزاتی را بالا برده و باعث تقویت نیروی درونی می‌شود. برخی معتقدند، تویی شو ریشه و منشأ پیدایش ورزش ژاپنی جودو می‌باشد. تانتو دوری
در هنرهای رزمی ژاپنی، تانتو دوری (Tanto Dori) به تکنیک‌های دفاع در برابر حریف مسلح به چاقو اطلاق می‌شود. فنون تانتو دوری به‌طور خاص در آیکیدو و همچنین در کاراته سبک وادوریو مورد تمرین قرار می‌گیرند. هندبال چکی
هندبال چکی ورزشی از دسته ورزش های هندبالی است که پیدایش آن مربوط به کشور چک است. این ورزش یکی از ورزش‌های بیرون از سالن (اوت دور) برشمرده می‌شود. هندبال چکی در سال ۱۹۰۵ در پراگ (پایتخت جمهوری چک) ابداع شد. اندازهٔ زمین آن ۴۵ در ۳۰ متر است. دروازه‌ها نیز هر کدام دارای ۲.۴ متر بلندا و پهنایی به اندازهٔ ۲ متر هستند. جزیره اوکیناوا
جزیره کوچک پرجمعیت نیمه‌گرمسیری اوکیناوا زادگاه هنر رزمی کاراته است و این جزیره صحنه بزرگ‌ترین درگیری بین امپراتوری ژاپن و ایالات متحده آمریکا بود. در طول جنگ جهانی دوم، درگیری در اوکیناوا جان صدها هزار سرباز و غیرنظامی را گرفت. و تا به امروز، این جزیره کوچک با موقعیت راهبردی، بیشترین تمرکز نیروهای آمریکایی در آسیا را در خود جای داده‌است. گلیما
به گفتهٔ دکتر علی حق‌شناس در دانشنامه هنرهای رزمی (نخستین دائرةالمعارف ورزش‌های رزمی در ایران)، گلیما به عنوان یک سیستم دفاع از خود شامل ضربات شوک آور، قفل کننده، تکنیک‌های دردآور و تکنیک‌های با سلاح، و قابل مقایسه با بهترین سبک‌های هنرهای رزمی از سراسر جهان است. این ورزش به عنوان هنر دفاع از خود، پایه و اساس جنگیدن وایکینگ‌ها بوده‌است؛ فنون اصیل و قدیمی این ورزش در اسکاندیناوی، اروپا، شمال آمریکا و جنوب آمریکا انجام می‌شود. ووشو
ووشو (به زبان چینی: 武術 - پین‌یین: whǔshù، یا به مجموعه هنرهای رزمی چینی گفته می‌شود که امروزه با نام‌های سی ام ای نیز شناخته می‌شود و به عنوان یکی از گسترده‌ترین رشته‌های رزمی شناخته می‌شود. ووشو به معنای هنر جنگیدن یا هنر رزم و مهارت می‌باشد. مسابقات ووشو مدرن در دو بخش ساندا (بخش مبارزه که در گذشته سانشو نام داشت) و تالو (بخش اجرای فرم) برگزار می‌شود. در مسابقات ووشو، سنتی برگزار می‌شود که در آن بیشتر به انجام حرکات رکوردی مانند شکستن اجسام سخت و فرم‌های باسلاح و بی‌سلاح می‌پردازند. قدمت ووشو در کشور چین به زمان‌های بسیار دور و در حدود ۱۵۰۰ الی ۲۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردد. درمان بیماری‌ها و طول عمر و تعلیم مهارت‌های نظامی به افراد جامعه، حرکاتی ابداع گردید که گسترش آن در طول دوره‌های مختلف به ورزش ووشو بدل شده‌است. پس از انقلاب کمونیستی چین در ۱۹۴۹ این ورزش تحول یافت و دولت چین کلاس‌های آموزشی، کمربند و فنون جدید را به این ورزش رزمی اضافه کرد و نام هنرهای رزمی چینی را به ووشو تغییر داد. ووشو امروزه یک ورزش بین‌المللی است که زیر نظر فدراسیون بین‌المللی ووشوinternational wushu federation اداره می‌شود. مسابقات قهرمانی جهان این رشته از سال ۱۹۹۱ هر دو سال یک بار برگزار می‌شود و همچنین از ۱۹۹۰ در برنامهٔ بازی‌های آسیایی قرار گرفته‌است. کمربندهای ووشو مدرن در فدراسیون جهانی ووشو به ترتیب به شرح زیر نامگذاری شده اند : سفید، زرد، نارنجی، سبز، آبی، بنفش، قهوه‌ای، قرمز، مشکی مشکی دان ۱ -مشکی دان ۲ -مشکی دان ۳ - مشکی دان ۴ - مشکی دان ۵ -مشکی دان ۶ - مشکی دان ۷ -مشکی دان ۸ - مشکی دان ۹. البته در بعضی از سبک‌ها کمربند بنفش حذف می‌شود. همچنین نوع کمربندها در ووشو سنتی، با نوع سبک بسیار فرق می‌کند. سیلات
سیلات () یک واژه عمومی و کلی است که به مجموعه‌ای از هنرهای رزمی بومی در آسیای جنوب شرقی مشتمل بر شبه‌جزیره مالایا، مجمع‌الجزایر مالایی و جزایر اندونزی اطلاق می‌شود. تای چی چوان
از این ۱۳ الگو، ۸ الگو مربوط به ۸ نوع جین، یا هشت نوع ضربه و دفاع مختلف با تخلیه انرژی درونی می‌باشد که از تئوری هشت سه خطی ئی چینگ الهام گرفته شده‌است و ۵ الگوی دیگر آن مربوط به ۵ نوع حرکت استراتژیک در تای چی می‌باشد که از تئوری ۵ عنصر الهام گرفته شده‌است. به همین دلیل می‌گویند تای چی باعت هماهنگی انسان با طبیعت می‌شود که در فلسفه وجودی انسان نیز این امر قرار دارد. اما امروزه به دلیل خواص بسیار زیاد این رشته و تأثیراتی که در تنظیم میدان انرژی و به دنبال آن تقویت جسم و روح دارد به عنوان هنر سلامت زیستن در سطح جهان مطرح است. تای چی به عنوان هنری زیبا با تأکید بر جنبه هنریِ آن در تمام سنین و شرایط تمرین می‌شود و امروزه کاربرد رزمی آن استفاده کمتری دارد. هنرهای رزمی
مهمترین جنبهٔ وحدت‌بخش هنرهای رزمی شرق آسیا که آنها را از رشته‌های رزمی سایر نقاط دنیا متمایز می‌کند، تأثیر مکاتب دائو و ذن آئین بودایی بر آنهاست. این ویژگی باعث شده تا وضعیت ذهنی و معنوی هنرجویان اهمیت بالایی داشته باشد. در هنرهای رزمی بر درونی‌سازی وضعیتی تأکید می‌شود که در آن کارکردهای محاسبه‌گری ذهن به تعلیق درآمده تا ذهن و بدن به عنوان یک واحد پیوسته به شرایط محیطی و تغییرات آن واکنش نشان دهند. در مکاتب دائو و ذن نیز بر به دست آوردن چنین وضعیتی تأکید می‌شود و راه رسیدن به آن نیز از طریق تجربه و تمرین است. به همین دلیل بسیاری از پیروان این مکاتب به تمرین هنرهای رزمی به عنوان یک فعالیت فلسفی و روحانی می‌پردازند. بروس لی
بروس لی در سن ۱۸ سالگی به منظور فرار از تبهکاران و تنها با ۱۰۰ دلار با کشتی وارد ایالات متحده آمریکا شده و با کمک رئیس رستورانی که در آن کار می‌کرد در مدرسه فنی ادیسون ثبت نام کرد. سپس با پیشنهاد مشاور خود به تحصیل در رشته فلسفه مشغول گردید. یکی دیگر از ویژگیهای هنر رزمی پارکر ناشی از همکاری او با "بروسلی" در آمریکا و در سالهایی بود که آن سالها را می توان سالهای طلایی برای ایجاد هنرهای رزمی نوین نامید. این سالها که با رونق اقتصادی آمریکا نیز همراه شده بود، باعث مهاجرت بسیاری از اساتید هنرهای رزمی به ایالات متحده آمریکا و شکل گیری هنرهای رزمی جدید در آن کشور گردید هرچند که نام بسیاری از این هنرها از واژه های زبان مادری موسسان آن اقتباس شده است. همین امر باعث شد تا پارکر بتواند با هنرهای رزمی دیگر همچون: "وینگ چون" و "اسکریما" نیز آشنا گردد. جوجیتسو برزیلی
جوجیتسو برزیلی در اوایل سدهٔ بیست میلادی از هنر رزمی ژاپنی کودوکان جودو تکامل یافت که خود در سدهٔ نوزدهم بر اساس سبک جوجیتسو ژاپنی برخی مدارس ژاپن طراحی شده بود. از میان فنون جودو و جوجیتسو در جوجیتسو برزیلی تأکید بیشتر بر "نه-وازا" (فنون خاک) است. بنیان‌گذار این رشته برادران کارلوس و هلیو گریسی هستند. کارلوس جودو را از میتسویو مائدا استاد ژاپنی مقیم برزیل آموخت و سپس آن را به برادران و اعضای خانواده خود آموخت. قدرت این رشتهٔ رزمی برای نخستین بار با شروع مسابقات آزاد یواف‌سی که مبارزان از کلیه رشته‌ها در آن شرکت می‌کردند و پیروزی‌های اسطورهٔ این رشته رویس گریسی() بر همگان اثبات شد. امروزه تمرین و آموزش جوجیتسو برای شرکت در مبارزات آزاد به یک اصل بدل شده‌است. نقاشی قهوه‌خانه‌ای
مبداء این هنر، سنت قصه‌خوانی و مرثیه‌سرایی و تعزیه‌خوانی در ایران است که پیشینهٔ آن به سده‌ها پیش از ایجاد قهوه‌خانه‌ها و چای‌خانه‌ها می‌رسد. این نقاشی به دست هنرمندانی مکتب ندیده پدیدار شد. در اواخر دوران قاجار و اوایل پهلوی هم‌زمان با جنبش مشروطهٔ ایران، این هنر ایرانی اوج گرفت. پس از آن در دهه‌های ۱۳۲۰ و ۱۳۳۰ خورشیدی، این شیوه مورد توجه هنرمندان مدرنیست ایرانی قرار گرفت. در شناساندن این هنر و هنرمندان آن مارکو گریگوریان( ); نقش مهمی داشت. مارکو با گردآوری آثار نقاشی قهوه‌خانه آنها را به دنیای هنر معرفی کرد. مارکو، تنها بازماندگان نقاشی قهوه‌خانه‌ای را در تهران یافت و از طریق سفارش پرده‌های نقاشی از آن‌ها حمایت نمود تا دوباره نقاشی را شروع کنند. کیودو
کیودو (ترجمهٔ تحت‌اللفظی: تائوی ِ کمان) نام یک هنر رزمی نوین ژاپنی است که در ارتباط نزدیک با مکتب ذن در آئین بودایی قرار دارد. هنرجویان این رشته "کیودوکا" نامیده می‌شوند. رابیا کوسموش
رابیا کوسموش (Rabia Küsmüş) یک کاراته کای اهل ترکیه است. در مسابقات کاراته قهرمانی جهان ۲۰۱۸ که در مادرید، اسپانیا برگزار شد، در مسابقات کاتای تیمی زنان یکی از مدال‌های برنز را از آن خود کرد. وی همچنین در مسابقات کاراته قهرمانی جهان ۲۰۱۶ که در لینتس، اتریش برگزار شد، در این ماده برنده مدال برنز شد. وی در مسابقات قهرمانی کاراته اروپا در سال ۲۰۱۸ که در نووی ساد، صربستان برگزار شد، در مسابقات کاتای تیمی بانوان، یکی از مدال‌های برنز را به دست آورد. هنرهای رزمی
نیمهٔ دوم قرن نوزدهم طلیعهٔ آغاز تاریخ هنرهای رزمی به عنوان ورزش‌های مدرنی بود که از دل سیستم‌های سنتی جنگی برآمده بودند. اروپا در این دوران شاهد شکل‌گیری بوکس و شمشیربازی در شکل ورزشی خود بود. در ژاپن نیز شکل‌های مدرن جودو، جوجیتسو، و کندو با احیای مکاتب رزمی عصر ادو بنیان‌گذاری شدند. در تایلند قوانین مدرن موای تای در دهه ۱۹۲۰ تدوین شد و در چین هم تاریخ نوین هنرهای رزمی در دهه ۱۹۳۰ معروف به دهه نانجینگ با افتتاح انستیتو گیوشو زیر نظر حکومت کومینتانگ، آغاز شد. ییپ من
همزمان با انقلاب کمونیستی در چین، ییپ در سن ۵۴ سالگی خانواده خویش را ترک و به هنگ‌کنگ اشغال شدهٔ بریتانیا بازگشت. ییپ وقتی تنها و بی‌چیز به هنگ‌کنگ رسید، با فقر شدیدی روبه‌رو شد. او مجبور شد که بلافاصله از مهارت‌های رزمی‌اش برای امرار معاش استفاده کند. ییپ تصمیم گرفت رسم محدودیت آموزش وینگ چان را که فقط برای تعداد اندکی از افراد گزینش شده میسر بود را زیر پا بگذارد و مدرسه ملی وینگ چان را در ساختمان اتحادیه برای کارگران رستوران افتتاح کند. اگرچه ییپ من، تکنیک‌ها و اصول تدریس خود را در هنگ‌کنگ پایه‌ریزی کرد، اما موفق شد همراه با آن، بذرهای یک هنر رزمی انقلابی را که با تلاش تعدادی از دانش‌آموختگان ایجاد کرده بود، به سرتاسر دنیا توسعه دهد. با وجود این‌که ییپ من هرگز خارج از منطقه نفوذ چین آموزش نداد، شاگردانش روش وینگ چان را به سرتاسر جهان انتقال دادند. لئونگ تينگ در آلمان و سراسر اروپا به كمك ارشدترين هنرجوي خود كرنشپشت و بروس لی را مى توان نام برد. در حوزه هنر رزمی وینگ چان، نسبت به سایر استادان، از استاد بزرگ ییپ من، بسیار با احترام یاد می‌شود. او تا هنگام مرگش در سال ۱۹۷۲، یک استاد بی‌نظیر در این هنر بود. شهرت ییپ من به سبب آموزش و تحولی بود که در سبک وینگ چان ایجاد کرد و آن را از یک سیستم رزمی نامفهوم (که تنها در چین شناخته شده بود) به یک سبک کونگ‌فوی كاربردي و اجتماعى مشهور در سطح جهان تبدیل کرد که تاکنون توسط هزاران نفر مطالعه شده‌است. شمشیربازی
شمشیرزنی به شیوه سنتی، از قرن‌ها قبل در میان مردم دنیا وجود داشته‌است و هدف اصلی آن دفاع از خود و استفاده از آن برای مبارزه در جنگ‌ها یا دوئل‌ها بوده‌است. اعتقاد بر این است که انجام شمشیربازی به‌عنوان یک ورزش‌، از اسپانیا آغاز شده‌است. شمشیربازی از اواخر سده هجدهم میلادی، به عنوان یک رشته ورزشی تعریف شد. اولین مدرسه شمشیربازی نیز در سال ۱۶۱۰ در پاریس افتتاح شد. این ورزش از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶، در تمامی دوره‌های بازی‌های المپیک، انجام شده‌است. فتالیتی (مورتال کامبت)
ریشه مفهوم فتالیتی در چندین رسانه خشن ورزش‌های رزمی آسیا ریشه گرفته‌است. در فیلم جنگجوی خیابانی (۱۹۷۴)، سونی چیبا، یک فیلم رزمی ژاپنی، حرکات پایان دادن به مرگ اشعه ایکس را انجام می‌دهد، که در آن زمان به عنوان یک حیله برای تمایز آن از سایر فیلم‌های رزمی شناخته می‌شد. ورزش در افغانستان
یکی از ورزش در افغانستان مروج شده‌است بوکس تایلندی یا موتای می‌باشد. این ورزش درین اواخر درشهر کابل مروج شده‌است. موی تای در زبان تایلندی معنای مشت‌زنی تایلندی می‌باشد؛ و به همین جهت تای بوکس نیز خوانده می‌شود. این رشتهٔ ورزشی دارای قدمتی بیش از ۲۰۰۰ سال در کشورهای تایلند، برمه، کامبوج و مالزی می‌باشد. موای تای ورزش ملی تایلند و یکی از مهم‌ترین سمبل‌های فرهنگی این کشور است. روز ۱۷ مارس در این کشور روز موای تای نامیده شده‌است. این ورزش نزدیک به بوکس و کیک بوکسینگ می‌باشد. پیشینه موتای در افغانستان در افغانستان در سال ۱۳۸۴ سبک ورزشی موای تای توسط یکنفر افغان به نام استاد امیر حسین حسینی بنیان‌گذاری گردید. موصوف یکی از مربیان مجرب ورزش‌های رزمی کشور بود. استاد حسینی در هجده مارچ سال ۲۰۰۶ به همراه دو تن از دوستانش آقایان استاد قاسم حمیدی و سید هادی احمدی عازم تایلند شدند و نام افغانستان را در دفتر سازمان جهانی موای تای به ثبت رسانیدند و استاد سید روح‌الله حسینی از طرف سازمان جهانی موای تای به عنوان تنها نماینده تام‌الاختیار در افغانستان معرفی گردید. نامبرده در اوایل سال ۱۳۸۵ فعالیت خود را برای پیشرفت و ترقی موای تای در افغانستان آغاز کرد. آن‌ها باوجود مشکلات اقتصادی و امنیتی توانستند فدراسیون این سبک ورزشی را در افغانستان به صورت مستقل ثبت و ثبت نمایند. بعد از ثبت و مستقل شدن این سبک ورزشی در کمیته ملی المپیک این این مربیان به جلب و جذب آموزش و پروش شاگردان پرداختند. در سه‌ماهه اول نزدیک به چهل تن از ورزش کاران شهر کابل از قوانین مربیگری و داوری و فنون فنی تای بوکسینگ آموزش دیدند. مربی این آموزش روح‌الله حسینی بود. درسه ماه دوم سمینارهای مربیگری و داوری و همایش‌ها و براه انداختن مسابقات به منظور انتخاب ورزش کاران در تیم ملی اعطای نمایندگی در ولایات، مصاحبه‌های تلوزیونی غرض پیشرفت تبلیغ مروج این فن توسط استاد امیرحسین حسینی صورت گرفت. امیرحسین فعلاً ریاست این فدراسیون را به عهده دارند. فدراسیون تای بوکسینگ دارای یک تشکیلات و کادر کارآمد و قوی می‌باشد. فدراسیون متشکل از سی و چهار نفر از مربیان و ماهرین فعال کشور تشکیل شده‌است. فدراسیون موتای افغانستان دارای اساسنامه‌ای می‌باشد که از سه فصل و بیست و نه ماده تشکیل شده‌است. علاوه بر این روند تعداد افغان‌های خارج از وسیله دیگر استفاده نموده تعداد درین هنر لقب قهرمانی را کسب نمودند. یما سعیدی جوان تای بوکسر و هفده سالهٔ افغان، در وزن ۶۹–۷۲ کیلو گرام می‌با شد که لقب پادشاه کیک بوکس را در میان ورزشکاران نامی اروپا از آن خود نموده‌است. مسابقات سراسری "بوکس" و "تای بوکس" که به سازماندهی انجمن ورزشی " گی ـ بی ـ آ " کشور آلمان (در ماه جون ۲۰۱۱ مطابق برج جوزای ۱۳۹۰) برگزار شده بود، ۴۰۰ قهرمان از سراسر اروپا، به شمول ورزشکاران افغان هر یک نور احمد سخی زاده بوکسر ورزیده، بکتاش سعیدی قهرمان تای بوکس و یما سعیدی جوان هفده ساله افغان مقیم اروپا غرض مسابقه شرکت نموده بودند. یما سعیدی پس از پیروزی‌های پی درپی، مسابقه نهایی را برای تصاحب مدال طلا و عنوان قهرمانی مسابقات در مقابل "ادوارت کونستان" آلمانی، قرار گرفت و مسابقه را از آن خود کرد. تیم ملی موتای افغانستان در دوازدهمین دور مسابقات جهانی ورزش رزمی موی تای از تاریخ ۲۰ تا ۲۷ ماه سپتمبر ۲۰۱۱ در شهر تاشکند ازبکستان اجرا شده بود شرکت نمود. این مسابقات با اشتراک تیم‌های ملی ۸۷ کشور برگزار شد. درین مسابقه ۱۵ افغان شرکت جستند. ازجمله نصیر هزاره در مقابل حریف هندی اش مدال برنز را بدسا آورد. منصور در مقابل حریف نیوزلندی مسابقه را از آن خود کرد. علی‌اکبر رضوانی در مقابل حریف آفریقای جنوبی خود قرار گرفته مسابقه را با گرفتن مدال برنز به نفع خود کرد. تانگ سو دو
تانگ سو دو(Tang Soo Do)(당수도 کاراته کره ای) یک هنر رزمی پیشرفته مبارزه ودفاع شخصی کره‌ای است که امروزه در بین هنرهای رزمی به دلیل اینکه شامل بخش‌های مبارزه، دفاع شخصی، فرم و فرم‌های مخصوص سلاح است به عنوان یک ورزش رزمی کامل مورد استفاده قرار می‌گیرد. این هنر رزمی یک سبک قدیمی و متعلق به بیش از دو هزار سال پیش است که در ابتدا در کشور کره پایه‌ریزی شد و امروزه در سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد مبارزاتش همانند سبک‌های آزاد کاراته است و سیستم‌های دفاع شخصی و سلاح آن منحصربه‌فرد است چون برگرفته از سبک‌های سنتی کشور کره است. ریکیشی
ریکیشی یک واژه ژاپنی است که به ورزشکار حرفه‌ای رشته ورزشی سومو اطلاق می‌شود. این واژه از دو کانجی تشکیل شده است نخست 力 به معنی قدرتمند و دیگری 士 به معنای سامورایی. کیک‌بوکسینگ
ریشهٔ اصلی کیک بوکسینگ به ۲۰۰۰ سال پیش در آسیا بر می‌گردد. کیک بوکسینگ ژاپنی در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی ایجاد و رقابت‌های آن از همان دهه شروع شد. بنیان‌گذاران آن اوسامو ناگوچی و تاتسو یامادا می‌باشند. کیک بوکسینگ آمریکایی در دهه ۱۹۷۰ میلادی به وجود آمد. بنیان‌گذاران کیک بوکسینگ در غرب «جو لوئیس»، «بیل والاس»، «جف اسمیت» و «جری بیزلی» در سال ۱۹۷۰ می‌باشند. کیک بوکسینگ را می‌توان ورزش رزمی تلفیقی دانست که در آن از روش‌های رشته‌های مختلف رزمی استفاده شده‌است. پنچاک سیلات
پنچاک سیلات از مشاهده و باز سازی روش حرکتی حیوانات به ویژه میمون، ببر و عقاب سفید متأثر شده‌است ولی ریشه اصلی آن به دلیل عدم وجود مدارک مستدل کاملاً روشن نیست. سبک مبارزاتی این رشته به‌طور مؤثری از سبک‌های هندی و چینی الهام گرفته شده‌است. افسانه ای در مورد این رشته بیان می‌کند که این رشته توسط بانویی از سوماترا بنام «برسیلات» پایه‌گذاری شده و نام این رشته نیز از نام او الهام گرفته شده‌است. آلیش
کشتی آلیش از سال‌های بسیار دور به صورت یک کشتی سنتی در کشورهایی از جمله قرقیزستان، ازبکستان، ترکمنستان، لیتوانی، قزاقستان،افغانستان و...کل، آسیای میانه دارای ریشه بوده و در مناطقی از جمله استان ، گلستان، ترکمنها، … دارای آثار دیرینه می‌باشد. فعالیتهای بین‌المللی این ورزش از سال ۱۹۹۰ آغاز گردیده و قوانین مسابقات آن توسط آقایان بای آمان آرکین از قرقیزستان، عبدالکریم سودی از ایران، ناصر عزیزوف از ازبکستان، ویلتا کنتا تاس از لیتوانی تنظیم گردیده و در سال ۱۹۹۵ اولین دوره مسابقات بین‌المللی آلیش با قوانین متحد الشکل در کشور قرقیزستان در دوبخش آقایان و بانوان برگزار شد. هم‌اکنون ۳۹ کشور جهان دارای فدراسیون و انجمن رسمی و ۵۸ کشور جهان به صورت غیررسمی در این زمینه فعالیت دارند. تپه دائی چی
تپه دائی چی مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کرمانشاه، روستای دائی چی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۴۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. هنرهای رزمی چینی
کونگ فو و ووشو عبارات عمومی هستند که به مرور زمان مترادف با هنرهای رزمی چینی شده‌اند. هر چند این دو عبارت تفاوت بسیاری در اصل معنایی با یکدیگر دارند. هر کدام از این دو لغت می‌تواند سنت‌های متفاوتی از هنرهای رزمی را توصیف کند و حتی می‌تواند در مفهومی غیر از هنرهای رزمی استفاده شود."سی ام ای" نام‌ دیگری که گاه برای اشاره به هنرهای رزمی چینی کاربرد دارد. ایی‌آی‌دو
ایی‌آی‌دو یک هنر رزمی جدید ژاپنی است که دربرگیرنده جابجایی‌های نرم، بیرون آوردن کنترل شده شمشیر از غلاف (سایا)، حمله به حریف، پاک کردن خون از تیغه و برگرداندن شمشیر به غلاف است. بنا بر سلیقه آموزش‌دهندگان، برخی از شاگردان (معمولاً شاگردان تازه‌کار) تمرینات خود را با شمشیر چوبی (بوکِن) و برخی دیگر با شمشیرهای با لبه کند (ایی‌آی‌تو) شروع می‌کنند. افراد باتجربه، تمرینات خود را با شمشیر لبه تیز (شینکِن) انجام می‌دهند. هنرجویان ایی‌آی‌دو را با نام "ایی‌آی‌دوکا" می‌شناسند. دان اینوسانتو
اینوسانتو دارای رتبه مربی یا سطح کمربند سیاه در چندین هنر رزمی است. او به خاطر ترویج هنرهای رزمی فیلیپینی معروف است. او مسئول ارائه چندین نوع مبهم از هنرهای رزمی جنوب شرقی آسیا به چشم عموم است، مانند سیلات، یک فرم ترکیبی رزمی موجود در کشورهایی مانند اندونزی، مالزی و فیلیپین.[نیازمند منبع] او اخیراً سیاه خود را به دست آورده است. کمربند به سبک خانواده ماچادو جیو جیتسو برزیلی. او زیر نظر یوریناگا ناکامورا به تمرین کشتی با شوت پرداخت. در حال حاضر او نایب رئیس Lameco International است و اسکریمای رزمی کار فیلیپینی فقید Edgar Sulite را حمل می کند. اینوسانتو در ویدیوهای یوتیوب ظاهر شده است و در مورد آموزش سیستما و قدردانی از معلم خود، مارتین ویلر صحبت می کند. جوجوتسو
انواع متفاوتی از این هنر رزمی در باشگاه‌های جوجیتسو (ریو) آموزش داده می‌شوند. جوجیتسو تقریباً تمامی انواع فنون رزمی (فنون پرتابی، تله‌ای، قفل مفصل، گرفتن، گاز گرفتن، فرار کردن، و ضربات دست و پا) را در بر می‌گیرد. بسیاری از این باشگاه‌ها به آموزش استفاده از سلاح نیز اقدام می‌کنند. هنرهای رزمی
برخی هنرجویان رزمی نیز در مسابقات غیرمبارزه‌ای مثل شکستن اجسام سخت یا اجرای برنامهٔ هماهنگی از تکنیک‌ها همچون پومسه، کاتا یا تالو شرکت می‌کنند. از سوی دیگر بسیاری از حکومت‌ها نیز به دلایل سیاسی هنرهای رزمی را به سوی ورزشی شدن سوق داده‌اند. انگیزهٔ اصلی حزب کمونیست جمهوری خلق چین در تبدیل هنرهای رزمی چینی (کونگ‌فو) به رشتهٔ ورزشی ووشو در واقع سرکوب کردن ماهیت عصیان‌گرانهٔ موجود در هنرهای رزمی بوده‌است. هنرهای رزمی اوکیناوا
در سال ۱۴۲۹ میلادی، سه پادشاهی اوکیناوا با یکدیگر متحد شده و پادشاهی ریوکیو را تشکیل دادند. هنگامی که شاه شوشین در ۱۴۷۷ بر سر کار آمد، تمرین هنرهای رزمی را ممنوع اعلام کرد. این ممنوعیت تا سال ۱۶۰۹ که قلمرو ساتسومای ژاپن اوکیناوا را اشغال کرد به طول انجامید. این ممنوعیت تمرین هنرهای رزمی باعث گسترش کوبودو اوکیناوایی گردید که در آن از ابزارهای معمول خانه و کشاورزی به عنوان سلاح استفاده می‌شد. اوکیناوایی‌ها هنرهای رزمی چین را با هنرهای رزمی محلی ترکیب کرده و Tōde (با تلفظ:Tuudii، به معنی "دست‌چینی") را ایجاد کردند که به آن اوکیناوا-ته نیز می‌گویند. در قرن ۱۸ام، سه سیتم مختلف از اوکیناوا-ته در سه روستای اوکیناوا با نام‌های ناها، قلعه شوری و توماری به وجود آمد. این سیستم‌های رزمی را با نام‌های ناهاته، شوری‌ته و توماری‌ته می‌شناسیم. تمرین‌کنندگان این سه سیستم، کاراته امروزی را ایجاد کرده‌اند. و بدین‌ترتیب بود که در قرن بیستم، هنرهای رزمی اوکیناوا را با نام "ته" به معنی "دست" می‌شناختند. از آنجایی که "ته" از شخصی به شخصی دیگر تفوات داشت معمولاً آن را با نام ناحیه‌اش می‌شناختند، مثلاً ناهاته، شوری‌ته و توماری‌ته. ناهاته، شوری‌ته و توماری‌ته به خانواده‌ای از هنرهای رزمی با نام تودو-جوتسو یا تو-ده متعلق بودند. شورینجی کمپو
شورینجی کمپو (به ژاپنی: 少林寺拳法) و یا نیپون شورینجی کمپو (روش مشت معبد شائولین)، یک هنر رزمی ژاپنی است که نسخه‌ی اصلاح شده‌ی شائولین کنگ‌فو است. نام شورینجی کمپو در خوانش ژاپنی همان شائولین کنگ‌فو است. این هنر رزمی در سال ۱۳۲۶ هجری شمسی توسط یک رزمی‌کار ژاپنی به نام دوشین سو بنیانگذاری شده است. او یک رزمی‌کار و نیروی نظامی سابق است که در دوران جنگ جهانی دوم در کشور چین زندگی کرده است. شورینجی کمپو یک ورزش جامع است که روش‌های آموزشی آن بر سه بخش مهم تقسیم بندی می‌شود: آموزش دفاع شخصی، آموزش ذهنی و تندرستی. پایه و اساس این مفاهیم بر این مهم استوار است که "روح و جسم از هم جدا نیست"، و این هنر رزمی برای تمرین بدن و ذهن به صورت همزمان است. کانریو هیگااونا
او در ۱۸۶۷ یادگیری بوکس مشت راهب ("لوهان کوآن") را از سیشو آراکاکی که مترجم دربار پادشاهی ریوکیو بود شروع کرد. در آن زمان به جای واژه کاراته از "ته"(Te، به معنای دست) برای نامیدن تمام هنرهای رزمی استفاده می‌شد و تنها طبقه‌بندی هنرهای رزمی بر اساس مکان تمرین آنها بود. (ناهاته، شوری‌ته و توماری‌ته که همه با عنوان اوکیناواته شناخته می‌شدند.) در سپتامبر ۱۸۷۰، او با کمک "یوشیما اودون چومئی" به بهانه حضور در پکن به عنوان مترجم زبان اوکیناوایی مقامات، موفق به گرفتن جواز سفر به فوژو شد. در مارس ۱۸۷۳ او به فوژو در استان فوجیان چین رفت. آراکاکی یکی از اساتید هنرهای رزمی فوژو با نام "کوجو تایتی" به هیگااونا معرفی کرده‌بود. هیگااونا به یادگیری هنرهای رزمی چینی نزد اساتید چینی ادامه داد و احتمالاً در چهار سال اول نزد اساتیدی چون "وای ژین‌جیان"، "کوجو تاتای"، "ایواه" به یادگیری پرداخت. وی سپس از "روروکو" (که با نام‌های "ریوریوکو" یا "لولوکو" هم نامیده شده‌است. نام او هیچگاه ثبت نشد چون کانریو هیگااونا سواد نواشت. نام واقعی او ممکن است "ژی ژونگ‌ژیانگ" باشد که پایه‌گذار کونگ‌فوی درنای فریادکش بود). چنین گفته‌اند که کانریو سال‌های متمادی در خانه استاد ریوریوکو به کارهای طاقت‌فرسا می‌پرداخت تا اینکه روزی دختر استاد را از سیل نجات داد و در عوض از او تقاضای یادگیری کونگ‌فو را کرد. استاد هیگااونا در دهه ۱۸۸۰ به اوکیناوا بازگشت و به پیشه بازرگانی خانوادگی خود پرداخت. او به آموزش هنرهای رزمی در ناها و اطراف آن نیز پرداخت. او همچنین به آموزش هنر رزمی به پسران "یوشیما اودون چومئی" نیز پرداخت. روش او از این جنبه متمایز بود که همزمان به تکنیک‌های سخت (گو-نو) و تکنیک‌های نرم (جو-نو) می‌پرداخت. او به اندازه‌ای مشهور شد که روش ناهاته را با نام او می‌شناختند. استاد هیگااونا کاتای سانچین را با قدرت اجرا کرده تا حدی که شاگردان او گفته‌اند سطح چوبی اتاق در زیر پای او بر اثر نیروی پنجه پایش داغ می‌شده‌است. ایی‌آی‌دو
باتوجوتسو نامی تاریخی است که به ژاپن قرن پانزدهم برمی‌گردد و شامل بیرون آوردن شمشیر و بریدن (تامه‌شیگیری) است. اصطلاح ایی‌آی‌جوتسو (居合術) از پیش از دوره توکوگاوا (پیش از ۱۶۰۳ میلادی) شناخته شده‌بود و اصطلاح ایی‌آی‌دو از سال ۱۹۳۲ شناخته شده‌است. واژه ایی‌آی‌دو را طبق روند کلی آن زمان (زدن پسوند به خاطر گندای بودو) با جایگزینی پسوند "جوتسو" با "دو" برای تأکید بر بخش روحی و فلسفی ساخته‌اند. از ایی‌آی‌دو برای نام بردن از روش‌ها و مکاتب مدرن شمشیرزنی (همچون کِندو در فدراسیون کِندوی ژاپن) استفاده می‌شود و از ایی‌آی‌جوتسو در مجموعه فنون و مکاتب جنگی باستانی ژاپن کوریو که به‌طور رسمی تا اواخر قرن نوزدهم فعال بودند. تأکید پایه در ایی‌آی‌دو بر "خلوص روحی" و حالت روانی آمادگی کامل ذهن (居) است. تأکید دوم آن بر "اجرای فن" یا مجموعه فنون، شامل بیرون آوردن شمشیر و مقابله هر چه سریعتر با حمله ناگهانی است (合). تایلند
و به همین دلیل از موی‌تای به عنوان یک رشته خشن و سخت رزمی در دنیا یاد می‌شود. سای (سلاح)
این اسلحه به‌شکل یک نیزه کوتاه سه‌شاخه است و معمولاً سای به صورت جفت کاربرد دارد. گاهی سومین سای هم می‌تواند وجود داشته باشد که به عنوان جایگزین یا کاربرد پرتابی آن حمل می‌شود. این باور وجود دارد که کشاورزان اوکیناوایی از سای برای مقابله با کاتانا یا شکستن آن استفاده می‌کردند. اما در واقع این سلاح برای مبارزه با سامورایی ها و جنگ افزارها ی آنان ساخته نشده. گفته می‌شود که سای مانند بیشتر سلاح‌های کشاورزان به صورت تصادفی به وجود آمده و کم‌کم در سبک‌های رزمی (Kobudo) اوکیناوا آموزش داده شده و سپس به هنر رزمی ژاپنی کاراته وارد شد. در هنرهای رزمی ژاپن با سلاحی به نام «مانجی سای» نیر کار می‌کنند که این سلاح به شکل صلیب شکسته است.مشابه سلاح سای در هنر های رزمی هندی و چینی نیز فراوان است. تای چی چوان
روایت دوم: طبق روایت خاندان چن، ایشان معتقدند تای چی چوان، در روستای چن جیاگو، توسط استاد چن وان تینگ(۱۶۰۰–۱۶۸۰ پس از میلاد) معرفی شده است. نقل شده فرم اولیه‌ای که چن وان تینگ ابداع نمود، شامل ۵ ست (ست اول:۱۳ حرکتی و چهار ست دیگر) فرم‌های معمول چن بود به اضافه یک فرم ۱۰۸ حرکتی مشت بلند و یک ست از پائو چویی canon fist، که در مجموع ۷ ست را شامل می‌شد. فرم‌های سبک چن به دو بخش اصلی لائو جیا (فرم‌های قالب قدیم) و شین جیا (فرم‌های قالب جدید) تقسیم می‌شوند. قالب شین جیا (قالب جدید)، توسط چن فاکه (۱۸۸۷–۱۹۵۷) ساخته شد و پیش از وی صرفاً لائوجیا (قالب قدیم) کار می‌شده‌است. نانچیکو
نانچیکوی سبک آزاد، سبکی جدید است که بیشتر از آن برای مقاصد نمایشی استفاده می‌شود تا یک سلاح. با گسترش شیوع هنرهای رزمی در اینترنت و علاقه مردم به یادگیری آن، این سبک نیز رو به گسترش است که مسابقات آن نیز توسط انجمن جهانی نانچیکو برگزار می‌شود. در بعضی از هنرهای رزمی نیز از نانچیکو برای بهتر شدن واکنش‌ها، کنترل دست و مهارت دیگر استفاده می‌شود. داشتن نانچیکو در کشورهایی همچون نروژ، کانادا، روسیه، شیلی و اسپانیا آزاد است و ممنوعیت قانونی ندارد. اما در بعضی کشورها همانند آلمان، سلاحی ممنوع به حساب می‌آید. هنرهای رزمی اوکیناوا
شوری‌ته ، (به اوکیناوایی:Suidii)، نام سیستمی از هنرهای رزمی اوکیناواست که در شهر شوری و اطراف آن که پایتخت قدیمی پادشاهی ریوکیو بوده، ایجاد شده‌است. یکی از بزرگترین استادان این سیستم، آنکو ایتوسو بود. ایتوسو معلم آموزش و پرورش و یکی از استادان معروف شهر شوری بود که نقش عمده‌ای در گسترش کاراته در آن زمان داشت و به خاطر تلاش‌های فراوانش برای ورود کاراته به مدارس اوکیناوا، نزد همگان به عنوان پدر کاراته امروزین شناخته شده‌است. (البته بعضی گیچین فوناکوشی که شاگرد او بود را پدر کاراته امروزین می‌نامند) کیوکوشین
ریشه اصول تنفس عمیق و قدرتی برای اجرای سنگین و نفوذی ضربات دست و پا و کم‌ترین جابه جایی بدن یا «تای ساباکی» به دور حریف در کیوکوشین به تجربه اویاما از سبک کاراته گوجوریو (از مکتب اصلی ناهاته در اوکیناوای ژاپن) بر می‌گردد که تأکید آن بر استقرارهای کم ارتفاع ضربات به سمت نقاط حساس بدن حریف مانند پهلوها، دنده‌ها، ساق و ران و قفسه سینه و به‌طور کلی ریشه کن کردن حریف است. ضربات چرخشی و بلند پا، کوبش‌های کشیده پا از پهلو یا مستقیم و ترکیب دفاع و حمله سریع با دست در کیوکوشین بیشتر برگرفته از سبک کاراته شوتوکان (از مکتب اصلی شوریته در اوکیناوای ژاپن) است که با این وجود استاد اویاما با استفاده از آموخته‌های ارزشمند خود همراه با ترکیب فلسفه‌های سخت و نرم، سرعت و قدرت و نیز تنفس ایبوکی از شکم و منطقه انرژی حیاتی با تنفس نوگاره از قفسه سینه، توانست یک نوع روحیه و فلسفه مخصوص به خود را نیز در کیوکوشین دمیده و آن را در زندگی شخصی خود و در سراسر عمرش اجرا کند. حالت بسیار ویژه و عمیقی از قرار گرفتن در یک وضعیت نهایی و بدون بازگشت. عبور از ترس از مرگ و پذیرش درد و رنج مبارزه واقعی (زندگی) با تمام وجود، درسی که استاد اویاما به گفته خود او، «از زندگی شمشیرزن سامورایی مشهور و بی شکست و استاد استراتژی جنگ ژاپنی، میاموتو موساشی در قرن هفدهم» الهام گرفت و یک باره باعث دگرگونی زندگیش شد. هنرهای رزمی چینی
هنرهای رزمی چینی به تمامی انواع هنرهای رزمی گفته می‌شود که از چین سرچشمه می‌گیرند. تای چی چوان
این ورزش در رده ورزش‌های رزمی نرم و درونی قرار دارد و باعث می‌شود تا عضلات بدن با انجام تمرینات نرم و ساده، انعطاف‌پذیر و قوی شوند. تمرینات و نرمش‌های تای جی چوان با حرکات کند، آرام، و معمولاً به صورت گروهی هنگام صبح انجام می‌شوند. متخصصین این ورزش معتقدند که تمرینات تای جی به صورت دسته جمعی، اثر بهتری نسبت به تمرینات فردی آن دارد. این ورزش چینی در خود کشور چین از طرفداران زیادی برخوردار است. در ایران علاقه‌مندان به این رشته در سه بعد قهرمانی، همگانی و درمانی به فعالیت می‌پردازند. ورزشکاران تای جی چوان در دو قالب سنتی و مدرن (مسابقاتی) فعالیت می‌کنند. هم‌اکنون شیوه سنتی و اصیل چن تای جی و یانگ تای جی در شهرهای تهران، اصفهان، شیراز، سردشت و خرم آباد بندر بوشهر و مشهد و تربت حیدریه و گتوند تدریس میشود. به صورت متمرکز آموزش داده می‌شود. بنیان‌گذار تای چی در ایران استاد حسین داوودی پناه (داداشی) می‌باشد. شطرنج چینی
شطرنج چینی یا ژیانگ‌چی یک بازی استراتژیکی و تخته‌ای دو نفره است که یکی از محبوب‌ترین بازی‌های تخته‌ای در چین به شمار می‌رود. از بازی‌های هم‌خانوادهٔ آن می‌توان به شطرنج غربی (یا بین‌المللی یا همان شطرنج رایج)، شوگی، جانگی و شطرنج هندی اشاره کرد. علاوه بر چین این سرگرمی در ویتنام هم از دیرباز شناخته شده است. این بازی رزم بین دو ارتش را برای تسخیر شاه دشمن نشان می‌دهد. نظریه‌ی رایج مورد قبول، که توسط هارولد جیمز راتون موری مطرح‌شده، بیان می‌کند که بازی‌هایی که از خانواده‌ی شطرنج هستند در اصل از هند نشئت گرفته‌اند و سپس از آنجا به سایر نقاط جهان گسترش‌ یافتند. یکی از شاخه‌های شطرنج به صورت شطرنج چینی امروز تکامل یافته است که ممکن است از بازی‌های دیگری که در آن زمان در چین بازی می‌شد نیز تأثیرگرفته باشد. تاریخچه انیمه
اثر موفق «گوی اژدها»(1986) (Dragon ball)معرفی کنندهٔ ژانر هنرهای رزمی بود. این ژانر تأثیر خارق‌العاده ای بر صنعت انیمیشن ژاپن داشت. این جریان انیمه‌های رزمی بعدی را تحت تأثیر قرار داد و باعث ساخت سری‌های: یو یو هاکوشو(1990) (YuYu Hakusho)، وان پیس (One Piece)(1999) و ناروتو (Naruto) (2002) گردید. کن (هنر رزمی)
کن یک هنر رزمی فرانسوی است. کن به برگردان فرانسوی به معنی عصا است.  در فرانسه قرن نوزدهم به دلیل آمار بالای جرم و جنایت قانونی وضع شد که براساس آن استفاده از سلاح گرم و سلاح‌های سرد برنده مانند چاقو و شمشیر ممنوع اعلام شد؛ موای تای
موی‌تای به معنی مبارزه تایلندی است. «موی» به معنی مبارزه و «تای» نیز یعنی تایلند این هنر رزمی دارای قدمتی بیش از ۲۰۰۰ سال در کشورهای تایلند و میانمار و کامبوج و مالزی می‌باشد. "موی‌تای" ورزش ملی تایلند و یکی از مهم‌ترین سمبل‌های فرهنگی این کشور است روز ۱۷ مارس در این کشور روز "موی‌تای" نامیده شده‌است. کیت کرنشپشت
در اواخر دهه ۱۹۵۰ شروع به مطالعه و تمرین هنرهای رزمی شرقی و غربی کرد. این هنرهای رزمی شامل کشتی آزاد، کشتی حرفه‌ای، جوجیتسو، جودو (دان ۲)، کمپو (دان ۲) و شائولین کونگ فو بود. او سپس در سبک‌های شوتوکان و وادوریو (دان ۳) در کاراته، کوبادو، تکواندو، آیکیدو و اسکریما را نیز تمرین کرد. کیوکوشین
کیوکوشین (به ژاپنی: 極真) یکی از سبک‌های کاراته آزاد است. این رشته توسط ماسوتاتسو اویاما (به ژاپنی: 大山倍達, به انگلیسی: "Ōyama Masutatsu") یا چوی یونگ - ای (به کره ای: 최영의, به انگلیسی: Choi Yeong-eui) (۱۹۹۴–۱۹۲۳) استاد ژاپنی (کره‌ای‌تبار) هنرهای رزمی بنیان نهاده شد. تای چی چوان
در نتیجه خمیرمایه حرکات این فرم و ترکیب و توالی قرار گرفتن آن‌ها مطابق دانش، تجربه و صلاح دید هیئت تحت نظر استاد لی تیان جی تغییر یافته و شکل گرفت. این شاخه از تای چی روز به روز با حمایت انجمن ووشوی چین و بعدها فدراسیون جهانی ووشو، به سرعت گسترش پیدا کرده‌است. فرم‌های استاندارد پس از استاد لی تیان جی، توسط برادرزادهٔ او استاد لی دُویین (Li Deyin)، تا به امروز گسترش زیادی پیدا کرده‌است. فرم‌های استاندارد ۸ حرکتی، ۱۶ حرکتی، ۲۴ حرکتی، ۳۲ حرکتی و ۴۲ حرکتی دست (تای چی چوان)، و فرم‌های ۳۲ حرکتی و ۴۲ حرکتی شمشیر جییِن (تای چی جیین) اهم آن‌ها را تشکیل می‌دهد. فرم بادبزن استاندارد و نیز فرم مبارزهٔ دونفره دویی لییَن از این دسته هستند. در ایران نیز همانند سایر کشورها، شاخۀ تای چی استاندارد گسترش زیادی پیدا کرده‌است و تعداد زیادی از تای چی کاران در کشور از آن بهره می‌برند. شایان یادکرد است که به دلیل شباهت سبک استاندارد به تای چی سبک یانگ، بعضاً و نیز به جهت سهولت برقراری ارتباط بیشتر مخاطبان خود با این سبک، از آن با نام سبک یانگ یاد می‌شود که تعبیر دقیقی نیست. در ادامه در شرح آنچه به راستی تای چی سبک یانگ می‌باشد و حاصل فعالیت‌ها و دانش استادان خاندان یانگ در طول سال‌های متمادی است، مطالبی آورده شده‌است. هم‌جنس‌کامگی
در آسیا، ریشه های اروتیسیسم مردانه در شونگای سنتی ژاپنی(هنر اروتیک) وجود دارد؛ این سنت بر هنرمندان معاصر ژاپنی نیز اثر نهاده است که از جمله آنان می توان به توموتسو یاتو (عکاس)، سادائو هاسه گاوا (نقاش) و گنگورو تاگامه (هنرمند مانگا) اشاره کرد. ولادیمیر ترتچیکف
ولادیمیر ترتچیکُف (; – ) نقاش اهل روسیه بود. او نقاشی خودآموخته بود که از مکتب رئالیسم پیروی می‌کرد. آثارش که عموماً الهام‌گرفته از زندگی در سنگاپور، اندونزی و آفریقای جنوبی بودند شدیداً مورداقبال عمومی قرار می‌گرفت اما از سوی منتقدان نمونه‌هایی مثال‌زدنی از کیچ به‌شمار رفته‌اند. مشهورترین اثرش "دختر چینی" نام دارد. کن‌دو
پس از جنگ جهانی دوم، کن‌دو در کنار سایر هنرهای رزمی توسط نیروهای متفقین در ژاپن ممنوع شد. بهانه این ممنوعیت «حذف افراد نظامی و ملی‌گراهای افراطی از صحنه عمومی» در ژاپن، و عکس‌العملی در مقابل نظامی شدن هنرهای رزمی در طول جنگ جهانی در این کشور بود. در پی این اقدام، انجمن سراسری فضیلت رزمی ژاپن (دای نیپون بوتوکو کای) نیز منحل شد. این ممنوعیت تا سال ۱۹۵۰ ادامه داشت تا اینکه در این سال «رقابت با شینای» آزاد شد و در نهایت در سال ۱۹۵۲ هنر رزمی‌کند و به‌طور رسمی به صحنه بازگشت. مزایده‌چی
دایی ون دایک صاحب یک حراجی بود و خود ون دایک هم مدتی در حراجی احشام به‌عنوان «مزایده‌چی» مشغول به‌کار بوده‌است. او در دوران جنگ کره به کره اعزام شد و ترانهٔ «مزایده‌چی» را همان‌جا نوشت. ون دایک پس از پایان خدمتش، به آمریکا بازگشت و در سال ۱۹۵۵ با قطعهٔ «مزایده‌چی» در یک مسابقهٔ استعدادیابی در شیکاگو شرکت کرد. برنده شدن در آن مسابقه به امضای قرارداد با دات رکوردز انجامید و «مزایده‌چی» یک سال بعد، به یک اثر موفق در جدول‌های فروش موسیقی پاپ و کانتری تبدیل شد. تاچی دوری
تاچی دوری یک اصطلاح ژاپنی است که در هنر رزمی آیکیدو، به فنونی اطلاق می‌شود که برای خلع سلاح حریف مسلح به شمشیر استفاده می‌شوند. این فنون به غیر از آیکیدو در سبک وادوریو کاراته نیز تمرین می‌شوند. رضا رضوی (ورزشکار)
رضا رضوی (زادهٔ ۳ دی ۱۳۶۸ در شهرستان کازرون - روستای پاپون سفلی)، ورزشکار و عضو تیم ملی کونگ‌فو ایران است. وی ورزش رزمی را با رشته کیک بوکسینگ از ۱۳۸۵ آغاز نمود و از مهمترین عناوین وی می‌توان قهرمان مسابقات جهانی کیک بوکسینگ آلمان  او با عنوان مربی تیم ایران را در مسابقات جهانی هنرهای رزمی گرجستان، همراهی کرد. بوکس
بوکس، مشت‌زنی یک ورزش رزمی است. بوکس مبارزه ای است که در آن دو نفر با ضربات مشت در دو نوع آماتور و حرفه ای، با یکدیگر مبارزه می‌کنند. بوکس تاریخچه‌ای طولانی در کشور یونان دارد. البته بوکس مدرن در واقع از کشور آمریکا سرچشمه می‌گیرد. مسابقات این ورزش معمولاً با ناک اوت یا ضربه فنی همچون رشته های رزمی دیگر به پایان می‌رسد. هنرهای رزمی
هنرهای رزمی به سیستم‌ها و سنت‌های مدونی از تکنیک‌ها و فنون مبارزه‌ای گفته می‌شود که با انگیزه‌ها و دلایل متفاوتی تمرین می‌شوند؛ برای دفاع شخصی، رقابت در مسابقات، سلامتی بدنی و تناسب اندام، سرگرمی و تفریح و همچنین رشد و تعالی روحی، جسمی و معنوی. از پرکاربردترین سبک‌های رزمی به کیک بوکسینگ، جودو، ساندا، کیوکوشین، بوکس، کونگ فو، هنر رزمی ترکیبی، جوجیتسوی برزیلی می‌شود اشاره کرد. از دیدگاه سلاح، هنرهای رزمی را می‌توان به سه گروه «با جنگ‌افزار»، «بدون جنگ‌افزار» و «با جنگ‌افزار و بی جنگ‌افزار» دسته‌بندی می‌شوند. نخستین، مهارت‌هایی چون تیراندازی با کمان، نبرد با نیزه و شمشیرزنی را شامل می‌شود و دومی یعنی رشته‌های مبارزهٔ بی جنگ‌افزار بر ضربات دست و پا یا گلاویزی ویژه شده و سومی به هنرهای رزمی اشاره دارد که علاوه بر مبارزهٔ بدون جنگ‌افزار، مبارزهٔ با جنگ‌افزار نیز وجود دارد. امروزه برخی مهارت‌های مبارزه با سلاح همچون کِندو (شمشیرزنی ژاپنی) و کیودو (تیراندازی با کمان ژاپنی) به عنوان یک رشتهٔ ورزشی تمرین می‌شوند و رشته‌های بدون جنگ‌افزار همچون جوجیتسو، کاراته، جودو، تکواندو، موای تای، ساندا، کیک بوکسینگ، جوجیتسو برزیلی و نیز به عنوان روش‌های دفاع شخصی تمرین می‌شوند. هنرهای رزمی جوجوتسو که مادر بیشتر هنرهای رزمی ژاپنی است، ووشو یا کونگ‌فو، آیکیدو و هاپکیدو و دی هان کیدو هم به عنوان هنرهای رزمی مسلح تمرین می‌شوند. همچنین شکل‌های ساده شده‌ای از تای‌چی‌چوان، نوعی از ووشوی چینی، که از ماهیت رزمی خود خارج شده، به‌طور گسترده‌ای برای حفظ سلامتی تمرین می‌شوند. جوجوتسو در گذشته تنها به شکل شیوهٔ جنگیدن و برای بالا بردن شانس آسیب ندیدن در مبارزه تمرین می‌شد و همگی بر پایهٔ دفاع از خود و حمله بود. در این سبک‌ها هیچ جایی برای ورزش و شادی بخشی وجود نداشت. با گذشت زمان هنرهایی همچون کودوکان جودو که بنیان‌گذار آن جیگیورو گانو بود از جوجوتسو پدید آمدند و برای ورزش و مسابقات و نه برای جنگ ویژه شدند. بسیاری از تکنیک‌ها و تمرینات رشته‌های مختلف رزمی مشابه است اما هر یک از آنها ترکیب مخصوصی از مهارت‌ها را در خود جای داده‌اند. برخی از آنها مثل کاراته بر حرکات پویا، دقیق و مستقیم تأکید دارند و برخی همچون آیکیدو تکنیک‌های نرم‌تر، آهسته‌تر و پیوسته‌تر را به کار می‌گیرند. هر یک از رشته‌های رزمی به میزان خاصی از توانایی‌های بدنی شامل قدرت بدنی، انعطاف‌پذیری (به‌ویژه در ناحیه لگن)، هماهنگی عضلات و استقامت نیاز دارد. ووشو و نینجوتسو تنها هنرهای رزمی هستند که تمامی دسته بنده‌های بالا را شامل می‌شوند. هنرهای رزمی
با افزایش روابط میان غرب و آسیا تعداد بیشتری از سربازان غربی جنگ جهانی دوم و جنگ کره را در چین، ژاپن و کره گذراندند و با سبک‌های رزمی محلی این نقاط آشنا شدند. جوجیتسو، جودو و کاراته در دهه‌های ۶۰–۱۹۵۰ در جهان غرب محبوبیت پیدا کردند. کیک‌بوکسینگ آمریکایی در دهه ۱۹۷۰ به عنوان ترکیبی از بوکس و کاراته تکوین یافت و تکواندو در جریان جنگ کره در دهه ۱۹۵۰ توسعه پیدا کرد. چینگ های
براساس زندگی‌نامه‌ای که از او در سایت رسمی‌اش منتشر شده، چینگ‌های در خانواده متخصص ثروتمندی در آوالاک (نام قدیمی منطقه ایی در شمال هانوی) در ویتنام متولد شد. اگرچه به عنوان یک کاتولیک رمی بزرگ شد، اصول بودایی را از مادربزرگش فراگرفت. بعد از انتقال یافتن تکنیک نور و صوت درونی توسط استادی حقیقی به وی، او نام روش کوان یین را برای آن انتخاب کرد. وی از شاگردانش هیچ حق عضویت یا تشرفی دریافت نمی‌کند، و بخش عمده‌ای از کمک‌های مالی اش از تایوان می‌آید، جائیکه سرسخت‌ترین پیروان وی آنجا هستند، پیروانش در آمریکا عمدتاً مهاجران جدید چینی و ویتنامی هستند. مراکز مدیتیشن استاد اعظم (سوپریم مستر)، واقع در لوس آنجلس و سن جونز و چندین ایالت آمریکا، از قانون معافیت مالیاتی همچون سازمان‌های مذهبی بهرمند هستند. چینگ‌های توسط رافر گوزمان به عنوان «سالک مبلغ خستگی ناپذیر» توصیف شده‌است. بنا به گفته خودش، مراکز بزرگی را در سراسر جهان-۴۰ یا ۵۰ کشور- اداره می‌کند؛ که شامل رستوران‌ها و فروشگاه‌هایی در زمینه جواهر و طراحی لباس‌هایی هستند که توسط خودش طراحی شده‌اند. گوجوریو
در سال ۱۹۲۹ نمایندگان هنرهای رزمی سراسر ژاپن به کیوتو رفتند تا هنر رزمی خود را به نمایش بگذارند. از استاد میاگی نیز خواسته شد که برود اما او نمی‌توانست به همین دلیل شاگرد ارشد خود، "جینان شینزاتو" را فرستاد. در آنچا یکی از نمایندگان از او دربارهٔ نام هنر رزمی‌اش پرسش کرد. در آن زمان استاد میاگی هنوز نامی بر هنر رزمی خود نگذاشته بود، شینزاتو که نمی‌خواست شرمنده شود نام "هانکوریو" (با معنی روش نیمه‌سخت) را به‌طور فی‌البداهه بیان کرد. او پس از برگشت به اوکیناوا این مسئله را با استاد میاگی درمیان گذاشت و استاد نام "گوجوریو" (به معنای روش سخت و نرم) را برای سبک خود برگزید. استاد میاگی این نام را از شعر"هاکو کنپو" (به معنی هشت قانون مشت) که هشت اصل هنرهای رزمی را بیان می‌کند انتخاب کرد. این شعر در کتاب بوبیشی آمده‌است که متن کلاسیک چینی دربارهٔ هنرهای رزمی و پزشکی است. خط مزبور در شعر چنین است: "Ho wa Gōjū wa Donto su" بدین معنی که: "راه دم و بازدم، سخت و نرم است" یا "هرچیزی در این جهان به نرمی نفس می‌کشد و به سختی بازدم می‌کند." کاراته
تکامل کاراته تا سدهٔ نوزدهم در جزایر ریوکیو پیش از آن که به قلمرو ژاپن ملحق شود، اتفاق افتاد. در اوایل سدهٔ بیستم در پی دورانی از تبادلات فرهنگی بین ریوکیو و ژاپن به سرزمین اصلی ژاپن معرفی شد. در ۱۹۲۲ وزارت آموزش ژاپن گیچین فوناکوشی را برای نمایش کاراته به توکیو دعوت کرد. در ۱۹۲۴ دانشگاه کیو نخستین باشگاه دانشگاهی کاراته را تأسیس کرد و تا سال ۱۹۳۲ در تمام دانشگاه‌های اصلی ژاپن باشگاه‌های کاراته بر پا شده بود. در این دوران که نظامی‌گرایی ژاپنی اوج گرفته بود، نام این رشته از واژه تو. دی با معنی تحت‌اللفظی "«دست‌چینی»" به واژه‌ای هم‌نوا با معنی "«دست خالی»" تغییر کرد. البته هر دو کلمه کاراته تلفظ می‌شوند. این تغییر نشانگر اشتیاق ژاپنی‌ها به معرفی این رشته به عنوان یک هنر رزمی ژاپنی بود. پس از جنگ جهانی دوم اوکیناوا یک قرارگاه نظامی مهم ایالات متحده آمریکا شد و تمرین کاراته در میان نظامیان ساکن این جزیره محبوبیت یافت. کاراته مدرن توسط استاد هیگائونا بنیان نهاده شده‌است. فیلم‌های سینمایی رزمی دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ کمک زیادی به افزایش محبوبیت کاراته کردند و به گشایش باشگاه‌های کاراته در بسیاری از نقاط دنیا منجر شدند. شیگارو اگامی مدرس ارشد شوتوکان بر این باور است «اکثر هنرجویان کاراته در کشورهای دیگر کاراته را فقط برای تکنیک‌های مبارزه‌ای آن دنبال می‌کنند … فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی، کاراته را به مثابهٔ روشی جادویی برای جنگیدن معرفی می‌کنند که قادر به کشتن یا مجروح کردن حریف در یک چشم برهم زدن است … رسانه‌های جمعی یک هنر ساختگی را معرفی می‌کنند که بسیار دور از واقعیت است.» شوشین ناگامینه نیز معتقد است «کاراته را می‌توان یک نبرد درونی یا ماراتونی توصیف کرد که تمام عمر طول می‌کشد و موفقیت در آن تنها از مسیر خویشتن‌داری، تمرین سخت و ابتکارات خلاقانه میسر است.» بوکس مست
بوکس مست ؛ پین‌یینی: zuì quán) نامی کلی برای تمام سبک‌های هنرهای رزمی چینی است که از حرکات شخص مست تقلید می‌کند. این یک سبک باستانی است و ریشه آن عمدتاً به جوامع مذهبی بودایی و دائوئیست برمی‌گردد. سبک بودایی مربوط به معبد شائولین است در حالی که سبک دائوئیست براساس داستان دائوئیست مست هشت جاودانه ساخته شده‌است. کوئین زویی غیرمعمول‌ترین حرکات بدن در بین همه سبک‌های ورزش‌های رزمی چینی است. ضربه زدن، درگیری، قفل کردن، طفره رفتن، برجستگی، نبردهای زمینی و هوایی و سایر روش‌های پیچیده مبارزه گنجانده شده‌است. به‌دلیل کمبود منابع تاریخی، اشاره به زمان یا مکان پیدایش بوکس مست تقریباً غیرممکن است، و ردیابی نسب معتبر معلمان و دانش آموزان بین مستندات قبلی بوکس مست و تمرینات امروزی، تقریباً غیرممکن است. بوکس مست ممکن است در مکان‌های مختلف و در زمان‌های مختلف ظاهر شود و ناپدید شود، با چیزی بیش از زمینه‌های معمول فرهنگی و رزمی برای ارتباط موارد مختلف بوکس مست با یکدیگر. هاپکیدو
هاپکیدو نوعی هنر رزمی کره‌ای و از انواع دفاع شخصی است. این رشته یکی از تلفیقی‌ترین سبک‌های رزمی به شمار می آید که در سراسر جهان و ایران طرفداران و علاقه‌مندان زیادی را به خود جلب نموده است. بنیان گذار هاپکیدو رزمی‌کار کره‌ای چوئی یونگ سول است. وی یکی از هنرهای رزمی ژاپنی به نام دایتو ریو آیکی جوجوتسو را در ژاپن آموخته بود. او پس از جنگ جهانی دوم به کره جنوبی بازگشته و آموزش هنر رزمی خود را با تلفیق تکنیک‌های رشته‌های ژاپنی جودو (که خود از سبک‌های منشعب شده از جوجیتسو محسوب می‌شود)، کره‌ای تکواندو و تانگ سو دو آغاز کرد. ایی‌آی‌دو
تِنشین شودِن کاتوری شینتوریو (天真正伝香取神道流) در قرن پانزدهم میلادی در برگیرنده مجموعه وسیعی از سلاح‌ها و آموزش استراتژی‌های جنگی و آداب معنوی و آیینی بود که این آموزش‌ها شامل ایی‌آی‌جوتسو نیز می‌شد. اولین مدرسه‌ای که تنها به هنر بیرون آوردن شمشیر یا "ای آی" می‌پرداخت بدست "هایاشیزاکی جینسوکه میناموتو نو شیگه‌نوبو" (林崎甚助源の重信) ایجاد شد که در سال‌های ۱۵۴۶ تا ۱۶۲۱ زندگی می‌کرد. از زندگی او دانش تاریخی چندانی باقی نمانده‌است. دو مدرسه اصلی تمرین هنر بیرون آوردن شمشیر که امروزه نیز فعال می‌باشند عبارتند از موسو شیندِن‌ریو (夢想神伝流) و موسو جیکیدِن اِیشین‌ریو (無雙直傳英信流). نسب هر دوی این مدارس به "هایاشیزاکی جینسوکه شیگه نوبو" می‌رسد. نانچیکو
بطور معمول در هنرهای رزمی اوکیناوایی و کاراته و هنرهای رزمی چینی (ووشو) کاربرد دارد. در اسکریما (با نام توباک-تویوک) که از هنرهای رزمی فیلیپین است و نیز در تکواندو و هاپکیدو نیز به کار می‌رود. نحوه کار با آن در هر سبکی متفاوت است. در روش سنتی اوکیناوایی از آن بیشتر برای گرفتن و قفل حریف استفاده می‌شود. در هنرهای رزمی فیلیپین بیشتر برای ضربه زدن استفاده می‌شود. در سیستم کره‌ای هم، برای حرکات ترکیبی دفاع و حمله (ضربه و قفل) به کار می‌رود.سیستم های اختصاصی دیگری نیز در سَمبکالاه (سبک رزمی ترکیبی ایرانی) استفاده میشود که بصورت ضربه و قفل به کمک دست و پا ضربات را مرگبار تر وارد میکند. نانچیکو می‌تواند به صورت تکی یا دوتایی استفاده شود. روش‌هایی در ترکیب نانچیکو با تکنیک‌های بدون سلاح ایجاد شده‌است: مبارز تای چی
مبارز تای چی () یک فیلم رزمی است که در سال ۲۰۱۳ میلادی ساخته شده‌است و محصول مشترک کشورهای چین و آمریکاست به کارگردانی و بازی کیانو ریوز  که اولین تجربه کیانو ریوز در کارگردانی بوده‌است. "گفته شده که این فیلم الهام گرفته شده از زندگی دوست کیانو ریوز تیگر چن بوده‌است." تانگ سو دو
این هنر رزمی که مراحل بسیار سختی را تا مرحله تکمیل سپری نموده‌است توسط کوان جانگ نیم هوانگ کی از کشور کره در سال ۱۹۴۵ ابداع گردید، استاد بزرگ هوانگ کی زمانی که ۷ ساله بود به فراگیری هنرهای رزمی کره‌ای از جمله تکیون و هنر دفاع شخصی و دیگر هنرهای رزمی سلاح سنتی کره مشغول بود او بعد از اتمام تحصیلات متوسطه و دبیرستان در راه‌آهن منچوری مشغول به کار شد، استاد که در آن زمان فقط ۲۲ سال سن داشت به یک استاد چینی به نام یانگ کوک جین که در هنرهای رزمی مهارت ویژه‌ای داشت معرفی گردید تا هنرهای رزمی را نزد ایشان فرا بگیرند کوان جانگ نیم هوانگ کی که تلفیقی از هنرهای رزمی کره‌ای و چینی را آموخته بود بعد از یک سال ممارست نزد استاد یانگ به کره اشغال شده توسط ژاپن بازگشت ولی اجازه تدریس هنرهای رزمی را در کشور خود نداشت او همچنان با مطالعه کتب رزمی و همچنین بررسی سبک‌های ژاپنی بخصوص کاراته ژاپنی در زمان جنگ جهانی دوم توانست در نوامبر ۱۹۴۵ زمانی که جنگ پایان یافته بود، مودوک کوان (مدرسه تقوا و پرهیزکاری و فضیلت در هنرهای رزمی) را تأسیس کند مودوک کوان که جزء ۵سبک اصلی هنرهای رزمی کره‌ای محسوب می‌شد فرصت خوبی بود تا استاد هنر خود را معرفی نماید. استاد در ابتدای کار هنر خود را هوا سو دو نامید و هنر او به هواسو دو مودوک کوان شهرت یافت اما با توجه به عدم استقبال از هوا سو دو استاد که مطالعه عمیقی در هنرهای رزمی چینی و ژاپنی داشت نام هوا سو دو را به تانگ سو دو به معنی هنر تیغه دست یا راه وروش دست‌چین با ادغام کاراته ژاپنی در مو دوک کوان معرفی کرد. تانگ سو دوخیلی سریع در کره جنوبی معرفی و گسترش یافت و چون تلفیقی از کاراته اوکیناوا و سبک‌های چینی و کره‌ای بود به کاراته کره‌ای شهرت جهانی پیدا کرد و امروزه در سراسر جهان علاقه‌مندان زیادی در این هنر رزمی زیباو دفاع شخصی کره‌ای مشغول فعالیت هستند و فدراسیون جهانی مودوکوان کره جنوبی به عنوان فدراسیون اصلی سبک و یک سازمان جهانی بین قاره‌ای، فدراسیون بین‌المللی و آکادمی‌های فراوانی به نام تانگ سو دو یا کاراته کره‌ای جهت گسترش این هنر رزمی در دنیا تأسیس شده‌است. استاد بزرگ هوانگ کی در سال ۲۰۰۲ دار فانی را وداع گفت و هنر ابداعی خود را برای همیشه برای جهانیان به یادگارگذاشت. شیتوریو
شیتوریو یکی از مهم‌ترین سبک‌های کاراته است، که توسط کنوا مابونی (۱۹۵۲–۱۸۸۹) بنیان‌گذاری شد. شیتوریو متشکل از دو سیستم ناهاته و شوری ته در کاراته می‌باشد. «شیتو» از نام‌های دو استاد بزرگ اوکیناوایی گرفته شده‌است. بدین صورت که «شی» از نام کانریو هیگااونا (شیااونا) استاد مسلم سیستم ناهاته و کلمه «تو» از نام آنکو ایتوسو بنیان‌گذار و استاد مسلم سیستم شوری ته. در این مکتب توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و مرکز ثقل نیرو می‌شود. نشان (آرم) شی تو ریو برگرفته از نشان خانوادگی مابونی است. کمربندهای شیتوریو تشکیل شده‌است از: سفید - زرد - نارنجی - آبی - سبز - بنفش - قهوه ای - مشکی دان یک الی ده. کاری ماتسامان
«دیوید تامپسون» متخصص غذاهای تایلندی و «سانتی ساوت‌ویمون» روزنامه‌نگار و محقق تایلندی هر دو معتقدند که خاستگاه این غذا، ناحیه تایلند مرکزی در قرن هفدهم و در دربار «آیوتایا» است و به بازرگان مشهور ایرانی شیخ احمد قمی بازمی‌گردد. «شیخ احمد قمی» بنیانگذار و جدِ «خاندان اشرافی بوناگ» در تایلند است. کیری‌گامی
کیری‌گامی گونه‌ای از اوریگامی است. در این هنر که از ژاپن سرچشمه گرفته، خالق با بریدن کاغذ به ساختن اثر می‌پردازد. روز جهانی تای چی و چی کونگ
روز جهانی تای چی و چی کونگ (World Taichi and Qikung Day - WTCQD)یک رویداد سالیانه است که از سال ۱۹۹۹ تاکنون، در آخرین شنبه ماه آوریل هر سال و در بیش از هشتاد کشور و صدها شهر جهان، برگزار می‌شود. این رویداد از جزایر سلیمان در جنوب شرق اقیانوسیه آغاز و با گذر از قاره‌های آسیا، آفریقا، اروپا، آمریکای شمالی و جنوبی، در منطقه هاوایی به پایان می‌رسد. برنامه‌های این روز شامل تمرینات عمومی و گروهی تای چی چوان و چی کونگ در شهرهای مختلف و به صورت رایگان می‌باشد. تسای چیه چونگ
تسای چیه چونگ یا تسای جیجونگ یا دسایی جیه جونگ (چینی: 蔡志忠 پین‌یین: "Cài Zhìzhōng متولد: ۱۹۴۸") یک کارتونیست مشهور متولد تایوان است. تسای نام خانوادگی این هنرمند است. او به آثار گرافیکی خود با زمینه‌های فلسفی مشهور است. استفاده از تاریخ چینی و فلسفه لائوزی، لیزی و ژوانزی در آثار تسای چیه چونگ قابل مشاهده است. بسیاری از آثار او شامل عناصر طنز سیاسی است. نام یکی از مشهورترین کارهای او شمشیر مستی است. کیای
کیای اصطلاحی در هنرهای رزمی است و معمولاً به فریادی اشاره دارد که در هنگام اجرای تکنیک‌ها زده می‌شود. این واژه از دو بخش کی (気) به معنی ذهن، اراده یا روان و آی (合 یا 合い) کوتاه شده فعل آواسو (合わす) به معنی به‌هم‌پیوستن تشکیل شده‌است. این واژه در هنرهای رزمی کره‌ای کیاپ خوانده می‌شود. چاچوان
چاچوان (پین‌یین: "Zhāquán") یک هنر رزمی چینی است که از سبک‌های کونگ‌فوی شمال چین معروف به چانگ‌چوان و از منابع مهم ورزش مدرن ووشو به‌شمار می‌رود. کی وان
کی وان که حرف k در آن نشان حرف اول رشته‌هایی چون کاراته، کیک بوکسینگ، کونگ فو و… و همچنین ۱ نشان نامبروان بودن مسابقات و فایترهای شرکت‌کننده در مسابقات است. این مسابقات از سال ۱۹۹۳ میلادی شروع به کار کرد و بنیان‌گذار آن کازویوشی ایشی است که خود یک کیوکوشین کار می‌باشد. در رقابت‌های کی وان از تکنیک رشته‌های موای تای، کاراته، تکواندو، ساواته، ساندا، کیک بوکسینگ، بوکس و دیگر هنرهای رزمی استفاده می‌شود. باتااوشی
این ورزش در اصل یکی از بازی‌های قدیمی کشور ژاپن است. قدمت بازی بوتااوشی مانند بازی تخته نرد، به سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۵ برمی گردد. در این سال‌ها روش بازی به این شکل بود که تیم مهاجم می‌بایست تیر چوبی را تا ۴۵ درجه پایین بیاورد تا تیم حریف را از پا درآورد. در سال ۱۹۷۳ در قوانین بازی اصلاح انجام شد. هنرهای رزمی
هنرهای رزمی امروزه به عنوان نوعی ورزش درآمده‌اند. از زمانی که برگزاری مسابقات در رشته‌های مختلف رزمی رایج شده این رشته‌ها از ماهیت اصلی رزمی خود درآمده و به صورت یک ورزش تمرین می‌شوند که بهترین نمونهٔ آن را در شمشیربازی غربی می‌توان مشاهده کرد. امروزه رشته‌های ووشو، جودو، تکواندو، بوکس، شمشیربازی، کشتی آزاد و فرنگی، تیراندازی با کمان و پرتاب نیزه در برنامه رقابتهای المپیک قرار دارند. هنرجویان رشته‌هایی چون کیک‌بوکسینگ و جوجیتسو برزیلی نیز عمدتاً برای شرکت در مسابقات تمرین می‌کنند. این در حالیست که برخی رشته‌های رزمی مثل آیکیدو یا کونگ‌فو توآ با برگزاری مسابقه مخالف هستند. ری‌میستریو
اسکار گوتیئرز کشتی کج کار حرفه‌ای است که بیشتر با لقبش ری میستریو شناخته می‌شود. درحال حاضر با کمپانی wwe قرارداد دارد. ری میستریو تمرینات خود را زیر نظر عمویش ری میستریو ارشد() که او نیز کشتی کج کار بود در مکزیک آغاز کرد. معروفیت اصلی او در کشتی کج به خاطر اجرای عالی فنون پروازی (high flying) است.البته در یک سورپرایز پیش‌بینی نشده ری میستریو بعد از مدت‌ها در رویال رامبل ۲۰۱۸ (۱۳۹۶) شرکت کرد و در مصاحبه خود گفت به wwe برمیگردم و در اواخر سال قهرمان می‌شوم. دانی ین
در سنین جوانی زیر نظر مادرش شروع به یادگیری هنرهای رزمی توسعه یافته کرد و سبک‌های مختلفی از جمله تای چی و دیگر هنرهای رزمی چینی سنتی را فرا گرفت سپس به یادگیری کاراته پرداخت. حسن رحیمی
حسن رحیمی ورزش کشتی را از ۱۱ سالگی آغاز کرد و با پشتکار فراوان توانست در مدت کوتاهی توانایی‌های خود در این عرصه را به اثبات برساند. وی با غلبه بر حریفان خود از جمله عباس دباغی پیراهن تیم ملی را به تن کرد. فنی که او در آن مهارت دارد گرفتن مچ پا است و در مسابقات مختلف حریفان خود را با این فن آزار داده‌است. در سال ۲۰۰۹ موفق شد مدال برنز قهرمانی کشتی آسیا را کسب کند، او همچنین توانست در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۱ مدال برنز را از آن خود کند. در سال ۲۰۱۲ او توانست مدال طلا قهرمانی کشتی آسیا را کسب کند اما در المپیک ۲۰۱۲ توسط آمیت کومار از دور رقابت‌ها حذف شد. مراسم چای
مراسم چای () آیین تهیه چای (茶 چا) است که توسط چینی‌ها، کره ای‌ها و ژاپنی‌ها در شرق آسیا شرق آسیا انجام می‌شود. مراسم چای (به زبان چینی: 茶道 یا 茶 禮 یا 茶艺)، به معنای واقعی کلمه به ژاپنی «راه چای»، «آداب معاشرت برای چای» یا «آیین چای» به کره ای، و «هنر چای» به زبان چینی، یک فعالیت فرهنگی شامل تهیه و ارائه تشریفاتی چای است. مراسم چای ژاپنی تحت تأثیر فرهنگ چای چینی در زمان‌های باستان و قرون وسطایی تاریخ چین قرار گرفت، از قرن ۹ میلادی چای برای اولین بار از چین به ژاپن وارد شد. مراسم چای همچنین می‌تواند به مجموعه آیین‌ها، ابزارها، مودرا و غیره که در چنین مراسمی مانند فرهنگ چای استفاده می‌شود، اشاره داشته باشد. هنرهای رزمی اوکیناوا
از سبک‌هایی که از توماری‌ته به وجود آمده‌اند می‌توان موتوبوریو و ماتسوبایاشی‌ریو را نام برد. چاچوان
چاچوان ارتباط نزدیکی با قوم هوئی یا مسلمانان چین دارد و به نوعی هنر رزمی مسلمانان چین به‌شمار می‌رود. راهب
راهبان بودایی چینی به‌طور سنتی و کلیشه ای با تمرین هنرهای رزمی چینی یا کونگ فو ارتباط داشته‌اند و راهبان اغلب شخصیت‌های مهم در فیلم‌های رزمی هستند. این وابستگی، بیشتر در اطراف معبد شائولین متمرکز شده‌است. راهب بودایی بودی‌دارما، که به‌طور سنتی به عنوان بنیانگذار بودیسم ذن در چین شناخته می‌شود همچنین ادعا می‌شود کالارایپایاتو (که بعداً به کونگ فو تبدیل شد) را به کشور معرفی کرده‌است. این ادعای اخیر مناقشه زیادی ایجاد کرده‌است (رجوع کنید به بودیدارما، ورزشهای رزمی و ارتباط هند مورد مناقشه) یک ویژگی دیگر در مورد راهبان بودایی چینی این است که آنها علائم سوختگی را در پوست سر خود انجام می‌دهند انگشت یا بخشی از پوست در قسمت جلوی بازو با بخور علامت گذاری می‌شود. کشتی کچ
کشتی کَچ نوعی کشتی محلی بریتانیایی است که در اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی پس از جنگ داخلی آمریکا بر پایهٔ تعدادی دیگر از سبک‌های کشتی مانند کشتی لنکشایر معروف به کَچ اَز کَچ کَن در انگلیس، کشتی یقه و آرنج ایرلندی، کشتی فرنگی، کشتی پهلوانی هندی، کشتی پهلوانی ایرانی و البته کشتی‌های یونان باستان شکل گرفت. کشتی کچ خود ریشهٔ تعدادی دیگر از سبک‌های کشتی مانند کشتی آزاد است. سلیمان مهدیزاده
او پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۸ آموزش رسمی کن‌دو را زیر نظر فدراسیون رزمی وقت در سالن ورزش‌های رزمی آن زمان که اینک سالن شمشیربازی فعلی است آغاز کرد. تأسیس این هنر در ایران و توجه علاقه‌مندان چنان بود که تلویزیون ملی ژاپن (NHK) گزارشی از نخستین کلاس سامورایی در ایران را در تاریخ ششم ژانویه ۱۹۸۳ میلادی در ژاپن پخش کرد. همچنین در سال ۱۳۶۴ صدا و سیما فیلمی از تمرینات کن‌دو و ایی‌آی‌دو استاد مهدیزاده پخش کرد. این در حالی بود که در آن سال‌ها استاد مهدیزاده در هر سال چند ماهی را برای پیگیری تمرینات تکنیکی در ژاپن می‌گذراند و بنا به خواست استادش از سال ۱۳۶۳ برای گذراندن تمرینات بیشتر کن‌دو و ایی‌آی‌دو موسوجیکیدن اِیشین ریو در ژاپن اقامت گزید. یواف‌سی
نخستین مبارزه یواف‌سی در سال ۱۹۹۳ در شهر دنور ایالت کلرادو برگزار شد. مبارزان رشته‌های مختلف رزمی همچون بوکس، جوجیتسو برزیلی، تکواندو، کشتی، موی تای، کاراته، جوجیتسو ،ووشو، در مبارزاتی با حداقل قوانین محدودکننده رودرروی یکدیگر قرار گرفتند تا مؤثرترین هنر رزمی در یک مبارزه واقعی مشخص شود اما مبارزان مسابقات یواف‌سی در مسابقات بعدی به استفاده از تکنیک‌های رشته‌های رزمی دیگر روی آوردند و این زمینه‌ساز پیدایش یک سبک رزمی جدید شد که امروزه آن را با نام هنرهای رزمی ترکیبی می‌شناسیم. مریم شانه‌چی
شانه‌چی در ایران زاده شد و در سن ۱۶ سالگی به همراه خانواده به کانادا مهاجرت کرد. او لیسانس خود را در رشته مهندسی از دانشگاه تورنتو در سال ۲۰۰۴ گرفت و سپس وارد دانشگاه MIT شد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در مهندسی برق و علوم کامپیوتر در سال ۲۰۰۶ و دکترای خود را در سال ۲۰۱۱ به دست آورد. وی قبل از انتقال به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ، در سال ۲۰۱۲ ، دکتری فوق تخصص خود را در دانشکده پزشکی هاروارد به اتمام رساند. او پیش از رفتن به دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در دانشکده مهندسی ویتربی یواس‌سی، نیز در مقام استاد بود است. ژیمناستیک هنری
ورزشکاران بسیار مشهور و قدرتمندی ، همچون : ویتالی شربو ، بارت کانر ، نادیا کومانچی ، لودمیلا تریسشوارا و الگا کوربت ، در این رشته فعالیت داشته اند . در حال حاضر ، قدرتمندترین کشور ها در ژیمناستیک هنری المپیک ، کشور های : چین ، آمریکا و روسیه هستند . بروس لی
بروس لی از ۱۳ سالگی، شاگرد ییپ من استاد وینگ چون کونگ فو شد. پس از ورود به آمریکا آموزش هنر رزمی خود با نام جان فن کونگ‌فو را آغاز کرد. او هرچند در وینگ چون آموزش دیده بود اما به پیروی از یک سبک اعتقاد نداشت و معتقد به استفاده از بهترین تکنیک‌ها از سبک‌های مختلف رزمی بود. از آن جایی که به مطالعهٔ فراوان در خصوص انواع سبک‌های رزمی می‌پرداخت ازآن رو با تمامی سبک‌های مبارزهٔ غربی و شرقی آشنایی کامل داشت. «اگر انسانی با چهار دست و چهار پا به دنیا آمد می‌توان گفت که ضربات به شکل پیچیده‌ای قابل تولید است، لذا تا زمانی که این‌گونه نشده فنون کاربردی و اساسی به همین شکل خواهد بود» و بروس این هنر رزمی را با نام «جیت کان دو» و بدون پیشوند و پسوند نام‌گذاری کرد. تای چی چوان
هنر رزمی تای چی چوان بر اساس ۱۳ الگوی اصلی شکل گرفته که این ۱۳ الگو عناصر شکل دهنده طبیعت و عناصر اولیه جهان هستند که استادان کهن این رشته با مطالعه عمیق روی خواص این عناصر کاربردی رزمی یافتند که با طبیعت هماهنگ باشد. ظروف کوباچی
کوباچی نام شیوه‌ای از سفالگری ایرانی است. اگرچه این شیوه نام خود را از شهر کوباچی در داغستان می‌گیرد، پژوهشگران معتقدند این آثار در اصل در دوران صفویه در شمال غربی ایران تولید شده‌اند. نیشابور، تبریز، اصفهان و مشهد از خاستگاه‌های احتمالی این شیوه به‌شمار می‌روند. ماساتوشی ناکایاما
ماساتوشی ناکایاما استاد شناخته شده کاراته شوتوکان بود که برای پایه‌ریزی انجمن کاراته ژاپن اقدام کرد. در سال ۱۹۴۸ اجرای هنرهای رزمی آزاد شد و دو تن از شاگردان قبلی دوجوی شوتوکان به نام‌های ماساتوشی ناکایاما و ایسائو اُباتا سازمان جدیدی را به نام انجمن کاراته ژاپن (JKA)به عنوان اولین تشکیلات رسمی کاراته در جهان بنیان نهادند. کاراتهٔ شوتوکان با برنامه‌ریزی‌های استاد ناکایاما می‌رفت تا در سطح بین‌المللی مطرح شود. انجمن کاراته ژاپن با تربیت مدرس و اعزام آن‌ها به چهارگوشهٔ دنیا شروع به تبلیغ کاراته فوناکوشی نمود. هنرهای رزمی ترکیبی
به‌طور کلی تفکر ترکیب رشته‌های مختلف رزمی، بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ رشد پیدا کرد که نقش اصلی را در این مورد بروس لی بازی کرد. او معتقد بود یک مبارز خوب، یک بوکسور، یک کاراته کا، یک جودوکار یا یک کونگ‌فوکار نیست. یک مبارز خوب کسی است که خودش را با هر سبکی وفق داده و توانایی مبارزه در هر استایلی را دارد. در واقع با هر نوع تکنیکی که یادمی‌گیرد و تمرین می‌کند با استفاده از آن، حریفش را از هر استایلی زمین گیر کند. کانگ لی
کونگ لی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و رزمی کار رشته‌های ووشو، ساندا، کیک‌بوکسینگ، جوجیتسو برزیلی و یکی از مبارزان سابق سازمان یو اف سی اهل ویتنام و آمریکا است. او دو قهرمانی ووشو جهان و کیک بوکسینگ را در کارنامه دارد و یکی از فایتران خبرساز سازمان یواف‌سی بود. در سال ۲۰۱۷ فدراسیون جهانی ووشو او را یکی از سلاطین تاریخ ساندای جهان در کنار حسین اوجاقی از ایران و مسلم سالیکوف از روسیه معرفی کرد. پنچاک سیلات
این رشته در برنامهٔ مسابقات بازی‌های آسیایی هنرهای رزمی ۲۰۰۹ بانکوک (در ۱۱ بخش) و بازی‌های آسیایی داخل سالن ۲۰۰۹ هانوی (در ۱۵ بخش) قرار داشت. همچنین این رشته در بازیهای آسیایی جاکارتا حضور خواهد داشت. کشورهای آسیایی اکثراً دارای رشته رزمی مخصوص خود می‌باشند و اندونزی از این قاعده مستثنا نیست. مردم دنیا با رشته‌هایی از قبیل کاراته، تکواندو، جودو و کونگ فو یا ووشو به دلیل دیدن فیلم‌های هالیوودی و هنگ کنگی آشنایی دارند. اما با رشته رزمی با طراوت، مهلک و زیبای «پنچاک سیلات» که در اندونزی ریشه دارد آشنایی کافی ندارند. «پنچاک سیلات» یکی از کشف‌های مهم در زمینه ورزش‌های رزمی بین مردم جهان در قرن ۱۹ میلادی بود که به سرعت عمومیت گسترده‌ای یافت. در قرن بیستم این رشته به سرعت گسترش یافت و از نظر مردم علاقه‌مند به رشته‌های رزمی به عنوان یک مظهر تاریخی که هم روش زندگی و هم ورزش و هم یک آموزه اخلاقی و روحانی است و همچنین مورد توجه و احترام زیاد است.