پرده گوش اصطلاحا چه نام دارد؟
پرده گوش
پرده گوش یا پرده صُماخ یا پرده تَبیره بین گوش میانی و گوش بیرونی است این پرده نازک گوش میانی را از گوش خارجی جدا می‌کند. پشت پرده صماخ استخوان چکشی از استخوانچه‌های گوش میانی قرار دارد.
پرده بکارت
پردهٔ واژن، پردهٔ بکارت یا زه‌چین بافت نازکی است از جنس مخاطی مشابه با دیواره واژن که در اکثر زنان ورودی واژن را به صورت ناقص می‌پوشاند. این پرده در بخش خارجی دستگاه تناسلی زنان قرار دارد و در دهانه واژن واقع شده است. پرده‌همسری
پرده‌همسری یا هرکوگامی یک نوع گرده‌افشانی غیرمستقیم است و به حالتی در گل‌ها گفته می‌شود که خود گرده‌افشانی به علت برخی عوامل مکانیکی و ساختار ویژه پرچم و مادگی، انجام نمی‌شود. به عنوان مثال در ثعلب، به علت پرچم‌ها به خامه چسبیده‌اند و بین پرچم‌ها و خامه پرده‌ای وجود دارد که مانع رسیدن گرده به کلاله می‌شود. همچنین در زنبق، کلاله سه بخش بزرگ گلبرگ مانند دارد که روی پرچم‌ها را پوشش می‌دهد و مانع انتقال دانه گرده به روی کلاله می‌شود. شیپور استاش
لوله استاش فشار هوا را در هر دو طرف پرده گوش متعادل می‌کنند. لازم است بدانید که بهترین حالت پرده گوش وقتی است که فشار دو طرف پرده گوش با یکدیگر (یعنی با فشار محیط اطراف) برابر باشند. فهرست اصطلاحات سینمایی و تئاتر
پرده عریض: پرده عریض به ابعاد تصویری گفته می‌شود که درمقایسه با استاندارد تصویر۳۵ میلی‌متری که ۳۳/۱ به۱ می‌باشد (اگر طول تصویر۳۳/۱ متر باشد عرض آن ۱ متر خواهد بود) دارای استاندارد آمریکایی ۸۵/۱ به ۱ است. گوش میانی
نقش گوش میانی، انتقال اصوات منتقل شده از هوا به ستون‌های مایع درون حلزون است. هوا قابل تراکم است و نسبت به آب (یعنی محتویات حلزون) امپدانس اکوستیکی کمتری دارد. اگر امواج صوتی هوا مستقیماً به پرده دریچه بیضی برسند، فقط درصد بسیار اندکی از انرژی به مایعات گوش داخلی منتقل می‌گردد و بیش از ۹۷ درصد انرژی برگشت داده می‌شود. گوش میانی با عمل تطبیق امپدانس خود موجب می‌شود تا ۶۰ الی ۶۵ درصد انرژی صوتی وارد شده به حلزون منتقل شود. دیوار پرده‌ای
– در برابر گرما، سرما، رطوبت و صدا مانند یک عایق عمل می کند. پرده‌های صوتی
این پرده‌ها هنگام دم و بازدم، باز هستند و هنگامی که انسان نفس خود را حبس می‌کند، بسته می‌شوند. ارتعاش این پرده‌ها باعث ایجاد پدیده واک‌داری آواها می‌شود. نرمه گوش
نرمه گوش به شکل صفحهٔ کوچکی است به وسعت یکی دو بند انگشت که فاقد غضروف و شامل پوست و بافت همبند است. فاصله میان نرمه گوش تا زاویه فک پایینی برابر نصف شست است. مرکب‌نوازی
پرده‌گردانی یا مدولاسیون، رکن اصلی مرکب‌نوازی است. پرده‌گردانی در موسیقی ایرانی در اجرایی که بر یک دستگاه متمرکز باشد نیز دیده می‌شود، چنانکه یکی از اجزای پیش‌درآمد پرده‌گردانی با استفاده از گوشه‌های اصلی دستگاه است. تنها برخی گوشه‌های هر دستگاه این قابلیت را دارند که زمینهٔ پرده‌گردانی به دستگاهی دیگر را فراهم کنند. برای مثال در دستگاه ماهور، گوشهٔ دلکش (که در آن درجهٔ ششم و هفتم کاسته است)، یا در دستگاه چهارگاه، گوشهٔ حصار (که درجهٔ چهارمش کاسته و درجهٔ پنجمش افزوده است) و نیز گوشهٔ مویه (که درجهٔ چهارمش کاسته است) چنین خاصیتی دارند. گوشه‌هایی که زمینهٔ پرده‌گردانی را فراهم می‌کنند، معمولاً گوشه‌هایی طولانی هستند و نوازندگان و خوانندگان آن‌ها را گوشه‌هایی مهم می‌دانند. همچنین، معمولاً این گوشه‌ها در ابتدا یا انتهای دستگاه نیستند و در بخش‌های میانی جای دارند. تعداد گوشه‌هایی که قابلیت پرده‌گردانی دارند، از دستگاهی به دستگاه دیگر تفاوت دارد؛ مثلاً در چهارگاه عملاً تنها دو گوشهٔ حصار و مویه این قابلیت را دارند، اما در ماهور، از بین ۵۸ گوشه‌ای که در ردیف جواد معروفی آمده، ۲۳ گوشه درجاتشان با درجهٔ اصلی ماهور (که شبیه گام بزرگ در موسیقی غربی است) تفاوت دارد و قابلیت پرده‌گردانی دارند؛ از جمله دلکش، شکسته، حاجی حسنی، طرب‌انگیز، نیریز، سروش، عراق، محیر، بسته‌نگار، تمام گوشه‌های خانوادهٔ راک (نظیر راک هندی، راک کشمیر و غیره)، صوفی‌نامه، و حَربی. دستگاه شنوایی
چین و شکن‌های غضروف اطراف کانال گوش پینا نامیده می‌شود. امواج صوتی زمانی که به بینا برخورد می‌کنند منعکس شده و تضعیف م شوند. این تغییرات اطلاعات اضافی را فراهم می‌کند که به مغز برای تعیین جهت تولید صوت کمک خواهد کرد. گوش بیرونی
گوش بیرونی بخش خارجی از سامانه شنوایی است که متشکل از "برگچه گوش" یا لاله گوش و دهانه خارجی دالان شنوایی است. وظیفه آن جمع‌آوری، پالایش فیزیکی و تمرکز انرژی صوتی و فرستادن آن بر روی پرده گوش یا پرده صماخ است. ساختار خاص لاله گوش به جهت‌یابی نیز کمک می‌کند. التهاب گوش
التهاب گوش یا عفونت گوش که به نام اوتیت (Otitis) شناخته می‌شود، یکی از بیماری‌های شایع گوش است. شایع‌ترین نوع آن عفونت گوش داخلی به ویژه بخش حلزونی گوش می‌باشد. وزوز گوش
وزوز گوش به‌عنوان درکی از یک صوت فاقد معنی در یک گوش یا در هر دو گوش یا در سر، بدون حضور منبع صوتی خارجی است که اغلب به شکل‌های مختلف مثل صدای زنگ، خش‌خش، زمزمه، غرش، همهمه، تق‌تق، صدای سوت‌مانند و صدای تپش قلب صدای زنگ به صورت نازک و ضعیف تعریف میشود در برخی موارد شدت این عارضه ممکن است کیفیت زندگی افراد را تحت تأثیر قرار دهد و در زندگی روزمره و فعالیت‌های روحی وعصابی روزانه فرد را دچار اختلال کند. چوب‌پرده
چوب‌پرده‌ها از مواد مختلفی از جمله چوب، فلز و پلاستیک ساخته می‌شوند. در عین اینکه بدان چوب‌پرده گفته می‌شود جنس آن می‌تواند فلزی هم باشد. چوب‌پرده‌ها در شکل‌ها و طرح‌های بسیار زیادی هستند. همهٔ چوب‌پرده‌ها، میله‌های راست ساده نیستند، بلکه میله‌های خمیده و مفصلی هم از شرکت‌های مختلف موجود هستند که امکان نصب در شاه‌نشین (پنجرهٔ پیش آمده) و دیوارهای خمیده و گوشه‌ها را می‌دهند. چوب‌پرده‌ها می‌توانند دارای طراحی جرثقیلی یا بازوی لغزان هم باشند. بها و کیفیت چوب‌پرده‌ها تنوع زیادی دارد. مقام (موسیقی)
از بین مقام‌های دوازده‌گانه، مقام راست تا مدت‌ها مقام اصلی دانسته می‌شده‌است. نیشابوری در رسالهٔ خود صریحاً می‌نویسد که «پردهٔ راست شاه همهٔ پرده‌هاست و همهٔ پرده‌ها از وی گرفته‌اند». بسیاری دیگر از متونی که قبل از صفی‌الدین ارموی نوشته شده‌اند نیز پردهٔ راست را مادر همهٔ پرده‌ها می‌دانسته‌اند. اما ارموی این برتری را برای عشاق قائل می‌شود و آن را «» می‌نامد. البته این احتمال وجود دارد که پردهٔ راست نیشابوری با پردهٔ راست ارموی تفاوت داشته‌اند. با این حال، در یکی از رساله‌های گمنام که احتمالاً متعلق به قرن یازدهم هجری است (که احتمالاً مصادف با شروع تحول مقام به دستگاه است)، چنان ذکر شده که موسیقی ایرانی تنها چهار دستگاه اصلی دارد و یکی از آن‌ها دستگاه نوا است که «با همه پرده آشنا و بر همه مقام مألوف است». مارمولک پرده‌دار
مارمولک پرده‌دار (Frilled lizard) یا مارمولک گردن‌پرده‌دار (Neck-frilled lizard) عموماً در قسمت‌های شمالی استرالیا و قسمت‌های جنوبی گینه نو زندگی می‌کند. این جانور به خاطر طوق پوستی و غضروفی بزرگ و پرده‌مانند در اطراف گردنش به این نام خوانده می‌شود. این حیوان این عضو پوستی را در حالت معمولی روی بدن خود تا می‌کند و وقتی که احساس خطر کند ان را همانند چتر گشوده، دهانش را باز و گاه دمش را نیز روی بدنش جمع می‌کند و به این ترتیب چهره‌ای ترسناک به خود می‌گیرد. مارمولک پرده‌دار بیشتر وقت خود را روی درخت‌ها سپری می‌کند. حشراتی مانند سوسک‌ها، جیرجیرک‌ها، پروانه‌ها، موریانه‌ها و لارو حشرات غذای اصلی این حیوان را تشکیل می‌دهند هرچند عنکبوت‌ها و مارمولک‌های کوچکتر و دیگر پستانداران کوچک را نیز به عنوان غذا مصرف می‌کند. طول جانور بالغ این گونه می‌تواند به ۸۵ سانتیمتر برسد. این جانور قادر است روی دو پای خود بدود. مقام (موسیقی)
در متون مربوط به موسیقی ایران، واژه‌های «مقام»، «پرده»، «شَد» (و جمع آن «شَدود») و «دور» (و جمع آن «ادوار») همگی برای توصیف یک مفهوم به کار رفته‌اند اما از آنجا که این متون تعریف دقیقی برای هر کدام از این واژه‌ها ارائه نکرده‌اند معلوم نیست آیا این عبارات مترادف بوده‌اند یا خیر، اگر چه شواهد نشان می‌دهند که تا قرن هشتم هجری احتمالاً همهٔ آن‌ها به یک معنی به کار می‌رفته‌اند و تدریجاً با نفوذ زبان عربی به فارسی، «مقام» رواج بیشتر پیدا کرده‌است. پس از این دوران، مفهوم مقام در موسیقی ترکیه تغییر می‌کند و نزدیکی‌اش را با مفهوم مد در موسیقی غربی حفظ می‌کند، حال آن که در موسیقی ایرانی نزدیک‌ترین مفهوم به آن، گوشه است و نه مقام. در عین حال، به عقیدهٔ برخی موسیقی‌دانان، مقام‌های قدیمی همینک خودشان را در غالب گوشه‌های دستگاه‌های مختلف موسیقی ایرانی حفظ کرده‌اند. دیگر واژه‌هایی که برای توصیف مقام‌ها در متون قرون وسطی (که عمدتاً به زبان عربی نوشته شده‌اند) به کار رفته عبارتند از: جمع، نغمه، دور، اسابیع، طریقه، آواز، شعبه، طِباع، لحن یا الحان، و اصول. پیش از صفی‌الدین ارموی، واژهٔ «پرده» را به‌جای «مقام» به‌کار می‌بردند. محمدبن محمود نیشابوری، ۱۲ پرده برای موسیقی ذکر کرده‌است. در عربی این دوازده پرده را «ادوار مشهوره» یا «شدود» می‌خوانده‌اند. اولین بار، قطب‌الدین شیرازی، «مقامات» را به جای «ادوار» استفاده کرده‌است و عبدالقادر مراغه‌ای، مقام را هم‌معنی و در کنار پرده به‌کار برده‌است. امروزه، پرده به معنای «دستان» یا پرده روی سازهاست. گلو
گلو بخش درونی گردن و گذرگاه نوشیدنی‌ها و خوردنی‌ها و هوا از روزنهٔ دهان به درون بدن است. [ گ ُ / گ َ ] (اِ) در اوستا گَرَه (گردن، قصبةالریه )(از حاشیه ٔ برهان قاطع، معین ). حلق . حلقوم، مجرای غذا و دم در درون گردن : قسمت جلوی گردن که در قدام مهره‌های گردنی قرار دارد.  (منتهی الارب ) : راست گویی که در گلوش کسی  پوشکی را همی بمالد گوش .همچنین در ادبیات عام، گلو را با نام خرخره نیز می شناسند. مثال‌هایی از این واژه :  تا خرخره توی قرض گیر کردن خرخره کسی را جویدن : کنایه از میزان عصبانیت گوش‌بین
گوش‌بین یا اوتوسکوپ یا اوریسکوپ یکی از تجهیزات پزشکی است که از آن برای معاینه بصری مجرای گوش خارجی و پرده صماخ استفاده می‌شود.متولیان سلامت از این وسیله برای معاینه عمومی به دنبال بیماری یا معاینه برای یافتن سندرم های گوش استفاده می کنند.اتوسکوپ یک دید از مجرای گوش و پرده گوش میدهد.از آنجا که پرده گوش، گوش بیرونی را از گوش میانی جدا می کند، خصوصیات آن می تواند بیانگر بیماری های مختلفی در فضای گوش میانی باشد.وجود جرم گوش،پوست های ریخته، چرک،,ورم،جسم خارجی و چند نوع بیماری مجرای شنوایی می توانند هر دیدی به پرده گوش را تار کرده و به این ترتیب کیفیت معاینه گوش را با یک اوتوسکوپ معمولی مختل کند. گوش درونی
گوش داخلی پستانداران متشکل از یک سری مجاری و ساک‌های غشایی (لابیرنت غشایی) است که درون پوششی استخوانی (لابیرنت استخوانی) قرار گرفته‌اند. لابیرنت استخوانی نیز درون استخوان تمپورال قرار دارد. لابیرنت غشایی محتوی اپی‌تلیوم حسی شنوایی و وستیبولار است و درون آن مایع آندولنف قرار دارد. ترکیب یونی مایع آندولنف به مایعات درون سلولی نزدیک است یعنی دارای غلظت بالای پتاسیم (K+) و غظت پایین سدیم (Na+) است. حفره صماخ
در سطح خارجی، به وسیله پرده صماخ (پرده گوش) از مجرای شنوایی بیرونی جدا می‌شود، پرده
پَرده جسم ، بافت یا وسیله‌ای است نرمش پذیر که به عنوان حایل و فاصله‌ ی بین دو جسم قرار می‌گیرد.  پرده گاهی می‌تواند قطعه‌ای پارچه باشد که برای جلوگیری از عبور نور یا باد یا کم‌نور کردن یک فضا استفاده شود.گاهی از جنس خود جسم می‌باشد مثل پرده گوش و… پرده‌های دوش برای جلوگیری از گذر آب ساخته می‌شوند. گوش
گوش بیرونی یا خارجی را که دیگران آن را می‌بینند لاله گوش می‌گویند. مهمترین کار گوش (بیرونی) گرفتن صداها است. وقتی که صدا ایجاد می‌شود، امواج صوتی تولید و در هوا منتشر می‌شوند؛ بعد از اینکه امواج وارد گوش بیرونی شدند از طریق سوراخ گوش وارد گوش می‌شوند و راهی گوش میانی می‌گردند. یکی از وظایف گوش بیرونی حفظ گوش از طریق جرم گوش می‌باشد؛ این جرم مخصوص، گوش را از پوست اطراف سوراخ گوش در مقابل عفونت‌ها محافظت می‌کند. گوش‌ها ماده‌ای شبیه موم ترشح می‌کنند تا از داخل گوش محافظت نمایند. اگر ترشح موم خیلی زیاد باشد، سفت می‌شود و ممکن است گوش را به درد بیاورد واگر خودتان بخواهید موم سفت شده را از گوش خارج کنید به گوشتان آسیب خواهد رساند. مجرای گوش خارجی، لوله ایست به طول ۲ یا ۳ سانتیمتر که در حدود یک سانتیمتر مکعب حجم دارد و به پردهٔ صماخ ختم می‌شود. ارتعاشات صوتی تا قسمت انتهایی این لوله به وسیلهٔ هوا منتقل می‌شود و پس از آن به وسیلهٔ محیط‌های جامد یا مایع به گوش میانی انتقال می‌یابد. گوشه (موسیقی)
بقیهٔ گوشه‌های یک دستگاه معمولاً با یک ترتیب مشخص در ردیف معرفی می‌شوند و این ترتیب بین ردیف‌های مختلف کمابیش یکسان است. معمولاً ترتیب گوشه‌ها در ردیف به شکل بالارونده (از گوشه‌های بمتر به گوشه‌های زیرتر) است. برای مثال، در بیشتر ردیف‌ها، گوشه‌های دستگاه چهارگاه به این ترتیب معرفی می‌شوند: درآمد (متکی بر نت پایهٔ دستگاه)، زابل (متکی بر درجهٔ سوم)، حصار (درجهٔ پنجم)، مخالف (درجهٔ ششم)، مویه (درجهٔ چهارم)، مغلوب (درجهٔ هشتم، به خصوص بازهٔ درجات پنجم تا هشتم)، و منصوری (درجهٔ هشتم، به خصوص بازهٔ درجات هفتم تا دهم). در انتهای ردیفِ یک دستگاه، معمولاً یک یا چند گوشه با نام فرود معرفی می‌شوند که وظیفه‌شان بازگرداندن موسیقی به درجهٔ اول دستگاه است. مثلاً در دستگاه چهارگاه، می‌توان از منصوری به درآمد "فرود آمد". گوشه‌های فرود یک نقش دیگر هم دارند و آن بازگشت از دستگاهی دیگر به دستگاه اولیه است. مثلاً وقتی از دستگاه چهارگاه با استفاده از گوشه‌های حصار یا مویه به دستگاهی دیگر پرده‌گردانی شود، می‌توان دوباره با کمک گوشهٔ فرود، به چهارگاه بازگشت. بر خلاف گوشه‌هایی نظیر حصار یا مویه که معمولاً نت‌هایی خارج از چارچوب اصلی دستگاه را در خود دارند (و از همین طریق امکان پرده‌گردانی را فراهم می‌کنند)، درآمد و فرود معمولاً نت‌هایشان محدود به نت‌های اصلی دستگاه است. گوشهٔ فرود را همهٔ ردیف‌ها برای همهٔ دستگاه‌ها تعریف نمی‌کنند و بسیار پیش می‌آید که فرودهای کوتاهی که در انتهای اجرای یک گوشهٔ دیگر اجرا می‌شوند را یک گوشهٔ مستقل در نظر نگیرند. حلق
حلق، فضای میانی حفره دهانی و دستگاه‌های تنفس و گوارش است. گلو مجرایی ماهیچه ای-غشایی است که پلی میان بینی، حنجره و مری می‌سازد. گلو سه بخش دارد: گلوی بینی (Nasopharynx)؛ گلوی دهانی (Oropharynx)؛ گلوی حنجره (Laryngopharynx). گلو چهارراهی است که به بینی و دهان از بالا و از پایین به مری و نای راه دارد. در جایی که دنباله مری است از اپیتلیوم سنگفرشی غیر شاخ لایه لایه، و در نزدیک حفرهٔ بینی از اپیتلیوم استوانه‌ای لایه لایه کاذب مژکدارِ دارای سلول‌های جامی پوشیده شده‌است. لوزه‌ها در گلو جای دارند. مخاط گلو همچنین غدد بزاقی مخاطی کوچک زیادی در لامینا پروپریای خویش (از جنس بافت همبند فشرده) دارد. عضلات منقبض‌کننده و طولی حلق، بیرون این لایه‌اند. محافظ گوش
- فردی که دچار پارگی پرده صماخ باشد، به راحتی می‌تواند از محافظ گوش استفاده کند. روبنده
برقع عربی شده کلمه بورک (būrk) ترکی به معنی کلاه است. بورک و دوواق (duvaq) در لباسهای ترکان قدیم برای پوشاندن سر یا چهره بوده‌است. اما در خراسان به چادر امروزی خانم‌ها و به‌خصوص نیم چادری یا پوششی که سر تا روی سینه زنان را می‌پوشاند پرده می‌گفتند. آواز (موسیقی ایرانی)
این که چرا برخی مجموعه‌های گوشه‌ها را در ردیف دستگاه نام می‌دهند و برخی را آواز می‌نامند، به‌طور مبسوط مورد بحث نبوده اما از جمله تفاوت‌های آوازها با دستگاه‌ها آن است که گسترهٔ صوتی آوازها محدودتر است، قطعات سازی (بدون خواننده) در آوازها نادر هستند اما در اجرای دستگاه‌ها یک رکن اصلی هستند، پرده‌گردانی در آوازها محدود است اما در اجرای دستگاه‌ها متداول است، و کاربرد آوازها بیشتر در موسیقی فولکلور است در حالی که دستگاه‌ها در موسیقی رسمی و حرفه‌ای به‌طور مفصل به کار گرفته می‌شوند. با این حال بیشتر آوازها، اما نه تمام آن‌ها، گوشه‌ای به نام درآمد دارند که باعث می‌شود برخی آن‌ها را در مسیر دستگاه شدن بدانند. ضرب دهانی
بیت‌باکس زدن یا ضرب دهانی یا حنجره‌نوازی نیز نوشته می‌شود و شکلی از سازهای کوبه‌ای است. بیت‌باکس در واقع هنر تولید ضرب درام، ریتم و موسیقی با استفاده از دهان است. امروزه بیت‌باکس جزو یکی از ۵ عنصر اصلی موسیقی هیپ هاپ شمرده می‌شود اگرچه بیت‌باکس تنها محدود به موسیقی هیپ هاپ نیست. ترانه آن دختر مال من است از مایکل جکسون اولین ترانه‌های معاصری است که از بیت باکس زدن در آن استفاده شده است. پرده‌گردانی
پرده‌گردانی، مُدگردی یا مُدولاسیون ، در موسیقی تغییر از یک تونالیته (تونیک یا مرکز تنال) به گامِ دیگر است. این ممکن است با تغییر سرکلید همراه باشد یا نباشد. مدولاسیون‌ها ساختار یا فرم بسیاری از قطعات را تغییر یا به بیان جدیدی منتقل می‌کنند. در این تغییر از آکورد به عنوان پایه، تقویت‌کننده، واسطهٔ تنالیته یا گذر استفاده می‌شود. پرده گردن
پرده گردن لبه نسبتاً گسترده‌ای است که در پشت سر خزندگان با تکیه‌گاه استخوانی مانند آنهایی که روی جمجمه دایناسورهای زیرراسته لبه‌دارسران وجود دارد یا غضروفمانند در مارمولک پرده‌دار دیده میشود. نیم‌پرده
نیم‌پردهٔ دیاتونیک نیم‌پرده‌ای است که نت‌های تشکیل دهندهٔ آن نام‌های متفاوتی داشته باشند؛ مثلاً فاصلهٔ بین سل و لا بمل یک نیم‌پردهٔ دیاتونیک است. در مقابل، نیم‌پرده‌ای که نام نت‌های تشکیل دهنده‌اش یکی باشند نیم‌پردهٔ کروماتیک است (نظیر فاصلهٔ لا بمل تا لا). پس یعنی اگر یک‌پرده را به دو نیم‌پرده تقسیم کنیم، یکی دیاتونیک و دیگری کروماتیک خواهدبود. همچنین به همین دلیل، گام‌هایی که هفت نت با نام‌های متفاوت داشته‌باشند، دیاتونیک و به غیر آن، کروماتیک می‌گویند. پرده (نمایش)
پرده، هر یک از بخش‌های نمایش (تئاتر، اپرا و …) را گویند. یک نمایش ممکن است شامل یک تا پنج پرده باشد. زمان معمول برای یک پرده در حدود ۳۰ تا ۹۰ دقیقه است که ممکن است به کوتاهی ۱۰ دقیقه نیز باشد. استخوان چکشی
هنگامی که امواج صوتی وارد گوش می‌شوند و به پرده گوش (پرده صماخ) می‌رسند و پرده گوش را به لرزش درمی‌آورند، ارتعاشات صوتی وارد سه استخوانچه گوش میانی می‌شوند و به این طریق از گوش میانی عبور می‌کنند و وارد گوش داخلی می‌شوند. به این خاطر، دررفتگی استخوان سندانی یا چسبیدگی استخوانچه‌ها به هم باعث کاهش شنوایی می‌شود. سه‌تار
پرده‌ها نخ‌های باریکی از جنس رودهٔ حیوانات یا ابریشم هستند که در عرض دستهٔ سه‌تار به صورت سه‌لایی و چهارلایی بسته می‌شوند و وظیفهٔ تقسیم‌بندی فواصل موسیقایی را برعهده دارند. تعداد پرده‌ها ۲۶ عدد است که که یکی از آن‌ها قبل از شیطانک بسته می‌شود و فاصلهٔ آن با شیطانک در صدای سه‌تار مؤثر است. حلق دهانی
حلق دهانی بخشی از گلوست که در قسمت پشتی دهان و در پشت حفره دهان قرار دارد و شامل یک سوم پشتی زبان، کام نرم، دیواره‌های کناری و پشتی گلو، و لوزه‌ها می‌باشد. پرده‌گردانی
هر آکورد با همان نتِ پایه و دیگر آکوردها (ماژور، مینور، کاسته) می‌توانند به عنوانِ «آکورد مشترک» استفاده شوند؛ ولی با این حال و به‌طور کلی آکوردهایی که در سبک اصلی قطعه نمی‌گنجند، مانند آکورد درجه هفتِ گام (آکورد کاسته، vii)، احتمالاً به عنوان «آکورد مشترک» انتخاب نمی‌شود. برون‌است
پرده برون‌است شامل دو لایه است: لایه بیرونی شامل کلاژن I و فیبروبلاست و لایه درونی دارای مزانشیم و سلول‌های پهن. کلاژن رشته‌هایی به نام رشته‌های شارپی به درون می‌فرستد تا سیستم‌های هاورس را به شکل منظم و متصل بهم حفظ کند. مزانشیم در مواقع ضروری سلول‌های اجدادی استخوان را می‌سازد و سپس استئوبلاستها از تغییر این سلول‌ها به وجود می‌آیِند تا استخوان‌سازی صورت گیرد. شامگان
شامه یا مننژ سامانه‌ای متشکل از چند لایه (غشاء) بوده که دستگاه عصبی مرکزی (CNS) را در بر می‌گیرد. این غشاها کار محافظت، تغذیه، و کاهش ضربه مغزی را به عهده دارند. مننژ اطراف مغز و نخاع دارای سه لایه و پوشش است که از خارج به داخل با نام سخت‌شامه (دورا ماتر)، عنکبوتیه (آراکنوئید)، نرم‌شامه (پیا ماتر) شناخته می‌شوند. این پرده‌ها به‌طور کلی مننژ یا شامه نامیده می‌شوند که میان استخوان جمجمه و بافت مغز (و در طناب نخاعی بین ستون مهره‌ها و بافت نخاع) قرار دارند. این پرده‌ها شدت ضربه‌هایی که به استخوان سر و ستون مهره‌ها وارد می‌شوند را کاهش داده و همچنین به عنوان یک سد شیمیایی در برابر بسیاری از مواد آسیب‌رسان ایفای نقش می‌کنند. پرده آهنین
این اصطلاح کنایه‌ای است از تلاش‌های اتحاد جماهیر شوروی برای ممانعت از ارتباط آزاد خود و دولت‌های اقماری‌اش با کشورهای غیر کمونیستیِ غربی. این اصطلاح را نخستین بار وینستون چرچیل در سال ۱۹۴۵ ضمن بحث از مسائل سیاست خارجی در مجلس عوام به‌کار برد. گوش (ایزد)
گوش یا گوشورون یا گئوش یا گئو یا سیاگالش شماری از نام‌های ایزدبانوی نگهبان چارپایان و ناظر رفاه حیوانات است. مقام (موسیقی)
تا اواسط قرن هفتم هجری (معادل قرن سیزدهم میلادی)، در موسیقی ایرانی نظام تقریباً یکسانی به‌خصوص در خراسان بزرگ رایج بوده‌است. در این نظام، دوازده پرده (مقام) و شش شعبه (آوازه) وجود داشته‌است و پرده راست، مادر پرده‌های دیگر بوده‌است. پس از صفی‌الدین ارموی، تقسیم‌بندی تازه‌ای ظهور می‌کند که طی آن، عشاق پرده مادر می‌شود و اسامی برخی پرده‌ها نیز تغییر می‌کند. جامایف، سیستم قبل از ارموی را پرده‌ای و پس از او را مقامی می‌خواند. پرده گوش
گوش پرده کعبه
پرده کعبه یا جامه کعبه به پرده و پوشش سیاه رنگی که بر روی کعبه وجود دارد گویند. کعبه دو پرده دارد: پرده داخلی و پرده خارجی. دیافراگم (کالبدشناسی)
دیافراگم (Diaphragm) پرده‌ای متشکل از عضله مخطط (ارادی) داخلی بدن است که به دنده‌های انتهایی و مهره‌ها می‌چسبد و قفسه سینه را از محوطه شکم جدا می‌کند. در فارسی به دیافراگم، حجاب حاجز، پردهٔ دل، میان‌بند، واشامه و تراشامه هم گفته‌اند. آرایه پرده‌ای
آرایه‌های پرده ای نوعی از فرستنده‌های رادیویی بزرگ با چند عنصر است که در باندهای رادیوی موج کوتاه استفاده می‌شود. این آرایه‌ها نوعی از آنتن‌های آرایه ای بازتابی هستند که از چندین آنتن سیمی دو قطبی تشکیل شده‌اند. در حالی که در یک صفحه عمودی آویزان می‌باشند؛ اغلب در جلوی بازتابنده پرده ای که از صفحهٔ عمودی تختی با سیم‌های موازی بلندی ساخته شده‌است. این مجموعه با سیم‌های پشتیبان بین جفت برج‌های فولادی (تا ۹۰ متر ارتفاع) معلق نگه داشته شده‌است. این آرایه‌ها برای انتقال امواج skywave استفاده می‌شود: آن‌ها یک پرتو از امواج رادیویی را با زاویه محدود به به سمت ورای افق ارسال می‌کنند که توسط لایه یونوسفر به اطراف افق در زمین بازتاب می‌شود. آنتن‌های پرده ای بیشتر توسط ایستگاه‌های بین‌المللی رادیوی موج کوتاه برای خبرگزاری در مناطقی وسیع و فواصل قاره ای استفاده می‌شود. غضروف سپری
غضروف سپری از دو صفحه مستطیلی تشکیل شده است که این دو صفحه در مردان با زاویه حدود ۷۵ تا ۹۰درجه به هم می‌چسبند و در زنان با زاویه ۹۰ تا ۱۱۰. به همین دلیل این زاویه که به آن «برجستگی حنجره‌ای» گفته می‌شود در مردان بارزتر است. دو سوم تحتانی این دو صفحه در خط وسط به هم می‌چسبند و سیب آدم را تشکیل می‌دهند. اما یک سوم فوقانی از هم جدا هستند و یک فرورفتگی “V”شکل ایجاد می‌کند. در مردان طناب‌های صوتی حقیقی در وسط این فاصله بین فرورفتگی و لبه تحتانی غضروف سپری هستند و در زنان در یک سوم این فاصله قرار می‌گیرند. پرده‌خوانی
پرده‌خوانی را «شمایل‌گردانی» و «پرده‌داری» (بیضایی، ص ۷۳؛ ملک پور، ۱۳۶۴ ش، ص ۱۳۵؛ حسن بیگی، ص ۳۴۱) و «پرده‌برداری» (همایونی، ص ۲۸) نیز خوانده‌اند. دهخدا (ذیل «پرده») به پرده‌ای اشاره کرده که شعبده‌بازها و عروسک‌گردان‌ها، از آن برای پنهان کردن ترفندهای نمایشی خود استفاده می‌کنند و این هیچ ارتباطی با پرده‌داری (نام دیگر نمایش مذهبی پرده‌خوانی) ندارد. اما برخی پژوهشگران به اشتباه از این تعریف برای توضیح پرده‌داری مذهبی بهره برده‌اند (رجوع کنید به همایونی؛ حسن بیگی، همانجاها). صورت‌خوانی نیز بخشی از پرده‌خوانی بوده و نمی‌تواند مترادف پرده‌خوانی قلمداد شود (بیضایی، ص ۷۴؛ قس غریب پور، ص ۵۶). گوش
گوش از سه بخش مختلف تشکیل شده است: گوش خارجی، میانی و درونی. جرم گوش
جرم گوش به‌طور طبیعی و خودبه‌خود به سمت بیرون گوش حرکت می‌کند و از مجرای گوش خارج می‌شود بنابراین نیازی به دست‌کاری برای خروج آن از گوش وجود ندارد. البته در برخی از موارد، ترشح بیش از حد به‌خصوص در افراد مستعد موجب انسداد گوش و کاهش شنوایی می‌شود که در این صورت بایستی بیمار جهت شستشوی گوش و اقدام‌های لازم به پزشک مراجعه کند. جرم گوش که موم گوش، واکس گوش و سِرومن نیز نامیده می شود توسط بدن ساخته می شود تا از گوش ها محافظت کند. موم گوش هم خاصیت روانکاری و هم ضد باکتری دارد. تجمع درمان نشده می تواند منجر به کاهش شنوایی ، تحریک ، درد در گوش ، سرگیجه ، شنیدن صدای زنگ و سایر مشکلات شود. جرم گوش را می توان به روش های مختلف از بین برد.پارگی پرده گوش یکی از مشکلات و کر شدن گوش لاله گوش
بخش داخلی ساختمان لاله گوش به جز نرمه گوش از غضروف ارتجاعی تشکیل شده‌است. هم چنین شامل مقداری بافت عضلانی اصلی غیرقابل تمایز به همراه مقدار زیادی بافت عضلانی رفعی و با مبدأ خارجی می‌باشد. اگر چه آنها ساختارهای کمی در انسان‌ها هستند. اما این عضلات در بسیاری از حیوانات ضعیف تر که می‌توانند لاله گوش خود را به نسبت مکان منبع صوت بچرخانند زیادند. توجه کنید که لاله گوش شکلی نامتقارن دارد. برای مثال لاله گوش یک لبهٔ آویزان بازدارد که زاویهٔ آن دور از جمجمه در امتداد به سوی عقب قرار دارد بنابراین لاله گوش قسمت‌های فوقانی، خلفی و تحتانی سر را می‌پوشاند اما قسمت قدامی را نمی‌پوشاند. این قسمت به صورت آرایش پیچیده‌ای از برآمدگی‌ها و شیارهاست. محل ورود به کانال گوش به صورت یک فرورفتگی فنجانی‌شکلی به نام صدفک (concha) می‌باشد و اندکی به وسیله برآمدگی که به سمت عقب امتداد یافته پوشیده شده‌است که به این برآمدگی زبانه گوش می‌گویند. برآمدگی کناری و حاشیه‌ای که در امتداد محیط لاله گوش قرار دارد پیچه نامیده می‌شود. پیچه از فوقانی‌ترین قسمت لاله گوش شروع می‌شود و به سمت جلو و پایین امتداد می‌یابد و چرخش قلاب شکلی به سمت عقب برای ایجاد طاقی در بالای صدفک دارد که به عنوان پایه‌ای برای پیچه است. دوباره از بالاترین قسمت لاله گوش شروع می‌شود و در طی مسیری به سمت پایین و در امتداد محیط عقبی گوش حرکت می‌کند تا به نرمه گوش در پایین می‌رسد. لاله گوش
حفره زورقی یا فرورفتگی ناودان شکل، فرورفتگی درست در قسمت قدامی پیچه (helix) است که مسیر آن قسمت پایین و عقب لاله گوش می‌باشد. برآمدگی که در بخش پیشین حفره زورقی قرار دارد درون‌پیچه (antihelix) نامیده می‌شود. درون‌پیچه به صورت هم سو با پیچه امتداد می‌یابد و بخش بالایی آن را به دو بخش به نام ساق (crura) درون‌پیچه تقسیم می‌کند. این تقسیم شده درون‌پیچه به دو بخش، فرورفتگی به نام گودی سه‌گوش را ایجاد می‌نماید. اگر درون‌پیچه را به سمت پایین دنبال کنیم در بخش زیرین زبانه بزرگ (antitragus) را تشکیل می‌دهد که به صورت برآمدگی نقطه مانندی به سمت بالا است که در قسمت خلفی و تحتانی زبانه و قسمت فوقانی نرمه گوش قرار دارد. فضا یا زاویه‌ای که بین زبانه و زبانه بزرگ قرار دارد شیار میان‌زبانه‌ای (intertragic) نامیده می‌شود. ردیف (موسیقی)
در انتهای ردیفِ یک دستگاه، معمولاً یک یا چند گوشه با نام فرود معرفی می‌شوند که وظیفه‌شان بازگرداندن موسیقی به درجهٔ اول دستگاه است؛ مثلاً در دستگاه چهارگاه، می‌توان از منصوری به درآمد "فرود آمد". گوشه‌های فرود یک نقش دیگر هم دارند و آن بازگشت از دستگاهی دیگر به دستگاه اولیه است؛ مثلاً وقتی از دستگاه چهارگاه با استفاده از گوشه‌های حصار یا مویه به دستگاهی دیگر پرده‌گردانی شود، می‌توان دوباره با کمک گوشهٔ فرود، به چهارگاه بازگشت. بر خلاف گوشه‌هایی نظیر حصار یا مویه که معمولاً نت‌هایی خارج از چارچوب اصلی دستگاه را در خود دارند (و از همین طریق امکان پرده‌گردانی را فراهم می‌کنند)، درآمد و فرود معمولاً نت‌هایشان محدود به نت‌های اصلی دستگاه است. گوشهٔ فرود را همهٔ ردیف‌ها برای همهٔ دستگاه‌ها تعریف نمی‌کنند و بسیار پیش می‌آید که فرودهای کوتاهی که در انتهای اجرای یک گوشهٔ دیگر اجرا می‌شوند را یک گوشهٔ مستقل در نظر نگیرند. فرود در واقع نمایانگر مد اصلی دستگاه است، و به همین جهت بسیار پیش می‌آید که فرود در بخش‌هایی از درآمد نیز شنیده شود. همچنین گاه پیش می‌آید که پس از هر گوشهٔ اوج یک دستگاه، یک فرود اجرا شود تا رابطه با دستگاه اصلی یادآوری گردد. از همین رو حجاریان فرود را عامل یکپارچه‌کننده‌ای برای گسترهٔ گوشه‌های یک دستگاه می‌داند. پرده گوش
برای معاینه پرده صُماخ در مطب از گوش‌بین یا "اُتوسکوپ" استفاده می‌شود. آسیب به پرده و پارگی آن مثلاً به دلیل تروما یا عفونت گوش میانی خصوصاً اگر دو طرفه باشد می‌تواند موجب کم‌شنوایی شود. سلامت پرده در شنوایی‌سنجی نیز قابل بررسی است. میان‌سینه
میان‌سینه یا مدیاستن و مدیاستینوم که گاه بانام "میان‌پرده" نیز شناخته می‌شود، حفرهٔ مرکزی قفسه سینه است که از جلو به استخوان جناغ سینه، از پشت به ستون مهره‌ها و از دو سو توسط شش‌ها محدود شده‌است و دارای دو قسمت فوقانی که بالای برون‌شامه قلب یا پریکارد قرار گرفته و یک قسمت زیرین برون‌شامه است که خود به سه قسمت قدامی، میانی و خلفی تقسیم می‌شود. تمام اندام‌های قفسه سینه بجز ریه‌ها در درون میان‌سینه قرار دارند. پرده بکارت
پرده، واژن شکل ثابتی ندارد و در افراد مختلف، اشکال متفاوتی دارد. اما نبود آن فقط در ۰٫۰۳٪ زنان اتفاق می‌افتد. در این افراد مرحله شکل‌گیری ورودی واژن بیش از حد معمول پیشرفت کرده و بافت باقی‌مانده در ورودی واژن به قدری کوچک شده که قابل مشاهده به عنوان یک پرده نیست. همایون (دستگاه موسیقی)
گوشه‌هایی که اسباب پرده‌گردانی را در همایون فراهم می‌کنند عبارتند از عشاق و عزال، و منصوری. پرده‌گردانی‌های دیگری نیز در همایون ممکن است که نزد موسیقی‌دانان قدیمی مرسوم‌تر بوده، از جمله به چهارگاه و سه‌گاه. به دلیل شباهت شور و همایون، با بم کردن نت سوم گام همایون به میزان نیم‌پرده می‌توان وارد شور شد. همایون را می‌توان به دستگاه چهارگاه نیز ارتباط داد و این کار با افزودن نیم‌پرده به نت ششم گام همایون و کم کردن ربع پرده از نت پنجم امکان‌پذیر است که گوشهٔ منصوری را تداعی می‌کند. عکس همین عمل و گذر از چهارگاه به همایون نیز در گوشهٔ مخالف دستگاه چهارگاه قابل اجراست. پرده گوش
وقتی امواج صوتی وارد گوش می‌شوند و به پرده صماخ می‌رسند پرده گوش را به لرزش در می‌آورند، ارتعاشات صوتی سپس وارد سه استخوانچه گوش میانی می‌شوند و به این طریق از گوش میانی عبور می‌کنند و وارد گوش داخلی می‌شوند. سه‌گاه
مهم‌ترین گوشه‌هایی که زمینهٔ پرده‌گردانی را در سه‌گاه فراهم می‌کنند، گوشه‌های حصار و مخالف هستند. گوشه‌های مخالف و مغلوب زمینهٔ پرده‌گردانی به مایه‌ای نزدیک به بیات اصفهان را فراهم می‌کنند. از همین رو، مخالف را گاهی «اصفهان قدیم» نیز می‌نامند. گوشهٔ زابل در دستگاه راست‌پنج‌گاه و همایون نیز به کار گرفته می‌شود و امکان پرده‌گردانی به دستگاه شور را نیز فراهم می‌کند (مثلاً از سه‌گاه می کرن به شور سل). همچنین، گوشهٔ گَوِشت در دستگاه نوا از نظر مد به دستگاه سه‌گاه و آواز افشاری نزدیک است. گوشه (موسیقی)
پرده‌گردانی یا مدولاسیون به تغییر از یک دستگاه به دستگاه دیگر گفته می‌شود. در موسیقی ایرانی، برخی از گوشه‌های هر دستگاه این قابلیت را دارند که زمینهٔ پرده‌گردانی به دستگاهی دیگر را فراهم کنند. برای مثال در دستگاه ماهور، گوشهٔ دلکش (که در آن درجهٔ ششم و هفتم کاسته است)، یا در دستگاه چهارگاه، گوشهٔ حصار (که درجهٔ چهارمش کاسته و درجهٔ پنجمش افزوده است) و نیز گوشهٔ مویه (که درجهٔ چهارمش کاسته است) چنین خاصیتی دارند. گوشه‌هایی که زمینهٔ پرده‌گردانی را فراهم می‌کنند معمولاً گوشه‌هایی طولانی هستند و نوازندگان و خوانندگان آن‌ها را گوشه‌هایی مهم می‌دانند. همچنین معمولاً این گوشه‌ها در ابتدا یا انتهای دستگاه نیستند و در بخش‌های میانی جای دارند. تعداد گوشه‌هایی که قابلیت پرده‌گردانی دارند، از دستگاهی به دستگاه دیگر تفاوت دارد؛ مثلاً در چهارگاه عملاً تنها دو گوشهٔ حصار و مویه این قابلیت را دارند، اما در ماهور، از بین ۵۸ گوشه‌ای که در ردیف جواد معروفی آمده، ۲۳ گوشه درجاتشان با درجهٔ اصلی ماهور (که شبیه گام بزرگ در موسیقی غربی است) تفاوت دارد و قابلیت پرده‌گردانی دارند، از جمله دلکش، شکسته، حاجی حسنی، طرب‌انگیز، نی‌ریز، سروش، عراق، مُحَیّر، بسته‌نگار، تمام گوشه‌های خانوادهٔ راک (نظیر راک هندی، راک کشمیر و غیره)، صوفی‌نامه و حَربی. پرده درخشان
پرده درخشان (لاتین: tapetum lucidum) لایه‌ای است در چشم بسیاری از مهره‌داران که بلافاصله در پشت یا گاهی اوقات در داخل شبکیه قرار دارد. باعث براق بودن چشم گربه‌ها هم در شب وجود همین پرده است. ماهور (دستگاه موسیقی)
لذا در مجموع، شش پرده‌گردانی در ماهور می‌تواند رخ بدهد که این‌ها از طریق گوشه‌های دلکش، حصار، شکسته، عراق، گوشه‌های راک، و صوفی‌نامه رخ می‌دهند. از این میان، دلکش به مایهٔ شور ورود می‌کند، حصار فضای موسیقی را به ماهور جدیدی که در فاصلهٔ چهارم بالاتر واقع است منتقل می‌کند، شکسته به مایهٔ افشاری می‌رود، و صوفی‌نامه در واقع پرده‌گردانی به فضای بیات اصفهان است. پرده کرکره
پرده بامبو یا حصیر بامبو نوعی پوشش برای پنجره است که از چوب بامبو بافته شده است. این نوع پرده قابلیت سایه روشن شدن را ندارد ولی گزینه مناسبی برای فیلتر کردن شدت نور محیط است. مقام (موسیقی)
لفظ مقام یا پرده برای طبقه‌بندی انواع موسیقی ایرانی، ترکی، عربی و آذربایجانی، بر اساس ساختار اجرایی آن‌ها به کار رفته‌است. مقام در واقع مجموعهٔ نغمه‌هایی است که تحت فواصل مشخص و از پیش تعیین‌شده سازمان یافته‌اند. فضای سه‌گوش
فضای سه‌گوش یکی از ورودی‌های جدار پشتی زیربغل (آگزیلا) است. این فضا نباید با فاصله سه‌گوش که عصب زند اعلایی (عصب رادیال) از آن می‌گذرد اشتباه گرفته شود. حصار (گوشه موسیقی)
در این گوشه فضای صوتی به فاصلهٔ درجات چهارم و هفتم ماهور منتقل می‌شود و درجهٔ چهارم نقش یک نت ایست را ایفا می‌کند. از آنجا که فاصلهٔ درجات چهارم تا هفتم ماهور، مثل فاصلهٔ درجات اول تا چهارم برابر با چهارم درست است، می‌توان گفت که گوشهٔ ابول باعث می‌شود که به یک ماهورِ جدید که مبتنی بر درجهٔ چهارم ماهور اصلی است، پرده‌گردانی رخ دهد. از همین رو، درجهٔ چهارم ماهور اصلی، نت شاهد و نت آغاز گوشهٔ ابول نیز هست. گوشهٔ ابول ملودی شاخصی ندارد و اجرای گوشه‌های ریتمیک نظیر گوشهٔ زنگوله یا نغمه در فضای صوتی ابول مرسوم است. در انتهای اجرای گوشهٔ ابول، فرودی به محور اصلی ماهور صورت می‌گیرد و پرده‌گردانی قبلی خنثی می‌شود. گرفتگی صدا
پرده‌های صوتی کرشمه (گوشه موسیقی)
نام گوشهٔ «کرشمه» به معنای غمزه، یا اشاره با چشم و ابرو است. فرصت شیرازی در "بحور الالحان" از گوشه‌ای به نام کرشمه فقط در دستگاه‌های چهارگاه، سه‌گاه و شور نام برده‌است؛ اما او از کرشمه به عنوان یک «نغمه» که به تمام دستگاه‌ها می‌تواند برود نیز یاد کرده‌است و نوشته که این گوشه حالتی شبیه به رِنگ دارد و وزن آن «تنن تنن تن تن تن» است. در ردیف میرزاعبدالله به روایت داریوش طلایی، گوشهٔ کرشمه در دستگاه‌های شور، ماهور، سه‌گاه، چهارگاه، و نوا ذکر شده‌است و همچنین برخی دستگاه‌ها بیش از یک گوشهٔ کرشمه دارند (مثلاً دستگاه ماهور یک گوشهٔ دیگر به نام کرشمهٔ راک نیز دارد). هرمز فرهت برای توصیف گوشه‌های بسیار کوچکی که در دستگاه‌های مختلف به کار می‌روند از اصطلاح «تکه» استفاده می‌کند؛ وی کرشمه را یک تکه می‌داند؛ وی نمونه‌هایی از «تکهٔ کرشمه» در دستگاه‌های شور، سه‌گاه، چهارگاه، نوا، همایون، و در گوشه عراق دستگاه راست‌پنج‌گاه، و نیز در آوازهای بیات ترک و بیات اصفهان، و گوشه‌های حصار سه‌گاه و مغلوب چهارگاه ارائه کرده‌است. در ردیف میرزاعبدالله به روایت نورعلی برومند همچنین از گوشه‌هایی با نام «کرشمه با مویه» در سه‌گاه و چهارگاه، و «کرشمهٔ راک» در ماهور اسم برده شده‌است. کرشمه تنها گوشه‌ای نیست که ماهیت مدال ندارد و در دستگاه‌های مختلف قابل اجراست؛ گوشه‌های نغمه، حزین، بسته‌نگار، مثنوی و ساقی‌نامه نیز از این ویژگی برخوردار هستند. گلوبند
گلوبند تکه‌ای از پرهای رنگی است که روی گلو یا در بخش بالای سینه در برخی از گونه‌های پرندگان یافت می‌شود. این یک ویژگی است که در بسیاری از مگس‌مرغ‌های نر، به ویژه آنهایی که در آمریکای شمالی یافت می‌شوند، دیده می‌شود. این گلوبندها معمولاً رنگین‌کمانی هستند. گونه‌های دیگر، مانند زاغ گلوارغوانی و کبک نیز این ویژگی را نشان می‌دهند. این اصطلاح از طوقه‌ای گرفته شده‌است که در زره نظامی برای حفاظت از گلو استفاده می‌شود. دستگاه (موسیقی)
در انتهای ردیفِ یک دستگاه، معمولاً یک یا چند گوشه با نام فرود معرفی می‌شوند که وظیفه‌شان بازگرداندن موسیقی به درجهٔ اول دستگاه است؛ مثلاً در دستگاه چهارگاه، می‌توان از منصوری به درآمد "فرود آمد". گوشه‌های فرود یک نقش دیگر هم دارند و آن بازگشت از دستگاهی دیگر به دستگاه اولیه است؛ مثلاً وقتی از دستگاه چهارگاه با استفاده از گوشه‌های حصار یا مویه به دستگاهی دیگر پرده‌گردانی شود، می‌توان دوباره با کمک گوشهٔ فرود، به چهارگاه بازگشت. بر خلاف گوشه‌هایی نظیر حصار یا مویه که معمولاً نت‌هایی خارج از چارچوب اصلی دستگاه را در خود دارند (و از همین طریق امکان پرده‌گردانی را فراهم می‌کنند)، درآمد و فرود معمولاً نت‌هایشان محدود به نت‌های اصلی دستگاه است. گوشهٔ فرود را همهٔ ردیف‌ها برای همهٔ دستگاه‌ها تعریف نمی‌کنند و بسیار پیش می‌آید که فرودهای کوتاهی که در انتهای اجرای یک گوشهٔ دیگر اجرا می‌شوند را یک گوشهٔ مستقل در نظر نگیرند. پرده‌گردانی
مدولاسیون کروماتیک به این دلیل نامگذاری شده‌است که در نقطه‌ای از پیشرفت کروماتیک رخ می‌دهد، و شامل تغییر کروماتیک یک یا چند نت است که با «علامت عَرَضی» رخ می‌دهد و در نتیجه به همان وضع باقی می‌ماند. مدولاسیون کروماتیک اغلب بین گام‌هایی رخ می‌دهد که به هم نزدیک نیستند. یک آکورد فرعی یا دیگر آکوردهای تغییریافته مانند آکورد آلتره، هنگامی استفاده می‌شوند که بتوانند تغییر کروماتیکی به بالا یا پایین انجام دهند و مسیر گام جدید را هدایت کنند (در هارمونی چهار بخشی برای گروه کر، تغییر فقط در یک بخش از صدا صورت می‌گیرد). نرم‌شامه
شامه یا مننژ سامانه‌ای متشکل از چند لایه (غشاء) بوده که دستگاه عصبی مرکزی (CNS) را در بر می‌گیرد. این غشاها کار محافظت، تغذیه، و کاهش ضربه مغزی را به عهده دارند. مننژ اطراف مغز و نخاع دارای سه لایه و پوشش است که از خارج به داخل با نام سخت شامه (دوراماتر)، عنکبوتیه (آراکنوئید)، نرم شامه (پیاماتر) شناخته می‌شوند. این پرده‌ها به‌طور کلی مننژ یا شامه نامیده می‌شوند که میان استخوان جمجمه و بافت مغز (و در طناب نخاعی بین ستون مهره‌ها و بافت نخاع) قرار دارند. این پرده‌ها شدت ضربه‌هایی که به استخوان سر و ستون مهره‌ها وارد می‌شوند را کاهش داده و همچنین به عنوان یک سد شیمیایی در برابر بسیاری از مواد آسیب‌رسان ایفای نقش می‌کنند. گلیم‌گوش
در افسانه‌های ایرانی گلیم‌گوش مردمی بوده‌اند مانند آدم لیکن گوش‌های آن‌ها به مرتبه‌ای بزرگ بوده که یکی را بستر و دیگری را لحاف می‌کرده‌اند و آن‌ها را گوش‌بستر هم می‌گویند. در کتاب پیامبران از قوم یاجوج و ماجوج به عنوان کسانی یاد شده که یک گوش خود را لحاف و دیگری را بستر می‌کرده اند و بسیار زاد و ولد میکرده اند و شمار آنان به حدی زیاد بوده که به هر سرزمینی که میرفته اند آن را از آذوقه تهی می‌کردند و صدای آنان بسیار آزاردهنده بود چنان که چون راه به سوی سرزمینی می بردند، مردم آن پیش از رسیدن آن‌ها به کوه‌ها می گریختند. ذوالقرنین به یاری مرد آمد و قوم یاجوج و ماجوج را در میانه ی دو کوه به وسیله ی مس و فولاد ذوب شده زندانی ساخت. گوش میانی
فضای گوش میانی همراه با فضای بالایی آن یعنی گودی روصماخی ، حجمی در حدود دو میلی‌لیتر دارد. سر استخوانچه چکشی و زائده کوتاه سندانی در فضای روصماخی قرار می‌گیرد. نزدیک بخش تحتانی فضای گوش میانی، دهانه شیپور استاش و نیز نقطه اتصال ماهیچه کشنده پرده گوش قرار دارد. دیواره داخلی فضای اصلی، شامل پرومونتوری، در برگیرنده دریچه‌های گرد و بیضی است. ارتعاشات صوتی از پرده صماخ و به واسطه استخوانچه‌های گوش به نام‌های چکشی، سندانی و رکابی به دریچه بیضی حلزونی می‌رسد. دو ماهیچه کشنده پرده گوش و ماهیچه رکابی نیز بر عملکرد استخوانچه‌ها تأثیر داند. انقباض ماهیچه کشنده پرده گوش موجب ایجاد کشش بر پرده و سفت شدن آن می‌گردد. انقباض عضله رکابی نیز کف استخوانچه رکابی را به بیرون کشیده و میرایی ارتعاشات صوتی را موجب می‌شود. دستگاه تنفس
پرده جنب: پرده‌ای دو لایه به نام پرده جنب هر ریه را به‌طور جداگانه از بیرون می‌پوشاند. بین این دو لایه مقداری مایع (مایع جنب) وجود دارد که باعث لغزندگی و نرم شدن حرکات می‌شود. غضروف
غُضروف یا به پارسی کرجن بخشی از یک اندام مانند تیغه بینی، حنجره، نای و لاله گوش را می‌سازد یا انتهاهای استخوانها را در یک مفصل یا بند می‌پوشاند. استخوان‌ها داشتن حرکتی (رووشن) آسان بر روی یکدیگر را وامدار غضروف‌های درست و سالم هستند. خویشکاری دیگر غضروف‌های مفصلی جذب (آهنجیدن) شوک و تکانه ها در هنگام جنبشها و حرکات فیزیکی و تنی می‌باشد. نام‌های پارینه غضروف در پارسی کَرکَرَک، کَرَرانَک، کرجن و چَرندو بوده‌است. پرده (فیلم)
این فیلم داستان مردی است که پس از درگیری با مأمورانی که جفت سگ او را کشتند سگ خود را در ساک دستی‌اش پنهان می‌کند. و به همراه سگش به ویلایی در شمال می‌رود و پرده‌های خانه‌اش را می‌کشد. او با دختری جوان برخورد می‌کند که می‌خواهد به خانهٔ او پناه بیاورد. با ورود جعفر پناهی به فیلم مشخص می‌شود که این دو شخصیت زادهٔ ذهن او هستند. مرد او را به ادامهٔ کار و نوشتن تشویق می‌کند و زن، نومید از همه چیز، او را به خودکشی تشویق می‌کند. محافظ گوش
محافظ گوش شبیه هدفون می‌باشد و به طور کامل گوش را از بیرون می‌پوشاند. این وسیله هم به‌طور متوسط حدود ۱۵ تا ۳۰ دسی‌بل از شدت صدا را می‌کاهد. استفاده از این وسیله کم‌خطرتر از گوش‌گیر می‌باشد، زیرا در خارج گوش قرار می‌گیرد و تماسی با داخل گوش ندارد تا مشکلی ایجاد کند، اپیگلوت
برچاکنای پرده‌ای است که از بافت غضروفی انعطاف‌پذیر و پوشیده‌شده با غشای لعاب‌مانند تشکیل می‌شود و به ورودی حنجره متصل است. این پرده در تولید برخی آواهای زبانی در برخی زبان‌ها مانند عربی نقش دارد. پرده‌خوانی
پرده خوان کسی است که معمولاً همراه با اشاره کردن به تصاویر پرده، با چوب دستی ای به نام مِطْرق، این تصویرها را با صدایی رسا و آهنگین باز می‌خواند. اساساً این نمایش متکی بر «کلام» است. پرده خوان از پرده به دو روش بهره می‌برد: تزیینی و طوماری. او در روش تزیینی، پرده را صرفاً برای جلب توجه تماشاگران می‌آویزد و داستان را براساس آن نقل نمی‌کند؛ اما در روش طوماری، داستان بر مبنای نقشهای پرده و گشودن تدریجی پردة منقوش روایت می‌شود. روی پرده مجموعه‌ای از تصاویر کوچکتر نقش شده که به صورت پی در پی ماجراهای داستان را نشان می‌دهد (بیضایی، ص ۷۳ـ۷۴). پرده خوانها را درویش نیز می‌خواندند؛ از مشهورترین آن‌ها درویش بلبل قزوینی بود (غریب پور، ص ۵۸). جرم گوش
جرم گوش در قسمت خارجی مجرای گوش تولید می شود ، نه در اعماق گوش. جرم گوش از سلول های مرده پوست و مو تشکیل شده است که با ترشحات دو غده مختلف ترکیب می شود. جرم گوش به‌طور طبیعی توسط غددی که در پوست کانال گوش قرار دارند ترشح می‌شود و نقش محافظت کننده، نرم‌کننده و خاصیت ضدباکتریایی دارد. فقدان جرم گوش ممکن است منجر به خشکی گوش و خارش آن شود. به‌طور طبیعی جرم تولید شده به تدریج و مداوماً از طرف پرده گوش به سمت بیرون حرکت می‌کند و با حرکات فک این ذرات جرم خشک شده از کانال گوش خارج می‌شوند. جرم گوش در قسمت عمقی کانال گوش یعنی در نزدیکی پرده گوش تولید نمی‌شود بلکه در نیمهٔ بیرونی کانال گوش تولید می‌شود لذا وقتی گوشی را معاینه می‌کنیم و مشاهده می‌کنیم که جرم گوش در نزدیکی پرده گوش قرار دارد این بدان معناست که بیمار سعی کرده‌است با گوش پاک کن جرم گوشش را خارج کند. وی قسمت‌های بیرونی تر را خارج کرده‌ است و قسمت‌های عمقی تر را فشرده کرده‌ است مثل برفی که فشرده شده باشد. چشم
پرده‌ای ضخیم، محکم و سفیدرنگ است که قسمت بیرونی کره چشم را پوشانیده و ضخامت آن از عقب به جلو به‌تدریج کاسته می‌شود. سطح درونی آن قهوه‌ای رنگ و مجاور مشیمیه است. صلبیه در جلوی چشم برآمده شده و قرنیه را به وجود می‌آورد. لاله گوش
قسمتی از لاله گوش که از بالا شروع می‌شود و پیچ می‌خورد و به پایین ادامه می‌یابد تا این که به نرمه می‌رسد، پیچه (یا حلزون helix) گوش نامیده می‌شود که در واقع همان کناره غضروفی لاله گوش است که روی آن را پوست پوشانده و محیط لاله گوش را دربرگرفته است. در جلوی پیچه و موازی با آن قسمتی به نام درون‌پیچه (آنتی‌هلیکس) قرار دارد. بخش بالایی درون‌پیچه دو شاخه دارد که به ساق بالایی و پایینی موسومند. بین این دو ساق حفره مثلثی قرار دارد. زیر ساق تحتانی (پایینی) حفره کوچکی به نام پیاله صدفک (cymba concha) قرار دارد و در زیر این حفره، حفره بزرگ‌تری به نام صدفک (کونکا) قرار دارد. صدف گوش در واقع همان بخش مرکزی فرورفته لاله گوش است. در جلوی حفره صدفی یک برآمدگی به نام زبانه (تراگوس) وجود دارد. در روبروی زبانه و در بالای نرمه گوش یک برآمدگی دیگر به نام زبانه بزرگ (آنتی‌تراگوس) وجود دارد. گوش‌ربا
بعضی گوش‌ربا را این‌طور تعریف کرده‌اند: عبارتی موسیقایی یا شعری که بسیار برجسته است و به‌آسانی به خاطر سپرده می‌شود. گوش‌رباها معمولاً تکرار می‌شوند، توجه را جلب می‌کنند، در حافظه می‌مانند، به‌راحتی می‌توان با آنها رقصید و قابلیت‌های تجاری دارند. گوش‌ربا بخشی از ترانه و گاهی عنوان یا بخشِ اصلیِ متن ترانه است. پرده هوا
پرده هوا دستگاهی است که برای جلوگیری از جابجایی هوا یا آلاینده‌ها از یک فضای باز به فضای دیگر بکار می‌رود. رایج‌ترین کاربرد آن به‌صورت یک فن دمنده رو به پایین است که بالای ورودی یک ساختمان یا بازشویی بین دو فضای دارای تهویه با دماهای متفاوت نصب می‌شود. استخوانچه‌های گوش
اُستخوانچه‌های گوش () یا استخوانچه‌های شنوایی (Auditory Ossicles) نام سه استخوان کوچک در گوش میانی است که نقش آنها انتقال ارتعاشات پردهٔ صماخ به پیراتنابه (پری‌لنف) گوش داخلی می‌باشد. هر دو گوش روی هم ۶ عدد استخوانچه دارند. پرده هوا
انجمن کنترل و جریان هوا پرده هوا را به این صورت تعریف می‌کند: «یک جریان هوا با جهت کنترل‌شده که در سراسر ارتفاع و عرض یک بازشو حرکت کرده و نفوذ یا انتقال هوا از یک سمت بازشو به سمت دیگر را کاهش داده یا از ورود حشرات پرنده، گردوغبار یا خاک ناشی از رفت‌وآمد جلوگیری می‌کند». حصار (گوشه موسیقی)
حصار نام یک گوشه است در ردیف موسیقی ایرانی که از آن هم در دستگاه سه‌گاه و هم در دستگاه چهارگاه نام برده می‌شود. گوشه‌ای با نام مشابه در دستگاه ماهور نیز وجود دارد اما «حصار ماهور» با گوشهٔ حصار در دستگاه‌های دیگر، تفاوت بنیادین دارد. گوش
گوش اندام حسی است که صدا را دریافت می‌کند. گوش انسان از سه قسمت خارجی، میانی و داخلی تشکیل شده. اختلاف زمان جزئی که در رسیدن صدا به دو گوش وجود دارد، به تشخیص جهت صدا کمک می‌کند. امواج حرکتی صوت در گوش به امواج الکتریکی تبدیل و به مغز فرستاده می‌شوند. گوش انسان قادر است بین ۲۰ تا ۲۰۰۰۰ هرتز را درک کند. به این محدوده محدوده شنوایی انسان می‌گویند. گوشی پزشکی
قسمت زنگوله‌ای (به نام bell) که عملاً پرده‌ای ندارد فقط در مواردی به کار می‌رود که صدای آن اندام از بمی خاصی برخوردار است و باید با استفاده از قسمت زنگوله‌ای این کیفیت را تشدید کرد. پرده گوش
در انسان، پرده گوش کمی مخروطی شکل است و مساحت آن در حدود ۸۵ میلی‌مترمربع است. پرده گوش از دو بخش تشکیل شده است. بخش نرم پرده یا "پارس فلاسید" و بخش سفت پرده یا "پارس تنسا" که بخش سفت پرده از فیبرهای کلاژن شعاعی و دایره‌ای تشکیل شده‌است. این فیبرها با لایه‌های بافت همبند به هم متصل شده و از خارج با یک لایه روپوستی از بافت پوششی صدفی که در امتداد پوست مجرای گوش خارجی قرار دارد پوشانیده شده‌اند. سطح داخلی پرده گوش را نیز لایه‌ای مخاطی از سلول‌های صدفی مژک‌دار پوشانیده است. وضعیت پرده گوش عامل مهمی در تغییر شدت یا غربال‌گری طیف محرک صوتی محسوب می‌شود و بنابراین اطمینان از سلامت آن حایز اهمیت است. تصلب پرده گوش
تصلب پرده گوش باعث می‌شود پلاک‌های سفیدرنگی در درون گوش میانی دیده شود. فهرست اصطلاحات عرفانی
پرده: حجاب میان عبد ومعبود است. به مانع میان عاشق و معشوق هم اشاره دارد. پرده تزریق
پرده تزریق مانع و حائلی است که از شالوده سد در برابر نشت محافظت می‌کند و می‌تواند در هنگام ساخت سد یا هنگام تعمیرات سد ساخته شود. علاوه بر این، می‌توان آنها را برای تقویت شالوده‌ها مورد استفاده قرار داد و نشت را کنترل و محدود می‌کند. پرده (ساز)
پرده در سازهای شرقی مثل سه تار یا باغلاما معمولاً از جنس رشته‌های تابیده روده گوسفند، نخ یا پلاستیک است که چند بار به دور دستهٔ ساز پیچیده شده و سپس در پشت دستهٔ ساز گره زده می‌شود. این نوع پرده‌ها قابل جا به جا کردن هستند و به ساز قابلیت اجرا در دستگاه‌های مختلف را می‌دهند. قفسه سینه
پرده دیافراگم: این عضله مهم‌ترین عضله تنفسی می‌باشد که قفسه سینه را از حفره شکمی، جدا می‌سازد. برخی از اعضاء مهم بدن از قبیل آئورت، مری، بزرگ سیاهرگ زیرین، سوراخ‌هایی را به ترتیب در برابر مهره ۱۲، مهره ۱۰، مهره ۸ سینه‌ای در پرده دیافراگم ایجاد کرده و از آن عبور می‌کنند. دیافراگم به ترتیب به زایده خنجری، ۶ دنده تحتانی و غضروف‌های آن‌ها و تنه مهره‌های اول تا سوم کمری متصل شده و گنبدی شکل است. راه هوایی
ریه‌ها توسط یک لایه سروزی پوشیده شده‌اند که روی خود تاخورده است و یک پرده دو جداری تشکیل می‌دهد که یک لایه آن روی ریه و یک لایه آن سطح داخلی قفسه سینه را در بر می‌گیرد که به آن پرده جنب می‌گویند. حدفاصل بین این دو لایه توسط یک مایع به نام مایع جنب که باعث لغزندگی و نرم شدن حرکات می‌شود پر شده‌است. گوش‌پاک‌کن
گوش‌پاک‌کن یا پنبه‌گوش دربرگیرندهٔ تودهٔ پنبه است که یک یا هر دو سر ترکهٔ کوچک را می‌پوشاند. ترکه می‌تواند از چوب، کاغذ یا پلاستیک ساخته شده باشد. غضروف کوزه‌ای
غضروف‌های کوزه‌ای یا غضروف‌های آریتنوئید (از یک کلمه یونانی به معنای «مانند ملاقه») دو غضروف هرمی‌شکل سه‌وجهی هستند که بخشی از حنجره را تشکیل می‌دهند و پرده‌های صوتی به آن‌ها متصل هستند. این غضروف‌ها، امکان جمع شدن، رها شدن و نزدیک شدن به یکدیگر را برای پرده‌های صوتی فراهم می‌کنند. استخوانچه‌های گوش
هر بیماری که پرده گوش یا استخوانچه‌های گوش را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است منجر به افت شنوایی انتقالی در نتیجه اختلال در انتقال صوت به گوش داخلی گردد. برخی از آسیب‌های شنوایی ممکن است ناشی از پارگی در پرده گوش، ازهم‌گسیختگی جزئی یا کلی یکی یا هر سه استوانچه گوش، زخم شدن بافت اطراف استخوانچه‌ها یا پرده گوش باشد.