کهکشان راه شیری در چه فاصله ای از زمین قرار دارد؟
فهرست کهکشان‌های ماهواره‌ای راه شیری
در این فهرست ۵۹ کهکشان کوچک وجود دارد که در فاصلهٔ ۴۲۰ کیلوپارسک (۱٫۴ میلیون سال نوری) از راه شیری تأیید شده‌است، اما همهٔ آنها لزوماً در مدار راه شیری نیستند و برخی ممکن است خودشان در مدار دیگر کهکشان‌های ماهواره‌ای باشند. تنها ابر ماژلانی بزرگ و کوچک که با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است، از دوران پیش از تاریخ مشاهده شده‌اند. اندازه‌گیری‌هایی که با تلسکوپ فضایی هابل در سال ۲۰۰۶ انجام شد، نشان می‌دهد که ابرهای ماژلانی ممکن است خیلی سریع در حال حرکت به دور کهکشان راه شیری باشند. از میان کهکشان‌هایی که در مدار راهشیری قرار دارند، بزرگ‌ترین کهکشان کوتوله بیضوی کمان است که قطری برابر با ۲٫۶ کیلوپارسک (۸۵۰۰ سال نوری) دارد یا تقریباً یک بیستم کهکشان راه شیری.
سال کهکشانی
سال کهکشانی واحد اندازه‌گیری زمان است و اشاره به زمانی است که خورشید برای پیمودن یکبار گردش پیرامون مرکز کهکشان راه شیری به آن نیاز دارد. هر سال کهکشانی را بین ۲۲۵ تا ۲۵۰ میلیون سال تخمین می‌زنند. سرعت منظومه شمسی در این مدار ۲۳۰ کیلومتر در ثانیه (۸۲۸ هزار کیلومتر درساعت) محاسبه شده که سرعت بسیار بالائی است. این سرعت نزدیک به یک- هزار و سیصدم(۱۳۰۰/۱) سرعت نور است که با این سرعت می‌توان تنها در ۲ دقیقه و ۵۴ ثانیه مدار استوائی زمین را دور زد. گیتی
با پیشرفت‌های بعدی که در مشاهدات حاصل شد، مشخص شد که خورشید تنها یکی از صدها میلیارد ستارهٔ موجود در کهکشان راه شیری است که خود تنها یکی از چند صد میلیارد کهکشان موجود در جهان است. بسیاری از ستارگان در کهکشان سیاره دارند. در مقیاس بزرگ کهکشان‌ها به شکل یکنواختی توزیع شده‌اند و در همهٔ جهت‌ها یکسان هستند در نتیجه جهان گوشه یا مرکز ندارد. در مقیاس‌هاس کوچکتر کهکشان‌ها در خوشه‌ها و ابرخوشه‌های کهکشانی پراکنده شده‌اند که رشته‌کهکشان‌ها و نواحی پوچ را در فضا تشکیل می‌دهند. کشف‌هایی که در اوایل قرن بیستم رخ داد، نشان دادند که جهان آغازی داشته‌است و ازآن زمان فضا در حال انبساط با نرخی رو به افزایش بوده‌است. وویجر
وویجر نام دو کاوشگر فضایی است که در سال ۱۹۷۷ میلادی توسط ناسا برای مطالعهٔ سیاره‌های منظومهٔ خورشیدی به فضا پرتاب شد. این دو کاوشگر در اصل برای مطالعهٔ سیارات زحل و مشتری طراحی شده بودند اما بعد از انجام مأموریت به سوی فضای بیرونی منظومهٔ خورشیدی حرکت کردند. در سال ۲۰۱۰ دانشمندان اعلام کردند که وویجر-۱ در مرز منظومهٔ خورشیدی قرار گرفته و در آستانهٔ خروج از این منظومه قرار دارد. این دو کاوشگر اکنون دورترین اجرامی هستند که از زمین به فضا پرتاب شده‌اند. وویجر-۱ حدود ۱۷ میلیارد کیلومتر و وویجر ۲ حدود ۱۵ میلیارد کیلومتر با خورشید فاصله دارند. این دو فضاپیما با سوخت هسته‌ای کار می‌کنند، به اندازهٔ یک اتومبیل کوچک هستند و برای ادامهٔ حرکت و فعالیت تا سال ۲۰۲۰ سوخت دارند. راه شیری
کهکشان راه شیری، شب‌ها در آسمانی کاملاً تاریک (به دور از نور ماه و آلودگی نوری) به صورت نوار سفید کم رنگی در آسمان دیده می‌شود. پهنای این نوار تقریباً ۳۰ درجه است. کهکشان کوتوله
کهکشان راه شیری چهارده کهکشان کوتوله شناخته شده دارد که به شکل اقماری دور این کهکشان می‌گردند و مطالعات جدیدتر نشان می‌دهد که امگا قنطورس (بزرگ‌ترین خوشهٔ ستاره‌ای شناخته شده) در واقع هستهٔ یک کهکشان کوتوله است که در مرکزش یک سیاه‌چاله قرار دارد. راه شیری
اندازه‌گیری‌های اخیر توسط (VLBA) نشان داده‌است که کهکشان راه شیری بسیار حجیم‌تر از آن است که پیش‌تر تصور می‌شد. جرم کهکشان ما در حال حاضر مشابه با جرم بزرگ‌ترین کهکشان همسایه، آندرومدا، در نظر گرفته می‌شود. محققان با استفاده از (VLBA) و با استفاده از فرضیات کمتری نسبت به تلاش قبلی، قادر به اندازه‌گیری تغییرات ظاهری کهکشان و مناطق پرت و دور افتاده‌ای که ستاره‌ها در آنجا شکل می‌گیرند، هستند. البته در زمانی که زمین در سمت مخالف خورشید باشد. جدیدترین و دقیق‌ترین سرعتی که برای چرخش کهکشان در نظر گرفته می‌شود، در حدود ۲۵۴ کیلومتر بر ثانیه‌است، و این به میزان قابل توجهی بیشتر از مقدار قبلی یعنی ۲۲۰ کیلومتر بر ثانیه‌است. با توجه به روش مورد استفاده و داده‌های گوناگون موجود مقادیر مختلفی برای جرم کهکشان راه شیری تخمین زده‌اند. سیاره فراخورشیدی
در سال ۲۰۱۳ ستاره‌شناسان مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونین در گزارش خود اعلام کردند دست کم ۱۷ میلیارد سیاره فراخورشیدی زمین‌سان در کهکشان راه شیری مستقر می‌باشد. اچ‌دی ۹۳۱۲۹ای
اچ دی ۹۳۱۲۹ای یکی از درخشان‌ترین ستارگان کهکشان راه شیری است. این ستاره که یک ابرغول با ردهٔ طیفی O است حدود ۷۵۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارد. ان‌جی‌سی ۳۶۲۱
ان‌جی‌سی ۳۶۲۱ یک کهکشان مارپیچی است که حدود ۲۲ میلیون سال نوری با زمین فاصله داشته و در صورت فلکی مار باریک واقع شده‌است. این کهکشان نسبتا روشن بوده و با تلسکوپ‌هایی با اندازه متوسط نیز به خوبی قابل دیدن است. نوار ماژلانی
ابرهای ماژلانی کوچک و بزرگ کهکشان‌های کوتولهٔ نامنظمی هستند که پیش از این تصور می شد که به دور کهکشان را شیری به صورت اقماری در گردش هستند اما کشفیات اخیر نشان داده که سرعت این دو به حدی است که نمی توانند تحت جاذبه راه شیری بمانند بلکه این دو از سفری دور می ایند و تنها مدتی همسایه ما هستند و نهایتا از ما دور خواهند شد.این دو کهکشان مانند راه شیری دارای میلیون‌ها ستاره و همچنین احتمالا دارای سیاره هستند.این دو کهکشان در نیمکره جنوبی آسمان در صورت فلکی صلیب جنوبی دیده می‌شوند.این دو کهکشان در مقایسه با راه شیری اندازهٔ کوچک تری دارند و به طوری تحت جاذبه اش گرفتار شده‌اند. منظومه شمسی
سرعت خورشید در منظومهٔ شمسی ۲۲۰ کیلومتر بر ثانیه است و گردش خورشید پیرامون مرکز کهکشان راه شیری حدود ۲۲۵ میلیون سال به طول می‌انجامد. این مدت زمان یک سال کهکشانی نامیده می‌شود. بازپسین باری که منظومهٔ شمسی در این موقعیت بود، دایناسورها بر روی زمین زندگی می‌کردند. کهکشان MACS۰۶۴۷-JD
کهکشان MACS0647-JD با فاصله ۱۳/۳ میلیارد سال نوری از زمین، دورترین کهکشان رصد شده توسط انسان تا به امروز می‌باشد.این کهکشان که خود را به صورت یک لکه کوچک قرمز رنگ نمایان کرده‌است، از نظر اندازه تنها کسر کوچکی از اندازه کهکشان راه شیری است. به گفته اخترشناسان نور این کهکشان ۱۳/۳ میلیارد سال در سفر بوده تا به زمین برسد و مشاهده آن‌ها از این کهکشان، تنها ۴۲۰ میلیون سال پس از انفجار بیگ بنگ بوده‌است. این کهکشان آنقدر دور است که اخترشناسان ازآن به عنوان یک نگاه زیر چشمی به زمان گذشته یاد می‌کنند،در حقیقت زمانی که جهان ۳ در صد سن کنونی خود را دارا بوده‌است. برای کشف چنین کهکشانی از روشی به نام همگرایی گرانشی استفاده می‌کنند در واقع در این روش کهکشان‌هایی را زیر نظر قرار می‌دهند که در پشت خوشه‌های کهکشانی سنگین قرار گرفته باشند.کهکشان MACS0647-JD چنان کوچک است که ممکن است در قدم‌های اول برای شکل‌گیری کهکشانی بزرگتر باشد. در حقیقت آنالیز اطلاعات بدست آمده نشان می دهد که عرض کهکشان کمتر از ۶۰۰ سال نوری است. تصویر این کهکشان توسط ۱۷ فیلتر و سر هم کردن طول موج‌های نزدیک به ماورا بنفش و مادون قرمز و ۳ دوربین میدان دید گسترده تلسکوپ فضایی هابل بدست آورده شده‌است. منظومه شمسی
منظومهٔ خورشیدی از انفجار یک اَبَرنواَختر و فروریزش یک اَبرِ ملکولی چرخان پدید آمد و هویت آن در دوران رنسانس (نوزایش) و با مشاهدات افرادی از جمله گالیلئو گالیله دوباره مطرح و شواهد انکارناپذیر آن بر پایهٔ محاسبات او ارائه‌شد. این منظومه در بازوی شکارچی، کهکشان راه شیری واقع‌شده و ۲۶٬۰۰۰ سال نوری از مرکز کهکشانی فاصله، و در کنارهٔ کهکشان قرار دارد. خورشید بیش از ۹۹٫۸ درصد جرم منظومهٔ خورشیدی را تشکیل می‌دهد و سرچشمهٔ انرژی بسیار از جمله گرما و نور است. این ستاره یک ستارهٔ نوع جی رشتهٔ اصلی و عضوی از تودهٔ ستارگان نخستین است. مانایی منظومهٔ خورشیدی به مانایی خورشید وابسته است. مرکز کهکشانی
مرکز کهکشانی در فاصلهٔ حدودی ۷٫۶ کیلو پارسک (۲۴٬۸۰۰ سال نوری) از زمین در جهت صورت فلکی کمان قرار گرفته‌است. ابر ماژلانی بزرگ
ابر ماژلانی بزرگ (LMC) کهکشانی در همسایگی کهکشان راه شیری است. فاصله‌اش از کهکشان راه شیری ۴۸٫۵ کیلو پارسک است و بنابراین سومین کهکشان نزدیک به راه شیری شمرده می‌شود. ابر ماژلانی بزرگ با قطر ۱۴ هزار سال نوری، پنجمین کهکشان بزرگ گروه محلی است. راه شیری
این نام اصطلاح لاتینِ "via lactea" است که دلیل این نام‌گذاری، دیده شدنِ نوارهٔ کم‌رنگی از نورِ تشکیل شده، به‌وسیلهٔ ستاره‌های وابسته به کهکشان است که از زمین به این‌گونه دیده می‌شود. برخی منابع به‌طور قاطع گفته‌اند که عبارتِ راه شیری منحصراً اشاره به نواره نوری دارد که خودِ کهکشان در شب تولید می‌کند، در حالی که نامِ کهکشانِ راه شیری باید برای اشاره به خودِ کهکشان هم به‌کار رود. با این حال، معلوم نیست گستردگی این قرار داد چگونه است، و عبارت راه شیری به‌طور مداوم در هر دو مفهوم استفاده می‌شود. در ادبیات فارسی با نام راه کاهکشان معروف است. چون مانند این است که کاه در پهنای آسمان کشیده شده‌است. مسیه ۹۶
مسیه ۹۶ (یا "NGC 3368") یک کهکشان مارپیچی متوسط در فاصله حدود 31 میلیون سال نوری و در صورت فلکی شیر است.که توسط پیر مچاین و در سال ۱۷۸۱ میلادی کشف شده‌است. گلیز ۵۸۱ جی
گلیز ۵۸۱ جی که با نام‌های "Gl ۵۸۱g" و "GJ ۵۸۱g" نیز شناخته می‌شود، یک سیارهٔ فراخورشیدی تأییدنشده و ششمین سیاره‌ای است که در مدار کوتولهٔ سرخی به نام گلیز ۵۸۱ می‌چرخد و حدود ۲۰٫۴۲ سال نوری (معادل با ۱، ۹۴×۱۰ کیلومتر) از زمین فاصله دارد. این سیاره در صورت فلکی ترازو قرار دارد و انتظار می‌رود که مانند زمین آب مایع بر روی سطح خود داشته باشد. گرانش این سیاره تقریباً ۱٫۳ تا ۱٫۸ برابر زمین است. "گلیز ۵۸۱ جی" در اواخر سپتامبر ۲۰۰۷ توسط گروه تحقیقاتی پروفسور استیفن فوگت، ، پس از یک دهه کاوش کشف شد و شبیه‌ترین سیاره به زمین است که تاکنون شناخته شده‌است. کهکشان آندرومدا
کهکشان آندرومِدا ، امرأه المسلسله یا کهکشان زنِ برزنجیر یک کهکشان مارپیچی واقع در صورت فلکی آندرومدا است که حدود ۲٫۵ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری فاصله دارد. با اینکه آندرومدا نزدیک‌ترین کهکشان مارپیچی به کهکشان راه‌شیری است، ولی نزدیک‌ترین کهکشان نیست. آندرومدا بزرگ‌ترین کهکشان از گروه کهکشانیِ محلی است که شامل راه شیری، آندرومدا، کهکشان مثلث ،ابر ماژلانی بزرگ، ابر ماژلانی کوچک، مسیه ۳۲، مسیه ۱۱۰ و ۳۵ کهکشان کوچکتر است. سیاره بی‌ستاره
برآورد شده‌است که تعداد سیاره‌های سرگردان در کهکشان راه شیری باید از ۲ برابر تا صد هزار برابر تعداد ستاره‌های موجود در این کهکشان باشد. معنی آن این است که تعداد این‌گونه سیاره‌ها رقمی بین ۱۰ × ۴ و ۱۰× ۲۰۰ است. کهکشان ۱۱۰۱
کهکشان ۱۱۰۱ کهکشانی بسیار بزرگ است که در وسط خوشهٔ ای 2029(Abell 2029)قرار گرفته‌است. طولش به ۶ میلیون سال نوری می‌رسد، درحالی که طول کهکشان راه شیری یکصد هزار سال نوری است. در واقع کهکشان ۱۱۰۱ حدود شصت برابر راه شیری است و بزرگترین کهکشان به حساب می‌آید.اخیرا سیگنال های رادیویی زیادی از سمت این کهکشان دریافت شده است . کهکشان فرفره
کهکشان فرفره ، که با نام‌های مسیه ۱۰۱ () ام۱۰۱ () یا ان‌جی‌سی ۵۴۵۷ () نیز شناخته می‌شود، یک کهکشان مارپیچی است که در فاصلهٔ از زمین و در صورت فلکی خرس بزرگ قرار دارد. این کهکشان در سال ۱۷۸۱ توسط پیر مشن کشف شد و این کشف در همان سال با شارل مسیه در میان گذاشته‌شد. مسیه موقعیت این کهکشان را برای درج در "فهرست اجرام مسیه" به‌عنوان یکی از مدخل‌های نهایی آن تأیید کرد. زمین
زَمین، سومین سیارهٔ منظومه شمسی است که در فاصلهٔ ۱۴۹٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومتری از ستارهٔ خورشید قرار دارد. از نظر واژه‌شناسی ایرانی، زم در زبان اوستایی به معنای سرد بوده‌است که با پسوند «ین»، واژهٔ زمین را به معنای «جسم سرد» به وجود آورده‌است. نام این سیاره در زبان عربی «الأرض» (جمع: اراضی) است و نام زمین تنها نام فارسی و غیر عربی یک سیاره در منظومهٔ خورشیدی است که به‌طور گسترده در فارسی رایج است. این سیاره چگال‌ترین (به دلیل دارا بودن منابع وسیع آهن و فلزات دیگر) و از نظر بزرگی پنجمین سیاره از هشت سیارهٔ منظومهٔ خورشیدی است. همچنین در میان چهار سیارهٔ سنگی گردان به دور خورشید (عطارد، زهره، زمین و مریخ) زمین بزرگ‌ترین آن‌ها است. گاهی از آن با نام‌های جهان و تیله آبی نیز یاد می‌شود. نام لاتین آن "Terra" است. در منظومهٔ خورشیدی، فاصلهٔ زمین تا خورشید بین فاصلهٔ زهره تا خورشید و فاصلهٔ مریخ تا خورشید است. زمین جزو سیارات داخلی سامانهٔ خورشیدی به‌شمار می‌آید. زمین ششمین جسم در منظومهٔ خورشیدی بر پایهٔ جرم و حجم می‌باشد.  نزدیک به ۴٫۵۴ میلیارد سال (به صورت دقیق‌تر ۰٫۰۰۰۶ ± ۴٫۵۶۷۲ میلیارد سال) از پیدایش زمین می‌گذرد؛ و پیدایش حیات بر روی سطح آن در طول یک میلیارد سال پدیدار شد. هم‌اکنون زمین خانهٔ میلیون‌ها گونه از جانداران است که انسان یکی از آن‌ها است. زیست‌کرهٔ زمین با گذر زمان جو زمین و دیگر شرایط فیزیکی و شیمیایی این سیاره را دچار دگرگونی‌های شگرفی کرده‌است و محیطی را فراهم کرده‌است تا جانداران زنده بتوانند به رشد و زیست‌زایی بپردازند. همچنین در اثر این دگرگونی‌ها لایهٔ اوزون به دور این سیاره تشکیل شده‌است، لایه‌ای که با کمک میدان مغناطیسی زمین مانع از ورود پرتوهای آسیب‌رسان خورشید می‌شود و به این ترتیب اجازه می‌دهد در زمین زندگی ادامه یابد. ویژگی‌های فیزیکی، پیشینهٔ زمین‌شناسی و گردش زمین باعث شده‌اند تا زندگی در این دوره‌ها در آن پابرجا بماند و انتظار آن می‌رود که برای ۵۰۰ میلیون تا ۲٫۳ میلیارد سال دیگر نیز زندگی همچنان ادامه داشته باشد. ان‌جی‌سی ۷۵۳۸
ان‌جی‌سی ۷۵۳۸ یک سحابی گسیلشی در صورت فلکی قیفاووس است. این سحابی تا زمین ۹٬۱۰۰ سال نوری فاصله دارد اندازه این سحابی ۳۰۰ برابر منظومه شمسی است. این سحابی در بازوی برساووش در کهکشان راه شیری قرار دارد. این سحابی بیشتر در ناحیه فروسرخ نزدیک فعال است. سیاره فراخورشیدی
در ۲ ژانویه ۲۰۱۳ پژوهشگران و ستاره‌شناسان مؤسسه فناوری کالیفرنیا اعلام کردند که در کهکشان راه شیری به ازای هر ستاره دست کم یک سیاره موجود است. این مؤسسه تعداد سیاره‌های فراخورشیدی را ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد عدد، برآورد کرده‌است. پژوهش بر روی سیاره‌های ستارهٔ کپلر ۳۲ نشان می‌دهد که سامانه‌های سیاره‌ای ممکن است الگو و قاعده‌ای برای ستاره‌های کهکشان راه شیری به‌شمار بروند. کهکشان
"کهکشان آندرومدا-M۳۱" بزرگترین کهکشان در گروه کهکشان‌های محلی است و در فهرست شارل مسیه M۳۱ نامگذاری شده‌است. این کهکشان در فاصله ۲٬۵۵۵٬۰۰۰ سال نوری جای دارد. گروه کهکشان محلی شاملM31,M32,M33,M۱۱۰ و کهکشان راه شیری است. این جرم آسمانی با چشم غیرمسلح دیده می‌شود. برای نخستین بار به دست عبدالرحمن الصوفی به نام ابر کوچک (Little Cloud) شناخته شده بود، در حالی که چارلز مسیه آن را در ۱۳ آگوست سال ۱۷۶۴ در کاتالوگش به ثبت رسانید. تا زمان زیادی گمان می‌شد که آندرومدا نزدیکترین کهکشان به ماست، حتی ویلیام هرشل هم این لغزش را کرد. جرم این کهکشان نزدیک به ۳۰۰–۴۰۰ میلیارد برابر جرم خورشید است. نظریه‌ها در مورد آندرومدا زمانی تغییر کرد که ادوین هابل، ستاره‌شناس پُرآوازه، با تلسکوپ ۱۰۰ اینچی ساخته شده در سال ۱۹۱۷ نزدیک لس آنجلس توانست برای نخستین بار ستاره مشخصی را در بازوهای این کهکشان پیدا کند. این ستاره‌ها مانند ستاره‌های فراوانی هستند که در کهکشان راه شیری می‌توان پیدا کرد ولی آن‌ها بسیار کم نور بودند. ادوین هابل همچنین سه ستارهٔ متغیر را پیدا کرد که یکی از آن‌ها جزء متغیرهای قیفاووسی بود، متغیرهایی که تغییرات درخشندگی آن‌ها قابل پیش‌بینی بود. این ستارگان و متغیرهای پیدا شده به دست ادوین هابل او را به این اندیشه واداشت که این کهکشان نمی‌تواند یک خوشهٔ ستاره‌ای در کهکشان ما باشد، بلکه این یک کهکشان بسیار دور از ما است. گروه سنگ‌تراش
گروه سنگ‌تراش () یک گروه غیر متراکم از کهکشان‌هاست که در نزدیکی قطب کهکشانی جنوب قابل رویت است. گروه سنگ‌تراش، نزدیک‌ترین گروه کهکشانی به گروه محلی است که فاصلهٔ مرکز آن با کهکشان راه شیری است. کپلر (فضاپیما)
آخرین جمع‌بندی‌ها نشان می‌دهد که یک‌پنجم ستاره‌های موجود در کهکشان راه شیری، قد، قواره و مشخصات نزدیک به خورشیدِ منظومهٔ خورشیدی ما را دارا هستند. با یک حساب سرانگشتی رقمی بالاتر از ۱۰ میلیارد ستاره شبیه خورشید در کهکشان ما وجود دارند که ممکن است سیاره‌های مشابه زمین داشته باشند. راه شیری
درخشندگی سطحی کهکشان راه شیری کم است و تنها در آسمانی با حد قدر ۵٫۱ یا بیشتر قابل رویت است. به این ترتیب در مناطق شهری و حومه که آلودگی نوری قابل توجهی وجود دارد و همچنین در شب‌هایی که ماه در آسمان نورافشانی می‌کند، دیدن آن ممکن نیست. کهکشان
بیشتر کهکشان‌ها جزو خوشه‌ها یا گروه‌های کهکشانی هستند که توسط نیروی گرانش در کنار هم باقی می‌مانند. کهکشان راه شیری جزو خوشه‌ای کوچک و با شکل ناهمگون است که گروه محلی خوانده می‌شود. خوشه‌های ناهمگون دربرگیرنده شمار گوناگونی از چند کهکشان یا چندین هزار کهکشان از انواع گوناگون هستند. خوشه سامان‌مند دربرگیرنده نزدیک به ۱۰۰۰ کهکشان می‌باشد که به صورت فشرده‌ای گرد هم آمده و شکل کمابیش کروی، بوجود آورده‌اند، بیشتر این کهکشان‌ها بیضوی هستند. حتی در چنین گروه بهم فشرده‌ای، کهکشان‌ها از یکدیگر صدها هزار سال نوری فاصله دارند. خوشه‌هایی که در کنار هم جای دارند، ساختارهای بزرگتری به نام ابرخوشه تشکیل می‌دهند. دورترین شیء قابل دیدن با چشم غیر مسلح در جهان صورت فلکی آندرومدا است. این کهکشان در فاصله‌ای برابر ۲٫۲ میلیون سال نوری از زمین جای دارد. نزدیکترین کهکشان‌ها به کهکشان راه شیری ابرهای ماژلانی بزرگ و کوچک می‌باشند که به ترتیب در فاصله‌ای حدود ۱۷۰٬۰۰۰ و ۱۹۰٬۰۰۰ سال نوری از زمین جای دارند. گیتی
ناحیه فضایی که قابل رویت با تلسکوپ باشد، جهان قابل مشاهده نامیده می‌شو که به مکان ناظر بستگی دارد. فاصله ویژه - یعنی فاصله‌ای که در زمان مشخص مثلاً زمان حال، اندازه‌گیری شود و مربوط به آن زمان است - میان زمین و لبه جهان قابل مشاهده در حدود ۴۶ میلیارد سال نوری(۱۴ میلیارد پارسک) است، پس قطر جهان قابل مشاهده در حدود ۹۳ میلیارد سال نوری است. مسافت پیموده‌شده توسط که نوری که از لبه جهان قابل مشاهده می‌آید، تقریباً برابر است با سن جهان ضرب در سرعت نور؛ . البته این عدد را نمی‌توان به عنوان فاصله در هر زمانی شمار آورد، زیرا لبه‌های جهان قابل مشاهده و زمین از آن زمان تا کنون دورتر شده‌اند.برای درک میزان بزرگی جهان قابل مشاهده، در نظر بگیرید که قطر یک کهکشان معمولی در حدود ۳۰٬۰۰۰ سال نوری (۹/۱۹۸ کیلو پارسک) است و فاصلهٔ دو کهکشان همسایه به‌طور معمول در حدود ۳ میلیون سال نوری (۹۱۹/۸ کیلو پارسک) است. به عنوان مثال، قطر کهکشان راه شیری تقریباً بین ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۱۸۰٬۰۰۰سال نوری است،و نزدیکترین کهکشان خواهر آن، کهکشان زن برزنجیر است، که تقریباً ۲٫۵ میلیون سال نوری از آن فاصله دارد کهکشان جسم هوگ
بین این دو، شکافی وجود دارد که کاملاً تاریک به نظر می‌رسد. این مسئله که «جسم هوک» و حلقهٔ ستارگان و گاز آن چگونه تشکیل شده، هنوز یک راز است. اما فرضیات پیدایش شامل برخورد یک کهکشان در میلیاردها سال پیش و اثر گرانشی یک نوار مرکزی است که بتازگی ناپدید شده‌است. اخیراً با استفاده از یک الگوریتم نویززدایی هوشمند مصنوعی مجدداً پردازش شده‌است. مشاهدات در طول موج رادیویی نشان می‌دهد که جسم هوگ در میلیاردها سال پیش با یک کهکشان کوچکتر ادغام نشده‌است. این شی فضایی حدود ۱۰۰ هزار سال نوری گستردگی دارد و در فاصلهٔ تقریبی ۶۰۰ میلیون سال نوری از ما واقع شده‌است. به‌طور شانسی در این تصویر در موقعیت ساعت ۷ و فاصلهٔ خالی بین کهکشان و حلقهٔ ستارگان یک کهکشان مارپیچی دیده می‌شود که در فاصله دورتری از جسم هوگ قرار دارد. می‌توان گفت که این کهکشان به ما نشان می‌دهد که برخورد و ادغام شدن کهکشان راه شیری و آندرومدا چگونه است. تشکیل و تکامل منظومه شمسی
منظومه شمسی به تنهایی در کهکشان راه شیری سفر می‌کند و مدارش تقریباً در فاصله ۳۰ هزار سال نوری از مرکز کهکشانی قرار دارد. سرعت آن حدوداً ۲۲۰ کیلومتر بر ثانیه است. مدت مورد نیاز منظومه شمسی برای زدن یک دور کامل به دور مرکز کهکشانی، یعنی سال کهکشانی، بین ۲۲۰ تا ۲۵۰ میلیون سال قرار دارد. منظومه شمسی از زمان تشکیل، حد اقل ۲۰ بار به دور کهکشان چرخیده‌است. راه شیری
هر بازوی چرخشی توصیف یک لگاریتم است، با انحرافی در حدود ۱۲ درجه. تا همین اواخر باور بر این بود که ۴ بازوی مارپیچی بزرگ وجود دارد که همه از نزدیکی مرکز کهکشان شروع می‌شوند، که اسامی آن‌ها از قرار زیر است: راه شیری
کهکشان برطبق نمودار بالستیکی در حرکت وضعی همان‌طور که در شکل نشان داده شده، در اطراف مرکزش می‌چرخد. اختلافی بین مشاهدهٔ نمودار بالستیکی (نسبتاً یکنواخت) و نمودار بالستیکی مستقر بر روی دانستن جرم ستاره‌ها و گازها در راه شیری (محو شدن نمودار بالستیکی) به ماده تاریک نسبت داد. ویلمن ۱
ویلمن ۱ یک کهکشان کوتوله‌ کم نور است. این کهکشان یکی از اقمار کهکشان ما یعنی کهکشان راه شیری می باشد و در فاصله ۱۲۰،۰۰۰ سال نوری از آن قرار دارد. رصدها نشان داده‌اند که جرم این کهکشان ۰.۴ (چهاردهم) میلیون برابر جرم خورشید است و این یعنی اینکه نسبت جرم به نور آن حدود ۸۰۰ است. نسبت بالای جرم به نور این کهکشان حاکی از غلبه ماده تاریک در آن است. ابر مولکولی
درحدود یک دهم جرم کهکشان راه شیری به‌صورت گازهای میان ستاره‌ای (ابر مولکولی) می‌باشد که نصف آن از هیدروژن اتمی و هلیوم، و بقیه نیز بیشتر از هیدروژن مولکولی و در حدود صد ماده مرکب دیگر می‌باشد. گازهای مولکولی به صورت توده ابرهای بزرگ سرد و نسبتا" چگال در فضا و بیشتر در بازوهای کهکشان‌های مارپیچی قرار دارند و جرم بعضی از آن‌ها حتی به یک میلیون برابر جرم خورشید هم می‌رسد. به توده‌هایی که جرم آن‌ها از ۱۰۰۰۰ برابر جرم خورشید بیشتر باشد ابر مولکولی غول پیکر گفته می‌شود. شکل‌گیری ستارگان جدید درون قسمت‌های چگال‌تر این ابرها رخ می‌دهد. فرایند شکل‌گیری ستارگان به سختی قابل دیده شدن است چون که توده‌های غبار جلوی نور ساطع شده از آن‌ها را می‌گیرد. دمای این ابرها می‌تواند حتی به ۱۰ درجه کلوین یا (۲۶۳- درجه سانتیگراد) برسد که بسیار سرد است وچگالی آن‌ها نیز به یک میلیاردیم ذره در مترمکعب یا یک ذره در یک میلیارد مترمکعب می‌رسد و با این چگالی کم همچنان چگالی آن در حدود یک میلیون برابر بیشتر از محیط بین ستاره‌ای می‌باشد. اچ آر ۵۱۷۱
اچ آر ۵۱۷۱ ( به انگلیسی: HR 5171 ) یک ستاره فراغول زرد واقع در صورت فلکی قنطورس است. فاصله این ستاره تا زمین ۱۲ هزار سال نوری بوده و جزو ۱۰ ستاره بزرگی است که تا کنون کشف شده. طول موجی که این ستارهٔ غول‌پیکر می‌تابد بسیار شبیه به خورشید است اما قطر آن ۱۳۰۰ بار بزرگ‌تر است. به عبارت دیگر اگر خورشید را از مرکز منظومهٔ شمسی برداریم و این ستارهٔ فراغول را جایگزین کنیم٬ همهٔ سیارات از تیر تا مشتری را در بر خواهد گرفت. کهکشان چرخ گاری
کهکشان چرخ گاری (همچنین شناخته شده به عنوان "ESO 350-40 یا PGC 2248") یک کهکشان عدسی و حلقه کهکشان در حدود 500 میلیون سال نوری دورتر در صورت فلکی مجسمه‌سازاست. قطر این کهکشان حدود 150 هزار سال نوری تخمین زده شده‌است. در سال ۱۹۴۱ آقای فریتس تسوئیکی این کهشکان را کشف کرد. تسوئیتسکی این کشف خود را این چنین یاد کرد "یکی از پیچیده‌ترین مجموعه‌هایی که باید بر اساس دینامیک ستارگان باید توضیحی برای آن یافت ." راه شیری
مرکز کهکشانی یک جسم بزرگ به هم پیوسته‌است که به نظر می‌رسد بقیه مواد به دور آن می‌چرخند. یک منبع رادیویی قوی با نام کماندار به این فکر افتاده‌است که از مرکز کهکشان راه شیری عکس‌برداری کند، که اخیراً تأیید شده که دارای یک سیاه چالهٔ بسیار حجیم در مرکز آن است. تصور می‌شود که بیشتر کهکشان‌ها دارای یک سیاه چالهٔ بسیار بزرگ در مرکزشان هستند. خورشید
هم‌اکنون خورشید در حال سفر از میان ابر میان‌ستاره‌ای محلی در ناحیهٔ حباب محلی در لبهٔ بازوی شکارچی از کهکشان راه شیری است. از میان ۵۰ ستاره‌ای که تا شعاع ۱۷ سال نوری، در همسایگی زمین قرار دارند، (نزدیک‌ترین آن‌ها یک کوتولهٔ سرخ به نام پروکسیما قنطورس است که ۴٫۲ سال نوری فاصله دارد) از دیدگاه جرم، خورشید رتبهٔ چهارم را در میان آن‌ها دارد. اگر از قطب شمالی کهکشان نگاه کنیم، خورشید به صورت ساعت‌گرد به گرداگرد مرکز کهکشانی راه شیری در گردش است و از آن نقطه نزدیک به ۲۴٬۰۰۰ تا ۲۶٬۰۰۰ سال نوری فاصله دارد، انتظار می‌رود که این گردش ۲۲۵ تا ۲۵۰ میلیون سال دیگر به پایان برساند و دور خود را کامل کند. از آنجایی که کهکشان ما نسبت به تابش زمینهٔ کیهانی (CMB) در راستای صورت فلکی مار باریک با سرعت ۵۵۰ کیلومتر بر ثانیه در حرکت است، در نتیجه سرعت به‌دست آمده برای خورشید نسبت به CMB در راستای صورت‌های فلکی پیاله یا شیر، ۳۷۰ کیلومتر بر ثانیه می‌شود. سیاره
چندین هزار سیاره در اطراف ستارگان (سیارات برون‌خورشیدی یا برون‌سیاره‌ها) دیگر در کهکشان راه شیری کشف شده‌اند: تا تاریخ یکم ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ۴٬۷۷۷ سیارهٔ برون‌خورشیدی در ۳۵۳۴ سامانهٔ سیاره‌ای (که ۷۸۵ تا از آن‌ها سامانه‌های چندسیاره‌ای هستند) کشف شده که اندازه‌های آن‌ها از سیاراتی در اندازهٔ کمی بزرگ‌تر از ماه تا غول‌های گازی با بزرگی دوبرابر مشتری متغیر است. از میان آن‌ها بیش از ۱۰۰ سیاره هم‌اندازهٔ زمین هستند که فاصلهٔ ۹ تای آن‌ها از ستاره‌هایشان به اندازهٔ فاصلهٔ زمین از خورشید، یعنی در محدودهٔ کمربند حیات است. در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۱ تیم تلسکوپ فضایی کپلر، کشف نخستین سیاره‌های زمین‌سان برون‌خورشیدی را گزارش داد: کپلر-۲۰ای و کپلر-۲۰اف که به دور ستاره خورشیدسان کپلر-۲۰ می‌گردند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۲، با بررسی داده‌های ریزهمگرایی گرانشی تخمین زد که به ازای هر ستاره در کهکشان راه شیری حداقل ۱٫۶ سیاره وجود دارند. گمان می‌رود که یکی از هر پنج ستاره خورشیدسان ، یک سیاره هم‌اندازه زمین در ناحیه قابل سکونت خود دارد. ان‌جی‌سی ۳۴۸۹
ان‌جی‌سی ۳۴۸۹ یک کهکشان عدسی است که در صورت فلکی شیر واقع شده‌است. این کهکشان در فاصله حدود ۳۰ میلیون سال نوری از زمین واقع شده‌است، که با توجه به ابعاد ظاهری آن، به معنای آن است که NGC 3489 حدود ۳۰٬۰۰۰ سال نوری عرض دارد. ان‌جی‌سی ۳۴۸۹ توسط ویلیام هرشل در ۸ آوریل ۱۷۸۴ کشف شد. راه شیری
اخترشناسان معتقدند که راه شیری تقریباً با ۶۳۰ کیلومتر بر ثانیه نسبت به شکل‌های محلی حرکت مرجع است که حرکتشان از hobble ناشی است حرکت می‌کند. اگر کهکشان با۶۰۰ کیلومتر بر ثانیه حرکت کند زمین با ۵۱٫۸۴ میلیون کیلومتر بر روز یا بیشتر از ۱۱۸٫۹ بیلیون کیلومتر بر سال حرکت می‌کنند. کمربند حیات
از سال ۱۹۵۳ میلادی که مفهوم کمربند حیات برای نخستین‌بار مطرح شد، تاکنون سیاره‌های بسیاری در این نواحی یافت شده‌اند که بیشتر آن‌ها ابرزمین یا غول گازی با ابعادی بسیار بزرگ‌تر از زمین هستند، چرا که شناسایی اینگونه سیارات آسان‌تر است. در ۴ نوامبر ۲۰۱۳ میلادی ستاره‌شناسان اعلام کردند که بر اساس اطلاعات تلسکوپ فضایی کپلر امکان وجود نزدیک ۴۰ میلیارد سیارهٔ زمین‌سان در کهکشان راه شیری وجود دارد که در کمربند حیات در حال گردش حول ستارهٔ خود باشند، نزدیک‌ترین آن‌ها در حدود ۱۲ سال نوری از زمین فاصله دارد. بازوی برساووش
بازوی برساووش یکی از دو بازوی مارپیچی بزرگ کهکشان راه شیری است. بازوی سپر-قنطورس نیز بازوی مارپیچی بزرگ دیگر این کهکشان است. شعاع بازوی برساووش شعاعی در حدود ۱۰/۷ کیلوپارسک است. پنداشته می‌شود که بازوی شکارچی که منظومهٔ خورشیدی و زمین در آن واقع‌اند، در بازوی برساووش قرار دارد. گلیز ۵۸۱ سی
منظومهٔ گلیز ۵۸۱ حدود ۲۰٫۳۷ سال نوری (معادل ۱۹۲ تریلیون کیلومتر یا ۱۱۹ تریلیون مایل) با زمین فاصله دارد و از نظر کیهان‌شناسی در فواصل نسبتاً نزدیک به زمین قرار می‌گیرد. این منظومه در صورت فلکی ترازو جای دارد. فاصلهٔ منظومه نسبت به زمین و مختصات مِیل و بُعد آن مکان دقیق آن را در کهکشان ما قرار می‌دهد. اخترشناسی
اندازه‌گیری میزان سرعت زاویه‌ای ستاره‌های نزدیک به کره زمین یکی از اساسی‌ترین کارها در تعیین نردبان فاصله کیهانی است که برای اندازه‌گیری مقیاس جهان طراحی شده‌است. اندازه‌گیری سرعت زاویه‌ای ستاره‌های مجاور عامل مهمی در آگاهی از ویژگی‌های ستاره‌های دور محسوب می‌شود چرا که این ویژگی‌ها قابل مقایسه هستند. محاسبه سرعت شعاعی و حرکت واقعی سینماتیک حرکت این مجموعه اجرام در کهکشان راه شیری را آشکار می‌سازد. همچنین از یافته‌های اخترشناسی در اندازه‌گیری توزیع ماده تیره در کهکشان استفاده می‌شود. جی جی ۱۱۳۲ب
این سیاره یکی از مهم‌ترین سیاراتی شناخته شده است که بیرون از سامانهٔ خورشیدی پیدا شده است. چرخش این سیاره، پیرامون ستاره‌ای است به نام گلیز ۱۱۳۲، کوتوله سرخی که با زمین ۳۹ سال نوری فاصله دارد. اهمیت این کشف برای اندازهٔ آن است که ۱/۲ برابر کره زمین است و همچنین فاصلهٔ نزدیکی که با زمین دارد. از آنجایی که ستاره میزبان نزدیک زمین است و شعاع آن ۲۱ درصد شعاع خورشید است، تلسکوپ‌های موجود و زودآیند، خواهند توانست به رصد ترکیب و دینامیک آن بپردازند. زیست فرازمینی
در هر کهکشانی مانند راه شیری ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره وجود دارد و کیهان‌شناسان تخمین می‌زنند ۴۰۰ میلیارد کهکشان در عالم موجود است؛ بنابراین پذیرفتنی نیست اگر بگوییم سیارهٔ کوچک ما در کنار ستارهٔ عادی‌مان تنها مکان پذیرای حیات در عالم است؛ اما تنها زیستگاهی که تاکنون در عالم می‌شناسیم زمین خودمان است. در اینجا به دلیل گستردگی مطلب، بحث دربارهٔ حیات در کیهان را به حوزهٔ کوچک‌تر آن یعنی منظومهٔ خورشیدی محدود خواهیم کرد و به احتمال وجود حیات و سیارات و اقمار پذیرای آن می‌پردازیم. راه شیری
در حدود ۲۰۸ ستاره با درخشندگی بیشتر از ۵/۸در ۱۵ پارسکی خورشید قرار دارند. به عبارت دیگر ۶۴ ستاره ناشناخته در ۵ پارسکی خورشید قرار دارد. چگالی ای در حدود ۱۲۲/۰در هر مکعب در یک پارسک؛ و این نشان دهندهٔ این واقعیت است که بیشتر ستاره‌ها از درخشندگی کمتر از ۵/۸برخوردارند. پروکسیما قنطورس
با اختلاف منظر ۷۷۲٫۳ ± ۲٫۴ دقیقه قوسی اندازه‌گیری شده توسط ابرخس (اندازه‌گیری توسط تلسکوپ فضایی هابل مقدار ۷۶۸٫۷ ± 0.3 دقیقه قوسی می‌دهد)، پروکسیما قنطورس با زمین ۴٫۲ سال نوری فاصله دارد، یا ۲۷۰٬۰۰۰ برابر فاصله خورشید تا زمین. از بهترین نقطه زمین زاویه جدایی برابر ۲٫۱۸° خواهد بود یا چهار برابر قطر زاویه‌ای ماه کامل. پروکسیما همچنین حرکت مخصوص ۳٫۸۵ ثانیه قوسی در هر سال دارد. و سرعت شعاعی km/s۲۱٫۷ نیز دارد. به علت حرکت پروکسیما قنطورس، این ستاره فقط در ۳۲٬۰۰۰ سال آینده نزدیک‌ترین ستاره به زمین خواهد بود و بعد از آن ستاره‌ای با نام رز ۲۴۸ نزدیک‌ترین ستاره به زمین خواهد شد. آنگاه فاصله پروکسیما قنطورس تا زمین ۳٫۱۱ سال نوری خواهد بود و تا ۲۶٬۷۰۰ سال دیگر همین مقدار را تقریباً خواهد داشت. در سال ۲۰۱۰ (V. V. Bobylev) در محاسبات خود پیش‌بینی نزدیکترین فاصله را ۲٫۹۰ سال نوری در ۲۷۴۰۰ سال آینده دانست. محاسبهٔ دیگری در سال ۲۰۱۴ توسط (C. A. L. Bailer-Jones) نزدیک‌ترین فاصله را ۳٫۰۷ سال نوری و زمان آن را ۲۶٬۷۱۰ سال دیگر پیش‌بینی کرده‌است. . فاصلهٔ چرخش پروکسیما قنطورس از مرکز کهکشان راه شیری بین ۸٫۳ تا ۹٫۵ کیلوپارسک متغیر است و خروج از مرکز این مدار ۰٫۰۰۷ محاسبه شده‌است. گیتی
توزیع ماده، ماده تاریک و انرژی تاریک در سراسر گیتی در فواصل بزرگتر از ۳۰۰ میلیون سال نوری، یکنواخت و همگن است. اما در مقیاس‌های طولی کوتاهتر مواد تشکیل توده می‌دهند؛ بسیاری از اتمها متمرکز شده و تشکیل ستاره می‌دهند و بیشتر ستارگان گرد هم آمده و کهکشان‌ها را می‌سازند، بیشتر کهکشان‌ها در کنار هم تشکیل خوشه، ابرخوشه و در نهایت رشته‌کهکشان‌های عظیم را شکل می‌دهند. جهان قابل مشاهده شامل حدود ۲۰۰ میلیارد کهکشان و (۱) ستاره است (بیشتر از تعداد تمام دانه‌های شن روی زمین). اندازه کهکشان‌ها به‌طور معمول در طیفی از کهکشانهای کوتوله با کمتر از ده میلیون (۱۰) ستاره، تا کهکشان‌های غول‌پیکر با یک تریلیون (۱۰) ستاره، متغیر است. در بین این ساختارها فضاهای پوچ هستند که قطری بین با ۱۰–۱۵۰ مگاپارسک (۳۳–۴۹۰ میلیون سال نوری) دارند. کهکشان راه شیری در گروه محلی کهکشان‌ها قرار دارد که خود درون ابرخوشه لانیاکیا قرار دارد. طول این ابرخوشه در حدود ۵۰۰ میلیون سال نوری است در حالی که اندازه گروه محلی در حدود ۱۰ میلیون سال نوری است. در جهان نواحی بسیار گسترده‌ای از فضاهای نسبتاً خالی نیز وجود دارند؛ بزرگترین ناحیه پوچ شناخته شده پهنایی برابر با ۱٫۸ میلیارد سال نوری (۵۵۰ مگاپارسک) دارد. جهان قابل مشاهده در مقیاس‌های بسیار بزرگتر از ابرخوشه‌ها همسانگرد است؛ یعنی از روی زمین، ویژگی‌های آماری جهان در همه جهات یکسان هستند. جهان در یک تابش ریزموج بسیار همسانگرد غوطه‌ور است که متناظر با یک طیف تعادل گرمایی جسم سیاه با دمای تقریبی ۲٫۷۲۵۴۸ درجه کلوین است. این فرضیه که جهان در مقیاس‌های بزرگ همگن و همسانگرد است، اصل کیهان‌شناختی نام دارد. جهانی که همگن و همسانگرد باشد از تمام زوایای دید یکسان به نظر می‌رسد و مرکزی ندارد. ان‌جی‌سی ۴۵۵۹
ان‌جی‌سی ۴۵۵۹یک کهکشان مارپیچی متوسط در صورت فلکی گیسو است که در فاصله‌ای حدود ۲۹ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد. مسیه ۹۵
مسیه ۹۵ (یا "M95" و "NGC 3351") یک کهکشان مارپیچی میله‌ای در فاصله ۳۳ میلیون سال نوری است که در صورت فلکی شیر قرار دارد. و توسط پیر مجاین و در سال ۱۷۸۱ کشف شد، و چهار روز بعد توسط شارل مسیه به فهرست اجرام مسیه افزوده شد.۰۹۵ فهرست کهکشان‌های ماهواره‌ای راه شیری
فهرست کهکشان‌های ماهواره‌ای راه شیری شامل همهٔ کهکشان‌های ماهواره‌ای تاکنون شناخته شدهٔ راه شیری و همچنین بقایایی از کهکشان‌های ماهواره‌ه‌ای پیشین است. این کهکشان‌ها که از راه شیری کوچکترند با کشش گرانشی ماهواره‌ای به آن متصل هستند. آن‌ها به‌عنوان بخشی از زیر گروه راه شیری هستند که بخشی از خوشه کهکشانی محلی، گروه محلی به حساب می‌آیند. ان‌جی‌سی ۵۰۷۸
ان‌جی‌سی ۵۰۷۸ یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی مار باریک است. و ساختار آن شبیه ان‌جی‌سی ۵۷۴۶ بوده و ۹۴ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد. سیاه‌چاله
کهکشان نزدیک زن برزنجیر در فاصله ۲٫۵ میلیون سال نوری سیاهچاله مرکزی به جرم ۱۰×(۲٫۳–۱٫۱) جرم خورشیدی دارد که از سیاهچاله کهکشان راه شیری بزرگتر است. به نظر می‌رسد که بزرگترین سیاهچاله کلان جرم در نزدیکی راه شیری سیاهچاله مرکزی کهکشان مسیه ۸۷ است که جرمی برابر با ۱۰×(۰٫۵±۶٫۴) جرم خورشیدی دارد که به فاصله ۵۳٫۵ میلیون سال نوری از ما قرار گرفته‌است. بزرگ‌ترین سیاهچاله شناخته شده تا تاریخ نوامبر ۲۰۰۸، سیاه چاله OJ 287 در صورت فلکی خرچنگ است که در فاصله ۳٫۵ میلیارد سال نوری واقع شده‌است و جرم آن" ۱۸ میلیارد برابر جرم خورشید " است. راه شیری (ابهام‌زدایی)
راه شیری کهکشانی است که منظومه شمسی در آن قرار دارد و ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد: کهکشان
یک کهکشان مارپیچی میله‌ای دارای یک هسته برآمدگی میانه‌ای کشیده شده و میله‌ای شکل است. هم‌زمان با چرخش هسته این‌طور به نظر می‌رسد که در هر سوی هسته یک بازو نیز می‌چرخد. برخی ستاره‌شناسان بر این باورند که کهکشان راه شیری نیز یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است. شکل کهکشان‌های مارپیچی و کهکشان‌های مارپیچی میله‌ای از کهکشان‌های با برآمدگی‌های میانه‌ای بزرگ با بازوهای نه چندان به هم پیوسته تا کهکشان‌های با برآمدگی‌های مرکزی کوچک و بازوهای آزاد متغیر است. اگر چه کهکشان‌های مارپیچی و مارپیچی میله‌ای پیش از این به عنوان دو گونه کهکشان جدا دسته‌بندی می‌شدند، ولی امروزه ستاره‌شناسان آن‌ها را همانند می‌دانند. کهکشان
شناخت بشر از کهکشان راه شیری به هزاران سال پیش بازمی‌گردد. پیشینیان ما نیز به وجود این نوار نقره‌ای رنگ در آسمان پی بردند. بسیاری از اقوام باستان بر این باور بودند که این نوار راهی است که در گذشتگان با گذر از آن به جهان دیگر مهاجرت می‌کنند. اقوامی دیگر باور داشتند که این نوار، پدیده‌ای خدایی است که شب‌ها خود را محافظانه بر روی جامعه انسانی می‌گستراند. شر ۲۵
شر ۲۵ ستاره‌ای در صورت فلکی شاه تخته است. فاصلهٔ این ستاره با زمین حدود ۲۰٬۰۰۰ سال نوری می‌باشد. اخترشناسی
سامانه خورشیدی درون کهکشان راه شیری در حال چرخش است که کهکشانی مارپیچی و بسته‌است که یکی از اعضای اصلی کهکشان‌های Local Group محسوب می‌شود. سامانه خورشیدی مجموعه‌ای از گاز، غبار، ستارگان و دیگر اجرام است که نیروی جاذبه آن‌ها را در کنار هم قرار داده‌است. از آنجا که زمین در بازوی خارجی پرگرد وغبار کهکشان راه شیری قرار دارد بخش عظیمی از این کهکشان از دیده‌مان پنهان است. کهکشان فرفره
ام۱۰۱، با قطری برابر با ۱۷۰٬۰۰۰ سال نوری، کهکشانی بزرگ محسوب می‌شود. برای مقایسه، قطر کهکشان راه شیری برای با ۱۰۰٬۰۰۰ سال نوری است. ام۱۰۱ حدود یک تریلیون ستاره دارد که دو برابر تعداد ستارگان موجود در راه شیری است. جرم دیسک این کهکشان حدود ۱۰۰ میلیارد جرم خورشیدی است و دارای برآمدگی مرکزی کوچکی با جرمی در حدود ۳ میلیارد جرم خورشیدی است. برخورد راه شیری و زن برزنجیر
کهکشان زن برزنجیر یا آندرومدا، نزدیک‌ترین کهکشان به کهکشان راه شیری است. اگر برخوردی میان این دو کهکشان عظیم صورت بگیرد، برخورد آن‌ها همچون عبور سایه‌هایی از درون یکدیگر خواهند بود. این برخورد بیش از آنکه برخوردی بین ستاره‌ها و سیاره‌ها باشد، زورآزمایی عظیمی است بین سیاهچاله‌های مرکزی این دو کهکشان. سرانجام، این دو سیاهچاله با هم یکی می‌شوند و کهکشان بیضوی جدیدی شکل می‌گیرد. کپلر-۱۱
کپلر-۱۱ (Kepler-۱۱) منظومه فراخورشیدی در کهکشان راه شیری است که با تلسکوپ فضایی کپلر سازمان ناسا کشف شده‌است و در فاصله دو هزار سال نوری از زمین شامل یک خورشید و دست کم شش سیاره می‌باشند که پنج عدد از این سیاره‌ها اندازه‌هایی قابل قیاس با کره زمین دارند. راه شیری
همان‌طور که برای بیشتر کهکشان‌ها مرسوم است، توزیع جرم در کهکشان راه شیری به گونه‌ای است که سرعت مداری بیشتر ستاره‌ها بستگی چندانی به فاصله از مرکز ندارد. به دور از برآمدگی مرکزی یا لبهٔ بیرونی، سرعت رایج ستاره‌ای بین ۲۱۰ تا۲۴۰ کیلومتر بر ثانیه‌است. از این رو سرعت مداری ستاره مستقیماً متناسب است با طول مسیری که می‌پیماید. این برخلاف وضعیت در داخل منظومهٔ شمسی است، که نیروی جاذبهٔ دو جسم و اجسامی که می‌چرخند دارای سرعت‌های متفاوت ولی مرتبط هستند. ان‌جی‌سی ۱۲۷۷
ان‌جی‌سی ۱۲۷۷ () یک کهکشان عدسی در صورت فلکی برساووش است. این کهکشان عضو خوشه برساووش و تقریباً در فاصله ۷۳ مگاپارسکی یا ۲۲۰ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری قرار دارد. قدر ظاهری آن ۱۴.۷ است و در ۴ دسامبر ۱۸۷۵ توسط لاورنس پارسونز کشف شد. راه شیری
صفحهٔ کهکشان با دائرةالبروج یا همان صفحهٔ مداری زمین (صفحهٔ منظومهٔ شمسی) تقریباً زاویه‌ای ۶۰ درجه می‌سازد. راه شیری بعد از کهکشان آندرومدا بزرگ‌ترین کهکشان در گروه محلی است. قطر صفحهٔ کهکشان راه شیری حدود ۱۰۰ هزار سال نوری یا ۳۰٬۰۰۰ پارسک است (تقریباً ۱۰ کیلومتر). ضخامت این صفحه در بیشتر نقاط حدود ۱٬۰۰۰ سال نوری است ولی در مرکز آن به ۱۲٬۰۰۰ سال نوری می‌رسد. ۹۰٪ از جرم کهکشان راه شیری، ماده تاریک است که برای تلسکوپ‌ها قابل مشاهده نیست و هیچگونه تابش الکترومغناطیسی جذب و دفع نمی‌کند. تعداد ستارگان کهکشان راه شیری بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد تخمین زده می‌شود. شمردن همه ستاره‌های یک کهکشان غیرممکن است. حتی در کهکشانی مانند اندرومدا که همسایهٔ نزدیک راه شیری است، تنها تعداد کمی از ستارگان بسیار پرنور را می‌توان با تلسکوپ تشخیص داد. دانشمندان با روش‌هایی مانند بررسی حرکت چرخشی کهکشان‌ها و همچنین طیف‌سنجی، جرم یک کهکشان را محاسبه می‌کنند. سپس بر اساس آن، تعداد ستارگان کهکشان را تخمین می‌زنند. شیر سه‌گانه
شیر سه‌گانه () که همچنین از آن به عنوان مجموعهٔ ام۶۶ نام برده می‌شود، مجموعهٔ کوچک از کهکشان‌ها با فاصله ۳۵ میلیون سال نوری از زمین است. این مجموعه کهکشان کوچک متشکل از سه کهکشان مارپیچی به نام ام۶۵، ام۶۶ و ان‌جی‌سی ۳۶۲۸ است. منظومه شمسی
هرمز یا مشتری بزرگ‌ترین سیارهٔ منظومهٔ شمسی و پنجمین سیارهٔ دور از خورشید است. این سیاره یکی از درخشان‌ترین اجرام آسمان شب است، تنها ماه، زهره و گاهی اوقات مریخ درخشان‌تر هستند. میانگین فاصلهٔ مشتری از خورشید برابر با ۷۷۷٬۹۲۰٬۰۰۰ کیلومتر (۵٫۲ واحد نجومی) است. قطر استوایی این سیاره تقریباً ۱۴۳٬۰۰۰ کیلومتر (۸۹٬۰۰۰ مایل) است و به اندازه‌ای بزرگ است که همهٔ سیارات دیگر منظومهٔ می‌توانند در آن جا بگیرند. هم‌چنین می‌توان ۱٬۳۰۰ کرهٔ زمین را درون مشتری جای‌داد. ترکیبات این سیاره مانند ترکیبات یک ستاره است و اگر سنگینی آن ۸۰ برابر شود، تبدیل به یک ستاره می‌شود. دورهٔ چرخش این سیاره ۹/۹۲۵ ساعت و تناوب مداری آن ۱۱ سال و ۳۱۳٫۸۳۹ روز است. راه شیری
راه شیری، تصور می‌شود که در جهت مجذوب‌کننده بزرگ حرکت می‌کند. گروه محلی (یک خوشه گرانش، شامل کهکشان‌های مقید، در میان دیگران، کهکشان راه شیری و کهکشان آندرومدا) قسمتی از ابر خوشه‌است که ابر خوشه محلی نام دارد. در نزدیکی مرکز خوشه دوشیزه‌است:اگرچه آن‌ها دور از یکدیگر در ۹۶۷ کیلومتر بر ثانیه درقسمتی از جریان هابل حرکت می‌کنند. انتظار است که سرعت کمتر خواهد شد. در نتیجه جاذبه گرانشی بین گروه‌های محلی و خوشه دوشیزه فاصله ی۱۶٫۸ میلیون PCرا می‌گیرد. منطقه اچ ۲
کهکشان ابر ماژلانی بزرگ که یک کهکشان اقماری از کهکشان راه شیری است و در حدود ۱۶۰ هزار سال نوری از کهکشان راه شیری فاصله دارد، دارای یک منطقهٔ غول آسای اچ دو به نام سحابی رتیل است. این سحابی متراکم‌ترین سحابی در گروه محلی است، همچنین این سحابی از لحاظ وسعت در جایگاه دوم گروه محلی قرار دارد. در واقع این سحابی به مراتب از سحابی جبار عظیم تر است و هزاران ستاره را در خود شکل می‌دهد که جرم برخی از آن‌ها به ۱۰۰ برابر خورشید نیز می‌رسد که به ستاره ولف–رایه معروفند. اگر سحابی رتیل به همان میزان سحابی جبار به زمین نزدیک بود، مانند یک قرص ماه کامل می‌درخشید. ابر نواخت اس‌ان ۱۹۸۷ای در خارج از سحابی رتیل رخ داده است. کهکشان
کهکشان راه شیری کهکشانی است که ما زمینیان در آن زندگی می‌کنیم. این کهکشان به شکل نوار درخشانی که آسمان را دور می‌زند و با استوای سماوی ۶۳ درجه زاویه می‌سازد. در شب‌های تاریک بدون ماه با چشم غیر مسلح دیده می‌شود. این نوار که در حقیقت مقطع کهکشان از دید خورشید می‌باشد ناهمگون بوده و اندازه پهنای آن میان ۳ تا ۳۰ درجه متفاوت است. روشنایی و پهنای نوار کهکشان در سمت صورت فلکی قوس بیشتر می‌باشد و در شب‌های تابستان بیشتر خودنمایی می‌کند دلیل این مسئله این است که میانه کهکشان راه شیری در این سمت جای دارد و زمانی که به صورت فلکی قوس نگاه می‌کنیم در واقع به قسمت‌های درونی آن نگاه می‌کنیم که شمار ستاره‌ها و سحابیهای آن بیشتر است. کهکشان راه شیری یک کهکشان مارپیچی با چند بازو می‌باشد. حتی با یک تلسکوپ کوچک می‌توان میلیون‌ها ستاره آن را دید که البته این ستارگان همه متعلق به بازوی جبار (یا بازوی محلی) هستند. ناهمگونی‌هایی که در کهکشان می‌بینیم ناشی از وجود ابرهای گازی و غباری تیره‌کننده (سحابی تاریک) هستند. کهکشان راه شیری به همراه دو کهکشان مارپیچی آندرومدا و کهکشان سه گوش و نزدیک به سی کهکشان کوتوله خوشه محلی کهکشانی را ساخته‌اند. کهکشان‌های کوتوله بر گرد سه کهکشان بزرگ مجموعه در حال چرخش بوده و در حقیقت اقمار این کهکشان‌ها به‌شمار می‌آیند. خورشید به همراه سامانه خود در فاصله حدود ۲۴۰۰۰ تا ۲۸۰۰۰ سال نوری از میانه کهکشان جای دارد و هر ۲۵۰ میلیون سال یک بار گرد مرکز آن می‌چرخد. با بررسی ۲۸ ستاره که در نزدیکی میانه کهکشان جای دارند آشکار شده که سیاهچاله ای با جرم نزدیک به ۴ میلیون برابر جرم خورشید در آنجا جای دارد. با توجه به قانون سوم کپلر دربارهٔ دو جسمی که دور هم می‌چرخند که در آن بیان می‌شود جرم جسم بزرگتر (که در اینجا همان کهکشان راه شیری است) بر حسب جرم خورشید برابر است با حاصل تقسیم توان سوم اندازه مدار جسم کوچکتر (که در اینجا خورشید است) بر حسب واحد نجومی بر توان دوم دوره چرخشی آن بر حسب سال و با توجه به اینکه خورشید در فاصله حدود ۸۰۰۰ پارسکی از مرکز کهکشان قرار دارد و دوره چرخش آن به گرد مرکز کهکشان در حدود ۲۲۵ میلیون سال است، جرم کهکشان در حدود ۹۰ میلیارد برابر جرم خورشید بدست می‌آید. این شماره با متمرکز کردن جرم همه موادی از کهکشان که درون مدار خورشید جای دارند در مرکز کهکشان بدست آمده‌است. طبیعی است که مقداری از جرم کهکشان هم در بیرون از مدار خورشید قرار دارد؛ یعنی این شماره، جرم این مواد را نشان نمی‌دهد. برای اندازه‌گیری جرم همه کهکشان از اندازه‌گیری سرعت ستاره و گازهایی که در فواصل دوری از مرکز کهکشان قرار دارند بهره برده می‌شود. دانشمندان دریافته‌اند که مؤثرترین راه اندازه‌گیری جرم کهکشان پژوهش در طول موجهای رادیویی است چرا که این امواج کمتر تحت تأثیر گازها و غبارهای درون کهکشانی هستند و با بررسی آن‌ها می‌توان به مشاهده مواد دورتری پرداخت. با این روش دانشمندان توانسته‌اند به نموداری از جرم موادی که در فواصل متفاوتی از مرکز کهکشان هستند دست پیدا کنند. این نمودار با نام نمودار چرخشی شناخته می‌شود. با کمک این نمودار آشکار شده که جرم کهکشان در بازهٔ ۱۵۰۰۰ پارسکی از میانه کهکشان نزدیک به ۲۰ میلیارد برابر جرم خورشید است. این گستره خوشه‌های کروی و بازوهای کهکشان را نیز در بر می‌گیرد. ممکن است گمان کنید برای اجرامی که فاصله آن‌ها تا میانه کهکشان از این فاصله بیشتر باشد مطابق آنچه در سامانه خورشیدی رخ می‌دهد شتاب آن‌ها رو به کاهش باشد. بر پایه اندازه‌گیری‌ها مشخص شده که اینطور نیست، یعنی سرعت این اجرام از آنچه که پیش‌بینی می‌شده بیشتر است بنابراین باید جرم بزرگتری در فواصل دورتری از ۱۵۰۰۰ پارسکی مرکز خورشید وجود داشته باشد. اکنون این جرم به وجود یک هاله تاریک (Dark halo) نسبت داده شده‌است. بیشترین جرم کهکشان ناشی از همین هالهٔ تاریک است که مشخص نیست از چه ماده‌ای تشکیل شده‌است. واژهٔ تاریک به این معنا نیست که در محدودهٔ دیدگانی طیف مشاهده نمی‌شوند بلکه این مواد در همهٔ بازهٔ طیفی (از گاما تا رادیویی) قابل کشف نیستند. تنها به دلیل اثرات گرانشی آن‌ها است که به وجود آن‌ها پی برده‌ایم. این ماده تاریک نه از مولکول‌های هیدروژن و نه از مواد ستاره‌ای معمولی تشکیل شده‌است. سیاهچاله‌های با جرم ستاره‌ای، اجرام ماکو(MACHO) که شامل کوتوله‌های قهوه‌ای (ستارگانی که به دلیل جرم کم نتوانسته‌اند واکنش‌های هسته‌ای را شروع کنند)، کوتوله‌های سفید و کوتوله‌های سست و کم جرم سرخ می‌باشد از کاندیداهای مورد نظر می‌باشند. هم‌اکنون گزینه ذرات زیر اتمی نیز به فهرست مواد تشکیل دهنده ماده تاریک افزوده شده‌است. این ذرات باید دارای جرم بوده ولی برهم کنش بسیار ناچیزی با مواد معمولی داشته باشند. یک دسته از این مواد با نام ذرات جرم دار با برهمکنش سست شناخته می‌شوند. برساووش
یکی از پدیده‌های مناسب برای رصد خوشه سی و چهارم است که شامل ستارگان کم‌نور با قدر هشتم است که در فاصله ۱۴۰۰ سال نوری از ما قرار دارد. در بازوهای مارپیچ کهکشان راه شیری دو خوشهٔ ان‌جی‌سی۸۶۹ و ان‌جی‌سی۸۸۴ وجود دارد که اولی ۳۰۰ سال نوری و دومی در حدود ۷۵۰۰ سال نوری از ما فاصله دارند. این دو خوشه در بخش فوقانی اتا در حد فاصل با ستاره فی برساوش واقع شده‌اند. البته درقسمت میانی برساوش میان ستارگان کای برساووش و نوی آن که یک چندگانه است، نواختر ۱۹۰۱ قرار دارد. گذر زهره
یکی از طرح‌های مهم علمی که در گذرهای پیشین زهره اجرا می‌شده، اندازه‌گیری فاصلهٔ زمین تا خورشید (واحد نجومی) بوده‌است. نخستین بار ادموند هالی (که دنباله‌دار معروف هالی به نام او شناخته می‌شود) با این روش یک واحد نجومی را اندازه گرفت. امروز فاصلهٔ زمین تا خورشید به دقت اندازه‌گیری شده‌است، اما این اندازه‌گیری در گذر سال ۱۳۸۳ به صورت آموزشی در برخی از کشورها اجرا شد. مهم‌ترین طرح‌های علمی برنامه‌ریزی شده برای گذر سال ۱۳۸۳، به بررسی جو زهره مربوط می‌شد. در طی این گذر قطر زهره از دید ناظر زمینی ۵۸ ثانیه قوس بود بنابراین با چشم غیرمسلح و با استفاده از عینک‌های رصد خورشید می‌شد این گذر را دید. کهکشان بچه‌قورباغه
کهکشان بچه قورباغه، یک کهکشان شکسته مارپیچی میله‌ای است که در چهارصد میلیون سال نوری از زمین و در اژدها (صورت فلکی) شمالی قرار گرفته‌است. ویژگی اصلی آن دنباله‌ای از ستارگان که در حدود ۲۸۰ هزار سال نوری طول داشته و خوشه‌هایی از ستارگان درخشان آبی است. راه شیری
نقطهٔ اوج حرکت خورشید، یا نقطهٔ اوج خورشیدی، در جهتی است که خورشید در فضا در کهکشان راه شیری حرکت می‌کند. جهت عمومی حرکت خورشید به سمت ستارهٔ وگا بدر نزدیکی صورت فلکی هرکول با زاویهٔ ۶۰ درجهٔ آسمانی در جهت مرکز کهکشان است.انتظار می‌رود که مدار خورشیدی در اطراف کهکشان بیضوی باشد، به دلیل بازوهای مارپیچی و توزیع غیر یکنواخت توده‌ها. به علاوه خورشید به سمت بالا و پایین نوسان می‌کند به خاطره صفحهٔ کهکشانی به تعداد ۷/۲بار در هر چرخش؛ و این بسیار شبیه کار کردن نوسانگری است که بدون اعمال هیچ نیرویی نوسان می‌کند. آنالوگ زمین
یافته‌های علمی دهه‌های ۱۹۹۰ تا کنون بر گسترش دامنهٔ زمینه‌های اخترزیست‌شناسی، مدل‌های زیست‌پذیری سیاره‌ای و جستجوی هوش فرازمینی (SETI) تأثیر زیادی داشته‌است. دانشمندان تخمین می‌زنند که ممکن است میلیاردها سیاره به اندازه زمین در کهکشان راه شیری موجود باشند. سیاه‌چاله
شمار سیاهچاله‌ها در جهان به قدری زیاد است که شمردن آن‌ها امکانپذیر نیست. کهکشان راه شیری به تنهایی در حدود صد میلیارد ستاره دارد که از هر هزار ستاره تقریباً یکی به اندازه‌ای بزرگ هست که به سیاهچاله تبدیل شود. پس کهکشان ما باید در حدود صد میلیون سیاهچاله ستاره‌ای داشته باشد. اما تا کنون تنها یک دوجین از آن‌ها شناسایی شده‌اند. از آنجا که در محدوده‌ای از جهان که از زمین قابل مشاهده‌است در حدود صد میلیارد کهکشان وجود دارد و سیاهچاله‌های کلان جرم نیز در مرکز این کهکشان‌ها قرار دارند پس باید در حدود صد میلیارد سیاهچاله کلان جرم در این ناحیه از جهان وجود داشته باشد. راه شیری (فیلم ۲۰۰۰)
«کهکشان راه شیری» () یک فیلم است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونین
در ژانویه ۲۰۱۳ ستاره‌شناسان این مرکز در گزارش خود اعلام کردند دست کم ۱۷ میلیارد سیاره فراخورشیدی زمین‌سان در کهکشان راه شیری وجود دارد. نوار ماژلانی
نوار ماژلانی را HVC۳۰۶-۲+۲۳۰ نام‌گذاری کرده‌اند.نوار ماژلانی از گاز هیدروژن غنی تشکیل شده و گاز بسیار داغ(K۱۰۰۰۰۰۰)و نازکی از هالهٔ کهکشان راه شیری آن را احاطه کرده‌است.طول نوار ماژلانی Ly۱۶۰۰۰۰ در نظر گرفته شده‌است و عمر آن ۲٫۵میلیارد سال است.این نوار فقط در طول موج رادیویی قابل مشاهده‌است.(هالهٔ کهکشان راه شیری هم فقط در طول موج رادیویی قابل مشاهده‌است.) ان‌جی‌سی ۱
ان‌جی‌سی ۱ یک کهکشان مارپیچی در فاصله ۱۹۰ میلیون سال نوری و واقع در صورت فلکی اسب بزرگ است. حدود ۹۰٬۰۰۰ سال نوری قطر دارد که کمی کوچکتر از راه شیری است. و اولین جسم از کاتالوگ عمومی جدید است. سفر میان‌کهکشانی
سفر میان‌کهکشانی اصطلاحی است که برای سفر فرضی سرنشین‌دار یا بدون سرنشین، بین کهکشان‌ها استفاده می‌شود. به دلیل اینکه فاصلهٔ عظیم بین کهکشان راه شیری ما و نزدیکترین همسایه‌هایش، هزاران تا میلیون‌ها سال نوری است، هر یک از این سفرهای پرمخاطره، از لحاظ فناوری بسیار سخت‌تر از سفر میان‌ستاره‌ای خواهد بود. فواصل میان‌کهکشانی به‌طور تخمینی صدها تا هزاران برابر بزرگتر از فواصل سفر میان‌ستاره‌ای هستند. فناوری مورد نیاز برای سفر بین کهشکان ها، ماورای توانایی‌های کنونی بشر است و در حال حاضر موضوع گمان‌ها، فرضیات و داستان‌های علمی تخیلی می‌باشد. با این وجود، از لحاظ تئوری، سفر میان‌کهکشانی به‌طور قطعی ناممکن نیست. متدهایی فرضی برای انجام چنین سفری وجود دارند و تاکنون چندین دانشگاه به‌طور جدی بر روی این امر مطالعه کرده‌اند. راه شیری
در ژانویه سال ۲۰۰۶ میلادی محققان گزارش کردند که پیش از این پیچ و تاب غیرقابل توضیح در دیسک از کهکشان راه شیری تا به حال نقشه‌برداری شده‌است و یافت می‌شود به‌طور موجی حرکت کردن، یا لرزش از طرف ابرهای ماژلانی کوچک و بزرگ به عنوان دایره کهکشان دایر کردند، باعث ارتعاش در فرکانس‌های خاص می‌شود هنگامی که لبه‌های آن‌ها را از طریق آن منتقل می‌شود. قبلاً، این دو کهکشان، در حدود ۲ ٪ از جرم کهکشان راه شیری، خیلی کوچک برای تأثیرگذاری در کهکشان راه شیری در نظر گرفته شد. با این حال، با در نظر گرفتن ماده تاریک، حرکت این دو کهکشان ایجاد تأثیرات بزرگتر کهکشان راه شیری می‌شوند. با توجه به ماده تاریک نتایج از حساب در حدود بیست برابر در توده برای کهکشان افزایش میابد. این محاسبه بر اساس مدل کامپیوتری ساخته شده توسط مارتین واینبرگ از دانشگاه ماساچوست امهرست. در این مدل، مادهٔ تاریک در حال گسترش خارج از دیسک کهکشانی با لایه گاز شناخته شده‌است. در نتیجه، مدل پیش‌بینی می‌کند که تأثیر گرانشی از ابرهای ماژلانی است به عنوان تقویت شده که از طریق آنها، کهکشان منتقل می‌شود. سحابی اسکیمو
در سال ۲۰۰۰ تلسکوپ فضایی هابل از سحابی اسکیمو در نور مرئی عکس برداری کرد و در سال ۲۰۰۷ توسط رصدخانه اشعه ایکس چاندارا از این سحابی در طیف ایکس عکس برداری شد. سحابی اسکیمو حدود ۱٫۳ سال نوری گسترده شده و در کهکشان راه شیری و در فاصله ۳۰۰۰ سال نوری از زمین قرار دارد. کهکشان
به نظر می‌رسد که کوازارها (ستاره نماها) هسته فعال کهکشان‌های دور دست باشند. آن‌ها درخشان‌ترین، شتابان‌ترین و دورترین اجرام شناخته شده در جهان هستند. کوازارها همانند ستارگان از سطح زمین به مانند یک نقطه نورانی خیلی ریز دیده می‌شوند. اگر چه کوازارها تنها به اندازه سامانه (منظومه شمسی) هستند، نور برخی از آن‌ها مسافتی نزدیک به ۱۰ میلیارد سال نوری را می‌گذراند تا به ما برسد. ما برای اینکه بتوانیم چنین اجرام دوری را شناسایی کنیم نیاز به تابش زیاد نور آن‌ها داریم. تشعشع انرژی بعضی از کوازارها حدود ۱۰۰ برابر تشعشع کهکشان‌های بزرگ است. با گسترش جهان کوازارها که در لبه خارجی آن جای دارند بسرعت از زمین فاصله می‌گیرند. دورترین کوازارهای قابل رویت حدود ۱۲ میلیارد سال نوری در جهت انتهای قابل مشاهده جهان قرار دارند. به خاطر زمان زیادی که طول می‌کشد تا نور کوازارها به زمین برسد، این کهکشان‌ها ستاره‌شناسان را قادر می‌سازند تا جهان را در نخستین مراحل شکل‌گیری، مورد مطالعه قرار دهند. کوازارها فوق‌العاده درخشان و در عین حال بسیار فشرده می‌باشند. در سنجش با گستره کهکشان راه شیری که ۱۰۰٬۰۰۰ سال نوری می‌باشد، کوازارها قطری برابر با چند روز یا هفته نوری را تشکیل می‌دهند. به‌طوری‌که اگر به ترتیب از زمین شروع کنیم و بعد خورشید و سپس ستاره‌های کوازار بمرور دیگر خورشید در اثر کوچک بودن نسبت به این ستاره‌ها محو می‌شود که بزرگترین ستاره شناخته شده حدود ۲۰۰٫۰۰۰٫۰۰۰٫۰۰۰٫۰۰۰ برابر خورشید قطر دارد. اس ماهی طلایی
اِس ماهی طلایی درخشان‌ترین ستاره ابر ماژلانی بزرگ، کهکشان اقماری کهکشان راه شیری است و با سیاره زمین و بقیه سامانه خورشیدی حدود ۱۶۹۰۰۰ سال نوری فاصله دارد. این فراغول، با قدر مطلق تابش سنجی حدود ۱/۱۰-، و قدر مطلق حدود ۹/۹-، یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های شناخته شده‌است. قدر مطلق این ستاره فراغول، گاهی از ۱۰- هم کم تر می‌شود، امّا قدر ظاهری این ستاره در میان ۵/۱۱ و ۶/۸ متغیّر است و در واقع خیلی بیش تر از آن است که قابل دیدن با چشم برهنه باشد. اِس ماهی طلایی با وجود دارا بودن جرم در حدود ۴۵ جرم خورشیدی، باز هم نسبت به انسان‌ها دارای عمر ستارگانی طولانی است. این ستاره مانند متغیرهای آبی درخشان دیگر همچون پی ماکیان و اِی جی شاه تخته گاه دستخوش انفجارهایی می‌شود که موجب تغییرات کندی در درخشش آن در زمان‌های بعد می‌شوند. فراغول
تعداد فراغول‌ها در کهکشان راه شیری چندان زیاد نیست. بیشتر ستاره‌های کهکشان راه شیری کوتوله‌های قرمز کوچک و سرد هستند. در این کهکشان حدود ده درصد از ستاره‌ها شبیه خورشیدند. کمتر از یک‌میلیونیم آن‌ها ابرغول و بازهم کمتر از آن فراغول هستند. ازآن‌جایی‌که در تلسکوپ‌های نوری، فراغول‌ها همانند سایر ستاره‌ها دیده می‌شوند، کلید شناسایی آن‌ها طیفشان است. ذات‌الکرسی
اگر در آندرومدا، دومین جفت ستارهٔ شکلV را بسوی تخت‌نشین و به اندازهٔ فاصله خودشان امتداد دهیم به یک لکهٔ نورانی می‌رسیم که کهکشان مارپیچی M۳۱ نام دارد. این کهکشان شبیه کهکشان راه شیری است که درفاصلهٔ ۲٫۹ میلیون سال نوری از ما قرار گرفته و نزدیک‌ترین کهکشان از نظر فاصله‌است و با چشم غیرمسلح نیز دیده می‌شود. راه شیری
صفحهٔ کهکشانی احاطه شده توسط هاله‌ای کروی از ستاره‌های قدیمی و خوشه‌های کروی، که ۹۰ درصد آن‌ها در فاصلهٔ ۱۰۰۰۰۰ سال نوری قرار گرفته‌اند. فرض بر این است که قطر هالهٔ ستاره‌ای در حدود ۲۰۰۰۰۰ سال نوری است. با این حال تعداد بسیار کمی خوشهٔ کروی در فواصل دورتر پیدا شده‌است، مانندPLA۴ و AM۱ که در فاصله‌ای دورتر از ۲۰۰۰۰۰ سال نوری از مرکز کهکشان قرار دارند. در حدود ۴۰ درصد این خوشه‌ها حرکتی برگشت دهنده دارند، یعنی حرکت آن‌ها خلاف جهت چرخش راه شیری است. صفحهٔ گازی در برخی طول موج‌ها کدر به نظر می‌رسد، در حالی که مؤلفهٔ کروی اینطور نیست. شکل‌گیری و چیدمان ستاره‌های فعال در این صفحه انجام می‌گیرد، نه در هاله. خوشه‌های باز نیز عمدتاً در این صفحه رخ می‌دهند. اکتشافات اخیر بر دانش ما نسبت به ساختار منظومهٔ شمسی افزوده‌است. با این کشف که صفحهٔ کهکشانی کهکشان آندرومدا بسیار بزرگتر از آن است که قبلاً تصور می‌شد، این احتمال که صفحهٔ کهکشانی راه شیری گسترش بیشتری داشته باشد قوی تر می‌شود؛ و این گواه بر کشف جدید، بازوی صلیب شمالی است. با کشف کماندار کهکشان بیضوی کوتوله کشف شد. نوار کهکشانی باقی‌مانده به عنوان اجرام چرخنده‌ای که مربوط به کوتوله‌است و برهم کنش آن با راه شیری باعث از بین رفتن آن می‌شود. مشابهاً با کشف کهکشان کوتولهٔ سگ بزرگ، این امر نمایان شد که حلقهٔ باقیماندهٔ کهکشان که از برهم کنش با راه شیری به‌وجود آمده، صفحهٔ کهکشانی را محصور می‌کند. در ۹ ژانویهٔ سال ۲۰۰۶ ماریو جوریس و عده‌ای دیگر، از دانشگاه پرینستون اعلام کردند که شبیه‌ساز آسمان شمالی یک ساختار بزرگ خنثی در داخل منظومه شمسی پیدا کرده که با مدل قبلی سازگاری ندارد. مجموعه‌ای از ستاره‌ها بالا می‌روند و نزدیک می‌شوند به خط عمود بر بازوهای مارپیچی کهکشان. تفسیر پیشنهادی اینست که کوتولهٔ کهکشان به احتمال زیاد با راه شیری ادغام می‌شوداین کهکشان به‌طور آزمایشی به دوشیزهٔ ستارگان روان نام گرفت که در جهت خود دوشیزه است با فاصله‌ای در حدود ۳۰۰۰۰ سال نوری. ساگیتاریوس ب۲
ساگیتاریوس ب۲ یک ابر مولکولی غول‌پیکر و متشکل پیکر از گاز و گرد و غبار است که در فاصله حدود از مرکز کهکشان راه شیری واقع شده‌است. این مجموعه با داشتن وسعتی به اندازه حدود ، بزرگترین ابر مولکولی در نزدیکی مرکز کهکشان و یکی از بزرگترین ابرهای مولکولی در سرتاسر کهکشان راه شیری است. جرم کل ساگیتاریوس حدود ۳ میلیون برابر جرم خورشید است. ابر میان‌ستاره‌ای محلی
چگونگی محاسبه ملاقات‌های خورشید با بخش‌های گوناگون کهکشان راه شیری: خورشید چون همه ستارگان دارای میدان مغنطیسی است و در نتیجه در میان کره‌ای مغناطیسی به نام خورسپهر قرار گرفته‌است. در بیرون خورسپهر پدیده‌های بزرگ کیهانی همیشه در حال تولید انبوه پرتوهای کیهانی هستند. این پرتوها شامل پرتوهای ایکس و گاما و موادی که با سرعت‌هایی نزدیک سرعت نور حرکت می‌کنند هستند و اگر کسی در معرض آن‌ها قرار بگیرد در کم‌تر از چند ثانیه خواهد مرد اما خوش بختانه خور ایست یعنی مرز خورسپهر یا کره‌ای که در آن بادهای خورشیدی حاکمند و محیط بیرون ما را از پرتوهای کیهانی حفظ می‌کند. اما در سال ۱۳۸۶ هجری خورشیدی اخترشناسان به این نتیجه رسیدند که توانایی مغناطیسی خور ایست در محیط‌های چگال زیاد و در محیط‌های کم چگال کم است و در محیط‌های چگال پرتوهای کیهانی بیش تری نسبت به محیط‌های کم چگال از خود می‌گذراند. با این کشف اخترشیمی‌دانان دریافتند با سنجش مقادیر برخی ایزوتوپ‌ها که به دلیل نیمه عمر کمشان به حالت عادی در سیاره زمین وجود ندارند و یافته شدنشان نشانه پرتوهای کیهانیست می‌توان چگالی اطراف خورسپهر را تعیین کرد. دانشمندان با بررسی ایزوتوپ‌های بریلیم ۱۰ که یکی از این ایزوتوپ‌ها است دریافتند زمین برای آخرین بار حدود ۱۵۰ هزار سال پیش وارد یکی از این ابرهای میان ستاره‌ای یا اصطلاحاً ابر میان ستاره‌ای محلی شده و حدود ۴۴۰۰۰ سال پیش از آن بیرون آمده‌است. بررسی‌های مربوط به این دوره نشان می‌دهند که مقدار این ایزوتوپ حدود ۱۴۰۰۰۰ سال پیش از کل این دوره بیش تر بوده و حدود ۳۰ درصد از اکنون بیش تر بوده‌است که نشان دهنده اوج این دوره در ۱۴۰۰۰۰ سال پیش است. قرار است کاوش گر ابتکاری فضای میان ستاره‌ای یا IIE که احتمالاً در سال ۱۳۹۳ هجری خورشیدی پرتاب خواهد شد این موضوع را بررسی کند. بخش بزرگی از دانشی که بشر هم‌اکنون از ابرمیان ستاره‌ای محلی می‌داند از کاوش گرهای وویجر به دست آمده‌است امّا این کاوش گرها تنها به این منظور فرستاده نشده بودند و به این دلیل دانش زیادی در این باره در اختیار ستاره شناسان قرار ندادند. کاوش گر ابتکاری فضای میان ستاره‌ای تنها به این منظور طراحی خواهد شد در نتیجه احتمالاً دانش زیادی در این باره در اختیار ستاره شناسان قرار خواهد داد. الماعز
الماعَز یا اپسیلون ارابه‌ران یک ستاره است که در صورت فلکی ارابه‌ران قرار دارد. فاصله این ستاره تا زمین به طور دقیق اندازه گیری نشده است و این موضوع همچنان محل بحث و جدل است. اما بر طبق اطلاعاتی که از فضاپیمای گایا به دست آمده است، فاصله این ستاره تا زمین ۱۳۵۰ (۳۰۰±) سال نوری تخمین زده می شود. راه شیری
در ژانویه ۲۰۱۳ یک جریان خروجی بسیار بزرگ از ذرات شارژ شده که به شکل یک آبفشان است، در مرکز کهکشان راه شیری کشف گردید. این جریان خروجی به کشیدگی و درازای ۵۰٬۰۰۰ سال نوری از صفحه کهکشانی است. محققین بر این باورند که سوخت و انرژِی این جریان شدید ذرات، از شکل‌گیری ستاره‌ها تأمین می‌شود. راه شیری
کهکشان متشکل از یک صفحهٔ نواری شکل است که توسط صفحه‌ای از گاز، غبار و چهار بازوی ستاره شکل احاطه شده که ساختار مارپیچی به سمت بیرون دارند. توزیع جرم کهکشان بسیار شبیه طبقه‌بندی Sbc Hubble است، که یک کهکشان مارپیچی است. ستاره‌شناسان در سال ۱۹۹۰ به مدت یک دهه گمان می‌کردند که راه شیری یک کهکشان مارپیچی محدود است، به جای اینکه یک کهکشان مارپیچی معمولی باشد، در سال ۲۰۰۵ با مشاهدات تلسکوپ اسپیتزر که نشان داد نوار مرکزی کهکشان بزرگ‌تر از آن است که پیش‌تر تصور می‌شد، شک آن‌ها برطرف شد. ان‌جی‌سی ۳۳۷۰
ان‌جی‌سی ۳۳۷۰ (یا UGC 5887) یک کهشکان مارپیچی در فاصله ۹۸ میلیون سال نوری در صورت فلکی شیر است. از لحاظ اندازه این کهکشان بسیار مشابه راه شیری است. آی‌سی ۱۸۳۸
آی‌سی ۱۸۳۸ () یک کهکشان مارپیچی است که در صورت فلکی گاو واقع شده است. فاصله این کهکشان از زمین، ۵۴٬۴۲ میلیون سال نوری بوده و دارای قطری به اندازه ۱۳٬۰۴۶٫۵ سال نوری و ضخامتی ۱٬۳۰۴٫۷ سال نوری است. هوش فرازمینی
در ژوئن ۲۰۲۰، ستاره شناسان دانشگاه ناتینگهام از احتمال وجود بیش از ۳۶ حیات فرازمینی هوشمند در کهکشان راه شیری خبر دادند. محققان می‌گویند فاصله متوسط با یکی از این تمدن‌های بیگانه هوشمند به ۱۷ هزار سال نوری می‌رسد در نتیجه ارتباط با آن‌ها در حال حاضر غیرممکن است.