آلمان نازی به چه دوره ای ازکشور آلمان می گویند؟
آلمان نازی
آلمان نازی عنوان رایجی برای توصیف دوره ۱۲ ساله از تاریخ آلمان، از زمان به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در این کشور در سال ۱۹۳۳ تا هنگام سقوط آن در سال ۱۹۴۵ است. نام رسمی این کشور در این دوران تا سال ۱۹۴۳ رایش آلمان بود و سپس به رایش آلمان بزرگ تغییر کرد. آلمان نازی همچنین به رایش سوم نیز معروف است؛ زیرا امپراتوری مقدس روم و امپراتوری آلمان به ترتیب با عنوان‌های رایش اول و رایش دوم شناخته می‌شوند.
اتحادیه دانشجویان آلمانی ناسیونال سوسیالیست
اتحادیه دانشجویان آلمانی ناسیونال سوسیالیست (به آلمانی: "Nationalsozialistischer Deutscher Studentenbund"، مخفف NSDStB) در سال ۱۹۲۶ به عنوان بخشی از حزب نازی با مأموریت ادغام تحصیلات در سطح دانشگاه و زندگی آکادمیک در چارچوب جهان‌بینی و ایدئولوظی نازیسم تأسیس شد. سازمان‌یافته (مانند سایر بخشهای حزب نازی) کاملاً مطابق با "Führerprinzip" (یا "اصل رهبر") و همچنین اصل "Machtdistanz" (یا "فاصله قدرت")، اتحادهی دانشجویان اعضای خود را در اصطلاح "Kameradschaftshäusern" اسکان داد (یا از سال ۱۹۳۰) اعضای آن را با پیراهن‌های کلاسیک قهوه‌ای و آرم‌های متمایز سواستیکا مزین کردند. آلمان بیدار شو!
آلمان بیدار شو! نام سرودی معروف در دوره رایش سوم است و همچنین عبارتی است که روی درفش‌های حزب سوسیالیست ملی کارگران آلمان نوشته شده بود. رایش آلمان
امپراتوری آلمان فقط برای اشاره به آلمان تحت فرمان دودمان هوهن‌تسولرن (تا ۱۹۱۸) به کار می‌رود. بخش بزرگی از آلمان که به نام «امپراتوری مقدس روم آلمان» شناخته می‌شد. نخستین تلاش‌ها برای یک امپراتوری آلمانی در سال ۱۸۴۸ و در جریان انقلاب مارس صورت گرفت که با شکست مواجه شد. از دیگر اقدامات در جهت یکپارچه‌سازی ملت‌های آلمانی می‌توان به الحاق اتریش به آلمان در حکومت آلمان نازی اشاره کرد. نازیسم
پیش از آنکه واژه ناسیونال سوسیالیسم در آلمان و توسط حزب نازی به کار گرفته شود، ایدئولوژی مکتب آریایی‌گرایی توسط کنت گوبینوی فرانسوی و هوستن چمبرلین انگلیسی در قرن نوزدهم بنیان‌گذاری شد. پس از چندی این ایدئولوژی در میان مخالفان دموکراسی حامیان بسیاری پیدا کرد. پس از آنکه آنتوان درکسلر حزب کارگران آلمان را بنیان‌گذاری کرد و آدولف هیتلر پس از مدتی به آن پیوست. هیتلر به سران حزب پیشنهاد داد تا یک تحول اجتماعی نیز در دستور حزب قرار گیرد که این پیشنهاد مورد موافقت قرار نگرفت زیرا افزودن واژه سوسیالیسم به نام حزب امکان داشت حزب را به داشتن عقاید کمونیستی مشهور کند. پس از آنکه درکسلر از سمت خود کناره‌گیری کرد آدولف هیتلر توانست جایگزین وی شود، هیتلر در اولین قدم واژه سوسیالیسم را به نام حزب افزود و اعلام کرد که حزب سوسیالیسم کارگران آلمان در پی یک تحول اجتماعی از سرمایه‌داری به سوسیالیسم است، سوسیالیسمی خارج از چهارچوب کمونیسم. ورنر سومبارت اندیشمند آلمانی دربارهٔ مکتب آریایی‌گرایی می‌گوید: یکی دیگر از عوامل مؤثر در ترویج ایدئولوژی آریایی‌گرایی، تأسیس «انجمن جهانی تئوسوفی» در سال ۱۸۷۵ در نیویورک توسط کلنل اُلکات بود. قابل ذکر است آرم این انجمن در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، صلیب شکسته به همراه نماد ستاره داوود بود که بعدها این آرم با حذف ستاره داوود به آرم حزب نازی تبدیل شد. فرمانداری نظامی آلمان در فرانسه اشغالی در جریان جنگ جهانی دوم
فرمانداری نظامی آلمان در فرانسه اشغالی در جریان جنگ جهانی دوم (به آلمانی: "Militärverwaltung in Frankreich"؛ به فرانسوی: "Occupation de la France par l'Allemagne") یک فرمانداری موقت اشغالی بود که توسط آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم برای اداره منطقه‌های اشغالی در شمال و غرب فرانسه تأسیس شد. این نواحی به اصطلاح "زون اوکوپه" (در پارسی: منطقه اشغالی) در نوامبر ۱۹۴۲ به "زون نُر" (منطقه شمال) تغییر نام یافتند، و این هنگامی بود که منطقه‌های پیشتر اشغال نشده در جنوب معروف به "زون لیبر" (منطقه آزاد) نیز اشغال شدند و به "زون سود" (منطقه جنوب) تغییر نام یافتند. آلمان نازی
در سال ۱۹۳۸، با الحاق کشور اتریش، آلمان نازی برای اوّلین بار پس از امپراتوری روم غربی، به‌صورت ایالت‌های متّحده درآمد و اتریش در درون مرزهای آلمان محسوب می‌شد. در اوایل دهه ۱۹۴۰، رژیم نازی از دیدگاه نظامی و ارضی، به صورت حاکم ملل اروپا درآمد. در سال ۱۹۴۳، دولت نازی، نام آلمان را به‌طور رسمی به «رایش آلمان بزرگ» تغییر داد و تا شکست آلمان نازی در ماه مه سال ۱۹۴۵ به همین نام باقی ماند. پرچم آلمان
پرچم آلمان یک پرچم سه رنگ افقی متشکل از سه رنگ سیاه، قرمز و طلایی است. این پرچم اولین بار در انقلاب ۱۸۴۸ معرفی شد و در هنگام تفکیک دو آلمان هم به این شکل بود؛ ولی در آلمان شرقی نمادهای کمونیسم به آن اضافه شد. این پرچم همیشه به این رنگ نبوده‌است؛ مثلاً در سال ۱۸۶۶ در جنگ پادشاهی پروس و اتریش به سفید-سیاه و قرمز تغییر می‌کند؛ و تا سال ۱۹۱۸ به همین شکل بود، ولی در سال ۱۹۳۳ به قدرت گرفتن حزب نازی و تبدیل شدن آلمان به آلمان نازی دوباره سه رنگ سفید سیاه و قرمز بازگشت. آلمان نازی
برای تحکیم حکومت و همچنین کنترل بهتر سرزمین آلمان که کشوری پهناور در مرکز اروپا به‌شمار می‌رفت آدولف هیتلر از سال ۱۹۳۵ طرح خود را برای تمرکز قدرت در برلین اجرا کرد و ایالت‌های مختلف آلمان را مجبور ساخت تا به صورت کامل تحت فرمان دولت مرکزی باشند. پس از الحاق اتریش به آلمان و اضافه نمودن بخش‌هایی از لهستان و لیتوانی این سیاست آلمان نازی تغییر نکرد و دولت سایر مناطق رایش را تحت تسلط کامل از برلین قرار داد که البته این کار خلاف قوانین فدرالی در جمهوری وایمار بود و قبل از حکومت رایش سوم ایالت‌های آلمان تا حدودی آزادی عمل داشتند. بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ تغییرات بسیاری در مرزهای رایش سوم ایجاد شد به نحوی که در اوایل تشکیل رایش سوم حکومت تحت‌الحمایه بوهمیا و موراویا که مورد اختلاف با چک اسلواکی بود به رایش اضافه شد همچنین پس از اشغال لهستان حدود ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ آلمانی در مناطق جدا شده بر طبق پیمان ورسای در غرب لهستان ساکن شدند و این مناطق نیز به رایش سوم اضافه شد. به غیر از مناطقی که دولت نازی آن را جزء خاک آلمان می‌دانست و اکثراً بر طبق پیمان ورسای از این کشور جدا شده بود سایر مناطق اشغال شده نیز توسط دولت آلمان و با مرکزیت برلین اداره می‌شد که تمام فرمانداران این مناطق از طرف حکومت مرکزی رایش سوم انتخاب می‌شدند که کشورهایی مانند نروژ، بلاروس، هلند، بلژیک، مناطقی از لهستان و شمال فرانسه از جمله این مناطق بودند. اشغال نروژ توسط آلمان
اشغال نروژ توسط آلمان نازی با حمله آلمان نازی به نروژ در ۹ آوریل ۱۹۴۰ و در طی عملیات وزراوبونگ آغاز شد و در ۸ مه ۱۹۴۵ پس از شکست نیروهای آلمانی در اروپا به پایان رسید. در همه این دوره، نروژ تحت اشغال دائمی ورماخت بود. پس از اشغال، رایخس‌کومیساریای نروژ حکومتی نظامی بر این کشور با همکاری حکومتی دست‌نشانده و پشتیبان آلمان اعمال کرد. در همین حین، شاه هاکون هفتم و دولت قانونی کشور در تبعید در لندن به کار خود و نیز مبارزه با اشغال ادامه می‌دادند. از این دوره از اشغال نظامی در نروژ با عنوان‌های «سال‌های جنگ» یا «دورهٔ اشغال» یاد می‌شود. حزب کمونیست آلمان (۱۹۱۸)
در دوران نازی، حزب کمونیست شدیداً سرکوب شد و طرفداران شناسایی شدهٔ آن به اردوگاه‌های هولوکاست فرستاده شدند. دولت عمومی
دولت عمومی (آلمانی: Generalgouvernement، لهستانی:Generalne Gubernatorstwo) بخشی از سرزمین‌های جمهوری دوم لهستان بود که در زمان چیرگی آلمان نازی بر لهستان در جریان جنگ دوم جهانی بخشی مجزا از سرزمین‌های رایش بزرگ شمرده می‌شد. نژاد آریایی
از زمان شکست نظامی آلمان نازی در سال ۱۹۴۵ میلادی، نئونازی‌ها تعریفی از نژاد آریایی داده‌اند که تمام مردم اروپای غربی را شامل می‌شود. بسیاری از نئونازی‌ها بدنبال برقراری یک حکومت خودکامه طبق الگوی آلمان نازی هستند که "مپریوم غربی" نام داشت. انتظار بر آن است که این حکومت با ترکیب زرادخانه هسته‌ای چهار دولت آریایی بتواند دنیا را تحت انقیاد درآورد. کشور مورد ذکر توسط یک رهبر پیشواگون، که به عنوان ویندکس (Vindex) شناخته می‌شود، اداره خواهد شد و تمام سرزمین‌های مسکون توسط آریائیان را در بر می‌گیرد. تنها آریائیان شهروندی کامل این کشور را خواهند داشت. آکسیون آنتی‌فاشیستی
از اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ تنش‌ها عمدتاً بین حزب کمونیست آلمان (KPD) از یک طرف، حزب نازی در طرف دیگر و همچنین با ائتلافی از احزاب حاکم، عمدتاً سوسیال دموکرات‌ها و لیبرال‌ها افزایش پیدا کرده بود. این حزب‌ها،‌ بزرگ‌ترین حزب‌های آلمان در آن دهه بودند. در آن دوره برلین محل درگیری‌های متداوم و در اغلب موارد بسیار خشونت‌آمیز بود. کمونیست‌ها و نازی‌ها صریحاً درصدد براندازی دموکراسی لیبرال جمهوری وایمار بودند در حالی که سوسیال دموکرات‌ها و لیبرال‌ها به شدت از جمهوری و قانون اساسی آن دفاع می‌کردند. برای تقویت مواضع خود در مبارزه، هر سه جناح به سازماندهی گروه‌های شبه نظامی وابسته به خود پرداختند. مارگریت کوچینسکی
در ژانویه ۱۹۳۳ میلادی NSDAP (حزب نازی) قدرت را به‌دست گرفته و در اندک زمان حالت تک حزبی را به آلمان آورد. عضویت احزاب سیاسی (به غیر از حزب نازی) غیرقانونی شد و با تمرکز ویژه بر اعضای (قبلی) حزب کمونیست، ممنوعیت احزاب سیاسی نافذ گردید. در جریان چند سال بعد، حزب نازی به‌صورت فزاینده ضدیت با سامی‌گرایی نشان داده که در داستان‌های نازی در جریان آن سال‌های حزب در اپوزیسیون قرار داشت. در جریان ۱۹۳۳ نازی‌ها تعداد زیاد کمونیست‌های آلمانی را بازداشت کرده و به زندان افگندند؛ و دیگران برای این‌که با سرنوشت مشابه سردچار نشوند، کشور را ترک کردند. منابع نشان می‌دهند که در فوریه/مارس ۱۹۳۳، کوچینسکی‌ها همراه با سایر اعضای خانواده در مورد مهاجرت بحث کردند، اما در این زمان آن‌ها تصمیم گرفتند تا در آلمان مانده و در مقاومت ضد فاشیستی شرکت نمایند. نهایتاً، در ژانویه ۱۹۳۶ میلادی، دیگر نمی‌توانستند مهاجرت را معطل کنند و این جفت به انگلستان نقل مکان کردند. تاریخ آلمان
این مقاله به‌طور خلاصه به تاریخ آلمان از آغاز تاکنون می‌پردازد. منظور از تاریخ آلمان، تنها کشور کنونی آلمان نیست بلکه همه نواحی اروپایی را در بر می‌گیرد که در قلمرو قوم‌های آلمانی بوده‌است. نازیسم
نازیسم خلاصه عبارت ناسیونال‌سوسیالیسم به معنی سوسیالیسم ملی است. نازیسم به مجموعه ایدئولوژی‌های حزب نازی اطلاق می‌شود.در طرف مقابل نازی‌ها یهودیان را دشمنان شماره یک آلمان می‌خواندند.نازی‌ها مخالف نظام کمونیسم بودند.آن‌ها اهداف سوسیالیسم ملی را رفاه عمومی کارگران، افزایش دستمزدها و عدالت در تقسیم سرمایه‌ها اعلام کردند. نازیسم در آلمان امروزی غیرقانونی است، گرچه بقایا و احیا کنندگان نازیسم مشهور به «نئو نازی‌ها» در آلمان و خارج از آن مشغول فعالیت هستند. راه‌پیمایی مرگ (هولوکاست)
راه‌پیمایی مرگ به جابجایی اجباری زندانیان توسط آلمان نازی در اواخر جنگ جهانی دوم و در جریان هولوکاست اطلاق می‌شود. این راه‌پیمایی‌ها اغلب در میان تابستان/پاییز سال ۱۹۴۴ و مه ۱۹۴۵ پدید آمدند و در آن‌ها هزاران زندانی، اغلب یهودی، از اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نزدیک به جبهه شرقی به اردوگاه‌هایی درون خاک آلمان به دور از نیروهای متفق آورده شدند. هدف این راه‌پیمایی‌ها این بود که آلمانی‌ها بتوانند همچنان از نیروی کار بردگان استفاده کنند، همچنین شواهد مربوط به جنایت علیه بشریت را زدوده، و از این زندانیان برای دادوستد احتمالی با نیروهای متفق بهره گیرند. فلکس‌گماین‌شافت
در پی انقلاب ۱۹۱۸–۱۹۱۹ که به پایان امپراتوری آلمان و آغاز جمهوری وایمار انجامید، دشمنی سختی میان بسیاری از آلمانی‌ها و جمهوری وایمار و سوسیال دموکرات‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کردند پدید آمد. در همین هنگام ترس و واهمه دهه‌های ۱۹۳۰ در میانهٔ بحران اقتصادی آلمان و دیگر کشورها در آن دوران باعث بیکاری بسیاری از آلمانی‌ها شد. این وضعیت خود باعث برآمدن و محبوبیت حزب نازی در میان کارگرانی شد که خواهان حکومتی بودند که بتواند مشکلات اقتصادی را حل کند. در هنگام قدرت‌گیری، هیتلر قول داد که اعتماد ملی به "Volk" و یکپارچگی را بازگرداند و سیاست‌مداران رقیب خود را به گسیختن اتحاد آلمان متهم کرد. پس از رسیدن به قدرت در ۱۹۳۳، نازی‌ها بنا بر دست یافتن به پشتیبانی عناصر مختلف جامعه کردند. در نظر ایشان، "فلکس‌گماین‌شافت" از دیدگاع نژادی یکپارچه و دارای طبقه‌بندی اجتماعی بود. آن‌ها از ایدهٔ "Volk" بهره گرفتند که اتحادی معنوی بر پایه نژادی خالص در میان آلمانی‌های درون و حتی بیرون از کشور قائل می‌شد. بر طبق دکترین "خون و خاک"، این اتحاد مرتبط با زمین و خاک کشور بود. دلیلی بر این دکترین باور بر این بود که زمین‌دار و دهقان در توازن و همسازی طبیعی قرار دارند. آلمانی‌های آریایی که راطبه جنسی با غیرآلمانی‌ها داشته‌اند از این اجتماع ملت محروم می‌شدند. نازیسم در ایران
، سفیر آلمان در ایران، با سازماندهی یک شبکهٔ تبلیغاتی خبررسانی و تبلیغ دربارهٔ ظهور امام زمان و رهایی جهان به دست او متمرکز شد. تبلیغات آلمان نازی در تلاش برای گسترش باورهای برتری نژادی و عقاید ضدسامی در ایران بود، رادیو برلین تبلیغ می‌کرد که آلمانی‌ها و ایرانیان از یک نژاد هستند و باید در جبهه‌ای متحد علیه استعمار مبارزه کنند. در این زمان بسیاری از مردم بر این باور بودند که آلمانی‌ها یا اهالی قوم «ژرمن» در اصل اهل استان کرمان بوده‌اند، همچنین برخی از ملایان شیعه تبلیغ می‌کردند که هیتلر پنهانی اسلام آورده و برای «اعتلای کلمهٔ حق» با روس و انگلیس مبارزه می‌کند. همچنین برخی از آنان می‌گفتند که حروف ابجد کلمات آدولف هیتلر با امام زمان یکسان است. این در حالی بود که نظریه‌پردازان اصلی ناسیونال سوسیالیسم بر این باور بودند که ایرانیان امروزی با نژاد آریایی هیچ ارتباطی ندارند. برخی بر این باورند که آلمانی‌ها فقط ایران را به عنوان یک پایگاه در خاورمیانه می‌دیدند و تمامی ادعاهای نژادی صرفاً برای استفاده‌های ایدئولوژیکی به‌کار می‌رفتند. اوتانازی کودکان در آلمان نازی
اوتانازی کودکان(به آلمانی: Kinder-Euthanasie)، به سری قتل‌هایی اطلاق می‌شود که در آلمان نازی اتفاق افتاد که طی آن کودکان و نوجوانان تا سن ۱۶ سال را که به نوعی بیماری لاعلاج جسمی و روحی مبتلا بودند یا معلول بودند، توسط حزب نازی و از طریق اوتانازی از بین می‌رفتند. حد اقل ۵۰۰۰ کودک در ۳۰ محل به اصطلاح محافظت از کودکان، قربانی این عمل شدند.euthanasia in Nazi Germany|ویکی‌پدیای انگلیسی ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳)
ایتالیای فاشیستی دوره ای است که حزب ملی فاشیست از ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ به رهبری بنیتو موسولینی روی کار آمد و دولت را در پادشاهی ایتالیا بدست گرفت. فاشیست‌های ایتالیا قوانین تمامیت‌خواهی را در کشور وارد کردند و مخالفان سیاسی و روشنفکران را سرکوب کردند همچنین رویکرد و نوع رابطه با کلیسای کاتولیک را تغییر دادند، اقتصاد را مدرن کردند و ارزش‌های اجتماعی را تغییر دادند. بر پایهٔ Payne، دولت فاشیستی چندین دورهٔ نسبتاً متفاوت را پیمود: حزب مرکزی آلمان
حزب مرکزی آلمان یک حزب سیاسی در جمهوری وایمار آلمان بود. این حزب در سال ۱۸۷۰ میلادی تأسیس شد. یکی از اهداف اصلی تشکیل این حزب کاهش نفوذ کلیسا در سیاست بود. ولی با به قدرت رسیدن نازی‌ها، اعضای حزب، چهارچوب‌های این حزب را برپایه آشتی میان دین و سیاست بنیان‌گذاری کردند. پس از مدتی در آلمان نازی فعالیت این حزب نیز همانند سایر احزاب متوقف شد. زنان در آلمان نازی
در دوره رایش سوم زنان در رژیمی می‌زیستند که آنان را در نقشهای مادر و همسر تعریف کرده آن‌ها را از همهٔ موقعیتهای دارای مسئولیت خصوصاً در حوزه سیاسی و دانشگاهی محروم می‌کرد. سیاست ناسیونال سوسیالیسم در تضاد کامل با آزادسازی جمهوری وایمار و گرایش پدرسالارانه و محافظه کارانه امپراطوری آلمان است. هدف نهایی گروهبندی زنان در قلب سازمانهای اقماری حزب نازی، نظیر بوند دویچا مدل یا ان اس فراوئنشافت ایجاد سازگاری جامعه مردمی فولکسگماینشافت بود. ترانه‌های ناسیونال سوسیالیسم
ترانه هورست وسل یا پرچمها را بیفرازید! ، نام ترانه‌ای است که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ به عنوان سرود رسمی حزب سوسیالیست ملی کارگران آلمان و همچنین سرود ملی دوم آلمان نازی شناخته می‌شد. این ترانه و ملودی پس از شکست آلمان نازی در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ در آلمان و اتریش ممنوع شده‌است؛ مگر برای اهداف آموزشی. این ترانه توسط هورست وسل ساخته شد که در سال ۱۹۳۰ به ضرب گلوله یکی از اعضای حزب کمونیست آلمان کشته شد و تبدیل به یکی از قهرمانان حزب نازی شد. نازیسم در ایران
با شکست آلمان در جنگ جهانی اول، گرایش‌های ملی‌گرایانه با گرایش فاشیستی و تمامیت‌خواهانه در آلمان شکل گرفت. پس از تشکیل حزب نازی به رهبری آدولف هیتلر، این ادعا مطرح شد که نژاد آریایی، نژاد برتر هستند. در طول همین زمان در ایران ایدهٔ «میراث ایران باستان» تبلیغ می‌شد. همچنین وزارت تبلیغات آلمان نازی به رهبری یوزف گوبلس در تلاش بود نظریات برتری نژادی و عقاید ضد سامی را در ایران تبلیغ کند. از طرفی دیگر ایران برای افسران گشتاپو فرصتی بود که می‌توانستند از آن به عنوان پایگاهی در خاورمیانه برای تحریک علیه یهودیان و انگلیس استفاده کنند. جنبش ضد تنباکو در آلمان نازی
پس از این که پزشکان آلمانی برای اولین بار به کشف رابطه بین سیگار کشیدن و سرطان ریه شدند، رایش آلمان یک جنبش قوی ضد تنباکو را آغاز کرد. و اولین جنبش ضد سیگار در تاریخ مدرن را رهبری کرد. جنبش ضد تنباکو در آلمان نازی یکی از فعالیت‌های مهم اجتماعی و فرهنگی در دوران حکومت نازی‌ها بود. عمده‌ترین کار این جنبش فعالیت بر ضد استعمال تنباکو و مصرف نوشیدنی‌های الکلی بود. اقتصاد آلمان
سیاست‌های مالی انبساطی پس از بحران مالی ۱۹۳۱ (به دلیل آنکه آلمان از استاندارد طلا پیروی نمی‌کرد) توسط یالمار شاخت وزیر اقتصاد آلمان توصیه شد و وی در سال ۱۹۳۳ رئیس بانک مرکزی آلمان شد. یالمار شاخت به دلیل عدم همکاری با نازی‌ها در سال ۱۹۳۸ از خدمت منفصل شد و هرمان گورینگ جای او را گرفت. خودکفایی هدف اصلی سیاست‌های تجاری رایش سوم بود. با وجود این آلمان در تأمین مواد اولیه خود در مضیقه بود و مجبور بود که روابط تجاری خود را با سایر کشورها همچنان حفظ کند، اما در تجارت خارجی خود سیاست‌های اقتصادی همچون قراردادهای دوجانبه، کنترل ارزهای خارجی، یارانه برای کالاهای صادراتی و تعرفه‌های وارداتی را اعمال کرد. این برنامه‌ها که از ۱۹ سپتامبر ۱۹۳۴ اعمال شدند، برنامهٔ نو (Neuer Plan) نام گرفتند. "برنامهٔ نو" بر تجارت با کشورهای توسعه نیافته تأکید می‌کرد. در این برنامه، کشورهای اروپای جنوبی به اروپای غربی و شمالی و آمریکای شمالی ارجحیت داشتند. در نهایت آلمان نازی روابط گسترده‌ای با غول‌های تجاری دنیا برقرار کرد و در سال ۱۹۳۳ به منظور تشکیل سرویس ملی کار، اتحادیه‌های کارگری را منحل ساخت. تشکیل جبهه کار آلمان برای تعیین ساعات کار، زیبایی کار (SDA) برای بهبود شرایط کاری و قدرت از طریق شادی (KDF) برای مهیا کردن باشگاه‌های ورزشی برای کارگران از دیگر اقدامات نازی‌ها در آن دوره بود. جنگ جهانی دوم پایانی بود بر شکوفایی اقتصادی آلمان در این دوره. تاریخ آلمانی
دوره آلمانی بالای میانه بالا به‌طور کلی زمانی که مرگ سیاه در سال‌های ۱۳۴۶–۵۳ بخش بزرگی از جمعیت اروپا را از بین برد، پایان می‌یابد. آلمان نازی
شهر آزاد دانتزیگ قبل از جنگ جهانی اول شهری در ایالت پروس غربی و متعلق به کشور آلمان بود. پس از جنگ جهانی اول و تشکیل کشور لهستان این شهر بندری به عنوان شهر آزاد اعلام شده و مالکیت اداره آن توسط متفقین به لهستان واگذار شد. پس از این تحولات ایالت پروس شرقی از آلمان جدا شد و تنها راه ارتباطی با آن ایالت از طریق هوایی یا دریایی امکان داشت. از طرف دیگر انگلستان تضمین‌کننده امنیت لهستان بود. دولت هیتلر لغو پیمان ورسای و برگرداندن سرزمین‌های جدا شده از آلمان را به عنوان بزرگترین هدف خود به مردم اعلام کرده بود. در گام نخست دولت هیتلر تصمیم به باز پس‌گیری مناطق جدا شده به خصوص شهر و منطقه دانزینگ گرفت که با مخالفت شدید لهستان مواجه شد و این تنش سیاسی باعث سردی روابط دو کشور شد. پس از آنکه آلمان نازی موفق شد قرارداد عدم جنگ را با شوروی منعقد کند در تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ و پس از چند ماه تنش سیاسی به لهستان حمله کرد و شوروی نیز پس از آلمان در ۱۷ سپتامبر از شرق به لهستان حمله کرد و این آغاز جنگ در اروپا بود. صنعت خودروسازی آلمان
تحول صنعت خودرو آلمان در اواسط دهه ۱۹۳۰ پس از انتخاب حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان به قدرت اتفاق افتاد. نازی‌ها سیاستی را موسوم به ("موتوریزه")، سیاست حمل و نقل که آدولف هیتلر خود را یک عنصر کلیدی از تلاش برای مشروعیت بخشیدن به حکومت نازی با بالا بردن مردم استاندارد زندگی را آغاز کردند. علاوه بر توسعه صنعت ساخت اتومبیل، توسعه طرح‌های بزرگراهی (که اولین شبکه اتوبان‌های آلمان در سال ۱۹۳۵ به پایان رسید) نیز گسترش یافتند، شرکت فولکس‌واگن برای طراحی و ساخت یک خودروی قوی و ارزان طراحی شده بود، اولین محصول آن فولکس قورباغه‌ای بود که خط تولید آن، در سال ۱۹۳۷ راه اندازی شد. یک شهر جدید (معروف به وولفسبورگ از ۱۹۴۵) در اطراف کارخانه ایجاد شد تا نیروی کار عظیم آن را در خود جای دهد. نئونازیسم
جنبش‌های نئونازی به آدولف هیتلر وفادار هستند، و نشان ملی آلمان نازی (صلیب شکسته) و هر چیزی که متعلق به آلمان دوره ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ باشد. حمایت از جانوران در آلمان نازی
حمایت از جانوران در آلمان نازی به طور جامع و همه گیر توسط دولت و حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان صورت می‌پذیرفت و دولت رایش اقدامات بسیاری را برای حمایت از حقوق حیوانات انجام داد. با سر کار آمدن حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان در سال ۱۹۳۳، جامع‌ترین قانون حمایت از جانوران تا آن زمان در اروپا، در آلمان وضع و اجرا شد. این اولین اقدام توسط یک دولت برای شکستن حصار بین انسان و حیوان به شمار می‌رفت. بسیاری از رهبران ناسیونال سوسیالیست مانند آدولف هیتلر، هرمان گورینگ و رودلف هس از دوستداران جانوران بودند. بسیاری از ناسیونال سوسیالیستها از طرفداران محیط زیست و از حامیان حفاظت از جانوران به شمار می‌رفتند. هاینریش هیملر سعی کرد تا به طور کامل شکار را ممنوع سازد. قانون فعلی حمایت از جانوران در جمهوری فدرال آلمان نسخه‌ای اندک تغییر یافته از این قانون در رایش سوم است. ظهور نازی‌ها
ظهور نازی‌ها () یک مجموعهٔ تلویزیونی مستند محصول شبکهٔ بی‌بی‌سی است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. این مستند نشان می‌دهد که چگونه آدولف هیتلر و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان به قدرت رسید و دموکراسی موجود در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ را در آلمان از بین برد. فدرالیسم
چندین نظام فدرال در اروپا وجود دارند از قبیل؛ سوئیس، اتریش، آلمان، بلژیک، بوسنی و هرزگوین و خود اتحادیه اروپا. آلمان و اتحادیهٔ اروپا تنها مثال‌هایی در جهان هستند که اعضای مجلس‌های اعیان دولت مرکزی آن‌ها نه انتخاب شده و نه منصوب شده‌اند بلکه به جای آن از نماینده‌های دولت‌های اجزای تشکیل دهنده‌شان تشکیل شده‌اند. فدرالیسم در آلمان تنها در زمان نازیسم لغو شد (۱۹۳۳–۱۹۴۵) و در آلمان شرقی در بیشترین زمان وجودش یعنی در سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۰ زمینهٔ حضور نیافت. آدولف هیتلر، فدرالیسم را به عنوان یک مانع بر سر راه اهداف خویش می‌دید. همانطوری‌که در نبرد من، چنین نوشت: حزب نازی یا سوسیالیسم ملی باید مدعی تحمیل کردن اصول خود به کل ملت ژرمن باشد، صرف نظر از این که از قدیم تا به حال محدودهٔ دولت‌های فدرال چه بوده‌است؛ بنابراین ایدهٔ یک دولت قوی و متمرکز کارکردهای منفی در سیاست آلمان دارد، اگرچه قبلاً تا سال ۱۹۱۹ یا ۱۹۳۳ بسیاری از لیبرال‌ها و دموکرات‌های سوسیالیسم، طرفدار تمرکز گرایی بودند. جنبش ضد تنباکو در آلمان نازی
جنبش ضد دخانیات در آلمان نازی اگر چه در زمان خود نیرومندترین جنبش ضد دخانیات بود اما در نیمه اول حکومت آلمان نازی یعنی به‌طور تقریبی تا سال ۱۹۴۰ موفقیتی کسب نکرد و حتی مصرف سیگار توسط هر نفر آلمانی به‌طور سالانه گسترش یافت و میزان مصرف دخانیات در آلمان از فرانسه بیشتر شد. شاید مصرف سیگار در آلمان به این دلیل بود که مردم مشکلات اقتصادی سابق را نداشتند با این وجود از نیمه دوم حکومت هیتلر که دولت رسماً قوانینی را در ممنوعیت سیگار کشیدن در مکان‌های عمومی، ادارات دولتی، قطارهای شهری و اتوبوسها تصویب کرد میزان سیگار کشیدن نفری به‌طور سالانه در آلمان نازی کاهش یافت. هولوکاست
در طی امپراتوری آلمان، اندیشه‌های "فلکیش" و نژادپرستی شبه‌دانش‌وارانه آن بیشتر و بیشتر فراگیر و معمول شدند و در سراسر آلمان پذیرش یافتند، به گونه‌ای که به‌ویژه طبقات اجتماعی تحصیل‌کرده کشور باور نابرابری انسان‌ها را پذیرفته بودند. اگرچه احزاب "فلکیش" در انتخابات ۱۹۱۲ رایشتاگ شکست خوردند و همگی برچیده شدند، اما یهودی‌ستیزی وارد ارکان و برنامه‌های حزب‌های سیاسی شده بود. حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان یا نازی (Nazi) که در سال ۱۹۲۰ پایه‌گذاری شد از جمله انشعابات جنبش "فلکیش" بود و همان یهودی‌ستیزی را دنبال می‌کرد. ترانه‌های ناسیونال سوسیالیسم
منظور از ترانه‌های ناسیونال سوسیالیسم، ترانه‌هایی هستند که برای حزب سوسیالیست ملی کارگران آلمان (N.S.D.A.P) نوشته شده‌اند. گاهی برخی از ترانه‌هایی که پیش از تشکیل حزب یا در زمان جنگ جهانی اول ساخته شده‌اند اما اغلب توسط نازی‌ها به کار می‌رفتند؛ با ترانه‌های ناسیونال سوسیالیسم اشتباه گرفته می‌شوند. سرود آلمانی‌ها نمونه‌ای از ترانه‌های قدیمی است که در سال ۱۸۴۱ ساخته شد و در سال ۱۹۲۲ به عنوان سرود ملی جمهوری وایمار برگزیده شد. در سال ۱۹۳۰ ترانه هورست وسل که نمونه‌ای از ترانه‌های ناسیونال سوسیالیسم است در کنار آن به عنوان سرود ملی رایش سوم برگزیده شد. همچنین ترانهٔ Die Wacht am Rhein که پس از به کار رفتن در صحنه‌ای از فیلم کازابلانکا در سال ۱۹۴۱ مشهور شد؛ در آن زمان ۱۰۰ سال قدمت داشت. امروزه در جمهوری فدرال آلمان، خواندن یا اجرای عمومی ترانه‌هایی که ویژه آلمان نازی شناخته شده‌اند ممنوع بوده و می‌تواند مجازات بیش از سه سال حبس در پی داشته باشد. آلمانی بالای باستان
آلمانی بالای باستان () نخستین مرحله از زبان آلمانی بود که از حدود ۷۵۰ تا ۱۰۵۰ میلادی گفتگو می‌شد. در این دوره هیچ نوع گونه معیار یا فرامنطقه‌ای از آلمانی وجود نداشت و آلمانی بالای باستان اصطلاحی چتری برای گروه گویش‌های قاره‌ای غرب آلمان است که تحت مجموعه تغییرات هم آوایی به نام تغییر تغییر صدای دوم قرار گرفتند. ظهور و سقوط رایش سوم
این کتاب حاوی بخش‌های مفصلی در مورد زندگی و جوانی هیتلر، تحولات و نمو حزب نازی، کسب قدرت سیاسی توسط حزب نازی و شخص هیتلر، وضعیت جامعهٔ آلمان قبل و بعد از سلطهٔ نازیسم، وقایع منجر به آغاز جنگ جهانی، عملیات نظامی ارتش‌های متفقین و دول محور و همچنین تلاشهای مردم و ارتش آلمان در راستای رهایی از یوغ نازیسم می‌باشد. سرود هورست وسل
سرود هورست وِسِل یا پرچمها را بِیَفرازید! «دی فَنه هُخ»، نام ترانه‌ای است که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ به عنوان سرود رسمی حزب سوسیالیست ملی کارگران آلمان و همچنین سرود ملی دوم آلمان نازی شناخته می‌شد. این ترانه و ملودی پس از شکست آلمان نازی در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ در آلمان و اتریش ممنوع شده است؛ مگر برای اهداف آموزشی. این ترانه توسط هورست وسل ساخته شد که در سال ۱۹۳۰ به ضرب گلوله یک کمونیست کشته شد و تبدیل به یکی از قهرمانان آلمان نازی شد. این سرود در رژه‌ی بزرگ ارتش نازی پخش شد. رایش آلمان
رایش آلمان نام دولت مبتنی بر ملت آلمان بین سالهای ۱۸۷۱ تا ۱۹۴۵ و همچنین نام قانونی این کشور تا ۱۹۴۳ است. ترجمهٔ لغوی واژهٔ رایش، امپراطوری است، ولی در عبارت رایش آلمان به معنی قلمرو به کار می‌رود. آزار و اذیت شاهدان یهوه در آلمان نازی
شاهدان یهوه به دلیل خودداری از رفتن به سربازی، یا پیوستن به سازمان‌های نازی یا اعلام وفاداری به رژیم هیتلر، در هنگام حکومت نازی‌ها در آلمان میان سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۵ مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. حدود ۱۰ هزار شاهد - نیمی از تعداد اعضای آلمانی آن‌ها در آن دوره - زندانی شدند؛ از جمله ۲۰۰۰ تن که به اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها فرستاده شدند. تخمین زده می‌شود که ۱۲۰۰ تن در بازداشت کشته شدند، از جمله ۲۵۰ تن که اعدام شدند. آنها نخستین فرقه از مسیحیت بودند که توسط دولت نازی ممنوع می‌شد و به شدت مورد آزار و اذیت قرار گرفت. به قدرت رسیدن هیتلر
به قدرت رسیدن هیتلر از جمهوری وایمار آلمان در سپتامبر ۱۹۱۹ آغاز شد هنگامی که آدولف هیتلر به حزب " Deutsche Arbeiterpartei" (حزب کارگری) آلمان پیوست. نام این حزب در ۱۹۲۰ به "Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei" به معنی حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان تغییر یافت که در کاربرد عمومی به آن حزب نازی یا حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان گفته می‌شود. این حزب ضد کمونیسم و مخالف دولت پس از جنگ جمهوری وایمار و پیمان ورسای بود و در آن آرمان‌های پان‌ژرمنیسم و یهودستیزی تندرو در جریان بود. می‌توان گفت فرایند به قدرت رسیدن هیتلر در مارس ۱۹۳۳ با به تصویب رسیدن "Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich" به پایان رسید این قانون به صدراعظم یعنی هیتلر اجازه می‌داد بدون آنکه رایشستگ ورود کند، خودش قانون را تصویب کند. این قانون به هیتلر اجازه می‌داد که مانند یک دیکتاتور عمل کند بدون آنکه بتوان اعتراض قانونی به او کرد. نروژ
در جنگ جهانی دوم نیز اعلام بی‌طرفی کرد ولی در سال ۱۹۴۰ به دست نیروهای آلمانی اشغال شد. آلمانها دولت دست نشانده‌ای به رهبری ویدکون کوئیسلینگ برپا کردند. نروژ طی سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ در اشغال آلمان بود و قسمت‌های زیادی از کشور طی جنگ ویران شد. ساختمان‌ها، کارخانه‌ها و بخش عمده شهرها بمباران و با خاک یکسان شد. بیشتر اجناس کمیاب شدند و بسیاری از مردم دوران سختی را تجربه کردند. لیبرالیسم ملی‌گرا
لیبرالیسم ملی در قرن نوزدهم در تعدادی از کشورها از جمله آلمان، اتریش، دانمارک، سوئد، فنلاند و رومانیا معروف بود. در آلمان، اتریش و رومانیا، لیبرال‌های ملی یا احزاب «لیبرال ملی» به مدت طولانی در حکومت بودند. به‌طور خاص، در کشورهای آلمانی زبان، به دلیل ویژگی چند ملیتی یا ماهیت غیرمتجانس کشورهایی مانند امپراطوری اتریش (که بعداً به‌طور رسمی به اتریش-مجارستان تغییر نام یافت) یا آلمان جدیداً تأسیس شده در زمان صدراعظم اوتو فون بیسمارک، لیبرال‌های ملی نیز طرف‌دار رژیمی اقتدارگراتر یا محافظه کارتر بودند. آلمان غربی
آلمان غربی با نام رسمی جمهوری فدرال آلمان کشوری بود که پس از پایان جنگ جهانی دوم و شکست رایش سوم، ایجاد شد و تا سال ۱۹۹۰ وجود مستقل داشت.  در سال ۱۹۹۰ با پیوستن به آلمان شرقی، جمهوری فدرال آلمان تشکیل شد. آلمان باید از بین برود!
آلمان باید از بین برود! یک کتاب ۱۰۱ صفحه‌ای است که در سال ۱۹۴۱ توسط تئودور نیومن کافمن منتشر شد. در این کتاب کافمن پیشنهاد نسل‌کشی آلمانی‌ها از طریق عقیم‌سازی اجباری همه مردم آلمانی زبان را می‌دهد. آلمان نازی این کتاب را به عنوان دلیلی برای آنکه یهودیان قصد نسل‌کشی آلمانی‌ها را دارند ارائه می‌کرد. این کتاب توسط مجله تایم مورد بررسی قرار گرفت. یکی از این منتقدین این کتاب را برنامه‌ای برای ایجاد صلح جهانی دانست. کافمن معتقد بود تمامی مردم آلمان که در سن زاد و ولد هستند باید به اجبار عقیم شوند و این تنها راه ایجاد صلح است. او همچنین نقشه جامعی در مورد تقسیم کشور آلمان و واگذار کردن آن به کشورهای همسایه ارائه کرد. انتشار این کتاب در سال‌های نخست جنگ جهانی دوم، از عمده دلایل استدلال سران نازی در رابطه با توطئه یهودیان علیه کشور آلمان بود. جنبش ضد تنباکو در آلمان نازی
کارزار ضد دخانیات نازی شامل ممنوعیت سیگارکشیدن در ترامواها، اتوبوسها و قطارهای شهری، ارتقای آموزش بهداشت، محدود کردن سهمیه سیگار در ورماخت، سازماندهی درسهای درمانی برای سربازان، و افزایش مالیات تنباکو بود. ناسیونال سوسیالیستها همچنین محدودیتهایی بر تبلیغات تنباکو و سیگار کشیدن در فضاهای عمومی و رستورانها و کافی شاپها وضع کردند. جنبش در اولین سال‌های حکومت نازی تأثیر چنانی نداشت و مصرف تنباکو بین ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ افزایش یافت، ولی سیگار کشیدن بین نظامیان از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ کم شد. حتی تا آخر قرن بیستم، جنبش ضد تباکوی آلمان پس از جنگ نتوانست به حد کارزار ضد سیگار آلمان نازی تأثیرگذار باشد. جمهوری وایمار
دهه ۱۹۲۰ زمانی بود که آلمان وارد یک دوره از رنسانس فرهنگی شده بود. در سال‌های منتهی ۱۹۲۳ که آلمان بدترین دوره از ابر تورم خود را می‌گذراند، باشگاه‌های شبانه و میخانه‌ها مملو از افرادی بود که درآمد روزانه خود را خرج می‌کردند تا با افت روزانه ارزش پولی آن را از دست ندهند. روشنفکران برلینی با محکوم کردن آنچه افراط در سرمایه‌داری می‌پنداشتند خواستار تغییرات انقلابی در فرهنگ بودند. بوسنی و هرزگوین
پس از پایان جنگ اول جهانی، کشور پادشاهی یوگسلاوی به وجود آمد، که بوسنی به همراه صربستان و کرواسی و اسلوونی و مونته‌نگرو و بقیه در قالب این کشور قرار داشتند. با ظهور نازیسم در آلمان، کشورهای تکه‌تکه جداشده امپراتوری اتریش-مجارستان نیز ضمیمه یا متحد آلمان شدند، پادشاهی یوگسلاوی تحت فشار موج تمایلات نازیسم، با آلمان نازی پیمان اتحاد بست؛ در بهار ۱۹۴۱ انگلستان که متحدش یونان را در خطر می‌دید، با تحریک و دسیسه، کودتای افسران صرب ملی‌گرا در یوگسلاوی علیه پادشاه و پیمانش با آلمان را سبب شد. این اقدام باعث حمله آلمان نازی شد. بلافاصله قومیت‌های موزاییکی پادشاهی یوگسلاوی از هم جدا شدند. اسلوونی و کرواسی و بوسنی با اشتیاق به آلمان و متحدش ایتالیا پیوستند و صربستان بلگراد در جنگی یک‌ماهه اشغال و به‌شدت سرکوب شد. بوسنی مسلمان در قالب حکومت کروات و در جنگ بالکان متحد آلمان نازی بود. شیخ امین الحسینی مفتی فلسطین در پی توافق با هیتلر و در ازای جلوگیری هیتلر از کوچ یهودیان به فلسطین، به تشکیل ارتش سیزدهم اس اس خنجر کوهستانی در اتحاد با آلمان علیه یهودیان صرب و کولی می‌کوشید. گروه‌های مسلح تشنیک قوم صرب و اوستاش قوم کروات و پارتیزان‌های ملی‌گرای مارشال تیتو هم بودند، که جنگ‌ها و کشتارهای خونین قومی علیه یکدیگر را باعث شدند. در ۱۹۴۴ با شکست‌های آلمان نازی و خروجش از یوگسلاوی به همراه متحدانش، پارتیزان‌های ملی‌گرای مارشال تیتو حاکم شدند و دیگر اقوام پاکسازی خونین گردیدند. پس از پایان جنگ جهانی دوم و ایجاد کشور سوسیالیستی یوگسلاوی، بوسنی هرزگوین یکی از جمهوری‌های کشور یوگسلاوی سوسیالیستی بود. زبان آلمانی
آلمانی نوین با دوره آلمانی بالای نو پیشین آغاز می‌شود که از ۱۳۵۰ آغاز شد و تا ۱۶۵۰ و با پایان جنگ سی ساله پایان یافت. در این دوره آلمانی بیش از پیش به عنوان زبان اصلی رسیدگی به دادگاه‌ها جایگزین لاتین شد و رشد ادبیات در ایالت‌های آلمان به‌طور فزاینده‌ای مشاهده شد. گرچه این ایالت‌ها هنوز در کنترل امپراتوری مقدس روم و به دور از هر گونه وحدتی بودند، میل به وجود یک زبان نوشتاری منسجم و قابل فهم در همه بخش‌های آلمانی‌زبان شاهزاده‌نشینها و پادشاهی‌ها بیش از همیشه حس می‌شد. آلمانی به عنوان یک زبان گفتاری، در طول این دوره بسیار شکسته بود چرا که دارای گویش‌های منطقه‌ای بسیاری بود که اغلب برای هم قابل درک نبودند. اختراع چاپ فشاری در حدود ۱۴۴۰ و انتشار ترجمه لوتر از کتاب مقدس در سال ۱۵۳۴، تأثیر بسزایی در معیارسازی زبان آلمانی به عنوان یک زبان نوشتاری فراگویشی داشت. سوسیال امپریالیسم
یکی از قابل توجه‌ترین کاربردهای مفهوم سوسیال امپریالیسم توسط مورخ مارکسیست بریتانیایی تیموتی میسون بود که استدلال کرد جنگ جهانی دوم توسط سوسیال امپریالیسم ایجاد شد. به عقیده میسون، سیاست خارجی آلمان تحت تأثیر ملاحظات سیاسی داخلی قرار داشت و آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ به بهترین وجه به عنوان «نوع وحشیانه سوسیال امپریالیسم» شناخته شد. میسون استدلال می‌کرد که «آلمان نازی همیشه "در برخی زمان‌ها" متمایل به یک جنگ بزرگ توسعه‌ای بود». با این حال، میسون بیان می‌کند که زمان وقوع چنین جنگی توسط فشارهای سیاسی داخلی، به ویژه در رابطه با یک اقتصاد در حال شکست، تعیین شد. به گفته میسون، تا سال ۱۹۳۹، «گرم شدن بیش از حد» اقتصاد آلمان ناشی از تسلیح مجدد، شکست برنامه‌های مختلف تسلیح مجدد ناشی از کمبود کارگران ماهر، ناآرامی‌های صنعتی ناشی از فروپاشی سیاست‌های اجتماعی آلمان و کاهش شدید زندگی بود. استانداردهای طبقه کارگر آلمان، هیتلر را مجبور کرد که در زمان و مکانی به جنگ برود که انتخاب او نبود. میسون ادعا کرد که در مواجهه با بحران عمیق اجتماعی-اقتصادی، رهبری نازی تصمیم گرفته بود سیاست خارجی بی‌رحمانه‌ای را برای تصرف سرزمین‌هایی در اروپای شرقی که می‌توانستند بی‌رحمانه برای حمایت از استانداردهای زندگی در آلمان غارت شود، آغاز کند. میسون سیاست خارجی آلمان را ناشی از سندرم فرصت طلب «قربانی بعدی» پس از آنشلوس توصیف کرد "،" که در آن «بی بند و باری نیات تهاجمی» با هر حرکت موفق سیاست خارجی تغذیه می‌شد. به نظر میسون، تصمیم برای امضای پیمان عدم تجاوز آلمان و شوروی و حمله به لهستان و خطر جنگ با بریتانیا و فرانسه، کنار گذاشتن هیتلر از برنامه سیاست خارجی خود بود که در کتاب "نبرد من" و "Zweites ب"یان شده‌است. بوخ، و به دلیل نیاز به تصرف و غارت سرزمین‌های خارج از کشور به منظور جلوگیری از فروپاشی اقتصاد آلمان، او را مجبور کرد. تئوری میسون در مورد جنگ جهانی دوم به عنوان یک عمل سوسیال امپریالیسم و به عنوان یک «فرار به جنگ» ناگهانی در سال ۱۹۳۹ قرار بود او را در دهه ۱۹۸۰ در مناظره ای با ریچارد آوری مورخ بریتانیایی شرکت دهد. تغییرات سرزمینی آلمان
تغییرات سرزمینی آلمان شامل تمامی تغییرات در مرزها و قلمرو آلمان از زمان تشکیل آن در سال ۱۸۷۱ تا به امروز است. آلمان مدرن در سال ۱۸۷۱ زمانی که اتو فون بیسمارک اکثر ایالت‌های آلمان را به استثنای اتریش در امپراتوری آلمان متحد کرد، تشکیل شد. پس از جنگ جهانی اول، آلمان حدود ۱۰ درصد از خاک خود را بخصوص در مناطق شرقی از دست داد و جمهوری وایمار تشکیل شد. این جمهوری شامل مناطقی در شرق مرز اودر-نایسه هم می‌شد که هم‌اکنون جزیی از کشور لهستان هستند. نازیسم اتریشی
نازیسم اتریشی یا سوسیالیسم ملی اتریش جنبشی پان‌ژرمن بود که در آغاز قرن ۲۰ شکل گرفت. این جنبش در ۱۵ نوامبر ۱۹۰۳ هنگامی که حزب کارگر آلمان (DAP) در اتریش تأسیس شد و دبیرخانه آن در شهر اوسیگ (استی ناد لابم فعلی در جمهوری چک) مستقر شد، شکل مشخصی پیدا کرد. در اوایل سال ۱۹۳۳، تحت حاکمیت انگلبرت دولفوس (۱۹۳۲–۳۴) سرکوب شد، اما بعد احیا شد و بخشی از حزب نازی در سال ۱۹۳۸ آلمان شد. فرانکو اشتاین، از شهر ایگر (چب فعلی جمهوری چک) و یک کتاب موست شاگرد لودویگ ووگل، از شهر بروکس (بیشترین کشور، جمهوری چک)، "در سال ۱۸۹۳ سازمان آلمانی کارگران" (اتحادیه ملی کارگران آلمان) را سازمان دادند. این مجموعه ای از کارگران، کارآموزان و اتحادیه‌های صنفی راه‌آهن، معادن و صنایع نساجی بود که در نتیجه درگیری‌های خود با بخش‌های غیر آلمانی زبان نیروی کار، به ویژه در سیستم‌های راه‌آهن، از ملی‌گرایی حمایت کردند. در سال ۱۸۹۹، استین توانست کنگره کارگری را در ایگر تشکیل دهد و یک برنامه ۲۵ ماده ای را اعلام کرد. جنبش فلکیش
نظریه‌پردازان "völkisch" تأثیر زیادی در شکل‌گیری نازیسم داشتند. در راه‌پیمایی معروف ۱۹۲۷ نورمبرگ، یوزف گوبلس مدعی شد که اگر جنبش مردمی ("völkisch") توانسته بود قدرت را دریابد و هزاران تن را به خیابان‌ها بکشاند، می‌توانست به قدرت سیاسی در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ برسد؛ روزی که در آن پادشاهی در آلمان پس از انقلاب ۱۹۱۸–۱۹۱۹ آلمان به رهبری حزب سوسیال دموکرات به پایان رسید. برداشت نژادپرستانهٔ نازی‌ها در لفافهٔ واژگان به کار گرفته شده در جنبش "völkisch" قرار داشت؛ یوگن فیشر، رئیس مؤسسه کایزر ویلهلم که خود از اعضای حزب نازی بود، برای اعضای حزب سخنرانی با عنوان «شکل‌گیری حکومت "völkisch"-محور از دیدگاه زیستی» (۲۹ ژوئیه ۱۹۳۳) انجام داد. نشان سواستیکا نیز برآمده از باورهای جنبش فلکیش بود که در نهایت به نازیسم رسید. آلمان نازی
بر طبق قوانین نورنبرگ، یعنی مطابق قانون «حفاظت از نژاد و افتخار آلمانی» ازدواج میان آلمانی‌ها و افرادی که شهروند آلمان نبودند ممنوع شد. در جریان جنگ جهانی دوم و پس از آن بهره‌برداری‌های وسیعی در خصوص این قانون شد و به استناد آن نازی‌ها به عنوان افرادی نژادپرست معرفی شدند. در آلمان نازی افراد به دو گروه تقسیم می‌شدند افراد آریایی و افراد غیر آریایی که در اقلیت بودند. حزب نازی سیاست‌های خود را در خصوص غیر آریایی در آلمان به خصوص یهودیان این‌گونه بیان می‌نمود که آن‌ها دشمنان آلمان و آریاییها هستند و از این طریق به این گروه‌ها فشار وارد می‌کرد. سال ۱۹۳۳ و با ساخت اردوگاه کار اجباری داخائو و تبدیل آن به زندان شماره یک افراد سیاسی برنامه حذف مخالفان سیاسی وارد مرحله جدیدی شد. آلمانی بالای نو
آلمانی بالای نو (Neuhochdeutsch) واپسین دوره از تاریخ زبان آلمانی است که از سده هفدم آغاز و تاکنون ادامه داشته‌است. مهم‌ترین ویژگی این دوره توسعه آلمانی معیار و معیارسازی گویش‌های گفتاری است.به همین دلیل گاه از آلمانی بالای نو به عنوان هم‌معنی آلمانی معیار استفاده می‌شود. جنایات جنگی ورماخت
هنگامی که حزب نازی به قدرت رسید، تقریباً تمام افسران رایشسوهر از آن استقبال کردند و به عنوان راهی برای ایجاد "اصلاحات مجدد" (به آلمانی:"Wiederwehrhaftmachung") آلمان، یعنی نظامی سازی کل جامعه این کشور برای اطمینان از عدم شکست در جنگ بعدی قلمداد شد. به این ترتیب، هر دوی آنچه که نازی‌ها و ارتش آلمان می‌خواست دیدن یک جامعه کاملاً نظامی "فولک‌گمنشافت" بود که به وسیله آن اقدام به پاکسازی آن‌هایی که دشمن داخلی تصور می‌شدند، از جمله یهودیان که تصور می‌رفت به آلمان از پشت خنجر زده‌اند، اقدام شود. ورماخت توسط آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۵ با تصویب قانونی برای معرفی سربازان در نیروهای مسلح از داوطلبان و سربازان وظیفه تشکیل شده بود. دین در آلمان نازی
حزب نازی می‌کوشید تا عقاید آلمانی‌ها را به صورت واحدی درآورد. هیتلر کوشید ۲۸ کلیسای متنوع پروتستان آلمان را یکی کند، ولی در این کار ناکام ماند. همچنین هیتلر کوشش‌هایی در جهت محدود نمودن کلیسای کاتولیک انجام داد. اقلیت‌های کوچکتر دینی مانند شاهدان یهوه و بهائیت هم اجازه فعالیت در آلمان نازی را نداشتند. کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم و سپاه رستگاری برچیده شدند و فال‌بینی، اختربینی و پزشکی جایگزین ممنوع شد. پاره‌ای تاریخ‌نویسان بر این باورند که نازی‌ها در اندیشهٔ براندازی مسیحیت پس از پیروزی در جنگ بودند.Wikipedia contributors, "Religion in Nazi Germany," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Religion_in_Nazi_Germany&oldid=793118248 (accessed August 26, 2017 حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان
حزب نازی که نامش کوتاه‌شدهٔ ناسیونال سوسیالیست (به آلمانی: NationalsoZialistische) است از یک گروه کوچک با گرایش‌های ملی‌گرایانه در سال‌های واپسین جنگ جهانی اول شکل گرفت. ابتدا گروهی از ملی‌گرایان در شهر برمن گردآمده و در ماه‌های آغازین سال ۱۹۱۸ میلادی، با نام «کمیته رایگان برای صلح کارگران آلمان» اعلام موجودیت کردند. آنتون درکسلر در تاریخ ۷ مارس ۱۹۱۸ در مونیخ شعبه‌ای از این گروه را تشکیل داد. درکسلر، یک قفلساز ساده و از اعضای ارتش در جنگ اول جهانی بود. وی آتش‌بس تلخ و معاهده ورسای را ظلمی بزرگ به خود و ملت آلمان می‌دانست و خواستار مخالفت و تحولی انقلابی بود. درکسلر هم با معاهده ورسای مخالف بود و هم با حرکت تدریجی اطرافیان خود به سمت مارکسیسم و کمونیسم. او ملت آلمان را ملتی آزاد و قدرتمند می‌دانست و نمی‌توانست ذلت وارد شده بر ملت خویش را تحمل کند. درکسلر وضعیت خشونت‌ها و بی‌ثباتی‌ها را نتیجه روی کار آمدن جمهوری دست نشانده سرمایه‌داران یهودی آمریکا می‌دانست. او جمهوری وایمار را خارج از طبقات فرودست و در خدمت سرمایه‌داران می‌خواند. هیتلر (ابهام‌زدایی)
آدولف هیتلر (۱۸۸۹–۱۹۴۵)، از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ میلادی رهبر آلمان نازی بود. انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان
در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ نیروهای ملی‌گرا همچنان به مخالفت علیه جمهوری وایمار و مخالفان چپگرا ادامه دادند. در سال ۱۹۲۰، دولت آلمان با کودتای ولفگانگ کاپ برای مدت کوتاهی از قدرت کنار رفت و در این مدت دولتی ناسیونالیست و راستگرا در قدرت بود. تظاهرات گسترده باعث سرنگونی این دولت راستگرا شد. در سالهای ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲، ماتیاس ارتسبرگر که پیمان ورسای را امضا کرده بود و والتر راتناو وزیر خارجه آلمان، توسط سازمان بشدت راستگرا و ضدیهودی "کنسول اجرایی" اصابت گلوله قرار گرفتند و کشته شدند. حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان که در آن زمان به تازگی تأسیس شده بود تحت رهبری آدولف هیتلر و با حمایت رئیس سابق ارتش آلمان اریش لودندورف، به خشونت علیه دولت و نیروهای سیاسی چپ دست زدند. هیتلر با همکاری لودندورف در سال ۱۹۲۳ دست به کودتایی برضد جمهوری وایمار در مونیخ زد که به کودتای سالن آبجوخوری مشهور شد. این کودتا شکست خورد، هیتلر دستگیر شد و برخی از اعضای حزب نازی به اتریش فرار کردند. آلمان نازی
نازی‌ها توانستند با استفاده از تبلیغات و وعده امنیت اجتماعی، اشتغال کامل، قدرت‌گیری مجدد آلمان در صحنه بین‌المللی و برگرداندن سرزمین‌های جدا شده از آلمان از طریق معاهده ورسای مردم را به ایجاد دولت تک حزبی متقاعد کنند. نازی‌ها معتقد بودند نظام جمهوری و پارلمانی نمی‌توانست قدرت تصمیم‌گیری برای اجرای برنامه‌های آن‌ها را داشته باشد بنابراین با وعده لغو معاهده ورسای توانستند تعداد بسیاری از مردم را با خود هم سو کنند. سال ۱۹۲۸ حزب نازی تنها ۱۲ کرسی در مجلس ملی آلمان داشت که با عمیق شدن بحران‌های اقتصادی و سیاسی توانست تا سال ۱۹۳۲ بیش از ۲۳۰ کرسی در مجلس مل آلمان به دست آورد و این تعداد کرسی حزب نازی را به بزرگترین حزب مجلس ملی تبدیل کرد. رئیس‌جمهور هیندنبورگ در تاریخ ۳۰ ژانویه ۱۹۳۰ آدولف هیتلر را به عنوان صدراعظم و مسئول تشکیل کابینه معرفی کرد. هیتلر توانست با همراه کردن برخی احزاب کابینه ائتلافی خود را تشکیل دهد. در جریان آتش گرفتن رایشستاگ (مجلس ملی) هیتلر توانست بزرگترین رقیب خود حزب کمونیست آلمان را از صحنه خارج کند و این اولین قدم برای تک حزبی کردن آلمان بود. در ماه مارس ۱۹۳۳ حزب نازی توانست قانونی را در مجلس تصویب کند که به موجب آن اختیارات بالایی به صدراعظم داده می‌شد تا در طول ۴ سال قانون اساسی آلمان اصلاح شود، این فرصت چهار ساله اجازه می‌داد برنامه‌های حزب نازی به خوبی و به صورت کامل اجرا شود احزاب دیگر در مجلس ملی آلمان مخالف این قانون بودند و پس از مخالفت یک به یک از صحنه سیاسی آلمان حذف می‌شدند تا اینکه در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۳ آلمان رسماً یک کشور تک حزبی اعلام شد. پس آن گام‌های بعدی در تشکیل رایش برداشته شد و در قدم بعدی پرچم با نشان صلیب شکسته در کنار پرچم جمهوری وایمار برافراشته شد و در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۴ به دستور رئیس‌جمهور پل فون هیندنبورگ، صدراعظم هیتلر موظف شد اختیارات ایالت‌های آلمان را تا حد ممکن کم و اختیارات برخی از ایالات‌ها نیز به‌طور کامل زیر نظر برلین قرار دهد، این کار مغایر سیستم فدرالی در آلمان بود. هنگامی که در ژوئن ۱۹۳۴ خبرنگار انگلیسی در برلین از آدولف هیتلر در خصوص تغییرات بسیار در آلمان سؤال کرد وی این‌گونه پاسخ داد: پس از مرگ هیندنبورگ در ۲ اوت ۱۹۳۴ به صورت قانونی اختیارات کنترل کشور تا انتخابات به صدراعظم آدولف هیتلر رسید. هیتلر مدتی قبل در جریان بیماری رئیس‌جمهور قرار گرفته بود و توانسته بود با حذف ارنست روهم که قصد ادغام گروه اس‌آ و ارتش را داشت نظر فرماندهان ارتش آلمان را جلب کند و در نهایت توانست با جلب نظر مجلس ملی سوگند یاد کرده و رسماً رایش سوم را تأسیس و خود را پیشوای رایش سوم اعلام کند. دولت ائتلافی نازی‌ها به یک دولت تک حزبی تبدیل شد و رسماً نمادها و پرچم صلیب شکسته ترویج داده شد و در کتاب‌های درسی تجدید نظر شد. دولت نازی با تأسیس گشتاپو و استخدام بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در این سازمان فعالیت‌های جامعه را زیر نظر گرفت. انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان
انقلاب آلمان یا انقلاب نوامبر (به آلمانی: Novemberrevolution) به مجموعه‌ای از حوادث اطلاق می‌شود که در اواخر سال ۱۹۱۸ و اوایل ۱۹۱۹ اتفاق افتاد و به سرنگونی قیصر و تأسیس جمهوری وایمار انجامید. دورهٔ انقلاب از نوامبر ۱۹۱۸ شروع شد و تا برقراری جمهوری وایمار در اوت ۱۹۱۹ ادامه داشت. از جمله عوامل منتهی به انقلاب، می‌توان از فشارهای سنگین وارد شده به مردم آلمان در طول چهار سال جنگ، تأثیرات اقتصادی و روانی شکست امپراتوری آلمان از متفقین و افزایش تنش‌های اجتماعی بین عموم مردم و اشراف و طبقه بورژوازی نام برد. نازیسم در آمریکا
دوستان آلمان جدید در دهه ۱۹۳۰ منحل شد. فدراسیون آلمانی آمریکایی (German American Bund) به رهبری فریتز کوهن در سال ۱۹۳۵ تشکیل شد و تا زمان ورود رسمی آمریکا به جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۱ ادامه یافت. هدف این فدراسیون آمریکا و آلمان ناسیونال سوسیالیست متحد بود. این فدراسیون کمونیسم را هدف اصلی خود اعلام کرد و نگرش‌های ضد یهود را ابراز داشت. با الهام از جوانان هیتلر، این فدراسیون بخش جوانان خود را ایجاد نمود که در آن اعضا «درس‌های زبان آلمانی فرا می‌گرفتند، دستورالعمل‌های را در مورد نحوه ادای احترام به سواستیکا دریافت می‌کردند و آهنگ "Horst Wessel Lied" و سایر آهنگ‌های نازی را آموختند». این فدراسیون به توجیه و ستایش هیتلر و جنبش‌های او در اروپا در طول جنگ جهانی دوم ادامه داد. پس از حمله آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹، رهبران فدراسیون بیانیهٔ منتشر کرده و از آمریکا خواستند در درگیری‌های بعدی بی‌طرف بماند و با تلاش‌های جنگی آلمان ابراز هم‌فکری کردند. فدراسیون استدلال می‌کرد که این حمایت از تلاش‌های جنگی آلمان، بی‌وفایی نسبت به ایالات متحده نیست، زیرا آمریکایی‌های آلمانی‌تبار مصمم بودند که «به مبارزه برای آمریکای غیر یهودی عاری از همه عناصر مارکسیست یهودی آتئیست ادامه دهند». خودبسندگی
مکتب سوداگری، سیاستی بود که از سوی فرمانروایان به ویژه در سدهٔ ۱۷ و ۱۸ میلادی پیگیری می‌شد. به این ترتیب که داشتن رابطهٔ تجاری با بیرون از قلمرو ممنوع یا محدود بود. در دههٔ ۱۹۳۰ آلمان نازی کشوری بود که ترجیح می‌داد تجارت در درون مرزهای اقتصادی خودش را به بالاترین میزان برساند و تجارت خارجی به ویژه با بریتانیا، شوروی و فرانسه را به کمترین حد برساند. کشورهای با اقتصاد ضعیف تر مانند آمریکای جنوبی، بالکان و کشورهای اروپای شرقی مانند یوگسلاوی، رومانی و مجارستان در محدودهٔ مرز اقتصادی آلمان جای می‌گرفتند. آلمان‌ها برای رشد به شدت به مواد خام نیاز داشتند و این کشورها از آن برخوردار بودند. تجارت با این کشورها که زیر نظر وزیر اقتصاد وقت، هیالمار شاخت بود بر این پایه بود که دریافت مادهٔ خام تنها به شرط دادن محصولات تولیدی آمانی باشد و نه پرداخت پول. با اینکه در بازهٔ سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۷ واردات خوراک بسیار کاهش یافت اما با توجه به سیاست آلمان نازی برای بازسازی نظامی خودش در همان دوذان واردات مواد خام ۱۰ درصد افزایش یافت. امروزه کشوری که کاملاً خودکفا باشد کمیاب است. شاید بتوان به کرهٔ شمالی اشاره کرد. این کشور برپایهٔ جهان بینی سیاسی جوچه (خودکفایی) اداره می‌شود. بر خلاف این سیاست، کره با کشورهایی چون روسیه، چین، سوریه، ایران، ویتنام و بسیاری کشورهای اروپایی و آفریقایی ارتباط دارد. نمونهٔ دیگر می‌توان به پادشاهی بوتان اشاره کرد. سلام نازی
درود نازی یا درود هیتلری که در دوره حکومت نازی، درود آلمانی نامیده می‌شد، نوعی سلام فرستادن و ژست متداول در آلمان نازی بود که در آن دست راست خود را بالا می‌آوردند و بلند و محکم می‌گفتند: «"هایل هیتلر"» یعنی سلام هیتلر، یا «"هایل ماین فیوقه"» یعنی «سلام پیشوای من». این نوع سلام فرستادن، ریشه در روم باستان دارد و به آن سلام رومی می‌گویند. این جسچر امروزه در آلمان، غیرقانونی است. قانون اساسی آلمان دادن سلام نازی را فرمی از نمایش نمادهای نازی به حساب می‌آورد و آن را جرم تلقی می‌کند. علل جنگ جهانی دوم
در تلاش برای پرداخت غرامت جنگی به بریتانیا و فرانسه، جمهوری وایمار تریلیون‌ها مارک چاپ کرد که باعث ابرتورم در جمهوری وایمار شد. رابرت او پکستون اظهار داشت: «هیچ دولت آلمانی پس از جنگ باور نمی‌کرد که بتواند چنین باری را بر دوش نسل‌های آینده بپذیرد و زنده باقی بماند…». پرداخت غرامت به طرف پیروز یک مجازات سنتی با سابقه طولانی بود، اما این «بی‌اعتدالی شدید» بود که باعث خشم آلمان شد. آلمان آخرین پرداخت غرامت جنگ جهانی اول را تا ۳ اکتبر ۲۰۱۰، ۹۲ سال پس از پایان جنگ، انجام نداد. آلمان همچنین به دلیل یک مقاومت بدون خشونت علیه فرانسه پرداخت زغال سنگ خود را به عقب انداخت. در پاسخ، فرانسوی‌ها به منطقه روهر حمله کردند و آن را اشغال کردند. در آن زمان، اکثر آلمانی‌ها از فرانسوی‌ها خشمگین شده بودند و مسئولیت تحقیرشان را به گردن جمهوری وایمار می‌انداختند. آدولف هیتلر، رهبر حزب نازی، در سال ۱۹۲۳ کودتا کرد که به «کودتای تالار آبجو» (کودتای مونیخ) معروف شد، او قصد داشت یک رایش آلمانی بزرگ را تأسیس کند. اگرچه او شکست خورد، اما هیتلر به عنوان یک قهرمان (عنوان) ملی توسط جمعیت آلمان به رسمیت شناخته شد. نام‌های آلمان
نام‌های گوناگونی از آلمان در زبان‌های گوناگون وجود دارد که این به دلیل وجود پیشینه دراز آلمان به عنوان منطقه‌ای متشکل از قبایل و ایالت‌های متمایز و مستقل تا پیش از سال ۱۸۷۱ است. برای نمونه نام این کشور در آلمانی، "Deutschland" از "diutisc" آلمانی بالای باستان، در اسپانیایی "Alemania" و در فرانسوی "Allemagne" از نام قبیله آلامان، در ایتالیایی "Germania" از "Germania" در لاتین (اگرچه مردم آلمانی "tedeschi" خوانده می‌شوند)، در لهستانی "Niemcy" از "nemets" نیااسلاوی و در فنلاندی و استونیایی به ترتیب Saksa و Saksamaa از نام قبیله ساکسون گرفته شده‌است. اردوگاه مرگ
اردوگاه‌های مرگ به مجموعه اردوگاه‌های آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم (۴۵–۱۹۳۹) اطلاق می‌شود که با هدف کشتار سیستماتیک میلیون‌ها تن با گاز و کار شدید تحت گرسنگی ساخته شده بودند. گروه‌های زیادی در دسته قربانیان این اردوگاه‌ها قرار داشتند اما هدف اصلی یهودیان بوده‌اند. این نسل‌کشی «راه حل نهایی» رایش سوم برای مسئله یهودیان بود. تلاش نازی‌ها در نسل‌کشی یهودیان در مجموع به عنوان هولوکاست شناخته شده‌است. شاهدخت آلیس باتنبرگ
شرایط حاکم بر اروپا در پایان سده نوزدهم و آغاز سده بیستم میلادی باعث تقویت ملی‌گرایی و نظامی‌گری در کشورهای مختلف شد که از عوامل آغاز جنگ جهانی اول بود. در این دوران تعادل بین دولت‌های اروپایی شکننده بود و تنش بین این کشورها نهایتاً به جنگ جهانی اول انجامید. در اثر این جنگ، که چهار سال به طول انجامید، صحنه سیاسی اروپا به کلی تغییر کرد. امپراتوری روسیه، آلمان، اتریش مجارستان و عثمانی منحل شدند و کشورهای استونی، لتونی، لیتوانی، فنلاند و چکسلواکی اعلام استقلال کردند. در عین حال صحنه داخلی کشورهای اروپایی نیز دستخوش ناآرامی بود. برای مثال در یونان دو بار با فاصله‌ای کوتاه قدرت به دست مخالفین سلطنت افتاد و پادشاه و خانواده سلطنتی از آن کشور تبعید شدند. هم‌زمان در آلمان، طی جمهوری وایمار، ضعف کشور ناشی از شکست در جنگ باعث درگیری‌های داخلی احزاب شده بود که در نهایت به ظهور و قدرت‌گیری حزب نازی انجامید. با وقوع جنگ جهانی دوم در سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵، صحنهٔ سیاسی اروپا بار دیگر دگرگون شد. حکومت‌های سلطنتی متعددی همچون پادشاهی ایتالیا، آلبانی، رومانی و یوگسلاوی برچیده و اکثر کشورهای اروپا صاحب حکومت جمهوری شدند. همچنین در پی جنگ جهانی دوم، امپراتوری بریتانیا به شدت تضعیف شده و مستعمرات آن به تدریج به استقلال رسیدند. ادبیات آلمانی
ادبیات آلمانی که در سده‌های میانه در آلمان نوشته شده‌است از کارولنژی‌ها آغاز می‌شود و برای پایان آن تاریخ‌های متفاوتی بیان شده‌است. اصلاحات پروتستانی (۱۵۱۷) آخرین نقطهٔ پایان ممکن دانسته می‌شود. آلمانی علیای میانه در سدهٔ ۱۲ میلادی آغاز می‌شود، کارهای برجستهٔ این دوره "حلقه" (حدود ۱۴۱۰ میلادی) و شعرهای اسوالد فن ولکنشتاین و یوهانس فن تپل است. دورهٔ باروک (۱۶۰۰ تا ۱۷۲۰ میلادی) یکی از پربارترین دوره‌ها در ادبیات آلمانی بوده‌است. ادبیات مدرن در زبان آلمانی با نویسندگان عصر روشنگری (مانند هردر) آغاز می‌شود. دورهٔ حساسیت در دهه‌های ۱۷۵۰ تا ۱۷۷۰ میلادی، با پرفروشترین کتاب گوته، "رنج‌های ورتر جوان" (۱۷۷۴) پایان یافت. جنبش طوفان و غرش و کلاسیک وایمار توسط یوهان ولفگانگ فون گوته و فریدریش شیلر رهبری شدند. جنبش رمانتیک آلمانی، پایان سدهٔ هجده و آغاز سدهٔ نوزده میلادی را زیر سلطهٔ خود درآورد. فاشیسم
در اوایل دهه ۱۹۳۵ که اوضاع آلمان به دنبال رکود بزرگ رو به وخامت گرایید، میلیون‌ها نفر آلمانی با اشتیاق، تجزیه و تحلیل هیتلر را دربارهٔ وضعیت کشور خود پذیرفتند. در ۱۹۳۳ نازی‌ها بزرگ‌ترین حزب آلمان را تشکیل دادند و هیتلر صدراعظم آلمان شد. او به مجرد رسیدن به قدرت یک دولت تک حزبی را به وجود آورد. لیبرالیسم ملی‌گرا
در اتریش-مجارستان، «حزب مشروطه» نماینده اصلی نشنل لیبرالیسم بود. در اتریش، نشنل لیبرالیسم مبنای یکی از سه Lager، یا کمپ‌های ایدیولوژیک در کشور باقی‌مانده‌است که به انقلاب ۱۸۴۸ میلادی در امپراطوری اتریش بر می‌گردد. در جریان دوره بین دوجنگ، کمپ لیبرال ملی در قالب «حزب خلق آلمان بزرگتر» جمع شده بود. تا سال ۱۹۳۸ میلادی، با "آنشلوس" اتریش با آلمان نازی، کمپ لیبرال ملی به‌صورت کامل توسط سوسیالیسم ملی اتریش بلعیده شده و تمام احزاب دیگر نهایتاً توسط توتالیتاریسم نازی جذب شدند. سوسیالیست‌ها و سوسیال‌های مسیحی تحت آزار و اذیت رژیم نازی قرار گرفتند و کمپ نشنل لیبرال بعد از جنگ به دلیل گناه متحد شدن با سوسیالیسم ملی، زخم خورد. تاریخ آلمانی
گرچه توافق کاملی در مورد تاریخ دوره آلمانی بالای میانه وجود ندارد، اما به‌طور کلی از ۱۰۵۰ تا ۱۳۵۰ در نظر گرفته می‌شود. در این دوره قلمرو جغرافیایی قبایل ژرمن، و در نتیجه شمار آلمانی‌زبانان، گسترش قابل توجهی یافت. در دوره آلمانی بالای باستان قبایل ژرمن در شرق فقط تا رودخانه‌های الب و زاله پراکنده بودند اما با آغاز این دوره شماری از این قبایل این مرز شرقی را رد و به قلمرو اسلاوها وارد شدند. با افزایش ثروت و گسترش جغرافیایی گروه‌های ژرمنی، استفاده از زبان آلمانی در دربار اشراف به عنوان زبان معیار دادرسی رسمی و ادبیات افزایش یافت. نمونه بارز آن "mittelhochdeutsche Dichtersprache" بود که در دادگاه اشتاوفر در شوابن به عنوان یک زبان نوشتاری معیار فراگویشی به کار گرفته می‌شده‌است. در حالی که این تلاش‌ها هنوز از نظر منطقه‌ای محدود بود، به مرور استفاده از آلمانی به جای لاتین برای برخی اهداف رسمی آغاز شد، که نیاز بیشتر به تنظیم قراردادهای نوشتاری را در پی داشت. امپراتوری آلمان
امپراتوری آلمان (آلمانی: "Deutsches Kaiserreich"، «"قیصرنشین آلمان"»، با نام رسمی "Deutsches Reich"، «"رایش آلمان"») که به رایش دوم (آلمانی: "Zweites Reich") هم معروف است، یک دولت-ملت آلمانی بود که در میان سال‌های ۱۸۷۱ و ۱۹۱۸ میلادی بر بخش‌های وسیعی از شمال و شرق اروپا حکومت می‌کرد. رایش دوم با استعفای قیصر ویلهلم دوم به پایان رسید. امپراتوری آلمان به صورت رسمی در سال ۱۸۷۱ میلادی، زمانی که حکومت‌های جنوب آلمان، به جز اتریش، به کنفدراسیون آلمان شمالی پیوستند، شکل گرفت. در ۱ ژانویه ۱۸۷۱، قانون اساسی مشروطهای به اجرا درآمد که نام دولت را به امپراتوری آلمان تغییر داد و همچنین ویلهلم یکم، پادشاه پروس از دودمان هوهن‌تسولرن، نیز به عنوان امپراتور آلمان برگزیده شد. برلین جایگاه خود را به عنوان پایتخت حفظ کرد و اتو فون بیسمارک نیز به عنوان صدراعظم و رئیس دولت آلمان باقی ماند. همه این اتفاقات درحالی رخ داد که کنفدراسیون آلمان شمالی و متحدانش از آلمان جنوبی هنوز درگیر جنگ با فرانسه بودند. امپراتوری آلمان متشکل ۲۷ ایالت بود که بیشتر آن‌ها توسط خاندان‌های سلطنتی اداره می‌شدند. چهار پادشاهی، شش دوک‌نشین بزرگ، پنج دوک‌نشین، هفت شاهزاده‌نشین، سه شهر آزاد از اتحادیه هانزا و یک قلمروی شاهی ایالت‌ها را تشکیل می‌دادند. با اینکه پادشاهی پروس یکی از چهار پادشاهی کشور بود، دو سوم جمعیت و قلمروی آلمان را تشکیل می‌داد. سلطه پروس بر امپراتوری آلمان در قانون اساسی نیز تأیید شده بود. پس از ۱۸۵۰ میلادی، دولت‌های آلمان به سرعت رو به صنعتی شدن گذاشتند و در صنایعی مانند فولاد، زغال سنگ و ترابری ریلی پیشرفت چشم‌گیری کردند. در سال ۱۸۷۱، آلمان جمعیتی بالغ بر ۴۱ میلیون نفر داشت که تا سال ۱۹۱۳ به ۶۸ میلیون نفر رسید. درحالی که در سال ۱۸۱۵ میلادی (زمانی که ناپلئون استعفا داد) آلمان متشکل از دولت‌های کوچک و بزرگ بسیار و دارای جمعیتی روستانشین بود، در سال‌های پایانی رایش دوم از لحاظ سیاسی یکپارچه شده بود و بیشتر جمعیت آن در شهرها زندگی می‌کردند. در ۴۷ سال امپراتوری آلمان، این کشور یک غول صنعتی و علمی به حساب می‌آمد و بیشترین جایزه نوبل علمی را به خود اختصاص داده بود. حجم اقتصاد آلمان در سال ۱۹۰۰ میلادی از اقتصاد بریتانیا بیشتر شد و بدین ترتیب آلمان دارای بزرگ‌ترین اقتصاد اروپا و دوم اقتصاد بزرگ جهان (پس از آمریکا) شد. در سال‌های ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۸/۹، بیسمارک، صدراعظم آلمان که دارای رکورد طولانی‌ترین زمان صدراعظمی در تاریخ آلمان نیز هست، لیبرالیسم را در پیش گرفت؛ اما رفته رفته رو به محافظه‌کاری نهاد. در دوران او، آلمان به یک قدرت استعماری تبدیل شد و بخش‌های باقی مانده از آفریقا را که تا آن زمان هنوز توسط هیچ‌کدام از دولت‌های اروپایی فتح نشده بودند را از آن خود کرد. بدین ترتیب، آلمانی‌ها سومین امپراتوری استعماری بزرگ جهان پس از بریتانیا و فرانسه شدند؛ همچنین رقابت دولت‌های استعمارگر در برخی موارد باعث آغاز جنگ میان آلمان و دیگر کشورها، از جمله بریتانیا، نیز می‌شد. در دوران رایش دوم، آلمان به یک قدرت بزرگ تبدیل شد، به سرعت راه‌های ریلی خود را گسترش داد، بزرگ‌ترین ارتش جهان را پی ریخت و با برنامه‌های گسترده‌ای، صنعتی شدن را دنبال کرد. در کمتر از یک دهه، نیروی دریایی آلمان تبدیل به دومین نیروی دریایی بزرگ جهان پس از نیروی دریایی بریتانیا شد. پس از کنار گذاشته شدن بیسمارک از قدرت توسط ویلهلم دوم در سال ۱۸۹۰، امپراتوری «سیاست جهانی» را در پیش گرفت که نقش تعیین‌کننده‌ای در آغاز جنگ جهانی اول بازی کرد. همچنین سیاست‌های جانشینان بیسمارک — یعنی شکل‌دادن اتحادهای کوتاه مدت و پرشمار — زمینه‌ساز انزوای دیپلماتیک آلمان شد. امپراتوری آلمان در سال ۱۸۷۹ وارد اتحاد دوگانه با اتریش-مجارستان شد و در سال ۱۸۸۲ نیز ایتالیا با شکل‌گیری اتحاد سه‌گانه به این جمع اضافه شد؛ آلمان همچنین روابط نزدیکی را با عثمانی دنبال می‌کرد. با این حال، زمانی که بحران ژوئیه روی داد، ایتالیا از اتحاد با آلمان و اتریش-مجارستان خارج شد. پس از سقوط امپراتوری آلمان، یک جمهوری فدرال که به جمهوری وایمار مشهور شد، قدرت را در دست گرفت که مردم از آن بسیار ناراضی بودند و همین مسئله به ظهور نازیسم و آدولف هیتلر انجامید. درانگ ناخ استن
درانگ ناخ استن به معنی «حرکت به سمت شرق» اصطلاحی بود که در قرن ۱۹ میلادی برای بیان گسترش آلمانی‌ها به سمت شرق ایجاد گشت. این عبارت یکی از شعارهای اصلی جنبش‌های ملی‌گرایانه آلمانی در قرن ۱۹ بود. در پاره‌ای از مباحث تاریخی لفظ درانگ ناخ اوستن ترکیبی است از اقامتگاه‌های تاریخی آلمانی‌ها در مرکز و شرق اروپا، لشکرکشی‌های قرون وسطی مانند آنچه که شوالیه‌های تتونیک انجام دادند (بنگرید به جنگ‌های صلیبی شمالی) و سیاست‌های آلمانی سازی دولت‌های مدرن آلمانی مانند آنچه نازی‌ها در سیاست لبنسراوم متجلی ساختند. بازسازی آلمان
از اواسط سال ۱۹۴۷، موفقیت در نازی زدایی و آغاز جنگ سرد به در نظر گرفتن سیاست‌های جدیدی منجر شد. اروپا و متحدان آن تصمیم به بهبود اقتصاد آلمان و در نتیجه بهبود اروپا گرفتند. به همین دلیل متفقین غربی با انکار دخالت آمریکا طبق بخشنامه JCS 1067 در ماه ژوئیه ۱۹۴۷ تصمیم به بهبود اقتصاد اروپا به کمک صنعت آلمان گرفتند. همچنین متفقین غربی برنامه‌ای برای اصلاح واحد پولی به منظورم متوقف کردن تورم ایجاد کردند. این برنامه برای کمک به اقتصاد آلمان ممنوع شده بود و اجرای آن نیز توسط یک دولت دست نشانده شوروی کنترل می‌شد. طلای نازی
اقتصاد نازی‌ها که بر خرید اسلحه تمرکز داشت به قطعات و ماشین آلاتی که از خارج وارد می‌کردند وابسته بود، در عین حال طلا و ارز آلمان نازی در حال اتمام بود. در اواخر دهه ۳۰ میلادی ذخیره ارزی نازی‌ها بسیار کم شده بود، در سال ۱۹۳۹ دادوستد پایاپای و اقتصاد دستوری در آلمان حاکم شده بود. برای جبران کمبود ارز و طلا، نازی‌ها به تاراج دارایی‌های اتریش، بخش‌های اشغال شده چک اسلواکی، و دانتزینگ روی آوردند. باور رایج این است که این سه منبع ذخیره طلای آلمان را تا سال ۱۹۳۹ به ارزش ۷۱ میلیون دلار رساند. برای پنهان کردن این درآمد، بانک رایش ذخایر خود را ۴۰ میلیون دلار اعلام کرد. در زمان جنگ ارتش نازی این کار را در مقیاسی بزرگتر ادامه داد. نازی‌ها از دولت‌های خارجی ۵۵۰ میلیون طلا اخاذی کردند که ۲۲۳ میلیون دلار آن از دولت بلژیک و ۱۹۳ میلیون آن از دولت هلند اخاذی شده بود. این مبلغ‌ها شامل طلاها و دیگر وسایل دزدیده شده از شهروندان و شرکت‌های خصوصی نمی‌شود. ارزش تمام اموال به سرقت رفته توسط آلمان نازی نامشخص است. یکی از منابع درآمد نازی‌ها، دارایی‌ها و اموال قربانیان اردوگاه‌های مرگ و کار اجباری بود. مواردی همچون حلقه‌های طلای ازدواج، ساعت‌های جیبی، جعبه سیگار، جواهرات و دندان‌های طلای آن‌ها به توسط نازی‌ها به سرقت می‌رفت. بقیه اموال قربانیان مانند خانه‌های آنها، نقاشی‌ها و آثار هنری، سهام بانکی و دیگر موارد مشابه قبل از رفتن آن‌ها به اردوگاه‌ها ضبط و نگهداری می‌شد. طلاهای جمع‌آوری شده به بانک رایش فرستاده می‌شدند تا ذوب شوند و به شمش تبدیل شوند. بیشتر این شمش‌های طلا در معدن‌های متروکه در آلمان نگهداری می‌شدند، مانند معدن مرکرز، که توسط نیروهای آمریکا در سال پایان جنگ جهانی دوم کشف شد. برخی دیگر از این اموال، مانند اموال شخصی قربانیان اردوگاه‌ها پس از آزادسازی آن‌ها در آن مکان‌ها کشف شدند. ژست
ژستی معروف در آلمان نازی بود که مردمان آلمان آن را انجام می‌دادند. نوعی سلام فرستادن و ژست متداول در آلمان نازی بود که در آن دست راست خود را بالا می‌آوردند و بلند و محکم می‌گفتند: «"هایل هیتلر"» یعنی سلام هیتلر، یا «"هایل ماین فیوقه"» یعنی «سلام پیشوای من». این نوع سلام فرستادن، ریشه در روم باستان دارد و به آن سلام رومی می‌گویند. این ژست امروزه در آلمان، غیرقانونی است. قانون اساسی آلمان دادن سلام نازی را فرمی از نمایش نمادهای نازی به حساب می‌آورد و آن را جرم تلقی می‌کند. نازیسم اتریشی
کنوانسیون دیگری در آوریل ۱۹۰۲ تحت عنوان "انجمن کارگران سیاسی آلمانی برای اتریش" ("Deutschpolitischer Arbeiterverein für Österreich") در ژاتتس برگزار شد. در اوسیگ، در ۱۵ نوامبر ۱۹۰۳، آنها با نام جدید، حزب کارگران آلمان در اتریش، سازماندهی مجدد کردند. در کنگره‌های بعدی حزب، هانس کنریش پیشنهاد کرد که خود را "Nationalsozialistische" (ملی-سوسیالیست) یا "Deutsch-soziale" (حزب آلمانی-اجتماعی) کارگری بنامد. این پیشنهاد توسط گروه‌های بوهمیایی، که نمی‌خواستند نام حزب ملی سوسیال چک را کپی کنند، مسدود شد. یکی از اعضای اولیه این گروه فردیناند بورشکوفسکی، چاپگر اهل Hohenstadt (موراویا) است که در زمینه نوشتن و انتشار فعالیت داشت. آلمان نازی
در سال ۱۹۳۷ هرمان گورینگ به جای هیالمار شاخت به عنوان وزیر اقتصاد معرفی شد. برنامه هرمان گورینگ که یک برنامه چهار ساله بود بر خودکفایی ملی تأکید می‌کرد که در طول ایجاد این برنامه باید واردات به حداقل می‌رسید و دستمزدها و قیمت‌ها تثبیت می‌شد، سود سهام به ۶٪ محدود شد و دولت تمرکز خود را بر روی ساخت کارخانه تایرسازی، کارخانه ساخت فولاد و کارخانه ساخت پارچه متمرکز کرد. پس از آغاز جنگ هنوز یک سال تا پایان دوره چهار ساله نخست (۱۹۴۰) باقی‌مانده بود اما سیاست‌های اقتصادی آلمان به سیاست‌های اقتصاد جنگی تغییر پیدا کرد و آلبرت اشپیر جایگزین هرمان گورینگ شد در این مدت آلمان به شدت کمبود نیروی کار را احساس می‌کرد و در بسیاری از کارخانه‌ها مجبور شد از اسیران جنگی برای کار اجباری استفاده کند. آلمان نازی
دو سال پس از به قدرت رسیدن نازیها در آلمان آدولف هیتلر برنامه نگاه به شرق خود را آغاز ساخت. وی در مهمترین گام چند سال بعد قراردادی با اتحاد جماهیر شوروی منعقد کرد که به موجب آن توافق تجاری، شوروی مواد خام مورد نیاز آلمان را در ازای فناوری، ماشین آلات صنعتی و تسلیحات جنگی تأمین می‌کرد. پس از این قراردادهای تجاری توافق‌نامه‌ای به نام پیمان مولوتوف–ریبنتروپ (به نام وزیران خارجه آلمان نازی و شوروی) بین دو کشور منعقد شد که به موجب آن دو کشور مناطق تحت نفوذ خود را در شرق اروپا به رسمیت می‌شناختند. نازیسم
این سؤال مهمی است، که در رابطه با عوامل موفقیت نازیسم نه تنها در آلمان، بلکه در کشورهای دیگر اروپایی از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰ نازیسم در سوئد، انگلیس، ایتالیا، اسپانیا، و حتی در آمریکا طرفدار پیدا کرده بود و در دهه بیست و سی قرن اخیر مطرح می‌باشد. عوامل زیر را می‌توان در خصوص عوامل موفقیت نازیسم نام برد: آلمان نازی
جنبش ضد تنباکو در آلمان نازی یکی از فعالیت‌های مهم اجتماعی در دوران حکومت نازی‌ها بود. عمده‌ترین کار این جنبش فعالیت بر ضد استعمال تنباکو و مصرف مشروبات الکلی بود. دولت ناسیونال سوسیالیستی کوشش بسیار زیادی انجام داد تا بتواند به شیوه‌های فرهنگی و تبلیغاتی مردم را به ترک مشروبات الکلی و سیگار ترغیب کند. دولت آلمان نازی کوشش کرد از طریق قانونی تا حد قابل توجهی با مصرف مشروبات الکلی برخورد کند. برای مثال رانندگانی که تحت تأثیر مشروبات الکلی قرار می‌گرفتند به سختی مجازات می‌شدند. دولت می‌کوشید جوانان را به خوردن نوشیدنی‌های سالم به جای مشروبات الکلی تشویق کند و این مسئله تا حد زیادی به ویژه در میان افراد سازمان جوانان هیتلری به انجام رسید. در سال ۱۹۳۷ قانونی تصویب شد که فروش مشروبات الکلی را به افراد کم سن ممنوع می‌کرد. حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان
حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان (آلمانی: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) از تأسیس جمهوری دموکراتیک آلمان در ۱۹۴۹ تا انتخابات سال ۱۹۹۰ حزب مارکسیست-لنینیست حاکم در این کشور بود. این حزب در سال ۱۹۴۶ و تحت نفوذ اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد. در واقع اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب کمونیست آلمان که در منطقهٔ تحت اشغال شوروی در آلمان و بخش تحت اشغال شوروی در شهر برلین زندگی می‌کردند در هم ادغام شدند و این حزب را بنیان گذاشتند. اقتصاد آلمان
پیروزی پروس بر ناپلئون سوم نقطه پایانی بر استیلای در اروپا بود و به تشکیل امپراتوری آلمان در ۱۸۷۱ انجامید. در بین سال‌های ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۹، صدراعظم اتو فون بیسمارک قوانینی وضع کرد که بر طبق آن شرایط کاری بهبود می‌یافت و به افراد بیمه اجتماعی تعلق می‌گرفت. او اولین دولت رفاه در دنیا را پایه‌گذاری کرد. آلمان در زمان او اولین کشوری بود که برنامه‌های تأمین اجتماعی را از قبیل بهداشت و درمان، تحصیلات اجباری، بیمه درمانی، بیمه تصادفات، بیمه معلولیت و سیستم بازنشستگی را به اجرا درآورد. نظام آموزشی آلمان هنگامی به بار نشست که کمی پس از آن آلمان با ۹۹٪ بالاترین نرخ باسوادی را در دنیا داشت و به افزایش تعداد مهندسین، پزشکان، شیمی‌دان‌ها، مدیران موفق و کشاورزان ماهر انجامید. اروپای تحت اشغال آلمان نازی
اروپای تحت اشغال آلمان نازی اشاره دارد به کشورهای مستقل اروپایی که به‌طور کامل یا تا حدی تحت اشغال نظامی و اشغال مدنی (از جمله دولت‌های دست‌نشانده) توسط نیروهای نظامی و دولت آلمان نازی در زمان‌های مختلفی میان سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵، در طول جنگ جهانی دوم و نیز کمی پیش از آن بودند و به‌طور کلی توسط رژیم نازی اداره می‌شدند. مناطق اشغالی ورماخت در اروپا شامل موارد زیر می‌شدند: غرب اروپا
اروپای شرقی به همه کشورهایی اطلاق می‌شود که ارتش اتحاد جماهیر شوروی طی پیشروی به غرب و پاکسازی ارتش آلمان نازی، آن‌ها را به اشغال خود درآورد. علاوه بر این کشورها، جمهوری دموکراتیک آلمان، (که به صورت غیررسمی آلمان شرقی نامیده می‌شود) با اشغال بخشی از آلمان توسط اتحاد جماهیر شوروی به بلوک شرق پیوست. با فرمان استالین در همه این کشورها دولت‌های کمونیستی روی کار آمدند. اگرچه این کشورها رسماً از اتحاد جماهیر شوروی مستقل بودند اما میزان این استقلال کاملاً محدود و وابستگی این کشورها کاملاً مشهود بود. یوگسلاوی و آلبانی که کمتر از اتحاد جماهیر شوروی تبعیت می‌کردند نیز به «بلوک شرقی | کمونیست» تعلق دارند. سرود آلمانی‌ها
سرود ملی کنونی آلمان، پاراگراف سوم سروده‌ای به نام سرود آلمانی‌ها (به آلمانی: Lied der Deutschen) «لید دِر دویچِن» است که در ۲۶ اوت ۱۸۴۱ توسط آوگوست هاینریش هوفمان فن فالرسلبن سروده شده‌است. ملودی این ترانه متعلق به قطعهٔ «ترانهٔ قیصر» است که در سال ۱۷۹۷ توسط فرانتس یوزف هایدن، آهنگساز و موسیقی‌دان بزرگ اتریشی (۱۷۳۲–۱۸۰۹)، در ستایش قیصر آلمان و روم، فرانتس دوم ساخته شده‌بود. در سال ۱۹۲۲ و پس از تشکیل جمهوری وایمار در مرزهای آلمان فعلی، این سرود توسط فریدریش ابرت، اولین رئیس‌جمهور به‌عنوان سرود ملی انتخاب شد. در زمان آلمان نازی (۱۹۳۵–۱۹۴۵) تنها پاراگراف اول این شعر به‌عنوان سرود ملی خوانده می‌شد و پس از آن اجرای سرود حزب ناسیونال سوسیالیست (نازی) آلمان در همهٔ مراسم اجباری بود. پس از سقوط دولت هیتلر در سال ۱۹۴۵، آلمان فاقد سرود ملی بود. در سال ۱۹۵۲، رئیس‌جمهور آلمان اجازه داد تا سرود ملی این کشور، تنها پاراگراف سوم این شعر، با حفظ ملودی قدیمیِ آن باشد. آربایتزآین‌زاتس
آربایتزآین‌زاتس به معنای «به کار گماشتن» به کار اجباری کارگران مناطق اشغالی توسط آلمان نازی در جریان جنگ جهانی دوم گفته می‌شود. هنگامی که مردان آلمانی به خدمت وظیفه عمومی فراخوانده می‌شدند، مقامات نازی اقدام به به‌صف‌کشیدن مردم عادی برای پر کردن خلأ موجود در کارخانه‌های تولیدی آن کشور کردند. بعضی از این کارگران آلمانی بودند، اما با گسترش مناطق اشغالی در اروپا تعداد بسیار بیشتری غیرآلمانی برای کار گماشته شدند. "آربایتزآین‌زاتس" مختص به بخش تولید نود و از این کارگران اجباری در بخش‌های کشاورزی، خدمات عمومی، و حتی در کلیساها بهره گرفته می‌شد. نازیسم در آمریکا
نازیسم در آمریکا از دهه ۱۹۳۰ تا امروز وجود دارد. عضویت اولین گروه‌های منعکس‌کننده هم‌فکری برخی آلمانی-آمریکایی‌ها و آمریکایی‌های لاتین آلمانی نسبت به آلمان نازی بود که روح ناسیونال سوسیالیستی در اروپا را پذیرفته و آن را در قاره آمریکا ایجاد کرد. در طول دوره میان دو جنگ و شروع جنگ جهانی دوم، احزاب نازی آمریکایی به فعالیت‌های مانند حمایت از تبلیغات نازی‌ها، هجوم به روزنامه‌ها، انتشار مطالب هم‌فکر با نازی‌ها و نفوذ در سایر سازمان‌های غیرسیاسی پرداختند. آلمان نازی
اوج مسائل ورزشی در آلمان نازی را می‌توان مسابقات المپیک تابستان ۱۹۳۶ دانست که البته مسائل سیاسی نیز در آن نقش پررنگی داشت به خصوص آنکه نازی‌ها این مسابقات را تبلیغی برای برتری نژاد آریایی می‌دانستند. انتخاب ورزشکاران آلمانی پیش از آنکه به مهارت آن‌ها در ورزش اهمیت داشته باشد به چهره آریایی آن‌ها اهمیت داشت. روابط اقتصادی آلمان نازی و شوروی
پس از به قدرت رسیدن حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان، آدولف هیتلر رئیس حزب اعلام کرد تا زمانی که یهودیان بر چهارچوب‌های اقتصادی شوروی و آمریکا حاکم باشند نمی‌توان امیدوار بود روابط اقتصادی سودمندی با آن کشورها داشت. آدولف هیتلر اعلام کرد که با هیچ حکومت کمونیستی و مارکسیستی و همچنین ایالات متحده به عنوان بزرگترین کشور سرمایه داری روابط تجاری برقرار نخواهد کرد مگر آنکه آن کشورها در رفتارهای خود تجدید نظر کنند. پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر رشد اقتصاد آلمان بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸ بیش از ۷۰ درصد بود و این در حالی بود که رشد اقتصاد شوروی بین ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۸ تقریباً با شیبی بسیار کند در حال پیشرفت بود. با این حال رشد آلمان هم در سال‌های پایانی کند شده بود و این به دلیل سیستم سوسیالیستی حاکم بر هر دو کشور بود که دولت به واسطه اجرای این سیستم صنایع مولد و سنگین را به صورت مستقیم اداره می‌کرد. در طول دهه ۱۹۳۰ روسها تلاش بسیاری برای برقراری ارتباط تجاری و اقتصادی با آلمان نازی کردند. نیت اصلی روس‌ها در واقع باز پس دهی بدهی‌های خود به آلمان بود. استالین شخصاً مخالفتی برای برقراری ارتباط با دولت هیتلر نداشت، هیتلر موفق شده بود رکود بزرگ اقتصادی آلمان را نه تنها مهار کند بلکه رشد اقتصادی را نیز برای آلمان به ارمغان بیاورد در این میان سازمان جاسوسی شوروی بیشترین مخالفت را با افزایش ارتباط با آلمان داشت. در سال ۱۹۳۶ آلمان نازی و ایتالیا به بهانه کمک به دولت وقت اسپانیا به جنگ‌های داخلی اسپانیا وارد شدند اما روس‌ها بیشتر ترجیح می‌دادند از اپوزیسیون جمهوری سوسیالیستی که تمایلاتی به شوروی داشت حمایت کنند. پس از پیروزی در اسپانیا، آلمان و ژاپن قراردادی مبنی بر پیمان ضد کمونیسم منعقد کردند که یک سال بعد ایتالیا هم به جمع آن‌ها پیوست. این قرارداد و همچنین موضع گیری در اسپانیا از جمله مواردی است که بر روی روابط تجاری و اقتصادی بین دو کشور (آلمان و شوروی) تأثیرگذار بود. در آن سال‌ها آلمان نازی با بحران مواد اولیه مواجه شد سیاست‌های جدید وزیر اقتصاد هیتلر، هیالمار شاخت تحولی در اقتصاد آلمان به وجود آورده بود و این رشد برق آسای اقتصاد وابسته به ادامه تولید صنعت بود و ادامه تولید صنعت به مواد اولیه نیاز داشت یکی از طرح‌های هیتلر طرح دفاع مبتنی بر اقتصاد بود. صنعتی شدن دو کشور آلمان و شوروی باعث گسترش بدهی‌های این دو کشور شده بود اما آلمان توانست با عرضه اوراق قرضه ۱۵٪ از بدهی‌های خود را پرداخت کند. یکی دیگر از مواردی که بر روی عملکرد شوروی تأثیر بسیاری داشت پاک سازی آنچه توطئه فاشیستی می‌خواند بود که در این پاک سازی تنها ۳۴٫۰۰۰ مأمور تیرباران شدند. این پاک سازی دولت شوروی را ملزم به بر قراری ارتباط بهتر با همسایگان و قدرت‌های منطقه‌ای می‌کرد چون در هر صورت ارتش این کشور تقریباً خالی از افسران کار آمد شده بود. نازیسم
در زمان صعود هیتلر در آلمان(۱۹۳۸)، دولت نویل چمبرلین در انگلیس بر سر کار بود و سرسخت‌ترین هوادار هیتلر در این دولت لرد هالیفاکس بود. در این دوره زمانی دولت بریتانیا اقدامات بسیاری را جهت تحکیم پایه‌های اقتدار هیتلر انجام داد. نقش اینتلیجنس سرویس (سازمان اطلاعاتی بریتانیا) را از طریق فعالیت‌های ایگناس تربیش لینکن می‌توان پیگیری کرد. در آستانه جنگ جهانی اول، تربیش لینکلن به عنوان نماینده اینتلیجنس سرویس با سازمان اطلاعاتی آلمان وارد ارتباط شد. وی از اوایل سال ۱۹۱۹ به‌طور کامل در آلمان مستقر شد و نقش فعالی در عملیات‌های خرابکارانه گروه‌های افراطی فاشیستی داشت. در این دوران وی یکی از عوامل اصلی در سازمان‌دهی و تحرکات گروه‌های اوباش موسوم به «لشکر آزاد» بود که حزب نازی از درون آن‌ها زائیده شد. از اقدامات این گروه می‌توان قتل «والتر راتنو»(وزیر خارجه آلمان) در ۲۴ ژوئن ۱۹۲۲ و همچنین قتل «رزا لوکزامبورگ» و «کارل لیبکنخت» را نام برد. در همین زمان بود که فعالیت سیاسی هیتلر آغاز شد و وی به عنوان مأمور مخفی سازمان ضداطلاعات ارتش آلمان، و در رابطه به برخی رهبران نظامی چون ژنرال اریش لودندورف، گروه کوچک خود را تأسیس کرد. گروهی که سپس به حزب ناسیونال سوسیالیست کارگری آلمان تبدیل شد. در نوامبر ۱۹۲۳ ژنرال اریش لودندورف و هیتلر کودتای نافرجامی را ترتیب دادند که به کودتای مونیخ معروف است. قابل ذکر است یکی از گردانندگان طرح‌های متعدد کودتایی هیتلر و ژنرال اریش لودندورف، تربیش لینکلن بوده‌است. سیاست نژادی آلمان نازی
سیاست نژادی آلمان نازی مجموعه ای از سیاست‌ها و قوانینی بود که در آلمان نازی (۴۵–۱۹۳۳) بر اساس یک دکترین نژاد پرستانه خاص مبتنی بر برتری نژاد آریایی، که مدعی بود پایه‌های علمی دارد، اجرا شد. این اهداف با توسل به یکسری برنامه‌های اصلاحی به واسطه عقیم سازی اجباری و اصلاح نژادی افرادی که به عنوان انسان‌های فرومایه قلمداد می‌شدند شروع شد و با هولوکاست به اوج خود رسید. سلام رومی
از ۱۹۲۳ رژیم فاشیست ایتالیا از این سلام بهره گرفت. از ۱۹۲۶ حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان نیز این سلام را به کار گرفت که معروف به سلام نازی شد. پس از جنگ دوم جهانی در اتریش و آلمان سلام نازی عملی مجرمانه تلقی می‌شود. در آلمان انجام این سلام می‌تواند تا سه سال زندان در پی داشته باشد. جمهوری سوم فرانسه
جمهوری سوم به حکومت فرانسه در دوران بین ۱۸۷۰ (پس از سقوط ناپلئون سوم) و ۱۹۴۰ (شکست فرانسه از آلمان نازی) گفته می‌شود. تیم ملی فوتبال آلمان
بعد از الحاق اتریش به آلمان نازی) در سال ۱۹۳۸ (آنشلوس) به دلیل درخواست سیاستمداران آلمان نازی، ۵ یا ۶ بازیکن حرفه‌ای اتریش به تیم ملی آلمان پیوستند تا در جام جهانی ۱۹۳۸ در فرانسه شرکت کنند اما تیم ملی آلمان در همان ابتدای کار از دور رقابت‌ها کنار رفت و بدترین نتیجه تاریخ جام جهانی آلمان کسب شد (صرف نظر از سال ۱۹۳۰ و ۱۹۵۰ که آلمان در این جام‌ها شرکت نکرد). حزب کارگران آلمانی
حزب کارگران آلمانی (، به طور مخفف DAP) یک حزب سیاسی با عمر کوتاه در آلمان بعد از جنگ جهانی اول بود. این حزب سلف حزب نازی (حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان) بود.