جمعیت فلسطینیان در خارج از فلسطین چقدر است؟
فلسطین
طبق آمار فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها، جمعیت فلسطین بین ۸/۹ تا ۸/۱۰ میلیون نفر است. جغرافیای انسانی فلسطین
طبق آمار فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها، جمعیت فلسطین بین ۸/۹ تا ۸/۱۰ میلیون نفر است.
فلسطینی‌های عراق
از زمان اولین ورود در سال ۱۹۴۸ و همچنین چند صد هزار عراقی در سال های اخیر، تعداد قابل توجهی از فلسطینیان در سوریه حضور داشته‌اند. طبق گزارش فافو در سال ۲۰۰۷ آوارگان فلسطینی نسبت به اردن بهتر در جامعه سوریه ادغام شده اند" بر خلاف اردن ، به فلسطینی های مقیم سوریه تابعیت داده نشده‌است. فارغ از ملیت سوریه و حق رأی ، فلسطینیان از"... همان حقوق مدنی و خدماتی را که شهروندان محلی از آن برخوردار هستند، و از لحاظ اجتماعی پناهندگان فلسطینی را در کشورهای میزبان ادغام می‌کنند" برخوردارند. سوریه مانند اردن کنوانسیون ۱۹۵۱ را امضا نکرده‌است، اما طرفدار پروتکل ۱۹۶۵ کازابلانکا برای حمایت از پناهندگان فلسطینی است. قانون اساسی ۱۹۷۳ سوریه به‌دلیل "اصول سیاسی یا دفاع از آزادی" اجازه اخراج پناهندگان را نمی‌دهد ، اگرچه دولت رویه‌ای برای اعطای پناهندگی نیز ندارد. وزارت امور اجتماعی سوریه همچنین با کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان یک یادداشت تفاهم مشترک دارد که به این سازمان اجازه می‌دهد با سازمان‌های محلی برای کمک به پناهندگان همکاری و به آن‌ها کمک‌کند. اسرائیل
بزرگ‌ترین بخش از اقلیت‌های قومی را شهروندان موسوم به عرب اسرائیلی تشکیل می‌دهند. اعراب اسرائیل ۱۹٫۷ درصد از جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند. هم‌چنین بر اساس آمار موجود، بیش از ۱۳۵هزار شهروند ایرانی‌تبار در کشور اسرائیل زندگی می‌کنند. لهستانی‌های دور از وطن
لهستانی‌های دور از وطن () به لهستانی‌هایی که خارج از لهستان زندگی می‌کنند که حدود ۲۰ میلیون نفر تخمین زده می‌شوند و در آمریکا، بریتانیا، آلمان، اسرائیل، برزیل، کانادا، فرانسه و بلاروس دارای جمعیت زیادی هستند. روابط اسرائیل و نپال
تخمین زده می‌شود که حدود ۱۲٬۰۰۰ کارگر خارجی نپالی در اسرائیل اقامت دارند که بیشتر آنها زنانی هستند که به عنوان مراقب کار می‌کنند. فلسطین، کارولینای شمالی
فلسطین (به انگلیسی: Palestine) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در کارولینای شمالی واقع شده‌است. فلسطین ۱۸۰٫۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. فلسطین
در ژوئیه ۱۹۲۰، نیروهای فرانسه فیصل اول از عراق (فیصل بن حسین) را از دمشق بیرون راندند و به فرمانروایی کم‌اهمیت وی بر منطقه اردن یعنی جایی که سران محلی سابقاً با هرگونه قدرت مرکزی مخالفت می‌کردند پایان دادند. شیوخ، که پیش‌تر پیمان وفاداری با شریف منعقد کرده بودند، از انگلیسی‌ها خواستند اداره منطقه را بر عهده بگیرند. هربرت ساموئل خواستار گسترش حیطه اختیار دولت فلسطین تا اردن شد، اما در دیدار وینستون چرچیل و امیر عبدالله از اردن که در مارس ۱۹۲۱ در قاهره و بیت‌المقدس انجام شد قرار بر این شد که امیر عبدالله (در آغاز تنها برای شش ماه) از سوی دولت فلسطین اداره این منطقه را بر عهده بگیرد. در تابستان ۱۹۲۱ اردن به سرزمین‌های تحت قیمومت ملحق شد، اما از شرط سرزمین ملی یهودیان مستثنی شد. در ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۲ جامعه ملل ضوابط سرپرستی انگلیس بر فلسطین و اردن را تأیید کرد. در ۱۶ سپتامبر جامعه ملل رسماً یادداشتی از آرتور بالفور (لرد بالفور) را که تأیید می‌کرد اردن باید از بندهای مربوط به تأسیس سرزمین ملی یهودیان و نیز «تسهیل» مهاجرت یهودیان به این سرزمین و اسکان آنان مستثنی شود تصویب کرد. در واقع، در حالیکه عرب‌ها به راحتی می‌توانستند در فلسطین اسکان یابند، انگلیسی‌ها از اسکان یهودیان در اردن ممانعت می‌کردند. (رجوع شود به سند مربوط به ورود یهودیان به اردن) اردن در اصل ۷۷ درصد از فلسطین را تشکیل می‌داد بدین ترتیب رهبران یهودیان اعتقاد داشتند این امر یک بی‌عدالتی آشکار و تقسیم ناعادلانه سرزمینی بود که بر اساس اعلامیه بالفور به عنوان سرزمین ملی یهودیان در نظر گرفته شده بود. تصویر و واقعیت مناقشه اعراب و اسرائیل
پیترز در این کتاب به بررسی تاریخ جمعیت‌شناختی فلسطین پرداخته است. مطالعات جمعیت‌شناختی نشان داده‌اند که در زمان حکمرانی عثمانی بر فلسطین ۹۴ درصد از جمعیت آن را اعراب تشکیل می‌دادند، اما این ترکیب جمعیتی با مهاجرت صهیونیست‌ها برهم خورد. پیترز این یافته‌ها را به صورتی رادیکال به چالش کشیده و مدعی است که ساکنین کنونی فلسطین بازماندگان و نوادگان اعرابی هستند که در اوایل قرن ۱۹ به این سرزمین مهاجرت نموده‌اند. مهاجرتی که در زمان قیمومیت انگلستان نیز ادامه یافت. روزشمار عملیات ستون دفاعی
اسرائیل عبور ۸۰ کامیون حامل تجهیزات پزشکی و موادغذایی از طریق گذرگاه کرم شالوم را تسهیل کرد. وزارت امورخارجه اسرائیل گزارش داد حماس به ۲۲ تبعه خارجی ازجمله نه شهروند ایتالیایی، یکی کانادایی، یک کره‌ای (کره جنوبی)، یک فرانسوی و شش خبرنگار ژاپنی اجازه خروج از نوار غزه را نداده‌است. از خروج دو تن از اعضای هلال احمر ترکیه نیز از غزه جلوگیری به‌عمل آمده‌است. وزارت امورخارجه تلاش «حماس» برای دست‌کاری و اعمال فشار بر مطبوعات را مورد انتقاد قرار داد. نکبت فلسطین
تا اول ماه مه ۱۹۴۸، دو هفته قبل از اعلامیه استقلال اسرائیل، تقریباً ۱۷۵۰۰۰ فلسطینی (تقریباً ۲۵٪) قبلاً فرار کرده بودند. بنی براک
طبق آمار شهرداری بنی براک، این شهر بیش از 181000 نفر جمعیت دارد که اکثریت آنها یهودیان حردی هستند. این شهر همچنین دارای بیشترین تراکم جمعیت در بین شهرهای اسرائیل است، با 25540/km2 (66100/mill/mill). در انتخابات پارلمانی اسرائیل در سال 2021، 89 درصد از رای دهندگان احزاب حردی را انتخاب کردند. Pardes Katz، محله ای با حدود 30000 نفر جمعیت در شمال بنی براک، تنها محله شهر است که اکثریت ساکنان آن هاردی نیستند.کارخانه بطری سازی کوکاکولا اسرائیل در خروجی بزرگراه اصلی به بنی براک. سوری‌های دور از وطن
تعداد جمعیت مردم سوریه که خارج از مرزهای وطن خود زندگی می‌کنند اکنون ۸ تا احتمالاً ۱۳ میلیون نفر است که تقریباً معادل نیمی از جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهد. بر اساس گزارش کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) در سال ۲۰۱۵ تقریباً ۴٫۹ میلیون پناهندهٔ جهانی را پناهندگان سوریه تشکیل می‌دادند. در چارچوب قانون اساسی کنونی کشور سوریه، سوری‌های پراکنده (Diaspora) یعنی جمعیت‌های پراکندهٔ سوریه در جهان حق بازگشت به سوریه را ندارند. پاک‌سازی قومی
پایان قیومیت بریتانیا بر فلسطین در سال ۱۹۴۸ به جنگ اول اعراب و اسرائیل و مهاجرت و اخراج دست کم هفتصدهزار پناهنده فلسطینی منجر شد. البته گروهی کوچکی از اعراب در اسرائیل ماندند. در مورد دلیل این جابه‌جایی و میزان برنامه‌ریزی صهیونیست‌ها در بیرون راندن فلسطینی‌ها نزاع و اختلاف نظر وجود دارد. از مباحثی که نزاع بر آن متمرکز شده نقشه دالت می‌باشد که توسط نیروهای نظامی صهیونیستی هگانا علیه ساکنان فلسطینی اعمال شد. مورخین دو تفسیر متفاوت از این نقشه ارائه کرده‌اند: یکی عملیاتی نظامی علیه نواحی مسکونی فلسطینی‌ای که در پشت خطوط یهودیان قرار داشته‌اند، و دیگری نقشه‌ای برای اخراج فلسطینی‌ها از محل زندگی‌شان. اینکه از ابتدا نقشه‌ای مرکزی برای اخراج فلسطینی‌ها وجود داشته یا نه، یا گزینه‌های دیگری مانند اینکه نیروهای هگانا به‌تدریج و در طی عملیاتشان دریافتند که حملات آن‌ها می‌تواند به پاک‌سازی قومی منجر شود، همه مورد بحث و مناظره هستند. الهیات سیاسی مسیحی در خاورمیانه
مسیحیان فلسطینی دو درصد از جمعیت اسرائیل و کرانه باختری و غزه را تشکیل می‌دهند. مسیحیان به‌طور کلی در امور سیاسی بر هویت فلسطینی خود بیش از هویت مذهبی تأکید دارند. موفقیت‌های معمولاً بالای تحصیلاتی، آن‌ها را به رهبران اصلی ناسیونالیسم فلسطینی تبدیل کرده‌است، این ناسیونالیسم همان جایی است که آنها بر روابط تاریخی خود با سرزمین مقدس و پیوندهای مذهبی با مسلمانان و یهودیان تأکید داشتند، اما ظهور گروه‌های اسلام‌گرا و جمعیت رو به کاهش آن‌ها، رویکرد مسیحی را به نوعی نفوذ به جای اعمال قدرت مستقیم تغییر داده‌است. به رسمیت شناخته شدن دولت فلسطین
دو سال پس از به بن‌بست رسیدن مذاکرات صلح میان فلسطین و اسرائیل، فلسطینی‌ها تلاش‌های دیپلماتیک خود را برای به‌رسمیت شناخته شدن دولت‌شان با مرکزیت بیت‌المقدس شرقی و با مرزهای پیش از جنگ شش‌روزه دوباره آغاز کردند. تلاش‌های فلسطینی‌ها از اواخر ۲۰۰۹ آغاز شد و پس از آنکه محمود عباس درخواست عضویت فلسطین را به سازمان ملل تقدیم کرد، با استقبال گسترده مواجه شد. این به‌رسمیت شناخته شدن گسترده می‌تواند حق اقامه دعوی در محاکم بین‌المللی علیه سایر دولت‌ها را برای دولت فلسطین ایجاد کند.۱۳۴ عضو سازمان ملل متحد که نزدیک به ۵٫۵ میلیارد شخص، معادل ۸۰٪ جمعیت جهان را در خود جای می‌دهند، دولت فلسطین را به رسمیت می‌شناسند. فهرست ذیل توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین و در کوران کمپین انتخاباتی برای به رسمیت شناخته شدن فلسطین در سازمان ملل متحد تهیه شده‌است. شهرک یهودی‌نشین
این شهرک‌ها که در مناطق مختلف کرانه باختری پراکنده و با شبکه جاده‌ای به یکدیگر متصل شده‌اند، تمامی شهرها و روستاهایی را که عمده جمعیت آنها فلسطینی است احاطه کرده‌اند. برخی شهرک‌نشینان اسرائیلی در Area C کرانه باختری زندگی می‌کنند اما حدود یک‌سوم آنها (حدود ۲۰۰،۰۰۰ نفر) ساکن بخش شرقی اورشلیم هستند. اغلب اسرائیلی‌های ساکن بخش شرقی اورشلیم، در محلات و حومه‌هایی ساکنند که پس از ۱۹۶۷ ساخته شده است. برخی دیگر صدها ساختمان در محلات فلسطینی شرق اورشلیم را اشغال کرده و در آنها ساکن شده‌اند. چندصد اسرائیلی نیز به ساختمان‌ها و خانه‌هایی در بخش تحت کنترل اسرائیل در مرکز شهر الخلیل نقل مکان کرده‌اند که به نام منطقه H2 شناخته می‌شود. اردن
با وجود این، ۵۵٪ جمعیت اردن از اصل و تبار فلسطینی هستند که پس از جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ و جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۶۷ از فلسطین گریخته یا به عنوان پناهنده به اردن وارد شده و در آنجا شهروندی اردن را پذیرفته‌اند. ۵٪ باقی‌مانده جمعیت اردن را اقلیتهای نژادی گوناگونی تشکیل می‌دهند که دربرگیرنده سوری‌ها، چچنی‌ها، قرقیزستانی‌ها، آشوری‌ها، ارمنی‌ها و اکراد می‌شود که برخی از آن‌ها خود را با فرهنگ عرب وفق داده‌اند. شمار لبنانی‌هایی که از زمان درگیری اسرائیل و لبنان در سال ۲۰۰۶ اقامت دائم در اردن داشته‌اند ثبت نشده‌است، اما چنین برآورد می‌شود که شمار این افراد بسیار کم باشد. ارمنیان در کشورهای عربی
روابط ارامنه با قدس و فلسطین به تاریخ قدیم و قرن چهارم و پنجم میلادی بازمی‌گردد که ضمن اشتغال به امور فنی و اقتصادی در طول سده‌ها با تحولات و تغییرات در تعداد جمعیت، آنان حضور خود را حفظ کردند و در نیمه سده ۱۷ ارامنه از نظر جمعیت سومین طائفه مسیحی در فلسطین به شمار می‌آمدند ولیکن با اجرای طرح یهودی‌سازی این منطقه و باریکه ساحلی فلسطین، آنا به سمت اورشلیم و مناطق شرقی فلسطین کوچ کردند و طبق برآورد آماری تعداد ارامنه در سال ۱۹۴۵ بالغ بر پنجاه هزار بود و بعد از تجاوزات اسرائیل در سال ۱۹۶۷ به سی هزار نفر تقلیل یافتند و با استمرار مهاجرت آن‌ها در سال ۱۹۷۴ به دوهزار و در سال ۱۹۸۵ به هزار نفر کاهش یافت که غالباً در ده‌ها مؤسسه فرهنگی، اجتماعی و دینی به کار اشتغال داشتند. ارامنه در قبال مسئله اشغال سرزمین همواره از مواضع منسجم و شجاعانه برخوردار بودند و با تقسیم اراضی در سال ۱۹۴۷ بشدت مخالفت کردند و خواستار استقلال فلسطین و برپائی حکومت مردمسالارانه ادیان سه‌گانه شدند. جغرافیای انسانی فلسطین
طبق آمار اردنی‌ها، حدود ۶ میلیون نفر در اردن زندگی می‌کنند که اکثر آن‌ها فلسطینی هستند، اما در مورد درصد دقیق فلسطینی‌ها اختلاف وجود دارد و بررسی آن چندان مطلوب برخی‌ها نمی‌باشد. طبق تخمین‌ها درصد فلسطینی‌ها بین ۴۵ تا ۹۰٪ می‌باشد. کرانه باختری رود اردن
پس از شکست نیروهای امپراتوری عثمانی از بریتانیا در طول جنگ جهانی اول، دولت وقت بریتانیا در ۲۵ آوریل ۱۹۲۰ میلادی کنترل کرانه باختری را به همراه دیگر سرزمین‌های فلسطین برعهده گرفت و با تشکیل یک سیستم حکومتی تحت عنوان قیومیت بریتانیا بر فلسطین به کنترل کرانه باختری و دیگر سرزمین‌های فلسطین پرداخت. پس از جنگ استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ میلادی و تأسیس اسرائیل در بخشی از سرزمین‌های تحت قیومیت بریتانیا و تصرف نوار غزه توسط ارتش اردن، پیمان صلح موقت ۱۹۴۹ میان رژیم تازه تأسیس اسرائیل و مصر، اردن، سوریه و لبنان به امضا رسید که بنابر مفاد آن مرزهای اسرائیل و فلسطین مشخص شده و کرانه باختری تحت کنترل کشور اردن قرار داشت. این عهدنامه تا آغاز جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷ و شکست اعراب، تحت اشغال نظامی نیروهای دفاعی اسرائیل درآمد. گفتنی است که بر پایهٔ آمارهای رسمی بین ۲۲۰ هزار تا ۳۰۰ هزار شهرک‌نشین اسرائیلی در کرانه باختری رود اردن زندگی می‌کنند. مردم فلسطینی
بررسی‌های ژنتیکی نشان می‌دهد که جمعیت عمده مسلمانان ساکن فلسطین، از جمله شهروندان عرب اسرائیل، فرزندان مسیحیان، یهودیان و دیگر ساکنان جنوب شام هستند که حضورشان به در منطقه به دوران پیش از تاریخ می‌رسد. یک تحقیق با کیفیت بالا بر روی هاپلوتیپها نشان داده‌است که بخش قابل توجهی از کروموزم‌های Y یهودیان (۷۰٪) و مسلمانان عرب فلسطینی (۸۲٪) به یک خزانه کروموزومی تعلق دارد. فتوحات مسلمانان در قرن هفتم میلادی سبب شد که جمعیت عمده‌ای از فلسطینی‌ها تغییر دین دهند و مسلمان سنی شوند، با این حال عده قابل توجهی مسیحی هستند، همچنانکه دروزیها و جامعه کوچکی از سامریان نیز موجودند. با اینکه فلسطینی‌های یهودی تا قبل از ایجاد کشور اسرائیل بخشی از فلسطین را تشکیل می‌دادند، امروزه تعداد کمی از آنان هویت فلسطینی دارند. فرهنگ پذیری، مستقل از مسلمان شدن یا نشدن، سبب شده که فلسطینی‌ها امروزه از لحاظ زبانی و فرهنگی عرب باشند. فلسطینی‌ها فارغ از اینکه چه دینی دارند به گویش فلسطینی از زبان عربی تکلم می‌کنند. بسیاری از شهروندان عرب اسرائیل عبری را به عنوان زبان دوم می‌دانند و آن را روان صحبت می‌کنند. فلسطین
از دهه ۱۹۶۰ به بعد، اصطلاح «فلسطین» مرتباً در بافت‌های سیاسی به کار گرفته می‌شد. اعلامیه‌های مختلف، همچون اعلام تشکیل کشور مستقل فلسطین در سال ۱۹۸۸ توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین به کشوری که فلسطین نامیده می‌شد اشاره می‌کرد، و مرزهای آن را با درجات مختلف وضوح تعریف کرده، و از جمله خواستار ضمیمه شدن کل کشور اسرائیل به فلسطین شد. اخیراً، پیش‌نویس قانون اساسی فلسطین بر اساس کرانه باختری و باریکه غزه پیش از ۱۹۶۷ (جنگ شش روزه) مرزهای فلسطین را تعیین کرده‌است. این خط سبز (اسرائیل) بر اساس موافقت‌نامه خط آتش‌بس موقت۱۹۴۹ تعیین شده؛ و مذاکرات مربوط به تعیین مرزهای دائمی هنوز انجام نشده‌است. علاوه بر این، از سال ۱۹۹۴، تشکیلات خودگردان فلسطین کنترل بخش‌های مختلف فلسطین باستانی را در اختیار گرفته‌است. حماس
حملات راکت‌های حماس به اسرائیل از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ منجر به کشته شدن ۴۴ نفر شده‌است و ۳٬۱۷۱ فلسطینی در پاسخ نظامی اسراییل کشته شده‌اند. در درگیری‌های آغاز شده از هشت ژوئیه ۲۰۱۴ تا ۲۱ ژوئیه همین سال ۷۶ درصد کشته شدگان فلسطینی در نوار غزه غیر نظامیان بوده‌اند. ۶ درصد کشته شدگان اسراییلی را نیز غیرنظامیان تشکیل داده‌اند. اردوگاه پناهندگان خان‌یونس
اردوگاه پناهندگان خان‌یونس (به عربی: مخیم خان یونس)؛ (انگلیسی: Khan Yunis Camp) یک منطقهٔ مسکونی در فلسطین است، که در خان یونس واقع در غرب شهر خان یونس و ۲ کیلومتری شرق ساحل مدیترانه که در نوار غزه جنوبی قرار دارد. اردوگاه پناهندگان خان‌یونس ۳۷٬۷۰۵ نفر جمعیت دارد. تظاهرات یهودیان اتیوپیایی در ژوئیه ۲۰۱۹ در اسرائیل
جامعه یهودیان اتیوپیایی اسرائیل حدود ۱۴۰۰۰۰نفر از ۹میلیون شهروند اسرائیل را تشکیل می‌دهند که بیش از ۵۰۰۰۰نفر در این کشور متولد شده‌اند. اگر چه این جامعه قرن‌ها از جهان یهود جدا شده بود، اما مقامات مذهبی اسرائیل آنها را یهودی می‌شناختند.دولت تلاش کرد تا ۸۰۰۰۰ اتیوپیایی را در دهه های۱۹۸۰ و۱۹۹۰ به اسرائیل منتقل کند. یهودیان ایرانی
بعد از انقلاب ۱۳۵۷ موجی از مهاجرت در میان یهودیان ایران آغاز شد و جمعیت ۸۰ تا ۱۰۰ هزار نفری آنان به مرور کاهش یافت و اکنون به کمتر از ۲۵۰۰۰ نفر رسیده‌است. بیشتر مهاجران یهودی ایرانی که بعد از انقلاب ایران را ترک کردند در کالیفرنیا و نیویورک در آمریکا ساکن شدند و گروهی نیز در اسرائیل و اروپا. جمشید دلشاد شهردار پیشین بورلی هیلز در ایالت کالیفرنیا (در بازه زمانی مارس ۲۰۰۷ تا مارس ۲۰۰۸) یک یهودی ایرانی‌تبار است که سال‌ها پیش از انقلاب به آمریکا مهاجرت کرده بود. بخش مهمی از جمعیت این محلهٔ اعیان‌نشین را کلیمیان ایرانی‌تبار تشکیل می‌دهند. خروج یهودیان ایران
وزارت خارجه ایالات متحده تعداد یهودیان در ایران را تا سال ۲۰۰۹ بین ۲۰ تا ۲۵ هزار نفر تخمین زده‌است. سرشماری سال ۲۰۱۲ نشان می‌دهد که جمعیت یهودیان باقی مانده در ایران حدود ۹۰۰۰ نفر است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۳، جمعیت یهودیان ایران ۸۷۵۶ نفر بود. بر اساس سرشماری ایران، جمعیت یهودی ایران در سال ۲۰۱۶ ۹٬۸۲۶ نفر بود. در حالی که یک وب سایت ۲۰۲ جمعیت جمعیت جهان در سال ۲۰۲۱، یهودیان ایران را ۸۵۰۰ نفر شمرده‌است. اردوگاه‌های پناهندگان سوری
آژانس امداد و اقدام سازمان ملل متحد برای آوارگان فلسطینی در خاور نزدیک UNRWA برآورد کرده‌است که ۴۵۰٬۰۰۰ پناهنده فلسطینی در سوریه باقی مانده‌اند، و قریب به ۲۸۰٬۰۰۰ آنها در داخل کشور آواره شده‌اند و ۴۳٬۰۰۰ هم در مکان‌هایی که به سختی قابل دسترسی هستند پناه گرفته‌اند. برخی از این پناهندگان چندین بار است که به‌دلیل منازعات مسلحانه جنگ داخلی سوریه آواره شده‌اند. تا سال ۲۰۱۱ علاوه بر این ۱۲۰٬۰۰۰ نفر در کشورهای همسایه آواره شده بودند، آژانس امداد و اقدام سازمان ملل خدماتی را در ۱۲ اردوگاه تحت مدیریت مقامات سوریه، از جمله حمص و یرموک ارائه می‌کند. بسیاری از پناهندگان به دلیل درگیری‌های مسلحانه به صورت اجباری آواره و صدمات فراوانی متحمل شدند. از ژانویه ۲۰۱۷، آژانس امداد و اقدام سازمان ملل ۹ پناهگاه را با حدود ۲۶۰۰ پناهنده فلسطینی اداره می‌کند. این کمکها شامل پول نقد، مواد غذایی و غیر غذایی می‌باشد. بیش از ۲سال است همچنان منازعاتی برای کنترل اردوگاه یرموک بین گروه هیئت تحریر شام و داعش تا آوریل ۲۰۱۷ ادامه داشته. سازمان برنامه پناهندگان منطقه‌ای و دوام و بقا آن، طرح کلی است برای ارتقاء برنامه‌ریزی کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان، برنامه عمران ملل متحد و سازمان مردم‌نهاد که در همکاری با دولتهای مصر و کشورهای همسایه سوریه کار می‌کنند که شامل ترکیه (مرکز (سازمان مدیریت فجایع و سوانح اورژانس) اردوگاه موقت)، اردن، لبنان و عراق است. دولت اسرائیل از ارائه هر گونه امکانی به پناهندگان خودداری کرده‌است. مجلس ملی فلسطین
نخستین جلسه مجلس ملی فلسطین با شرکت ۴۲۲ نماینده در مه ۱۹۶۴ در اورشلیم برگزار شد و منشور ملی فلسطینیان را به تصویب رساند، سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) را به عنوان نماینده سیاسی مردم فلسطین برگزید و احمد الشقیری به عنوان رئیس کمیته اجرایی ساف انتخاب شد. در این اجلاس نمایندگانی از جوامع فلسطینی ساکن اردن، کرانه باختری، نوار غزه، سوریه، لبنان، کویت، عراق، مصر، قطر، لیبی و الجزایر حضور داشتند. اورشلیم
طبق آمار سال ۲۰۱۳، ۳۹ درصد از جمعیت ۸۰۰ هزار نفری اورشلیم را مردم فلسطینی تشکیل می‌دهند. خان‌یونس
پس از جنگ جهانی اول از حاکمیت عثمانی خارج و در قلمرو فلسطین تحت سرپرستی بریتانیا قرار گرفت. در قطعنامه تقسیم فلسطین سازمان ملل قرار بود بخشی از کشور عرب‌نشینی باشد که هرگز تشکیل نشد. این شهر در جریان جنگ ۱۹۴۸ اسرائیل و اعراب به تصرف مصر درآمد. اردوگاه آوارگان خان‌یونس در این سال ساخته شد و در ابتدا ۳۵ هزار نفر جمعیت داشت. فلسطینی‌های عراق
اردن بیشترین تعداد پناهنده را نسبت به کل جمعیت در جهان دارد و بیشترین تعداد پناهنده فلسطینی را تحت نظر آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی در خاور نزدیک (UNRWA) میزبانی می‌کند. قانون اساسی اردن بازگرداندن "پناهندگان سیاسی به دلیل اعتقادات سیاسی آن‌ها یا دفاع از آزادی" را ممنوع کرده‌است. بعلاوه ، دولت در سال ۱۹۹۸ توافق نامه‌ای در مورد تعریف پناهنده و الزام عدم منصرف کردن مجدد آن را امضا کرد. از نظر تاریخی ، دولت اردن به اکثریت قریب به اتفاق پناهندگان فلسطینی تابعیت کامل اعطا کرده‌است ، در حالی که اونروا کمک و خدمات درمانی و بهداشتی را به کسانی که در اردوگاه های پناهندگان زندگی می کنند ارائه می‌دهد. سیاست های آن در قبال عراقی‌ها چندان روشن نیست. در حال حاضر ، دولت تخمین می زند که ۴۵۰.۰۰۰ - ۵۰۰.۰۰۰ عراقی در اردن زندگی می‌کنند ، درحالی‌که فقط ۳۱.۰۰۰ نفر از این عراقی ها در UNHCR ثبت‌نام شده‌اند. هنوز سیاست های این دولت در قبال آن‌ها در رابطه با ارائه خدمات اساسی چندان روشن نیست. علاوه بر این ، ترجیح داده است هنگام اشاره به عراقی‌ها از لفظ"بازدید کننده" یا "میهمان" استفاده شود و از اصطلاح "پناهنده" که از نظر اجتماعی و سیاسی فهمیده می‌شود و نیازهای بعدی برای ایجاد ترتیبات، خدمات و راه حل‌های دائمی‌تر که زیرساخت های اردن را تحت فشار قرار دهد، جلوگیری‌کند. وضعیت فلسطینیانی که پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق، به اردن فرار کردند، هنوز دشوارتر است. گذشته از تعداد معدودی از روابط خانوادگی در داخل اردن، اکثریت فلسطینیان از ورود یا حرکت آزادانه در داخل کشور خودداری کردند. بنابراین ، بسیاری در سرزمین هیچ کس بین عراق و اردن گیر کرده، یا در اردوگاه الروید در اردن محبوس شدند. شیلیایی‌ها
حدود ۷۰۰۰۰۰ نفر که ۵٪ از شیلی را تشکیل می‌دهد، جمعیت اعراب مهاجر هستند؛ که از این تعداد ۵۰۰٬۰۰۰ تن مهاجران فلسطینی هستند. معامله قرن
این طرح قرار است برای پایان دادن به بیش از ۷۰ سال منازعه فلسطین-اسرائیل پیشنهاد شود. بر اساس این طرح بخش‌هایی دیگر از فلسطین شامل نیمی از کرانهٔ باختری و بخشی از بیت‌المقدس شرقی که از نظر جامعهٔ جهانی به دولت فلسطین تعلق دارد، به اسرائیل واگذار می‌شود و در عوض اسرائیل با تشکیل کشور مستقل فلسطین در نیمهٔ دیگر کرانهٔ باختری و تمام نوار غزه و چندین محله از بیت‌المقدس شرقی موافقت می‌کند. بر اساس این طرح شهر ابودیس به جای بیت‌المقدس به‌عنوان پایتخت فلسطین در نظر گرفته خواهد شد. همچنین طبق این طرح ، فلسطینیان باید از حق بازگشت به سرزمین خود که در طبق قطعنامهٔ ۱۹۴ شورای امنیت به رسمیت شناخت شده صرف‌نظر کنند. نفتالی بنت
در فوریه ۲۰۱۲ بنت یک برنامه برای مدیریت درگیری اسرائیل - فلسطین به نام ابتکار ثبات اسرائیل منتشر کرد. طرح مبتنی بر بخش‌هایی از ابتکارات قبلی، «صلح در برابر زمین» ادی مینتز و «طرح صلح ایلون» توسط بنیامین ایلون، و متکی بر اظهارات وزرای نتانیاهو و حزب لیکود در پشتیانی از الحاق یک جانبه کرانه باختری است. بنت مخالف ایجاد دولت فلسطین است و گفت: «من هر کاری در توانم باشد انجام خواهم داد تا مطمئن شوم آنها هرگز دولتی نخواهند گرفت». او پیشنهاد می‌کند که از سه قسمت مناطق فلسطینی، به موجب آن اسرائیل یک طرفه منطقه سی را ضمیمه خود کند و اختیارات نوار غزه به مصر منتقل شود و منطقه الف و منطقه ب با تشکیلات خودگردان فلسطینی باقی می‌ماند. اما این موضوع تحت پوشش امنیتی نیروهای دفاع اسرائیل و شین بت برای تضمین آرامش، کنترل ستیزه‌جویی فلسطینی و جلوگیری از حماس در تصرف این منطقه، باقی خواهد ماند. منطقه سی ۶۲ درصد مساحت را تشکیل می‌دهد و تقریباً ۳۶۵٬۰۰۰ نفر در شهرک‌های اسرائیلی زندگی می‌کنند. بر پایه پژوهش‌های دیگر، به فلسطینی‌هایی که در این منطقه زندگی می‌کنند شهروندی اسرائیلی یا وضعیت اقامت دائم (بین ۴۸٬۰۰۰، بر پایه گفته بنت و ۱۵۰۰۰۰ بر پایه دیگر نظرسنجی‌ها) ارائه می‌شود. در نهایت، اسرائیل در ایجاد جاده‌های مناطق الف و ب سرمایه‌گذاری می‌کند تا فلسطینی‌ها بتوانند بدون بازرسی بین مناطق سفر کنند و در زیر ساخت‌ها و مناطق صنعتی مشترک سرمایه‌گذاری کنند، زیرا صلح از پایین – و از طریق مردم و نقش مردم در زندگی روزمره رشد می‌کند. فلسطین
«همان‌طور که نتایج بررسی‌های مورخان و جمعیت‌شناسان جدید فلسطینی نشان می‌دهد، جمعیت عرب در اواسط قرن ۱۹ دوباره رشد کرد. این رشد نتیجهٔ عامل جدیدی بود: انقلاب جمعیتی. تا دههٔ ۱۸۵۰ هیچ گونه افزایش "طبیعی" در جمعیت نبود، اما پیدایش روش‌های درمانی نوین و تأسیس بیمارستان‌های مدرن توسط مقامات عثمانی و خارجیان مسیحی این وضعیت را تغییر داد. تعداد تولدها ثابت بود، اما مرگ و میر نوزادان کاهش یافت. این شرایط دلیل اصلی رشد جمعیت عرب بود. شکی نیست که کارگران مهاجر از سوریه و اردن به فلسطین آمده و آنجا ساکن شدند. اما در این مورد بحث نشده که قطعاً مهاجرت معکوس هم بوده‌است. به‌طور مثال در الخلیل رسم شده بود که افراد برای تحصیل و کار به قاهره بروند، که در نتیجه گروهی از جمعیت الخلیل از قرن ۱۵به‌طور دائم در قاهره زندگی می‌کردند. نیروی کار غیرماهر از اردن و اطراف به فلسطین می‌آمدند، اما در عوض پیش از ۱۹۴۸ بسیاری از فلسطینیان تحصیل کرده که کاری در فلسطین نیافتند جذب اردن شدند. از لحاظ جمعیت‌شناسی، این انتقالات جمعیتی در مقایسه با عامل طبیعی افزایش جمعیت کمرنگ و کم تأثیر هستند». فیلیپینی‌ها
فیلیپینی‌ها یک گروه قومیتی بومی جزایر فیلیپین هستند. جمعیت فیلیپین در سال ۲۰۱۰ بیش از ۹۲ میلیون نفر بوده‌است و حدود ۱۰ تا ۱۲ میلیون فیلیپینی نیز در خارج از این کشور زندگی می‌کنند. آمریکا با بیش از ۳ میلیون و عربستان با بیش از یک میلیون بیشترین جمعیت فیلیپینی‌های مهاجر را در خود جای داده‌اند. امارات، کانادا و سرزمین‌های فلسطینی
در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، با دو سوم رأی اکثریت بین‌المللی، طرح سازمان ملل برای تجزیهٔ فلسطین را به تصویب رساند (قطعنامهٔ ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد)، این طرح که برای پایان دادن به مناقشهٔ عرب‌ها و اسرائیل (مناقشهٔ عرب‌ها و یهودیان) در نظر گرفته شده بود سرزمین فلسطین را به دو کشور یهودی‌نشین و عرب‌نشین تقسیم می‌کرد، و بخش اعظم بیت‌المقدس را که شامل بیت‌اللحم می‌شد تحت کنترل نیروهای بین‌المللی قرار می‌داد. رهبران یهودیان (و از آن جمله آژانس یهودیان)، این طرح را پذیرفتند، اما رهبران عرب فلسطین آن را نپذیرفته و از مذاکره در مورد آن امتناع کردند. کشورهای عرب و مسلمان همسایهٔ فلسطین نیز با طرح تجزیه مخالفت کردند. پس از آنکه کمیتهٔ عالی عرب در سال ۱۹۴۷ اعلام شورش در بیت‌المقدس کرد، جامعهٔ عرب واکنش خشونت‌آمیزی نشان داده و دست به درگیری زدند که در نتیجهٔ آن بسیاری از ساختمان‌ها و مغازه‌ها در آتش سوختند. با ادامهٔ کشمکش‌های نظامی میان شبه‌نظامیان فلسطینی و یهودی در فلسطین، حق سرپرستی انگلیس بر فلسطین در تاریخ ۱۵ مهٔ ۱۹۴۸ به پایان رسید در حالیکه یک روز پیش از آن تأسیس کشور اسرائیل اعلام شده بود (رجوع شود به اعلام تأسیس کشور اسرائیل). همسایگان عرب و ارتش‌های آنان (لبنان، سوریه، عراق، مصر، اردن، ارتش جهاد، ارتش آزادی‌بخش عرب و عرب‌های محلی) بلافاصله پس از اعلام استقلال اسرائیل به این کشور حمله کردند، و متعاقب آن جنگ عرب‌ها و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ درگرفت. در نتیجه، طرح تجزیه فلسطین هیچگاه عملی نشد. فلسطین
برای شرح جابجایی وسیع جمعیتی عرب و یهودیان در جریان جنگ ۱۹۴۸ و در طول دهه‌های بعدی رجوع شود به مهاجرت در فلسطین و مهاجرت یهودیان از سرزمین‌های عرب. نبرد ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه
اسرائیل در ۸ مرداد ۱۳۹۳ و در جریان حمله به غزه مدرسه سازمان ملل در جبلیه واقع در نوار غزه را هدف قرار داد. اسرائیل پیش از فلسطینیان خواسته بود تا خانه‌های خود را ترک کنند در غیر اینصورت با خطر مرگ مواجه‌اند. پس از آن و هنگامیکه بیش از سه هزار تن که اغلب آنان زن و کودک بودند در این دبستان دخترانه پناه گرفته بودند در آستانه سحر این مدرسه هدف حمله اسرائیل قرار گرفته و صدها تن کشته و زخمی شدند. اغلب قربانیان زن و کودک بودند. این حمله موجی از محکومیت جهانی را برانگیخت و حتی انتقادات آمریکا را نیز در پی داشت. منابع سازمان ملل گفتند که اسرائیل اجازه تخلیه این ساختمان را پیش از حمله تانک‌های خود، نداده‌است. بیش از ۱۱۸۰۰۰ تن از فلسطینیان از هراس یورش و کشتار اسرائیل به مدارس سازمان ملل پناه برده‌اند و بیش از ۴۴٪ از باریکه غزه در نتیجه این حملات غیرقابل سکونت شده‌است. ارتش اسراییل در پی این کشتار کودکان ۴ ساعت اعلام آتش‌بس کرد. سازمان ملل این حمله را ننگ جهانی برای اسرائیل دانست. دولت فلسطین
در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ میلادی، سازمان ملل متحد، طرح تقسیم سرزمین فلسطین به دو کشور اسرائیل و فلسطین و اداره شهر بیت‌المقدس («اورشلیم» نزد اسرائیل و «قدس» نزد فلسطین)، به صورت بین‌المللی را تصویب کرد. از تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷ تا ۱۴ مه ۱۹۴۸ میان شبه‌نظامیان یهودی و فلسطینی، نبردهای خونینی درگرفت. نهایتاً در ۱۴ مه ۱۹۴۸ هم‌زمان با پایان قیومیت بریتانیا بر فلسطین، اسرائیل با صدور منشور استقلال، اعلام موجودیت کرد. یک روز پس از اعلام استقلال، همسایگان عرب برای دفاع از مردم فلسطین به‌طور هم‌زمان به اسرائیل حمله کردند که متحمل شکست شدند. از آن پس، مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی بین نیروهای اسرائیلی و کشورهای عرب رخ داده که جنگ ۱۹۴۸، جنگ ۱۹۵۶، جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ و جنگ یوم کیپور ۱۹۷۳ مهم‌ترین آن‌ها بوده‌اند. بدون تابعیت
در سال ۲۰۱۴ کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان تعداد افراد بدون تابعیت را دست‌کم ۱۰ میلیون نفر در سراسر جهان برآورد کرد. در این گزارش آمده که هیچ دولتی از این افراد حمایت نمی‌کند. این افراد گذرنامه ندارند و معمولاً در محل زندگی خودشان از خدمات عمومی یا شهروندی مانند بهداشت، آموزش و پرورش و دیگر نیازها و امکانات محروم هستند. به بیان دیگر «زندگی زیرزمینی» دارند. سازمان ملل مردم روهینگیا را «بزرگترین جمعیت بدون تابعیت» در جهان توصیف کرده‌است. پس از مردم فلسطینی، مسلمانان روهینگیا بزرگ‌ترین جمعیت بی‌تابعیت جهان را تشکیل می‌دهند. به‌طوری‌که یک دهم از کل جمعیت بی‌تابعیت جهان، مسلمان روهینگیا هستند. پناهندگان فلسطینی
دولت اسرائیل تعداد پناهجویانی که در ۱۹۴۸–۴۹ آواره شدند را به میزان کم یعنی ۵۲۰ هزار نفر عنوان می‌کند در حالی که برآورد طرف فلسطینی به ۸۵۰ هزار نفر اشاره دارد. تعداد پناهندگان فلسطینی ثبت شده نزد UNRWA براساس شهر یا منطقه در ژانویه ۲۰۱۵ به ترتیب زیر: اسرائیل
منازعهٔ فلسطین اسرائیل، مناقشه‌ای جاری میان فلسطینیان و اسراییلیان است، که در میانهٔ سدهٔ بیستم آغاز شد. منازعهٔ فلسطین ـ اسراییل، بخش محوری منازعهٔ گسترده‌تر اَعراب و اسراییل است، و به‌عنوان «رام نشدنی‌ترین منازعه» ی جهان از آن یاد شده‌است. منازعه، در هریک از جوامع فلسطینیان و اسرائیلیان، گسترهٔ وسیعی از دیدگاه‌ها را پدیدآورده است. این موضوع، اختلافات عمیقی را که نه‌تنها میان فلسطینیان و اسرائیلیان وجود دارد، بلکه در هریک از این دو جامعه وجود دارد، برجسته می‌کند. مشخصهٔ این منازعه، سطح خشونت موجود در آن است، که شاهدی بر وجود آن در تمام دورانی‌ست که از آغاز آن می‌گذرد. جنگ میان طرفین، توسط ارتش‌های متعارف، گروه‌های شبه‌نظامی، جوخه‌های ترور، و افراد، اداره شده‌است، و تلفات ناشی از آن، به نظامیان محدود نمانده‌است؛ بلکه شمار زیادی از تلفات در غیرنظامیان دو طرف نیز پدیدآورده است. شخصیت‌های بین‌المللی برجسته در این منازعه درگیرند. کتاب حقایق جهانی
در ژوئن 2009،رادیو عمومی ملی، با تکیه بر اطلاعات به دست آمده از "کتاب حقایق جهانی سیا"، تعداد یهودیان اسرائیلی ساکن در شهرک‌های کرانه باختری و بیت‌المقدس شرقی را ۲۵۰۰۰۰ نفر اعلام کرد. با این حال، تخمین بهتری بر اساس منابع وزارت خارجه و اسرائیل، این رقم را حدود ۵۰۰۰۰۰ نفر عنوان می‌کند. سپس رادیو عمومی ملی اصلاحیه ای صادر کرد. چاک هولمز، سردبیر خارجی رادیو عمومی ملی، گفت: «من متعجب و ناراضی هستم، و این باعث می‌شود به این فکر کنم که چه اطلاعات دیگری در "کتاب" اطلاعات جهانی سیا قدیمی یا نادرست است.» تشکیلات خودگردان فلسطینی
از زمان آغاز انتفاضه دوم، حکومت خود گردان فلسطین (پی. ای) در حال از دست دادن وجه خود هم در مناطق فلسطینی نشین (نوار غزه و کرانه باختری) و هم در خارج از کشور، است. آریل شارون و حکومت جورج دبلیو بوش از مذاکره با یاسر عرفات رهبر سازمان آزادیبخش فلسطین (پی. ال. او) سرباز زدند. او کسی بود که به ادعای آنان نه تنها به حل معضل کمکی نکرد، بلکه موجب به وجود آمدن «بخشی از معضل» (در ارتباط با درگیری‌های اسرائیلی – فلسطینی) به‌شمار می‌آمد -؛ این در حالی بود که عرفات پیمان مصالحه اسلو را در سال ۱۹۹۳ امضاء کرده بود. در ژانویه سال ۲۰۰۶، حماس در انتخابات مجلس فلسطین به پیروزی دست یافته و از این رهگذر جایگزین جنبش فتح عرفات به عنوان حزب رهبری‌کننده مردم فلسطین گردید. بنابراین در حال حاضر ریاست پی. ان. ای. با رئیس‌جمهور محمود عباس از جنبش فتح انتخابات ریاست جمهوری فلسطین در ژانویه ۲۰۰۵ و همچنین اسماعیل هنیه از جنبش حماس به عنوان نخست‌وزیر حکومت ملی فلسطین است. تاریخ فلسطین تا آغاز قرن نوزدهم
نام کهن همچنان توسط عموم و در موارد نیمه رسمی مورد استفاده قرار می‌گرفت. موارد بسیاری از استفاده از آن در طول سده‌های شانزدهم و هفدهم بر جای مانده‌است. در طول قرن نوزدهم، «دولت عثمانی در مکاتبات رسمی خود، از عبارت "ارض فلسطین" (سرزمین فلسطین) برای اشاره به ناحیه واقع در غرب رود اردن که در سال ۱۹۲۲ تحت فرمانروایی انگلستان "فلسطین" نامیده شد استفاده می‌کرد». اعراب تحصیل‌کرده، از عبارت "فلسطین"، برای اشاره به کل فلسطین یا بیت‌المقدس "سنجاق" یا تنها برای اشاره به منطقهٔ اطراف راملا استفاده می‌کردند. سلطان عثمانی در سال ۱۸۷۶ در پاسخ به درخواست خاخام ژوزف نانتونک برای صدور اجازه اسکان یهودیان ضمن منع مهاجرت گسترده به فلسطین گفت «تقریباً تمام سرزمین‌های فلسطین اشغال شده، و استقلالی که نانتونک به دنبال آن است با اصول اجرایی کشور در تعارض است» و پس از آن نیز دولت عثمانی در سال‌های ۱۸۸۴، ۱۸۸۷، و ۱۸۸۸ احکامی علیه اسکان انبوه یهودیان صادر کرد. در سال ۱۸۸۲ شمار چشمگیری از یهودیان شروع به هجرت به سرزمین مقدس کردند و مزارع جمعی (کیبوتس) ایجاد کرده و سرانجام حومهٔ "تل آویو" را در سال ۱۹۰۹ به وجود آوردند، که بعدها در سال ۱۹۲۱ تبدیل به یک شهر شد. شمار یهودیان فلسطین که در سال ۱۷۰۰ تنها ۷٬۰۰۰ نفر بود تا سال ۱۹۰۰ به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید (جمعیت کل فلسطین در این سال ۵۰۰٬۰۰۰ نفر بود) که این امر به عقیده کارپات حاکی از آن است که «سیاست عثمانی مبنی بر اجازه به افراد برای مهاجرت و اسکان، و همزمان ممانعت از مهاجرت گروه‌های انبوه، با موفقیت همراه بوده‌است». اخوان‌المسلمین
در زمینه تعداد اعضاء و هواداران جنبش اخوان المسلمین، اختلاف نظر فراوانی دیده می‌شود. براساس اعلام یوسف ندا مسئول روابط سیاسی بین‌المللی اخوان در سال ۲۰۰۷، آمار جمعیت اخوان از یک میلیون نفر تجاوز کرده‌است و اعضاء اخوان در ۷۲ کشور اسلامی و غیراسلامی حضور دارند. عبدالحمید غزالی، مشاور سیاسی مرشد عام، تعداد اعضاء اخوان‌المسلمین را ۱۰ میلیون نفر و هواداران را ۵ میلیون نفر ذکر کرده‌است. در عین حال، دکتر عبدالستار الملیجی، عضو سابق اخوان‌المسلمین می‌گوید مجموع اعضاء و هواداران اخوان از یکصد هزار نفر تجاوز نمی‌کند که به نظر می‌رسد با توجه به سابقه ۸۰ ساله جنبش اخوان‌المسلمین و حضور اعضاء آن در کشورهای مختلف، جمعیت آنان بیش از این تعداد باشد. تعدادی از شخصیت‌های اسلامی نقش عمده‌ای در گسترش اندیشه اخوان‌المسلمین داشته‌اند ازجمله شیخ یوسف قرضاوی رئیس اتحادیه جهانی علمای مسلمین، شیخ احمد یاسین مؤسس جنبش حماس در فلسطین، زغلول نجار امام و مبلغ اسلامی، مصطفی سباعی مؤسس جنبش اخوان در سوریه، محمد محمود صواف مؤسس جنبش اخوان در عراق، عبدالله عزام رهبر مجاهدین العرب در افغانستان، محفوظ نحناح مؤسس جنبش اخوان در الجزایر و شیخ سید حوی اندیشمند اسلامی سوریه. بزرگترین حامیان مالی آن خیرت شاطر و حسین مالک هستند. فلسطین
در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، با دو سوم رأی اکثریت بین‌المللی، طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین را به تصویب رساند (قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد)، این طرح که برای پایان دادن به مناقشه عرب‌ها و اسرائیل در نظر گرفته شده بود سرزمین فلسطین را به دو کشور یهودی‌نشین و عرب‌نشین تقسیم می‌کرد، و بخش اعظم بیت‌المقدس را که شامل بیت‌اللحم می‌شد تحت کنترل نیروهای بین‌المللی قرار می‌داد. رهبران یهودیان (و از آن جمله آژانس یهودیان)، این طرح را پذیرفتند، اما رهبران عرب فلسطین آن را نپذیرفته و از مذاکره در مورد آن امتناع کردند. کشورهای عرب و مسلمان همسایه فلسطین نیز با طرح تقسیم مخالفت کردند. پس از آنکه کمیته عالی عرب در سال ۱۹۴۷ اعلام شورش در بیت‌المقدس کرد جامعه عرب واکنش خشونت‌آمیزی نشان داده و دست به درگیری زدند که در نتیجه آن بسیاری از ساختمان‌ها و مغازه‌ها در آتش سوختند. با ادامه کشمکش‌های نظامی بین شبه‌نظامیان فلسطینی و یهودی در فلسطین، حق سرپرستی انگلیس بر فلسطین در تاریخ ۱۵ می۱۹۴۸ به پایان رسید در حالیکه یک روز پیش از آن تأسیس کشور اسرائیل اعلام شده بود. همسایگان عرب و ارتش‌های آنان (لبنان، سوریه، عراق، مصر، اردن، ارتش جهاد اسلامی فلسطین، ارتش آزادی‌بخش عرب و عرب‌های محلی) بلافاصله پس از اعلام استقلال اسرائیل به این کشور حمله کردند، و متعاقب آن جنگ عرب‌ها و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ درگرفت. در نتیجه، طرح تقسیم فلسطین هیچگاه عملی نشد. سپتامبر سیاه در اردن
پس ازجنگ شش‌روزه اعراب و اسرائیل در ژوئن ۱۹۶۷ بسیاری از مردم کرانه باختری رود اردن به اردن فرار کرده بودند. پیش از آن، ۶۵۰ هزار فلسطینی‌ها در این کشور زندگی می‌کردند. پادشاهی فرااردن که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شده بود را بریتانیاییها از زمان جنگ اول جهانی فلسطین شرقی می‌نامیدند. پس از اشغال کرانه باختری در جنگ سال ۱۹۴۸ از سوی دولت تازه تشکیل یافته اسرائیل، این کشور اردن نامیده شد. با پیوستن بیش از ۲۰۰ هزار پناهجوی جدید از کرانه غربی رود اردن، فلسطینی‌ها به یک گروه بزرگ در اردن تبدیل شدند. بسیاری از فلسطینها در جنبشهای مختلف فلسطینی شرکت کرند و ۲۸ ژوئن سال ۱۹۶۷ در عملیات نظامی علیه نیروهای اسرائیلی در طرف دیگر رود اردن شرکت کردند. "فتح" از خاک اردن حملات متعددی را علیه کرانه اشغالی انجام داد. پس از انفجار یک اتوبوس مدرسه با یک مین، (که در آن یک فرد بزرگسال کشته شد و چندین دانش آموزان زخمی شدند) در ۱۸ مارس ۱۹۶۸ اسرائیل تصمیم به حمله متقابل گرفت. فلسطینی‌های عراق
پس از سال ۲۰۰۳ اغلب فلسطینیان یا کشته‌شدند یا به کشورهای همسایه یعنی سوریه و اردن گریختند - که هیچ یک از امضاکنندگان کنوانسیون ۱۹۵۱ ژنو نیستند-. اگرچه هر کشور بدون هیچ گونه قید و شرطی به پروتکل ۱۹۶۵کازابلانکا پایبند است. علی‌رغم سخاوت و مهمان نوازی قابل تحسین مردم سوریه و اردن نسبت به هزاران عراقی و جمعیت بزرگ و کاملاً یکپارچه فلسطینی آن‌ها، هر دو کشور مرزهای خود را به روی فلسطینی‌هایی که از عراق می آمدند بستند. در نتیجه ، بسیاری از آنها در شرایط نامناسب در اردوگاه‌های مرزی مانند الولید یا الکرامه گیرافتادند. هر دو اردوگاه در (نقطه‌ی صفر مرزی یا)"سرزمین هیچکس" نزدیک مرزهای مشترک با سوریه و اردن واقع شده‌اند. باقی فلسطینیان هم چاره‌ای جز بازگشت به شهرهای بغداد و موصل نداشته‌اند. در سال ۲۰۰۷ ، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد رهنمودهای واجد شرایط بودن برای ارزیابی نیازهای حفاظت بین‌المللی پناه‌جویان عراقی را منتشر کرد که در آن بیان شده است که «بسیاری از پناهندگان عرب (از جمله فلسطینی ها) مدارک معتبری ندارند»، که این موضوع آزادی حرکت آن‌ها، دسترسی به خدمات را محدود می‌کند و آن‌ها را در معرض خطر بازداشت و احتمالاً بازگرداندن مجدد قرار می‌دهد. به همین ترتیب ، در قضاوت در مورد ادعاهای پناهندگان افرادی که قبلاً در عراق پناهنده بودند ، وضعیت فعلی عراق به گونه ای است که به‌طورکلی حمایت مؤثری در کشور در دسترس نیست. فلسطین
بر اساس بررسی‌های ژنتیکی، جمعیت یهود و فلسطینی از لحاظ ژنتیکی تداخل دارند. مسلمانان فلسطینی دارای عوامل ژنتیکی‌ای هستند که در جمعیت شبه‌جزیره عرب یافت می‌شوند و در مورد یهودی‌ها بسیار نادر هستند. یهودیان اشکنازی نیز دارای عوامل ژنتیکی‌ای هستند که در افراد اروپایی دیده می‌شوند و وجود چنین عواملی در عرب‌ها بسیار کم است. فلسطین
یوزیل شملز که یک جمعیت‌شناس است در بررسی‌های خود از اسناد ثبت‌شدهٔ عثمانی در مورد جمعیت اورشلیم و الخلیل در سال ۱۹۰۵ متوجه شد که اغلب شهروندان عثمانی ساکن در این مناطق، که تشکیل دهندهٔ یک سوم از جمعیت فلسطین بودند در همان محل تولد خود زندگی می‌کردند. خصوصاً در مورد مسلمانان، ۱/۹۳٪ در همان محل تولد خود در فلسطین ساکن بودند و ۲/۵٪ از آن‌ها که متولد بخش‌های مختلف فلسطین بودند در سایر مناطق غیر از زادگاه خود در فلسطین ساکن بودند و محل تولد ۶/۱٪ خارج از فلسطین بوده‌است. خصوصاً در مورد مسلمانان، ۱/۹۳٫۴٪ در همان محل تولد خود در فلسطین ساکن بودند و ۲/۵٪ از آن‌ها که متولد بخش‌های مختلف فلسطین بودند در سایر مناطق غیر از زادگاه خود در فلسطین ساکن بودند و محل تولد ۶/۱٪ خارج از فلسطین بوده‌است. در مورد یهودی‌ها (به استثنای افرادی که جزء شهروندان عثمانی نبوده‌اند) ۵۹٪ در همان محل تولد خود در فلسطین ساکن بودند و ۹/۱٪ از آن‌ها که متولد بخش‌های مختلف فلسطین بودند در سایر مناطق غیر از زادگاه خود در فلسطین ساکن بودند و محل تولد بیش از ۳۹٪ از آن‌ها خارج از فلسطین بودهاست. جمعیت‌شناسی اردن
اردن خانه ای است برای ۲٬۱۷۵٬۴۹۱ پناهنده ثبت شده فلسطین. از میان این ۲٬۱۷۵٬۴۹۱ پناهنده، ۶۳۴٬۱۸۲ تابعیت اردن داده نشده‌است. اردن همچنین میزبان حدود ۱٫۴ میلیون پناهنده سوریاست که به دلیل جنگ داخلی سوریه از سال ۲۰۱۱ به این کشور گریختند. از ژانویه سال ۲۰۱۵ حدود ۳۱۱۶۳ یمنی و ۲۲٬۷۰۰ پناهنده لیبی زندگی می‌کنند. هزاران پناهنده لبنانی وجود دارند که هنگام درگیری‌های داخلی و جنگ و جنگ سال ۲۰۰۶ در کشور مادری خود به اردن آمدند. حداکثر ۱ میلیون عراقی پس از جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ به اردن آمدند. در سال ۲۰۱۵ تعداد آنها ۱۳۰٫۹۱۱ بود. حدود ۲۵۰۰ پناهنده مندایی عراقی در اردن اسکان داده شده‌اند. زبان روسی در اسرائیل
افرادی که در دهه ۱۹۷۰ غالباً برای احساسات صهیونیستی به اسرائیل نقل مکان کرده بودند، افرادی را که در موج‌های دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به اسرائیل آمده بودند، به چشم کسانی می‌دیدند که از وضعیت اقتصادی سخت فرار می‌کردند و برای سرزمین جدید خود ارزش چندانی قائل نبودند. آخرین سرشماری در سال ۱۹۸۹ نشان داد ۱ میلیون و ۴۴۹ هزار یهودی در شوروی زندگی می‌کردند که حدود ۸۷۷ هزار نفر از آنها به اسرائیل مهاجرت کرده بودند. موج این مهاجرت در چنین مدت کوتاهی، بزرگترین مهاجرت دسته‌جمعی به اسرائیل از زمان ایجاد آن بود. مهاجران اتحاد جماهیر شوروی سابق، ۵۰ تا ۷۰ درصد از مهاجرین جدید را تشکیل می‌دادند. تعداد افرادی که در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل ۱۹۹۰ به اسرائیل آمدند چهار برابر تعداد افرادی بود که در دهه ۱۹۷۰ آمده بودند؛ همین مسئله، ادغام آنها در جریان غالب چنین کشور کوچکی را دشوارتر می‌کرد. در سال ۲۰۱۳، ۱٬۲۳۱٬۰۰۳ نفر از ساکنان کشورهای پساشوروی از زمان سقوط اتحاد جماهیر شوروی به اسرائیل مهاجرت کرده بودند. حق بازگشت فلسطینیان
حق بازگشت فلسطینیان به حق قانونی ساکنان سرزمین فلسطین اشاره دارد که فلسطینیانی که به هر دلیلی از سال ۱۹۸۴ میلادی به بعد، از میهن خود بیرون شده یا بیرون رفته‌باشند، می‌توانند سرزمین و خانه‌ای که پیش از آن در آنجا می‌زیسته‌اند بازگردند. این حق رسماً در قطعنامه ۱۹۴ سازمان ملل به رسمیت شناخته شده‌است شهرک یهودی‌نشین
به گفته سازمان غیردولتی صلح اکنون که برای برقراری صلح میان اعراب و اسرائیل تلاش می‌کند، بر اساس ارقام ارائه‌شده از سوی اداره مرکزی آمار اسرائیل در پایان سال ۲۰۱۸، تعداد شهرک‌نشینان اسرائیلی ۴۲۷،۸۰۰ نفر است که افزایش ۱۴،۴۰۰ نفری طی سال پیش از آن را نشان می‌دهد. سازمان حقوق بشری بتسیلم در اسرائیل، در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۹، تخمین زد که ۲۰۹،۲۷۰ نفر در بخش شرقی اورشلیم زندگی می‌کنند اما سازمان صلح خاورمیانه (FMEP) از قول دانیل سیدمان این رقم را در اواخر سال ۲۰۱۹ معادل ۲۱۸،۰۰۰ نفر تخمین زده است. اورشلیم
حسین علیزاده که دیپلمات سابق جمهوری اسلامی ایران است دربارهٔ اینکه برخی منکر وجود کشور اسرائیل می‌شوند گفت: دسامبر ۲۰۱۲ در دوران محمود احمدی‌نژاد، محمود عباس قطعنامه‌ای را در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رأی گذاشت که از نقشه تاریخی سرزمین فلسطین به نسبت ۲۲ به ۷۸ بین فلسطین و اسرائیل تقسیم می‌شد تا صلح برقرار شود که رأی بسیاری آورد از جمله رأی مثبت جمهوری اسلامی ایران به عنوان رئیس جنبش عدم تعهد در آن زمان که به ۱۲۰ عضو جنبش عدم تعهد توصیه کرد که به طرح محمود عباس رأی مثبت بدهند. از طرفی افزود که سید علی خامنه‌ای نیز در گفته‌هایش مخالفتی با مرزهای ۱۹۶۷ برای تشکیل کشور فلسطین نداشته‌است چیزی که مورد تأیید حماس نیز می‌باشد و در اردیبهشت ۱۳۹۶ خالد مشعل گفته‌است: «در سند سیاسی جدید حماس آمده‌است که برپایی کشور مستقل فلسطین در مرزهای ۱۹۶۷ یک توافق ملی است» اما از طرفی به نقل از خبرگزاری‌های ایران در حالی که حماس فراخوان آشکار نابودی اسرائیل را حذف کرده همچنان کشور اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد و سعی می‌کند که نزاع را به جای یهودیان (یا یهودیت) روی صهیونیسم (به گفته وی اشغالگر) متمرکز کند از این رو دیوید کیز سخنگوی نخست‌وزیر اسرائیل این رویکرد حماس را صلح‌آمیز ندانسته و حماس را در تلاش برای فریب جامعه جهانی برای کاهش فشارها می‌داند و کیز می‌گوید که حماس در تلویزیون عربی زبان خود و مساجد و مدارس هر روز تبلیغ می‌کند که: «اسرائیل را از بین ببرید؛ و نسل "یهودیان" را باید از بین برد.» فلسطین
برخی ژنتیک‌دانان با فریزر موافق هستند. آرنایز-ویلنا و سایرین (۲۰۰۱) فایل ژنتیکی فلسطینی‌ها را با سایر افراد مدیترانه‌ای مقایسه کردند و عنوان کردند که «ریشهٔ فلسطینی‌ها و ارتباط ژنتیکی آن‌ها با سایر جمعیت‌های مدیترانه‌ای، نشان می‌دهد که هم یهودی‌ها و هم فلسطینی‌ها از نژاد کنعان باستان که در دوره‌های کهن با مصری‌ها، ساکنان آنتالیا و بین‌النهرین آمیخته شده می‌باشند». پناهندگان فلسطینی
دو موج عمده پناهندگی فلسطینی‌ها ایجاد شد، اولین بار در فاجعه سال ۱۹۴۸ (ایجاد کشور اسرائیل) و دومین آن پس از جنگ ۱۹۶۷. سازمان ملل متحد، آژانس امدادرسانی و کار پناهندگان (UNRWA) را برای کمک به پناهندگان فاجعه سال ۱۹۴۸ تأسیس کرد که به همین عنوان شناخته می‌شود. پناهندگان کسانی بودند که در ماه ژوئن ۱۹۴۶ و مه ۱۹۴۸ در فلسطین زندگی می‌کردند و در نتیجه جنگ ۱۹۴۸ خانه و زندگی خود را از دست دادند. اطلاق پناهندگان فلسطینی براساس تعریف سازمان ملل متحد شامل فرزندان کسانی است که بدون توجه به جایی که آن‌ها زندگی می‌کنند به آن‌ها گفته می‌شود. بر اساس تعریف UNRWA، تعداد پناهندگان فلسطینی از ۷۱۱٬۰۰۰ در سال ۱۹۵۰ به ۴٫۷ میلیون نفر در سال ۲۰۱۰ افزایش یافته‌است. فلسطینی‌ها در سراسر نقاط مختلف جهان توزیع می‌شوند ولی دارای تابعیت نیستند، از جمله ۵۰٬۰۰۰ نفر در مصر و ۱۲٬۰۰۰ نفر در عراق و حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر یا بیشتر که در اردوگاه‌های لبنان هستند. بین سال‌های ۱۹۹۶ تا پایان سال ۲۰۱۴، UNRWA مسئولیت بیش از ۵ میلیون پناهنده فلسطینی را برعهده داشت، در حالیکه کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد مسئولیت حدود ۱۳ میلیون پناهنده را داشتند که از شصت سال پیش، فلسطینیان بیشترین سهم پناهجویان دراز مدت را با ۳ میلیون پناهنده دارا بودند و بعضاً از کشورهایی که به آن‌ها پناه داده بودند ملیت آن کشورها را نیز گرفته بودند. ایرانیان مقیم خارج
بر پایه برآورد مجید حلاج زاده، دبیرکل شورای عالی امور ایرانیان خارج از کشور در سال ۱۳۹۷ نزدیک ۷ میلیون ایرانی در خارج از کشور با سرمایهٔ حدوداً ۲۴ هزار میلیارد دلار زندگی می‌کنند. موفق‌ترین گروه ایرانیان مهاجر، ایرانیان کالیفرنیا ذکر شده‌اند که به عنوان یک گروه تأثیرگذار مورد توجه جامعه میزبان قرار گرفته و در سیاستگذاری‌های این ایالت نقش مهمی دارند. آلمان، اصلی‌ترین مقصد مهاجرت ایران به اروپا و بریتانیا دومین مقصد است. فلسطین
نام کهن همچنان توسط عموم و در موارد نیمه رسمی مورد استفاده قرار می‌گرفت. موارد بسیاری از استفاده از آن در طول سده‌های شانزدهم و هفدهم بر جای مانده‌است. در طول قرن نوزدهم، «دولت عثمانی در مکاتبات رسمی خود، از عبارت "ارض فلسطین" (سرزمین فلسطین) برای اشاره به ناحیه واقع در غرب رود اردن که در سال ۱۹۲۲ تحت فرمانروایی انگلستان "فلسطین" نامیده شد استفاده می‌کرد». عرب‌های تحصیل‌کرده، از عبارت "فلسطین"، برای اشاره به کل فلسطین یا بیت‌المقدس "سنجاق" یا تنها برای اشاره به منطقهٔ اطراف رمله (شهر) استفاده می‌کردند. سلطان عثمانی در سال ۱۸۷۶ در پاسخ به درخواست خاخام ژوزف نانتونک برای صدور اجازه اسکان یهودیان ضمن منع مهاجرت گسترده به فلسطین گفت «تقریباً تمام سرزمین‌های فلسطین اشغال شده، و استقلالی که نانتونک به دنبال آن است با اصول اجرایی کشور در تعارض است» و پس از آن نیز دولت عثمانی در سال‌های ۱۸۸۴، ۱۸۸۷، و ۱۸۸۸ احکامی علیه اسکان انبوه یهودیان صادر کرد. در سال ۱۸۸۲ شمار چشمگیری از یهودیان شروع به هجرت به سرزمین مقدس کردند و مزارع جمعی (کیبوتس) ایجاد کرده و سرانجام حومهٔ "تل آویو" را در سال ۱۹۰۹ به وجود آوردند، که بعدها در سال ۱۹۲۱ تبدیل به یک شهر شد. شمار یهودیان فلسطین که در سال ۱۷۰۰ تنها ۷٬۰۰۰ نفر بود تا سال ۱۹۰۰ به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید (جمعیت کل فلسطین در این سال ۵۰۰٬۰۰۰ نفر بود) که این امر به عقیده کارپات حاکی از آن است که «سیاست عثمانی مبنی بر اجازه به افراد برای مهاجرت و اسکان، و هم‌زمان ممانعت از مهاجرت گروه‌های انبوه، با موفقیت همراه بوده‌است». نسبت جمعیتی اعراب و یهود در سرزمین فلسطین در این دوره مورد اختلاف است، یوناتان مِندِل، عضو هیئت علمی دانشگاه بن گوریون و پژوهشگر کالج مطالعات خاورمیانه دانشگاه کمبریج بر این باور است که نمی‌توان درصد دقیق جمعیت یهودیان تا پیش از سر برآوردن جنبش صهیونیسم را بیان کرد، با این وجود، این عدد احتمالاً بین ۲ تا ۵٪ کل جمعیت این سرزمین را شامل می‌شده‌است. به این ترتیب که جمعیت کل، (تا پیش از ۱۸۷۸ و مهاجرت یهودیان به سرزمین مقدس) ۴۶۲٫۴۶۵ نفر، مسلمانان ۴۰۳٬۷۹۲ نفر(۸۷ درصد)، مسیحیان ۴۳٫۶۵۹ نفر(۱۰ درصد) و یهودیان ۱۵٫۰۱۱ نفر(۳ درصد). فلسطینی‌های عراق
اسکان مجدد باعث خلاصی هزاران عراقی-فلسطینی می‌شود که به عنوان آوارگان در عراق یا پناهندگان در اردوگاه های مرزی نامناسب زندگی می‌کنند. با این حال، پیشرفت هایی نیز وجود داشته است -به ویژه برای کسانی که در اردوگاه‌های مرزی عراق، سوریه و اردن زندگی می‌کنند-. در پایان سال ۲۰۰۹ ، به ۶۱ نفر از ساکنان اردوگاه التنف اجازه اقامت در ایتالیا داده شد و از ۱۳۰۰ ساکن عراقی-فلسطینی که در این اردوگاه گرفتار شده بودند، بیش از ۱۰۰۰ نفر به کشورهای ثالث منتقل شدند. از جمله بلژیک، شیلی، فنلاند، ایتالیا، نروژ، سوئد، سوئیس و انگلستان. در سال ۲۰۰۹، ایالات متحده همچنین اجازه داد بیش از هزار فلسطینی عراقی از اردوگاه‌های داخل عراق در مرزهای خود آمریکا اسکان داده شوند. این بزرگترین اسکان اسکان پناهندگان فلسطینی در تاریخ ایالات‌متحده بوده است. منتقدان تصمیم وزارت امورخارجه در مورد اسکان مجدد این گروه از فلسطینیان معتقد بودند که آن‌ها هوادار صدام هستند. در دسامبر ۲۰۰۹، تلاش های یکپارچه شرکت غیر انتفاعی انجمن استرالیا برای موارد اضطراری پناهندگان عراقی فلسطینی(ASPIRE) و سازمان عفو بین‌الملل-استرالیا منجر به تصویب وضعیت پناهندگی بشردوستانه از طرف دولت استرالیا برای ۱۶خانواده و ۶۸ نفر از الهول شد. آنها اکنون در ملبورن و پرت زندگی می‌کنند. اردوگاه پناهندگان دیرالبلح
طبق گزارش اداره مرکز آمار فلسطین در سال ۲۰۰۶، جمعیت اردوگاه به ۱۲۰۰۴ نفر رسیده‌است. بنا به گزارش آژانس امداد و اقدام سازمان ملل متحد برای آوارگان فلسطینی در خاور نزدیک UNRWA در ماه مارس۲۰۰۵، جمعیت ثبت نام شده این اردوگاه ۱۹٫۵۳۴ نفر بوده‌است. به رسمیت شناخته شدن دولت فلسطین
پس از آنکه ایالات متحده مجدداً کشورهایی را که بخواهند به این قطعنامه رأی مثبت دهند به قطع کمک‌های مالی تهدید کرد، پیش‌نویس این قطعنامه کنار گذاشته شد. کشورهای عربی در مقابل تعهد آمریکا بر عدم تکرار تهدید به تحریم سایر کشورها، پذیرفتند بر تصویب این قطعنامه پافشاری نکنند. بسیاری از به رسمیت شناختن‌های اولیه، مبهم و دوپهلو بود. علاوه بر آن، تردید سایر کشورها در به رسمیت نشناختن، الزاماً بدین معنا نبود که آن‌ها دولت فلسطین را معتبر نمی‌دانند. این موضوع منجر به ایجاد سردرگمی دربارهٔ تعداد کشورهایی شد که در ۱۹۸۸ همزمان با اعلام استقلال، دولت فلسطینی را به رسمیت شناختند. دربارهٔ شمار کشورهایی که درگذشته اعلام کرده بودند دولت فلسطین را به رسمیت می‌شناسند، اختلاف وجود داشت، با این حال نام ۱۳۰ کشور در میان به رسمیت شناخته‌ها دائماً به چشم می‌خورد. در ژوئیه ۲۰۱۱، ریاض منصور، سفیر فلسطین در سازمان ملل متحد، در مصاحبه با روزنامه اسرائیلی هاآرتص ادعا کرد که ۱۲۲ کشور، دولت فلسطین را به رسمیت می‌شناسند. در پایان همان ماه ساف مقاله‌ای دربارهٔ «چرایی لزوم به رسمیت شناخته شدن فلسطین از سوی دیگر دولت‌ها» منتشر کرد و در آن مقاله فهرست ۱۲۲ کشوری را اعلام کرد که دولت فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند!در پایان سپتامبر همان سال، ریاض منصور ادعا کرد، تعداد این کشورها به ۱۳۹ کشور رسیده‌است. گردشگری در فلسطین
گردشگری در سرزمین‌های فلسطینی اشاره به گردشگری در شرق بیت‌المقدس و کرانه باختری و نوار غزه دارد. در سال ۲۰۱۰، ۴٫۶ میلیون نفر از سرزمین‌های فلسطینی دیدار کردند، در مقایسه با ۲٫۶ میلیون در سال ۲۰۰۹. از این تعداد ۲٫۲ میلیون گردشگران خارجی بودند در حالی که ۲٫۷ میلیون داخلی بود. این تعداد بین‌المللی بازدید گمراه کننده است از آنجا که بیشتر گردشگران تنها برای چند ساعت یا به عنوان بخشی از روز می‌آیند. در سه‌ماهه آخر سال ۲۰۱۲ بیش از ۱۵۰٫۰۰۰ مهمان در هتل‌های کرانه باختری ماندند؛ ۴۰ درصد اروپایی و ۹ درصد از ایالات متحده و کانادا بودند. جغرافیای انسانی فلسطین
بر اساس آمار ادارهٔ آمار مرکزی اسرائیل، در ماه می‌سال ۲۰۰۶، جمعیت اسرائیل برابر با ۷ میلیون نفر بود که ۷۷٪ یهودی، ۵/۱۸٪ عرب و ۳/۴٪ از سایر ریشه‌ها بوده‌اند. بر اساس آمار از یهودی‌های اسرائیل ۶۸٪ (متولد اسرائیل)، اغلب نسل دوم یا سوم از اسرائیلی‌ها هستند و ۱۰٪ از جهان عرب ازآسیا و آفریقا هستند. تاریخ اردن
جنگ سال ۱۹۶۷، تعداد آوارگان فلسطینی را به‌ویژه کسانیکه در کرانه باختری زندگی می‌کردند بشدت افزایش داد. درحالیکه جمعیت– پناهندگان فلسطینی ساکن در اردن در سال ۱۹۶۶، ۷۰۰هزار نفر بود، ۳۰۰هزار نفر دیگر نیز از کرانه باختری به این تعداد اضافه شده‌است. در دوران پس از جنگ ۱۹۶۷، عناصر مقاومت فلسطینی («فدایین») در اردن قدرت و اهمیت فراوانی بدست آوردند. «فدایین» که از لحاظ نظامی بسیار مجهز بودند برای انسجام و امنیت حکومت هاشمی خطری روزافزون به‌شمار می‌آمدند که همین عامل به یک جنگ علنی در سال ۱۹۷۰ منجر شد. این نبرد که پس ازآن انواع مختلف رزمندگان فلسطینی از سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) به سپتامبر سیاه در اردن|سپتامبر سیاه معروف است و این جریان از دیدگاه فلسطینی‌ها بدین گونه است. سایر دولت‌های عربی تلاش کردند برای این مسئله راه‌حل صلح‌آمیزی بیابند، اما تا ماه سپتامبر ادامه عملیات‌های «فداییان» در اردن– از جمله اندام سه هواپیمای بین‌المللی که توسط جنبش مردمی آزادسازی فلسطین ربوده و در صحرایی در شرق امان – نگهداری می‌شد، دولت اردن را بر آن داشت تا برای بدست آوردن کنترل بر کشور و مردم خود دست به اقدام بزند. در ادامه این جنگ سنگین یک لشکر تانک سوری با هدف حمایت از «فدایین» به شمال اردن حمله کرد اما پس از اندکی عقب‌نشینی کرد. به گفته برخی همچون «احمد جبرییل» شاه حسین اردن| حسین در این جریان از اسرائیل تقاضای کمک کرده بود و پس از آن اسرائیل تهدید کرده بود که در صورت دخالت سوریه به اردن حمله خواهد کرد. در ۲۲ سپتامبر، وزیران خارجه کشورهای عرب در نشست خود در قاهره اعلام آتش‌بس را تصویب کردن و آنرا از فردای همان روز به اجرا گذاشتند. با این حال پس از آن خشونت‌های پراکنده ادامه داشت تا اینکه در ژوئیه ۱۹۷۱، نیروهای اردنی به فرماندهی هبیس المجالی و با کمک نیروهای عراقی (که بعد از جنگ ۱۹۶۷ در اردن پایگاه داشتند)) «فدایین» را به‌طور کامل شکست دادند و آنان را از اردن اخراج کردند. در سال ۱۹۷۴، درکنفرانس سران در رباط، اردن و سایر کشورهای مجمع عرب پذیرفتند که «ساف» «تنها نماینده قانونی مردم فلسطین است» و بدین ترتیب حق نمایندگی فلسطینیان کرانه باختری را به این سازمان واگذار کردند. مذهب در مراکش
پس از ایجاد کشور یهودی اسرائیل در سال ۱۹۴۸، جمعیت یهودیان مراکش به دلیل مهاجرت به میزان قابل توجهی کاهش یافت. یهودیان مراکشی همچنین به کشورهای دیگر مانند فرانسه و کبک کانادا مهاجرت کردند. در مجموع ۴۸۶٬۰۰۰ اسرائیلی با تبعیت از مراکش هستند، در حالی که کتاب جهانی تخمین می‌زند که در سال ۲۰۱۰ تنها حدود ۶۰۰۰ یهودی در مراکش باقی مانده بودند. اکثر آنها سالخورده هستند و بیشترین جمعیت در کازابلانکا و مابقی آنها به‌صورت اندک در سراسر کشور پراکنده‌اند. فرهنگ فلسطین
شعر فلسطین، با استفاده از اشکال کلاسیک پیش از اسلام است، که هنوز یک شکل بسیار پرطرفدار از هنر است، اغلب هزاران نفر از مخاطبان فلسطینی را جذب می‌کند. شاعران بخشی از سنت محبوب محلی فلسطین بودند که شعرهایی را که در وصف هر شهر فلسطینی مشهور سروده بوده، را می‌خواندند. پس از خروج ۱۹۴۸ فلسطینیان، شعر به عنوان وسیله‌ای برای فعالیت سیاسی ارتقاء یافت. از میان فلسطینیانی که شهروندان عرب اسرائیل شدند و بعد از صدور قانون ملیت در سال ۱۹۵۲ که به ادبیات مقاومت مشهور شدند شاعرانی مثل: محمود داسوکی، محمود درویش، سمیح القاسم و توفیق زیاد بودند. آثار این شاعران به علت عدم روابط دیپلماتیک میان اسرائیل و دولت‌های عرب، و با جهان عرب ناشناخته بود و سالها بعد معروف شد. اما این وضعیت پس از نوشته‌های غسان کنفانی، نویسنده فلسطینی تبعیدی در لبنان تغییر کرد و مجموعه ای از آثار او را در سال ۱۹۶۶ منتشر شد. داستان ها و اشعار هنرمندان فلسطینی از جمله سوزان ابوالهواء، بشار دومانی، شریف الموسی، ادینا شبلی، مرید برغوثی، رما حمامی، رعنا برکت، فادی جوداه و … در کتاب در جستجوی فلسطین با ترجمه یاسین قاسمی بجد توسط نشر روزگار روانه بازار کتاب ایران شد. اسرائیلی‌ها
اسرائیلی‌ها و اسرائیلی تباران در سراسر جهان زندگی می‌کنند. در آمریکا، روسیه و مسکو که بزرگترین جمعیت خارج از اسرائیل را دارد، هند، کانادا، اروپا و غیره. تخمین زده می‌شود ۱۰٪ جمعیت اسرائیل در خارج زندگی کنند. نوار غزه
در سال ۲۰۱۴ حدود ۱ میلیون و ۸۱۹ هزار و ۳۷۹ نفر در نوار غزه زندگی می‌کنند که یکی از متراکم‌ترین مناطق دنیا محسوب می‌شود. نرخ رشد جمعیت در غزه ۲٫۹۱ درصد است. ۹۸ تا ۹۹ درصد از ساکنان نوار غزه را مسلمانان و حدود ۱ درصد از جمعیت این منطقه را اقلیت مسیحیان فلسطینی تشکیل می‌دهند. زنان در فلسطین
درگیری اسرائیل و فلسطین به‌طور جدی زنان فلسطینی را تحت تأثیر قرار داده‌است. صدها هزار زن بعد از جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ و سایر جنگ‌ها در طول جنگ ۱۹۶۷ مانند شاعر مای سایگ، از وطن خود تبعید و آواره شدند. اکثر آنها و فرزندان آنها هنوز پناهنده هستند. بسیاری از اقدامات انجام شده توسط نیروی دفاعی اسرائیل (IDF) بر جسم، روان، بهداشت، آموزش و امنیت اقتصادی زنان فلسطینی تأثیر گذاشته‌است. در یک بیانیه مطبوعاتی که توسط آژانس خبری معان در سال ۲۰۰۷ منتشر شد، گزارش شد که بسیاری از زنان در پاسگاه اسرائیل در بیت صففا دچار خشونت روانی و جنسی شده‌اند. تشکیلات خودگردان فلسطینی
مفهوم تشکیلات خودگردان فلسطینی از سازمان آزادی‌بخش فلسطین متمایز بوده و این سازمان آزادیبخش فلسطین و نه دولت خودگردان است که موجودیت بین‌المللی دارد و تنها سازمانی است که کشورهای دیگر دنیا آن را نماینده مردم فلسطین می‌دانند. فعالیت دولت خودگردان منحصر به مناطق فلسطینی‌نشین است و فلسطینیانی که محل زندگی آنان خارج از کرانه باختری و نوار غزه است از حق رأی در انتخابات تعیین‌کننده مناصب دولت خودگردان فلسطین محروم هستند. سازمان آزادیبخش فلسطین از سال ۱۹۷۴ به عنوان «ناظر» در سازمان ملل متحد حضور دارد و بسیاری از کشورهای دنیا نیز ساف را به رسمیت شناخته و با آن روابط دیپلماتیک برقرار کرده‌اند. پس از صدور اعلامیه استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸ نام نمایندگی این سازمان در سازمان ملل متحد از «سازمان آزادیبخش فلسطین» به «فلسطین» تغییر یافت. در واقع این ساف است ـ و نه دولت خودگردان ـ که در سازمان ملل و برخی سازمان‌های بین‌المللی دیگر هیئت نمایندگی دارد و در بسیاری از کشورهای دنیا سفارتخانه دارد و در مذاکرات صلح با اسرائیل نیز نمایندگان ساف ـ به عنوان تنها نماینده قانونی مردم فلسطین ـ شرکت می‌کنند. نکبت فلسطین
تعداد دقیق پناهندگان، که بسیاری از آنها در اردوگاه‌های پناهندگان در کشورهای همسایه ساکن شده‌اند، محل اختلاف است اما حدود ۸۰ درصد از ساکنان عرب اسرائیل آنجا را ترک کرده‌اند یا از خانه‌های خود اخراج شدند. حدود ۲۵۰٬۰۰۰–۳۰۰٬۰۰۰ فلسطینی قبل از اعلامیه استقلال اسرائیل در ماه مه ۱۹۴۸ فرار کردند یا اخراج شدند، واقعیتی که به عنوان casus belli برای ورود اتحادیه عرب به این کشور نامیده شد و باعث ایجاد جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شد. فلسطین، شهرستان گرینبریر، ویرجینیای غربی
فلسطین (به انگلیسی: Palestine) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرین‌بریر، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. فلسطین ۴۹۲٫۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. فلسطین
بر اساس موافقت‌نامه سایکس-پیکو در ۱۹۱۶ پیش‌بینی شده بود که بیشتر فلسطین، پس از رهایی از کنترل عثمانی، تبدیل به منطقه‌ای بین‌المللی خواهد شد که تحت کنترل مستقیم فرانسه یا انگلیس قرار نخواهد داشت. بلافاصله پس از آن، آرتور بالفور وزیر امور خارجه انگلیس با صدور بیانیه بالفور در سال ۱۹۱۷، سرانجام طرح تأسیس وطن یهودیان در فلسطین را مطرح کرد. یهودیت
یهودیان بر خلاف ملت‌های دیگر در محل خاصی در دنیا زندگی نکرده‌اند. تنها یهودیان به مدت کمی در زمان معبد اول و دوم دارای کشور مستقلی بودند و از این زمان به بعد در تمامی دنیا در بین ملت‌های دیگر به صورت اقلیت زندگی می‌کردند. امروزه کشورهای ایالات متحده، اسرائیل، کانادا، انگلستان، فرانسه، آرژانتین و آفریقای جنوبی دارای جمعیت یهودی زیادی هستند. بر اساس آمار سال ۲۰۱۳ در تمامی دنیا ۱۳٫۹ میلیون یهودی وجود دارد که اسرائیل و ایالات متحده ۸۰٪ از این تعداد را در خود جای داده‌اند. غزه (شهر)
جمعیت غزه تقریباً به‌طور کامل از فلسطینیان مسلمان با مذهب شافعیتشکیل می‌شود و همچنین دارای جامعه کوچکی از مسیحیان فلسطینی می‌باشد. جریان گسترده آوارگان فلسطینی پس از جنگ عرب‌ها و اسرائیل در ۱۹۴۸ جمعیت غزه را به یکباره افزایش داد. تا سال ۱۹۶۷، این جمعیت نسبت به سال ۱۹۴۸ شش برابر شد. جمعیت شهر از آن زمان تاکنون به افزایش خود ادامه داده‌است، و فقر، بیکاری، و اوضاع نابسامان زندگی در آن شیوع یافته‌است. فلسطینی‌های پراکنده
به عنوان مثال، پس از جنگ ۱۹۶۷، به‌طور متوسط ۲۱۰۰۰ فلسطینی مجبور به ترک مناطق تحت کنترل اسرائیل شدند که این سبک همچنان در دهه‌های ۱۹۷۰، ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ ادامه یافت. این امکان وجود ندارد که یک سرشماری دقیق از تبار روستایی در فلسطین تعیین شود، به ویژه در صورت عدم آمار جامع جمعیت برای همه تبار فلسطین و فلسطینی‌هایی که در فلسطین باقی مانده‌اند. بر اساس گزارش اداره مرکزی آمار فلسطین (PCBS)، تعداد فلسطینیان در جهان در پایان سال ۲۰۰۳، ۹٫۶ میلیون نفر بوده‌است که از سال ۲۰۰۱، ۸۰۰ هزار نفر افزایش یافته‌است. روبین کوهن در کتاب جهانی دایاپورا توضیح می‌دهد که برای فلسطینی‌ها و دیگران مانند بومیان آمریکایی، یهودیان و برخی از آفریقایی‌ها، اصطلاح دیاسپورا معنای مرتبط با ظلم و ستم و خشونت را نمادی از آسیب و مجازات جمعی می‌کند تا شخص با رویاهای خانه در تبعید زندگی کند. مسئله حق بازگشت فلسطینی‌های پراکنده از سال ۱۹۴۸ دارای اهمیت است. این نیز برای بسیاری از فلسطینی‌ها رؤیا است. علی‌رغم این واقعیت که ۹۷ درصد ساکنان اردوگاه‌ها و روستاها و شهرهای اصلی خود را در فلسطین نمی‌بینند، اکثر اصرار به حق بازگشت را یک حق پایمال شده می‌دانند که به آن دیگر دسترسی نخواهند داشت. صهیونیسم
تا قبل از سال ۱۸۹۰ نیز یهودیان تلاش‌های زیادی در برقراری منطقه‌ای یهودی نشین در سرزمین فلسطین که در قرن ۱۹ بخشی از امپراتوری عثمانی به‌شمار می‌رفت انجام داده بودند. در آن سال‌ها ۵۲۰۰۰۰ نفر در این منطقه (اکثراً مسلمان و مسیحیان عرب) ساکن بوده‌اند و ۲۰ تا ۲۵ هزار نفر از این مقدار را نیز یهودیان تشکیل می‌دادند. قابل ذکر است در زمان شکل‌گیری اولیه صهیونیسم مدرن نظریه‌های دیگری برای تشکیل کشور یهودی در کشورهای دیگری همچون آرژانتین نیز شد که در نهایت منتفی گشت. شه‌عریط هاپله‌تاح
در مجموع بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ بازمانده یهودی چندین سال را پس از آزادی در اردوگاه‌ها یا گروه‌های آوارگان در آلمان، اتریش و ایتالیا گذراندند، زیرا یا نمی‌توانستند به کشورهای مبدأ خود بازگردند، یا آن کشورها ایشان را دیگر نمی‌پذیرفتند. پناهندگان از نظر اجتماعی و سیاسی خود را سازمان دادند و در آغاز از حقوق سیاسی و انسانی خود درون اردوگاه‌ها و سپس از حق مهاجرت خود به کشورهای مطلوب، به ویژه فلسطین تحت قیمومت بریتانیا، ایالات متحده و کانادا، دفاع کردند. تا سال ۱۹۵۰، بخش بزرگی از ایشان به آن کشورها مهاجرت کردند و در عین حال فلسطین تحت قیمومت بریتانیا به کشور یهودی اسرائیل تبدیل شد. دولت فلسطین
فلسطین با نام رسمی دولت فلسطین دولت مستقل فلسطین واقع در غرب آسیا است که ادعای حاکمیت بر کرانه باختری و نوار غزه را دارد و قدس شرقی را که در اسراییل قرار دارد پایتخت خود می‌داند، اما در حال حاضر مراکز اداری آن در رام‌الله واقع هستند. استان رام‌الله و البیره
استان رام‌الله و البیره یکی از ۱۶ استان فلسطین در جنوب کرانه باختری رود اردن است که براساس داده‌های اداره مرکزی آمار فلسطین در سال ۲۰۰۷ میلادی جمعیت آن ۲۷۹٬۷۳۰ تن بوده‌است. زنان در فلسطین
در نوامبر ۲۰۱۹، دولت فلسطین برای تلاش برای کاهش میزان ازدواج زود هنگام، حداقل سن ازدواج را برای ۱۸ جنس افزایش داد. پیش از این، حداقل سن ازدواج در کرانه باختری برای زنان ۱۵ و برای مردان ۱۶ بود، در حالی که در نوار غزه برای زنان ۱۷ و برای مردان ۱۸ بود. براساس آمار، ۳۷٪ از زنان متأهل فلسطینی هنگام ازدواج کمتر از ۱۸ سال ازدواج کرده‌اند، از جمله ۵٪ آنها قبل از ۱۵ سالگی ازدواج کرده‌اند. تصور می‌شود که ازدواج کودکان به میزان بالای طلاق در سرزمین‌های فلسطین کمک کند، جایی که ۶۷٪ از زنانی که در سال ۲۰۱۸ طلاق گرفتند از ۱۸ تا ۲۹ سال بودند. خان‌یونس
جمعیت آن به همراه اردوگاه آوارگان و حومه بر اساس آمار سال ۲۰۰۶ اداره مرکزی آمار فلسطین حدود ۱۸۰ هزار نفر بوده‌است. اسرائیل
اسرائیل تنها کشور با شهروندان عمدتاً یهودی در جهان است. بر پایه برآورد سال ۲۰۱۳ سازمان مرکزی آمار اسرائیل، این کشور در حدود ۸ میلیون و ۵۱ هزار نفر جمعیت داشته‌است که ۶٬۰۴۵٬۹۰۰ نفر از آنان را یهودیان و ۱٬۶۶۳٬۴۰۰ را اعراب اسرائیلی تشکیل داده‌اند. بیشتر اعراب اسرائیلی مسلمان و گروهی نیز مسیحی و دروزی هستند. مارونی‌ها، سامری‌ها، ارمنی‌ها، چرکسی‌ها و کردها از دیگر اقلیت‌های قومی ساکن این کشور هستند. زبان روسی در اسرائیل
در سال ۲۰۱۳، ۱٬۲۳۱٬۰۰۳ نفر از ساکنین کشورهای پساشوروی از زمان سقوط اتحاد جماهیر شوروی به اسرائیل مهاجرت کرده بودند. در سال ۲۰۱۷، تا حدود ۱٫۵ میلیون نفر اسرائیلی روسی‌زبان از کل جمعیت ۸ میلیون و ۷۰۰ هزار نفر وجود داشته‌است؛ یعنی ۱۷٫۲۵ درصد. ایرانیان اسرائیل
ایرانیان در اسرائیل جمعیت ۱۷۰ هزار نفری را تشکیل می‌دهند بسیاری از ایرانیان یهودی مقیم اسرائیل بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به این کشور مهاجرت کردند و بیشترشان متولد اسرائیل‌اند. ارمنی‌های اورشلیم
در ۱۹۴۸ بریتانیا شروع به ترک فلسطین نموده و سازمان ملل متحد با تقسیم فلسطین موافقت کرد و اسرائیل استقلال خود را اعلام نمود. بر اساس قطعنامه سازمان ملل متحد، بیت‌المقدس یک شهر بین‌المللی محسوب می‌شد اما هجوم سپاه اردنی این طرح را غیرممکن ساخت. مورخان بعدی نظیر رشید خلیدی بر ماهیت فدرالی فلسطینی‌ها تأکید کردند که از سوی مسیحیانی چون جرج حبش به عنوان مدل عربی ارائه شد. با این وجود این طرح برای ارمنی‌ها که نه عرب و نه یهودی بودند اثری نداشت آن‌ها ارمنی و بی‌طرف بودند آن‌ها یک نیروی نظامی کوچک برای حمایت از محله خود تشکیل داده و دروازه‌ها را بستند. جمعیت‌شناسی اسرائیل
ایجاد جنبش صهیونیسم موجب موج دوم مهاجرت به خاورمیانه شد (۱۹۰۴–۱۹۱۴) و بیش از ۴۰۰۰۰ یهودی به آن سرزمین مهاجرت کردند. در سال ۱۹۱۷ وزیر خارجه بریتانیا آرتور جی بالفور اعلامیه مشهوری را منتشر کرد که از در نظر گرفتن فلسطین به عنوان سرزمینی برای یهودی‌ها پشتیبانی شده بود. در ۱۹۲۰ فلسطین به‌عنوان عضوی از جامعه ملل تحت قیمومیت بریتانیا پذیرفته شد. مهاجرت یهودیان در موج سوم (۱۹۱۹–۱۹۲۳) و چهارم (۱۹۲۴–۱۹۲۹) پس از جنگ اول جهانی ادامه یافت. در شورش اعراب در ۱۹۲۹ در فلسطین، ۱۳۳ یهودی و از جمله ۶۷ نفر در هبرون کشته شدند. در پایان جنگ دوم جهانی، جمعیت یهودیان در فلسطین بیش از ۶۰۰۰۰۰ نفر بود. فرهنگ فلسطین
فیلم‌های مستند و داستانی هستند که توسط اعراب فلسطینی تولید شده‌است که مربوط به سالهای قبل از سال ۱۹۴۸ بوده یا پس از آن که یا در فلسطین ویا در محل‌های استقرار فلسطینیها در کشورهای دیگر تولید شده‌اند. بسیاری از فیلم‌های فلسطینی با حمایت اروپایی ساخته می‌شوند. نه تنها فیلم‌های تولید شده به زبان عربی است، بلکه بعضی از آنها به انگلیسی، فرانسوی یا عبری ترجمه می‌شوند. بیش از ۸۰۰ فیلم توسط فلسطینی‌ها، دررابطه با درگیریهای اسرائیل و فلسطین یا سایر موضوعات مرتبط آن تولید شده‌است. حملات موشکی فلسطینی‌ها به اسرائیل
حملات موشکی فلسطینی‌ها به اسرائیل () از سال ۲۰۰۱ با پرتاب هزاران راکت و خمپاره‌انداز توسط گروه های مسلح فلسطینی از نوار غزه به سرزمین اسرائیل رخ داده است.از ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۴ این حملات ۲۷ شهروند اسرائیلی، ۵ شهروند خارجی، ۵ سرباز ارتش اسرائیل و دست کم ۱۱ فلسطینی در اثر این حملات کشته و بیش از ۱۹۰۰ نفر زخمی شده اند. هدف اصلی این حملات ضربه روانی و ایجاد اختلال در زندگی روزمره است. جغرافیای انسانی فلسطین
طبق آمار فلسطینی‌ها بیش از۲/۴ میلیون فلسطینی در ساحل غربی زندگی می‌کنند. طبق یک بررسی که در ششمین کنفرانس Herzliya دربارهٔ تراز امنیت ملی اسرائیل ارائه شد، ۴/۱ میلیون فلسطینی وجود دارد. طبق آمار فلسطینی‌ها بیش از ۱/۴ میلیون فلسطینی دیگر در نوار غزه هستند. نفتالی بنت
بنت همچنین در برابر کوچ پناهندگان فلسطینی که اکنون در خارج از کرانه باختری زندگی می‌کنند یا در ارتباط بین نوار غزه تحت کنترل حماس و کرانه باختری مقاومت می‌کند. در سال ۲۰۱۱ وی خاطرنشان کرد که در منطقه صنعتی کرانه باختری نزدیک به ۵۰ کارخانه وجود دارد که اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها با هم کار می‌کنند و این را به عنوان یک رویکرد عملی برای یافتن صلح بین دو طرف عنوان کرد. بنت پیشنهاد می‌کند که اسرائیل باید فرابگیرد که با مسئله فلسطین زندگی کند بدون اینکه با عمل جراحی دو کشور جدا شوند. او می‌گوید: «من دوستی دارم که در انتهای پشت خود ترکش دارد و به او گفته‌اند که با جراحی می‌توان آن را برداشت اما او را معلول می‌کند … بنابراین او تصمیم گرفت با آن زندگی کند. شرایطی وجود دارد که اصرار بر کمال، می‌تواند دردسرهای بیش از آنچه که ارزش دارد را به همراه داشته باشد». بنابراین تعبیر «ترکش در پشت» از بنت به سرعت نمایانگر دیدگاه او دربارهٔ مسئله فلسطین شد. تاریخ اسرائیل
متعاقب وقوع هولوکاست در اروپا، مهاجرت‌های دیگری نیز به مقصد فلسطین انجام گرفت. با پایان گرفتن جنگ جهانی دوم عدهٔ یهودیان ساکن منطقهٔ فلسطین به ۶۰۰٫۰۰۰ نفر رسید. هولوکاست یکی از مواردی بود که در توجیه ایجاد وطن ملی یهود بسیار از آن بهره گرفته شد. مردم فلسطینی
تاریخچه هویت ملی متمایز فلسطینی محل مناقشه میان محققان است. عصاف لیخوفسکی تاریخ‌شناس حقوق می‌گوید نظر غالب این است که هویت فلسطینی از دهه‌های اول قرن بیستم سرچشمه می‌گیرد. فلسطینی به مفهوم ملت فلسطین تا پیش از جنگ جهانی اول توسط عرب‌های فلسطین به صورت محدود به کار برده می‌شده. نخستین تقاضا برای استقلال ملی شام در تاریخی ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۱ توسط کنگره سوری-فلسطینی بیان شد. پس از تأسیس کشور اسرائیل، موج اول پناهندگان در ۱۹۴۸ و بیشتر از آن پس از موج دوم پناهندگان در ۱۹۶۷، این واژه نه تنها تعلق به یک سرزمین را بلکه حسی از گذشته و آینده مشترک در یک کشور فلسطینی را می‌رساند. مسیحیان فلسطین
مسیحیان فلسطین، مسیحیانی از مردم منطقه جغرافیایی فلسطین قدیم، مهد مسیحیت، هستند که امروز در فلسطین و خارج آن زندگی می‌کنند. تعداد مسیحیان در کرانه باختری ۵۱۰۰۰ نفر و ۳۵۰۰نفر در نوار غزه است. در تعریف گسترده‌تر فلسطینی مسیحی، پناهندگان فلسطینی و خارج از کشور و افرادی که دارای ریشه‌های مسیحی کامل فلسطین یا جزئی حساب می‌شوند، که حدود ۵۰۰٫۰۰۰ تا ۲٫۶ میلیون نفر در سراسر جهان هستند. بر اساس برآوردهای مختلف، درصد مسیحیان بین ۵/۶ تا ۲۰٪ از کل فلسطینیان جهان است. بیشتر آنها به دلیل مهاجرت گسترده مسیحیان در دهه‌های گذشته و درگیری اعراب و اسرائیل در خارج از فلسطین تاریخی واقع شده اند. فلسطین، شهرستان فرانکلین، ایندیانا
فلسطین (به انگلیسی: Palestine) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فرانکلین، ایندیانا واقع شده‌است. فلسطین ۲۹۵٫۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. فلسطین
«دلایل بسیاری برای این باور وجود دارد که در زمان عثمانی و دوره‌های دولت قیم انگلیس مهاجرت عرب‌ها به فلسطین رخ داده‌است. مهمترین دلیل در این زمینه ارتباط میان اختلاف اقتصادی منطقه‌ای و مهاجرت است که در سطح جهان اتفاق افتاده و مورد پذیرش همگان است. حجم و میزان دقیق مهاجرت عرب به فلسطین و در فلسطین همانگونه که "باچی" عنوان کرده نامشخص است. ناقص بودن اسناد ثبتی در عثمانی و آمار دوره‌های انگلیس و وجود مهاجرت‌های غیرقانونی و پنهانی در این مدت باعث می‌شود که هرگونه اظهار نظر در این زمینه در واقعی تحلیلی ابداعی باشد. در اغلب موارد افرادی که در زمینه جمعیت‌شناسی فلسطین- یا تحلیلات جمعیت‌شناسی بر اساس اطلاعات خام- کار کرده‌اند، اذعان کرده‌اند که محدودیت‌های بسیاری در این زمینه وجود دارد و نتایج غیرقطعی هستند». مؤسسه مطالعات فلسطین
مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین (IPS) قدیمی ترین مؤسسه‌ی تحقیقاتی، خدمات عمومی غیرانتفاعی و مستقل در جهان عرب است که در سال ۱۹۶۳ در بیروت، لبنان تاسیس شد و از آن زمان به عنوان الگوی سایر موسسات این منطقه عمل کرده است. این تنها مؤسسه در جهان است که صرفاً به تحلیل و مستند سازی امور فلسطین و درگیری اعراب و اسرائیل اختصاص دارد. این مؤسسه همچنین ژورنال‌های علمی منتشر می‌کند و بیش از ۶۰۰ کتاب، تک‌نگاشت و مجموعه مستند به زبان انگلیسی، عربی و فرانسه - و همچنین مجلات معتبر آکادمیک سه ماهه خود را منتشر کرده است: "ژورنال مطالعات فلسطین" ، "فصلنامه اورشلیم" و مجله‌ی مطالعات فلسطین. کتابخانه آن در بیروت بزرگترین کتابخانه تخصصی جهان عرب در امور فلسطین، درگیری های اعراب و اسرائیل و دانشنامه‌ی یهود است. مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین توسط هیأت امنایی متشکل از چهل دانشمند، بازرگان و شخصیت دولتی که تقریباً نمایندگی تمام کشورهای عربی را دارند ، اداره می شود. این موسسه در حال حاضر در بیروت ، پاریس، واشینگتن و رام الله دفتر دارد.