قدیس برنارد کلروو در کجا درگذشت؟
نیکلاس کلدور
وی در پاپ ورث اورارد، کمبریج شایر درگذشت.
نریو برناردی
نِریو بِرناردی (؛ – ) هنرپیشه اهل کشور ایتالیا بود. وی در بین سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۷۰ در ۱۹۲ فیلم بازی کرد. این هنرمند در شهر بولونیا متولد و در شهر رم درگذشت. خوان مانوئل بوردیو
بوردیو در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۰ در بوئنوس آیرس درگذشت. بنکومو
بنکومو (Bencomo) یا بنچومو (Benchomo)، (زادهٔ ۱۴۳۸ میلادی - درگذشتهٔ نوامبر ۱۴۹۴ میلادی)، شاه تائورو، یکی از پادشاهی‌های نُه‌گانهٔ جزیرهٔ آچینت (امروزه با نام تنریف شناخته می‌شود) بود. بنکومو در سدهٔ پانزدهم میلادی به همراهی تنی چند از دیگر پادشاههات تنریف علیه اسپانیایی‌های متجاوز جنگید و در اولین نبرد آسنتیو موفق شد پیروزی چشمگیری بر آنها بدست بیاورد. احتمال داده می‌شود که مرگ او و برادرش، "تینگوارو"، در نبرد آگوئرو بر بلندی‌های "سن روک" رخ داده باشد. برنارد کلمب
کلمب در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۱ در لا کول-سور-لوپ، آلپ-ماریتیم درگذشت. برنارد سیلور
او در ۲۸ اوت سال ۱۹۶۳ در اثر سینه‌پهلو و لوسمی میلوئیدی حاد در سن ۳۸ سالگی درگذشت. کلود روا
کلود روا (۲۸ اوت ۱۹۱۵–۱۳ دسامبر ۱۹۹۷) شاعر و مقاله‌نویس فرانسوی بود. وی در پاریس به دنیا آمد و درگذشت. دیوید برسو
دیوید دبلیو برسو (متولد آوریل ۱۳، ۱۹۵۰) وکیل، نویسنده و سخنران بین‌المللی است. او کتاب‌ها و مقالات مختلفی در مورد مسیحیان اولیه و شاگردان مسیحی نوشته‌است. دو اثر مشهور او "کافران حقیقی، لطفاً برخیزید" و "فرهنگ لغت اعتقادات اولیه مسیحیان" می‌باشد. برسو یک مسیحی محافظه کار آمریکایی است و در پنسیلوانیا، ایالات متحده زندگی می‌کند. نام او مانند نام فرانسوی "Berçot" برسو تلفظ می‌شود. آنتونی فلو
آنتونی فلو سرانجام در تاریخ ۸ آوریل ۲۰۱۰ درحالی که خداباور بود، درگذشت. کلروو
کلروو یک شهرداری در کانتون کلروو واقع در منطقه ایسلک (Éislek) در شمال کشور دوک‌نشین لوکزامبورگ است که ۸۵،۶۱ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در ژانویه سال ۲۰۱۱ میلادی ۴۳۳۶ نفر بوده‌است. سلستین پنجم
سلستین سابق و پیِترو آنخِلِریو حال، اجازه نیافت دوباره زاهد گوشه‌نشین قبلی بشود. طرف‌های بسیاری با کناره‌گیری او مخالف بودند و پاپ جدید بونیفاس هشتم نگران بود یکی از این مخالفان او را به عنوان پاپ رقیب دوباره بر سر قدرت بیاورد. بدین منظور او پیترو را مجبور کرد تا او را تا رم همراهی کند. اما پیترو گریخت و در جنگل مخفی شد تا دوباره به سولمنا برای زندگانی رهبانی سابق خود بازگردد. اما این کار غیرممکن می‌نمود. وقتی می‌خواست به دالماتیا بگریزد طوفان کشتی را مجبور کرد به بندر بازگردد. او توسط عوامل بونیفاس دستگیر و و در قلعه فومُن در فرنتینو به همراه دو تن دیگر از پیروان طریقش زندانی شد. پیترو ده ماه بعد در سن ۸۱ سالگی درگذشت. هوادران او این اتهام را به بونیفاس نسبت می‌دادند که به پیترو بسیار سخت گرفته و او را در زندان کشته است اما شواهد تاریخی در دست نیست که این ادعا را ثابت کند. پیترو در فرنتینو به خاک سپرده شد ولی پس از مدتی پیکرش به کلیسای سانتا ماریا منتقل شد. فیلیپ چهارم پادشاه فرانسه که از سلستین حمایت می‌کرد به مخالفت با بونیفاس برخاست. پس از انتخاب شدن کلمنت پنجم به عنوان پاپ فیلیپ پیشنهاد داد که سلستین تقدیس شود. او در ۵ می ۱۳۱۳ تقدیس شد. شارل چهارم
شارل در ونسان وال دو مارن درگذشت. وی را پس از مرگ در کنار زن سومش ژان دورو در کلیسای سن دنی به خاک سپردند. تروفیم بیگو
بیگو در آرل به سال ۱۵۷۹ متولد گردید، کارها و طراحیهای ابتدایی خود را در همان‌جا انجام داد و بین سال‌های ۱۶۲۰ تا ۱۶۳۴، بیگوت در ایتالیا و شهر رم بود، در همان سال ۱۶۳۴ بود که در شهر خودش آرل شناخته و مشهور گردید که در آن نقاشی "محراب سن لوران" را با نام اصلی "سن لوران محکوم به شکنجه" را کشید، و همچنین تابلوی مشهور دیگر وی با نام "عروج مریم مقدس" با نام دیگر "ویرجین" یا همان باکره، که برای کلیساهای محلی بوده است، بین سال‌های ۱۶۳۸ تا ۱۶۴۲، او در اکس-آن-پروانس زندگی می‌کرد، همان جایی که بر روی کار مشابه دیگری از تابلوی خودش به نام ویرجین کار می‌کرد، بیگون مجدداً در سال ۱۶۴۲ به آرل بازگشت و فعالیت‌های خود را در آنجا و اوینیون از سر گرفت، همان جایی که او در کلیسای سن پیتر در سال ۲۱ فوریه ۱۶۵۰ به خاک سپرده شد کلیسای باستانی مشرق
بطرک اول کلیسای باستانی مشرق، مارت توماس توما درمو بود، در سال ۱۹۶۸ انتخاب شد و در سال ۱۹۶۹ درگذشت. پس از مرگ او، مسیحیان در اواخر مارس مار آدی دوم از سال ۱۹۷۰، پدرسالار یا بطرک اول کلیسا انتخاب شد. لویی کلرو
لویی کلرو (زاده ۷ می ۱۸۷۸ در لشو دو فوند- درگذشته ۱۹ ژوئن ۱۹۵۹ در زوریخ) ریاضیدان و تاریخنگار ریاضیات اهل سوییس بود. او از ۱۹۰۹ تا ۱۹۴۹ استاد انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ بود. برنارد کانگرو
برنارد کانگرو (۱۸ سپتامبر ۱۹۱۰ در روستای اوئه شهرستان ورو، استونی - † ۲۵ مارس ۱۹۹۴ در لوند سوئد) نویسنده و شاعر استونیایی بود. کانگرو شاعر و نویسندهٔ پرکاری بود که بیش از ۱۵ مجموعهٔ شعر و ۱۵ رمان از وی چاپ و منتشر شده‌است. هانری باروک
هانری دوران کودکی خود را در انستیتو روانپزشکی لس‌وی‌لک گذراند، جایی که پدرش ژاک باروک به عنوان روانپزشک در آن کار می‌کرد و مانند سایر پزشکان، در آپارتمان‌های سازمانی واقع در انستیتو زندگی می‌کرد. او پس از اتمام تحصیلات مقدماتی به تحصیل در رشته پزشکی مشغول شد. در طول جنگ جهانی اول، در سال ۱۹۱۷ به عنوان پزشک کمکی به هنگ دوازدهم نیروی پیاده‌نظام اعزام شد و موفق به دریافت نشان صلیب جنگ گردید. در سال ۱۹۲۱ دوره‌های کارورزی و بالینی خود را تحت نظر هانری کلود در بیمارستان سنت آن گذراند و سپس در سال ۱۹۲۶ موضوع پایان‌نامه‌اش را به اختلالات روانی در تومورهای مغزی اختصاص داد. در سال ۱۹۳۲ باروک مدیریت انستیتو ملی سنت موریس را به عهده گرفت که تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۶۸ عهده‌دار این سمت بود. او پس نائل آمدن به مقام دانشیاری در سال ۱۹۴۶ و سپس استادی دانشکده کاربردی مطالعات پیشرفته ، در سال ۱۹۶۱ به مدیریت آزمایشگاه روانپزشکی تجربی و مرکز روانپزشکی اجتماعی منصوب شد. از دیگر مسئولیت‌های او می‌توان به ریاست انجمن پزشکی - روانپزشکی، ریاست انجمن پزشکی عبری و همچنین تأسیس انجمن مورو دو تور اشاره نمود. او پس از رسیدن به مقام استادی دانشکده پرشکی پاریس در سال ۱۹۶۵ به عضویت آکادمی علوم پزشکی درآمد. پروفسور هانری باروک در ۱۴ ژوئن ۱۹۹۹، در سن ۱۰۲ سالگی در سنت موریس، ول-دو-مرن درگذشت. او در نخستین قسمت گورستان پرایسی باگنیکس به خاک سپرده شده‌است. هانری باروک اغلب در نظراتش به استادش پروفسور ژوزف بابینسکی استناد می‌کرد. او همچنان شاگرد پروفسور آشیل سوکه بوده‌است. از جمله شاگردانش می‌توان به هانری الن‌برگر اشاره کرد. همچنین دکتر عبدالحسین میرسپاسی به مدت ۲ سال در بیمارستان روانی شارانتون به عنوان دستیار رسمی پروفسور هانری باروک مشغول فعالیت بوده‌است. کارول دوم
کارول پس از کناره‌گیری از حکومت به پرتغال تبعید شد و در ۴ آوریل ۱۹۵۳ در شهر استادو نوو درگذشت. کلمنته یرووی
کلمنته یرووی در ۱۹ ژوئیه ۱۹۸۱، در سن ۷۶ سالگی بر اثر نارسایی قلبی درگذشت. کلودلف مس
او در متس درگذشت و در کلیسای آرنولف مقدس به‌خاک سپرده‌شد. او در نیول به‌خصوص به‌دلیل ارتباطش با گرترود مقدس، با عنوان کلوی مقدس محترم شمرده می‌شود. روز جشن وی ۸ ژوئن است. جیلو پونته‌کوروو
پونته‌کوروو در اثر نارسایی قلبی در روز ۱۲ اکتبر سال ۲۰۰۶ در ۸۶ سالگی در شهر رم درگذشت جنگ صلیبی دوم
پاپ به راهب بزرگ فرانسوی، برنارد کلروو مأموریت داد که جنگ صلیبی دوم را در موعظه‌هایش مطرح، و آمرزش‌نامه‌هایی نیز برای آن اهدا کند، همان‌گونه که پاپ اوربان دوم در هنگام نخستین جنگ صلیبی این کار را انجام داده‌بود. پارلمانی در سال ۱۱۴۶ م و در شهر وزلی بورگوندی برپا شد و برنارد در روز ۳۱ مارس و پیش از تشکیل مجمع عمومی موعظه‌ای ایراد کرد. در این موعظه، لوئی هفتم پادشاه فرانسه، همسرش الینور د آکیتن، و شاهزادگان و اربابان حاضر، برای دریافتِ صلیبِ زائران، خود را به پای برنارد انداختند. برنارد پس از آن به آلمان رفت و گسترش اخبار معجزات گزارش‌شده — که تقریباً در هر مرحله نیز افزایش می‌یافت — بدون شک به موفقیت مأموریت او کمک می‌کرد. در اشپیر، کُنراد سوم، پادشاه آلمان و برادرزاده‌اش فریدریش بارباروسا که بعدها امپراتور مقدس روم گشت نیز صلیب را از دست برنارد دریافت کردند. پاپ اوژون نیز شخصاً به فرانسه رفت تا این امر مهم را ترویج و تشویق نماید. بدین ترتیب جنگ صلیبی دوم برخلاف نخستین جنگ‌صلیبی، شخصاً به‌وسیلهٔ دو فرمانروای بزرگ اروپایی رهبری شد. سرشت برنارد با همهٔ شوق و تعصباتش، فریبکار و آزاردهنده نبود. همان‌گونه که در نخستین جنگ صلیبی، موعظه‌ای غیرعمدی باعث حمله به یهودیان گشت، در جریان دعوت به این جنگِ تازه نیز یک راهب فرانسوی متعصب به نام رودُلف، ظاهراً با این ادعا که یهودیان برای نجات سرزمین مقدس کمک مالی نمی‌کنند، دست به تشویق مسیحیان برای قتل‌عام یهودیان در راینلند، کُلن، ماینتس، ورمس و اِشپیر زد. برنارد همراه با اسقف اعظم کُلن و اسقف اعظم ماینتس، به‌شدت با این حملات مخالفت ورزیدند، در نتیجه برنارد از فلاندرز به آلمان سفر کرد تا این مشکل را حل کرده و مردم را آرام نماید. پس از چندی برنارد، رودلف را در ماینتس یافته و توانست او را ساکت کرده و به صومعه بازگرداند. ویلیام اندروز کلارک جونیور
کلارک در ۱۴ ژوئن ۱۹۳۴ در سالمون لیک، مونتانا چشم از جهان فروبست. او در مقبرهٔ خانوادگی که خود در جزیره‌ای در دریاچهٔ سیلوان واقع در قبرستان ابدی هالیوود ساخته بود، به خاک سپرده شد. هر دو همسر و پسر وی نیز در این مقبره دفن شده-اند. هرمان بورهاوه
در سال ۱۷۲۵ مبتلا به درد مفاصل شد و چنان از التهاب مفاصل رنج می‌برد که خواب و آرام نداشت. حملات نقرس آن‌چنان شدید و پی‌درپی شد که ناچار از قسمتی از کار خود دست کشید و در سال ۱۷۲۹ از تدریس شیمی و گیاه‌شناسی کناره گرفت تا این‌که در سال ۱۷۳۸ که هفتادمین سال زندگی وی بود رنج‌های او پایان یافت. مقبرهٔ او در کلیسای سنت پیترزکرک (Saint Pieterskerek) در شهر لیدن قرار دارد و هر بار که کنگره‌ای پزشکی در آن شهر برگزار می‌شود بنای یادبود او را با گل می‌آرایند. آمادوو نروو
به دنبال مرگ آمادوو نروو در مونته‌ویدئو در اروگوئه رئیس جمهور اروگوئه، بالتاسار بروم دستور داد که بدن او به مکزیک بازگردد. نروو در تاریخ ۱۴ نوامبر ۱۹۱۹ وارد مکزیکو سیتی شد. کلود فرانسوا
کلود فرانسوا (به فرانسوی: Claude François) معروف به کلوکلو خواننده فرانسوی بود. وی در اول فوریه سال ۱۹۳۹ میلادی در شهر اسماعیلیه مصر متولد شد و در ۱۱ مارس ۱۹۷۸ میلادی در اثر برق‌گرفتگی (در حمام) در پاریس در گذشت. از ساخته‌های او می‌توان ترانه‌ی «Comme d'habitude» را نام برد که نسخه‌ی اصلی ترانه‌ی معروف «راه من» فرانک سیناترا محسوب می‌شود. کلود لویی برتوله
برتوله در ۶ نوامبر ۱۸۲۲ در سن ۷۳ سالگی درگذشت جنگ‌های صلیبی
بعد از یک دوره زندگی آرام مسلمانان و مسیحیان در کنار هم در سرزمین‌های مقدس، مسلمانان شهر ادسا را محاصره و تسخیر کردند. واعظان مسیحی متعددی با نقش محوری برنارد کلروو دعوت به یک دورهٔ جدید از جنگ‌های صلیبی را آغاز کردند. این جنگ برخلاف نخستین جنگ صلیبی به‌وسیلهٔ دو تن از بزرگ‌ترین فرمانروایان اروپا رهبری می‌شد. لشکریان فرانسوی و آلمانیان جنوب به رهبری لوئی هفتم، پادشاه فرانسه و کنراد سوم، امپراتور آلمان در سال ۱۱۴۷ م. به اورشلیم تاختند اما نتوانستند پیروزی مهمی کسب کنند. آن‌ها نتوانستند دمشق که شهری بی‌طرف بود را تسخیر کنند و این شهر به‌زودی توسط نورالدین زنگی، دشمن اصلی صلیبیان٬ تصرف شد. هر چند در آن سوی مدیترانه صلیبیان در پرتغال پیروزی‌هایی کسب کردند و با همکاری پادشاه پرتغال آفونسو اول توانستند در سال ۱۱۴۷ م. لیسبون را از مسلمانان بازپس گیرند. در سال بعد بخشی از این گروه صلیبیون با همکاری کنت بارسلونا توانستند شهر بندری و ثروتمند آلمریا و همچنین ترتسا و پس از آن چند شهر دیگر را تسخیر کنند. به سال ۱۱۵۰ م. در جبههٔ سرزمین شام، پادشاهان فرانسه و آلمان بی‌نتیجه به کشورهایشان برگشتند. برنارد قدیس که موعظه‌های او منجر به جنگ صلیبی دوم شده بود از شدت خشونت‌ها و کشتار یهودیان و شکست‌ها ناراحت و تحقیر شده بود. آلمان‌های شمالی و دانمارکی‌ها نیز در سال ۱۱۴۷ م. به وندها در مناطق شرقی و شمالی اروپا حمله کردند که آن‌ها هم موفقیت بزرگی کسب نکردند. برونو پونته‌کوروو
برونو پونته‌کوروو (زاده ۲۲ اوت ۱۹۱۳ میلادی، مارینا دی پیزا، ایتالیا - درگذشته ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۳ میلادی، دوبنا، روسیه) فیزیکدان اتمی ایتالیایی الاصل و از دستیاران اولیه انریکو فرمی بود. وی تحقیقات زیادی در زمینه فیزیک ذرات و نوترینو انجام داد و در سال ۱۹۵۰ به اتحاد جماهیر شوروی پناهنده شده و در آنجا به تحقیقات خود در زمینه میونها و نوترینوها ادامه داد. در سال ۱۹۶۸ پونته‌کوروو و ولادیمیر گیربف در پی ابهامات به وجود آمده در اندازه‌گیری تعداد نوترینوهای خورشیدی عبوری از زمین، بیان نمودند که اگر نوترینوها دارای جرم غیر صفر باشند آنگاه می‌توانند از یک نوع به نوع دیگر تغییر نمایند (نوسان نمایند). بنابراین نوترینوهای خورشیدی گمشده، می‌توانند نوترینوهای الکترونی باشند که در طول مسیر خود به سوی زمین به نوعی دیگر تغییر یافته‌اند و از دید آشکارسازها پنهان می‌مانند. تا پیش از این عقیده عمومی بر این رایج بود که نوترینوها دارای جرم صفر هستند. در سال ۲۰۱۰ آشکارساز اپرا تغییر طعم نوترینوهای میونی به نوترینوهای تاو را ثبت نمود. فردیناند فون بردوو
فردیناند فون بردوو (زاده ۱۶ می ۱۸۸۴، مرگ ۳۰ ژوئن ۱۹۳۴) یک ژنرال آلمانی و سومین رئیس سازمان اطلاعات آلمان نازی بود.وی در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۴ در شب موسوم به شب دشنه‌های بلند در برلین به قتل رسید. لوئی یکم
در اعتراض با این بخشش لوئی، برادرزاده‌اش برنارد که هنوز بر ایتالیا فرمان می‌راند در سال ۸۱۸ شورید، ولی دستگیر شد و در دادگاه به مرگ محکوم شد. لوئی از مرگش گذشت و به کورکردن و زندان او بسنده نمود. برنارد سال پس از آن از غصه دق کرد و در زندان مرد. سرنوشت این جوان بر وجدان لوئی اثری ژرف گذارد و وی را در اندیشه کناره‌گیری از پادشاهی و خستگی‌درکردن انداخت. وی در ۸۲۲ در نشستی به همراه پاپ پاسکال یکم و جمعی از بزرگان فرانکها با برادرخواندگانش هوگو و دروگوی متزی آشتی نمود و در برابر پاپ از گذشته‌اش توبه کرد و فهرستی از گناهان خود را در آن انجمن خواند و گروهی از خویشانش را که به زندان انداخته بود یا در کلیسا و صومعه نگه داشته بود رها نمود. کلود شابرول
او در روز شنبه، ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۰ در پاریس درگذشت.جمعیت بزرگی از هنرمندان و دوستداران سینما، تابوت سینماگر نامی فرانسه را در مراسمی رسمی از جلوی بنای فیلمخانه در پاریس مشایعت کردند. مراسم خاکسپاری روز جمعه (۱۷ سپتامبر) با حضور جمع بزرگی از همکاران و دوستداران این سینماگر در گورستان پر-لاشز، برگزار شد. فرانسسک آرنائو
او در ۲۲ مه ۲۰۲۱ درگذشت. چارلز بلگریو
سر چارلز دارلیمپل بلگریو (۱۸۹۴-۱۹۶۹) بیش از ۳۰ سال نماینده سیاسی و کارگزار دولت انگلیس در خلیج فارس بود. کلود فرولو
کلود فرولو (به فرانسوی: Claude Frollo) یک شخصیت داستانی و شخصیت پلید اصلی رمان "گوژپشت نتردام" نوشته ویکتور هوگو در سال ۱۸۳۱ است. کلود فرولو، رئیس شماسهای کلیسای نوتردام پاریس و اسقف اعظم کلیسای نوتردام است. پیترو د آبانو
پیترو آبانو, یا پتروس آبانوس که نامش به املاهای مختلفی رایج بوده، (1316), یک فیلسوف، اختربین و پروفسور ایتالیایی بود که در پادووا مطب داشت. وی در شهری از ایتالیا به دنیا آمد که امروزه به افتخار او آبانو ترمه نام دارد. مشهورترین اثر او "Conciliator Differentiarum, quæ inter Philosophos et Medicos Versantur" نام دارد. وی نهایتاً در تفتیش عقاید متهم به کفر و الحاد شد و در سال ۱۳۱۵ (یا شاید ۱۳۱۶) در محبس درگذشت. هوگو دی پینز
هوگو دی پینز (فرانسوی:Hugues de Payns)، (زاده:۱۰۷۰-مرگ ۲۴ می ۱۱۳۶) به همراه برنارد کلروو از مؤسسان شوالیه‌های معبد می‌باشد. کلود آرابو
کلود آرابو (; – ) شمشیرباز اهل فرانسه بود. کلود مونه
مونه در ۵ دسامبر سال ۱۹۲۶ در سن ۸۶ سالگی بر اثر سرطان ریه درگذشت و در گورستان کلیسای ژی ورنی به خاک سپرده شد. جان آلگرو
جان مارکو آلگرو (۱۷ فوریه ۱۹۲۳–۱۷ فوریه ۱۹۸۸) باستان‌شناس انگلیسی و محقق طومارهای دریای مرده بود. وی از طریق کتابها و پخش‌های رادیویی‌اش طومارهای دریای مرده را به محبوبیت و سرشناسی رساند. وی ویراستار "پشاریم ،" برخی از مشهورترین و بحث برانگیزترین طومارهای منتشر شده، بود. تعدادی از کتابهای بعدی آلگرو، از جمله "قارچ مقدس و صلیب"، شهرت زیادی برای وی به ارمغان آورد که همچنین زندگی حرفه ای او را از بین برد. مقصدهای پروازی ایر برلین
کوراسائو آنتونیو تراسیبول کبرو
آنتونیو تراسیبول کبرو در ۱۳ ژانویه ۱۹۶۳، در سن ۵۳ سالگی درگذشت. کلودیو مونته‌وردی
هدف آنها بازسازی نمایشنامه‌های آنتیک و قدیمی یونان باستان و ادغام آنها با معیارهای مطلوب جامعه آن روز فلورانس بود. کلودیو مونته‌وردی در ۷۶ سالگی، در حالی که چندی قبل از آن کشیش کلیسای کاتولیک شده بود در ونیز درگذشت و در کلیسای فراری به خاک سپرده شد. احمد شاملو
در ۲ مرداد ۱۳۹۶ در هفدهمین سالگرد درگذشت شاملو ده‌ها نفر از دوستداران وی که قصد ادای احترام به او در امامزاده طاهر کرج را داشتند به دلیل حضور نیروهای انتظامی در امام زاده طاهر و بستن درهای آن اجازه حضور بر سر مزارش را نیافتند و تعدادی هم دستگیر شدند. ادوارد دنی بالدو
بالدو در سال ۱۸۸۹ در آخکویی، فرانسه درگذشت. کارو دردریان
کارو در چهارشنبه هجدهم ژوئیه ۲۰۰۶برابر با ۲۷ تیر ۱۳۸۶ در آسایشگاهی به نام «دهکده مریم» در ایالت کالیفرنیا دیده از جهان فروبست. پیکرش را پس از یک هفته نگهداری در سردخانه در روز چهارشنبه ۲۵ ژوئیه در گورستان گلندیل به خاک سپردند. ژرژ روئو
ژرژ روئو در سال ۱۹۵۸ در پاریس در گذشت. برنار ورلاک
برنار وِرلاک () معروف به تینیوس (Tignous) یک کاریکاتوریست اهل فرانسه بود. وی طی حادثه تیراندازی در دفتر شارلی ابدو به دست افراد مسلح به قتل رسید. ویلفردو آلارکون
کارلوس ویلفردو آلارکون فرادا () ; (زاده ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۲– درگذشته: ) فعال حقوق بشر اهل (کیورا کایتشن، شیلی) بود، یک کشیش کاتولیک شیلیایی که در زندان به سر برد، خیلی زیاد شکنجه شد و از جزای اعدام در دوران دیکتاتوری آگوستو پینوشه جان سالم به در برد. کلیسای سنت شارل بورومئو
در سال ۱۷۱۳، یک سال پس از آخرین شیوع بزرگ طاعون، چارلز ششم، امپراتور مقدس روم، متعهد شد که کلیسایی برای حامی بزرگ خود، چارلز بورومئو، که به عنوان یک شفابخش برای مبتلایان به طاعون مورد احترام بود، بنا کند. به همین منظور یک مسابقه معماری اعلام شد، که در این مسابقه یوهان برنهارد فیشر فون ارلاخ، فردیناندو گالی بی بینا و یوهان لوکاس فن هیلدبرانت، برتر از دیگران بودند. ساخت و ساز این کلیسا در سال ۱۷۱۶ تحت نظارت آنتون ارهارد مارتینلی آغاز شد. پس از مرگ جی بی فیشر در سال ۱۷۲۳، پسرش جوزف امانوئل فیشر فون ارلاخ با استفاده از نقشه‌های نیمه تغییر یافته، ساخت و ساز آن را در سال ۱۷۳۷ به پایان رساند. این کلیسا در اصل دارای دید مستقیم به هافبورگ بود و همچنین، تا سال ۱۹۱۸، کلیسای سلطنتی محسوب می‌شد. بنیامین فرانکلین باتلر (وکیل)
وی در حالی که در سال ۱۸۵۸ به اروپا رفت، در پاریس فرانسه درگذشت. وی در گورستان وودلاون در برانکس به خاک سپرده شد. فورت باتلر، یکی از قلعه‌های اصلی ساخته شده برای حذف اجباری سرخپوستان چروکی در مسیر اشک، برای او نامگذاری شد. سن لورنزو، ونیز
آرامگاه مارکو پولو، جهانگرد ونیزی در این کلیسا قرار دارد. چزاره لومبروزو
او در خانواده‌ای یهودی در ورونا به دنیا آمد. در پادوا، وین و پاریس درس خواند و در ۱۸۶۲ استاد روان‌پزشکی در دانشگاه پاویا شد. سپس ریاست تیمارستانی در پیسارو را برعهده گرفت و بعدها استاد پزشکی قانونی و روان‌پزشکی در تورین شد، در همین دانشگاه بود که توانست کرسی انسان‌شناسی جنایی را به‌دست‌آورد. وی در سال ۱۸۷۲ کشف کرد که عامل بیماری پلاگرا سمی است که در ذرت آفت‌زده وجود دارد و کتابی نیز در این مورد با نام "پلاگرا در ایتالیا" در سال ۱۸۸۵ نوشت. لومبروزو همچون دیگر جرم‌شناسان ایتالیایی؛ جیووانی بوویو، انریکو فری و کولاجانی به شدت تحت تأثیر اگوست کنت قرار داشت و همچون او اشتیاق زیادی برای ارتباط دادن پدیده‌های روحی به عوامل زیست شناختی نشان می‌داد. با این حال دامنهً وسیع‌تر، ویژگی نظام‌مندی و نتیجه‌گیری‌های کاربردی تحقیقات وی سرفصلی را در جرم‌شناسی رقم زد. بر اساس نظریه او مجرمان نسبت به غیرمجرمان از ناهنجاری‌های جسمی، عصبی و روحی بیشتری برخوردارند و این ناهنجاری‌ها تاحدی ناشی از تباهی و تاحدی ناشی از تکامل نیافتگی است. نظریه «شخصیت مجرم» او با انتقادات بسیار شدیدی روبرو شد، با این حال همگان پذیرفته‌اند که نظریه او دست کم بخشی از حقیقت را بیان می‌کند. یکی از پیشنهادهای اصلاح‌گرانه لومبروز این بود که «مجرمین بالذات» نوع متفاوتی از مجازات را نسبت به افرادی که بر اثر شرایط به انجام جرم وسوسه شده‌اند تحمل کنند. او در سال ۱۹۰۹ بر اثر عارضهٔ قلبی در تورین درگذشت. فدور سلنتسو
فدور گریگوریویچ سلنتسو (روسی: Фёдор Григорьевич Солнцев) (متولد ۱۴ آوریل ۱۸۰۱ - درگذشته ۳ مارس ۱۸۹۲) نقاش و تاریخ‌نگار هنر اهل روسیه بود. آثار هنری وی سهم عمده ای در ثبت و حفظ فرهنگ قرون وسطایی روسیه داشت که موضوع مشترک نقاشی‌های او بود. وی نویسنده اصلی اثر بنیادین دولت روسیه و تزئین‌کننده اصلی فضای داخلی کاخ کرملین بزرگ در مسکو بود. وی موزاییک‌ها و نقاشی‌های دیواری کلیسای جامع و صومعه مقدس صوفیا و کلیسای جامع خوابگاه لاورای کیف پچرکسک کیف و کلیسای جامع مقدس دیمیتریوس را در ولادیمیر کشف و بازسازی کرد. کلودیو آرائو
کلودیو آرائو () (زادهٔ ۶ فوریهٔ ۱۹۰۳ – درگذشتهٔ ۹ ژوئن ۱۹۹۱) پیانیست چیره‌دست اهل شیلی بود که به خاطر تفسیرهای گسترده‌اش از آثار موسیقی‌دانان دوره‌های باروک، کلاسیک و رمانتیک، به‌ویژه یوهان سباستیان باخ، موتسارت، بتهوون، شوبرت، شوپن، روبرت شومان، لیست، و برامس مشهور است. جنویو گاروان بردی
در ۲۴ نوامبر ۱۹۳۸، جنویو گاروان پس از یک دورهٔ مختصر بیماری، چشم از جهان فروبست. او در جوار همسر اولش پایین محراب اصلی در خانهٔ تعلیم راهبان سنت ایزاک جوگز در ورنرسویل، پنسیلوانیا آرمیده‌است. مشارکت‌های مالی او برای کلیسای کاتولیک بر لوحی در کلیسای سنت پاتریک در رم به یادگار نگاشته شده‌است. ملک او شش میلیون دلار ارزش‌گذاری شد که بیشتر آن وقف باشگاه کارول و سایر خیریه‌ها شده‌است. شخصیت‌های شیطان هم می‌گرید
کردو، کاپیتان هزاران شوالیه مقدس، فردی سخت‌گیر و عادل است که به خاطر دلاوری‌هایش در میدان نبرد مورد تحسین واقع شده. به عنوان برادر بزرگ‌تر کایری، او نرو را از اعضای خانواده می‌داند اما معتقد به غیرقابل‌اعتماد بودن اوست. او به نرو دستوری مبنی بر دستگیر کردن دانته برای «ترور» سنکتوس می‌دهد، اما این درخواست در اصل بخشی از نقشه سنکتوس برای به دست آوردن ساویر است. زمانی که کردو متوجه قدرت‌های شیطانی نرو می‌شود، تلاش می‌کند تا او را دستگیر کند. برای این کار، او خودش را تبدیل به موجودی بال‌دار می‌کند که باور دارد نوعی فرشته باشد. با دزدیده شدن کایری در جهت استفاده شدن توسط محفل برای اجرایی کردن نقشه سنکتوس، کردو باورش به محفل را از دست می‌دهد و به کمک نرو می‌رود تا خواهرش را حفظ کند. در هنگام نجات نرو از دست سنکتوس و جلوگیری از زندانی شدن او، کردو زخم مهلکی برمی‌دارد و نرو به طرف ساویر می‌رود. کردو در حال مرگ از دانته می‌خواهد تا نرو و کایری را نجات دهد و بدنش تبدیل به نور می‌شود. صداگذاری انگلیسی او بر عهده تی‌جی روتولو، و صداگذاری ژاپنی او در "شیطان هم می‌گرید ۴" بر عهده ریکیا کویاما بوده‌است. آنتونیوی یکم
آنتونیو اگرچه به عنوان یک روحانی هرگز ازدواج نکرده بود، ولی فرزندان نامشروع متعددی را از چندین زن داشت. پس از اینکه او چندی خود را در مجمع‌الجزایر آزور پادشاه پرتغال می‌خواند، سرانجام در ۱۵۸۱ با جواهرات سلطنتی پرتغال به فرانسه پناهنده‌شد و در همانجا هم درگذشت. Wikipedia contributors, "António, Prior of Crato," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=António,_Prior_of_Crato&oldid=980031720 (accessed November 18, 2020). قرون وسطی
قرون وسطای متاخر دوره‌ای از جنبش‌های بزرگ مذهبی بود. در این دوره، علاوه بر جنگ‌های صلیبی و اصلاحات صومعه، مردم نیز بدنبال اشکال جدیدی از زندگی مذهبی بودند. در صومعه، شعبات جدیدی از جمله کارتوسیان و سیسترسی‌ها به وجود آمد، که این دومی، به ویژه در سالهای اولیه‌اش تحت هدایت برنارد کلروو (درگذشتهٔ ۱۱۵۳) به سرعت گسترش یافت. این شعبات جدید در پاسخ به برداشت مردم عوام شکل گرفت که دیگر رهبانیت بندیکتی را پاسخگوی خواست‌ها و نیاز خود نمی‌دیدند؛ که به همراه کسانی که مایل به ورود به زندگی مذهبی بودند، خواستار بازگشت به رهبانیت ساده‌تر زاهد در مسیحیت اولیه، یا زندگی یک حواری بودند. زیارت‌های مذهبی نیز رونق گرفتند. بازدیدکنندگان اماکن زیارتی قدیمی مانند رم، اورشلیم و کامپوستلا (کلیسای جامع سانتیاگو ده کومپوستلا) افزایش یافتند، و اماکن جدید نیز از جمله معبد مونت سنت آنجلو و کلیسای باسیلیکا ده سنت نیکولا در شهر گارگانو و باری در ایتالیا به شهرت رسیدند.در سده سیزدهم طریقت‌های صدقه‌گیر – فرانسیسکویی‌ها و فرقه دومینیکن کسانی که به فقر هم‌سوگند می‌شدند و از راه گدایی امرارمعاش می‌کردند، مورد تأیید کلیسای پاپ قرار گرفتند. گروه‌های مذهبی دیگر مانند والدوسیان و هومیلیاتی نیز تلاش کردند به مسیحیت اولیه سده‌های ۱۲ و اوایل ۱۳ بازگردند اما کلیسای پاپ آنها را مرتد خواند. دیگران به کاتاریسم پیوستند، جنبش بدعت‌گذار دیگری که محکوم به گرایش به پاپ بود. در سال ۱۲۰۹، یک جنگ صلیبی علیه کاتارها موعظه و تبلیغ شد، جنگ صلیبی کاتاری، که در ترکیب با تفتیش عقاید قرون وسطایی، آنها را از میان برداشت. کنستانتیوس کلوروس
در ۱ مه ۳۰۵، دیوکلتیان به دلیل بیماری در نیکومدیا و ماکسیمیان به اجبار او در مدیولانوم (میلان امروزی) از امپراتوری کناره‌گیری کردند و قدرت خود را به سزارهای خود انتقال دادند. در نتیجه گالریوس در شرق و کنستانتیوس کلوروس در غرب با عنوان آگوستوس به امپراتوری روم رسیدند و فلاویوس والریوس سوروس و ماکسیمینوس دایا را به عنوان سزارهای جدید حکومت چهارنفره برگزیدند. کنستانتیوس سپس به بریتانیا رفت تا به تاخت و تاز پیکتها درآنجا پایان دهد اما در همان‌جا در ایبوراکوم (یورک امروزی) در ۲۵ ژوئیه ۳۰۶ درگذشت. وئرو چارلز دری‌فیلد
دری‌فیلد در سال ۱۹۱۵ درگذشت و در حیاط کلیسای فارن وورس، نزد همکار سابق خود فردیناند هورتر به خاک سپرده شد. آنتونی کارو
آنتونی کارو در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۳ در سن ۸۹ سالگی در شهر لندن درگذشت دی ۱۳۸۵
پاپ بندیکت با استعفای کاردینال استانیسلاو ویلگوس، اسقف اعظم کلیسای ورشو، که به فاصله فقط سه روز پس از اعتراف او به همکاری با پلیس مخفی دوران کمونیستی لهستان انجام گرفت، موافقت کرده‌است. مقامات کاتولیک در لهستان امروز خبر این موافقت را یک ساعت قبل از آنکه مراسم رسمی انتصاب کاردینال ویلگوس به مقام اسقفی برگزار شود، اعلام کردند. کاردینال ویلگوس روز جمعه با صدور اعلامیه‌ای اعتراف کرد که در دوران کمونیستی لهستان جاسوس بوده‌است. وی که قبلاً جاسوسی را تکذیب می‌کرد ابراز ندامت کرده‌است و می‌گوید می‌داند که به کلیسا لطمه زده‌است. صدای آمریکا جواد ظریف، نماینده دائم جمهوری اسلامی در سازمان ملل متحد در مصاحبه‌ای اختصاصی با خبرگزاری روئیترز شایعه مرگ سیدعلی خامنه‌ای را رد کرد و آن را دروغی جهت دار خواند. یاهو نیوز، بی‌بی‌سی فارسی به گفته مدیر عامل شرکت ملی گاز ایران، گاز همه وزارتخانه‌ها و ادارات دولتی در ایران، از پنج شنبه گذشته، و به منظور تأمین مصرف خانگی گاز قطع شده و احتمال می‌رود که برق نیز در تهران قطع شود. رادیو فردا کریستف کلمب
کریستف کلمب در ۲۰ مه ۱۵۰۶ در اسپانیا درگذشت. آرامگاه او در کلیسای جامع سویل یا به روایتی در کلیسای جامع سانتا دومینگو است. برناردو پروونتسانو
پروونتسانو در طول مدت مخفی شدن، از استفاده از تلفن اجتناب می‌کرد و ارتباط او با زیردستان و خانواده از طریق مکاتبه انجام می‌شد. در این مکاتبات از رمز سزار استفاده می‌کرد که فاقد امنیت است و همین نقص امنیتی در نهایت باعث دستگیری او شد. او در ۱۱ آوریل ۲۰۰۶ توسط پلیس ایتالیا در کورلئونه دستگیر شد و باقی عمر خود را در زندان گذراند. او در مجموع به ۲۰ بار حبس ابد و ۴۹ سال زندان محکوم شده بود که ۳۳ سال و شش ماه از آن حبس انفرادی بود. وی در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶ در سن ۸۳ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان مثانه در بیمارستانی در میلان درگذشت. جسد او سوزانده شد و خاکسترش در مقبرهٔ خانوادگی در شهر محل تولدش دفن شد. برنار گی
وی در ۳۰ دسامبر ۱۳۳۱ میلادی اقامتگاه اسقفی خود در قلعهٔ لورو درگذشت و پس انجام مراسم تشییع جنازه در کلیسای جامع لودِو، پیکرش به لیموژ منتقل شد تا در کلیسای صومعه دومینیکن به خاک سپرده شود. مقبرهٔ او در جریان جنگ‌های مذهبی فرانسه در اواخر قرن شانزدهم میلادی غارت شد. هیو فلئوری
هیو فلئوری ()، راهب بندیکتی و نویسنده کلیسایی فرانسوی بود. وی مؤلف "یونیوِرسیال کِرونیکا" و نیز تاریخ‌های مفصلی دربارهٔ کلیسا و پادشاهان فرانسه و … است. کتاب "گشتا" نوشته مؤلف گمنام الهام‌بخش وی شد و وی را برانگیخت تا چندین باب از وقایع‌نامه خویش را به بیان شرح حال صلیبیون و عملکرد آنها در جنگ صلیبی اول اختصاص دهد. هنری لاندرو
هنری لاندرو (Henri Désiré Landru) (۱۲ آوریل ۱۸۶۹–۲۵ فوریه ۱۹۲۲) یک قاتل سریالی با نام مستعار ریش‌آبی بود که حداقل هفت زن را در روستای Gambais بین دسامبر ۱۹۱۵ و ژانویه ۱۹۱۹ به قتل رساند. لاندرو حداقل سه زن دیگر به همراه یک مرد جوان را در فاصله دسامبر ۱۹۱۴ تا اوت ۱۹۱۵ در شهر Vernouillet در حدود ۳۵ کیلومتری شمال غربی پاریس کشت. تعداد واقعی قربانیان لاندرو و بقایای اجساد آن‌ها هرگز پیدا نشد که به احتمال زیاد تعداد آن‌ها بیشتر بوده‌است. لاندرو پس از قتل قربانیان خود، جسد آن‌ها را در کوره مخصوصی می‌سوزاند. چارلی چاپلین پس از جنگ جهانی دوم فیلمی به نام موسیو وردو را ساخت که براساس شخصیت و زندگی لاندرو بوده‌است. جنگ صلیبی ششم
در ۱۸ مارس ۱۲۲۷، هونوریوس سوم درگذشت و هرگز جنگ صلیبی را که آن همه در انتظارش بود، ندید. جانشین وی گریگوری نهم مانند هونوریوس تعهد ویژه‌ای نسبت به آزادی اراضی مقدس داشت و مشتاق بود که فریدریش به عهد خود وفا کند. در مراسم تاجگذاری امپراتور فریدریش در سال ۱۲۲۰، گریگوری با دست خود صلیب را به او داده بود. با این حال گریگوری نیز مانند هونوریوس از خلف وعده‌های فریدریش به ستوه آمده بود و دیگر تحمل هیچ‌گونه تأخیری را نداشت. گریگوری در نامه‌ای که انتخاب فریدریش را اعلام می‌کرد، اروپا را فراخواند تا در راستای هدف مقدس جنگ صلیبی به او ملحق شوند و در عین حال به او اخطار کرد که اگر یک بار دیگر در ایفای عهد خود خود قصور ورزد، به‌طور حتم او را تکفیر خواهد کرد. فریدریش قصد داشت طبق وعده خود عمل کند. سربازگیری در اروپا کم‌کم داشت به بار می‌نشست؛ البته فرانسه در این میان استثناء بود، چرا که فیلیپ سوم سرگرم فرماندهی نیروهای صلیبی خود علیه ریموند کنت تولوز بود. یحیی بونو
وی با آثار رنه گنون فیلسوف مسلمان فرانسوی آشنایی پیدا کرد و تحت تأثیر آثار او در سال ۱۹۷۹ به دین اسلام درآمد. پس از آن در رشته زبان و ادبیات عرب و اسلام‌شناسی به تحصیل پرداخت. بونو در دانشگاه با آثار هانری کربن که عرفان شیعی را به غرب شناسانده بود آشنا شد. او تحت راهنمایی‌های احمد حمپاته (عارف آفریقایی) مذهب شیعه درآمد و نام خود را به یحیی علوی مبدل ساخت. در سال ۱۹۹۵ از رساله دکتری خود تحت عنوان الهیات در آثار فلسفی و عرفانی روح‌ الله خمینی در دانشگاه سوربون دفاع کرد که در سال ۱۹۹۹ به عنوان پژوهش سال برگزیده شد.  بونو برای تدوین رساله خود در سال ۱۹۹۱ به ایران آمد و مدت هفت سال از جلسات سید جلال الدین آشتیانی در مشهد، در زمینه فلسفه و عرفان اسلامی استفاده برد. وی ۱۵ سال در مشهد سکنی گزید. او زن ایرانی انتخاب کرد و تا انتهای زندگی در ایران ماند. بونو به تألیف، ترجمه و تفسیر قرآن کریم به زبان فرانسوی پرداخته‌است. مؤسسة فرهنگی ترجمان وحی (مرکز ترجمة قرآن مجید به زبانهای خارجی) در قم در سال ۲۰۰۰ میلادی ترجمه قرآن وی را منتشر ساخت. از ویژگی‌های این ترجمه این است که ترجمه معنایی روان به همراه تفسیر مختصر به ضمیمه لغت نامه الفاظ قرآن است.بونو در ۵ شهریور ۱۳۹۸ به دلیل سانحه دریایی در کشور ساحل عاج درگذشت و به دلیل عدم امکان ارسال پیکرش به ایران در همان‌جا دفن شد.  چه در زمان زندگی و چه پس از درگذشت بونو چند مراسم در بزرگداشت وی در تهران، قم، پاریس و ... برگزار شد. در مراسمی که مجمع جهانی اهل بیت در بهمن 1398 درباره بونو در قم برگزار کرد و از مقام علمی وی و خانواده او تجلیل شد، از کتاب زندگی نامه یحیی بونو به قلم نجفی کرمانشاهی با نام "زنده به نام علی" رونمایی شد. کارلوس آلبرتو آرویو دل ریو
کارلوس آلبرتو آرویو دل ریو در ۳۱ اکتبر ۱۹۶۹، در سن ۷۵ سالگی درگذشت. جنگ صلیبی دوم
در اروپا برنارد کلروو با این شکست تحقیر شده‌بود. برنارد وظیفهٔ خود دید تا با ارسال پوزش‌نامه‌ای به پاپ، که آن را در قسمت دوم "کتاب معرفتِ" خود قرار داده‌است، توضیح دهد که چگونه گناهان جنگجویان صلیبی باعث سختی، ناکامی و شکست آن‌ها شد. تلاش او برای فراخوان جنگ صلیبی جدیدی با شکست روبه‌رو شد و در مجموع او سعی کرد نقش خود را در شکستِ مفتضحانهٔ جنگ صلیبی دوم از بین ببرد. او در سال ۱۱۵۳ درگذشت. هاینریش بل
هاینریش بل خروج خود و همسرش را از کلیسای کاتولیک، در سال ۱۹۷۶، اعلام کرد. او در ۱۶ ژوئیه ۱۹۸۵ از دنیا رفت و در نزدیکی زادگاهش به خاک سپرده شد. زوشو هیروساتو
ناری‌آکیرا، با هدف از بین بردن دشمنان سیاسی خود و برکناری پدرش ناری‌اوکی و زوشو از قدرت، تجارت غیرقانونی و مخفیانه از طریق جزایر ریوکیو را به روجو، آبه ماساهیرو اطلاع داد. در سال ۱۸۴۸، در حالی که زوشو در ادو بود، توسط آبه ماساهیرو برای تحقیق در مورد تجارت مخفی احضار شد. به زودی پس از این افشای این تجارت پنهان، زوشو به‌طور ناگهانی در یکی از اقامتگاه‌های قلمروی ساتسوما در ادو مرد. تصور می‌رود که وی از طریق هاراکیری یا با سم به زندگی خود پایان داده‌است تا با گردن گرفتن جرم از اربابش ناری‌اوکی محافظت کند. وی در هنگام مرگ ۷۳ ساله بود. پس از مرگ زوشو، محل سکونت، درآمد و مقام خانواده‌اش توسط ناری‌آکیرا مصادره شد. قبر زوشو در معبد فوکوشوجی، در کاگوشیما واقع شده‌است. آلونزو چرچ
آلونزو چرچ در ۱۱ اوت ۱۹۹۵ مرد و در گورستان پرینستون دفن شد. ژرژ دلرو
وی در ۲۰ مارس ۱۹۹۲ در سن ۶۷ سالگی بر اثر حمله قلبی در لس آنجلس، کالیفرنیا درگذشت و در آرامگاه فارست لان مموریال پارک به خاک سپرده شده است. شاهدخت کارولین از بریتانیای کبیر
طبق اعتقاد عامه، نارضایتی کارولین به دلیل عشق او به درباری متأهل، لرد هروی بود. هروی که دوجنسگرا بود، احتمالاً با برادر بزرگتر کارولین، پرنس فردریک، رابطه ای برقرار کرده باشد و به‌طور عاشقانه با چند خانم نیز در ارتباط بوده‌است. هنگامی که هروی در سال ۱۷۴۳ درگذشت، کارولین سال‌ها قبل از مرگ خود به کاخ سنت جیمز بازنشسته شد، که فقط برای خانواده و نزدیکان او در دسترس بود. او سخاوتمندانه به امور خیریه داد. کلود هانری سن سیمون
سن سیمون به سال ۱۸۲۵ در پاریس درگذشت و در گورستان پر-لاشز دفن شد. کارل اسکاربرو
اسکاربرو در ۳۰ مهٔ ۱۹۵۳ بر اثر گرمای شدید داخل خودرو و افزایش بیش از حد دمای بدن به‌هنگام مسابقه درگذشت. یوسف دادو
یوسف دادو یکی از طرفداران بزرگ همکاری بین کنگره هندی‌های آفریقای جنوبی و حزب کمونیست آفریقای جنوبی با کنگره ملی آفریقا بود. او یک رهبر کمپین تمرد و یک متهم در دادگاه خیانت در سال ۱۹۵۶ بود. آخرین روزهای او در تبعید لندن سپری شد، جایی که او در قبرستان هایگیت چند متری قبر کارل مارکس به خاک سپرده شد. هلمود بوسائو
هلمود بوسائو (; – ) رویداد نگار، تاریخ‌نگار، و روحانی مسیحی ساکسونی قرن ۱۲ میلادی در بوساو در نزدیک پلون بود. آرنولد لوبک، کتاب وقایع‌نامه اسلاوهای خود را براساس کتای وی نوشته‌است. برونو مولر
در اکتبر ۱۹۴۱ از فرماندهی آینزاتس‌کماندو 11b کنار رفت و ورنر براونه جای او را گرفت.تا پیش از پایان جنگ در شهرهای روان، پراگ و کیل خدمت کرد.در سال ۱۹۴۷ توسط متفقین بازداشت و در دسامبر همان سال به جرم جنایت جنگی (به دلیل بی‌رحمی‌های مرتکب شده در یک اردوگاه کار اجباری در مارش شمالی که در آن ۵۰۰ زندانی از می ۱۹۴۴ تا پایان جنگ کشته شدند) محاکمه شد.به ۲۰ سال زندان با اعمال شاقه محکوم شد اما پس از ۵ سال طبق قوانین عفو آزاد شد. باقی‌مانده عمر خود را به عنوان فروشنده در آلمان غربی کار کرد تا این که در سال ۱۹۶۰ به مرگ طبیعی در الدنبورگ درگذشت. برناردو بلوتو
برناردو بلوتو (؛ ۳۰ ژانویه ۱۷۲۱ – ۱۷ نوامبر ۱۷۸۰) نقاش اهل ایتالیا بود. کلیسای جدید دلفت
کلیسای جدید یک کلیسای پروتستان در شهرستان دلفت در هلند است. این ساختمان در میدان بازار (مارکت)، واقع در مقابل تالار شهر واقع شده. در سال ۱۵۸۴، ویلیام خاموش در اینجا در یک مقبره طراحی شده توسط هندریک و پیتر د کیسر مدفون شد. از آن زمان اعضای مجلس نارنجی ناسائو در دخمه سلطنتی مدفون شده است. آخرین افراد ملکه جولیانا و شوهرش پرنس برنهارد در سال ۲۰۰۴ هستند که در این کلیسا دفن شدند. بازدید از دخمه خانواده سلطنتی، برای عموم آزاد نیست. برج کلیسا دومین برج بلند در هلند، پس از برج دام در اوترخت است. توت‌عنخ‌آمون
مرگ ناگهانی لرد کارناروون، مسئول جستجو در مقبرهٔ توتنخآمِن باعث شایعه‌ای شد که مدت‌ها در بسیاری رسانه‌های سراسر جهان با گرمی دنبال شد. جملهٔ معروفی که بر روی در ورودی مقبرهٔ فرعون نوشته شده بود («مرگ هر کسی را که خواب فرعون را به هم بزند دربر خواهد گرفت.»)، باعث شد که مردم از طلسمی حرف بزنند که تمامی افرادی را که در کشف آرامگاه توتنخآمِن دست داشتند از بین می‌برد. شایعهٔ این که لرد کارناروون به دلیل نیش عقرب، حیوانی مقدس در مصر باستان، مرده‌است در سراسر مصر پیچید، در حالی که او به دلیل عفونت پس از نیش نوعی پشه جان داده بود. آنچه باعث دنباله‌دار شدن ماجرا شد مرگ‌های ناگهانی دیگری بود که پس از این حادثه اتفاق افتاد: برنارد کلمب
برنارد ماری فرانسوا الکساندر کُلُمب-کلِرک (؛ زادهٔ در انسی، اوت سووآ، درگذشتهٔ در لا کول-سور-لوپ، آلپ-ماریتیم) رانندهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول یک اهل فرانسه بود که از فصل تا در مجموع در شش گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. جورج داو
او در سال ۱۸۲۹ به سن پترزبورگ بازگشت ، اما به زودی با مشکلات تنفسی به دنبال سرما خوردگی شدید ناخوشایند شد. وی در طول زندگی در دوران کودکی ضعف ریوی داشته است. او در اوت ۱۸۲۹ به لندن بازگشت و در ۱۵ اکتبر در خانه برادرش ، توماس رایت ، حکاکی مشهور درگذشت. وی در دخمه کلیسای جامع سنت پل به خاک سپرده شد و مراسم تشییع جنازه وی در بسیاری از هنرمندان و مقامات سفارت روسیه برگزار شد. آلبر کامو
کامو در بعد از ظهر چهارم ژانویه ۱۹۶۰ و در سن ۴۷ سالگی بر اثر سانحهٔ تصادف نزدیک سن، در شهر ویل‌بلویل درگذشت. در جیب کت او یک بلیط قطار استفاده نشده پیدا شد، او ابتدا قرار بود با قطار و به همراه همسر و فرزندانش به سفر برود ولی در آخرین لحظات پیشنهاد دوست ناشرش را برای همراهی پذیرفت تا با خودروی او سفر کند. رانندهٔ اتوموبیل و میشل گالیمار، دوست نزدیک و ناشر آثار کامو، نیز در این حادثه کشته شدند. آرنولد لوبک
آرنولد از سال ۱۱۷۷ میلادی، تا به‌هنگام مرگ، راهب و رئیس صومعه سن ژان در زادگاهش بود. افزون بر این وی مؤلف کتابی به نام "Arnoldi Chronica Slavorum" یا "وقایع‌نامه اسلاوها" است که مشتمل بر وقایع جنگ‌های صلیبی در سال‌های ۱۱۷۲ تا ۱۲۰۹ میلادی است. اثر مزبور نخستین ذیل بر کتاب هلمود بوسائو به همان نام وقایع‌نامه اسلاوها است و منبع دست اولی برای جنگ‌های صلیبی حوزه بالتیک است. وقایع‌نامه آرنولد نه‌تنها برای عملکرد و عملیات نظامی آلمانی‌ها و دانمارکی‌ها علیه اسلاوها و گسترش آیین مسیحیت در آن منطقه که تا شرق رودخانه الب ادامه می‌یابد، بلکه برای جنگ‌های صلیبی که در سرزمین‌های آن سوی دریا به‌ویژه اراضی مقدس به‌وقوع پیوستند، منبع مهم و قابل ملاحظه‌ای استو اقدامات زائران صلیبی اورشلیم از سال ۱۱۷۲ به بعد، تصرف اورشلیم از سوی صلاح‌الدین ایوبی در سال ۱۱۸۷، وقایع جنگ صلیبی سوم، لشکرکشی هنریش پنجم، امپراتوری مقدس روم و جنگ صلیبی چهارم از مهم‌ترین موضوعاتی هستند که آرنولد لوبک بدان‌ها اهتمام نموده‌است. برنار لیو
برنار لیو (؛ – ) یک ستاره‌شناس اهل فرانسه بود. او در سال ۱۹۳۱ میلادی تلسکوپ تاج‌نما یا کوروناگراف (Coronagraph) را اختراع کرد. او از اعضای فرهنگستان علوم فرانسه بود و موفق شد جایزه آکادمی ملی علوم را نیز دریافت کند. برنار گی
برنار گی (؛ زادهٔ حوالی سال‌های ۱۲۶۱ یا ۱۲۶۲ – ۳۰ دسامبر ۱۳۳۱) یک طلبهٔ روحانی فرقه دومینیکن، اسقف لودِو و تفتیش‌گر عقاید مذهبی اهل فرانسه در دروان تفتیش عقاید قرون وسطا بود. به سبب تصویرسازی‌های تخیلی از او در فرهنگ عامه معاصر به‌ویژه در رمان "نام گل سرخ" اثر اومبرتو اکو، او بی‌شک مشهورترین تفتیش‌گر عقاید مذهبی محسوب می‌شود، حال آنکه در میان معاصران خود و همچنین تاریخ‌دانان معاصر، شهرت او به‌واسطهٔ دستاوردهایش در مدیریت، دیپلماسی و تاریخ‌نگاری است. بسیاری از آنچه دربارهٔ او می‌دانیم از یک قدیس‌نگاری کوتاه که توسط برادرزاده‌اش «پی‌یر گی» نوشته شده به‌دست آمده که بخشی از یک کارزار محدود و ناموفق برای قدیس‌سازی او بود. پی‌یر گی در این قدیس‌نگاری، دو معجزه را به وی نسبت داده است: یکی درمان بی‌خوابی مفتش مذهبی بارسلون «آرنالدوس بورگتی» و دیگری درمان تب و دیسانتری طلبهٔ دینی «گی‌یرموس دِ دارگادا». کارل مارکس
بعد از مرگ همسرش جنی در دسامبر ۱۸۸۱، مارکس به التهاب تنفسی مبتلا شد که او را در ۱۵ ماه آخر زندگی‌اش ناخوش کرد و باعث مرگ او در نتیجه برونشیت و پلورزی شد. مارکس به تاریخ ۱۴ مارس ۱۸۸۳ در لندن، در سن ۶۴ سالگی، به‌عنوان فردی بدون تابعیت، درگذشت. خانواده و دوستانش جسد او را در گورستان هایگیت لندن در ۱۷ مارس ۱۸۸۳ در قسمتی که مخصوص ندانم‌گرایان و خداناباوران بود، به خاک سپردند. به گفته فرانسیس وین، در مراسم خاکسپاری او بین نه تا یازده نفر حاضر بودند. در تحقیقات انجام‌شده در منابع معاصر از سیزده نفر نام برده شده‌است: فریدریش انگلس، النور مارکس، ادوارد آولینگ، پل لافارگ، شارل لونگه، هلن دموث، ویلهلم لیبکنشت، گوتلیب لمکه، فریدریک لسنر، جی لوخنر، ری لنکستر، کارل شورلمر و ارنست رادفورد. نیز روزنامه‌ای در آن زمان ادعا کرد ۲۵ تا ۳۰ نفر از بستگان و دوستان مارکس در مراسم تشییع جنازه حاضر بوده‌اند. گزارشی در هفته‌نامه "د گرافیک" بدین شرح منتشر شد: «اشتباهی عجیب بود که … مرگ او برای دو روز اعلام نشد، و بعداً گفته شد در پاریس اتفاق افتاده‌است. روز بعد اصلاحیه‌ای از پاریس آمد؛ و زمانی‌که دوستان و پیروانش با عجله خود را به خانه‌اش در هاورستوک هیل رساندند تا از زمان و مکان مراسم خاکسپاری مطلع شوند، متوجه شدند که او همین حالا در خاک سرد خفته‌است. اما برای این رازداری و عجله، بدون شک تجمع مردمی بزرگی بر فراز قبر او برگزار می‌شد.» امالریک نسله
امالریک نسله (؛ (م. ۱۱۸۰))، کشیش‌ فرانسوی از نسله از پیکاردی بود. وی رئیس کلیسای مقبره مقدس از سال ۱۱۵۱ بود. همچنین وی پاتریارک لاتین اورشلیم از سال ۱۱۵۸ تا ۱۱۸۱ میلادی بود. وی سرانجام در ۶ اکتبر ۱۱۸۰ در پادشاهی اورشلیم درگذشت. سلسو تورلیو
سلسو تورلیو در ۲۳ آوریل ۱۹۹۹، در سن ۶۵ سالگی بر اثر نارسایی قلبی درگذشت. برنارد لوئیس
برنارد لوئیس در ۱۹ مه ۲۰۱۸، در سن ۱۰۱ سالگی بر اثر کهولت سن در وورهیز، نیوجرسی، ایالات متحده آمریکا درگذشت.از برنارد لوئیس کتاب‌های زیر به زبان فارسی برگردان و منتشر شده‌اند: برنارد ویلیامز
سِر بِرنارد آرتور اُوِن ویلیامز (۲۰۰۳–۱۹۲۹) فیلسوف بریتانیایی و استاد دانشگاه کیمبریج و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود. ویلیامز بابت آثارش در فلسفهٔ اخلاق و نیز نوشته‌هایش در تاریخ فلسفه (آثاری دربارهٔ افلاطون، دکارت، ویتگنشتاین، و دیگران) معروف است. ژان-پل بلموندو
بلموندو در ۶ سپتامبر ۲۰۲۱ در خانه خود در پاریس، در سن ۸۸ سالگی درگذشت. وی از زمانی که دو دهه قبل دچار سکته مغزی شده بود، از نظر سلامت رو به بهبودی بود. ادای احترام ملی برای او در ۹ سپتامبر برگزار شد و امانوئل مکرون رئیس‌جمهور فرانسه بلموندو را «قهرمان ملی» خواند. جنازه او در گورستان پر-لاشز سوزانده شد و خاکستر او در کنار پدرش، پل بلموندو، در گورستان مون‌پارناس دفن شده‌است.آلن دلون به درگذشت وی واکنش نشان داد و گفت: «ویران شدم، او دوستی بود که از دست دادم و همکاری بود که بیش از شش دهه یکدیگر را می‌شناختیم. آدولف کرمیو
بعد از انقلاب ۱۸۳۰ او به پاریس آمد و با سیاستمداران مهم روابط زیادی برقرار کرد. او حتی با شاه لویی فیلیپ نیز روابط زیادی داشت. او معمولاً طرفدار دیدگاه‌های لیبرال بود. از سال ۱۸۳۴ تا زمان مرگش کرمیو رئیس سازمان یهودیان فرانسه بود. در سال ۱۸۴۸ او به عنوان وزیر دادگستری فرانسه انتخاب شد و به عنوان اولین کار مجازات اعدام را حذف کرد. در همین سال او موفق شد برده داری را در کولونیهای فرانسه حذف کند و به خاطر اینکار با آبراهام لینکلن مقایسه شد. بعد از اختلافات درون دولت او از مقام خود استعفا داد. او در سال ۱۸۵۱ دستگیر و زندانی شد و تا سال ۱۸۶۹ در خفی ماند. در سال ۱۸۷۰ او مجدداً به عنوان وزیر دادگستری انتخاب شد. او هشت ماه بعد از این سمت استعفا داد. کرمیو در بهبود وضعیت یهودیان نقش زیادی داشت. او بسیاری قوانین ضدیهودی را در فرانسه لغو کرد. در سال ۱۸۶۰ او سازمان اتحاد جهانی آلیانس را تشکیل داد. در سال ۱۸۶۶ کرمیو به سنت پطرزبورگ رفت تا از یهودیان ساراتوف دفاع کند. آدریان لامو
لامو در ۱۴ مارس ۲۰۱۸، در شهر ویچیتا، کانزاس ایالت کانزاس و در سن ۳۷ سالگی درگذشت. تقریباً سه ماه بعد، مرکز علمی پزشکی قانونی منطقه سدگویک طی گزارشی اعلام کرد که با وجود کالبد شکافی کامل و انجام آزمایش‌های تکمیلی، هیچ دلیل قطعی برای مرگ وی پیدا نشده است. با این حال تعداد زیادی قوطی قرص در خانه وی پیدا شدند و از آنجا که قرصهای یافت شده می‌توانند در ترکیب با گیاه کراتوم سبب بروز اختلالات جدی در سلامت فرد شوند، بنابراین شواهد بر اوردوز اتفاقی مواد مخدر اشاره می‌کنند. جزیره تینو
بنا بر روایات، سنت ونریوس (در ایتالیایی سن ونریو)، قدیس نگهبان خلیج لا اسپزیا در جزیرهٔ تینو گوشه‌نشینی اختیار کرده و به‌عبادت مشغول بود. او سپس به مقام راهب بزرگ رسید و تا پایان عمرش در ۶۳۰ در این جزیره ماند. روز جشن سن ونریو تاریخ ۱۳ سپتامبر است و این روز هرساله در این جزیره جشن گرفته می‌شود. همچنین این گمان وجود دارد که محرابی در محل مرگ ونریو ساخته شد تا جسدش را در آن بگذارند و این محراب کوچک در سدهٔ یازدهم توسعه یافته و به کلیسایی بدل گردید. بقایای این کلیسا را امروزه می‌توان در کرانه‌های شمالی جزیرهٔ تینو دید. کلیسای جامع سنت آندرو (سن پترزبورگ)
کلیسای جامع سنت آندرو () آخرین کلیسای جامع باروک است که در سن پترزبورگ روسیه ساخته شده‌است.