هواپیمای ترابری نظامی لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس توسط چه کمپانی ساخته شد؟
لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس
لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس (به انگلیسی: Lockheed C-130 Hercules) یک هواپیمای ترابری نظامی یا لجستیک با ۴ موتور توربوپراپ است که توسط شرکت لاکهید در سال ۱۹۵۴ ساخته شد و اکنون در شرکت لاکهید مارتین ساخته می‌شود. این هواپیما قابلیت استفاده از انواع باندها برای پرواز و فرود را دارد. سی - ۱۳۰ هرکولس علاوه بر حمل و نقل نظامی، توانایی انجام انواع مأموریت‌های مختلف، از جمله حمل هوابرد، جستجو و نجات، پشتیبانی تحقیقات علمی، شناسایی آب و هوا، سوخت‌گیری هوایی، گشت دریایی و آتش‌نشانی هوایی را دارد. سی -۱۳۰ مدتهاست که هواپیمای ترابری-تاکتیکی اصلی برای بسیاری از نیروهای نظامی در سراسر جهان است و بیش از ۴۰ مدل در انواع مختلف از سی- ۱۳۰ هرکولس در بیش از ۶۰ کشور جهان خدمت می‌کنند.
سی‌اف‌ام اینترنشنال سی‌اف‌ام۵۶
پروژه اسنکما از کشور فرانسه در آن زمان تنها منبع بودجه توسعه یک موتور در این کلاس بود و جنرال الکتریک به همین دلیل پذیرفت که در چارچوب یک همکاری مشترک بر روی آن کار کند. جنرال الکتریک در ابتدا به جای موتور بسیار پیشرفته تر اف۱۰۱ که برای بمب افکن مافوق صوت بی۱-بی لنسر ساخته شده بود، فقط تکنولوژی موتور سی‌اف۶ خود را با اسنکما به اشتراک گذاشت. این شرکت هنگامی که نیروی هوایی ایالات متحده پروژه هواپیمای ترابری پیشرفته خود را در سال ۱۹۷۲ اعلام کرد، با مشکلی جدی روبرو شد. مشکل از آن‌جا نشأت می‌گرفت که برای رقابت در این پروژه نیازمند بودجه لازم برای توسعه یک موتور ۱۰ تنی بود. در این صورت جنرال الکتریک دو راه بیشتر نداشت؛ یا ساخت موتور با اسنکما یا ساخت موتور مشابه با فناوری پیشرفته توسط خودش. راه دوم به بودجه تحقیقاتی بالایی نیاز داشت و جنرال الکتریک در وهله اول نگران حذف آن شرکت در قرارداد نیروی هوایی در رقابت با پرت اند ویتنی و جنرال موتورز با موتور «پیشرفته» آن‌ها بود. از این رو تصمیم به درخواست مجوز صادرات برای فناوری پیشرفته هستهٔ موتور اف ۱۰۱ گرفت تا با کمک اسنکما بتواند موتور مورد نیاز برنامه نیروی هوایی را بسازد. ایرباس ای۳۳۰
در تاریخ ۲۹ فوریه ۲۰۰۸، شرکت دفاعی هوافضایی اروپا، شرکت مادر ایرباس، برنده مناقصه ساخت ۱۷۹ فروند هواپیمای ام‌آرتی‌تی برای جایگزینی ناوگان قدیمی سوخت‌رسان نیروی هوایی آمریکا شد. ارزش این معامله ۴۰ میلیارد دلار برآورد شده‌است. بیشتر قسمت‌های این هواپیما در کارخانه‌های ایرباس در اروپا ساخته می‌شوند و نهایتاً در مرکز جدیدی که ایرباس در آمریکا دایر کرده مونتاژ می‌شوند. این هواپیما در نیروی هوایی آمریکا با نام KC-30 شناخته می‌شود. لاکهید سی‌ال-۴۰۰ سانتان
لاکهید سی‌ال-۴۰۰ سانتان یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. این هواپیما در حد یک پروژه بود. در نهایت این پروژه به دلیل مصرف سوخت بالا و هزینه بسیار زیاد ساخت،تعمیر و نگهداری هواپیما،لغو شد. هاوکر هنلی
هاوکر هنلی یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. شرکت سهامی هواپیمائی ایران
بکارگیری هواپیماهای مسافربری آمریکایی: شرکت هواپیمائی ایران برای اولین بار در کشور از هواپیماهای مسافربری آمریکایی داگلاس دی‌سی-۳ در ناوگان هوایی خود استفاده کرد. این هواپیما گونه تغییر کاربری یافته هواپیمای ترابری نظامی داگلاس سی - ۴۷ داکوتا بود که در جنگ جهانی دوم بسیار خوش درخشید. مک‌دانل داگلاس دی‌سی-۱۰
شرکت مک‌دانل داگلاس این هواپیما را برای انجام پروازهای طولاني طراحي نمود و آن را جانشین دیگر هواپیمای خود یعنی دی‌سی-۸ نمود. رقیب دی‌سی-۱۰ در این زمینه، ال-۱۰۱۱ ترای‌استار شرکت لاکهید بود که از نظر ظاهری نیز به آن شباهت داشت. لاکهید ئی‌سی-۱۳۰اچ کمپس کال
لاکهید ئی‌سی-۱۳۰اچ کمپس کال یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. لازم به ذکر است که این نوع هواپیما احتمالا در ایران به تعداد ۲ فروند بوده که ۱ فروند آن در جنگ با عراق توسط شلیک پدافند از دست رفته و تاثیر عمیقی بر توانایی جنگ هوایی اف ۱۴ های ایران گذاشت بمب‌گذاری اتوبوس ۲۰۱۲ بورگاس
نیروی هوایی اسرائیل یک هواپیمای ترابری لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس را به فرودگاه سارافوو فرستاد و در آنجا ۳۲ نفر از مجروحان را تحویل گرفت و آنها را برای مداوا به اسرائیل برد. دومین هواپیمای C-130 اسرائیلی در صوفیه فرود آمد و متخصصان سازمان ستاره داوود سرخ جهت ارزیابی مجروحان باقیمانده و قضاوت در مورد اینکه آیا پرواز آنها به خانه ایمن است، فرستاده شدند. این مأموریت شامل پرسنل پزشکی نظامی، اعضای واحد ۶۶۹، افسران فرماندهی جبهه داخلی، به همراه کادری از افسران ارتش اسرائیل بود. پرسنل زاکا نیز برای شناسایی صحیح اجساد به بلغارستان اعزام شدند. در فرودگاه بین‌المللی بن گوریون، ۲۴ دستگاه آمبولانس و پزشکی برای اطمینان از انتقال سریع مجروحان به بیمارستان‌های محلی در بدو ورود مستقر شدند. رولز-رویس لیمیتد
آخرین طراحی هنری رویس در زمینهٔ موتور هواپیما موتور مرلین بود، که در سال ۱۹۳۵ ساخته شد، گرچه رویس قبلاً در سال ۱۹۳۳ درگذشته بود. این موتور در بسیاری از هواپیماهای انگلیسی جنگ جهانی دوم از قبیل: هاوکر هاریکن، سوپرمرین اسپیت‌فایر، دی هاویلند موسکیتو (دو موتوره)، آورو لنکستر (چهار موتوره)، ویکرز ولینگتن به کار گرفته شد. این موتور همچنین در هواپیمای آمریکایی پی-۵۱ ماستنگ را رقیبی برای بهترین جنگندهٔ زمان خود تبدیل کرد. موتور مرلین آن به وسیلهٔ شرکت پاکارد زیر لایسنس ساخته شد. بیش از ۱۶۰٫۰۰۰ موتور مرلین تولید شد که ۳۰٫۰۰۰ دستگاه آن به وسیلهٔ شرکت فورد موتور در ترفورد پارک منچستر ساخته شد. در طول جنگ، کلیه پروازهای آزمایشی رولزرویس در فرودگاه صحرایی هاکنال انجام می‌شد. سوخو-۳۰
ایرکوت به‌طور سنتی همکار نیروی دفاع هوایی شوروی (که مستقل از نیروی هوایی است) بود و در مراحل اولیه توسعه جنگنده‌های خانواده فلانکر مسئولیت ساخت سوخو-۲۵یوبی مدل دوسرنشینهٔ تمرینی این جنگنده به آن واگذار شد. هنگامی‌که هندی‌ها به خرید سوخو-۳۰ علاقه‌مند شدند شرکت ایرکوت جنگنده چندمنظوره سوخو-۳۰ام‌کاآی را عرضه کرد که مدلی از سوخو-۲۷یوبی با اویونیک اصلاح‌شده بود. در این مدل‌ها علاوه بر توانایی حمله به زمین، امکانات مناسبی برای مأموریت‌های برتری هوایی همانند افزودن پیش‌بال به بدنه، جهت‌دهی رانش و رادار آرایه فازی دوربرد فراهم شده‌است. کشورهای مالزی، الجزایر و ونزوئلا مدل‌هایی از این سری را خریداری کرده‌اند و نیروی هوایی روسیه نیز مدل اس‌ام از این سری را به کار می‌گیرد. کشور هندوستان بزرگ‌ترین ناوگان سوخو-۳۰ را در اختیار دارد. سوخو-۳۰ دارای توانایی انجام مانورهای بسیار پیشرفته از جمله تیل اسلاید و کبرای پوگاچو است. اویونیک سوخو-۳۰ دارای سامانه خلبان خودکار است و توانایی پرواز خودکار در همهٔ ارتفاع‌های پروازی از جمله پرواز ارتفاع پایین را دارد. این سامانه کنترل الکترونیکی، با سامانهٔ ناوبری هواپیما هماهنگ‌سازی شده‌است و این هماهنگ‌سازی موجب شده که سوخو-۳۰ بتواند به‌طور خودکار ارتفاع را تغییر دهد و به هدف معین نزدیک شود؛ همچنین انجام بازگشت خودکار به مختصات پایگاه و فرود خودکار بدون نیاز به خلبان را داشته باشد. ایرباس سی‌سی-۱۵۰ پولاریس
ایرباس سی‌سی-۱۵۰ پولاریس هواپیمایی طراحی شده بر اساس ایرباس ای۳۱۰ است که توسط شرکت ایرباس و به عنوان یک هواپیمایی ترابری و سوخت‌رسان برای نیروی هوایی کانادا ساخته شده‌است. لاکهید ای‌سی-۱۳۰
تنها کاربر این هواپیما نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است که از آن برای پشتیبانی نزدیک هوایی مانند حمایت از نیروهای زمینی و محافظت از کاروان‌ها و عملیات‌های پروازی شهری، حملات هوایی تاکتیکی به اهداف زمینی و پیشگیری از حمله دشمن همچون محافظت از پایگاه‌های هوایی و تأسیسات مشابه استفاده می‌کند. این هواپیما در دو مدل "AC-130H Spectre" و "AC-130U Spooky" تولید شده‌است. مدل "ای‌سی-۱۳۰ اسپکتر" مجهز به دو توپ ۲۰ میلی‌متری ام۶۱ ولکان، یک توپ اتوماتیک ۴۰ م‌م بوفورس و یک توپ هویتزر ۱۰۵ میلی‌متری ام۱۰۱ است. مدل "اسپوکی" نیز به جای توپ‌های ولکان از یک توپ ۲۵ م‌م جی‌ای‌یو-اکوالایزر استفاده می‌کند و مجهز به سیستم کنترل آتش پیشرفته‌تر و فضای بیشتری برای حمل مهمات است. سیکورسکی اس-۶۱آر
سیکورسکی اس-۶۱آر یک هلیکوپتر دوموتورهٔ ترابری یا امداد و نجات است. ورژن اس-۶۱ سی کینگ این هلیکوپتر زیر امتیاز شرکت آگوستا ساخته شده و ای اس-۶۱آر نام دارد. اس-۶۱آر در نیروی هوایی ایالات متحدهٔ آمریکا با نام‌های سی اچ-۳سی/ئی سی کینگ و اچ اچ-۳ئی جولی گرین جاینت و در گارد ساحلی ایالات متحده با نام اچ اچ-۳اف پلیکان خدمت نموده‌است. کاوازاکی سی-۲
کاوازاکی سی-۲ () هواپیمای ترابری نظامی با ابعاد متوسط ، دو موتور توربوفن ،برد طولانی و سرعت زیاد توسط صنایع سنگین کاوازاکی (KHI) برای نیروی هوایی دفاعی ژاپن توسعه یافته‌است . در سال ۲۰۰۱ وزارت دفاع ژاپن در پی تصمیم برای نوسازی ناوگانهای فرسوده و نیاز به هواپیمای ترابری جدید، شروع به تحقیق و برنامه‌ریزی برای تهیه ۴۰ فروند هواپیما و جایگزین نمودن در ناوگانهای فرسوده بجای کاوازاکی سی-۱ و سی-۱۳۰ هرکولس نمود.پس از تحقیق دربارهٔ هواپیماهای ترابری نظامی خارجی مانند سی۱۳۰جی سوپر هرکولس ، سی-۱۷گلوبمستر-۳ و ایرباس آ-۴۰۰ام وزارت دفاع ژاپن اعلام کرد هیچ یک از هواپیماهای موجود ، نیاز نیروی هوایی ژاپن را تأمین نمی‌کنند و تصمیم بر توسعه هواپیماهای موجود گرفته شد . لاکهید ال‌سی-۱۳۰
لاکهید ال‌سی-۱۳۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۵۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت. ایرباس هلیکوپترز
ایرباس هلیکوپترز یکی از سه گروه صنعتی هوافضای بزرگ دنیاست و از نظر حجم معاملات در رتبه اول بین تمامی شرکت‌های هلیکوپترسازی قرار می‌گیرد. این شرکت از نظر تنوع تولیدات نیز بالاترین رتبه را در میان همتایان خود دارد و از بالگردهای سبک تک‌موتوره گرفته، تا بالگردهای سبک و متوسط دوموتوره و همچنین بالگردهای متوسط و سنگین ترابری، هم در مدل‌های نظامی و هم در مدل‌های غیرنظامی، در کارخانه‌های آن تولید می‌شوند. در سال ۲۰۰۶ بیش از ۹۵۰۰ هلیکوپتر ایرباس هلیکوپترز در خدمت ۲۵۰۰ مشتری این شرکت از ۱۳۹ کشور بوده‌اند. هاوکر تورنادو
هاوکر تورنادو یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. آئروسپاسیال اس‌آ ۳۳۰ پوما
آئروسپاسیال اس‌آ ۳۳۰ پوما بالگرد دوموتوره چندمنظوره و ترابری تاکتیکی فرانسوی است. این بال‌گرد در شرکت هوانوردی سود طراحی و تولید شده و پس از ادغام شرکت سود-اویاسیون و نورد و ایجاد شرکت آئروسپاسیال تولید آن در این شرکت ادامه یافت. پوما تحت لیسانس آئروسپاسیال در رومانی و با عنوان آی‌ای‌آر ۳۳۰ و بدون لیسانس در آفریقای جنوبی با نام‌های دنل رویوالک و Atlas Oryx تولید شده‌است. موفقیت تجاری پوما موجب شد تا مدل‌های ارتقا یافته‌ای از آن مانند سوپر پوما و آ۵۳۲ کوگار نیز از دهه ۱۹۹۰ تاکنون در شرکت ایرباس هلیکوپترز تولید شوند. نیروی هوایی عراق
*لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس (۹) فروند ایرباس
در تاریخ ۲۹ فوریه ۲۰۰۸، شرکت دفاعی هوافضایی اروپا، مالک اسبق ایرباس، برنده مناقصه ساخت ۱۷۹ فروند هواپیمای ام‌آرتی‌تی برای جایگزینی ناوگان قدیمی سوخت‌رسان نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا شد. ارزش این معامله ۴۰ میلیارد دلار برآورد شده‌است. بیشتر قسمت‌های این هواپیما در کارخانه‌های ایرباس در اروپا ساخته می‌شوند و نهایتاً در مرکز جدیدی که ایرباس در ایالات متحده آمریکا دایر کرده، مونتاژ می‌شوند. این هواپیما در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا با نام کی‌سی-۳۰ شناخته می‌شود. نورثروپ وای‌اف-۲۳
نورثروپ وای‌اف-۲۳ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ نورثروپ و مک‌دانل داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۸۹–۹۰ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. نورثروپ/مکدانل داگلاس وای اف-۲۳ یک هواپیمای جنگنده مخفی کار (رادارگریز)، نسل پنجم و اثباتگر تکنولوژی طراحی شده برای نیروی هوایی ایالات متحده است. جنگنده‌ای که در نهایت برای رقابت در پروژه جنگنده تاکتیکی پیشرفته (Advanced Tactical Fighter) ایالات متحده ساخته شده بود تا برای قرارداد تولید با لاکهید وای اف ۲۲ رقابت کند. دو نمونه اولیه از وای اف ۲۳ ساخته شد، با نام‌های مستعار "بیوه سیاه II" و " شبح خاکستری". در دهه ۱۹۸۰، نیروی هوایی ایالات متحده به دنبال جایگزینی برای هواپیماهای جنگنده خود، به خصوص برای مقابله با جنگنده‌های پیشرفته سوخو سوخو ۲۷ و میکویان گورویچ میگ ۲۹های نیروی هوایی شوروی بود. چندین شرکت طرح‌های پیشنهادی خود را ارائه دادند؛ نیروی هوایی ایالات متحده پیشنهادهایی از نورثروپ و لاکهید را انتخاب کرد. نورثروپ با مکدانل داگلاس برای توسعه وای اف ۲۳ تیمی را تشکیل داد، در حالی که لاکهید، بوئینگ و ژنرال داینامیکس وای اف ۲۲ را توسعه دادند. طرح نورثروپ دارای پنهان‌کاری بیشتر (رادارگریزتر)، قابلیت حمل تسلیحات بیشتر، شعاع عملیاتی بالاتر و سریعتر بود، ولی چابکی (قابلیت مانور) کمتری از رقیبش داشت. پس از یک فرایند توسعه و ارزیابی چهار ساله، وای اف ۲۲ در سال ۱۹۹۱ برنده شد و با عنوان لاکهید مارتین اف ۲۲ رپتور وارد چرخه تولید شد. نیروی دریایی ایالات متحده در نظر داشت از نسخه تولیدی جنگنده تاکتیکی پیشرفته ATF به عنوان مبنایی برای جایگزینی اف ۱۴ استفاده کند، اما این برنامه بعداً لغو شد. دو نمونه اولیه وای اف-۲۳ در سال ۲۰۱۰ در موزه به نمایش گذاشته شدند. هاوکر سیدلی پی.۱۱۲۷
هاوکر سیدلی پی. ۱۱۲۷ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. رولز-رویس هلدینگ
موتور مرلین در بسیاری از هواپیماهای انگلیسی جنگ جهانی دوم از قبیل: هاوکر هاریکن، سوپرمرین اسپیت‌فایر، دی هاویلند موسکیتو (دو موتوره)، آورو لنکستر (چهار موتوره)، ویکرز ولینگتن به کار گرفته شد. این موتور همچنین در هواپیمای آمریکایی پی-۵۱ ماستنگ را رقیبی برای بهترین جنگندهٔ زمان خود تبدیل کرد. موتور مرلین آن به وسیلهٔ شرکت پاکارد زیر لیسانس ساخته شد. بیش از ۱۶۰٫۰۰۰ موتور مرلین تولید شد که ۳۰٫۰۰۰ دستگاه آن به وسیلهٔ شرکت فورد موتور در ترفورد پارک منچستر ساخته شد. در طول جنگ، کلیه پروازهای آزمایشی رولزرویس در فرودگاه صحرایی هاکنال انجام می‌شد. لاکهید سی-۱۴۱ استارلیفتر
هواپیمای سی-۱۴۱ استارلیفتر یک هواپیمای ترابری نظامی راهبردی در حال خدمت برای ایر موبیلیتی کامند (فرماندهی جابه جایی هوایی) (به انگلیسی:Air Mobility Command) نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا بود. این هواپیما برای جایگزینی هواپیماهای باربری با موتور پیستونی نظیر داگلاس سی-۱۲۴ گلوبمستر ۲ ساخته شد، این هواپیما بر اساس الزامات سال ۱۹۶۰ طراحی و در سال ۱۹۶۳ نخستین پرواز خود را انجام داد، ساخت هواپیما برای تحویل ۲۸۵ فروند از پیش شرط شده در ۱۹۶۵ آغاز گردید، ۲۸۴ عدد برای نیروی هوایی و یک عدد جهت استفاده در دیدبانی هوایی برای سازمان ملی هوانوردی و فضایی آمریکا (ناسا) ساخته شد. این هواپیما برای حدود ۴۰ سال در حال خدمت رسانی باقی‌ماند تا اینکه آخرین فروند از آن در سال ۲۰۰۶ توسط نیروی هوایی ایالات متحده از خدمت خارج گردید و پس از آن با هواپیمای سی-۱۷ گلوبمستر ۳ جایگزین شد. نیروی هوایی سلطنتی استرالیا
لاکهید سی۱۳۰ هرکولس تعدادی ۱۹۸۰ لاکهید سی-۱۲۱ کونستلیشن
لاکهید سی-۱۲۱ کونستلیشن یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۴۷ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. ال-۱۵۹ الکا
ال-۱۵۹ الکا یک جنگنده رزمی سبک تولید شرکت Aero Vodochody است که به سفارش نیروی هوایی جمهوری چک ساخته شده‌است اولین مدل این جنگنده در سال ۱۹۹۷ اولین پرواز خود را انجام داد و از سال ۲۰۰۰ وارد نیروی هوایی جمهوری چک شد. این جنگنده در سه نوع یک سرنشینه با عنوان ال - ۱۵۹ ای و نمونه دو سرنشینه با عنوان ال - ۱۵۹ بی او ال - ۱۵۹ تی توسعه داده شد. به دلیل اشباع بازار از جنگنده‌های مشابه و بعضاً بهتر وواین همچنین اصل همیشگی نقش داشتن سیاست و امور سیاسی در فروش جنگافزار این جنگنده نتوانست موفقیت مدلهای پیشین خود (ال_۳۹ و ال_۵۹) را در فروش کسب کند و حتی مدتی خط تولید این هواپیما هم بسته شد. در نهایت با سفارش چند کشور از جمله عراق کور سوی امیدی برای کمپانی سازنده شکل گرفت و خط تولید آن براه افتاد. بیشتر ال_۳۹های ساخته شده در کشور چک موجود می‌باشند که درصد زیادی از آنها به دلیل مشکلات مالی رزرو هستند و گفته می‌شود که شاید آنها مثل برخی از ال۳۹ها راهی آمریکا شوند تا به جت شخصی ثروتمندان آنجا تبدیل شوند. ایرباس ای۴۰۰ام اطلس
ایرباس اِی۴۰۰ام اطلس یک هواپیمای ترابری سنگین نظامی با ۴ موتور توربوپراپ است که توسط شرکت چندملیتی ایرباس تولید می‌شود. اِی۴۰۰ام از لحاظ اندازه، بین لاکهید سی-۱۳۰ و بوئینگ سی-۱۷ قرار دارد؛ این هواپیما می‌تواند بارهای سنگین تر از سی-۱۳۰ را حمل کند و قادر به استفاده از باندهای فرود ناهموار است. به همراه نقش ترابری، اِی۴۰۰ام می‌تواند سوخت‌گیری هوایی و تخلیه پزشکی را در هنگام نصب تجهیزات مناسب انجام دهد. لاکهید ال-۱۰۱۱ تری‌استار
لاکهید ال-۱۰۱۱ تریستار () هواپیمای پهن‌پیکر متوسط و بلند برد است، که در سال ۱۹۷۰ پس از بوئینگ ۷۴۷ و مک‌دانل داگلاس دی‌سی-۱۰ بعنوان سومین هواپیمای جت پهن‌پیکر، وارد فعالیت‌های تجاری شد. این هواپیما ظرفیت ۴۰۰ مسافر را دارا می‌باشد و با حداکثر ظرفیت خود، توانایی حرکت بدون سوخت‌گیری تا ۷٫۴۱۰ کیلومتر را دارد. در فاصله سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴ شرکت لاکهید کورپوریشن شمار ۲۵۰ فروند هواپیمای لاکهید ال-۱۰۱۱ تریستار را تولید نمود. تی-۹۰
خریداری تی-۹۰ توسط هند با توجه به تأخیر در تکمیل طراحی تانک هندی آرجون و خرید تانک‌های اوکراینی تی-۸۰یودی توسط پاکستان صورت گرفت. همچنین شباهت تی-۹۰ و تی-۷۲ (تانک دیگر ارتش هند) و اشتراک لجستیکی ۶۰ درصدی این دو تانک که تولید، آموزش و تعمیر و پشتیبانی از آن را برای ارتش هند ساده‌تر می‌کند، در این انتخاب نقش مهمی داشت. در سال ۲۰۰۷ هم قراردادی به ارزش ۱٫۲۳ میلیارد دلار برای تولید مشترک ۳۴۷ دستگاه مدل ارتقایافته تی-۹۰ام بین هند و روسیه به امضا رسید. بر اساس برنامه ارتش هند بین سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۲۰ بایستی ۱۶۴۰ دستگاه تی-۹۰ در ارتش هند فعال باشند. دولت قبرس نیز در سال ۲۰۰۹ بودجه لازم برای خرید ۴۱ دستگاه تی-۹۰ را در اختیار ارتش قرار داد اما یک سال بعد اعلام شد تی-۸۰ به جای تی-۹۰ از سوی قبرس خریداری خواهد شد. گزارش‌هایی در مورد احتمال خرید تی-۹۰ توسط ونزوئلا، عربستان، و لیبی هم منتشر شده که به واقعیت نپیوست. هواپیمای روز قیامت
بوئینگ ئی-۶ مرکوری (بانام سابق ئی-۶ هرمس) یک مرکز فرماندهی هوایی و رله ارتباطی بر اساس بوئینگ ۷۰۷ است. نخستین ئی-۶ تولید شده توسط بخش دفاعی شرکت بوئینگ در ژوئیه ۱۹۸۹ به خدمت نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا درآمد و جایگزین لاکهید ئی‌سی-۱۳۰ شد. این پلتفرم، که اکنون به استاندارد ئی-۶ بی تغییر یافته‌است، دستورالعمل‌هایی را از اداره فرماندهی ملی به زیردریایی‌های حامل موشک‌های بالستیک، مأموریتی موسوم به TACAMO (آماده باشید و حرکت کنید)، می‌رساند. مدل ئی-۶ بی که در اکتبر ۱۹۹۸ وارد خدمت شد. تا سال ۱۹۹۱ تولید شد و آخرین مدل تغییریافته و بهینه‌سازی شده از بوئینگ ۷۰۷ بود. بوئینگ ۷۴۷
در سال ۱۹۶۳ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا شروع به مطالعه درارهٔ پروژه‌های ساخت هواپیماهای ترابری سنگین کرد. با این که در آن زمان هواپیمای لاکهید سی-۱۴۱ استارلیفتر در عرصهٔ هوانوردی آغاز به خدمت کرده‌بود اما نیروی هوایی به دنبال هواپیمایی بزرگ‌تر می‌گشت که بتواند پاسخگوی نیازهای این نیرو باشد؛ از جمله این نیازها می‌توان به هواپیمایی پهن‌پیکرتر اشاره کرد تا بتواند محموله‌های عریض را در درون آن جای داد. چون تا آن هنگام هیچ هواپیمایی توانایی جابجایی این گونه محموله‌ها را نداشت. نتیجهٔ این پژوهش‌ها معلوم شدن الزامات ابتدایی برای CX-HLS سامانه لجستیک سنگین در مارس ۱۹۶۴ یعنی هواپیمایی با ظرفیت بارگیری توانایی دست‌یابی به سرعت ۰٫۷۵ ماخ () و بردی معادل بود. یکی دیگر از الزامات هواپیمای مورد نظر، داشتن دَری بزرگ برای بارگیری در قسمت دماغهٔ هواپیما بود. داگلاس سی-۷۴ گلوبمستر
هواپیمای داگلاس سی-۷۴ گلوبمستر ، یک هواپیمای ترابری سنگین بارهای هوایی از آن ایالات متحده است که توسط شرکت هواپیماسازی داگلاس در لانگ بیچ کالیفرنیا ساخته شد. لاکهید وای‌اف-۱۲
لاکهید وای‌اف-۱۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. بریتیش ایروسپیس سی هاریر
بریتیش ایروسپیس سی هاریر یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر سیدلی در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بوده‌است. سید موسی نامجو
وزیر دفاع جمهوری اسلامی ایران در حادثه سقوط پرواز هرکولس سی-۱۳۰ نیروی هوایی ارتش ایران ۱۳۶۰ همراه با تعدادی از فرماندهان نظامی دیگر کشته شد. این گروه در حال بازگشت از مأموریت بررسی وضعیت جبهه‌ها پس از عملیات موفق‌آمیز عملیات ثامن‌الائمه بودند. لاکهید ال-۱۰۴۹ سوپر کانستلیشن
نمونه تجاری مدل:ال-۱۰۴۹بی، پیشرانه چهار موتور R-3350 972-TC-18DA-۱ توربو کمپوند - ۴۸ فروند. نمونه ساخته شده ویژه ترابری برای شرکت سی بُرد اند وسترن ایرلاینز با همان موتورهای اِل-۱۰۴۹سی. ۴ فروند. نمونه مسافربری ال-۱۰۴۹دی ۲۸ فروند لاکهید مارتین دسرت هاوک ۳
لاکهید مارتین دسرت هاوک ۳ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید مارتین در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی زمینی بریتانیا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۲۰۰۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت. داگلاس دی‌سی-۸
داگلاس دی‌سی-۸ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ شرکت هواپیماسازی داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۵۸–۱۹۷۲ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما یونایتد ایرلاینز بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. در دهه ۹۰ میلادی از موتور سی‌اف‌ام اینترنشنال سی‌اف‌ام۵۶ به منظور به‌روز رسانی این هواپیما استفاده شده است. جنرال الکتریک اف۱۱۰
موتور GE-129 با رانش ۱۳۱ کیلونیوتن امروزه در ۴۰ فروند هواپیمای استرایک ایگل نیروی هوایی کره جنوبی درحال خدمت است. این نخستین بار در تاریخ است که یک جنگنده از خانوادهٔ اف-۱۵ با موتور جنرال الکتریک پرواز می‌کند. زیرا پیش از این، همهٔ مدلهای اف-۱۵ ایگل و استرایک ایگل از موتور پرت اند ویتنی اف۱۰۰ بهره می‌بردند. این موتور امروزه با یک همکاری مشترک بین سامسونگ کره و جنرال الکتریک آمریکا در کرهٔ جنوبی تولید انبوه می‌شود. همچنین نیروی هوایی سنگاپور هواپیماهای اف-۱۵-اس‌جی و نیروی هوایی عربستان نیز هواپیماهای اف-۱۵-اس‌ای خود را با موتور GE-129 مجهز کرده‌اند. ویکی‌پدیای انگلیسی لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس
حتی مدل فوق‌العاده مسلحی از این هواپیما با نام لاکهید ای‌سی-۱۳۰ اسپکتر/اسپوکی با قدرت آتش سنگین برای مأموریت‌های تهاجمی ساخته شده‌است. هاینکل اچ‌دی ۱۷
هاینکل اچ‌دی ۱۷ در سال ۱۹۲۳ به سفارش شرکت هواپیماسازی آمریکایی کاکس-کلمین طراحی شد. با وجود این که تولید هواگردهای نظامی بر پایه پیمان ورسای در آلمان ممنوع بود، هاینکل دو فروند از این هواگرد را در سال ۱۹۲۴ در کارخانه خود در وارنمونده با دو موتور مختلف (نپیر لاین و لیبرتی ال-۱۲) تولید نمود. در بسیاری از منابع به اشتباه تولیدکننده این هواگرد شرکت سوئدی سوانسکا آئرو نامیده می‌شوید درحالیکه در حقیقت منابع رسمی آلمانی برای مخفی نگاه داشتن موضوع تولید این هواگرد نظامی، مسئله را اینگونه مطرح می‌کردند. هاینکل برای پوشیده نگاه داشتن مشارکت آلمانی‌ها در این طرح، دو هواگرد تولید شده را نیز از طریق شرکت تابعه خود در لیدینگو سوئد در سال ۱۹۲۴ به ایالات متحده صادر کرد. لاکهید ای‌پی-۳سی اوریون
لاکهید ای‌پی-۳سی اوریون یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا و استرالیا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی سلطنتی استرالیا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. سیکورسکی یواچ-۶۰ بلک هاوک
یواچ-۶۰ بلک هاوک یا «شاهین سیاه» (به انگلیسی: Black Hawk UH-60) هلیکوپتر نظامی چندمنظوره و ترابری تاکتیکی آمریکایی است. این هلیکوپتر دوموتوره و چهارپره در شرکت سیکورسکی طراحی شده و تولید می‌شود. لاکهید سی-۱۴۱ استارلیفتر
سی-۱۴۱ اِی مدل اصلی هواپیمای استارلیفتر، سی-۱۴۱ اِی تعیین شده بود، که می‌توانست ۱۵۴ مسافر، ۱۲۳ چترباز یا هشتاد برانکارد برای مجروحان در کنار محل نشستن برای ۱۶ را حمل نماید، همه ۲۸۴ فروند از مدل اِی ساخته شدند، سی-۱۴۱ ای در آوریل ۱۹۶۵ وارد خدمت رسانی شد، خیلی زود مشخص شد که گنجایش حجمی هواپیما در مقایسه با گنجایش حمل بار تقریباً کم است، این هواپیما باید از فضای فیزیکی خود کم می‌کرد پیش از آن که به محدودیت وزنی خودش اشکال وارد شود، سی-۱۴۱ ای می‌توانست ده عدد تخته بار اصلی استاندارد ۴۳۶ ال را حمل نماید و ظرفیت کل حمل بار آن ۲۸٬۹۰۰ کیلوگرم بود. این هواپیما همچنین می‌توانست بارهای ویژه مانند موشک مینیتمن را جابه‌جا نماید. ناسا لاکهید سی-۱۴۱ نمایشی را فراهم آورد که ال-۳۰۰ نام گرفت، هواپیمایی که برای خانه تلسکوپ رصدخانه هوابرد کویپر و پرواز در ارتفاعات بسیار زیاد بهبود یافته بود، این هواپیمای ان سی-۱۴۱ ای ناسا هم‌اکنون در مرکز پژوهش‌های آمس ناسا در میدان هوایی فدرال مافت واقع در ایالت کالیفرنیا نگهداری می‌شود. سی-۱۴۱ بی در هنگام خدمت رسانی، سی-۱۴۱ نشان داد که پیش از آن که پر و انباشته شود گنجایش حجمی آن پر می‌شد، بدین معنی که اغلب هواپیما گنجایش حمل وزن اضافه داشت که به هدر می‌رفت چراکه محل حمل بار پر بود. برای درست کردن اشکال دیده شده در مدل اصلی و بهره بردای از همه ظرفیت‌های سی-۱۴۱، همه ناوگان ۲۷۰ تایی در حال خدمت سی-۱۴۱ ای کشیده تر شدند و گنجایش حداکثر حجم بار مورد نیاز به آن‌ها اضافه شد. برنامه تبدیل بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۲ رخ داد و نخستین این هواپیماها در دسامبر ۱۹۷۹ تحویل داده شد. این هواپیمای بهبود یافته سی-۱۴۱بی نام گرفت. تخمین زده شده بود که برنامه کشیده تر شدن هواپیما و در شرایطی که گنجایش آن افزایش یافته بود باعث شود ۹۰ فروند از هواپیمای جدید خریداری شود. همچنین یک بوم مخزن برای سوخت‌گیری هوایی به هواپیما افزوده شد. بدنه هواپیما با افزودن دو بیرون زدگی پیش و پس از بال‌ها پهناور تر شده بود. در مجموع ۷٬۱۱ متر به طول بدنه افزوده شد و این اجازه را به هواپیما داد تا ۱۰۳ برانکارد برای مجروحان، ۱۳ تخته بار استاندارد، ۲۰۵ سرباز، ۱۶۸ چترباز و افزایش‌های معادل در سایر بارها را جابه‌جا نماید. سول ۲ در سال ۱۹۹۴، همه ۱۳ فروند سی-۱۴۱بی با انجام اصلاحاتی به سول ۲ (ماموریت‌های ویژه سطح پایین ۲: Special Operations Low-Level II) تبدیل شدند، که به هواپیما توانایی پرواز در سطوح پایین به هنگام شب را می‌داد، تجهیزات ناوبری به آن افزوده شد و دفاع متقابل آن بهبود یافت. این هواپیما توسط فرماندهی حمل و نقل هوایی به همراه فرماندهی ماموریت‌های ویژه نیروی هوایی (AFSOC) مورد استفاده قرار گرفت. سی-۱۴۱ سی همه ۶۰ فروند سی-۱۴۱ در درازای دهه ۱۹۹۰ به پیکربندی مدل سی-۱۴۱سی بهبود پیدا کردند، در این مدل سیستم‌های ارتباطات و ناوبری هوایی بهبود برای به روز نگه داشتن هواپیما بهبود پیدا کرد، در این مدل همچنین برخی نمونه‌های نخست فناوری کابین خلبان شیشه‌ای وارد شده بود. همچنین برخی ابزارهای مکانیکی و الکترومکانیکی با معادل‌های الکترونیکی جایگزین شدند. بوئینگ سی-۱۷ گلوبمستر ۳
سی-۱۷ گلوبمستر ۳ پس از لاکهید سی-۵ گالکسی بزرگترین و مجهزترین هواپیمای باربری موجود در نیروی هوایی آمریکا می‌باشد. این هواپیما توانایی رساندن انواع بار و نیروها را با سرعت بالا به پایگاه‌های منطقهٔ نبرد دارد. این هواپیما در عین حال می‌تواند نیروهای تاکتیکی را از جایی به جایی دیگر جابه‌جا کند. دیگر ویژگی آن توانایی جابه‌جایی مجروحان جنگی در شرایط سخت است. این توانایی‌های متفاوت باعث افزایش قدرت ناوگان باربری نیروی هوایی آمریکا در سراسر جهان شده‌است. اثرگذاری حمل نیروها با هواپیما به توانایی آن‌ها در انتقال سریع و مداوم نیروها به نزدیک‌ترین مکان ممکن در میدان جنگ مربوط است. داگلاس دی‌سی-۴
داگلاس دی‌سی-۴ یک هواپیمای مسافربری پروانه‌ای است که توسط شرکت هواپیمایی داگلاس، تولید شده‌است. این هواپیما در دوران جنگ جهانی دوم، در حمل و نقل هوایی برلین بکار می‌رفته و تا دهه ۱۹۶۰ میلادی، این هواپیما کاربرد نظامی نیز داشته‌است. از سال ۱۹۴۵ بسیاری از شرکت‌های هوایی، از آن به عنوان هواپیمای غیرنظامی استفاده نموده‌اند. لاکهید سی-۱۴۱ استارلیفتر
نمونه اولیه پس از تولید یک برنامه آزمایش‌های پرفشار را آغاز نمود شامل تحویل نخستین هواپیما با شماره سریال ۸۰۳۷–۶۳ به گروه حمل و نقل هوایی ۱۷۰۷ام از خدمات حمل و نقل هوایی نظامی (MATS) در تاریخ ۱۹ اکتبر ۱۹۶۴ و در پایگاه نیروی هوایی تینکر واقع در شهر اوکلاهما سیتی، آزمایش‌ها ادامه پیدا کرد و در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۵ گواهی نامه مجوز حمل و نقل هوایی فدرال برای هواپیما بدست آمد. نخستین تحویل به یک واحد عملیاتی به شماره سریال ۸۰۸۰–۶۳ در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۶۵ به اسکادران حمل و نقل هوایی ۴۴ام، گروه حمل و نقل هوایی ۱۵۰۱، پایگاه نیروی هوایی تراویس واقع در کالیفرنیا اتفاق افتاد. اگرچه آزمایش عملیاتی ادامه پیدا کرد، به علت درگیری نظامی ایالات متحده در جنوب ویتنام، سی-۱۴۱ به زودی در پروازهای عملیاتی در منطقه عملیاتی به کار گرفته شد. در ۸ ژانویه ۱۹۶۶، به دنبال انحلال خدمات حمل و نقل هوایی نظامی، همه هواپیماهای سی-۱۴۱ به فرماندهی ترابری هوایی نظامی منتقل شدند. نخستین پرواز استراتژیک ترابری در عملیات سپر صحرا پرواز یک هواپیمای سی-۱۴۱ فرماندهی ترابری هوایی نظامی از شاخه هوایی نظامی ۴۳۷ام از پایگاه نیروی هوایی چارلستون در کارولینای جنوبی و در تاریخ ۷ اوت ۱۹۹۰ انجام شد. سی-۱۴۱ ثابت کرد که یک هواپیمای ترابری پرقدرت در عملیات سپر صحرا یا عملیات طوفان صحرا است و در طول ۸٬۵۳۶ مأموریت ترابری، ۱۵۹٬۴۶۲ تن بار و ۹۳٬۱۲۶ مسافر را جابه‌جا نمود. در ۱ جون ۱۹۹۲، به دنبال انحلال فرماندهی ترابری هوایی نظامی ایالات متحده، همه هواپیماهای سی-۱۴۱ و شاخه‌های (گروه‌های) ترابری هوایی که به آن‌ها اختصاص یافته بود به فرماندهی تازه تأسیس حمل و نقل هوایی (فرماندهی حمل و نقل هوایی ایالات متحده :AMD: Air Mobility Command) فرستاده شد. هواپیماهای سی-۱۴۱ متعلق به فرماندهی اندوخته نیروی هوایی ایالات متحده (AFRC: Air Force Reserve Command) و گارد ملی هوایی ایالات متحده (ANG: Air National Guard) و واحدهای آن‌ها نیز به فرماندهی حمل و نقل هوایی فرستاده شدند. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۴، سی-۱۴۱ در تمام وظایف خود در واحدهای نیروی هوایی ایالات متحده خارج شد و تنها وظایفش در واحدهای اندوخته نیروی هوایی و گارد ملی هوایی برای پاسخ دهی به باقی‌مانده مدت خدمات عملیاتی خود محدود شد. به همین ترتیب در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۵ تنها هشت هواپیمای سی-۱۴۱ همچنان در پرواز بود که همگی به شاخه ترابری هوایی ۴۴۵ام از اندوخته نیروی هوایی واقع در پایگاه هوایی رایت-پترسون متعلق بودند، در سال‌های ۲۰۰۵٬۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ هواپیماهای سی-۱۴۱ متعلق به شاخه ترابری هوایی ۴۴۵ام بیشتر برای تخلیه اعضای مجروح در مأموریت‌هایی در عراق و افغانستان شرکت داشتند و هشت هواپیمای باقی‌مانده در سال ۲۰۰۶ به‌طور رسمی بازنشسته شدند. در سال ۱۹۹۴، یکی از هواپیماها در پایگاه هوایی رایت-پترسون توسط خدمه آن به عنوان هانوی تاکسی (شماره سریال نیروی هوایی: ۰۱۷۷–۶۶) شناخته شد، نخستین هواپیمایی که در سال ۱۹۷۳ برای انجام عملیات بازگشت به خانه در روزهای پایانی جنگ ویتنام به منظور بازگرداندن اسیران جنگی ایالات متحده به خانه در شمال ویتنام فرود آمد. در سال ۲۰۰۵، هانوی تاکسی و دیگر هواپیماها توسط نیروی هوایی سردسته هوایی عملیاتی انتخاب شدند که برای تخلیه کسانی که در جریان طوفان کاترینا پناهنده شده بودند در جریان بود، این هواپیما به همراه سایر هواپیماها در این عملیات‌ها هزاران نفر از جمله بیماران و آسیب دیدگان نیازمند خدمات پزشکی را جابه‌جا و تخلیه نمودند. در ۵ می ۲۰۰۵ و در زمان اعلام بازنشستگی هشت فروند سی-۱۴۱ باقی‌مانده، هانوی تاکسی پروازهایی را آغاز نمود که در آن برای جانبازانی که برخی از آن‌ها از جمله اسیران جنگ ویتنام بودند که سوار بر این هواپیما به میهن بازگشته بودند را آغاز نمود تا برای آن‌ها فرصتی باشد برای تجربه دوباره پرواز با سی-۱۴۱ پیش از بازنشستگی رسمی این هواپیما.در ۶ می ۲۰۰۶، هانوی تاکسی با هدایت سرهنگ جیمز اف. بلکمن (Col. James F. Blackman) و سرهنگ بنجامین جوهانسون (Col. Benjamin Johnson) برای آخرین بار به پرواز درآمد و در پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون به زمین نشت و با شرکت در مراسم رسمی بازنشستگی برای نمایش به موزه ملی نیروی هوایی ایالات متحده واقع در این پایگاه هوایی در نزدیکی دیتون تحویل داده شد. لاکهید ال-۱۳۳
لاکهید ال-۱۳۳ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا بوده‌است. لاکهید مارتین
از هواگردهای تولیدشده توسط این شرکت می‌توان به: اف-۱۶، اف-۲۲، اف-۱۱۷ و اف-۳۵ اشاره کرد. لاکهید ای‌اچ-۵۶ چه‌یه‌نه
لاکهید ای‌اچ-۵۶ چه‌یه‌نه یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. تنها ۱۰ فروند از این بالگرد ساخته شد و به مرحله تولید انبوه نرسید. این بالگرد در رقابت با هیوز آپاچی شکست خورد و آپاچی توسط ارتش آمریکا پذیرفته شد. لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور
دو اف-۲۲ آزمایشی اول در قالب بلوک ۱٫۰ برای پروازهای آزمایشی ساخته شدند. هواپیمای سوم در قالب بلوک ۲٫۰ ساخته شد و کاربرد آن برای نمایش ساختار داخلی بدنه و آزمایش واردکردن بار ساختاری کامل روی هواپیما بود. شش هواپیمای آزمایشی دیگر در بلوک ۱۰ و با هدف توسعه و آزمایش بهبودها ساخته شدند؛ کیفیت دو هواپیمای آخر این بلوک در حد جت‌های عملیاتی ارزیابی شده‌است. ادامه تولید شامل ۳۷ هواپیمای آموزشی در بلوک ۲۰ و ۱۴۹ هواپیمای جنگی در بلوک ۳۰/۳۵ بود؛ یکی از هواپیماهای بلوک ۳۵ برای علوم پروازی در پایگاه نیروی هوایی ادواردز استفاده می‌شود. لاکهید مارتین سی گوست
لاکهید مارتین سی گوست یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید مارتین در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. شرکت سهامی هواپیمائی ایران
شرکت هواپیمائی ایران در آغاز فعالیت و در اوایل سال ۱۳۲۴ شمسی، سه فروند هواپیمای ترابری نظامی داگلاس سی - ۴۷ داکوتا را از مزایده تجهیزات مازاد ارتش آمریکا خریداری کرد. این هواپیماها پس از تغییر کاربری به نوع مسافربری داگلاس دی‌سی-۳ در ۲۶ اردیبهشت سال ۱۳۲۶ وارد تهران شدند. در ادامه هواپیمائی ایران با خرید تعداد بیشتری از هواپیمای داگلاس دی‌سی-۳، ناوگان خود را گسترش داد و نهایتا به تملیک و بهره برداری ۲۰ فروند از این نوع هواپیما رسید. لاکهید دابلیو پی-۳دی اوریون
لاکهید دابلیو پی-۳دی اوریون یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد اداره ملی اقیانوسی و جوی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۷۵ میلادی مورد استفاده قرار گرفت. هاوکر هانتر
هاوکر هانتر هواپیمای جت جنگنده فروصوت بریتانیایی است که شرکت هاوکر سایدلی آن را در دهه ۱۹۵۰ طراحی کرد. هاوکر هانتر هواپیمایی تک‌موتوره و تک‌سرنشینه بود که مانورپذیری و عملکرد پروازی بسیار جالبی در ارتفاع پایین داشت و سال‌ها در نیروی هوایی بریتانیا و بیست کشور دیگر دنیا فعال بود و در نبردهای متعددی در نقاط مختلف دنیا شرکت داشت. هنوز هم با وجود گذشت بیش از ۶ دهه از طراحی آن در ارتش لبنان از این هواپیما استفاده می‌شود. لاکهید کونستلیشن
لاکهید کونستلیشن یک هواپیماى ساختِ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۴۳–۱۹۵۸ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ غیرنظامی این هواپیما ترنس ورلد ایرلاینز بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. سیکورسکی اس-۶۱آر
سیکورسکی ریسک کرده و پیش نمونه اس-۶۱آر را به عنوان هلیکوپتری متعلق به بخش خصوصی ساخت. نخستین پرواز آن در سال ۱۹۶۳ بود. در خلال ساخت آن نیروی هوایی ایالات متحدهٔ این هلیکوپتر را سفارش داد که نامش سی اچ-۳سی گذاشته شد. نیروی هوایی از سی اچ-۳سی برای نجات خلبانان سرنگون شده بهرهبرداری کرد. ورژن سی اچ-۳ئی که دارای موتورهای نیرومندتری بود در سال ۱۹۶۵ ساخته شد. لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲
پروژه طراحی و تولید اِف-۳۵ بزرگترین و پرهزینه‌ترین در نوع خود در تاریخ نظامی جهان است. دولت آمریکا هزینه نهایی این پروژه را یک تریلیون دلار برآورد کرده‌است. آمریکا تا اکتبر ۲۰۱۸ سفارش خرید ۳۰۰۰ فروند اِف-۳۵ را دریافت کرد و ارتش اسراییل و بریتانیا چند فروند آن را در اختیار دارند. علاوه بر اسرائیل و بریتانیا؛ ژاپن، کره جنوبی، ترکیه و ایتالیا هم از آمریکا اِف-۳۵ خریداری کرده‌اند. داگلاس دی‌سی-۳
داگلاس دی‌سی-۳ هواپیمای دوموتوره حمل و نقل ساخت شرکت هواپیماسازی داگلاس بود که در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ صنعت هواپیمایی جهان را دگرگون کرد. اسکادران ۳۷ نیروی هوایی سلطنتی استرالیا
اسکادران ۳۷ یک اسکادران هوایی متوسط تاکتیکی نیروی هوایی سلطنتی استرالیا (RAAF) است. هواپیمای لاکهید مارتین سی-۱۳۰جی سوپر هرکولس از پایگاه فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی استرالیا در پایگاه ریچموند کنترل و اداره می‌شود. این اسکادران در هنگام جنگ جهانی دوم، جنگ ویتنام، جنگ در افغانستان و عراق و مداخله نظامی علیه داعش با پرواز هواپیماهای حمل و نقل حضور فعالی داشت. این کشور همچنین از عملیات بشردوستانه و صلح آمیز استرالیا در سراسر جهان، از جمله در سومالی، تیمور شرقی، بالی، پاپوا گینه نو و فیلیپین پشتیبانی کرده‌است. این اسکادران در ژوئیه سال ۱۹۴۳ در فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی استرالیا در ویلیامز، ویکتوریا تشکیل شد و مجهز به لاکهید مدل ۱۸ لوداستار بود که در استرالیا، گینه نو و هند شرقی هلند فعالیت می‌کرد. پس از پایان جنگ، پرواز داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین آغاز شد. اما دو سال بعد در سال ۱۹۴۶ منحل شد. در پاسخ به نیازهای فزاینده حمل و نقل هوایی استرالیا در طول جنگ ویتنام، این اسکادران در فوریه ۱۹۶۶ در ریچموند مجدداً تشکیل شد و به هرکولس سی ۱۳۰ ای مجهز شد. در سال ۱۹۹۹ به مدل سی ۱۳۰ جی تبدیل شد و بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲ نیز سی ۱۳۰هایی را که قبلاً اسکادران ۳۶ بکار می‌گرفت را اسکادران ۳۷ از ۱۹۸۷ تا ۲۰۱۰ تحت کنترل مجدد ۸۶ بال قرار داد. لاکهید ایکس اف وی
لاکهید ایکس اف وی نتیجه پیشنهاد نیروی دریایی ایالات متحده برای ساخت یک هواپیمای قادر به برخاست و فرود عمودی (عمود پرواز) در سال ۱۹۴۸ بود. این هواپیما می‌بایستی بتواند بر سکوهای نصب شده بر روی عقب کشتی‌های متعارف نشسته یا از آن پرواز کند. دو شرکت لاکهید کورپوریشن و کانویر برای بدست آوردن قرارداد این برنامه در رقابت بودند اما در سال ۱۹۵۰ میلادی در نوع نیاز تغییراتی بعمل آمده و سرانجام در نهایت به برنامه هواپیمای عمود پرواز تحت توسعه مخصوص کشتی و قادر به محافظت و پشتیبانی کاروانها تبدیل شد. در ۱۹ آوریل ۱۹۵۱ میلادی، ساخت دو نمونه به لاکهید کورپوریشن تحت عنوان XFO-۱ (طراحی شرکت مدل ۰۱-۴۰-۰۸۱بود) سفارش داده شد. پس از اعطا قرارداد به لاکهید کورپوریشن ظرف مدت کوتاهی، بعلت تغییر کد کارخانه سازنده از O به V نام برنامه به XFV-۱ تغییر یافت. ۵٬۳۳۲ اسب بخار نیروی این هواپیما، به وسیلهٔ موتور آلیسون مدل YT۴۰-A-۱۴ ،توربوپراپ که دو تیغه سه پروانه‌ای {Contra-rotating propellers} را مخالف یکدیگر به حرکت در می‌آوردند، تأمین می‌شد. دم هواپیما به شکل سطوح چهار داگلاس سی-۱۳۳ کارگومستر
داگلاس سی-۱۳۳ کارگومستر یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ شرکت هواپیماسازی داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۵۶–۱۹۶۱ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. یوروکوپتر ئی‌سی۶۳۵
یوروکوپتر ئی‌سی۶۳۵ یک بالگرد ساختِ کارخانهٔ ایرباس هلیکوپترز است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این بالگرد نیروی هوایی پادشاهی اردن بوده‌است. لاکهید مارتین
شرکت لاکهید در طول سال‌ها فعالیت در عرصه صنایع هوافضا، همواره به‌عنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان هواپیماهای تجاری، ترابری و نظامی، جهان شناخته می‌شد. از تولیدات این شرکت می‌توان به: لاکهید پی-۳۸ لایتنینگ، لاکهید سی-۱۴۱ استارلیفتر، لاکهید سی-۵ گالکسی، لاکهید یو-۲، لاکهید ای‌سی-۱۳۰، لاکهید اس آر-۷۱ و لاکهید ایکس-۷ اشاره کرد. ایرباس ای۳۳۰ ام‌آرتی‌تی
ایرباس ای۳۳۰ ام‌آرتی‌تی () هواپیمای جت با کاربری سوخت‌گیری هوایی و ترابری است، که از سال ۲۰۰۷ تاکنون توسط شرکت ایرباس و بر پایه هواپیمای ایرباس ای۳۳۰ ساخته شده است. تاکنون ۲۶ فروند از هواپیمای ایرباس ای۳۳۰ ام‌آرتی‌تی به سفارش نیروی هوایی سلطنتی استرالیا، نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و نیروی هوایی سلطنتی سعودی تولید و تحویل داده شده است. مک‌دانل داگلاس
دفتر مرکزی این شرکت در فرودگاه بین‌المللی لامبرت-ست لوی، در نزدیکی شهر سنت لوئیس، ایالت میزوری مستقر بود، که اکنون متعلق به بوئینگ می‌باشد. از محصولات این شرکت می‌توان مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ ایگل (اف-۱۵)، مک دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت (اف-۱۸)، مک‌دانل داگلاس ام‌دی-۸۰، مک‌دانل داگلاس دی‌سی-۱۰، مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ (فانتوم)، مکدانل دوگلاس ایکس-۳۶، داگلاس ای-۴ اسکای‌هاوک و جت هوایی هریر را نام برد. فیرچایلد هیلر اف‌اچ۱۱۰۰
در اکتبر ۱۹۶۰ میلادی ارتش ایالات متحده آمریکا در یک ناقصه به ۱۲ شرکت آمریکایی سفارش ساخت یک بالگرد سبک برای شناسایی را داد و هواگردسازی هیلر، بل هلیکوپتر و هیوز هلیکوپترز جزء شرکتهایی بودند که به رقابت پرداختند. شرکت هیلر در سال ۱۹۶۱ طرح خود را به نیروهای مسلح آمریکا ارائه کرد و بالگرد ۱۱۰۰ به دلیل وزن و شرایط مناسبش، بین ۳ طرح برنده برای نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا جای گرفت. طرح‌ها ارائه‌شدند و نخستین پیش‌نمونه در سال ۱۹۶۳ پرواز کرد و مورد پذیرش قرار گرفت. در این میان، نمایندهٔ شرکت بل یعنی بل وای‌اواچ-۴ از گردونهٔ رقابت حذف شد و هیلر و هیوز به رقابت خود ادامه دادند. پس از بررسی و آنالیز هزینه‌های دو شرکت، هیوز کار خود را ارزان‌تر تمام کرد و باعث شد در سال ۱۹۶۵ نیروهای مسلح آمریکا هیلر را از گردونه حذف کنند و هیوز را برگزینند. شرکت هیلر شکایت خود را ارائه کرد ولی به نتیجه‌ای نرسید و ارتش و نیروی دریایی آمریکا بالگرد هیوز اواچ-۶ کایوس را بعنوان برندهٔ مناقصه برگزید. شرکت ایرکوت
ایرکوت یک شرکت روسی تولیدکننده هواگرد است که در مسکو واقع شده‌است. این شرکت بیشتر به عنوان سازنده سوخوی سو-۳۰ خانواده هواپیمای رهگیر/جنگنده شناخته شده‌است. این شرکت در سال ۱۹۳۲ در منطقه Transbaykal اتحاد جماهیر شوروی به عنوان کارخانه هواپیما ایرکوتسک (IAP) تأسیس شد. دولت روسیه ایرکوت را با میگ، ایلیوشین، سوخو، توپولف و یاکوولف به عنوان یک شرکت جدید به نام یونایتد ایرکرفت کورپوریشن ادغام کرد. مک‌دانل داگلاس سی-۹
مک‌دانل داگلاس سی-۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک‌دانل داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. هاوکر هورسلی
هاوکر هورسلی یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۱۹۲۵ میلادی مورد استفاده قرار گرفت. هاوکر تمپست
هاوکر تمپست یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. لاکهید پی-۲ نپتون
لاکهید پی-۲ نپتون یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. پی‌ال‌زد-۱۳۰ اورلیک
پی‌ال‌زد-۱۳۰ اورلیک یک هواگرد از نوع هواپیمای آموزشی ساخت شرکت PZL Warszawa-Okecie است. هواگرد پی‌ال‌زد-۱۳۰ اورلیک نخستین پروازش را در ۲۴ اکتبر ۱۹۸۴ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۹۴ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۵۹ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. بوئینگ ۳۰۷ استراتولاینر
تی دبلیو ای استراتولاینرهای خود را به شرکت فرانسوی ایگل آزور فروخت و این شرکت فرانسوی از آن‌ها برای پروازهای برنامه‌ریزی شده به شمال و مرکز آفریقا و بعدها به مستعمراتش در منطقه هندوچین (ویتنام و اطرافش) در شرق آسیا استفاده کرد. این ۳۰۷ها پس از آن به شرکت ویتنامی تابعه ایگل آزور فرستاده شدند و به دست تعدادی از خطوط هوایی در جنوب شرقی آسیا مورد استفاده قرار گرفتند و تا سال ۱۹۷۴ دست کم یک هواپیما برای استفاده تجاری باقی‌ماند. شرکت پن ای ام استراتولاینرهای اصلاح نشده خود را زودتر از تی دبلیو ای کنار گذاشت و آن‌ها را به تعدادی از کاربران کوچک فروخت، یک هواپیما توسط نیروی هوایی هائیتی خریداری شد که به عنوان حمل‌کننده رئیس‌جمهور هاییتی فرانسوا دوالیر مورد استفاده قرار گرفت. این هواپیما بعدها دوباره به ایالات متحده بازگردانده شد و به دست موزه اسمیتسونین خریداری شد. در دو راه اصلی پروازها انجام می شد: واشنگتن دی سی به قاهره از روی اقیانوس اطلس جنوبی و نیویورک به اسکاتلند از روی اقیانوس اطلس شمالی. آن‌ها اغلب ۳٬۴۱۵ کیلومتر (۲٬۱۲۵ مایل) را بدون توقف بین جزیره نیوفاندلند و پرستویک اسکاتلند در شمال و ۴٬۱۰۰ کیلومتر (۲٬۵۵۰ مایل) را بین ناتال در برزیل و آکرا پایتخت جمهوری غنا در جنوب پرواز می‌کردند و این یک پرواز بسیار طولانی در زمان خود بود. پس از ژوئیه ۱۹۴۲، ایستادن و سوخت‌گیری دوباره در جزیره اسنشن یک گزینه در راه پروازهای جنوبی بود و در شمال نیز ایستادن در ایسلند یا گرینلند اغلب مورد نیاز بود به ویژه پروازهایی که به سوی غرب و در برابر باد غالب انجام می شد. هنگامی که سی-۵۴ها در مسیر نیوفاندلند به پرستویک پرواز کردند، سی-۷۵ها در یک سرویس پروازی بین شهر مراکش و پرستویک بیرون از اقیانوس اطلس بکارگرفته شدند. آورو لانکاستر
آورو لانکاستر یک بمب افکن سنگین چهارموتورهٔ بریتانیایی در جنگ جهانی دوم بود. این بمب افکن به وسیلهٔ شرکت آورو برای نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا طراحی و ساخته شده بود. این هواپیما فعالیت خود را در سال ۱۹۴۲ به عنوان بمب افکن استراتژیک برای فرماندهی بمب افکن‌های نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا به گونهٔ فزاینده‌ای بر فراز اروپا آغاز کرد و تبدیل به بمب افکن سنگین اصلی نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا , نیروی هوایی پادشاهی کانادا و اسکادران‌های دیگر کشورهای همسود و دیگر کشورهای اروپایی که در نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا فعالیت داشتند شد و بمب افکن‌های همدورهٔ خود هندلی پیج هالیفاکس و شورت استرلینگ را به حاشیه راند. لانکاستر که به نام "لنک" هم شناخته می‌شد با پرتاب ۶۰۸٬۶۱۲ تن بزرگ بمب در ۱۵۶٬۰۰۰ سورتی پرواز یکی از مشهورترین و موفق‌ترین بمب افکن‌های شب پرواز جنگ جهانی دوم گردید. نیروی هوایی اکوادور
آئروسپاسیال اس‌ای ۳۱۵بی لاما، آئروسپاسیال اس‌آ ۳۳۰ پوما، آنسالدو اس‌وی‌ای، بیچ‌کرفت تی-۳۴ منتور، سسنا ای-۳۷ دراگون‌فلای، داسو میراژ ۵، داسو میراژ اف۱، فوکر اف۲۷ فرندشیپ، پی‌تی-۱۹ فیرچایلد، گلاستر متئور، هانریوت اچ‌دی.۱، هاوکر سیدلی اچ‌اس ۷۴۸، کفیر، یونکرس یو ۵۲، لاکهید ال-۱۰۰ هرکولس، لاکهید تی-۳۳، ریپابلیک پی-۴۷ تاندربولت، راین پی‌تی-۲۲، سپکت جگوار، پی-۳۵، نورث امریکن تی-۲۸، اچ‌ای‌ال دروی. جت هوایی هریر
به دنبال یک پیشرفت در شرکت موتورسازی بریستول در سال ۱۹۵۷، این شرکت موتور رانش مستقیم را طراحی نمود. کمپانی هاوکر ایرکرفت توانست در تأمین ویژگی‌های خواسته شده ناتو جهت طراحی و تولید یک جنگنده پشتیبانی تاکتیکی سبک موفق باشد. برای پیشرفت این پروژه پشتیبانی مالی از سوی خزانه علیاحضرت انگلستان صورت نگرفت اما کمک‌های مورد نیاز از سوی پروژهٔ توسعهٔ سلاح‌های متقابل ناتو (MWDP) دریافت شد.هاوکر سیدلی پی.۱۱۲۷ به‌عنوان نمونه نخستین سفارش داده شد و در دههٔ ۱۹۶۰ پرواز نمود. ناتو زیرساخت‌های ورد نیاز یک هواپیمای عمود پرواز را توسعه داد، یکی از خواست‌های ناتو این بود که این هواپیما عملکردی مانند هواپیمای اف-۴ فانتوم ۲ داشته باشد. هاوکر از یک نسخه مافوق صوت از پی. ۱۱۲۷ با نام پی. ۱۱۵۰ و همچنین هاوکر سیدلی پی.۱۱۵۴ رونمایی کرد که در آن به ویژگی‌های عمود پروازی خواسته شده ناتو پرداخته شده‌بود، پی. ۱۱۵۴ یک پیروزی برای ناتو در رقابت و توسعه این نمونه‌ها بود که ادامه پیدا کرد. لاکهید مدل ۸ سیریوس
لاکهید مدل ۸ سیریوس یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است . این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت. لاکهید پی-۳ اوریون
پی-۳ از موفق‌ترین هواپیماهای نسل خود و از معدود هواپیماهای جنگی است که در کشور سازنده خود (آمریکا) پنجاه سال سابقه فعالیت مستمر داشته‌اند. در سال ۲۰۱۰ حدود ۱۳۰ فروند از این هواپیما در نیروی دریایی آمریکا فعال بوده و تعدادی نیز در انبار ذخیره شده‌است. بر اساس برنامه نیروی دریایی در نهایت این هواپیماها با بوئینگ پی-۸ پوسایدون جایگزین خواهند شد. لاکهید پی-۳ اوریون
لاکهید پی-۳ اورایـِن هواپیمای گشت دریایی و ضد زیردریایی چهارموتوره توربوپراپ، ساخت شرکت لاکهید آمریکا است که توسط نیروی دریایی بسیاری از کشورهای جهان استفاده می‌شود. از سال ۱۹۶۲ تاکنون از این هواپیما به‌عنوان هواگرد گشت دریایی، هواپیمای اکتشافی، هواپیمای جنگی ضد کشتی، و هواپیمای جنگی ضد زیردریایی استفاده می‌شود. لاکهید اچ‌سی-۱۳۰
لاکهید اچ‌سی-۱۳۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۵۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت. اسکادران ۳۷ نیروی هوایی سلطنتی استرالیا
اسکادران ۳۷ (حمل و نقل) در ۱۵ ژوئیه سال ۱۹۴۳ در ایستگاه RAAF لاورتون، ویکتوریا، با کارمندان دو افسر و سیزده هواپیما ساخته شد. اولین فرمانده آن، رهبر اسکادران، نویل همسورث، در تاریخ ۲۱ ژوئیه وارد شد و اولین هواپیمای آن، یک نورتروپ دلتا تک موتوره (که قبلاً از اسکادران ۳۴ بود)، در ۲ اوت تحویل داده شد. این اسکادران اولین گروه از ده حمل و نقل لاکهید مدل ۱۸ لوداستار با موتورهای دوقلو در ۲۳ اوت دلتا پس از تصادف در ۳۰ سپتامبرخاموش شد. در آن زمان تعداد کارمندان این اسکادران ۱۹۰ نفر، از جمله چهل و پنج افسر را را شامل می‌شد. این در ۱۱ اکتبر سال ۱۹۴۳ عملیاتی اعلام شد، پروازهای پیک منظم از طریق استرالیا را به مقصد از جمله پرت، استرالیا غربی انجام داد. چشمه‌های داروین و آلیس، قلمرو شمالی؛ آدلاید، استرالیا جنوبی؛ مریبورو، کوئینزلند؛ و لانسستون، تاسمانی. در تاریخ ۲۷ سپتامبر سال ۱۹۶۵، وزیر هواشناسی پیتر Howson اعلام کرد که شماره قرار بود دوازده فروند هواپیمای حمل و نقل لاکهید C-130E هرکولس که توسط دولت فدرال خریداری شده بود، اسکادران دوباره پرورش داده شود. هواپیمای جدید به RAAF اجازه می‌دهد از استقرار استرالیا در جنوب شرقی آسیا حمایت کند و در عین حال به تعهدات داخلی خود عمل کند. این اسکادران در بیست و یکم در پایگاه RAAF ریچموند تشکیل شد فوریه ۱۹۶۶، تحت فرماندهی فرمانده وینگ، ران مک کیمم. به شماره پیوست ۳۶ اسکادران، که از سال ۱۹۵۸ فعالیت C-130A Hercules را به عهده داشت. نه ۴۸۶ اسکادران، در سال ۱۹۶۴ منحل شد، در ریچموند مجدداً تشکیل شد تا بتواند برای هر دو اسکادران هرکول تعمیر و نگهداری کند. تعمیرات اساسی و به روزرسانی‌های C-130 به عهده No. &nbsp; 2 انبار هواپیما (بعداً شماره ۵۰۳ بال). از آنجا که C-130E دامنه طولانی تری داشت و می‌توانست بار بیشتری نسبت به C-130A داشته باشد، خیر. به اسکادران عموماً وظایف استراتژیک اختصاص می‌یافت، در حالی که نه. ۳۶ مسئولیت اسکادران در درجه اول از نظر ماهیت تاکتیکی بود. نه ۳۷ اسکادران تحویل C-130E خود را در ماه آگوست آغاز کرد و تا پایان ماه سپتامبر تعداد کارمندان آن هشتاد و شش نفر از جمله بیست و یک افسر بودند. در فوریه ۱۹۶۷، این اسکادران ماموریت‌های دوربردی را برای پشتیبانی از نیروهای استرالیا در جنگ ویتنام آغاز کرد، از جمله تخلیه‌های هوایی پزشکی که سربازان زخمی را به استرالیا منتقل می‌کردند، به‌طور کلی از طریق پایگاه RAAF Butterworth، مالزی. در ابتدا هر دو C-130A و E مدل‌هایی برای چنین تخلیه‌هایی به کار گرفته شدند، اما فقط C-130E از ماه مه ۱۹۶۷ به این کار اختصاص داده شد، زیرا آنها شرایط راحت تری را ارائه می‌دادند و در صورت لزوم قادر به پرواز مستقیم بین ویتنام جنوبی و استرالیا بودند. تا پایان فوریه ۱۹۶۸، شماره ۳۷ اسکادران از ۲۰۷ پرسنل قدرت برخوردار بود: هشتاد و پنج فروند هواپیما شامل پنجاه و یک افسر و ۱۲۲ کارمند زمینی از جمله سه افسر. این اسکادران به دنبال تصمیم دولت فدرال مبنی بر خروج از درگیری، آخرین نیروهای استرالیا را در دسامبر ۱۹۷۲ از ویتنام بیرون آورد. لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس
ایالات متحده آمریکا در شرایطی وارد جنگ کره شد که همهٔ هواپیماهای ترابری نظامی‌اش مثل سی-۴۶ و سی-۴۷ و سی-۱۱۹ (فلائینگ بوکس کار) و سی-۱۲۱ (کانستیلیشن) موتورهای پیستونی داشتند و طرح‌های‌شان متعلّق به جنگ جهانی دوم بود؛ بنابراین در دوم فوریه ۱۹۵۱ نیروی هوایی ایالات متحده طرح هواپیمای ترابری نظامی با مشخصات زیر را به مناقصه گذاشت: ویکرز وی‌سی۱۰
ویکرز وی‌سی۱۰ یک هواپیمای جت بریتانیایی با برد متوسط می‌باشد که توسط شرکت ویکرز-آرمسترانگز طراحی و ساخته شده‌است و اولین بار در سال ۱۹۶۲ در ساری (انگلستان) به پرواز درآمد. این هواپیمای مسافربری برای پرواز در فواصل دور طراحی شده بود. عملکرد VC10 طوری بود که سریعترین عبور از روی اقیانوس اطلس توسط یک هواپیمای جت را به دست آورد، رکوردی که تا کنون برای هواپیمای زیر صوتی به طول انجامید ۵ ساعت و ۱ دقیقه است. تنهای هواپیمای زبر صوت کنکورد از آن سریعتر است. VC10 را اغلب با هواپیمای ساخت شوروی ایلیوشین ایل-۶۲ که از آن بزرگتر است مقایسه می‌کنند که هر دو نوع آن تنها هواپیمای مسافربری هستند که از چهار ردیف موتور عقب استفاده می‌کند. هواپیمای کوچک جت تجاری لاکهید جت‌استار نیز این نوع آرایش موتور را دارد. آورو لانکاستر
بیشتر لانکاسترهای تولید شده در طول جنگ به وسیلهٔ کارخانهٔ شرکت آورو در چدرتن در نزدیکی اولدهام ساخته می‌شد و آزمایش پرواز آن‌ها از فرودگاه وودفورد در چشایر انجام می‌گرفت. دیگر لانکاسترها به وسیلهٔ متروپلیتن-ویکرز (۱۰۸۰ فروند، آزمایش شده در وودفورد) و آرمسترانگ ویتورث ساخته شدند. این هواپیماها همچنین در کارخانهٔ شرکت آستین موتور در لانگبریج بیرمنگام و به وسیلهٔ ویکرز-آرمسترانک در چستر و کسل برامویچ بیرمنگام ساخته می‌شد. فقط ۳۰۰ فروند لانکاستر بی۲ دارای موتور بریستول هرکیولس شدند و آن هم به دلیل کمبود موتورهای مرلین بود، زیرا تولید جنگنده در ارجحیت قرار داشت. بسیاری از ورژن بی۲ها پس از اتمام سوخت از دست رفتند. لانکاسترهای بی۳ دارای موتور پاکارد وی-۱۶۵۰ بودند و از جهان دیگر فرقی با بی۱ها نداشتند. ۳۰۳۰ فروند بی۳ ساخته شد که همگی آن‌ها در کارخانهٔ نیوتن هیث شرکت آورو ساخته شدند. هاوکر وودکوک
هاوکر وودکوک یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است که در سال ۱۹۲۴–۱۹۲۶ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. ام‌دی هلیکاپترز
اِم‌دی هلیکاپترز «بالگردسازی اِم‌دی» (در گذشته: سامانه‌های بالگردی مک‌دانل داگلاس-McDonnell Douglas Helicopter Systems) یک شرکت بالگردسازی در ایالات متحده آمریکاست که بالگردهای سبُک تجاری و نظامی تولید می‌کند. این شرکت میراث‌دار صنایع هیوز هلیکاپترز است که در سال ۱۹۸۴ به مک‌دانل داگلاس فروخته شد. بوئینگ در سال ۱۹۹۷ مک‌دانل داگلاس را خریداری کرد و محصولات هیوز را توقف تولید اعلام کرد. بوئینگ در سال ۱۹۹۹ بخش بالگردهای مک‌دانل داگلاس (میراث هیوز/ام‌دی هلیکاپترز) را به شرکت هلندی آردی‌ام فروخت و ام‌دی رسماً زیرگروه آن شرکت هلندی شد. ولی بوئینگ خط تولید آپاچی و حق امتیاز دم بی‌پروانه را برای خودش محفوظ نگه‌داشت. لاکهید ئی‌پی-۳
لاکهید ئی‌پی-۳ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. لاکهید سی‌ال-۴۷۵
لاکهید سی‌ال-۴۷۵ یک هواگرد آزمایشی ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. تنها یک فروند از آن ساخته شد. لاکهید سی-۱۴۱ استارلیفتر
در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی خدمات حمل و نقل هوایی نظامی نیروی هوایی ایالات متحده بر تعداد قابل توجهی از هواپیماهای با نیروی رانشی پروانه‌ای برای جابه جایی‌های راهبردی متکی بود، این هواپیماها می‌بایست سریع تر از رده خارج می‌شدند و نیروی هوایی به مزیت‌های موتورهای جت نیاز داشت. نیروی هوایی در این فاصله ۴۸ فروند هواپیمای سی-۱۳۵ استراتولیفتر سفارش داد، سی-۱۳۵ هواپیمای کاربردی بود اما تنها درهای کناری برای بارگیری داشت و تجهیزات حجیم و بزرگ‌تر از اندازه در آن جای نمی‌شد، و به‌طور ویژه توسط ارتش آمریکا استفاده می‌شد. در بهار سال ۱۹۶۰ نیروی هوایی از پروژه نیاز عملیاتی خاص ۱۸۲ رونمایی کرد، نامی که برای هواپیمایی به کار می‌رفت که می‌بایست توانایی حمل هر دو تسلیحات راهبردی و تکنیکی را دارا می‌بود، از بعد راهبردی هواپیما توانایی حمل تسلیحاتی با شعاع عملیاتی حدود ۳٬۵۰۰ مایل دریایی (۴٬۰۰۰ مایل، ۶٬۵۰۰ کیلومتر) و وزن ۲۷٬۰۰۰ کیلوگرم (۶۰٬۰۰۰ پوند) را داشت، در نقش تاکتیکی نیز نیازمند این بود که هواپیما بتواند تدارکات را در ارتفاع کم رها کرده و به مقصد برساند و دسته چتربازها را در نبرد حمل کرده و رها کند، تعدادی از شرکت‌ها به پروژه نیاز عملیاتی خاص ۱۸۲ (SOR 182) پاسخ مثبت دادند، شامل بوئینگ، لاکهید و جنرال داینامیکس.] لاکهید با یک طراحی یکتا به نیازها پاسخ داد، مدل ۳۰۰ لاکهید، نخستین جت بزرگ که از ابتدا برای حمل بار طراحی شد، مدل ۳۰۰ بال‌های پهناور با طراحی بال-بالا (بال‌های هواپیما به بالای بدنه هواپیما متصل می‌شوند) داشت که چهار موتور توربوفن تی اف ۳۳ هرکدام با نیرویی معادل ۲۷٬۰۰۰ پوند (lbf) در زیر بال‌ها نصب شده بودند. چیز مهمی که در آن دیده می‌شد این بود که کابین در ارتفاع ۱٬۲۷ متری (۵۰ اینچ) از سطح زمین قرار داشت که اجازه دسترسی آسان به کابین را از طریق درهای پشتی می‌داد. دو درب کناری عقب هواپیما طراحی شده بود تا دسته چتربازها از هواپیما پرش کنند (در اوت ۱۹۶۵ این مدل نخستین پرش چتربازها از یک هواپیمای با موتور جت را فراهم نمود). درهای باربری پشتی می‌توانستند برای پرتاب تجهیزات هوابرد در هنگام پرواز باز شوند. بال‌های کناری نصب شده، فضای داخلی برای نگه داشتن و حمل بار به اندازه ۳٬۰۵ متر (۱۰ فوت) عرض، ۲٬۷۴ متر (۹ فوت) ارتفاع و ۲۱٬۳۴ متر (۷۰ فوت) درازا را در اختیار می‌گذاشت. این اندازه استارلیفتر را برای حمل به عنوان مثال یک موشک بالستیک قاره پیمای کامل ال جی ام-۳۰ مینیتمن در نگه دارنده خود آماده می‌ساخت. هواپیما توانایی حمل حد بالای ۳۲٬۱۳۶ کیلوگرم (۷۰٬۸۴۷ پوند) در مسافت‌های کوتاه و تا ۴۱٬۷۳۰ کیلوگرم (۹۲٬۰۰۰ پوند) در نسخه‌ای که برای حمل موشک مینیتمن بدون حمل سایر تجهیزات پیکربندی شده بود را داشت. این هواپیما همچنین می‌توانست تعداد ۱۵۴ نیروی نظامی، ۱۲۳ چترباز یا ۸۰ بیمار در بستر را با خود حمل نماید. نخستین قانون رسمی جان اف کندی (رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا) پس از مراسم تحلیف، دستور توسعه لاکهید ۳۰۰ در تاریخ ۱۳ مارس ۱۹۶۱، به همراه قراردادی برای طراحی سی-۱۴۱ شامل پنج هواپیما به منظور آزمایش و ارزیابی بود، نخستین چیز غیرعادی که در هواپیما به نظر می‌رسید این بود که هواپیما برای هر دو استاندارد مناسب برای پرواز نظامی و غیرنظامی طراحی شده بود. نمونه اولیه هواپیمای سی-۱۴۱ ای (C-141A) به شماره سریال ۲۷۷۵–۶۱ در یک رکورد زمانی سرهم‌بندی و ساخته شد، که در تاریخ ۲۲ اوت ۱۹۶۳ از کارخانه لاکهید در شهر ماریتا ایالت جورجیا بیرون آمد و نخستین پرواز خود را در تاریخ ۱۷ دسامبر همان سال و همزمان با ۶۰مین سالگرد نخستین پرواز برادران رایت انجام داد. پس از آن کارخانه لاکهید و نیروی هوایی برنامه آزمایش‌های عملیاتی و ساخت و تحویل ۲۸۴ فروند از این هواپیما در ابتدا برای واحدهای خدمات حمل و نقل هوایی نظامی (MATS) که بعدها به فرماندهی ترابری هوایی نظامی (MAC: Military Airlift Command) تغییر نام داد را در سال ۱۹۶۶ آغاز نمودند. تلاش برای فروش هواپیما در بازار غیرنظامی تنها به سفارش مشروط و موقت تعداد چهار فروند از هواپیما برای خطوط هوایی اسلیک (Slick Airways) و فلاینگ تایگر لاین (Flying Tiger Line) منجر شد. این مدل‌ها باید کشیده تر می‌بودند، این کشیدگی به اندازه ۱۱٬۲۸ متر (۳۷ فوت) درازتر از یک سی-۱۴۱ اِی بود، و بانام تجاری ال-۳۰۰ سوپراستارلیفتر (L-300 SuperstarLifter) به فروش رسید. تغییرات دیگری نیز در هواپیما برای هرچه بیشتر تجاری تر شدن آن انجام شد. این توسعه پایدار نماند و تنها یک فروند از هواپیمای نمایشی غیر تجاری ساخته شد، عدم فروش تجاری هواپیما باعث شد تا لاکهید هواپیما را به ناسا اهدا کند. لاکهید ای‌سی-۱۳۰
لاکهید ای‌سی-۱۳۰ نوعی هواگرد تهاجمی به‌شدت مسلح و یکی از انواع هواپیمای ترابری نظامی سی-۱۳۰هرکولس است. بدنهٔ این هواپیما توسط شرکت لاکهید مارتین ساخته شده و شرکت بوئینگ مسئول تجهیز و تبدیل آن به هواپیمایی جنگی و پشتیبانی از آن است. لاکهید وگا
لاکهید وگا یک هواپیمای تک باله شش سرنشینهٔ آمریکایی بود که در سال ۱۹۲۷ به وسیلهٔ شرکت لاکهید ساخته شد. این هواپیما برای چند رکوردشکنی معروف شد. آملیا ارهارت با این هواپیما نخستین زنی بود که عرض اقیانوس اطلس را پیمود و وایلی پست دو بار دور دنیا رو اب این هواپیما پیمود. داگلاس سی-۱
داگلاس سی-۱ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ شرکت هواپیماسازی داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما بنگاه هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. هاینکل اچ‌دی ۱۷
با ورود این هواگردها به ایالات متحده، شرکت کاکس-کلمین این دو هواگرد را تولید خود خواند و عناوین سی‌اُ-۱ (CO-1) و سی‌اُ-۲ (CO-2) را بر آن‌ها نهاد. بدین ترتیب این شرکت قادر شد این هواگردها را در رقابت برگزیدن یک هواگرد شناسایی در ارتش ایالات متحده در تابستان سال ۱۹۲۴ میلادی در دیتون بدون نصب تسلیحات مشارکت دهد. ارنست هاینکل، طراح ارشد شرکت هاینکل با بهره‌گیری از فرصت یک سفر تجاری به ایالات متحده در ماه نوامبر همین سال، قصد داشت در صورت موفقیت طرح، قراردادهای بیشتری به انعقاد برساند. با عملکرد ضعیف اچ‌دی ۱۷ در پروازهای آزمایشی امید به چنین اقداماتی نقش بر آب شد. این هواگردها در بین سایر رقابت کنندگان بدترین عملکرد را نشان دادند و در نتیجه به شرکت کاکس-کلمین مرجوع شدند. با این همه، هیچ‌یک از هواگردهای دیگر نیز مورد پذیرش ارتش ایالات متحده واقع نگردیدند. لاکهید سی‌پی-۱۴۰ اورورا
لاکهید سی‌پی-۱۴۰ اورورا یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی سلطنتی کانادا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. ام‌دی ۵۰۰
ایدهٔ ساخت بالگرد ام‌دی ۵۰۰ از دهه ۵۰ میلادی آغاز شد. پس از اینکه نیروی زمینی آمریکا درخواست یک بالگرد شناسایی سبک‌وزن را به پنتاگون ارائه کرد، حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا تسهیلات مالی پژوهش و آزمایش را برای چند شرکت برتر در زمینهٔ بالگردسازی تهیه نمود. شرکتهایی همانند بل، هیوز، فیرچایلد و هیلر از برترین‌های این مناقصه بودند و سه گزینه با نام‌های هیوز ۳۶۹، بل وای‌اواچ-۴ و فیرچایلد-هیلر اف‌اچ۱۱۰۰ از گزینه‌های پیشنهاد شده به نیروی زمینی آمریکا بودند. هیوز ۳۶۹ بر رقبای خود چیره شد و پس از یک دهه ارتقاء با نام «کایوس» در سال ۱۹۶۳ نخستین پرواز خود را انجام داد. به‌دلیل نیاز بخشهای غیرنظامی به چنین بالگرد کاربردی و کوچکی، شرکت هیوز مدل غیرنظامی آن را نیز با نام «هیوز ۵۰۰» ساخت که امروزه ام‌دی ۵۰۰ نامیده می‌شود. آورو لانکاستر
در سال ۱۹۴۳ یک فروند لانکاستر برای آزمایش موتور توربوجت متروپولیتن-ویکرز اف.۲ به کار گرفته شد. بعداً لانکاستر برای آزمایش چندین موتور گوناگون به کار رفت. از جمله این موتورها موتورهای توربوپراپ آرمسترانگ سیدلی مامبا، رولز-رویس دارت و آورو کندا ارندا و همچنین موتور توربوجت استال دوورن بودند. پس از جنگ لانکاستر جای خود ر در نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا به آورو لینکلن داد که در واقع یک لانکاستر بزرگتر و توسعه یافته تر بود. در عوض لانکاستر به عنوان هواپمیا گشتی ضدزیردریایی بلندبرد به کار گرفته شد که بعداً هواپیمای آورو شکلتن برای این منظور جایگزین گردید. همچنین لانکاستر پس از جنگ برای نجات هوادریا، شناسایی-عکاسی، نقشه برداری هوایی، سوخت‌گیری هوایی به کار گرفته شد. یک ورژن آن به آورو لانکاسترین تغییر نام داده شد و به عنوان هواپیمای مسافربری ترااطلسی سریع و هواپیمای پستی به کار گرفته شد. در مارس ۱۹۴۶ یک فروند لانکاسترین بریتیش سوث امریکن ایرویز نخستین پرواز برنامه‌ریزی شده را از فرودگاه هیترو لندن انجام داد. لاکهید دابلیوسی-۱۳۰
لاکهید دابلیوسی-۱۳۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. هاوکر سیدلی تریدنت
هاوکر سیدلی تریدنت هواپیمای مسافربری سه موتوره و نزدیک‌بُرد که توسط کارخانهٔ معروف «دهاویلند» (de Havilland)، در بریتانیا ساخته شد و در ۵ مارس سال ۱۹۶۴ میلادی، اولین آزمایش فرود خودکار آن انجام گرفت.