چرا فیلم کمدی در بین مردم از محبوبیت خاصی برخوردار است؟
اهمیت جدی بودن
برخلاف بسیاری از نمایشنامه‌هایی که در آن زمان نوشته می‌شد، "اهمّیّت جدی بودن" طرح ساده‌ای دارد و به مسائل مهم سیاسی و اجتماعی کاری ندارد. منتقدان هم‌عصر وایلد به همین دلیل محتاطانه با آن مواجه شدند و اگرچه نمی‌دانستند می‌شود او را به عنوان یک نمایشنامه‌نویس جدی گرفت یا نه، هوشمندی و شوخ‌طبعی نمایشنامه و محبوبیت آن در میان تماشاگران را از نظر دور نداشتند. جرج برنارد شاو در نقدی که بر این نمایش نوشته، استدلال می‌کند: کمدی باید هم سرگرم‌کننده باشد و هم تأثیر بگذارد؛ و در نامه‌ای می‌نویسد که نمایش "فوق‌العاده خنده‌دار"ی است ولی اولین نمایشنامهٔ بی‌جان و کم‌مایهٔ وایلد است. ویلیام آرکر نوشت که از تماشای آن لذت برده ولی به نظر او نمایش کاملاً بی‌معناست. «منتقد بیچاره با چنین نمایشی چه کار باید بکند، نمایشی که به هیچ اصل هنری یا اخلاقی پای‌بند نیست و قراردادها و معیارهای خودش را خلق می‌کند و چیزی نیست جز تجلی کاملاً خودسرانهٔ هوش سرکش نویسنده‌اش؟»
علمی-تخیلی
امروزه شاید پرطرفدارترین رسانه در زمینهٔ علمی–تخیلی فیلم باشد. فیلمهای علمی–تخیلی را فقط طرفداران علمی–تخیلی نیستند که می‌بینند. این موضوع به خصوص در مورد ایران صادق است. زیرا اساساً فیلم‌هایی که در ژانر علمی–تخیلی جای می‌گیرند مملو از جلوه‌های ویژه و بعضاً عنصر هراس هستند و این دو کیفیت باعث جذابیت آن‌ها شده‌است. فیلمفارسی
فیلمفارسی اصطلاحی است که نخستین بار توسط هوشنگ کاووسی در مجله فردوسی برای سینمای عامه‌پسند ایران به کار برده شد و مثال معروف آن فیلم شاباجی خانم است. این اصطلاح به معنای محصولی سینمایی است که مولفه‌هایی همچون داستان‌پردازی عجولانه، قهرمان سازی، رقص و آواز کاباره‌ای بدون ارتباط به داستان، نبود روابط علت و معلولی، عشق‌های غیرواقعی، حادثه پردازی و غیره دارد. این فیلم‌ها عموماً با گرته برداری از سینمای هالیوود و بالیوود و در فضایی ایرانیزه ساخته می‌شدند. کاوسی با ساختن «واژه- اصطلاحِ» کاربردی فیلمفارسی، توانست ضدگفتمانی را در برابر گفتمان مسلط آن روزهای سینمای ایران که از دورهٔ آغاز مجدد در سال ۱۳۲۷ توسط کسانی مثل اسماعیل کوشان، تماماً در حوالی «فیلمفارسی» سیر می‌کرد ایجاد کند. او اصرار می‌کرد که فیلمفارسی را باید سر هم نوشت و دلیلش هم این بود که می‌خواست از به‌هم‌آمیزی این دو، مفهوم جدیدی ارائه کند. او با چسباندن «فیلم» به «فارسی» و رسیدن به واژهٔ «فیلمفارسی» سینمایی را هدف می‌گرفت که به‌زعم خودش نه فیلم بود و نه فارسی؛ بلکه آمیزه‌ای نچسب از این دو بود. فیلمفارسی یکی از جالب‌توجه‌ترین نمونه‌های بازتاب ضمیرناخودآگاه ملت‌ها است. کاوسی در قصیده معروفی در وصف فیلمفارسی با طنزی گزنده نه فقط سینمای تجاری بلکه سینمای عامه‌پسند ایران را توصیف کرد: کمدی موقعیت
کمدی موقعیت یا سیت‌کام گونه‌ای از کمدی است که در آن شخصیت‌های فیلم یا سریال در مکان‌های عادی مانند محل کار یا خانه حضور دارند و فعالیت‌های روزانه آن‌ها با حرکات یا دیالوگ‌های طنز انجام می‌شود. هنگام گفتن هر نکتهٔ طنزآمیز، معمولاً صدای خنده استودیویی زنده یا از پیش ضبط شده پخش می‌شود. فیلم کمدی
فیلم کمدی یکی از ژانرهای فیلم است که در آن از طنز و شوخی استفاده شده است. اینگونه فیلم‌ها به استثنای کمدی سیاه معمولاً پایان خوشی دارند. این گونه قدیمی‌ترین گونه فیلم‌ها شناخته می‌شود. کمدی بر خلاف دیگر ژانرها تکیه بر بازیگران و ستارگان فیلم دارد. به این دلیل بسیاری از هنرمندان استندآپ کمدی وارد صنعت فیلم‌سازی می‌شوند. من (فیلم ۱۳۹۴)
ماهنامه‌ی سینمایی فیلم نیز «من» را "فیلمی پرطرفدار در سالن‌های مردمی" دانست که نظر مثبت اغلب منتقدان را برانگیخته است. جیم کری
جری لوییس جایگزین ستاره‌های کمدی سینمای صامت بود. جیم کری نیز همان خصوصیات را از وی به عاریت گرفت و به آن‌ها روح زمانه و سینمای مدرن دهه ۱۹۹۰ را دمید. در کمدی‌های جیم کری پرده‌دری‌های اخلاقی و شوخی‌های گاه وقیح به شلوغی و طنز بزن و بکوب جری لوییس و هم‌دوره‌هایش اضافه شده‌است. آرتیست
آزاناویسوس در خصوص موفقیت فیلمش گفته‌است: «شاید چون "آرتیست" یک فیلم عاشقانه ساده است. جهانی است و یک سگ دوست‌داشتنی دارد. مردم عاشق سگ‌های دوست‌داشتنی‌اند.» او در پاسخ به این سؤال که چرا از ساختار صامت برای فیلمش استفاده کرده‌است، می‌گوید: «وقتی به عنوان یک تماشاگر، فیلم صامتی را می‌بینم، به نظرم داستانش به شکلی بسیار تکنیکی روایت می‌شود و چون هیچ صدایی وجود ندارد، تماشاگر تمام صداها را در ذهنش بازتولید می‌کند. با این کار مخاطب بخشی از خودش را در فرایند داستان‌گویی شریک می‌کند و بنابراین بسیار بیشتر از یک فیلم ناطق درگیر داستان، شخصیت‌ها و چیزهای دیگر می‌شود. من می‌خواستم همین تجربه را با دیگران سهیم شوم.» ده فرمان (فیلم ۱۹۵۶)
این فیلم خیلی زود مورد توجه منتقدان و تماشاگران عام، نه تنها در ایالات متحده که در تمام نقاط جهان، قرار گرفت. چندی نگذشت که محبوبیتی بی‌نظیر کسب کرد تا آنجا که هنوز هم بر اساس محاسبه تورم ششمین فیلم پرفروش تاریخ سینمای جهان است. مسعود کیمیایی
کیمیایی پیش از انقلاب به عنوان یک فیلمساز مردمی و گاهی سیاسی شناخته شد. او پس از انقلاب هم سعی در نشان دادن مشکلات سیاسی-اجتماعی ایران داشته‌است؛ ولی در تمام این سال‌ها، از جنجال موج نو در سینما با فیلم قیصر، سر و صدای فیلم گوزن‌ها و آتش گرفتن سینما رکس آبادان گرفته تا توقیف فیلم خط قرمز، جنجال ازدواج با گوگوش و… همواره موضوع بحث بوده‌است، به ویژه پس از انقلاب که انتقاد از فیلم‌هایش فزونی یافته‌است. البته کیمیایی معتقد است منتقدان به جای فیلم‌هایش خود او را نقد می‌کنند و مشکل اصلی آن‌ها با زندگی شخصی اوست. کیمیایی همواره جزو روشنفکران دهه‌های چهل و پنجاه شمسی بوده‌است ولی سالها بواسطه مصاحبه ای که سال ۱۳۵۴ با روزنامه کیهان کرده بود می‌گفتند که کیمیایی خودش گفته‌است که روشنفکر نیست. کیمیایی در این مصاحبه که در سایت پارس توریسم پس از سال‌ها منتشر شده می‌گوید: «شغل من فیلمسازی نیست. بلکه من گاهی مشغول فیلم ساختن می‌شوم. زیرا سینما کوچک‌تر و بی حیاتر از آن‌ست که همهٔ زندگی من باشد. اصولاً هنر کوچکتر از آنست که همهٔ زندگی آدم باشد. این حرف را به حساب روشنفکربازی نگذارید، چون من روشنفکر نیستم. فقط یک انسانم. این را به قشنگ‌ترین چیزهای زندگیم و به خون بچه‌ام قسم می‌خورم که من روشنفکر نیستم!» این مصاحبه برعکس نشان از رفتار روشنفکرانه کیمیایی داشت، چرا که در آن دوران رژیم وقت اعلام کرده بود که ما از روشنفکران حمایت می‌کنیم و کیمیایی زودتر از هرکس اعلام کرد که روشنفکر نیست. سه احمق
این فیلم محبوب‌ترین کمدی بالیوودی در خارج از هند محسوب می‌شود. سه احمق در وبگاه IMDb امتیاز ۸٫۴ از ۱۰ را گرفته و جزو ۲۵۰ فیلم برتر این وبگاه است. این فیلم همچنین جزء ۱۰ فیلم پرفروش سینمای هند قرار دارد. پوران درخشنده
درخشنده در خصوص اکران فیلم‌های ایرانی در خارج از کشور نیز بر این عقیده است که فیلم‌های سینمایی ایران از پتانسیل خوبی برای اکران در کشورهای مختلف از جمله کشورهای اسلامی برخوردارند. او در مصاحبه‌ای اظهار داشت: فیلمهای سینمای ایران چون نگاهی انسانی به مسائل اجتماعی دارند قطعاً با استقبال بسیاری از مردم در دنیا از جمله مسلمانان مواجه خواهند شد. متأسفانه مسوولان در این زمینه کم‌کار بوده‌اند و به نظرم مسوولان سینمایی در دهه شصت و افرادی مانند انوار در معرفی فیلم‌های سینمای ایران به مردم دنیا موفق تر بوده‌اند. او در این خصوص به استقبال مردم عراق از فیلم رؤیای خیس، استقبال مردم فرانسه از فیلم رابطه و همچنین موفقیت فیلم پرندهٔ کوچک خوشبختی در کشورهای مختلف اشاره کرد. او از علاقهٔ مردم کشورهای آسیایی از جمله هند، بنگلادش، سریلانکا و پاکستان به فیلم‌های خود نیز ابراز خرسندی کرد. زندگی‌نامه
در سال‌های اخیر، زندگی‌نامه‌های چند رسانه‌ای به محبوبیت بیشتری از فرم ادبی سنتی رسید. همراه با این مستندها فیلم‌های با موضوعات زندگی‌نامه‌ها، هالیوود تعداد بیشماری از فیلم‌های تجاری را بر اساس زندگی افراد مشهور ساخته‌است. محبوبیت این فرم از زندگی‌نامه‌های باعث گسترش کانال‌های تلویزیونی و اختصاص آن‌ها به زندگی‌نامه‌ها شده‌است شامل کانال‌های A&E، کانال The Biography، و کانالانحطاط و سقوط امپراطوری روم. زندگی‌نامه‌های آنلاین و سی دی نیز ظهور کردند. برخلاف کتاب‌ها و فیلم‌ها، آن‌ها اغلب یک روایت تاریخی را نمی‌گویند: در عوض، آن‌ها آرشیوی از تعداد زیادی عناصر رسانه‌ای گسترده دارند که مربوط به هر فرد است، شامل کلیپ‌های ویدئویی، عکس‌ها و مقالات. پرتره زندگی‌نامه در سال ۲۰۰۱ به وسیلهٔ هنرپیشه آلمانی رالف یولتزوفر ساخته شد. محقق رسانه لو مانوویچ می‌گوید که آرشیو به فرم پایگاه داده، به کاربران اجازه می‌دهد تا روش‌های متعددی را استفاده کنند. «نوشتن زندگی» تکنیک‌های موضوع یک مطالعه علمی است. در سال‌های اخیر، این موضوع که آیا تمام زندگی‌نامه داستان را به وجود آورده‌اند مورد بحث قرار گرفته‌اند، مخصوصاً زمانی که نویسنده‌ها در مورد موضوعات مهم گذشته خود صحبت می‌کنند. رئیس کالج ولف استون در دانشگاه آکسفورد، هرمیون لی استدلال می‌کند که همه تاریخ در یک چشم‌انداز دیده می‌شوند که محصول جامعه معاصر ما باشند و در نتیجه حقایق زندگی‌نامه‌ها دائماً در حال تغییر هستند؛ بنابراین زندگی‌نامه نویسان تاریخی که نوشته شده‌اند تنها راه نشان دادن اتفاق افتادن آن‌ها نیستند، این راهی است که آن‌ها را بخاطر بسپارند. همچنین در مورد اهمیت فضا در زندگی نوشتن نیز مورد بحث قرار گرفته‌اند. ترجمه از ویکی‌پدیای انگلیسی بمب خنده
با این حال، برخی معتقدند که زمان ساخت این فیلم اهمیتی ندارد و مهم این است که به هر حال مدیری آن را ساخته‌است؛ حتی اگر قرار به انتشارش نبوده باشد. اما انتشار آن هم‌زمان با توزیع قهوه تلخ، با مقاصد ویژه‌ای صورت گرفته‌است. ابوت و کاستلو
در سال‌های پایانی دهه ۱۹۳۰ نخستین حضور مهم رادیویی ابوت و کاستلو را یاد کرد. هر ۲ هنرمند با لهجه نیوجرسی صحبت می‌کردند، که باعث می‌شد تشخیص این دو از یکدیگر دشوار شود بعدها با تغییری که کاستلو در لحن خود داد این مشکل برطرف شد. در اوایل دهه ۱۹۴۰ ابوت و کاستلو برای بازی در فیلم، همکاری خود را با کمپانی پارمونت آغاز کردند. حضور آنها در عرصه سینما با استقبال همراه شد و فیلم‌های آنها در صدر فهرست فیلم‌های پرفروش جای گرفت. البته تلویزیون نیز شاهد هنرنمایی این ۲ کمدین بود. یکی دیگر از جنبه‌های به یادماندنی این گروه، جمله معروف «هی ابوت!» بود که لو کاستلو آن را در زمانی‌که کاراکتر او در تنگنا قرار داشت بر زبان می‌آورد. همچنین کاراکتر معروف انیمیشنی توییتی نیز در پویانمایی‌هایی بر اساس نمایش ابوت و کاستلو معرفی شد.. کمدین‌ها (فیلم ۱۹۵۴)
«کمدین‌ها» () یک فیلم به کارگردانی خوان آنتونیو باردم است که در سال ۱۹۵۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به فرناندو ری اشاره کرد. کنسرت فیلم
کنسرته فیلم، چیزی است که اجرای زنده از یک اثر موسیقیایی را از منظر یک کنسرت نمایش می‌دهد، و موضوعش اجرای زنده یا کنسرتی است که توسط یک موسیقی‌دان یا یک استندآپ کمدین به نمایش درمی‌آید. و طرفداران خوبی در کشور های مختلف جهان دارد. فیلم
از نظر بیش‌تر کارشناسان، فیلم از انواع مهم هنر به‌شمار می‌آید. فیلم‌ها قابلیت سرگرم کردن، آموزش، روشنگری و الهام بخشیدن به بیننده را دارند. عوامل دیداری سینما، نیاز به هیچ نوع ترجمه‌ای ندارد و قدرت ارتباطات جهانی را به یک محصول تصویر متحرک می‌بخشند. هر فیلم قابلیت جذب مخاطبان جهانی را دارد بخصوص اگر از تکنیک‌های دوبله یا زیرنویس که گفتار را ترجمه می‌سازد، بهره جسته باشد. فیلم‌ها همچنین محصولاتی هستند که توسط فرهنگ‌های مشخص تولید شده و آن فرهنگ‌ها را منعکس کرده و همچنین از آنها تأثیر می‌پذیرد. صنعت فیلم بیش از یک سده است که در حال بین‌المللی شدن است. یکی از واقعیت‌های جهانی سازی این است که استودیوهای بزرگ هالیوودی صاحب سینماهای زیادی در کشورهای دیگر هستند بنابراین می‌توانند از فروش گیشه‌های بین‌المللی خود به صورت مستقیم درآمد به دست بیاورند. آن نوع فیلم‌های گران‌قیمت پرفروشی که هالیودد امروزه تمایل به ساخت آن دارد نمی‌توانند تنها از راه فروش در بازارهای داخلی هزینه‌های تولید خودشان را برگردانند آن‌ها نیاز به فروش در گیشه‌های بین‌المللی دارند تا بتوانند سود تولید کنند. آلفرد هیچکاک
طنز هیچکاک در دکور پائیزی بی‌مانند «دردسر هری» شکوفید. او با به‌کارگیری استادانهٔ تراولینگ، عمق میدان، استوری بورد و برداشت بلند از تجربه‌های خود لذت برد. «برای فیلمسازان دستورکارهایی هست که باید با دلایل درست بکار برند. نیازی به مفاهیم ژرف نیست. من به پیام فیلم توجه ندارم. من مانند نقاشی هستم که گل می‌کشد. ساخت فیلم پول فراوان می‌خواهد که مال دیگران است. وجدانم می‌گوید باید پول را به آن‌ها برگردانم. سینما پرده ایست که در برابر کلی صندلی باید آن را پر کرد. باید تعلیق آفرید تا مردم دلسرد نشوند. اگر سیندرلا هم می‌ساختم تماشاگران زمانی خوشحال می‌شدند که در کالسکه، مرده‌ای می‌گذاشتم. تماشاگران برای برخی فیلم‌هایم از زور اضطراب فریاد می‌زنند. من از این پیشامد خوشم می‌آید. من روش داستان‌گویی را از خود داستان بیشتر دوست دارم.» اینست مردی شوخ و بازیگوش، با تأثیر پربار بر هرکس و در هر جا. راه بی‌پایان
مجموعهٔ تلویزیونی "راه بی‌پایان" جزو مجموعه‌هایی محسوب می‌شود که مورد توجه منتقدین قرار گرفته‌است و نقدهای زیادی در مجلات و نشریه‌های تخصصی و غیرتخصصی دربارهٔ این مجموعه منتشر شده‌است و توسط منتقدین بسیاری از زوایای مختلف مورد نقد و بررسی قرار گرفته‌است. برخی از منتقدین کارگردانی کار را وجه تمایز آن می‌دانند و برخی دیگر فیلم‌نامهٔ "راه بی‌پایان" را عامل اصلی موفقیت آن قلمداد می‌کنند. "محمدتقی فهیم" از جمله منتقدانی است که به وجه کارگردانی کار اهمیت بیشتری می‌دهد او طی نقد مفصلی در مجله سروش کارگردانی درست اسعدیان را دلیل اصلی موفقیت این سریال می‌داند، او در این باره می‌نویسد: « «قاب» های «راه بی‌پایان» را به نمونه‌های دیگر در سریال‌های در حال پخش، مقایسه کنیم آن وقت به این مهم دست می‌یابیم که اگرچه قصه و شخصیت‌پردازی و گره‌افکنی و غیره در یک کار نمایشی با اهمیت هستند، اما آن چیزی که درجه نخست و قبل از هر چیزی بیننده را مجذوب می‌کند و به ویژه توجه خواص را جلب می‌کند، همین قاب‌ها و تصاویر استاندارد است، چیزی که برای همایون اسعدیان از اهمیت به سزایی برخوردار بوده و پیشاپیش نیمی از توفیق او را تضمین کرده‌است، اما رضا درستکار بیشتر به وجه فیلم‌نامه‌ای این مجموعه توجه می‌کند و نقطهٔ قوت آن را نشان دادن مسائل اجتماعی در قالبی دراماتیک ارزیابی می‌کند. او در این باره می‌نویسد: «مجموعه «راه بی‌پایان» توانسته‌است موضوعات مختلف روحی و روانی متلاطم در جامعه و آشفته را به درستی به تصویر بکشد و مهم‌تر این که کمک کرده‌است تا به موضوع درام جدی‌تر نگاه شود. این مجموعه با پرداخت زیرکانه‌ای که به موضوع دارد به مخاطب هشدار می‌دهد و نظر مخاطب را به‌طور جدی به خود جلب کرده‌است و این‌جای تحسین دارد. محدثه واعظی‌پور در "فیلم‌نگار" متمایز بودن فیلم‌نامهٔ "راه بی‌پایان" نسبت به سایر مجموعه‌های تلویزیونی ایرانی را در باورپذیری آن می‌داند، او می‌نویسد: «تصویر باورپذیری که در خلاف‌کارهای مدرن در راه بی‌پایان می‌بینیم، قابل توجه است. در مجموعه‌های ایرانی، تصویری که از خلاف‌کارها و باندهای مخوف‌شان دیده‌ایم، معمولاً کاریکاتوری بوده اما در راه بی‌پایان با آدم بدهایی روبه‌روییم که شرارت و سبعیتشان را زیر ظاهر مدرن و مرفه‌شان پنهان کرده‌اند. خونسردی آن‌ها در مواجهه با جرم‌های مختلف، تصویری حرفه‌ای از آن‌ها می‌سازد، تصویری که هم جذاب است و هم ترسناک! "محسن بیگ‌آقا" در "مجله فیلم" نیز "راه بی‌پایان" را از نظر فیلم‌نامه‌ای مورد بررسی قرار می‌دهد. او هر چند معتقد است عنوان بهترین سریال سال شبکهٔ سوم تا کنون را می‌توان به این مجموعه اختصاص داد و فیلم‌نامه و کارگردانی و بازیگری را در خور توجه می‌داند، اما به عنوان انتقاد از سریال می‌نویسد: «اما نکتهٔ آخر، حضور پلیس در قسمت‌های پایانی است که، تأثیر روایت را کم‌رنگ و سریال را به اثری خنثی تبدیل کرده‌است.» بمب خنده
از سوی دیگر، برخی نیز معتقدند نشانه‌هایی در خود این فیلم وجود دارد که حکایت از تازگی ماجراهای آن دارد و به‌نظر می‌رسد آنطور که شایعه‌های نخست می‌گفت، مدیری آن را لابه‌لای قهوه تلخ نساخته‌است. در یکی دو آیتم از آیتم‌های موجود در این فیلم، صحنه‌های طنزی از برنامه‌های ماهواره‌ای است که برخی معتقدند اصل آنها بیش از یکسال سابقه پخش ندارد. علاوه بر این، گروه بازیگران این فیلم، جدیدند و در آنها بازیگرانی حضور دارند که در فیلم‌های مرد هزارچهره و دوهزارچهره نبودند و اصولاً به‌تازگی و برای ساخت مجموعه قهوه تلخ به گروه مدیری اضافه شده‌اند. فردین
گنج قارون در سینماهای جنوب شهر با بلیط ارزان قیمت اکران شده بود، ولی تقریباً کل افراد جنوب شهر تهران و شهرستان‌ها بارها و بارها به دیدن فیلم رفتند و گنج قارون به فروشی افسانه‌ای دست یافت. این فیلم در سال ۴۴ حدود ۵/۳ میلیون تومان فروش داشت و قریب ۲ میلیون نفر از این فیلم بازدید کردند و فیلم گنج قارون یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران شد، و به گفته بسیاری از هنرمندان بازار ورشکسته نمایش فیلم ایرانی رونق گرفت. فیلم گنج قارون در حقیقت ناجی سینمایی بود که به علت نبود تماشاچی مناسب در ورطه نابودی بود. پس از گنج قارون تعداد تماشاچی سینما برای هر فیلم به تعداد چشمگیری افزایش یافت و در حقیقت شخصیت فردین موجب آشتی مردم با سینمای ایران شد. زندگی زیباست (فیلم ۱۹۹۷)
کارگردان فیلم بنینی به راجر ایبرت منتقد مشهور فیلم گفته‌است که «این فیلم مخالفت شدید جناح راست ایتالیا را برانگیخته است. از طرف دیگر در فستیوال کن نیز برخی از منتقدان چپ را به علت استفاده از طنز در ارتباط با هولوکاست آزرده خاطر کرده‌است.» آنچه ممکن است برای هر دو جناح توهین‌آمیز باشد، کنار زدن سیاست به نفع نبوغ ساده انسانی است. بنینی واقعاً از هولوکاست کمدی نمی‌سازد. او نشان می‌دهد که چگونه گوییدو از تنها موهبتی که دارد برای محافظت از پسرش استفاده می‌کند. اگر تفنگ داشت به سمت فاشیست‌ها شلیک می‌کرد. اگر لشکری داشت آنها را نابود می‌کرد. گوییدو یک دلقک است و کمدی سلاح اوست. فیلم در واقع هولوکاست را کمی ملایم می‌کند تا طنز را اصلاً ممکن کند. در اردوگاه‌های مرگ واقعی هیچ نقشی برای گوییدو وجود نخواهد داشت. اما «زندگی زیباست» دربارهٔ نازی‌ها و فاشیست‌ها نیست، بلکه دربارهٔ روح انسان است. این فیلم در مورد نجات هر چیز خوب و امیدوارکننده از خرابه رویاهاست. در مورد اعتقاد یا این توهم ضروری انسانی است که همه چیز برای فرزندان ما بهتر از آنچه در حال حاضر هست خواهد بود. کمدی
کمدی (شادی‌نامه یا شادانه) (به یونانی باستان: "κωμῳδία / kōmōidía") و (به لاتین: "comoedia") یکی از انواع (ژانرهای) نمایشی است و از واژهٔ یونانی "kōmōidía" (متشکل از دو بخش "κῶμος" / "kỗmos"، (جشنی به افتخار دیونسیوس)، و "ἀοιδή" (آواز)) ریشه می‌گیرد. کمدی موقعیت انیمیشنی
در این قرن انیمیشن بزرگسالان محبوب تر شد، برنامه‌هایی که در این قرن مورد تحسین منتقدین قرار گرفته‌اند، شامل "باهم کشیده شدن"، "بابای آمریکایی!"، "آرچر"، "برگری باب"، "ریک و مورتی"، "بوجک هورسمن" و "دهان بزرگ" می‌شوند. گوویندا
اولین فیلمی که از او اکران شد Ilzam نام داشت که در فروش گیشه بالایی داشت و پنجمین فیلم موفق سال شد. همان فیلم او را به عنوان یک هنرمند در عرصه حرکات موزون تثبیت کرد. فیلم‌های بعدی او نیز مانند رشته‌ای موفق پشت سر هم اکران شدند. بیشتر فیلم‌هایی که در دهه ۸۰ بازی رد اکشن بودند یا به سبک رومانس یا درام ساخته شدند. در عمده آن‌ها نقش مقابل وی را نیلام بازی کرد که تعدادی از کارهای مشترک آن‌ها مانند عشق ۸۶.. خودخواه… قل بودند که آخرین آن‌ها را برادرش کرتی کومار ساخته بود و بسیار هم موفق شدند. گوویندا موفقیت در سبک درام را با فیلم‌هایی مانند درالش دل و با افتخار زندگی می‌کنیم تجربه کرد و در سال ۱۹۸۹ برای اولین بار با دیوید داوان همکاری کرد که نتیجه اش فیلم موفق و اکشن Tagatwaar شد. او همچنین در سال ۱۹۸۹ در موفقترین فیلم سال یعنی Gair Ghanooni در مقابل سردیوی به ایفای نقش پرداخت. «لقب سلطان کمدی واقعاً برازنده و لایق گوویندا است چرا که او یکی از برترین و بهترین بازیگران در آثار کمدی بالیوود بوده‌است و شاید مانند او هرگز تکرار نشود. در تاریخ بالیوود بازیگرهای زیادی در عرصه کمدی ایفای نقش کرده‌اند. می‌توان از محمود در سالهای دور سینمای هند آغاز و به بازیگرانی چون پارش راوال جانی لور سلمان خان امیتاب بچن و… اشاره کرد ولی در میان آن‌ها شاید نام گوویندا باشد که همواره به عنوان یک بازیگر شاخص در آثار طنز درخشیده‌است. او در طول دوران کاری خود حدود ۱۵۰ فیلم داشته‌است که بیشتر آن‌ها در ژانر طنز بوده‌است. گوویندا نوع خاصی از بازی را دارد. دیوید داوان فیلمساز برجسته آثار کمدی بالیوود می‌گوید ((گوویندا آنقدر راحت و شاد بازی می‌کند که شما به راحتی می‌توانید با او ارتباط برقرار کنید. او با تمام وجودش بازی می‌کند و می‌داند که بیننده از او چه می‌خواهد. گاهی هنگام کار با او حس می‌کنم که او برای خودش و در دنیای خودش بازی می‌کند و سعی می‌کنم همان حس را فیلمبرداری کنم» صعیدی
صعیدی‌ها و گویش ایشان موضوع بسیاری از لطیفه‌های قومیتی مصری است. ایشان در نگاه عوام روستاییان ساده لوحی هستند، که از نظر بدنی قوی هستند اما از استعداد کمتری از دیگر مصری‌ها دارند. یک نمونه از این کلیشه‌سازیها فیلم پرفروش صعیدی فی الجامعة الأمریکیة (یک صعیدی در دانشگاه آمریکایی، منظور دانشگاه آمریکایی قاهره است) (۱۹۹۸ میلادی) با بازی محمد هنیدی است. کمدی انسانی (فیلم ۱۳۹۵)
در تاریخ ۲۷ دی ۱۳۹۶ فیلم کمدی انسانی اکران شد. این فیلم در جشنواره تامیل نروژ برنده دو جایزه بهترین فیلم برای محمدهادی کریمی و بهترین بازیگر برای آرمان درویش شد. کازابلانکا (فیلم)
شیکاگو سان تایمز - راجر ایبرت : این فیلم به این علت محبوب است که انسان های درون فیلم خیلی خوب هستند.در مورد قهرمان مقاومت هم ، با اینکه آنچنان سخت است دوست داشتن او ، اما از نظر ظاهری موقر ترین شخصیت داستان است. ریک هم نه قهرمان است و نه انسانی بد. او تنها کاری را انجام می دهد که برای کنارآمدن با مسئولان و سازمان ها لازم است. جدایی نادر از سیمین
در حالی که موفقیت این فیلم موجی از شادی در جامعه ایرانیان به راه انداخت اما صدا و سیما تنها در ساعات کم‌بینده و بسیار کوتاه به آن اشاره کرد. این فیلم واکنش‌های مختلفی از سوی جامعه هنرمندان، سیاستمداران و شخصیت‌های جامعه ورزش را نیز دربرداشت. از نظر کاربران وبگاه IMDb این فیلم یکی از ۲۵۰ فیلم برتر تاریخ سینمای جهان و دومین فیلم برتر سال ۲۰۱۱ جهان می‌باشد. مجید حبیبی
شروع شهرت او در سال ۱۳۸۵ و بخاطر دوبلاژ کاراکتر اوتیس در انیمیشن رئیس مزرعه (فیلم ۲۰۰۶) بود که در ایران و در شبکه نمایش خانگی با استقبال بی‌سابقه ای روبرو شد اما صدا و سیما از پخش آن در شبکه‌های خود به علت نمایش پستان گاوها در این انیمیشن جلوگیری کرد. از دیگر آثاری که در دوبلاژ با صدای مجید حبیبی شهرت زیادی در میان مردم پیدا کردند ابر ذهن است که در ایران با عنوان کله کدو معروف شد که پخش این انیمیشن نیز توسط صدا و سیما به علت نماد شیطان‌پرستی و فرهنگ آمریکایی ممنوع شد اما در شبکه نمایش خانگی با استقبال بی‌سابقه ای روبرو شد و جایزه بهترین صداپیشه مرد در دومین جشنواره دوبلاژ را برای او به همراه داشت، همین‌طور صداپیشگی به جای کاراکتر لایتنینگ مک‌کوئین در انیمیشن ماشین‌ها (دوبلاژ گلوری اینترتیمنت) پخش شده به عنوان اولین فیلم نوروزی در برنامه سینما یک در روز اول فروردین ۱۳۸۶ از جمله دیگر آثاری است که در دوبلاژ انیمیشن در ایران بازخورد وسیعی داشت و ماهنامه [فیلم (نشریه)] هم در شماره ۳۶۱ خود در مقاله‌ای تحت عنوان بررسی دوبله فیلم‌های نوروزی تلویزیون به ستایش این دوبله که توسط دوبلورهای جوان انجمن گویندگان جوان دوبله شده بود به خصوص مدیر دوبلاژ آن محمدرضا صولتی و مجید حبیبی دوبلور لایتنینگ مک‌کوئین در کنار دوبلورهای با سابقه واحد دوبلاژ صدا و سیما پرداخت و بالاخره معروف‌ترین اثر وی به ذم کارشناسان در دوبلاژ انیمیشن بچه رئیس (فیلم ۲۰۱۷) است. از دلایل مهم تفاوت و برجستگی دوبله‌های مجید حبیبی از جمله در انیمیشن بچه خان یا همان بچه رئیس و سایر آثار او در دوبلاژ طنازی و شیوه خاص دیالوگ نویسی وی برای کاراکترهایی است که دوبله آنها را بر عهده داشته، اینکه صدای او ویژگی‌های متمایز کننده‌ای را داراست و در مخاطب جلب توجه زیادی می‌کند دلیل شناخته شدن وی و آثارش نیست و نه حتی مهارت‌ها و تکنیک‌هایی که در صداپیشگی دارد، صداهایی به مراتب خاص و جذاب‌تر از او در دنیای صداپیشگی و دوبلاژ وجود دارند اما دلیل استقبال از آثار مجید حبیبی در بین نسخه‌های مختلف دوبلاژ طنزپردازی خاص اوست رازهای زنان
این فیلم یکی از فیلم‌های اولیه کارگردان است و در واقع یک درام در مورد روابط جوانان از زبان چند زن است (فلش بک). با این حال، به عنوان آن به دست می‌آمد پس از آن: به یاد ماندنی‌ترین بخش فیلم صحنهٔ خنده دار آسانسور با بازی گونار بیورستراند و اوا دالبرگ است (صحنه‌ای که به عنوان یک نوع از اسکچ کمدی نوشته شده بود و تقریباً یک کمدی خالص). این صحنه اولین کار کمدی برگمان در فیلم شد؛ و بعدها او گفت که این صحنه او را متوجه ساخت که می‌تواند کمدی بنویسد (که چند سال بعد موفق آمیزتر در فیلم "درسی در عشق"، ۱۹۵۴، و "لبخندهای یک شب تابستانی" ۱۹۵۵ نشان داد، و او برای نوشتن فیلمنامه‌های بعدی خود در ژانر کمدی از این صحنه فیلمش الهام گرفت. علوم اعصاب
چرا مردم احساسات دارند؟ فیلم تجربی
بسیاری از فیلم سازان تازه‌کار معمولاً برای آثار اولیه خود رو به ساخت فیلم‌های تجربی می‌آورند. هدف از ساختن فیلم تجربی ارائه چشم‌اندازی جدید از مسائلی است که عموماً دغدغه‌های شخصی خود فیلم ساز می‌باشد و در آن فقط بحث سرگرمی سازی مطرح نیست. فیلم‌های تجربی معمولاً فروش چندان بالایی در گیشه ندارند و مخاطب آن‌ها نسبت به سایر گونه‌های سینمایی بسیار محدود است. عادل فردوسی‌پور
سیامک رحمانی، کارشناس رسانه و روزنامه‌نگار دربارهٔ محبوبیت فردوسی‌پور و دلایل آن بیان می‌کند: «عادل فردوسی‌پور در تلویزیون چهره متفاوتی است، زیرا راحت‌تر صحبت می‌کند، صراحت بیشتری دارد و با مخاطبانش، با صداقت برخورد می‌کند؛ برای همین، خیلی‌ها رویه‌اش را دوست داشته‌اند و محبوبیتش هم مختص به ورزش و فوتبال نبوده و نیست… او یکی از استانداردترین برنامه‌های تلویزیون را داشته‌است.» شهر موشها ۲
"شهر موشها" از محبوب‌ترین فیلم‌های سینمایی و "مدرسه موشها" از محبوب‌ترین برنامه‌های تلویزیونی چند دههٔ گذشته بوده‌اند. کمتر کسی پیش‌بینی می‌کرد برنامه تلویزیونی "مدرسه موشها" که در اوایل دهه ۱۳۶۰ صرفاً قرار بود بچه‌ها را به مدرسه رفتن تشویق کند، به چنان محبوبیتی برسد که یک فیلم سینمایی از روی آن ساخته شود. فیلم سینمایی "شهر موشها" که از روی مجموعه تلویزیونی "مدرسه موشها" به کارگردانی محمدعلی طالبی و مرضیه برومند ساخته شد، به فروش بسیار خوبی در گیشه‌ها رسید و رفته‌رفته به بخشی از نوستالژی بچه‌های دهه ۶۰ تبدیل شد. جک لمون
جک لمون در بیش از ۶۰ فیلم بازی کرد که کمدی‌های متنوع و حتی اسلپ استیک را شامل می‌شد. او در کارهای درام هم بازی کرد ولی اوج مهارتش در کمدی‌هایی بود که پیرامون آدم‌هایی عادی ساخته می‌شد. او از ۱۹۴۹ وارد سینما شد، اما به سال ۱۹۵۴ و با بازی در دو فیلم با جودی هالیدی به نام‌های "ممکن است برای تو اتفاق بیفتد" و "پففت!" نزد سینماروها شناخته شد. او به‌ویژه با بازی‌اش در کنار تونی کرتیس و مریلین مونرو در فیلم "بعضی‌ها داغشو دوست دارن" (۱۹۵۹) در عالم سینما شناخته شده‌است. اهمیت جدی بودن
اهمّیّت جدی بودن، یک کمدی مبتذل برای آدم‌های جدی یا اهمیت ارنست بودن نمایشنامه‌ای است از اسکار وایلد، شاعر و نمایشنامه‌نویس ایرلندی. این نمایش برای اولین بار در ۱۴ فوریهٔ ۱۸۹۵ در "تماشاخانهٔ سنت جیمز" در لندن به روی صحنه رفت. این نمایش که یک کمدی در سبک فارس است، دربارهٔ آدم‌هایی است که برای فرار از تعهداتشان، هویت جعلی برمی‌گزینند. منتقدان هم‌دورهٔ وایلد، همگی طنز موجود در نمایشنامه را ستودند. برخی فقدان پیام‌های اجتماعی در اثر را از معایب آن دانستند. برخی دیگر معتقد بودند "اهمّیّت جدی بودن"، نقطهٔ اوجی در فعالیت هنری وایلد به‌شمار می‌رود. گفتگوهای ظریف و بذله‌گویی‌های مفرح نمایشنامه باعث شده که "اهمّیّت جدی بودن" محبوب‌ترین نمایشنامهٔ اسکار وایلد باشد. کوین هارت
شهرت عمدهٔ او در کمدی با پخش اولین آلبوم کمدی او به نام کوتولهٔ قد کشیده در سال ۲۰۰۸ می‌باشد. وی با نقش آفرینی در فیلمی کمدی به نام " کوین هارت:به درد من بخند " به عنوان برنده عنوان "بهترین بازیگر مرد" در مراسم BET Award سال ۲۰۱۲ انتخاب شد. وی در حال حاضر یکی از بهترین کمدین‌های جهان لقب گرفته‌است. مسعود جعفری جوزانی
در این نوع کارها چند نوع تناقض و پارادوکس وجود دارد؛ یکی این‌که فیلم هنری ساخته بشود که جذابیت خوبی هم داشته باشد و این خودش، یک پارادوکس است و ضمناً هر دو تای این‌ها را داشته باشد و به متون تاریخی هم وفادار باشد؛ که همه اینها در کنار هم در یک اثر سینمایی خیلی کار دشواری است. ما آثار هنری وفادار به تاریخ داشته‌ایم؛ ولی معمولاً در داخل ایران جذابیت عمومی نداشته‌ایم. کمدی-درام
کمدی-درام که طنز جدی و کمدی اجتماعی و درآمدی نیز شناخته می‌شود از ژانرهای سینمایی، تلویزیونی و تئاتر است که در آن عناصر طنز و جدی در یک اندازه یا در حدود یک اندازه به کار رفته‌است. داستان عامه‌پسند
داستان عامه‌پسند یا پالپ فیکشن ؛ فیلمی آمریکایی، محصول سال ۱۹۹۴، به کارگردانی کوئنتین تارانتینو و در گونهٔ سینمای جنایی است. عمدهٔ شهرت فیلم به دلیل به نمایش درآوردن ترکیبی کنایه‌آمیز از خشونت و شوخ‌طبعی، داستان غیرخطی، اشاره‌های سینمایی، ارجاعات آن به فرهنگ عامه و دیالوگ‌های آن است. بنی هیل
چارلی چاپلین که محبوب‌ترین شخصیت هنری دوران کودکی وی بود. بعدها تبدیل به یکی از مهم‌ترین علاقه‌مندان و تحسین کنندگان آثار کمدی خود او شد. فاجعه (فیلم)
« فاجعه » ویژگی‌های یک اثر کمدی ناب را در خود دارد که مهم‌ترین آن‌ها درک زمان بندی ایجاد لحظات کمیک و کیفیت اجرای آن می‌باشد . جود آپاتوف که در حال حاضر یکی از برترین کمدی سازان هالیوود است و نشان داده که می‌تواند بی ادبانه‌ترین شوخی‌ها را به یک لحظه کمدی ناب تبدیل کند، در « فاجعه » بار دیگر از تجربه‌های ارزشمند خود استفاده کرده‌است؛ با این توضیح که اینبار نویسنده خوش ذوقی به نام اِمی شیومر را در این فیلم در کنار خود داشته‌است. مهمونی کامی
"مهمونی کامی" بدون مجوز ارشاد در جشنواره‌های جهانی شرکت کرده و این از نظر مدیران تخلف است. کارگردان فیلم در پاسخ گفت:«وقتی به فیلم ما مجوز نمی‌دهند، نباید هم توقع داشته باشند که فیلم را در خانه نگه داریم، به هرحال این فیلم با سرمایه شخصی ساخت شده و به واسطه دیده شدن اثر سرمایه ساخت آن برمی‌گردد اما در همین مدت هم بسیاری از فیلم‌ها که حتی پروانه ساخت هم نداشتند در جشنواره‌های مختلف خارجی شرکت و جایزه هم گرفتند.»«مهمونی کامی» برنده جایزه بهترین فیلم جشنواره و تندیس ویژه داوران سومین جشنوارهٔ فیلم‌های ایرانی پراگ شد این فیلم همچنین عصر دوشنبه ۱۶ دی ۱۳۹۲ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درآمد و سپس نشست نقد و بررسی این فیلم برگزار شد. گری کوپر
بالاخره بیلی وایلدر از گری کوپر در فیلم‌های کمدی اش استفاده کرد. "عشق در بعد از ظهر" کمدی عاشقانه‌ای بود که وایلدر آن را با حضور دو نسل متفاوت بازیگری‌گری کوپر و آدری هپبورن ساخت. فیلم ماجرای مردی زنباره‌است. بر اثر کنجکاوی‌های دخترکی که پدرش عکاسی است که از معاشقهٔ کوپر با زنان عکس گرفته با بازی آدری هپبورن رابطه‌ای عاشقانه بین این دو شکل می‌گیرد. این کمدی به اندازه کمدی‌های شاهکار وایلدر مانند "آپارتمان" مورد استقبال قرار نگرفت. کله‌پاک‌کن
در آغاز جمعیت کوچکی فیلم را دیدند و توجه چندانی بدان نکردند. "کله‌پاک‌کن" پس از چندین پخش طولانی به صورت فیلم نیمه‌شب مورد توجه قرار گرفت. از زمان پخش فیلم، این اثر با نقدهای مثبتی روبرو شده‌است. تصاویر سوررئال و گرایش‌های جنسی نهفته در درونمایه فیلم عناصری کلیدی محسوب می‌شوند. کمدی ترسناک
کمدی ترسناک گونه‌ای در ادبیات و فیلم است که در آن عناصر کمدی و وحشت به شکل تلفیقی وجود دارند. جیگر (شخصیت عروسکی)
منتقدان دلیل موفقیت او را درک عمیقی می‌دانند که حمید جبلی و ایرج طهماسب از طنز دارند. به باور این منتقدان استفادهٔ آن‌ها از شگردهای ساخت طنز بجا و قدرتمند است. آن‌ها می‌دانند که استفادهٔ بجا از «تکرار» می‌تواند باعث خندهٔ مخاطب شود. به همین دلیل هم هست که از تکرار بی‌دلیل استفاده نمی‌شود. جیگر هم بسیار به موقع از تکرارهای سه‌گانه خودش استفاده می‌کند. سینمای کلمبیا
منتقدان Pornomiseria ادعا می‌کنند که این فیلم‌ها موضوعات خود را عمیق و ژرف در نظر نمی‌گیرند و رویکردی سطحی برای این مسائل را به ارمغان می‌آورد. با این حال سینمای Pornomiseria به خصوص در کلمبیا و برزیل محبوب بود. فریدریش دورنمات
این نویسنده در جایی آورده‌است: «دنیای آشفته ما بیشتر جایی برای کمدی است تا تراژدی. از آن هنگام که ایجاد تراژدی واقعی امکانپذیر نیست، کمدی روش خوبی برای بیان حقایق به‌شمار می‌رود. حال آنکه نژاد سفید می‌کوشد تا برتری اش را به اثبات برساند. دیگر انسان گناهکار یا مسئول وجود ندارد. همه ادعا می‌کنند گناهکار نیستد. تمام حوادث بدون اینکه شخص به خصوصی خواسته باشد، اتفاق می‌افتد. هیچ‌کدام ما گناهکار نیستیم. ما فقط فرزندان پدرانمان هستیم و این گناه ما نیست. بلکه از بخت بد ماست. گناه مستلزم عمل فردی است. گناه یک عمل مذهبی است. تنها کمدی می‌تواند توجیه‌کننده موقعیت ما باشد. دنیا ما را به ورطه عجیب و مسخره کشانده‌است. راه ما همان‌طور که در سیاست به بمب اتم رسیده، در تئاتر نیز به کمدی ختم می‌شود.» دانیل تاش
شهرت او به سبب سبک توهین‌آمیز و بحث‌برانگیزش در زمینهٔ کمدی سیاه و استندآپ کمدی و همچنین مجری‌گری در یکی از برنامه‌های کمدی سنترال است. لومپن‌پرولتاریا
امیرحسن چهلتن، داستان‌نویس معاصر و نویسنده رمان «تهران، شهر بی آسمان» در این‌باره می‌گوید: «سینما نتایج خیلی عجیب و غریبی داشته؛ تأثیری که هم در ادبیات و هم در جامعه واقعاً چشمگیر بوده‌است. اصولاً ما ایرانی‌ها استعداد غریبی در دفرمه کردن پدیده‌های قرن بیستمی داریم و سینما یکی از این پدیده‌هاست. فیلم‌فارسی در جامعه ما موجب به اصطلاح یک نوع حقانیت بخشی به ارزش‌هایی می‌شد که بر سر راه تمدن قرار داشت و دیدیم که در ۲۰ سال گذشته هم نتایج آن فرهنگ کار خودش را کرد. در واقع لمپنیسم که به سه عنصر ناموس، عصمت و غیرت تکیه داشت. این فرهنگ در سینما به‌طور عینی‌تر و ملموس‌تری به نمایش گذاشته می‌شد. این کاراکتر و شیوه زندگی مورد تقلید قرار گرفت و فراگیر شد و قهرمانان فیلم فارسی‌ها، اافسانه‌های مردم بودند و مردم بخشی از آرزوهایشان را در آن‌ها می‌دیدند و به همین دلیل نیز ماندگار شده‌اند. چرا که فیلم فارسی مطابق الگوهای ذهنی مردم رفتار می‌کرد و بخشی از زندگی روزمره مردم را زنده نگه می‌داشت. به همین دلیل هم فیلمی مثل گنج قارون، با توجه به جمعیت آن زمان، میلیون‌ها بیننده داشت». باید توجه کرد که تاریخ‌نگاری و تاریخ‌سازی با ادبیات و هنر فرق دارد. تاریخ را انسان نمی‌سازد ولی سازنده هنر و ادبیات ذهن خلاق یک انسان است. با این تعاریف می‌توان این گونه برآورد کرد که فیلم‌فارسی در واقع بزرگ‌ترین خیانت به کشف حقیقت لمپن‌ها در ایران است. زیرا از چنین آدم‌های پست و فاقد شعور، کاراکترهایی می‌سازد که دوست‌داشتنی هستند. رضا عطاران
رضا عطاران در میان افراد مختلف مورد نقدهای متفاوتی قرار گرفته‌است. علی سرتیپی دربارهٔ شخصیت وی می‌گوید: «عطاران آدم گزینشی است. گاهی اوقات برای دل خودش کار می‌کند؛ مثلاً در فیلم "خانم یایا" که از نظر من فیلم جذابی نیست بازی می‌کند. شاید چون کاهانی را دوست داشته یا به هر دلیل دیگر. من تهیه‌کننده "دراکولا" بودم. این فیلم را هم عطاران دلی ساخت.» ویشکا آسایش در مورد او می‌گوید: «بدون اینکه کار خاصی بکند، آدم‌ها دوست دارند به او نگاه کنند» رضا درستکار، منتقد سینما وی را بازیگری با شخصیت کاریزماتیک می‌دانند که گاهی در فیلم‌هایی چون "هزارپا" می‌درخشد و در فیلم‌هایی مثل "دراکولا" شکست می‌خورد. منوچهر هادی نیز وی را بازیگری طنز با جنسی متفاوت می‌داند که در کنار نجابتی که در وجود اوست باعث می‌شود ناخودآگاه حد و مرزها را نگه داشته باشد و مانع از این شود که کار به لودگی بکشد. محمدحسین فرح‌بخش نیز در مورد او می‌گوید: «عطاران یک چهره منحصربه‌فرد است. بازیگری که می‌تواند موقعیت‌های طنزآمیز بیست درصدی را به مراتب بالاتر ارتقا دهد.» کاباره
کاباره در ایالات متحده از دهه ۱۹۶۰ به دلیل محبوبیت روزافزون نمایش‌های کنسرت راک، نمایش‌های متنوع تلویزیونی، و تئاترهای عمومی کمدی رو به زوال است. با این حال، در برخی از نمایش‌های شام به سبک لاس وگاس، مانند Tropicana، با بخش‌های کمدی کمتر، باقی ماند. شکل هنری همچنان در قالب‌های مختلف موسیقی و همچنین در قالب استندآپ کمدی و در نمایش‌های محبوب دراگ شو زنده مانده‌است. مسعود کیمیایی
گوزن‌ها فیلم بعدی کیمیایی در سال ۱۳۵۴ با بازی بهروز وثوقی و فرامرز قریبیان ساخته می‌شود، که به زعم بسیاری بهترین فیلم کیمیایی است و دو تیپ مختلف از قهرمان را در کنار هم قرار می‌دهد که در نهایت مکمل شخصیت هم می‌شوند. به باور بسیاری، این فیلم به‌همراه قیصر مهم‌ترین آثار کیمیایی پیش از انقلاب را شامل می‌شوند. با وجود اینکه فیلم گوزن‌ها در بسیاری از نظرسنجی‌های منتقدان داخلی به عنوان محبوب‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران معرفی شده‌است اما قهرمان آن یعنی سید نتوانست کاریزما و جذابیت قیصر را تداعی کند تا بهترین قهرمان فیلم‌های کیمیایی هنوز قیصر لقب گیرد. کیمیایی در قالب دو پرسوناژ سید و قدرت تمام دغدغه‌های اجتماعی و سیاسی خود را با زبانی جاندار، تکان دهنده و واقع گرایانه بیان کرد و همگان را به تحسین واداشت. مسعود کیمیایی
تِم اغلب فیلم‌های کیمیایی با باورها و ارزش‌های انسانی در جایگاه یک فیلمساز جامعه‌گرا ساخته شده‌اند. تمی که خود او به آن پایبند است اما با گذشت زمان در نگاه برخی یا از بین رفته یا کمرنگ شده‌اند. کیمیایی از جوانمردی، غیرت و رفاقت تا سر حد مرگ قصه می‌گوید و قهرمانانش را با این صفات در بستر جامعهٔ امروزی با مشکلات سیاسی و اجتماعی درگیر می‌کند تا از ارزش‌های خود دفاع کنند. ارزش‌هایی که مردم عامه‌پسند دوستشان دارند. باور به آرمان‌خواهی انسانی و شخصی نیز ویژگی اثرهای وی به‌شمار می‌آیند. بخش مهمی از جذابیت فیلم‌های کیمیایی در آفرینش شخصیت قهرمان است. این مردم نازنین
رضا کیانیان «این مردم نازنین» شامل حدود صد خاطره از رضا کیانیان است، روایاتی از اتفاقات جالبی که در مواجههٔ مردم با این سوپراستار محبوب سینما رخ داده‌است؛ و اصل جذابیت کتاب هم هم‌این‌جاست! درواقع، می‌توان گفت مهم‌ترین گیرایی کتاب، لذت فضولی و سرک‌کشیدن در زندگی یک آدم مشهور است؛ آن هم آدم مشهوری به نام رضا کیانیان، که یکی از مطرح‌ترین، خبره‌ترین، و محبوب‌ترین هنرپیشه‌های مرد بعد از انقلاب است. اسکروبال
اسکروبال ، نوعی فیلم کمدی است که در دههٔ ۱۹۳۰ بسیار رایج شد و محصول دوران رکود اقتصادی در آمریکا و اوضاع نابسامان مردم در این دوران بود. تاثیر فرهنگی مایکل جکسون
جکسون از طریق فیلم‌ها و اجراهای زنده خود، رقص‌های خیابانی را به محبوبیت رساند و آثارش به ویژه مون‌واک، مردم در سراسر جهان را به خود جلب می‌کند. وی به دلیل کمک به گسترش رقص در بین مخاطبان جهانی و تأثیرگذاری قابل مقایسه با آیکان‌های رقص مانند فرد آستر و سامی دیویس جونیور شناخته شده‌است. با زیبایی‌شناسی که از سنت فیلم موزیکال گرفته شده‌است، فیلم‌های "تریلر" زیرمجموعه ای از طراحان رقص را ایجاد کردند در حالی که دیگر هنرمندان پاپ به دنبال تولید فیلم‌های تبلیغاتی پیچیده رقص محور بودند. در دهه ۱۹۸۰، خصوصیات شخصی و تغییر شکل ظاهری جکسون منشأ جذابیت روزنامه‌نگاری تبلوید شد، پدیده ای که متهم شد به اتهامات کودک آزاری که در سال ۱۹۹۳ علیه وی مطرح شد. این عجایب و جنجال‌ها باعث الهام بخشیدن به تعداد زیادی از تصاویر و آثار هنری دیگر در جستجوی تصویر عمومی وی شد که در نمایشگاه ۲۰۱۸ "مایکل جکسون: روی دیوار" گالری ملی پرتره لندن ارائه شد. فیلم جاده‌ای
فیلم جاده‌ای یکی از ژانرهای فیلم سینمایی است که در آن شخصیت اصلی فیلم خانه خود را برای سفر کردن ترک می‌کند. فیلم‌هایی مانند "احمق و احمق‌تر" و "مکس دیوانه" در این ژانر قرار دارند. این ژانر سینمایی ریشه در داستان‌های حماسی گذشته مانند ادیسه و انه‌اید دارد که در آنها قهرمان داستان همواره در سفر است. فیلم جاده‌ای در سینمای آمریکا به‌وجود آمد و بعد از جنگ جهانی دوم گسترش یافت. رجب ایودیک ۶
رجب ایودیک ۶ فیلمی است کمدی از سری فیلم‌های محبوب رجب ایودیک با بازی کمدین مشهور ترکیه ای شاهان گوکباکار و به کارگردانی توگان گوکباکار که در سال ۲۰۱۹ اکران شد. کاراکتر رجب علاوه بر ترکیه در ایران نیز محبوبیت زیادی دارد و علت آن علاوه بر شخصیت کاریزما و دوست داشتنی وی، استفاده از الفاظ و فحش‌های کوچه بازاری است. تحقیرشده‌ترین مرد
در برخی منابع و کتب ایرانی، این فیلم با عنوان‌های «آخرین مرد» و «آخرین خنده» آورده شده‌است. «آخرین مرد» ترجمهٔ تحت‌اللفظی و کلمه‌به‌کلمهٔ عنوان فیلم در زبان آلمانی است، حال آنکه با توجه به محتوای فیلم، ترجمه صحیح این عبارت آلمانی «حقیرترین مرد» و به عبارت دقیق‌تر، «تحقیرشده‌ترین مرد» است. در کشورهای انگلیسی‌زبان، این فیلم با نام «آخرین خنده» نمایش داده شد. دلیل این موضوع دو چیز بود: اول آنکه وقتی در سال ۱۹۲۵ میلادی این فیلم در آمریکا منتشر شد، فیلمی با نام «آخرین مرد» (به کارگردانی فردریک ریل جونیور، محصول ۱۹۲۴) منتشر و اکران شده بود و به منظور جلوگیری از ابهام و سردرگمی، تصمیم بر آن شد که این فیلم را با نام دیگری منتشر کنند. دوم آنکه، در یکی از صحنه‌های برجسته و پایانی، زمانی که پیرمرد ثروت هنگفت را به ارث برده‌است، دوربین وارد رستوران شلوغ و پرهیاهوی هتل شده و بدون وقفه از لابلای مردمی که مشغول خوردن، صحبت کردن و روزنامه خواندن هستند، می‌گذرد و در انتها به یک میز می‌رسد که خدمتکاری جلویش ایستاده و وقتی خدمتکار کنار می‌رود، کیک بسیار بزرگی را روی میز می‌بینیم. خدمتکار این کیک را کنار می‌کشد و ناگهان پیرمرد خوشحالی نمایان می‌شود که بر سر میزی پُر از غذاهای گرانقیمت نشسته و از ته دل می‌خندد. این خندهٔ پایانی او و پایانِ خوش فیلم (پس از یک ماجرای ناراحت‌کننده)، دلیل دیگری بود که پخش کنندگان فیلم در آمریکا تصمیم گرفتند نام آن را به «آخرین خنده» تغییر دهند. فامیل دور
این محبوبیت در مورد خود عوامل تولید برنامه نیز صادق است به‌طوری‌که دنیا فنی‌زاده عروسک‌گردان همیشگی کلاه‌قرمزی نیز فامیل دور را پس از کلاه‌قرمزی بیشتر از همه دوست داشت و دلش برایش تنگ می‌شد. به گفته وی از آن‌جا که همهٔ دیالوگ‌ها به صورت فی‌البداهه است، بارها شده که هنگام عروسک‌گردانی از شنیدن حرف‌های فامیل دور خنده‌اش گرفته اما برای این که صدایش ضبط نشود جلوی خود را گرفته‌است. به عنوان مثال گاهی فامیل دور جمله‌ای را می‌گوید که همهٔ پشت صحنه شوکه می‌شوند و حسابی می‌خندند. دلهره‌آور (ژانر)
دلهره آور یا مهیج یک ژانر در ادبیات، فیلم و تلویزیون است که در آن از تعلیق، کشش و هیجان به عنوان عناصر اصلی استفاده شده‌است. این ژانر در زیررده ژانرهای رازآلود و جنایی محسوب می‌شود و شباهت نزدیکی نیز با ژانر ترسناک دارد. پس از ترور جان اف کندی فیلم‌های تریلر سیاسی بسیار محبوب شدند. درخشان‌ترین نمونه‌های این فیلم‌ها ساخته‌های آلفرد هیچکاک بوده‌است. از تریلرهای برجستهٔ سینمای ایران می‌توان به "سگ‌کشی" اشاره کرد. آژانس شیشه‌ای
گادفری چشایر، منتقد آمریکایی، ظرفیت جامعه‌شناختی فیلم را مهم‌تر از هیجان‌های بزرگ سینمایی می‌داند چرا که به جای پرداختن به صحنه‌های حادثه‌ای و تیراندازی، بر روی گفتگوی شخصیت‌ها متمرکز است. روبرت صافاریان نیز می‌نویسد که قالبِ گروگان‌گیری، قالب مناسبی برای طرح پیام‌های این فیلم نیست لذا فیلم‌ساز، حرف‌هایش را از خلال دیالوگ‌های بازیگران بیان می‌کند و به همین سبب، "آژانس شیشه‌ای" فیلم پُرحرفی است. همچنین هدف از طراحی واقعهٔ گروگان‌گیری در فیلم‌ها، ایجاد هیجان از راهِ دامن زدن به حدس‌های تماشاگران است اما این هیجان در "آژانس شیشه‌ای" ایجاد نمی‌شود، چون معلوم است که حاتمی‌کیا نمی‌تواند قهرمانش را به کشتن کسی وادارد. وقتی در اواخر فیلم، حاج کاظم تهدید می‌کند که هر پنج دقیقه، یک نفر را خواهد کشت، تماشاگر می‌داند که او کسی را نخواهد کشت. از سوی دیگر، او با شناختی که از شرایط جامعه دارد، می‌داند که حاج کاظم نیز به دست نیروهای امنیتی، از پای درنخواهد آمد؛ بنابراین گروگان‌ها و گروگان‌گیر، خطر جانی ندارند. اما سعید عقیقی معتقد است که "آژانس شیشه‌ای"، اصلاً یک فیلم در گونهٔ حادثه‌ای نیست؛ هرچند که از نشانه‌های این‌گونه فیلم‌ها بهره برده باشد. وقتی در یک فیلم که ظرفیت قانع‌کننده‌ای برای ایجاد چند صحنه پُر تعلیق دارد، تنها یک تیر هوایی شلیک می‌شود یا تعداد نماهای مربوط به صحنه‌های درگیریِ فیزیکی، در مقایسه با کل فیلم نزدیک به صفر است، می‌توان نتیجه گرفت که فیلم در پشتِ ظاهر غلط‌انداز خود، به دنبال طرح یک مسئله است. کمدی دلهره‌آور
نمونه هایی از کمدی دلهره آور در فیلم ها، نمایشنامه ها و رمان ها عبارتند از: "معما" ، "مرد لاغر" ، "خانم ناپدید میشود" ، "در بروژ" ، "نقره ای" ، "آقا و خانم اسمیت" ، "هیچ راهی برای درمان پیرزن نیست" ، "بوس بوس بنگ بنگ" ، "لحظه به لحظه" ، "رفع بزرگ" ، "شماره شانس اسلوین" ، "تله مرگ" ، "قاتلین پیرزن" ، لی لی ، "به کالینوود خوش آمدید" ، "سلطان کمدی" و "یک لطف ساده" . شیوع (فیلم ۲۰۱۱)
شباهت‌های فراوان فیلم شیوع با واقعیات روی داده در ماجرای شیوع کووید ۱۹ دلیل اصلی محبوبیت این فیلم پس از یک دهه بود. ازجمله می‌توان به این موارد اشاره کرد: سیمای اقتصاد ما (مجموعه تلویزیونی)
این برنامه اقتصادی ترکیبی از نقد، تحلیل و آیتم نمایش‌های طنز بود. دلیل محبوبیت برنامه در میان مخاطبان تلویزیون آن بود که هر کس به نوعی مسائل و مشکلات اقتصادی خود را در آن می‌دید. سینمای سوئد
ظهور فیلم ناطق در ابتدای دهه ۱۹۳۰، رونق اقتصادی را به صنعت سینمای سوئد برگرداند اما به همراهش، سویه‌های هنری و جاه‌طلبی‌های بین‌المللی سینمای سابق را قربانی موفقیت اقتصادی کرد. نتیجه کمدی‌هایی سطحی بود که برای مصرف محلی تولید می‌شدند. کمدی رمانتیک
فیلم کمدی عاشقانه یا فیلم کمدی رمانتیک یکی از ژانرهای فیلم است که زیرمجموعه ژانرهای کمدی و رومانتیک محسوب می‌شود. این گونه فیلم‌ها معمولاً با دستاویز قرار دادن عشق و علاقه افراد و قرار دادن آن در موقعیت‌های طنز ایجاد می‌شود. خط ویژه
مسعود فراستی:فیلمنامه تیزی که اخته شده و حاصلش فیلم ضعیف و بی جان است.حسین عیدی زاده: شوخی‌های «خط ویژه» گزنده و جسورانه هستند. اصلاً انگار این فیلم فرصتی ویژه بوده برای شوخی و حرص دادن یک آقازاده.ونداد الوندی پورسینمای ایران به فیلم‌هایی مثل «خط ویژه» سخت نیازمند است. فیلم‌هایی که همزمان با جذب مخاطب و سرگرم کردن او و کمک به اقتصاد سینما، با زبان انتقادی و غیر شعاری تصویر برخی از کاستی‌های جامعه را نشان می‌دهد. کمدیا دلآرته
این شکل از شادی‌نامه بیشتر توسط هنرمندان چیره‌دستی که به فنون "پانتومیم" و بداهه‌پردازی آشنا بودند و توانایی فراوانی برای انجام حرکات آکروباتیک داشتند، توسط این بازیگران دوره گرد، از شهری به شهری دیگر اجرا می‌شد. کمدی مهارت عمده توجه خود را به خلق تیپ‌های نمایشی مبذول می‌ساخت و معمولاً ۱۰ بازیگر تیپ‌های مختلف را به نمایش می‌گذاشتند. دلیل فراگیرشدن این شکل از نمایش امکان سفر گروه هنرمندان به نقاط مختلف و سبک بودن وسایل لازم صحنه بود، که شامل لباس بازیگران، ماسک‌ها و شمشیرهای چوبی بود. پویایی و ریتم سریع اجراها و امکان بداهه‌سازی بازیگران با توجه به محل و شرایط اجرا گسترش آن را در ایتالیا، فرانسه، انگلیس و روسیه و آلمان فراهم کرد. کمدیادلارته با نمایش "تخت حوضی" ایرانی شباهت بسیاری دارد.۱- رنگی‌پوش (زانی یا اسکاپنه یا هارلکن): نوکری بذله‌گو و شوخ است و اولین پرسوناژی است که رسماً وارد نمایش‌های کمدی دلارته می‌شود و کم‌کم جای خود را در نمایش باز کرده و بعدها نام”هارلکن” را در بازگشت از فرانسه به خود می‌گیرد. طنز
طنز و هجو هر دو نوعی از مطایبه یا همان شوخ‌طبعی هستند. اما هجو به قصد مسخره کردن، ریشخند یا تخریب شخصیت کسی نگاشته می‌شود؛ هجو قصد اصلاح ندارد و هدف اصلی اش نابودی شخصیت طرف مقابل است. هزل نیز استفاده از الفاظ رکیک است و سخنی است که در آن مضامین خلاف اخلاق و ادب بیاید؛ آثار هجو، گاهی با هزل همراه هستند یعنی ادبیات رکیک استفاده می‌شود و گاهی با جدّ یعنی ادبیات رسمی برای تخریب رقیب یا دشمن استفاده می‌شود. پس هجو لزوماً همیشه شوخ‌طبعی ندارد و ممکن است خیلی هم جدی باشد. حال نوبت به طنز می‌رسد. اگر معنای ساتایر یا همان طنز طعنه دار را برای طنز در نظر بگیریم، معمولاً مقاصد اصلاح طلبانه و اجتماعی مطرح است. طنز با بیان ظریف مشکلات و کاستی‌ها، با زبانی غیرمستقیم سعی در اصلاح آن‌ها دارد؛ و در نهایت، کمدی نوعی بیان مطایبه‌آمیز به صورت تصویری است. (سینما، تئاتر…) در واقع کمدی می‌تواند از همه شاخه‌های شوخ‌طبعی و مطایبه (طنز، هجو و هزل) استفاده کند. آدم‌های بامزه
آدم‌های بامزه نام یک فیلم کمدی درام به کارگردانی جود آپاتو و با بازی آدام سندلر می‌باشد. جورج سیمونس (با بازی آدام سندلر) که یک کمدین نسبتاً موفق در حیطه کمیک‌های تک‌نفره است، به تازگی متوجه این موضوع شده که به دلیل نارسایی خونی به وجود آمده در بدنش، بیشتر از یک سال زنده نخواهد ماند. جورج در یکی از اجراهایش با ایرا (با بازی ست روگن) آشنا می‌شود؛ ایرا که یک علاقه‌مند به بازیگری است، به علت بدشانسی هیچ‌گاه نتوانسته در نمایش‌هایی سطح بالا ظاهر شود، جورج وی را به استخدام خود در می‌آورد و اجراهای نمایشی بخش آغازین برنامه‌هایش را به او می‌سپارد. دوستی به وجود آمده میان جورج و ایرا به نفع هر دوی آن‌ها است چرا که از یک طرف ایرا در اجرای برنامه‌ها هیچ کمکی را از جورج دریغ نمی‌کند و در طرف مقابل جورج نیز تلاش می‌کند تا اصول حرفه‌ای نمایش را به ایرا بیاموزد. پس از مدتی جورج متوجه می‌شود بیماری‌اش به طرز غیرقابل باوری رو به بهبودی است؛ این مسئله سبب‌ساز آن می‌شود او که تا پیش از این به همه چیز از کانالی مادی می‌نگریسته نگرش خود نسبت به زندگی و عوامل تأثیرگذار بر آن را تغییر دهد. گوویندا
گوویندا Govinda (به سانسکریت:गोविंदा) هنرمند پر آوازه سینمای هند بالیوود که به قهرمان شماره یک، سلطان کمدی و سلطان رقص شهرت فراوان دارد و محبوب‌ترین هنرپیشه سینمای هند از دهه ۱۹۹۰ تاکنون شناخته شده‌است.منتقدین بخاطر درخشش گوویندا در سینما به او لقب الماس سینما دادند. شوخی
شوخی یا مِزاح به تمایل اشخاص به ارائه تجربیات شخصی که موجب خنده و تفریح می‌گردد، می‌گویند. مردم در اکثر سنین مایل به انجام شوخی هستند و اکثریت آن‌ها پس از شنیدن شوخی لبخند زده و خوش‌حال می‌شوند. نوع شوخی و مزاح بسته به موقعیت جغرافیایی، فرهنگ، آموزش و پرورش و تیزهوشی متفاوت است. برای مثال کودکان با مسائل کم‌اهمیت‌تر مثل دیدن خیمه‌شب بازی یا دیدن کارتون خوش‌حال می‌شوند؛ اما در سنین بالاتر این‌ها دیگر برایشان خنده‌دار نمی‌باشد. نظارت و سانسور سینما در ایران پیش از انقلاب ۱۳۵۷
«این پر واضح است که وجود سینما برای دو قسمت باید فوق‌العاده مفید باشد. یکی برای تهذیب اخلاق و دیگری برای تفریح دماغ، اما راجع به تهذیب اخلاق تصور می‌کنم درست نقطه مقابلش از سینماهای طهران تاکنون حاصل شده‌است، زیرا در اینجا ظاهراً فیلم‌ها سانسور نمی‌شود و اگر هم فرضاً سانسور شود از نمایش فیلم‌هایی جلوگیری می‌شود که از لحاظ سیاست انتشار آن‌ها صلاح نباشد، والا در خصوص اخلاق محققاً توجهی به این موضوع نمی‌شود. فیلم‌های سینمای ایران که اکثراً از فیلم‌های فرانسه است طوری مهیج شهوت و عشق بازی است که حتی پیرمردهای هشتادساله هم را تحریک می‌کند تا چه رسد به جوان‌های عزب و دختران معصوم که برای تهذیب اخلاق! به سینما آمده‌اند. گویا شهوت پرستی در اینجا به قدری کم است که باید مخصوصاً سینماها پول گزافی گرفته و شب‌ها طریقه و اصول آن را توسط فیلم به مردم یاد دهند!» فهرست پرمخاطب‌ترین فیلم‌های غیرکمدی دهه ۹۰ سینمای ایران
در این فهرست سعید روستایی، اصغر فرهادی و ابراهیم حاتمی کیا با دو فیلم حضور دارند. سالنامه آماری سینمای ایران فیلم
صرف‌نظر از هنجارهای جامعه و تغییرات فرهنگی، هنوز هم شباهت‌های نزدیکی بین نمایش‌نامه‌های تئاتر کهن و فیلم‌های امروزی مشهود است. سینمای عشقی دربارهٔ دختری که عاشق مردی است که به هر دلیل نمی‌تواند با او باشد، فیلم‌هایی دربارهٔ یک قهرمان که در برابر تمام بدی‌های یک دشمن شیطان صفت قدرتمند می‌جنگد، کمدی‌هایی در خصوص زندگی روزمره و غیره تماماً دارای زمینه‌هایی با موضوعات مشترک که در کتاب‌ها، نمایش‌نامه‌ها و دیگر مکان‌ها آمده، هستند. آخرین سرقت
فیلم از مضمون کمدی برخوردار است که سعی کردیم با کمدی‌هایی که این روزها شاهد آن هستیم به لحاظ داستان و بازیگران متفاوت باشد. متأسفانه ساخت فیلم کمدی این روزها با هجمه زیادی از سوی منتقدان و کارشناسان روبرو است اما در این فیلم سعی کردیم از سطحی‌نگری و ابتذال دوری کنیم و با قصه و کمدی موقعیت بتوانیم مخاطب را بخندانیم. کلاه‌قرمزی (مجموعه نمایشی)
این مجموعه همه یکی از موفق‌ترین مجموعه‌های طنز تلویزیون ایران بوده‌است. بسیاری از منتقدان یکی از دلایل موفقیت این مجموعه را نوستالژی می‌دانند. به باور این منتقدان کلاه‌قرمزی نوستالژی نسلی است که بخش مهمی از زندگی‌اش را در برابر تلویزیون گذرانده است. اما منتقدانی هم هستند که معتقدند این تنها دلیل موفقیت این مجموعه نیست. به باور این منتقدان موفقیت این مجموعه اگر فقط به دلیل زنده‌کردن خاطرات بود هرگز نمی‌توانست به این خوبی با نسل‌های دیگر ارتباط برقرار کند. به باور این منتقدان برای تداوم موفقیت یک مجموعه نمی‌توان تنها با تکیه بر نوستالژی به جلو رفت. به باور این منتقدان شخصیت‌های این مجموعه بستر مناسبی را فراهم می‌کنند تا شوخی‌ها و طنز اجتماعی و گاه سیاسی در آن شکل بگیرد. مثل صحنه‌ای در کلاه‌قرمزی ۹۲ که در آن حراجی توسط عروسک‌های مجموعه راه می‌افتد و در آن فامیل دور در تماسی مداوم با صرافی‌ها مدام نرخ دلار را جویا می‌شد و قیمت اجناسش را در لحظه و به دلار اعلام می‌کرد. پل روبنز
عمده شهرت پل روبنس به دلیل خلق و اجرای شخصیت کمدی «پی وی هرمان» (شخص بی‌عرضه‌ای که تصمیم می‌گیرد کمدین شود) است. از جمله فیلمهای سینمایی که این بازیگر در آنها ایفای نقش کرده می‌توان به فیلم ماتیلدا، ساختهٔ دنی دویتو و آثاری از تیم برتون مثل: ماجراجویی بزرگ پی وی، بازگشت بتمن و کابوس قبل از کریسمس اشاره کرد که نویسندگی فیلم ماجراجویی بزرگ پی وی را نیز روبنس خود برعهده داشت. سلمان خان
سلمان خان دلیل خوب عمل نکردن تیوبلایت در گیشه را اینگونه بیان کرد:مشکل تاریخ اکران فیلم بود مردم در روز عید به سینماها می‌آیند تا فیلم شاد ببینند و خوشحال شوند. نه اینکه بیایند و با دیدن فیلمی احساسی مثل تیوبلایت گریه کنند. من به عوامل فیلم گفتم تاریخ اکران را تغیر دهند ولی کسی به من گوش نکرد و نتیجه‌اش این شد. کلاسیسیسم
برخلاف تراژدی که کشمکش‌های درونی شخصیت‌های عالی‌مقام و نجبا را به تصویر می‌کشد، کمدی به توصیف ماجراهایی که در طبقات اجتماعی متوسط یا پایین (تاجران، بورژوازی، پیشخدمتان،...) رخ می‌دهد می‌پردازد و هدف اصلی آن نمایاندن نقص‌های جامعه است. به این منظور کمدی‌نویسان دورهٔ کلاسیک از سبکی عامیانه استفاده می‌کردند. کمدی براساس خنده و به منظور سرگرمی اجرا می‌شود و معمولاً با پایانی خوش همراه است. با این وجود استثناهایی چون "دون ژوآن" مولیر دارای پایانی تلخ هستند. تئاتر
کمدی از اقسام پر طرفدار نمایش در آن دوران بود زیرا در شماری از آن‌ها مسایل روز مطرح و از آن انتقاد می‌شد. در عین حال کمدی‌های سبک و سرگرم‌کننده مشتری بیشتری داشتند. حامد کلاهداری
او در سال ۱۳۸۷ نخستین فیلم خود شکلات داغ را ساخت که در سینماهای ایران اکران گشت و یک سال بعد در قالب سی دی به بازار آمد. در سال ۱۳۸۹ نیز فیلم دیگری تحت عنوان پایان‌نامه را ساخت که در آن حوادث انتخابات سال ۸۸ را به نمایش گذاشت. در سال ۱۳۹۰ کلاهداری اولین فیلم طنز خود را با نام "فرار از کمپ" ساخت که در سینماها اکران نگشت و دی وی دی آن در سال بعد به بازار رسید. بازیگران این فیلم عبارتند از: ارژنگ امیرفضلی، احمد پورمخبر و یوسف صیادی.در سال ۱۳۹۲ و پس از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری و پیروزی حسن روحانی، او در چرخشی آشکار از مواضع قبلی خود به انتقاد از مدیریت سینما در دولت دهم پرداخت. هانیه توسلی در بیانیه‌ای این تغییر موضع را نشانه فرصت طلبی وی دانست. هم چنین رضا درمیشیان هم از تغییر مواضع او انتقاد کرد و گفت مگر ما سیاه‌تر و کثیف‌تر از فیلم پایان‌نامه داریم؟ او در مصاحبه با سایت سوره سینما عنوان کرد برخی از سکانس‌های «پایان‌نامه» به من تحمیل شد و ناخواسته وارد جریان سیاسی شدم. جری لوئیس
پس از انحلال گروه «مارتین و لوییس»، جری در استودیوی پارامونت پیکچرز به کار ادامه داد و یک ستاره کمدی بزرگ شد. نخستین فیلم سینمایی او «مجرم ظریف» (۱۹۵۷) نام داشت. او پس از آن در پنج فیلم سینمایی دیگر ظاهر شد. لوییس در دهه ۱۹۵۰ استعداد خود در زمینه آوازه خوانی را به‌نمایش گذاشت و در این بخش هم موفق ظاهر شد. آهنگ معروف او در آن زمان «فقط به تو بستگی دارد» نام داشت که در سال ۱۹۵۸ اجرا شد. در سال ۱۹۶۰ در فیلم «پادو» بازی کرد. فیلمی که نخستین کار او در زمینه تهیه‌کنندگی و کارگردانی بود. لوییس این فیلم را در هتل «فونتن بلو» در میامی و با بودجه‌ای بسیار کم ساخت. در آن زمان لوییس روزها در هتل فیلم بازی می‌کرد و شب‌ها در آن برنامه اجرا می‌کرد. او برای ساخت فیلم «پادو» از دوربین‌های ویدئویی و دوربین‌های مداربسته استفاده می‌کرد تا بتواند در هنگام بازی صحنه‌ها را ببیند. بعد از آن بود که این شیوه یک روش استاندارد برای ضبط فیلم‌های هالیوود شد. از دیگر فیلم‌هایی که در آن‌ها لوییس هم بازیگر و هم کارگردان بود می‌توان به «مرد خانم‌ها»، «پسر پیغام رسان» و فیلم معروف «پروفسور دیوانه» اشاره کرد. از سال ۱۹۶۶ یعنی وقتی چهل سال داشت دیگر لوییس آن جوان لاغر و چابک نبود. او دیگر کندتر کار می‌کرد و بازی برایش سخت‌تر شده بود. از آن سال بود که فروش فیلم‌هایش رو به کاهش نهاد تا جایی که شرکت فیلم‌سازی پرامونت پیکچرز احساس کرد دیگر به فیلم‌های کمدی جری لوییس نیازی ندارد. از آن پس لوییس به فکر ساخت فیلم‌های شخصی افتاد. در سال ۱۹۷۲ فیلم اکران نشده «روزی که دلقک گریه کرد» را ساخت. این فیلم داستانی درام داشت که در اردوگاه نازی‌ها اتفاق افتاد. لوییس دلیل اکران نشدن این فیلم را مشکلات در امور مالی ذکر کرد ولی اخیراً در کتاب «مارتین و من» نوشت که دلیل اصلی اکران نشدن آن فیلم این بود که خود از کارش راضی نبود. از فیلم‌های بعدی جری لوییس «کار سخت» (۱۹۸۱) به کارگردانی خودش، «سلطان کمدی» (۱۹۸۳) اثر مارتین اسکورسیزی که در آن با رابرت دنیرو همبازی بود، «رؤیای آریزونا» (۱۹۹۴) و آخرین کارش «استخوان‌های خنده دار» (۱۹۹۵) هستند اما لوییس در اروپا محبوب باقی‌ماند. منتقدین اروپایی همواره او را بازیگری تحسین‌برانگیز دانسته‌اند که روی تک تک حرکاتش تسلط کامل دارد و از این زاویه او را قابل قیاس با هاوارد هاکس و آلفرد هیچکاک می‌دانند. باوجود این که لوییس دیگر در فیلم‌های کمدی ظاهر نمی‌شود ولی هنوز هم مردم او را دوست دارند و حرف‌های بامزه او به صورت تکه کلام‌هایی درآمده که در فرهنگ محاوره آمریکا جا بازکرده‌است. نعمت‌الله فاضلی
فاضلی معتقد است شوخی و طنز را باید به عنوان یک امر اجتماعی و فرهنگی در نظر گرفت. چنانچه امروزه، شوخ‌طبعی، یکی از ابعاد شخصیت پایه و همگانی ما ایرانیان به‌شمار می‌رود. شوخ‌طبعی ایرانیان از نوع شوخ‌طبعی فیلسوفانه است که برای بیان حکمت‌های زندگی جمعی بکار می‌رود. شوخی برای ایرانیان تنها جنبه سرگرمی ندارد بلکه از آن برای بیان مسائل انسانی و اجتماعی و حل معضلات و مشکلات زندگی خود استفاده می‌کنند. از نظر فاضلی، می‌توان شوخ‌طبعی را نوعی ژنتیک فرهنگی ایرانیان دانست، یعنی با استمرار تاریخی شوخ‌طبعی در زندگی و شخصیت ایرانی، رمزگان و راهبردهای گوناگون شوخ‌طبعی به نحوی در وجود ایرانیان استقرار یافته که گویی بخشی از فیزیولوژی و «طبیعت ثانویه» ما شده‌است. به‌طوری‌که گرایش ایرانیان به طنز را می‌توان بیشتر به ناخودآگاه ضمیر جمعی آنان نسبت داد. فاضلی تمایل انسان امروزی به طنز و فیلم‌های کمدی را نیز نوعی «مواجهه طنازانه» با مصائب زندگی مدرن می‌داند. زندگی رسانه‌ای، جهانی، اطلاعاتی، فراغتی و شبکه‌ای شده امروز انسان ایرانی همراه با آسیب‌ها و بحران‌های روانی و اجتماعی، ژانر کمدی و طنز را به راهبردی اجتماعی-فرهنگی برای بهزیستی در جهان پارادوکسیکال مدرن و کالای پرطرفداری برای «مصرف فراغت» تبدیل کرده‌است؛ بنابراین، فاضلی، طنز را راهبردی فرهنگی می‌داند که انسان‌ها، گروه‌ها و جوامع با استفاده از زبان و اشکال گوناگون نمادپردازی برای دیدن و نشان دادن موقعیت خود به کار می‌گیرند. در حقیقت طنز، هم برآمده از فرهنگ است و هم پیش‌برندهٔ فرهنگ. ویژگی مهم طنز، ماهیت نشانه شناسانه آن است. طنز به‌مثابهٔ نوعی نمادپردازی، شیوه‌ای از اندیشیدن است. همچنین طنز، علاوه بر بعد زیبایی شناسانه، دارای مؤلفه‌های نازیبایی‌شناسانه یعنی ویژگی‌های اقتصادی، اجتماعی یا سیاسی و فرهنگی فراتر از تمهیدات ادبی، تکنیک‌های ذوقی یا مؤلفه‌های فرمی و بیانی نیز هست. چند ویژگی مهم طنز در دوران مدرن عبارت است از: به اعتقاد فاضلی، طنز امروزه بیش از آن که طغیان‌گری، انقلابی‌گری و شالوده شکنی را ایجاد کند، در خدمت ایجاد نوعی آگاهی انتقادی است که هدف آن نوعی سازگار کردن انسان امروزی با موقعیت کلان‌شهری بوروکراتیک پروبلماتیک است و نه طغیان او ضد جریان‌ها و ساختارها؛ و نهایتاً اینکه، در فهم مقوله طنز در ایران «مسئله و جایگاه زبان» دارای اهمیت بسیار است. طنز، شکل یا صورتی از زبان است که گاهی به صورت کلام و واژه و گاه به صورت تصویر و گاه اشیا خود را نشان می‌دهد. چرا که وقتی از زبان طنز و طنز زبانی سخن می‌گوییم، کمابیش به‌عنوان یکی از ویژگی‌های ملی یا شخصیت پایه‌ای ایرانی آن را در ذهن خود تداعی می‌کنیم. پی‌کی (فیلم)
فیلم هم در جامعهٔ اصلی هند و هم در جامعهٔ مجازی از حمایت بسیار بالای مردم عادی و افراد مشهور برخوردار بود. کمدی سکسی
این نوع کمدی در قرن ۱۷ میلادی در نمایش‌خانه‌های انگلستان و در دوران موسوم به «کمدی دوران بازگشت» محبوبیت داشت. از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۵ میلادی، هالیوود چندین فیلم کمدی جنسی از نوع «بالاخره اون دختره، آره یا نه؟» با هنرنمایی دوریس دی، جک لمون و مریلین مونرو تولید کرد. در بریتانیا نیز در دههٔ ۷۰ میلادی، تعداد بیشماری فیلم و سریال از این ژانر ساخته شد که یک نمونهٔ آن ادامه بده بود. هالیوود همچنین خانه حیوانات را در ۱۹۷۸ ساخت که با ۶ فیلم کمدی سکسی جوانان در اوایل دهه ۸۰ میلادی ادامه یافت که از آن میان، می‌توان به پارتی مجردی و تجارت پرمخاطره اشاره نمود. دیگر کشورهایی که آثاری فراوانی از این ژانر ساختند، برزیل، ایتالیا و مکزیک بودند. کمدی سکسی سبک ایتالیایی
عموماً در کمدی‌های سکسی، مقادیر فراوانی برهنگی زنانه و طنزهای گوناگون وجود دارد، اما اهمیت کمتری به «نقد اجتماعی» که خصوصیت بارز کمدی ایتالیایی است، داده می‌شود و داستان فیلم غالباً در محیط‌های مرفه و دارای سطح زندگی بالا همچون خانهٔ ثروتمندان می‌گذرد. این سبک از فیلم، ارتباط نزدیکی با انقلاب جنسی داشت و در زمان پیدایش بسیار نوآورانه و نوین محسوب می‌شد. برای نخستین بار بود که فیلم‌های با برهنگی زنانه در سینماها پخش می‌شد. با آنکه پورنوگرافی و نمایش نزدیکی جنسی در سینماهای ایتالیا ممنوع بود، اما برهنگی نسبی تا حدی مجاز بود. این سبک از فیلم، پلی میان کمدی سکسی و پورنوگرافی سافت‌کُر (نیمه و ملایم) بود و مولفه‌هایی از کمدی بزن‌بکوب را نیز در خود داشت و داستان‌های فیلم نیز اغلب کلیشه‌ای بود. جنبش مونتاژ شوروی
سینما از همان آغاز شکل‌گیری حکومت کمونیستی شوروی مورد استقبال فراوان قرار گرفت. لنین اعلام کرد: «از نظر ما فیلم مهمترین هنر است.» این نگاه از سوی حاکمیت در آغاز راه به سود جنبش مونتاژ بود (اما آنچنان‌که در بخش پایان جنبش مونتاژ می‌بینید در انتها به ضرر این جنبش تمام شد) در نیمهٔ دوم دهه ۱۹۲۰ بود که واردات فیلم‌های سینمایی به شوروی کاهش یافت؛ دلیل این کاهش عدم سازگاری محتوی فیلم‌ها با آرمان‌های حاکمیت بود و در واقع این فیلم‌ها از نظر ایدئولوژیک زیان بار تلقی می‌شدند. از طرفی در تولید داخلی نیز گرایشی به سمت تولید فیلم‌هایی در جهت تجسم آرمان‌های ایدئولوژیک برای عموم مردم شوروی به وجود آمد. نخستین فیلم‌های جنبش مونتاژ با پرداختن به داستان‌هایی از ستم‌های روسیه تزاری و قیام‌های تاریخی مردم، موفقیت مالی و جلب رضایت منتقدان سینمایی را توامان به دست آورد. کمدی چینی
کمدی چینی () تاریخی طولانی دارد که به‌دوره‌ی دودمان ژو برمی‌گردد؛ زمانی که اشراف در خانه‌های‌شان دلقک داشتند. در این زمان افراد طبقات بالای اجتماعی عمیقاً متأثر از آموزه‌های کنفوسیوس بودند، و در نتیجه نمایش‌های کمدی غالباً نگاهی از بالا به‌پایین به‌چین فئودال داشتند. در اواخر دوره‌ی دودمان چینگ و در دوره‌ی جمهوری چین، انواع متفاوت کمدی در شهرهای بزرگ شکوفا شد، و ژانر کمدی ـ درام ژیان‌شنگ به‌تدریج به‌وجود آمد. از دهه‌ی ۱۹۸۰، توسعه‌ی سریع رسانه در طول کشور سبب شد شکل‌های جدید کمدی پدیدار شوند، که در میان جمعیت عمومی چین نیز پرطرف‌دار شدند. امروزه پرطرف‌دارترین ژانرهای کمدی چینی عبارت‌اند از: اسکیت چینی، و ژیان‌شنگ. مزایای گوشه‌گیر بودن
با اعلام خبرهای مربوط به ساخت و سپس اکران فیلم، دوباره توجهات جهانی به سوی رمان "مزایای گوشه‌گیر بودن" و شباسکی جلب شد. اکران فیلم باعث شهرت بسیار زیاد رمان شد و فروش آن را به طرز عجیبی افزایش داد؛ تا سال ۲۰۱۱ (پیش از ساخت فیلم) نزدیک به ۸۸٬۸۴۷ هزار نسخه از کتاب فروش رفته بود اما این رقم در سال ۲۰۱۲ و بعد از اکران فیلم به ۴۲۵٬۹۳۳ هزار نسخه رسید. این رشد فروش ناگهانی باعث شد تا "مزایای گوشه‌گیر بودن" به فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز وارد شود و رتبه اول را به خود اختصاص دهد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۲، "مزایای گوشه‌گیر بودن" به فهرست رسمی کتاب‌های کاغذی مخصوص نوبالغان وارد شد و تا نوامبر ۲۰۱۲، نزدیک به ۱٫۵ میلیون نسخه از آن به فروش رسید. "مزایای گوشه‌گیر بودن" به مدت ۷۱ هفته و تا تاریخ ۱۱ مه ۲۰۱۴، در فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز قرار داشت که البته این‌بار جنجال خاصی پیرامون آن اتفاق نیفتاد. در تاریخ ۲۳ نوامبر ۲۰۱۴ و با اعلام فهرست جدید، "مزایای گوشه‌گیر بودن" بالاخره از فهرست ده‌تایی کتاب‌های پرفروش "نیویورک تایمز" خارج شد و رتبه پانزدهم را به خود اختصاص داد. کمدین (فیلم ۲۰۱۶)
کمدین فیلمی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی تیلور هاکفورد است. در این فیلم بازیگرانی همچون رابرت دنیرو، لزلی من، دنی دویتو، ادی فالکو، ورونیکا فرس، چارلز گرودین، کلوریس لیچمن، پتی لوپن، هاروی کایتل، هانیبال بورس، جیم نورتون، گیلبرت گوتفرید و بیلی کریستال ایفای نقش کرده‌اند. جکی برک کمدین مشهوری است. در حالی که می کوشد شخصیت نمایشی خود را بازسازی کند، تماشاگرانش تنها می خواهند او را در پیکره شخصیتی که زمانی در تلویزیون بازی می کرد، ببینند. او در طول یکی از نمایش هایش با خشونت به یکی از تماشاگران حمله می کند. جکی به بیگاری در خدمات اجتماعی از جمله کار در آشپزخانه تهیه سوپ محکوم می شود. در آنجا با هارمونی شیلتز آشنا می شود. شیوع (فیلم ۲۰۱۱)
توجه اسکات برنس نویسنده فیلم‌نامه به مقبولیت علمی آن دلیل دیگری برای محبوبیت این فیلم است. استیون سودربرگ کارگردان فیلم نیز برای ساختن فیلمی «فوق‌العاده واقع بینانه» در مورد بهداشت عمومی و پاسخ علمی به یک بیماری همه گیر مصمم بود. اسکات برنس هنگام نوشتن فیلمنامه از گروهی از ویروس‌شناسان و همه‌گیرشناسان، از جمله کارشناسان سازمان بهداشت جهانی، مشورت گرفته بود. به گفته او «شباهت ویروس فیلم ما به ویروس کرونا جزئی، اتفاقی و واقعاً بی‌اهمیت است. چیزی که اهمیت دارد و دقیق است واکنش اجتماعی و فراگیری وحشت و تأثیرات ثانویه آن است.» در این فیلم شخصیتی به تصویر کشیده شده‌است که شایعاتی بی‌اساس دربارهٔ این ویروس منتشر می‌کند و درمان‌هایی جعلی برای آن ارائه می‌دهد. اتفاقی که در پس از شیوع ویروس کرونای کووید ۱۹ نیز بارها روی داد. به عنوان مثال شرکت آمازون اخیراً اعلام کرد که از فروش بیش از یک میلیون قلم کالا توسط اشخاص ثالث به دلیل ادعاهای نادرست فروشندگان مبنی بر درمان بیماری کووید-۱۹ جلوگیری کرده‌است. ریچارد دی زانوک
فیلم کلاسیک و موزیکال اشک‌ها و لبخندها بعد از اینکه در ایران دوبله شد، توفیقی مضاعف کسب کرد. این فیلم به دلایل مختلف که دوبله شاخص، از جمله آنهاست در ایران در میان نسل‌های مختلف مخاطبان بسیار زیادی داشته و دارد. فرار از موگادیشو
لی جوتون از Film Inquiry که طنز فیلم را یک دارایی بزرگ نامید؛ این بررسی را اینگونه به پایان رساند: «با بازی‌های خیره کننده میخکوب کننده به ویژه کیم و هیو به عنوان سفیران رقیب که تبدیل به متحدان موقت می‌شوند؛ آسان است که به فیلم پرفروشی مانند "فرار از موگادیشو تبدیل بشوید".» پردیس سینمایی
یکی از دلایلی که باعث شد سینما در مقابل رقبای سرسختی چون تلویزیون و ویدئو تاب بیاورد، برخورداری از امتیاز حضور در جمع است. عواطف و هیجان‌های جمع بر تک‌تک تماشاگران اثر می‌گذارد و در نتیجه لذت حاصل از تماشای فیلم را چندبرابر می‌کند. به همین دلیل است که در بعضی برنامه‌های تلویزیونی، به خصوص در نمایش‌های کمدی، صدای خنده جمع را به برنامه اضافه می‌کنند. اما وقتی سالن خالی یا کم‌جمعیت باشد، اثر جمع تضعیف می‌شود. در نتیجه تماشاگر از فیلم لذت نمی‌برد. تئاتر ابزورد
از جمله مهم‌ترین تأثیرگذاران، شکسپیر است، که تأثیر عمده‌ای در سرایت تراجیکمدی به تئاتر ابزورد داشته‌است؛ که در نهایت صراحتاً در نمایشنامهٔ مکبث قابل درک است. اما تأثیرپذیری از پیشینهٔ دنیای هنر به اینجا ختم نمی‌شود و حتی تأثیرات کمدی اسلپ استیک (کمدی بزن و بکوب) سینمای محبوب دوره‌های گذشته مثل فیلم‌های چاپلین، باستر کیتن و حتی لورل و هاردی به ویژه در «فیلم» تنها فیلمنامه نوشته شده توسط بکت، که کیتن در آن ایفای نقش کرده، غیرقابل انکار است.