پیانو از کدام دسته از ابزار موسیقی است؟
کنسرتو پیانو
کنسرتو پیانو یا کنسرتوی پیانو یا کنسرتو برای پیانو فرمی از موسیقی است که در آن یک یا دو پیانو همراه با دستهٔ ارکستر به اجرا می‌پردارند. کنسرتوهای پیانو معمولاً از سه موومان تشکیل شده‌اند که موومان دوم معمولاً آرام‌تر از دو موومان دیگر است. تاکنون آثار زیادی در این فرم تصنیف شده‌اند. کنسرتوهای هارپسیکورد یوهان سباستیان باخ، که امروزه بیشتر با پیانو اجرا می‌شوند نیز از نمونه‌های کنسرتو پیانو به‌شمار می‌روند. از آثار شاخص در این فرم می‌توان به کنسرتو پیانو شماره ۵ بتهوون و کنسرتو پیانو شماره ۱چایکوفسکی و کنسرتو شماره ۲ (راخمانینف)اشاره کرد.
کنسرتو پیانو شماره ۲ (بتهوون)
سازهای ارکستر عبارتند از: پیانو، ۲ فلوت، ۲ ابوا، ۲ فاگوت، ۲ هورن و ارکستر زهی. این تنها کنسرتوی تکمیل شدهٔ بتهوون است که در آن کلارینت‌ها حذف شده‌اند. کنسرتو دارای سه موومان است: موسیقی‌درمانی
۱-این سینا علم موسیقی را جزئی از ترکیب بدن انسان می‌داند که اگر دیدگاه او را بپذیریم به دید جدید از شیوه درمان گر موسیقی دست می‌یابیم (فراموش نکنید که آثار او را قرن‌ها در معتبرترین دانشگاه‌های اروپایی تا ابتدای قرن بیستم به عنوان مرجع تدریس می‌کرده‌اند.) نوا (دستگاه موسیقی)
از نظر درجات، نوا با بیات اصفهان رابطهٔ نزدیکی دارد. در بازه‌اش که از سه نت بمتر از نت پایهٔ نوا تا سه نت بالاترش را شامل می‌شود، تمام درجات مثل بیات اصفهان است؛ به‌جز نتی که دو درجه بمتر از نت پایهٔ نواست که در نوا ریزپرده‌ای است (مثلاً در نوای سل این درجه می کرن است) و در بیات اصفهان ریزپرده‌ای نیست (می بکار است). حتی گوشه‌های این دو نیز با هم شباهت‌هایی دارد (مثلاً، در هر دو از گوشهٔ بیات راجه و گوشهٔ عشاق اسم برده می‌شود) اما علی‌رغم شباهت مد و شباهت گوشه‌ها، پرده‌گردانی از نوا به بیات اصفهان و برعکس معمول نیست. از این جهت، می‌توان رابطهٔ آن‌ها را مانند رابطهٔ دستگاه‌های سه‌گاه و چهارگاه دانست که گوشه‌های همنام و مشابه زیاد دارند اما بینشان پرده‌گردانی صورت نمی‌گیرد. هنر پیمانه‌ای
پیمانه‌ای بودن در موسیقی را می‌توان به عنوان آوردن دو عنصر کلیدی از ترکیب موسیقی و فیلم به دنیای نقاشی دید. تنوع موضوع و حرکت درون یک عکس. به همین دلیل بسیاری از آهنگسازان معاصر میناس بربوداکیس قسمت سوم از سه‌گانه روآل خود برای پیانو و الکترونیک به روش مدولار اختصاص داده‌اند. پولین ویاردو
پولین ویاردو استعداد فراوانی نیز در نواختن پیانو داشت و نواختن این ساز را نزد فرانتس لیست و فنون آهنگ‌سازی و هارمونی را از آنتونین رایشا (معلمِ فرانتس لیست و هکتور برلیوز و دوستِ صمیمیِ لودویگ فان بتهوون) آموخت، اما به دلیل خواست مادرش، نوازندگی را بطور رسمی کنار گذاشت. با اینحال، هر از چند گاهی، با دوستش فردریک شوپن پیانو می‌نواخت و حتی شوپن، تنظیمِ برخی از مازورکاهای خود را به وی سپرد. «فرانتس لیست»، «ایگناتس مُشه‌لِس»، «آدلف آدام» و «کامی سن-سانس»، همگی بر مهارت و استعداد درخشان او در نوازندگی پیانو صحه گذاشته‌اند. پازو
پازو ابزار نوک تیزی است که با آن الیاف طناب یا سیم را از هم جدا می‌کنند. پازو وسیله‌ای مخروطی و نوک تیز و بلند از فلز یا چوب است که برای فاصله انداختن میان رشته‌های طناب یا بافهٔ فلزی و رد کردن رشته‌های طناب یا بافهٔ فلزی دیگر به‌منظور در هم بافتن آن‌ها استفاده می‌شود. طناب‌کاران از پازو برای محکم کردن روکش طناب نیز استفاده می‌کنند. نوا (دستگاه موسیقی)
در موسیقی قدیم ایران که مبتنی بر مقام‌ها بود، یکی از مقام‌های اصلی نوا نام داشت. درجات این مقام با درجات گام کوچک نظری (مینور تئوریک) در موسیقی کلاسیک غربی متناظر بود. برای این مقام دو شعبه نام برده می‌شد که یکی نوروز خارا نام داشت و دیگری ماهور. نام نوا حتی پیش از آنکه مقام‌های موسیقی به شکلی که در مکتب منتظمیه طبقه‌بندی شد، تکوین یابند نیز، در متون مربوط به موسیقی آمده‌است. اولین اشاره به آن نیز توسط ابن سینا در کتاب "شفا" صورت گرفته که در آن وی از اصفهان و سلمک نیز نام برده‌است. کانلن ننکرو
علت شهرت او بکارگیری و مطالعات گسترده بر روی «پیانولا» است و یکی از نخستین آهنگسازانی است که از دستگاه‌های مکانیزه و اتوماتیک اجرای موسیقی استفاده کرد و به قابلیت‌های این قبیل ابزارآلات موسیقی (نسبت به توانایی‌های نوازندگی انسان) پی برد. پیانو
پیانو بالاترین دامنه صوتی را در بین ساز های معمول (به جز ارگ کلیسا) دارد، به طوریکه در شکل فعلی‌اش به‌طور معمول هشت اکتاو دارد و قادر به تولید فرکانس‌هایی از حدود ۲۷ تا ۴۱۸۶ هرتز می‌باشد، در حالی که در مقام مقایسه ساز ویولن تنها قادر به تولید حدود پنج اکتاو و بهترین خواننده‌ها تنها قادر به خواندن حدود سه اکتاو هستند. یوکی کوراموتو
او یادگیری پیانو را از سنین پایین شروع کرد. او بعدها در موسسه تکنولوژی ژاپن درس خواند و مدرک کارشناسی ارشد در زمینه فیزیک کاربردی را دریافت کرد. اما او در نهایت موسیقی را انتخاب کرد و تمام تمرکز خود را بر روی پیانو معطوف کرد و تهیه و تنظیم موسیقی‌های کلاسیک و معروفی را انجام داد. او به عنوان یک موسیقیدان حرفه‌ای، علایق خود را از محدوده سبک کلاسیک به آهنگ‌های فولکور و عامه‌پسند سوق داد. پدال
اکثر پیانوها دارای سه پدال و برخی از آنها دارای دو پدال هستند. پدال سمت راست پدال نگهدارنده خوانده می‌شود. فشار دادن این پدال به طرف پایین موجب می‌شود تا خفه کن‌های نمدی عقب بروند و از سیم دور شوند؛ بنابراین حتی پس از برداشتن انگشت از روی شستی پیانو نیز آوای نتها به علت ادامه ارتعاش سیمها تداوم می‌یابد. عقب رفتن خفه کن‌های نمدی موجب آزادی ارتعاش همه سیمها می‌شود و در نتیجه صدای قویتری به گوش می‌رسد. ساکسوفون آلتو
این ابزار از تنور کوچک‌تر، اما از سوپرانو بزرگ‌تر است. آلتو و تنور، پرکاربردترین انواع ساکسیفون هستند. بعلاوه، آلتو ساکس، پرکاربردترین است و معمولاً در موسیقی کلاسیک (از قبیل ارکستر بادی، موسیقی مجلسی، و تکنوازی)، گروه‌های نظامی، ارکستر بادی، و جاز (از قبیل گروه بزرگ، گروه جاز، سوینگ) استفاده می‌شود. ساکسیفون یک ساز عمومی است که نوازندگان آن می‌توانند هر نوع از موسیقی ساکسیفون را با آن بنوازند. نوا (دستگاه موسیقی)
دستگاه نوا شامل چندین گوشه است که در مایهٔ نوا نیستند. از این رو، در این دستگاه فرود به مایهٔ اصلی به کرات شنیده می‌شود. در فرود معمولاً از درجات دوم و سوم زیر نت پایه استفاده می‌شود و بر نت پایهٔ دستگاه نیز تأکید زیاد می‌شود. به‌طور خاص، در فرود نوا جهشی از درجهٔ چهارم به نت پایه اجرا می‌شود که به «بال کبوتر» مشهور است. همین الگو در فرودِ دستگاه شور نیز رایج است. موسیقی
قانون یک ساز است متعلق به خانوادهٔ قدیمی سیتار (Cythare) است که از سازهایی است که از کهن در موسیقی ایرانی به کار می‌رفته و توانایی بیان گوشه‌های موسیقی ایرانی را دارد. این ساز در سده‌های میانه تحت عنوان Canon یا miocanon به اروپا برده شد. این ساز دارای یک جعبهٔ چوبی به شکل ذوزنقه‌است که به وسیلهٔ دو انگشت سبابه و دو مضراب (که میان حلقه‌ای که به انگشت کرده‌اند و خود انگشت قرار می‌گیرند) نواخته می‌شود. یانی
یانی، که «هنرمند حقیقی جهانی» نامیده شده‌است، از موسیقی‌دانانی با ملیت‌های گوناگون استفاده نموده‌است، و انواعی از سازهای جالب توجه را از جاهای مختلف دنیا از "دیدیگِریدو"ی استرالیایی تا "چارانگو"ی پِرویی همراه با ارکستر کلاسیک، بخش ضرب‌آهنگ راک، و کیبوردهای الکترونیک خود به کار گرفته‌است. موسیقی وی «آمیزه‌ای از گلچین نواهای قومی، از ترانه‌های بومی آمریکا تا ضرب‌آهنگ‌های آفریقایی و هارمونی‌های آسیایی» توصیف گشته‌است. پیش از کنسرت‌های سال ۲۰۱۵ خود در اهرام مصر، یانی عنوان کرد که احساسات در سرتاسر دنیا یکسانند، و اینکه موسیقی عمدتاً‌سازی وی می‌تواند این احساسات را به مردم در هر جایی برساند چراکه این موسیقی زبان را دور می‌زند. آرنو باباجانیان
باباجانیان در بسیاری از ژانرهای موسیقی فعال بود و حتی بسیاری از آهنگ‌های محبوب را با هم‌کاری شاعران برجسته مانند یوگنی یفتوشنکو و در میان دیگران می‌نوشت. بخش عمده‌ای از موسیقی باباجانیان در موسیقی و فولکلور ارمنی ریشه دارد. اما به‌طور کلی، روشی که وی از موسیقی مردمی ارمنی استفاده می‌کند سبک virtuosic و Khachaturian است. آثار بعدی او تحت‌تاثیر راخمانینف و بارتوک قرار گرفتند. وی توسط دمیتری شوستاکوویچ به عنوان «معلم عالی پیانو» معرفی شد. وی همچنین نوازنده پیانو بود و اغلب کاره‌ای خود را در کنسرت‌ها اجرا می‌کرد. موسیقی
نی از قدیمی‌ترین این نوع است و شامل یک لوله استوانه‌ای از جنس نی بوده که دارای هفت بند و شش گره‌است. نی از دسته سازهای محلی است و تقریباً در تمام نقاط ایران معمول و رایج است. موسیقی کلاسیک قرن بیستم
پست‌مدرنیسم واکنشی به مدرنیسم است، اما می‌توان آن را نیز به‌عنوان پاسخی به یک تغییر عمیق در نگرش اجتماعی تلقی کرد. طبق این دیدگاه اخیر، پسامدرنیسم زمانی شروع شد که خوشبینی تاریخی (بر خلاف شخصی) به اوج بدبینی رسید (حداکثر تا سال ۱۹۳۰). جان کیج چهرۀ برجستهٔ موسیقی قرن بیستم است که با مدنظر داشتن انصاف و عدالت، وی هم به مدرنیسم و هم به پسامدرنیسم تعلق دارد، زیرا تقاطع‌های پیچیدهٔ بین مدرنیسم و پست‌مدرنیسم قابل تقلیل به الگوهای ساده نیستند. او اغلب از عناصرِ شانس استفاده می‌کند مانند: «چشم‌انداز خیالی شماره ۴» (برای ۱۲ گیرندهٔ رادیویی) یا «سوناتاها و تناوب‌ها» که برای پیانوی دستکاری‌شده ساخته شده‌است (یک پیانو معمولی که با قرار دادن اشیاء مختلف در آن و در تماس با سیم‌ها، بطور چشمگیری تغییر می‌کند). در حال حاضر پست‌مدرنیسم شامل آهنگسازانی است که علیه سبک‌های تجربی، آوانگارد و اواخر قرن بیستم واکنش نشان می‌دهند. مانند: آستور پیاتزولا و میگوئل دل آگولا. حافظ
از دستگاه‌های موسیقی با نام‌های عراق، اصفهان، و حجاز و اصطلاحات فنی مانند عمل، بازگشت، خسروانی، پهلوی و ضرب اصول نام می‌برد. سازهای زهیِ رود، بربط، چنگ، دوتایی، رَباب، تنبور، عود، سازهایی هستند که در شعر حافظ به‌کار رفته‌اند و این در حالی است که حافظ از هیچ‌یک از سازهای بادیِ شیپوری یا بوقی مانند بوق، کرنا، شیپور، سرنا و شور، استفاده نکرده‌است. تنها سازهای ارغنون و نی هستند که حافظ از آنها نام برده‌است. ارغنون نیز در معنی هارمونی موسیقی و اجرام آسمانی آمده‌است همانند قانون که یک بار به کار رفته و آن هم در معنای هارمونی. نی در شعر حافظ دارای صدای آهنگین، صدای محزون یا حتی صدای انسانی مشخص است و پس از چنگ بیشترین تکرار را دارد و اغلب در کنار سازی دیگر مانند دف، چنگ، بربط یا عود می‌آید. هیچ‌یک از سازهای کوبه‌ای شناخته‌شده مانند تنبک، دهل، تبیره، نقاره و سنج نیز در بافتی موسیقایی در شعر حافظ نیامده‌اند؛ جز در یک مورد که نشان می‌دهد ساقی در هنگام خواندن شاعر، بر کاسه‌ای واژگون ضرب می‌گیرد. از سوی دیگر بسیاری از درام‌ها و زنگ‌هایی که برای اعلان یا اطلاع زده می‌شوند مانند جرس، درا، زنگ کلیسا، ناقوس و کوس در شعر حافظ آمده‌اند و بعضی نیز در معنایی اصطلاحی و غیرموسیقایی به‌کار رفته‌اند مانند طبل. تنها سازهای کوبه‌ای بهره‌برده در بافت موسیقایی در شعر حافظ، چغانه و دف هستند که هردو همراه با سازی همراهی‌کننده — که معمولاً چنگ یا نای است — استفاده می‌شوند که برای خلق ریتمی رقص‌انگیز به‌کار می‌روند. پیانو (کتاب)
کتاب پیانو اثر مریم جعفری آذرمانی است که شامل چهل غزل نو، هفت چهارپاره، دو مثنوی با زبان محاوره‌ای و سه مثنوی دیگر است. کنسرتو پیانو شماره ۲۴ (موتسارت)
این کار یکی از دو کنسرتو پیانوی موتسارت در گام مینور است که او ساخته‌است، دیگری کنسرتو پیانو شماره ۲۰ است. در هیچ‌یک از کنسرتو پیانوهای موتسارت سازهای بیشتری غیر از آنچه که در این کنسرتو استفاده شده است، وجود ندارد و سازهایی که در پارتیتور نوشته شده‌است عبارتند از: ارکستر زهی، بادی‌های چوبی، هورن‌ها، ترومپت‌ها و تیمپانی. کنسرتو در ۳ موومان است که اولین موومان با سرعت آلگرو در فرم سونات است و طولانی‌ترین موومان اول، در کلِ کنسرتو پیانوهای موتسارت است. موومان دوم لارگتو در می بمل ماژور (گام نسبی دو مینور) و دارای یک تم ساده است. موومان سوم یا فینال، با سرعت آلگرتو، دارای یک «تم» و ۸ واریاسیون در دو مینور است. پیانو (موسیقی متن)
قطعات این آلبوم بارها توسط هنرمندان گوناگون ضبط مجدد شده‌است، و پایهٔ آهنگسازی نایمن در سال ۱۹۹۴ است و آغاز به کار "کنسرت پیانوی نایمن در سال ۱۹۹۴ است". شاید غیرمعمول‌ترین تکرار مجدد این آلبوم توسط بیل بروستون و ارکستر قاره آمریکا باشد -نسخه ارکستر بدون پیانوی «اینجا تا آنجا»، یک تکنوازی ساکسیفون که به یکی از اصلی‌ترین اجراهای ساکسیفون کلاسیک معاصر تبدیل شده‌است. اسپینت
پیانو گیتار
جد بزرگ تمام سازهایی که ما به عنوان کوردوفون از آن‌ها یاد کردیم یک کمان موسیقی است که تنها یک سیم ساده به دو سر آن متصل بوده‌است که با کشیدن و رها کردن سیم صدایی در کمان ایجاد می‌شده و این صدا به وسیله یک تقویت‌کننده صوت که به آن متصل بوده تقویت می‌شده‌است. ازآنجاکه این سیم تنها یک صدای ساده ایجاد می‌کرده برای داشتن چندین صدا ابتدا یک سیم دیگر و سپس چندین سیم به اندازه‌های کوتاه‌تر به کمان بسته شده و از این طریق چندین صدا تولید گردیده است. ازدیاد این سیم‌ها و افزوده شدن یک جعبه تشدید صوت منجر به اختراع چنگ کمانی (Harp Arquee) گردید. سپس‌سازی متشکل از مجموعه‌ای از سیم‌ها به نام لیر ظهور کرد که در آن سیم‌هایی به طول مساوی کار گذاشته شده بود. یونانی‌ها دو نوع لیر داشتند، یکی به نام لیرا و دیگری به نام کیتارا؛ کیتارا به وسیله رومی‌ها تغییرشکل یافت؛ نام گیتار نیز از همین کلمه گرفته شده‌است. بعدها رومی‌ها برای نخستین بار سازهایی چون سیتارا، پاندورا Pandora و فیدیکولا Fidicula را نواختند و از این راه آلات کوردوفون در تمام اروپا رواج یافت؛ در واقع نخستین گیتارهای واقعی در آغاز دوره رنسانس به ظهور رسید؛ این گیتارها به دلیل داشتن بدنه‌ای باریک و شکلی مدور متمایز بودند. به تدریج در صده‌های چهارده و پانزده پسوندهای موریسکا و لاتینا حذف شد و در سراسر اروپا آلات موسیقی خانواده گیتار با اسم‌هایی از قبیل: گیتارا، گیترنه، گیترن (Giteren)(سازی سیمی مفتولی و منسوخ شده شبیه به گیتار که به زبان فرانسوی گیترنه و به زبان اسپانیایی گیتارا گفته می‌شد) و شیتارا معین شدند. در همان زمان گروه زیادی از سازهای خانواده کوردوفون، با اسم‌هایی از قبیل: ویهوئلا (Vihuela) در اسپانیا و ویولا (Viola) در ایتالیا خوانده می‌شدند، که بعضی از این سازها با آرشه (de arco)، بعضی با مضراب (de penola) و بعضی دیگر هم با انگشت (de mano) نواخته می‌شدند. بعدها از ویهوئلای انگشتی (Vihuela de mano) نوعی گیتار به وجود می‌آید. درطی قرن‌های چهارده و پانزده در شکل گیتار و ویهوئلای انگشتی تغییرات قابل توجه‌ای به وجود می‌آید، به آرامی در پهلوهای آن‌ها فرورفتگی ایجاد می‌شود و در قرن شانزده هر دو ساز آشکارا شبیه گیتار می‌شوند. در قرن شانزده این دو ساز در اسپانیا بسیار رایج بودند و نوازندگی با انگشت به حدی عمومیت پیدا کرد که پسوند انگشت (de mano) در این کشور به کلی از اسم این سازها حذف شد. از آن پس گیتار بدنه‌ای بزرگ‌تر . هومن خلعتبری
آنسامبل شوش متشکل از چهار نوازنده با سازهای پیانو، کمانچه، پرکاشن و کنترباس است که گروهی «ساز‌محور» است و در بعضی موارد از نوازنده یا خوانندهٔ میهمان نیز بهره خواهد برد. در این آنسامبل اولویتی در نسبت‌های صدایی وجود ندارد و هر سازی دارای حضور و شخصیتی مستقل بوده و در نتیجه هماهنگی مناسبی را با هم خواهند داشت. قطعاتی که در این آنسامبل اجرا می‌شود به نوعی در سبک موسیقی تلفیقی، موسیقی ملل و موسیقی تجربی، با تمایل و نگاه به سمت موسیقی خاورمیانه است. سازهای پیانو، کمانچه و کنترباس به عنوان معرفی کنندهٔ خطوط ملودیک و هارمونیک بوده و در کنار آن‌ها وظیفهٔ اجرای ریتم و رنگ آمیزی غیر‌ملودیک بر عهدهٔ سازهای پرکاشن است. درس پیانو (ماتیس)
درس پیانو () نقاشی از آنری ماتیس است. نقاشی درس پیانو هنری ماتیس در تاریخ هنر از جمله آثار مهم به حساب می آید. این نقاشی انتزاعی به این دلیل اهمیت دارد که خط انتقالی کوبیسم پابلو پیکاسو و ژرژ براک است، و از جنبه های بیوگرافیک و به ویژه با توجه به نمادهای متفکرانه (محتوای نمادین) بسیار مهم است. سینث‌سایزر
سینث‌سایزرها غالباً ولی نه الزاماً توسط کلاویه‌های پیانویی کنترل می‌شوند، که منجر به دسته‌بندی آن‌ها در رده کیبوردها می‌شود. سینث‌سایزر می‌تواند طیف گسترده‌ای از صداها را شامل صداهای انواع "آلات موسیقی،" "صداهای انسانی و خاص و صداهای طبیعی و حتی صداهایی که پیش از این وجود نداشته اند" را به صورت یک طنین با فرکانس‌های مشخص و متفاوت الکتریکی تولید و ترکیب نماید به عبارت دیگر سینث‌سایزر می‌تواند به همانندسازی صداهای موسیقایی، شامل انواع آلات موسیقی و صداهای طبیعی یا غیر موسیقایی بپردازد یا نواهای نامتعارف تولید کند. کنسرتو پیانو شماره ۲۴ (موتسارت)
کنسرتو برای ۱ فلوت، ۲ ابوا، ۲ کلارینت، ۲ فاگوت، ۲ هورن، ۲ ترومپت، تیمپانی و ارکستر زهی ساخته شده‌است. این بزرگترین مجموعه از سازهایی است که موتسارت تا آن زمان در کنسرتوهای خود استفاده کرده بود. دریا دادور
دادور با اینکه خود را آهنگساز نمی‌داند ولی آهنگسازی هم انجام می‌دهد و در یکی از مصاحبه‌های خود گفته‌است که دو آهنگ برای شعرهای حافظ و ایرج میرزا نوشته‌است. او در کارهای خود بیشتر از ساز پیانو بهره می‌گیرد و دلیل گزیدن این ساز را این‌گونه برمی‌شمرد که «این ساز باعث خستگی مردم نمی‌شود و گاهی اوقات می‌تواند جایگزینی برای یک ارکستر کامل باشد، گاهی اوقات نقش فقط-ضربی داشته باشد و گاهی اوقات هم نقش هارمونیک یا ملودیک که هر ساز دیگری این ویژگی را ندارد». از دیگر سازهایی که او در کارهای خود بکار برده، ویولن، فلوت، چنگ، دهل و دودوک هستند. او کار آهنگسازی و تنظیم ترانه‌هایش را خود بر دوش می‌گیرد و حتی در بازخوانی کارهای دیگر هنرمندان هم آن‌ها را تنظیم کرده و با سبک هنری خود سازگار می‌کند. پیانو
نت‌نویسی پیانو در دو حامل انجام می‌شود. حامل بالا برای دست راست و حامل پایین برای دست چپ. معمولاً حامل بالایی را با کلید سل و حامل پایین را با کلید فای خط چهارم نشان می‌دهند. این دو حامل با نت دوی وسط از هم متمایز می‌گردند. یک نوازنده پیانو باید بتواند هم‌زمان دو خط موسیقی را خوانده و با هر دو دست اجرا نماید. کنسرتو
کُنسِرتو (اصل تلفظ ایتالیایی: کُنچـِرتو) قطعه‌ای موسیقی است برای ارکستر و معمولاً یک ساز اصلیِ تک‌نواز (معمولاً پیانو، ویولن، ویولنسل، گیتار یا فلوت)، که عموماً در سه موومان تصنیف شده‌است. نقش ارکستر، در مجموع، همراهی تک‌نواز است، و به همین ترتیب، تک‌نواز نقش کلیدی را در طول تمام قطعه ایفا می‌کند. موسیقی
گیتار یکی از دیگر سازهای زهی با ریشهٔ اسپانیایی است که انواع مختلف، چهار سیم، شش سیم، هشت سیم، دوازده سیم و… به دسته‌های گیتار کلاسیک، گیتار آکوستیک و گیتار الکتریک تقسیم می‌شود. این ساز زهی با پیک یا انگشت نواخته می‌شود. عبدی یمینی
وقتی به آهنگسازان این نسل اشاره می‌کنیم، بیش از هرچیز ساختارشکنی آن‌ها مورد توجه قرار می‌گیرد. بدون شک در آثار هرکدام از آهنگسازان این نسل پدیده‌های جدیدی دیده می‌شوند که همگی بیانگر پیشرفت موزیسین‌های ایرانی است. گرچه هیچ وقت سبک کاری پیانیست‌های نسل قبل به آن‌ها این اجازه را نمی‌داد که پیانو را با سازهایی غیر از ویلن و ویلنسل و تار و تمبک ترکیب کنند، اما در زمان افرادی همچون بیات، واروژان و اسفندیار منفردزاده و بخصوص عبدی یمینی سازهایی مثل گیتار آکوستیک و گیتار الکترونیک و سازهای ضربی هم در کنار پیانو قرار گرفتند. موسیقی نانگوان
فو (Phó) به معنای واقعی کلمه به معنای "نشانه‌گذاری" است و به‌طور رسمی به عنوان qingzou Pu ("نماد اصلاح") شناخته می‌شود: به‌طور معمول توسط یک گروه با ۵ ابزار موسیقی انجام می‌شود. و شامل قطعاتی هستند که هیچ متنی مرتبط ندارند و از این رو در نماد gongchepu به نگارش درآمده اند. این یک سبک ابزاری است که از طیف گسترده‌تری نسبت به chí استفاده می‌کند و بر نمایش فنی تأکید دارد. سمفونی شماره ۳ (سن-سانس)
یکی از ویژگی‌های سمفونی شمارهٔ ۳، استفاده از سازهای کلیددار در آن است. در این سمفونی علاوه بر ارگ، پیانو برای دو دست و چهار دست نیز وجود دارد. پیانو
نام این ساز در ابتدا گراوی چمبالو کل پیانو ا فورته بوده‌است، که از دو قسمت پیانو به معنی ملایم و فورته به معنی صدای بلند (رسا) تشکیل شده‌است و به خوبی منعکس‌کنندهٔ توانایی این ساز در تولید شدت‌های گوناگون می‌باشد. پیانوی جاز
پیانوی جاز یا پیانوی جَز (به انگلیسی: Jazz Piano) برای کار پیانو نوازانی به کار می‌رود که در اجراهایشان از تکنیک‌های موسیقی جاز بهره می‌گیرند. پیشینه پیانوی جاز تقریباً از آغاز سده بیستم میلادی شروع می‌شود و در سبک‌های گوناگونی مانند بوگی ووگی رده‌بندی می‌شود. عبدی یمینی
یکی از ویژگی‌های مهم عبدی یمینی تسلط وی بر بیشتر سازهای ارکستر، از جمله به خصوص بر گیتار، پیانو، ویلن، ویلنسل، کیبورد و… بود. این موضوع یکی از اولین و مهمترین چیزهایی است که در کار آهنگسازی حائز اهمیت می‌باشد و شناخت سازها و نحوه استفاده از آن‌ها در قطعات موسیقی لازمهٔ اصلی کار یک آهنگساز می‌باشد. امّا نمونه‌های زیادی از کارهای عبدی یمینی موجودند که همگی آن‌ها حکایت از آشنایی دقیق و کامل این آهنگساز فقید، با بیشتر سازها به لحاظ تئوری و عملی دارند. سه تا از این سازها که جز مهمترین سازهای مورد استفادهٔ عبدی یمینی در ارکسترهایش به‌شمار می‌آمدند، گیتار، پیانو و کیبورد هستند، که به بهترین شکل در آهنگ‌ها و تنظیم‌های او مورد استفاده قرار گرفته‌اند. سونات شماره ۱۴ پیانو (بتهوون)
این موومان از سه‌گانه با استفاده از حالت تأکیدی نت‌های ملودی و در ترکیب با بخش‌های دیگر اثر، یا مقایسه با آنها می‌تواند به نوعی احساس حضور در یک گورستان یا حتی قرار داشتن درون یک گور را برای شنونده تداعی کند. نوازنده می‌تواند با ظرافت کامل و حتی بدون استفاده از پدال پیانو این بخش را اجرا کند. در واقع تنظیم پیانو در این قسمت به نوعی شبیه تنظیم آهنگ برای سازهایی مانند گیتار است. موسیقی نیئا
پاتریک گان از آرپی‌جی‌فن نظر نسبتاً مثبتی در مورد آلبوم داشت و مخصوصاً قطعات پیانوی این آلبوم را تحسین کرد، تا آن‌جا که از نظر او، اسکوئر انیکس باید یک آلبوم از تنظیم‌های پیانوی موسیقی بازی را هم عرضه می‌کرد. نظر کلی او نسبت به آهنگ‌های این آلبوم «خوب» بود و تنظیم‌های «شهر کپی‌شده» را به بقیهٔ آهنگ‌ها ترجیح می‌داد. او در نقد مربوط به "مجموعهٔ پیانو"، این آلبوم را مشابه آلبوم "-اکو-" از آلبوم‌های "نیئا" دانست. موسیقی دوره کلاسیک
در میان انواع مختلف موسیقی سازی، واریاسیون برای پیانو نمونه محبوبی در سرتاسر دوره کلاسیک شد که این فرم ابتدا به عنوان موسیقی سرگرمی در دربار و محافل بورژوا و بعداً به عنوان قطعه استادانه و چیره‌دستانه در کنسرت‌ها اجرا می‌شد. اکثر استادان موسیقی کلاسیک از این فرم استفاده کرده‌اند و اغلب مهارت و قدرت خود را به صورت بداهه نوازی در قطعات واریاسیون برای ساز پیانو نشان داده‌اند. فرم واریاسیون به عنوان یک موومان مستقل نیز در سمفونی و سونات به کار گرفته شد. موسیقی
پیشینیان موسیقی را چنین تعریف کرده‌اند: معرفت الحان و آنچه التیام الحان بدان بود و بدان کامل شود. ارسطو موسیقی را یکی از شاخه‌های ریاضی می‌دانسته و فیلسوفان اسلامی نیز این نظر را پذیرفته‌اند، همانند ابن سینا که در بخش ریاضی کتاب شفا از موسیقی نام برده‌است ولی از آنجا که همه ویژگی‌های موسیقی مانند ریاضی مسلم و غیرقابل تغییر نیست، بلکه ذوق و قریحهٔ سازنده و نوازنده هم در آن دخالت تام دارد، آن را هنر نیز می‌دانند. در هر صورت موسیقی امروز دانش و هنری گسترده‌است که بخش‌های گوناگون و تخصّصی دارد. کنسرتو پیانو شماره ۳ (بتهوون)
کنسرتو پیانو شماره ۳ () در دو مینور، اپوس ۳۷، اثرِ لودویگ فان بتهوون است. این کنسرتو به خاطر تکنیکِ نوازندگی و آهنگسازی، یکی از بهترین آثار موسیقی کلاسیک است. کنسرتو پیانو (شومان)
کنسرتو پیانو در لا مینور، اپوس ۵۴ (تکمیل در ۱۸۴۵)، تنها کنسرتو پیانویی است که به‌وسیلهٔ آهنگساز دورهٔ رمانتیک، روبرت شومان تصنیف گردیده‌است. نخستین اجرای این کار در لایپزیگ به تاریخ ۱ ژانویهٔ ۱۸۴۶ با تکنوازی کلارا شومان و رهبری فردیناند هیلر که کار به او تقدیم شده بود، انجام گرفت. نوازنده پیانو
نوازندهٔ پیانو یا پیانیست به شخصی می‌گویند که پیانو می‌نوازد. بسیاری از اشکال موسیقی غربی می‌توانند از پیانو استفاده کنند؛ و به همین دلیل، نوازندگان پیانو به مجموعهٔ وسیعی برای انتخاب نغمه‌ها و سبک‌ها دسترسی دارند، از جمله موسیقی کلاسیک، جاز، بلوز و هرگونه موسیقی عامه‌پسند، از جمله راک. کنسرتو پیانو شماره ۱ (بتهوون)
موومان سوم یک روندوی ریتمیک و بانشاط است که بتهوون از یک ترانهٔ محلی اتریشی اقتباس کرده‌است، و یک فرم سنتی سوناتا روندوی کلاسیک شناخته می‌شود که دارای هفت بخشِ (ABACABA) است. پیانو تم اصلی را بیان می‌کند و سپس توسط ارکستر تکرار می‌شود. دو بخشِ (B) به ترتیب در سل ماژور و دو ماژور قرار دارند و بخشِ میانی (C) در لا مینور است. ساز شستی‌دار
ساز شستی‌دار سازی است که برای نواختن آن از صفحه‌کلید استفاده می‌شود. انواع ساز های شستی دار شامل ارگ، ارگ بادی، ارگ هموند، پیانو، کلاویکورد، هارپسیکورد، چلستا، آکوردئون، ملوترون و سینث سایزر میباشد که شناخته شده‌ترین این‌گونه سازها پیانو و ارگ است. اپرا
اپرا مجموعه‌ای است از هنرهای مختلف: موسیقی، ادبیات، فن بازیگری، طراحی صحنه، دکور و کارگردانی. صحنه آرایی اپراهای باروک غالباً با هدف القای احساس عظمت و جلب توجه به تزیینات پر زرق و برق معماری باروک بود. اپرا یکی از ارزنده‌ترین پدیده‌های جهان موسیقی به‌شمار می‌رود. طی چندین قرن اپرا با تحولات فراوان همه گونه رویدادها و سبک‌های موسیقی را تجربه کرد و به تکامل رسید. گروه موسیقی (راک و پاپ)
گروه موسیقی یا بند به دسته‌ای از موسیقی‌دانان گفته می‌شود که برای اجرای قطعات راک و پاپ گرد هم آمده‌اند. در این نوع موسیقی‌ها، گروه‌های چهارنفره مرسوم است. پیش از توسعه کیبورد الکترونیک، این گروه‌ها از دو نوازنده گیتار (یکی گیتار لید و دیگری ریتم که یکی خواننده اصلی نیز هست)، یک گیتار بیس و یک درامر تشکیل می‌شده است. گروه‌هایی چون کیس، اونجد سون‌فولد و فرانز فردیناند چنینند. تقسیم‌بندی دیگر این گروه‌ها به این صورت است که خواننده، سازی نمی‌نوازد، یک گیتار الکتریک، یک گیتار بیس و یک درامر گروه را تشکیل می‌دهند. مانند گروه‌های د هو، مانکیز، لد زپلین، کوئین و یوتو و گازاروک کوین کرن
کوین کرن با نام اصلی کوین لارن گیبسون (به زبان انگلیسی:Kevin Kern , Kevin Lark Gibbs) موسیقیدان آمریکایی است.وی از هنرمندان شاخص امروزی سبک نیو ایج می باشد و ساز تخصصی اش پیانو است. نوا (دستگاه موسیقی)
اگرچه، در بیشتر متون مربوط به ردیف موسیقی ایرانی دستگاه نوا یکی از هفت دستگاه اصلی دانسته می‌شود اما علینقی وزیری آن را یکی از متعلقات دستگاه شور دانسته و روح‌الله خالقی نیز، که از شاگردان وزیری بود، این دیدگاه را تکرار کرده‌است. به نظر می‌رسد که دلیل این دیدگاه آن باشد که با شروع از درجهٔ چهارم دستگاه شور می‌توان به دستگاه نوا رسید. از‌ آنجا که به روش مشابهی می‌توان از دستگاه همایون به آواز بیات اصفهان رسید و اصفهان یک دستگاه مستقل دانسته نمی‌شود (بلکه از متعلقات همایون در نظر گرفته می‌شود)، وزیری و خالقی نوا را نیز یک دستگاه مستقل ندانسته‌اند. فرهت این دیدگاه وزیری را نقد می‌کند و تأکید می‌کند که در موسیقی ردیفی ایرانی، تمرکز مدها در حد یک دانگ است و در نتیجه رابطهٔ بین درجات دستگاه‌ها و آوازهای مختلف نباید به تنهایی مبنای تصمیم‌گیری در مورد استقلال آن‌ها از یکدیگر باشد. پیانوی بی‌صدا
سیستم سایلنت (Silent)، یک وسیله جنبی برای پیانو می‌باشد. وقتی این وسیله بر روی پیانو نصب می‌شود، پیانیست می‌تواند حالت سایلنت(ساکت) یا حالت عادی نوازندگی را انتخاب کند.انتخاب حالت سایلنت، برای نوازندگی شخصی پیانیست است و دیگران صدایی نخواهند شنید. در این حالت، نحوه نواختن پیانو توسط نوازنده به کمک سنسورهایی اندازه‌گیری می‌شود و در بیشتر آنها با کمک یک سیستم الکترونیکی، تولید صدا انجام خواهد شد که با استفاده از هدفون برای نوازنده قابل استفاده‌است. بعضی سیستم‌های سایلنت، فقط تولیدکننده midi هستند. در بسیاری از موارد، پیانو همراه با سیستم سایلنت که بر روی پیانو نصب شده‌است عرضه می‌گردد که در این صورت به آن پیانوی سایلنت ()می‌گویند. کنسرتو پیانو شماره ۲۱ (موتسارت)
این کنسرتو برای سازهای پیانو، فلوت، ۲ ابوا، ۲ فاگوت، ۲ هورن در دو، ۲ ترومپت در دو، تیمپانی و ارکستر زهی تصنیف شده است. موسیقی نیو ایج
از آن‌جا که سازهای مختلفی، اعم از آکوستیک، الکترونیک، یا حتی ترکیب هر دو در موسیقی نیو ایج بکار گرفته می‌شود، تعاریف این سبک مبتنی بر سازهای بکار گرفته شده در آن نمی‌باشند، بلکه این سبک موسیقی را معمولاً به واسطهٔ تأثیر آن بر احساس شنونده تعریف می‌کنند. هنرمندان نیو ایج - چه در تک‌نوازی و چه در اجراهای گروهی - از سازهای موسیقی کلاسیک اعم از پیانو، گیتار آکوستیک، فلوت و چنگ، یا سازهای موسیقی الکترونیک، یا حتی سازهای شرقی از قبیل سی‌تار، طبلا و تامبورا استفاده نموده‌اند. آوه ماریا (باخ/گونو)
تاکنون آوه ماریای باخ/گونو برای سازهای گوناگونی چون گیتار کلاسیک، کوارتت زهی، پیانو تنها، ویولن (یا ویلنسل) با پیانو یا حتی ترومبون تنظیم شده‌است. این قطعه به‌جز گروه کر، با صدای خوانندگانِ اپرای بسیاری همچون لوچانو پاواروتی و نلی ملبا ضبط شده‌است. گیتار فلامنکو
موسیقی فلامنکو نوعی موسیقی دستگاهی است که متعلق به منطقهٔ آندلس می‌باشد. البته واضح است که هیچ پدیده فرهنگی-هنری به شکل مطلق مربوط به نقطهٔ خاصی نمی‌باشد. موسیقی فلامنکو و خود گیتار رگه‌هایی از اثرگذاری فرهنگ‌های عربی، یهودی را در خود دارند. گیتار فلامنکو و گیتار کلاسیک از نظر ساختار دارای یک سری تفاوت‌هایی می‌باشند. در گیتار فلامنکو روی صفحه گیتار (Sound board) معمولاً از جنس چوب صنوبر (spruce) و پشت و کنارهٔ گیتار (Back&Sides) از جنس چوب سرو (cypress) می‌باشد و بر روی رویهٔ صفحهٔ اصلی، تلق نازکی برای جلوگیری از آسیب‌دیدگی صفحه هنگام اجرای تکنیک ضربه با ناخن (Golpe) می‌شود که به آن گلپیدور می‌گویند. ایمپرمتو
ایمپرمتو () به فرانسوی به معنای آزاد، یک ترکیب موسیقی آزاد می‌باشد. به طوری که در لحظه نوازنده با استفاده از سازی مانند پیانو شروع به نواختن می‌کند. نخستین‌بار این واژه توسط یوهان باپتیست کرامر که نوازنده انگلیسی بود به کار برده شد. ابن سینا و موسیقی
تعریف موسیقی: " موسیقی یکی از علوم ریاضی است که منظور آن مطالعه صداهای موسیقی و بحث در ملایمت و عدم ملایمت و همچنین کشش آن‌ها و قواعد ساختن قطعات آن است. بنابراین علم موسیقی شامل دو بخش است و علم ترکیب نغمات مربوط به صداهای موسیقی و علم اوزان مربوط به زمانهایی که صداهای یک نغمه را از یکدیگر جدا می‌نماید. پایه این دو قسمت بر اصولی استوار است از علومی خارج از موسیقی اخذ می‌شوند که بعضی از این اصول از ریاضی و بعضی دیگر از فیزیک و علوم طبیعی و برخی از هندسه گرفته می‌شوند. " موسیقی
موسیقی () یا موزیک (از زبان‌های اروپایی) یا آنچه در پارسی باستان خُنیا گفته می‌شد، یک نوع از هنر است که عناصر اصلی تشکیل‌دهندهٔ آن، صدا و سکوت است. عناصر اصلی تشکیل‌دهندهٔ موسیقی شامل زیروبمی (نَواک) (تعیین‌کنندهٔ ملودی و هارمونی) و ضرب‌آهنگ (ریتم) است. موسیقی را هنر بیان احساسات به وسیلهٔ آواها گفته‌اند که مهم‌ترین عوامل آن صدا و ریتم هستند و همچنین دانش ترکیب صداها به گونه‌ای که خوش‌آیند باشد و سبب انبساط و انقلاب روان شود. جان کیج
کیج شاید بیشتر به خاطر آهنگسازی ۳۳ ′۴ که در غیاب صدای عمدی اجرا می‌شود شهرت دارد. نوازندگانی که کار را ارائه می‌دهند کاری جز حضور در مدت زمان مشخص شده توسط عنوان ندارند. محتوای ترکیب «چهار دقیقه و ۳۳ ثانیه سکوت» نیست، که غالباً فرض می‌شود، بلکه بیشتر صداهای محیط است که در هنگام اجرا توسط مخاطب شنیده می‌شود. چالش این اثر در مورد تعاریف مفروض دربارهٔ موسیقی و تجربه موسیقی، آن را به موضوعی محبوب و بحث‌برانگیز در موسیقی‌شناسی و زیبایی‌شناسی هنر و اجرا تبدیل کرد. کیج همچنین از پیشگامان پیانوی آماده شده بود (پیانی که صدای آن توسط اشیایی که بین سیمها یا چکشهای آن قرار گرفته‌اند تغییر می‌کند)، که برای آن کارهای متعددی در رابطه با رقص و چند قطعه کنسرت نوشت. مشهورترین آنها Sonatas and Interludes است. گروه موسیقی
گروه موسیقی () که گروه موزیکال هم گفته می‌شود، گروهی است با نامی مشخص از افراد که ساز می‌نوازند یا هم‌خوانی می‌کنند. نوع گروه به تعداد نوازندگان، نوع ساز و نوع موسیقی بستگی دارد. برخی از گروه‌های موسیقی منحصراً از ساز استفاده می‌کنند مانند چهارنوازی جاز و ارکستر و برخی دیگر، فقط از خواننده تشکیل شده‌اند مانند گروه کر. در موسیقی پاپ و موسیقی کلاسیک، هم از ساز و هم از خواننده استفاده می‌شود. در موسیقی کلاسیک، در سه‌نوازی یا چهارنوازی، اصوات موسیقایی یک ساز را با چند خانواده سازی، درهم می‌آمیزند (مانند پیانو، سازهای زهی و سازهای بادی). گاهی نیز تنها از یک خانواده سازی بهره می‌برند (مانند کوارتت زهی یا پنج‌نوازی بادی). برخی گروه‌ها مانند ارکستر از خانواده‌های سازی متنوع و گسترده‌ای بهره می‌برند. برای مثال از بخش سازهای بادی، سازهای بادی برنجی، سازهای بادی چوبی و سازهای کوبه‌ای استفاده می‌کنند. موسیقی کلاسیک اندلسی
آنها ابزار از جمله استفاده از عود (عود)، رباب (کمانچه سه سیمه قدیمی)، darbouka (جام درامز)، taarija (دایره زنگی)، ، قانون (نوعی سنتور یا قانون) و kamanja (ویولن). اخیراً سازهای دیگری از جمله پیانو ، کنترباس، ویولن سل، و حتی بانجو، ساکسیفون و کلارینت به این گروه اضافه شده‌است، هرچند که این موارد نادر است. یوهانس برامس
این اظهارنظر برامس کاملاً با سمفونی‌هایش مطابقت دارد؛ چراکه دارای هارمونی و سازبندی محکم، اما فاقد ظرافت‌های موسیقی کلاسیک است. در میان آثار ارکسترال وی دو کنسرتو پیانوی شماره ۱ و شماره ۲، از بهترین نمونه‌های موسیقی کلاسیک به‌شمار می‌روند و از کارهای مهم ارکسترال محسوب می‌شوند. از همین رو، مفسران موسیقی کنسرتوی شماره یک را دارای اهمیتی معادل یک سمفونی و سرشار از ذوق و تکنیک برامسی می‌دانند. همچنین کنسرتو ویولن وی را که برای یواخیم نوشته‌است با کنسرتو ویولن بتهوون مقایسه می‌کنند و برابر با آن می‌دانند. دیگر اثر ارکسترال وی با نام «دوبل کنسرتو برای ویولن و ویلنسل» نیز بااهمیت و قابل توجه است. ترانسکریپسیون
ترانسکریپسیون هم‌چنین به معنای آرانژمان یا بازنویسیِ یک اثر موسیقی برای یک ساز، یک گروه سازی یا یک گروه آوازی است و می‌بایست به غیر از آنچه که در اصل نوشته شده، باشد. برای مثال می‌توان گفت بیشترِ آثارِ ارکسترال که برای سازهای ارکسترسمفونیک نوشته شده‌اند، برای پیانو نیز تنظیم شده‌اند. به بیانی دیگر، ترانسکریپسیون بازنویسی یک اثر است، به‌طوری که یک قطعهٔ نوشته شده برای اجرا، با سازهای دیگر تنظیم شود. این لغت در زبان ایتالیایی (ترانسکریپسیونِن) به معنای نسخه‌نویسی یا برگردانِ متنی از صورتی به صورتِ دیگر است به طوری که خصوصیات اصلی اثر از جمله: ریتم، هارمونی و ملودی حفظ شود. فرانتس لیست
فرانتس لیست را بزرگ‌ترین نوازندهٔ پیانوی دوران خود و بلکه همه دوران‌ها خوانده‌اند. بعضی منتقدان در تاریخ موسیقی کلاسیک چنین مقامی را به آهنگسازان دیگری مانند شوپن و راخمانینف هم بخشیده‌اند، اما این دسته از هنرمندان تنها نوازندهٔ آثار خود بوده‌اند و برای اجرا در مجامع عمومی بسیار کم ظاهر می‌شدند، علاوه بر این شوپن خود به برتری نوازندگی لیست اعتراف کرده و گفته‌است که آرزو داشته کارهایش را بتواند به خوبی لیست بنوازد. برامس یکی دیگر از ستایشگران لیست معتقد بود «کسی که هنر نوازندگی او را ندیده باشد، چیزی از نوازندگی پیانو نمی‌داند.» طبل
طبل نوعی ساز موسیقی از دسته سازهای کوبه‌ای است. طبل تشکیل شده از حداقل یک پوسته، به نام پوسته طبل، که به منظور ایجاد صدا بر روی بدنه آن کشیده شده‌است. طبل یکی از قدیمی‌ترین و پرکاربردترین سازهای دنیا به‌شمار می‌رود، و طرح اولیه آن طی صدها سال بدون هیچ تغییری ثابت مانده‌است. دهانه بدنه که پوسته طبل بر روی آن کشیده می‌شود به‌طور ثابت دایره می‌باشد، اما شکلِ دیگر قسمت‌های آن بسیار گوناگون است. در موسیقی سنتی غرب، رایج‌ترین شکل آن استوانه است. سر دیگر طبل ممکن است باز باشد یا روی آن هم پوسته کشیده باشند، که به آن طبل دوسر می‌گویند. معمولاً در بین دو سر این نوع طبل‌ها حفره‌ای ایجاد می‌کنند تا صدا تشدید شود. سازهای کوبه‌ای
سازهای کوبه‌ای یا ساز کوبه یا پِرکاشِن به سازهایی گفته می‌شود که از طریق ضربه، تکان، سایش، خراش یا هر عمل دیگری که منجر به نوسان شود، تولید صدا کنند. وظیفهٔ اصلی سازهای کوبه‌ای معمولاً اجرای ضرب‌آهنگ (ریتم) در متن آهنگ است، ولی توانایی اجرای ملودی را هم دارند. تاریخچهٔ سازهای کوبه‌ای به هزاران سال پیش برمی‌گردد. این سازها احتمالاً پس از صدای انسانی قدیمی‌ترین نوع سازها هستند. سازهای کوبه‌ای را عموماً می‌توان به دو دستهٔ سازهای کوبه‌ای با کوک معیّن مثل زیلوفون و سازهای کوبه‌ای با کوک نامعین مثل انواع طبل تقسیم کرد. موسیقی
احتمالاً قدیمی‌ترین وسیله تولید موسیقی صدای انسانی است. بعد از آن شاید انواع سازهای کوبه‌ای و پس از آن سازهای بادی قدمت بیشتری دارند. یک قطعه استخوان سوراخ شده مربوط به دوره انسان نئاندرتال را قدیمی‌ترین ساز بادی کشف‌شده می‌دانند. موسیقی آند
آلات موسیقار شامل سیکو (یا سامپونیا) و آنتارا هستند. این آلات موسیقی باستانی و بومی در اندازه‌ها و شکل‌های مختلف و با توجه به نیاز سبک و فرم استفاده می‌شوند. ابزار مذکور موسیقایی در این سبک ساخته شده از نی‌هایی هستند که در محیط دریاچه‌های ناحیهٔ کوهستانی آند می‌رویند. سیکو، از آلات رایج در آند، دارای دو ردیف نی‌ها است که به صورت سازهای دهانی استفاده می‌شوند. برخی از نمونهٔ مدرن‌تر آنتارا استفاده می‌کنند که مزیت‌هایی نسبت به سیکو دارد. اصفهان (مقام موسیقی)
اصفهان، سپاهان یا صفاهان، یکی از ۱۲ مقام اصلی موسیقی قدیم ایران بوده‌است. دربارهٔ این مقام در کتاب کنزالتحف گفته شده‌است که بهتر است این مقام را در مجلسی که معشوق حضور دارد نواخت. ابن سینا بهترین زمان برای نواختنِ این مقام را هنگام غروب خورشید می‌داند، محمد نیشابوری نیز می‌گوید که این مقام را شب‌هنگام می‌نوازند. نویسندهٔ کنزالتحف از قول صفی‌الدین ارموی این مقام را مقام جوانمردی () می‌نامد. اولین اشاره به مقام اصفهان را ابن سینا در کتاب شفا انجام داده‌است. هم‌اکنون در موسیقی دستگاهی ایران، در دستگاه همایون، شعبه‌ای وجود دارد با نام آواز بیات اصفهان. این در حالی است که در کتاب مقاصدالالحان، نوشتهٔ عبدالقادر مراغه‌ای، همایون جزو شعبات یا گوشه‌های بیست و چهارگانهٔ موسیقی ایران ذکر شده‌است. فخرالدینی می‌گوید از این نمونه تحریف‌ها در موسیقی دستگاهی ایران فراوان است. البته قرار دادن مقام اصفهان بعنوان یکی از شعبات مقام‌های اصلی، در قدیم هم سابقه دارد، به‌طور مثال علاء منجم در کتاب "اشجار و اثمار" مقام اصفهان را شعبه‌ای از مقام عراق می‌داند، و می‌گوید که مقام اصفهان از این مقام زاییده شده‌است. همچنین در رسالهٔ کنزالتحف گفته شده زمانی که در مقام عراق، مقام اصفهان را می‌نوازند، به آن مخالف می‌گویند. کنسرتو پیانو شماره ۱ (بتهوون)
اگرچه این نخستین کنسرتو پیانو بتهوون بود که منتشر شد، اما در واقع سومین تلاش وی در این فرم بود، پس از یک کنسرتوی پیانو منتشر نشده در «می بمل ماژور شماره ۰» (که نباید با کنسرتو می بمل مشهور «امپراتور» بتهوون اشتباه گرفته شود) و کنسرتو پیانو شماره ۲ که در سال ۱۸۰۱ و بعد از کنسرتوی شماره ۱ در لایپزیک منتشر شد. کنسرتوی شماره ۲ یک سال قبل از شماره ۱ ساخته شده بود (۱۹۷۴)، و چند ماه قبل از این کنسرتو (۹ مارس ۱۷۹۵) اجرا گردیده و به خاطر تجدید نظری که در سال ۱۸۰۰ صورت گرفت، کنسرتو شماره ۲ نام گرفت، و این کنسرتو شماره ۱ نامگذاری شد. سازهای ارکستر عبارتند از: ۲ فلوت، ۲ ابوا، ۲ کلارینت، ۲ فاگوت، ۲ هورن، ۲ ترومپت، تیمپانی و ارکستر زهی. در موومان دوم، فلوت، ابوا، ترومپت و تیمپانی در سکوت کامل هستند. حسن کسائی
نِی از جمله سازهایی است که در تاریخ موسیقی ایران جایگاه پرفراز و فرودی از دربار پادشاهان ساسانی تا همدم بودن با شبانان داشته؛ ولی هیچ‌گاه نتوانست قابلیت اصلی خود را نشان دهد که بتواند مانند سازهایی از قبیل عود، تار، سنتور و انواع مختلف سازهای آرشه‌ای و مضرابی جایگاه نسبتاً ثابتی در بین موسیقی‌دانان و مردم پیدا کند. موسیقی
سازهای شستی‌دار سازهایی هستند که برای نواختن آن‌ها از صفحه‌کلید استفاده می‌شود. از شناخته شده‌ترین این‌گونه سازها می‌توان به پیانو، هارپسیکورد، کلاویکورد اشاره کرد. موسیقی نویز
بر خلاف کلاسیک‌نویز، تمرکز اصلی و نقطه کلیدی در سبک نویز، پرداختن به صداهای انتزاعی ست. صداهایی که تا حد امکان هیچ مرجع و منبعی از جهان خارج برای آن‌ها قابل تصور نباشد. تقریباً تمامی موزیسین‌های نویز در این نکته هم باورند که می‌بایستی در سازهای موسیقی مورد استفاده، طول موج‌هایی را که شکل دهندهٔ نت‌های استاندارد و تداعی‌کنندهٔ سازها یا اشیا بیرونی هستند، حذف کرده ویا تغییر داد. (به‌طور مثال گروه Whitehouse در آغاز فعالیت هنری خود از سینت‌سایزرهای خراب یا به شدت دستکاری شده استفاده می‌کرد). از همین روی بود که بسیاری از گروه‌ها و موزیسین‌های نویز در ابتدا از سازهای متداول در سبک کلاسیک راک که به شدت دستکاری شده و صداهای متداول آنها، آشنایی زدایی شده بود استفاده می‌کردند. اما در اوایل دههٔ هشتاد میلادی سینتی سایزر جایگزین سازهای سبک موسیقی راک شد و در دههٔ ۹۰، کامپیوتر جای سازهای پیشین را گرفت. این جایگزینی و استفاده از کامپیوتر به عنوان ساز، نه تنها به دلیل امکان آفرینش صداها و نویزهای جدید و آبستره توسط کامپیوتر، بلکه پیش تر از آن، توانایی در تولید امواجی به واقع در هم فشرده با چگالی بسیار بالا -مشهور به: Walls of Sound- توسط کامپیوتر بود. «وظیفهٔ نویز نه تنها حمله به گوش‌ها، که یورش به تمام اندام بدن و متأثر کردن مخاطب است» به موازات روش یاد شده، می‌توان به موزیسین‌هایی اشاره کرد که از روی عمد و تحت تأثیر اندیشهٔ DIY از به کار بردن دستگاه‌های مدرن در ساخت موسیقی ی خود صرف‌نظر می‌کنند. به‌طور مثال Daniel Menche که تنها از صداهایی بهره می‌برد که از بدنش تولید شده‌اند.و همینطور فرکیوکو یا FreqCo که درموسیقی خود در حال حاضر تنها از امواج با سمپل بالا استفاده میکند که کد های مورس هم وارد آن کرده. پاپ لاتین
امروزه پاپ لاتین یکی از محبوب‌ترین سبک‌های موسیقی لاتین می‌باشد و از دهه ۱۹۶۰ میلادی رونق جهانی یافت. سازهای متداول در این سبک گیتار کلاسیک، گیتار فلامنکو، گیتار بیس، درام (ساز) و پیانو می‌باشد. پیانو (فیلم)
پیانو فیلمی درام به کارگردانی جین کمپیون و محصول سال ۱۹۹۳ است. داستان فیلم به مقطعی از زندگی یک بانوی پیانیستِ ناگویا به‌نام «آدا» در اواسط قرن نوزدهم میلادی می‌پردازد. آدا (با بازی هالی هانتر) به همراه دختر خردسالش به جزیره‌ای دوردست می‌روند تا با مردی که پیش از آن هیچ‌گاه او را ندیده ازدواج کند. دیگر نقش‌آفرینان اصلی فیلم پیانو هاروی کایتل، سَم نیل و آنا پاکوین هستند. یان تیرسن
از شناسه‌های موسیقی او استفاده از سازهای متعدد در کنار تنظیم‌های مینی‌مالیستی است، که گاهی الهام‌هایی برگرفته از موسیقی کلاسیک اروپا و موسیقی فولک فرانسوی نیز در آن به‌گوش می‌رسد. ترکیب محبوب تیرسن معمولاً پیانو با آکاردئون یا ویولن به همراه سازهای دیگری هم‌چون ملودیکا، هارپسیکورد، زایلوفون، کیندرکلاویر، ondes martenot و حتی صدای وسایلی مانند ماشین تایپ است. موسیقی او آثار هنرمندانی مانند فردریک شوپن، اریک ساتی، فیلیپ گلَس و مایکل نایمن را به یاد شنونده می‌آورد. پدال
پدال میانی در بسیاری از پیانوهای امروزی به قابلیت اجرایی موسیقی می‌افزاید و در مواردی برای نوازنده در حکم دست سوم او عمل می‌کند. در پیانوهای غیر حرفه‌ای، با فشار دادن این پدال، یک قطعه پارچه نسبتاً ضخیم، میان چکشها و سیمها قرار می‌گیرد و شدت صدا را زیاد می‌کند. ویولن
ویولن ساز زهی و آرشه‌ای است. این ساز کوچک‌ترین عضو سازهای زهی-آرشه‌ای است. اصالت این ساز به کشور ایتالیا بر می‌گردد. خط اتصال
خط اتصال (به انگلیسی: Slur) از اصطلاحات موسیقی، خطی کمانی (منحنی) شکل شبیه به خط اتحاد می‌باشد که در بالا یا پایین دو یا چند نت غیر هم صدا قرار می‌گیرد و صدای آن‌ها را به یکدیگر متصل می‌کند. در سازهای زهی آرشهای نت‌هایی که خط اتصال دارند را با «یک آرشه» (بدون تغییر جهت آرشه) و در سازهای بادی و آواز با یک نَفَس اجرا می‌کنند. در پیانو نیز این نت‌ها باید بدون برداشته شدن دست نواخته شوند. این نت‌ها کاملاً پیوسته (لگاتو) اجرا می‌شوند.  به غیر از آن «جمله» یا «نیم جمله موسیقی» به کمک خط اتصال مشخص می‌گردد. موسیقی سنتی ایرانی
موسیقی دستگاهی ایرانی ممکن است هم به شکل آوازی و هم با ساز اجرا شود. از جمله رایج‌ترین سازها در این موسیقی، دو ساز زهی-زخمه‌ای تار و سه‌تار، ساز زهی-کششی کمانچه، ساز بادی نی، زهی-کوبشی سنتور همراه با ساز ضربی تنبک هستند. علاوه بر آن‌ها سازهای دیگری نیز که در ایران وجود دارند، ممکن است اشتفاده شوند؛ از آن جمله: همچنین از اواخر دورهٔ قاجار تحت تأثیر موسیقی اروپایی سازهای غربی مانند فلوت، پیانو و کلارینت (قره‌نی) نیز برای نواختن موسیقی دستگاهی ایرانی استفاده می‌شدند. در این میان ویلن جایگاه خاصی در موسیقی ایرانی پیدا کرد به طوری که سال‌ها کمانچه را از صحنه خارج کرده بود. روندو
روندو یک فرم موسیقی است که خود از روندِ سده‌های میانه مشتق شده‌است و از سدهٔ هجدهم توسط کلاسیک‌ها، خواه به‌عنوان موومان آخر یا فینال سمفونی و سونات یا مثل یک قطعهٔ مستقلِ سازی به کار گرفته شده‌است. «روندو سمفونیک» به‌طور اساسی و ذاتی فرقی با rondeau یا rondelet آوازی ندارد؛ یعنی همان تناوب و توالی refrain-couplet یا برگشت‌ها و جمله‌های هشت‌میزانی و شانزده‌میزانی بر آن حاکم است، اما بعد از این شکل موجز و ساده، نرمش‌های بسیار و گستردگی‌های فراوانی در آن راه یافت که در پایان سببِ بسط و گسترش‌های زیادی شد. قبلاً از روندوی قرون وسطایی نام برده شد و حالا پیش از توضیح بیشتر دربارهٔ روندو، لازم است اشاره‌ای به آن شود. روندوی قرون وسطایی انواع مختلف داشته‌است، ازجمله: rondet, rondes, rondellus, rotondellus و… این روندِ آوازی، قطعه‌ای تغزّلی دارای هشت کلمه یا هشت شعر بوده و حدود سال ۱۲۵۰ میلادی فرمی کامل داشت. باید افزود که روندو و چندصدایی در سده‌های سیزدهم و چهاردهم چه از جهت شعر و چه از نظر فرمول ملودیک (ساختار آهنگین) یکی از بزرگترین عوامل دگرگون‌کننده و توسعه‌بخش موسیقی غربی بوده‌است. نوا (مقام موسیقی)
از بین مقام‌های دوازده‌گانه، مقام راست تا مدت‌ها مقام اصلی دانسته می‌شده‌است. نیشابوری در رسالهٔ خود صریحاً می‌نویسد که «پردهٔ راست شاه همهٔ پرده‌هاست و همهٔ پرده‌ها از وی گرفته‌اند». بسیاری دیگر از متونی که قبل از صفی‌الدین ارموی نوشته شده‌اند نیز پردهٔ راست را مادر همهٔ پرده‌ها می‌دانسته‌اند. اما ارموی این برتری را برای عشاق قائل می‌شود و آن را «» می‌نامد. البته این احتمال وجود دارد که پردهٔ راست نیشابوری با پردهٔ راست ارموی تفاوت داشته‌اند. با این حال، در یکی از رساله‌های گمنام که احتمالاً متعلق به قرن یازدهم هجری است (که احتمالاً مصادف با شروع تحول مقام به دستگاه است)، چنان ذکر شده که موسیقی ایرانی تنها چهار دستگاه اصلی دارد و یکی از آن‌ها دستگاه نوا است که «با همه پرده آشنا و بر همه مقام مألوف است». پارت (موسیقی)
یک پارت ()، یک بخش یا یک صدا، به‌طور کلی به معنای یک ملودی تنها یا یک همراهی تنهای هارمونیک است که به یک گروه بزرگتر یا به بخشی از ترکیب یک موسیقی چندصدایی اشاره دارد. پارت‌نویسی معانی مختلفی از جمله جداکردن و کپی فیزیکیِ یک بخش صدا از پارتیتور برای اجرای موسیقی و یا شناسایی بخش‌های پولیفونیک صداها در یک ساز مانند پیانو دارد. پیانو
آنچه در اصطلاح به آن پیانوی گرند یا گرند پیانو (Grand Piano) گفته می‌شود (و در ایران با نام نادرستِ «پیانو رویال» شناخته می‌شود)، غالباً بیش از دو متر طول دارد و دارای درِ بزرگی‌ست که برای هرچه بهتر شدنِ صدای پیانو، معمولاً در هنگام نواختن ساز، این در را در وضعیت نیمه‌باز توسط پایهٔ کوچکی ثابت می‌کنند. انواع اصلیِ دیگرِ پیانو با نام‌های پیانوی دیواری (upright)، پیانو الکتریک، پیانوی چهارگوش (square grand)، و پیانوی اسپینت(spinet piano) هستند، که پیانوهای چهارگوش و پیانوهای اسپینت امروزه منسوخ شده‌اند. موسیقی نیو ایج
در حوزهٔ موسیقی نیو ایج نمونه‌های گوناگونی - هم از موسیقی الکترونیک و هم از موسیقی آکوستیک - به وجود آمده است. در موسیقی الکترونیک از نت‌های ممتد سینث پد و در موسیقی آکوستیک سازهایی از قبیل پیانو، فلوت، گیتار آکوستیک و برخی سازهای شرقی بکار گرفته می‌شوند. اگرچه استفاده از صدای انسان در این سبک موسیقی در آغاز معمول نبود، اما با تکامل این موسیقی استفاده از خواننده، بخصوص برای اجرای آواهایی از بومیان آمریکا، سانسکریت، و تبتی رایج‌تر شد. پیانو
چکش‌های پیانو به واسطهٔ مجموعه‌ای از اهرم‌های ظریف به کلیدهای پیانو متصل می‌شوند. به مجموعهٔ این اهرم‌ها و چکش‌ها عملگر یا پیانو گفته می‌شود. وظیفهٔ این مجوعه افزایش شتاب چکش‌ها در برخورد به سیم‌ها، و کنترل عکس‌العمل بازگشتی آن‌ها پس از برخورد به سیم است. معمولاً سرِ چکش‌ها توسط لایه‌ای از نمد یا الیاف مشابه طبیعی یا مصنوعی پوشانده می‌شود تا کیفیت صدای پیانو را بهبود ببخشد. کیفیت صدای پیانو متأثر از عوامل دیگری نظیر کیفیت صفحهٔ صدا و غیره نیز هست. ترانسکریپسیون
از زمانی که پیانو به یک ساز محبوب تبدیل شد، آثار بزرگی از بازنویسی‌ها و تنظیمات پیانویی، از قطعاتِ ارکسترال و مجلسی پدید آمده‌ است. این موارد گاهی اوقات «ساده شده برای پیانو» خوانده می‌شوند، زیرا تعددِ سازها در یک قطعهٔ ارکسترال (که می‌تواند تا ۲۴ بخشِ سازیِ جداگانه به‌طور همزمان اجرا ‌شوند)، باید به آنچه که یک پیانیست (یا گاهی دو پیانیست بر روی ۱ یا ۲ پیانو)، می‌تواند اجرا کند، کاهش یابد. مانند تنظیم‌های مختلف جرج گرشوین برای راپسودی آبی. پیانولا
پیانولا به پیانوهایی گفته می‌شود که توسط یک سیستم مکانیکی داخلی و بدون نوازنده قطعات از پیش مشخص را اجرا می‌کنند. کیتار
کیتار نوعی ساز کیبورد کم وزن است که با ظاهر گیتار ادغام شده و به همین دلیل نام آن کیتار ترکیبی از ابتدای کیبورد و انتهای گیتار است. این ساز دارای یک دستهٔ متصل برای حفظ توازن و بندی برای آویزان شدن از شانه‌های نوازنده است. دست راست نوازنده قسمت اصلی کلاویه را می‌نوازد و دست چپ تنها وظیفهٔ نگهداری دستهٔ متصل و حرکت دادن ساز و همچنین کنترل کلیدها و تعویض صداها و پیچ ویبراسیون را به عهده دارد. صدای این ساز می‌تواند به وسیلهٔ مدارهای الکترونیکی(صداهای on-board) خودش یا از طریق رابط Midi به وسیلهٔ سایر دستگاه‌های الکترونیک موسیقی تولید شود و برای شنیدن صدای آن حتماً باید به یک آمپلی فایر یا تقویت کنندهٔ صوتی متصل باشد. این ساز در دههٔ ۹۰ میلادی به واسطهٔ جذابیت دیداری در ویدیو کلیپ‌ها و اجراهای زندهٔ کنسرت‌های پاپ شناخته و معرفی شد. گیتار
گیتار نوعی ساز زهی است که با پیک یا انگشت نواخته می‌شود و از این جهت که سیم‌های آن در اثر ارتعاش تولید صدا می‌کنند، به سازهای گروه کوردوفون یا زه‌صدا تعلق دارد. این نوع گیتار شش سیم دارد و این ساز علاوه بر داشتن قدمت تاریخی قابل توجه (چه از لحاظ ساختار آن و چه از لحاظ تکنیک‌های نوازندگی) توانسته‌است هم‌گام با تحولات موسیقی غرب پیشرفت چشمگیری داشته باشد؛ که در نتیجه گونه‌های متفاوتی از آن به وجود آمده و هم‌اکنون جایگاه ویژه‌ای در موسیقی جهان دارد. موسیقی
تنبک سازی است از پوست و چوب (معمولاً گردو) و از دو قسمت گلویی و استوانه‌ای تشکیل یافته، سطح بالایی آن از پوست و قسمت گلویی آن که با دهانه‌ای گشاد دارد، باز است. تکنیک نواختن این ساز با دو دست و انگشتان به گونه‌ای است که آن را جزو پر تکنیک‌ترین سازهای کوبه‌ای قرار داده‌است. پیانو (کتاب)
شعرهای کتاب پیانو، دارای مضامین اجتماعی و عرفانی و اندیشه ورزانه است. زبان شعر این کتاب، رویکرد نو و مدرن دارد که بنا بر آن زبان شعر به دکلماسیون عادی کلام نزدیک می‌شود. این کتاب اولین کتابی است که به طور کامل، غزل را از سیطرهٔ زبان کلاسیک و کهن بیرون آورده و بیان غزلهای آن در حیطه غزل نو، سهل و ممتنع محسوب می‌شود. ارگ (ساز)
اُرگ از سازهای بادی است که نت‌های آن بر روی صفحه‌کلید اجرا می‌شود. این ساز از قدیمی‌ترین سازها در فرهنگ اروپائی است و در اجرای موسیقی مذهبی و کلیسائی از دیرباز بکار میرفته است. در منابع عربی و فارسی قدیم به این ساز ارغنون می‌گفتند. ارگان بیشترین محدوده صوتی را در میان تمام ساز ها داراست (حتی بیشتر از پیانو). ارگ امروزی دو نوع اصلی دارد: ارگ بادی و ارگ برقی (الکترونیک). ارگ بادی از یک ردیف لوله با اندازه‌های مختلف تشکیل شده‌است که صدا از نوسان هوا در این لوله‌های صوتی تولید می‌شود. در ارگ برقی مدارهای الکترونیک نوسان می‌سازند و بلندگویی صدا را بگوش می‌رساند. زمینه‌نوا
در موسیقی، زَمینه‌نَوا یک نوت پایه یا زیربنایی ممتد [واخوان] است تقریباً در سراسر طول قطعه موسیقی شنیده می‌شود. هنرهای نمایشی
اپرا مجموعه‌ای است از هنرهای مختلف: موسیقی، ادبیات، فن بازیگری، طراحی صحنه، دکور و کارگردانی. اپرا از ارزنده‌ترین پدیده‌های جهان موسیقی است. طی چندین قرن، اپرا با تحولات فراوان، همه گونه رویدادها و سبک‌های موسیقی را تجربه کرد و به تکامل رسید. پیانوی دستکاری‌شده
پیانو دستکاری‌شده پیانویی است که صدایش با قرار دادن اشیائی در داخل آن (معمولاً بین یا روی سیم‌ها) دگرگون شده‌است. این دگرگونی صدا با توجه به نیاز آهنگساز یا نوازنده می‌تواند متفاوت باشد و شیئ‌های گوناگونی مانند گیره، چنگال، پارچه و ... برای این منظور استفاده می‌شود. موسیقی هیپ هاپ
ساز هیپ هاپ چه از نظر سیستم صوتی و چه از نظر ضبط و چه از نظر آهنگسازان و سازهای مورد استفاده آنان برگرفته از دیسکو، فانک، و ریتم و بلوز است. استفاده دی جی‌های دیسکو و باشگاه از میکس از نیاز به استمرار موسیقی و در نتیجه انتقال آرام در بین قطعات ناشی می‌شد. بنابر مقایسه، هیپ هاپ کول دی جی هرک، جدا کردن و بسط تنها بریک—یک تکنوازی کوبه‌ای میان پرده— از طریق ترکیب دو نسخه از یک قطعه‌است. این امر، به گفته آفریکا بامباتا، «بخش خاص قطعه‌است که همه منتظر آن هستند، آن‌ها آماده‌اند به هیجان بیایند.» (توپ، ۱۹۹۱) جیمز براون، باب جیمز، و پارلیامنت—در میان بسیاری دیگر— مدت‌ها منبع محبوبی برای بریک بودند. می‌توان قطعات ساز را نیز اغلب به صورت شیپور به این قطعات افزود (همان‌جا). بنابراین سازهای هیپ هاپ ترکیبی یا مبتنی بر سیستم صوتی شبیه موسیقی فانک، دیسکو، یا سول است. آوازها، گیتار، کیبورد، باس، طبل و کوبه. هنرهای نمایشی شن یون
ارکستر فیلارمونیک غربی رقصندگان شن‌یون را همراهی می‌کند. در این ارکستر آلات موسیقی سنتی چینی شامل پیپا، سونا، دی زی، گو ژنگ و انواع آلات پرکاشن به نوا در می‌آیند. اجرا شامل تک نوازی «ارهو»، ساز قدیمی چینی که در غرب با نام ویلون چینی معروف است نیز می‌باشد. مقام (موسیقی)
از بین مقام‌های دوازده‌گانه، مقام راست تا مدت‌ها مقام اصلی دانسته می‌شده‌است. نیشابوری در رسالهٔ خود صریحاً می‌نویسد که «پردهٔ راست شاه همهٔ پرده‌هاست و همهٔ پرده‌ها از وی گرفته‌اند». بسیاری دیگر از متونی که قبل از صفی‌الدین ارموی نوشته شده‌اند نیز پردهٔ راست را مادر همهٔ پرده‌ها می‌دانسته‌اند. اما ارموی این برتری را برای عشاق قائل می‌شود و آن را «» می‌نامد. البته این احتمال وجود دارد که پردهٔ راست نیشابوری با پردهٔ راست ارموی تفاوت داشته‌اند. با این حال، در یکی از رساله‌های گمنام که احتمالاً متعلق به قرن یازدهم هجری است (که احتمالاً مصادف با شروع تحول مقام به دستگاه است)، چنان ذکر شده که موسیقی ایرانی تنها چهار دستگاه اصلی دارد و یکی از آن‌ها دستگاه نوا است که «با همه پرده آشنا و بر همه مقام مألوف است».