در کانون نویسندگان ایران چه کسانی گردهم می آیند؟
کانون نویسندگان ایران (در تبعید)
در گذشته نشست همگانی کانون نویسندگان ایران (در تبعید) سالی یک بار برگزار می‌شد، اما از آنجا که اعضای این کانون در پنج قارهٔ جهان پراکنده‌اند، در سال‌های اخیر هر دو سال یک بار برپا می‌شود. کانون نویسندگان ایران
اعضای کانون نویسندگان را نویسندگان، مترجمان، ویراستاران و اهل قلم دارای شرایط مصوب اساس‌نامه تشکیل می‌دهند. کانون نویسندگان ایران بخشی است از انجمن جهانی قلم. اعضای کانون از دهه ۱۳۶۰ تاکنون با اعدام، ربودن به قصد قتل، کشته شدن در قتل‌های زنجیره‌ای، زندان و شکنجه، تبعید، سانسور و حذف فرهنگی رو به رو بودند. محمدجعفر پوینده و محمد مختاری از قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای و هم‌چنین هوشنگ گلشیری و اسماعیل خویی از اعضای کانون نویسندگان ایران بودند.
آرش گنجی
آرش گنجی (متولد ۱۳۶۵) مترجم، منشی هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران و زندانی سیاسی است. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
دبیر جشن: کیوان کثیریان میزگرد الگونکوین
میزگرد الگونکوین () گردهمایی نویسندگان، بازیگران و طنزپردازانی چون دوروتی پارکر، رابرت بنچلی، جرج اس. کافمن، ادنا فربر، مارک کانلی و هارپو مارکس است که از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۹ هر روز در هتل الگونکوین واقع در منهتن نیویورک گرد هم می‌آمدند و طی صرف ناهار، به شوخی، گفتگو و تبادل نظر می‌پرداختند. انجمن کامپیوتر ایران
انجمن کامپیوتر ایران دارای یک نشریه علمی است و همچنین کنفرانسی به همین نام را هر ساله برگزار می نماید. این انجمن تشکیل شده از مفاخر و نابغه های کامپیوتر ایران تشکیل میشود  دکتر بابک فرزاد و محمدحسن محمدزاده از جمله نوابغ کامپیوتر ایران شناخته میشوند محمدرضا سرشار
تجربیات محمدرضا سرشار در عرصه روزنامه‌نگاری به شرح ذیل است:محمدرضا سرشار به موسس انجمن قلم ایران شناخته می‌شود. این انجمن ادبی، مهمترین تشکیلات نویسندگان در ایران است. سرشار نویسنده پیش‌نویس اساس‌نامه انجمن قلم بود. او مدیرمسوولی این تشکل ادبی را برعهده دارد و در دوره‌های مختلف، رییس هیات مدیره آن بوده‌است. نخستین کنگره نویسندگان ایران
نخستین کنگره نویسندگان ایران یکی از مهم‌ترین رویدادهای فرهنگی و هنری ایران دوره دههٔ ۱۳۲۰ بود که نقش بارزی در جریان نوین ادبیات و نثر فارسی داشت. این کنگره در سال تیرماه ۱۳۲۵ به دعوت انجمن روابط فرهنگی ایران و شوروی و با شرکت ۷۸ نفر از نویسندگان، شاعران و محققان ایرانی برگزار شد. ریاست این کنگره را محمدتقی بهار بر عهده داشت و شاعران و نویسندگان مطرحِ آن دوران مانند احسان طبری، فاطمه سیاح، جلال آل احمد، صادق چوبک، م. به‌آذین، صادق هدایت، علی‌اکبر دهخدا و نیما یوشیج در آن شرکت کردند. محمد خلیلی
فعالیت‌های کانون نویسندگان ایران در سال ۱۳۷۳ به تهیه و انتشار متن «ما نویسنده‌ایم» انجامید، که به متن ۱۳۴ مشهور گشت. در این متن ۱۳۴ نویسنده، منتقد، مترجم، و شاعر ایرانی خواستار آزادی بیان و قلم شده و به سانسورهای دولتی اعتراض کرده بودند. محمد خلیلی به عنوان یکی از اعضای هیئت هشت نفره همراه با منصور کوشان، هوشنگ گلشیری، سیما کوبان، محمد مختاری، رضا براهنی، فرج سرکوهی و محمد محمد علی در نگارش و تهیه امضاهای متن ۱۳۴ نقش مؤثری داشت. متن ۱۳۴ و گزارش هیئت هشت نفرهٔ اعضای کانون ـ که از چگونگی نگارش متن و جمع کردن امضاها گزارش داده بودندـ در آخرین شماره مجله تکاپو و در نشریه گردون منتشر شد. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
رئیس شورای مرکزی انجمن: جواد طوسی بهرام رحمانی
بهرام رحمانی، نویسنده، روزنامه‌نگار، فعال سیاسی و تحلیل‌گر جنبش‌های سیاسی-اجتماعی است. وی فعالیت‌های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی خود را از دوره نوجوانی آغاز کرده‌است. بهرام، یکی از همکاران نشریه «نگاه» از سال ۱۹۸۹ تاکنون است. از سال ۱۹۹۱ نیز با نشریه ماهانه همبستگی و همچنین از سالهای ۱۹۹۳ نیز با هفته‌نامه «ایران تریبون» و نشریه «کارگر امروز» همکاری داشت. بهرام، بین سالهای ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ سردبیر نشریه «بامداد» بود. آخرین شماره این نشریه، تحت عنوان «چنین گوید بامداد شاعر» (ویژه نامه بامداد به یاد احمد شاملو)، در ۲۷۰ صفحه، در پاییز ۲۰۰۰، توسط انتشارات آرش منتشر شده‌است. بهرام در سال ۲۰۰۶، در مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران در شهر گوتنبرگ سوئد، به عنوان یکی از پنج عضو مشورتی کانون نویسندگان ایران در تبعید انتخاب شد. وی در مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران در تبعید، که در تاریخ ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۷ در برلین آلمان برگزار شد همراه با دو نفر از هموندان کانون نخست به عنوان هیئت دبیران انتخاب و سپس مسئولیت دبیری کانون را به عهده داشت. مجمع عمومی انجمن قلم ایران در تبعید، در روزهای ۲۷ و ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۸، در شهر ماینس آلمان برگزار گردید و بهرام در این مجمع به عنوان دبیر اول انجمن قلم ایران در تبعید انتخاب شد. وی در هفتاد و پنجمین کنگره پن جهانی، در روزهای ۱۹ تا ۲۵ اکتبر ۲۰۰۹ در شهر لینز اتریش برگزار شد، شرکت داشت. کانون نویسندگان ایران در تبعید، روزهای ۷ و ۸ ماه نوامبر ۲۰۰۹، مجمع عمومی خود را در استکهلم سوئد به همراه انجمن قلم ایران در تبعید برگزار کرد. بهرام در این نشست به عنوان یکی از سه عضو هیئت دبیران انتخاب شد و مسئولیت دبیری کانون را عهده‌دار شد. هم‌چنین بهرام در این مجمع به عنوان سردبیر نشریه تازه کانون به نام «بانگ» انتخاب شد. این نشریه به‌طور روتین هر ماه به مدت سه سال و در سی و شش شماره منتشر گردید. بهرام در مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران در تبعید و هم‌چنین انجمن قلم ایران در تبعید که در تاریخ ۹ ژوئن ۲۰۱۳ در استکهلم برگزار شد به عنوان جمع هیئت دبیران انجمن قلم انتخاب شد و در تقسیم کار این جمع پنج نفره، به عنوان پرزیدنت انجمن قلم ایران در تبعید انتخاب گردید. وی هفتاد و نهمین کنگره پن جهانی که در روزهای ۸ تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۳، در «ریکیاویک» مرکز «ایسلند» برگزار شد، حضور داشت. اما بهرام به دلایل امنیتی نتوانست در کنگره ۲۰۱۴ پن جهانی در قرقیزستان شرکت کند. بهرام رحمانی هم‌اکنون پرزیدنت انجمن قلم ایران در تبعید، عضو کانون نویسندگان ایران در تبعید، عضو انجمن قلم سوئد، عضو کانون نویسندگان سوئد و همچنین عضو فدراسیون روزنامه‌نگاران سوئد است. همچنین نگارش ۱۴ جلد کتاب دربارهٔ مسایل سیاسی و اجتماعی و فرهنگی، صدها مقاله و سخنرانی رادیویی و تلویزیونی و در سمینارها و جلسات مختلف، بخش دیگری از تلاش‌های بی‌وقفه فرهنگی، سیاسی و اجتماعی ایشان است. سیروس مشفقی
سیروس مشفقی در لحظه تحویل سال ۱۳۲۲ در شهرک خانه های دولتی ایستگاه راه آهن پل سفید (ایستگاهی کوچک در حوالی پل ورسک) به دنیا آمد. مشفقی از اعضای هیئت مؤسس کانون نویسندگان ایران و فارغ‌التحصیل رشته سینما و تلویزیون بود او در اواخر عمر به جز سرایش شعر، هیچ گونه فعالیت به خصوصی نداشت. مشفقی از سالهای نخست دهه ۱۳۴۰ وارد عرصه سرایش شعر نو و سپید شد و خیلی زود توانست به جرگه شاعران تراز اول و مطرح کشور بپیوندد. چنان‌که احمدرضا احمدی شاعر مشهور موج نو دربارهٔ شهرت فراگیر او در مصاحبه با فصلنامه گوهران گفته‌است: «... آن موقع شعر سیاسی و سیروس مشفقی مُد بود. توی سر من می‌زدند. هیچ‌کس من را تحویل نمی‌گرفت… .» بیانیه ۱۳۴ نویسنده
هنگامی که مقابله با موانع نوشتن و اندیشیدن از توان و امکان فردی ما فراتر می‌رود، ناچاریم به‌صورت جمعی-صنفی با آن روبرو شویم، یعنی برای تحقق آزادی اندیشه و بیان و نشر و مبارزه با سانسور، به شکل دسته‌جمعی بکوشیم. به همین دلیل معتقدیم: حضور جمعی ما، با هدف تشکل صنفی نویسندگان ایران متضمن استقلال فردی ماست. زیرا نویسنده در چگونگی خلق اثر، نقد و تحلیل آثار دیگران، و بیان معتقدات خویش باید آزاد باشد. هماهنگی و همراهی او در مسائل مشترک اهل قلم به معنای مسئولیت او در برابر مسائل فردی ایشان نیست. همچنان‌که مسئولیت اعمال و افکار شخصی یا سیاسی یا اجتماعی هر فرد بر عهدهٔ خود اوست. بکتاش آبتین
بکتاش آبتین با نام شناسنامه‌ای مهدی کاظمی (۱۳۵۳ – ۱۸ دی ۱۴۰۰) فیلمساز، شاعر، نویسنده، منتقد و زندانی سیاسی ایرانی بود. او از سال ۱۳۹۱ (پس از زندانی شدن منیژه نجم عراقی) منشی کانون نویسندگان ایران و از سال ۱۳۹۳ یکی از دبیران این کانون بود. وی در پی ابتلا به کرونا و اقدام دیرهنگام مسئولان زندان اوین برای انتقالش به بیمارستان، تعلل در روند درمان او و تأخیر در اعطای مرخصی از زندان، در بیمارستانی در تهران درگذشت. ابراهیم رهبر
ابراهیم رهبر (زاده ۱۳۱۷ در صومعه‌سرا) از نویسنده‌های ایرانی دههٔ ۱۳۴۰ است. او به کشورهای مختلفی از جمله آلمان مسافرت کرده‌است. همچنین او از اعضای اولیه کانون نویسندگان ایران بوده است. عباس معروفی
در سال ۱۳۶۹ مجله ادبی «گردون» را پایه‌گذاری کرد و سردبیری آنرا برعهده گرفت و به‌طور جدی به کار مطبوعات ادبی روی آورد. سبک و روال وی در این نشریه با انتظارات دولت ایران مغایر بود و موجب فشارهای پی در پی و سرانجام محاکمه و توقیف آن شد. یکی از مهم‌ترین اقدامات مجله گردون طرح موضوع فعالیت مجدد کانون نویسندگان ایران بود. در سال ۱۳۶۹ جلسات سومین دورهٔ کانون نویسندگان ایران آغاز شد و در سال ۱۳۷۳ به انتشار متن «ما نویسنده‌ایم» انجامید. نخستین کنگره نویسندگان ایران
این کنگره در باغ «خانه فرهنگ» و در حضور قوام السلطنه، نخست‌وزیر وقت و عده‌ای دیگر از وزرا و سفیر شوروی در ایران بر پا شد. کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران
کانون فیلم‌نامه‌نویسان سینمای ایران کانونی با هدفِ ساماندهیِ وضعیتِ فیلمنامه و حمایت از فیلم‌نامه‌نویسانِ ایرانی است. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
دبیر جشن: جواد طوسی کانون نویسندگان ایران
روز یکم اردیبهشت سال ۱۳۴۷ در نشست پرشماری در خانهٔ جلال آل‌احمد، به‌آذین متنی را که دربارهٔ شکل‌گیری کانون نوشته بود، خواند. این نوشته، پس از بررسی، با اصلاحاتی زیر عنوان «دربارهٔ یک ضرورت» به تصویب حاضران رسید. حاضران با تأیید و امضای مرامنامه و اساسنامه بر آن صِحه گذاشتند و «کانون نویسندگان ایران» از آن لحظه به بعد، رسماً آغاز به کار کرد. بنا بر پیش‌بینی اساسنامه، ۴۹ تن از امضاکنندگان بیانیهٔ یکم اسفند ۱۳۴۶ -که در جلسه حضور داشتند- هیئت مؤسس نامیده شدند و از میان آن‌ها کمیسیونی مأمور شد که مقدمات انتخابات هیئت دبیران کانون را مطابق اساسنامه فراهم نماید. یکی-دو هفته بعد، در خانهٔ جعفر کوش‌آبادی انتخاب هیئت دبیران انجام شد. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
رئیس شورای مرکزی انجمن: علی علائی قنطره
تیم تحریریه‌ی این مرکز تلاش می‌کند تا نوشته های نویسندگان غربی و مسلمان را که به دنبال بحث باز و احترام‌آمیز درباره مشترکات و موضوعات بحث‌برانگیز هستند، منتشر کند. این نویسندگان شامل ادبا و نویسندگان مختلفی مانند نویسنده‌ی مصری، نصر حامدابوزید، دیپلمات مسلمان سابق آلمان مراد هوفمن، الهی‌دان دین اسلام، هلیما کراوسن، پژوهشگر تنش، هاینر بیله فلدت و ارنست اولریش فون وایزاسکر فیزیکدان هستند. کانون نویسندگان ایران
در پاییز ۱۳۵۶، ماه‌ها قبل از آن‌که حرکت‌های اعتراضیِ منتهی به قیام بهمن ۵۷ آغاز شود، گردهمایی ادبی جمعی از نویسندگان و شاعران ایران فضای سیاسی کشور را دگرگون کرد. شب‌های نویسندگان و شاعران در انستیتو گوته تهران و به ابتکار کانون نویسندگان ایران برپا شد که در آن شاعران و نویسندگان طی ۱۰ شب آشکارا حزب رستاخیز را محکوم کردند و از «خفقان» و «لجنزار بی‌قانونی‌های تنگ‌چشمانه» و «برداشت‌های فاشیستی نظام حاکم» سخن گفتند. محسن حکیمی
محسن حکیمی (۱۳۲۸ در کرمانشاه -)، مترجم ایرانی با گرایش چپ است. او تا کنون دو دوره عضو هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران بوده‌است. محسن حکیمی همچنین عضو مؤسس کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری بوده‌است. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
دبیر جشن: جعفر گودرزی کنفرانس برلین
از میان شرکت‌کنندگانی که عضو کانون نویسندگان بودند و فاقد پایگاه و حمایتی در داخل نظام، عده‌ای همچون کاظم کردوانی و چنگیز پهلوان به ایران بازنگشتند و به تدریس در دانشگاه‌های خارج از کشور و فعالیت‌های فرهنگی خود مشغول شدند. بیانیه ۱۳۴ نویسنده
متن ۱۳۴ و گزارش جمع هشت نفرهٔ اعضای کانون (منصور کوشان، هوشنگ گلشیری، سیما کوبان، محمد مختاری، رضا براهنی، محمد خلیلی، فرج سرکوهی و محمد محمدعلی) که از چگونگی نگارش متن و جمع کردن امضاها گزارش داده بود در آخرین شماره مجله تکاپو و در نشریه گردون منتشر شدند. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
رئیس شورای مرکزی انجمن: کیوان کثیریان سیمین بهبهانی
در ۱۳۴۸ به عضویت شورای شعر و موسیقی درآمد. سیمین بهبهانی، هوشنگ ابتهاج، نادر نادرپور، یدالله رؤیایی، بیژن جلالی و فریدون مشیری این شورا را اداره می‌کردند. سیمین بهبهانی پیش از انقلاب اسلامی مدتی عضو شورای موسیقی رادیو و تلویزیون ملی ایران بود. او برای رادیو ترانه هم شعر می‌سرود. او در سال ۱۳۵۷ عضویت در کانون نویسندگان ایران را پذیرفت. انجمن جهانی قلم
نویسندگان بین‌المللی PEN در کمیته زندان به نمایندگی از نویسندگان تحت تعقیب در سراسر جهان کار می‌کنند. کمیته نویسندگان در زندان در سال 1960 در پاسخ به تلاشهای فزاینده برای خاموش کردن صدای مخالفت توسط زندانی کردن نویسندگان تأسیس شد، پرونده سالانه ۹۰۰ نویسنده را که زندانی، شکنجه، تهدید، حمله، ناپدید شده‌اند، نظارت می‌کند؛ و برای عمل صلح آمیز حرفه خود کشته شدند. این یک لیست پرونده دو ساله منتشر می‌کند که مستند نقض بیان آزادانه علیه نویسندگان در سراسر جهان است. اتحادیه نویسندگان جمهوری آذربایجان
در حال حاضر اتحادیه نویسندگان علاوه بر دفتر مرکزی خود در باکو در داخل جمهوری آذربایجان در شهرهای گنجه، قره‌باغ، لنکران، شکی، سومقاییت، مینگه‌چویر، شیروان، قازاخ و قوبا و در کشورهای خارجی ترکیه (استانبول)، روسیه (مسکو)، داغستان (دربند) و گرجستان (کومو کارتلی) دفتر نمایندگی دارد. این اتحادیه چند زبانی-قومی بوده و علاوه بر ترکی آذربایجانی، روسی، لزگی، تالشی، تاتی را پشتیبانی می‌کند. این اتحادیه دارای رئیس، دبیر، هیئت مدیره است و ریاست کنونی اتحادیه بر عهده و چنگیز عبدالله‌یف دبیر اتحادیه نویسندگان آذربایجان می‌باشد. محمود اعتمادزاده
در سال ۱۳۴۷ یکی از بنیان‌گذاران اصلی کانون نویسندگان ایران شد و منشور اصلی این کانون را «بر محور آزادی قلم و بیان» بنا نهاد. کار این دورهٔ کانون در حدود دوسالی بیشتر دوام نیاورد. در سال ۱۳۴۹ فریدون تنکابنی به‌خاطر نوشتن کتاب "یادداشت‌های شهر شلوغ" بازداشت شد. در خرداد ۱۳۴۹، به‌آذین و پنجاه‌وسه تن دیگر در اعلامیه‌ای به بازداشت تنکابنی اعتراض کردند. به‌آذین روز بیست‌ویکم تیرماه بازداشت شد و چهار ماه در زندان‌های قزل‌قلعه و قصر زندانی بود. در ۹ و ۱۱ آبان در دادرسی ارتش به‌آذین، محمدعلی سپانلو و رحمانی‌نژاد توسط دادگاه نظامی به زندان محکوم شدند. در ۲۳ و ۲۴ فروردین ۱۳۵۰ دادگاه تجدیدنظر دادرسی ارتش حکم آنان را، پس از ماه‌ها زندان، به دو ماه زندان قابل‌خرید تبدیل کرد. در این دادگاه‌ها به‌آذین از آزادی قلم و از آزادی تشکل‌های صنفی دفاع کرد. کتاب‌شناسی بهرام بیضایی
بیضایی از پایه‌گذارانِ کانون نویسندگان ایران نیز بود، که سپس‌تر از آن کناره‌گرفت. سیاست در ایران
شورای نگهبان قانون اساسی از دوازده نفر تشکیل شده‌است. ۶ فقیه که توسط رهبر جمهوری اسلامی ایران انتخاب می‌شوند و ۶ حقوقدان که توسط رئیس قوه قضاییه (منصوب رهبری) پیشنهاد و پس از تأیید مجلس شورای اسلامی انتخاب می‌شوند. دبیر کنونی شورای نگهبان، احمد جنتی است و سایر اعضای کنونی آن عبارت‌اند از: محمد مؤمن، مهدی شب‌زنده‌دار جهرمی، -، محمدرضا مدرسی یزدی، محمد یزدی، عباسعلی کدخدایی، سید فضل‌الله موسوی، نجات‌الله ابراهیمیان، سام سوادکوهی‌فر، محسن اسماعیلی و سیامک ره‌پیک. نادر نادرپور
نادرپور در سال ۱۳۴۶ در کنار تعدادی از روشنفکران و نویسندگان مشهور در تأسیس کانون نویسندگان ایران نقش داشت و به عنوان یکی از اعضای اولین دوره هیئت دبیران کانون انتخاب گردید. بهمن صفوت
بهمن صفوت همچنین عضو کانون نویسندگان ایران بود و مدتی بعنوان بازرس با این نهاد فرهنگی- صنفی و غیرانتفاعی همکاری داشت. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
محل برگزاری: تالار بهنام محمدی مرکز آفرینش ­های کانون پرورش فکری بهرام بیضایی
بیضایی یکی از چهل‌ونُه پایه‌گذارِ کانون نویسندگان ایران در سالِ ۱۳۴۷ بود. او با هشت نویسندهٔ دیگر بانی هیئتِ مؤسّسِ کانون شد و سپس عضوِ علی‌البدلِ هیئتِ دبیرانِ کانون. از سالِ ۱۳۴۸ نیز به دعوتِ دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تدریس پرداخت. در اواخرِ دههٔ ۱۳۴۰ گروهِ دوّمِ هنرِ ملّی تشکیل شد و در چند سالی که بود سرپرستیش با بیضایی بود. فهرست نویسندگان کودک و نوجوان
نویسندگان ادبیات کودکان در ایران از ۱۳۰۰ توانستند آثاری در این زمینه پدید بیاورند. جبار باغچه‌بان از نخستین ایرانیانی است که به سبک جدید برای کودکان آثاری آفرید. اما جریان نویسندگی برای کودکان و نوجوانان در ایران از سال‌های ۱۳۴۰ به بعد با پایه‌گذاری شورای کتاب کودک و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به جریانی رسمیت یافته تبدیل شد. در این دوره نشریه‌ها و رادیو و تلویزیون در ترویج ادبیات کودکان و شناخت نویسندگان ادبیات کودکان تأثیر عمده‌ای داشتند. همچنین آثار انقلابی که نویسندگان آرمان‌خواه می‌نوشتند در گسترش ادبیات کودکان و شناخت نویسندگان این موضوع تأثیر داشت. در این میان صمد بهرنگی که آموزگار روستاهای دوردست آذربایجان شده بود، با نوشتن داستان‌هایی که درونمایه طبقاتی و برجسته کردن نقش و عواطف کودکان فرودست روستایی و حاشیه شهری داشت، موجی از نویسندگان جوان را به دنبال خود پدیدآورد که می‌خواستند مانند او بنویسند. در کنار این جریان کم‌کم از ابتدای دهه ۵۰ نیروهای مذهبی نیز به نوشتن برای کودکان علاقه نشان دهند و جریانی ویژه در ادبیات کودکان پدیدآورند. از شناخته شده‌ترین نویسندگان مذهبی این دوره می‌توان از محمود حکیمی نام برد. با این همه در همین دوره نویسندگان دیگری بودند که نه به جریان انقلابی چپ و نه مذهبی وابسته بودند و بیشتر می‌خواستند برای کودکان داستان‌هایی دل‌پذیر بنویسند. عباس یمینی شریف و ایرج جهانشاهی از این گروه‌است. از این دوره کودکان ایرانی با آثاری آشنا شدند که نویسندگان آن نیز ایرانی بودند. برخی از برجسته‌ترین این نویسندگان پیشه اصلی‌شان آموزگاری یا کار در آموزش و پرورش بود. در این دوره نویسندگانی مانند علی اشرف درویشیان و منصور یاقوتی، نسیم خاکسار برای نوشتن آثاری انقلابی برای کودکان دستگیر و گاه برای سال‌ها زندانی شدند. نویسندگی کودک و نوجوان در ایران از دههٔ ۱۳۴۰ با آثاری که صمد بهرنگی، عباس یمینی شریف، مهدی آذر یزدی، قدسی قاضی نور و دیگران پدیدآوردند نهاد نویسندگی کودک و نوجوان را در جامعه ایران جا انداختند. هوشنگ ابتهاج
در سال ۱۳۵۸ خورشیدی، هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران که عبارت بودند از باقر پرهام، احمد شاملو، محسن یلفانی، غلامحسین ساعدی و اسماعیل خوئی تصمیم به تعلیق هوشنگ ابتهاج، به‌آذین، سیاوش کسرائی، فریدون تنکابنی و برومند به‌علت نقض مرام‌نامه و اساس‌نامهٔ کانون گرفتند. این تصمیم درنهایت به تأیید مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران، که به‌صورت فوق‌العاده برگزار شد، رسید و منجر به اخراج کل عناصر توده‌ای، به‌همراه این پنج تن، از کانون نویسندگان ایران شد. غلامحسین یوسفی دربارهٔ شعر سایه می‌گوید: «در غزل فارسی معاصر، شعرهای سایه در شمار آثار خوب و خواندنی است. مضامین گیرا و دلکش، تشبیهات و استعارات و صور خیال بدیع، زبان روان و موزون و خوش‌ترکیب و هماهنگ با غزل، از ویژگی‌های شعر اوست و نیز رنگ اجتماعی ظریف آن یادآور شیوهٔ دلپذیر حافظ است. از جمله غزل‌های برجستهٔ اوست: دوزخ روح، شبیخون، خون‌بها، گریهٔ لیلی، چشمی کنار پنجرهٔ انتظار و نقش دیگر.» انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
دبیر جشن: کیوان کثیریان بیست و سومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران
در روز آغاز نمایشگاه مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد مانع از حضور غرفه و انتشارات سید محمد بهشتی در نمایشگاه تهران شدند. یکی از مسئولان دفتر نشر آثار بهشتی گفت که مجوز برای تشکیل غرفه صادر شده بود ولی در روز اول غرفه توسط انتشاراتی دیگری اشغال شده بود. او گفت پس از مراجعه به مسئولان برگزاری اطلاع یافت که مجوز این انتشارات باطل شده‌است. ولی یکی از مدیران نمایشگاه اظهار کرد بنیاد بهشتی در نمایشگاه کتاب ثبت نام نکرده بود. همچنین ممنوعیت عرضه شامل کتاب‌های هوشنگ گلشیری و فروغ فرخزاد و کتاب‌هایی ازمحمود دولت آبادی منتشر شده توسط «نشر قطره» نیز شد. کانون نویسندگان ایران در بیانیه‌ای، تحت فشار قرار دادن ناشران مستقل را محکوم و به محرومیت برخی از ناشران ایرانی از شرکت در این نمایشگاه اعتراض کرد. براساس گزارش وبگاه تابناک کتاب‌هایی همچون «قدرت، اسلام و نخبگان سیاسی» ، «چرا سیاست از دین آزاد نمی‌شود؟»، کتاب‌های تأییدکننده هولوکاست، کتاب‌ها درباره ذن، بهائیت و بابیت در این نمایشگاه جمع‌آوری شدند. در موقعیت تئاتر و سینما
بیضایی یگانه سخنران از اصحابِ «موج نوی سینمای ایران» در شب‌های دهگانهٔ شعر گوته به سالِ ۱۳۵۶ به‌شمار می‌رود. با این که بیشترِ سخنرانی‌ها و شعرهای اعضای کانون نویسندگان ایران در این ده شب علیهِ سانسور حکومتی بود، بیضایی و چند سخنران دیگر، از جمله سیمین دانشور و غلامحسین ساعدی و هوشنگ گلشیری و علی موسوی گرمارودی، از مسائل دیگری نیز سخن گفتند. ضمنِ «اشاره‌های مستقیم به «دستگاه نظارتِ» دولتی» و شرحِ «اثرات سوء ممیزی و تفتیش»، بیضایی به نکوهشِ «نویسندگان و روشنفکرانی که دگراندیشی را محکوم می‌کردند» پرداخت. ماندانا زندیان بر این باور بوده که سخنرانیِ بیضایی یگانه سخنرانیِ این ده شب بوده‌است که بر سانسور حکومتی متمرکز نشده‌است. شبنم آذر نیز بر همین معنی تأکید دارد: «بهرام بیضایی در آن شب‌ها شاید تنها کسی بود که وقتی از سانسور حاکمیت حرف زد از محدودیت‌هایی که عرف هم ایجاد می‌کند سخن گفت.» ملیحه تیره‌گل نیز این گفتار را، به این خاطر که اعتراضی بوده به «ریشه‌ی فرهنگی‌ی فاجعه» که همانا «ذهنیت فرهنگی مردم» باشد، «یک استثناء» می‌دانست. محسن یلفانی
در آبان ماه ۱۳۵۷ یلفانی همراه با بیش از هزار نفر از زندانیان سیاسی آزاد شد و از این پس بیشترین وقت خود را صرف همکاری با کانون نویسندگان ایران کرد و دو بار (۱۳۵۸ و ۱۳۶۰) به عضویت هیئت دبیران آن انتخاب شد. چند سال پس از انقلاب همچنین به همکاری با نشریات گوناگون، از جمله با «کتاب جمعه» و با تحریریهٔ «اندیشهٔ آزاد» و «انتقاد کتاب» گذشت. کانون نویسندگان ایران
کانون نویسندگان ایران نهادی است فرهنگی-صنفی و غیرانتفاعی که ضرورت تأسیس آن از اوایل دهه چهل خورشیدی احساس شده بود و پس از تمهید مقدمات، سرانجام، در اردیبهشت سال ۱۳۴۷ خورشیدی به‌طور رسمی و علنی به عنوان نخستین تشکل صنفی و دموکراتیک اهل قلم فعالیتش را آغاز کرد. از چهل‌ونُه نویسنده همچون مؤسسان کانون نویسندگان ایران یاد می‌شود. منصور کوشان
از فعالیت‌های دیگر منصور کوشان، می‌توان به همکاری او در برپایی "سمینار صدمین سال نیما یوشیج" در هتل بادله ساری، مسولیت او در دعوت از نویسندگان برای سفر به ارمنستان، تدوین و جمع‌آوری امضای بیانیه "ما نویسنده ایم" یا "متن ۱۳۴" و یکی از اعضای اصلی هیئت برگزاری و تدارک "مجمع عمومی کانون نویسندگان" اشاره کرد. کانون نویسندگان ایران
۲۴ تیر ۱۳۹۹ مأموران امنیتی با مراجعه به منزل میلاد جنت و تفتیش خانه وی، او را بازداشت کردند. روز پنج‌شنبه کانون نویسندگان ایران در بیانیه‌ای این عمل را محکوم کرد و خواستار آزادی فوری وی و دیگر زندانیان سیاسی و عقیدتی شد. در این بیانیه همچنین آمده‌است که «از نهاد بازداشت‌کننده و محل نگهداری این عضو خود کماکان اطلاعی ندارد.» و ادامه داد: «با گسترش دامنه اعتراض‌ها، حاکمان به سرکوب مردم معترض وسعت و شتابی افزونتر داده‌اند و بازداشت میلاد جنت در ادامه همین سرکوب‌ها است.» عبدالله فرادی
از اواخر دهه ۲۰ تشکیل انجمنی از خوشنویسان ایران و صیانت از هنر خوشنویسی و ترویج آن به مسئله اصلی جمعی از خوشنویسان تبدیل شده بود. در سال ۱۳۲۹ اداره هنرهای زیبا اقدام به برگزاری مجموعه کلاس‌هایی برای تعلیم و تربیت خوشنویس کرده بود، اما این کلاس‌ها پاسخگوی مسائل صنفی خوشنویسان نبود، به ویژه زمانی که فعالیت مخالفان خط فارسی در دهه ۳۰ تشدید شد و ایشان عملاً در انجمن طرفداران تغییر خط متشکل شدند؛ بنابراین جمعی از خوشنویسان در محفلی به نام کانون خط فارسی گرد آمدند. به ابتکار کانون خط در مهر ماه ۱۳۳۸ نخستین نمایشگاه جمعی آثار خوشنویسان معاصر ایران در تالار فرهنگ تهران برگزار شد که در نوع خود گامی بود تأثیرگذار در روند تشکل خوشنویسان و ارتقاء فعالیتهای صنفی ایشان از سطح محفلی به سطح تشکیلاتی منظم، رسمی و سراسری. پس از برگزاری این نمایشگاه کانون با جدیت بیشتری امر تشکل یابی را پیش برده و سرانجام در جلسه‌ای که در یازدهم بهمن ۱۳۳۸ برگزار کرد تصمیم به تشکیل انجمن خوشنویسان ایران گرفت. در نخستین جلسه رسمی هیئت مؤسس انجمن خوشنویسان ایران در ۲۲ فروردین ۱۳۳۹، با حضور آقایان: حسن زرین خط، سید حسین میرخانی، سید حسن میرخانی، ابراهیم بوذری، مرتضی عبدالرسولی، احمد نجفی زنجانی، محمدعلی غروی، تقی حاتمی، علی آقاحسینی، جواد شریفی، مصطفی زرین خط، عباس منظوری و عبداللّه فرادی و با حضور دکتر ابوتراب رازانی به نمایندگی از وزارت فرهنگ وقت اساسنامه انجمن در ۴۳ ماده و ۱ تبصره به تصویب رسید. در دومین جلسه هیئت مؤسس انجمن آقایان: حسن زرین خط، ابراهیم بوذری، احمد سهیلی خوانساری، مرتضی عبدالرسولی، سید حسن میرخانی و عباس منظوری به عنوان اعضای هیئت مدیره انجمن انتخاب شدند. این انجمن در سال ۱۳۴۱ با مداخله وزارت فرهنگ وقت منحل شد. در شهریور ۱۳۴۵ وزارت فرهنگ و هنر رأساً اقدام به تشکیل مجدد انجمن کرد، اما اعضای کانون خط که این رویه را مغایر با اصل استقلال نهادهای جامعه مدنی از دولت می‌دانستند از حضور در انجمن جدید خودداری کردند. در سال ۱۳۵۸ پس از تغییرات ساختاری در انجمن و تشکیل شورای عالی اعضای کانون خط نیز به دعوت استاد سید حسین میرخانی به انجمن پیوستند. کانون فرهنگی آموزش
کانون فرهنگی آموزش یا بنیاد علمی آموزشی قلم‌چی بزرگترین مؤسسهٔ آموزشی غیردولتی در ایران است که بنیان‌گذار آن کاظم قلم چی می‌باشد و در زمینهٔ آموزش و نشر کتاب کمک درسی و برگزاری آزمون‌های برنامه‌ای و برنامه‌ریزی تحصیلی فعالیت می‌کند. کانون فرهنگی آموزش یکی از فعال‌ترین ناشران کتاب کمک آموزشی در ایران است. کانون فرهنگی آموزش در سال ۱۳۷۰ تأسیس شد و در سال ۱۳۷۲ اولین دوره آزمون‌های منظم خود را در زیرزمین دبستان آزادگان، خیابان بوستان چهارم در منطقه پاسداران تهران برگزار کرد که تعداد شرکت‌کنندگان دختر و پسر در دو نوبت صبح و بعدازظهر در آن روز نزدیک به ۱۰۰ نفر بود. در حال حاضر حدوداً ۴۰۰ مرکز در سراسر ایران آزمون‌های منظم کانون فرهنگی آموزش را برگزار می‌کنند و خدمات کمک آموزشی را منطبق بر استانداردهای یکپارچه به دانش آموزان ارائه می‌دهند. کانون فرهنگی آموزش وقف عام است و درآمد آن بر گسترش دانش و آموزش است. انجمن منتقدان تلویزیون
انجمن منتقدان تلویزیون (به انگلیسی: Television Critics Association) به اختصار: تی‌سی‌ای (TCA) گروهی تشکیل یافته از حدود ۲۰۰ منتقد، روزنامه‌نگار و مقاله‌نویس از ایالات متحده و کانادا است که برنامه‌های تلویزیونی را برای روزنامه‌ها، مجلات و نشریات اینترنتی پوشش می‌دهند. تی‌سی‌ای برنامه‌های کاربردی را می‌پذیرد و دو بار در ماه مارس و سپتامبر اعضای خود را انتخاب می‌کند. پس از انتخاب، همه اعضای گروه در هتل لانگمن هانتینگتون و اسپا در پاسادنا، کالیفرنیا در ماه ژانویه برای جلسه مطبوعات زمستانی و در هتل بورلی هیلتون در بورلی هیلز در ماه ژوئیه برای تور مطبوعات تابستانی، ملاقات می‌کنند. تور مطبوعات زمستانی معمولاً شامل منابع جایگزین میان فصلی، برنامه‌های سرویس استریم (جریان) و سریال‌های کابلی است که در ماه ژانویه آغاز می‌شود، در حالی که تور تابستانی، برنامه‌های فصل پاییز را برای اطلاع‌رسانی، پخش و استریم برنامه‌های تلویزیونی پوشش می‌دهد. انجمن نویسندگان کودک و نوجوان
انجمن نویسندگان کودک و نوجوان فراگیرترین تشکیلات در حوزهٔ ادبیات کودک و نوجوان ایران است. فریدون آدمیت
آدمیت در سال ۱۳۳۰ به عنوان جوان‌ترین سفیر ایران در سازمان ملل معرفی شد. وی در سال ۱۳۵۷ که برخی نویسندگان برای بار دوم کانون نویسندگان را به منزله یک کانون صنفی راه انداختند ریاست نخستین جلسه عمومی کانون را برعهده گرفت ولی چندی بعد از آن کناره‌گیری کرد. کانون نویسندگان ایران (در تبعید)
در سال ۹۶-۱۹۹۵ گروهی از نویسندگان و شاعران ایرانی در تبعید که اکثریت آن‌ها از اعضای کانون نویسندگان ایران (در تبعید) بودند، به عضویت انجمن جهانی قلم درآمدند. این افراد با حفظ عضویت در کانون، انجمن قلم ایران در تبعید را به عنوان شعبهٔ ایرانی انجمن جهانی قلم تأسیس کردند. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
محل برگزاری: سالن ایوان شمس تهران مصطفی رهنما
رهنما تنها عضو معمم «کانون نویسندگان ایران» بود. او پس از پیروزی «انقلاب اسلامی» در هیئتی از نویسندگان عضو «کانون» بود که به دیدار خمینی رفتند. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران، یکی از اعضای جامعه اصناف سینمایی ایران (خانه سینما) است که از سال ۱۳۸۵ فعالیت خود را آغاز کرده‌است. این انجمن هر سال جشنی را در قالب جشن منتقدان سینمایی برگزار می‌کند که در سال‌های اخیر بر اساس رای‌گیری اعضای آن به سینماگران منتخب جایزه اهدا می‌شود. تا به حال سیزده دوره از این جشنواره برگزار شده‌است. گردهمایی سالانه مقاومت ایران
هم‌چنین جمعی از زندانیان سیاسی اوین و گوهردشت طی بیانیه‌ای نوشتند: «سلام و درود ما از زندان نثار مقدم همه ستارگان این کهکشان که چهره دموکراتیک، منسجم و تسلیم ناپذیر ایران و ایرانی را به دنیا معرفی می‌کند.» زندانیان سیاسی علی معزی، ارژنگ داوودی، ابوالقاسم فولادوند، شاهین ذوقی تبار و مهدی فراحی شاندیز از زندان‌های مختلف، طی بیانیه‌های جداگانه همبستگی خود را با گردهمایی مقاومت در اول ژوئیه ۲۰۱۷ در ویلپنت اعلام داشتند.بر اساس گزارش روزنامه گاردین و وال استریت ژورنال مقامات آمریکایی برای حضورو سخنرانی در اجلاس این سازمان از این گروه پول دریافت می کنند. این روزنامه اسامی دهها مقام امریکایی از جمله اعضای مجلس نمایندگان ، سناتور ها و مقاماتی همچون رودی جولیانی وکیل ترامپ ، جان بولتون مشاور امنیت ملی وی ، نوت گینگریچ رئیس مجلس نمایندگان سابق آمریکا از جمله دریافت کنندگان پول از این سازمان هستند. محمود برآبادی
برآبادی عضو هیئت‌مدیرهٔ انجمن نویسندگان کودک و نوجوان است و تاکنون رئیس و نایب‌رئیس این انجمن نیز بوده‌است. انجمن نویسندگان کودک و نوجوان که از سال ۱۳۷۸ تشکیل شده، نهادی صنفی و غیردولتی است که نویسندگان، پژوهشگران، مترجمان، شاعران و روزنامه‌نگاران حوزهٔ کودک و نوجوان در آن گرد آمده‌اند. این انجمن شامل پنج کمیتهٔ آموزش و پژوهش، رفاهی، حقوقی، فرهنگی و روابط عمومی است. وی در تابستان ۱۳۹۰ رئیس انجمن نویسندگان کودک و نوجوان شد. کانون دانشگاهیان ایران اسلامی
کانون دانشگاهیان ایران اسلامی یک تشکل دانشگاهی از اساتید ولایی در دانشگاههای سراسر کشور میباشند که مجوز رسمی خود را در سال 1384 از وزارت کشور گرفت و در سال 1397 شورای مرکزی ششم آن در ششمین کنگره سراسری کانون توسط اساتید عضو انتخاب شده و مجددا دکتر سید محمد حسینی نیز با رای اجماعی اعضای شورای مرکزی برای دبیر کلی کانون انتخاب شد. کانون دانشگاهیان یکی از سه تشکل مهم اعضای هیئت علمی دانشگاه‌ها و بزرگترین آن‌ها است. حزب کمونیست کارگری ایران
کمیته مرکزی همچنین وظیفه تعیین دبیر کمیته مرکزی و اعضای دفتر سیاسی را نیز بر عهده دارد. این کمیته برای بررسی وضعیت حزب، تعیین سیاست‌های میان دوره‌ای و انتخاب اعضای دفتر سیاسی هر ۶ ماه یکبار نشست مشترکی برگزار می‌کند که از آن با عنوان پلنوم یاد می‌شود. هر چند گزارش برگزاری پلنوم‌ها به صورت علنی منتشر می‌شود، اما حضور در جلسات پلنوم فقط برای کادرهای حزب آزاد است. در جلسات پلنوم اجازه اظهار نظر به همه شرکت کنندگان داده می‌شود اما فقط اعضای کمیته مرکزی حق رأی دارند. انجمن قلم ایران
اعضای هیئت مؤسس انجمن قلم ایران، عبارت‌اند از حمید سبزواری، عبدالکریم بی‌آزار شیرازی، علی اکبر ولایتی، علی لاریجانی، راضیه تجار، شمس‌الدین رحمانی، علی معلم، حمید گروگان، محسن چینی فروشان، محمدرضا سرشار، ابراهیم حسن بیگی، محمد میرکیانی، محسن پرویز، سمیرا اصلان پور، سید مهدی شجاعی، مریم جمشیدی، مریم صباغ زاده ایرانی و محمدرضا جوادی. ژاله اصفهانی
شصت سال پیش در «نخستین کنگره نویسندگان ایران» به ریاست ملک‌الشعرای بهار و با شرکت فروزانفر و صادق هدایت و بسیاری دیگر، ژالهٔ اصفهانی به عنوان یک زن شاعر یکی از شرکت‌کنندگان در این کنگره بود. اسماعیل نوری‌علا
در روز اول اردیبهشت سال ۱۳۴۷ در جلسهٔ شلوغی در خانهٔ "جلال آل‌احمد" «کانون نویسندگان ایران» رسماً فعالیت خود را آغاز کرد. بنابر پیش‌بینی اساسنامه، ۴۹ تن از امضاکنندگان بیانیهٔ اول اسفند ۱۳۴۶ - که در جلسه حضور داشتند - هیئت مؤسس نامیده شدند و از میان آن‌ها کمیسیونی مأمور شد که مقدمات انتخابات هیئت دبیران کانون را، مطابق اساسنامه فراهم آورد. یکی-دو هفته بعد، در خانهٔ "جعفر کوش‌آبادی" انتخاب هیئت دبیران انجام شد. "اسماعیل نوری‌علاء" در این انتخابات به عنوان یکی از اعضای نخستین هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران و سمت منشی کانون انتخاب شد. در انتخابات دورهٔ دوم کانون "اسماعیل نوری‌علاء" با ۲۵ رأی به همراه "رضا براهنی" با ۱۳ رأی به عنوان عضو علی‌البدل دومین دورهٔ کانون نویسندگان ایران برگزیده شدند. کانون آهنگسازان سینمای ایران
اهداف کانون بر اساس اساسنامه بدین شرح است: کانون آهنگسازان سینمای ایران در سال ۱۳۷۱ فعالیت خود را آغاز نمود. از آن زمان تا به حال ۱۳ دوره انتخابات شورای مرکزی برگزار شده و آهنگسازان منتخب به مدت ۲ سال در شورای مرکزی کانون فعالیت نموده‌اند.پایگاه خبری جامعه اصناف سینمای ایران (خانه سینما) فریدون معزی مقدم
فریدون معزّی مقدّم مقاله‌نویس و مترجمِ ایرانی و از بنیان‌گذارانِ کانون نویسندگان ایران بود. باشگاه فیلم‌نامه نویسان سینمای ایران
باشگاه فیلم‌نامه نویسان سینمای ایران در سال ۱۳۹۳ در خانه سینما شکل گرفت. هدف از تشکیل این باشگاه، فراهم ساختن زمینهٔ حضور فارغ التحصیلان رشته‌های فیلم نامه‌نویسی و ادبیات نمایشی و همچنین نوقلم‌ها، در مکانی حرفه‌ای بود تا امکان برخورد هدفمند و آشنائی با بدنهٔ حرفه‌ای فیلم نامه‌نویسی در سینمای ایران برای آنان فراهم شده، زمینه‌ای برای کارورزی مؤثر و ورود به دنیای حرفه‌ای فیلم نامه‌نویسی از لابی حرفه‌ای و تعریف شده و دارای وجاهت حرفه‌ای و صنفی، فراهم شود. این باشگاه نهایتاً در تاریخ پنجم آبان ۱۳۹۴، طی نشستی رسانه‌ای در محل خانه سینما، شکلی رسمی پیدا کرده، با انتصاب اعضا هیئت امنا و انتخاب ریاست هیئت امنا برای آن، به عنوان نهادی تعریف شده، زیر چتر خانه سینما، هویتی مستقل یافت. باشگاه فیلم‌نامه نویسان سینمای ایران، تنها تشکل غیرصنفی زیر چتر خانه سینماست که هدف آن فراهم کردن زمینهٔ انتقال تجربه از حرفه ای‌های سینما به علاقه‌مندان فیلم نامه‌نویسی است. ریاست باشگاه فیلم‌نامه نویسان سینمای ایران با سید سعید رحمانی است. آراز بارسقیان
او در سال ۱۴۰۰ کتاب نمایندگان امر/ نمایندگان کلام: دوازده سال با کانون نویسندگان ایران و اهالی آن را توسط انتشارات امیرکبیر منتشر کرد. این کتاب تمرکز خود را بر تاریخ و اتفاقات پیرامونی کانون نویسندگان ایران از سال ۱۳۴۵ تا ‏۱۳۵۷ می‌گذارد. در این کتاب شما با روایت‌های متفاوت و تازه براساس خاطرات و یادداشت‌ها و اسناد تا به امروز کامل منتشر نشدهٔ سازمان ساواک مواجه می‌شوید. روایت‌هایی از افراد نام‌آشنایی همچون جلال آل‌احمد، سیمین دانشور، غلامحسین ساعدی، رضا براهنی، محمود اعتمادزاده، علی اصغر حاج سیدجوادی، احمد شاملو، محمود دولت‌آبادی، اسماعیل خویی و تعداد دیگر از نویسندگان و شاعران. این روایت‌ها تفاوت اصلی خود را در تازه بودن زاویه دید و مبنای روایتی در نظر می‌گیرند. روایت‌هایی براساس منابع دسته اول و کمتر دیده شده. این روایت‌ها در سنجهٔ خاطرات اعضای کانون نویسندگان ایران قرار گرفته است و از خلال آن جهت‌گیری برای تعریف تاریخ این کانون تا سال ۵۷ بوده است. هانری کوربن
از اواخر دهه ۱۹۵۰ محفلی شکل می‌گیرد که داریوش شایگان از آن به «محفل اصحاب تأویل» یاد می‌کند. این نشست‌ها در خانه ذوالمجد طباطبایی تشکیل می‌شد. کُربَن همه ساله در ماه سپتامبر به ایران می‌آمد و داغ‌ترین مباحث فلسفی آن زمان فرانسه را به ایران می‌آورد. دو شخصیت محوری این محفل، سید محمدحسین طباطبایی، و هانری کُربَن بودند. کُربَن هنگام حضور در ایران با وجود مشکل زبان، به کمک مترجم، با سید محمدحسین طباطبایی به گفتگو می‌نشست. در این نشست‌ها، سید حسین نصر، محمدکاظم عصار، مرتضی مطهری، سید جلال‌الدین آشتیانی، جلال‌الدین همایی، داریوش شایگان، بدیع‌الزمان فروزانفر، محمد معین، عیسی سپهبدی و بعدها برخی از طلاب دیگر که هم‌اکنون از روحانیون سرشناس ایران هستند هم چون سید احمد خسروشاهی، و ناصر مکارم شیرازی شرکت می‌کردند. از دیگر حاضران این نشست‌ها غلامحسین ابراهیمی دینانی بود. سید حسین نصر معتقد است گفتگوهایی که در این نشست‌ها صورت می‌گرفت، در همه قرون وسطی تحقق نیافته بود. علی‌اصغر حاج‌سیدجوادی
حاج سید جوادی از نخستین اعضا و بنیانگذاران کانون نویسندگان ایران بود و در دوره پهلوی نیز به دلیل انتقاداتش از سیستم استبدادی ممنوع‌القلم شده بود. سید علی صالحی
وی در سال ۱۳۷۸ برای فعالیت مجدد به کانون نویسندگان ایران بازگشت و دو سال بعد از سوی مجمع عمومی به عنوان یکی از دبیران اصلی کانون نویسندگان ایران انتخاب شد. کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان
تا پیش از بنیان کانون پرورش فکری کودکان و نو جوانان در ایران برای ادبیات کودک و نوجوان جایی ویژه نبود و ادبیات کودک شامل داستان‌هایی بوده که از طریق قصه‌گویی شفاهی به کودکان گفته می‌شد. با تأسیس این کانون، برای نوشتن ادبیات کودک و نوجوان، از نویسندگان، روزنامه‌ها و شعرا دعوت گسترده‌ای به عمل آمد و کانون از همکاری کشورهایی چون فرانسه، ایالات متحده آمریکا و مجارستان (در زمینه نقاشی کتاب کودکان) استفاده‌های فراوان برد. کاوه گوهرین
آخرین تلاش کاوه گوهرین در گردآوری و تدوین آثار گلسرخی، مجموعه‌ای از اشعار اوست که انتشارات نگاه دو بار در سال‌های ۹۱ و ۹۲ منتشر کرده وشعرهای جدیدی از خسرو را نیز در خود دارد که تا به امروز کاملترین مجموعه اشعار گلسرخی است. کاوه گوهرین در کنار تحقیق و پژوهش یکی از فعالان دوران تجدید حیات «کانون نویسندگان ایران» بود وبا عضویت در جمع مشورتی کانون، در تنظیم و تصویب اساسنامهٔ کانون نویسندگان به همراه یارانی دیگر همچون رضا براهنی، هوشنگ گلشیری، فرج سرکوهی، منصور کوشان و بسیاری دیگر تلاش فراوان کرد. به سال ۱۳۷۷ درنخستین انتخابات کانون نویسندگان برای برگزیدن هیئت دبیران موقت که در منزل خانم سیمین بهبهانی برگزار شد وی به عنوان عضو علی‌البدل دبیران موقت انتخاب گردید انتخابات بعدی که در تالار اتحادیهٔ ناشران انجام گرفت (سال ۱۳۷۸)کاوه گوهرین به عنوان بازرس کانون از سوی اعضا برگزیده شد. امیرحسن چهلتن
در پاییز ۱۳۷۷ و به دنبال قتل های زنجیره ای روشنفکران، و به دعوت پارلمان بین‌المللی نویسندگان او به مدت دو سال به همراه همسر و فرزندش به ایتالیا رفت و در بازگشت به ایران رمانهای «تهران، شهر بی آسمان» و «عشق و بانوی ناتمام» از او به چاپ رسیدند. سپس مجموعه داستان « ساعت پنج برای مردن دیر است»، فیلم- داستانِ «کات،منطقه ممنوعه» و رمان«سپیده دم ایرانی» از او به چاپ رسیدند.چهلتن در پاییز ۱۳۸۰ به عنوان عضو هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران انتخاب شد. محمد قائد
محمد قائد در سال ۱۳۸۰ به مدت یک سال به عنوان یکی از اعضای هیئت دبیران دوره یازدهم کانون نویسندگان ایران انتخاب گردید. کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران
در سال ۱۳۷۰ خورشیدی، کانون فیلم‌نامه‌نویسان سینمای ایران تقریباً هم‌زمان با چند صنفِ دیگر مانند کانون کارگردانان در خانهٔ سینما تأسیس شد. یک گروه یازده نفره متشکل از سیروس تسلیمی، سیامک تقی‌پور، فریدون جیرانی، کامبوزیا پرتوی، محمود حسنی، محمد آفریده، حسین ترابی، انسیه شاه‌حسینی، خسرو دهقان، اصغر عبداللهی و مجتبی متولی در دفترِ مجلهٔ گزارش فیلم و دفاتر دیگر سینمائی گرد هم آمدند و کانون فیلم‌نامه‌نویسان سینمای ایران را تأسیس کردند. قاضی ربیحاوی
پس از آزادی از زندان و بسته شده کانون نویسندگان ایران، برای ادامه فعالیت و ارتباط هنرمندان با یکدیگر، او با همکاری هوشنگ گلشیری گروه غیررسمی و غیرقانونی «جلسات پنج‌شنبه» را پایه‌گذاری کرد. با برگزاری جلسات این گروه در مکان‌های متفاوت، فعالیت این گروه، چهار سال امکان ادامه یافت. در این دوران، قاضی، بهترین نوشته‌های خود را مانند «گیسو» به تحریر درآورد. داستان دیگر او به نام «حفره» جنجال‌های زیادی به پا کرد. این داستان، دربارهٔ شخصی است که به جنگ می‌رود تا شهید شود. اما متوجه می‌شود که شهادت او، در اصل چیزی جز خودکشی نیست و برخلاف آن چیزی است که به او گفته شده بود پس از شهادت صاحب زندگی بهتری خواهد شد. کانون نویسندگان ایران (در تبعید)
کانون نویسندگان ایران (در تبعید) یک نهاد غیردولتی و غیر حزبی است که از سوی گروهی از نویسندگان و شاعران ایرانی ساکن خارج از کشور تأسیس شده‌است. این نهاد صنفی فعالیت در راستای آزادی بیان، مبارزه با سانسور و دفاع از حقوق صنفی و سیاسی نویسندگان، شاعران و روزنامه‌نگاران را وظیفهٔ خود می‌داند. اگرچه برخی از اعضای کانون نویسندگان در تبعید، قبلاً از اعضای کانون نویسندگان ایران در داخل کشور بوده‌اند، اما این کانون به لحاظ سازمانی و وظایف هیچ ارتباطی با کانون نویسندگان ایران در داخل کشور ندارد. داریوش آشوری
آشوری از بنیان‌گذاران کانون نویسندگان ایران و عضو انتخاب‌شدهٔ نخستین هیئت دبیران آن بوده‌است (۱۳۴۸). در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی، دانشکدهٔ علوم اجتماعی، دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در مؤسسهٔ شرق‌شناسی دانشگاه آکسفورد در بریتانیا، و دانشگاه زبان‌های خارجی توکیو تدریس کرده، و عضوِ هیئت مؤلفان لغت‌نامهٔ فارسی در مؤسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا (وابسته به دانشگاه تهران)، عضو هیئت ویراستاران دانشنامهٔ ایرانیکا (دانشگاه کلمبیا در نیویورک) و از نویسندگان آن بوده‌است. همچنین سردبیری چند مجلهٔ ادبی و نیز نامهٔ علوم اجتماعی را در مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات اجتماعی (وابسته به دانشگاه تهران)، به عهده داشته‌است. غلامحسین ساعدی
ساعدی از نخستین کسانی بود که به کانون نویسندگان ایران پیوست. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
دبیر جشن: مصطفی محمودی کانون نویسندگان ایران (در تبعید)
پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، اعضای کانون نویسندگان ایران زیر فشار قرار گرفته و برخی از آن‌ها از ایران خارج شدند. در تابستان سال ۱۳۶۱ (۱۹۸۲) ۱۴ تن از نویسندگان و شاعران ایرانی که عمدتاً به دلایل سیاسی مجبور به خروج از ایران شده‌بودند، در پاریس گرد هم آمده و کانون نویسندگان ایران (در تبعید) را تأسیس کردند. محمود اعتمادزاده
در اردیبهشت سال ۵۶ دور تازه‌ای از فعالیت‌های کانون آغاز شد که به‌آذین در آن نقشی کلیدی داشت. از جمله، به عنوان عضوی از هیئت دبیران موقت، متن «موضع کانون نویسندگان ایران» را تدوین کرد که بعدها مبنای مرام‌نامه و اساس‌نامهٔ کانون شد. در مهرماه ۱۳۵۶ به‌آذین یکی از سازمان‌دهندگان برگزاری ده شب شعر و سخن‌رانی در انجمن فرهنگی ایران و آلمان (انستیتو گوته) بود. به‌ویژه بیانیهٔ پایانی این مراسم و این فراز پایانی آن که به قلم به‌آذین نوشته و با صدای وی خوانده شد در یادها مانده‌است که: انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
رئیس شورای مرکزی انجمن: کیوان کثیریان خانه موسیقی ایران
هر یک از کانون‌ها یا کمیته‌های تخصصی، شامل همه اعضای پیوسته و وابسته درجه یک و دو خانه موسیقی است که در زمینه کاری مربوط به همان کمیته، دارای تخصص و سابقه فعالیت باشند. هم‌اکنون ۱۰ کانون تخصصی شامل "نوازندگان سازهای ایرانی"، "نوازندگان سازهای کلاسیک"، "خوانندگان موسیقی ایرانی"، "خوانندگان کلاسیک غربی"، "آهنگسازان، رهبران کُر و ارکستر"، "مدرسان موسیقی"، "پژوهشگران موسیقی"، "سازندگان ساز"، " صدابرداران " و "ناشران" در خانه موسیقی فعالیت می‌کنند. فیروز گوران
او، یکی از فعال‌ترین و پرنفوذترین اعضای سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات در پیش و پس از انقلاب ایران بود. او در این سندیکا تلاش بسیاری برای مقابله با سانسور در ایران و دفاع از حقوق صنفی روزنامه‌نگاران ایفای نفش اساسی کرد. گورانی و عمید نائینی با بسته‌شدن سندیکای نویسندگان، در آغاز دهه ۱۳۶۰ (خورشیدی) تلاش کردند "انجمن روزنامه‌نگاران دموکرات ایران" را به جای آن برپا کنند که به سرانجام نرسید. انجمن صنفی برنامه ریزان و دستیاران کارگردان سینمای ایران
ششمین دوره کانون طی مجمع عمومی ۹ شهریور ۱۳۸۲ انتخاب شدند: بهرام محمدی پور رئیس، اصغر نعیمی نایب رئیس، محمود ابراهیم‌زاده، مسعود میمی، حجت ذیجودی، جمیل رستمی، انوشیروان حداد، علیرضا آقابالایی و محمد موفق اعضای شورای مرکزی و نصرت کریمی به عنوان بازرس. عبدالله کوثری
"کوثری" در ۱۳۷۳/۷/۲۵ از امضاکنندگان بیانیهٔ ۱۳۴ نویسنده بود که خواهان آزادی اندیشه، بیان و نشر شده و به سانسور اعتراض کردند و حضور صنفی خود به عنوان کانون نویسندگان ایران را اعلام. کاظم کردوانی
او همچنین از اعضای کانون نویسندگان ایران است و در شورای بازنگری در شیوه نگارش و خط فارسی هم عضویت داشت. وی از جمله شرکت کنندگان در کنفرانس برلین بود. انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
رئیس شورای مرکزی انجمن: سعید مستغاثی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران
رئیس شورای مرکزی انجمن: جواد طوسی امین‌الله رضایی
او از اعضای کانون نویسندگان ایران بود و در بسیاری از جلسات و بیانیه‌های این کانون حضور داشت. فهرست جشنواره‌های سینمایی ایران
یکی دیگر از صنوفی که جشنش اهمیت، اعتبار و بُرد رسانه ای قابل توجهی دارد، جشن «انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران» است که تاکنون یازده دوره از آن برگزار شده‌است. سید سعید رحمانی
رحمانی از سال ۸۳ عضو کانون فیلمنامه نویسان سینمای ایران است. وی همچنین عضو جامعه‌ی اصناف سینمای ایران (با شماره نظام سینمائی) است. او همچنین سابقه عضویت در سه دوره شورای مرکزی کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران و عضویت در اولین هیئت مدیره انجمن صنفی فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران را دارد. او با تأسیس باشگاه فیلم نامه نویسان سینمای ایران توسط خانه سینما، اولین رئیس هیئت امنا باشگاه فیلم نامه نویسان سینمای ایران است. او همچنین عضو دائم آکادمی جشن خانه سینما (انجمن عالی هنرها و فنون سینمای ایران)‌ می‌باشد. وی همچنین عضو هیئت داوران تخصصی بخش فیلمنامه در شانزدهمین جشن سینمای ایران (خانه سینما) بوده‌است.وی با ماهنامهٔ تخصصیِ فیلم‌نامه‌نویسیِ فیلم نگار همکاری مداوم دارد و مطالب و مقالاتی تخصصی را برای این ماهنامه می‌نویسد. همچنین سلسله نوشته‌های او تحت عنوان تجربیات نامربوط سوم شخص مفرد و تجربیات نامربوط شخص مربوطه هر ماه در «ماهنامه فیلم نگار» به چاپ می‌رسد. رحمانی، برای نشریات دیگر هم به شکل پراکنده مطالب تخصصی می‌نویسد. انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان
فیروز شیروانلو، که به درستی متقاعد شده بود تعداد اندک نویسندهٔ کودک موجود جوابگوی پروژهٔ کتاب کودک کانون نمی‌شدند، به بسیاری از نویسندگان ادبیات بزرگسالان -رمان نویسان، مترجمین، نمایشنامه نویسان، نویسندگان علوم اجتماعی و دانشوران علوم انسانی- روی آورد و از آنان دعوت کرد در این زمینهٔ جدید قلم‌آزمایی کنند. همزمان، یک گروه ویراستاری ترتیب داد که در آن میان بودند کسانی چون محمود مشرف تهرانی (م. آزاد) که جدا از وظایف ارزشمند ویراستاری، کتب بسیاری برای کانون نوشت و اقتباس کرد؛ سیروس طاهباز که نهایتاً در پی ترک کانون توسط شیروانلو مسئول انتشارات شد؛ محمد قاضی مترجم شناخته شدهٔ ادبیات باکیفیت و منوچهر صفا. احمد شاملو
در روز جمعه ۳ مرداد ۱۳۹۹ چند تن از اعضای هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران برای برگزاری مراسم بیستمین سالروز درگذشت احمد شاملو، به گورستان امامزاده طاهر رفتند و قصد حضور بر مزار احمد شاملو را داشتند که با جلوگیری مأموران امنیتی و بسته بودن درب‌های گورستان مواجه شدند. جاهد جهانشاهی
جاهد جهانشاهی، ، نویسنده، مترجم و منتقد تئاتر ایرانی بود. او از اعضای کانون نویسندگان ایران بود. کانون نویسندگان ایران
در ۲۲ آبان ۱۳۸۷، کانون نویسندگان با صدور بیانیه‌ای ۱۳ آذر را «به یاد جان‌باختگان آذر ۷۷»، «روز مبارزه با سانسور» اعلام کرد. هم‌چنین در ۱۰ دی ۱۳۸۷ کانون با انتشار بیانیه‌ای «کشتار تبهکارانهٔ مردم غزه» را محکوم کرد. رقیه کبیری
عبدالمجید نجفی نویسنده حوزه کودک، در سی‌دومین نمایشگاه‌ بین‌المللی کتاب تهران در گفت‌وگو با خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) کبیری را رهرو راه نویسندگانی چون چون غلامحسین ساعدی، ‌رضا براهنی و صمد بهرنگی دانسته و وی را یکی از سرمایه‌های نویسندگی در ادبیات ترکی آذربایجانی عنوان کرده است، «جوانانی که در حال حاضر در زمینه نویسندگی فعالیت می‌کنند، به ویژه بانوان نویسنده مانند آرزو اسلامی، نعیمه کرداوغلی،‌ رقیه کبیری و فریبا چلبی‌یانی که خوب و علاقه‌مندانه کار می‌کنند، جلساتی در این زمینه برگزار می‌کنند و در فضای مجازی هم مشغولند سرمایه ادبیات ایران و تبریزند.»  رقیه کبیری داستان‌نویس و عضو کانون نویسندگان ایران با انتشار نامه‌ی سرگشاده که نسخه‌ای از آن را به این صفحه فرستاده است از مقام دومی و دریافت جایزه کناره گرفت. این نویسنده در سی و ششمین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کوتاه تهران در شاخه‌ی داستان اقتباسی مقام دوم را کسب کرده بود اما در همراهی و همدردی با مردم معترضی که در جریان اعتراضات آبان به سختی سرکوب شدند « از این مقام و جایزه‌ی نقدی» انصراف داد. منیژه نجم عراقی
نجم‌عراقی فوق لیسانس الکترونیک از دانشگاه شیراز دارد. او در مهر ۱۳۸۹ سه روز بازداشت شده و در خرداد ۱۳۹۱ به اتهام‌های عضویت در کانون نویسندگان ایران، ارسال بیانیه‌های کانون، و شرکت در تجمع‌ها بر مزار محمد مختاری، محمدجعفر پوینده و احمد شاملو به تحمل یک سال حبس تعزیری محکوم شد.به گزارش بیانیهٔ اعتراضی کانون نویسندگان ایران نسبت به اِعمال فشار بر نجم‌عراقی، «صبح روز ۳ شهریور ۱۳۸۹ مأموران وزارت اطلاعات با حکم بازرسی به منزل منیژه نجم‌عراقی منشی کانون نویسندگان ایران مراجعه کرده و مُهر و اسناد کانون، دستگاه کامپیوتر و تعدادی کتاب و اسناد شخصی او را ضبط کردند. سپس او در چهار نوبت، هر نوبت ساعت‌ها، به اتهام تبلیغ علیه نظام مورد بازجویی قرار گرفت؛ در ۲۱ مهرماه احضاریهٔ دادسرا دریافت کرد؛ در ۲۴ مهرماه بازداشت شد و در ۲۷ مهرماه با سپردن وثیقه به‌طور موقت از زندان بیرون آمد.» هجدهمین جشن سینمای ایران
جشن خانه سینمای ایران در هجدهمین دوره برگزاری خود با حضور بازیگران و عوامل سینمایی ایران و با حضور ابراهیم مختاری با عنوان رئیس، محمدرضا موئینی با عنوان نایب رئیس و آتیلا پسیانی به عنوان سخنگو و همچنین شادمهر راستین، بهمن اردلان، سیدمهدی خادم اعضای هیئت مدیره خانه سینما، عبدالله اسفندیاری به عنوان بازرس، منوچهر شاهسواری به عنوان مدیرعامل، کمال تبریزی به عنوان دبیر جشن غلامرضا موسوی رئیس شورای عالی تهیه کنندگان، محمد بزرگ نیا با عنوان رئیس کانون کارگردانان و روسا و اعضای شوراهای مرکزی تشکل‌های جامعه اصناف سینمایی ایران، حجت‌الله ایوبی رئیس سازمان سینمایی، برگزارشد. کانون زنان ایرانی
کانون زنان ایرانی یک نشریه اینترنتی است که به دفاع از حقوق بشر به‌طور کلی و به دفاع از حقوق زنان به‌طور خاص می‌پردازد. سردبیر این مجله ژیلا بنی‌یعقوب است که در سال ۲۰۰۹ برنده «جایزه شجاعت در روزنامه‌نگاری» بنیاد بین‌المللی رسانه‌های زنان شد زیرا «در دشوارترین شرایط برای یک روزنامه‌نگار و یک زن کار خود را پی گرفته‌است» و «از سانسور گزارش‌های خود سرباز زده و به همین دلیل بارها از کار بی‌کار شده‌است». بنی‌یعقوب به علت فعالیت‌های خود در زمینه دفاع از حقوق بشر در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ به همراه همسرش بهمن امویی بازداشت شد. کانون نویسندگان ایران
"منشور کانون نویسندگان ایران" بر اساس بیانیهٔ مذکور و نیز بیانیهٔ دیگری با عنوان "موضع کانون نویسندگان ایران" و نامهٔ مشهور به «متن ۱۳۴ نویسنده» (ما نویسنده‌ایم) نگاشته شده و در مجله تکاپو توسط منصور کوشان به چاپ رسید.