آنگلوساکسون‌ها از چند قبیله تشکیل شده اند؟
آنگلوساکسون
آنگلوساکسون‌ها از چند قبیله همانند آنگل، ساکسون، واندال‌ها، لمباردها و گوت‌ها تشکیل شده‌بودند. این قبایل اکثراً در انگلستان امروزی در بخش پایین دیوار هادریان ساکن شدند. اروپا در عصر ادیان بزرگ
اروپا در عصر ادیان بزرگ تا سال ۴۵۰ میلادی رومیان باستان، انگلستان را ترک کرده بودند و به جای آنها تعداد زیادی از مردم شمال اروپا در آنجا اقامت داشتند. اقوامی که در آنجا سکونت داشتند متعلق به چهار قبیله، «آنگل»ها، «گوت»ها، «فریزی»ها و «ساکسون»ها بودند. این ساکنان، «آنگلوساکسون» نامیده شدند. قبرهای منطقه ساتن هو با یادداشتهای راهبانی مثل عالیجناب «بید»، اطلاعات مربوط به تاریخ آنها را بیان می‌کند. قرنها بعد، شاهان آنگلوساکسون مانند آلفرد کبیر با مهاجمان وایکینگ جنگیدند. تاریخ اروپا
تا سال ۴۵۰ میلادی رومیان باستان، انگلستان را ترک کرده بودند و به جای آن‌ها تعداد زیادی از مردم شمال اروپا در آنجا اقامت داشتند. اقوامی که در آنجا سکونت داشتند متعلق به چهار قبیله، آنگل‌ها، یوت‌ها، فرزین‌ها و ساکسون‌ها بودند. این ساکنان، «آنگلوساکسون» نامیده شدند. قبرهای منطقه ساتن هو با یادداشت‌های راهبانی مثل عالیجناب «بید»، اطلاعات مربوط به تاریخ آن‌ها را بیان می‌کند. قرن‌ها بعد، شاهان آنگلوساکسون مانند آلفرد کبیر با مهاجمان وایکینگ جنگیدند.
اورسئیس
براساس این کتابخانه، Orseis با هلن، پسر Deucalion و Pyrrha و برادر پاندورا، اجداد افسانهای افسانه ای یونانیان ازدواج کرد. پسران آنها، Dorus , Xuthus و Aeolus، مطابق با توجه به Eoiae Hesiod's یا Catalog of Women به همراه پسران پاندورا، گراکوس، مگنتاس و Makedon با زئوس، بنیانگذاران هفت قبیله ابتدایی Hellas (Graecians , Magnetes , Makedones , Dorians , Achaeans , Ionians و Aeolians). در بعضی روایات، زنوپاترا نیز دختر هلن و اورسیس خوانده می‌شد. جنگل‌های آمازون
امروزه در بخش برزیلی جنگل‌های آمازون بیش از ۲۴ میلیون نفر زندگی می‌کنند که شامل صدها هزار مردم بومی است که به ۱۸۰ قبیله گوناگون تعلق دارند. ارگنه‌کن
بنابر روایتی از افسانه «بوزقورد» که مربوط به سرگذشت خاندان آشینا است، سرزمین ترکان مورد هجوم همسایگان قرار گرفت. همهٔ مردم آن سرزمین کشته شدند، تنها پسر خردسالی زنده ماند و دشمنان دست و پای او را بریدند و او را درون باتلاق انداختند. ماده گرگی به نام آسِنا پسرک را نجات داده و به او شیر داد و از پسرک آبستن شد. ماده گرگ به سرزمین آلتای رفت و در آنجا ده فرزند زایید. اندک اندک تعداد آن‌ها فزونی یافت و از کوهستان بیرون آمدند و پس از گذشت زمان خود را فرمانروایان سرزمین ژوژان نامیدند؛ بنابراین یک پسر ترک‌نژاد با نسل گرگ درآمیخت و نسل تورکیوت پدیدار شد. این داستان افسانه‌ای درواقع از حقیقت اسطوره‌ای سرچشمه گرفته که بعدها ساخته شده‌است و جنبه عقلانی ندارد. مردم انگلستان
از لحاظ تاریخی جمعیت انگلستان تشکیل شده از گروه‌های ژنتیکی شبیه به هم می‌باشد؛ اولینشان بریتون ها، قبایل ژرمن سکنا گزیده در منطقه شامل انگلزها، ساکسون‌ها و جوت‌ها که مجموعاً آنگلوساکسون نامیده می‌شوند. آنها کشوری را بنیان گذاشتند که امروزه انگستان نامیده می‌شود. همچنین گروه‌های دنز، نورمن‌ها و دیگران. در پی قانون اتحاد ۱۷۰۷ که انگلستان بخشی ازپادشاهی بریتانیای کبیر شد رسوم و هویت انگلیسی‌ها به رسوم و هویت بریتانیایی بسیار نزدیک شد و در پی این نزدیکی و اتحاد این کشور توانست برای سال های طولانی به یکی از ابرقدرت‌ها جهان تبدیل شود. پادشاهی اسکس
در انتهای سده ۴ میلادی، رهبر رومی انگلستان از قبایل آلمانی خواست که در انگلستان مستقر گردند. او با این تصمیم می‌خواست که ژرمن‌ها را متحدانی صمیمی برای بخش رومی انگلستان سازد؛ تا از حملات پیکت‌ها جلوگیری کند. اما نتیجه خلاف انتظار بود. سیل اقوام ژرمن از جمله ساکسون‌ها و انگلس‌ها و ژوت‌ها، در آغاز سده ۵ میلادی، رومیان انگلیسی را ناگزیر به ترک جزیره نمود. آغاز قرون وسطا در انگلستان را، همزمان با همین تهاجم‌ها ذکر کرده‌اند. قبایل ژرمنی، پس از بیرون راندن رومیان، سلت‌ها را نیز به سمت غرب به عقب راندند. انگلس‌ها و ساکسون‌ها نام خود را به این خطه دادند. انگل لند یا انگلند. این افراد را انگلوساکسون می‌نامیدند. ایل ملکشاهی
آنچه که مشخص است از ۳۴ طایفه ایل ملکشاهی ۳۰ طایفه کرد و ۴ طایفه از اقوام دیگر هستند. علاوه بر طوایف گرزدین وند که اصلیت ملکشاهی هستند، سایر طوایف چمزی و گچی ایل ملکشاهی یا به همراه طوایف گرزدین وند به این منطقه مهاجرت کرده‌اند یا از قدیمی‌ترین بومیان ساکن در منطقه بوده‌اند. اما ۴ طایفه باقی‌مانده مهاجر و از اقوام لر و لک و سایر اقوام می‌باشند که در طی سال‌ها به میان ایل ملکشاهی مهاجرت نموده‌اند و سکنی گزیده‌اند که همگی خود را منسوب به ایل می‌دانند. این ۴ طایفه عبارتند از طوایف کناری وند، کوگر (کبک گیر)، حمانه و کول (علی نظر) و گراوندی که قومیت لر و لک دارند و در میان ایل ملکشاهی ساکن شده‌اند. پادشاهی کنت
در قرن ششم، پادشاهی کنت رابطه‌ای با پادشاهی فرانک ها داشت، که نفوذ خود را در شمال غربی اروپا گسترش می‌داد.منابع متنی نشان می دهد که کنت ممکن است برای بخشی از این قرن تحت کنترل فرانک ها بوده باشد.شواهد باستان شناسی آثاری از فرانک ها در این منطقه را نشان می دهد که نشان دهنده تجارت انحصاری کنت با پادشاهی فرانک ها است.آثار باستانی کنتی در قرن ششم در اروپای قاره ای، به ویژه در نواحی شارنت مدرن، نرماندی غربی، راینلند، فریزیا، تورینگن و جنوب اسکاندیناوی یافت شده است.و این نشان می‌دهد که تجارت بین گروه‌های قبیله‌ای یا قومی خاص برقرار بوده است.شواهد باستان شناسی نشان می دهد که در مقطعی در قرن ششم، کنت شرقی، کنت غربی را ضمیمه خود کرده است.در جنوب، ویلد، جنگل انبوهی قرار داشت که برای نخبگان کنتی ارزشی نداشت، و منطقه حاصلخیز غرب پادشاهی را برای فتح جذاب می‌کرد.کنت اولین پادشاهی آنگلوساکسون است که در سال ۵۹۷ میلادی در تاریخی ظاهر می شود و اتلبرت اولین پادشاه آنگلوساکسون است.در دوران سلطنت اتلبرت، قانون اتلبرت، قدیمی‌ترین متن باقی‌مانده در انگلیسی باستان، تدوین شد.مسیحی شدن انگلستان آنگلوساکسون در کنت و در دوران این پادشاه بود.همسر فرانکی اتلبرت، برتا، قبلاً مسیحی بود و خود اتلبرت نیز چند سال بعد به دین مسیح روی آورد.اسناد مختلف قرن هفتم و هشتم بر این واقعیت صحه می‌گذارند که کنت توسط دو پادشاه اداره می‌شد، یک پادشاه مسلط در شرق و یک تابع در غرب، که احتمالاً منعکس کننده شکاف قبلی است. ایل علی میرزایی
ایل پاسارگادی، یکی از ده قبیلهٔ پارس‌ها بود که از کوروش حمایت کرده و سلسلهٔ هخامنشیان را به وجود آورد. آن‌ها که در قرون اولیهٔ میلادی به رَم کاریان ملقب گشتند اردشیر بابکان را در تأسیس حکومت ساسانیان یاری دادند و مورد توجه ویژهٔ پادشاهان ساسانی قرار گرفتند؛ به طوری که مرکز حکومتی آنان شهر مذهبی کاریان شد. رم کاریان در مقابل حملهٔ اعراب سخت مقاومت کرد و شهر کاریان چهار بار توسط اعراب محاصره و فتح شد و پس از مهاجرت تعدادی از قبایل اعراب به فارس امور حکومتی این رم در اختیار اعراب قرار گرفت. آلبرتوسوریان
آلبرتوسوریان (نام علمی: Albertosaurinae) یک زیرخانواده از دایناسورهای گوشت‌خوار متعلق به خانواده بیدادگرخزندگان است که در دور کرتاسه پسین در کانادا و ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کردند. تا کنون دو سرده از آلبرتوسوریان با نام‌های گورگوسور و آلبرتوسور کشف و توصیف شده‌اند. گورگوسورها و آلبرتوسورهای معمولی هر کدام بین ۸ تا ۹ متر طول داشتند ولی آلبرتوسورهای بزرگ می‌توانستند بیش از ۱۰ متر رشد کنند. همچنین وزن در آلبرتوسورها بین ۱٫۳ تا ۲ تن بوده و در گورگوسورها حدود ۲٫۵ تن بوده‌است. نسبت به سایر بیدادگرخزندگان آلبرتوسوریان بدنی باریک‌تر، جمجمه‌های کوتاه‌تر و درشت‌نی بلندتری داشتند. شواهدی از وجود زندگی گروهی در سرده آلبرتوسور کشف شده‌است. بت پرستی آنگلوساکسون
چهار روز از روزهای انگلیسی مدرن هفته نام خود را از خدایان آنگلوساکسون گرفته اند و این نام‌ها ریشه در سیستم لاتین نام‌های روزهای هفته دارند آنگلوساکسون‌ها، مانند سایر اقوام ژرمن، نام‌ روزهای هفته را که به واسطه تعاملشان با امپراتوری روم پذیرفته شده بود،با روزهای هفته در امپراتوری روم تطبیق دادند، اما خدایان بومی خود را بر خدایان رومی ترجیح دادند نام خدایان به ترتیب ذیل است: در حالی که تحقیقات تاریخی در مورد بت پرستی ژرمنی و اساطیر آن در قرن هفدهم با ادا آیلندوروم (Edda Islandorum) اثر پدر رسن(Peder Resen) (۱۶۶۵) آغاز شد، این مطالعه عمدتاً فقط بر اساطیر نورس متمرکز بود که بیشتر آن در منابع قدیمی ایسلندی حفظ شده بود. در قرن هجدهم، رمانتیسیسم انگلیسی اشتیاق شدیدی به فرهنگ ایسلند و نوردیک ایجاد کرد در این راستا در اشعار انگلیسی فضایل وایکینگ‌ها ستایش می‌شدند، این علاقه به عنون مثال در«قصیده‌های رونی» توماس وارتون در سال ۱۷۴۸ ابراز شد. با ایجاد ناسیونالیسم نوپا در اروپای اوایل قرن نوزدهم، تا دهه ۱۸۳۰ در زبان های اسکاندیناوی و آلمانی «اسطوره‌های ملی» احیا شدند. رمانتیسم بریتانیایی در همان زمان احیای فرهنگ سلتیک و وایکینگ را دنبال می کرد، اما بر آنگلوساکسون‌ها متمرکز نبود، زیرا شواهد بسیار کمی از اساطیر بت پرستی آنها باقی مانده بود. در واقع، شواهد بت پرستی در انگلستان آنگلوساکسون به قدری ناچیز بود که برخی از محققان تصور کردند که آنگلوساکسون ها اساساً از لحظه ورودشان به بریتانیا مسیحی شده بودند. مطالعه بت پرستی آنگلوساکسون تنها در اواسط قرن نوزدهم بود آغاز شد، زمانی که جان کمبل جلد اول ساکسون هادر انگلستان (۱۸۴۹) را منتشر کرد، که در آن درباره سودمندی بررسی نام مکان ها برای یافتن این مذهب بحث کرد.به دنبال آن کتاب بقایای پاگان ساکسوندوم جان یونگ آکرمن (۱۸۵۵) منتشر شد. آکرمن از موضوع انتخابی خود در مقدمه با اشاره به شواهد باستان‌شناختی از مطالعه شواهد مربوط به« ساکسون‌های پاگان» در خاک انگلیس از «اواسط قرن پنجم تا اواسط یا شاید پایان قرن هفتم» دفاع کرد. از این نقطه به بعد، تحقیقات آکادمیک بیشتری در مورد مذهب بت پرستی آنگلوساکسون ها شروع شد. این امر منجر به انتشار کتاب‌های بیشتری در این زمینه شد، مانند کتاب‌هایی که عمدتاً درباره خدایان آنگلوساکسون بودند، در این میان می توانیم به دو نمونه ذسل اشاره کنیم: خدایان گمشده انگلستان (۱۹۵۷) اثر برایان برانستون، و در جستجوی خدایان گمشده انگلستان اثر کتی هربرت (۱۹۹۴). دیگر آثار مانند بت پرستی آنگلوساکسون دیوید ویلسون (۱۹۹۲) و مجموعه ویرایش شده سیگنال های اعتقادی در انگلستان اولیه: بت پرستی آنگلوساکسون (۲۰۱۰)در مقابل بر شواهد باستان شناسی تأکید کردند. آنگلوساکسون
Oppenheimer, Stephen. The Origins of the British (2006). Constable and Robinson, London. جنگ‌های گالی
سزار با دو لژیون جدید یعنی سیزدهم و چهاردهم به گالیا رسید (محتملاً در وسونتیوس که پایتخت سکوان‌ها بود) و آگاه شد که تمامی قبایل گالیا بلجیکا (که برخی قبایل ژرمن نیز به آنان پیوسته بودند) به استثنای رِمی‌ها تحت رهبری شخصی به‌نام گالبا (پادشاه سواسونی‌ها) با تمام قوا در یک مکان گردهم‌آمده‌اند. سزار یک فهرست دقیق از اقوامی که در این اتحاد حضور داشتند و مشتمل‌بر ۰۰۰ ۳۰۶ نفر می‌شدند را تهیه کرد: اینان به مردم بلواکی‌ها (با ۰۰۰ ۶۰ مسلح)، سوآسون‌ها (۰۰۰ ۵۰ مسلح)، نروی‌ها (۰۰۰ ۵۰)، آتربات‌ها (۰۰۰ ۱۵)، آمبیانی‌ها (۰۰۰ ۱۰)، مورین‌ها (۰۰۰ ۲۵)، مناپی‌ها (۰۰۰ ۷)، کالت‌ها (۰۰۰ ۱۰)، ولیوکاس‌ها (۰۰۰ ۱۰)، ویروماندوها (۰۰۰ ۱۰)، آتواتوک‌ها (۰۰۰ ۱۹) و ۰۰۰ ۴۰ ژرمن تعلق داشتند. آپاسیاک
آپاسیاک‌ها قبیله‌ای از سکاییان ماساژت بودند که میان دو رود آموی و تانائیس و در کرانه‌های دریای خوارزم می‌زیستند. قزلباش
ایل‌های قزلباش عمدتاً از ایل‌های تُرکمان ساکن آذربایجان و آناتولی شرقی تشکیل شده بود. با پیوستن خان‌ها و قبایل جنوب ساوالان و قره‌داغ و مغان به قزلباش‌ها و فرمانبری کامل آن‌ها از شاه اسماعیل، قدرت و توان قزلباشان که در آن زمان در حکم ارتش ایران بودند، بالا رفت. بعدها، با پیوستن ایل‌ها و قبایل کوچک قزلباش به یکدیگر، ایل بزرگ شاهسَوَن تشکیل شد. پادشاهی آنگلیای شرقی
پادشاهی آنگلیای شرقی (به انگلیسی: Kingdom of East Anglia) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در جزایر بریتانیا واقع شده‌است. امروزه به عنوان پادشاهی شرق انگلیس شناخته می‌شود، این پادشاهی در قرن ششم میلادی پس از اسکان آنگلو-ساکسون‌ها در بریتانیا شکل گرفت. ووفینگاس در قرون هفتم و هشتم، در این نواحی حکومت کرد اما در سال ۷۹۴ به دست مرسیا افتاد و در سال ۸۶۹، توسط دانمارک‌ها فتح شد. ادوارد پدر، این سرزمین را فتح کرد و در نهایت به سال ۹۱۸ به پادشاهی انگلستان پیوست. آنگل‌ها
آنگل‌ها (به لاتین:Anglii) یکی از قبایل اصلی کنفدراسیون ژرمن‌ها بودند که در دوران پس از رومی‌ها در بریتانیا سکونت کردند. آن‌ها چندین پادشاهی را در دوران آنگلوساکسون‌ها در انگلستان پایه‌گذاری کردند. نام کشور انگلستان نیز از نام آن‌ها ریشه گرفته‌است. نام آن‌ها از آنگلن بخشی در کناره دریای بالتیک گرفته شده‌است که اکنون شلسویگ-هولشتاین نامیده می‌شود و شمالی‌ترین نقطه در آلمان است. نام آنگل نخستین بار در زبان لاتین به عنوان آنگلیی و در ژرمانیا تاسیتوس آمده‌است. گمان می‌رود که از نام مکانی که در اصل از آنجا بودند گرفته شده‌است. آرکانزاس
نخستین اروپایی‌ای که به آرکانزاس دست یافت اکتشاف‌گر اسپانیایی هرناندو د سوتو بود که پس از یک سال مسافرت در بخش‌های جنوبی آرکانزاس کنونی برای یافتن طلا و راهی به سوی چین در نزدیکی دریاچهٔ ویلِیج در گذشت. آرکانزاس یکی از چندین ایالت است که طبق قرارداد خرید لویزیانا در زمان ناپلئون بناپارت از فرانسه خریداری شد. نخستین اکتشاف‌گران اسپانیایی و فرانسوی آرکانزاس، این نام را بدان اطلاق کردند که شاید املای آوایی نامی به زبان «ایلینویس» برای مردمان «کوواپاو» بوده‌است. قبایل کوواپاو، کادو و اوساژ از قبایل سرخپوست بودند که پیش از مهاجرت به غرب در آرکانزاس زندگی می‌کردند. درهنگام مهاجرت اجباری سرخپوستان به غرب (طبق سیاست ایالات متحده در حذف سرخپوستان)، پنج پنج قبیله متمدن در آرکانزاس (پیش از ایالت شدنش) ساکن شدند. رویدادنامه آنگلوساکسون
رویدادنامهٔ آنگلوساکسون مجموعه‌ای است از تاریخچه و به زبان انگلیسی باستان مرتبط با تاریخ دوران آنگلوساکسون‌ها. نسخهٔ خطیِ این رویدادنامه در اواخر سدهٔ نهم میلادی و در زمان سلطنت آلفرد کبیر تدوین شده بود. این احتمال وجود دارد که این اثر در وسکس تنظیم شده باشد. در سدهٔ نهم میلادی، نسخه‌های متعددی از این متن اصلی نوشته و سپس به صومعههایی در سراسر انگلستان فرستاده شدند. نسخه‌های جدید در این صومعه‌ها به‌روزرسانی شدند و به شکل مستقل توزیع گردیدند. یک به‌روزرسانی از این وقایع مربوط به سال ۱۱۵۴ میلادی در دست است. تاپسل
اصطلاحات آنگلوساکسون عبارتند از: "بادبان نیزه ای" یا "رینگ تیل" خاسی‌ها
خاسیان اولین بار در سال ۱۸۲۳ پس از تسخیر آسام توسط انگلیسی‌ها با آنها در تماس شد. منطقه ای که خاسی‌ها در آن زندگی می‌کردند، شامل ایالت‌های اطراف تپه کاسی (که تعداد آنها به ۲۵ پادشاهی گوناگون می‌رسید) به یک اتحاد با بریتانیایی‌ها پیوستند، بخشی از استان آسام شدند. اگرچه بسیاری از مردم قبیله از آیین سنتی خود پیروی می‌کنند ولی بسیاری از آن‌ها به دین‌های دیگر مانند اسلام و مسیحیت گرویده‌اند. آنگلوساکسون
شارون ترنر در اثر خود «تاریخ آنگلوساکسون‌ها» در سده ۱۹ میلادی، گمانه‌ای را دربارهٔ ریشه اصطلاح آلمانی «زاکسن» به میان میاورد. ترنر می‌گوید: «از میانِ تیره‌های گوناگونِ اسکیت‌ها، می‌توان با کمترین امکانِ اشتباه ثابت کرد که سکاها تیره‌ای هستند که تبارِ ساکسون‌ها به آنها می‌رسد». گزارش کلی ترنر چنین است که نام ایرانیِ باستانِ این تیره سکایی - سونا (پسران سکا یا سکایی) بوده که به گونه کوتاه شده «زاکس ون، زاکزون و ساک سون» گفته می‌شده که نامِ تیره ساکسون است. مردمانِ ژرمن همچون ایرانیان، ارمنی‌ها، اسلاو - بالتیک‌ها، یونانیان، ایتالیایی‌ها و مانند اینها همه وابسته به خانواده هندواروپایی هستند که بن و ریشه آنها و به‌ویژه ساکسون‌ها به‌وسیله ترنر در خاورِ اروپای نوین و در این باره در شمال ایران ردیابی شده است. استرابو گاه‌نگار، گیتاشناس و فیلسوف ایرانیِ هم‌روزگارِ اشکانیان در کتاب خود، مردمانی به نام «ساو - بون» را در خاور دریای کاسپین و هم‌زمان سرزمینی در ارمنستان باستان را با نام «ساکو - بینا» شناسایی کرده است. همچنین پلینی (۲۳ تا ۷۹ میلادی) نویسنده و فیلسوف رومی از «ساو - بینا» به‌عنوان (اسکیت‌هایی باشکوه) در ارمنستان یاد می‌کند. یک پژوهنده و باستان‌شناس دیگرِ هم‌روزگار اشکانیان، گیتاستاره‌شناس یونانی، پتلومی است (۱۰۰ تا ۱۶۸ میلادی)، او ساکسون‌ها را بخشی از «ساکایی» که نوادگان «اسکیت‌ها یا سکاها» بودند می‌داند و ریشه «سکاها» را از «مادها» در شمال، شمال باختری و باختر ایران می‌داند. با بودن این سرچشمه‌های کلاسیک، پژوهشگران باخترزمینی و حتا برخی همتایان ایرانی آنان تصمیم به چشم‌پوشی و جلوگیری از گسترش این آگهی‌ها گرفته‌اند. شارون ترنر می‌افزاید شمار بسیاری از واژگان زبان «ساکسون‌ها» که از ایران باستان وام‌گرفته شده است، ریشه در شمال ایران دارند. قوم سالار
طبق عقیده قوم سالار، اجدادشان در طی قرون چهاردهم و پانزدهم احتمالاً از یک قبیله اوغوز از ترکان سلجوقی نهایتاً در ایالت کانسو (محل کنونی‌شان) مقیم شده‌اند. در سراسر دوره تاریخی سالارها این اعتقاد وجود داشته‌است که اجداد آنان با تبتی‌ها، قوم چینی هان و مغولان ادغام شده‌اند تا آنکه سالار امروزی شکل یافته‌است. حاصل شورش سالارها در سال ۱۷۸۱ برای ترکان سالار فاجعه‌آمیز بود؛ همچنانکه ارتش خاندان Qing به شدت این قیام را سرکوب کرد؛ به گونه‌ای که ۴۰٪ از کل جمعیت سالارها در این واقعه کشته شدند. لگائه
به گزارش استرابون مورخ یونانی، اقوام گلائه و لگائه اقوامی سکایی‌تبار می‌باشند که در میان آمازون‌ها و آلبانیایی‌ها سکونت داشتند. بطلمیوس در جغرافیا بطلمیوس (کتاب ششم) کادوسی‌ها و لگائه‌ها را مشخص می‌کند و گلائه‌ها را در شمال قرار می‌دهد. ارگنه‌کن
در نسخهٔ مغولی این اسطوره، ارگنه‌کُن یک مکان کوهستانی است که اجداد مغولان یعنی دو سرکرده «نوکوز» و «کیان» که به ترتیب پسرعمو و پسر خان دوم مغول بودند پس از شکست خوردن در جنگ در برابر سپاه چین، به همراه قوم خود به سمت غرب فرار کرده و به ارگنه‌کن مهاجرت کردند. در آن مکان به مدت ۴۰۰ سال زاد و ولد کردند. در این چهارصدسال شمار آنها بسیار زیاد می‌شود و قبیله‌ای که از نسل کیان بود با نام کایاد و قبیلهٔ نسل نوکوز با نام نوکوزلِر به معنی «نوکوزها» شناخته می‌شدند. پس از گذشت ۴۰۰ سال قبایل مغول تصمیم می‌گیرند به سرزمین مادری خود بازگردند ولی نمی‌توانند ردپای آهوها را پیدا کنند و در همان کوه‌های آسیای مرکزی ماندگار می‌شوند. چندی بعد یکی از آهنگران حین کار کردن صخره‌ای را می‌شکافد که پشت آن سرزمین بزرگی مشاهده می‌شود که شترها با بارهایشان درحال عبور هستند. بخشی از این روایت بصورت ناقص در کتاب جامع‌التواریخ اثر رشیدالدین فضل‌الله همدانی ذکر شده‌است و یک افسانهٔ حماسی مشهور در میان مردمان مغول می‌باشد. در داستان مغولی، این قبایل ۷۰ گاو و اسب را سر بریدند تا غذا را برای قبیله فراهم کنند، سپس درختان بسیاری را قطع کردند تا هیزم لازم برای آهنگران را فراهم کنند. قوم سالار
سالارها از دو قبیله قارامان و آقمان تشکیل شده‌اند و از جمله پنجاه و شش قوم ساکن سرزمین چینند که جمهوری خلق چین آنان را به رسمیت شناخته‌است. جمعیت آنان در آخرین سرشماری (در سال ۲۰۰۰ میلادی) ۱۰۴٬۵۰۳ نفر بوده‌است و عمدتاً در چینگخای (در منطقه خودمختار سالارنشین شونخوا)، هوالُنگ (منطقه خودمختار قوم هوئی)، گانسو (در جیشینان منطقه خودمختار اقوام بُنان و دُنگ زیانگ و سالار) و در شین‌جیانگ (حوزه خودمختار ایل قزاق) زندگی می‌کنند. نیاکان سالارها ترکهای کوچنده اوغوز بودند که با تبتیها، قوم چینی هان و قوم هوئی مواصلت کردند. اندلس (دی‌سی کامیکس)
اِندلس (دستینی، دث، دیریم، دیستراکشن، دیزایر، دیسپر و دلریئم) گروهی از مخلوقات قدرتمند و ساختگی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس و انتشارات ورتیگو است. "اِندلس" برای اولین بار در شمارهٔ ۱ از دومین نسخه مجموعه کمیک "سندمن" (۱۹۸۹)، اثر نیل گیمن معرفی شدند. خانوادهٔ "اِندلس" شامل هفت خواهر و برادر هستند که هر کدام از آن‌ها تجسم هفت احساس، ایده‌های انتزاعی و نیروی بنیادی مختلف در وجود انسان می‌باشند. آن‌ها مظهر نیروها یا جنبه‌های قدرتمندی از دنیای دی‌سی هستند که از آغاز آفرینش وجود داشتند؛ و به عنوان یکی از قدرتمندترین موجودات در دنیای دی‌سی به تصویر کشیده می‌شوند. آدم‌خواری (انسان‌ها)
وندیگو یا ویندیگو موجودی دیومانند و ترسناک و تخیلی در افسانه‌های سرخ‌پوستان آمریکا شمالی به‌ویژه آلگانکوئین‌ها است که در شمال شرق ایالات متحده و شرق کانادا زندگی می‌کنند. داستان‌های مربوط به وندیگو برای نخستین بار در سال ۱۶۳۶ از طریق مبلغان یسوعی که به کبک کانادا رفته‌بودند به گوش مهاجران اروپایی‌تبار آمریکا رسید. در این افسانه‌ها آمده که انسان‌هایی که آدم‌خواری کنند، تبدیل به وندیگو می‌شوند. از افسانه وندیگو در فیلم‌ها و سریال‌های آمریکایی نیز استفاده شده و از آن‌جمله می‌شود به سریال «سوپرنچرال»، سریال «افسون‌شده» و فیلم «رنجر تنها» اشاره کرد. در کتاب‌های مصور مارول نیز گاه با وندیگو روبه‌رو می‌شویم. در روان‌شناسی به حالتی که شخص تمایل درونی به خوردن گوشت انسان داشته باشد «روان‌پریشی وندیگو» نیز گفته شده‌است. اوکسیان
اوکسیان ( Uxii یا Uxian) کنفدراسیونی از قبایل عیلامی، شبه کوچ نشین بود که در کوه های زاگرس میزیستند. این گروه توسط نئارخوس جزو چهار گروه اصلی منطقه در کنار الیمائی نام برده. پیشه ی اصلی آنها دامپروری بوده است. روزهای سگی
در آنگلوساکسون از ۱۴ ژوئیه تا ۵ سپتامبر به عنوان روزهای سگی نام دارد. گوزن‌های شمالی کانادا
در سال ۲۰۱۸ «الکس کانادا تقریباً ۳۰۰ لژ با ۱۱۰۰۰ عضو، تقریباً در هر استان و منطقه تشکیل شده بود.» قبیله شینکوک
قوم شینکوک یکی از سیزده گروه بومیانی بودند و بر پایه خویشاوندی قومی در لانگ آیلند نیویورک می‌زیستند. که به دلیل موقعیت جغرافیایی شان به این نام شناخته می‌شدند. اعضای این قبیله مردمی بودند که فقط در لانگ آیلند زندگی نمی‌کردند و در نقاط دیگر هم ساکن بودند. قبل از تخریب اقتصادی و فرهنگی آنها - و گاهی اوقات با بردگی واقعی - توسط اروپایی‌ها، در دهکده‌های خودمختار وابسته به خویشاوندی با همسایگان خود زندگی می‌کردند. این خویشاوندان تحت مدیریت قبیلهٔ پکوات و ناراگانسِت، از قبایل قدرتمندتر آلگانکی جنوب نیوانگلند در سراسر خلیج لانگ آیلند بودند. اعتقاد بر این است که شینکوک به گویشی بر ساخته از موهگان-پکوات - مونتاک، شبیه دیگر همسایگان به نام مونتاوک در لانگ آیلند صحبت می‌کردند. همان‌طور که پس از ایجاد محدوده‌های تعیین شده به نام «ر-زر-وی-شن» برای سکونت قبایل بومیان در بسیاری از قبایل شمال شرقی اجازه صحبت به زبان شینکوک در مدارس داده نشد و استفاده از آن در خارج از رزرویشن بسیار ناخوشایند به حساب می‌آمد. این باعث کاهش تعداد افرادی شد که به این زبان صحبت می‌کردند، با این حال، این قبیله به‌طور فعال درگیر برنامه‌های تجدید زبان برای تأمین میراث زبان بومی خود برای نسل‌های آینده است. مردم گیلک
گیل‌ها اشراف خود را داشتند و در قرن سوم و چهارم به چهار طایفه تقسیم می‌شدند که دو طایفه شاهانشاه‌آوند و فاراوند در شرق سپیدرود حضور داشتند و دو طایفه آداوند و هشاوند در غرب سپیدرود حضور داشتند. ملوک گیلان از طایفه شاهانشاه‌آوند بودند. مردان آنجلس
نام اینان به کامل‌ترین شرح این‌گونه است: تلمیخا – ماکسی میلیان – مرطوس – نیرویس – کسطومس – دنیموس – ریطوفس – قالوس – محسلمینا، که به «یاران غار» (اصحاب کهف) آوازه دارند. دسیوس آن‌ها را فراخواند و از آئینشان پرسید که پاسخ دادند ما مسیحی هستیم. آمیش
انزواطلبی جغرافیایی و اجتماعی آمیش‌ها، تعیین جمعیت آن‌ها را دچار مشکل می‌سازد. در سال ۲۰۰۰، آمیش‌های کهن-شیوه در ایالات متحده ۱۹۸۰۰۰ نفر بودند. آمیش‌های کهن شیوه در ۲۱ ایالت به سر می‌برند؛ اوهایو بزرگ‌ترین جمعیت را دارد (۵۵۰۰۰)، سپس پنسیلوانیا (۳۹۰۰۰) و ایندیانا (۳۷۰۰۰). بزرگ‌ترین مراکز اجتماع آمیش در هولمزکانتی در ایالت اوهایو، لنکسترکانتی در ایالت پنسیلوانیا و لگرنج در ایالت ایندیانا وجود دارند. با میانگین ۷ فرزند در خانواده، جمعیت آمیش به سرعت در حال رشد است. مارمولکان دوزبانه
مارمولکان دوزبانه خانواده‌ای از مارمولک‌های مارمولک‌ریختان بومی قاره آمریکا است. اعضای سردهٔ "Celestus" و "Diploglossus" در انگلیسی به عنوان galliwasps شناخته می‌شوند. آن‌ها در گذشته زیرخانواده مارمولکان بی‌دست‌وپا در نظر گرفته می‌شدند، اما شواهد ژنتیکی نشان داده‌است که آنها نسبت به مارمولکان بی‌پای آمریکایی با سایر اعضای Anguidae کمتر مرتبط هستند. ایل علی ویسی
ایل پاسارگادی، یکی از ده قبیلهٔ پارس‌ها بود که از کوروش حمایت کرده و سلسلهٔ هخامنشیان را به وجود آورد. آن‌ها که در قرون اولیهٔ میلادی به رَم کاریان ملقب گشتند اردشیر بابکان را در تأسیس حکومت ساسانیان یاری دادند و مورد توجه ویژهٔ پادشاهان ساسانی قرار گرفتند؛ به طوری که مرکز حکومتی آنان شهر مذهبی کاریان شد. رم کاریان در مقابل حملهٔ اعراب سخت مقاومت کرد و شهر کاریان چهار بار توسط اعراب محاصره و فتح شد و پس از مهاجرت تعدادی از قبایل اعراب به فارس امور حکومتی این رم در اختیار اعراب قرار گرفت. فوثارک قدیمی
در اسکاندیناوی در سده هشتم میلادی، خط به شکل فوثارک جوان خلاصه‌سازی شد در حالی که آنگلوساکسون‌ها و فریسی‌ها آن را گسترش دادند و تبدیل به فوثارک آنگلوساکسون شد. پادشاهی ساسکس
پادشاهی ساسکس ()پادشاهی ساکسون‌های جنوبی، که امروزه به عنوان پادشاهی ساسکس (/ˈsʌsɪks/؛ انگلیسی باستان: Sūþseaxna rīce) شناخته می‌شود، یکی از هفت پادشاهی سنتی انگلستان آنگلوساکسون بود. این پادشاهی در ساحل جنوبی جزیره بریتانیا، در ابتدا یک مستعمره ساکسون در قرن ششم و بعداً یک پادشاهی مستقل بود. این پادشاهی یکی از کم‌شناخته‌ترین پادشاهی های آنگلوساکسون است،ساکسون‌های جنوبی توسط پادشاهان ساسکس اداره می‌شدند تا اینکه این کشور احتمالاً در سال ۸۲۷ میلادی پس از نبرد الندون به وسکس ضمیمه شد. افسانه پایه گذاری پادشاهی ساسکس این است که در سال ۴۷۷ میلادی آل و سه پسرش با سه کشتی وارد شدند و ساسکس فعلی را فتح کردند.او بر دیگر پادشاهی های آنگلوساکسون در جنوب هامبر فرمانروایی کرد. مورخان در مورد اینکه آیا او واقعا وجود داشته یا نه، اختلاف نظر دارند، با این حال شواهد باستان‌شناسی این دیدگاه را تایید می‌کند که ممکن است در قرن پنجم گسترش کوتاه مدت اقتدار ساکسون جنوبی تا منطقه میدلندز اتفاق افتاده باشد. در قرن‌های هفتم و هشتم، ساسکس با پادشاهی وسکس در غرب خود درگیر بود. پادشاه وقت با کریستین مرسیا علیه وسکس اتحاد تشکیل داد و اولین پادشاه مسیحی ساسکس شد. با حمایت سنت ویلفرد، ساسکس به آخرین پادشاهی بزرگ آنگلوساکسون تبدیل شد که مسیحی شد. نیروهای ساکسون جنوبی و مرسیا مناطقی را که اکنون شرق همپشایر و جزیره وایت است کنترل کردند و "ساسکس را با کشتار و ویرانی شدید ویران کرد". ساکسون های جنوبی کادوالا را از ساسکس بیرون کردند و توانستند به کنت لشکرکشی کنند. در این زمان ساسکس دوباره به یک قدرت منطقه ای تبدیل شد.اندکی پس از آن،کاداوالا به ساسکس بازگشت، پادشاه را کشت و مردم آن را در شرایطی قرار داد که سنت بید آن شرایط را "وضعیت بدتر برده داری" می نامید. روحانیون ساکسون جنوبی تحت کنترل وینچستر وست ساکسون قرار گرفتند. تنها در حدود سال ۷۱۵، ادبرت سلسی اولین اسقف ساکسون های جنوبی شد، پس از یک دوره حکومت توسط پادشاه آفا از مرسیا، ساسکس استقلال خود را بازیافت، اما در حدود سال ۸۲۷ توسط وسکس ضمیمه شد و در سال ۸۶۰ به طور کامل در پادشاهی وسکس ادغام شد. پاسارگادیان
پاسارگادیان یکی از قبایل پارس بودند. بر اساس اسناد مورخان یونانی قبایل پارسی به شش طایفهٔ شهری و ده‌نشین و چهار طایفهٔ چادرنشین تقسیم می‌شدند. انگلستان در عهد آنگلوساکسون‌ها
در انتهای سده ۴ میلادی، رهبر رومی انگلستان از قبایل آلمانی خواست که در انگلستان مستقر گردند. او با این تصمیم میخواست که ژرمن‌ها را متحدانی صمیمی برای بخش رومی انگلستان سازد تا از حملات پیکت‌ها جلوگیری کند. تاریخ انگلستان
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از دانمارک هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله پادشاهی آنگلیای شرقی، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و مرسیا در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد. در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد. قنق
ترکان اوغوز شاخه ای از مردمان ترک بودند. در اوایل قرون وسطی بیشتر آنها کوچ نشین بودند و ساختار سیاسی آنها قبیله ای بود. ترکان اغوز از ٢٢ یا ٢۴ قبیله تشکيل می‌شدند. این قبایل در منابع اسلامی، تا قرن دهم میلادی، ترکمن نامیده میشدند. در "افسانه اغوزخان" نیز از این قبایل یاد شده است. طبق افسانه مذکور، ٢۴ قبیله در دو گروه اصلی وجود داشتند. هر گروه با سه برادر و هر برادر قرار بود چهار پسر داشته باشند. در این طبقه بندی ایل قنق از نوادگان دنیز خان پسر اغوز خان بود، که به نوبه خود در گروه اوچوک قرار داشت. پشتون‌ها
طایفه‌های «وزیر» و «محسود» از مهم‌ترین طوایف مناطق غربی پاکستان هستند. وزیرستان شمالی توسط طایفهٔ «وزیر» اداره می‌شود. این طایفه در وزیرستان جنوبی هم حضور دارد و یک سوم جمعیت آن را تشکیل می‌دهد. دو سوم باقی‌مانده جمعیت وزیرستان جنوبی از طایفهٔ «محسود» هستند. بخش پاکستانی شامل منطقه‌ای از چترال در شمال تا سیبی در جنوب غربی می‌گردد. این منطقه در پاکستان بنام منطقه مرزی شمال غرب (صوبه سرحد شمالغرب) نامیده می‌شود. اما این منطقه همچنان مشهور به افغانیه است که این نام بیانگر روابط قومی باشندگان آن با پشتون‌های افغانستان است. https://en.m.wikipedia.org/wiki/Arachosiahttps://en.m.wikipedia.org/wiki/Arachosia اراخوزیا هخامنشیان دست‌قاپان
دست‌قاپان یا مانی رپتورها (نام علمی: "Maniraptora") نام کلاد اصلی سیلوسورها است که حدود ۱۶۷ میلیون سال پیش ظاهر شدند این گروه شامل انواع متنوعی از دایناسورها است و به ۴ گروه اصلی شامل ۱-آلوارزخزندگان که حشره خوارانی کوچک بوده اند ۲-داس خزندگان که دایناسورهای گیاهخواری تا حدودی شبیه تنبل های امروزی با جثه های متوسط تا بزرگ بودند ۳- خاگ دزدخزندگان که دایناسورهای گیاهخوار و همه چیزخوار کوچک تا متوسط بوده اند ۴-پیراپرندگان که اصلی ترین و موفق ترین گروه از مانی رپتورها محسوب می شوند و پرندگان امروزی از این گروه تکامل یافته اند فرانک‌ها
فرانک‌ها یکی از قبایل متعدد کنفدراسیون غربی ژرمن بودند. این کنفدراسیون متشکل از اقوام مختلف ژرمن از قبیل: سالی‌ها، سوگامبری، چاماوی، تنکتری، چاتورایی، بروکتری، اوسیپت‌ها، آمپسیواری و چاتی بودند. آن‌ها از مرکز آلمان به داخل امپراتوری روم آمدند و به عنوان یک فوئدراتی (هم‌پیمان روم) قبول شدند. فرانک‌ها توانستند حکومتی دیرپا بنا کنند که بخش اعظم فرانسه امروزی و مناطق غربی آلمان(فرانکونیا، راینلند و هسن) را تحت پوشش خود قرار می‌داد و هستهٔ تاریخی دو کشور آلمان و فرانسه امروزی را شکل داد. ایمان آوردن کلوویس یکم، شاه کافر فرانک‌ها به مسیحیت، رخدادی تأثیرگذار در تاریخ اروپا به‌شمار می‌رود. انگلستان در عهد آنگلوساکسون‌ها
اما نتیجه خلاف انتظار بود. سیل اقوام ژرمن، در آغاز سده ۵ میلادی، رومیان انگلیسی را ناگزیر به ترک جزیره نمود و سلت‌ها را نیز به سمت غرب به عقب راند. آغاز قرون وسطا در انگلستان را همزمان با همین تهاجم‌ها ذکر کرده‌اند. پیش از آمدن مسیحیت توسط رومی ها، مردم پیرو مذاهب سلتی و ژرمنی-مشتمل بر انواعی از ستایش و پرستش طبیعت- بودند. ۱۵۰ سال پس از آخرین یورش‌های ژرمن‌ها، پاپ گرگوری کبیر رهبر کلیسای مسیحی، جرات کرد که میسیونرهای خود را به رهبری سنت آگوستین به سوی انگلوساکسون‌ها بفرستد. شاه کنت از انگلوساکسون‌ها با شاهزاده‌ای مسیحی از فرانک‌ها ازدواج کرد. این ازدواج، شاه کنت را مسیحی کرد و به موجب همکاری شاه کنت با اگوستین، مسیحیت در جزیره گسترش یافت. تا سده هفتم، مسیحیان انگلستان تحت نظارت و کنترل مذهبی کلیسای رم قرار گرفتند. قایی
ابوالغازی بهادر در کتاب شجره تراکمه و رشیدالدین فضل الله همدانی در کتاب جامع التواریخ از قایی به عنوان یکی از قبایل بیست و چهارگانه ترکان اوغوز، نام برده‌اند. نام این قبیله به معنای "قدرتمند" است. نیاکان عثمان اول، بنیانگذار سلسله عثمانی، از اعضای قبیله قایی بودند که همراه سایر عشایر ترکمان وارد آناتولی شدند. این قبایل ترکمان آسیای میانه، در اواسط قرن یازدهم خود را به عنوان امپراتوری سلجوقی در ایران و خاورمیانه تثبیت کردند و پس از نبرد ملازگرد با شکست امپراتوری بیزانس و تحت فشار قرار دادن آنها در طول قرن دوازدهم، تقریبا سراسر آناتولی را فتح کردند. غازی‌ها علیه امپراتوری روم شرقی و سپس مغول‌ها پس از استقرار امپراتوری ایلخانان در ایران و بین النهرین که در نیمه قرن سیزدهم به آناتولی حمله کرده بودند جنگیدند. با تضعیف سلجوقیان روم، بیگ‌نشین‌های مستقل آناتولیایی - که یکی از آنها تحت رهبری عثمان‌یکم بود - در آناتولی ظهور کردند.ترکمن انگلستان
به نظر می‌رسد که در طول دوره اسکان تازه واردان، زمین‌های تحت تصرف به صورت مناطق متعدد تکه‌تکه در مالکیت قبایل مختلف بوده‌است، اما در قرن هفتم میلادی، یعنی زمانی که مجدداً شواهد قابل توجهی از اوضاع آن در دسترس است، کشور تقریباً مرکب از یک دوجین پادشاهی شامل نورثامبریا، مرسیا، وسکس، آنگلیای شرقی، اسکس، کنت و ساسکس بوده‌است. پس از آن در طول چند قرن متمادی این روند یکپارچگی و ثبات سیاسی ادامه یافت. قرن هفتم شاهد مبارزه برای هژمونی بین نورثامبریا و مرسیا بود که در قرن هشتم منجر به برتری مرسیا شد. در اوایل قرن ۹ مرسیا جای خود به عنوان قدرت برتر را به وسکس واگذار کرد. بعدها در همان قرن افزایش حملات دانمارکی‌ها به اوج خود رسید و منجر به فتح شمال و شرق انگلستان و سرنگونی پادشاهی نورثامبریا، مرسیا و آنگلیای شرقی گردید. وسکس تحت فرمانروایی آلفرد کبیر به عنوان تنها پادشاهی انگلیسی باقی‌مانده بود و جانشینان او به تدریج قلمرو خود را در نواحی تحت تصرف دانمارکی‌ها گسترش دادند. این وقایع موجبات اولیه اتحاد سیاسی انگلستان را ابتدا در سال ۹۲۷ در زمان اتلستن فراهم کرد و پس از آن و بعد از درگیری‌های بیشتر در سال ۹۵۳ در زمان ادرد انگلستان این اتحاد مستحکم تر گردید. موج تازه حملات اسکاندیناوی در اواخر قرن دهم با فتح کامل انگلستان توسط اسون یکم (دانمارک) در سال ۱۰۱۳ و مجدداً توسط پسرش کانوت بزرگ در ۱۰۱۶ به پایان رسید. آن‌ها انگلستان را تبدیل به مرکز یک امپراتوری کوتاه مدت در دریای شمال کردند که شامل دانمارک و نروژ نیز می‌شد. اما در سال ۱۰۴۲ سلسله سلطنتی بومی دوباره به دست ادوارد خستو بازسازی شد. فضای انگلیسی
آنگلوسفر یا فضای انگلیسی به آن دسته از کشورهای انگلیسی‌زبان گفته می‌شود که دارای ریشه‌های تاریخی و فرهنگی از جزایر بریتانیا هستند که امروزه نیز همکاری نزدیک فرهنگی، سیاسی، دیپلماتیک و نظامی را حفظ می‌کنند. در حالی که ملل مختلف در منابع مختلف متفاوت هستند، آنگلوسفر معمولاً شامل تمام کشورهایی نیستند که زبان انگلیسی زبان رسمی آن‌ها است، اگرچه ملت‌هایی که معمولاً شامل آن‌ها می‌شوند، همگی بخشی از امپراتوری بریتانیا بودند. آنگلوسفر شامل پنج کشور از جمله ایالات متحدهٔ آمریکا، کانادا، استرالیا، نیوزیلند و بریتانیا است. این اصطلاح همچنین می‌تواند جمهوری ایرلند و کشورهای کارائیب که انگلیسی‌زبان هستند را پوشش دهد. آلپ ارسلان
سلجوقیان، دودمانی از قبایل ترک به نام اوغوز (اغز یا اقوز) بودند که در پی فروپاشی امپراتوری گوک‌ترک‌ها (۵۵۲-۷۷۴ میلادی) به سمت غرب مهاجرت کردند و ابتدا در استپ‌های سیبری و سپس در حوالی دریاچه آرال و مرزهای ماوراءالنهر مستقر شدند. به گزارش ابن اثیر، مهاجرت ترکان به مرزهای ماوراءالنهر مقارن با خلافت مهدی عباسی (۱۵۸–۱۶۸ هجری) بود. ایل حاکم بر قوم اغز، ایل قنیق بود و خاندان سلجوق، که بعدها به قدرت و شکوت رسید، گروه کوچکی از ایل قنیق بودند. اسلام آوردن سلجوقیان و تبعیت آن‌ها از سنی مذهبان، سبب نزدیک شدن آنان به حاکمان محلی شد؛ به‌گونه‌ای که در جنگ‌ها و منازعات میان امیران سامانی و ایلک‌خانی، به نفع حکام سامانی وارد عمل می‌شدند. علاوه بر منصب یبغو، اجازهٔ عبور از قلمرو سامانیان به منزله نقطه آغاز دوستی با آن‌ها شد. سلجوق بن دقاق که رهبر سلاجقه بود، از این موقعیت استفاده کرد و خود و پیروانش را در نزدیکی ساحل رود سیحون مستقر کرد و شهر جند را مرکز قلمرو خود قرار داد. در واقع، فراوانی چراگاه‌ها در منطقه ماوراءالنهر سبب رفتن آن‌ها به منطقه شد. حمله نورمن‌ها به انگلستان
پس از هجوم نورمن‌ها، بسیاری از آنگلوساکسون‌ها، من جمله گروه‌هایی از اشراف، کشور را به مقصد اسکاتلند، ایرلند، یا شبه‌جزیرهٔ اسکاندیناوی ترک کردند. اعضای خانوادهٔ هارولد گادوینسون در ایرلند پناه گرفتند و از پایگاه‌هایشان در آن کشور برای حمله‌های مذبوحانه به انگلستان استفاده کردند. بزرگ‌ترین خروج در دههٔ ۱۰۷۰ رخ داد که گروهی از آنگلوساکسون‌ها با ۲۳۵ کشتی رهسپار امپراتوری بیزانس شدند. امپراتوری بیزانس مقصدی محبوب میان اشراف و سربازان انگلیسی بود چون بیزانسی‌ها محتاج مزدوران بودند. رسم و شیوهٔ انگلیسی در گارد سلطنتی وارنگیان معمول و غالب شد تا اینکه بعدها واحدی اسکاندیناویایی جایگزین انگلیسی‌ها شد و محافظان شخصی امپراتور از میان آنان انتخاب می‌شد. برخی از مهاجران انگلیسی در مناطق مرزی سواحل دریای سیاه سکنی گزیدند و شهرهایی با نام نیولندن یا نیویورک بنا کردند. رویدادنامه آنگلوساکسون
از این رویدادنامهٔ تاریخی نُه نسخهٔ خطی مشتمل بر مجموعهٔ کامل یا بخش‌هایی از آن باقی مانده؛ هیچ‌کدام از آنها ارزش تاریخیِ برابری ندارند و هیچ‌کدام ارزش نسخهٔ اصلی را ندارند. به نظر می‌رسد تاریخ نگارش این رویدادنامه در اواخر سلطنت آلفرد کبیر آغاز شده باشد. اغلب نسخه‌های متعدد آن در کلیسای جامع پیتربورو و پس از آتش‌سوزی این کلیسا به سال ۱۱۱۶ میلادی نوشته شدند. تقریباً همهٔ نسخه‌های ایجادشده در قالب سال‌نگاری است. اولینِ آنها مربوط به ۶۰ سال پیش از میلاد مسیح و زمان تهاجم ژولیوس سزار، امپراتور روم به انگلستان، است و دنبالهٔ وقایع به شکل زیرمجموعه به شرح وقایع پس از آن تا سال ذکرشده می‌پردازد. در هر بخش، سلسله‌مراتب رویدادها به شکل سرآغاز شرح داده شده‌است. این نسخه‌های خطی در مجموعه‌ای موسوم به رویدادنامهٔ آنگلوساکسون شناخته می‌شود. آنگلوساکسون
ویکی‌پدیای انگلیسی هنر مانوی
گنوسی‌ها قبل از مانویان مجموعهٔ آثار عظیمی داشتند که حاوی عناوین افسانه‌هایی بود و برخی از این مجموعه‌ها را به اشخاصی نظیر بودا، افلاطون، زرتشت، هرمس، ابراهیم و نوح یا آدم نسبت می‌دادند. معروف‌ترین گنوسی‌ها صابیئن بودند که بعدها مغتسله نامیده شدند. این افراد حدود ۲۰ تن از مسیحیانی بودند که در بین‌النهرین پیرو الکسای (Elchasaites) شدند. آن‌ها کتابی داشتند که به الکسای نسبت می‌دادند. از میان این فرقهٔ گنوسی رهبران و پیروان مختلفی منشعب گردید که هر یک کتب خاص خود را داشت؛ اگر چه این فرقه‌ها از لحاظ منشأ عالم، سقوط انسان و نجات او عقاید و نظریات مختلفی دارند اما در خصوص موضوع با یکدیگر مشترک هستند که در عبارات ذیل مشخص شده‌است: انت (موجود خیالی)
اِنت‌ها گونه‌ای موجودات افسانه‌ای از سرزمین میانی در مجموعه داستان‌های نوشتهٔ جی. آر. آر. تالکین اند که ظاهری شبیه درخت دارند. آن‌ها مانند درختان سخنگو در افسانه‌های قدیم توصیف شده‌اند. نام انت، از آنگلوساکسون به معنی غول گرفته شده‌است. خاندان آشینا
بنابر روایتی از افسانه بوزقورت که مربوط به هونها و سرزمین آنهاست، سرزمین ترکان مورد هجوم همسایگان قرار گرفت. همهٔ مردم آن سرزمین کشته شدند، تنها پسرکی زنده ماند و دشمنان دست و پای او را نیز بریدند و به میان باتلاق او را انداختند. ماده گرگی از پسرک آبستن شد سپس پسرک مرد. ماده گرگ به سرزمین آلتای رفت و در آنجا ده فرزند زایید. اندک اندک تعداد آن‌ها فزونی یافت و از غار بدر آمدند و پس از گذشت زمان خود را فرمانروایان سرزمین ژوژان نامیدند. بنابراین افسانه تورکیوتها (ترکان) از دودمان هونهای غربی هستند که با نسل گرگ درهم آمیختند باید یادآور شویم که هون‌های غربی به سال ۴۶۹ میلادی تار و مار شدند اما هفتاد و هفت سال بعد به سال ۵۴۵ میلادی مردمی در این سرزمین پدید آمدند که خود را تورکیوت می‌نامیدند از اینجا احتمال داده می‌شود که ترکان نه از امتزاج گرگ و انسان بلکه از اختلاط اقوام و قبیله‌ها پدید آمدند. ماسای
قوم ماسای یکی از مشهورترین اقوام آفریقایی هستند که در مرز میان کنیا و تانزانیا و در دشت‌های دامنه کوه کلیمانجارو زندگی می‌کنند و از تیره نیلوت می‌باشند. امروزه جمعیت آن‌ها به یک تا دو میلیون می‌رسد. این قوم که به‌طور سنتی جنگجو هستند حوالی سال ۱۵۰۰ میلادی از جنوب سودان به مکان کنونی زندگی خود مهاجرت کردند. ماسای‌ها قومی دامپرور و نیمه کوچ‌نشین بوده و از نظر سنت‌ها، پوشش و ظاهر تفاوت بارزی با اقوام بانتو و سایر اقوام ساکن آفریقای سیاه دارند. این قوم آنیمیست بوده و الهه‌ای به نام نگایی از جمله الهه‌هایی است که به آن اعتقاد دارند. فضای انگلیسی
اصطلاح آنگلوسفر نخستین بار در سال ۱۹۹۵ توسط نویسنده نیل استیونسن در کتاب عصر الماس منتشر شد. جان لویید این اصطلاح را در سال ۲۰۰۰ به تصویب رساند و آن را شامل ایالات متحده و انگلستان همراه با کانادا، استرالیا، نیوزیلند، ایرلند، آفریقای جنوبی و غرب ایندای بریتانیا تعریف کرد. فرهنگ لغت مریام-وبستر واژهٔ «آنگلوسفر» را به عنوان «کشورهایی از جهان که در آن زبان انگلیسی و ارزش‌های فرهنگی انگلیسی غالب است»، تعریف می‌کند. آنگلوسفرها برنامه‌های مشترکی دارند: کانادا، استرالیا، نیوزیلند و انگلستان از الیزابت دوم به عنوان رئیس کشور بخشی از اتحادیهٔ کشورهای مشترک‌المنافع و نظام وستمینستر پیروی می‌کنند. در زیر جدول مقایسه پنج کشور اصلی از آنگلوسفر وجود دارد. داده‌ها برای سال ۲۰۱۷ است. تحقیقات عمومی نشان داده است که مردم ایالات متحده، انگلستان، کانادا، استرالیا و نیوزیلند همواره کشورهایشان را به عنوان مهم‌ترین متحدان کشور خود در جهان در نظر می‌گیرند.روابط میان کشورهای آنگلوسفر به طور سنتی گرم و با مشارکت دوجانبه مانند روابط میان استرالیا و نیوزیلند، روابط ایالات متحده آمریکا و کانادا و روابط بریتانیا و ایالات متحده آمریکا تشکیل شده است که از موفق‌ترین شراکت‌های جهان است. سیک
منطقه افغانستان در شبه‌قاره هند یکی از خاستگاه تاریخی سیک‌ها بوده و در دوره‌های مهمی از سده‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی تحت فرمان‌روایی امپراتوری سیک بوده است. امروزه ایالت پنجاب در شمال‌غربی هند بخش عمده جمعیت سیک‌ها را در خود جای داده است و همچنین گروه‌های زیادی از این افراد در سراسر جهان پراکنده هستند. برخی کشورها مانند بریتانیا، سیک‌ها را به عنوان یک دین مشخص در سرشماری‌ها به شمار می‌آورند. ساکسون‌ها
ساکسون‌ها احتمالاً نخستین ساکنان منطقه هولشتاین بوده‌اند. آن‌ها در این منطقه با اقوام آنگل همسایه بودند و در نتیجه، میان آنها روابط خانوادگی وجود داشت. در قرون وسطی ارتباطات تجاری میان ساکسون‌های بریتانیا و مردم بالتیک تأثیرات فراوانی بر هر دو طرف نهاد. پادشاهی اسکس
پادشاهی اسکس ()، یکی از هفت پادشاهی آنگلوساکسون‌ها که در قرن ۶ میلادی تأسیس شد و مناطقی همچون اسکس، هرتفوردشر، میدلسکس و کنت را شامل می‌شد. پادشاهان پادشاهی اسکس اغلب به پادشاهان دیگر وابسته بودند. آخرین پادشاه اسکس سیگرد بود و در سال ۸۲۵ میلادی این پادشاهی توسط اگبرت به پادشاهی وسکس پیوست. سپاه گرین لانترن
سپاه فانوس سبز یک سازمان خیالی نظامی/پلیسی بین کهکشانی در سری کمیک‌های منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است. آن‌ها به عنوان نژادی نامیرا، در سیارهٔ اُوآ ساکن هستند و در دوردست‌ترین مناطق دنیای دی‌سی به نگهبانی و گشت‌زنی می‌پردازند. قدمت "سپاه فانوس سبز" به سه میلیارد سال می‌رسد، و آن‌ها در طی قرن‌ها از درگیری‌های متعدد داخلی و خارجی جان سالم به در بردند. در حال حاضر عملیات آن‌ها به طور مساوی در میان ۳۶۰۰ ناحیه در جهان تقسیم شده است، و ۷۲۰۲ عضو دارد که اغلب به عنوان گرین لانترن شناخته می‌شوند، یعنی دو فانوس برای هر ناحیه به غیر از بخش ۲۸۱۴ که از چهار عضو تشکیل شده است. تمام اعضای فانوس سبز دارای حلقهٔ قدرت هستند، سلاحی که به آن‌ها اعطا شده و با استفاده از آن و بر اساس خودلگامی، به صاحب حلقه توانایی‌های باورنکردنی داده می‌شود. انگلستان در عهد آنگلوساکسون‌ها
آنگلوساکسون‌ها اقوامی ژرمن بودند که در انتهای سده ۴ میلادی و سال‌های آغازین سده ۵ میلادی، انگلستان را از تصرف رومیان خارج کرده، نام خود را به این خطه داده، و کشور و ملت انگلستان را پایه گذاردند. بریتانیای زیرمجموعه روم
بریتانیای زیرمجموعه روم ()دوره اواخر دوران باستان در جزیره بریتانیای کبیر است که پایان حکومت رومیان در اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم و پس از آن در قرن ششم را پوشش می‌دهد.اگرچه فرهنگ بریتانیا در آن دوره عمدتاً از منابع رومی و سلتی نشأت می‌گرفت، اما ساکسون‌هایی نیز در این منطقه ساکن بودند که در اصل از ساکسونی در شمال غربی آلمان بودند. ساکسون ها و دیگر مردمان ژرمن به تدریج کنترل بیشتری را به دست گرفتند و انگلستان آنگلوساکسون را در این فرآیند ایجاد کردند آمازون‌ها
آمازون‌ها در اسطوره‌های یونانی، نام قبیله‌ای از زنان جنگجو است که هیچ مردی را به جمع خود راه نمی‌دادند. زنان جنگجویی که در ایلیاد با نام antianeirai و توسط هرودوت با نام androktones توصیف شده‌اند. احتمال دارد علاوه بر اساطیری بودن، واقعیت تاریخی داشته باشند. هردوت جای ایشان در میان مرزهای سکاها و سرمتی‌ها می‌داند (کشور اکراین امروزی) البته برخی تاریخ شناسان مکان آن‌ها را در آسیای صغیر و یا بیشتر در لیبی می‌دانند. آنگلوساکسون
ادبیات در میان آنان بیشتر به شکل اشعار حماسی و معماگونه و بعضاً متن‌ها و برگردان‌های مذهبی بود که از لاتین به انگلیسی کهن ترجمه می‌شد. از مهم‌ترین این آثار می‌توان به شعر حماسی بیوولف، متن مذهبی کدمن هیم و تاریخ کلیسای ملت انگلیس اشاره کرد. قبایل تسونگا
قبایل شنگانی یا تسونگا گروهی از مردم شرق و جنوب شرقی آفریقا هستند. شمار ایشان بیش از چهار میلیون نفر می‌باشد. همچنین گروهی از مردم شنگانی در دوره صفویه توسط پرتغالی‌ها به خلیج فارس آورده شده و پس از ورود به خاک ایران در منطقه بخش لاشار در نیک‌شهر ساکن شده‌اند. شنگانی‌های ایران اگرچه امروزه تقریباً زبان شنگانی را فراموش کرده‌اند اما آداب و سنن شنگانی خود را حفظ نموده و همچنان خود را شنگانی معرفی می‌کنند. بریتانیا
با پایان دوران حکمرانی رومیان بر بریتانیا، آنگلوساکسون‌ها توانستند در آن جا اسکان بیابند. معمولاً اسکان آنگلوساکسون‌ها را سرآغاز کشور انگلستان و نژاد انگلیسی می‌دانند. آنگلوساکسون‌ها که مجموعه‌ای از مردم ژرمن بودند، پادشاهی‌های متعددی را بنا گذشتند. این پادشاهی‌ها نخستین قدرت‌های انگلستان و بخش‌هایی از جنوب اسکاتلند بودند. آن‌ها با خود زبان انگلیسی باستان را آوردند. این زبان جایگزین زبان قبلی که زبان بریتانیایی بود شد. آنگلوساکسون‌ها با اخلاف دولت‌های بریتانیایی در ولز، کورن‌وال، و هن‌اوگ‌لد (شمال قدیم؛ بخش بریتونی‌زبان شمال انگلستان و جنوب اسکاتلند) و همچنین با یکدیگر می‌جنگیدند. آرکانزاس
مردم آرکانزاس از نظر نژاد و قومیت ۸۰/۱٪ سفیدپوست (۷۴/۲٪ غیر اسپانیایی‌تبار و ۶/۶٪ نیز اسپانیایی و لاتین‌تبار)، ۱۵/۶٪ سیاه یا آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، ۰/۹٪ بومیان آمریکا و آلاسکا، ۱/۳٪ آسیایی و ۱/۸٪ دو یا چند نژادی هستند. پادشاهی کنت
اولین پادشاه ثبت شده کنت، اتلبرت بود که ا، در اواخر قرن ششم بر دیگر پادشاهان آنگلوساکسون تأثیر قابل توجهی داشت. مسیحی شدن آنگلوساکسون ها در کنت در زمان سلطنت اتلبرت با ورود راهب آگوستین کانتربری در سال ۵۹۷ میلادی آغاز شد.کنت یکی از هفت پادشاهی آنگلوساکسون بود، اما استقلال خود را در قرن هشتم از دست داد و زیرمجموعه مرسیا شد. در قرن نهم به زیر پادشاهی وسکس تبدیل شد و در قرن دهم بخشی از پادشاهی متحد انگلستان شد که تحت رهبری وسکس ایجاد شد.دانش ما در مورد کنت از مطالعه علمی متون آنگلوساکسون متأخر و تاریخ کلیسایی مردم انگلیس، و همچنین شواهد باستان‌شناسی مانند آنچه از گورستان‌ها و سکونتگاه‌های اولیه قرون وسطی به جا مانده است، به دست می‌آید. آلفرد بزرگ
آلفرد بزرگ (زادهٔ ۸۴۹ میلادی - درگذشتهٔ ۲۶ اکتبر ۸۹۹ میلادی)، از سال ۸۷۱ تا ۸۶۶ میلادی، پادشاه وست ساکسونز و پادشاه آنگلوساکسونز از ۸۸۶ تا ۸۸۹ در جنوب‌غربی انگلستان بود. او جوانترین پسر پادشاه اتلولف بود. پدر آلفرد در دوران کودکی او فوت کرد و سه تن از برادران مسن تر او، اتلبالد، اتلبرت و اتلرد یکی بعد از دیگری به سلطنت رسیدند. تحت فرمان آلفرد بسیاری از اصلاحات دیوانی و نظامی انجام شد که تاثیر ماندگاری در آینده انگلستان داشتند. مسیحی‌شدن مردمان ژرمن
مسیحی شدن انگلستان آنگلوساکسون در حدود سال ۶۰۰ میلادی، تحت تأثیر مأموریت گریگوری از جنوب شرقی و هیئت هیبرنو-اسکاتلندی از شمال غربی آغاز شد. پاپ گریگوری یکم اولین اسقف اعظم کانتربری، آگوستین کانتربری، را در سال ۵۹۷ به جنوب انگلستان فرستاد. روند تغییر مذهب معمولاً از بالای سلسله مراتب اجتماعی به سمت پایین پیش می‌رفت، عموماً به صورت مسالمت آمیز صورت می‌گرفت، با گرویدن یک حاکم محلی به مسیحیت، رعایای او نیز اسماً مسیحی می‌شدند. این فرایند اغلب جزئی بود، شاید به دلیل سردرگمی در مورد ماهیت دین جدید، یا به دلیل تمایل به استفاده از بهترین موارد هر دو سنت. یک مورد معروف در این مورد، پادشاه آنگلیا شرقی رادوالد بود که محراب مسیحی را در معبد پاگانی خود برپا کرد. محل دفن مشکوک او در ساتون‌هو تأثیرات مشخصی از آیین‌های تدفین مسیحی و پاگانی را نشان می‌دهد. بت پرستی آنگلوساکسون
خدایان آنگلوساکسون پیش از مسیحیت توسط معتقدین به اشکال مختلف بت پرستی مدرن، به ویژه آنهایی که به جنبش مذهبی جدید هیتنری تعلق دارند، پذیرفته شده اند. خدایان آنگلوساکسون نیز در اشکال پگانیسم مدرن پذیرفته شده اند، در فرقه سیاکس ویکا (Seax-Wicca،) که توسط ریموند باکلند در دهه ۱۹۷۰ تأسیس شد نام های خدایان آنگلوساکسون را با ساختار الهیات ویکان ترکیب شد. چنین سیستم های اعتقادی اغلب باورهای نورس را به آنگلوساکسون های بت پرست نسبت می دهند. در انگلستان آنگلوساکسون پیش از مسیحیت، افسانه‌ها و داستان‌ها به‌جای نوشتن به صورت شفاهی منتقل می‌شد. به همین دلیل است که امروزه تعداد بسیار کمی از آن ها باقی مانده اند. در هر دو مرثیه بیوولف و دئور به آهنگر اساطیری ویلند( Weyland) اشاره شده است، علاوه بر این، دو نام مکان در منشورهای قرن دهم ثبت شده است که شامل نام ویلند است.داستان‌های اساطیری مربوط به آن در داستان‌های اسکاندیناوی بهتر تجلی یافته است. تنها شعر حماسی آنگلوساکسون باقی مانده، داستان بیوولف است که تنها از روی دست نوشته ای که توسط راهب مسیحی در زمانی بین قرن هشتم و یازدهم پس از میلاد نوشته شده است، شناخته شده است. داستانی که شعر روایت می‌کند نه در انگلستان، بلکه در اسکاندیناوی می‌گذرد و حول یک جنگجوی حماسی به نام بیولف می‌چرخد که به دانمارک سفر می‌کند تا هیولایی به نام گرندل را شکست دهد که پادشاهی هروتگار را به وحشت می‌اندازد و بعداً، مادر گرندل را نیز شکست دهد. پس از این، او پادشاه گتلند می شود و سرانجام در نبرد با اژدها می میرد. در قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، عموماً اعتقاد بر این بود که بئوولف یک داستان بت پرستی آنگلوساکسون نیست، بلکه یک داستان مسیحی اسکاندیناویایی است. با این همه، برخی از دانشگاهیان همچنان در مورد پذیرش آن به عنوان منبعی حاوی اطلاعات مربوط به بت پرستی آنگلوساکسون محتاط هستند، پاتریک وورمالد خاطرنشان کرد که «ذخایر عظیمی از انرژی فکری به استفاده از این شعر برای فهم باورهای بت پرستی اختصاص داده شده است، اما باید پذیرفت که اگرچه شاعر می دانسته که قهرمانانش بت پرست بودند، اما چیز زیادی از بت پرستی نمی دانسته است." بت پرستی آنگلوساکسون
کلمه پگان یک اصطلاح لاتین است که توسط مسیحیان در انگلستان آنگلوساکسون برای اشاره به غیر مسیحیان استفاده می شد.در انگلیسی قدیم، زبان عامیانه انگلستان آنگلوساکسون، این اصطلاح معادل hæðen ("خداوند") بود، این کلمه با heiðinn اسکاندیناوی قدیم همریشه بود، که هر دو ممکن است از یک کلمه گوتیک به نام haiþno مشتق شده باشند. هر دو اصطلاح بت پرست و پگان اصطلاحاتی بودند که دارای مضامین تحقیرآمیز بودند، از hæðen در متون متأخر آنگلوساکسون برای اشاره به جنایتکاران و دیگرانی که به نظر می رسید طبق آموزه های مسیحی رفتار نمی کردند، استفاده می شد. اصطلاح «بت‌پرستی» همانطور که نیل پرایس باستان‌شناس بیان کرده، در خصوص آنگلوساکسون ها، «عمدتاً مفهومی پوچ است که با آنچه مربوط به مسیحیت نیست تعریف می‌شود. ». هیچ مدرکی وجود ندارد که کسی که در انگلستان آنگلوساکسون زندگی می‌کند، خود را «بت پرست» توصیف کرده باشد یا اینکه یک دین منحصر به فرد، «بت‌پرستی» را درک کرده باشد. نظام های اعتقادی بت پرستان از دیگر جنبه های زندگی روزمره جدایی ناپذیر بودند. به گفته باستان شناسان مارتین کارور، الکس سانمارک، و سارا سمپل، بت پرستی آنگلوساکسون "دینی با قوانین و نهادهای فرامنطقه ای نبود، بلکه اصطلاحی نابسامان برای انواع دیدگاه های محلی فکری حول محور جهان بود." کارور تاکید کرد که در انگلستان آنگلوساکسون، نه بت پرستی و نه مسیحیت نماینده «مواضع فکری یا قوانین و عملکرد همگن» نبودند. به عنوان یک پدیده، این نظام اعتقادی فاقد هرگونه قاعده یا قواعد ظاهری بود و تنوع منطقه‌ای و زمانی را به نمایش گذاشت. الکس پلاسکوفسکی، باستان شناس، پیشنهاد کرده که می توان از «بت پرستی های چندگانه آنگلوساکسون» صحبت کرد. مریلین دان مورخ، بت پرستی آنگلوساکسون را دینی «جهان پذیرا» توصیف کرد، دینی که «به اینجا و اکنون» و به ویژه به مسائل مربوط به امنیت خانواده توجه داشت. ، رفاه و دوری از خشکسالی یا قحطی در این دین مهم بودند، او بت پرستی آنگلوساکسون را به عنوان یک «دین عامیانه» توصیف می کند، زیرا پیروان آن بر بقا و سعادت در این جهان تمرکز داشتند. استفاده از عبارات «بت پرستی» یا «پگانیسم» هنگام بحث درباره نظام های اعتقادی پیش از مسیحیت در انگلستان آنگلوساکسون مشکل ساز است. از نظر تاریخی، بسیاری از محققان اولیه دوره آنگلوساکسون از این اصطلاحات برای توصیف باورهای مذهبی در انگلستان قبل از گرویدن به مسیحیت در قرن هفتم استفاده کردند.چندین محقق بعدی این رویکرد را مورد انتقاد قرار دادند؛ همانطور که مورخ یان ان. وود بیان کرده است، استفاده از اصطلاح "بت پرست" در هنگام بحث در مورد آنگلوساکسون ها، محقق را مجبور می کند تا "ساختارهای فرهنگی و قضاوت های ارزشی اوایل قرون وسطی [مسیحی] را اتخاذ کند.» و از این رو برداشت های علمی از دیدگاه های مشرکان را مبهم و نارسا می کند. در حال حاضر، در حالی که برخی از آنگلوساکسونیست ها هنگام بحث در مورد اوایل دوره آنگلوساکسون، استفاده از اصطلاحات "بت پرستی" یا "پگانیسم" را متوقف کرده اند، برخی دیگر به این کار ادامه داده اند و این اصطلاحات را وسیله ای مفید برای تعیین چیزی می دانند که مسیحی نیست. با این حال مورخ جان هاینز «مذهب سنتی» را به عنوان جایگزین بهتری پیشنهاد کرده است، اگرچه کارور نسبت به این امر هشدار داده و اشاره کرده که بریتانیا در قرن پنجم تا هشتم مملو از ایده های جدید بود و بنابراین سیستم های اعتقادی آن دوره به ویژه «سنتی» نبوده اند. ".اصطلاح دین «پیش از مسیحیت» نیز پیشنهاد شده است; این اصطلاح از معانی ارزشی نظیر «بت پرستی» و «الحاد پرستی» اجتناب می کند، امااز نظر زمانی دقیق نیست. پادشاهی کنت
به گفته مارتین ولش باستان شناس، قرن پنجم شاهد «تغییر بنیادین آنچه بعدا کنت شد، از نظر سیاسی، اجتماعی و از نظر منظر فیزیکی بود» هم سوابق ادبی و هم باستان شناسی مهاجرت اقوام ژرمنی زبانی از شمال اروپا به بریتانیا را در این قرن نشان می دهد.در مورد مقیاس این مهاجرت بحث های زیادی وجود داشته است. برخی آن را مهاجرت دسته جمعی می دانند که در آن تعداد زیادی از مردم ژرمن اروپای شمالی را ترک کردند تا در بریتانیا مستقر شوند و جمعیت بومی بریتانیا را به غرب بریتانیا یا بریتانی سوق دهند. دیگران استدلال کرده‌اند که تنها یک نخبه جنگجوی کوچک وارد شد و بر جمعیت رومی-بریتانیایی تسلط یافت (یا حتی آن ها را به بردگی گرفت) و سپس بومیان شروع به استفاده از زبان انگلیسی باستان و فرهنگ تازه واردان کردند.در حال حاضر، بسیاری از محققان می پذیرند که تنوع منطقه ای قابل توجهی وجود داشته است، به طوری که دیدگاه اول در جنوب و شرق و دومی در شمال و غرب کاربرد بیشتری دارد.در کنت، شواهد باستان شناسی و تاریخی نشان می دهد که مهاجرت گسترده ای از مردم ژرمن در واقع صورت گرفته است.با این حال، برخی از جمعیت رومی-بریتانیایی احتمالاً باقی مانده‌اند، زیرا نام رومی این منطقه بر نام پادشاهی جدید آنگلوساکسون، Cantware ("ساکنان کنت") تأثیر گذاشته است.مهاجرت ژرمن ها به بریتانیا در منابع متنی اواخر دوره آنگلوساکسون، به ویژه در تاریخ کلیسایی مردم انگلیسی ذکر شده است. این منبع بر تاریخ های شفاهی قرن پنجم تکیه دارد.بر اساس روایات «پادشاه بریتانیایی ها» معروف به ورتیگرن، دو رهبر ژرمن ها، هنگیست و هورسا («نریان» و «اسب») را به بریتانیا دعوت کرد تا در برابر مهاجمان پیکت از او دفاع کنند.در سال ۴۵۵ هنگیست و هورسا با ورتیگرن در اگلسترپ (احتمالا آیلسفورد در کنت) جنگیدند که در آن نبرد هورسا کشته شد. هنگیست به عنوان پادشاه جانشین او شد در سال ۴۵۶ میلادی هنگست و اسک در کرکگانفورد (احتمالاً کریفورد) با بریتانیایی‌ها نبرد کردند. سپس بریتانیایی‌ها از کنت به مقصد لندن گریختند.در تاریخ کلیسایی آمده است که مردم کنت و جزیره وایت از تبار ساکنان جوتیش بودند و هورسا در نبرد با بریتانیایی ها کشته شد و اضافه کرده است که جسد او در کنت شرقی به خاک سپرده شد.مع الوصف صحت این روایات زیر سوال رفته است محققان اغلب به هنگیست و هورسا ​​به عنوان شخصیت‌های اساطیری وام گرفته شده از سنت عامیانه برای مشروعیت بخشیدن به حاکمان در دوره آنگلوساکسون می‌نگرند.مردم ژرمن تازه وارد در زمین های کشاورزی پیشرفته رومی-بریتانی ها مستقر شدند.احتمالاً آنها کشاورزی را با دامداری تکمیل می کردند، اما با سواحل و رودخانه های مجاور به احتمال زیاد به ماهیگیری و تجارت نیز می پرداختند.آنگلوساکسون‌ها از سیستم‌های جاده‌ای ماقبل تاریخ و رومی استفاده می‌کردند، به‌طوری‌که ۸۵ درصد گورستان‌ها در ۱.۲ کیلومتری جاده های رومی یا رودخانه های قابل کشتیرانی یا ساحل قرار داشتند و ۱۵ درصد باقی‌مانده نزدیک به مسیرهای باستانی بودند.شواهد باستان‌شناسی کمی از این سکونت‌گاه‌های اولیه وجود دارد، اما یکی از نمونه‌های برجسته، گروبن هاوس در لوور واربانک، کستون است که در بالای محل یک ویلای رومی سابق، در مجاورت مسیر رومی-بریتانیایی در شمال داونز ساخته شده است.سرامیک‌های قرن پنجم نیز در تعدادی از مکان‌های ویلا در اطراف کنت یافت شده است که نشان‌دهنده اشغال مجدد این مکان‌ها در این دوره است. سرخپوستان کلاپویا (کالاپویا)
این مردمان از یک قوم یا یک ملت همگن نبودند بلکه از هشت گروه مستقل تشکیل شده بودند که ارتباط ایشان با استفاده از سه گویش زبانی، قابل درک همگانی، با هم به راحتی زندگی می‌کردند. این هشت گروه به سه گویش متمایز به نام‌های «کالاپویای شمالی»، «کالاپویای مرکزی» و «یونکلا» یا کالاپویای جنوبی سخن می‌گفتند. این سه گویش از خانوادهٔ زبان «په-نو-تی-انِ اورگن» به‌شمار می‌آیند. قوم گلای
گلائه (gelae) یا گلی (geli) یا گلای یا قوم گلائه قومی سکایی‌تبار می‌باشد که در جنوب غربی ساحل دریا کاسپین سکونت داشتند . گلای همان کادوسیان، یا بخشی از آنان بودند که جمعیت گیلان را تشکیل می دادند و نام خود را به "گیلان" دادند. به گزارش استرابون مورخ یونانی، اقوام گلائه و لگائه اقوامی سکایی‌تبار می‌باشند که در میان آمازون‌ها و آلبانیایی‌ها سکونت داشتند. هاستینگاس
هاستینگاس ()هاستینگاس یا هیستینگاس یا هیستینگاس یکی از قبایل بریتانیای آنگلوساکسون بود. اطلاعات زیادی در مورد آنها وجود ندارد. آنها قبل از پایان قرن هشتم در جایی که به شرق ساسکس تبدیل شد، ساکن شدند.آنها همچنین در کرونیکل آنگلوساکسون (ASC) به عنوان یک گروه خودمختار در اواخر قرن یازدهم ثبت شده بودند. پادشاهی های هفتگانه انگلستان
پادشاهی‌های هفتگانه انگلستان () نامی برای هفت پادشاهی آنگلوساکسون بریتانیا در قرن پنجم تا قرن هشتم میلادی و نهایتا تبدیل این هفت پادشاهی به چهار پادشاهی مرسیا، نورثومبریا، وسکس و آنگلیا شرقی اطلاق می‌شود. اصطلاح «هپتارکی» (از یونانی ἑπταρχία، «هپتارکیا»؛ از ἑπτά، «هپتا»: «هفت»؛ ἀρχή، «arche»: «حکومت، حکومت» و پسوند -ία، «-ia») به این دوره اشاره دارد. این سنت که هفت پادشاهی آنگلوساکسون وجود دارد، معمولاً اشاره به این هفت پادشاهی دارد: آنگلیا شرقی، اسکس، کنت، مرسیا، نورثومبریا، ساسکس و وسکس.واژه هپتارکی به قرن شانزدهم باز می گردد اما اشاره به پادشاهی های هفتگانه اولین بار توسط هنری هانتینگدون در (قرن دوازدهم) بکار رفته است. وسکس
پادشاهان وسکس همچنین برتری خود در مقاومت موفقیت‌آمیزشان در برابر تهاجم دانمارکی‌ها را به رخ دیگر آنگلوساکسون‌ها کشیدند. وایکینگ‌های دانمارکی در ۸۶۵ با ارتش بزرگ خود وارد انگلستان شدند و تمامی پادشاهی‌های آنگلوساکسونی را نابود کردند، با این حال در وسکس با مقاومت اتلرد یکم (حکومت ۸۶۵–۸۷۱) و آلفرد بزرگ (حکومت ۸۷۱–۸۹۹) روبرو شدند. آلفرد بزرگ در ۸۸۶ لندن را بازپس گرفت و از سوی تمامی انگلیسی‌هایی که به سرسپردگی به دانمارکی‌ها تمایلی نداشتند به‌عنوان ارباب کل پذیرفته شد. آنگولا
مردم آنگولا مسیحی هستند که بیش از نیمی از آن‌ها پیرو مذهب کاتولیک رومی و یک‌چهارم نیز پروتستان هستند. اکثریت مردم آنگولا از مردم سیاه‌پوست بانتو-تبار هستند که ۳۶ درصدشان به قوم اوویمبوندو، ۲۵ درصد به قوم آمبوندو و بقیه به دیگر اقوام تعلق دارند. چاکتا
قوم سرخپوست چاکتا از اقوام سرخپوست امریکاست. شمارشان به حدود ۸۲ هزار تن (۱۹۹۰) می‌رسد و امروزه در می‌سی‌سی‌پی و اکلاهما زندگی می‌کنند. چاکتاها یکی از «قبیله‌های پنجگانهٔ متمدن» بودند و زبانشان به گروه زبانی ماسکوگی تعلق داشت. دوک‌نشین ساکسونی
دوک‌نشین ساکسونی (به آلمانی: Herzogtum Sachsen) منطقهٔ سکونت ساکسون‌ها در پایان قرون وسطای آغازین بود که از ۷۷۲ میلادی و در پی سلطهٔ شارلمانی بر قبایل ساکسون طی جنگ‌های ساکسون، تشکیل و در ۸۰۴ میلادی بخشی از امپراتوری کارولنژی شد. در پی پیمان وردون در ۸۳۴، ساکسونی یکی از پنج قبیلهٔ دوک‌نشین فرانک خاوری بود؛ هاینریش مرغ‌گیر به عنوان پادشاه آلمانی انتخاب شد. وسکس
پادشاهی وسکس یا پادشاهی ساکسون غربی (به انگلیسی: "Kingdom of Wessex"، به انگلیسی باستان: "Westseaxna rīce") یکی از پادشاهی‌های آنگلو-ساکسون در جنوب‌غربی انگلستان بود که در آغاز سدهٔ ششم میلادی توسط سردیک وسکس پایه‌گذاری شد و تا سدهٔ دهم میلادی ادامه یافت و فرمانروایان آن در نهایت به پادشاهی کل انگلستان دست یافتند. تقریباً شهرستان‌های امروزی همپشایر، دورست، ویلتشایر و سامرست، سرزمین وسکس را در گذشته تشکیل می‌داده‌اند که گاهی تا شمال رود تیمز نیز ادامه می‌یافت، اما سرانجام به سمت غرب گسترش پیدا کرد و دوون و کورنوال نیز جزئی از وسکس شدند. آنگلوساکسون
زبان این مردم را زبان آنگلوساکسون یا انگلیسی باستان می‌نامند. مشهورترین پادشاه آنگلوساکسون‌ها آلفرد کبیر بود. آخرین پادشاه آنان نیز هارولد دوم بود. ویلیام فاتح در سال ۱۰۶۶ از نورماندی گذشت و هارولد دوم را سخت شکست داد. نبرد آن‌ها به نام نبرد هستینگز معروف شده‌است. پس از این شکست، مردم نورماندی همان برخورد را با آنگلوساکسون‌ها داشتند که شش سده پیش از آن آنگل‌ها، ساکسون‌ها و جوت‌ها با بریتون‌ها داشتند. ترکمن‌های افغانستان
ترکمن‌های افغانستان از شش قبیلهٔ عمدهٔ بنام‌های سالور، ساریق، ارساری، تکه ترکمن، علی ائلی، و چاودار تشکیل شده بیشتر در بالامرغاب، مروچاق عده‌ای هم در هرات و بلخ و مزار شریف بسر می‌برند. ۷۰ درصد ترکمن‌های مقیم افغانستان از قوم آرساری می‌باشند. آرساری بابا نواسهٔ سالار بابا (یکی از اسطوره‌های تاریخی ترکمن) می‌باشند. این قوم به همین اساس پایه‌گذاری شده‌است. اقوام سیکانی
سیکانی یا (Σικανοί Sikanoi) یکی از سه قوم باستانی بودند که در سیسیل می‌زیسته‌اند و در زمان فنیقی و یونانیان به استعمار آنان درآمدند، سیکانی‌ها در شرق Elymians و در غرب سیسیل ساکن بودند. نبرد هیستینگز
تا قرن ۴ میلادی، ضعف امپراتوری عظیم روم و عدم قدرت کافی این امپراتوران در کنترل و حفاظت جزیره، موجب شد که اقوام مهاجم همچون پیکت و اسکات‌ها که از سایر مناطق اروپا بودند، با استفاده از ضعف امپراتوری، به جزیره انگلستان هجوم آورده و با عقب راندن تدریجی نیروهای رومی، دست به کشتار و غارت مناطق بریتونی-رومی زدند؛ تا سرانجام در سال ۴۰۷، با خروج آخرین نیروهای روم از جنوب جزیره، ورود اقوام مهاجم به این سرزمین راحت‌تر و بدون دردسر شد با این حال بریتون‌های سلتی که در جزیره مستقر و با فرهنگ و تمدن روم آشنا شده بودند، در مقابل اقوام مهاجم مقاومت می‌کردند و مانع از دستیابی آن‌ها بر تمامی جزیره می‌شدند. اما ضعف تدریجی آن‌ها در برابر مهاجمین، سبب آغاز حملات اقوام مستقر در شمال اروپا (اسکاندیناوی) همچون آنگل‌ها، ساکسون‌ها و ژوت یا یوت‌ها شد و سرانجام در قرن ۷، این اقوام مهاجم با شیوه کاملاً متفاوت از شیوه اقوام ساکن جزیره، بر بریتانیا مسلط شدند و "حکومت هفت نفره" را شکل دادند. اما پس از حدود ۳۰۰ یا ۴۰۰ سال، این قلمروهای کوچک به هم پیوستند و یکی شدند تا بدین ترتیب به آنگلوساکسون‌ها معروف شدند. آلوسور
آلوسور یا دِگَرسور (نام علمی: Allosaurus) سرده‌ای از دایناسورهای بزرگ گوشت‌خوار از کلاد ددپایان است که بین ۱۵۵ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش در اواخر دوره ژوراسیک پسین زندگی می‌کرد. نام آلوسور به معنی «سوسمار متفاوت» می‌باشد که از دو واژه یونانی یعنی "آلوس" (ἄλλος) به معنای دیگرگون یا دیگر و "سوروس" (σαῦρος) به معنی مارمولک، گرفته شده‌است. اولین بقایای کشف شده مربوط به این دایناسور در سال ۱۸۷۷ میلادی توسط چارلز مارش توصیف شد. این دایناسور از معروف‌ترین دایناسورهای ددپا است که توجه زیادی را به خود جلب کرد و در بسیاری از فیلمها و مستندها سردسته دایناسورها بوده‌است. تانزانیا
نژاد ۹۹٪ تانزانیایی‌ها، آفریقایی و ۱٪ نیز غیر آفریقایی از جمله آسیایی (بیشتر هندی-پاکستانی)، اروپایی و عرب است. اکثر آفریقایی‌تبارهای تانزانیا از قبایل بانتو هستند. بزرگترین گروه قومی، سوکوما نام دارد که در جنوب دریاچه ویکتوریا ساکنند. دومین گروه بزرگ قومی نیاموزی است که در جنوب ناحیه سوکوماها زندگی می‌کنند و با مردم همسایگان شمالی خود (کنیا و اوگاندا) پیوندهای فرهنگی و زبانی دارند. ههه، بنا، گوگو، هایا، ماکونده، چاگا و نیاکیوسا قبایل بزرگ دیگرند که هر یک بیش از یک میلیون جمعیت دارند. از قبایل نیلی می‌توان به کوچ‌نشینان ماسایی و لو اشاره کرد که هر دو در شمار بیشتری در کشور همسایه یعنی کنیا هم زندگی می‌کنند. همچنین قبایل ساناداوه و هادزا که به زبان‌های خانواده خوسا شبیه به زبان اهالی کالاهاری صحبت می‌کنند. در سال ۱۹۹۵ جمعیت آسیایی ۵۰٬۰۰۰ نفر در سرزمین اصلی و ۴٬۰۰۰ نفر در زنگبار برآورد شد. جمعیت اعراب حدود ۷۰٬۰۰۰ نفر و اروپائی‌ها هم حدود ۱۰٬۰۰۰ برآورد می‌شود. انقلاب ژانویه ۱۹۶۴ زنگبار که به سلطه اعراب بر این جزیره پایان داد، قتل‌عام هزاران نفر از اعراب و هندی‌ها و فرار ده‌ها هزار نفر دیگر از آن‌ها را در پِی داشت. سرخپوستان کلاپویا (کالاپویا)
در حال حاضر، بسیاری از اعضای قوم کالاپویا در سازمان قبایل هم پیمان دایرهٔ بزرگ جامعهٔ اورگن که به تصویب دولت فدرال رسیده ثبت نام کرده‌اند. البته برخی از اعضای ثبت شده متعلق به سازمان قبایل هم پیمان سیلتز هستند؛ زیرا در هر دو مورد، اخلاف یک قبیله اغلب با افراد دیگر از قبایل متفقین ازدواج کرده‌اند، و به‌طور کلی جزو آمار هردو قبیله شمرده می‌شوند. بیشتر فرزندان کالاپویا در محدوده اسکان «حلقهٔ بزرگ»، واقع در شهرستان‌های یَمهیل و پُلک زندگی می‌کنند. مردم گیلک
بطلمیوس در جغرافیا بطلمیوس (کتاب ششم) کادوسی‌ها و لگائه‌ها را مشخص می‌کند و گلائه‌ها را در شمال قرار می‌دهد. بطلمیوس در جغرافیا بطلمیوس (کتاب ششم) کادوسی‌ها و لگائه‌ها را مشخص می‌کند و گلائه‌ها را در شمال قرار می‌دهد. به گزارش بطلمیوس  گلای‌ها در کنار اقوام کادوسی و دربیک‌ها در منطقه مارگیانا(غرب سپیدرود تا قفقاز) سکونت داشتند. بطلمیوس در در کتاب ۶، فصل ۲، بخش ۶ از جغرافیای خود که دربارهٔ سرزمین ماد هست می‌نویسد: کاسپی‌ها (caspi) ساکن بخش غربی نزدیک به ارمنستان هستند که در سمت پایین آنها منطقه مارگیانا قرار دارد که شامل کادوسی‌ها (cadusi)، گلای‌ها (geli) و دربیک‌ها (dribyces) می‌شود که در کنار آنها، به سمت داخل، آماریاکه‌ها (amariacae) و ماردی‌ها (mardi) قرار دارند. کردوئنه‌ها (carduchi) ساکن مناطقی هستند که در نزدیکی سرزمین کادوسی‌ها قرار دارند و ماروندائه‌ها (marundae) در سمت دریاچه مارگیانا و سپس مارگاسی‌ها (margasi) که در زیر گلای‌ها قرار دارند، پس از این پروپاتنا (propatena) به سمت آماریاکه قرار دارند و سپس ساگارتی‌ها‌ به سمت شرق کوه‌های زاگرس قرار دارند ، پس از آن سرزمین قومس (choromithrena) تا پارت ادامه می‌یابد و در شمال آن الیمایس (elymais) هست، از آنجا تا سرچمشه‌های رودخانه چرینداس (charindas) مناطقی هستند که تپوری‌ها (tapuri) ساکن هستند. ادیث وسکس
مانوسکریپت . دی ، یکی از وقایع نگاران آنگلوساکسون نوشته است: آرکانزاس
ایالت آرکانزاس از جنوب با لویزیانا، از جنوب غرب با تکزاس، از غرب با اکلاهما، از شمال با میزوری و از شرق با تنسی و میسیسیپی هم‌مرز است. اداره آمار آمریکا آرکانزاس را به عنوان یک ایالت جنوبی رده‌بندی کرده‌است و در زیرردهٔ ایالت‌های جنوب غرب مرکزی قرار داده‌است. رودخانه میسیسیپی بیشتر مرز شرقی آرکانزاس را تشکیل می‌دهد. تنها بخشی از مرز شرقی آرکانزاس با ایالت میزوری که در محدودهٔ شهرستان‌های کِلِی و گرین قرار دارد توسط رودخانه سنت فرانسیس تشکیل می‌شود. در چندین نقطهٔ از مرز شرقی ایالت رودخانهٔ میسیسیپی از محلی که به‌طور قانونی به عنوان مرز ایالتی تعیین شده تغییر مکان داده‌است. به همین دلیل مرز شرقی ایالت در بسیاری از نقاط نامشخص است. به‌طور کلی می‌توان آرکانزاس را به دو نیمه تقسیم کرد، مناطق مرتفع در شمال غرب و مناطق پست در جنوب شرق. ارتفاعات آرکانزاس شامل رشته‌کوه اوزارک و رشته‌کوه اوآچیتا بخشی از ارتفاعات داخلی جنوبی آمریکاست. مناطق کم ارتفاع جنوبی ایالت شامل جلگه ساحلی خلیج و دلتای آرکانزاس می‌باشد. آرکانزاس دارای هفت منطقهٔ طبیعی می‌باشد: رشته‌کوه اوزارک، رشته‌کوه اوآچیتا، رودخانه آرکانزاس، جلگهٔ ساحلی خلیج، کراولیز ریج و دلتای آرکانزاس به همراه «آرکانزاس مرکزی» که چندین منطقه را در بر می‌گیرد. تلینگیت
بر خلاف بسیاری قبایل بومی ساکن در ۴۸ ایالت پیوسته آمریکا واقع در جنوب کشور کانادا، که در محدوده‌های جغرافیائی تعیین شده توسط دولت فدرال بنام «رزرویشن» زندگی می‌کنند، مردم مدرن تلینگیت در آلاسکا به‌طور خاص محدود به زندگی در رزرو نیستند، این نتیجه قانون حلّ و فصل دعاوی بومیان آلاسکا (ANCSA) است که در سراسر آلاسکا شرکت‌های منطقه‌ای را با مجموعه‌های پیچیده مالکیت زمین، به جای رزروهای محدود، که توسط دولت‌های قبیله‌ای اداره می‌شوند، تأسیس کرد. شرکت مذکور در منطقه تیلینگیت، شرکت انتفاعی سیالاسکا است که به تلینگیت و مردم هایدا و همچنین به مردم تْسْیمشیان در آلاسکا خدمات می‌دهد. قوم کاسی بریتانیا
در طی حمله دوم ژولیوس سزار به بریتانیا در سال ۵۴ قبل از میلاد، به دنبال موفقیت کامل نظامی سزار و بازگرداندن پادشاه ماندوبراسیوس به قدرت، و نابود ساختن و قلع و قمع مخالفان با رومیان، که حول شخصیت کاسیبلآنوس جمع شده بودند، که کاسیبلآنوس یکی از اعضای قبیله کاسی‌ها بوده‌است. در نهایت وفاداری کامل بریتانیایی‌ها به روم مسجل شد، و همان‌طور که سزار گزارش می‌دهد فرستادگان پنج قبیله بریتانیایی، از جمله کاسی‌ها (و آنکالی‌ها، سگنتیاچی‌ها، سنیمانی‌ها و بیبروکی‌ها) برای درخواست تقاضای صلح به اردوگاه رومی رسیدند و موافقت کردند که جزئیات قلعه کاسیبلونوس را نیز برای او فاش کنند. طاووسیان
طاووسیان یک زیرخانواده از خانواده قرقاولان از راستهٔ ماکیان‌سانان است. این زیرخانواده شامل طاووس، آرگوس، قرقاول‌طاووسی، مهمیزمرغ، مرغ جنگلی (از جمله مرغ خانگی)، دراج‌ها و بلدرچین جهان قدیم است. اعتقاد بر این است که زیرخانودهٔ طاووسیان در اوایل اولیگوسن، حدود ۳۰ میلیون سال پیش، از خانوادهٔ قرقاولان (Phasianinae) جدا شده‌است. انسانیان
انسانیان، نخستینیان یا هومینید (با املای هومونید هم نوشته شده) با نام علمی "Hominidae" (انگلیسی‌شده: "Hominid"، همچنین به نام کَپی‌های بزرگ "great apes" یاد شده‌است.) یک خانوادهٔ آرایه‌شناختی است که شامل چهار سردهٔ موجود شامپانزه‌ها، گوریل‌ها، انسان‌ها و اورانگوتان‌ها است. عشای آنگلیکان
عشای آنگلیکان () یکی از مذاهب مسیحی است که از نظر شما پیروان در رتبهٔ چهارم قرار دارد. این شاخهٔ مسیحیت در سال ۱۸۶۷ میلادی در لندن (انگلستان) پایه‌گذاری شد و اکنون حدود ۸۵ میلیون نفر پیروان آن هستند. این شاخهٔ مسیحیت جزئی از کلیسای انگلستان است و مبانی آن در دکترین آنگلیکان (نوشته شده در ۱۵۷۱ میلادی) ریشه دارد. اسقف اعظم کانتربری در این مذهب نقش محوری دارد و با عنوان «اولی بین برابرها» شناخته می‌شود، اما او بر کلیساهای آنگلیکانی که خارج از کلیسای انگلستان هستند نفوذی اعمال نمی‌کند. نبرد هیستینگز
در سال ۷۹۷، آنگلوساکسون‌ها با شرایطی روبه‌رو شدند که بریتون‌ها در حدود ۳۰۰ سال پیش به آن دچار شدند. مهاجمین نورمن (یا وایکینگ‌ها) که اصالت آن‌ها به اسکاندیناوی بازمی‌گشت، حملات خود را به انگلستان به عنوان بخشی از توسعه‌طلبی خود که از روسیه تا گرینلند را در برمی‌گرفت، آغاز کردند. حملات این قوم مهاجم تا ۲۰۰ سال سواحل اروپا را آزار داد، اما در قرن ۹ میلادی، رویه این قوم از غارت و حمله به اسکان تغییر یافت و به عنوان یک ارتش بزرگ پیروز به خشکی درآمدند و به درون این سرزمین رفتند. با وجود حملات نورمن‌ها، اقوام مستقر در جزیره انگلستان، در مقابل حملات مهاجمین مقاومت کردند و حتی در مواردی موفق به دفع حملات آن‌ها شدند، اما سرانجام طی قرن ۹ میلادی، تمامی قلمروها در مقابل نورمن‌ها یا وایکینگ‌ها بجز وسکس تسلیم شدند و در زمان رئیس ایشان به نام کانوت بزرگ، نورمن موفق به حکمرانی بر تمام انگلستان شدند. با این همه ساکسون‌ها در سده نهم و دهم در مقابل نورمن‌ها مقاومت خود را ادامه دادند و بعدها پس از مرگ کانوت بزرگ توانستند شاهزاده‌ای از نژاد آنگلوساکسون، به نام ادوارد و ملقب به خستو، را دوباره به پادشاهی انگلیس برسانند.