سازهای معمول در موسیقی هاوس چیست؟
موسیقی هاوس
هاوس عموماً از سازهای ضربی سبک دیسکو و جاز استفاده می‌کند، مخصوصاً هنگام استفاده از طبل باس بر روی هر ضرب، می‌تواند شامل یک سینث‌سایزر نمایان برای خط باس، درامز الکترونیک، افکت‌های الکترونیکی و نمونه‌های فانک و پاپ و صدای خواننده با تأثیر از افکت پس‌آوایی و بازآوایی باشد .فرانسیس نیکولاس متولد ۱۹۵۵ نیویورک، یکی از مهم‌ترین چهره‌های موسیقی الکترونیک، معروف به پدر موسیقی هاوس "The Godfather of House Music" نقش بسیار مهمی را در ساخت و توسعه و مردمی کردن این ژانر از موسیقی الکترونیک در اوایل دهه ۸۰ میلادی که مرکز آن در شیکاگو بود.
سه‌نوازی
تریو برنجی (هورن ، ترومپت ، ترومبون) تریو کلارینت ، ویولون سل ، پیانو تریو کلارینت ، ویولا ، پیانو  تریو کلارینت ، ویولن ، پیانو تریو فلوت ، ویولا ، چنگ تریو هارمونیکا (سازدهنی کروماتیک ، باس هارمونیکا ، آکورد وتر) تریو هورن (هورن ، ویولن و پیانو) تریو جاز (پیانو یا گیتار ، گیتار باس، کیت درام)تریو ارگ (ارگ هاموند ، درامر ، گیتاریست جاز یا ساکسیفون) تریو پیانو (ویولن ، ویولن سل ، پیانو) تریو الکتریک (گیتار الکتریک ، گیتار باس ، کیت درام)تریو زهی (ویولن ، ویولا ، ویولن سل) موسیقی پاپ
در ایران در بیشتر جشن‌ها، میتینگ‌ها، عروسی‌ها و پارتی‌ها برخلاف دیگر نقاط جهان که از سبک تخصصی مانند هاوس و ترنس استفاده می‌شود، از سبک کلی و جامع موسیقی پاپ استفاده می‌شود. گتو هاوس
گتو هاوس ، جی-هاوس یا بوتی هاوس، زیرسبکی از سبک موسیقی شیکاگو هاوس است که از حدود سال ۱۹۹۲ به عنوان سبکی مجزا شناخته شده‌است. این سبک شامل قطعاتی است که با صداهای تولید شده بوسیلهٔ ماشین‌های درام ۸۰۸ و ۹۰۹ ساخته می‌شوند و در برخی مواقع شامل ترانه‌های صریح جنسی هستند. پراگرسیو هاوس
پراگرسیو هاوس () شاخه‌ای از موسیقی هاوس است که اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی در بریتانیا ظهور کرد و پیامد طبیعی سیر «تعالی» (progression) موسیقی هاوس در اروپا و آمریکا بود. موسیقی پراگرسیو هاوس -همچون دیگر گونه‌های پراگرسیو- بر تمایزش با موسیقی هاوسِ استاندارد و عامه‌پسند، و اولویت‌بخشی به شیوه‌های تجربی و نوجویی زیبایی‌شناسانه تأکید دارد. فانک‌استپ
از آنجا که فانک‌استپ دارای بخش‌هایی مشابه با سبک‌های گوناگونی از موسیقی هاوس، درام اند بیس و درام‌استپ است، برای مخاطبان بسیاری از سبک‌های مختلف موسیقی دارای جذابیت است. موسیقی هاوس
جشنواره‌های زیادی مانند تومارولند (تومورو لاند)، اولترا موزیک فستیوال و… در همه نقاط دنیا برگزاد می‌شود و افراد مشهور در موزیک به خصوص دی جِی‌ها آخرین آثار و شاهکارهای خود را به جهانیان نشان می‌دهند. افراد در این جشنواره‌ها پرچم کشور خود را به نشانه صلح جهانی بالای سر خود می‌برند. موسیقی هاوس
در ایران این موسیقی طرفداران زیادی که اغلب در حوزه موسیقی پاپ و ترنس مشغول هستند در جشن‌ها، عروسی‌ها و پارتی‌ها با این سبک موسیقی به شادی می‌پردازند. موسیقی تالش
از سازهای رایج در موسیقی تالشی موسیقی هاوس
موسیقی هاوس سبکی از موسیقی رقص الکترونیک است که ابتدا در دیسکوتکهای حامیان آمریکایی آفریقایی‌تبارها، آمریکایی‌های لاتین‌تبار، فرانسوی‌ها و در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی ابتدا در شیکاگو و سپس در نیویورک، نیوجرسی، دیترویت، و میامی پرطرفدار شد و سرانجام قبل از برانگیخته‌شدن در جریان اصلی موسیقی پاپ و موسیقی رقص به اروپا رسید. هاوس به شدت متأثّر از موسیقی سول و فانک برانگیخته شده در سبک دیسکو است. دسته عزاداری
نوع موسیقی که در دسته‌های عزاداری به کار می‌رود، شامل نوحه‌های محزونی است که غالباً در ریتم‌های یک‌ضربی یا سه ضربی، و در دستگاه همایون یا چهارگاه اجرا می‌شوند. سازهای اولیه‌ای که در این موسیقی به کار گرفته می‌شده شامل دف، دمام و سنج بوده که در گذشت زمان، برخی از این سازها جای خود را به سازهای کوبه‌ای غربی نظیر طبل داده‌اند. موسیقی شمال استان همدان
بسیاری از مقامهای محلی این ناحیه حالت آوازی-ضربی دارد؛ چنان‌که شاید نتوان در اجرای آن‌ها به سهولت سازهای ضربی به کار برد؛ از این رو به ندرت در کنار چوگور یا کمانچه محلی، سازهایی همچون دایره می‌نوازند. همچنین گروه نوازی نیز در میان نوازندگان محلی همدان چندان رایج نیست. این ویژگی در میان عاشیقهای آذربایجان غربی، اوزانهای ترکیه و شاهسونهای قم، همچنین بخشیهای شمال خراسان و باغشی‌های ترکمن مشترک است؛ البته دونوازی به شکل چوگور و بالابان یاکمانچه و چوگور کمابیش متداول بوده‌است؛ اما گروه نوازی چند چوگور با هم یا با سازهای دیگر اصلاً مرسوم نیست. در توضیح تمایل نوازنده‌ها به تکنوازی یا عدم کاربرد سازهای ضربی، می‌توان گفت که اکثر نغمات محلی، ریتم منظم ندارند و در نواختن یک مقام، گاه از میزانهای مختلف استفاده می‌شود و تعدادی از مقامها نیز اساساً ضربی نیست. از سوی دیگر، متداول‌ترین کاربرد این موسیقی، در نقل داستان بوده‌است که عاشیقها به مناسبت حال و هوای مجلس و اقتضای داستان پردازی خود، از نغمه‌ها و مقامها و ریتمهای مختلف استفاده می‌کند؛ در حالی که کاربرد هم‌نوازی، اغلب در اجرای تصنیف است و در موسیقی ترکی منطقة همدان، تعداد تصانیف، اندک است. هیپ هاوس
هیپ هاوس که با نام‌های رپ هاوس یا هاوس رپ نیز شناخته می‌شود، یک سبک موسیقی است که از ترکیب عناصری از سبک‌های هاوس و هیپ هاپ شکل گرفته‌است. موسیقی محلی و پاپ آشوری
اخیراً، موسیقی پایکوبی آشوری ضرباهنگی شبیه به موسیقی جامائیکا دارد. تکنوازی در موسیقی آشوری رایج است. سازبندی شامل سازهای شستی‌دار و طبل‌های الکترونیکی است. همچنین در موسیقی آکوستیک و ارکسترال از سازهای غربی مانند تار، پیانو، ساکسیفون و ویولن نیز استفاده می‌شود. موزه مردم‌شناسی قوچان
آهنگری یکی از مشاغل تاریخی در همی جوامع انسانی به‌شمار می‌رود. کشف فلز آهن و نحوه استفاده از آن انقلابی در سرنوشت انسان‌ها قلمداد شد. آهنگر خانه، مادر ساخت و تولید ابزار اولیه بشر محسوب می‌شدند. در این اماکن صنعتگر آهنگر انواع مصنوعات آهنی نظیری بیل، کلنگ، تیشه، میخ، گاو آهن، چهار شاخ، چاقو، زنجیر، چهار شاخ انبر، و قیچی‌های گوناگون را می‌سازد. ابزار و وسایلی که در آهنگری مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارتند از: انبر زغال بردار، انبر کج، انبردشت، پتک، قلم، سندان سوهان، و گوره‌های سنتی که با استفاده از انبانی چرمی که تولیدکننده دم و بازدم است و باعث گداخته شدن زغال می‌شود کار می‌کند. شاهنشاهی هخامنشی
به‌طوری‌که از منابع متأخر بر می‌آید، موسیقی در ایران باستان هنری ظریف و به کمال بود، و قواعد آن از نظر دقت با «کُنترپوان» غربی قابل قیاس است. ظاهراً رایج‌ترین ساز در دربار چنگ بوده‌است. شواهد دیگری نیز مبنی بر استفاده از رباب، بربط، تنبور، قانون، نی و نیز دف و دهل موجود است. در دوره هخامنشیان به استادان موسیقی در دربار احترام بسیار گذاشته می‌شد. به‌طوری‌که اینان در میان ملازمان دربار از بلند پایگان بودند. خوانندگان و نوازندگان به سه طبقه تقسیم می‌شدند. هیچ خواننده‌ای نمی‌توانست با نوازنده‌ای بخواند که در طبقهٔ او نبود. اگر شاهنشاه ضیافتی می‌داد، در سکوتی که نفس‌های مهمانان در سینه‌ها حبس بود، پرده‌ای که پادشاه را از چشم درباریان او پنهان نگه می‌داشت کنار می‌رفت. سپس رئیس تشریفات که عنوان پر معنی «شادباش» را داشت، استاد آواز را به خواندن ترانه‌ای معین ندا می‌داد یا از یکی از نوازندگان دربار می‌خواست تا قطعه‌ای را که با دقت گزیده شده‌است بنوازد. کوس (ساز)
کوس یکی از سازهای عمده نظامی قدیم ایران بوده‌است. کلمه کوس به معنی فرو کوفتن است و در زبان فارسی به صورت مصدر هم بکار برده شده است "کوستن" به معنی کوفتن و زدن است. در کتاب‌های لغت آن را به طور اجمال به دهل و طَبل و نقارهٔ بزرگ تعریف کرده‌اند ولی تفاوتش با سازهای دیگر ضربی این بوده که بدنهٔ آن به شکل کاسه یا نیم کاسه بوده‌است. این آلت ضربی عظیم را معمولاً روی شتر یا فیل می‌بستند و می‌نواختند. کوس بزرگ‌ترین ساز از خانوادهٔ آلات موسیقی کوبه‌ای است که در ساختمان آن پوست بکار رفته‌است. این ساز تشکیل می‌شود از کاسه‌ای بزرگ از روی و مس که بر دهانهٔ آن پوست خام گاومیش یا گاو برکشیده‌اند. تمبوره
تمبوره یا تمبورک یکی از سازهای متداول در بلوچستان است. ارتفاع آن تقریباً یک متر است که دارای سه سیم می‌باشد و در قسمت پایین دارای کاسه‌ای است که دَب نامیده می‌شود. روی دَب اشکال زیبایی منقوش است در قسمت بالای آن سه میخ (گوشک) تنظیم‌کننده وجود دارد که "گروهک" نام دارد. به عقیده برخی این وسیله در خارج نمودن ارواح از تن بیمار نقش مؤثری دارد. تمبوره خیلی شبیه عود است و آن را با انگشت می‌نوازند. گیتار آکوستیک
در ظاهر گیتار آکوستیک شبیه به گیتار کلاسیک است. اما سیمهای این گیتار فلزی است و کاسه صدای آن بزرگتر از گیتار کلاسیک می‌باشد. به همین دلیل صدای گیتار آکوستیک دارای یک زنگ خاص است و به دلیل همین طنین زنگدار بیشتر در آهنگ‌های بلوز، کانتری، فولک و راک به کار می‌رود. اسید تکنو
اسید تکنو (که در برخی مواقع تنها با نام «اسید» شناخته می‌شود) یکی از سبک‌های موسیقی تکنو است که از موسیقی اسید هاوس رایج در شیکاگو در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ جدا شده و توسعه یافته‌است. صداهای گوشخراش تولیدشده با سینث‌سایزر که در این سبک استفاده می‌شوند، با استفاده از سازها و دستگاه‌هایی که غالباً توسط شرکت رولند تولید شده‌اند، مانند اس‌اچ-۱۰۱ و تی‌بی-۳۰۳ برای صدای بیس و لید، و تی‌آر-۷۰۷، تی‌ار-۸۰۸ و تی‌آر-۹۰۹ برای پرکاشن و سازهای ضربی، ساخته می‌شوند. واژهٔ "اسید" در واقع به صدای تولید شده توسط سینث‌سایزر ۳۰۳، یا هر سینث‌سایزر دیگری که برای شبیه‌سازی صدای منحصر به فرد آن طراحی شده‌است، اشاره دارد. در حالی که سازهای الکترونیک مدرن دارای حافظه برای ذخیره‌سازی بانک‌های صدا و افکت‌های مختلف هستند، این دستگاه‌ها باید به صورت دستی و با استفاده از ادوات روی دستگاه تنظیم می‌شدند. صدای اسیدی به کار رفته در سبک اسید تکنو، با تنظیم مؤلفه‌های مختلف بر روی پارامترهای افراطی و بیش از اندازه، یا با تکنیک دستکاری همزمان آن‌ها هنگام ضبط اثر، که به اصطلاح "توییک کردن" نامیده می‌شود، به دست می‌آمدند. کوس (ساز)
در اعصار مختلف و مواضع گوناگون کوس از لحاظ جنس کاسه و پوست و کوبه تغییر کرده‌است ولی درهمه حال ساختمان ظاهری آن یکسان مانده‌است. گاه کاسهٔ آن را از روی ساخته و آن را کوس رویین نام نهاده‌اند و گاهی کاسه را از طلا ساخته و دربارگاه سلاطین نواخته و نامش را کوس زرین نام نهاده اند. در میان آلات موسیقی رزمی این ساز اعتبار و حرمت بیشتری داشته و چنان که پیداست هر فرماندهی یا هر امیری بی‌اجازه حق داشتن کوس و نواختن آن را در محیط فرماندهی یا سراپرده خویشتن نداشته‌است. موسیقی کردی
سازهای رایج و اصیل در موسیقی کردی به شرح زیر می‌باشد: موسیقی بلوچی
موسیقی بلوچستان را می‌توان با توجه به فرم و محتوا و ترکیب بندی سازها به انواع مختلف تقسیم کرد. رایج‌ترین و عامیانه‌ترین نوع موسیقی در کل بلوچستان سوت است که نازینک هم گفته می‌شود. مضامین اشعار در سوت، اغلب وصف طبیعت و یار و دیار و دل تنگی است. می‌توان گفت اغلب قطعاتی از موسیقی بلوچی که در رسانه‌ها پخش می‌شود، سوت است. چون تا حدود زیادی شادتر و عامیانه تر از انواع موسیقی دیگر است. از موسیقی دانان مطرح معاصر می‌توان به پیربخش صاحبداد، فیض محمد بلوچ، دین محمد زنگشاهی و براهیم آسکانی اشاره کرد. بیشتر سازهای موسیقی بلوچی اعم از زهی و کوبه ای و بادی در موسیقی سوت کاربرد دارند. سرود، بنجو، رباب، تنبیرگ، دونلی، نل، دهلک، کوزگ و کنجری. این موسیقی با نام‌های دیگری چون حماسی و شروندی هم شناخته می‌شود، قلب تپنده موسیقی بلوچستان است. شعرهایی که در این موسیقی خوانده می‌شود و زهیروگ‌هایی که نواخته می‌شود، شناسنامه موسیقی و فرهنگ بلوچی هستند. یکی از مهم‌ترین دلایل اهمیت موسیقی شاعری این است که مضامین و محتوای اشعار و کلام آن بسیار گسترده‌است. داستان‌های حماسی، عاشقانه، مذهبی، قومی، جنگی، پندآموز و غیره. در موسیقی شاعری تنها دو ساز مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ «سرود» و «تنبیرگ». این موسیقی در خیلی از مناطق بلوچستان رواج دارد اما در شمال بلوچستان (منطقه سرحد) کمتر به چشم می‌خورد. ذکرهای گواتی را برای افرادی می‌نوازند که دچار جن زدگی و باد شده‌اند. اصولاً وقتی این افراد دچار اختلالات می‌شوند و دکتر و درمان‌های پزشکی افاقه نمی‌کند، رو به خلیفه می‌آورند. خلیفه شخص اول مراسم گواتی است و از طریق ذکر و ریاضت و کار خیر با مسائل باد و جن و پری آشناست. وی با دیدن بیمار متوجه درجه وخامت بیماری او می‌شود. این غزل‌ها و ترکیب بندی سازهایش، خاص روستاهای اطراف سراوان در شرق بلوچستان ایران است. سازهایشان رباب و تنبیرگ است که در دو دهه اخیر، بنجو هم به حلقه ذکرشان اضافه شده؛ اما کماکان از دهلک در ذکرهای اصیلشان استفاده نمی‌کنند. شیوه اجرای غزل‌ها بدین گونه است که نفر اصلی غزل را می‌خواند و بقیه افراد در حلقه ذکر، سربند اصلی غزل را تکرار می‌کنند. ذکرهای این درویشان و ملنگ‌ها بسیار پرشور و وجد است و از سر شب شروع و دقایقی قبل از نماز صبح تمام می‌شود. غزل‌ها از مولانا، حافظ، شیخ عبدالقادر جیلانی، حضرت قلندر، صاحب عبدالرئوف، سیدنبی بخش و غیره است. ذکرهای دروایش قادری جنوب بلوچستان است که با دف‌های بزرگ و کوچک همراهی می‌شود. به دف‌های بزرگ سما و به دف‌های کوچک کسل گفته می‌شود. در حلقه ذکر، خلیفه مریدان حضور دارند. خلیفه ذکر اصلی را می‌خواند و سما را می‌نوازد و مریدان جواب ذکر می‌گویند و سما می‌نوازند. مجلس با ذکر خدا و حضرت رسول شروع می‌شود، پس از آن، ذکرهای حضرت غوث الاعظم شیخ عبدالقادر جیلانی، حضرت قلندر، سیداحمد رفاعی را می‌خوانند. دف‌های مورد استفاده برخلاف دف‌های رایج در مناطق دیگر، زنجیر ندارد و پوست ضخیمی هم روی آن بسته می‌شود و عموماً نقش‌هایی با حنا روی آنها می‌زنند. لازم به ذکر و تأکید است که اساس و بنیان تمامی موسیقی بلوچستان بر پایه زهیروگ و لیکو استوار است و نمی‌توان آنها را یک نوعی از موسیقی به حساب آورد. زهیروگ به معنای دل تنگی هست، مثلاً وقتی مادری فرزندش را از دست می‌دهد یا از او دور است، در فراقش زهیروگ می‌خواند. لیکو و زهیروگ مقام‌های آوازی و سازی هستند که به صورت متر آزاد اجرا می‌شوند. از زهیروگ‌ها و لیکوها می‌توان به سیم، دشتیاری، اشرف درا، زامرانی، دلگانی، سرحدی، بیاک رمی، بشگرد، سلات، کوردی، جدگالی و سوسالی اشاره کرد.این ساز شبیه به قیچک سیستانی بوده با این تفاوت که کاسه‌ای به بزرگی کاسه تار و دسته‌ای کوتاه دارد. نام دیگر قیچک سرود یا سروز است. به قیچک نواز، سرودی می‌گویند. این ساز شبیه کمانچه است با این تفاوت که کاسه‌ای به بزرگی کاسه تار و دسته‌ای کوتاه دارد. هنگام نواختن روی زانو یا زمین قرار می‌گیرد و آرشه یا کمانک به‌طور افقی با سیم‌ها تماس دارد. قیچک را معمولاً در بلوچستان می‌سازند، طنین خوشایندی دارد و در آهنگ‌های بلوچی یکه‌تاز میدان است. صدای آن وسعت زیادی دارد به همین دلیل به عنوان مناسب‌ترین ساز برای اجرای موسیقی‌های شاد و غم‌انگیز انتخاب می‌شود. از نظر کارکرد و قدرت اجرای آهنگ‌های مختلف می‌توان قیچک را با ویلن مقایسه کرد. موسیقی قطر
سازهای کوبه‌ای دارای بیشترین محبوبیت در موسیقی محلی قطری هستند. "گله" که یک کوزهٔ گلی بلند است، عموماً توسط ماهیگیران صیاد مروارید به‌عنوان یک ساز موسیقی مورد استفاده قرار می‌گرفت. لیوان‌های حلبی نوشیدنی که با نام "توس" یا "تسات" شناخته می‌شدند نیز معمولاً در ترکیب با طبل، که یک ساز کوبه‌ای بلند بود و بواسطهٔ ضربه زدن با یک چوب نواخته می‌شد، استفاده می‌شدند. موسیقی شوشتری
تار، نی‌جفته، تنبک، دف، داره (دایره)، سرنای کوچک و دهل از مرسوم‌ترین سازهای مورد استفاده در موسیقی شوشتری هستند. مردم بلوچ
۱-"قیچک":به بلوچی ساز سرود گفته می‌شود تنها ساز زهی آرشه‌ای است. کاسه طنین آن شبیه به لنگر کشتی است که وارونه شده باشد. دو سوراخ صوتی بزرگ روی کاسه طنین و در قسمت فوقانی آن وجود دارد. قسمت تحتانی کاسه طنین که نیم دایره کوچکی را تشکیل می‌دهد پوست دارد. این دو قسمت به وسیله دو فرورفتگی بیضی شکل در دو طرف بدنه طنین مشخصا از هم جدا هستند. خرک روی قسمت تحتانی کاسه طنین، کج قرار دارد. به این ساز منگوله‌هایی نیز برای تزیین آویزان می‌کنند. سیم‌های قیچک با آرشه‌ای به نام «کمانک» نواخته می‌شود که موهای دم اسب است. قیچک و کمانک از چوب پرینک ساخته می‌ش"ودساز و سرود در بلوچستان کیفیت‌های متفاوتی دارد از جمله اینکه شیوه نواختن موسیقی «سرحد» با شیوه نوازندگی منطقه «مکران» در جنوب بلوچستان متفاوت است و حتی یکی از سیم‌های ساز «قیچک» در منطقه «مکران» بیشتر از سازهای «قیچک» در منطقه سرحد است." الکترو هاوس
الکترو هاوس یکی از زیرسبک‌های موسیقی هاوس است که از موسیقی دههٔ ۱۹۸۰ تأثیر پذیرفته است. الکترو هاوس امروزه یکی از محبوب‌ترین شاخه‌های موسیقی رقص الکترونیک است و بسیاری از برترین دی‌جی‌های جهان، همچون دیوید گتا، ددماوس، و تییستو در این سبک فعّالیّت می‌کنند. بیس (ساز)
بیس به مجموعهٔ سازهایی می‌گویند که صدایی در محدوده صوتی بیس تولید می‌کنند. از جملهٔ سازهای بیس می‌توان به کنترباس، گیتار بیس و طبل بزرگ اشاره کرد. کوارتت
در قرن ۲۰ موسیقی پاپ غربی اصطلاح کوارتت آوازی معمولاً در مورد چهار خواننده همجنس (هر چهار خواننده زن یا هر چهار نفر مرد) به کار می‌رود. ترکیب کوارتت در موسیقی پاپ و راک بسیار معمول است. یک ترکیب بندی استاندارد کوارتت در موسیقی پاپ و راک از دو گیتار الکتریک، یک گیتار باس و درام است. گاهی نیز به جای گیتار الکتریک دوم از سازهای کیبوردی مانند ارگان، پیانو وسینث‌سایزر استفاده می‌شود. موسیقی نظامی
سازهایی که به‌طور معمول در موسیقی نظامی استفاده می‌شوند، شامل ۳ گروه زیر می‌باشند: از سازهای دیگر نیز در کنار ۳ گروه اصلی بالا ممکن است در ساخت قطعات نظامی توسط آهنگساز استفاده شود.در اجرای موسیقی نظامی اگر فقط از گروه «سازهای بادی برنجی» استفاده شود به آن «فانفار (به ایتالیایی: Fanfara)» یا «موسیقی کِلرُن (Clarion)» گفته می‌شود. تنبور
امروزه مبنای صداهای موسیقی در سازها نت دوی دیاپازن است که سازهای شاخص موسیقی ایرانی نیز از آن تبعیت نموده‌اند؛ مثلاً اکثر نوازندگان تار، دست باز یا مطابق دو سیم اول که سیم‌های اصلی تارند را برابر با نت یاد شده می‌گیرند. همین امر باعث شده‌است که صدای سازهای ایرانی به دلیل مبالغه در زیر شدن از اعتدال خارج گشته و صداها اکثراً خشک و بدون طنین شده و از حالت اصلی خود خارج گشته‌است. در گذشته مبنای صداهای موسیقی نت لا بوده‌است چه در موسیقی ایرانی و چه در موسقی جهانی. این امر تاکنون در تنبور مراعات گردیده یعنی دست باز یا مطابق دو سیم اول که سیم‌های اصلی تنبورند، معمولاً برابر است با نت لا؛ یعنی یک و نیم پرده بم‌تر از مبنای امروزی کوک می‌شوند. خانه-I
خانه-I از نوع خانه‌های محلی انگلیسی و سنتی قرن هفدهم مانند «خانه هال و پارلور» و «خانه سنترال پسیج» توسعه یافته. این خانه اوایل در ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس وایالت‌های جنوبی آمریکا یک فرم خانه مشهور شد؛ ولی می‌توان آن را در سراسر اکثر کشوردر مناطقی که در میانه قرن نوزدهم مقرر شدند، یافت مخصوصاً درسرزمین میانی شامل بوم‌های مختلف، منطقه‌ای در میانهٔ پنسیلوانیا و تقریباً موازی بین۷۰ ایالت میان اهایو، ایندیانا و ایلینوی (یا نزدیک به جادهٔ ملی قدیم). به طورکلی خانه های-I شیروانی‌هایی در کناره‌ها دارد که حداقل طول آن‌ها به اندازه ۲ اتاق، عمق آن به اندازه یک اتاق و ارتفاع آن به اندازه ۲ طبقه کامل است. آن‌ها همچنین معمولاً برای آشپزخانه یا فضاهای اضافه وجه عقبی یا ال دارند. نمای جلویی خانه- I نزدیک به متقارن است و آنها با مصالحی شامل الوار، قاب‌های چوبی، آجر یا سنگ ساخته شده بودند. وایکینگ متال
وایکینگ متال سبک موسیقی پُر سر و صدا، بی‌نظمی است که بیشتر اوقات با ملودی‌های غمگین کیبورد همراه می‌شود. «آواهای حماسی» جزو ملزومات این گونهٔ موسیقی به‌شمار می‌رود و گروه‌های وایکینگ معمولاً رویکردی هجوآمیز در استفاده از کیبورد دارند. در موسیقی گروه‌های وایکینگ-مانند گروه‌های فولک متال استفاده از سازهای آکوستیک و بعضی آلات موسیقی غیر متداول در موسیقی هوی متال هم رواج دارد. کمانچه
در حال حاضر کوک اصلی و رایج کمانچه می لا ر سل که همان کوک ویلن است، می‌باشد. از جمله می‌توان به کوک‌های رِ لا رِ سل (برای دستگاه نوا) می لا رِ لا (برای دستگاه ماهور) و می لا می لا (برای دستگاه همایون، آواز اصفهان، دستگاه چهارگاه، دستگاه ماهور و دستگاه راست‌پنجگاه) و رلارلا (برای کوک لری)اشاره کرد. سازهای زهی آرشه‌ای
سازهایی مانند ویلون، ویولا و ویلونسل از این دسته هستند. این دسته سازها عامل ایجاد صوت سیم یا زه هست و آرشه ای که با کشیده شدن، سیم را مرتعش شده و تولید صوت می‌کند. در این دسته از سازها تکنیکی وجود دارد به نام پیتزیکاتو که با انگشتان دست سیم مرتعش می‌شود اما این یکی از تکنیک‌های این سازها است بنابرین در این مورد شبیه به سازهای زهی زخمه ای می‌مانند. موسیقی شمال استان همدان
عاشیقهای همدان از دیرباز در زنده نگاه داشتن موسیقی بومی این ناحیه کوشیده‌اند. ساز اصلی عاشیقها چوگور است که بازمانده ساز کهن «چونگور» است. تعدادی انگشت شمار نیز در نواختن کمانچه مهارت دارند و در دهه‌های اخیر تعدادی نیز به نواختن تار فارسی و ویولون روی آورده‌اند. بالابان و نی فلزی نیز کمابیش در میان نوازندگان محلی رایج بوده‌است. فیوچر هاوس
فیوچر هاوس () سبکی از موسیقی هاوس است که در دههٔ ۲۰۱۰ میلادی ظهور کرد. این سبک حاصل ادغام سبک‌های دیپ هاوس و یوکی گاراژ و تلفیقی از عناصر و تکنیک‌های دیگر از سایر سبک‌ها موسیقی رقص الکترونیک است. موسیقی در یونان
لیرای کرتی (Cretan lyra) ساز اصلی بومی در جزیره کرت است. این ساز سه کمانه ای شبیه به لیرای بیزانس است و بیشتر زمان‌ها همراه با لائوتو (که شبیه عود و لوت است)، گیتار، ویولن و ماندولین (کرتی) نواخته می‌شود. نیکوس زیلوریس، پسرانتونیس (آنتونیس زیلوریس)، تاناسیس اسکوردالوس، کوستاس موونداکیس، راس دالی، نیکوس زویداکیس و واسیلیس اسکولاس از نامدارترین نوازندگان لورا هستند. از ویولن نیز در موسیقی کرت استفاده می‌شود. نامدارترین نوازنده ویولن آنتونیس مارتساکیس است که رقصنده نیز هست. گروه آوازی دامور
قطعات گروه منتخبی از موسیقی سازی و آوازی است که در شاخه‌های کلاسیک، جَز، محلی و پاپ اجرا می‌شوند. این قطعات که در گستره‌های مختلف صدایی به صورت پولی فونی (چندصدایی) برای خوانندگان تنظیم شده، همراه با افکت‌های صوتی و تقلید سازهای مختلف مانند درامز، گیتارباس، ترومپت، نی، دودوک و غیره، بدون همراهی ساز (A'capella) می‌باشد. با این نوع تنظیم مخاطب می‌تواند موسیقی سازی را توسط حنجره این گروه بشنود. موزیکالیته، کیفیت مطلوب اجرایی، ارتباط با مخاطب و جذب آن و همچنین بازنگری آثار ماندگار تاریخ موسیقی ایران و جهان با رویکردی نوین مهمترین اهداف این گروه را تشکیل می‌دهند. هنر ایرانی
ظرف‌های سیمین و زرین ایران باستان در دوره هخامنشیان بی‌نظیرند. در میان ظرف‌های فلزی هخامنشیان به وفور به دسته‌های زینتی پر نقش و نگاری برمی‌خوریم به شکل قوچ کوهی. این نماد خورنه هستند. در تصویرهای تخت جمشید به عطردان‌های رخامی، عود سوزهای زرین، سطل زرین کندر، و حوله‌های ظریف کتان در دست جامه دار و خواجگان شاهنشاه برمی‌خوریم. در زمان هخامنشیان حتی قالی بافی هم ارج و قرب بسیار داشت. به‌طوری‌که از منابع متأخر بر می‌آید، موسیقی در ایران باستان هنری ظریف و به کمال بود، و قواعد آن از نظر دقت قابل قیاس است با «کُنترپوان» غربی. ظاهراً رایج‌ترین ساز در دربار چنگ بوده‌است. شواهد دیگری نیز مبنی بر استفاده از رباب، بربط، تنبور، قانون، نی و نیز دف و دهل موجود است. در دوره هخامنشیان به استادان موسیقی در دربار احترام بسیار گذاشته می‌شد. به‌طوری‌که اینان در میان ملازمان دربار از بلند پایگان بودند. خوانندگان و نوازندگان به سه طبقه تقسیم می‌شدند. هیچ خواننده‌ای نمی‌توانست با نوازنده‌ای بخواند که در طبقهٔ او نبود. اگر شاهنشاه ضیافتی می‌داد، در سکوتی که نفس‌های مهمانان در سینه‌ها حبس بود، پرده‌ای که پادشاه را از چشم درباریان او پنهان نگه می‌داشت کنار می‌رفت. سپس رئیس تشریفات که عنوان پر معنی «شادباش» را داشت، استاد آواز را به خواندن ترانه‌ای معین ندا می‌داد یا از یکی از نوازندگان دربار می‌خواست تا قطعه‌ای را که با دقت گزیده شده‌است بنوازد. هنر هخامنشی نماد تمام هنرهای جهان باستان بود، و طرح و هدف‌ها و هویت آن خرجی بود، و اجزاء آن از هنرهای مردم باتجربه جهان کهن یعنی آشوریان، مصریان، اوراتوئیان، بابلیان، لودیان، ایونیان، هندوان، سکائیان و غیره گرفته شده بود. غرفه خوراکی
غرفه‌های غذافروشی عمدتاً غذاهای کم ارزش (هله هوله) ارائهی می‌دهند. در سالن‌های سینما، آب نبات، پاپ کورن و نوشابه رایج‌ترین مواد هستند. غرفه‌های بزرگتر در استادیوم ها، پارک‌های تفریحی و سینماهای جدید، تسهیلاتی برای فروش محدود غذاهای فوری از جمله کباب گریل و غذاهای گرم (همبرگر، سیب زمینی سرخ کرده، پیتزا، سوسیس، کورن داگها، ناچو، چوب شور و چورو) دارند. همچنین این غرف‌ها، برای ذخیره دسرهای سرد (مخروط برف و بستنی) تسهیلاتی دارند. استادیوم‌های ورزشی و کنسرت‌های موسیقی راک فروش آبجو و دیگر مشروبات الکلی با درصد کم را انجام می‌دهند. تماشاگران ناآرام ممکن است بطری پرتاب کنند؛ بنابراین از ظروف پلاستیکی به جای شیشه برای جلوگیری از پرتاب از سوی تماشاگران، استفاده می‌شود. مکانهای تفریحی مانند کنسرت سمفونی و خانه اپرا نوشیدنی الکلی، قهوه، چای، دسر پخته و شیرینی هم ارائه می‌دهند. موسیقی
نی از قدیمی‌ترین این نوع است و شامل یک لوله استوانه‌ای از جنس نی بوده که دارای هفت بند و شش گره‌است. نی از دسته سازهای محلی است و تقریباً در تمام نقاط ایران معمول و رایج است. موسیقی ترکیه
سازهای رایج در بین ترکها نیز بسیار متنوع است و انواع سازهای زهی همچون چگور، دوتار، رباب، تامدیر، قیچک، باغلاما و سازهای بادی همچون بالابان، سرنا، توتک و برخی سازهای کوبه‌ای را در بر می‌گیرد. مینیمال تکنو
سرعت متوسط یک آهنگ مینیمال تکنو بین ۱۲۵ تا ۱۳۰ ضربه در دقیقه است. ریچی هاوتین ۱۲۸ ضربه در دقیقه را به عنوان سرعت عالی پیشنهاد می‌کند. در اوایل صحنهٔ مینیمال تکنو، بیشتر آهنگ‌ها حول یک درام‌ساز یا ساخته می‌شدند. هر دو هنوز اغلب در آهنگ‌های مینیمال تکنوی امروزی استفاده می‌شوند. بر خلاف مینیمال هاوس، تکنو مینیمال کمتر آفریقا-محور است و بیشتر بر فرکانس‌های میانه تمرکز می‌کند تا باس‌های عمیق. فولک متال
از مشخصه‌های بارز فولک متال تنوع این گونهٔ موسیقی است و گروه‌های مختلف این ژانر هرکدام به سبک و سیاق خودشان ترکیب‌هایی متنوع از هوی متال و موسیقی فولک را ارائه می‌کنند. گسترهٔ وسیعی از سازهای موسیقی عامیانه توسط گروه‌هایی که در برخی موارد بیش از ۶ عضو برای نواختن قطعه‌ها دارند مورد استفاده قرار می‌گیرند. در این میان گروه‌هایی هم هستند که به‌جای به‌کار گرفتن نوازندگان متعدد از کیبورد برای شبیه‌سازی نوای سازهای آکوستیک استفاده می‌کنند. در متن آهنگ‌های فولک متال اغلب به مضامینی مانند باورهای پیشا ترسایی(مسیحی)، طبیعت، خیال‌پردازی، اساطیر و تاریخ پرداخته می‌شود. موسیقی هوی متال
گروه‌های متال بیشتر اوقات از یک درامر، یک بیسیست، یک نوازنده گیتار ریتم، یک نوازنده گیتار لید (تک‌نواز) و یک خواننده که ممکن است نوازنده هم باشد تشکیل شده‌است. در برخی از زیرشاخه‌های هوی متال از کیبورد نیز استفاده می‌شود. گروه‌های هوی متال اولیه بیشتر از ارگ‌های هاموند استفاده می‌کردند که بعدها سینتی‌سایزر جایگزین آن شد. با این وجود گیتار بیشتر اوقات عنصر اصلی هوی‌متال است. از تغییر صدای گیتار برای ایجاد یک صدای قوی‌تر و 'سنگین' استفاده می‌شود. با گذشت زمان تک‌نوازی‌ها و ریف‌های ظریف‌تر بخش اعظم «موسیقی هوی‌متال» را تشکیل داد. نوازندگان گیتار از تپینگ، سویپ پیکینگ و دیگر تکنیک‌های پیشرفته برای نواختن سریع استفاده کردند. همچنین با توسعه فناوری، روش‌های جدیدی برای تغییر صدای گیتار به وجود آمد. نوا (دستگاه موسیقی)
دستگاه نوا شامل چندین گوشه است که در مایهٔ نوا نیستند. از این رو، در این دستگاه فرود به مایهٔ اصلی به کرات شنیده می‌شود. در فرود معمولاً از درجات دوم و سوم زیر نت پایه استفاده می‌شود و بر نت پایهٔ دستگاه نیز تأکید زیاد می‌شود. به‌طور خاص، در فرود نوا جهشی از درجهٔ چهارم به نت پایه اجرا می‌شود که به «بال کبوتر» مشهور است. همین الگو در فرودِ دستگاه شور نیز رایج است. هارپسیکورد
هارپسیکورد یا چمبالو یا کلاوسن یکی از سازهای کلاویه‌دار است. ساز کلاوسن از مهمترین ساز‌های دوره‌ی باروک محسوب می‌شود که به طور بسیار معمول در گروه همراهی‌کننده باس شماره‌دار را می‌نواخت. مهمترین آهنگسازانی که از این ساز بسیار بهره برده‌اند میتوان به ژان-باتیست لولی، ژان فیلیپ رامو، فرانسوا کوپرن، یوهان سباستین باخ و ... اشاره کرد.  شکل ظاهریِ هارپسیکورد تقریباً شبیه پیانو است، اما شیوهٔ ایجاد صدا در این دو ساز با هم تفاوت‌هایی دارد؛ در هارپسیکورد، با فشردن کلاویه‌ها و حرکت اجزای یک سیستم مکانیکی متصل به آن‌ها، زائده‌های کوچک (مضراب مانند) سیم‌ها را به ارتعاش درمی‌آورَد و صدا ایجاد می‌شود. ساشا (دی‌جی)
ساشا با تأثیر گرفتن از حال و هوای "The Haçienda" در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، کار خود را با تهیّهٔ موسیقی در سبک اسید هاوس شروع کرد، سبکی خشن و در عین حال قابل رقص. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، او سبک خود را به گونه‌ای تاریک‌تر از موسیقی هاوس اروپایی تغییر داد. هرچند زمانی که در شلی اقامت داشت، او شروع به اکسپریمنت موسیقی هاوس آمریکایی کرد. هنگامی که او به رنسانس رفت، سلیقه و سبک موسیقی‌اش بازهم توسعه و بهبود پیدا کرد، و او شروع به کار با موسیقی الکترونیک و در عین حال متمایل به پاپ هنرمندانی همچون موبی، اسپوکی، و لفتفیلد کرد. دوّمین محصول همکاری ساشا و دیگوید، یعنی "Northern Exposure" که در سال ۱۹۹۷ به بازار عرضه شد را با نام "اپیک هاوس" (هاوس حماسی) توصیف می‌کنند. آثار متعاقب ساشا، عموماً با الهام از حال و هوای فضایی و اتمسفریک موسیقی "ترنس هاوس" هنرمندانی چون سون وات، مت دیری، تیلت، و آرمین ون بورن ساخته شدند. همچنین در ئی‌پی ایکس‌پندر و آلبوم‌های میکس مربوط به اواخر دههٔ ۱۹۹۰ او، ردّ پایی از گونه‌ای ریتمیک و بیس‌دار از موسیقی پراگرسیو هاوس به چشم می‌خورد. به‌طور کلّی می‌توان گفت که موسیقی ساشا در آن زمان تا حدّ زیادی مشابه آثار هنرمندانی مانند جان گراهام، بی‌تی، بریدر و ساندر کلایننبرگ بود. ارکستر زهی
ارکستر زهی (String orchestra) به ارکستری گفته می‌شود که در آن بیشتر از سازهای زهی استفاده می‌شود، اما ممکن است سازهای دیگری هم مورد استفاده قرار گیرد. این سازها را ویلن، ویولا، ویلونسل، کنترباس، هارپ تشکیل می‌دهند و بعضاً در این نوع ارکستر از پیانو و سازهای کوبه‌ای هم استفاده می‌شود. اندازهٔ ارکسترهای زهی می‌تواند متفاوت باشد، گاهی اندازه یک ارکستر مجلسی که دارای دوازده تا بیست و یک نوازنده است و بعضاً بدون رهبر ارکستر هم اجرا می‌شود. گاهی هم اندازه آن می‌تواند به اندازه نوازندگان سازهای زهی یک ارکستر کامل شامل شصت نوازنده باشد. اسکانلوی سفلی
در این روستا موسیقی جایگاه ویژه‌ای دارد و در تمام مراسم اجتماعی نوای عاشیق‌ها و نوازندگان محلی شنیده می‌شود. در مراسم عروسی از انواع نغمه‌های آذری و ترانه‌های محلی و مقامات آذری (دستگاه آواز) بهره می‌گیرند. استفاده از نی هم توسط چوپانان و نیز در عروسی‌ها مرسوم است. یکی از آلات موسیقی مرسوم در جشن‌ها و مراسم این روستا «ساز» می‌باشد که توسط برخی از جوانان بااستعداد روستا نواخته می‌شود. موسیقی عاشیقی و عاشیقلار گرچه در شهرهای بزرگ آذربایجان تقریباً حالت تشریفاتی به خود گرفته اما در روستاهایی همچون اسکانلو همچنان زنده است و این موسیقی نوای گوش نواز، دلنشین و ثابت مراسم عروسی جوانان این خطه است. در ایام تاسوعا و عاشورا نوحه‌خوانی و تعزیه برگزار می‌شود. همچنین در اعیاد ملی، مراسم و سنت‌های ویژه‌ای اجرا می‌شوند که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به مراسم چهارشنبه‌سوری و عید نوروز اشاره کرد که با شور وصف ناپذیری در روستا برگزار می‌شوند. موسیقی
تار یکی از سازهای زهی اصیل ایران است که یک شکم چند قسمتی و شش سیم دارد. از این گروه سازها، سه تار و دو تار را می‌توان نام برد که نوازندگی دوتار در ترکمن صحرا و نواحی خراسان بسیار معمول است. سازهای گلابی شکل در طول تاریخ دچار تکامل و تغییر شده‌اند. این تغییر از ساختمان اصلی دوتار؛ در ابعاد گوناگون شروع شده و به سازهای امروزی رسیده‌است. موسیقی لری
ساز کمانچه به عنوان ساز رسمی مردم لر ایفای نقش می‌کند. نحوه نوازندگی و ایجاد ویبراسیونها توسط نوازندگان محلی باعث می‌گردد نوعی لهجه خاص مربوط به این قوم در ملودی‌ها طنین بیندازد. این لهجه ملودیک ناشی از اجرای زینت‌های خاص توسط نوازندگان و تأکید بر فواصلی است که با آنچه مبنای فواصل موسیقی غربی است، تفاوت دارد. همچنین در بسیاری از قسمت‌ها شروع از درجه دوم (نت ر) است و در مواردی ایست قطعات نیز بر این درجه استوار است که باعث تفاوت‌هایی در نحوه بیان با دستگاه ماهور در ردیف می‌گردد. ملودی‌ها در سه بخش باستانی (شامل کلام‌ها)، روستایی (همراه با دوزله و دهل) و شهری (همراه با کمانچه و گاه در کنار سایر سازها) قرار می‌گیرند. فواصل موسیقی باستانی با تفاوت‌هایی اندکی منطبق بر فواصل موسیقی تنبوری در قوم کرد است. از جمله این نغمه‌های باستانی می‌توان به مقام‌های سحری، هوره و چمری اشاره نمود. فانکی هاوس
با افزایش دوبارهٔ علاقهٔ مخاطبان به سبک‌های فانک و دیسکو در اوایل دههٔ ۲۰۱۰، نام سبک فانکی هاوس غالباً مورد استفادهٔ اشتباه قرار گرفت. هنرمندان معاصر به تولید قطعات موسیقی هاوس با استفاده از صداهای فانک و دیسکو می‌پرداختند، در حالی که فضای کلی و مشخصه‌های اصلی این قطعات با سبک اصلی موسیقی هاوس برابری می‌کرد. این نوع موسیقی که سبکی توسعه‌یافته از سبک هاوس بود، معمولاً با نام فانک هاوس شناخته می‌شد؛ در حالی که با سبک فانکی هاوس و عناصر به کار رفته در آن ارتباطی نداشت. ملودیکا
ملودیکا ، که با نام‌های "پیانیکا"، "هارمونیکای کلیدی" یا "ملودی هورن" نیز شناخته می‌شود یک ساز از خانوادهٔ سازهای هواصدای آزاد زبانه‌دار مانند سازدهنی است. این ساز شامل یک صفحه کلید موسیقی در بالا است و توسط دمیدن هوا از طریق دهانهٔ ساز که در کنار آن قرار گرفته نواخته می‌شود. فشار یکی از کلیدهای صفحه کلید باعث بازشدن مسیر هوای سوراخ متناظر با کلید شده و هوای ورودی باعث به ارتعاش درآمدن زبانه و تولید صدا می‌شود. حجم صدای این ساز معمولاً دو تا سه اکتاو است. ملودیکا کوچک، سبک و قابل حمل می‌باشد و در آموزش موسیقی به خصوص در آسیا مشهور است. آرشه
آرشه یا کَمانه وسیله‌ای است که از آن برای نواختن سازهای زهی استفاده می‌شود. آرشه شامل یک چوب است که به دو سر آن موی دُم اسب متصل شده‌است. موها در نوک آرشه با قطعه‌ای از جنس عاج یا استیل به چوب آرشه می‌چسبند. در ته آرشه قطعه‌ای به نام موگیر، که از چوب و صدف ساخته شده، کشیدگی موهای آرشه را تنظیم می‌کند. موگیر با پیچ به چوب آرشه متصل می‌شود. موسیقی
سرنا ساز دیگری از خانواده آلات موسیقی بادی است که در تمام نقاط ایران معمول است و شامل سرنای بختیاری و موسیقی آذربایجانی و خراسانی است. در ایران این ساز به همراه دهل یا نقاره نواخته می‌شود. لازم است ذکر شود که نواختن این ساز در نقاط مختلف کشور در مواقع خاصی و به منظورهای مختلف انجام می‌شود. در لرستان و کردستان با نواختن دهل و سرنا مرگ کسی را خبر می‌دهند و در شمال به همراهی طناب بازها سرنا نواخته می‌شود و در آذربایجان غربی، روستائیان در عروسی‌ها حین رقص چوبی، سرنا می‌نوازند. ارین
نکته قابل توجه درباره موسیقی ارین نحوه و چیدمان سازبندی آن است، در ارین علاوه بر استفاده از سازهای معمول در موسیقی راک و متال مانند گیتار الکتریک و بیس و... از سازهای دیگری نیز که بیشتر در موسیقی‌های فولک و کلاسیک استفاده می‌شوند نیز استفاده می‌شود، سازهایی همچون فلوت، ماندولین، ویولون و سیتار از این دست هستند. حافظ
از دستگاه‌های موسیقی با نام‌های عراق، اصفهان، و حجاز و اصطلاحات فنی مانند عمل، بازگشت، خسروانی، پهلوی و ضرب اصول نام می‌برد. سازهای زهیِ رود، بربط، چنگ، دوتایی، رَباب، تنبور، عود، سازهایی هستند که در شعر حافظ به‌کار رفته‌اند و این در حالی است که حافظ از هیچ‌یک از سازهای بادیِ شیپوری یا بوقی مانند بوق، کرنا، شیپور، سرنا و شور، استفاده نکرده‌است. تنها سازهای ارغنون و نی هستند که حافظ از آنها نام برده‌است. ارغنون نیز در معنی هارمونی موسیقی و اجرام آسمانی آمده‌است همانند قانون که یک بار به کار رفته و آن هم در معنای هارمونی. نی در شعر حافظ دارای صدای آهنگین، صدای محزون یا حتی صدای انسانی مشخص است و پس از چنگ بیشترین تکرار را دارد و اغلب در کنار سازی دیگر مانند دف، چنگ، بربط یا عود می‌آید. هیچ‌یک از سازهای کوبه‌ای شناخته‌شده مانند تنبک، دهل، تبیره، نقاره و سنج نیز در بافتی موسیقایی در شعر حافظ نیامده‌اند؛ جز در یک مورد که نشان می‌دهد ساقی در هنگام خواندن شاعر، بر کاسه‌ای واژگون ضرب می‌گیرد. از سوی دیگر بسیاری از درام‌ها و زنگ‌هایی که برای اعلان یا اطلاع زده می‌شوند مانند جرس، درا، زنگ کلیسا، ناقوس و کوس در شعر حافظ آمده‌اند و بعضی نیز در معنایی اصطلاحی و غیرموسیقایی به‌کار رفته‌اند مانند طبل. تنها سازهای کوبه‌ای بهره‌برده در بافت موسیقایی در شعر حافظ، چغانه و دف هستند که هردو همراه با سازی همراهی‌کننده — که معمولاً چنگ یا نای است — استفاده می‌شوند که برای خلق ریتمی رقص‌انگیز به‌کار می‌روند. سنتور
سنتور ساز زهی موسیقی ایرانی است. فرهنگ دهخدا سنتور را این‌گونه بازشناخته‌است: از سازهای ایرانی به شکل ذوزنقه که دارای سیم‌های بسیاری است و با دو زخمهٔ چوبی (مضراب) نواخته می‌شود. رایج‌ترین نوع سنتور (۹ خرکی) دارای ۷۲ سیم است که به دسته‌های ۴ تایی و در ۱۸ دسته تقسیم می‌شود. پراگرسیو راک
نوازنده‌های این سبک غالباً در نظرسنجی‌های خوانندگان نشریاتی قرار می‌گیرند که برای موسیقی‌دانان تهیه می‌شود. مجله آمریکایی "نوازنده گیتار" نوازنده گیتار یس استیو هاو، نوازنده گیتار ارکستر ماهاویشنو جان مک‌لافلین، نوازنده بیس راش گدی لی، نوازنده گیتار دیکسی درگس استیو مورس، زمانی نوازندهٔ گیتار سافت مشین اندی سامرز، و فرانک زاپا را در فهرست گالریِ نوابغِ خود قرار می‌دهد؛ به برندگان هر دوره نظرسنجی جایزه تعلق می‌گرفت. مجلهٔ مدرن درامر به انتخاب خوانندگانش درامرهای فیل کالینز؛ استوارت کوپلند، درامر سابق کورود ایر؛ تری بوزیو، درامر فرانک زاپا و یوکی؛ وینی کولایوتا، درامر فرانک زاپا؛ بیل بروفورد درامر یس و کینگ کریمسون؛ کارل پالمر و نیل پیرت، درامرهای راش را در فهرست تالار مشاهیر قرار داده‌است. ویراستارهای مجلهٔ آمریکایی کیبورد نوازنده‌های ساز کلیدی جردن رودس، نوازندهٔ ساز کلیدی دریم تیتر؛ جان لرد، نوازندهٔ ساز کلیدی دیپ پرپل، شخصی که "کنسرتو برای گروه و ارکستر" را برایشان آهنگسازی کرد را در فهرست تالار مشاهیر نوازنده‌های ساز کلیدی خود قرار داده‌است. کریس اسکوئر یکی از برندگان مکرر نظرسنجی "ملودی ساز"، "روزنامه هفتگی موسیقی پاپ/راک انگلستان، بود. موسیقی آکوستیک
موسیقی آکوستیک () نوعی موسیقی است که صرفاً یا در درجهٔ اول، به‌جای استفاده از شیوه‌های الکتریک یا الکترونیک، بر استفاده از سازهایی که از طریق شیوه‌های آکوستیک تولید صوت می‌کنند تمرکز می‌کند. با وجود این که تمام انواع موسیقی در گذشته آکوستیک بوده، پس‌نام «موسیقی آکوستیک» پس از ظهور سازهای الکتریک، همچون گیتار الکتریک، ویولن الکتریک و سینث‌سایزر، به وجود آمد. سازهای زهی آکوستیک برای مدتی طولانی زیرمجموعه‌ای از موسیقی عامه‌پسند و موسیقی فولکلور بوده‌اند. استفاده از شیوه‌های آکوستیک در تقابل با انواع مختلف دیگر موسیقی در دوره‌های مختلف، همچون گروه بزرگ در دورهٔ قبل از راک و موسیقی الکتریک در دورهٔ راک بوده‌است. هومن خلعتبری
آنسامبل شوش متشکل از چهار نوازنده با سازهای پیانو، کمانچه، پرکاشن و کنترباس است که گروهی «ساز‌محور» است و در بعضی موارد از نوازنده یا خوانندهٔ میهمان نیز بهره خواهد برد. در این آنسامبل اولویتی در نسبت‌های صدایی وجود ندارد و هر سازی دارای حضور و شخصیتی مستقل بوده و در نتیجه هماهنگی مناسبی را با هم خواهند داشت. قطعاتی که در این آنسامبل اجرا می‌شود به نوعی در سبک موسیقی تلفیقی، موسیقی ملل و موسیقی تجربی، با تمایل و نگاه به سمت موسیقی خاورمیانه است. سازهای پیانو، کمانچه و کنترباس به عنوان معرفی کنندهٔ خطوط ملودیک و هارمونیک بوده و در کنار آن‌ها وظیفهٔ اجرای ریتم و رنگ آمیزی غیر‌ملودیک بر عهدهٔ سازهای پرکاشن است. قوشمه
استادها معمولاً هر دو سرساز را روی یک نت کوک می‌کنند و این اتفاق به صورت گوشی است (یعنی استاد ساز را با گوش دادن و بدون دیاپازون یا تیونر کوک می‌کند). در مواردی استاد یک سرساز را روی یک نت و یک سر ساز را روی همان نت با گام متفاوت کوک می‌کند که ممکن است از نظر سایرین به نظر برسد که ساز کوک نیست اما این نوع کوک سلیقهٔ خود استاد است و برای برنامه‌ها و اهنگ‌ها و مقام‌های خاص استفاده می‌شود. از نظر نت این ساز بیشتر روی یکی از نت‌های فا - سل - لا - کوک می‌شود. رایج‌ترین کوک سرسازهای قشمه بین فا و سل در گام ماژور است. سازهای زخمه‌ای
سازهای زخمه‌ای یا سازهای زهی زخمه‌ای سازهایی هستند که با کمک زخمه به صدا در می‌آیند. مانند گیتار، تار، سه‌تار، عود (ساز)، ماندولین، بانجو، قانون و غیره. هیو لوری
لوری از شش سالگی، آموختن پیانو را آغاز کرده‌است. او پیانو، گیتار، درامز، هارمونیکا و ساکسیفون می‌نوازد. توانایی او در نوازندگی در سریال‌های متعدد تلویزیونی به نمایش درآمده است. لوری در گروه راک خیریه لوس آنجلس به نام بند فرام تی وی نوازنده کیبورد و خواننده است. از طرف دیگر پس از اینکه میت لوف در اپیزود بیستم فصل پنجم سریال هاوس حضور پیدا کرد لوری هم به عنوان مهمان ویژه برای ترانه اگر می‌شد مال من باشی از آلبوم ۲۰۱۰ میت لوف، پیانو نواخت. ضرب دهانی
بیت‌باکس زدن یا ضرب دهانی یا حنجره‌نوازی نیز نوشته می‌شود و شکلی از سازهای کوبه‌ای است. بیت‌باکس در واقع هنر تولید ضرب درام، ریتم و موسیقی با استفاده از دهان است. امروزه بیت‌باکس جزو یکی از ۵ عنصر اصلی موسیقی هیپ هاپ شمرده می‌شود اگرچه بیت‌باکس تنها محدود به موسیقی هیپ هاپ نیست. ترانه آن دختر مال من است از مایکل جکسون اولین ترانه‌های معاصری است که از بیت باکس زدن در آن استفاده شده است. موسیقی کلاسیک اندلسی
آنها ابزار از جمله استفاده از عود (عود)، رباب (کمانچه سه سیمه قدیمی)، darbouka (جام درامز)، taarija (دایره زنگی)، ، قانون (نوعی سنتور یا قانون) و kamanja (ویولن). اخیراً سازهای دیگری از جمله پیانو ، کنترباس، ویولن سل، و حتی بانجو، ساکسیفون و کلارینت به این گروه اضافه شده‌است، هرچند که این موارد نادر است. مرکز موسیقی هلسینکی
این پنج مجموعه شامل سالن موسیقی مجلسی، اپرای مجلسی، سالن ارگ، اتاق موسیقی الکتریکی و یک سالن تمرین است. دانشجویان آکادمی سیبلیوس به‌طور منظم از اتاق‌های کوچکتر برای آموزش و کنسرت‌های دانشجویی استفاده می‌کنند. قارمان
قارمان (، از garmonika (), همچنین نامیده می‌شود ""harmonics"") هم‌خانواده با آکوردئون که از سازهای مهم روسیه و قفقاز می‌باشد. استفاده از آلت موسیقی قارمان در بین مردم روس، مردم آذربایجانی، مردم چچن، تاتارها و چرکس‌ها رایج است. قارمان نقش مهمی در موسیقی آذربایجانی دارد، در مراسم، جشنواره و عروسی‌های آذربایجان ایران مخصوصاً در نواحی روستایی و عشایری کاربرد دارد. سنتور باس
سنتور باس توسط دو مضراب چوبی که نسبت به مضراب‌های سنتور بزرگتر و سنگین‌تر هستند، نواخته می‌شود. این ساز بر اساس نوع موسیقی و فواصل مورد نظر کوک می‌شود. سیم‌های این ساز با روکش فلزی و در ضخامت‌های مختلف هستند و از روی هر خرک دو یا سه سیم عبور می‌کند. این ساز هنوز در ارکسترهای ایرانی به صورت عمومی و مداوم استفاده نمی‌شود. ولی پرویز مشکاتیان در گروه عارف در کنار ساز بم‌تار استفاده کرده است. مطنطن
مطنطن در واقع برگرفته از این ماجراست؛ ولی خب موسیقی‌اش به شکل‌های مختلفی است و عموماً در این آلبوم از ساز زهی استفاده شده. علت طول کشیدن و زحمت و هزینه‌ای هم که داشته، افزوده شدن سازهایی اضافه بر آن چهار ساز اصلی است که ما همیشه استفاده می‌کنیم، یعنی گیتار، گیتارباس، درامز و خود من با سه تار.» دیپ هاوس
دیپ هاوس () شاخه‌ای از موسیقی هاوس است که در دهه ۱۹۸۰ از آمیزش عناصر سبک‌های شیکاگو هاوس و جاز-فانک با مایه‌هایی از موسیقی سول پدید آمد. قطعات سبک دیپ هاوس معمولاً تمپویی بین ۱۲۰ تا ۱۳۰ بی‌پی‌ام (BPM یا ضرب بر دقیقه) دارند که با تمپوی آهستهٔ هیپ‌هاپ (۱۰۰ بی‌پی‌ام) و تمپوی تند موسیقی الکترونیک-تکنوی رِیو (۱۵۰ تا ۱۸۰ بی‌پی‌ام) در تقابل است. موسیقی دیپ هاوس حس‌وحالی آکوستیک‌وار دارد. حسن کسائی
نِی از جمله سازهایی است که در تاریخ موسیقی ایران جایگاه پرفراز و فرودی از دربار پادشاهان ساسانی تا همدم بودن با شبانان داشته؛ ولی هیچ‌گاه نتوانست قابلیت اصلی خود را نشان دهد که بتواند مانند سازهایی از قبیل عود، تار، سنتور و انواع مختلف سازهای آرشه‌ای و مضرابی جایگاه نسبتاً ثابتی در بین موسیقی‌دانان و مردم پیدا کند. ارکستر
هر ارکستر به‌طور معمول براساس قرارگرفتن نوع و تعداد سازها در آن نامگذاری می‌شود. برای نمونه، ارکستر سمفونی، که به‌عنوان بزرگترین نوع ارکستر شناخته می‌شود، بدان معناست که در آن از تمام گروه‌های سازی استفاده شده و تقریباً تمامی سازهای موسیقی کلاسیک غربی در آن وجود دارد. ارکسترهای کوچک‌تر، که بخشی از سازهای موسیقی کلاسیک در آن قرار دارد، با نام‌های دیگر از جمله ارکستر مجلسی نامیده می‌شوند. ارکستر مجلسی به ارکستری گفته می‌شود که در آن از سازهای زهیِ آرشه‌ای، سازهای بادی چوبی و سازهای کوبه‌ای و سازهای کلیدی همچون پیانو می‌تواند استفاده شود. درام (ساز)
یک درام ست استاندارد (برای یک نوازنده‌ی راست دست)، طبق همان چینشی که در موسیقی‌های عامه‌پسند مورد استفاده قرار می‌گیرد، دارای اجزای زیر است:تمام اجزای نامبرده به عنوان سازهای کوبه‌ای بدون تونالیته‌ی صوتی شناخته می‌شوند، که این امر به آهنگساز اجازه می‌دهد تا قطعات مربوط به درام را از طریق سیستم نت‌نویسی درام ثبت نماید. در حالیکه بسیار از سازها همچون گیتار و پیانو قابلیت نواختن ملودی و آکوردها را دارند، بسیاری از درام‌ست‌ها به خاطر تولید‌ اصوات فاقد زیروبمی از این امکان عاجزند. درام‌ست بخشی از ساختار ریتم آهنگ محسوب می‌شود و در بسیاری از سبک‌های موسیقایی از جمله راک، پاپ، بلوز و جَز مورد استفاده قرار گرفته است. دیگر سازهای استاندارد مورد استفاده در ساختار ریتم آهنگ‌ها شامل پیانو، گیتار الکتریک، گیتاربیس، و کیبورد می‌شود. سوسافون
سوسافون یک ساز بادی از خانوادهٔ بادی‌های برنجی است. سوسافون زیرمجموعهٔ توبا محسوب می‌شود که برای حمل راحت‌تر در اجراهای سرپا و مارش‌ها، به جای توبای ارکستر سمفونیک استفاده می‌گردد و ساختار خاصی دارد. این ساز، دور نوازنده را فرا می‌گیرد و دهانهٔ خروج صدای آن، بالای سر نوازنده و رو به جلو است. امبینت هاوس
امبینت هاوس، که در اواخر دهه ۱۹۸۰ پدیدار شد، زیرسبکی از موسیقی هاوس است که با تلفیق المان‌های موسیقی اسید هاوس و موسیقی امبینت ساخته می‌شود. قطعاتی که در سبک امبینت هاوس تنظیم می‌شوند به‌طور معمول از الگوهای ضربی چهار بر کف، سینث پد و وکال هائی که به صورت «اتمسفریک» درست شده‌اند، استفاده می‌کنند. فرهنگ در افغانستان
آلات موسیقی: رباب ساز ملی افغانستان است و از سازهای زهی، با دستهٔ کوتاه که با دست یا کمانه نواخته می‌شود. سازهای زِهی با دستهٔ بلند همچون تنبور، دوتار و دمبوره و همچنین سازهای زهی با دستهٔ خمیده همچون سَرِنده و غیچک رایج هستند. تنبور و دوتار ۱۴-سیمِ هراتی تنها سازهایی هستند که منحصر به افغانستان می‌باشند. هارد راک
هارد راک بدون شک تحت تأثیر موسیقی بلوز قرار داشته‌است. در این سبک از گام پنتاتونیک به وفور استفاده می‌شود که در بلوز هم بسیار پرکاربرد است. بر خلاف جریان غالب بر بلوز آکوستیک، هارد راک از سازهای مدرن‌تری استفاده می‌کند همانند گیتار الکتریک و گیتار باس و درامز. نکته مشخص جدایی هارد راک از بلوز در استفاده از آکوردهاست، بر خلاف بلوز در هارد راک از آکوردهای ماژوری که ریشه در گام مینور دارند استفاده می‌شود. ارکستر مجلسی
ارکستر مجلسی به ارکستری گفته می‌شود که در آن از سازهای زهی آرشه‌ای، سازهای بادی چوبی و سازهای کوبه‌ای و سازهای کلیددار همچون پیانو می‌تواند استفاده شود. ارکستر مجلسی از نظر تعداد نوازنده و ساز ارکستری کوچکتر از ارکسترهای سمفونیک می‌باشد. کوک
برای کوک ساز اغلب به یک سیم ارجاع داده می‌شود و بر این اساس کوک سایر سیم‌ها بر اساس فواصل مطلوب به دست می‌آید. اگر چه بسیاری از سازها کوک‌هایی متداول دارند که در بیشتر موارد از آن استفاده می‌شود (برای نمونه کوک متداول برای ویولن عبارت است از: می، لا، ر، سل). اما گاهی کوک‌های متفاوت دیگری نیز که تداول کمتری دارند برای این سازها به کار گرفته می‌شوند. برای نمونه «پنج سوئیت برای ویولنسل تنها» اثر یوهان سباستیان باخ نیازمند آن است که کوک سیمِ بالای ویولنسل از «لا» به «سل» تغییر داده شود (یک نت بم‌تر شود). فلوت باس
فلوت باس یکی از انواع سازهای بادی و از خانواده فلوت است.این ساز کمتر در تکنوازی‌ها مورد استفاده قرار گرفته‌است و بیشترین کاربرد آن در ارکستر فلوت (فلوت کر) می‌باشد که تأمین‌کننده فرکانسهای «بم» (فرکانس پایین) در یک قطعه موسیقی است. کرنا
کرنا به دلیل خصوصیات منحصر به فردش معمولاً با سازهای مجلسی جفت و جور نیست و در کاربردهای امروزی همانند گذشته، غالباً با دهل یا نقاره همراهی می‌شود. در نتیجه گروه نوازی با آن چندان معمول نیست و پیشینه‌ای هم ندارد. اما در چند سال اخیر تلاش‌هایی برای ارائه گروه نوازی با حضور کرنا صورت گرفته‌است که از نخستین نمونه‌ها می‌توان به کرنانوازی خسرو سلطانی در اثر «نوبانگ کهن» با همراهی حسین علیزاده اشاره کرد. سلطانی در این اثر با دو ساز کرنا و سرنا که هر دو هویتی بومی دارند، به اجرای موسیقی دستگاهی پرداخته و همچنین در اثر دیگری به نام «ماهور کبیر» با همراهی یکی از ارکستر سمفونیک‌های اتریش، کرنا نواخته‌است. کرنا همانند دیگر سازهای جهان،سازی با قابلیت‌های عمومی است و در عین حال مجموعه از توانایی‌های انحصاری هم دارد. بنابراین ایجاد ترکیبات صوتی جدید و متفاوت از آن، امری کاملاً طبیعی می‌تواند باشد. موسیقی نویز
بر خلاف کلاسیک‌نویز، تمرکز اصلی و نقطه کلیدی در سبک نویز، پرداختن به صداهای انتزاعی ست. صداهایی که تا حد امکان هیچ مرجع و منبعی از جهان خارج برای آن‌ها قابل تصور نباشد. تقریباً تمامی موزیسین‌های نویز در این نکته هم باورند که می‌بایستی در سازهای موسیقی مورد استفاده، طول موج‌هایی را که شکل دهندهٔ نت‌های استاندارد و تداعی‌کنندهٔ سازها یا اشیا بیرونی هستند، حذف کرده ویا تغییر داد. (به‌طور مثال گروه Whitehouse در آغاز فعالیت هنری خود از سینت‌سایزرهای خراب یا به شدت دستکاری شده استفاده می‌کرد). از همین روی بود که بسیاری از گروه‌ها و موزیسین‌های نویز در ابتدا از سازهای متداول در سبک کلاسیک راک که به شدت دستکاری شده و صداهای متداول آنها، آشنایی زدایی شده بود استفاده می‌کردند. اما در اوایل دههٔ هشتاد میلادی سینتی سایزر جایگزین سازهای سبک موسیقی راک شد و در دههٔ ۹۰، کامپیوتر جای سازهای پیشین را گرفت. این جایگزینی و استفاده از کامپیوتر به عنوان ساز، نه تنها به دلیل امکان آفرینش صداها و نویزهای جدید و آبستره توسط کامپیوتر، بلکه پیش تر از آن، توانایی در تولید امواجی به واقع در هم فشرده با چگالی بسیار بالا -مشهور به: Walls of Sound- توسط کامپیوتر بود. «وظیفهٔ نویز نه تنها حمله به گوش‌ها، که یورش به تمام اندام بدن و متأثر کردن مخاطب است» به موازات روش یاد شده، می‌توان به موزیسین‌هایی اشاره کرد که از روی عمد و تحت تأثیر اندیشهٔ DIY از به کار بردن دستگاه‌های مدرن در ساخت موسیقی ی خود صرف‌نظر می‌کنند. به‌طور مثال Daniel Menche که تنها از صداهایی بهره می‌برد که از بدنش تولید شده‌اند.و همینطور فرکیوکو یا FreqCo که درموسیقی خود در حال حاضر تنها از امواج با سمپل بالا استفاده میکند که کد های مورس هم وارد آن کرده. کوک
اگر چه بیشتر سازهایی که کوک می‌شوند جزو سازهای زهی هستند، سازهای دیگری را نیز می‌توان کوک کرد (به عنوان مثال سنج یا برخی سازهای بادی). برای کوک کردن روش‌های مختلفی وجود دارد. ساده‌ترین روش مبتنی بر هماهنگ‌کردن صدای ساز با صدای یک ساز دیگر یا صدای یک خواننده است (روش گوشی). از روش گوشی برای کوک کردن برخی سیم‌های یک ساز نسبت به سیم‌های دیگر نیز استفاده می‌شود (مثلاً در کوک کردن گیتار می‌توان یک سیم را مرجع قرار داد و پنج سیم دیگر را بر اساس آن کوک کرد). در ارکسترهای سمفونیک معمولاً نوازنده‌های بقیهٔ سازها ساز خود را بر اساس نت «لا» یا «سی بمل» که توسط نوازندگان ابوا یا کلارینت نواخته می‌شود کوک می‌کنند. قانون (ساز)
سطح فوقانی قانون متشکل از پوششی چوبی، به شکل ذوزنقه‌است که سمنت راست نوازنده، قسمتی کم و بیش باریک آزاد است که به پنج خانهٔ چهار گوش (طی ارتفاع ساز) تقسیم شده، روی آن پوست می‌کشند. ضلع سمت راست (به طول تقریبی ۴۰ سانتیمتر) قائم به هر دو مبلغ موازی پیش گفته‌است و ضلع سمت چپ اضلاع موازی را به‌طور مورب قطع می‌کند. گاه چهار تکهٔ جداگانه یا یک تکه، روی پوست خرک نصب می‌شود که به پنج پایه در زیر پوست تکیه می‌کند. در طرف چپ نوازنده ۲۶ گوشی سه تایی به‌طور عمودی، و ۱۵۶ کلید تغییر دهندهٔ کوچک مسی، یا از فلزی دیگر، قرار دارند به این ترتیب، بر روی هر سه سیم هم صدا، ۱۶ کلید، در محلی که سیم‌ها به گوشی‌ها می‌رسند، مورد استفاده قرار می‌گیرد. با این کلیدها صدای ساز در هر سه سیم جداگانه، اندکی به دلخواه زیر و بم می‌شود، اما تنظیم کوک به وسیلهٔ گوشی‌ها صورت می‌گیرد. هر گاه نوازنده بخواهد در مقامی دیگر بنوازد، با دست چپ کلیدها را بالا یا پایین می‌برد و در همین حال با دست راست روی سیم‌ها می‌نوازد.تکنواز (سولیست) قانون، هر گاه با ارکستر همراهی می‌شود، در ردیف اول نوازندگان می‌نشیند و اگر در نقش همراهی با تکسرا اجرا کند، روبروی او قرار می‌گیرد که در این حالت نقش رهبر تکسرا را ایفا می‌کند. برای نواختن ساز، آن را باید روی زانوها، یا روی میز قرار داد. نوازندهٔ قانون در حالیکه روی صندلی نشسته‌است، ساز را در هنگام نوازندگی روی زانوی خود می‌گذارد (تا ۵۰ سال پیش، ساز خیلی پایین‌تر از بدن نوازنده قرار می‌گرفت). شور (دستگاه موسیقی)
برونو نتل بعد از بررسی مبسوط ردیف‌های مختلف از دوره‌های مختلف، سیزده گوشه را در دستگاه شور به عنوان «گوشه‌های مرکزی» معرفی می‌کند: درآمد، رهاب/رهاوی، زیرکش سلمک، سلمک، بزرگ، دوبیتی، خارا، قجر، ملا نازی، گریلی، شهناز، قرچه، و رضوی. تمام این گوشه‌ها، به انضمام گوشهٔ گلریز، در اکثریت ردیف‌هایی که نتل بررسی کرده بود آمده بودند؛ این سیزده گوشه از نظر نتل نقشی اصلی در دستگاه شور دارند. از بین این گوشه‌ها، تنها دو گوشه خارج از دستگاه شور هم یافت می‌شوند؛ این دو عبارتند از دوبیتی و قرچه، که در آواز ابوعطا (از ملحقات شور) و آواز اصفهان (از ملحقات همایون)، و نیز در دستگاه‌های سه‌گاه و چهارگاه هم آمده‌اند. از بین گوشه‌های رایج دیگر نیز، تنها چهار موردشان در دستگاه‌های دیگر نیز وجود دارند که عبارتند از رهاوی، حسینی، عزال و بیات کرد با این همه، در ردیف‌های قدیمی‌تر نظیر ردیف میرزاعبدالله، تعداد گوشه‌هایی که شور با دستگاه‌های دیگر در اشتراک دارد بیشتر است (مثلاً گوشهٔ مویه که در چهارگاه هم آمده، یا گوشهٔ مجلس‌افروز که در دستگاه نوا هم آمده‌است). گوشی (ساز)
در سازهای زهی، گوشی قطعه‌ای از ساز است که یک انتهای سیمِ ساز به آن وصل می‌شود و با کمک این قطعه می‌توان آن سیم را کوک کرد. سازهای مختلفی همچون تار، سه‌تار، گیتار، ویولن، کمانچه، ماندولین، یوکللی و غیره گوشی دارند و معمولاً محل تعبیهٔ گوشی ساز در سردسته ساز است. سیم ساز در زمان نصب، دور گوشی گیر انداخته می‌شود و معمولاً چند دور نیز حول محور گوشی چرخانده می‌شود. در زمان کوک کردن، چرخاندن گوشی باعث می‌شود که مقدار کمتر یا بیشتری از سیم، دور گوشی گیر باشد و در نتیجه طول باقی‌ماندهٔ سیم تغییر کند؛ این خود باعث می‌شود که میزان کشیدگی سیم در حدفاصل شیطانک و خرک ساز تغییر کند و در نتیجه بسامد صدایی که از سیم خارج می‌شود، تغییر یابد. موسیقی
گیتار یکی از دیگر سازهای زهی با ریشهٔ اسپانیایی است که انواع مختلف، چهار سیم، شش سیم، هشت سیم، دوازده سیم و… به دسته‌های گیتار کلاسیک، گیتار آکوستیک و گیتار الکتریک تقسیم می‌شود. این ساز زهی با پیک یا انگشت نواخته می‌شود. سازهای زهی
در قدیم به آلات موسیقی سیمی و زهی ذوات الاوتار می‌گفته‌اند. ذوات الاوتار دو نوع بوده یکی آن که مثل چنگ و قانون و سنتور برای هر صدایی یکی سیم روی ساز بسته می‌شده و در روی آن رشته‌ها انگشت نمی‌گذارده‌اند. نوع دوم آن‌هایی است که روی رشته‌ها که هر یک را وتر می‌نامیدند، انگشت‌های دست چپ تکیه می‌کرده، مانند عود، رباب، تنبور. به اصطلاح دیگر آن‌هایی که نغمهٔ آن‌ها از مطلقات حاصل شود و نوع دیگر آنهایی که نعمهٔ به مطلق و گرفت ایجاد گردد. کنترباس
کُنترباس بزرگ‌ترین و بمترین ساز زهی آرشه‌ای است که یا به وسیلهٔ آرشه، یا از طریق زخمه زدن (پیتزیکاتو) نواخته می‌شود. امروزه این ساز در موسیقی کلاسیک غربی در دستهٔ سازهای زهی نقش مهمی را در ارکستر ایفا می‌کند. کنترباس نه‌تنها در موسیقی کلاسیک غربی، بلکه در دیگر سبک‌های موسیقی مانند جاز، بلوز و راک اند رول کاربرد دارد. کوک سیم‌های این ساز به ترتیب از زیر به بم عبارت است از: از کنترباس به عنوان تنها ساز مدرن خانوادهٔ ویولا دا گامبا نام برده می‌شود؛ خانواده‌ای که اصلیت اروپایی دارد و در قرن پانزدهم میلادی پدید آمد. به همین خاطر می‌توانیم به این ساز «ویول‌بیس» نیز بگوییم. با این حال، این مسئله که آیا کنترباس مستقیماً از خانوادهٔ ویولا دا گامبا است یا نه، به‌طور کامل به جواب نرسیده‌است. سه‌تار
سه‌تار پیشتر هم‌خانواده با سازهایی چون دوتار و تنبور بوده‌است و امروزه به تار بسیار نزدیک‌تر است. در موسیقی دستگاهی ایران استفاده از سه‌تار بسیار رواج دارد؛ گرچه بیشتر برای تک‌نوازی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ساز برای هر دستگاه کوک ویژه‌ای دارد ولی فاصلهٔ چهارم یا پنجم پایین رونده معمولاً بین سیم‌های اول و دوم ثابت است. بیس (ساز)
طبقه‌بندی آلت‌های موسیقی کار آسانی نیست؛ برای مثال، برخی از ابزارهای موسیقی را می‌تواند در چند رده، طبقه‌بندی کرد. ویولنسل در برخی از ارکسترها تنور به حساب می‌آید اما در کوارتت زهی یک آلت بیس است. موسیقی مجلسی
موسیقی مجلسی فرمی در موسیقی کلاسیک است که برای تعداد کمی ساز (معمولاً دو تا هشت ساز) تصنیف می‌شود. موسیقی مجلسی از گذشته برای اجرا در محیط کوچکی مانند یک خانه یا یک اتاق ساخته می‌شده‌است؛ برخلاف گونه‌های دیگرِ موسیقی که برای اجرا در تالار یا کلیسا ساخته می‌شوند. هیو لوری
در قسمت‌های متلفی از هاوس لوری با برخی از سازها کلاسیک راک نوازندگی می‌کند، از جمله گیتارهای گیبسون فلایینگ پنج و لس پال. کاراکتر او در سریال یک ارگ هموند بی-۳ در خانه دارد و در یک قسمت بخش آغازین ترانه‌ای از گروه راک انگلیسی پروکل هاروم می‌نوازد. در اول می ۲۰۱۱، لوری به همراه یک کوئنتت جاز برنامه پایانی جشنواره جاز چلتنهام را اجرا کردند، این اجرا با استقبال گسترده‌ای رو به رو شد. سبک و هنر شعری حافظ
از دستگاه‌های موسیقی با نام‌های عراق، اصفهان، و حجاز و اصطلاحات فنی مانند عمل، بازگشت، خسروانی، پهلوی و ضرب اصول نام می‌برد. سازهای زهیِ رود، بربط، چنگ، دوتایی، رَباب، تنبور، عود، سازهایی هستند که در شعر حافظ به‌کار رفته‌اند و این در حالی است که حافظ از هیچ‌یک از سازهای بادیِ شیپوری یا بوقی مانند بوق، کرنا، شیپور، سرنا و شور، استفاده نکرده است. تنها سازهای ارغنون و نی هستند که حافظ از آنها نام برده است. ارغنون نیز در معنی هارمونی موسیقی و اجرام آسمانی آمده است همانند قانون که یک بار به کار رفته و آن هم در معنای هارمونی. نی در شعر حافظ دارای صدای آهنگین، صدای محزون و یا حتی صدای انسانی مشخص است و پس از چنگ بیشترین تکرار را دارد و اغلب در کنار سازی دیگر مانند دف، چنگ، بربط و یا عود می‌آید. هیچ‌یک از سازهای کوبه‌ای شناخته‌شده مانند تنبک، دهل، تبیره، نقاره و سنج نیز در بافتی موسیقایی در شعر حافظ نیامده‌اند؛ جز در یک مورد که نشان می‌دهد ساقی در هنگام خواندن شاعر، بر کاسه‌ای واژگون ضرب می‌گیرد. از سوی دیگر بسیاری از درام‌ها و زنگ‌هایی که برای اعلان یا اطلاع زده می‌شوند مانند جرس، درا، زنگ کلیسا، ناقوس و کوس در شعر حافظ آمده‌اند و بعضی نیز در معنایی اصطلاحی و غیرموسیقایی به‌کار رفته‌اند مانند طبل. تنها سازهای کوبه‌ای بهره‌برده در بافت موسیقایی در شعر حافظ، چغانه و دف هستند که هردو همراه با سازی همراهی‌کننده — که معمولاً چنگ یا نای است — استفاده می‌شوند که برای خلق ریتمی رقص‌انگیز به‌کار می‌روند. عاشیق
ساز عاشیقی، که عموماً با تک لغت ساز شناخته می‌شود، با قوپوز و چگور هم‌خانواده است و از جهات زیادی به باغلاما شباهت دارد. ساز کاسه‌ای حجیم و نیمه گلابی، از چوب درخت توت، و دسته‌ای از چوب درخت گردو یا زردآلو است که روی آن سیم و پرده‌ها را برای نواختن آهنگ‌های گوناگون نهاده‌اند. ساز عاشیقی با مضراب نواخته می‌شود. روی بسیاری از سازهای عاشیقی تزییناتی از جنس صدف، استخوان یا پلاستیک‌های رنگی دیده می‌شود. ساز دارای ۲۰ پرده می‌باشد و از ۹ سیم تشکیل می‌گردد. در این آلت موسیقی هفت پرده اصلی و پنج نیم پرده وجود دارد. اولین پرده سیم اول ساز بر اساس اوکتاو «do» تنظیم می‌شود. پرده‌های این ساز بر اساس اوکتاو، به قرار زیر است: بث هارت
هارت به علّت داشتن صدای کنترآلتو «درونی»، «شجاعانه»، «خیزش‌گر» و «پویا» شناخته می‌شود. هارت نه تنها خواننده‌ای با قابلیت‌های متنوع است، بلکه پیانو، گیتار، ویولن سل، گیتار باس و ساز کوبه‌ای نیز می‌نوازد. سازهای ایرانی
سازهای فلزی که معمولاً از جنس برنج یا مس هستند، به طریق "ریخته گری یا چکش کاری" ساخته می‌شوند. سازهای سفالی، همانطور که از نام آن پیداست از جنس سفال (گل رس پخته شده) می‌باشد. برخی تنبک‌ها و سازهای بومی مانند طاس‌های پوستی و فاقد پوست از سفال – دستی یا با چرخ ساخته می‌شوند. شورو (موسیقی)
شورو در اصل با سه ساز فلوت، گیتار و کاواکینیو (گیتارچهٔ چهارسیمه) نواخته می‌شد. در سبک شورو معمولاً سازهای ماندولین، کلارینت و ساکسوفون هم استفاده می‌شود.