پادشاهی پنتوس بر چه مناطقی حکمرانی میکردند؟
پنتوس
پُنتوس، پنتس، پنطس، پنطش، پونتوس یا پونت (به یونانی:Πόντος) نام سرزمینی باستانی در جنوب دریای سیاه در ترکیه کنونی‌است. در عصر تاریک یونانی یونانی‌های یونیه آغاز به ساخت شهرهایی در این سرزمین کردند. این نام در پایان دوران کلاسیک بیشتر به بخش شمالی آناتولی داده‌می‌شد. پونتوس با کاپادوسیه و ارمنستان هم‌مرز بود.
پادشاهی کنت
در قرن هفتم، قدرت کنت با افزایش قدرت مرسیا و نورثومبریا کاهش یافت.با این حال این پادشاهی چهارمین پادشاهی ثروتمند انگلستان باقی ماند.این دوره برای خانواده سلطنتی کنت دوره ای پرآشوب بود.بین سالهای ۶۶۴ و ۶۶۷ دو پسر عمو، اتلرد و اتلبرت، در تالار سلطنتی ایستری کشته شدند، شاید به این دلیل که تهدیدی برای اکبرت بودند.هلوتر، جانشین اکبرت شد.، او از سال ۶۷۴ تا ۶۸۶ میلادی و قبل از سرنگونی و کشته شدن توسط یکی از پسران اکبرت، ادریک، که با ساکسون های جنوبی متحد شده بود، حکومت کرد. پس از او ادریک تا سال ۶۸۷ حکومت کرد.در اواخر قرن هفتم، کنت به تدریج تحت تسلط مرسیا قرار گرفت.در سال ۶۷۶ میلادی، پادشاه مرسیا، اتلرد اول، حمله ای را رهبری کرد که بسیاری از کلیساهای کنتی را ویران کرد.کنترل مرسیا بر کنت در دهه‌های بعد افزایش یافت اسنادی وجود دارد که نشان می دهد اتلرد در مورد درآمد جوامع مسیحی داوری می کرد، امری که نشان دهنده کنترل قوی مرسیا بر شرق پادشاهی است.در سال ۶۸۶ کنت توسط وسکس فتح شد.در عرض یک سال، مول، برادر کدوالای در شورش کنتی ها کشته شد و کدوالای وسکس دوباره بازگشت تا پادشاهی را ویران کند. پس از این، کنت در حالت بی نظمی قرار گرفت. مرسیا از یک پادشاه به نام اسوین حمایت کردند، اما به نظر می رسد که او تنها حدود دو سال سلطنت کرد و پس از آن ویترد پادشاه شد. ویترد، معروف به ویترد قانوگذار، پس از ویرانی ها و آشوب های سال های قبل، کارهای زیادی برای بازگرداندن پادشاهی به روال عادی انجام داد و در سال ۶۹۴ میلادی با پرداخت غرامت قتل مول، با ساکسون های غربی صلح کرد. سوابق کنت پس از مرگ ویترد در سال ۷۲۵ تکه تکه و مبهم است. به مدت چهل سال، معمولاً دو یا حتی سه پادشاه به طور همزمان حکومت می کردند. این تقسیم ممکن است کنت را به اولین هدف قدرت در حال افزایش مرسیا تبدیل کرده باشد:در اوایل دهه ۷۷۰، به نظر می‌رسد که مرسیا تلاش می‌کرد مستقیماً بر کنت حکومت کند و شورشی در پی آن رخ داد. نبردی در سال۷۷۶ در آتفورد در گرفت، و نتیجه آن ناشناخته است.سوابق سال های بعد نشان می دهد که شورشیان پیروز شدند. به نظر می رسد اگبرت دوم و بعداً الهموند تقریباً یک دهه پس از آن مستقل از مرسیا حکومت کردند. با این حال، این استقلال دوام نیاورد،زیرا مرسیا در سال ۷۸۵ میلادی قدرت خود را بر کنت دوباره برقرار کرد.مراکز مذهبی این دوره اغلب بسیار بزرگتر از سکونتگاه های غیر مذهبی بودند و به منابع و پیوندهای تجاری بسیاری دسترسی داشتند.قرن هفتم شاهد معرفی مجدد سنگ تراشی در انگلستان آنگلوساکسون، عمدتاً برای کلیساها بود.اولین کلیساهای منطقه «گروه کنتی» نامیده می‌شوند و تأثیرات هنر ایتالیایی و فرانکی را در طراحی خود منعکس می‌کنند. نمونه های اولیه عبارتند از کلیسا های سنت پانکراس، سنت مری، و سنت پیتر و سنت پل، همه بخشی از صومعه سنت آگوستین در کانتربری، و همچنین سنت اندروز در روچستر و سنت مری در لیمینج.کانتربری در طول قرن هفتم به مرکز اقتصادی و سیاسی کنت تبدیل شد، همانطور که گودال‌های زباله، فلزکاری، سالن‌های چوبی و ساختمان‌های غرق‌شده در آن دوره نشان می‌دهند.مشخص است که کانتربری و روچستر هر دو ضرابخانه های بزرگی در این دورهداشتند که عمدتاً اسکیت های نقره ای تولید می کردند. این امر نشان می‌دهد که از قرن هفتم به بعد، پادشاهان کنت بر ساختار اقتصادی پادشاهی کنترل داشته اند کنت برای اولین بار توسط مهاجمان وایکینگ در اواخر قرن هشتم مورد حمله قرار گرفت.کنت و جنوب شرقی انگلستان به دلیل شهر های ثروتمندش که اغلب در مکان‌های ساحلی در معرض دید قرار داشتند، هدف جذابی بوده‌اند.در سال ۸۰۴ میلادی، راهبه‌های لیمینج برای فرار از مهاجمان به کانتربری پناهنده شدند، و در سال ۸۱۱ میلادی نیروهای کنت برای عقب راندن ارتش وایکینگ مستقر در جزیره شپِی جمع شدند.در سال 811، ثبت شده است که وایکینگ‌ها در ساحل شمالی کنت استحکامات ساختند و ارتش خود را در تانت و شپی در زمستان نگاه داشتند.در این مرحله، کانتربری و روچستر هنوز دیوارهای رومی داشتند که می‌توانستند بازسازی شوند،اما با این وجود توسط وایکینگ‌ها مورد حمله قرار گرفتند: روچستر در سال ۸۴۲، کانتربری در سال ۸۵۱، و روچستر دوباره در سال ۸۸۵، محاصره شدند و توسط آلفرد از محاصره خارج شدند. در سال ۸۹۲، زمانی که جنوب انگلستان تحت رهبری آلفرد کبیر متحد شد، کنت در آستانه فاجعه قرار داشت.آلفرد گوتروم قدیمی را شکست داده بود و به وایکینگ ها اجازه داده بود تا در شرق آنگلیا و شمال شرق مستقر شوند. با این حال، دانمارکی های دیگری همچنان در حال حرکت بودند. هاستن، یک رهبر جنگجوی بسیار با تجربه، با محاصره پاریس و تصرف بریتانی، نیروهای عظیمی را در شمال فرانسه جمع آوری کرده بود. حدود ۳۵۰ کشتی وایکینگ در سال ۸۹۲ میلادی از بولون به سواحل جنوبی کنت رفتند. بین ۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ مرد با خانواده و اسب های خود از خور لیمن (مسیر شرقی-غربی کانال نظامی سلطنتی در رامنی مارش بازسازی شده) بالا آمدند. و به یک قلعه ساکسون در نزدیکی کلیسای سنت رامولد، بونینگتون حمله کرد و همه افراد داخل آن را کشتند.آنها به پیشروی خود ادامه دادند و در سال بعد قلعه ای در اپلدور ساختند. با شنیدن این خبر، دانمارکی ها در شرق آنگلیا و جاهای دیگر علیه آلفرد قیام کردند. آنها از اپلدور به کنت یورش بردند و یک شهرک بزرگ را ویران کردند. آنها بیشتر به داخل خاک انگلستان نفوذ کردند و در نبردهای متعدد با انگلیسی ها شرکت کردند، اما پس از چهار سال تسلیم شدند. برخی به آنگلیا شرقی عقب نشینی کردند و برخی دیگر به عنوان نیاکان نورمن ها که انگلستان را در سال ۱۰۶۶ فتح کردند به شمال فرانسه بازگشتند.ارتش بزرگ وایکینگ‌ها به رهبری تورکل قد بلند، کانتربری را در سال ۱۰۱۱ محاصره کردند، که به غارت شهر و در نهایت قتل اسقف اعظم منتهی شد پادشاهی سیسیل
این پادشاهی جانشین کنت نشین سیسیل، دولتی در جنوب ایتالیا که در ۱۰۷۱ میلادی پس از هجوم نورمن‌ها به جنوب ایتالیا تأسیس شد، شد. این پادشاهی تا ۱۲۸۲ میلادی نه تنها کل سیسیل را دربر می‌گرفت بلکه بر بخش بزرگی از جنوب ایتالیا، آفریقا (تونس و تریپولی) جزیره مالت و ناپل تسلط داشت. امپراتوری سلوکی
به همین ترتیب، در این زمان چادرنشینان پَرَنی به قلمروی سلوکیان وارد شدند، که تحت فرمانروایی شاه خود ارشک یکم، در استان‌های پارت و هیرکانی در شمال ایران در حدود ۲۳۸–۲۳۶ پیش از میلاد سکنی گزیدند. پارتی‌ها به‌تدریج نقش بطلمیوسی‌ها، به‌عنوان مهم‌ترین نظامی سلوکی‌ها را گرفتند. در آغاز سده‌ای از جنگ‌های متوالی سلوکی‌ها و پارتی‌ها، سلوکوس دوم موقتاً حاکمیت رسمی را بر ایران برقرار کرد، و ارشک را به‌عنوان یک خراج‌گزار نیمه خودمختار پذیرفت. پس از دورهٔ کوتاه فرمانروایی سلوکوس سوم، تسلط سلوکیان بر ایران و بلخ، مجدداً توسط آنتیوخوس سوم برقرار شد، که در دورهٔ فرمانروایی او، امپراتوری سلوکی به حداکثر وسعت خود رسید. آنتیوخوس پس از لشکرکشی‌های موفق علیه شورشیان میان‌رودان و آسیای صغیر، و جنگی ناموفق با بطلمیوسی‌ها در فلسطین (نبرد رافیا)، سفری طولانی به مرزهای جهان مسکون و شناخته‌شدهٔ شمالی، شرقی، و جنوبی را آغاز کرد. این به اصطلاح "آناباسیس" (سفر زمینی)، که مراسمی مذهبی بود، به‌اندازهٔ یک رویداد نظامی انجام شد، و از اکباتان، از طریق هیرکانیا، بلخ، و هند آغاز شد و به عربستان رسید که با مطیع‌کردن شاهان خراجگزار یاغی همراه بود و سپس آن‌ها را به‌عنوان پادشاهان خراجگزار دوباره تحت سلطهٔ سلوکیان منصوب می‌کرد. آنتیوخوس در هنگام بازگشتش به بابل، لقب مِگاس (به‌معنای بزرگ) را گرفت که این واژه احتمالاً یک اشتقاق یونانی از عنوان ایرانی و بین‌النهرینی پادشاه بزرگ است. آنتیوخوس پس از آن در نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد شکست سختی به بطلمیوسی‌ها وارد کرد که به او اجازه داد فلسطین و متصرفات بطلمیوسی‌ها در آسیای صغیر را اشغال کند. با این حال، توسعه به‌سمت غرب توسط رومی‌ها مانع شده‌بود، که آن‌ها آنتیوخوس را از یونان بیرون راندند و در نبرد ماگنزیا در غرب آسیای صغیر در سال ۱۸۹ پیش از میلاد، شکست قاطعی را به او تحمیل کردند؛ معاهدهٔ صلح در آپامیا منعقد شد و در همان سال آنتیوخوس مجبور شد که آسیای میانه و نیروهای مدیترانه‌اش را تسلیم کند و تاوان عظیمی را بپردازد.برخلاف باور گسترده، از دست‌دادن آسیای صغیر فاجعه‌آمیز نبود؛ اگرچه خبر شکست سلوکیان از رومی‌ها احتمالاً موجب بروز قیام‌های دیگری در امپراتوری شد، به‌طوری که آنتیوخوس بزرگ کمی بعد از آن در حال جنگ در جنوب ایران کشته‌شد. پسر او آنتیوخوس چهارم تئوس اِپیفانِس (تجلّیِ خداوند) دورهٔ فرمانروایی کوتاه اما قابل توجه او با جنگی موفقیت‌آمیز علیه بطلمیوسی‌ها آغاز شد، و اسکندریه را محاصره کرد و به‌عنوان فرعون، در ممفیس تاخ‌گذاری کرد. گسترش اشکانیان در ایران باعث شد که اولتیماتوم روم مبنی بر ترک مصر را بپذیرد. کارتاژ باستان
برای بیشتر تاریخ خود، کارتاژ با یونانیانِ ساکن در سیسیل و پس از آن جمهوری روم در ستیز بود. همین تنش‌ها منجر به آغاز یک سری جنگ‌هایی که به «جنگ‌های سیسیلی» معروف هستند و بیشتر از سه سده طول کشیدند، شد. پس از آن بود که جنگ‌های مشهور پونی میان دو دولت شهر مهم مدیترانه، یعنی روم و کارتاژ آغاز شد که بیشتر از صد سال به طول انجامید. سرانجام، در سال ۱۴۶ پیش از میلاد و در پایان سومین و آخرین جنگ پونی، نیروهای رومی به‌فرماندهی اسکیپیو امیلیانوس وارد کارتاژ شدند و آن را ویران کردند. هرچند بعدها شهر به عنوان یکی از استان‌های رومی بازسازی شد. با سقوط کارتاژ، همه مناطق تحت فرمانش و همه سرزمین‌های فینیقی تحت فرمان رومیان درآمدند. شاهزاده‌نشین انطاکیه
شاهزاده نشین انطاکیه (به لاتین: Principality of Antioch) یک شاهزاده‌نشین و یکی از پایگاه‌های صلیبیون در دوران جنگ‌های صلیبی واقع در فلسطین می‌باشد که در خاورمیانه است. یکی از دولت‌های صلیبی بود که در نخستین جنگ صلیبی ایجاد شد که شامل مناطقی از ترکیه و سوریه امروزی بود. این ایالت بسیار کوچکتر از کنت‌نشین ادسا یا پادشاهی اورشلیم بود. امتداد آن تا لبه شمال شرقی مدیترانه گسترش می‌یابد و از جنوب با کنت‌نشین طرابلس، از شرق با ادسا و از شمال غربی با امپراتوری بیزانس یا پادشاهی ارمنی کیلیکیه همسایه بود. در قرن دوازدهم تقریباً ۲۰ هزار نفر در آن سکونت داشتند که اکثر آنها ارمنی و مسیحی ارتدکس یونانی بودند و تعدادی مسلمان در خارج از خود شهر بودند. بیشتر صلیبی‌هایی که در آن ساکن شدند از نژاد نورمن بودند، به ویژه از پادشاهی نورمن در جنوب ایتالیا، اولین حاکمان شاهزاده نشین بودند، که با رعایای وفادار به خود احاطه شده بودند. تعداد کمی از ساکنان به غیر از صلیبی‌ها کاتولیک رومی بودند و این شهر تحت کنترل پاتریارک لاتین انطاکیه بود، که در سال ۱۱۰۰ تأسیس شد. این پاتریارک پس از جنگهای صلیبی با همین عنوان باقی ماند، تا اینکه در سال ۱۹۶۴ سقوط کرد. فارناک یکم (پنتوس)
فارناک یکم پنتوس در ۲ سده پیش از میلاد زندگی می‌کرده؛ وی پنجمین پادشاه پنتوس بوده و از تبار پارسیان و یونانی-مقدونی بوده است. مهرداد ششم (پنتوس)
مهرداد در نخستین جنگ که از ۸۹ تا ۸۴ پیش از میلاد به طول انجامید تمامی نواحی سرزمین آسیای کوچک را فتح نموده و ساکنان رومی این نواحی را به قتل رساند و حتی یونان را به چنگ آورد تا اینکه سردار وی در یونان از دست سولا سردار رومی شکست خورد و مهرداد ناچار به صلح شد و غرامت زیادی پرداخت. در دومین جنگ (۸۳ تا ۸۱ پیش از میلاد) پس از یک رشته کشمکش‌های جزئی، مهرداد با شکست سپاهیان رومی پونتوس را مورد حمله قرار داد اما رومیان به پیروزی دست یافته و او را تا ارمنستان عقب راندند. در سومین جنگ (۷۴ تا ۶۴ پیش از میلاد) مهرداد بیثونیا را متصرف شد و پونتوس را از نو فتح کرد (۶۸ تا ۶۷ پیش از میلاد) اما از پومپه سردار رومی در سال ۶۶ پیش از میلاد شکست خورد و به کریمه گریخت. در اینجا بود که او طرح نقشه بزرگ و بلندپروازانه‌ای مبنی بر حمله به روم را، در سر می‌پروراند اما فرزندش با خیانت به او، وی را از سلطنت خلع کرده و مهرداد ناخرسند از این عمل، سرانجام خودکشی نمود. شبه‌جزیره ایبری
رومی‌ها در سال ۲۰۷ پیش از میلاد بار دیگر با کارتاژها درگیر شدند و پس از آن توانستند کارتاژها را به‌طور کامل از ایبری رانده و همه این سرزمین را تسخیر کنند. استان هیسپانیا یکی از ناآرام‌ترین استان‌های امپراتوری روم بود و رومیان ناچار بودند پیوسته به سرکوب شورش‌ها در این منطقه بپردازند. پس از سرنگونی امپراتوری روم، اسپانیا در سده پنجم میلادی توسط ویزیگوت‌ها که قومی ژرمن بودند فتح شد و گروهی از الان‌های ایرانی‌تبار نیز به اسپانیا آمدند اما فرهنگ رومی هم‌چنان برتری خود را در این شبه جزیره حفظ کرد و ادامه یافت. امپراتوری اسپانیا
امپراتوری اسپانیا در اوج گسترش خود بر سرزمین‌های وسیعی واقع در قارهٔ آمریکا از آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی تا آمریکا جنوبی و نیز مناطقی از آفریقا و جزایر فیلیپین در آسیای شرقی حکمرانی می‌کرد. مهرداد پنجم پنتوس
مهرداد پنجم پنتوس یا مهرداد نیکوکار (یونانی: "Μιθριδάτης ὁ εὐεργέτης") هفتمین پادشاه ثروتمند پادشاهی پنتوس بود. وی یک مقدونیه‌ای یونانی ایرانی‌تبار بود. وی فرزند فارناک یکم پنتوس پنجمین پادشاه پونتوس و نیسا بود. مقدونیه (ناحیه)
در دوران کلاسیک منطقه مقدونیه شامل بخش‌هایی از آنچه که در آن زمان شناخته شده بود به عنوان مقدونیه ایلیریا و تراکیه بود. پادشاهی‌های نظیر پیئونیا، پلاگونیا، داردانیا، مقدونیه و مستعمرات جنوبی ایالات متحدهٔ یونانی در میان دیگران در این ناحیه قرار داشتند. قبل از مقدونیهٔ باستان بخش‌هایی از جنوب مقدونیه توسط بریگزها اشغال شد، در حالی که بخش غربی مقدونیه را ساکنان مقدونی و قبایل ایلیریان اشغال کرده بودند. ایلیریان و مقدونی‌ها جنگ‌های متعددی داشتند که احتمال مساعدت بریگزها به مقدونیان در این نبردها وجود دارد. در عصر یونان کلاسیک، پایونیا مرزهایش به صورت حدودی شامل تمام دره رودخانه واردار و مناطق اطراف آن در شمال یونان و بخش وسیعی از جمهوری مقدونیه کنونی و بخش کوچکی از غرب بلغارستان می‌شد. و ۵۰۰ سال پیش از میلاد پادشاهی باستانی مقدونیه متمرکز شد در جایی میان دامنه‌های جنوبی کوه المپ در مقدونیه و دسترسی اندکی به رودخانه هالیکمون داشت. در طول جنگ‌های ایران و پادشاهی مقدونیه بود هخامنشیان سعی در اشغال مقدونیه داشتند اما پس از نبرد پلاته مقدونی‌ها توانستند آزادی خویش را بدست آورند. فیلیپ دوم و اسکندر مقدونی به واسطهٔ زور مناطق تحت سیطرهٔ خود را گسترش دادند. اسکندر با فتح خاورمیانه و گسترش قلمرو سعی در نزدیک کردن فرهنگ مردمان قلمروش نمود ولی نهایتاً موفق نشد. ژنرال‌های او امپراتوری را میان خود تقسیم کردند و سلسله‌هایی نو ساختند. پادشاهی مقدونیه را پس از آن کاساندر تا زمان مرگ خود در سال ۲۹۷ قبل از میلاد کنترل می‌کرد. در این زمان مقدونی‌ها با مشکلاتی مواجه شدند ولیکن هنوز قدرت برتر بالکان بودند. در این دوره نیز چند بار سلتیک‌ها تهاجماتی به مقدونیه داشتند. اما کاساندر با موفقیت این تهاجمات را دفع نمود. امپراتوری پالمیرا
امپراتوری پالمیرا () نام امپراتوری‌ای باستانی در سرزمین سوریه کنونی و خاور و پایین دست شرقی دریای مدیترانه بود، این امپراتوری در سال ۲۷۴ میلادی به‌دست اورلیانوس، امپراتور روم در جنگی که میان شهبانو زنوبیا «شهبانوی پالمیرا» و روم رخ داد ویران شد و این امپراتوری فرمانروایی زنوبیا بود و تنها امپراتور واقعی و سردار سپاه آن بود و در عصر زنوبیا بخاطر شجاعت زیاد شهبانوی فرمانروا این امپراتوری بخش بزرگی از امپراتوری روم را در بر گرفت. مهرپرستی
اگرچه پس از حملهٔ اسکندر مقدونی و فتح سرزمین‌های شاهنشاهی ایران توسط او در حدود ۳۳۰ سال پیش از میلاد، ساختار اجتماعی پیشین ایران از هم پاشید و برای مدت‌ها اثری از مهرپرستی در این سرزمین نبود، نجیب‌زادگان مناطق مختلف در سرزمین‌های غربی شاهنشاهی پیشین ایران، پرستش میترا یا مهر را از سرگرفتند. شاهان و نجبای مرز ایران و دنیای روم و یونان از جمله سرزمین آناتولی (آسیای صغیر) همچنان بر این کیش بودند. تیرداد اول شاه ارمنستان، در هنگام تاجگذاری خویش به سال ۵۷ پس از میلاد، نرون امپراتور روم را حکمران بزرگ خود اعلام نمود و آداب و تشریفات مهرپرستی را به نمایش گذاشت و اعلام نمود که ایزد پیمان و دوستی، رابطهٔ دوستانه‌ای را بین ارمنیان و رومیان مقتدر برقرار نموده‌است. میترادات یا مهرداد ششم، شاه پُنتوس، احتمالاً یک مهرپرست بوده‌است و متحدانش یعنی دریانوردان کیلیکیه در حدود ۶۷ سال پیش از میلاد، آداب و مناسک میترایی را برگزار می‌نمودند. همچنین آنتیوخوس یکم پادشاه کُماژِن (جنوب شرق آسیای صغیر) میترا را تکریم می‌کرد و می‌ستود. امپراتوری گوپتا
گوپتاها (گپتاها هم نوشته‌اند) بین سال‌های ۳۲۰ تا ۵۵۰ بعد از میلاد حکومت می‌کردند. این دودمان بر اکثر خاک شبه قاره هند حکمرانی می‌کردند. بنیان‌گذار این سلسله ماهاراجا سری گوپتا بود. شمال هند در سده‌های ۴ تا ۶ میلادی زیر فرمانروایی امپراتوری گوپتا بود. آثار هنری این دوره بر هنر مناطق مجاور مثل جنوب شرقی آسیا، نپال، و آسیای مرکزی اثرگذار بوده‌است. بعد از مرگ امپراتور کوشان در پایان قرن سوم، گوپتاها به شمال هند مهاجرت کردند و در سرزمینی که اکنون در حوزه ایالت‌های بیهار و اوتارپرادش است، سکنی گزیدند. دودمان گوپتا در زمان پادشاهی سامودراگوپتا و چاندراگوپتا دوم ناحیه زیر حکومت آن‌ها مسافت مابین رودهای گنگ و سند را شمال می‌شد. استان مازندران
پهناوری دولت اشکانی در دوره اقتدارش از رود فرات تا هندوکش و از کوه‌های قفقاز تا خلیج فارس را شامل می‌شد. به دلیل قرار گرفتن جاده ابریشم در گستره حکومت اشکانی و قرار گرفتن مسیر تجاری بین امپراتوری روم و حوزه مدیترانه و امپراتوری هان در چین، این امپراتوری به مرکزی برای تجارت بدل گشت. اشکانیان از تیره ایرانی پرنی و شاخه‌ای از طوایف وابسته به اتحادیه داهه از عشایر سکاهای محدوده شرق دریای خزر بودند، از ایالت پارت که مشتمل بر خراسان فعلی بود برخاستند. نام سرزمین پارت در کتیبه‌های داریوش پَرثَوَه آمده‌است که به زبان پارتی پهلوی می‌شود. چون پارتیان از اهل ایالت پَهلَه بودند، از این جهت در نسبت به آن سرزمین ایشان را پهلوی نیز می‌توان خواند. ایالت پارتی‌ها از مغرب به دامغان و سواحل جنوب شرقی دریای مازندران و از شمال به ترکستان و از مشرق به رود تجن و از جنوب به کویر نمک و سیستان محدود می‌شد. قبایل پارتی در آغاز با قوم داهه که در مشرق دریای مازندران، آمل می‌زیستند در یک جا سکونت داشتند و سپس از آنان جدا شده در ناحیه خراسان مسکن گزیدند. آمل در آن زمان پایتخت اقلیمی اشکانیان بود. مهرداد ششم (پنتوس)
مهرداد مدعی بود که تبار ایرانی‌اش به کوروش بزرگ و داریوش بزرگ شاهان هخامنشی می‌رسد. همچنین او مدعی بود که تبار یونانی‌اش به آنتیپاتر که یکی از سرداران اسکندر بود و سلوکوس پادشاه پرآوازه سلوکی بازمی‌گردد.وی که از حدود سال ۱۲۰ تا ۶۳ پیش از میلاد سلطنت نمود، بزرگترین دشمن امپراتوری روم در طول یک قرن پیش از میلاد به‌شمار می‌آمد. مهرداد بزرگ به تدریج بر کاپادوکیه، پافلاگونیا، بیثونیا و تقریباً تمامی کرانه‌های دریای سیاه تسلط یافت. مخالفت وی با شاهان بیثونیا و پیشروی نیروهای روم به مدیترانه شرقی، دولت روم را در مقابل وی قرار داد و موجب شد تا سه بار با رومیان بجنگد و این جنگها در تاریخ به نام «جنگهای مهردادی» معروف است. تاریخ اروپا
حکومت نخستین امپراتور روم، آگوستوس در سال ۲۷ پیش از میلاد آغاز شد. این حکومت شاهد آغاز پکس رومانا، یا دوران ثبات سیاسی و شکوه و جلال فراوان بود که نزدیک به ۲۰۰ سال ادامه داشت. در طول این دوره، امپراتور روم به مدیترانه و بخش اعظم اروپای غربی حکومت می‌کرد. امپراتوری به شکل کاملی سازماندهی شده بود و به خوبی اداره و کنترل می‌شد. یک شبکه از راه‌ها سرزمین‌های امپراتوری را به پایتخت، رم، متصل می‌کرد. لژیون آموزش دیده روم از تمام نقاط بحرانی در طول مرزهایش دفاع می‌کرد. شهروندان رومی از یک قانون مشترک، فرهنگ مشترک و زبان مشترک، لاتین، بهره‌مند بودند. متأسفانه این دوران در اواخر سده دوم میلادی با تهاجم گسترده اقوام ژرمن و ورود بیماری طاعون به همراه سپاه امپراتور مارکوس آورلیوس و بی‌کفایتی امپراتوران بعد از مارکوس آورلیوس - ازقبیل پسرش کمودوس - امپراتوری شروع به انحطاط کرد. امپراتوری پس از قریب یک قرن هرج و مرج سرانجام توسط دیوکلتیانوس احیا شد، اگرچه روم جدید هیچگاه از لحاظ سیستمی و مشی حکومت با روم قبل از هرج و مرج یکسان نبود. چرا که استبداد دربار روم در این دوره بیشتر و حقوق شهروندی کمتر شد. روم نیز به دو ناحیه شرقی و غربی تقسیم شد؛ اگرچه برخی اوقات توسط امپراتورانی چون کنستانتین یکپارچه گشت. امپراتوری عمان
امپراتوری عمان () یک امپراتوری دریایی بود که با پرتغال و بریتانیا بر سر تجارت و نفوذ در خلیج فارس و اقیانوس هند درگیر رقابت بود. نفوذ یا کنترل عمان در اوج آن در قرن نوزدهم، از عرض تنگه هرمز تا ایران و پاکستان امروزی و در جنوب تا دماغه دلگادو گسترده بود. پس از مرگ سعید بن سلطان در سال ۱۸۵۶ امپراتوری بین پسران وی به دو سلطان نشین تقسیم شد، یک بخش آفریقایی (سلطان نشین زنگبار) تحت حکمرانی مجید بن سعید و یک بخش آسیایی (سلطان نشین مسقط و عمان) تحت حکمرانی ثوینی بن سعید. کاپادوکیه
در سال ۹۰ تا ۸۸ پیش از میلاد، فتح کاپادوکیه در آسیای صغیر به وسیله مهرداد ششم پنتوس روی می‌دهد. تاریخ ایتالیا
امپراتوری روم که از شهر رم شروع به گسترش کرده بود نه تنها ایتالیا بلکه کل حوزه مدیترانه و حتی بریتانیای دور دست را هم تحت کنترل خود درآورده بود. جنگ‌های مهردادی
جنگ‌های مهردادی به مجموعهٔ سه جنگ میان جمهوری روم و پادشاهی پنتوس در سدهٔ یکم پیش از میلاد اطلاق می‌گردد. نام این جنگ‌ها از روی نام مهرداد ششم پادشاه آن زمان پنتوس وام گرفته شده‌است. کنت‌نشین هلند
کنت‌نشین هلند (به هلندی: Graafschap Holland) یکی از دولت‌های امپراتوری مقدس روم بود. در ۱۴۳۲ (میلادی) بخشی از هلند بورگوندی شد و از ۱۴۸۲ (میلادی) بخشی از هلند هابسبورگ. در ۱۵۸۱ (میلادی) یکی از استان‌های پیش‌رو در اسقلال هلند بود و پس از این در حلقه ی جمهوری هلند بود تا ۱۷۹۵ (میلادی) و انقلاب باتاو. نام همین سرزمین است، که در زبان پارسی، بر حسب اطلاق جزو به کل، بر سراسر کشور هلند اطلاق می‌شود. مرزهای تاریخی این سرزمین کمابیش همان دو استان هلند جنوبی و شمالی در تقسیمات کشوری امروز کشور هلند است. امپراتوری عثمانی
امپراتوری عثمانی (به عثمانی: "دَوْلَتِ عَلِیّهٔ عُثمَانِیّه") که در میان مسلمانان، هندی‌ها و چینی‌ها به روم معروف بود، یک امپراتوری مسلمان بود که چندین قرن بخش‌های بزرگی از جنوب شرق اروپا، غرب آسیا و شمال آفریقا را تحت کنترل خود داشت. این امپراتوری در اواخر قرن سیزدهم میلادی توسط رهبر قبایل تُرک اغوز یعنی عثمان یکم در سوگوت بنیان‌گذاشته شد و در سال ۱۳۵۴، با فتح بالکان، به اروپا راه یافت که بدین ترتیب دولت کوچک عثمانی به یک قدرت بین‌قاره‌ای تبدیل شد. تا سال ۱۴۵۳، عثمانیان همه قلمروی امپراتوری روم شرقی را ضمیمه خاک خود کردند و با فتح قسطنطنیه توسط محمد فاتح، پایتخت خود را به این شهر انتقال دادند. در قرون شانزدهم و هفدهم میلادی، امپراتوری عثمانی در اوج گستره خود در زمان سلطان سلیمان قانونی، یک دولت چند فرهنگی و چند زبانی بود که همه جنوب شرق اروپا، بخش‌هایی از اروپای مرکزی و آسیای غربی، بخش‌هایی از شرق اروپا و قفقاز و قسمت‌های وسیعی در شمال و شاخ آفریقا را زیر فرمان خود درآورده بود. در آغاز قرن هفدهم، این دولت ۳۲ ولایت و تعداد زیادی دولت دست‌نشانده داشت که این دست‌نشاندگان در ادوار مختلف یا به ولایت‌های جدید تبدیل شدند یا توانستند از خودمختاری نسبی‌ای برخوردار باشند. دیادوخوی
در شرق، پردیکاس تا حد زیادی ترتیبات اسکندر را دست نخورده باقی گذاشت – تاکسیلایی‌ها و پور بر پادشاهی‌های خود در هند حکومت می‌کردند. پدرزن اسکندر وخش‌ارد بر گاندارا حکومت می‌کرد. سیبیرتیوس بر آراخوسیا و گدروزیا حکومت می‌کرد. استاسانور آریا و درانگیانا را اداره کرد. فیلیپ بر باختر و سغد حکومت می‌کرد. فراتافرنس بر پارت و هیرکانی حکومت می‌کرد. Peucestas بر پارس حکومت کرد. Tlepolemus مسئول کارمانیا بود. آتروپات بر ماد شمالی حکومت می‌کرد. آرکون بابل را بدست آورد. و Arcesilaus بر شمال بین‌النهرین حکومت می‌کرد. امپراتوری ترابوزان
از لحاظ جغرافیایی امپراتوری ترابوزان شامل نوار باریکی در امتداد سواحل جنوبی دریای سیاه و نیمهٔ غربی آلپ پونتیک همراه با برخی نقاط جدا از سرزمین اصلی مانند کریمه بود. این سرزمین مدت‌ها پس از فتح عثمانی در ۱۴۶۱ علیه مسلمانان مقاومت نمود و جمعیت قابل توجهی از ارتدکس‌های یونانی را تا سال ۱۹۲۳ در خود جای داده بود. این‌ها معمولاً با عنوان یونانیان پونتیک شناخته می‌شدند. همچنین برخی یونانی‌تباران در قارص و گرجستان هستند که اغلب به عنوان یونانیان قفقاز نامیده می‌شوند. در کریمه نیز توسط کاترین کبیر در شمال سواحل دریای آزوف یونانیان رومیکایی اسکان داده شدند. خلافت علی بن ابی‌طالب
مناطق تحت حکومت علی عبارت بود از شبه‌جزیره عربستان که شامل حجاز، تهامه، نجد، یمن و یمامه می‌شده‌است. عراق شامل مناطق غربی فرات، مناطقی همچون حیره و انبار، مناطق شمالی بین‌النهرین که جزیره نامیده می‌شده و موصل مرکز آن بوده و مناطق جنوبی بین‌النهرین که از جمله شهرهای مهم آن مدائن و بصره بوده‌است. ایران بزرگ که شامل چند استان مجزا نظیر آذربایجان، خراسان و سجستان بوده و فرماندارانی در شهرهای مهم آن نظیر اهواز، ری، اصفهان، همدان، قزوین، اصطخر، اردشیر خره حکمرانی می‌کرده‌اند. همچنین مصر نیز تا مدتی تحت حاکمیت علی بوده‌است. اما شام تحت فرمان معاویه بود، که از حکومت علی سرپیچی نمود. در این زمان سرزمین جزیره بین علی و معاویه تقسیم شده بود. شهرهای موصل، نصیبین، هیت، آمد و سنجار تحت فرمان علی و شهرهای رقه، رها (ادسا)، قرقیسیا و حران تحت فرمان معاویه بودند و درگیری‌های مرزی مکرری در آن‌ها رخ می‌داد. پادشاهی الان‌ها و وندال‌ها
این سلسله با استقرار در شمال آفریقا خسارت بزرگی بر امپراتوری روم غربی وارد کرد، زیرا سرزمین‌های آفریقایی روم، مهمترین منبع تأمین کننده غلات امپراتوری بود. علاوه بر سرزمین باستانی کارتاژ، جزایر بزرگ مدیترانه از جمله سیسیل، ساردنی و کورس را تحت حکومت داشتند. قفقاز جنوبی
پادشاهی‌های باستانی منطقه شامل کولخیس، اورارتو، ایبریا، ارمنستان و آلبانی و غیره بودند. این پادشاهی‌ها بعداً در امپراتوری‌های مختلف ایرانی از جمله امپراتوری هخامنشی، امپراتوری اشکانی و ساسانی گنجانده شدند که طی آن‌ها دین زرتشتی به دین غالب در منطقه تبدیل شد. با این حال، پس از ظهور مسیحیت و تبدیل پادشاهی‌های قفقاز به دین جدید، دین زرتشتی رواج خود را از دست داد و تنها به دلیل قدرت و نفوذ ایران در منطقه باقی ماند؛ بنابراین، قفقاز جنوبی نه تنها به منطقه همگرایی نظامی، بلکه مذهبی نیز تبدیل شد که اغلب به درگیری‌هایی با امپراتوری‌های متوالی ایرانی (و بعداً امپراتوری‌های تحت حکومت مسلمانان) از یک طرف و امپراتوری روم (و بعداً امپراتوری بیزانس) منجر شد. گوکلان
امپراطوری سلجوقی که پهنای دامنه‌اش بخش‌های بزرگی از سه قارهٔ آسیا، اروپا و آفریقا را فرا گرفته بود در حدود ۶۲۲ سال به صورتی تقریباً بلاینقطع حکمروایی کرد و نمونهٔ بارزی از یک حکومت جهانی را به منصهٔ ظهور رسانید. سرزمین آناتولی واقع در غرب امپراطوری روم شرقی سال‌ها به دلیل حملات پراکندهٔ اعراب تبدیل به سرزمینی تقریباً خالی از سکنه شده بود. امپراطوری روم شرقی که تدابیر ویژه‌ای را برای مقابله با حملات پراکندهٔ عرب‌ها نیندیشیده بود، به ناگاه از سال ۱۰۶۴ با حمله به مناطقی چون «آنی» و «اخلاط» اقدام به قتل‌عام و یا راندن ترک‌های مقیم آناتولی از این سرزمین نمود. جمهوری روم
با پایان یافتن جنگ‌های پیروسی (۲۷۲–۲۸۰ق. م) و پایان استعمار یونانی‌ها بر ایتالیای جنوبی، روم اکنون کنترل و سیطره بر شبه‌جزیره ایتالیا (به جز سیسیل) را صاحب شده بود؛ از شمال کوهستان آپنینی گرفته تا پولیا و کالابریا. اینطور بود که رومیان حالا با امپراتوری کارتاژ (به عربی: قرطاج) برخورد کردند؛ کارتاژی که در آن زمان قدرت معظم مدیترانه غربی بود. کارتاژی‌ها (قرطاجنه) علاوه بر سرزمین‌های آفریقایی، جزایر ساردینیا و کرس، مالت، پانتلریا، بخشی از سیسیل غربی (بخش شرقی آن در انحصار یونانی‌ها بود) و جزایر بالئاری را نیز در تصرف خود داشتند. مهرداد سوم (پنتوس)
مهرداد سوم (۲۱۰–۱۹۰ ق. م)، چهارمین شاه پونت و پسر مهرداد دوم و لائودیس بود. او دو خواهر با نام لائودیس داشت که یکی از آنان همسر اول آنتیوخوس سوم بود. او در دوره‌ای نامعین (احتمالاً ۲۲۰–۱۸۳ ق. م) حکومت می‌کرد. او شهر سینوپ را تصرف کرد. مهرداد سوم با یک شاهزادهٔ سلوکی به نام لائودیس ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد: مهرداد چهارم پنتوس، فارناک یکم پنتوس و لائودیس. امپراتوری بیزانس
مرزهای امپراتوری به‌طور قابل‌توجهی فراتر از مرزهای اولیهٔ آن توسعه یافت، همان‌طور که طی چند دوره، زوال و بهبودی آن ادامه یافت. در دورهٔ امپراتوری ژوستینین یکم (پ. ۵۲۷–۵۶۵)، امپراتوری به بزرگ‌ترین وسعت خود پس از فتح مجدد سرزمین‌های تاریخی روم غربی رسید که به‌مدت دو قرن توانست مدیترانه، از جمله شمال آفریقا، ایتالیا، و خود روم را تحت حکومت خود نگه دارد. امپراتوری بیزانس
امپراتوری روم شرقی که با عنوان‌های امپراتوری بیزانس و بیزانتیوم نیز شناخته می‌شود، ادامهٔ امپراتوری روم در سرزمین‌های شرقی این امپراتوری (بالکان، آناتولی، شامات، مصر) در طول دوران باستان متأخر و قرون وسطی بود و پایتخت آن کُنستانتینوپل (استانبول امروزی، که با نام بیزانتیوم تأسیس شد) بود. در سال ۳۹۵ میلادی امپراتوری روم به دو بخش شرقی و غربی تقسیم شد و بخش غربی در سال ۴۷۶ فروپاشید. امپراتوری روم غربی
تهدید هون‌ها آئتیوس را از اینکه نیروهای قابل‌توجهی به اسپانیا گسیل دارد بازداشت، اسپانیایی که عزیمت وندال‌ها و الانان‌هایش به‌سمت آفریقا به امپراتوری اجازه می‌داد استان‌هایی که آنان تصرف کرده بودند را بازپس‌گیرد، استان‌هایی که همچنان توسط سوئبی‌های مستقر در شمال‌غربی اسپانیا مورد تهدید بودند. هنگامی‌که در ۴۳۸ فردی به‌نام رکیلا بر تخت پادشاهی ویزیگوت‌ها نشست، شروع به نبردهای گسترش‌طلبانه‌ای به زیان امپراتوری کرد: درحالی‌که آئتیوس سرگرم دفع حملهٔ وندال‌ها به سیسیل بود، سوئبی‌ها توانستند مریدا (پایتخت لوسیتانیا) را در ۴۳۹ متصرف شوند، و متعاقباً سویل و استان‌های بایتیکا و کارتاخنا (با کارتاژ که در آفریقاست اشتباه نشود) را هم بگیرند (۴۴۱). تنها استان اسپانیا که هنوز در کنترل رومیان باقی‌مانده بود تاراکوننسیس بود که خود مورد تاخت‌وتاز تجزیه‌طلبان بیگادی بود. آئتیوس پس از معاهدهٔ ۴۴۲، تلاش‌های کوچکی کرد تا استان‌های از دست‌رفته را از سوئبی‌ها بازپس‌گیرد و بیگادی‌ها را سرکوب کند؛ بدین‌رو ژنرال‌هایی به‌نام‌های آستیریوس (۴۴۱) مروبائودس (۴۴۳) و ویتوس (۴۴۶) را بدان استان گسیل داشت. درحالی‌که دو فرد نخست کوشیدند حداقل تاراکوننسیس را از بیگادی‌ها بازپس‌گیرند ویتوس، که بلندپروازتر بود، ارتش رومی-ویزیگوت را در برابر سوئبی‌ها رهبری کرد امّا توسط آنان نابود شد. این شکست تقریباً تا حدودی به این حقیقت مربوط است که آئتیوس نمی‌توانست تمامی نیروهای خود در جنگ علیه سوئبی‌ها به‌کار ببَرد چراکه تهدید هون‌ها هم در کار بود. کنت‌نشین تیرول
کنت‌نشین تیرول ()، یکی از ممالک امپراتوری مقدس روم که در سال ۱۱۴۰ میلادی تأسیس شد. پس از تأسیس این کنت‌نشین، این قلمرو توسط گراف‌ها کنترل می‌شد تا اینکه این قلمرو ابتدا به دست کنت‌نشین گروزیا و سپس در سال ۱۳۶۳ توسط دودمان هابسپورگ سقوط کرد و به قلمرو آرشیدوک‌نشین اتریش درآمد. با این این قلمروهای طی دوران بعدی به دست امپراتوری اتریش و اتریش-مجارستان افتاد تا اینکه مرکز این کنت‌نشین در قلمروی ایتالیا قرار گرفت. قوم تپوری
به گفته کتزیاس (۴۴۱–۳۹۲ق. م) نینوس پادشاه آشور تپوریان را مطیع خویش کرد. کتزیاس از قوم تپور در کنار هیرکانی و کادوسی به عنوان یکی از نواحی نام می‌‌برد که توسط نینوس پادشاه آشور فتح شدند. به گزارش کتزیاس: از سرزمین‌های واقع در دریا و دیگر سرزمین‌های هم مرز با آن‌ها، نینوس مصر و فنیقیه را تحت سلطه خود درآورد، سپس سیلسیرا، کیلیکیه، پامفیلیه و لیکیه، و همچنین کاریا، فریگیه و لیدیه. بعلاوه، او ترود، فریگیه را در هلسپونت، پروپونتیس، بیتینی، کاپادوکیه و همه ملل بربر که در سواحل پنتوس تا تنائیس ساکن هستند تحت کنترل خود قرار داد. او همچنین خود را حاکم سرزمین‌های کادوسی، تپوری، هیرکانی، درانگی، دربیکی، کارمانی، کورمنایی و بورکانی و پارت کرد. او هم به پارس و هم به سوزيانا و كاسپين حمله كرد، همانطور كه ​​می گويند، گذرگاه‌های بسيار تنگی وارد آن می‌شوند، به همين دليل به عنوان دروازه‌های کاسپین شناخته می‌شوند. بسیاری از ملل کوچکتر دیگر را نیز تحت سلطه خود درآورد، که صحبت درباره آنها کار طولانی خواهد بود. اما از آنجا که حمله به باکتریا دشوار بود و شامل بسیاری از مردان جنگجو بود، پس از زحمت و تلاش بیهوده، او جنگ با باکتریا را به زمان دیگری موکول کرد و نیروهای خود را به آشور بازگرداند و مکانی را برای تأسیس یک شهر بسیار بزرگ انتخاب کرد. بیتینی و پنتوس
در ابتدا بیتینی، که پایتختش همان نیکومدیا باقی‌مانده‌بود، به استان آسیا منضم گشت. با این‌حال از سال ۶۴ قبل از میلاد منفصل شده و با پنتوس یکپارچه گشت و بدین ترتیب «بیتینی و پونتوس» خوانده شد. پلینی کوچک برای مدتی (۱۱۲ تا ۱۱۱ ق. م) به‌عنوان استاندار بر آنجا حکومت کرد. جنگ‌های ایران و پرتغال
پادشاه پرتغال مانوئل ۱، خود را امپراتور پرتغال- شرق آفریقا- و پارس می‌دانست. پرتغالی‌ها سراسر شرق آفریقا تا مالاگا را در تصرف داشتند و حتی بخشی از هند و چین را نیز در اختیار داشتند و بزرگترین امپراتوری قرن شانزدهم جهان بودند. پرتغالی‌ها می خواستند که بر تجارت آفریقا و آسیا سلطه داشته باشند آن‌ها سال ۱۵۰۷ سکوترا را تصرف کردند و سپس هرمز را در اختیار گرفتند. امپراتوری روم
امپراتوری روم مشتمل بر دنیای متمدن قدیم (مغرب ایران) از جمله مصر، یونان، آسیای صغیر و سوریه بود که هرکدام ایالتی از ایالات روم شدند و در هیچکدام روم نفوذ عمیقی برجا نگذاشت مگر از لحاظ سیاسی در قلمرو غربی‌اش، یعنی نواحی امروزی اسپانیا، پرتغال، فرانسه، سوئیس، بلژیک، انگلستان، تونس، الجزایر و مراکش. رومی‌ها اگرچه در غلبه و استیلای خویش رحم و شفقتی نشان نمی‌دادند اما دست‌کم قاصد تمدن بودند و به عبارتی دیگر به این نواحی عقب‌افتاده عصاره‌ی تمدن کهن یونانی-رومی را تحویل دادند. رومی شدن این نواحی چنان شدید بود که زبان لاتین در مغرب زبان رایج مردم گردید. بعداً در آفریقا، عربی جای لاتین را گرفت امّا در سایر جاها به‌ویژه در فرانسه، اسپانیا، ایتالیا و پرتغال تا به امروز آثار تحریف شده‌ی لاتین باقی‌مانده‌است. تاریخ نظامی ایران
قوم پارت، یک تمدن واقع در شمال شرقی ایران کنونی بودند. سلسله پادشاهان اشکانی (پارتی)، تمامی سرزمین‌های ایران معاصر را پوشاندند. سرزمین‌هایی که پادشاهان اشکانی تصرف کرده بودند، عبارتند از:ارمنستان، عراق، گرجستان، شرق ترکیه، شرق سوریه، ترکمنستان، افغانستان، تاجیکستان، پاکستان، کویت، خلیج فارس، مناطق ساحلی عربستان سعودی، بحرین، قطر، لبنان، اسرائیل، فلسطین و دبی. اشکانیان پس از بیرون کردن تدریجی حاکمان یونانی از ایالت‌ها پس از مدتی تمامی ایران را آزاد کرده و دولت سلوکی هم توسط فرهاد دوم اشکانی از بین رفت. این حکومت بعد از شکست دادن حکومت یونانی سلوکی، به روی کار آمد و کار خود را در اواخر قرن سوم قبل از میلاد آغاز کرد و سرزمین‌های میان رودان توسط آن‌ها بین سال‌های ۱۵۰ سال قبل از میلاد—۲۲۴ سال بعد از میلاد، کنترل می‌شد. این حکومت سومین سلسله محلی-باستانی ایران (بعد از مادها و هخامنشیان) به حساب می‌آید. امپراتوری اشکانی، اصلی‌ترین و تنها رقیب امپراتوری روم بود. اشکانیان تا منطقه ارم در عربستان نیز نفوذ داشتند. به‌طوری‌که در اتحادیه بازرگانان صمغ کندر، ظرف‌های سفالینی پیدا شده که به سبک اشکانیان جلا داده شده‌اند. بالاخره در سال ۲۲۴ بعد از میلاد، در هنگامی که ساختار این حکومت سست شده بود، عمر این امپراتوری به‌سر آمد و آخرین پادشاه این سلسله اشک بیست و نهم (اردوان پنجم) در منطقه هرمزدگان از اردشیر بابکان شکست خورد و اینچنین شد که امپراتوری قدرتمند ساسانی شکل گرفت. جمهوری روم
این معاهده قلمرو جمهوری روم را به قرار زیر تقسیم می‌کرد: سوریه، ساردینیا-کورسیکا، و آفریکا نصیب اکتاویانوس شدند. همزمان، فهرست سیاهی از مخالفان و دشمنان سزار تهیه شد که به ضبط اموال و کشتار شمار زیادی از سناتورها و سواران انجامید؛ یکی از قربانیان، سیسرون بود که نطق‌هایی موسوم به Philippicae را بر علیه آنتونیوس ایراد کرده بود. حال برای کُشتن قاتلان اصلی سزار یعنی بروتوس و کاسیوس آماده می‌شدند. در اکتبر ۴۲ پیش از میلاد، آنتونیوس و اکتاویانوس، لپیدوس را به حکومت بر پایتخت گماشتند، و خود روانه جنگ با دو سناتور مزبور شدند. آنان در ناحیه فیلیپی، (واقع در استان مقدونیه شرقی کشور یونان) در دو نبرد آنان را شکست دادند. در پایان، دو قاتل سزار، بروتوس و کاسیوس، خود را کُشتند. جمهوری روم
پس از آنکه کارتاژی‌ها و مقدونیان ناچار به تسلیم شدند، روم تصمیم گرفت یکبار برای همیشه مسئله اسپانیا را حل کند؛ مسئله ای که از دهه‌ها پیش سربرآورده بود. رومیان پس از آنکه کارتاژی‌ها را در دومین جنگ پونی شکست دادند، از سال ۱۹۷ق. م قلمرو اسپانیا را به دو بخش تقسیم کردند، یکی هیسپانیا سیتریور (اسپانیای نزدیکتر) و دیگری هیسپانیا اولتریور (اسپانیای دورتر)، پایتخت‌های آنان به ترتیب تاراگونا و کوردوبا بود. سوءمدیریت لجام گسیخته و استثمار خشن سبب شورشی شد که به قبایل همسایه لوزیتانی‌ها و سلتیبری‌هانیز سرایت نمود. پس از نتایج متفاوت و نبردهای خونین و تلفات سنگین از حیث نیروی انسانی و منابع مالی، سرانجام این شورش‌های محلی با کشته شدن سرکرده لوزیتانی‌ها، ویریاتوس(۱۳۹ق. م) پایان یافتند. از سوی دیگر، در سال ۱۳۳ق. م اوضاع و احوال به گونه ای بود که به انضمام پادشاهی پرگامون به جمهوری روم نیز منجر شد که در ۱۲۹ق. م تبدیل به یکی از ایالات روم به نام «آسیا» شد. پادشاه آتالوس سوم قلمرو پادشاهی خود را برای رومیان به ارث گذاشت، امّا سه سال وقت نیاز بود تا رومیان بتوانند مستقیماً بر آن سرزمین تسلط یابند، چراکه تحت هدایت ایومنس سومشورش توده ای خشنی بر ضد رومیان درگرفته بود که به زحمت سرکوب شد. اکنون روم می‌توانست خود را قدرت مسلط مدیترانه بداند. جمهوری روم
بدین ترتیب دومین جنگ پونی (کارتاژ) از ۲۱۸ق. م تا ۲۰۱ق. م به طول انجامید و به حق می‌توان گفت که می‌توان همچون یک «جنگ جهانی» بدان نگریست. این جنگ اساساً در قلمرو ایتالیای جنوبی درگرفت اما در عین حال اسپانیا و قلمرو اصلی امپراتوری کارتاژ نیز در آن درگیر بودند. افزون بر آن، دیپلماسیِ تقریباً تمامی حکومت‌های مدیترانه ای، از نومیدیه گرفته تا سلسله‌های حاکم بر مصر و سوریه، و دولت‌های کوچک آناتولی، یونان و مقدونیهی فیلیپ پنجم نیز در آن درگیر بودند. هرچند رومیان در نهایت فاتح نبرد شدند اما در طول سالیان جنگ متحمل هزینه‌های گزافی در برابر هانیبال شدند. آنان تا سال‌ها کابوس جنگی ناتمام و دشمنی نامرئی در دروازه‌های روم را می‌دیدند. تریوم‌ویرات دوم
قاتلان قیصر بروتوس و کاسیوس در سال ۴۲پ. م بیشتر ایالات شرقی شامل مقدونیه، آسیای صغیر و سوریه را در کنترل گرفتند. اوکتاویان و آنتونی عازم نبرد می‌شوند؛ و در دو نبرد در فیلیپی بروتوس و کاسیوس را شکست می‌دهند. قرون وسطی
در میان سده‌های ششم و هفتم، پادشاهی فرانک‌ها در شمال سرزمین گل شامل سه پادشاهی به نام‌های اوسترازیا، نوستریا و بورگوندی می‌گردید، که همهٔ آنان تحت فرمانروایی خاندان مروونژی قرار داشت که همگی آنان از جانشینان و وارثان تاج و تخت کلوویس یکم محسوب می‌گردیدند. سدهٔ هفتم دورانی آشفته از جنگ‌های میان اوسترازیاییها و نوستریاییها بود. این نبردها باعث قدرت‌گیری پپن یکم (درگذشتهٔ ۶۴۰ م) و تبدیل شدن او به عنوان شهردار کاخ و خوان‌سالار بزرگ اوسترازیا گردید و قدرت او تا آنجا افزایش یافت که به قدرتمندترین نیروی پشت تاج‌وتخت اوسترازیا بدل شد. پس از او، فرزندانش در این جایگاه قرار گرفتند و برای مدت‌ها عنوان‌های نمایندگی پادشاه و مشاوران او را در اختیار داشتند. یکی از نوادگان او، شارل مارتل (درگذشتهٔ ۷۴۱) توانست در سال ۷۳۱ سپاه مسلمانانی را که از رشته‌کوه پیرنه گذر کرده‌بودند را در نبرد تور درهم بکوبد. بریتانیای کبیر به ایالت‌های کوچکی تقسیم شده‌بود که بیشتر آن‌ها زیر فرمانروایی پادشاهی‌های نورثامبریا، مرسیا، وسکس و آنگلیای شرقی قرار داشتند. اینان همگی از نسل فرزندان مهاجمان انگلوساکسون به‌شمار می‌آمدند اما همچنان پادشاهی‌های کوچکتری که امروزه ولز و اسکاتلند نامیده می‌شوند در کنترل بریتون‌های محلی و پیکت‌ها باقی ماندند. ایرلند نیز به واحدهای سیاسی بسیار کوچکتری تکه‌تکه شده‌بود که اغلب به عنوان پادشاهی‌های قبایلی شناخته شده‌اند و به وسیلهٔ پادشاهان اداره می‌گردیدند. تخمین زده می‌شود که در حدود ۱۵۰ پادشاه با درجه اهمیت‌ها و میزان قدرت‌های مختلفی در ایرلند حکومت می‌کردند. آرامگاه‌های پادشاهان پنتوس
آرامگاه‌های پادشاهان پنتوس () مجموعه آرامگاه‌های ایجاد شده در صخره در آماسیه در شمال ترکیه هستند که شهر مردگان پادشاهان پنتوس را شکل می‌دهند. پادشاهی پنتوس دولتی بود که ایرانیان به رهبری دودمان مهردادی در پنتوس بنیان نهادند. این آرامگاه‌ها در دامنه جنوبی کوه ۲۷۲ متری هارشنا در شمال شهر آماسیه و رود یشیل‌ایرماق واقع شده‌اند. این مجموعه در ۱۳ آوریل ۲۰۱۴ از طرف ترکیه به فهرست پیشنهادی رده فرهنگی میراث جهانی یونسکو اضافه شد. فرانک میانی
فرانکِ میانی سرزمینی را گویند که امپراتور لوتار یکم پس از تکه تکه ساختن سرزمین کارولنژی‌ها فرمانروایی آن را به دست آورد.این سرزمین را رشته‌کوهها از دو بخش فرانک باختری و فرانک خاوری جدا می‌ساختند.این سرزمین پادشاهی ایتالیا، بورگوندی، پرووانس و بخش باختری اوسترازیا را در بر می‌گرفت.این سرزمین پس از پیمان سال ۸۴۳ میلادی میان جانشینان کارولنژیها پدید آمده بود و مردمانی با تیره‌های ناهمگون در آن می‌زیستند:لومباردها، گالورومیان، ایتالیاییان و فرانک‌ها. پس از مرگ لوتار این سرزمین به سه بخش شد، لوتارنژی، پرووانس و ایتالیا.Wikipedia contributors، "Middle Francia،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Middle_Francia&oldid=443160365 (accessed August ۱۶، ۲۰۱۱). امپراتوری ترابوزان
امپراتوری ترابوزان یا امپراطوری طرابوزان کشوری سلطنتی بود که در درازای سده‌های ۱۳ تا ۱۵ میلادی شامل مناطقی در شمال شرقی گوشه‌ای از آناتولی و مناطق جنوبی شبه‌جزیرهٔ کریمه می‌شد. در اصل این امپراتوری زمانی تشکیل شد که طی یک شورش در برابر تاج و تخت امپراتوری، نوهٔ آندرونیکوس یکم بپاخاست. این سرزمین پس از سقوط امپراتوری روم شرقی (بیزانس) در نواحی یونانی‌نشین بیزانس به قدرت رسید و در چهارمین جنگ صلیبی به همراه امپراتوری نیقیه و فرمانداری اپیروس شرکت جُست. مردم مازندرانی
به گفته کتزیاس (۴۴۱–۳۹۲ق. م) نینوس پادشاه آشور تپوریان را مطیع خویش کرد. کتزیاس از قوم تپور در کنار هیرکانی و کادوسی به عنوان یکی از نواحی نام می‌‌برد که توسط نینوس پادشاه آشور فتح شدند. به گزارش کتزیاس: از سرزمین‌های واقع در دریا و دیگر سرزمین‌های هم مرز با آن‌ها، نینوس مصر و فنیقیه را تحت سلطه خود درآورد، سپس سیلسیرا، کیلیکیه، پامفیلیه و لیکیه، و همچنین کاریا، فریگیه و لیدیه. بعلاوه، او ترود، فریگیه را در هلسپونت، پروپونتیس، بیتینی، کاپادوکیه و همه ملل بربر که در سواحل پنتوس تا تنائیس ساکن هستند تحت کنترل خود قرار داد. او همچنین خود را حاکم سرزمین‌های کادوسی، تپوری، هیرکانی، درانگی، دربیکی، کارمانی، کورمنایی و بورکانی و پارت کرد. او هم به پارس و هم به سوزيانا و كاسپين حمله كرد، همانطور كه ​​می گويند، گذرگاه‌های بسيار تنگی وارد آن می‌شوند، به همين دليل به عنوان دروازه‌های کاسپین شناخته می‌شوند. بسیاری از ملل کوچکتر دیگر را نیز تحت سلطه خود درآورد، که صحبت درباره آنها کار طولانی خواهد بود. اما از آنجا که حمله به باکتریا دشوار بود و شامل بسیاری از مردان جنگجو بود، پس از زحمت و تلاش بیهوده، او جنگ با باکتریا را به زمان دیگری موکول کرد و نیروهای خود را به آشور بازگرداند و مکانی را برای تأسیس یک شهر بسیار بزرگ انتخاب کرد. آریان مورخ یونانی ترکیب سپاه هخامنشی در جنگ گوگمل را چنین آورده است: باختری‌ها، سغدی‌ها و هندی‌های مجاور باختر به فرماندی بسوس والی باختر بودند. ساک‌ها که از سکاهای آسیایی و مستقلند ولی متحد داریوش می‌باشند و تحت فرماندهی ماباسس هستند. هندی‌های کوهستان تحت فرماندهی برسائت والی رخج بودند.  سوارهای پارتی، هیرکانی و تپوری تحت فرماندهی فراتافرن بودند. مادی‌ها، کادوسی‌ها و سکاها تحت فرماندهی آتروپات بودند. سکنه دریای سرخ را اُرُن‌توبات و آریوبرزن و اکسی‌نِس اداره می‌کردند. بر شوشی‌ها و اوکسیان اُگزاتر پسر آبولیتاس ریاست داشت و بر بابلی‌ها، سی‌تاکیان و بر کاریان، بوپار ریاست داشت. ارمنی‌ها به سرداری اُرونت و میثروس‌تِس بودند و کاپادوکی‌ها به سرداری آری‌آرسِس بودند و سل سوریان و بین النهرینی ها به فرماندهی مازه والی بابل بودند. امپراتوری سلجوقی
امپراتوری سلجوقی، حکومتی ترک‌تبار، با فرهنگ ترکی-ایرانی و سنی مذهب بود که توسط ایل قنیق تُرکان اغوز بنا نهاده شد. وسعت قلمرو سلجوقیان از شرق تا کوه‌های هندوکش، از غرب تا فلات آناتولی و شام، از شمال تا آسیای مرکزی و از جنوب تا خلیج فارس ادامه داشت. سلجوقیان سرزمین مادر خود یعنی حاشیه دریای آرال به خراسان حمله کرده و سپس وارد بخش مرکزی ایران شدند و پس از آن با پیروزی بر امپراتوری بیزانس در نبرد مَلازگرد، آناتولی را تصرف کردند. سلجوقیان تحت سلطنت طغرل بیک، با ایجاد تسلط سیاسی بر خلافت عباسی در بغداد، رهبری جهان اسلام را به دست گرفتند. پروس
پروس در آغاز منطقه کوچکی بود که شاملِ شمال لهستان، استان کالینینگراد روسیه و قسمت‌هایی از لیتوانی امروزی می‌شد. سرزمین‌های پروس بعدها به ایالت‌های پروس خاوری و پروس باختری در کنفدراسیون آلمان شمالی تقسیم شد. مردمان بومی آن را پروسی‌ها تشکیل می‌دادند، ولی بعدها آلمانی‌ها به این سرزمین مهاجرت کردند. از سال ۱۴۶۶ میلادی این مناطق بین پادشاه لهستان و دوک نشینِ هوهنتسولرن پروس تقسیم شده‌بود. در قرن ۱۸ میلادی، نام پروس برای تمام مناطق تحت حکومت هوهنتسولرن‌ها استفاده می‌شد، حتی برای آن‌هایی که تکّه‌ای از امپراتوری مقدس روم بودند. بعد از سال ۱۸۶۶ میلادی، گستردگیِ این پادشاهی تقریباً به تمامی آلمانِ شمالی می‌رسید و به این ترتیب حدود دو سوم امپراتوری آلمان را در بر می‌گرفت. پایتخت و مرکز حکومت آن با گذشت زمان کالینینگراد (آلمانی: Königsberg)، برلین و پتسدام بود. امپراتوری روم
امپراتوری روم یک دوره پس از جمهوری روم در عصر روم باستان بود که بر پهنه وسیعی از اطراف دریای مدیترانه واقع در اروپا، شمال آفریقا و غرب آسیا حکومت می‌کرد. این امپراتوری یکی از بزرگترین امپراتوری‌های در زمان خود بوده و به همراه شاهنشاهی اشکانی و شاهنشاهی ساسانی یکی از دو ابرقدرت بزرگ جهان باستان عصر خود محسوب می‌شد. یورش مغولان به آناتولی
در سده دوازدهم میلادی، امپراتوری بیزانس توان فرمانروایی خود را در آناتولی باختری و شمالی دوباره به دست آورد. پس از به‌دست آوردن قسطنطنیه در ۱۲۰۴ توسط صلیبیون لاتین، دو ایالت جانشین بیزانس تأسیس شد: امپراتوری نیقیه و امارت اپیروس. سومین، امپراتوری ترابوزان چند هفته قبل از یورش قسطنطنیه توسط آلکسیوس اول تربیزندی ایجاد شد. از این سه ایالت جانشین، ترابوزان و نیقیه در نزدیکی امپراتوری مغول قرار داشتند. سپس کنترل آناتولی بین دولت‌های یونانی و سلطنت سلجوقی روم تقسیم شد و دارایی های بیزانس به تدریج کاهش یافت. مهرپرستی و مسیحیت
هر چند پس از حمله اسکندر مقدونی و فتح سرزمین‌های تحت سلطه امپراتوری ایران توسط او در حدود ۳۳۰ سال پیش از میلاد، ساختار اجتماعی پیشین ایران از هم پاشید و برای مدت‌ها اثری از مهرپرستی در این سرزمین نبود، نجیب‌زادگان مناطق مختلف در سرزمین‌های غربی امپراتوری پیشین ایران، پرستش میترا یا مهر را از سرگرفتند. شاهان و نجبای مرز ایران و دنیای روم و یونان از جمله سرزمین آناتولی (آسیای صغیر) همچنان بر این کیش بودند. آنگاه که تیرداد اول شاه ارمنستان، در هنگام تاجگذاری خویش به سال ۵۷ پس از میلاد نرو امپراتور روم را حکمران بزرگ خود اعلام نمود، آداب و تشریفات مهرپرستی را به نمایش گذاشت و اعلام نمود که ایزد پیمان و دوستی، رابطهٔ دوستانه‌ای را بین ارمنیان و رومیان مقتدر برقرار نموده‌است. میتراداد یا مهرداد ششم، شاه پُنتوس، احتمالاً یک مهرپرست بوده‌است و متحدانش یعنی دریانوردان کیلیکیه در حدود ۶۷ سال پیش از میلاد، آداب و مناسک میترایی را برگزار مینمودند. همچنین آنتیوخوس یکم پادشاه کُماژن (جنوب شرق آسیای صغیر) میترا را تکریم و ستایش مینمود. پادشاهی پروس
اگرچه تحت سلطه لوترهای پروتستان (همراه با برخی اصلاح طلبان) بود، اما میلیون‌ها کاتولیک در غرب و لهستان را در خود جای داد. تعداد زیادی کاتولیک در راینلند و مناطقی از وستفالیا وجود داشت. بعلاوه، پروس غربی، وارمیا، سیلسیا و استان پوزن دارای جمعیتهای لهستانی زبان بیشتر کاتولیک بودند. منطقه جنوبی ماسوریای پروس شرقی بیشتر از مازورهای پروتستان آلمان زده تشکیل شده بود. هیتی‌ها
پادشاهی هیتی خود را در پیرامون سرزمین خاتوشا و نِشا که به عنوان سرزمین حتی ( "Ha-at-ti") شناخته می‌شود، متمرکز کرد. از زمانی که خاتوسا پایتخت شد، منطقه محصور به خم رودخانه هالیس هسته امپراتوری در نظر گرفته شد و برخی از قوانین هیتی‌ها بین این سوی رودخانه و آن سوی آن تمایز قائل می‌شدند، برای نمونه پاداش برای کسی که برده‌ای فراری را پس از گذر از رودخانه می‌گرفت بیشتر بود تا پاداشِ گرفتار کردن برده فراری قبل از رسیدن به رودخانه. جنگ صلیبی چهارم
در پی جنگ صلیبی چهارم، جمهوری ونیز سه هشتم قلمرو بیزانس را تسخیر کرد. از جمله این مناطق می‌توان به جزیره کرت (پادشاهی کاندی)، وابیه و خانیا اشاره کرد که بدست ونیز تصرف شدند؛ تا این‌چنین جمهوری ونیز بر دریای مدیترانه و نیز دریای اژه مسلط شود و سیادت بر بازرگانی قسطنطنیه را برای خود تضمین کند. این وضعیت تا ظهور عثمانی در سده ۱۵ و تسلط بر آناتولی و قسطنطنیه، به قوه خود باقی ماند. قرون وسطای میانه
بعد از این معامله، آلفونسو انریکوئس بار دیگر به جنگ با مورها مشغول شد، دو شهر سانتارم و لیسبون را تسخیر کرد، و حوزه قلمرو خویش را تا رود تاگوس بسط داد. در دوران سلطنت آلفونسو سوم، مملکت پرتغال به حدود کنونیش رسید، و شهر لیسبون واقع در مصب رود تاگوس، که موقعیت سوق‌الجیشی مهمی داشت، بندر مهم و پایتخت پرتغال شد. تاریخ ایرانیان در آفریقا
این سلسله با استقرار در شمال آفریقا خسارت بزرگی بر امپراتوری روم غربی وارد کرد، زیرا سرزمین‌های آفریقایی روم، مهمترین منبع تأمین کننده غلات امپراتوری بود. علاوه بر سرزمین باستانی کارتاژ، جزایر بزرگ مدیترانه از جمله سیسیل، ساردنی و کورس را تحت حکومت داشتند. این حکومت با حمله سپاهیان بیزانس و شکست الان‌ها به پایان رسید. هندوراس
پس از تصرف هندوراس به‌دست اسپانیایی‌ها، هندوراس بخشی از پادشاهی گواتمالا در امپراتوری گسترده اسپانیا در بَرّ جدید به‌شمار آمد. تروخیو و گراسیاس مراکز شهری اصلی در هندوراس بودند. اسپانیایی‌ها در حدود سیصد سال بر هندوراس فرمان راندند. پنتوس
در گذر تاریخ این سرزمین از امپراتوری بیزانس به امپراتوری ترابوزان رسید(۱۲۰۴ (میلادی)). در ۱۵ اوت۱۴۶۱ عثمانی‌ها بر این بخش دست‌یافتند. روابط ایران و یونان
میراث این صمیمیت قوی در سده‌های پیشین در مناطقی از جهان که دارای فرهنگ یونانی-ایرانی بوده‌اند، دیده می‌شود. پادشاهی پنتوس یکی از نمونه‌های اولیه این ترکیب فرهنگی است. جنگ ایران و روم (۵۸–۶۳ میلادی)
در سال ۶۲ میلادی بلاش به فرات حمله کرد، جایی که در آن کوربولون با استقرار ناوگانی مجهز به منجنیق توانسته بود از مرزهای روم پاسداری کند. پس از چندین حملهٔ پراکندهٔ بلاش، پیتوس، که اطمینان بازخواست منطقهٔ شمال از نیروهای ایرانی خالی است، شروع به پیشروی به سوی تیگرانوکرتا کرد. بلاش به یکباره فرات را رها ساخت و به سوی تیگراناکرت تاخت و به صورت کاملاً غافلگیرانه آن را به تصرف ارتش اشکانی درآورد. سپس، با استقرار چند واحد کوچک در این منطقه، به سرعت راهی شمال غرب شد و به پیشواز ارتش پیتوس رفت که بی‌خبر از وقایع رخ داده به آرامی و با همراهی لژیون‌های دوازدهم رعد و چهارم سکایی در حال پیشروی به سوی تیگراناکرت بود. بلاش در بهار ۶۲ میلادی، پیتوس را در کوهستان‌های ارمنستان بزرگ، در نزدیکی «راندیا»، به دام انداخت. پیتوس کوشید تا از موقعیت جغرافیایی موجود، یعنی کوهستانی که در آن بودند، برای غلبه بر پارتیان بهره برد اما نیروهای ارمنیانی که همراه اشکانیان بودند خانهٔ خود را بهتر از پیتوس می‌شناختند و به این ترتیب، به عامل مهمی در شکست پیتوس بدل شدند. این شکست به قدری سنگین بود که پیتوس درخواست صلح کرد و شرایط سنگین و خوار کنندهٔ بلاش را پذیرفت. مهمترین شرط بلاش بر تخت نشستن برادرش، تیرداد، در ارمنستان بود که بی درنگ از سوی پیتوس پذیرفته شد. پس از این رخدادها ارتش پیتوس به سوریه عقب‌نشینی کرد. داریوش پنتوس
داریوش پنتوس (به انگلیسی: Darius of Pontus؛ پادشاهی ۳۷–۳۷ / ۳۶ پیش از میلاد) پادشاهی با پیشینه ایرانی و یونانی مقدونی بود. او نخستین فرزند پادشاه فارناک دوم پنتوس و همسر سرمتی اش بود. او دو خواهر و برادر کوچکتر داشت: خواهری به نام دینامیس و یک برادر به نام ارشک. پدربزرگ و مادربزرگ‌های پدری وی مهرداد ششم پنتوس و لائودیس بودند. شاهی بنگاله
شاهی بنگاله () یا سلطان‌نشین بنگاله یک امپراتوری در سده‌های چهاردهم، پانزدهم و شانزدهم میلادی در دلتای گنگ در بنگال بود. این کشور دارای چند دولت خراجگزار از جمله اودیسا در جنوب غرب، آراکان در جنوب شرق، و تریپورا در شرق بود. بنگاله در اوایل قرن شانزدهم به اوج گستردگی جغرافیایی خود رسید و بر سرزمینی از کامروپ و کاماتا در شمال شرق تا جون‌پور و بیهار در غرب حکم‌رانی می‌کرد. این کشور به عنوان یک کشور با اقتصاد قوی و یکی از قدرتمندترین کشورهای آسیایی مشهور بود. انحطاط بنگاله با فترتی توسط امپراتوری سور آغاز شد و پس از آن با فتح این سرزمین به دست امپراتوری گورکانی، بنگاله به چند پادشاهی کوچک تجزیه شد. جنگ‌های عثمانی و بیزانس
سلطنت سلجوقیان روم با بهره‌گیری از شرایط، تصرف قلمروهایی در آناتولی غربی را آغاز کرد، تا اینکه امپراتوری نیقیه توانست ترک‌های سلجوقی را از سرزمین‌های باقیمانده که هنوز تحت حکومت روم بودند مجبور به عقب نشینی کند و سرانجام قسطنطنیه در سال ۱۲۶۱ توسط امپراتوری نیقیه از امپراتوری لاتین پس گرفته شد. موقعیت امپراتوری بیزانس در اروپا به دلیل وجود پادشاهی‌های رقیب امارت اپیروس، صربستان و دومین امپراتوری بلغارستان همچنان نامشخص بود. این امر، همراه با کاهش قدرت سلطان نشین روم (رقیب اصلی بیزانس در آسیا) منجر به حذف نیروها از آناتولی برای حفظ تسلط بیزانس بر تراکیه شد. پادشاهی پونتوس
پادشاهی پنتوس یا امپراتوری پونت دولتی بود که ایرانیان به رهبری دودمان مهردادی -که از تبار داریوش بزرگ هخامنشی دانسته می‌شوند در پنتوس وجود داشت. این پادشاهی را مهرداد یکم در ۲۸۱ پیش از میلاد بنیاد نهاد و با چیرگی جمهوری روم در ۶۳ پیش از میلاد به پایان رسید. اوج گسترش این دولت در زمان پادشاهی مهرداد ششم معروف به مهرداد بزرگ بود. در این زمان مرزهای پادشاهی از سرزمین‌های یونانی‌نشین کریمه تا بیتینی و کولخیس و کاپادوکیه گسترده شد.Wikipedia contributors, "Kingdom of Pontus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kingdom_of_Pontus&oldid=802999639 (accessed October 1, 2017 نخستین جنگ کارتاژ
در اواسط قرن سوم پیش از میلاد، رومی‌ها تمام شبه جزیره ایتالیا به جز گالیا سیس آلپینا (دره پو) را تسخیر کرده، در طول دورانی از صد سال قبل، امپراتوری روم تمام رقبا را که مانع تسلط بر شبه جزیره ایتالیا بودند را شکست داد. اول اتحاد کشورهای لاتین در طول جنگ لاتین به زور منحل شد. پس از آن قدرت سامنیتس در طول سه جنگ طولانی مدت گلادیاتور سامنیت شکسته شد، و شهرهای یونانی، از مگنا گراسیا پس از پورس اپیروس در نهایت جذب قدرت‌های بخش غربی ایتالیا شدند، در نتیجه جنگ پیروس، برای تسلط بر اقتدار روم در جنوب ایتالیا، نیاز به شهرهای یونان بود. کارتاژ بعنوان قدرت نیروی دریایی غالب در غرب مدیترانه مطرح بود که در اصل یک کلنی فنیقی در آفریقا و در مکان امروزی تونس واقع شده بود و بتدریج به مرکز تمدن تبدیل شد و به سراسر ساحل شمالی آفریقا و مناطق داخلی تمدن خود نیز عمیقاً نفوذ و تسط داشت. این نفوذ شامل بخش‌های دیگری چون :جزایر بالئارس، ساردینیا، جزیره کورسیکا، بخش محدودی در جنوب اسپانیا، و نیمه غربی سیسیل می‌شد. وقتی هر دو قدرت کارتاژ و روم شروع به مداخله در مسینا، شهری سیسیلی نزدیک شبه جزیره ایتالیا نمودند جنگ آغاز شد. کنت‌نشین بارسلون
خاستگاه آن به اوایل قرن هشتم بازمی‌گردد، زمانی که مسلمانان کنترل سرزمین‌های شمالی پادشاهی ویزیگوتیک در اسپانیا و شمال شرقی اسپانیا و جنوب فرانسه امروزی را به دست گرفتند. امپراتوری فرانک تحت رهبری پادشاهان کارولینژی سعی در شکست مسلمین داشت. این امر با تسخیر سرزمین‌های سپتیمانیا که مورها در قرن هشتم به آن حمله کردند میسر شد. این امر در نهایت منجر به تشکیل یک منطقه حائل مؤثر بین شبه جزیره ایبری مسلمان و دوک نشین آکیتن و پروونس شد. خانات جغتای
خانات جغتای دولتی ترکی-مغولی بود که شامل سرزمین‌های تحت فرمانروایی جغتای، دومین پسر چنگیز خان می‌شد. خانات جغتای در بیش‌ترین وسعت خود در قرن ۱۳ میلادی از سرزمین جنوب آمودریا تا کوهستان آلتای در مغولستان امتداد می‌یافت. حکومت خانات جغتای از دهه ۱۲۲۰ میلادی تا اواخر قرن ۱۷ به طول انجامید؛ در طی این دوره، ابتدا در قرن ۸ قمری/۱۵ میلادی خانات جغتای بخش غربی قلمرو خود را به تیمور لنگ واگذار کرد. فهرست شاهان پنتوس
این فهرستی است از پادشاهان پنتوس، یک پادشاهی باستانی در عصر هلنیستی با ریشه پارسی که در آسیای کوچک قرار داشته‌است. خوان سانتوس آتاهوالپا
مردم آشانینکا پرجمعیت‌ترین مردم بومی آمازون پرو بودند و در سرزمینی در حدود ۱۰۰۰۰۰ کیلومتر مربع از ۱۰ تا ۱۴ درجه عرض جنوبی در دامنه‌های آند و دشت‌های پایین آمازون پراکنده بودند. جمعیت آنها حدود ۵۲۰۰۰ نفر بود. همه آشانینکا و همچنین سایر گروه‌های پراکنده، در این شورش شرکت نداشتند. شورش خوان سانتوس از فلات مرتفع گران پاژونال (علفزار بزرگ) آغاز شد و منطقه نفوذ او تا نواحی سررو دلاسل (کوه نمک) و تا استان چانچامایو گسترش یافت. دیگر گروه‌های بومی که از شورش حمایت می‌کردند، مردم آموشا و نوماتسیگنگا بودند. آرامگاه‌های پادشاهان پنتوس
این منطقه با توجه به اینکه پادشاهی پنتوس بزرگ‌ترین پادشاهی شمال آناتولی و دارای گذشته باشکوهی طی چند سده در دوران عصر هلنیستی بود، «دره پادشاهان» نامیده می‌شود. پنج پادشاه دفن شده در کاخ دوشیزگان مهرداد یکم (مرگ در ۲۶۶ ق. م)، آریوبرزن (مرگ در ۲۵۰ ق. م)، مهرداد دوم (مرگ در ۲۱۰ ق. م)، مهرداد سوم (مرگ در ۱۹۰ ق. م) و فارناک یکم (مرگ در ۱۵۵ ق. م) هستند. ۹ آرامگاه سنگی دیگر در داخل قلعه آماسیه در دامنه کوه هارشنا وجود دارد. تعداد کل مقبره‌های سلطنتی سنگی در اطراف این شهر ۲۱ عدد است. قرون وسطی
اگرچه امپراتورهای پالایولوگی قسطنطنیه را از اروپایی‌های غربی و در ۱۲۶۱ م باز پس‌گرفتند، اما آن‌ها دیگر نتوانستند کنترل همهٔ سرزمین‌هایی که پیش از این در اختیار داشتند را بدست‌آورند. آن‌ها تنها بخش کوچکی از شبه‌جزیره بالکان و در نزدیکی قسطنطنیه، خود این شهر و برخی از سرزمین‌های ساحلی پیرامون دریای سیاه و دریای اژه را کنترل می‌کردند. سرزمین‌های پیشین بیزانس در بالکان میان یه دولت تازهٔ پادشاهی صربستان، دومین امپراتوری بلغارستان و همچنین جمهوری ونیز تکه‌تکه گردید. قدرت امپراتوران بیزانس بوسیلهٔ یک قبیله تازهٔ ترک یعنی عثمانی‌ها تهدید می‌گردید؛ آنان در سده سیزدهم در آناتولی ساکن گردیده‌بودند و به‌طور مداوم در میان سده چهاردهم گسترش پیدا می‌کردند. عثمانی‌ها در سال ۱۳۶۶ م و با تبدیل بلغارستان به یک دولت دست‌نشانده، به اروپا راه یافتند و پس از شکست دادن صربستان در نبرد کوزوو در ۱۳۸۹ م، آن را نیز تسخیر نمودند. اروپایی‌های غربی در واکنش به این رویدادها و وضعیت مسیحیان بالکان جنگ‌صلیبی تازه‌ای را در سال ۱۳۹۶ م اعلان نمودند که در نتیجه سپاه بسیار بزرگی به بالکان فرستاده‌شد و در نبرد نیکوپولیس شکست خوردند. سرانجام قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ م و بدست عثمانی‌ها تسخیر گردید. پادشاهی فاس
این پادشاهی در اوج قدرت از قله‌های اطلس بزرگ در جنوب تا دریای مدیترانه در شمال و از اقیانوس اطلس در غرب تا دولت زیانیون در شرق امتداد می‌یافت. امپراتوری کانم
امپراتوری کانِم (۷۰۰-۱۳۷۶ میلادی) پادشاهی بزرگی در کشورهای کنونی چاد، نیجر و لیبی بود که در بیش‌ترین وسعتش بخش‌های بزرگی از چاد، جنوب لیبی، شمال شرقی و شرق نیجر و شمال کامرون را در بر می‌گرفت. این ناحیه در ۱۸۵۱ میادی به وسیلهٔ جهانگرد آلمانی، هنری بارت کشف شد. مردم مازندرانی
به گفته کتزیاس (۴۴۱–۳۹۲ق. م) نینوس پادشاه آشور تپوریان را مطیع خویش کرد. کتزیاس از قوم تپور در کنار هیرکانی و کادوسی به عنوان یکی از نواحی نام می‌‌برد که توسط نینوس پادشاه آشور فتح شدند. به گزارش کتزیاس: از سرزمین‌های واقع در دریا و دیگر سرزمین‌های هم مرز با آن‌ها، نینوس مصر و فنیقیه را تحت سلطه خود درآورد، سپس سیلسیرا، کیلیکیه، پامفیلیه و لیکیه، و همچنین کاریا، فریگیه و لیدیه. بعلاوه، او ترود، فریگیه را در هلسپونت، پروپونتیس، بیتینی، کاپادوکیه و همه ملل بربر که در سواحل پنتوس تا تنائیس ساکن هستند تحت کنترل خود قرار داد. او همچنین خود را حاکم سرزمین‌های کادوسی، تپوری، هیرکانی، درانگی، دربیکی، کارمانی، کورمنایی و بورکانی و پارت کرد. او هم به پارس و هم به سوزيانا و كاسپين حمله كرد، همانطور كه ​​می گويند، گذرگاه‌های بسيار تنگی وارد آن می‌شوند، به همين دليل به عنوان دروازه‌های کاسپین شناخته می‌شوند. بسیاری از ملل کوچکتر دیگر را نیز تحت سلطه خود درآورد، که صحبت درباره آنها کار طولانی خواهد بود. اما از آنجا که حمله به باکتریا دشوار بود و شامل بسیاری از مردان جنگجو بود، پس از زحمت و تلاش بیهوده، او جنگ با باکتریا را به زمان دیگری موکول کرد و نیروهای خود را به آشور بازگرداند و مکانی را برای تأسیس یک شهر بسیار بزرگ انتخاب کرد. آناتولی
در سال ۱۹۶ میلادی امپراتوری روم براین سرزمین تسلط یافت. در سال ۳۹۵ میلادی با تجزیهٔ دولت روم به دو امپراتوری روم شرقی و امپراتوری روم غربی، سرزمینی که شامل ترکیه کنونی است قسمتی از روم شرقی یا بیزانس گردید. پایتخت این دولت شهر بیزانس بود؛ که در زمان کنستانتین امپراتور روم و با رسمیت یافتن مذهب مسیح تغییر نام یافت و به «کُنستانتینوپولیس» نامور شد. اما ترکان مهاجر که آرام آرام وارد شبه جزیرهٔ آناتولی شده بودند توانستند پس از دو قرن با قدرت تمام این سرزمین را از آن خود کنند تا سرانجام سپاهیان محمد دوم در سال ۱۴۵۳ شهر مسیحی «کنستانتینوپولیس» را گشودند و به عمر روم شرقی در این منطقه پایان دادند. مهرداد یکم (پنتوس)
مهرداد یکم سیتیس تس (به یونانی Mιθριδάτης Kτίστης; پادشاهی از ۲۸۱–۲۶۶ پ. م)، همچنین با نام مهرداد سوم کیوس نیز شناخته می‌شود، اشراف‌زاده‌ای ایرانی و بنیانگذار پادشاهی پنتوس در آناتولی است.سیتیس تس در نیز ادبیات یونانی به معنای بنیادگذار است. قومس
گمش، قومس و کمش که در کتاب سبئوس، ص ۶۱ و ۶۵ نیز به همین نام است، به عربی قومس و پارسی کومس است. این استان که پایتخت قدیمی‌تر پارتها، هکاتوم پولیس در آن قرار داشته از قدیم الایام به استان پارت‌ها تعلق داشت، و به روایت سبئوس، همان سرزمینی است که پارت‌ها یا پهلو از آن برخاسته اند. در این سرزمین که اشکانیان تقسیم‌بندی استانهای سلوکیان را اقتباس کرده بودند، کومش یکی از شش استانی محسوب می‌شد که به ساتراپ قدیمی پارت‌ها تجزیه شد و زمانی که بهرام چوبین از دست (خسرو پرویز) در فرار بود و به این محل روی آورده بود، مقر قارن‌وندها و اسپاهپت خراسان بود، و همچنین مقر پیروز وستهم، پسر اسپراپت شپوه محسوب می‌شد که پس از شکست بهرام چوبین، به ولایت خراسان، کومش، گرگان و طبرستان منصوب شد. او پس از کشته شدن برادرش وندوی، خود را در اینجا به عنوان پادشاه نامید. لازم است ذکر شود که شهر بسطام در قسمت شمالی شاهرود، از بناهای اوست. کومش پهلو سرزمین موروثی خاندان پارتی «خاندان مهران» بود که به شاخه اسپراپت تعلق داشته و آن طور که از کتاب سیئوس، ص ۳۶ استنتاج می‌شود، او (هرمزدشاه چهارم) همه حکمرانان و بزرگان و خاندان نجبا را از حاکمیت بر ایران دور ساخت، او اسپراپت‌های بزرگ، روده و مهلوه را که از پسر آنکه مقتول بود، به قتل رساند، همچنین وی آمن‌ها را از چنگ قاتل خسرو، پادشاه ارمنستان رها کرد و به جانب حاکم نشین ایرانی در نواحی مرزی روان ساخت و الطاف پادشاهی را که به (پدر انک) قول داده بود، نسبت به خود او (پسر انک) برآورده کرد، به طوری که دوباره به او حق موروثی پهلو (پارتی) را بازگرداند پانونیا
پیش از رومی‌ها، ایلیری‌ها و سلت‌ها (بخش‌های غربی) ساکنین پانونیا بودند. فتح پانونیا به سال ۳۵ پیش از میلاد به فرماندهی آگوستوس (که در سال ۲۷ پیش از میلاد امپراتور روم شد) آغاز و در سال ۱۴ پس از میلاد با گرفتن سیرمیوم به انجام رسید. تراژان در سال ۱۰۶ پانونیا را به دو بخش پانونیای علیا و پانونیای سفلی تقسیم کرد. کلودیوس گوتیکوس
کلودیوس دوم پس از در دست گرفتن قدرت به سرعت اقدام به سرکوب شورش اورئولوس نمود و قبیلهٔ آلامانی که توسط شورشیان به خدمت گرفته شده بود را از ایتالیا بیرون راند. با این حال حکومت کوتاه‌مدت او تنها در مناطق مرکزی امپراتوری به رسمیت شناخته می‌شد. کلودیوس دوم تلاش کرد تا بار دیگر استان‌های غربی را که تحت فرمان امپراتوران راین درآمده بودند به فرمانبرداری از حکومت روم درآورد اما نتیجه‌ای در برنداشت. علی‌رغم این شکست او موفق شد تا با نابود کردن نیروهای مهاجر گوت در نزدیکی نایسوس (نیش امروزی در صربستان) در موئسیا در ۲۶۹، موفقیت بزرگی را در مناطق تحت فرمان خود به‌دست آورده و به «کلودیوس گوتیکوس» معروف شود. کنت‌نشین هلند
در حدود ۸۰۰ (میلادی) بیش‌تر اروپا زیر فرمان امپراتوری فرانک به فرمانروایی شارلمانی بود. در بیش‌تر عمر این امپراتوری مهم‌ترین یکای اداری را به لاتین پاگوس می‌گفتند. کنت کسی بود، که یک یا چند پاگوس را اداره می‌کرد. به سبب تراز بازرگانی منفی در برابر امپراتوری بیزانس و دولت‌های مسلمان و نیز در میان نبودن پول، اقتصاد کمابیش به دادوستد پایاپای فروکاسته شده بود. پونس، کنت طرابلس
پونس (ح. ۱۰۹۸ – ۲۵ مارس ۱۱۳۷) کنت طرابلس از سال ۱۱۱۲ تا ۱۱۳۷ میلادی بود. وی ۱۴ سال بیشتر نداشت که پدرش برتراند در ۱۱۱۲ درگذشت. وی پس از به قدرت رسیدن به آلکسیوس یکم، امپراتور بیزانس، سوگند وفاداری یاد کرد. مشاورانش وی را به انطاکیه فرستادند تا در دربار تانکرد انطاکیه، تحصیلات خود ادامه و تکمیل و به خصومت میان دو دولت صلیبی پایان دهند. تانکرد ۴ قلعه مهم را در شاهزاده‌نشین انطاکیه به پونس واگذار کرد. با وجود اینکه وی واسال پادشاه اورشلیم بود، اما این اقدام تانکرد منجر به استقلال نسبی کنت‌نشین طرابلس شد. تانکرد همچنین ترتیب ازدواج پونس با سیسیل، دختر فیلیپ یکم فرانسه، را داد. پنتوس
سال ۱۲۰ پیش از میلاد، اوج گرفتن قدرت پادشاهی پنتوس به وسیله مهرداد ششم پنتوس بود. هاستینگاس
اطلاعات زیادی در مورد هاستینگاها در دست نیست، اما اعتقاد بر این بود که آنها قومی مجزا از ساکسونهای جنوبی هستند. با این حال، هیچ مدرک باستان‌شناسی مبنی بر اشغال آنگلوساکسون‌ها در آن منطقه از ساسکس بین قرن‌های پنجم و هشتم وجود ندارد. منابع قرون وسطایی و شواهد نام مکان نشان می دهد که مردم در اواخر قرن هشتم در آنجا زندگی می کردند.برخی از منشورهای ساکسون که مربوط به پادشاهی ساسکس هستند، شواهدی را ارائه می دهند که نشان می دهد دو سلسله جداگانه در ساسکس وجود دارند. منشورهای پادشاه نورتلم (یا نونا)، که در اواخر قرن هفتم و اوایل قرن هشتم بر ساسکس حکومت می‌کرد، وجود پادشاه دومی به نام وات (یا واتوس) را تأیید می‌کنند.وات ممکن است بر هاستینگاها حکومت کرده باشد. دلیل این مدعی این است که نام‌ مکان هایی با نام Watt یا What در ناحیه هیستینگز وجود دارد، که در غرب ساسکس یافت نمی‌شوند.هاستینگاها ممکن است منشأ فرانکی داشته باشند. با این حال، مورخان دیگر این موضوع را رد کرده‌اند.در اواخر قرن هشتم، کنت رهبری مطمئنی نداشت و پادشاهی وسکس یک کارزار توسعه‌طلبی را تحت رهبری کادوالا دنبال می‌کرد. نتیجه این امر این بود که کنت بارها توسط ساکسون‌های غربی مورد حمله قرار گرفت.گرانت آلن، نویسنده قرن نوزدهم، استدلال کرد که منطقه هاستینگز به عنوان منطقه ای مجزا بین بقیه ساسکس و کنت تعیین شده بود تا بعداً به ساسکس بپیوندد. جمهوری روم
در این میان مهرداد ششم اکثر آسیای صغیر را تصاحب کرده بود، و دستور داد تمام آنانی که، خواه آزاده خواه بَرده، به یکی از زبان‌های ایتالی تکلم می‌کردند، باقساوت کُشته شوند. اینچنین بود که نه تنها معدود سربازان رومی که برای حفاظت از پادگان‌های محلی باقی‌مانده بودند بلکه ۸۰٬۰۰۰ نفر از شهروندان رومی در دو استان سابقاً رومیِ آسیا و کیلیکیه قتل‌عام شدند.اوضاع برای رومیان زمانی بدتر شد که متعاقب شورش در این استان‌های آسیایی، استان آخیا در یونان نیز علیه حُکام رومی خود شورید. پادشاه پنتوسی (مهرداد) در چشم اینان به مثابه آزادیبخش یونان نگریسته می‌شد؛ تقریباً یک اسکندر کبیر جدید. پنتئوس
پنتئوس ، در اسطوره‌های یونان، دومین پادشاه تبای است. نبرد پانورموس
نبرد پانورموس در سال ۲۵۰ پیش از میلاد در سیسیل در خلال نخستین جنگ پونیک بین ارتش رومی به رهبری لوسیوس کیسیلیوس متلوس و نیروی کارتاژنی به رهبری هاسدروبال درگرفت. نیروهای رومی متشکل از دو لژیون که از شهر پانورموس دفاع می‌کردند، ارتش بسیار بزرگتر کارتاژینی متشکل از ۳۰۰۰۰ مرد و بین ۶۰ تا ۱۴۲ فیل جنگی را شکست دادند. جنگ در سال ۲۶۴ قبل از میلاد آغاز شده بود و کارتاژ کنترل بسیاری از سیسیل را در دست داشت، جایی که بیشتر نبردها در آنجا رخ داد. در سال‌های ۲۵۶–۲۵۵ قبل از میلاد، رومی‌ها تلاش کردند تا به شهر کارتاژ در شمال آفریقا حمله کنند، اما شکست سنگینی از ارتش کارتاژینی که دارای سواره نظام و فیل بودند متحمل شدند. هنگامی که کانون جنگ به سیسیل بازگشت، رومی‌ها شهر بزرگ و مهم پانورموس را در سال ۲۵۴ قبل از میلاد تصرف کردند. پس از آن، از ترس فیل‌های جنگی که کارتاژنی‌ها به سیسیل فرستاده بودند، از جنگ اجتناب کردند. در اواخر تابستان ۲۵۰ قبل از میلاد، هاسدروبال ارتش خود را برای ویران کردن محصولات کشاورزی شهرهای متحدان روم رهبری کرد. رومی‌ها به پانورموس عقب‌نشینی کردند و هاسدروبال به استحکامات شهر یورش آورد. هنگامی که به پانورموس رسید، متلوس برای مبارزه با فیل‌ها به نیزه‌های حاصل از خاکبرداری‌های حفر شده در نزدیکی دیوارها روی آورد. در زیر شلیک نیزه‌ها، فیل‌ها وحشت کردند و از طریق پیاده‌نظام کارتاژینی گریختند. سپس پیاده‌نظام سنگین رومی، جناح چپ کارتاژینی را مورد یورش قرار داد. فیل‌ها غنیمت گرفته شدند و بعداً در سیرک ماکسیموس سلاخی شدند. این آخرین نبرد زمینی مهم جنگ بود که نه سال بعد با پیروزی رومیان به پایان رسید. سوهه‌موس
در ۱۴۴ میلادی، آنتونیوس پیوس، پس از سرنگونی بلاش سوم سوهه‌موس را به فرمانروایی ارمنستان منصوب کرد. به مناسبت نخستین صعود وی به تخت ارمنستان، سکه‌هایی مسی با تصاویری از سوهه‌موس و آنتونیوس پیوس در رم با کتیبه «فرمانروایی سرزمین ارمن، عطا شده از سوی سنا» ضرب شد. سوهه‌موس هم دوره چند تن از امپراتوران رومی بود؛ از جمله: آنتونیوس پیوس، مارکوس آئورلیوس، لوسیوس وروس، کومودوس و امپراتوران سلسله نروا-آنتونین. در دوره نخست سلطنت، وی از سال ۱۴۴ تا ۱۶۱ حکومت کرد. در مورد اولین سلطنت او اطلاعات زیادی در دست نیست. رمان‌نویس لامبلیکوس که در زمان حکومت خود در ارمنستان زندگی می‌کرد، سلطنت خود را «جانشینی با اجداد خود» توصیف می‌کند. این جمله همچنین می‌تواند به جد سابق وی سوهه‌موس اِمِسا که در قرن نخست میلادی زندگی می‌کرد نیز اشاره داشته باشد. گل روم (فرانسه)
گل یا گال روم متشکل از ناحیه‌ای ایالتی بود که هم‌اکنون جایگاه فرانسه، لوکزامبورگ و غرب آلمان است. روم توانست تقریباً به مدت ۶۰۰ سال بر این منطقه حکم‌رانی کند. امپراتوری روم در سال ۱۲۱ (پیش از میلاد) تلاش‌های خود برای غلبه بر گل‌های سلتی را آغاز کرد و بالاخره توانست بخش جنوبی این ناحیه را اشغال کند و به خاک خود ضمیمه کند. ژولیوس سزار موفق شد با شکست اقوام سلتی در جنگ‌های گالی (۵۱-۵۸ (پیش از میلاد)) تمام این سرزمین را به چنگ آورد. امپراتوری روم غربی
پس از تقسیم‌بندی‌های اداری امپراتوری در طول دهه‌های پیشین، نشانهٔ بارزتر جدایی شرق و غربِ امپراتوری با به تخت نشستن والنتینیانوس اتفاق افتاد، امپراتوری که در فوریه ۳۶۴ میلادی در نیقیه امپراتور شد. این حاکم جدید باید مأموریت غیرممکنِ مدیریت اوضاع شکننده نظامی را به تنهایی عهده‌دار می‌شد، وضعیتی که هم در طول نواحی غربیِ امپراتوری یعنی سرحد دانوب و راین بر اثر عبور هر چه بیشترِ قبایل بربر [از این رودها] در شرف پدید آمدن بود، و هم در نواحی شرقیِ امپراتوری یعنی جایی که شاهنشاهی ساسانی از مدت‌ها پیش به‌عنوان جنگجوترین رقیب روم و ارتش او مستقر شده بودند. در بهار همان سال، والنتینیانوس برادر خود، والنس، را به‌عنوان آگوستوس برگزید و قسمت شرقی امپراتوری را بدو تفویض نموده و خود قسمت غربی امپراتوری را در اختیار گرفت. تاریخ بنگلادش
این امپراتوری در اساس از پادشاهی ماگادها در جلگه‌های هند و گنگ (ایالت کنونی بیهار، شرق اوتار پرادش و بنگال) پدید آمده بود که در شرق شبه قاره هند واقع بود. مرکز این امپراتوری، شهر کهن پاتالی پوترا بود که امروزه شهر پانتا نامیده می‌شود. این امپراتوری در ۳۲۲ سال پیش از میلاد مسیح توسط چاندراگوپتا مائوریا تأسیس شد. وی با سرنگون کردن سلسله ناندا به سرعت قدرت خود را به سوی غرب گسترش داد و با بیرون کردن نیروهای یونانی و ایرانی از خاک هند، دولت مستقل و مقتدر و فراگیری پدیدآورد. در ۳۲۰ پیش از میلاد این امپراتوری سراسر نیمه شمالی هند را در اختیار داشت و ساتراپهایی را که قبلاً در اختیار سربازان اسکندر بود به تصرف درآورد. آنتمیوس
آنتمیوس به دنبال این اعلام در همان سال همراه با ارتشی به فرماندهی مارسلینیوس، سرور سربازان در دالماتیا به سوی روم غربی روانه شد و در ۱۲ آوریل ۴۶۷ در رم به امپراتوری رسید. با این حال او با مشکلاتی نیز روبرو شد. بیشتر روم غربی در دست گروه‌های مختلفی از بربرها بود و آنتمیوس عملاً تنها کنترل ایتالیا را در دست داشت. از سوی دیگر او یکی از اهالی روم شرقی بود و همین موضوع سبب مقاومت بخش‌هایی از روم غربی در برابر حکومت او شده بود و حتی افرادی به تمسخر اصلیت یونانی او پرداخته بودند. به علاوه آنتمیوس به دلیل فیلسوف بودنش مورد این شک نیز قرار داشت که بخواهد پاگانیسم را بار دیگر احیا نماید. فرانکوکراتیا
پس از جنگ صلیبی چهارم، امپراتوری بیزانس به تعدادی دولت کوچک تحت حکومت بارون‌های صلیبی و امرای بیزانسی منقسم شد. مهم‌ترین نهاد امپراتوری لاتینی جدیدالتأسیس قسطنطنیه بود که به رهبری بالدوین، کنت فلاندر، در مقام امپراتور اداره می‌شد و فقط تعداد اندکی از صلیبیون به هدف خود، یعنی رسیدن به سرزمین مقدس، رسیدند و مابقی پس از پایان غارت، رهسپار شهر و خانه خود شدند. ونیزی‌ها پس از پایانی یافتن جنگ، طبق توافق با امپراتوری لاتین، بر سه هشتم قلمرو بیزانسم مسلط شدند. امپراتوری روم
آنتونیوس را به دلیل حمایتش از یاد و خاطرهٔ هادریانوس، پیوس لقب دادند و او را آنتونینوس پیوس نامیدند. حکومت آنتونیوس پیوس نسبتاً آرام و توأم با صلح و رفاه بود. چندین بی نظمی و اغتشاش در سرتاسر امپراتوری از جمله یهودیه و بریتانیا به وجود آمد که البته هیچ‌کدام جدی و در خور توجه نبود. تونس
در میانهٔ سده‌های هفتم و ششم پیش از میلاد سرزمین فنیقیه به دست آشوریان گشوده شد و به دنبال آن، کارتاژ استقلال سیاسی پیدا کرد. با پایان یافتن سدهٔ ششم پیش از میلاد، کارتاژ به امپراتوری نیرومندی تبدیل شد که کرانه‌های شمال آفریقا از تریپولی (طرابلس) در غرب لیبی تا اقیانوس اطلس، جزایر سیسیل، کورسیکا، ساردنی، مالت و جزایر بالئارس را زیر فرمان داشت. بربرهای شمال آفریقا هیچ‌گاه به فرمان کارتاژ در نیامدند و گاهی با ایشان وارد جنگ می‌شدند. بربرها در سال ۲۰۲ پیش از میلاد مسیح پادشاهی نومیدیا را بنیان نهادند و تنها در جنگ‌های کارتاژ و روم بود که به سود کارتاژ جنگیدند. مهرداد دوم (پنتوس)
مهرداد دوم (به یونانی Mιθριδάτης) سومین پادشاه پونتوس و پسر آریوبرزن ۳ قرن پیش از میلاد می‌زیست. وقتی که او کوچک بود پدرش مرد، اما زمان تولدش را نمی‌توان تعیین نمود. به نظر می‌رسد که باید او سالها پیش از سال ۲۴۰ قبل از میلاد متولد شده‌است. چند ماه پس از تولد او قبایل گول‌ها در سال ۲۲۲ پیش از میلاد به پدر او حمله کرد و او را عقب راند. پس از رسیدن به بلوغ، لائودیس خواهر سلوکوس دوم با او به عنوان تضمین ازدواج می‌کند. در نهایت، مهرداد، سلوکوس را در یک نبرد بزرگ در آنقره در ۲۳۹ سال قبل از میلاد شکست داد که به موجب آن سلوکوس بیست هزار نیروی خود را از دست داده و پا به فرار گذاشت. در سال ۲۲۲ پیش از میلاد، مهرداد دختر خود لائودیس را به ازدواج شاه سلوکی، آنتیوخوس سوم درآورد. در سال ۲۲۰ پیش از میلاد، مهرداد به شهرستان ثروتمند و قوی سینوپه اعلام جنگ کرد. با این حال، او قادر به شکست دادن آن نشد و خود را تضعیف کرد و این شهرستان به دست پادشاهان پنتوس تا ۱۸۳ سال قبل از میلاد سقوط نمی‌کند. تاریخ مرگ او کاملاً ناشناخته است. پانونیا
پانونیا (به لاتین: Pannonia) نام یکی از استانهای امپراتوری روم بود. این سرزمین از شمال و خاور به رود دانوب، از سوی باختر هم‌مرز با نوریکوم (قلمرو سلت‌ها، در اتریش و بخشی از اسلونی امروز) و ایتالیای شمال، از جنوب با استانهای دالماتیا (منطقهٔ به‌طور قابل توجهی بزرگتر از دالماسی، در کرواسی امروز)، موئسیا (امروز در بالکان) و داکیه (وابسته به داسها) هم‌مرز بود. پانونیا منطبق با نیمهٔ باختری مجارستان است و بخش‌های کوچکی از کشورهای کنونی اتریش، کرواسی، صربستان، اسلوونی و بوسنی و هرزگوین را نیز دربردارد. مهرداد ششم (پنتوس)
مهرداد ششم از سال ۱۲۰ تا ۶۳ پیش از میلاد، حاکم پادشاهی پنتوس در شمال آناتولی بود و یکی از مخالفان جدی و مصمم جمهوری روم به حساب می‌آمد. مهرداد یک حاکم مؤثر، جاه طلب و مقتدر بود که قصد داشت بر آسیای صغیر و مناطق حاشیه دریای سیاه تسلط یابد و در این جهت چندین جنگ بزرگ و سخت اما در نهایت ناموفق (جنگ‌های مهردادی) برای شکستن سلطه روم بر آسیا و جهان انجام داد. او را بزرگترین پادشاه پنتوس لقب داده‌اند و پس از مرگ وی را مهرداد بزرگ نامیدند، به دلیل تمایل به مصرف انواع سموم، وی را پادشاه زهر نیز خوانده‌اند. و این روش او نیز به نام مهردادگری معروف است. مهرداد همواره مدعی بود که از نوادگان کوروش بزرگ و از خانواده داریوش بزرگ است.