پرندگان در چه ارتفاعی پروازمی کنند؟
بال
پرواز نیرومند پرندگان دریایی، بازها، عقاب‌ها و کرکس‌ها ناشی از کارایی آیرودینامیکی بال‌ها و پدیده هواشناختی است. این امر بدین صورت است که ابتدا پرنده با بال زدن شدید خود را تا ارتفاع ۳۰ متر بالا می‌برد. در این ارتفاع، در این ارتفاع ضمن چرخیدن دایره وار، تعداد بال زدن را کم می‌کند. در هر دایره به تناوب، قسمت‌هایی از مسیر را بال می‌زند و قسمت‌های بیشتری را بدون بال زدن طی می‌کند. در ارتفاع حدود ۱۲۰ تا ۱۵۰ متری بدون هیچ بال‌زدنی چرخ زده، با بال‌های گشوده به ارتفاعات بالاتر اوج می‌گیرد. اگر باد بوزد، مدارهای پرواز به صورت حلقه‌هایی در می‌آید که در جهت باد کشیده می‌شوند و پرنده شیرجه طولانی در ارتفاعات حدود ۲۰۰۰ تا۳۰۰۰ متری را با بال‌های نیم‌بسته آغاز می‌کند، سپس بال‌هایش را کاملاً باز می‌کند و در مسیر مارپیچ دیگری مجدداً اوج می‌گیرد. به این ترتیب پرنده با اوج گرفتن و شیرجه رفتن متناوب، مناطق وسیعی را تقریباً بدون صرف انرژی پرواز می‌کند. چکاوک هدهدی
پرنده نر آوازی کشیده مانند صدای (نای) از خود صادر می‌کند، به هدف اینکه توجه پرنده ماده به خود جلب کند. در ارتفاع ۲۰ متری پرواز می‌کند، هنگام پرواز با بال‌های باز و کشیده اش حرکاتی بندبازانه ایجاد می‌کند و به سرعت از بالای به سوی زمین می‌آید، بالهایش هنگام پرواز به ۴۱ سانتیمتر می‌رسد. در تلماسه‌ها بیشتر دویدن به پرواز ترجیح می‌دهد. پاهای بلندش به وی کمک می‌کند که شکمش به ریگ گرم صحرا نخورد، چون این پرنده در تلماسه می‌دود، و باز می‌ایستد و به پرامون خود نگاه می‌کند، و دوباره به دویدن ادامه می‌دهد.
باند فرودگاه
باند فرودگاه قسمتی از فرودگاه می‌باشد که در آن امکان برخاستن و نشستن هواپیما وجود دارد. این باند ممکن است توسط انسان ساخته شده باشد (که اغلب از آسفالت، بتن یا ترکیبی از هر دو ساخته می‌شود) یا دارای یک سطح طبیعی (مانند چمن، خاک یا شن) باشد. طول باند پرواز ممکن است بسیار متفاوت باشد اما باند پروازی با طول ۱۸۲۹ متر می‌تواند برای هواپیماهای زیر ۲۰۰٬۰۰۰ پوند مناسب باشد. برای هواپیماهای با وزن بیشتر به باندی با طول حداقل ۲۴۳۸ متر (در سطح دریا) نیاز است. در صورتی‌که فرودگاه در ارتفاعی بالاتر از سطح دریا واقع باشد این مقدار افزایش می‌یابد. مثلاً فرودگاهی که در ارتفاع ۱۰۰۰۰ پا از سطح دریا واقع شده باشد برای برخاستن هواپیماهای غول پیکر به ۳۰۴۸ متر باند نیاز دارد. پرنده
پرندگان پرتنوع‌ترین نوع مهره‌داران چهاراندامی‌اند و از قطب شمال تا قطب جنوب می‌توان گونه‌هایی از پرندگان را پیدا کرد. کوچک‌ترین گونهٔ زنده از پرنده‌ها، مرغ پرزنبوری با طول ۵ سانتی‌متر و بزرگ‌ترین آن‌ها شترمرغ با بزرگی ۲٫۷۵ متر است. فسیلها گواه آن هستند که منشأ پرندگان به دایناسورهای دوپا و نزدیک به ۱۶۰ میلیون سال پیش، در دوران ژوراسیک بازمی‌گردد. دیرین‌شناسان بر این باورند که پرندگان تنها گروه دایناسورها هستند که از رویداد انقراض کرتاسه-پالئوژن در ۶۵٫۵ میلیون سال پیش، جان سالم به در برده‌اند. فیروزه میزانی
که با ارتفاع می‌گیرد کوکر
کوکرها به هنگام مهاجرت بخصوص در فصل بهار معمولاً در گله‌هایی سه تا هشت هزارتایی پرواز می‌کنند اما پس از ورود به مناطق گرمسیری و بیابانی به گروه‌های متعدد و کوچکتری تقسیم می‌گردند. کوکرهایی که وارد ایران می‌شوند در همه جای کشور به استثناء مناطق جنگلی شمال استان هرمزگان، جنوب فارس و بخش‌هایی از کرمانشاه و کردستان و آذربایجان به زمین نشسته و لانه‌سازی می‌کنند. در کشور پادشاهی عمان این برنده حفاظت شده‌است، مسئولین حفاظت محیط زیست برای جلوگیری از شکار کوکر (قطا) به‌طور جدی می‌کوشند. در سال ۱۹۸۹ میلادی بفرمان فرمانروای عمان سلطان قابوس بن سعید هرگونه شکار برندکان به‌طور قطعی ممنوع شده‌است، وهرکس خلاف آن عمل کند مجازات و جریمه می‌شود. محبوب‌ترین منطقه برای کوکرهای مهاجر دشت صحرای دهنا در عربستان سعودی، و جلگهٔ وادی بنی خالد در پادشاهی عمان در فصل بهار که از ماه ژانویه هر سال آغاز می‌شود؛ که پوششی از بوته‌ها و گیاهان دانه دار می‌روید، که غذای اصلی و مورد علاقه کوکرها را تشکیل می‌دهند. به دلیل باتلاقی بودن ساحل رودخانهٔ وادی بنی خالد، کوکرها ترجیح می‌دهند از برکه‌هایی که در بیابان‌های این اطراف و دشت‌ها ایجاد شده‌اند آب بنوشند و این کار را به صورت دسته جمعی انجام می‌دهند. کوکرها برای رسیدن به برکه‌های آب شیرین گاه تا ۱۲۵ کیلومتر در روز پرواز می‌کنند. «قطا» یا «کوکر» پرنده‌ای بسیار کم جرات است و با دیدن انسان به شدت وحشت می‌کند. به علاوه مانند گنجشک به هیچ عنوان با قفس خو نمی‌گیرد و خانگی نمی‌شود. به همین دلیل اگر آن را در قفس کنید با دیدن اولین انسان آنچنان پر می‌زند و خود را به در و دیوار می‌کوبد تا خونین و مالین شود و بیفتد و بمیرد. تنها اندک کسانی که با آن‌ها به مهربانی رفتار می‌کنند و طرز غذای آن‌ها را می‌دانند می‌توانند کمی آن‌ها را خانگی کنند؛ ولی هیچ جایی محیط باز زندگی برای آن‌ها نمی‌شود. چنان‌که با پرواز کوکرهای مهاجر آنانی که در قفسند صدایی هم آهنگ با آن‌ها مثل (قطا قطا) یا صدای (کَرکَر) سر می‌دهند، و این نشان از دلبستگی آن‌ها به پرواز دارد. سقوط پرواز ۱۸۲ سریویجایا ایر (۲۰۲۱)
پرواز ۱۸۲ در حال صعود به ۱۳۰۰۰ فوت (۴۰۰۰ متر) بود که ناگهان به سمت راست چرخید . کنترل‌کننده ترافیک هوایی (ATC) این موضوع را مشاهده کرد و از خلبانان خواست که وضعیت خود را گزارش دهند، اما هیچ پاسخی دریافت نکرد. طبق داده‌های پرواز، هواپیما در طی مرحله صعود از ۱۰۹۰۰ فوت (۳٬۳۰۰ متر) به ۷٬۶۵۰ فوت (۲٬۳۳۰ متر) افت سریع ارتفاع داشته‌است. فلایت تریدر ۲۴ گزارش داد که چهار دقیقه پس از پرواز، هواپیما در کمتر از یک دقیقه ۱۰ هزار فوت (۳۰۰۰ متر) سقوط کرده‌است. ردیاب پرواز خاطر نشان کرد که آخرین ارتفاع ثبت شده هواپیما ۲۵۰ فوت (۷۶ متر) در ساعت بود. طبق داده‌های ارائه شده پرواز، هواپیما فقط در مدت زمان شش ثانیه کاهش ارتفاع ۷۵۵ فوت (۵۳۵ متر) را تجربه کرده‌است. پس از آن با افت ۸۲۵ فوت (۲۵۱ متر) در دو ثانیه، ۲٬۷۲۵ فوت (۸۳۱ متر) در چهار ثانیه و ۵٬۱۵۰ فوت (۱٬۵۷۰ متر) در هفت ثانیه آخر دنبال شد. آخرین تماس آن با کنترل ترافیک هوایی در ساعت ۱۴:۴۰ به گرینویج بود. فرض بر این است که هواپیما در ۱۹ کیلومتری فرودگاه بین‌المللی سوکرنو-هتا در نزدیکی جزیره لاکی (لاکی (Q4378768)) به دریای جاوه سقوط کرده‌است. با توجه به کنترل‌کننده ترافیک هوایی که در حال انجام وظیفه بود، هیچ وقت در طول پرواز تماس اضطراری یا تماس اضطراری (مانند پان پان یا می دی) وجود نداشت. مقامات حمل و نقل اندونزی همچنین اظهار داشتند که احتمالاً خلبان هواپیما از دستورالعمل پرواز پیروی نکرده‌است. فرودگاه درومهلر/اوسترگارد
فرودگاه درومهلر/اوسترگارد یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۷۳۲ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۸۸۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است. پرنده
بیشتر پرندگان امروزین می‌توانند پرواز کنند و این توانایی آن‌ها را از تقریباً همهٔ دیگر رده‌های مهره‌داران متمایز می‌کند. پرواز مهم‌ترین روش جابجایی در میان پرندگان است که از آن در هنگام تخم‌گذاری، یافتن غذا، و فرار از دست مهاجمان بهره می‌برند. پرندگان تطابق‌های زیادی برای پیدا کردن توانایی پرواز یافته‌اند، از جمله اسکلت سبک‌وزنشان، دو ماهیچه بزرگ پروازی، ماهیچه سینه‌ای بزرگ که ۱۵ درصد از کل وزنشان را تشکیل می‌دهد، و پاهای جلویی (بالها که همانند نوعی ماهی‌واره عمل می‌کنند). شکل بال و اندازه آن در کل چگونگی پرواز گونه را مشخص می‌کند. نزدیک ۶۰ گونه از پرندگان امروزین و بسیاری گونه‌های منقرض شده، ناپرواز هستند. پرندگان بی‌پرواز اغلب در جزیره‌های منزوی فرگشت یافته‌اند؛ مکان‌هایی که در آن منابع طبیعی محدود است و مهاجمان کمتری حضور دارند. بعضی پرندگان نیز می‌توانند از بال‌های خود برای «پرواز» درون آب بهره گیرند. پنگوئن‌ها، ماهی‌گیرک‌ها، کبوترهای دریایی، و زیر آبروکها از این جمله هستند. سلیم کوهی
سلیم کوهی، ۲۱ سانتی‌متر طول دارد؛ پرنده‌ای است بسیار آرام و نــر آن کوچکتر از ماده می باشد. نشانه‌های تشخیص این پرنده عبارتند از نوار سفید در حد بین سینه و سطح شکمی بلوطی مایل به نارنجی ، تارک تقریباً سیاه با نوارهای چشمی سفید پهن که امتداد آنها در پس گردن به شکل ( V ) بهم متصل می شوند . شکمش سیاه و حاشیه دم آن سفید است، پاهایش زرد است، در پرو بال زمستانی و در پرنده نابالغ نوار چشمی تیره و طرح مشخص سطح شکمی وجود ندارد، سینه و پهلوها قهوه‌ای است و نوار سینه‌ای تا حدی نامشخص می باشد. در پرواز گلو، نوار سینه‌ای و پوشپرهای زیر دم سفید آن با سینه تیره و شکم سیاهش تضاد خاصی دارد. در زمستان این نشانه‌ها زیاد واضح نیست ولی نوار چشمی و نوار سینه‌ای آن همواره وسیله تشخیص خوبی است گرچه گاهی اوقات دیدن آنها مشکل است. سلیم کوهی در پرواز بدنش نسبتاً گرد و دمش کوتاه بنظر می‌رسد. بوقلمون
بوقلمون‌های بزرگ محلی (صنعتی) قادر به پرواز (پریدن) نیستند اما بوقلمون‌هایی کوچک وحشی (در جنگل‌ها و در روستاها) توانایی پرواز تا چند صد متر را دارند. آن‌ها می‌توانند با این پرش‌ها به بالای درختان پرواز کنند و خود را از دست شکارچیان نجات دهند. بوقلمون‌ها تا دو هفته بعد از بیرون آمدن از تخم نمی‌توانند پرواز کنند. بال
نسبت طول به عرض بال‌های پویای صعودی که در مرغ‌های دریایی مشاهده می‌شد، زیاد است. این بال‌ها برای نوعی از پرواز به نام پرواز صعودی مناسب است که پرنده با استفاده از جریان‌های بالاروندهٔ اطراف ارتفاعات و دریاها بدون صرف انرژی زیاد می‌تواند اوج بگیرد و پرواز کند. این پرندگان در نزدیک سطح دریا سرعت‌های اندک و در ارتفاعات بالا سرعت‌های بالایی را برمی‌گزینند. بدیهی است که شروع این پرواز با پرش از ارتفاعات و اوج گرفتن در جریان‌ها شروع می‌شود، اما مانند بادخورک‌ها عدم توانایی شروع اوج از سطح زمین مشاهده نمی‌شود. فرودگاه بانف
فرودگاه بانف یک فرودگاه خصوصی با کد یاتا YBA است که یک باند فرود چمن و برف دارد و طول باند آن ۹۱۴ متر است. این فرودگاه در شهر بنف کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۳۹۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است. فرودگاه آلفرز اف‌ای‌پی الفردو ولایدمیر سارا باور
فرودگاه آلفرز اف‌ای‌پی الفردو ولایدمیر سارا باور یک فرودگاه همگانی با کد یاتا AOP است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۰۵۷ متر است. این فرودگاه در کشور پرو قرار دارد و در ارتفاع ۲۲۲ متری از سطح دریا واقع شده‌است. پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر
کاپیتان محسن رضایان، خلبان با سابقهٔ پرواز ۶۵۵ هواپیمای ایرباس آ-۳۰۰ بود که بیش از ۷٬۰۰۰ ساعت پرواز را در کارنامهٔ خود داشت. هواپیما ایرباس آ-۳۰۰ با ۲۷ دقیقه تأخیر، در ساعت ۱۰:۱۷ صبح به وقت ساعت رسمی ایران، از فرودگاه بین‌المللی بندرعباس به مقصد فرودگاه بین‌المللی دبی برخاست. مدت پرواز تا دبی ۲۸ دقیقه و حداکثر ارتفاع تا ۱۴ هزار پا (۴٬۳۰۰ متر) تعیین شد. دقایق نخستین پرواز و مراحل اوج‌گیری تا ارتفاع ۱۲ هزار پایی مطابق طرح پرواز انجام شد و خلبان به‌طور پیوسته با برج مراقبت فرودگاه بندرعباس و مرکز کنترل راه‌های هوایی ایران و امارات متحده تماس داشت. چند لحظه پیش از ورود هواپیمای ایرباس آ-۳۰۰ به منطقه کنترل هوایی امارات، در محلی به نام «مولبیت»، خلبان به مرکز کنترل هوایی کشور اطلاع داد که قصد دارد به ارتفاع ۱۴ هزار پایی صعود کند. سقف پرواز
سقف سرویس حداکثر ارتفاع قابل استفاده هواپیما است. به طور خاص ، این ارتفاع چگالی است که در آن پرواز در یک پیکربندی تمیز ، در بهترین سرعت صعود به سرعت هوایی برای آن ارتفاع و با کارکردن تمام موتورها و تولید حداکثر قدرت مداوم ، یک سرعت مشخص صعود را تولید می کند. این مقدار معمول ممکن است 100 فوت در دقیقه (0/51 متر بر ثانیه) باری هواپیما های معمولی،یا 500 فوت در دقیقه (2/5 متر بر ثانیه) برای هواپیماهای جت باشد. فرودگاه چیپواین لیک
فرودگاه چیپواین لیک یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۹۱۴ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۵۴۹ متری از سطح دریا واقع شده‌است. بوستان پرواز
اختلاف ارتفاع این بوستان نسبت به مناطق اطراف، باعث ایجاد چشم انداز زیبایی از شمال و جنوب تهران شامل کوهستان البرز و همچنین برج میلاد و سایر ساختمانهای بلندمرتبه تهران - بخصوص در هوای عاری از آلاینده ها - شده که از این بوستان قابل مشاهده است. همین مسئله وجه تمایز بوستان پرواز از سایر بوستانهای تهران است (دید سراسرنما یا ۳۶۰ درجه تهران). بال
در همین حال برخی پژوهش‌ها نشان داده‌است که پرهای تیره پرندگان می‌توانند امکان پرواز بهتر را برای آنها فراهم کنند. این پرها می‌توانند بال‌های پرنده و هوای اطراف آن را گرم کنند و جریان هوا را در اطراف بال افزایش دهند. پرهای تیره‌تر، بیش از پرهای روشن گرم می‌شوند. تفاوت دمای میان پرهای سفید و سیاه، حدود ۹ درجه است. الگوی معمولی بال یعنی پرهای سفید در قسمت پایه بال و پرهای سیاه در نوک بال، می‌تواند توانایی بلند شدن پرنده را هنگام پرواز افزایش دهد. تفاوت دما میان پرهای روشن و تیره، امکان انتقال حرارت را به هوای اطراف بال فراهم می‌کند و آن را از قسمت‌های سردتر به قسمت‌های گرم‌تر حرکت می‌دهد. این فرایند، جریان هوا را در اطراف بال افزایش می‌دهد و موجب می‌شود پرواز کارآمدتر باشد. بال چندین گونه پرنده از جمله لک‌لک و پلیکان، پرهایی با پایه سفید دارد که نوک آنها سیاه است. اما تفاوت‌هایی نیز میان این پرندگان وجود دارد. وجود دو رنگ متفاوت در یک بال می‌تواند به بهبود پرواز پرنده کمک کند. فرودگاه جنگلبانی رد دیر
فرودگاه جنگلبانی رد دیر یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۸۷۴ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۴۱۶ متری از سطح دریا واقع شده است. عقاب طلایی
این پرنده معمولاً در ارتفاع ۳۶۰۰ متری زندگی می‌کند و لانهٔ خود را بر روی درختان بلند، در صخره‌ها و غیره می‌سازد. عقاب طلایی به‌طور معمول سالی یک یا دو جوجه می‌آورد. این پرنده تمام عمر با جفت خود زندگی می‌کند. عقاب‌های طلایی ماده جثهٔ بزرگتری نسبت به جنس نر دارند. عقاب‌های طلایی به دلیل داشتن بال‌های بزرگ نیاز زیادی به بال زدن در آسمان ندارند و روی لایه‌های هوا سر می‌خورند. سرعت معمولی این پرندگان ۹۳ کیلومتر می‌باشد اما هنگام شیرجه زدن می‌توانند سرعتشان را تا ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت افزایش دهند. صدای این پرنده به صورت صدای بلند شبیه «کلیاک – کلیاک kliak» شنیده می‌شود. فرودگاه دویگ
فرودگاه دویگ یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۹۱۴ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۰۶۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است. فرودگاه کاتم
فرودگاه کاتم یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۶۱۰ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۹۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است. فرودگاه ایل او کودرس
فرودگاه ایل او کودرس یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن و شن دارد و طول باند آن ۷۶۲ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۳۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است. دستگاه مختصات افقی
ارتفاع در دستگاه مختصات افقی آسمان، به زاویهٔ بین دایره افق و ستاره یا جسم آسمانی مورد نظر گفته می‌شود. با این تعریف ارتفاع، نقطه‌ای در افقِ صفر است و دایره‌های ارتفاع با افق موازیند. همچنین ارتفاعِ سرسو۹۰ درجه است. دایره‌های "سَمت" متقاطعِ ارتفاع هستند. درگذشته، اندازه‌گیریِ ارتفاعِ ستارگان را «گرفتن ارتفاع» می‌نامیدند. در ادب فارسی، این اصطلاح بکار رفته‌است. مثلاً از حافظ: ""زِ آفتابِ قدح ارتفاعِ عیش بگیر"" فرودگاه فلایینگ ام
فرودگاه فلایینگ ام یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن و شن دارد و طول باند آن ۲۹۷ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۳۶ متری از سطح دریا واقع شده است. نمودار در-مسیر
نمودارهای در-مسیر به دو دسته بالا و پایین تقسیم می‌شوند. در هر دسته، به ترتیب، اطلاعات مسیرهای هوایی و کمک‌های ناوبری رادیویی برای بلندای زیاد و کم آورده شده‌اند. جدایی بین بلندای کم و زیاد، معمولاً به صورت بلندایی تعریف می‌شود که تغییر در بلندای سطح پرواز را مشخص می‌کند. در ایالات متحده آمریکا بر پایه یک پیمان، این بلندا ۱۸،۰۰۰ پا از سطح آب‌های آزاد است. دم‌سرخ سیاه
دم‌سرخ سیاه در ارتفاعات ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ متری روی صخره‌ها، مناطق شیبدار و در زمستان‌ها در نواحی باز صخره‌ای، حاشیهٔ زمین‌های متروک و مخروبه و تا سطح دریا زندگی می‌کند. این پرنده در ایران محلی است و هم به صورت گذری و هم اقامت زمستانی به آن کشور می‌رود. آئروسپاسیال غزال
مدل سا-۳۴۲ غزال می‌تواند با حداکثر سرعت مستمر ۲۷۰ کیلومتر در ساعت پرواز کند و سرعت کروز آن ۳۲۸ ک‌م است. برد عملیاتی این بال‌گرد سبک با حداقل بار و در سطح دریا ۷۸۵ کیلومتر است و با بار ۵۰۰ کیلوگرمی به ۳۶۰ کیلومتر کاهش پیدا می‌کند. وزن سا-۳۴۲ خالی ۹۷۵ کیلوگرم است و با حداکثر وزن ۱۹۰۰ کیلوگرم قادر به برخاستن از زمین است. پروانهٔ اصلی غزال ۳ پره دارد و قطر آن ۱۰ و نیم متر است. طول بدنه این هواگرد فرانسوی ۹٫۵۳ متر و ارتفاع آن ۳٫۱۸ متر است. پاراگلایدر
برای پرواز با پاراگلایدر خلبان به‌آرامی از سطح شیب‌دار کوه به سمت پایین می‌دود و باحالتی به شکل سرخوردن در آسمان از کوه جدا می‌شود و خلبان برای شروع پرواز احتیاجی به انجام سقوط آزاد و یا پرش از صخره ندارد. نشست‌وبرخاست با پاراگلایدر به نرمی و آرامی برابر با توان بدنی خلبان برای دویدن است و نکته اینکه هنگام پرواز به‌هیچ‌وجه حالت ترس از افتادن به انسان دست نخواهد داد و اصلاً قابل‌مقایسه با بالا رفتن از کوه و یا وحشت نگاه کردن از بالای یک ساختمان بلند نیست.پرواز می‌تواند به چند شکل آغاز شود. در روش اول خلبان با سرعت در جهت مخالف باد می‌دود و چتر را پشت سر خود می‌کشد. برخورد باد به زیر چتر آن را به اهتزاز درمی‌آورد و نهایتاً موجب به پرواز درآمدن خلبان می‌شود. اگر باد شدیدتر باشد گاهی خلبان ابتدا در جهت مخالف می‌ایستد (به‌اصطلاح ریورز یا ضربدری گفته می‌شود) تا باد چتربال را از زمین جدا کند و سپس برگشته و شروع به دویدن می‌کند تا از زمین جدا شود. این روش‌ها معمولاً در نواحی کوهستانی انجام می‌شود تا خلبان بتواند از تفاوت ارتفاعش با زمین پست‌تر نیز برای تداوم مدت پرواز استفاده کند. در روش دوم که معمولاً در نواحی پست استفاده می‌شود، خلبان به کمک یک وسیله دیگر کشیده می‌شود تا به ارتفاع مناسب برسد (معمولاً زیر ۳۰۰۰ پا) و بعد خود را از طنابی که توسط آن کشیده شده جدا می‌کند و مستقلاً پرواز می‌کند. ناسا
دوازده خلبان از نیروی هوایی، دریایی و ناکا (و بعدتر، ناسا) انتخاب شدند. در مجموع، ۱۹۹ پرواز بین سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۸ انجام شد که نتیجه آن‌ها، ثبت رکورد جهانی بالاترین سرعت ثبت‌شده با هواپیمای دارای سرنشین (تا ۲۰۱۴) با حداکثر سرعت ۶٫۷۲ ماخ بود. رکورد ارتفاع ایکس-۱۵، برابر با ۳۵۴٬۰۰۰ پا (۱۰۷٫۹۶ کیلومتر) است. هشت خلبانی که توانستند در ارتفاع بالاتر از ۲۶۰٬۰۰۰ پا (۸۰ کیلومتر) پرواز کنند، مورد تقدیر قرار گرفتند و دو پرواز جوزف ای واکر از ارتفاع ۱۰۰ کیلومتر (۳۳۰٬۰۰۰ پا) هم رد شد که با توجه به معیارهای فدراسیون بین‌المللی هوانوردی، پرواز فضایی به‌شمار می‌آید. در برنامه ایکس-۱۵، از برنامه‌های فنی‌ای همچون لباس فضانوردی یا تعریف افق برای مسیریابی استفاده شد که بعدتر در دیگر مأموریت‌های دارای سرنشین ناسا به کار گرفته شدند. داده‌های ورود به جو و فرود، برای طراحی شاتل فضایی، برای ناسا اهمیت زیادی داشتند. نمونه‌ای از ایکس-۱۵ اکنون در موزهٔ ملی هوافضای اسمیتسونین در واشینگتن، دی. سی. قرار دارد. منطقه پروازی میدن‌میر
منطقه پروازی میدن‌میر (به زبان بومی: ) یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۴۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر میدن‌میر کشور هلند قرار دارد و در ارتفاع -۴ متری از سطح دریا واقع شده است. سانحه سقوط هلیکوپتر کالاباساس ۲۰۲۰
بر اساس یک ایستگاه هواشناسی خودکار، سقف (فاصله از زمین تا پایین لایه ابر) در فرودگاه وان نویز ۱۱۱۰۰ فوت (۳۴۰ متر) بالاتر از سطح زمین بود. در نزدیکی محل سقوط، قله ابر تا ۲۴۰۰ فوت (۷۳۰ متر) بالاتر از سطح متوسط ​​دریا گسترش یافته است. پری دم‌بنفش
پری دم‌بنفش نام یک گونه از زیرخانواده مگس‌مرغیان است.این پرنده در کلمبیا و اکوادور حضور دارد.این پرنده که با نام پری هم شناخته می‌شود در زمین‌هایی با ارتفاع در حدود ۳۰۰–۲٬۱۰۰ متر به سر می‌برد.نرهای این گونه می‌توانند تا ۷ اینچ و ماده‌ها تا ۳ اینچ رشد کنند. سطح پرواز
سطح پرواز در هوانوردی به سطحی می گویند که در اتمسفر دارای فشار هوای یکسان باشد. هواگردی که در یک سطح پروازی پرواز می‌کند نشانگر ارتفاع‌سنج آن ارتفاع ثابتی را نشان می‌دهد. فرودگاه نیلبورگ
فرودگاه نیلبورگ یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن و شن دارد و طول باند آن ۷۹۲ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۶۷۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است. یلوه آبی
پرندگان بالغ بین ۲۳ تا ۲۶ سانتی‌متر طول داشته و پرهای بالای بدنشان قهوه‌ای و پایین بدنشان آبی-خاکستری رنگ است و خطوطی تیره‌رنگ در پهلوهایشان دارند. بدن پرنده صاف است تا عبور او از میان نی‌ها را آسان سازد. پاها بلند و زردرنگ بوده، دمشان کوتاه و منقاری باریک و بلند (۳–۴٬۵ سانتی‌متر) به‌رنگ قرمز دارند. پرندگان نابالغ نیز از نظر ظاهری به پرندهٔ بالغ شبیه هستند با این تفاوت که به‌جای پرهای آبی-خاکستری پرهایی نخودی رنگ دارند و بدن جوجه‌هایشان هم همچون دیگر همنوعانشان با کرکی سیاه پوشیده شده‌است. بال
در بال‌های بیضی‌شکل مانند بال‌های دارکوب‌ها و گنجشک‌ها که در مناطق جنگلی و انبوه مانور می‌دهند، نسبت طول به عرض کم است. فاصلهٔ بین پرهای اولیهٔ انتهای بال‌ها باعث افزایش توانایی در مانورهای کم سرعت و پیچ‌های تند و سهولت فراز و فرود با سرعت‌های کم است. نوعی پرندهٔ کوچک می‌تواند در ۰۳/۰ ثانیه تغییر جهت دهد. انتهای بال‌های انواعی که دارای نسبت طول به عرض زیاد هستند، مانند بادخورک‌ها و مگس‌خوارها نوک تیز است. این انتهای نوک تیز باعث کاهش کشیدگی‌های مولد تلاطم ویژهٔ سرعت‌های بالاست. مشکل این نوع بال عدم توانایی حفظ پرنده در سرعت‌های پایین است تا حدی که بادخورک‌ها قادر به شروع پرواز از سطح زمین نیستند و تنها قادر به پرواز و ادامهٔ آن پس از جهیدن در هوا و سرعت گرفتن هستند. فرودگاه لاورل/وهیتینگتن
فرودگاه لاورل/وهیتینگتن یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۶۷۱ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۴۷۲ متری از سطح دریا واقع شده است. فرودگاه ایمپریال
فرودگاه ایمپریال یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۷۰۱ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۵۰۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است. بال
پرندگانی که در نقاط مختلف جهان زندگی می‌کنند، دارای انواع مختلفی از بال‌ها هستند. ساختمان بال پرندگان و نحوهٔ پرواز آنها، به چگونگی زندگی و سبک تغذیه و شرایط محیط زیست آنها ارتباط دارد. مثلاً پرندگان خوب پرواز مانند شاهین، عقاب و لاشخور می‌توانند مسافت زیادی را بدون بال زدن طی کنند؛ بنابراین بال‌های آنها عریض و پهن است. در صورتی که پرندگان بدپرواز، مانند پرندگان قابل شکار، برای آنکه بتوانند سریعاً از محل خطر دور شوند، بال‌های کوتاه و تقریباً لب گرد دارند. طبیعی است قدرت و مسافت پرواز این نوع پرندگان کم خواهد بود. هواپیمای جت
برخلاف هواپیماهای ملخی (موتور با پروانه در جلوی آن) هواپیماهای جت معمولاً قادرند در ارتفاع بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ متر پرواز کنند. در این ارتفاع هواپیماهای جت دارای حداکثر کارایی در مسافت‌های طولانی است، و این در حالی است که هواپیماهای با موتورهای پره‌ای برای داشتن بهترین کارایی در ارتفاعی به مراتب کمتر از هواپیماهای جت مجبور به پرواز هستند. بلبل تایوانی
این پرنده در وقت خطر روی زمین و لابه لای بوته‌ها به‌طور زیگزاگی می‌دود و سرعت دویدن آن حدود ۲۰ کیلومتر در ساعت است. تایوانیوس پروازهای بلند و طولانی ندارد و معمولاً در ارتفاع پایین‌تر از ۱۰ متر پرواز می‌کند و در موقع نشستن فاصله‌ای طولانی را می‌دود. جوجه آن زمانی که احساس خطر کند در لانه بی حرکت می‌ماند یا اگر از آشیانه خارج شده باشد، خود را در میان بوته‌ها مخفی می‌کند. این پرنده قبل از ورود به آشیانه خوب اطراف را زیر نظر می‌گیرد تا با ورودش به آشیانه جوجه‌ها به خطر نیافتند. همچنین معمولاً پدر و مادر توجه دشمنان را به خود جلب می‌کنند تا خطری جوجه‌ها را تهدید نکند. پرنده نر و ماده هر دو آواز خوانند و در فصل زاد آوری بر سرشاخه بوته‌های بلند بویژه قیچ نشسته و با صدای بلندی آواز بلندی سر می‌دهند. این آواز یکنواخت بوده و به صورت Trrr Trrrr Trrrr شنیده می‌شود. توپولف تو-۱۶۰
در حالتی که بال‌ها کاملاً به عقب برگشته‌اند، از سطح داخلی بال‌ها فلپ‌هایی به صورت عمودی روی هر بال بلند می‌شوند که نقش ایجاد ثبات را در سرعت‌های بالا ایفا می‌کنند. همچنین در امتداد جلو و عقب این چرخ‌ها محفظه‌های حمل تسلیحات در خط میانی وسط هواپیما تعبیه شده‌است. در انتهای مخروطی دم هواپیما، چترهای فرود آن قرار داده شده‌اند که به کاهش سرعت در هنگام فرود کمک می‌کنند. برد عملیاتی هواپیما ۱۴۰۰۰ کیلومتر و سقف پرواز آن در ارتفاع ۱۶۰۰۰ متر و حداکثر سرعت این هواپیما در ارتفاع بالا ۲۰۰۰ کیلومتر بر ساعت و در ارتفاع پایین ۱۰۳۰ کیلومتر می‌باشد. پارک هوایی کاتاما
پارک هوایی کاتاما یک فرودگاه همگانی با کد یاتا 1B2 است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۱۱۲۸ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۵ متری از سطح دریا واقع شده است. سیاه - سینه برفکی
دیگر زیستگاه‌های مناسب برای آنها که از درجۀ اهمیت پایین‌تری برخوردارند می‌توان به جنگل‌های استوایی و نیمه‌استوایی خشک و همچنین جنگل‌های استوایی و نیمه‌استوایی shrubland و جنگل‌های درختان حرا که در سطح بالاتری از دریا قرار گرفته‌اند اشاره کرد . این پرنده در تپه‌های جنوب شرقی چین نیز یافت می‌شود. آنها معمولاً در ارتفاعات نسبتاً زیاد بین ۱۲۲۰ متر تا ۲۵۰۰ متر دیده می شوند . با این حال آنها تمایل دارند که در فصل زمستان در ارتفاعات پایین تر حدوداً ۲۰۰ متری پرواز کنند. مرغ
مرغها توانایی پریدن وپرواز کردن برای مسافتهای بلند و طولانی را ندارند، اما در نژادهای سبک‌تر و مینیاتوری مانند مرغ و خروس سبرایت می‌توانند که بر روی نرده یا شاخه‌ها، جایی که به‌طور طبیعی استراحتگاه آنهاست، به خوبی در ارتفاع کم پرواز کنند مرغها معمولاً عمل پریدن را برای جستجو یا اجتناب از خطر انجام می‌دهند. پارک پروازی لستر استیت اولترایت
پارک پروازی لستر استیت اولترایت یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۱۲۲ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۵۱۶ متری از سطح دریا واقع شده است. فرودگاه آیریش پرشوت کلاب
فرودگاه آیریش پرشوت کلاب (به زبان بومی: Irish Parachute Club) یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۷۷۰ متر است. این فرودگاه در کشور ایرلند قرار دارد و در ارتفاع ۵۸ متری از سطح دریا واقع شده‌است. قادوس
پهنای بال بزرگترین آلباتروس‌های بزرگ بیش از ۳٫۴ متر است که از هر پرندهٔ دیگری بزرگتر است، هرچند پهنای بال دیگر گونه‌های آلباتروس از این مقدار خیلی کوچکتر است (حدود ۱٫۷۵ متر). بال‌ها مستحکم و خمیده‌شکل و در ناحیه جلویی ضخیم‌تر و دارای شکلی آیرودینامیک هستند. آلباتروس‌ها قادر به طی مسافت‌های بسیار طولانی به کمک دو روش اوج‌گیری دینامیکی و بالابری شیب که توسط اکثر پرندگان دریایی با بال‌های بزرگ استفاده می‌شود هستند. در اوج‌گیری دینامیکی پرنده به‌طور مکرر وارد جریان هوای در حال وزش در ارتفاع بالاتر شده و با گرفتن انرژی در اثر حرکت در جریان هوای سریع، مجدداً وارد لایهٔ پایینی می‌شود، و در نتیجه از تغییر سرعت افقی باد برای گرفتن انرژی استفاده می‌کند. تنها در قسمت دور زدن، در ابتدای ورود به جریان بالایی و پایینی، نیاز به صرف انرژی وجود دارد. این مانور به پرنده امکان طی حدود ۱۰۰۰ کیلومتر در روز را بدون بال زدن می‌دهد. از طرف دیگر، نسبت سریدن آلباتروس‌ها عددی بزرگ در حدود ۲۲:۱ تا۲۳:۱ است که به معنای آن است که آلباتروس‌ها می‌توانند با هر متر پایین آمدن ۲۲ یا ۲۳ متر به جلو حرکت کنند. در هنگام پرواز، صفحه‌ای تاندونی بال‌ها را در حالت کاملاً باز شده قفل می‌کند که به باز ماندن بال‌ها بدون استفاده از ماهیچه‌ّها کمک می‌کند. فرودگاه پینچر کریک
فرودگاه پینچر کریک یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۰۱۱ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۱۹۰ متری از سطح دریا واقع شده است. محله هوایی کیبل هد
محله هوایی کیبل هد یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۱۰۶۷ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۲۹ متری از سطح دریا واقع شده‌است. نوار پرواز دل
نوار پرواز دل یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۱۳۴ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۸۳۱ متری از سطح دریا واقع شده‌است. فضانورد
بر اساس تعریف فدراسیون بین‌المللی هوانوردی (FAI)، پرواز در ارتفاع بالاتر از یکصد کیلومتر «سفر فضایی» محسوب می‌شود. فدراسیون بین‌المللی هوانوردی ارتفاع ۱۰۰ کیلومتری از سطح متوسط دریاها را مرز بین جو زمین و فضا یا به اصطلاح «خط کارمن» نامیده‌است. در ارتفاع بیشتر از خط کارمن، غلظت جو زمین به دلیل افزایش ناگهانی و شدید دما به قدری کاهش می‌یابد که می‌توان از نیروی پسای ناشی از برخورد مولکولهای جو با شیء پرنده صرف‌نظر کرد. از دیگر سو بر اساس تعریف سازمان فدرال هوانوردی آمریکا، فردی که قادر باشد در ارتفاعی بیش از ۸۰ کیلومتر از سطح زمین پرواز کند، مفتخر به کسب عنوان فضانوردی خواهد شد. این ارتفاع جایی است که لایه مزوسفر تمام می‌شود. نیل آرمسترانگ
آرمسترانگ چند بار در ادواردز حادثه دید. او در یکی از بلندترین پروازهایش در ادواردز در ۲۰ آوریل ۱۹۶۲، با هواپیمای ایکس-۱۵ به ارتفاع ۲۰۷۰۰۰ فوت (۶۳ کیلومتر) صعود کرد. این پرواز، بلندترین پرواز آرمسترانگ پیش از جمینای ۸ بوده‌است. در این پرواز، در ارتفاعات بالا جو بسیار نازک بوده‌است و تقریباً هیچ اثری از حرکت گاز نبوده‌است. او در بلندترین پرواز خود در ادواردز، در یک پرواز افسانه‌ای در جنوب ادواردز به ارتفاع ۴۰ مایل (۶۴ کیلومتر) صعود کرد. او در این پرواز به سختی توانست فرود بیاید. قرقاول معمولی
قرقاول پرنده‌ای است که به خاطر داشتن دم بلند و راه رفتن باشکوهش از سایر ماکیان‌ها متمایز می‌شود. این پرنده یکی از عجیب‌ترین پرندگان جهان است. در ۲ یا ۳ هفته اول زندگی یک جفت پنجه روی هر بال این پرنده وجود دارد. قرقاول‌ها روی درختان زندگی می‌کنند و انواع بالغ از برگ‌های درختان، حشرات، تمشک، دانه‌ها و میوه‌های جنگلی تغذیه می‌کنند و افزایش و کاهش میوه‌های جنگلی و حشرات در جمعیت این پرنده مؤثر است. پس از خوردن یک غذای کامل، وزن آن‌ها آن‌قدر سنگین می‌شود، که پرواز برایشان بسیار دشوار می‌شود. این پرنده هنگام احساس خطر معمولاً پرواز نمی‌کند، بلکه به سرعت می‌دود و پنهان می‌شود. پروازش پرتوان و آغاز آن پرسر و صداست. در ارتفاع کم پرواز می‌کند و مدت پروازش معمولاً کوتاه‌ است. خودگردی
چند فاکتور وجود دارند که «نرخ فرود» (سرعت پایین رفتن) را تعیین می‌کنند. چگالی هوا، وزن بالگرد، سرعت چرخش پروانه اصلی و سرعت بالگرد نسبت به سرعت هوا از روبرو. از موارد بالا تنها عاملی که خلبان توان تغییر در آن را دارد سرعت بالگرد به سوی روبرو است که توسط سکان (سایکلیک) کنترل می‌شود. هرچقدر سرعت بالگرد قبل از آغاز خودگردی بیشتر باشد، فرود نرم‌تری خواهد داشت و هرچقدر سرعت کمتر باشد، فرود عمودی‌تر و مسلماً سخت‌تر خواهد بود و تکان شدیدی در کابین حس خواهد شد. در مجموع، خودگردی در بازه سرعت ۹۰ کیلومتر تا ۱۶۰ کیلومتر بسته به نوع بالگرد نرم یا نرم‌تر خواهد بود که باز هم به وزن بالگرد بستگی دارد. هرچقدر بالگرد سبک‌تر باشد و ملخ بلندتر با تیغه‌های بیشتر داشته باشد، فرود نرم‌تری هم خواهد داشت. حتی در سرعت صفر نیز فرودی نسبتاً خوبی تجربه می‌شود و پروانه اصلی کاملاً مؤثر عمل می‌کند و ضریب پسار آن به اندازهٔ سرعت فرود یک انسان با چتر نجات بر زمین است؛ بنابراین خودگردی با سرعتهای خیلی کم یا خیلی زیاد، کمی سخت خواهند بود و بهترین سرعت برای اینکار بازهٔ ۹۰ تا ۱۶۰ کیلومتر در ساعت است تا بالگرد به فاصلهٔ نزدیکی با زمین برسد و در آن زمان می‌تواند سرعت خود را کاهش دهد. بهترین سرعت آن است که بیشترین مسافت و پایین‌ترین نرخ فرود را برای بالگرد فراهم کند. نرخ فرود مجاز برای هر بالگرد بسته به مشخصات آن متفاوت است، ولی در مجموع معیارهای تراکم هوا، ارتفاع و باد برای همهٔ بالگردها به یک شیوهٔ یکسان تأثیرگذار است. در حالت خودگردی پروانه‌ها، خلبان حتی می‌تواند بالگرد را تا اندازه‌ای به پهلو کج کند و یک مسیر مارپیچ را به‌صورت عمودی طی کند تا به نقطهٔ نشان کرده برسد. برای مثال ممکن است همهٔ مکان‌ها برای فرود مناسب نباشند و خلبان چند دقیقه قبل از فرود، مکان را نشان‌گذاری و انتخاب کند؛ بنابراین می‌تواند با کج کردن زاویهٔ جانبی بالگرد به‌صورت مارپیچ ارتفاع را کم کند تا به نزدیکی نقطهٔ مطلوب برسد و حتی نقطه فرود را پیشبینی نیز کند. زاویهٔ جانبی مجاز برای گلاید کردن ۱۷ تا ۲۰ درجه است. بوقلمون وحشی
برخلاف بوقلمون‌های اهلی و با وجود وزن زیادشان می‌توانند با چابکی پرواز کنند.این پرنده‌ها می‌توانند تا فاصله‌ی ۴۰۰ متری در نزدیکی سطح زمین پرواز کنند. حداکثر سرعت این گونه هنگام پرواز، ۹۷ کیلومتربرساعت است. پروانه گورخری
پروانه‌های گورخری برای کسانی که به مناطق نوگرمسیری سفر کرده‌اند پروانه‌ای آشنا است. این گونه پروانه معمولاً با سر به پایین در ارتفاع دو متری بر روی تنه درختان می‌نشیند و از ترک‌های تنه شیره و رطوبت می‌خورد. پرواز شماره ۳۷۰ هواپیمایی مالزی
یک "کارشناس هوایی" احتمال می‌دهد شاید خلبانان هواپیما در عمل قهرمان‌هایی بوده‌اند. وی احتمال می‌دهد دلیل تغییر مسیر هواپیما می‌تواند وجود "دودی" در کابین بوده‌باشد، و احتمال دارد خدمه در واقع قهرمانانه تلاش کرده‌باشند که در مقابل این واقعهٔ ناگوار، هواپیما، خودشان و مسافران را حفظ کرده‌باشند و در نتیجه این می‌تواند دلیلی باشد برای آنکه هواپیما مسیر را به سمت لنکاوی منحرف کرده‌باشد. دود و گیجی همچنین می‌تواند توضیحی باشد برای آنکه چرا هواپیما تا ۴۵۰۰۰ پایی بالا می‌رود و سپس برمی‌گردد به ۲۳۰۰۰ پایی. وی می‌گوید حدس من اینست که غلظت دود آن‌قدر زیاد بوده‌است که به سختی می‌توانستند ابزار را ببینند. تئوری دیگری اعلام می‌دارد که این احتمال وجود دارد که هواپیما تا ارتفاع ۴۵۰۰۰ پا بالا رفته باشد تا میزان اکسیژنی را که به آتش می‌رسد کاهش دهد. احتمال دیگر، کم شدن ناگهانی فشار هوای داخل کابین هواپیماست که می‌تواند به بیهوشی خلبان و مسافران منجر شود. در یک چنین حالتی هواپیما ممکن است بتواند برای مدتی با دستگاه هدایت اتوماتیک به پرواز ادامه دهد، ولی عدم مشاهده قطعات و نشانه‌های سقوط هواپیما موجب تردید در قبول این فرضیه می‌شود. بال
آخرین نوع بال‌ها هم مرتبط با شاهین‌ها، عقاب‌ها و بسیاری دیگر پرندگان شکاری می‌شود که وزن‌های سنگین را حمل می‌کنند و وجود بالک‌ها باعث صعود زیاد در سرعت کم می‌شوند. از انواع حرکت در آسمان پرندگان که عنوان‌های پرواز بال‌زدنی، پرواز تعلیقی و سُر خوردن را دارند، شاید جالب‌ترین نوع در پرواز تعلیقی پرندهٔ شهدخوار باشد. این پرواز به معنای حفظ ارتفاع ثابت در سرعت صفر است. برای بررسی دینامیک این پرواز اطلاعاتی که آناتومی این پرنده به ما می‌دهد، بزرگ‌تر بودن قابل توجه ماهیچهٔ مسئول بالابردن بال‌هاست. در اکثر پرندگان این ماهیچه به‌طور چشمگیری کوچک‌تر از ماهیچهٔ سینه‌ای است. پارک هوایی گرین ایکرز
پارک هوایی گرین ایکرز یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۳۵۰ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۲۴۳ متری از سطح دریا واقع شده‌است. نمودار ارتفاع-سرعت بالگرد
به گونه‌ای مشابه عکس این معادله نیز صدق می‌کند. یعنی اگر ارتفاع بالگرد به‌صورت عمودی افزایش پیدا کند ولی سرعت به همان میزان افزایش نیابد، درصورتی که موتور در آن لحظه از کار بیفتند، سقوط ممکن است منجر به مرگ شود؛ بنابراین در ارتفاع‌های بالا، سرعت بالگرد باید در بازهٔ ایدئال ۷۵ تا ۱۵۰ کیلومتر درساعت باشد تا پیش‌نیاز کافی برای ورود به فاز نخست خودگردی فراهم شود. به همین دلیل است که برخاستن بالگردها از زمین به یک صورت مشابه انجام می‌پذیرد که خلبان باید سرعت و ارتفاع را با نسبتی معین شده در نمودار ارتفاع-سرعت انجام بدهد تا در هنگام خودگردی، سرعت کافی برای فرود فراهم باشد. این نمودار برای هر بالگرد، بسته به وزن، پهنا و بلندای تیغه‌های پروانه، وزن پروانه و آیرودینامیک بدنهٔ آن متفاوت است که توسط مهندسان ارائه می‌شود و توسط تیم‌های سازمان‌های امنیت هوانوردی، تأیید می‌گردد. این شرایط در بالگردها تقریباً به یک شکل مشاهده می‌شود که روند سرعت‌گیری و ارتفاع‌گیری آنها بر روی یک مسیر مایل انجام می‌پذیرد. فرودگاه پیلوت بات
فرودگاه پیلوت بات یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۵۱۲ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۶۱۰ متری از سطح دریا واقع شده است. جت پک
JetPack Aviation گروهی که در ۳ نوامبر ۲۰۱۵ میلادی پرواز رسمی این دستگاه را در نیویورک رقم زد و یک مربی پرواز با مجوز اداره فدرال هواپیمایی آمریکا توانست با این دستگاه پرواز کند و از مدل JB-9 به صورت رسمی رونمایی کرد .مدل جدید معرفی شده که برای فروش در دسترس عموم قرار خواهد گرفت، JB-10 نام داشته و دو موتور آن طبق گفته سازنده در مقایسه با مدل پیشین یعنی JB-9 حدود 7% افزایش توان داشته است. بد نیست بدانید که جت پک JB-9 قادر بود تا کاربر را تا ارتفاع 300 متری از سطح زمین بالا برده و برای 10 دقیقه وی را همانجا نگه دارد، پیش از اینکه سوخت آن تمام شود. درباره این محصول هیچ قیمت مشخصی تعیین نشده بود، اما نسل جدید این گونه نیست. اگر که تصویر درستی از قابلیت پروازی این جت پک ندارید، بد نیست بدانید که ارتفاع برج ایفل بدون آنتن آن 300 متر است. برج آزادی
«طرح آب‌نما و فواره‌ها هم ملهم از باغ‌های ایرانی است. همین‌طور شیب میدان با دقت و به منظور خاصی طراحی شده، حد ارتفاع برج آزادی ۴۵ متر است؛ چون نزدیک فرودگاه مهرآباد قرار گرفته و نمی‌شود بلندتر از این ساخت؛ ولی من می‌خواستم وقتی به بنا نزدیک می‌شوید به طرف بالا بروید، در حالی که بالا بردن بنا ممکن نبود. ما برای این که مشکل ارتفاع را حل کنیم، یک سرازیری در میدان به‌وجود آوردیم؛ یعنی شما از طرف فرودگاه که وارد میدان می‌شوید به شکل سرازیر به برج نزدیک می‌شوید و می‌رسید به آن آب‌نمای دایره شکل و وقتی به بنا نزدیک می‌شوید، دوباره بالا می‌آیید. زمین زیر برج کاملاً صاف است. این صافی و آن شیب میدان وقتی به هم می‌رسند، خط‌های قوسی جالبی را ایجاد می‌کنند.» ۱۰۰۰۰۰ (عدد)
فدراسیون بین‌المللی هوانوردی ارتفاع یکصدهزار متر از سطح دریا را مبنای استاندارد برای شروع سفرهای فضایی در نظر گرفته‌است. به این معنی که پروازی که بالاتر از این ارتفاع باشد جزو سفرهای فضایی در نظر گرفته می‌شود و نیاز به تجهیزات و فنون فضانوردی دارد . فرودگاه آرنس
فرودگاه آرنس یک فرودگاه خصوصی با کد یاتا YNR است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۱۰۶۷ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۲۲۱ متری از سطح دریا واقع شده‌است. فرودگاه مارگارت لیک
فرودگاه مارگارت لیک یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۱۲۱۹ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۸۳۸ متری از سطح دریا واقع شده‌است. فرودگاه فیشر برنچ
فرودگاه فیشر برنچ یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۴۸۸ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۲۵۱ متری از سطح دریا واقع شده است. ابرآگهی
ابرآگهی‌ها می‌توانند از ۲ تا ۴۰ کیلومتر پرواز کنند، و تا ارتفاع ۱۵۰۰ متری بالا بروند. حرکت آن‌ها بسیار آهسته است؛ بنابراین، برای مدت‌زمان زیادی قابل مشاهده هستند. فرودگاه اوریلیا
فرودگاه اوریلیا یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۴۷۱ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۲۲۱ متری از سطح دریا واقع شده است. عقاب سرسفید
بال‌های این پرندگان به آن‌ها کمک می‌کند که با صرف انرژی بسیار کم و بدون بال زدن با استفاده از جریان‌های هوا اوج بگیرند. نوک پرهای موجود در انتهای بال‌های آن‌ها به تدریج باریک‌تر می‌شود که به عبور آرام جریان هوا از روی بال‌های آن‌ها کمک می‌کند. در نتیجه برای پرواز انرژی کمتری صرف می‌کنند. بال‌های آن‌ها علاوه بر پرواز هنگام ماهیگیری نیز به آن‌ها کمک می‌کنند اگر ماهی بزرگ باشد آن‌ها به جای پرواز می‌توانند تا ساحل رودخانه با کمک بال‌های نیرومند خود شنا کنند سرعت پرواز آن‌ها از ۱۰۰ تا ۳۲۰ کیلومتر در ساعت متغیر است و بستگی به سرعت جریان‌های هوایی و اینکه در حال افقی پرواز می‌کنند یا در حال شیرجه زدن هستند، دارد. ارتفاع پرواز آن‌ها می‌تواند تا ۳۰۰۰ متر نیز برسد. فرودگاه نیکسون
فرودگاه نیکسون یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۸۵۶ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۲۳۸ متری از سطح دریا واقع شده است. فرودگاه بیورتن نورته
فرودگاه بیورتن نورته یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۶۵۱ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۲۴۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است. کروز (پرواز)
انتخاب ارتفاع کروز کار مشکلی است و بستگی به نوع و اندازهٔ موتور برای رسیدن به ارتفاع مناسب، سرعت واقعی هوا و میزان برد با توجه به هدف ساخت هواپیما دارد. ارتفاع کروز بهینه با عدد ماخ پرواز رابطهٔ مستقیم دارد. اگر هواپیما مدتی در حالت کروز باشد میزان رانش تا ۲۰٪ کاهش می‌یابد که علت آن هم کاهش وزن سوخت هواپما است. در این حالت که اوج-کروز معروف است، هواپیما اندکی اوج می‌گیرد. رقص پرواز
آیین این جشن، ترکیبی از رقص و بالارفتن از تیرک به بلندی ۳۰ متر است. پنج شرکت‌کننده از تیرک بالا می‌روند، چهار نفر از آن‌ها خود را با استفاده از طناب به سمت سطح زمین آویزان می‌کنند و حرکت‌های موزون انجام می‌دهند، نفر پنجم در بالای تیرک باقی می‌ماند که کارش رقص و نواختن فلوت و درام است. فرودگاه پرری کریک
فرودگاه پرری کریک یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود شن دارد و طول باند آن ۹۱۴ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۸۹۹ متری از سطح دریا واقع شده است. فرودگاه پاسو دو لوس لیبرس
فرودگاه پاسو دو لوس لیبرس (به زبان بومی: Aeropuerto de Paso de los Libres) یک فرودگاه با کد یاتا AOL است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۲۶۰ متر است. این فرودگاه در کشور آرژانتین قرار دارد و در ارتفاع ۷۰ متری از سطح دریا واقع شده است. خودرو
خودروی برقی را یک شرکت فرانسوی طراحی نموده‌است. این خودرو پرنده که پگاس نام دارد می‌تواند تا ارتفاع ۳ هزار متری سطح زمین پرواز کند. ارتش فرانسه از تولید این خودرو استقبال کرده و برای تولید هر دستگاه ۶۰ هزار یورو سرمایه‌گذاری می‌کند. این خودرو توسط شرکت ویلون ساخته می‌شود و برای به پرواز درآمدن و به زمین نشستن به یکصد متر باند نیاز دارد و می‌تواند با سرعتی معادل ۸۰ کیلومتر در ساعت در آسمان به حرکت درآید. همچنین در سطح زمین می‌تواند با سرعتی معادل یکصد کیلومتر در ساعت حرکت کند و میزان ذخیره سوخت آن برای پرواز به مدت ۳ ساعت کافی است. طراح این خودرو که از سال ۲۰۰۸ بر روی این طرح کار می‌کند هدف از ساخت آن را تغییر کاربری سریع برای حرکت در زمین و آسمان اعلام کرده‌است، زیرا این خودرو به خاطر سبکی قادر است در اندک زمان ممکن از حرکت در آسمان به حرکت در سطح زمین و بالعکس مبادرت کند. ابراز امیدواری کرد که پس از پشت سر گذاردن مراحل آزمایشی، این خودرو در مرحله تولید انبوه با قیمتی معادل صد هزار یورو وارد بازار شود. فرودگاه اورنج‌ویل/لورل
فرودگاه اورنج‌ویل/لورل یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۵۸۵ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۴۹۴ متری از سطح دریا واقع شده است. فرودگاه نی لیک
فرودگاه نی لیک یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود صخره‌ای دارد و طول باند آن ۱۲۰۴ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۹۱ متری از سطح دریا واقع شده است. فرودگاه گلاسلین
فرودگاه گلاسلین یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۷۹۲ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۶۸۶ متری از سطح دریا واقع شده‌است. کبک دری
کبک دری یا کبک دره نام یک گونه از زیرخانواده کبکیان و از خانواده قرقاولان است. خاستگاه آن شرق ترکیه، ارمنستان، افغانستان و منطقه وسیعی از دامنه‌های رشته کوه البرز در شمال ایران است. این پرنده جثه‌ای بزرگ به رنگ خاکستری نخودی دارد. پرهای پروازش سفیدرنگ است و غالباً در مناطق بسیار مرتفع کوهستانی که ارتفاع آن در حدود ۱۸۰۰ تا ۳۰۰۰ متر است، زندگی می‌کند. اندازه بدن پرنده نر ۵۸ سانتی‌متر و پرنده ماده ۵۵ سانتی‌متر است. رنگ شکم تیره و در انتها قرمز کم‌رنگ به نظر می‌آید. در پهلوها رگه‌های طولی پهن به رنگ دارچینی دیده می‌شود که لابه‌لای آن‌ها خاکستری است. دوسوم طول شاه‌پرهای نخستین و ثانوی بال از سمت قاعده سفیدرنگ است که هنگام پرواز در زیر بال به صورت نوار پهن و مشخصی دیده می‌شود. طرح خاص صورتش که شامل نوار چشمی و گلوی سفید، تارک خاکستری و خط خاکستری پر رنگ کنار گردن است از فاصله نزدیک قابل تشخیص می‌باشد. تفاوت پرنده ماده با نر در این است که در پرنده ماده تضاد نقش و نگار صورت کمتر است، ضمناً پرنده ماده کوچک‌تر، کم‌رنگ و تاج و گلو نخودی‌تر است. پرنده نر در پا سیخک یا مهمیز دارد. گونه‌ای که در جنوب غربی ایران دیده می‌شود به رنگ خاکستری روشن یا نخودی است. این پرنده بسیار خجالتی و محتاط بوده و نزدیک شدن به آن بسیار دشوار است. از تماشاگر فرار کرده و با احساس خطر بیشتر، به سرعت بالای کوهستان پرواز می‌کند. به اندازه سایر ماکیان‌ها اجتماعی نیست، و معمولاً جفت جفت دیده می‌شود. کبک دری به دو گونه قفقازی(ارمنی) و خزری(مازندرانی) وجود دارد. این پرنده در پرتگاه‌های با شیب تند، کوهستان‌های صخره‌ای و قله‌های مرتفع با گیاهان اندک و پراکنده، به سر برده و در میان سنگ‌ها و اغلب در لبه صخره‌های مرتفع آشیانه می‌سازد. در ایران بومی و نسبتاً فراوان است. در سال‌های اخیر جمعیت آن به شدت کاهش یافته و شکار آن ممنوع است. فرود
هواپیماها و پرنده‌ها عموماً عمل فرود را با کم کردن و کنترل سرعت انجام می‌دهند. اولین مرحله فرود با کاهش سرعت و کاهش ارتفاع آغاز می‌شود تا جائی که پرنده به حالت نزدیک به سکون و بی وزنی برسد، و سپس درست قبل از رسیدن به زمین با چرخش دماغه فرود وضعیت نشستن بر روی زمین را به خود می‌گیرد. کم شدن تدریجی سرعت پرواز موجب بالا رفتن نوک هواپیما و در نتیجه افزایش زاویه حمله و در انتها افزایش مقاومت در برابر گرانش زمین می‌شود. پروانه شهریار
پروانه‌های شهریار با داشتن عرض بالی برابر ۱۰ سانتیمتر از قابلیت زیادی برای پرواز در مسیرهای طولانی برخوردارند از این رو تنها گونه از پروانه‌ها هستند که مانند بسیاری از پرنده‌ها مهاجرت شمال به جنوب دارند. این پروانه‌ها سالانه از آمریکای شمالی راهی مکزیک شده و دوباره بازمی‌گردند. بسیاری از این پروانه‌های زیبا با طی مسیری بیش از ۴۵۰۰ کیلومتری از مکزیک به آمریکا و کانادا می‌کنند، اما از آنجایی که طول عمر آن‌ها تنها دو ماه است، تکمیل این سفر طولانی به سه نسل از این پروانه‌های زیبا نیاز خواهد داشت. میلیون‌ها پروانه شهریار، در فصل مهاجرت خود با پرواز دسته‌جمعی در آسمان و نشستن دسته‌جمعی بر روی شاخه‌های درختان کهنسال، مناظر دیدنی را خلق می‌کنند. ارتفاعات و قله‌های هرمزگان
ارتفاعات و قله‌ها هرمزگان همان‌طور که معلوم است بخش عمده‌ای از استان هرمزگان را مناطق کوهستانی دربر گرفته‌است. این ارتفاعات نقش عمده‌ای در بارش‌های جوی استان ایفا می‌کنند. این ارتفاعات از طبیعت و وضعیت توپوگرافی خاصی برخوردار است، و از نقاط دیدنی استان هرمزگان به‌شمار می‌آید. ارتفاعات هرمزگان از جمله ناهموارترین مناطق جنوب ایران است، به گونه‌ای که برخی از ناهموارترین و بلندترین ارتفاعات در این استان واقع شده‌است. در سلسله کوه‌های «کوه سفید» از طرف مغرب به بخش جناح و بیخه «فرامرزان»، و از سمت مشرق تا بون کوه زیر و کوه لوز و «بون کوه چهار برکه» و در امتداد این مرتفع پشتخه‌ها وغارها و اشکفتها و نرگهای بزرگی وجود دارد که جانوران درنده و حیات وحش در آن زندگی می‌کنند. از طرف دییگر برخی از این ارتفاعات به لحاظ ارتفاع و موقعیت طبیعی خود زمینه مناسبی جهت ورزش‌های کوهستانی فراهم آورده‌اند که از اهم آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:ارتفاع این کوه از سطح دریا بین ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ متر می‌باشد، این کوه به سمت باختر ادامه دارد و همچنین از سمت خاور به «بون کوه لوز» و به «کوه گوچی» پیوند دارد. در منطقهٔ کوه زیر شکارگاه‌ها و تفریحگاه‌های زیادی وجود دارد، همچنین غارها و اشکفت‌های فراوانی نیز وجود دارند که کوهنوردان در شب‌های زمستانی در آن‌ها پناه می‌گیرند. حیات وحش در پیرامون این رشته کوه شامل: شامل آهو، بز کوهی، پلنگ، یوزپلنگ، روباه، گرگ، خوک، کفتار، شغال، کبک، خرگوش، عقاب، شاهین، بادخور، قُمری، تیهو، فاخته. و صدها پرنده مختلف می‌باشد که متأسفانه امروزه به دلیل نبود نظارت کافی و شکار بی‌رویه و غیرمجاز، نسل اکثر این حیوانات در حال انقراض می‌باشد. بوئینگ ۷۴۷
با بهره‌گیری از چهار موتور General Electric CF6، این مدل توانایی پرواز با حداکثر سرعت ۰٫۸۵ زیرصوت یا ۱۰۴۲ کیلومتر بر ساعت را دارد. طبقه دوم این هواپیما ۷ متر از طبقه دوم بوئینگ ۷۴۷–۲۰۰ طولانی‌تر است و برد ۱۲٬۴۰۰ کیلومتر را دارد. وزن هواپیمای خالی عملیاتی شده ۱۷۸۰۰۰ کیلوگرم و توانایی تحمل وزن ۳۷۷٬۸۴۰ کیلوگرم در هنگام بلند شدن را دارا است. در هر دو مدل ۷۴۷–۳۰۰ فاصله دو سر بالها ۶۴/۵۹ متر، مساحت سطح بالها ۵۱۱ مترمربع، طول هواپیما ۶۶/۷۰ متر و ارتفاع آن ۳۳/۱۹ متر است. همچنین ۷۴۷–۳۰۰ توانایی جابجایی ۴۱۲ مسافر در سه کلاس پروازی، ۴۹۶ مسافر در دو کلاس پروازی و حداکثر ۵۶۰ الی ۶۶۰ مسافر را دارد. سانحه سقوط هلیکوپتر کالاباساس ۲۰۲۰
از آنجایی که قوانین پرواز بصری خلبان را از پرواز در داخل یا نزدیک ابرها منع می‌کند، هلیکوپتر در ارتفاع ۷۰۰ یا ۸۰۰ فوت (۲۱۰ یا ۲۴۰ متر) بالاتر از سطح متوسط ​​دریا (amsl) در حین پرواز به سمت شمال غربی از SNA باقی ماند. در بیشتر پروازهای قبلی خود به کاماریلو، هلیکوپتر در مرکز شهر لس آنجلس به سمت غرب چرخید و بر فراز کوه‌های سانتا مونیکا پرواز کرد تا اینکه آزادراه ونتورا (US 101) را رد کرد. در ۲۶ ژانویه، به دلیل یک لایه عمیق دریایی که مه را از اقیانوس آرام به کوه‌های سانتا مونیکا منتقل کرده بود، این گزینه برای پروازهای VFR نبود. در عوض، هلیکوپتر به سمت شمال غرب ادامه داد، از روی ارتفاعات بویل در نزدیکی استادیوم داجر گذشت و مسیر آزادراه گلدن استیت (I-5) را دنبال کرد. با نزدیک شدن پرواز به گلندیل، خلبان زوبایان از کنترلرهای ترافیک هوایی فرودگاه باب هوپ برای انتقال به دنبال آزادراه ونتورا (US 101) درخواست کرد. کنترل‌کنندگان باب هوپ به او توصیه کردند که شرایط آب‌وهوای اطراف فرودگاه IFR را تعیین می‌کند و قبل از اینکه به آن اجازه ورود به حریم هوایی کنترل‌شده اطراف فرودگاه باب هوپ را بدهند هلیکوپتر را به مدت ۱۱ دقیقه از ساعت ۹:۲۱ صبح (۱۷:۲۱ یوتی‌سی) در حال چرخش نگه داشتند. توقف به دو پرواز ورودی اجازه فرود داد. در این حین، باب هوپ به زوبایان اطلاع داد که ارتفاع ابر تا ارتفاع ۲۴۰۰ فوت (۷۳۰ متر) گسترش یافته است. باب هوپ با فرودگاه ون نایس تماس گرفت، که تحت IFR نیز فعالیت می‌کرد و ون نایس به باب هوپ توصیه کرد که زوبایان را به شمال ون نایس ببرد. پرنده
پَرَنده یا مُرغ به جانوران مهره‌داری گفته می‌شود که بدنی پوشیده از پر دارند، خونگرم اند، بال دارند، بر روی دوپا راه می‌روند و تخم می‌گذارند. بیشتر پرندگان توانایی پرواز دارند. تا کنون حدود ۱۰٬۰۰۰ گونه پرنده در سراسر جهان شناسایی شده و پیشبینی می‌شود که به همین تعداد گونه‌های شناسایی نشده از پرندگان نیز بر روی زمین وجود داشته باشد. فرودگاه ماریا ریچه نیومن
فرودگاه ماریا ریچه نیومن (به زبان بومی: Aeropuerto María Reiche Neuman) یک فرودگاه با کد یاتا NZA است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۰۰۴ متر است. این فرودگاه در کشور پرو قرار دارد و در ارتفاع ۵۶۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است. ذخیره‌گاه زیست‌کره پروانه شهریار
پروانه‌های شهریار با داشتن عرض بالی برابر ۱۰ سانتیمتر از قابلیت زیادی برای پرواز در مسیرهای طولانی برخوردارند از این رو تنها گونه از پروانه‌ها هستند که مانند بسیاری از پرنده‌ها مهاجرت شمال به جنوب دارند. این پروانه‌ها سالانه از آمریکای شمالی راهی مکزیک شده و دوباره بازمی‌گردند. بسیاری از این پروانه‌های زیبا با طی مسیری بیش از ۴۵۰۰ کیلومتری از کانادا و آمریکا به مکزیک کوچ می‌کنند، اما از آنجایی که طول عمر آن‌ها تنها دو ماه است، تکمیل این سفر طولانی به چهار نسل از این پروانه‌های زیبا نیاز خواهد داشت. میلیون‌ها پروانه شهریار، در فصل مهاجرت خود با پرواز دسته‌جمعی در آسمان و نشستن دسته‌جمعی بر روی شاخه‌های درختان کهنسال، مناظر دیدنی را خلق می‌کنند. فرودگاه اوینیون–کمن
فرودگاه اَوینیون–کُمُن (به زبان بومی: ) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا AVN است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۸۸۰ متر است. این فرودگاه در کشور فرانسه قرار دارد و در ارتفاع ۳۸ متری از سطح دریا واقع شده‌است. فرودگاه دریاچه لوون
فرودگاه دریاچه لوون یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۷۳۲ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۵۴۶ متری از سطح دریا واقع شده است. مرز هوایی ویژه
مرز هوایی ویژه شامل: مرز هوایی محدود، مرز هوایی ممنوع، منطقه عملیات نظامی، منطقه هشدار، منطقه خطر، مرز هوایی محدود موقت، منطقه امنیت ملی و منطقه کنترل شلیک به‌طور معمول تا FL۱۸۰ یا ۱۸،۰۰۰ پا (۵۴۸۶ متر) بالاتر از سطح دریا می‌شود. علاوه بر این، بر اساس FL۶۰۰ تعیین شده در کلاس مرز هوایی از FL۱۸۰ به بالا، بیشتر یک مرز هوایی مراقبت پرواز اختصاصی وجود دارد که ویژه عملیات نظامی است. به‌طور کلی مرز هوایی مراقبت پرواز اختصاصی در نمودارها نشان داده نمی‌شوند زیرا پرواز در بالاتر از FL۱۸۰ به اجبار، پیرو قوانین پرواز ابزاری است که نیازمند به تماس دائمی با مراقبت پرواز است. در منطقه‌های هشدار ممکن است تعداد زیادی پرواز آموزشی برای خلبانان یا فعالیت‌های هوایی غیرمعمول وجود داشته باشد. منطقه‌های عملیات نظامی (که بر روی خشکی قرار دارند)، منطقه‌های هشدار (که در منطقه آب‌های داخلی یا آب‌های آزاد یا هر دو قرار دارند) و مسیرهای آموزشی، دارای تعداد زیادی فعالیت‌های نظامی هستند. پرواز
سه دسته از جانوران می‌توانند به‌طور طبیعی پرواز کنند: بعضی از حشرات، بعضی از پرندگان و خفاش‌ها. برخی از پستانداران کوچک (مانند سنجاب‌های کوچک) و چند نوع قورباغه نیز می‌توانند در پرش‌های خود با استفاده از غشائی که بین دست و پایشان وجود دارد در هوا سُر بخورند. هریک از این جانوران توانائی پرواز را در فرایند تکامل طبیعی به شیوه‌ای متفاوت به‌دست آورده‌اند. پرواز پرنده با پرواز حشره از نظر اصول فیزیکی فرق دارد. فرودگاه‌های پریری
فرودگاهِ های پریری یک فرودگاه همگانی چمن با کد یاتا ZHP است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۱۹۹ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۶۰۲ متری از سطح دریا واقع شده‌است. لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲
حداکثر ارتفاع پروازی:۶۰٬۰۰۰ فوت(۱۸٬۲۸۸ متر) کروز (پرواز)
هواپیماها کروز را در ارتفاع‌های بالا تجربه می‌کنند. زیرا در این ارتفاع‌ها سرعت واقعی هوا که در توربین به‌دست می‌آید از سرعت هوای موجود بسیار بالاتر است. در عین حال در این ارتفاع مصرف سوخت هم به علت پایین آمدن میزان نیاز به رانش بسیار پایین می‌آید. پرواز شماره ۹۵۲۵ جرمن‌وینگز
کارشناس سرویس رهگیری حمل و نقل هوایی FlightRadar24 با تجزیه و تحلیل داده‌های دریافتی رادار رهگیر می‌گوید: یک نفر تنظیم ارتفاع هواپیما را از حالت اتوماتیک آن که ۳۸۰۰۰ فوت بوده؛ به صورت دستی به ۱۰۰ فوت تغییر داده‌است. یعنی ۵۹۰۰ فوت پایین‌تر از ارتفاع منطقه‌ای که هواپیما در آن سقوط کرد. آسیابک
این گونه از سنجاقک ها هنگام مهاجرت هزاران کیلومتر را بر فراز اقیانوس‌‌ها به طور پیوسته پرواز می ‌کند. این رقم درباره پروانه های ملکه حدود چهار هزار کیلومتر اعلام شده بود. علت اصلی توان بالای پرواز طولانی آسیابک‌ ها ، ترکیب ژنی آن ها است.سطح بال‌ های این حشرات در مقایسه با همنوعان خود بسیار بیشتر است و امکان پرواز گلاید یا بدون بال ‌زدن را برای آنان فراهم می‌ سازد. این حشرات با استفاده از جریان ‌های باد و حتی طوفان‌‌های دریایی، پرواز گلاید یا بدون مصرف انرژی را تا رسیدن به مقصد ادامه می ‌دهند. سقف پرواز
در هوانوردی سقف پرواز (Ceiling) بیشینه ارتفاع چگالی است که هواپیما می‌تواند تحت یک شرایط ثابت در آن پرواز کند.