مینا اسدی نخستین دفتر شعرش را در کجا به چاپ رساند؟
مینا اسدی
مینا اسدی (زادهٔ ۲۲ اسفند ۱۳۲۲ در ساری) شاعر ، نویسنده ، روزنامه‌نگار، نمایش‌نامه‌نویس و ترانه‌سرای ایرانی مقیم سوئد است. تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌اش را در زادگاهش گذراند سپس به تهران رفت و تحصیلاتش را در رشتهٔ روزنامه‌نگاری در دانشکدهٔ علوم ارتباطات پی گرفت. او نخستین دفتر شعرش را که «ارمغان مینا» نام داشت در زادگاهش به چاپ رسانید. ۱۰ سال بعد در سال ۱۳۵۰ دفتر دوم شعرش زیر نام «چه کسی سنگ می‌اندازد» از سوی انتشارات امیرکبیر به چاپ رسید. مینا اسدی پیش از سال ۱۳۵۷ به سوئد کوچید ۳ دفتر بعدی‌اش را در خارج از ایران و از سوی انتشارات پکا در لندن به چاپ رسانید. او به خاطر کارهای اجتماعی‌اش در سال ۱۹۹۶ برندهٔ جایزهٔ جهانی بنیاد «هلمن_هامت» شد.
زنان ارمنی در ایران
دیانا یک سال پس از اقامت در کوبه نخستین رمان خود را با نام ("سوزان") منتشر ساخت. چندی بعد نیز رمان دوم خود را به نام ("داستان‌های خانگی جنگ")، در مورد مردم ژاپن، به چاپ رساند. چارلز سیمیک
با وجود اینکه سیمیک اولین کتاب شعرش را در سال ۱۹۶۷ چاپ کرد، تا چند سال پس از آن خود را به عنوان یک نویسنده جدی نمی‌گرفت. او اظهار می‌دارد، «اولین باری که متوجه شدم شعرهای من خوب و باارزش هستند در سال ۱۹۷۰ بود. در آن زمان در نیویورک سیتی زندگی و کار می‌کردم. در یک مجله عکاسی کار می‌کردم. بدون هیچ مقدمه‌ای، نامه‌های متعددی از کالج‌ها و دانشگاه‌ها مختلف به من رسید که در آنها از من دعوت شده بود برای تدریس نوشتن خلاق و ادبیات به آنجا بروم. من تصمیم گرفته بودم که بقیه عمرم را در نیویورک ستی بگذرانم و در شغل‌های مختلف کار کنم، ولی در کمال تعجب من این پیشنهادها همچنان ادامه داشت.» حنا مینه
حنا مینه سال در ۱۹۲۴ زمان قیمومیت فرانسه بر سوریه در لاذقیه در خانواده‌ای فقیر و مسیحی به دنیا آمد و دوران کودکی خود را در یکی از روستاهای منطقه اسکندرون گذراند. پس از ورود نیروهای ترک به منطقه در ۱۹۳۹ همراه با خانواده‌اش به لاذقیه مهاجرت کرد. پس از آموزش ابتدایی، نتوانست تحصیلات خود را ادامه دهد و از همان کودکی به کارهای مختلف موقتی، از ماهیگیری تا فروشندگی و آرایشگری روی آورد. مینه از همان نوجوانی به فعالیت‌های سیاسی گرایش یافت و در مبارزات ملی‌گرایانه علیه اشغال سوریه از سوی فرانسه شرکت داشت. او بارها زندانی شد و سالهایی را نیز به مجارستان، چین و لبنان رفت و در تبعید به سربرد. در سال ۱۹۴۷ در روزنامه «الانشا» چاپ دمشق کار روزنامه‌نگاری را آغاز کرد و پس از چندی سردبیری این روزنامه را برعهده گرفت. مسروپ تاغیادیان
در بهار ۱۸۲۳ بعد از گذشتن از رود ارس به تبریز رفت و سه سال بعد وارد دانشگاه روحانی انگلیس در کلکته شد. در آنجا با فردی به نام «هیبرپروفسور» به تعلیم پرداخت. در سال ۱۸۳۱ در دیر مجاور کلیسای استفانوس مقدس مدرسه‌ای به نام «آمناپرکیچ» دارشام (دره شنب) در نزدیکی جلفا بنا کرد. سپس در سال ۱۸۳۳ در مدرسهٔ وانک اچمیادزین ارمنستان مشغول تدریس شده و پس از آن به به تبریز رفت و در آنجا به تدریس انگلیسی به شاهزاده ملک قاسم میرزا پسر عباس میرزا نایب السلطنه پرداخت. در سال ۱۸۳۹ بعد از فوت همسرش به کلکته رفته و در کالج انگلیسی شروع به تدریس کرد بعد از آن مدرسه‌ای به نام «سورپ ساندوخت» تأسیس کرد و سپس مدتی چاپخانه خود را به «چحیرا» برد و مدرسه‌ای نیز در آنجا افتتاح کرد او همچنین مجله ده روزه‌ای به نام «آزگاسر آرارتیان» در کلکته منتشر ساخت. در فاصله سال‌های ۱۸۳۴۵ تا ۱۸۵۳ به این فکر افتاد که مجله اش را مرتباً ماهی سه بار منتشر سازد ولی موفق به این کار نشد. تاغیادیان در کلکلته ۱۸ جلد کتاب نوشت و ترجمه کرد او شاعر نویسنده مورخ مترجم زبردستی بود و به زبان‌های ارمنی فارسی یونانی انگلیسی لاتین هندسی تسلط کافی داشت وی توانست با کمک مردم خیرخواه کتاب‌های خود را به چاپ برساند از سال ۱۸۵۳ زندگی دشوار آغاز می‌شود بخصوص که همسر دوم وی نیز در کلکته درگذشت و او مجبور بود که تنها زندگی کند و به هیچوجه علاقه نداشت که با مردم معاشرت نماید و عمرش را سختی و تهایی می‌گذشت کریستینا روستی
روستی از سال ۱۸۴۲ بیشتر به تقلید از شاعران مورد علاقه اش شروع به نوشتن و شعر گفتن کرد. از سال ۱۸۴۷ او شروع به گفتن شعر در قالب‌هایی مانند غزل، سرودها و ترانه‌های مذهبی بیشتر به شکل روایت از کتاب مقدس، قصه‌های عامیانه و زندگی قدیسان کرد. آثار اولیه او اغلب از تأمل در مرگ و از دست دادن، در قالب رمانتیک بود. او اولین دو مجموعه شعر خود را در سال ۱۸۴۸ هنگامی که او تنها ۱۸ سال داشت (" ترس مرگ در میان " و " ترس قلب در میان ")، در مجله انجمن ادبی لندن نشر کرد. او آثار ادبی خود را از آوریل سال ۱۸۵۰ با نام ادبی " الن آلین " به مجله ادبی جوانه، که توسط برادرش ویلیام تدوین می‌شد ارائه می‌کرد این زمان به عنوان آغاز زندگی حرفه‌ای شناخته می‌شود. حنا مینه
حنا مینه در ۱۹۵۱ در تأسیس انجمن نویسندگان سوریه نقش مهمی داشت و سپس زمینه را برای برگزاری اولین کنگره نویسندگان عرب در دمشق در ۱۹۵۴ فراهم کرد. در سال ۱۹۹۵ در حمایت از آدونیس که از اتحادیه نویسندگان عرب اخراج شده بود از این اتحادیه بیرون آمد. آثارش برای ایجاد "هشیاری تازه" در ملت عرب، به نفع فقرا و علیه اغنیا و فساد موضع‌گیری می‌کرد، به "رسالت سیاسی و اجتماعی" ادبیات معتقد بود. جرعه‌ای آب خنک به من دهید، دارم می‌میرم
جرعه‌ای آب خنک به من دهید، دارم می‌میرم () اولین مجوعه از اشعار نویسنده و شاعر آمریکایی-آفریقایی تبار، مایا آنجلو است. بسیاری از اشعار نوشته شده در این مجموعه، برگرفته از شعرهایی است که او در طول دورانی که خواننده و بازیگر یک کلوپ شبانه بود سروده شده بود و تا قبل از انتشار اولین خودزندگی‌نامهٔ وی مشهور به می‌دانم چرا پرنده در قفس می‌خواند به سال ۱۹۶۹، بر روی ۲ آلبوم ضبط گردیدند. آنجلو خودش را شاعر و نمایش‌نامه‌نویس می‌دانست اما عموماً به واسطهٔ ۷ زندگی‌نامه‌ای که از خودش به یادگار گذاشته شناخته شده‌است. در آغاز کار، او شروع به نوشتن یک زندگی‌نامه و تعدادی شعر نمود که مجموعه اشعار وی جزو پرفروش‌ترین‌ها بود. هوشنگ ابتهاج
هوشنگ ابتهاج دوره تحصیلات دبستان را در رشت و دبیرستان را در تهران گذراند و در همین دوران اولین دفتر شعر خود را به نام "نخستین نغمه‌ها" منتشر کرد. آنا آخماتووا
در این سال‌ها شعرهای او در نشریات مختلف منتشر می‌شد. در ۱۹۱۲ ضمن سفری به شمال ایتالیا از جنوا، پیزا، فلورانس، بولونیا، پادووا و ونیز دیدن کرد. همان زمان نخستین مجموعه اشعارش به نام «شامگاه» منتشر شد. این کتاب و اثر بعدی و قرینه‌اش، باغ گل (انتشار: ۱۹۱۴)، که در میان منتقدان و عموم مردم توفیق بسیاری به‌دست آورد، دو کتاب کوچک و بی‌تکلف بودند که توفیق اولیه "آکمه‌ایسم" تا اندازهٔ زیادی مدیون آن‌ها بود. در ۱ اکتبر همان سال، فرزندش لِف به دنیا آمد. همسرش خیلی زود آن‌ها را ترک کرد و داوطلبانه به ارتش پیوست. در ۱۹۱۸ از همسرش جدا شد و بعد از مدتی با باستان‌شناسی به نام "ولادمیر شی‌لی‌کو" ازدواج کرد. امیدوار بود با این دانشمند برجسته بتواند زندگی خوبی داشته باشد اما "شی‌لی‌کو" زن می‌خواست نه شاعر؛ برای همین شعرهای "آنا" را در سماور می‌سوزاند. به هر حال این ازدواج هم دیری نپایید. پس از اعدام نیکولای گومیلیف در ۱۹۲۱ به جرم فعالیت‌های ضدانقلابی، به تنهایی مسئولیت بزرگ کردن فرزندشان را به عهده گرفت. محمد بیابانی
بیابانی پیش از دههٔ چهل در سه ساحت بومی سرایی، کلاسیک (بخصوص غزل)، سپید و عمدتاً نیمایی شعر می‌سروده‌است. وی از بنیان‌گذاران بومی‌سرایی (با گویش محلی) در بوشهر بوده‌است. هم چنین وی دستی هم در نثرنویسی داشت و کارهای سترگی در این زمینه انجام داده‌است. از جمله این آثار می‌توان به آسیب‌شناسی هنر، رمان از پیدا تا پیدایش، داستان‌های کوتاه و نقدهای متعدد راجع به اشعار شاعران برجستهٔ معاصر اشاره نمود. بیابانی بنا به دلایلی، چندان تمایلی به چاپ اشعارش نداشت و اولین اثر وی که پس از سال‌ها شاعری منتشر گردید، منظومه‌ای بود با نام «حماسهٔ درخت گل بانو». محمد هادی
در سال ۱۹۱۱–۱۹۱۲، همراه با «طنین»، شعرها، مقالات، ترجمه‌های محمد هادی در مجلات مختلف مانند «روباب»، «شهبال»، «مکتب» و «شاهراهی صباح» منتشر شد. در اینجا او چندین شعر به شاعر انقلابی ترکیه، توفیق فکرت اختصاص داد. لیلا کسری
لیلا کسری در روز هفتم فروردین ماه سال ۱۳۱۸ در شهر تهران زاده شد. وی که از سنین جوانی به شعر روی آورده بود و یکی از مجموعه‌های شعر او یعنی کتاب "فصل مطرح نیست" به‌عنوان بهترین کتاب شعر نو در سال ۱۳۴۸ انتخاب شده بود، از سال ۱۳۵۴ به‌پیشنهاد فریدون خشنود به‌عرصه ترانه‌سرایی وارد شد و فعالیت در این عرصه را تا پایان عمر خویش ادامه داد. تحصیلات مقدماتی و دبیرستان خود را در زادگاهش به‌انجام رسانید و سپس برای ادامه‌تحصیل راهی انگلستان شد. وی در لندن در رشته کتاب‌داری در دانشگاه کینز کالج تحصیل نمود و پس از پایان تحصیلات خویش به ایران بازگشت. لیلا کسری پس از بازگشت به ایران در شرکت پتروشیمی ایران استخدام شد و به کار در این شرکت پرداخت. محمد شمس لنگرودی
در سال ۱۳۵۴ به تهران رفت و در دبیرستان دخترانه خوارزمی مشغول به تدریس ادبیات فارسی شد ولی پس از چند ماه به دلایل سیاسی از کار اخراج شد و به رشت بازگشت. نخستین دفتر شعرش رفتار تشنگی را با هزینه شخصی در سال ۱۳۵۵ منتشر کرد. خود او معتقد است که انتشار این کتاب در واقع خداحافظی با دوره خاص فکری و زیبایی‌شناسی و آغازی دیگر در نوع تفکر ادبی او بوده‌است. در سال ۱۳۵۸ با فرزانه داوری ازدواج می‌کند و در همان سال از محل کارش در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تهران که دو سال در آنجا مشغول به کار بود، اخراج می‌شود. ناصر فیض
ناصر فیض در سال ۱۳۳۸ خورشیدی در شهر قم در خانواده روحانی به دنیا آمد و اصالتاً اهل روستای آلنی مشگین شهر است، پدر وی شیخ ابوالفضل فیض مشکینی (متوفی در ۲۴ آبان ماه سال ۱۳۹۷) است، او همچنین در برخی جشنواره‌ها به عنوان داور حضور داشته‌است. نخستین آشنایی او با آثار طنز از طریق مطالعه نوشته‌های عزیز نسین نویسنده اهل ترکیه بود. فیض اولین کتاب خود را در سال ۱۳۸۰ منتشر کرد. "املت دسته‌دار" شامل ۵۸ قطعه شعر طنز در قالب‌های غزل، رباعی و مثنوی است و موضوعات آن اغلب فرهنگی و اجتماعی است. منوچهر یکتایی
یکتایی شعرهایش را از دهه‌ی بیست در مجلاتی چون «اطلاعات هفتگی» منتشر می‌کند. در این دوره شاعران عموماً شعرهایشان را در مجلات منتشر می‌کردند. به گفته‌ی خودِ یکتایی، او قبل از اینکه اصلاً بداند نقاشی چیست، شور شاعری در سر داشته و خود را شاعر می‌دانسته است. اما روزی در سن هجده سالگی با مهدی ویشکایی ملاقات می‌کند و ویشکایی یکی از پرتره‌هایش را به او نشان می‌دهد و آن شب تا نزدیک صبح با هم در خیابان‌های تهران قدم می‌زنند و گفتگو می‌کنند و فردای آن روز یکتایی از رفتن به مدرسه‌ی سن‌لویی و جلسه‌ی امتحان سر باز می‌زند و تصمیم می‌گیرد نقاش شود. با وجود مخالفت خانواده، یکتایی به دانشکده‌ی هنرهای زیبا می‌رود و آنجا بعد از آشنایی با نقاشی مدرن یکسره دل‌بسته‌ی آن می‌شود، اما شعر را رها نمی‌کند. خیلی زود، در سال ۱۹۴۵ (۱۳۲۳ خورشیدی) برای دنبال کردن حرفه‌ی نقاشی عازم امریکا می‌شود و برای همیشه جلای وطن می‌کند. دو سالی در فرانسه به سر می‌برد و زمانی که متوجه می‌شود پاریس دیگر بعد از جنگ جهانی دوم مرکز هنری دنیا نیست و حالا نیویورک مرکز پیشروترین هنرمندان دنیا شده است، در سال ۱۹۴۷ به امریکا و نیویورک بازمی‌گردد. در امریکا شعر بلند «فالگوش» را آغاز می‌کند، شعری که یازده سال نوشتن آن طول می‌کشد و بالاخره در سال ۱۳۴۸ با مقدمه‌ی کوتاه ابراهیم گلستان در ایران منتشر می‌شود... به‌نظر می‌رسد بعد از «فالگوش»، یکتایی دیگر شعری منتشر نمی‌کند، تا دهه‌ی هفتاد که باز تک‌وتوک شعرهایی از او در «مجله‌ی کلک» و بعد از آن در «مجله‌ی بخارا» منتشر می‌شود. در همین سال‌ها مجموعه‌هایی از اشعار او را نشر روزن در امریکا منتشر می‌کند، و یک کتاب دیگر از او با عنوان «کارنامه سیمرغ» در سال ۱۳۸۴ با همکاری نشر روزن و سالی در ایران چاپ می‌شود. کتاب‌هایی که از او مانده با سال خلقِ آنها، آنطور که خودش نوشته، به این ترتیب است: زیب‌النسا
کتاب شعری زیب‌النسا در دهلی در سال ۱۹۲۹ و در تهران در سال ۲۰۰۱ چاپ شد. نسخه‌های خطی آن در کتابخانه ملی پاریس، کتابخانه موزه بریتانیا، کتابخانه دانشگاه توبینگن در آلمان و کتابخانه موتا در هند موجود است. هنوز هم می‌توان بخشی از دیوارها و دروازه‌های باقی‌مانده از باغی را که وی در لاهور بنا نهاد و چهار برجی نامیده شد، ردیابی کرد. علیرضا طبایی
سرایش شعر و همکاری با مطبوعات را از همان زمان آغاز کرد و اولین شعرش در سال ۱۳۳۷ در مجلهٔ سپید و سیاه منتشر شد. پس از آن، دیگر آثارش در صفحات شعر روزنامه‌ها، مجلات هفتگی و ماهنامه‌های ادبی از جمله: سخن، نگین، فردوسی، رودکی، تهران مصور، امید ایران، روشنفکر، زن روز، اطلاعات بانوان، کیهان، پیغام امروز و... به چاپ رسید. نادیه فضل
دفترهای شعر «پرنیان خیال» را در ۱۹۹۷ و «جوانه‌های سبز غزل» را در ۲۰۰۶ و مجموعه شعر «ابرها برشانه» را در نوروز ۱۳۹۱ خورشیدی برابر به بیستم ماه مارس ۲۰۱۲ میلادی راخوانندگان شعر وی به خوانش گرفتند. نادیه فضل همچنین دو سی دی دکلمه شعر دارد به نام‌های «چلچراغ» و «جوانه‌های سبز غزل». برای نادیه فضل زبان فارسی و شعر فارسی دری جایگاه ویژه دارد، بدین مفهوم که وی زبان و شعر فارسی را به مثابهٔ یک اصل جدایی ناپذیر تثبیت فرد با هویت اصلی‌اش می‌داند. مهرنوش مزارعی
همچنین وی در سال ۱۳۸۲ برگزیده‌ای از دو کتاب خود را در ایران تحت عنوان «غریبه‌ای در اتاق من» (با نام اصلی "غریبه‌ای در رختخواب من") به چاپ رسانده‌است. مجموعه «مادام ایکس» او در سال ۱۳۸۷ توسط نشر باران در سوئد منتشر شد. «انقلاب مینا» اولین رمان وی به زبان انگلیسی است که در سال ۱۳۹۴ منتشر شد. برایان مگی
نخستین مجموعه شعر برایان مگی در سال ۱۹۵۱ (میلادی) و به هزینه خودش منتشر کرد. او بعدها از کیفیت اشعارش ابراز شرمندگی و از انتشار آن اظهار پشیمانی کرد. هارون راعون
تحصیلات متوسطه را در زادگاهش به اتمام رساند و در سال ۱۳۷۲ به تاجیکستان مهاجرت کرد و تا سال ۲۰۰۶ در دوشنبه زندگی می‌کرد. نخستین مجموعه شعرش را بنیاد بین‌المللی زبان تاجیکی - فارسی در سال ۱۳۷۹ در شهر دوشنبه منتشر کرد. در شهر دوشنبه با اسماعیل خراسان‌پور و ضیاء مصدق حافظی انجمنی را به نام «انجمن پاسداران فرهنگ آریآنا» ایجاد کردند که تا مدتی فعالیت داشت. او با مسافرتش به کانادا کانون فرهنگی کاروان شعر (یسنا) را در شهر تورنتو بنیاد گذاری کرد که تا اکنون فعالیت این کانون در شهر تورنتو ادامه دارد. سعید فائق آباسیانیک
او همانند بیشتر شاعرها برای سرودن شعرهای خود از دورن و احوالات خود الهام می‌گرفت. اولین شعر خود را در کودکی نوشت وی شعرهای خود را برای کسی نمی‌خواند حتی از دوستان نزدیک خود هم پنهان می‌کرد. نخستین شعرهایش در، ۲۱ ژانویه سال ۱۹۳۲، در مجله مکتب ترکیه منتشر شد. مرا ببوس
شعر «مرا ببوس» در مجموعه شعری از «حیدر رقابی» به نام «آسمان اشک» در سال ۱۳۲۹ در «انتشارات امیرکبیر» به چاپ رسید. در سال ۱۳۳۵ در فیلم اتهام با صدای خواننده ای به نام «پروانه» به اجرا درآمد که مورد توجه قرار نگرفت. سپس در سال‌های پس از کودتای ۲۸ مرداد، ترانهٔ «مرا ببوس» برای نخستین بار از رادیو ایران با نام مستعار خواننده پخش شد. نازنین نظام شهیدی
پس از انقلاب نازنین نظام شهیدی به صورت حرفه‌ای به شعر می‌پرداخت و اشعار خود را در مجلات ادبی تهران منتشر می‌کرد. وی نخستین کتاب خود را با عنوان "ماه را دوباره روشن کن" در دهه شصت خورشیدی به چاپ رساند. نظام شهیدی با انتشار سومین کار خود "بر سه‌شنبه برف می‌بارد" به شهرت فراوانی رسید. در شعرهای او استعاره، زبان‌ورزی نمادین و فضاهای چندگانه استعاری نقش ویژه‌ای داشت و زبان او در شعر مستقل و تحت تأثیر شاعر دیگری نبود. محمدامین قانعی‌راد
او از طرفداران پر و پا قرص کیهان بچه ها بود و اولین نوشته خود را هم که یک شعر بود در ایام نوجوانی در این نشریه به چاپ رساند. احمد کرمی
کرمی کار تصحیح دیوان‌های شعر کلاسیک ایران را از سال ۱۳۶۲ و از دفتر انتشارات تالار کتاب، به مدیریت محمود منشی کاشانی شروع کرد. کرمی بنا به گفتهٔ خودش از بدِ حادثه به کارِ چاپ کتاب روی‌آورد و چون به شعر علاقه داشت در این کار سرمایه‌گذاری کرد و آن‌طور که او خود می‌گوید در این مسیر از کسی نیز کمک مالی دریافت نکرده است. سیدای نسفی
سیدا تا سال ۱۶۷۰ با یاری پیشه‌وران بخارا به تحصیل پرداخته و اغلب اشعار خود را در دوره‌ای نسبتاً آرام سروده است. وی از دوران کودکی به ادبیات و خصوصاً شعر علاقه نشان داده و پیوسته به مطالعه نوشته‌ها و سروده‌های گذشتگان و معاصران خود می‌پرداخته است. در روزگار وی اشعار صائب تبریزی به ماوراءالنهر راه یافته و شعرای آن دیار با وی و سروده‌هایش آشنا بوده‌اند. بدین جهت سیدا تحت تأثیر کلام صائب قرار گرفته، غزلیاتی از او را در مخمسات خود تضمین کرد. محمدعلی بهمنی
او در چاپخانه با فریدون مشیری که آن روزها مسؤول صفحهٔ شعر و ادب "هفت‌تار چنگ" مجلهٔ روشنفکر بود، آشنا شد و نخستین شعرش در سال ۱۳۳۰، زمانی که تنها ۹ سال داشت، در "مجلهٔ روشنفکر" به چاپ رسید. شعرهای وی از همان زمان تاکنون به‌طور پراکنده در بسیاری از نشریات کشور و مجموعه شعرهای مختلف و جُنگ‌ها، انتشار یافته‌است. معین‌الدین محرابی
- مهستی گنجه‌ای بزرگترین شاعره رباعی سرا، چاپ اول، ناشران: نشر رویش (آلمان ـ کلن)، نشر باران (سوئد ـ استکهلم)، (آبان۱۳۷۳/ نوامبر۱۹۹۴)، ۳۹۸ص.[این اثر در سال ۱۳۸۲ با اصلاحات و ویراستاری جدید با نام«مهستی گنجه‌ای بزرگترین زن شاعر رباعی سرا» توسط انتشارات توس در تهران منتشر شده است. عباس صفاری
نخستین مجموعه شعر او با نام "در ملتقای دست و سیب" در سال ۱۹۹۲ در کالیفرنیا چاپ شد که جایزه ادبی باران را برای بهترین مجموعه شعر چاپ خارج از کشور در آن سال به خود اختصاص داد. او پس از انتشار کتاب‌های شعر خود، تلاش کرد بیشتر به ایران سفر کند. انی کنی
او اولین فعالیت اش را در لندن به همراه مینی بالداک آغاز کرد. فعالیت‌های کنی در سال ۱۹۰۵ توجه رسانه‌ها و مطبوعات را جلب کرد وقتی که او و کریستابل پنکهرست چندین روز در ارتباط با فعالیت برای حق رای زنان به دلیل تعرض و آبستراکسیون زندانی شدند. مهسا ملک مرزبان
از سال ۱۳۷۵ ترجمه را با همکاری با مطبوعات و ماهنامهٔ فیلم- ویدئو، هفته نامهٔ مهر و روزنامهٔ زن شروع کرد و ترجمه‌هایش در ماهنامهٔ صنعت سینما، کارنامه، داستان، شوکران، آزما و سایر نشریات سینمایی و ادبی به چاپ رسیده‌است. در ۱۳۷۶ اولین کتابش به نام «فانی و الکساندر» نوشتهٔ اینگمار برگمان در مجموعهٔ «صد سال سینما، صد فیلمنامه» چاپ شد. انتشارات توس
مؤسسه انتشاراتی توس به سال ۱۳۴۰ در مشهد پاگرفت. نخستین اثر منتشر شده از سوی این مؤسسه شعر امروز خراسان نام داشت. پس از چندی کتاب‌فروشی توس نیز به سال ۱۳۵۰ در مقابل دانشگاه افتتاح شد. بیشترین فعالیت انتشاراتی این مؤسسه در زمینه‌های ایران‌شناسی، ادبیات، تاریخ و فرهنگ ایران صورت گرفته‌است. این انتشارات در خیابان انقلاب - خیابان دانشگاه تهران قرار دارد. مدیریت این انتشارات را محسن باقرزاده بر عهده دشت. سیروس آتابای
در سال ۱۹۳۷ م بهمراه برادرش امیررضا آتابای برای تحصیل روانهٔ برلین شد؛ جایی که پدرش پزشکی خوانده بود. اما با شروع جنگ جهانی دوم قرار بر آن شد، که دو برادر برای ادامهٔ تحصیل به سوئیس فرستاده شوند؛ اما به گفتهٔ آتابای از آنجا که سرپرست آن‌ها در انجام این امر قصور کرد، سیروس نوجوان در آلمان ماندگار شد. پس از پایان جنگ به ایران بازگشت؛ ولی چون خواندن و نوشتن به زبان فارسی را نیاموخته بود، نتوانست در یکی از مدارس تهران و در کلاس متناسب با تحصیلات خودش ثبت‌نام کند. به پیشنهاد خودش راهی سوئیس شد و دورهٔ دبیرستان را در آنجا به پایان برد. اولین سروده‌های آتابای به سال ۱۹۵۰ در روزنامهٔ «کردار» چاپ زوریخ که ماکس رایشنر شاعر و نویسندهٔ نامدار آلمانی‌زبان سوئیسی دبیری صفحهٔ ادبی آن را بر عهده داشت، منتشر شدند. آتنا فرخزاد
آتنا فرخزاد (زادهٔ ) شاعر، نویسنده، و مترجم ایرانی-سوئدی است. او نخستین بار در سال ۲۰۱۳ با انتشار مجموعهٔ شعری به نام «عوارض سفید» شناخته شد. او در شعرهایش به موضوعاتی چون نژادپرستی، برترپنداری نژاد سفید، مهاجرت، و مبارزات ایدئولوژیکی می‌پردازد. کیوس گوران
کیوس به صورت نامرتب در برخی نشریات محلی مازندران از جمله "پیام مازندران"، "نهضت شمال" و "کایر" و "پیام مستضعفین" و "زنگ تاریخ" مقالاتی می‌نوشت و گاهی اشعاری را در این نشریات منتشر می‌نمود. وی در مصاحبه با دویچه‌وله، دلیل کمتر کار کردن در حوزهٔ نثر و همکاری با نشریات را محدودتر بودن فضای این حوزه برای بیان مشکلات و درد دل‌ها دانست. او به علت مشکلات بسیاری که در نویسندگی و کار در مطبوعات برایش وجود داشت، تصمیم گرفت اشعارش را به صورت کاست صوتی و با صدای خودش منتشر سازد. گوران سرانجام در سال ۱۳۷۸ توانست نخستین کاست خود را با نام "مازرون ۱" توسط "انتشارات فرهنگ‌خانه مازندران" منتشر کند. ناصر ایرانی
ناصر ایرانی در محله سنگلج تهران متولد شد. پدرش بنکدار بود. بنا به گفتهٔ خود او در آغاز ۱۴ سالگی در تابستان ۱۳۳۰ (خورشیدی) عضو سازمان جوانان حزب توده ایران شد و در آغاز ۱۸ سالگی در تابستان ۱۳۳۴ (خورشیدی) از آن سازمان کناره گرفت. انتقادهای او به حزب توده به سه دلیل بودند: این که اعضا طبق اصول حزب نمی‌زیستند، این که حزب از دکتر مصدق حمایت نمی‌کرد، و این که حزب، استالین را بت‌وار می‌پرستید. او دانشجوی مدیریت بازرگانی بود و در بانک بازرگانی نیز کارمند، اما به علت ناسازگاری این رشته و شغل با روحیاتش هردو را رها می‌کند. رئیس انتشارات سازمان حفاظت از محیطزیست و سردبیر مجله شکار و طبیعت نیز بود. آثارش عموماً سیاسی بودند و در دوران محمدرضا پهلوی ممنوع‌القلم شد و ۴ بار به زندان افتاد. در سال ۱۳۵۳ به انگلستان می‌رود و در کالج پرینستون ادبیات انگلیسی می‌خواند، اما تحصیل را برای مشاهده نزدیک انقلاب ایران باز هم رها می‌کند. ناصر ایرانی در دوران جنگ ایران و عراق به درخواست خودش برای نوشتن داستان و رمان به جبهه رفت. او با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و دفتر نشر فرهنگ اسلامی همکاری می‌کرد. در دهه ۷۰ هجری شمسی در نشریاتی مانند کیان و روزنامه جامعه مطلب می‌نویسد. پس از این دوره وارد یک انزوای طولانی تا زمان مرگش می‌شود. ایرانی، کتاب خاطرات خود را در سال ۱۳۸۶ (خورشیدی) نوشت ولی تاکنون به آن اجازهٔ چاپ داده نشده‌است. علاوه بر این کتاب او هزاران صفحه آثار منتشر نشده دارد که شامل چندین رمان، نمایشنامه، و داستان کوتاه می‌شوند. دیانا آبکار
دیانا یک سال پس از اقامت در کوبه نخستین رمان خود را با نام ("سوزان") منتشر ساخت. چندی بعد نیز رمان دوم خود را به نام ("داستان‌های خانگی جنگ")، در مورد مردم ژاپن، به چاپ رساند. آنا جکسون
اشعار او برای اولین بار در سال ۱۹۹۹ در مجموعه (آ یو پی) شاعران جدید منتشر شد و از آن زمان تاکنون تعدادی مجموعه شعر از او به چاپ رسیده، همچنین وی به نگارش و تألیف نقد آثار ادبی، مقاله‌ها، داستان‌های کوتاه و بررسی کتاب برای ناشرهای نیوزلند و اقیانوسیه می‌پردازد. بخش عمده ای ازاشعار او به کشف خانواده و دوران کودکی می‌پردازد. احمد حیدربیگی
از سال ۱۳۵۹ کار جدی بر روی شعر را آغاز کرد. از زاویه‌ای جدید به اوزان شعر فارسی نگاه کرد و حاصل آن کتاب کوچکی شد که برای شاعران جوان بسیار آموزنده و عملی است. اولین شعری که از او به چاپ رسید (همزاد) نام دارد و در سال ۱۳۶۹ در مجله آدینه چاپ شد. آدینه از معدود نشریات معتبر ادبی آن سالها بود. پس از آن نشریاتی چون ماهنامه گزارش، دنیای سخن، گردون و سپس ماهنامه چیستا، فصلنامه گوهران، کارنامه (ماهنامه)، ماهنامه بایا، کلک (مجله) و بخارا (مجله) اشعار و مقالات او را به چاپ رسانده یا می‌رسانند. سیمون وستدیک
وستدیک در اکتبر ۱۸۹۸ در هارلینگن به دنیا آمد. او در آمستردام در رشته پزشکی و موسیقی تحصیل کرد و مدتی پزشک دریایی بود. او نخستین مجموعه اشعار خود را در سال ۱۹۳۲ منتشر کرد. وستدیک در جریان جنگ جهانی دوم به اسارت نیروهای آلمانی درآمد و مدتی را در اردوی اسیران جنگی به سر برد. او بسیاری از شعرهای خود را در همین دوره سرود. او در سال ۱۹۴۶ مجموعه‌ای از اشعارش را با نام «تاناتوس در زنجیر» و در همان سال مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاهش را زیر عنوان «گواهان لال» منتشر ساخت. سه‌تار شکسته
سه‌تار شکسته اوّلین مجموعه شعری است که سیمین بهبهانی منتشر کرد. این کتاب در سال ۱۳۳۰ منتشر شد. ماری نادی
اِن‌دی‌آی نویسندگی را از جوانی شروع کرده و نخستین کتابش را در سن هجده سالگی نزد انتشارات مینویی فرانسه به چاپ رسانده‌است. سیروس آتابای
آتابای سال‌های دههٔ شصت میلادی (چهل شمسی) را به تناوب در تهران و لندن گذراند. اواخر همین دهه برای مدتی به گروه ادبی طرفه متشکل از گروهی از شاعران جوان آن زمان پیوست. حاصل این همکاری انتشار منتخبی از سروده‌هایش به زبان فارسی بود که برگردان آن‌ها با نظارت خودش صورت پذیرفت. در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ را در لندن به سر برد و پس از آن تا زمان مرگش (آخر ژانویهٔ ۱۹۹۶) در مونیخ سکونت داشت. این شاعر توانا و پرکار در طول چهار دهه فعالیت شعری، شانزده مجموعه شعر به دست چاپ سپرد که چند جایزهٔ ادبی از جمله جایزهٔ «هوگو یاکوبی» و جایزهٔ «آدلبرت فون کامیسو» را برایش به ارمغان آوردند. این کتاب با وجود اینکه بخش‌هایی‌اش به زندگی آتابای و نقل خاطرات دوستان و همکاران او اختصاص دارد؛ اما شامل شعرهای این شاعر نیز می‌شود. شعرهایی که بخشی از آن را بیژن الهی و بخش دیگر را مهرداد صمدی ترجمه کرده‌اند. در این میان ترجمه صمدی پیش‌تر در سال ۱۳۴۴ با عنوان «وادی شاپرک‌ها» چاپ شده بود. مینا الیگزیندر
الیگزیندر در شهر نیویورک کار و زندگی می‌کند، او استاد برجسته انگلیسی در کالج هانتر و مرکز تحصیلات عالی کانی (CUNY) برای اخذ درجه دکترای زبان انگلیسی است. او نویسنده مجموعه‌های متعددی از شعر، خاطرات ادبی، مقالات و آثار داستانی و نقدهای ادبی است. مینا نوری
مینا نوری (زادهٔ ۱۶ دی ۱۳۲۹) هنرمند نقاش و Printmaker و اهل ایران است.آشنائی مینا نوری با هنر چاپ دستی (معادلی نه چندان دقیق برای چاپ دستی) به سال ۱۳۴۹یعنی زمان ورود او به آکادمی هنرهای زیبای رم برمی‌گردد. او از سال ۱۳۵۲ تا امروز به شکل مستمر و جدی این هنر را دنبال کرده‌است. از سال ۱۳۶۳ به تدریس و ترویج چاپ دستی در دانشگاه هنر پرداخت و امروز یکی از چهره‌های شاخص و فعال این هنر در ایران محسوب می‌شود. محمدحسین مهدوی
(م. موید) ادبیات فارسی را با حضور در مدرسه ایرانیان عراق فرا گرفت و از چهارده سالگی به سرودن شعر پرداخت. وی نخستین بار شعر خود را در انجمن ادبی «خوشه» چاپ کردو بعد، آثار بیشتری از او در جزوه شعر و همچنین مجله فردوسی در طول سال‌های دهه چهل انتشار یافت. (م. موید) آن گونه که در کتاب «صور و اسباب شعر» نوشته اسماعیل نوری علا، دسته‌بندی شده، به لحاظ سبک شعر به جریان شعری موج نو و شعر حجم تعلق دارد. او همچنین عضو نخستین کانون نویسندگان ایران بود که به همت جلال آل احمد تأسیس شد و در آن شاعران و نویسندگان دیگری چون محمد علی سپانلو، سیمین دانشور، رضا براهنی و... حضور داشتند. امیر مهیم
چند سال پس از آمدن به کانادا، به عنوان یکی از شاعران جامعهٔ ایرانی این کشور مطرح شد و چاپ اشعارش در ایران نام او را به عنوان صدایی از شعرای در تبعید مطرح کرد. دو دفتر شعرش در سال‌های ۱۳۸۳ و ۱۳۸۶ در تهران منتشر شدند و سومی در سال ۲۰۱۰ در تورنتو. برای بی‌بی‌سی فارسی گزارش‌های فرهنگی هنری تورنتو را تهیه و ارسال می‌کرد. بهرام اردبیلی
وی در سن ۲۲ سالگی اولین شعرش را در مجله فردوسی چاپ کرد. در این دوران بود که اردبیلی با شاعران شعر دیگر و آنانی که بعدها به گروه شعر حجم معروف شدند آشنا شد. اولین دوستان او شاعران جنوبی این طیف از شعر آزاد فارسی بودند. هوشنگ چالنگی از نخستین معاشرین او بود و از طریق هم‌ او بود که بهرام اندک اندک دیگر شاعران هم‌سوی خود را یافت. این شاعران همگی به نحوی اطرافیان فریدون رهنما به حساب می‌آمدند و بیشترشان، از جمله بهرام اردبیلی، زیر مدیریت او در اداره‌ی رادیو و تلویزیون مشغول به کار بودند. در همین سال‌های میانی دهه‌ی ۴۰ شمسی بود که بهرام اردبیلی مسئولیت انتشار دفتر‌های «شعر دیگر» را به عهده گرفت و با انتشار دو شماره اثری انکارناپذیر بر جریان شعر آوانگارد فارسی گذاشت. در این دو دفتر تعدادی از سرآمدان شعر آوانگارد فارسی همکاری داشتند، من جمله بیژن الهی، هوشنگ آزادی‌ور، فیروز ناجی، پرویز اسلام‌پور، و ... . اما انتشار این جُنگ شعر به دلیل مشکلات مالی و همچنین مهاجرت بسیاری از شاعران اصلی این‌گروه از ایران، متوقف شد. نوذر پرنگ
«پرنگ» سرودن شعر را از همان دوران دبیرستان آغاز کرد و کم‌کم برخی از اشعارش را برای صفحات ادبیِ نشریاتِ مختلف دورانِ خویش فرستاد. شعرهای «پرنگ»، که به زودی شهرت و محبوبیت برای او به ارمغان آورد، نخستین بار در روزنامه‌های آن هنگام و بعدها در صفحهٔ ادبی هفته‌نامه روشنفکر، که «ترانه‌های بهشتی» نام داشت و فریدون مشیری این صفحه را اداره می‌کرد، چاپ شد. محمدرضا نعمتی‌زاده
نعمتی زاده اولین شاعر جنوبی است که با شعر نیمایی آشنا شد و به استقبال شعر نیما رفت. وی از شاعران مطرح دهه های ۳۰، ۴۰ و ۵۰ بود و از وی شعرهای بسیاری در مطبوعات ادبی آن زمان به چاپ می رسید. نعمتی زاده در سال ۱۳۳۶ توانست اولین دفتر شعر خود «پس از سکوت» را چاپ و منتشر سازد. وی در کنار فعالیتهای ادبی به فعالیتهای سیاسی نیز می پرداخت بدلیل همین مبارزات سیاسی بارها توسط ساواک بازداشت و زندانی شد. امه سزر
امه سزر بعد از تحصیلات ابتدایی در مارتینیک، برای تحصیلات دانشگاهی به فرانسه رفت و هم‌زمان با تحصیلات نگارش اولین اثر شعری خود «دفتر بازگشت به زادبوم» را در سال ۱۹۳۵ آغاز کرد. امیلی دیکینسون
نخستین شعر او با نام «کسی این رز کوچک را نمی‌شناسد» بدون اجازه دیکینسون به چاپ رسید. این نشریه هم‌چنین شعر «شخص لاغر در چمنزار» را با نام «مار»، «ایمن در خوابگاه آلاباستر» را با نام «خواب» و «شعله‌ور در طلا و خاموش در بنفش» را با نام «غروب آفتاب» منتشر کرد. در سال ۱۸۶۴، تعدادی از شعرهایش تغییریافته و در مجله درام بیت به چاپ رسید تا کمک‌های دارویی برای سربازان درجنگ جمع‌آوری شود. یکی دیگر نیز در آوریل سال ۱۸۶۴ در مجله بروکلین دیلی یونیون به چاپ رسید. در سال ۱۸۷۰، هیگنسون شعرهای دیکینسون را به هلن هانت جکسون نشان داد، که به‌طور اتفاقی در آکادمی با دیکینسون در زمان بچگی هم‌دوره شده بود. جکسون در دنیای چاپ بسیار فعال بود و سعی کرد تا دیکینسون را قانع کند تا شعر «موفقیت شیرین‌ترین فرض است» را با نام مستعار در نسخه‌ای با نام «بالماسکه‌ای شاعران» به چاپ برساند. هرچند که این شعر نیز با توجه به اقتضای زمان دچار تغییراتی شد. این شعر آخرین شعر چاپ‌شده در زمان حیات دیکینسون بود. محمدعلی سپانلو
سپانلو پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه تهران در دی‌ماه ۱۳۴۲ به خدمت سربازی رفت. در ابتدا چند ماهی را در تهران و در پادگان سلطنت آباد گذراند و سپس به انتخاب خود به در فروردین ۱۳۴۳ به مرکز توپخانه اصفهان اعزام شد. در اصفهان با هسته اصلی جُنگِ اصفهان یعنی محمد حقوقی، هوشنگ گلشیری، ابوالحسن نجفی و احمد میرعلایی آشنا شد و در محافلشان شرکت کرد و شعرهایش را خواند. در همان زمان بود که اولین کتاب شعرش به نام "آه… بیابان" چاپ و منتشر شد. محمد هادی
محمد هادی کار خود را به عنوان شاعر در سال ۱۹۰۵ با نوشتن چندین شعر در روزنامه‌ها آغاز کرد و توانست در میان خوانندگان محلی این موضوع را بشناسد. به دلیل موفقیت، یکی از دوستان نزدیک وی، مصطفی لطفی (ناشر روزنامه "برهانی-ترقی" در آستاراخان) وی را برای کار در روزنامه خود فراخواند. با در نظر گرفتن درخواست دوستش، در سال ۱۹۰۵، هادی به آستاراخان رفت و در آنجا شروع به کار کرد. در آن زمان، محمد هادی همچنین در مجلات"هیئت"،"فیوضات" و "برهانی-ترقی" مقالات آموزنده و شعرهایی می‌نوشت که هدف آن جلب توجه مردم عادی به اهمیت علم بود. هادی در سال ۱۹۰۶ به درخواست علی بی حسین‌زاده به باکو آمد و در مجله "فیوضات" کار کرد. پس از بسته شدن "فیوضات"، وی در روزنامه‌های "تازه حیات" و "اتفاق" کار می‌کرد. هالینا پوشویاتوسکا
چهل سال پس از درگذشت شاعر، در سال ۲۰۰۷ در خانهٔ پدری‌اش موزهٔ «هالینا پوشویاتووسکا» تأسیس شد. از آن زمان مسؤولیت این موزه بر عهدهٔ برادر کوچک هالینا، زبیگنیو میگا است. در لهستان به نام هالینا پوشویاتووسکا چند مسابقهٔ شعر و دکلمهٔ شعر برای نوجوانان وجود دارد. غیر از موزه‌ای به نام این بانوی شاعر لهستانی، در شهر زادگاهش نیمکتی وجود دارد به‌نام «هالینا» که تندیسی از شاعر بر آن نشسته‌است با گربه‌ای کنار پایش. هالینا پوشویاتوسکا برای اوّلین بار در سال ۱۳۸۵ به ترجمهٔ علیرضا دولتشاهی و ایونا نویسکا به خوانندگان فارسی زبان معرفی شده است. هر چند آن دو، کار ترجمه اشعار هالینا را به ابتکار ایونا نویسکا در دهه هفتاد (۱۳۷۵ الی ۱۳۸۰) انجام داده بودند، امّا ترجمه یشان با تأخیر ده دوازده ساله به چاپ رسید. مینا کشورکمال
او شعر نیز می‌گفت و مقاله می‌نوشت، و در سال ۱۳۶۲ نیز اولین شماره نشریه «پیام زن»، ارگان «جمعیت انقلابی زنان افغانستان» را منتشر کرد. آناهیتا تیموریان
اولین کتاب او (ماه بود و روباه) در سال ۱۳۷۸ توسط کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به چاپ رسید که بعدها به زبان‌های بسیار دیگری ترجمه و موفق به اخذ جایزه ادبی مرکز بین المللی مطالعات ادبی کودکان و نوجوانان اوگتاگونال پاریس شد.- نمایشگاه ماهی، پیانو و باد، مونیخ، آلمان، 1388 محمود کیانوش
محمود کیانوش، نخستین کتاب شعر خود که یک شعر بلند نیمایی بود در سال ۱۳۳۹ با نام شبستان چاپ کرد. وی به دنبال آن مجموعهٔ "ساده و غمناک" را منتشر کرد که گزیده‌ای از شعرهای او از سال ۱۳۳۴ تا ۱۳۴۱ بود. او از اعضای شورای کتاب کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نیز بود. انتشارات مروارید
نخستین کاری که انتشارات مروارید چاپ کرد رمانی بود به نام "دلشکسته" کارِ ناتانیل وست که به ترجمهٔ عبدالله توکل منتشر شد. فعالیت این انتشارات با چاپ اشعار بیژن جلالی برای اولین بار ادامه یافت. مینا کشورکمال
مینا در سال ۱۳۶۲ اولین شماره نشریه «پیام زن»، ارگان «جمعیت انقلابی زنان افغانستان» را منتشر نمود. وی همچنان شبنامههایی را نیز می‌نوشت و پخش می‌کرد. بهمن فرسی
اولین داستانهای او در سالهای ۱۳۳۹ و اوایل دهه ۴۰ در مجلاتی￼ نظیر ایران آباد و کتاب هفته به چاپ رسیده‌اند. اولین کتاب او با نام زیر دندان سگ (مجموعه داستان کوتاه) در سال ۱۳۴۳ در تهران انتشار یافته‌است. از بهمن فرسی تاکنون بیش از ۱۲ نمایشنامه، پنج مجموعه داستان، پنج مجموعه شعر و یک رمان منتشر شده‌است. او همچنین در چند نمایشنامه و فیلم سینمایی از جمله پستچی و دایره مینا که هر دو به کارگردانی داریوش مهرجویی هستند؛ بازی کرده‌است. غلامرضا رشید یاسمی
رشید یاسمی تحصیلات مقدماتی را در شهر کرمانشاه به پایان برد. سپس به تهران رفت و دورهٔ متوسطه را در دبیرستان سن لویی گذراند. از همان هنگام به تشویق نظام وفا که معلم ادبیات او بود به سرودن شعر به زبان فارسی پرداخت. یاسمی فلسفه و رموز عرفان را نزد مهدی الهی قمشه‌ای و حاج عباسعلی کیوان قزوینی فرا گرفت. پس از پایان تحصیلات مدتی به کار در وزارت معارف، مالیه و دربار پرداخت. در همین زمان «جرگهٔ دانشوری» را تأسیس کرد که بعدها به همت ملک‌الشعرا بهار به «انجمن دانشکده» تبدیل شد. رشید ضمن همکاری با مجلهٔ دانشکده، با نویسندگان و شعرای آن دوره همچون محمد تقی بهار، سعید نفیسی، عباس اقبال، ابراهیم الفت و دیگران همکاری می‌کرد. در همین دوران عضو انجمن ادبی ایران شد و نخستین تألیف خود را در احوال ابن یمین فریومدی شاعر سلسلهٔ سربداران منتشر کرد. حسین منزوی
نخستین دفتر شعرش حنجره زخمی تغزل در سال ۱۳۵۰ با همکاری انتشارات بامداد به چاپ رسید و با این مجموعه به‌عنوان بهترین شاعر جوان دوره شعر فروغ برگزیده شد. سپس وارد رادیو و تلویزیون ملی ایران شد و در گروه ادب امروز در کنار نادر نادرپور شروع به فعالیت کرد. وی در زمان فعالیتش در رادیو، مسئولیت نویسندگی و اجرای برنامه‌هایی مانند "کتاب روز"، "یک شعر و یک شاعر"، "شعر ما و شاعران ما"، "آیینه و ترازو"، "کمربند سبز" و "آیینه آدینه" را به‌عهده داشت. وی چندی نیز مسئول صفحه شعر مجله ادبی رودکی بود. اسماعیل نواب صفا
اسماعیل نوّاب صفا تحصیلات ابتدائی خود را در کرمانشاه سپری و پس از چندی به همراه خانوادهٔ خود به گرگان و بعد به تهران می‌آیند. وی اوّلین شعرش را در سال ۱۳۲۳ در بیست سالگی در روزنامه توفیق به چاپ می‌رساند. در آن موقع محمّد علی توفیق صاحب امتیاز و ابوالقاسم حالت سر دبیر این روزنامه بودند. از آن پس به دعوت «ابوالقاسم حالت» به عضویت هیئت تحریریه روزنامه «توفیق» درآمده و پس از چندی ستون مخصوصی با امضاء مستعار «مرشد صفا» باز کرد. محمد هاشم زمانی
محمد هاشم نخستین شعرهای خود را در زندان سرود و آن‌ها را تحت مجموعهٔ به‌نام زندانی احساس (احساس زندانی) گردآوری کرد. شعرها، مقالات و پارچه‌های خلاقانه وی به‌طور گسترده توسط ناشرهای مختلف و برجسته افغانستان مانند انیس، هیواد، اصلاح، ورانگه، سیستان، طلوع افغان، بیداری و اتفاق اسلام به دست نشر سپرده شد. حدیقه سلطانی
نخستین جلد مجموعه در سال ۱۳۶۴ از سوی انتشارات کلهر در شهر کرمانشاه به چاپ رسید و نهایتاً با چاپ مجلدات چهارم تا ششم در سال ۱۳۸۶ توسط م‍وس‍س‍ه ف‍ره‍ن‍گ‍ی ن‍ش‍ر س‍ه‍ا در تهران، به پایان رسید. متن کتاب به خط نستعلیق خطاطی شده که جلد اول توسط سید محمدطاهر هاشمی و مجلدات بعدی توسط فریبا مقصودی نوشته شده‌است. زندگی‌نامه‌های همهٔ شاعران به زبان فارسی نوشته‌شده‌اند. از هر شاعر نمونه اشعاری ذکر شده‌است که عمدهٔ آن به زبان کردی و معدودی نیز به زبان فارسی است. در مجموع مجلدات این کتاب، از ۱۷۸ شاعر نام برده شده که دیوان اشعار بیشتر آن‌ها تاکنون به چاپ نرسیده‌است. آدونیس (شاعر)
آدونیس در سال ۱۹۳۰ در روستای القصابین در نزدیکی شهر لاذقیه در خانواده‌ای علوی به دنیا آمد. او تحصیلات متوسطه را در ۱۹۴۹ پایان برد و در ۱۹۵۴ لیسانس فلسفه را از دانشگاه دمشق دریافت کرد. وی به علت فعالیت‌های سیاسی ماه‌های بسیاری را در حبس سپری کرد و سرانجام در سال ۱۹۵۶ به بیروت رفت و در همان سال مجله شعر را بنیاد نهاد و خود سردبیری آن را به عهده گرفت، همچنین او در سال ۱۹۶۸ مجله مواقف را تأسیس کرد. آدونیس در سال ۱۹۷۳ دکترا ادبیات عرب را از دانشگاه سن ژوزف بیروت دریافت کرد و در دانشگاه‌های لبنان شروع به تدریس کرد. او بارها نامزد جایزه نوبل ادبی شده است و از سال ۱۹۸۶ به عنوان نویسنده آزاد در پاریس در تبعید زندگی می‌کند. پاتریک نس
بعد از فارغ التحصیلی، به عنوان نویسنده مشغول کار در یک شرکت شد و اولین داستانش را در سال ۱۹۹۷ در مجله ژانر به چاپ رساند. او در سال ۱۹۹۹ زمانی که مشغول کار بر روی اولین رمان خود بود به لندن مهاجرت کرد. نس قبل از اینکه نویسندگی را به طور حرفه ای آغاز کند در دانشگاه آکسفورد، نویسندگی خلاق را تدریس می‌کرد. پرفیوم جینیس
مایک هدرس نخستین بار زمانی که از نیویورک به اورت، واشینگتن و نزد مادرش رفت آهنگسازی را آغاز کرد. وی در سال ۲۰۰۸ صفحه‌ای به نام پرفیوم جینیس در وبگاه مای‌اسپیس ایجاد کرد و از طریق آن به عرضهٔ موسیقی خود پرداخت. هدرس مدتی بعد موفق شد توجه ناشری را برای بستن قرارداد جلب کند. او نخستین آلبوم استودیویی خود را به نام "یادگیری" در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۰ در آمریکا و اروپا منتشر کرد. هدرس پس از آن مدتی به اجرای زنده پرداخت. وی دومین آلبوم استودیویی خود را ۲۰ فوریه ۲۰۱۲ منتشر کرد. آلبوم، "پشتت را درونش بگذار" نام داشت و نقدهای مثبتی دریافت کرد. نیما وارسته
استودیو اولین خانه هنر، جز بهترین استودیوهای داخل کشور در زمان خود، از لحاظ کیفیت و خروجی صدا بود، که توسط وی راه اندازی شد.او جز اولین کسانی بود که در ایران استودیو دیجیتال راه انداخت. او از دوستان صمیمی بنیامین بهادری و فرید احمدی بود و آلبوم ۸۵ بنیامین را در استودیو خودش تنظیم کرد. پس از مرگ او ویدئوی نوازندگی‌اش در کنسرت بنیامین بهادری رکوردار یک میلیونی دانلود در وبگاه «موسیقی ما» شد. معین
معین نخستین ترانهٔ خود را در سال ۱۳۵۷ در تهران با عنوان «یکی را دوست می‌دارم» روانهٔ دنیای موسیقی کرد. «یکی را دوست می‌دارم» با ترانه‌ای از مسعود امینی (دکمله ابتدایی ایرج بقایی کرمانی) و آهنگی از معین آن چنان در میان مردم جا باز کرد که پس از مدتی کوتاه از مرزهای ایران گذشت و توسط دیگر خوانندگان ایرانی که پس از انقلاب به آمریکا مهاجرت کرده بودند خوانده شد. هایده، ابی و عارف از جمله معروف‌ترین این خوانندگان بودند. با انتشار این ترانه، معین یک شبه راهی را که بسیاری برای آن سال‌ها کار کرده بودند پیمود و به آوازه خوانی نامی تبدیل شد. فعالیت جدی معین از سال‌های آغازین دهه ۱۳۶۰ خورشیدی در آمریکا آغاز شد. معین در سال ۱۳۶۰ نخستین آلبوم مستقل خود را با نام «می‌پرستم» (ناشر: شرکت ترانه) راهی بازار کرد. معین در طول دوران فعالیت خود با شماری از آهنگسازان موسیقی پاپ ایران همچون: صادق نوجوکی، محمد حیدری، کاظم عالمی، حسن شماعی‌زاده، منوچهر چشم‌آذر، فرید زلاند، آندرانیک، جهانبخش پازوکی و ترانه‌سرایان سرشناس مانند لیلا کسری، هما میرافشار و اردلان سرفراز همکاری و نیز با هایده همخوانی داشته‌است. میوی بینچی
بینچی که متولد شهر دوبلین بود، پیش از این که به حرفهٔ معلمی بپردازد، در دانشگاه مشغول تحصیل شد. او کار نویسندگی را با روزنامه‌نگاری و مقاله‌نویسی در یک مجله آغاز کرد. سپس به لندن در انگلیس رفت و توانست نخستین کتاب معروفش را در شهرهای لندن و دوبلین روانه بازار کند که شامل مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه طنزآمیز می‌شد. فریبا وفی
فریبا وفی در اول بهمن ماه سال ۱۳۴۱ در تبریز به دنیا آمد. از نوجوانی به داستان‌نویسی علاقه‌مند بود و چند داستان کوتاه‌اش در گاه‌نامه‌های ادبی، آدینه، دنیای سخن، چیستا، مجله زنان منتشر شد. اولین داستان جدی خود را با نام «راحت شدی پدر» در سال ۱۳۶۷ در مجله آدینه چاپ کرد. به گفته خود وی، هنوز جرئت نکرده بود نام کامل خود را در پای داستانش بنویسد. وفی این داستان را «خودجوش‌ترین» داستانش می‌داند. نخستین مجموعهٔ داستان‌های کوتاه او به نام «در عمق صحنه» در سال ۱۳۷۵ منتشر شد و دومین مجموعه، با نام «حتی وقتی می‌خندیم» در سال ۱۳۷۸ چاپ شد و در سال ۲۰۲۰ به ارمنی ترجمه شده است. نخستین رمان او «پرنده من» در سال ۱۳۸۱ منتشر شد که مورد استقبال منتقدان قرار گرفت. این کتاب برنده جایزه بهترین رمان سال ۱۳۸۱، جایزه سومین دوره جایزه هوشنگ گلشیری و جایزه دومین دوره جایزه ادبی یلدا شد و از سوی بنیاد جایزه ادبی مهرگان و جایزه ادبی اصفهان مورد تقدیر واقع گشت. هم‌چنین این کتاب به زبان‌های انگلیسی، ایتالیایی، آلمانی و کردی سورانی ، ترکی استانبولی و ارمنی ترجمه شده‌است و تاکنون به چاپ بیست و یکم رسیده‌است.  رمان سوم او «رؤیای تبت» که در سال ۱۳۸۴ منتشر شد و چندین جایزه از جمله جایزه بهترین رمان هوشنگ گلشیری و مهرگان ادب را دریافت کرد و تاکنون به چاپ سیزدهم رسیده‌است. همچنین رمان «رازی در کوچه‌ها» به زبان نروژی و فرانسه ترجمه شده‌است داستان‌های کوتاهی از فریبا وفی به زبان‌های انگلیسی، ژاپنی، روسی، عربی، ترکی … ترجمه شده‌است. آخرین رمان فریبا وفی «بعد از پایان» و آخرین مجموعه داستان او «بی‌باد، بی‌پارو» نام دارد. فریبا وفی دیوان اشعار پروین اعتصامی را به نثر برای نوجوانان بازنویسی کرده‌است.  زمان از دست رفته، (گفتگو) انوار سهیلی
"انوار سهیلی" برای اولین بار در شبه‌قارهٔ هند چاپ و منتشر شد. بعداً مکرراً در شهرهای لکهنو، بمبئی، و حیدرآباد چاپ سنگی شد. در سال ۱۹۱۶ میلادی در کلکته با چاپ سربی منتشر شد و در سال ۱۲۷۰ هجری قمری به خط اولیاء سمیع تجدید چاپ شد. این چاپ آنقدر مرغوب بود که در سال ۱۳۰۱ در چاپخانهٔ مشرقی برلین به صورت چاپ عکسی تجدید شود. آهنگ‌های فراموش‌شده
این دفتر نخستین مجموعه شعر شاملوست که شامل اشعار نیمایی، سپید و سنتی است. این مجموعه چنان‌که شاعر خود در عنوان آن پیش‌بینی کرده بود ماندگار نبود و در جهان شعری شاملو فاقد اهمیت و اعتبار است، اما از این نظر که نخستین نمونه‌های شعر سپید فارسی در آن یافت می‌شود اهمیت دارد. بهمن فرسی
او اولین مجموعه داستان خود را در سال ۱۳۳۹ به چاپ رساند اما قبل از آن در نشریات مختلفی قلم‌فرسایی کرد که از آن جمله‌اند: "ایران آباد"، "نگین"، "آشنا"، چلنگر، اندیشه و هنر و در روزنامه‌هایی مثل: "آژنگ" و "کیهان" داستان‌هایی از او منتشر شد. می زیاده
«میّ» در سال ۱۸۸۶ در ناصره به دنیا آمد. وی ۱۲ سال نخست زندگی‌اش را در ناصره سپری کرد و سپس پدرش او را به مدرسهٔ «الفتوح» مخصوص راهبه‌ها در عینطورهٔ لبنان فرستاد. او چهار سال را در آن مدرسه گذراند و پس از آن به مدرسه عازاریهٔ بیروت منتقل شد. پس از یک سال ماندن در آن جا در سال ۱۹۰۴ به ناصره بازگشت. این بار اقامت در ناصره طول نکشید. خانوادهٔ میّ در سال ۱۹۰۷ به مصر مهاجرت کردند و مدتی در اسکندریه ماندند و سپس به قاهره نقل مکان کردند و آن جا را برای اقامت دائمی اعضای سه نفرهٔ خود برگزیدند. الیاس زیاده ابتدا در «المحروسه» قلم می‌زد و سپس امتیاز آن در سال ۱۹۰۹ به وی منتقل شد. «المحروسه» نخستین نشریه‌ای بود که میّ مقالاتش را در آن چاپ می‌کرد؛ ولی به مرور زمان، «میّ» در «الزهور» به مسئولیت آنتون جمیل و «المتقطف» به سرپرستی یعقوب صروف و «الهلال» به سردبیری جورجی و سپس امیل و شکر زیدان، و «الاهرام» به مسئولیت داود برکات و «الرساله» به سرپرستی احمد حسن الزیارت و «السیاسیه الاسبوعیه» محمدحسنین هیکل و … نیز مقاله نوشت. کلیات بیدل دهلوی
تقریباً مجموعه ای از آثار او در سال ۱۲۹۹هجری قمری در چاپخانهٔ صفدری در بمبئی به اهتمام ملا نور دین بن جیواو به دستور مختار شاه کشمیری و ملا عبدالحکیم مرغینانی نوشته شده‌است. چند بار هم در هند و ماوراءالنهر -گاهی غزلیات و گاهی هم غزلیات با یکی دو اثر دیگر وی چاپ شده بود؛ ولی هیچ‌یک از این نسخه‌ها شامل همهٔ آثار بیدل نبوده‌است. تنها نسخهٔ چاپخانه صفدری نسبت به تمام نسخه‌های چاپ‌شده کامل‌تر بود، اما این نسخه نیز تمام آثار منظوم و منثور بیدل را در برنداشت و سرشار از خطاهای املایی بود. گذشته از آن چون نوشتن کتاب در متن و حاشیه صورت گرفته بود، برای خواننده خسته‌کننده بود. با وجود کمبودهای موجود در کتاب، نسخه‌های آن نایاب شده بود. نسخهٔ جامع دیگری بعدها توسط سردار نصرالله خان نائب السلطنه در چاپخانهٔ کابل به شکل حروفی با قطع بزرگ، زیر چاپ رفت. اما چاپ نسخهٔ مذکور، که در ترتیب و تدوین آن جمعی از ادیبان افغانستان اهتمام ورزیده بودند، نزدیک به پایان ردیف دال رسیده بود که با مرگ نائب‌السلطنه ناتمام ماند. در نهایت در سال ۱۳۴۱ اولین جلد از کلیات بیدل شامل غزلیات در چاپخانهٔ معارف افغانستان چاپ شد و به همین ترتیب نسخه‌های بعدی تا سال ۱۳۴۴ به صورت کامل در همین چاپخانه چاپ شدند. مهری ماهوتی
مهری ماهوتی دوران راهنمایی و دبیرستان را در بابل گذرانده‌است و برای ادامه تحصیل به تهران آمد. در تهران رشته بانکداری را رها کرد و به شاعری پرداخت. اولین کارش فعالیت در کیهان بچه‌ها بود. کتاب‌های منتشر شده توسط وی بیشتر از دویست عنوان دارد و جوایز متعددی از جشنواره‌های ارزشمند دریافت کرده‌است. منوچهر نیستانی
نخستین شعرهای نیستانی در روزنامه‌های بیداری و هفت واد و اندیشهٔ کرمان چاپ رسید و اولین دفتر شعرش با نام «جوانه» در سال ۱۳۳۳ نیز در کرمان منتشر شد. مجموعه شعر بعدی نیستانی در سال ۱۳۳۷ با عنوان «خراب» در تهران چاپ شد. در همان سال خارستان دیوان ادیب قاسمی کرمانی را با تصحیح و تحشیه منتشر کرد. مدتی نیستانی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان مشغول به کار شد و اشعار و ترانه‌هایی برای کودکان سرود. سومین دفتر شعر نیستانی با نام «دیروز، خط فاصله» به سال ۱۳۵۰ منتشر شد. و برگزیده اشعاری از او با نام «دو با مانع» در سال ۱۳۶۹ چاپ شد. وی علاوه بر سرودن شعر، در زمینه پژوهش ادبی و ترجمه نیز فعالیت داشته‌است. امه سزر
در سال ۱۹۴۷کتاب شعر دفتر بازگشت به زادگاه که ابتدا در سال ۱۹۳۹ پس از رد توسط یک ناشر فرانسوی، منتشر شده بود بار دیگر منتشر شد. این کتاب آمیخته‌ای از شعر و نثر برای بیان افکارش در مورد هویت فرهنگی سیاهان آفریقایی در یک محیط استعماری بود. برتون مقدمه‌ای تحسین‌آمیز برای این مجلد که در سال ۱۹۴۷ چاپ شد نوشت و گفت «این شعر چیزی کمتر از بزرگترین بنای تغزلی در زمان ما نیست». حسین پناهی
به دلیل فیزیک کودکانه و شکننده، نحوه خاص سخن گفتن، سادگی و خلوصی که از رفتارش می‌بارید و طنز تلخش بازیگر نقش‌های خاص بود. اما حسین پناهی بیشتر شاعر بود؛ و این شاعرانگی در ذره‌ذره جانش نفوذ داشت. نخستین مجموعه شعر او با نام من و نازی در ۱۳۷۶ منتشرشد. این مجموعهٔ شعر تاکنون بیش از شانزده بار تجدید چاپ و به شش زبان زندهٔ دنیا ترجمه شده‌است. مانا آقایی
پاره‌ای از اشعار مانا آقایی به زبان‌های دیگر از جمله انگلیسی، سوئدی، ترکی استانبولی، عربی و آلمانی ترجمه شده و در نشریات و سایت‌های مختلف به چاپ رسیده‌اند. از مانا آقایی تعدادی مقاله نیز در زمینهٔ ادبیات فارسی در مهاجرت به زبان سوئدی منتشر شده‌است. مجموعهٔ «من یک روز داغ تابستان دنیا آمدم» در نظرسنجی یی که ماهنامهٔ تجربه (سال سوم، شمارهٔ فروردین ۱۳۹۱) از میان نزدیک به ۵۰ منتقد شعر در دو نوبت انجام داده بود، جزو ۱۸ کتاب برگزیده سال ۱۳۹۱ اعلام شد. رامش
ترانه «تو بارونی تو آفتابی» با آهنگسازی منفردزاده و ترانه‌سرایی مینا اسدی را در سال ۱۳۵۱ اجرا کرد که تنها یک بار در برنامه صبح جمعه رادیو پخش شده بود. این ترانه را مینا اسدی برای عباس مفتاحی و اسدالله مفتاحی سروده بود. حیدر یغما
او در چهل سالگی برای نخستین بار شعرهای خود را بر روی کاغذ آورد و اولین مجموعهٔ شعرهای خود را در سال ۱۳۴۶ با نام «اشک عاشورا» به چاپ رساند؛ پس از سه سال مجموعه‌ای از رباعیاتش و در سال ۱۳۵۵ نخستین مجموعهٔ غزل‌هایش را به چاپ رساند. او همچنین کتاب دیگر خود را در سال ۱۳۶۵ به نام «سیری در غزلیات یغما» به چاپ رساند. محمدسعید اردوبادی
نخستین شعر وی در ۱۳ ژوئن سال ۱۹۰۳ میلادی در ستون ادبیات روزنامه «روس شرق» چاپ شد. پس از سه سال تلاش در سال ۱۹۰۶ میلادی نخستین کتاب شعر وی با عنوان «غفلت» و یک سال بعد دومین کتابش با عنوان «وطن و حریت» در تفلیس چاپ‌شد. وی در این کتاب‌ها بر عوامل اجتماعی عقب‌ماندگی و جهل مردم اشاره می‌کند. سرگئی میخالکوف
نخستین شعرش به نام «جاده» در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. در ۱۹۲۸ به انجمن نویسندگان کارگری شهر تویر پیوست. پس از آن آثارش پیوسته در روزنامه‌ها منتشر شد. در ۱۹۳۹ او به مسکو رفت و در کارخانه پارچه بافی به کار پرداخت برای مدتی نیز به گشت و گذار در قزاقستان شرقی و کنار رود ولگا پرداخت. عبدالله پشیو
پشیو سال ۱۹۴۶ در روستای بیرکوت (Berkot) زاده شد. تحصیلاتش را در اربیل آغاز کرد. سال ۱۹۶۳ به فعالیت‌های حزبی روی آورده و در همان سال نخستین شعرش را منتشر کرد. سال ۱۹۶۶ وارد دانشگاه تربیت معلم شد. اولین مجموعه شعرش را به نام «اشک و زخم» در سال۱۹۶۷ منتشر ساخت. سال ۱۹۶۸ دومین دفتر شعرش را منتشر می‌کند؛ «بت شکسته» و در آن سال فعالیت‌های سیاسی را رها کرده و بعدها در مقامِ منتقدی ای عصیانگر به سرانِ حکومت اقلیم کردستان عراق می‌تازد. سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ را در حومه اربیل به شغل معلّمی می‌پردازد. سال ۱۹۷۳ برای ادامه تحصیل راهیِ مسکو می‌شود. سال ۱۹۷۹ از آکادمی «» عالی در رشته مترجمی زبان انگلیسی ـ روسی فارغ‌التحصیل می‌شود. در همان اوان دیوان شعر «درس‌های دوازده‌گانه برای کودکان» را منتشر می‌کند، که خود از آن به عنوان نقطه عطفی در زندگی ادبی اش یاد می‌کند. سال ۱۹۸۳ از بخش خاورشناسیِ دانشگاه مسکو، دانشنامهٔ دکترای زبان و ادبیات کردی را دریافت می‌کند. از سال ۱۸۸۵ تا ۱۹۹۰ در دانشگاه الفاتح کشور لیبی به عنوان استاد ادبیات تطبیقی به تدریس می‌پردازد. وی از سال ۱۹۹۵ در کشور فنلاند، شهر هلسینکی ساکن است. پرویز ناتل خانلری
خانلری از دوران دانشجوئی، همکاری خود را با مطبوعات آغاز کرد و اشعار و نوشته‌هایش در مجلّهٔ "مهر" انتشار می‌یافت. در خاطرات خود، از جمعی از ادیبان نامدار آن زمان همچون محمدتقی بهار، رشید یاسمی و سعید نفیسی یاد می‌کند که در دفتر مجلّهٔ "مهر" گرد می‌آمدند و مشهور به ادبای سبعه (هفت‌گانه) بودند. در مقابل آنان، به چهار نفر جوانترین نوگرا و تحصیل‌کردهٔ اروپا، یعنی صادق هدایت، مجتبی مینوی، بزرگ علوی و مسعود فرزاد اشاره می‌کند که در «کافهٔ رزنوار» در خیابان لاله‌زار نو جمع می‌شدند و به گروه ربعه (چهارگانه) مشهور شده بودند و خانلری در حدود سال ۱۳۱۵ با آنان نیز آشنائی یافت. پرویز ناتل خانلری در سال ۱۳۲۰ با زهرا کیا ازدواج کرد که حاصل آن یک دختر و یک پسر بود. پسرش آرمان در جوانی درگذشت. در خرداد ۱۳۲۲ نخستین شماره از مجلّهٔ ادبی "سخن" را انتشار داد و با وجود وقفهٔ ناخواسته‌ای که پیش آمد، تا سال ۱۳۵۷ انتشار آن را تداوم بخشید. امیر پروسنان
نخستین کتاب وی با عنوان «غصه‌های یک تبعیدی» که یک مجموعه شعر همراه با ۱۶ تصویرسازی بود، در سال ۱۳۸۵ در رشت چاپ شد. اولین مجموعه داستان‌های کوتاه امیر پروسنان در سال ۱۳۹۴ در کتابی با عنوان «مرگ خاموش آقای نویسنده» شامل ۱۷ داستان کوتاه در تهران منتشر شد. دومین مجموعه داستان کوتاه او نیز در تهران و در سال ۱۳۹۷ شامل ۱۵ داستان کوتاه و با عنوان «زن‌ها همیشه همین طور هستند» منتشر شد. همچنین چهارمین کتاب امیر پروسنان که یک داستان بلند بود با عنوان «سمت چپ اتاق اول» در سال ۱۳۹۹ در تهران منتشر شد. هیوا قادر
در گرماگرم روزهای راپَرین با یک ماشین تایپ دارای حروف عربی دیوان شعر «"چشم‌های زرد"» را نوشت و کپی کرد. پس از آن هم به کمک چند هنرمند نقاش در دویست صفحهٔ ناهم‌شکل و مختلف اولین دیوان شعر خود را منتشر کرد. محمدعلی بهمنی
عشق از جمله مضمون غزل‌های اوست. بسیاری بر این عقیده‌اند که غزل‌های او وام‌دار سبک و سیاق نیما یوشیج است. آنچنان که خود او می گوید: "«جسمم غزل است امّا روحم همه نیمایی است در آینه تلفیق این چهره تماشایی است".» نخستین شعر بهمنی در سال ۱۳۳۰، یعنی زمانی که او تنها ۹ سال داشت، به چاپ رسید. او برگزیده اولین دوره جشنواره بین‌المللی شعر فجر در بخش شعر کلاسیک بود. سید علی میرافضلی
اشعار میرافضلی از سال ۱۳۶۵ در مطبوعات به چاپ رسیده و اولین مجموعه شعر او با نام «تقویم برگ‌های خزان» در سال ۱۳۷۳ منتشر شد که در بردارنده غزل‌ها، شعرهای نیمایی و اشعار کوتاه او بود. مجموعه‌ای از شعرهای کوتاه او با عنوان «گنجشک ناتمام» در سال ۱۳۸۳ منتشر شد که جایزه کتاب سال کرمان را در رشته شعر از آن خود کرد. مجموعه «دارم به ساعت مچی‌ام فکر می‌کنم» (تهران، ۱۳۸۶) در بردارنده اشعار نیمایی و تعدادی از غزل‌هایش می‌باشد. منتخب دیگری از شعرهای او در کتابی به نام «تمام ناتمامی‌ها» (تهران، ۱۳۸۷) تا کنون سه نوبت تجدید چاپ شده‌است. همچنین کتاب «خواب گنجشک‌ها» در بردارنده شعرهای نیمایی وی و کتاب «آهسته خوانی» نشر نون شامل شعرهای کوتاه چند سال اخیرش است. دیانا تر-هوهانسیان
وی در در ووستر، ماساچوست به دنیا آمد و از دانشگاه بوستون و دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد. وی دانشگاه دولتی ایروان نیز بود. وی در ۱ مارس ۲۰۱۸ در سن ۸۳ سالگی درگذشت. سه جلد از اشعار وی به زبان ارمنی ترجمه و در ایروان به چاپ رسیده‌است. نیما یوشیج
در پاییز سال ۱۳۰۱ شعر «ای شب» را در روزنامهٔ هفتگی نوبهار منتشر کرد. نیما در این رابطه می‌گوید: «در پاییز سال ۱۳۰۱ نمونهٔ دیگری از شیوهٔ کار خود «ای شب» را که پیش از این تاریخ سرودم و دست به دست و مردود شده بود، در روزنامهٔ هفتگی «نوبهار» دیدم.» شیوهٔ کار در هر کدام از این قطعات تیر زهرآگینی به خصوص در آن زمان به طرفداران سبک قدیم بود. یغما گلرویی
او در اردیبهشت سال ۱۳۷۷ نخستین مجموعه شعرِ خود را با عنوان «گفتم: بمان! نماند…» توسط مؤسسه فرهنگی هنری دارینوش منتشر کرد و بعد از آن آثار مختلفی از او در زمینه‌های شعر، ترانه، ترجمه، فیلم‌نامه و بازسرایی متون منتشر شده‌است. عبدالرسول حامدی
وی از نوجوانی از قریحه شعری برخوردار بود. او با بسیاری از نشریات ادبی کشور از جمله فردوسی و خوشه .. همکاری داشت و از دوستان هوشنگ گلشیری بود و با محمد حقوقی آشنایی نزدیک داشت. او اولین دفتر شعر خود را با نام «خار در گلدان» به شیوه نیمایی همراه با چند غزل در سال ۱۳۵۲ به چاپ رساند. «مظاهری از شعر امروز» کتاب چاپ نشده اوست. محسن باقرزاده
در همین سال‌ها پای او به برخی محفل‌های ادبی، از جمله محفلی در منزل محمد قهرمان شاعر، در مشهد باز شد و ارتباطاتی دوستانه با شعرایی چون اخوان ثالث و محمدرضا شفیعی کدکنی و چهره‌هایی مذهبی چون محمدرضا حکیمی پیدا کرد و همان‌ها بودند که بذر یک انتشاراتی تازه را در ذهن او نشاندند با عنوان «توس». نخستین کتابی که منتشر کرد " شعر امروز خراسان " نام داشت که یک سالی برای گردآوری اشعار آن تلاش کرد. به دنبال آن دو کتاب شعر از شفیعی کدکنی و "آرش" اثر مهرداد اوستا را منتشر کرد و سپس به دلیل آنچه او "شرایط غیرقابل تحمل در مشهد" عنوان کرد، برای ادامه کار به تهران آمد. حنا مینه
اولین رمان حنا مینه، «چراغ‌های آبی» (۱۹۵۴)، پیش از انتشار به شکل کتاب، به مدت سه سال به صورت پی‌درپی در یک روزنامه منتشر می‌شد. موضوع اصلی این رمان زندگی مردم سوریه در دوران جنگ جهانی دوم است که با خلق شخصیت «فارِس» قهرمان داستان در نوجوانی با نیروهای فرانسوی در سوریه درگیر و به قهرمان ملی تبدیل می‌شود، روایت می‌شود.