زبان‌های ژاپنی به چند گروه تفسیم می شوند؟
زبان‌های ژاپنی
زبان‌های زنده ژاپنی شامل دو شاخه کاملاً مشخص هستند: ژاپنی و ریوکیویی. بیشتر پژوهشگران معتقدند که ژاپنی حدود ۷۰۰ تا ۳۰۰ سال پیش از میلاد مسیح توسط برنج‌کاران یایوی از شبه‌جزیره کره به شمال کیوشو آورده شده و از آنجا در مجمع‌الجزایر ژاپن گسترش یافته و جایگزین زبان‌های بومی شده‌است. سپس زبان‌های ژاپنی به سمت جنوب و جزایر ریوکیو گسترش یافتند. از نام مکان‌ها شواهدی بر می‌آید که نشان می‌دهد زبان‌های ژاپنی که امروزه در کره منقرض شده‌اند، تا چندین قرن پس از آن تاریخ در مناطق مرکزی و جنوبی شبه‌جزیره کره تکلم می‌شدند. زبان‌های این خانواده عبارتند از:
زبان‌های کرا-دای
خانوادهٔ زبان‌های کرا-دای دارای پنج شاخهٔ هلای (یا لای)، کرا، کام-سوی، تای، و اونگ‌به است. پراکنشِ جغرافیایی این شاخه‌ها به ترتیب زیر است: در ۱۹۴۲، پل ک. بندیکت سه زبان از شاخهٔ زبان‌های کرا به نام‌های گلائو، لاکوا، و لاچی را به همراه زبان هلای در یک گروه جداگانه جای داد و خودش نامِ کادای را بر آن گذاشت؛ "ka" در گلائو و لاکوا به معنیِ «شخص» و "Dai" یک خودنام برای زبان هلای است. او سپس یک گروه‌بندی ژنتیکی برای زبان‌های تای، کادای و مالایو-پلی‌نزیایی پیش‌نهاد. زبان‌های آسیا
شماری از خانواده‌های زبانی کوچکتر، اما مهم که در آسیای مرکزی و شمالی گسترش یافته‌اند، در خانواده آلتایی که هنوز کاملاً پذیرفته نشده‌است، حضور دارند. این گروه شامل خانواده‌های ترکی، مغولی‌تبار، تونگوزی (از جمله منچو)، کره‌ای و ژاپنی است. زبان‌های آسیا
علاوه بر خانواده‌های آلتایی که قبلاً ذکر شد (که از آن‌ها تونگوزی امروزه یک خانواده کوچک از سیبری است)، تعدادی خانواده کوچک زبانی و زبان تک‌خانواده نیز در شمال آسیا صحبت می‌شود. این موارد عبارتند از زبان‌های اورالی رایج در غرب سیبری (خانواده زبان‌های مجاری و فنلاندی در اروپا)، ینی‌سئیایی (مرتبط با ترکی و آتاباسکی آمریکا شمالی)، یوکاغیر، نیوخ در ساخالین، آینو در شمال ژاپن، چوکوتکا-کامچاتکایی در شرقی‌ترین بخش سیبری و تا حدودی اسکیمو-آلیوت. برخی از زبان‌شناسان بر این باورند که زبان‌های کره‌ای شباهت‌های بیشتری با زبانهای دیرین سیبری نسبت به زبان‌های آلتایی دارند. زبان منقرض شده روانروان مغولستان دسته‌بندی نشده‌است و هیچ رابطه‌ای را با هیچ خانواده زبانی شناخته‌شده دیگری نشان نمی‌دهد. زبان تاتی ایران
[[دونالد ال.استیلو]] (۱۹۸۱: ۱۳۸–۱۴۱) زبان‌های تاتی و تالشی را در یک گروه قرار داده‌است؛ و، آن را گروه زبانی تاتی- تالشی (Tatic) نامیده‌است. وی گونه (گویش و لهجه)های گروه زبانی تاتی را بر اساس معیارهای زبانی و قومی و نزدیکی جغرافیایی در ۱۰ گروه جای داده‌است. هم آن گونه که دیده می‌شود گروه ۲، گونه‌های زبان تالشی است: زبان‌های هندواروپایی
از دیگر کسانی که در دسته‌بندی این خانواده زبانی نقش داشتند، ویلیام جونز، زبان‌شناس و خاورشناس انگلیسی بود. وی با اشاره به شباهت‌های زبان‌های سانسکریت، یونانی، و لاتین به یکدیگر نتیجه گرفت که آن‌ها بایستی از یک زبان مشترک منشأ گرفته باشند که زبان‌های پشتو، پارسی و آلمانی هم از همان زبان ریشه منشعب شده‌اند. گرچه وی ناباورانه چینی (از خانواده چینی-تبتی)، ژاپنی (شاید هم‌ریشه با ترکی) و مصری (افروآسیایی) را هم از همین خانواده می‌دانست. در برابر زبان هندوستانی _که با شاخه پذیری در آینده زبان رسمی هندوستان (هندی) و پاکستان (اردو) شد_ را از سانسکریت و حتی از این خانواده نمی‌دانست (؟) زبانهای اسلاوی را تاتاری، زبان پهلوی را از زبانهای ایرانی، و زبان اوستایی را هم‌خانواده با سانسکریت وپراکریت خواند. شاید از جمله دلایل حذف نام ایران در نامگذاری این خانواده زبانی همین بوده باشد. خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی یکی از خانواده‌های زبانیِ جهان و گسترده‌ترین و پرگویش‌ورترین آن‌هاست. بیشتر مردم جهانِ امروز، به‌عنوان زبان مادری یا زبان دوم، می‌توانند به یکی از زبان‌های این خانواده سخن بگویند. کاتانا
شمشیرهای ژاپنی اصولاً بر چهار پایه طبقه‌بندی و تقسیم می‌شوند. جی‌آر
گروه راه آهن ژاپن یا جی‌آر متشکل از هفت شرکت سودبر است که بیشتر دارایی‌ها و عملیات شرکت در تملک دولت راه‌آهن ملی ژاپن را در ۱ آوریل ۱۹۸۷ به دست گرفتند. بیشتر دیون راه آهن ملی ژاپن به عهدهٔ ابرشرکت تسویه حساب راه آهن ملی ژاپن قرار گرفت. اکنون جی‌آر از ۶ شرکت مسافربری و یک شرکت باربری قطار و یک مؤسسه تحقیقاتی که بیشتر بر روی سامانه رایانه‌ای کار می‌کند، تشکیل شده‌است. در میان سازمان‌های مسافربری "جی‌آر" دو سازمان اتوبوسرانی "جی‌آر" و هتل‌های وابسته به گروه "جی‌آر" نیز قرار دارند. نام‌های ژاپن
کلمه انگلیسی ژاپن از مسیرهای تجاری اولیه به غرب آمد. کلمه اولیه "چینی ماندارین یا احتمالاً چینی وو برای ژاپن توسط مارکو پولو به عنوان "سیپانگو ثبت شد". در تایشانی مدرن (زبانی در زیر گروه چینی یوئی)، 日本 به عنوان "Ngìp Bāwn" ] تلفظ می‌شود، که تقریباً یکسان با "Nippon به نظر می‌رسد." واژه‌های مالایی و اندونزیایی Jepang , Jipang و Jepun از زبانهای چینی غیر ماندارین گرفته شده‌است، و این کلمه مالایی نخستین بار توسط بازرگانان پرتغالی در مالاکا در قرن شانزدهم آورده شده‌است. تصور می‌شود تاجران پرتغالی اولین کسانی هستند که این کلمه را به اروپا وارد کردند. اولین بار در سال ۱۵۷۷ با هجی "Giapan" به انگلیسی ضبط شد. زبان‌های هندواروپایی
گفتار جونز بر خویشاوندی زبان‌های سانسکریت، لاتین، یونانی و زبان‌های ژرمنی، سِلتی و زبان فارسی، روش تازه‌ای را در بررسیهای زبان‌شناسی پدیدآورد؛ گرچه حذف آگاهانه زبان هندوستانی، زبان‌های اسلاوی و پهلوی، رده‌بندی اوستایی همچون لهجه ای از سانسکریت یا پراکریت و جای دادن زبان‌های چینی، ژاپنی و مصری در خانواده هندواروپایی، امروزه همچنان شگفتی هر زبانشناسی را برمی‌انگیزد. سامانه نگارش زبان ژاپنی
سامانه نگارش زبان ژاپنی در ژاپن معاصر از چهار نوع خط (کانجی، دو نوع الفبای کانا و روماجی) برای نوشتن استفاده می‌کند: زبان‌های تسزی
زبان‌های تسزی () (که دیدویی هم نامیده می‌شوند) یکی از هفت شاخه اصلی خانواده زبانی قفقازی شمال شرقی است. براساس آخرین تحقیقات این شاخه به شاخه‌های دیگر تسزی-هینوخی و بژتایی-هونزیبی-خوارشی تقسیم می‌شود. پیشتر این شاخه زبانی به دو منطقه جغرافیایی تسزی شرقی (هینوخی و بژتایی) و تسزی غربی (تسزی، خوارشی و هونزیبی) تقسیم می‌شد. زبان آواری به عنوان زبان مکتوب برای گویشوران زبان‌های تسزی به کار می‌رود. فهرست منطقه‌های ژاپن
منطقه‌های ژاپن از شمال تا جنوب تقسیم‌بندی شده‌اند. دولت ژاپن
ژاپن به چهل و هفت بخش اداری تقسیم شده که عبارت اند از: یک منطقه شهری (توکیو)، دو بخش شهری (کیوتو و اوزاکا)، ۴۳ استان روستایی و یک «منطقه»، هوکایدو. شهرهای بزرگ به بخش‌ها تقسیم می‌شوند، و بیشتر به شهرها، حوزه‌ها یا زیرمجموعه‌ها و شهرستانها تقسیم می‌شوند. هایکو
کی‌گُو یا فصل‌واژه شامل پنج گروه بهاری، تابستانی، پاییزی، زمستانی و روز نوی است. البته نشانه‌های سال نو (正月, shōgatsu) به دلیل قرار گرفتن سال نوی مسیحی در زمستان، جزو زمستان طبقه‌بندی می‌شوند. این کی‌گُو در ژاپن تازگی دارد. پیش از آن که ژاپن در سال ۱۸۷۳ میلادی تقویم گریگوری را جایگزین گاه‌شماری سنتی خود کند، سال نو در این کشور با بهار آغاز می‌شد. چند مثال از نشانه‌های فصلی: تقسیمات اداری ژاپن
شهرها در ژاپن خود در چهار دسته قرار می‌گیرند که از بزرگ به کوچک عبارت‌اند از: شهر برگزیده، شهر محوری، شهر ویژه، و شهر معمولی زبان‌های آراواکی
طبقه‌بندی زبان‌های مایپوری به دلیل انقراض تعداد زیادی از آن‌ها و مستندسازی‌های ضعیف، دشوار است. بسیاری از پژوهشگران در تقسیم مایپوری به شاخه‌های شمالی و جنوبی اتفاق نظر دارند، اما همه زبان‌ها را نمی‌توان در همین دو شاخه قرار داد. سه روش دسته‌بندی زیر توسط همه پذیرفته شده‌است: زبان گاریفونا یک زبان از خانواده زبانی آراواکی است. زبان‌های کارنی
زبان‌های کارنی یا کارن زبان‌های نواخت‌بری هستند که توسط حدود هفت میلیون از مردم کارن گویش می‌شوند. آن‌ها به زبان‌های چینی-تبتی وابستگی نامشخصی دارند. زبان‌های کارنی با استفاده ازخط برمه‌ای نوشته می‌شوند. سه شاخه اصلی این خانواده سگاو، پوو و پائو هستند. ترتیب واژگان در این زبان‌ها به صورت نهاد-فعل-مفعول است که در میان زبان‌های چینی-تبتی غیر معمول است. به غیر از کارنی، بای و زبان‌های چینی، سایر زبان‌های چینی-تبتی دارای ترتیب نهاد-مفعول-فعل هستند. این احتمالاً به دلیل تأثیر از زبان‌های همسایه مون و تای است. دانشکده زبان‌های خارجی دانشگاه تهران
رشته زبان آلمانی در سال ۱۳۳۴ در دانشکدهِ زبان‌های خارجی تأسیس شد و تا سال ۱۳۵۸ تنهادر دو مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد دانشجو می‌پذیرفت. پذیرش دانشجو از سال ۱۳۶۲ تا سال ۱۳۸۰ محدود به مقطع کارشناسی بود ولی از مهر ماه ۱۳۸۰ پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد از سر گرفته شده‌است. از سال ۱۳۸۴، دانشکدهِ زبان‌های خارجی، گروه آلمانی در راستای توسعه همکاری‌های علمی و بین‌المللی و در جهت فراهم نمودن زمینه‌های همکاری مشترک با مراکز مهم علمی و تحقیقاتی جهان و به دنبال امضای تفاهم نامه‌ای در خصوص تأسیس دوره دکترای مشترک، در مقطع دکترای رشتة آموزش زبان نیز دانشجو می‌پذیرد.گروه زبان ژاپنی از سال ۱۳۶۶ به صورت زبان دوم تدریس می‌شد. این بخش از سال ۱۳۷۳ رسماً اقدام به پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی کرده‌است. بخش زبان ژاپنی استاد رسمی ندارد اما براساس هماهنگی‌های به عمل آمده با بنیاد فرهنگی ژاپن همه ساله اساتیدی از ژاپن، مأمور تدریس در این دانشکده می‌شوند. از اساتید ژاپنی ای که در حال حاضر در حال تدریس هستند می‌توان به خانم نائومی شیمیزو و خانم میکا ناکامورا اشاره کرد. زبان و ادبیات ژاپنی در ایران تنها در دانشگاه تهران تدریس می‌شود و درخاورمیانه کشورهای ترکیه، مصر وایران تنها ارائه دهندگان رشته زبان و ادبیات ژاپنی هستند. در کشور ترکیه و مصر هرکدام دو دانشگاه به این منظور وجود دارد ولی در ایران به دلیل وجود یک دانشگاه ارائه دهنده(دانشگاه تهران) موقعیت برای دانشجویان این رشته برای کسب بورس تحصیلی ژاپن بسیار بیشتر است. بخش زبان اردو در سال ۱۳۷۰ در دانشکده زبان‌های خارجی تأسیس شد و در حال حاضر در مقطع کارشناسی، دانشجو می‌پذیرد. هم‌اکنون مطالعات اولیه برای تأسیس دورة کارشناسی ارشد این رشته توسط اساتید این گروه به اتمام رسیده‌است و امید می‌رود که بزودی در این مقطع نیز دانشجو پذیرش شود. نکته‌ی مهم آن است که وجود شباهت‌های فراوان بین زبان فارسی و اردو و تأثیرپذیری زبان اردو از زبان و ادبیات فارسی یادگیری این زبان را برای فارسی زبانان آسان و دلنشین کرده‌است. از طرف دیگراردو زبان رسمی کشور پاکستان است اما با این وجود کم و بیش در تمام کشورهای مجاور خصوصاً در شبه قاره هندوستان به آن تکلم می‌شود. همچنین یادگیری زبان اردو و رسوم واژه‌سازی این زبان راه‌های جدیدی برای غنی تر کردن واژگان زبان فارسی در اختیار ما قرار می‌دهد. مسائل قومی در ژاپن
نه گروه بزرگ اقلیت ساکن ژاپن عبارتند از: کره شمالی و جنوبی، چینی، برزیلی (بسیاری از برزیلی‌ها در ژاپن اجداد ژاپنی دارند)، فیلیپین، تایوانی، قوم آینو (ژاپن) بومی هوکایدو و بومی استان اوکیناوا و دیگر جزایر ریوکیو بین کیوشو و تایوان. بوراکومین، یک گروه طرد شده در پایین نظام فئودالی ژاپن، نیز گاه شامل می‌شوند. همچنین تعدادی از جوامع قومی کوچکتر در ژاپن با سابقه بسیار کوتاهتر وجود دارد. برنامه‌ریزی عصبی زبانی
یکی از بارزترین شیوه‌های نفوذ کلام، شناخت سیستم روحی افراد و تقلید از آن است. برای این کار باید به دقت به افراد چشم بدوزید، به سخنان آنان گوش فرا دهید و ببینید که غالباً از چه نوع کلماتی استفاده می‌کنند و چگونه آن‌ها را در قالب الفاظ می‌ریزند. آنگاه با استفاده از همان نوع کلمات و تقلید از لحن صدا، تغییرات چهره، حالات و حرکات چشم به گونه‌ای با آن‌ها صحبت کنند که با نحوه فکر و عملکرد ذهنیشان مطابق باشد. افراد در ارتباطات خود به یکی از چهار سیستم عصبی زیر گرایش دارند: افراد سمعی - افراد بصری - افراد لمسی - افراد حسابگر (منطقی - استدلال گر) یافته‌های برنامه‌ریزی عصبی زبانی در سال‌های اخیر، موجی از پژوهشها و مطالعات را به راه انداخته‌است و اولین بار در مبحث «ارزیابی نشانه‌های بصری» در کتاب «قورباغه‌ها برای شاهزاده خانم‌ها»،{ترجمه شده با نام NLP و ایجاد تغییرات سریع فردی}، توسط «ریچارد بندلر» و «جان گریندر» در سال ۱۹۷۰ ارائه شد که شروعی برای مطالعات NLP بود؛ بنابراین یافته‌ها، انسان‌ها در سه گروه بصری، شنیداری و لمسی طبقه‌بندی می‌شوند که براساس صورت‌بندی‌های شش‌گانه حرکات چشم به شکل زیر می‌باشد: زبان سوئدی
زبان سوئدی به زیرگروه زبان‌های ژرمنی شمالی از گروه زبان‌های ژرمنی تعلق دارد و یکی از زبان‌های هندواروپایی است. سوئدی به همراه زبان دانمارکی در زیرگروه زبان‌های اسکاندیناوی شرقی قرار گرفته و زبان‌های نروژی، ایسلندی، و فاروئی در زیرگروه زبان‌های اسکاندیناوی غربی قرار می‌گیرند. با این حال، دسته‌بندی‌های جدیدتر زبان‌های ژرمنی شمالی را به دو گروه «زبان‌های اسکاندیناوی قاره‌ای» شامل سوئدی، نروژی، و دانمارکی و «زبان‌های اسکاندیناوی جزیره‌ای» شامل ایسلندی و فاروئی تقسیم‌بندی می‌کنند. علت این دسته‌بندی جدید، فهم متقابل بین گویش‌گران این زبان‌ها و تأثیر فراوان زبان دانمارکی بر زبان نروژی در سدهٔ اخیر است که باعث شده‌است زبان نروژی از ایسلندی و فاروئی فاصله بگیرد. علاوه بر این، زبان آلمانی سفلی در دورهٔ همبستگی اقتصادی هانزا بر سه زبان نروژی، سوئدی، و دانمارکی اثرگذار بوده‌است که باعث شبیه‌تر شدن این سه زبان به یکدیگر شده‌است. زبان‌های چینی
دسته‌بندی سنتی و گویشی زبان‌های چینی مبتنی بر سیر تکامل دسته‌های صدای چینی میانه است. برای دسته‌بندی، تحقیقات و مقایسه‌های کمی انجام شده‌است (روش معمول برای بازسازی روابط بین زبان‌ها) و در مورد میزان فهم متقابل بین زبان‌ها اطلاعات کمی موجود است. حتی در دسته‌بندی گویش‌ها نیز در مورد جزییات اختلاف وجود دارد. استقرار سه سرگروه جدید هوی، جین و پینگ در دهه ۱۹۸۰، با وجود اینکه پینگ شامل ۲ و هوی ۶ زبان بود، نمونه‌ای از این اختلافات است. نام عصر ژاپنی
نام عصر ژاپنی، نِنگُو یا گِنگُو بخش نخست از دو جزء است که نام سال را تشکیل می‌دهد بخش دوم نیز ترتیب سال در این عصر یا دوره را نشان می‌دهد. به عنوان مثال، سال ۱۹۸۹ میلادی، سال اول دوره هیسه‌ای، بود که به ژاپنی می‌شود «هیسه‌ای ۱» و سال ۲۰۱۷ میلادی در این روش «هیسه‌ای ۲۹» نامیده می‌شود. جزایر ریوکیو
پادشاهی ریوکیو زمانی منطقه‌ای مستقل بود و مردم ریوکیو فرهنگی تا اندازه‌ای متفاوت نسبت به بقیه ژاپن دارند. زبان‌های ریوکیویی از خانواده زبان‌های ژاپنی هستند. مهاجران ژاپنی
طبق اعلام انجمن Nikkei و ژاپن در خارج از کشور، حدود ۳٫۸ میلیون ژاپنی نژاد در کشورهای پذیرفته شده خود زندگی می‌کنند. بزرگترین این جوامع خارجی در ایالات متحده آمریکا، کانادا ،فیلیپین، چین، برزیل و پرو هستند. فرزندان مهاجر از دوره میجی هنوز جوامع قابل شناسایی را در این کشورها حفظ می‌کنند و گروه‌های قومی جدا از مردم ژاپن در ژاپن تشکیل می‌دهند. با این وجود، بیشتر ژاپنی‌های مهاجر در خارج از ژاپن تا حد زیادی جذب همگون‌سازی فرهنگی می‌شوند. زبان‌های ریوکیویی
زبانهای ریوکیویی از خانواده زبان‌های ژاپنی و مرتبط با زبان ژاپنی هستند. زبان‌های ریوکیویی برای گویشوران ژاپنی قابل درک نیستند - در واقع هرکدام از آن‌ها حتی برای سایرین نیز قابل درک نیست - و بنابراین معمولاً زبان‌های جداگانه‌ای محسوب می‌شوند. با این حال، به دلایل سیاسی اجتماعی و عقیدتی، آن‌ها اغلب در ژاپن به عنوان گویش‌های ژاپنی طبقه‌بندی شده‌اند. از آغاز جنگ جهانی دوم، بیشتر ژاپنی‌زبانان، زبان‌های ریوکیویی را به عنوان گویش یا گروهی از گویش‌های ژاپنی قلمداد کرده‌اند. در طول جنگ جهانی دوم، در تلاش برای ایجاد آگاهی در مردم تابع امپراتوری ژاپن، نه تنها گروه ریوکیویی، بلکه زبان‌های کره‌ای، پالائویی و زبان‌های مختلف دیگری به عنوان گویش‌های ژاپنی نامیده می‌شدند. گروه‌های قومی جنوب آسیا
گروه‌های قومی جنوب آسیا () یا گروه‌های قومی جنوب آسیا، ترکیب قومی-زبانی از جمعیت جنوب آسیا است که در کشورهای هند، پاکستان، بنگلادش، نپال، بوتان، مالدیو و سری لانکا به طور گسترده ای پراکنده شده اند و عمده آن‌ها در یکی از دو گروه بزرگ زبانی هندوآریایی و دراویدی قرار می گیرند. جامعه هند به طور سنتی به طبقات یا قبیله‌ها و نه اقوام، تقسیم شده است و این دسته بندی‌ها هیچ جایگاه رسمی از زمان استقلال هند در ۱۹۴۷ ندارد به جز برای برنامه‌ریزی طبقات و قبایل که به منظور اقدام مثبت، ثبت شده و باقی مانده است. در حال حاضر در هند طبق تعاریف ۱۶۵۲ زبان مادری طبقه بندی شده است. زبان‌های بالتواسلاوی
دو روش برای دسته‌بندی زبان‌های بالتواسلاوی وجود دارد. به‌طور سنتی این شاخه به دو زیر شاخه بالتیک و اسلاوی تقسیم می‌شود که شاخهٔ بالتیک مشتمل بر دو زیرشاخهٔ شرقی و غربی و شاخه اسلاوی مشتمل بر سه زیرشاخهٔ شرقی، غربی و جنوبی است. در روشی جایگزین که توسط گروه کوچکی از پژوهشگران مورد قبول است، این گروه به سه شاخهٔ همسطح اسلاوی، بالتیک شرقی و بالتیک غربی تقسیم می‌شوند. سفر یتزیرا
۲۲ حرف عبری بر اساس تلفظ آوایی نیز تقسیم‌بندی می‌شوند. سفر یصیرا می‌گوید که هیچ صدایی بدون زبان تولید نمی‌شود و ارگان اصلی تولید حروف زبان است. شکلگیری حروف عبری به صورت زیرند: حروف بر اساس شدت صدا نیز به صورت زیر تقسیم‌بندی می‌شوند: علاوه بر سه حرف که مادران نامیده می‌شوند حروف دوگانه هفتگانه نیز اینگونه تقسیم‌بندی می‌شوند. کاتاکانا
کاتاکانا یکی از دو خط هجانمای زبان ژاپنی است و در کنار هیراگانا، کانجی و روماجی مؤلفه‌های اصلیِ سامانه نوشتاری ژاپنی را تشکیل می‌دهد. کاتاکانا و هیراگانا دو خط هجانما یا کانا در زبان ژاپنی هستند که در آن‌ها هر نویسه یا کاراکتر معرف یک هجا (یا به تعبیر دقیق‌تر مورا Mora) است. کاتاکانا به معنای "کانای تکه‌تکه" است؛ چرا که حروف کاتاکانا از قسمت‌های مختلف کانجی‌ها برداشته شده‌است. ویژگی حروف کاتاکانا چرخش‌های کوتاه و مستقیم قلم و گوشه‌های تیز است. هر کانا یا یک واج صدادار است مثل ア (آ)، یا واج بی‌صدایی است که به یک واج صدادار ختم می‌شود مثل カ (کا). حرف ン (ن) از این قاعده مستثنی است و به واج صداداری ختم نمی‌شود. ن صدای خیشومی پرطنینی است که بسته به حالت‌های مختلف همچون م، ن یا نگ (ŋ) ادا می‌شود. فهرست زبان‌های رسمی
زبان ژاپنی: آموزش در ژاپن
آموزش در مدارس ابتدایی اغلب به صورت سخنرانی است. همچنین معلمان از رسانه‌های دیگر مانند تلویزیون و رادیو استفاده می‌کنند و کارهای آزمایشگاهی نیز وجود دارد. تا سال ۱۹۸۹ حدود ۴۵٪ از کل مدارس ابتدایی دولتی دارای رایانه بودند. تمام مطالب در دوره تحصیل در مدارس متوسطه پایین مشخص شده‌است. بعضی از دروس مانند زبان ژاپنی و ریاضیات با برنامه درسی ابتدایی هماهنگ هستند. سایر موارد، مانند مطالعه به زبان خارجی، در این سطح آغاز می‌شود، از آوریل ۲۰۱۱، زبان انگلیسی در برنامه درسی دوره ابتدایی اجباری شد. برنامه درسی دوره متوسطه شامل زبان ژاپنی، مطالعات اجتماعی، ریاضیات، علوم، موسیقی، هنرهای زیبا، بهداشت و تربیت بدنی است. همه دانش آموزان در معرض هنرهای صنعتی و خانه‌داری نیز هستند. آموزش اخلاقی و فعالیت‌های خاص نیز مورد توجه قرار می‌گیرد. اکثر دانش آموزان در یکی از باشگاه‌های مدرسه ای شرکت می‌کنند که تا حدود ساعت ۶ عصر وقت آنان را اشغال می‌کند. خانواده زبان اشاره ژاپنی
میزان تفاوت میان این زبان‌ها اندک است. زبان سالاری
زبان سالار به دو گروه بزرگ گویشی تقسیم می‌شود. این انشعاب از آنجا سرچشمه گرفته‌است که یکی از شاخه‌های گویشی از زبان‌های تبتی و چینی و شاخه دیگر از زبان‌های اویغوری و قزاقی تأثیر پذیرفته‌است. فقط یک سوم جمعیت قوم سالار به زبان سالاری تکلم می‌کنند که به ترکمنی شبیه است. بخش دیگر نیز به زبان تبتی و تعداد بیشتر آنان به زبان چینی صحبت می‌کنند. زبان امروزی سالار تأثیر زیادی از زبان‌های همسایه چینی و تبتی گرفته‌است. در پایان باید گفت که زبان سالار صورت مکتوب ندارد. به این خاطر مردم سالار، به عنوان زبان نوشتاری خود اویغوری را برگزیده بودند. آموزش در ژاپن
وزارتخانه نیاز به بهبود آموزش همه زبان‌های خارجی، به ویژه انگلیسی را تشخیص می‌دهد. دولت برای بهبود آموزش در انگلیسی گفتاری، بسیاری از جوانان بومی زبان انگلیسی را به ژاپن دعوت می‌کند تا تحت برنامه تبادل و آموزش ژاپن (JET) به عنوان دستیار هیئت‌های مدارس و بخشهای دیگر خدمت کنند. با شروع ۸۴۸ شرکت کننده در سال ۱۹۸۷، این برنامه در سال ۲۰۰۲ به ۶٬۲۷۳ شرکت کننده رسید. در سال‌های اخیر، این برنامه بخاطر عوامل مختلفی از جمله کاهش بودجه محلی مدارس برای تأمین اعتبار برنامه و همچنین افزایش تعداد هیئت مدیره مدارس که بومی زبانان خارجی خود را مستقیماً یا از طریق آژانس‌های خصوصی با درآمد کمتر استخدام می‌کنند، کاهش یافت. امروز، به دلیل تبدیل شدن زبان انگلیسی به بخشی اجباری از برنامه درسی دوره ابتدایی در سال ۲۰۱۱، این برنامه دوباره در حال رشد است. تقسیمات اداری ژاپن
شهر (市 shi) واحدی محلی در تقسیمات اداری ژاپن است که حداقل ۵۰٬۰۰۰ نفر جمیعت داشته باشد، دست‌کم ۶۰ درصد خانوارها در یک منطقهٔ شهری متمرکز باشند، و دست‌کم ۶۰ درصد خانوارها در زمینهٔ تجاری، خدماتی، صنعتی، یا دیگر پیشه‌های شهری اشتغال داشته باشند. شهرها از نظر سلسله‌مراتب اداری همردیف شهرک‌ها (町 machi) و روستاها (村 mura) هستند و تنها وجه تمایزشان این است که شهرها جزو شهرستان (郡 gun) محسوب نمی‌شوند. شهرستان خود واحدی عمدتاً تشریفاتی است. زبان چینی
گونه‌های چینی عمدتاً بر اساس شیوه تکامل حروف ابتدایی از چینی میانه، در هفت گروه گویشی دسته‌بندی می شوند : برخی زبان‌شناسان سه گروه زیر را نیز گروه‌هایی مجزا به‌شمار می‌آورند: چندین گونه همچون گویش دانژو (رایج در دانژو در جزیره هاینان)، واشیانگهوا (رایج در غرب هونان) و شائوژو توهوا (رایج در شمال گوانگ‌دونگ) تاکنون رده‌بندی نشده‌اند. زبان‌های تای
یک دسته‌بندی پذیرفته‌شده برای زیرگروه‌های تای به شرح زیر است: کردی اردلانی
تقسیم‌بندی گویش‌های زبان کردی از جانب افراد مختلفی چون مستشرقین و زبانشناسان و غیر-زبانشناسان کرد و غیرکرد صورت گرفته‌است که البته این تقسیم‌بندی‌ها لزوماً هماهنگ نیستند. باسیلی نیکیتین، مارتین مارتینوس، مینورسکی و ادموندز، توفیق وهبی و غیره هرکدام گویش‌های زبان کردی را با عناوین مختلف و تفاوت‌هایی تقسیم‌بندی کرده‌اند. میرشرفخان بدلیسی در اواخر قرن دهم هجری(۱۶ م) طوایف کرد را به لحاظ آداب و رسوم و زبان به چهار دسته کورمانجی، گُوران،لکی و کَلهری تقسیم می‌کند. خزانه‌دار هم زبان کردی را به دستهٔ کورمانجی، گُوران، زازاکی و لری تقسیم می‌کند. زبیر بلال اسماعیل زبان کردی را به این صورت دسته‌بندی می‌کند. زبان‌های اوموتی
زبان‌های اوموتی به دو شاخه شمالی و جنوبی اوموتی تقسیم می‌شوند. دسته‌بندی کلاسیک اوموتی به شرح زیر است: زبان‌های چین
در زیر لیست‌های گروه‌های قومی در چین بر اساس طبقه‌بندی زبانی ارائه شده‌است. قومیت‌هایی که در لیست رسمی PRC از ۵۶ گروه قومی قرار ندارند، به‌صورت مجزا شناخته می‌شوند. ترجمه‌های مربوط به پینیین و شخصیت‌های چینی (ساده و سنتی) نیز آورده شده‌است.Translate from: Chinese ۴۲۴۲/۵۰۰۰ Character limit: 5000 زبان اسپانیایی
اسپانیایی آمریکای لاتین را می‌توان به‌طور کلی در گروه‌های زیر دسته‌بندی کرد: زبان‌های نیلی
به گفته ژوزف گرینبرگ، زبان‌شناس، این خانواده زبانی به سه زیر گروه تقسیم می‌شود: آلمانی شوابی
گویش شوابی به گروه زبان‌های آلمانیش تعلق دارد. زبان‌های آلمانیش خود به همراه زبان‌های اتریشی-باواریایی خانواده زبان‌های آلمانی بالا را تشکیل می‌دهند. شوابی را می‌توان به سه دسته اصلی شوابی شرقی، شوابی غربی و شوابی مرکزی تقسیم‌بندی کرد. زبان چینی
اگرچه این کشورها از زبان چینی صرفاً برای برقراری ارتباط نوشتاری استفاده می‌کردند، اما هر کشور سنت خود را در خواندن متون داشت. واژگان چینی با این تلفظ‌ها به‌طور گسترده‌ای به زبان‌های کره‌ای، ژاپنی و ویتنامی وارد شده‌اند و امروز بیش از نیمی از واژگان آن‌ها را تشکیل می‌دهند. این هجوم گسترده واژگان چینی منجر به تغییر در ساختار واجی این زبان‌ها شده و به توسعه ساختار مورایی در ژاپنی و به هم خوردن هماهنگی واکه‌ای در کره‌ای کمک کرده‌است. سامانه نگارش زبان ژاپنی
کیا، کیو، میا و غیر از آن یک حرف و یک هجا هستند (به تعبیر دقیق‌تر یک مورا Mora) و باید بدون توقف به روی حرف ی با سرعت ادا شوند. زبان‌های ژرمنی
دسته‌بندی نوین این زبان‌ها به این شکل است:انگلیسی زبان رسمی بلیز، کانادا، نیجریه، جزایر فالکلند، مالت، نیوزیلند، ایرلند، آفریقای جنوبی، فیلیپین، جامائیکا، دومنیکا، گویان، ترینیداد و توباگو، ساموآ آمریکا، پالائو، سنت لوسیا، گرنادا، باربادوس، سنت وینسنت و گرنادین‌ها، پورتوریکو، گوام، هنگ کنگ، سنگاپور، پاکستان، هند، پاپوآ گینه نو، نامیبیا، وانواتو، جزایر سلیمان و مستعمرات سابق انگلیس در آسیا، آفریقا و اقیانوسیه است. این زبان همچنین به صورت دفاکتو در بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا رسمی و همچنین یک زبان اقلیت به رسمیت شناخته‌شده در نیکاراگوئه و مالزی است. گویشوران انگلیسی آمریکایی بیشینه گویشوران بومی ژرمنی و بیشتر گویشوران شاخه غربی آن را تشکیل می‌دهند. ماساکو
علاوه بر زبان بومی‌اش، ژاپنی، او به‌طور سلیس و ماهرانه به دو زبان انگلیسی و فرانسوی تکلم می‌کند، و همچنین گفته شده وی قادر به مکالمهٔ استاندارد در سه زبان آلمانی، روسی و اسپانیایی است. زبان‌های موردوویایی
زبان‌های موردوویایی () زیرگروهی از زبان‌های اورالی هستند که شامل زبان‌های ارزیا و موکشا (که هر دو در موردوویا گویش می‌شوند) هستند. امروزه این گروه را به عنوان یک خانواده زبانی کوچک می‌شناسند در حالی که پیشتر از آن به عنوان «تک‌زبان موردوی» یاد می‌شد. به دلیل تفاوت در واج‌شناسی، واژه‌نامه و دستور زبان، ارزیا و موکشا برای یکدیگر قابل درک نیستند، تا آنجا که برای ارتباطات بین گروهی بیشتر از زبان روسی استفاده می‌شود. زبان‌های کره‌ای
زبان‌های کره‌ای یک خانواده زبانی کوچک متشکل از زبان‌های کره‌ی و ججویی است. دومی غالباً به عنوان گویشی از کره‌ی توصیف می‌شود، اما به قدری متفاوت است که می‌توان آن را زبان جداگانه ای برشمرد. شمار کمی از پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که گویش یوکچین در شمال شرقی نیز باید به همین ترتیب از کره‌ای تفکیک شود. کره‌ی از زمان معرفی الفبای هانگوب در قرن پانزدهم کاملاً مستند شده‌است. متن‌های نخستین کره‌ی با استفاده از نویسه‌های چینی بسیار دشوارتر هستند. گروه‌های قومی در آسیا
خانواده‌های زبانی یا زبان‌های تک خانواده شرق آسیا عبارتند از: چینی، تبتی-برمه‌ای، زبان‌های ژاپنی، آینو، زبان کره‌ای، مغولی، تونگوزی، ترکی، میایو–یائو، کرا-دای و آستروآسیایی. زبان اشاره
زبان‌های اشاره ژاپنی، کره‌ای و تایوانی به خانواده زبان اشاره ژاپنی تعلق دارند. شماری از زبان‌های اشاره از زبان اشاره فرانسوی (LSF) به وجود آمده‌اند، یا نتیجه ارتباط زبان میان زبان‌های اشاره جامعه محلی و LSF. این‌ها شامل زبان‌های اشاره فرانسوی، ایتالیایی، کبکی، آمریکایی، ایرلندی، روسی، هلندی، فلاندری، بلژیکی-فرانسوی، اسپانیایی، مکزیکی، برزیلی، کاتالان و دیگر زبان‌های اشاره هستند. زبان‌های سامویدی
گویشوران زبان‌های سامویدی در مناطق توندرا، جنگلی و کوهستانی پراکنده‌اند و زبان و گویششان با یکدیگر تفاوت‌هایی دارد. با این وجود زبان‌های این گروه به دو شاخه شمالی و جنوبی تقسیم شده‌اند. زبان‌های سلتی
گروه سلتی از خانواده زبان‌های هند و اروپایی، از نظر تاریخی و جغرافیایی، به دو بخش قاره‌ای و جزیره‌ای تقسیم می‌شود. بخش نخست (قاره‌ای) اکنون منسوخ شده، اما بخش جزیره‌ای کمابیش بکار رفته و زیرگروه‌های زیر را دربر می‌گیرد: هایکو
اشعار هایکو، بدون قافیه ولی موزون هستند، اما وزن آن‌ها مانند شعر انگلیسی مبتنی بر توالی و توزیع هجاهای تکیه‌بر و بی‌تکیه، و مانند شعر فارسی و عربی مبتنی بر توالی و توزیع هجاهای بلند و کوتاه نیست بلکه آنچه در اشعار این زبان ایجاد موسیقی می‌کند، تعداد هجاهای بندهای آن است. یعنی ژاپنی‌زبان با شنیدن بندهای متوالی پنج هجایی و هفت هجایی احساس می‌کند که با کلامی موزون و آهنگین روبرو است. قالب هایکو، از سه بند تشکیل می‌شود که بند نخست آن پنج هجا، بند دوم هفت هجا و بند آخر نیز پنج هجا دارند. البته باید توجه داشت که مقصود ما از هجا، مفهوم سنتی آن در ادبیات ژاپن است که با مفهوم هجا در زبان‌شناسی مدرن اندکی تفاوت دارد. هجا در معنای سنتی ژاپنی، معادل مفهوم «مورا» در واج‌شناسی مدرن است. مورا به معنی واحدهایی است که کشش یکسان دارند. بنابراین تعریف، هجاهای سنگین، یعنی هجاهایی که واکه مرکب دارند یا هجاهای دارای «پایانه» دو «مورا» محسوب می‌شوند. در حقیقت، در وزن شعر کلاسیک ژاپنی، موراها شمرده می‌شوند نه هجاها. مثلاً واژه ژاپنی «رونین» (rōnin) از دو هجا تشکیل شده (rō.nin)، ولی چهار مورا دارد (ro.o.ni.n). فراگیری زبان دوم
زمان رسیدن به یک سطح بالای سلاست و فصاحت بسته به زبان مبدأ می‌تواند متفاوت باشد. بر اساس تحقیقی که توسط مؤسسهٔ سرویس‌های خارجی وزارات امور خارجه آمریکا بر روی ۶۳ زبان انجام شده، سخت‌ترین زبان‌ها برای رسیدن به مرحله سلاست پیشرفته در خواندن و صحبت کردن عربی، کانتونی، ماندارین، ژاپنی و کره‌ای هستند. برای رسیدن به این مرحله، کارمندان این مؤسسه با زبان مادری انگلیسی که عمدتاً قادر به صحبت به زبان‌های خارجی دیگر نیز بودند نیازمند گذراندن ۸۸ هفته معادل ۲۲۰۰ ساعت کلاس (بیش از سه‌ونیم ساعت در هر روز) بودند. بر اساس گزارش این مؤسسه ژاپنی سخت‌ترین زبان این گروه است. زبان ژاپنی
ژاپنی یک زبان پیوندی است با منشأ مورد اختلاف. زبانی که در ژاپن به آن تکلم می‌شود زبانی است آهنگ دار و صدادار و تقریباً همه واژگان آن به واکه ختم می‌شوند. این زبان شامل پنج واکه و نوزده همخوان است. واژگان آن چند هجایی است و لایق تغییرات دستوریست. تصریف به وسیله اجزایی که به آخر کلمه الحاق کنند صورت می‌گیرد. زمان‌ها و وجه‌ها به وسیله ادات فعل از هم تمییز داده می‌شوند. زبان مکالمه از لحاظ دستور و فرهنگ لغات با زبان مکتوب (که دارای اشکالات فراوان است) فرق دارد. به ترکیب هر صامت و مصوت مورا گفته می‌شود. زبان ژاپنی
ژاپنی بیشتر در کشور ژاپن و بعضی از افراد مهاجرت کرده از این منطقه به سایر نقاط دنیا و افراد سن بالایی که در مستعمره‌های قدیم ژاپن مثل کره و تایوان صحبت می‌شود. زبان‌های کره‌ای
گونه‌های مختلف کره‌ای به‌طور متعارف به عنوان «گویش» های زبان کره‌ای توصیف می‌شوند، اما جدا کردن آن‌ها به دلیل ایجاد خانواده کوچک زبانی با دو یا سه زبان انجام می‌شود. این زبان‌ها شامل موارد زیر هستند: زبان ژاپنی
کانجی‌ها همان علائمی هستند که هر یک به تنهایی بیان‌کننده یک کلمه هستند. کانجی‌های استاندارد ژاپن در حدود ۲۰۰۰ هستند؛ و کانجی‌ها اصولاً از زبان چینی گرفته شدند. تا قرن هفت ژاپن دارای خط نبود و خط را از چین گرفت. ابتدا در خط ژاپنی تنها از کانجی استفاده می‌شده و بعد در قرن ۸ هیراگانا و کاتاکانا ابداع شد و به علت سادگی آن باعث رواج و گسترش ادبیات شد. سیاست در ژاپن
ژاپن به ۴۷ بخش اداری تقسیم شده که عبارت اند از: یک منطقه شهری (توکیو)، دو بخش شهری (کیوتو و اوزاکا)، ۴۳ استان روستایی و یک «منطقه»، هوکایدو. شهرهای بزرگ به بخش‌ها تقسیم می‌شوند، و بیشتر به شهرها، حوزه‌ها یا زیرمجموعه‌ها و شهرستانها تقسیم می‌شوند. زبان اشاره
۱۴. ^ Wittmann's classification went into Ethnologue's database where it is still cited.[3] The subsequent edition of Ethnologue in 1992 went up to 81 sign languages and ultimately adopting Wittmann's distinction between primary and alternates sign langues (going back ultimately to Stokoe 1974) and, more vaguely, some other of his traits. The 2008 version of the 15th edition of Ethnologue is now up to 124 sign languages. ۱۷. ^ Wittmann includes in this class ASW (composed of at least 14 different languages), MOS(mzg), HST (distinct from the LSQ>ASL(ase)-derived TSQ) and SQS. In the meantime since 1991, HST has been recognized as being composed of BFK, CSD, HAB, HAF, HOS, LSO. زبان‌های چینی-تبتی
زبان‌های چینی-تبتی یا ترا-هیمالیا یک خانوادهٔ زبانی متشکل از بیش از ۴۰۰ زبان و دومین خانواده پرگویشور پس از هندواروپایی است. اکثریت قریب به اتفاق سخنوران این خانواده به زبان‌های چینی سخن می‌گویند. دیگر زبان‌های پرگویشور این خانواده برمه‌ای (۳۳ میلیون) و تبتی (۶ میلیون) هستند. سایر زبان‌های این خانواده در هیمالیا، جنوب شرق آسیا و فلات تبت تکلم می‌شوند. اکثر این زبان‌ها در مناطق کوهستانی دور افتاده دارای اجتماعات گفتاری کوچک هستند و به همین ترتیب مستندات ضعیفی دارند. زبان هندی
به‌طور سنتی، واژگان هندی با توجه به ریشه به پنج دسته اصلی تقسیم می‌شوند: فهرست زبان‌های رسمی
زبان ایتالیایی:زبان ژاپنی: زبان ژاپنی
زبان ژاپنی ، زبان ملی و زبان رسمی کشور ژاپن است. حدود ۱۳۰ میلیون نفر به این زبان سخن می‌گویند. چینی شیانگ
زبان‌های شیانگ (چینی ساده‌شده: 湘، چینی سنتی: 湘، پین‌یین: xiāng) یا هونانی گروهی از زبان‌های چینی هستند که توسط ۳۸ میلیون نفر در استان هونان و همین‌طور شمال گوانگشی، بخش‌هایی از استان‌های گوئیژو و هوبئی صحبت می‌شوند. دانشمندان شیانگ را به پنج زیرگروه تقسیم می‌کنند. زبان‌های چینی-تبتی
زیرگروه‌های پایینی پرشماری از این خانواده بازسازی شده‌اند اما بازسازی یک نیازبان برای کل خانواده هنوز در سطوح اولیه باقی مانده و بنابرین ساختار زیرگروه‌های بالاتر چینی-تبتی هنوز ناشناخته است. گرچه به‌طور سنتی این خانواده به دو شاخه چینی و تبتی-برمه‌ای تقسیم می‌شوند، منشأ مشترک زبان‌های غیرچینی هنوز اثبات نشده‌است. درحالی که زبان‌شناسان چینی زبان‌های کرا-دای و همونگ-مین را جزء خانواده چینی-تبتی به‌شمار می‌آورند، سایر زبان‌شناسان از دهه ۱۹۴۰ آن‌ها را از این خانواده خارج کرده‌اند. از این خانواده پیوندهای متعددی با خانواده‌های زبانی دیگر ارائه شده‌است، اما هیچ‌یک از آنها پذیرش گسترده‌ای ندارند. زبان‌های نیوخ
همخوان‌های نیوخ بدین شرحند: این ۶ واکه در نیوخ وجود دارند. نیوخ بیشتر به الفبای سیریلیک نوشته می‌شود و دارای ۴۶ حرف است که سه حرف Ё، Щ و Ь فقط در وام‌واژه‌های روسی یافت می‌شوند. به نظر می‌رسد مردم آینو ژاپن تماس‌های زبانی فشرده‌ای با نیوخ‌ها در طول دوره از تاریخ خود تجربه کرده‌اند و دارای اشتراکات زبانی بسیاری هستند. مشخص نیست که این موضوع تا چه اندازه بر زبان نیوخ تأثیر گذاشته‌است ولی زبان‌شناسان معتقدند که واژگان مشترک بین زبان آینو و نیوخ به دلیل وام گرفتن است. مردمان ژاپنی
زبان ژاپنی زبانی است که در گذشته به عنوان زبان ایزوله شناخته می‌شد؛ این به زبان‌های ریوکیویی مرتبط است. زبان ژاپنی یک سیستم نوشتن سه جانبه با استفاده از هیراگانا، کاتاکانا و کانجی دارد. مردم ژاپنی عمدتاً از ژاپنی اولیه برای تعامل روزانه استفاده می‌کنند. میزان سواد بزرگسالان در ژاپن بیش از ۹۹ درصد است. زبان‌های ریوکیویی
زبان‌های ریوکیویی در جزایر ریوکیو، جنوبی‌ترین بخش مجمع‌الجزایر ژاپن، گویش می‌شوند. ۴ گروه جزیرگ جزیره‌ای، جزایر ریوکیو را می‌سازند: جزایر آمامی، جزایر اوکیناوا، جزایر میاکو و جزایر یائه‌یاما. اولی جزو استان کاگوشیما و سه تای آخر جزو استان اوکیناوا هستند. آموزش در ژاپن
بیشتر معلمان متوسطه فارغ التحصیلان دانشگاه هستند. مدارس متوسطه دوم به صورت گروه‌بندی شده‌اند و معلمان در زمینه‌های اصلی خود تخصص دارند که دوره‌های مختلفی را در رشته‌های خود تدریس می‌کنند. استان‌های ژاپن
کشور ژاپن به چندین ناحیه و ۴۷ استان تقسیم شده‌است.Wikipedia contributors, "Prefectures of Japan," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Prefectures_of_Japan&oldid=205559565 سامانه نگارش زبان ژاپنی
در زبان ژاپنی صدای هو و فو یکی است و نگارش ژاپنی تفاوتی میان این دو قائل نمی‌شود. نقشه فرهنگی جهان از اینگلهارت - ولزل
در نقشه نسخه ۲۰۱۷، کشورها به ۹ دسته تقسیم شده بودند: انگلیسی زبان، آمریکای لاتین، کاتولیک اروپا، پروتستان اروپا، آفریقایی - اسلامی، بالتیک، آسیای جنوبی، ارتدکس و خوشه کنفوسیوس. در مطالعات پیشین، خوشه آفریقایی - اسلامی به دو (خوشه آفریقا و خوشه اسلامی) تقسیم شد و کشورهای بالتیک خوشه خود را نداشتند. زبان آلمانی
آلمانی معیار نوین یک زبان ژرمنی غربی در شاخه ژرمنی زبان‌های هندواروپایی است. زبان‌های ژرمنی به‌طور سنتی به سه شاخه ژرمنی شمالی، ژرمنی شرقی و ژرمنی غربی تقسیم می‌شوند. نخستین شاخه از آن‌ها شامل زبان‌های نوین دانمارکی، سوئدی، نروژی، فاروئی و ایسلندی می‌شود که همگی از نوادگان نورس باستان هستند. زبان‌های ژرمنی شرقی اکنون منقرض شده‌اند و گوتی تنها زبان در این شاخه است که در آثار نوشتاری از آن باقی مانده‌است. زبان‌های ژرمنی غربی، زیرگروه‌های گویشی گسترده‌تری دارند و اکنون زبان‌های نوینی همچون انگلیسی، آلمانی، هلندی، ییدیش، آفریکانس و غیره اعضای آن هستند. زبان‌های قفقازی شمال غربی
زبان‌های قفقازی شمال غربی یک گروه زبانی رایج در قفقاز و آسیای کوچک است. این گروه به خانواده زبان‌های قفقازی شمالی تعلق دارد. زبان‌های چرکسی با دو گونه کاباردی و آدیغی، زبان آبخازی و زبان آبازا و نیز زبان مرده اوبیخی در این گروه قرار دارند. این گروه زبانی را گاهی گروه زبانی چرکسی هم گفته‌اند. قریب به دو میلیون گویشور به زبان‌های این گروه در سراسر جهان تکلم می‌کنند. گونه‌های چینی
چینی شاخه‌ای از زبان‌های چینی-تبتی است که شامل صدها زبان‌گونهٔ متفاوت و بدون فهم متقابل نسبت به هم است. این تفاوت‌ها از تفاوت بین زبان‌های رومی گسترده‌ترند و به ویژه در جنوب شرقی کوهستانی چین، بیشتر به چشم می‌آیند. گونه‌ها به‌طور معمول در چند گروه به نام‌های ماندارین، وو، مین، شیانگ، گن، هاکا و یوئی دسته‌بندی می‌شوند. زبان‌های آلگانکی
زبان‌های آلگانکی از ۳۰ زیر خانواده که در کل به سه گروه اصلی زبان‌های آلگانکی شرقی، زبان‌های آلگانکی میانی و زبان‌های آلگانکی جلگه‌ای دسته‌بندی می‌شوند تشکیل می‌شود. زبان‌های آلتایی
برخی زبان‌های ژاپنی (با ۱۳۰ میلیون گویشور) و زبان‌های کره‌ای (با ۸۰ میلیون گویشور) را هم با این خانواده زبانی مرتبط می‌دانند؛ ولی زبان‌شناسان در این مورد نظر یکسانی ندارند. همچنین، در گذشته زبان‌های آلتایی و زبان‌های اورالی را بخش‌های خانواده بزرگ‌تر زبان‌های اورال آلتایی می‌دانستند که اکنون بر اساس پژوهش‌های نوین این نظریه از اعتبار افتاده و به‌طور کامل منسوخ شده‌است. گستره صوتی وکال
کاربرد هیچ روشی به‌صورت جهانی و به‌طور قطعی پذیرفته نشده‌است. با این حال بیشتر این نوع صداها که توسط چنین سیستم‌هایی مشخص می‌شوند، زیر مجموعه‌هایی هستند که تحت هفت طبقهٔ اصلی و مختلفِ صدا قرار دارند که بیشتر آنها در همهٔ روش‌های اصلیِ طبقه‌بندی صوتی شناخته شده‌اند. زنان به‌طور معمول به سه گروه اصلی تقسیم می‌شوند: سوپرانو، متزوسوپرانو و کنترآلتو. مردان معمولاً به چهار گروه اصلی تقسیم می‌شوند: کنترتنور، تنور، باریتون و باس. هنگام در نظر گرفتن صدای پیش از بلوغ کودکان، یک گروه هشتم، سه‌گانه، هم قابل استفاده است. در هر یک از این دسته‌های اصلی چندین زیر مجموعه وجود دارد که ویژگیِ صداهای خاصِ آوازی مانند رنگ‌آمیزی و وزنِ آواز را برای تمایز بین صداها، شناسایی می‌کنند. دستور زبان صوری
وقتی نوآم چامسکی اولین بار گرامرهای مولد را در ۱۹۵۶ رسمی کرد، او آنها را در انواعی طبقه‌بندی کرد که امروزه به نام سلسله مراتب چامسکی شناخته شده هستند. تفاوت بین این انواع، روند فزاینده سخت قواعد تولید است و می‌تواند تعداد کمتری از زبانهای رسمی را بیان کند. دو نوع مهم، گرامرهای مستقل از متن (نوع ۲) و گرامرهای منظم (نوع ۳) هستند. زبان‌هایی که بتوانند توسط چنین گرامری توصیف شوند، به ترتیب زبان‌های مستقل از متن و زبان‌های منظم نام دارند. اگرچه از گرامر نامحدود (نوع ۰) که می‌تواند هر زبانی که توسط ماشین تورینگ پذیرفته می‌شود را بیان کند، بسیار کم قدرت ترند، ولی به دلیل اجرای مؤثر تجزیه کننده‌ها بر آنها، این دو نوع گرامر بیشتر استفاده می‌شوند. برای مثال، همهٔ زبان‌های منظم می‌توانند توسط یک ماشین حالات متناهی شناخته شوند و الگوریتم‌های شناخته شده‌ای برای زیرمجموعه‌های مفید از گرامرهای مستقل از متن برای تولید تجزیه‌کننده ال‌ال و تجزیه‌کننده ال‌آر برای به رسمیت شناختن زبان‌های متناظر با گرامرهای تولید شده، وجود دارند. زبان‌های کردی
در برخی دسته‌بندی‌ها کردی به سه دسته اصلی شمالی، جنوبی و میانه تقسیم شده که خود شامل بیست و دو نوع گویش می‌باشد و هر گویش نوع نگارش و تلفظ خاصی دارد. تلاش برای یک زبان استاندارد برای کردی نتوانسته به موفقیت‌های چشمگیری برسد. زبان آینو (ژاپن)
زبان آینو (به آینو: アイヌ イタク، به ژاپنی: アイヌ語)، یا به عبارت دقیق‌تر آینو هوکایدو زبانی است که توسط مردم آینو در شمال ژاپن تکلم می‌شود. به دلیل سیاست‌های استعماری دولت ژاپن، تعداد گویشوران زبان آینو در قرن بیستم کاهش چشمگیری یافت و امروزه تعداد کمی از افراد می‌توانند به این زبان به صورت روان صحبت کنند. طبق گزارش یونسکو در سال ۲۰۱۱ فقط ۱۵ گویشور روان آینو باقی مانده بود که همگی پیر بودند. فرهنگ ژاپنی
واژه موسیقی در زبان ژاپنی عبارت است از 音楽 (اون‌گاکو) که ترکیبی از دو واژه کانجی 音 (اون) به معنی صدا و 楽 (گاکو) به معنی «لذت بردن» است. امروزه ژاپن دارای دومین صنعت موسیقی بزرگ در جهان پس از ایالات متحده آمریکا و بزرگ‌ترین صنعت موسیقی در آسیا است. دو دین اصلی رایج در ژاپن آیین شینتو و آیین بودایی هستند. آیین شینتو دینی است که بر آداب و رسوم تمرکز دارد. این دین پیش از قرن ششم میلادی در ژاپن پدید آمد. از آن به بعد مردم شروع به ساخت معبدهای شینتویی برای ستایش کامی کردند. آیین بودایی، در قرن ششم پس از میلاد از سایر نواحی آسیا به ژاپن وارد شد. این آیین در ابتدا محبوب نبود و اکثر جامعه ژاپن قادر به درک مفاهیم فلسفی موجود در آن نبودند. با این حال، هنرهای مرتبط با این آیین برای آن‌ها قابل درک بود که در گسترش این آیین در ژاپن نقش داشته است. زبان ژاپنی
ژاپنی جزئی از خانواده زبان‌های ژاپنی است که شامل زبان‌های ریوکیویی نیز می‌شود که در جزایر ریوکیو صحبت می‌شوند اما تاریخ ابتدایی زبان ژاپنی و رابطه آن با سایز زبان‌ها تقریباً نامشخص است. نظریه‌هایی وجود دارد که می‌گوید زبان‌های ژاپنی و کره‌ای از یک ریشه می‌باشند. نظریه‌های دیگری نیز وجود دارد که این دو زبان جزئی از یک خانواده بزرگتری از زبان‌ها هستند که به آن زبان‌های آلتایی گفته می‌شود که شامل زبان‌های ترکی و زبان‌های مغولی و زبان تونگوزی می‌شود اما خانواده زبان‌های آلتایی و رابطه آن‌ها با زبان‌های ژاپنی و کره ای صرفاً نظریه هستند. این نظریه‌ها بسیار مورد بحث قرار گرفته‌اند و توسط همه پذیرفته نشده‌اند. نظریه‌های دیگری وجود دارد که می‌گوید زبان ژاپنی از زبان اقوم یایویی که ۳۰۰۰ سال پیش از شمال شرقی آسیا به ژاپن مهاجرت کرده بودند و زبان اقوام جومویی که از قبل در آنجا زندگی می‌کردند اما زبانی که این دو قوم صحبت می‌کردند مشخص نیست. زبان چینی
ویتنام، کره و ژاپن هرکدام سامانه‌های نوشتاری را برای زبان‌های خود ابتدا بر اساس نویسه‌های چینی بود ایجاد کردند اما بعداً آن را با الفباهای دیگری جایگزین کردند که منجر به پدید آمدن هانگول برای کره‌ای و کانا برای ژاپنی شد. با این حال، این‌ها تا اواخر قرن نوزدهم به ادبیات عامه محدود بودند. امروزه ژاپنی با خط ترکیبی با استفاده از حروف چینی (کانجی) و کانا نوشته می‌شود. زبان کره‌ای نیز در هر دو کره با نویسه‌های هانگول نوشته می‌شود، گرچه حروف چینی تکمیلی (هانجا) نیز به ندرت در کره جنوبی کاربرد دارند. ویتنامی نیز امروزه، در نتیجه استعمار فرانسه در گذشته، با الفبایی مبتنی بر لاتین نوشته می‌شود. زبان ژاپنی
ژاپنی با خانواده زبان‌هایی مانند آینو، آستروآسیایی و همچنین گزینه بی‌اعتبار آلتایی دسته‌بندی شده‌است، ولی هیچ‌کدام از آن‌ها به‌طور گسترده پذیرفته نشده‌اند. نمای کلی ژاپن
مسکن در ژاپن زبانهای ژاپن ژاپن
نهاد قانون‌گذار این کشور که دایت ملی نام دارد، دومجلسی بوده و از مجلس نمایندگان و مجلس مشاوران (سنا) تشکیل شده‌است. مجلس نمایندگان ۴۸۰ عضو دارد که با رای مردم برای دوره‌های چهار ساله انتخاب می‌شوند. اعضای مجلس مشاوران ۲۴۲ نفر هستند که با رأی مردم برای دوره‌ای شش ساله انتخاب می‌شوند. زبان‌های هندوآریایی مرکزی
زبان‌های هندوآریایی مرکزی به دو گروه عمده خاوری و باختری تقسیم می‌شوند: زبان‌های ژاپنی
نیازبان خانواده با استفاده از ترکیبی از بازسازی داخلی از ژاپنی باستان و با استفاده از روش مقایسه‌ای از ژاپنی باستان (از جمله گویش‌های شرقی) و ریوکیویی بازسازی شده‌است. عمده بازسازی‌های قرن بیستم توسط ساموئل المو مارتین و شیرو هاتوری انجام شد. واژگان نیاژاپنی به‌طور کلی چند هجایی هستند. زبان گرجی
زبان‌های قفقازی را از دیدگاه طبقه‌بندی منطقه‌ای می‌توان به سه دسته تقسیم کرد: فهرست زبان‌های هندواروپایی
زبان‌های هندواروپایی شامل حدود ۴۴۹ زبان هستند که توسط حدود ۳٫۵ میلیارد نفر یا تقریباً نیمی از جمعیت جهان صحبت می‌شوند. بیشتر زبان‌های اصلی متعلق به شاخه‌ها و گروه‌های زبانی اروپا و آسیای غربی و جنوبی، به خانواده زبان‌های هندواروپایی تعلق دارند؛ بنابراین، هندواروپایی از نظر تعداد گویشوران زبان مادری بزرگترین خانواده زبان در جهان است (اما نه از نظر تعداد زبان که در این زمینه در رتبه ۳ یا ۵ قرار دارد). هشت زبان از میان ده زبان بزرگ جهان از نظر تعداد گویشوران بومی، هندواروپایی هستند. یکی از این زبان‌ها، انگلیسی است که با بیش از یک میلیارد گویشور زبان دوم، به صورت دفاکتو زبان میانجی جهان است. بیشتر مردم جهانِ امروز، به‌عنوان زبان مادری یا زبان دوم، می‌توانند حداقل به یکی از زبان‌های این خانواده سخن بگویند. زبان‌های آستروآسیایی
"اتنولوگ" ۱۶۸ زبان آسترونزیایی را برمی‌شمرد. این زبان‌ها سیزده شاخه را می‌سازند (و شاید چهارده شاخه با محاسبه زبان شومپن که عضویت کاملاً پذیرفته نمی‌شود) که به دو گروه مون-خمر و موندا تقسیم می‌شوند. دسته‌بندی‌های جدیدتر این زبان‌ها را به سه شاخه (موندا، مون-خمر هسته‌ای و کهاسی-خمویی) تقسیم می‌کنند یا گاه همه گروه‌ها را زیرشاخه مون-خمر قرار داده و این نام را برابر با نام کل خانواده بر می‌شمرند. آزمون سنجش توانایی زبان ژاپنی
این آزمون نخستین بار در سال ۱۹۸۴ میلادی برگزار شد. از سال ۲۰۱۰ میلادی شرکت‌کنندگان در ۵ سطح مختلف از N1 که بالاترین سطح است تا N5 درجه‌بندی می‌شوند. تا سال ۲۰۰۹ میلادی این درجه‌بندی ۴ مرحله بود که هر مرحله به زبان ژاپنی کیو نامیده می‌شد. از ۲۰۰۸ میلادی زمان برگزاری این آزمون ثابت شده و هر ساله یکبار در نخستین یکشنبه ماه دسامبر برگزار می‌شود. در نخستین آزمون که بطورکلی در ۱۵ کشور برگزار شد ۷۰۰۰ نفر در آن شرکت کردند و در سال ۲۰۱۰ تعداد شرکت کنندگان در ۶۲ کشور جهان ۶۱۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است. زبان‌های چینی
زبان‌های چینی شاخه اصلی خانواده زبان‌های چینی-تبتی را تشکیل می‌دهند. غالباً مطرح می‌شود که بین زبان‌های چینی و سایر اعضای خانواده (زبان‌های تبتی-برمه‌ای) اختلاف اساسی وجود دارد، اما این نظر توسط تعداد فزاینده‌ای از محققان رد می‌شود. زبان‌های بای، که طبقه‌بندی آنها دشوار است، ممکن است شاخه ای جداشده از چینی کهن و جزئی از خانواده زبان‌های چینی باشد. مردمان ژاپنی
کانجی‌ها همان علایمی هستند که هر یک به تنهایی بیان‌کننده یک کلمه هستند. کانجی‌های استاندارد ژاپن در حدود ۲۰۰۰ هستند؛ و کانجی‌ها اصولاً از زبان چینی گرفته شدند. تا قرن هفت ژاپن دارای خط نبود و خط را از چین گرفت. زبان‌های ژاپنی
ژاپنی یا ژاپنی-ریوکیویی یک خانواده زبانی متشکل از ژاپنی که در جزایر اصلی ژاپن صحبت می‌شود و زبان‌های ریوکیویی که در جزایر ریوکیو صحبت می‌شود، است. این خانواده مورد قبول همه زبان‌شناسان است و پیشرفت چشمگیری در بازسازی نیازبان آن حاصل شده‌است. این زبان پیش از واگرایی گویش‌های ژاپنی و گونه‌های ریوکیویی از یکدیگر (پیش از قرن هفتم میلادی) رایج بوده‌است. زبان هاچیجویی که در جزایر ایزو صحبت می‌شود نیز جزئی از این خانواده است، اما موقعیت آن در خانواده مشخص نیست. زبان‌های اسکیمو-آلیوت
این خانواده زبانی به دو دسته زبان‌های اسکیمو و زبان آلیوت تقسیم‌بندی می‌شوند. این دو گروه با یکدیگر هم‌ریشه هستند اما ساختارهای متفاوت آن‌ها را در دو دسته مجزا قرار داده‌است.