استان نووگورود در چه سالی تاسیس شد و در کدام کشور قرار دارد؟
استان نووگورود
این استان که در سال ۱۹۴۴ تشکیل شد در ناحیه فدرالی شمال غربی در میان مسکو و سن پترزبورگ قرار گرفته‌است. نیژنی نووگورود
نیژنی نووگورود، نام سابق گورکی، در بخش اروپایی روسیه است که در مجاورت اوک و رودخانه ولکا قرار دارد. این شهر در سال ۱۲۲۱ تأسیس شد و در ۴۶۰ کیلومتری مسکو قرار دارد. یکی از قدیمی‌ترین شهرهای تجاری و صنایع دستی در روسیه است. نیژنی نووگورود یک شهر با سابقه طولانی مدت است. کرملین نیژنی نووگورود جاذبه اصلی شهر است و چیزی که به‌طور قانونی از آن متولد شده‌است. کرملین در آغاز قرن شانزدهم به عنوان یک قلعه نظامی ساخته شد.
نی‌یور
نی‌یور یکی از ۸۳ بخش اصلی در طول انقلاب فرانسه است که در تاریخ ۴ مارس ۱۷۹۰ بوجو آمد. این منطقه از استان سابق Nivernais فرانسه، ایجاد شده است. استان نیژنی نووگورود
رودخانه ولگا از منطقه نیژنی نووگورود می‌گذرد. دومین شهر بزرگ این استان شهر آرزاماس است.  بزرگ‌ترین و "مقدس‌ترین" صومعه روسیه یعنی دیویوو در شهر ساروف این استان قرار دارد. صومعه ماکاریف که روبروی شهر لیسکووو قرار دارد مدت‌ها محل برگزاری بزرگ‌ترین نمایشگاه اروپا بود. استان ششم
استان ششم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان ششم تعیین گردید. این استان شامل شهرهای دزفول،بروجرد، خرم‌آباد، گلپایگان، اهواز (مرکز استان) و خرمشهر می‌بود. نیژنی نووگورود
متروی نیژنی نووگورود در سال ۱۹۸۵ تأسیس شد و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۱۴ ایستگاه است. نووگورود
نووگورود ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: بایجو نویان
بایجو نویان در سال ۶۳۹ ه ق جانشین جرماغون نویان شد. در شروع حکومت اوگتای قاآن دو سپاه برای فتح ممالک مفتوح نشده تشکیل شد یکی به سمت ختای یعنی چین شمالی رفت و فرمانده سپاه صد هزار نفری دوم جرماغون نویان بود این سپاه عهده‌دار سرکوبی قطعی جلال‌الدین و فتح استان‌هایآذربایجان و کردستان در ایران کنونی شد. بایجو نویان بعد از جانشینی به ارزروم (در ترکیه کنونی) که از بلاد سلطان غیاث الدین سلجوقی بود حمله کرد سپاه او در سال ۶۴۰ ه ق به استقلال سلجوقیان روم خاتمه داد. و متصرفات ممالک سلجوقی به تصرف مغول درآمد. قلمروی چوشو
قلمروی چُوشو یکی از قلمروهای فئودالی در دوره ادو (۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸ میلادی) ژاپن بود. امروزه استان یاماگوچی را تشکیل می‌دهد. مرکز آن شهر هاکی بود. همچنین به نام قلمروی هاکی نیز شناخته می‌شود. این قلمروی فئودال‌نشین در وقایع دوران باکوماتسو (اواخر دوره ادو) نقش مهمی را ایفا کرد. جنگ ناگورنو قره‌باغ (۲۰۲۰)
سرانجام در سال ۱۹۲۳ اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی سرزمین کوهستانی قره‌باغ را استان خودگردان جمهوری آذربایجان خواند و تا فروپاشی شوروی (۱۹۹۱) این بخشبندی سازمانی کشوری پابرجا ماند. ادیان میانرودان باستان
امپراتوری آشوری نو (۹۱۱–۶۰۵ پیش از میلاد) غالب‌ترین قدرت روی زمین و بزرگترین قدرت جهان بود که بین قرن ۱۰ پیش از میلاد و اواخر قرن ۷ پیش از میلاد دیده شده بود با امپراتوری که از قبرس در غرب تا مرکز ایران در شرق و از قفقاز در شمال تا نوبیا، مصر و شبه جزیره عربستان در جنوب امتداد یافته بود، تسهیل در گسترش فرهنگ و مذهب میانرودان تحت فرمان امپراتورانی مانند آشوربانی پال، توکولتی-نینورتای دوم، تیگلات-پیلسر سوم، شلمنسر چهارم، سارگون دوم، سنخریب و اسرحدون را فراهم آورده بود. در طول امپراتوری نو آشوری، زبان آرامی به عنوان زبان میانجی در امپراتوری و همچنین میانرودان پذیرفته شد. آخرین سوابق مکتوب به زبان اکدی متون نجومی مربوط به سال ۷۸ میلادی است که در آشور کشف شد. بیجار
در بسیاری از منابع تاریخی تا دوران مغول و سلجوقیان، گروس با نام سهرورد شناخته می‌شود. در قرون اولیه اسلامی تا قرن هفتم هجری قمری قسمت زیادی از گروس جزو شهر سهرورد بوده‌است. شهر سهرورد در قرن هفتم در جریان حمله مغول‌ها به ایران نابود می‌شود و بعد از آن سهرورد از توابع گروس به حساب می‌آید.سهرورد معرب (سورهَ بَرد) به زبان کردی به معنی (سنگ کوچک قرمز)، قریه‌ای از مناطق سابق بیجار گروس بوده‌است که سالیان پیش بر اساس دستور میرزا شفیع مازندرانی، صدراعظم فتحعلی شاه قاجار آن را از حوزه گروس جدا نموده و به ولایت خدابنده زنجان ضمیمه نمودند، زمانی که سهرورد جزو گروس بوده به (قره قوش) معروف بوده‌است. نوغاب (گناباد)
در زمان قبل از انقلاب و حدوداً در سال ۱۳۱۶ هجری شمسی، وقتی می‌خواستند گناباد را به عنوان شهری از خراسان تعیین کنند، فرستادگان فتح‌الله پاکروان (استاندار وقت خراسان) پس از بررسی‌هایی برای تعیین مرکز شهرستان، نوقاب را برگزیدند و اقداماتی نیز صورت گرفت و در نوقاب بر سر کوچه‌ها چراغ‌های نفتی آویزان کردند. ولی در این حین سه نفر از اهالی نوقاب که یکی از آنها به قول معروف کدخدا بوده و می‌ترسیده که وی را کنار بزنند و دو نفر دیگر هم که کارشان خرید و فروش و نیز کشت تریاک بوده از ترس اینکه با مرکز شدن نوقاب شهربانی و ژاندارمری تشکیل شود و باعث مزاحمت در کار آنها شوند، با آن چند نفری که مسئول این کار بوده‌اند صحبت کرده و نظر آنها را عوض کردند. آنها نیز ناچار جویمند را به مرکزیت برگزیدند. پرونده آن هم‌اکنون در شهرداری گناباد موجود است که امضای آن سه نفر نیز در آن می‌باشد. نیوه‌مانگ
فیلم در روستایی در کردستان ایران شروع می‌شود. کاکو کردی سرزنده و ساده دل است که از کار رانندگی اتوبوس روزگار می‌گذراند، اما به هنر موسیقی، به ویژه موسیقی سنتی مردم خود علاقه‌ای وافر دارد. او در گیر و دار یک معرکه جنگ خروس با تلفن همراه (موبایل) پیامی از «استاد مامو» دریافت می‌کند. استان ولگوگراد
جمعیت این استان ۲٬۶۹۹٬۲۲۳ نفر و مساحت آن ۱۱۳٬۹۰۰ کیلومتر مربع است. استان ولگوگراد با استان اردبیل در ایران پیوند خواهر خواندگی دارد. ولیکی نووگورود
نخستین بار از این شهر در ۸۶۲ میلادی نام برده‌شده‌است و در آن زمان این شهر مرکزی بازرگانی میان دریای بالتیک به بیزانتیوم بوده‌است. ناگورنو قره‌باغ
در دورهٔ اتحاد جماهیر شوروی، «استان خودمختار قره‌باغ کوهستانی» یکی از بخش‌های خودمختار جمهوری آذربایجان بود که شامل ۷ بخش به نام‌های خان‌کندی، خوجاوند، شوشا، آغ‌دره، عسگران (خوجالی)، خوجاوند و هادروت بود. استان نئوکن
تا پیش از اواخر سدهٔ ۱۷ و ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی که امروزه نئوکن نام دارد زیستگاه بومیان «په ئو ئنچه» بود. پس از ورود اسپانیایی‌ها، کشیشی به نام نیکولاس ماسکاردی یک هیئت تبلیغی وابسته به ژزوئیت‌ها در منطقه تأسیس کرد. اما مهم‌ترین سیاح را باید فرانسیسکو مورنو دانست. او که بارها به پاتاگونیا سفر کرده بود در سال ۱۸۷۵ به دریاچه نائوئل ئوآپی رسید. در سال ۱۸۷۹ اسپانیایی‌ها به فرماندهی خولیو روکا و در عملیات «فتح صحرا» بومیان را شکست دادند. در سال ۱۸۸۴ تقسیمات سیاسی پاتاگونیا بازانجام شد و منطقهٔ نئوکن مرزهای خود را یافت. پیش از آنکه شهر نئوکن به عنوان مرکز استان انتخاب شود؛ مراکز استان به ترتیب نورکین (۸۵ – ۱۸۸۴)، لونکوپه (۸۸ – ۱۸۸۵)، جوس مالال (۱۹۰۱ – ۱۸۸۵) بود. با آغاز سدهٔ ۲۰، خطوط راه‌آهن به شهر نئوکن رسید. سیستم نوین آبیاری و کشف نفت در سال ۱۹۱۸ به مرکز استان اعتباری بیشتر داد. سیاست محلی نئوکن مدت‌ها توسط تنها حزب سیاسی MPN (جنبش مردمی نئوکن) اتخاذ می‌شد. ام پی ان به کوشش الیاس ساپاگ، بازرگان لبنانی‌تبار تشکیل شده بود. نئوکن در منابع طبیعی مانند گاز، نفت، جنگل‌های بکر و منابع آبی برای نیروی برق و توریسم سرآمد بود. این منابع از سوی یک دولت مرکزی و ملی اداره می‌شد. اما پس از نا آرامی‌هایی اجتماعی، الیاس ساپاگ به همراه براران خود – فیلیپه و آمادئو – حزب سیاسی فعال ام پی ان را تشکیل دادند. حزب خواهان فدرالیسم و اعطای حقوق محلی بیشتری برای منطقه و منابعش بود. سرانجام نئوکن به تاریخ ۱۵ ژوئن ۱۹۵۵ استقلال خود را به دست آورد. فیلیپه ساپاگ تبدیل به چهرهٔ برجستهٔ سیاسی شد. او در سال ۱۹۶۲ به عنوان فرماندار استان از حزب ام پی ان انتخاب شد اما در پی کودتایی که علیه رئیس‌جمهور آرتورو فروندیزی صورت گرفت ناکام ماند. به دنبال انتخاب مجدد وی در سال‌های ۱۹۶۳ تا ۶۶ و ۱۹۷۳ تا ۷۶ به عنوان فرماندار نئوکن، پیشرفت‌های بسیاری در اوضاع استان حاصل شد. دولت ملی، دانشگاه نئوکن را در سال ۱۹۶۴ تأسیس کرد که در سال ۱۹۷۱ در دانشگاه ملی کومائو ادغام شد. فیلیپه ساپاگ پس از کودتای خشن مارس ۱۹۷۶ علیه ایزابل پرون از سمت خود عزل شد اما در سال‌های ۱۹۸۳ تا ۸۷ و ۱۹۹۵ تا ۹۹ به صاحب سمت شد. تأکید او بر کارهای عمرانی و استقلال سیاسی از بوئنوس آیرس موجب گزینش او در انتخابات استانی از سوی مردم بوده‌است. برادر فیلیپه، الیاس بین سال‌های ۶۳ تا ۶۶، ۷۳ تا ۷۶ و ۸۳ تا مرگش سناتور بوده‌است. استان نئوکن پس از سال ۱۹۵۵ به عنوان یکی از ایالات پرنفوذ و تأثیرگذار در اقتصاد و سیاست کشور، نقش بسیار مهمی را ایفا نموده‌است. گوگوریو جدید
حکومت گوگوریو جدید (Later Goguryeo (Hugoguryeo) or Taebong) در سال ۹۰۱ میلادی پس از تجزیه حکومت شیلا شکل گرفت. این حکومت خود را وارث گوگوریو می‌دانست اما با حکومت بالهایی رابطه دوستانه و صلح آمیزی نداشت. این حکومت از شمال با بالهایی و از جنوب با شیلا ضعیف شده و باکجه جدید هم‌مرز بود. در سال ۹۳۶ میلادی، حکومت گوگوریو جدید موفق به تصرف باکجه جدید شد که خود را وارث باکجه می‌دانست. در سال ۹۲۶ میلادی، حکومت بالهایی از بین می‌رود و گوگوریو جدید بر تمام کره فرمان می‌راند و نام خود را به گوریو تغییر می‌دهد. گوگوریو جدید (ته بونگ) زمانی که ژنرال وانگ گئون قیام کرد و گونگ یه را در سال ۹۱۸ میلادی کشت سقوط کرد. او با نام تائجو از گوریو در جولای همان سال تاجگذاری کرد. نیژنی نووگورود
پس از الحاق این شهر به دوک نشین بزرگ مسکو در سال ۱۳۹۲، شاهزادگان محلی نام شویسکی را برگزیدند و در مسکو ساکن شدند، جایی که در دربار برجسته بودند و برای مدت کوتاهی در شخص واسیلی چهارم بر تخت سلطنت نشستند. نیژنی نووگورود پس از سوزاندن توسط رئیس قدرتمند تاتار کریمه ادیگو در سال ۱۴۰۸ بازسازی شد و توسط مسکووی‌ها در درجه اول به عنوان یک دژ بزرگ در جنگ‌های خود علیه تاتارهای کازان در نظر گرفته شد. کرملین عظیم با آجر قرمز، یکی از قوی‌ترین و قدیمی‌ترین ارگ‌های حفاظت‌شده در روسیه، در سال‌های ۱۵۰۸–۱۵۱۱ تحت نظارت پیترو فرانچسکو گالفی ساخته شد. این قلعه به اندازه کافی قوی بود که در سال‌های ۱۵۲۰ و ۱۵۳۶ در برابر محاصره تاتارها مقاومت کرد. در سال ۱۶۱۲ به اصطلاح «شبه نظامیان ملی» که توسط یک تاجر محلی به نام کوزما مین جمع شده بود و به فرماندهی کنیز دیمیتری پوزهارسکی سربازان لهستانی را از مسکو اخراج کرد و به این ترتیب به «زمان دردسرها» پایان داد و حکومت دودمان رومانوف را تثبیت کرد. میدان اصلی مقابل کرملین به نام‌های مینین و پوزهارسکی نامگذاری شده‌است، اگرچه به صورت محلی به سادگی با نام میدان مینین شناخته می‌شود. بقایای مینین در ارگ دفن شده‌است. (در بزرگداشت این رویدادها در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۵ نسخه دقیقی از مجسمه میدان سرخ مینین و پوزهارسکی در مقابل کلیسای سنت جان باپتیست قرار گرفت که گمان می‌رود جایی باشد که تماس با مردم اعلام شده بود) در طول قرن بعد، شهر از نظر تجاری رونق گرفت و توسط استروگانوف‌ها (ثروتمندترین خانواده بازرگان روسیه) به عنوان پایگاهی برای عملیات خود انتخاب شد. سبک خاصی از معماری و نقاشی شمایل، معروف به سبک استروگانف، در اواخر قرن ۱۷ و ۱۸ در آنجا توسعه یافت. کت تاریخی بازوهای نیژنی نووگورود در سال ۱۷۸۱ گوزنی قرمز رنگ با شاخ و هووهای سیاه بر روی یک میدان سفید بود. کت مدرن بازوها از سال ۲۰۰۶ نیز همین‌طور است، با روبان از نظم لنین و تاج طلا از بالا. باشگاه فوتبال لوکوموتیو نیژنی نووگورود
باشگاه فوتبال لوکوموتیو نیژنی نووگورود () یک باشگاه فوتبال در شهر نیژنی نووگوروددر کشور روسیه است. این باشگاه در لیگ برتر فوتبال روسیه بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۱۹۱۶ تأسیس شد و هم اکنون منحل شده است. ورزشگاه لوکوموتیو محل برگزاری بازی‌های خانگی این باشگاه بود. نیژنی نووگورود
منشأ این شهر از تپه‌ای چوبی کوچک روسی است که توسط دوک بزرگ یوری دوم در سال ۱۲۲۱ در محل تلاقی دو رودخانه مهم در حکومت او، رودخانه‌های ولگا و اوکا، تأسیس شد. این شهر تا پایان دوره قرون وسطی منتهی الیه شرقی سکونتگاه اسلاوهای شرقی را نشان می‌داد، با گسترش روسیه به سمت شرق تا تصرف کازان در سال ۱۵۵۲ به تعویق افتاد. تلاش عمده نیروهای تحت فرمان پورگاز در آوریل ۱۲۲۹ دفع شد، اما پس از مرگ یوری دوم در ۴ مارس ۱۲۳۸ در نبرد رودخانه سیت، مغول‌ها قلعه را اشغال کردند. قلعه نیژنی نووگورود بعداً به عنوان یک دژ اصلی برای حفاظت از مرزها از یک خندق طبیعی که توسط دو رودخانه تشکیل شده بود استفاده کرد. همراه با مسکو و ترور، نیژنی نووگورود در میان چندین شهر تازه تأسیسی بود که به دلیل بی‌اهمیت بودن از ویرانی مغول در امان ماندند، اما در دوره یوغ تاتار به مراکز بزرگی در زندگی سیاسی روسیه تبدیل شدند. با توافق خان مغول، نیژنی نووگورود در سال ۱۲۶۴ به سلطنت ولادیمیر-سوزدال ملحق شد. پس از ۸۶ سال اهمیت آن بیشتر شد زمانی که مقر شاهزاده قدرتمند سوزدال از گورودتس در سال ۱۳۵۰ به آنجا منتقل شد. دوک بزرگ دمیتری کنستانتینویچ آف راشا (۱۳۲۳) -۱۳۸۳) کوشید تا پایتخت خود را رقیبی در خور مسکو قرار دهد. او یک ارگ سنگی و چندین کلیسا ساخت و حامی مورخان بود. اولین نسخه خطی موجود از تواریخ اولیه روسی، کدکس لورنتین، توسط راهب محلی لورنتیوس در سال ۱۳۷۷ برای او نوشته شد. یاروپولک یکم
در سال ۹۷۲ ، پس از مرگ پدر و به تخت نشستن برادرش ، ولادمیر در ولیکی نووگورود ، یاروپولک، سر به شورش برداشت و باقی برادران را به قتل رسانید و خود به سلطنت نشست. وی توانست روس کیف را از برادر دیگرش، اولگ، پس بگیرد. ولادیمیر نیز به اسکاندیناوی گریخت و در سوئد با کمک شاه نروژ، ارتشی بزرگ ترتیب داد ، یاروپولک را به قتل رساند و ولیکی نووگورود را از وی پس گرفت؛ سپس، در ۹۸۰ میلادی، ناحیه روس کیف را نیز تصرف کرد و فرمانروای کلیه ملت روس و اسلاو شد. گاگائوزیا
گاگائوزیا (به گاگائوز: Gagauziya یا Gagauz Yeri؛ به رومانیایی: Găgăuzia؛ به روسی: Гагаузия) یک جمهوری خودمختار در کشور مولداوی است که در تاریخ ۲۳ دسامبر ۱۹۹۴ تأسیس شده‌است. مساحت این جمهوری ۱٬۸۲۳ کیلومتر مربع بوده و جمعیت آن در سال ۲۰۱۱ بالغ بر ۱۶۰٬۷۰۰ نفر بوده‌است. برپایهٔ آمار سال ۲۰۰۴ میلادی، ۸۲٫۱ درصد از ساکنان جمهوری گاگائوز را مردم گاگائوز تشکیل می‌دهند. گوادر
این شهر در سال ۱۹۵۸ بخشی از کشور تازه‌بنیاد پاکستان شد و در سال ۲۰۰۲ جزئی از ایالت بلوچستان این کشور به‌شمار آمد. نخجوان
نخجوان یکی از برون‌بوم‌های جمهوری آذربایجان است که از توابع جمهوری خودمختار نخجوان است. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۷ میلادی، ۹۲۱۰۷ نفر بود. این کشور در سده‌های ۹ و ۸ پیش از میلاد زیر سلطه دولت «اورارتو» قرارگرفت. در زمان پادشاهی «منوئه» (۸۱۰–۷۷۸ پیش از میلاد مسیح) لشکریان «اورارتو» با گذشتن از رود ارس به سوی شمال و جلگه ایروان تاختند؛ و قسمت‌هایی از این سرزمین را به تصرف خود درآوردند. «منوئه» برای حفظ نواحی تسخیر شده، در ساحل راست شمالی رود ارس نزدیک روستایی که اکنون به نام ترکی «داش‌بورون» معروف است مرکز اداری تأسیس کرد و آن را «منوآهینیلی» نامید. پیشینه تقسیمات کشوری ایران
در زمان انوشیروان کشور به ۴ قسمت یا به اصطالح آن زمان به ۴ پاذوگس یا استان شرقی، غربی، شمالی و جنوبی تقسیم می‌شد. این تقسیم بر اساس حدود جغرافیایی و جهات چهارگانه به شرح ذیل متکی بوده‌است: استان قره‌باغ
«استان خودمختار قره‌باغ کوهستانی» در دورهٔ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در محدودهٔ شهر تابع جمهوری خان‌کندی و شهرستان‌های خوجاوند، شوشا، خوجالی و آغ‌دره (این شهرستان در سال ۱۹۹۲ منحل گردید) ایجاد شده بود. تخریب میراث فرهنگی توسط داعش
داعش در ۶ مارس ۲۰۱۵ آثار باستانی شهر تاریخی نمرود (متعلق به امپراتوری آشور) در شمال عراق را تخریب کرد. وزارت جهانگردی و آثار باستانی عراق اعلام کرد گروه داعش برای تخریب آثار باستانی این شهر از بولدوزر و ابزار آلات سنگین استفاده کرده‌است. شهر تاریخی نمرود که نگین تمدن آشوری شناخته شده‌است در قرن ۱۳ پیش از میلاد مسیح و در حاشیه رود دجله حدود ۳۰ کیلومتری جنوب شرق موصل بنیان گذاشته شد. باستان شناسان و کارشناسان میراث باستانی، این انهدام را یک فاجعه خوانده و آن را با منفجر کردن تندیس‌های بودا توسط گروه طالبان در استان بامیان افغانستان قابل مقایسه دانستند. سازمان یونسکو، تخریب شهر نمرود را جنایت جنگی خواند. کلیسای سنت سوفیا، نووگورود
کلیسای سنت سوفیا یک کلیسای جامع ارتدکس روسی واقع در ولیکی نووگورود، روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان ۱۰۵۰ به پایان رسید. امروزه، این کلیسا قدیمی‌ترین بنای تاریخی معماری اسلاو در روسیه است. ساختار و معماری منحصربه‌فرد کلیسای جامع سنت سوفیا در نووگورود که تفاوت‌های بسیاری با کلیساهای بیزانسی دارد، برای مدت‌ها الگویی برای معماری دیگر کلیساها در روسیه بود. یکی از انواع گنبدهای ارتدکس گنبد کلاه ایمنی نام دارد که گنبد کلیسای جامع سنت سوفیا در نووگورود نیز از این نوع است. امروزه تصاویر فرد کلیسای جامع سنت سوفیا در نووگورود را می‌توان بر روی اسکناس‌های پنج روبلی و ده روبلیِ فدراسیون روسیه مشاهده کرد. یوغور
یوغورهای ترک‌زبان گروهی از نوادگان از اویغورها به حساب می‌آیند که پس از فروپاشی خاقانات اویعور در سال ۸۴۰، از مغولستان به سمت جنوب به گانسو گریختند و در آنجا پادشاهی مرفه گانسو اویغور (خانات گانژو اویغور) را تأسیس کردند (۸۷۰–۱۰۳۶) که پایتخت آن نزدیک ژانگی فعلی در دامنه کوه‌های قیلیان در دره روشویی بود. جمعیت این پادشاهی در تواریخ سونگ در حدود ۳۰۰۰۰۰ تخمین زده می‌شود، و پیرو ادیان مانویی و بودایی بودند و معابد بی شماری در سراسر کشور داشتند. در سال ۱۰۳۷ یوغورها تحت سلطه تانگوت‌ها قرار گرفتند. پادشاهی اویغور گانسو پس از یک جنگ خونین در سال ۱۰۲۸–۱۰۳۶، به اجبار در شیای عربی ادغام شد. یوغورهای مغول زبان احتمالاً اعقاب یکی از گروه‌های مغول زبان هستند که در طول فتوحات مغول قرن سیزدهم به شمال چین حمله کردند. یوغورها سرانجام در سال ۱۶۹۶ در زمان سلطنت دومین حاکم دودمان چینگ، امپراتور کانگ‌شی (۱۷۲۳–۱۶۶۲) وارد چینگ شدند. در سال ۱۸۹۳، کاشف روسی، گریگوری پوتانین، اولین دانشمند غربی که به مطالعه یوغورها پرداخت، واژگان کوچکی از کلمات یوغوری را به همراه یادداشت‌هایی در مورد نحوه مدیریت و وضعیت جغرافیایی آنها منتشر کرد. سپس، در سال ۱۹۰۷، کارل گوستاف امیل مانرهایم از روستای غربی لیانهاوا (ماژوانگزی) و معبد کانگل از یوغور شرقی بازدید کرد. مانرهایم اولین کسی بود که تحقیقات دقیقی دربارهٔ مردم‌شناسی یوغورها انجام داد. وی در سال ۱۹۱۱ یافته‌های خود را در مقاله ای برای انجمن فینو-اورگری منتشر کرد. پرمیان
کومی‌ها در قرن سیزدهم تحت حاکمیت جمهوری نووگورود قرار گرفتند و در دهه‌های ۱۳۶۰–۱۳۷۰میلادی جز فرقه مسیحیت ارتدکس پیوستند. اودمورت‌ها تا زمان واگذاری سرزمین آن‌ها به روسیه تحت حکومت تاتارها، گروه ترکان طلا و خاندان کازان قرار گرفتند و مردم این گروه در آغاز قرن هجدهم مسیحی شدند. استان خراسان جنوبی
تشکیل استان خراسان جنوبی به مرکزیت بیرجند از سال ۱۳۴۲ مطرح بوده‌است و در سال ۱۳۸۳ و پس از سال‌ها کشمکش سیاسی این استان تأسیس شد. مرکز این استان جدید شهر بیرجند تعیین گردید. در زمان تأسیس این استان شامل سه شهرستان بیرجند، نهبندان و سربیشه بود. قاین در ابتدای تأسیس استان حاضر به پیوستن به خراسان جنوبی نشد و در محدوده خراسان رضوی باقی ماند. مسیر تجاری وارنگیان به یونان
در اوایل قرن نهم میلادی، روس‌های وارنگی، که وایکینگ‌های به شرق آمده بودند، پس از عبور از دریای بالتیک و خلیج فنلاند از راه رود وولخوف به دریاچه ایلمن در جنوب سن پترزبورگ وارد شده و شهر نووگورود را در جزیرهٔ مناسبی ساختند. همچنین روس‌ها یک شهر به نام آلدیگجا را بنا نهاده بودند، این شهر حدود ۹٫۷ کیلومتری جنوب رود وولخوف، در دهانهٔ دریاچه لادوگا، بود. ژاپن
شوگون‌سالاری توکوگاوا با پایتخت خود در ادو (توکیوی کنونی) در اوایل قرن هفدهم بنیاد نهاده شد. دوره ادو شاهد رشد قابل توجهی اقتصادی، از جمله اوج‌گیری کشاورزی. گسترش شبکه‌های تجارت داخلی در امتداد جاده‌ها، رودخانه‌ها، و دریاها؛ رشد اصناف تجاری و شبکه‌های تولید محصولات پیشاصنعتی؛ و ظهور سیستم کارگزاران برنج که در جهان از اولین بازارهای معاملاتی نسل آتی بود. حکومت ادو سیاست انزوای ملی را به منظور محدودیت روابط با کشورهای خارجی اختیار نمود. حکومت پر قدرت آنان تا سال ۱۸۶۸ ادامه داشت. در سال ۱۵۴۲ پرتغالی‌ها به ژاپن رسیدند و روابط تجاری را با این کشور آغاز کردند. نیم قرن بعد هلندی‌ها و انگلیس‌ها نیز باب تجارت را با ژاپن گشودند و آیین مسیحی در ژاپن اشاعه پیدا کرد. در این ایام ژاپن گرفتار مسائل داخلی و مواجه با قیام‌های دهقانی و ناآرامی‌های ناشی از آن در منطقه ناگاساکی بود که اکثر این شورشیان را پیروان مسیحیت تشکیل می‌دادند. خاندان توکوگاوا که گمان می‌برد تجار و مبلعان خارجی در ناآرامی‌ها اخیر دست داشته باشند جهت قطع نفوذ بیگانگان دست به قلع و قمع مسیحیان ژاپنی و اعدام و اخراج خارجیان زد و دروازه‌های مملکت را بروی خارجیان بست و ژاپن به بیش از دو قرن انزوای خود خواسته فرورفت. استان سانتیاگو دل استرو
دیه گو ده روخاس در سال ۱۵۴۲ نخستین کسی که به منطقه رسید. فرانسیسکو ده آگیره شهر سانتیاگو دل استرو را در سال ۱۵۵۳ بنا کرد. سانتیاگو دل استرو زیر تسلط دولت‌های مختلفی از جمله توکومان بوده‌است. به دلیل توجه کمی که به این شهر می‌شد تا اوایل قرن ۲۰، جمعیتی معادل ۵۰۰۰ نفر داشت. با ایجاد منطقه سالتا، سانتیاگو دل استرو به توکومان ملحق شد و بعدها در خلال جنگ استقلال (۱۸۲۰) با رهبری فرماندار خوان فیلیپه ایبارا از توکومان جدا شد. از حامیان برجسته استان، قانون‌گذار و آهنگساز مشهور، آمانسیو خاسینتو آلکورتا بود. تلاش‌های وی جهت مدرن کردن تجارت و نظام مالیاتی و بهبود سیستم بانک داخلی بود. در اوایل قرن ۲۰، استان توانست اراضی مورد مناقشه با استان چاکو را به دست آورد. بدین ترتیب استان دارای ۴ شهر و ۳۵ هزار نفر جمعیت شد. احداث سد لوس کوئیروگا در سال ۱۹۵۰زمین‌های کم‌آب استان را آبیاری می‌کرد. جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی
جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی ، حکومتی بود که در پایان جنگ جهانی دوم در سرزمین یوگسلاوی تأسیس شد و در سال ۱۹۹۲ در پی جنگ داخلی از هم فروپاشید. یوگسلاوی کشوری در شبه جزیره بالکان، در جنوب شرقی اروپا و در ساحل دریای آدریاتیک قرار داشت.این جمهوری فدرال از شش جمهوری سوسیالیستیِ صربستان، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، اسلوونی، مقدونیه و مونته‌نگرو تشکیل شده و دو استان خودمختار صربستان، کوزوو و وویودینا نیز در قلمرو جمهوری صربستان قرار داشتند.با وجود این که در ابتدای کار به رهبری یوسیپ بروز تیتو جانب بلوک شرق را در جنگ سرد گرفت اما در نهایت در سال ۱۹۴۸ با بروز اختلاف بین تیتو و استالین، رهبر شوروی سیاست بی‌طرفی اتخاذ نمود و به یکی از مؤسسان جنبش عدم تعهد تبدیل شد. پس از مرگ تیتو در سال ۱۹۸۰، بروز ملی‌گرایی قومیتی در دهه جدید و عدم اتفاق نظر بین جمهوری‌های تشکیل دهنده موجب شکست در گفتگوی‌های بین ملتی در یوگسلاوی در اصلاح ساختار فدراسیون شد که منجر به رسمیت شناخته شدن استقلال جمهوری‌های آن از سوی چند کشور اروپایی در سال ۱۹۹۱ گردید. این موضوع باعث فروپاشی فدراسیون و انحلال رسمی آن در سال ۱۹۹۲ و آغاز جنگ داخلی شد. از آن پس از این کشور با عنوان «یوگسلاوی سابق» یاد می‌شود.بلگراد پایتخت یوگسلاوی و بزرگترین شهر آن بود. این کشور ۲۵۵ هزار کیلومترمربع مساحت داشت و جمعیت آن در سال ۱۹۸۹ بیش از ۲۳ میلیون نفر بود. بیشتر سرزمین‌های این کشور کوهستانی و حداکثر ارتفاع آن ۲۵۲۲ متر از سطح دریا بود. در این کشور کشاورزی بیشتر در دره رود دانوب جریان داشت و گردشگری یکی از مهم‌ترین منابع درآمد این کشور به ویژه در سواحل دریای آدریاتیک بود. بخش شهید باگات سینگ نگار
با تلاش‌های هارچاران برار، که فرماندار وقت منطقه بود، منطقه شهید باگات سینگ نگار در تاریخ ۵ نوامبر ۱۹۹۵ از مناطق جلندر و هوشیارپور جدا شد و به عنوان شانزدهمین ایالت پنجاب به مرکزیت نوانشهر معرفی شد. نوانشهر را مهاجرانی از راهون در نزدیکی رود ستلج ساختند چراکه آن شهر در معرض خطر سیل قرار داشت. این شهر جدید را نوانشهر، که به معنی "شهر نو" است، نامیدند. نیژنی نووگورود
تعدادی از مجسمه‌ها و گالری‌های جذاب در نیژنی نووگورود وجود دارد. یک بنای تاریخی برای وبلاگ نویسی روسی بنچمارک است. بنای یاد بود به نظر می‌رسد دو نیمکت شبیه به نوت بوک، به هم پیوسته‌اند توسط نشانه علامت ایمیل. این سایت به اندازه کافی بزرگ و برای ده نفر است و به وای فای رایگان مجهز است. کلادوکا گالری هنری است که در مرکز شهر واقع شده‌است و میزبان کنسرت‌های مختلف است. غز
دولت اغوز یبغو توسط ترکان اوغوز در سال ۷۶۶ میلادی تأسیس شد و از لحاظ جغرافیایی در منطقه‌ای بین سواحل دریای خزر و آرال واقع شده بود. قبایل اوغوز در سرزمین وسیعی شامل قزاقستان امروزی و منطقه دریای آرال، دره سیردریا، دامنه کوهستان قره‌داغ، حاشیه رودخانه چو و کوهستان تین شان حکمرانی می‌کردند و پایتخت آن ینگی‌کند بود. نوا اسکوشیا
نام «نُوا اِسکوشیا» عبارتی لاتین و به معنای «اسکاتلندِ نو» است. تاریخ استان نوا اسکوشیا به ۱۱٬۰۰۰ سال قبل، زمانی که بومیان اصلی ساکن این استان شدند بر می‌گردد. برخی از ساکنین این استان جزء قوم Mi’kmag بودند که هنوز نقش مهمی در زندگی این استان ایفا می‌کنند. اولین گروه اروپایی که پا به این استان گذاشتند Vikingها بودند که به سال ۹۹۰ بر می‌گردد. هیچ‌کس تا تقریباً ۵۰۰ سال بعد که با ورود دریانورد معروف ایتالیایی John Cabot در Cabe Breton در سال ۱۴۹۷ م همراه بود، به این استان برنگشت. استقرار اروپایی‌ها در نوا اسکوشیا تقریباً ۱۰۰ سال بعد با استقرار فرانسوی‌ها در Port Royale دوباره شروع شد. نوا اسکوشیا از قبل از شکل‌گیری کشور کانادا مقصد مهاجران از سراسر جهان بود. در زمان الحاق نوا اسکوشیا به نیوبرانزویک، انتاریو و کبک جهت تشکیل Dominion of Canada در سال ۱۸۶۷ این استان موطن چندین اقوام با فرهنگ مختلف بود. این حالت قرن‌ها بعد نیز ادامه داشت و بسیاری از مهاجران پس از ورود به کانادا در Halifax سکونت داشتند. بخش جالب تاریخ این استان به نقشی است که ساکنان آن پس از دو تراژدی بزرگ ایفا کردند. وقتی کشتی افسانه‌ای تایتانیک در اولین سفر خود در سال ۱۹۱۲ غرق شد، جندین قایق از بندرگاه Halifax برای نجات مسافران به سمت آن‌ها شتافتند. بعد از واقعه ۱۱ سپتامبر ساکنین Halifax نقش مهمی در پاسخ به این تراژدی ایفا کردند. بسیاری از هواپیماهایی که نتوانسته بودند در ایالات متحده فرود بیاید در فرودگاه نوا اسکوشیا به زمین نشستند و ساکنان این شهر از مسافران در خانه‌های خود پذیرایی کردند. ولادیمیر کبیر
او که پس از مرگ پدرش به عنوان شاهزاده ولیکی نووگورود برگزیده شده بود، در سال ۹۷۲ میلادی مجبور شد به اسکاندیناوی بگریزد؛ زیرا یکی از برادرانش، یاروپولک، سر به شورش برداشت و باقی برادران را به قتل رسانید. یاروپولک توانست روس کیف را نیز از برادر دیگرش، اولگ، پس بگیرد. ولادیمیر در سوئد با کمک شاه نروژ، ارتشی بزرگ ترتیب داده و ولیکی نووگورود را از یاروپولک گرفت؛ سپس، در ۹۸۰ میلادی، ناحیه روس کیف را نیز متصرف گردید و فرمانروای کلیه ملت روس و اسلاو شد. استان کهگیلویه و بویراحمد
در سال ۱۲۵۸ هجری قمری ، رامهرمز ، شادگان ، هندیجان ، بندر معشور ، لیراوی و زیدون جزء کهگیلویه و بهبهان بوده اند ( بهبهان و کهگیلویه دارای سرزمین و محدوده مشترک بوده اند ) و از آن تاریخ به بعد مناطق نامبرده از آن جدا شدند . از سال ۱۳۲۴ هـ . ش به جهات سیاسی ، بویراحمد از کهگیلویه مجزا و ضمیمه استان فارس گردید . در ۲۲ تیرماه ۱۳۴۲ طبق تصویبنامه مجلس شورای ملی، سرزمین ایلات ششگانه کهگیلویه و بویراحمد که تا آن زمان بخشی جزء استان فارس و بخشی جزء استان خوزستان بود از این دو استان جدا شد و به فرمانداری کل تبدیل گردید و متعاقب آن شهر یاسوج مرکز استان در سال ۱۳۴۴ شکل گرفت و سرانجام در خرداد سال ۱۳۵۵ با همان محدوده به استان تغییر یافت. استان کمروو
این استان در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۳ تأسیس شد ولی پیشینه‌ای بس کهن‌تر دارد. استان نووگورود
استان نووگورود (به روسی: تلفظ: Новгоро́дская о́бласть، تلفظ: "نُوگُرُدسکایا اُبلاست") یکی از واحدهای فدرالی روسیه است. استان مندوسا
تا سال ۱۸۱۲ م. مندوزا بخشی از استان کوردوبا بود و تا سال ۱۸۲۰ با نام استان کویو خوانده می‌شد. در پی توسعه صنعت شراب سازی، پیرامون سال ۱۹۰۰ مندوزا به سرعت شروع به رشد کرد و ده‌ها هزار مهاجر اروپایی، به ویژه از اسپانیا، در این استان ساکن شدند. در سال ۱۹۳۹ نیز دانشگاه ملی کویو تأسیس شد. جا میونگ گو
درام تاریخی جا میونگ گو (به کره‌ای:자명고)،(محصول سال ۲۰۰۹ شبکهٔ اس‌بی‌اس کرهٔ جنوبی) با بازی جونگ ریو-وون و جونگ کیونگ هو و پارک مین یونگ در سال ۲۰۰۹ از شبکهٔ اس‌بی‌اس پخش شد. این سریال به دلیل ادامه دادن بحث جومونگ و سرزمین بادها به جومونگ ۳ نیز معروف است. این سریال روایتگر ادامهٔ دوران حکمرانی موهیول، نوهٔ جومونگ است؛ البته شخصیت اصلی داستان پسر او شاهزاده هودونگ می‌باشد و داستان حول محور او می‌چرخد. موهیول در این سریال پیر مردی جاه‌طلب است. داستان در مورد تسخیر امپراطوری ناکرانگ (Nakrang Kingdom) به دست گوگوریو می‌باشد. مشهور است که امپراطوری ناکرانگ طبلی مقدس داشت که از پوست گاو درست شده بود و این طبل در زمان حملهٔ دشمن خود به خود به صدا درمی‌آمد و همگان را مطلع می‌کرد تا گرفتار شبیخون نشوند. طبل به احتمال زیاد توسط راهب اعظم که دختر امپراتور بود به صدا درمی‌آمد. سغد
سُغد (به سغدی: "soɣd") یک تمدن باستانی ایرانی در فرارود بود که مرزهای آن امروزه در کشورهای تاجیکستان، شرق ازبکستان، غرب قرقیزستان و جنوب قزاقستان واقع است. سُغد پس از ایران‌ویج دومین سرزمین باشکوهی بود که توسط اهورامزدا خلق شد. این منطقه که توسط کوروش بزرگ به شاهنشاهی هخامنشی ضمیمه شده بود، در فهرست شهربانی‌های هخامنشیان در سنگ‌نبشته بیستون به عنوان هشتمین سرزمین ذکر شده‌است. پس از آن، در جریان اردوکشی اسکندر پس از یک مقاومت خونین در سال ۳۲۸ پیش از میلاد فتح شد و پس از مرگ جهانگشای مقدونی برای مدت کوتاهی تحت فرمان سلوکیان بود. سپس به دولت بلخ ضمیمه گردید و بعد از آن که برای مدت کوتاهی در اردوکشی مهرداد یکم به ایران شرقی بخشی از شاهنشاهی اشکانی بود، توسط کوشانیان فتح شد. پس از تجزیه شاهنشاهی کوشانی به دست ساسانیان، دولت ساسانی برای مدت یک قرن این منطقه را زیر فرمان خود داشت و در نهایت با حملات هِپتالیان آن را از دست دادند. با سقوط هپتالیان، دولت‌های سغدی به دست‌نشانده خانات گوک‌ترکان تبدیل شدند.  سغد گرچه در بیشتر تاریخ خود معمولاً بخشی امپراتوری‌های بزرگ‌تر بود، اما در تمام این مدت توسط دولت‌شهرهای کوچک اداره می‌شد که بزرگ‌ترینشان سمرقند بود. سغد در شمال بلخ و شرق خوارزم بود و به دلیل وجود رود زرافشان، منطقهٔ بسیار حاصل‌خیزی بود. امروزه سغد برابر با استان‌های سمرقند و بخارا در ازبکستان و استان سغد در تاجیکستان است. بوگوتا
در سوم دسامبر ۱۵۴۸ در والادولید، اسپانیا نشان ویژه شهر توسط امپراتور چارلز پنجم (چارلز اول اسپانیا) با حکم سلطنتی به پادشاهی جدید گرانادا اعطا شد. در وسط این نشان یک عقاب سیاه قرار دارد که نماد استواری می‌باشد. این نشان همچنین نماد خاندان هبزبرگ را که در آن زمان امپراتوری اسپانیا را در اختیار داشتند دربردارد. عقاب مذکور یک تاج طلا بر سر دارد و در پیش‌زمینه‌ای طلایی یک انار قرمز را در چنگال نگه داشته‌است. دور این مدال شاخه‌های زیتون حک شده که بر روی آن در پیش‌زمینه‌ای آبی رنگ نه انار طلایی قرار دارد. دو انار قرمز نماد بی‌باکی است و نه انار طلایی دیگر نماد نه ایالتی است که در آن زمان پادشاهی نیو گرانادا را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۹۳۲ این نشان ویژه به‌طور رسمی به عنوان نماد بوگوتا برگزیده و اعلام شد. استان نیژنی نووگورود
شهر نیژنی نووگورود ۱٫۳ میلیون جمعیت دارد و چهارمین شهر بزرگ روسیه پس از مسکو، سن پترزبورگ و نووسیبیرسک است. تاریخ سوریه
از سده دهم قبل از میلاد امپراتوری نوآشوری (۹۳۵–۶۰۵ قبل از میلاد) به وجود آمد و سوریه تا اواخر ۷ قرن قبل از میلاد به مدت سه سده به دست آشوریان اداره شد که نام آن هنوز آثورا و آرامیه بود. از این دوره به بعد برای اولین بار نام سوریه پدیدار شد که البته این نام بر سوریه امورزی اطلاق نمی‌شد بلکه بر بخش هند و اروپایی امپراتوری آشور، یعنی شمال عراق امروزی، شمال شرق سوریه، جنوب شرق ترکیه و حاشیه شمال غربی ایران اطلاق می‌شد. شهرستان نوشهر
این شهرستان در تاریخ به همراه شهرستان نور ، شهرستان چالوس و شهرستان تنکابن یک ایالت کهن و تاریخی به نام رویان را تشکیل می‌دادند که مرکز آن شهر کهن کجور بود که بعدها به رستمدار و استندار تغییر نام داد. شهر کهن رویان محل حکومت سلسله پادوسپانیان بود که دومین سلسله طولانی جهان پس از سلسله آفتاب در ژاپن بود و حدود ۱۰۰۰ سال در این منطقه حکومت کردند. ترک‌سازی
در منطقهٔ تاریخی که امروزه سین کیانگ نامیده می‌شود و شامل مناطق متمایز حوضهٔ تاریم و جونغارستان است، تخارهای هندواروپایی و مردمان سکایی ایرانی‌تبار سکونت داشتند و پیرو دین بودایی بودند. این منطقه در اثر هجوم مسلمان ترک‌تبار تحت ترکی‌سازی و اسلامی‌سازی قرار گرفت. برخی ملی‌گرایان اویغور ادعا می‌کنند که اویغورها شش هزار سال پیش بروز کرده‌اند در حالی که دیگران پذیرفته‌اند که بیشتر نظریه‌های اخیر نشان می‌دهند که آن‌ها از مردم شیونگ نو به وجود آمده‌اند. اسلامی سازی در سین کیانگ در اوایل سدهٔ دهم میلادی آغاز شد ولی تا سدهٔ هفدهم میلادی تکمیل نشد. فشار برای ایجاد یک دولت مستقل که امروزه با نام ترکستان شرقی شناخته می‌شود در سدهٔ نوزدهم آغاز شد و تا امروز ادامه دارد. استان لنینگراد
این استان که در ۱ اوت ۱۹۲۷ تأسیس شده جمعیتی برابر با ۱٬۶۶۹٬۲۰۵ نفر دارد. سنگ‌تجن
در اطلاعاتی که مربوط به وجه تسمیه نوشهر بدست آمده‌است به نظر می‌رسد که نام قدیم نوشهر «سنگتجن» بوده‌است. طبق کتاب ایرج افشار سیستانی با عنوان "پژوهشی درنام شهرهای ایران این شهر (نوشهر) که در۱۳۲۷ ه. ق ایجاد شده‌است تا سده نهم ه. ق روستایی به نام خواج یا خواجک یا خواچک بود سپس سنگ تجن نامیده شد که ملک ساعدالدوله تنکابنی بوده‌است. بعدها به دلیل قرار گرفتن کنار دریا و رفت‌وآمد کشتیهای بازرگانی مورد توجه حبیب‌الله خان تنکابنی قرار گرفت و حبیب آباد نامیده شد. در کنار چشمه آب، ده حبیب آباد واقع است که سابقاً خواجک خوانده می‌شد. پیشینه تقسیمات کشوری ایران
در سال ۱۳۶۸ شهرستان‌های دورود در لرستان هریس و کلیبر و بناب و شبستر و بستان آباد در آذربایجان شرقی، ساوجبلاغ و شهریار در تهران، جوانرود در باختران، مینودشت و بابلسر در مازندران، شوش در خوزستان، کبودرآهنگ در استان همدان، برخوار و میمه در اصفهان سرخس، نهبندان، خواف و چناران در استان خراسان، لامرد در استان فارس، نیک‌شهر در سیستان و بلوچستان، رودان در هرمزگان و بوکان در آذربایجان غربی ایجاد و تأسیس شد. دابودشت
در اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۸۴ خورشیدی روستای درویش خیل مرکز بخش دابودشت از توابع شهرستان آمل پس از تجمیع با روستاهای حلال‌خوار محله و وسکل از توابع همین بخش به شهر تبدیل و به عنوان شهر دابودشت شناخته شد. دابودشت از شهرهای تاریخی است. دابو مقر پادشاهی اسپهبد دابو(۴۰–۵۶ ه‍.ق/۶۶۰–۶۷۶ م)(به معنی دابوِ یا بماناد) از پادشاهان نامی مازندران (عجم نهند) و گیلان است. فرخان یکم (ذوالمناقب) پسر اوست. دابو ولیعهد پدر در آمل و پس از پدر به پادشاهی رسید. در تبرستان استقلال یافت و تا نیشابور را مسخر خود کرد و معاصر بنی امیه بوده. هنوز شهر او (دابو) در مازندران (آمل) باقی است. همچنین میربزرگ سر سلسله مرعشیان در دابو به دنیا آمد و ساکن دابو بود. دابو مقر میر بزرگ مرعشی در اوایل زندگی او بود. سفرنامهٔ رابینو در سفرنامه خود می‌گوید: از بلوکات ناحیهٔ آمل به مازندران. عدهٔ قری ۹۱. مساحت آن ۱۵ فرسنگ و مرکز آن مرزنگو است. حد شمالی آن دریای خزر و شرقی آن جلال ازرک بارفروش و جنوبی آن دشت سه هزار و غربی آن هزارپی می‌باشد و جمعیت تقریبی آنجا صد و پانزده هزار است. نووروسیه
این سرزمین در دوران اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی پس از فراز و نشیب‌های فراوان از سال ۱۹۲۲ بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین شد. پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱ و تشکیل کشور اوکراین در پی آن، تلاش‌هایی برای احیای نووروسیه انجام گرفته که مهم‌ترین آن جنبش جدایی‌طلب طرفدار روسیه از زمان جنگ در دونباس در سال ۲۰۱۴ است که در تلاش برای ایجاد کنفدراسیون نووروسیه می‌باشد. بروجرد
بر اساس قانون تقسیمات کشوری مصوب ۱۶ آبان ۱۳۱۶، بروجرد در کنار مناطق دیگر از جمله همدان، ملایر، لرستان، خوزستان و کوه گیلویه، یکی از ۱۲ شهرستان «استان غرب» را تشکیل می‌داد. اما پس از تغییر قانون در تاریخ ۳ بهمن ۱۳۱۶ تعداد استان‌های ایران از شش استان به ده استان تغییر یافت و بروجرد در کنار شهرهایی مانند خرم‌آباد، اهواز، دزفول و آبادان در استان ششم قرار گرفت. بروجرد براساس قانون تقسیمات کشوری مصوب ۱۳۲۶ ه‍.ش به عنوان یکی از شهرستان‌ها در استان ششم کشور قرار گرفت که در سال ۱۳۲۸ ه‍.ش به شهرستان ارتقاء یافت. اداره بلدیه (شهرداری) در سال ۱۳۱۴ در بروجرد تأسیس شد و محمدعلی احتشامی نخستین شهردار بروجرد شد. تاریخ بروجرد
در سال ۵۵۰ پ م، کورش پادشاه پارس در نبرد با ایشتوویگو آخرین پادشاه ماد وی را شکست داد و با خاتمه دادن به شاهنشاهی مادها، امپراطوی بزرگ هخامنشی را بنا نهاد. هخامنشیان امپراتوری ایران را به چندین ساتراپی تقسیم کردند که یکی از ساتراپی‌های بزرگ و مهم آن‌ها ساتراپی ماد بود. این سرزمین دربرگیرنده بخش غربی فلات ایران بود و به دو بخش ماد کوچک و ماد بزرگ تقسیم می‌شد. سرزمین آذربایجان فعلی در شمال غربی فلات ایران را با نام ماد کوچک شناخته می‌شد و ری، همدان، کرمانشاه، لرستان و کردستان، ماد بزرگ را تشکیل می‌دادند. به این ترتیب، ناحیه بروجرد در زمان هخامنشیان بخشی از ماد بزرگ از ساتراپی ماد به حساب می‌آمده‌است. در دوره هخامنشیان و نیز سلوکیان، مناطق اطراف کوهستان گرین شامل بروجرد، نهاوند و الشتر پرورشگاه بزرگ اسب بوده‌است. به عقیده حسین حزین بروجردی در دوره هخامنشیان و پس از آن قلعه بروجرد همراه با تعداد دیگری از قلعه‌های دشت سیلاخور از جمله قلعه رومیان، به جهت نظامی و ارتباطی اهمیت داشته‌اند. وی همچنین معتقد است که کورش کبیر برای رود در رو شدن با مادها، از دشت سیلاخور و بروجرد عبور کرد و در جنوب بروجرد در برخورد با جنگل یا بیشه‌ای انبوه برای عبور سپاهیان خود با مشکل مواجه شده است، زنگزور
در قرن شانزدهم، زنگزور بخشی از بیگلربیگی تبریز دولت صفوی ایران و از نیمه دوم قرن هجدهم بخشی از خانات قره‌باغ شد. در طول قرون ۱۶–۱۷، ملک‌های فئودال ارمنی در زنگزور، همراه با قره‌باغ و لوری به حیات خود ادامه دادند. در سده‌های هفدهم تا هجدهم، زنگزور و برخی مناطق همجوار به منطقه مبارزه آزادی‌بخش ارامنه علیه امپراتوری عثمانی تبدیل شد. در سال ۱۷۲۲ قیام ارامنه در زنگزور و قره‌باغ آغاز شد. چند سال بعد، ارمنیان به رهبری داوید بک، مخیتر بیک و ترآوتیس با مهاجمان عثمانی جنگیدند. شاه طهماسب دوم، شاه ایران، اقتدار داوود بیک را بر این منطقه به رسمیت شناخت. بر اساس عهدنامه گلستان ۱۸۱۳، زنگزور از ایران جدا به امپراتوری روسیه واگذار شد. در ۲۵ ژانویه ۱۸۶۸، زمانی که استان الیزاوت ایجاد شد، شهرستان زنگزور از بخشی از ناحیه شوشی در استان باکو و ناحیه اردوباد در استان ایروان تشکیل شد. طرح‌های پیشنهادی برای تقسیمات کشوری در ایران
استان زاگرس طرح پیشنهادی برای تشکیل استانی جدید در شرق استان لرستان به مرکزیت بروجرد است. این استان گاه با نام‌های دیگر مانند استان بوستان، استان بروجرد یا استان لرستان شرقی هم نام برده شده‌است. طرح اولیه تشکیل استان زاگرس در سال ۱۳۷۵ به هنگام سفر رئیس‌جمهور وقت حکومت جمهوری اسلامی اکبر هاشمی رفسنجانی به بروجرد از سوی نمایندگان مردم ملایر در مجلس شورای اسلامی ارائه شد. سپس در سال ۱۳۷۹، نمایندگان ملایر، بروجرد و نهاوند تشکیل استانی جدید با مشارکت سه شهرستان فوق را با نامه‌ای رسمی از وزارت کشور خواستار شدند.در دومین دوره ریاست جمهوری سید محمد خاتمی، زمزمه‌های استقلال اداری بروجرد و تشکیل استان زاگرس شدت گرفت اما تا چندین سال بعد تحرک جدی در این زمینه دیده نشد. در سال ۱۳۸۹، به دنبال تأسیس استان البرز به مرکزیت کرج، علاءالدین بروجردی و هادی مقدسی نمایندگان بروجرد در مجلس شورای اسلامی، ضمن ایراد سخنرانی، از رئیس‌جمهور "(محمود احمدی‌نژاد)" تقاضای تأسیس استان زاگرس به مرکزیت بروجرد را نمودند. محدوده پیشنهادی برای استان زاگرس از ابتدا تاکنون متغیر بوده‌است. در طرح اولیه که در سال ۱۳۷۹ ارائه شد استان زاگرس شامل سه شهرستان بروجرد، نهاوند و بود. امروزه استان پیشنهادی زاگرس، علاوه بر سه شهرستان فوق، شامل شهرستان‌های شرقی استان لرستان یعنی شهرستان دورود، شهرستان ازنا و شهرستان الیگودرز نیز می‌شود. در برخی منابع اینترنتی، کلیه مناطق دارای گویش نزدیک به گویش بروجردی جهت الحاق به استان زاگرس پیشنهاد شده‌اند که علاوه بر موارد فوق، شهرستان‌های تویسرکان، شازند، خنداب و را نیز شامل می‌شود. اسلاوگورود
شهر اسلاوگورود در کشور روسیه و در کرای آلتایی واقع شده‌است. نوگوراب
نوگوراب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فومن در استان گیلان ایران است. لنگرود
نام لنگرود، برای نخستین بار در در اواخر دوران سلطان محمد، پسر ملک شاه آلب ارسلان (سال ۵۱۲ هـ.ق.) در متون تاریخی ذکر شده‌است. در دوره صفویان، خصوصاً در دوره سلطنت شاه عباس اول، شهر لنگرود مرکز حوادث مهمی بوده‌است. فرار احمدخان حاکم لاهیجان از لنگرود و دستگیری اعضای خانواده وی توسط کیا فریدون حاکم گیلان و تحویل آن‌ها به شاه عباس، از جمله رویدادهای مهم این دوره شهر است. نادرشاه افشار برای سرکوب تاتارهای شرق مازندران و توسعه تجارت و دستیابی به دریا، لنگرود را برای ایجاد پایگاه دریایی و کارخانه کشتیسازی انتخاب کرد و در توسعه آن کوشید. رونق صنعت ابریشم در دوره های صفویه و قاجاریه در شمال كشور یكی از دلایل گرمی تجارت لنگرود در گذشته بوده است و می توان دریافت كه چگونه داد و ستد بین ایران و روسیه از این منطقه گمركی انجام می شده است. قرون وسطای میانه
از قرن نهم میلادی وارگ‌ها که تیره‌ای از وایکینگ‌ها بودند به سرزمین روسیه سرازیر شدند و شهر نووگراد توسط یرودیک روریک یکی از فرماندهان وایکینگ ساخته شد. برادر رودیک، الگ شهر کیف را بنا نهاد و به عنوان پایتخت در آن فرمانروایی خود را آغاز کرد. مناطقی که تحت سلطه وارگ‌ها قرار گرفت رس یا روس خوانده می‌شد. این عنوان به تدریج به مردم ناحیه نیز اِطلاق شد. جانشینان الگ بعداً در روسیه به حکومت رسیدند و همان کسانی بودند که آیین مسیحیت را بر این کشور حاکم کردند. از جمله این جانشینان یاروسلاو بود که در تاریخ روسیه به او لقب خردمند داده‌اند. او در سال ۱۰۱۹ به حکومت رسید. پیشینه تقسیمات کشوری ایران
در سال ۱۳۷۵ قانون ایجاد استان قم به مرکزیت شهر قم و متشکل از بخش‌های مرکزی جعفرآباد، خلجستان، سلفچگان و نوفل لوشاتو به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. علاوه بر آن در سال مذکور شهرستان‌های جاجرم در خراسان، رضوانشهر، املش و سیاهکل در گیلان، ایجرود و طارم در زنجان، خرم‌بید در فارس، جویبار در مازندران، تیران و کرون در اصفهان، ارسنجان در فارس، اسکو و آذرشهر در آذربایجان شرقی، پاکدشت در تهران، صدوق در یزد و بندرگز در مازندران به تصویب رسید. نمرود (شهر)
این شهر را پادشاه آشور شلمنسر یکم ساخت و شهر مزبور حدود هزار سال وجود داشت و در سدهٔ سیزدهم پیش از میلاد پایتخت گردید، ولی پس مدتی دچار رکود شد تا اینکه دوباره آشور-ناصیر-پال دوم پادشاه آشور به آن توجه نمود و آن را پایتخت خود قرار داد، به این ترتیب شهر مزبور شهرت و معروفیت فراوان پیدا کرد. آشورناصیرپال دوم با به‌کارگیری هزاران اسیر و برده، کاخی بزرگ و معبدها و ساختمان‌های بسیار بر ویرانه‌های شهر پیشین ایجاد کرد و در شکوفایی شهر کوشید. بناهایی که در دورهٔ شکوفایی در این شهر وجود داشت، مجموعه‌ای کم‌نظیر از هنر و فرهنگ متعالی باستانی محسوب می‌شد. دیواری دراز دور شهر را دربرمی‌گرفت. در سال ۸۷۹ پ. م یک مراسم بازگشایی مجلل و باشکوه به همراه ضیافتی شاهانه و محتشم برگزار گردید و ما اکنون از راه لوح نوشته‌ای از چگونگی این مراسم آگاهی داریم. شهر دارای تعدادی باغ‌های گیاه‌شناسی و یک باغ ویژهٔ جانورشناسی بود. نیمرود تا سال ۷۰۶ پ. م پایتخت آشور باقی ماند و در آن تاریخ، سارگون دوم پادشاه آشور پایتخت را به دور شاروکین (خورسابادکنونی) انتقال داد. شوگون‌سالاری توکوگاوا
در طول دوره ادو (۱۸۶۷–۱۶۰۳) به‌طور متوسط تمامی ژاپن به ۲۷۰ تیول یا هان که هرکدام توسط یک ارباب فئودال به نام دایمیو اداره می‌شد، تقسیم شده بود؛ اگرچه اربابان فئودال در حوزه تیولی خویش از استقلال داخلی فراوانی برخوردار بودند، ولی به‌طور کلی قدرت اقتصادی – سیاسی کشور، در دست دولت مرکزی بود که در رأس آن شخص شوگون که در ادو، پایتخت امروز ژاپن توکیو مستقر بوده‌است، قرار داشت. رابطه و مکانیسمی که حکومت مرکزی ضمن حفظ استقلال داخلی هان‌ها، بر سراسر کشور حکمرانی می‌کردند از طرف تاریخ نگاران سیستم باکوهان نامگذاری شده‌است. سلسله سارگون
پس از فتح مجدد بابل توسط سارگون دوم در سال ۷۱۰ پیش از میلاد، سارگونی‌ها نیز به‌طور دوره‌ای به عنوان پادشاهان بابل حکومت می‌کردند، اگرچه گاهی اوقات ترجیح می‌دادند پادشاهان دست نشانده تعیین کنند؛ زیرا به آنان ثابت شد که کنترل بابل بسیار دشوار است، زیرا این شهر و سرزمین‌های اطراف آن در جنوب میانرودان، علیرغم اینکه روش‌های مختلفی برای جلب رضایت بابلی‌ها انجام می‌شد، بارها و بارها علیه پادشاهان سارگونی شورش کردند. چنین شورشی نهایی، توسط نبوپلسر در سال ۶۲۶ پیش از میلاد، موفق به تأسیس یک پادشاهی مستقل جدید به نام امپراتوری بابل نو شد، که کمتر از دو دهه بعد امپراتوری آشوری نو را نابود کرد و به حکومت آنان پایان داد. در دوران سلسله سارگونی‌ها، بابلی‌ها با مادها که رقبای آشوری‌ها نیز بودند، متحد شده و اگرچه جنگ ماد و بابل علیه امپراتوری آشور در ابتدا قطعی نبود، سقوط نینوا و مرگ پادشاه سین-شر-ایشکون در سال ۶۱۲ پیش از میلاد یک ضربه مهلک برای امپراتوری آشور بود. جانشین سین-شر-ایشکون، آشور-اوبالیت دوم آنچه از ارتش آشور باقی مانده بود را در شهر حران گرد آورد، اما شهر در ۶۱۰–۶۰۹ پیش از میلاد طی نبرد و محاصره‌ای سخت، سقوط کرد و در تلاش برای بازپس‌گیری آن در ۶۰۹ پیش از میلاد شکست خورد و حکومت سلسله سارگونیان و تاریخ نزدیک به دو هزار ساله آشور به عنوان یک نهاد سیاسی مستقل به پایان رسید. ولیکی نووگورود
ولیکی نووگورود نام شهری تاریخی‌است در شمال باختری روسیه و مرکز استان نووگورود. معنای نووگورود شهر نوبزرگ می‌باشد. شهر در کنار رود وولخوف جای دارد. برپایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۲ این شهر ۲۱۶۸۵۶ تن جمعیت دارد. بمب‌گذاری اکتبر ۲۰۱۳ ولگوگراد
در روز ۲۱ اکتبر در شهر ولگوگراد که در ناحیه فدرالی جنوب روسیه در استان ولگوگراد قراردارد. زنی به نام نایدا آسیالوا (روسی: Наида Сиражудиновна Асиялова)؛ (انگلیسی: Sirazhudinovna Asiyalova Naida) که کمربند انفجاری به خود بسته و حامل ۶۰۰ گرم تی‌ان‌تی (تری‌نیتروتولوئن) بود. سوار بر اتوبوس شهری ولگوگراد شد که ۵۰ مسافر داشت و کمربند را منفجر کرد. این واقعه ۸ کشته (همراه با عامل انتحاری) و ۳۶ مجروح برجای گذاشت. کنیاگینیو، اوبلاست نیژنی نووگورود
شهر کنیاگینیو، اوبلاست نیژنی نووگورود در کشور روسیه و در اوبلاست نیژنی نووگورود واقع شده‌است. تیسور، روگالاند
تیسْوَر،(به نروژی و انگلیسی: Tysvær) یک محدوده شهرداری، در شبه جزیره هوگسوند، در شهرستان هاگالاند، واقع در استان روگالاند در کشور نروژ است. محدودهٔ شهرداری تیسْوَر، در سمت شرق محدودهٔ شهرداری هوگسوند، واقع شده‌است. تیسْوَر، بین بوکنافیورد در جنوب؛ و اسویو در شمال قرار گرفته‌است. در سمت غرب یک آبدره که شاخهٔ شمالی بوکنافیورد محسوب می‌شود، مرز محدودهٔ شهرداری تیسْوَر را مشخص می‌کند. در شمال شرقی و جنوب شرقی نیز، باز شاخه‌هایی از بوکنافیورد، تعیین مرز می‌کنند. در محدودهٔ شهرداری تیسْوَر، تنها یک جزیرهٔ نسبتاً بزرک وجود دارد. شهرداری تیسْوَر، در سال ۱۸۴۹ بعد از جدایی از شهرداری سابق «شُولد» تأسیس شد. در آن زمان تیسْوَر، ۱۷۸۴ نفر سکنه داشت. پس از آن زمان تا سال ۱۹۶۵ مرزهای تیسْوَر، تغییری نکرد، تا این که در آن سال به دنبال الحاق بخش‌هایی از چند محدودهٔ شهرداری‌های سابق، گسترش پیدا کرد. در سال ۱۹۶۹ یک بخش دیگر زراعی از شهرداری ویندافیورد به تیسْوَر، منتقل شد؛ و به این ترتیب تیسْوَر، در سمت جنوب غربی با کارموی، در غرب با هوگسوند، و در شمال با اسویو، همسایه شد. مرکز اداری محدوده شهرداری تیسْوَر، آکسدال نام دارد. محدودهٔ شهرداری تیسْوَر، ۴۰۰ کیلومتر مربع را می‌پوشاند. این شهرداری دارای ۱۱۰۲۸ نفر جمعیت است و در مرتفع‌ترین نقطه، ۶۳۱ متر از سطح دریا بالاتر قرار گرفته‌است. موگورود
موگورود ۳۴٫۴۷ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۷۲۷ نفر جمعیت دارد. نیومکزیکو
نیومکزیکو در سال ۱۹۱۲ رسماً تبدیل به ایالت شد و با استقرار مرکز ساخت اولین بمب هسته‌ای در لس‌آلاموس طی جنگ جهانی دوم، اقتصاد نیومکزیکو رونق بسیاری یافت. استقرار آزمایشگاه هسته‌ای لس‌آلاموس که امروزه نیز از کارفرمایان بزرگ این ایالت است، آغازی بود برای احداث شمار زیادی پژوهشگاه و آزمایشگاه مهم علمی در امتداد رود ریوگرانده که معروف به «راهگذر پژوهشی ریوگرانده» شده‌است. شهرستان لنگرود
در تقسیمات جدید کشوری ایران که در زمان رضا شاه پهلوی شکل گرفت، لنگرود از بخش‌های شهرستان رشت بود. در ۲۸ خرداد ۱۳۲۴ به تصویب هیئت وزیران، لاهیجان به شهرستان تبدیل و لنگرود همراه با رودسر از رشت جدا و تابع شهرستان لاهیجان شد. لنگرود هم اکنون شهرستانی مستقل و از سه بخش تشکیل شده است: دومین جنگ صلیبی سوئد
تاریخ‌نگار ولیکی نووگورود تواستیان را در درگیری‌های مکرر با نوگورود و کارلیان و همچنین سایر فنلاندی‌های بالتیک از قرن ۱۱ تا ۱۴ توصیف می‌کنند. جنگ صلیبی دوم سوئد به فنلاند احتمالاً در سال ۱۲۹۳ فرایندی را آغاز کرد که تواستیا را به بخشی از پادشاهی سوئد تبدیل کرد. جمهوری نووگورود
نووگورودی‌ها در ۱۱۳۶ میلادی شاهزاده وسوولود مستیسلاویچ را به نپذیرفتند و در صد و پنجاه سال بعدی، توان دعوت کردن یا نپذیرفتن تعدادی از شاهزاده‌ها را داشتند. البته این امکان، به شاهزاده‌ای که قدرت را در کیف در دست داشت نیز مرتبط بود و به عنوان تفکری مستقل در نووگورود قلمداد نمی‌شد. استان نهم
استان نهم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان نهم تعیین گردید. این استان شامل شهرهای سبزوار، گناباد، بجنورد، قوچان، بیرجند، تربت حیدریه و مشهد (مرکز استان) می‌بود. بور، استان نیژنی نووگورود
شهر بور، اوبلاست نیژنی نووگورود در کشور روسیه و در اوبلاست نیژنی نووگورود واقع شده‌است. ایالت آزاد کنگو
ایالت آزاد کنگو یک ایالت بزرگ در مرکز آفریقا میان سال‌های ۱۸۸۵ تا ۱۹۰۸ بود که در اتحاد شخصی با لئوپولد دوم، شاه بلژیک، بود. در ۲۹ مهٔ ۱۸۸۵ توسط پادشاه بلژیک، لئوپولد دوم، به عنوان ایالت آزاد کنگو نام‌گذاری شد. ایالت توسط یک شرکت غیردولتی زیر نظر شخص شاه اداره می‌شد تا اینکه دولت بلژیک در سال ۱۹۰۸ با اکراه ادارهٔ مستقیم آن را به دست گرفت. حمله لنینگراد-نوگورود
حمله لنینگراد-نوگورود () یک حمله استراتژیک در طول جنگ جهانی دوم بود. این توسط ارتش سرخ در ۱۴ ژانویه ۱۹۴۴ با حمله به گروه ارتش شمال آلمان توسط جبهه‌های ولخوف شوروی و جبهه لنینگراد، همراه با بخشی از جبهه دوم بالتیک، با هدف رفع کامل محاصره لنینگراد راه‌اندازی شد. تقریباً دو هفته بعد، ارتش سرخ دوباره کنترل راه‌آهن مسکو-لنینگراد را به دست گرفت و در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۴ ژوزف استالین اعلام کرد که محاصره لنینگراد برداشته شد و نیروهای آلمانی از استان لنینگراد اخراج شدند. نووومیرهورود
شهر نووومیرهورود در استان کیرووهراد در کشور اوکراین واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۳٬۲۲۰ نفر است. مانیتور نووگورود
مانیتور نووگورود یک کشتی بود که طول آن 30.8 m بود. این کشتی در سال ۱۸۷۳ ساخته شد. نیژنی نووگورود
همان‌طور که می‌دانیم نام اتحاد جماهیر شوروی در کتاب‌های تاریخی بسیار مشهور است؛ زیرا اتحاد جماهیر شوروی ابرقدرتی بود که در جنگ جهانی دوم نقش مهمی داشت. در طی جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۱–۱۹۴۵، بخشی از جنگ جهانی دوم هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی با آلمان نازی درگیر بود) نیژنی نووگورود مهم‌ترین تولیدکننده تجهیزات جنگی بود. در حقیقت، گزارش شده‌است که اولین تانک اتحاد جماهیر شوروی در این شهر ساخته شده‌است. شرکت سرگرمی جووود
شرکت جووودریا، برای اولین بار در سال ۱۹۹۵ در شهر ایبنزی اتریش تشکیل شد؛ و مدتی بعد به شهر ناحیه لیتسن، نقل مکان کرد. جووود، در ۷ ژانویه ۲۰۱۱ با اینکه مدتی در اوج بود و بازی‌هایی مثل همسایه‌هایی از جهنم و سلطان جاده‌ها در بازار عرضه می‌شد اعلام ورشکستگی کرد؛ و اعلام کرد که این شرکت برای سازماندهی مجدد سرمایه‌گذاری می‌کند. این شرکت در ژوین ۲۰۱۱ تمامی سرمایه‌های خو درا به شرکت «Nordic Games GmbH» واگذار کرد. بویو
بویو یک کشور کهن کره‌ای در بخش‌هایی از منچوری و کره شمالی کنونی بود. پادشاهی بویو در سده دوم پیش از میلاد پس از سقوط حکومت چوسان قدیم شکل گرفت و تا سال ۴۹۴ پس از میلاد به حیات خود ادامه داد. در این سال گوگوریو کشور همسایه و هم‌خون ، بویو را فتح کرد. امپراتوری روسیه
از سال ۱۶۰۵ میلادی تا ۱۶۱۳ میلادی هرج و مرج دوام یافت. اشراف برای سلطنت با یکدیگر جنگیدند و برزگران شورش کردند. دشمنان اصلی روسیه؛ لهستان و سوئد؛ هرج و مرج را غنیمت شمردند. در سال ۱۶۱۱م نیروهای لهستانی شهر سمولنسک روسیه را فتح کردند. یک سال بعد لهستانی‌ها مسکو را اشغال کرده و شاهزاده لهستانی را بر تخت تزار نشاندند. سپس سوئدی‌ها در سال ۱۶۱۳م شهر نووگورود را اشغال کردند. جمهوری نووگورود
در سده‌های ۱۲ تا ۱۵ جمهوری نووگورود به سوی شرق و شمال شرق توسعه یافت. قبایل اوگری در شمال اورال باید به نووگورود بزرگ خراج می‌دادند. سرزمین‌های شمالی نووگورود که غنی از خز، جانداران دریایی، نمک و غیره بودند، دارای اهمیت اقتصادی فراوانی برای اهالی نووگورود بودند. تلاش برای دسترسی به این منابع باعث جنگ‌هایی با مسکو از اواخر سدهٔ ۱۴ شد. از دست دادن این منابع، خسارات اقتصادی و فرهنگی برای شهر و ساکنان آن به همراه داشت. در واقع، ناتوانی نووگورود در پیروزی در این جنگ‌ها منجر به سقوط جمهوری شد. نوشهر
شهرستان نوشهر در طول تاریخ دارای دو بخش کوهستانی و جلگه‌ای بود که به بخش کوهی کجور و بخش دَشتی کجور معروف بود و در طول تاریخ جزوی از شهر کهن رویان بود که شامل شهرهای فعلی شهرستان نور، نوشهر و چالوس بود و سلسله پادوسبانیان بر آن مناطق حکمرانی می‌کرد. اما شهر نوشهر قدمت جدیدتری دارد، قدیمی‌ترین نام شهر نوشهر سنگ تجن می‌باشد. در زمان قاجار نام این منطقه به خاچک یا خاچیک تغییر نام پیدا کرد. آغاز شکل‌گیری نوشهر از روستای گردکل و منطقه شهر پشت بوده‌است که در مجاورت رودخانه گردکل در شمال مسیر راه سرتاسری کناره قرار داشته‌است. در زمان قاجار به لحاظ نزدیک بودن این روستا به دریا و مناسب بودن ساحل آن جهت پهلوگیری شناورهای تجاری مورد توجه شخصی بنام خاچیک قرار گرفت؛ و این منطقه محل مناسبی برای مبادله و حمل و نقل کالا میان ایران و روسیه شوروی و سبب رونق فعالیت‌های مختلف اقتصادی گردید. پس از مدت زمانی مورد توجه حبیب‌اله خان سردار خلعتبری قرار گرفت که بجهت آغاز فعالیت‌های عمرانی به حبیب آباد معروف شد سپس به دهنو و در سال ۱۳۱۸ هجری شمسی و در زمان پهلوی اول با ایجاد بندر نوشهر و یک سلسله اقدامات عمرانی با هویت شهری در کنار بافت روستائی به نوشهر تغییر نام یافت؛ بنابراین علل عمده استقرار و پیدایش شهر نوشهر در این منطقه را می‌توان وجود رودخانه‌های متعدّد، نزدیکی آن به دریا، کوتاه بودن فاصله‌اش به تهران و موقعیت مناسب ساحل آن برای پهلوگیری شناورهای تجاری و حاصلخیزی اراضی اطرافش دانست. از روستاهای زیبا و توریست پذیر در این شهرستان، روستاهای لتینگان، کشک‌سرا، مزگاه، کجور، بندپی و چلک علیا و روستای تاریخی حیرت، روستای صلاح الدین کلا و پارک جنگلی سیسنگان است. اویغورها
تاریخ اویغور به بیش از ۴۰۰۰ سال پیش، به دو قوم کشاورز و شکارچی، و سپس به زبان سغدی ایرانی در زمان هخامنشیان و اشکانیان بر می‌گردد. هنگامیکه این منطقه بخشی از شاهنشاهی ایران بود. زبان سغدی یکی از زبان‌های ایرانی بود و از آنجا که سغدیان بر سر راه جاده ابریشم اسکان داشتند زبان، فرهنگ، آداب و مهارت‌هایشان در مدیریت به‌سرعت، همراه با بازرگانانی که از چین و هند برای تجارت از این جاده عبور می‌کردند گسترش یافت. سغدیان همراه با سُکاهای ایرانی که بعدها به آن‌ها پیوستند نقش مهمی در گسترش فرهنگ و تمدن ایران باستان داشتند. با فروپاشی ساسانیان و هجوم اعراب به ایران، ترکیب نژادی و فرهنگی منطقه سغدنشین که امروزه به عنوان شین‌جیانگ شناخته می‌شود، تغییر چندانی نکرد و زبان سغدی ایرانی همچنان برتری خود را نگه داشت. زاوولژیه، اوبلاست نیژنی نووگورود
شهر زاوولژیه، اوبلاست نیژنی نووگورود در کشور روسیه و در اوبلاست نیژنی نووگورود واقع شده‌است. جمهوری خودمختار نخجوان
نخجوان در سده‌های ۹ و ۸ پیش از میلاد زیر سلطه دولت «اورارتو» قرارگرفت. در زمان پادشاهی «منوئه» (۸۱۰–۷۷۸ پیش از میلاد مسیح) لشکریان «اورارتو» با گذشتن از رود ارس به سوی شمال و جلگه ایروان تاختند؛ و قسمت‌هایی از این سرزمین را به تصرف خود درآوردند. «منوئه» برای حفظ نواحی تسخیر شده، در ساحل راست شمالی رود ارس نزدیک روستایی که اکنون به نام ترکی «داش‌بورون» معروف است مرکز اداری تأسیس کرد، و آن را «منوآهینیلی» MENUAHINILI نامید. اوغاز کهنه
یکی از مطلعین روستا معتقد بود که مردم اصلی و ترک زبانان اوغاز از ترکیه به سرولایت نیشابور و از آنجا به اوغاز مهاجرت کرده‌اند و نام سابق روستای خود را که آب خاز (آب غاز) بوده بر این ناحیه نهاده و به مرور به اوغاز تبدیل گردیده‌است. از آن جا که اوغاز تازه پس از زلزله‌ای که در سال ۱۳۰۸ هجری قمری در آن منطقه حادث شد به وجود آمد، محل اولیه اوغاز به اوغاز کهنه و روستای تازه تأسیس دیگر، اوغاز تازه نامیده شد. استان نئوکن
استان نئوکن یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در غرب کشور و شمال منطقه پاتاگونیا می‌باشد. نیکاراگوئه
در سال ۱۵۲۴، فاتح اسپانیایی، فرانسیسکو هرناندز دو کوردوبو «پایه‌گذار نیکاراگوئه» نخستین اقامتگاه‌های اسپانیایی، از جمله دو شهر اصلی نیکاراگوئه را تأسیس کرد: گراندا نیکاراگوئه در نزدیکی دریاچهٔ نیکاراگوئه و لئون نیکاراگوئه در شرق دریاچهٔ ماناگوآ. نیکاراگوئه که در دههٔ ۲۰ قرن ۱۶ به عنوان مستعمرهٔ اسپانیا پادشاهی گوآتمالا محسوب می‌شد، تبدیل به بخشی از امپراتوری مکزیک شد و پس از آن در ۱۸۲۱ به عنوان بخشی از ایالت‌های متحدهٔ آمریکای مرکزی کسب استقلال کرد و در سال ۱۸۳۸ به عنوان یک جمهوری مستقل حق حیات به دست آورد. ساحل ماسکیتو، واقع در منطقهٔ بلوفیلدز در اقیانوس اطلس مورد ادعای پادشاهی بریتانیای کبیر و ایرلند به عنوان کشور تحت‌الحمایه از ۱۶۵۵ تا ۱۸۵۰ قرار داشت. در سال ۱۸۵۹ این منطقه به هندوراس واگذار شد و یک سال پس از آن به نیکاراگوئه محول شد. تمام این حوادث در حالی رخ داد که منطقهٔ مزبور تا سال ۱۸۹۴ به عنوان موجودیتی مستقل و خودمختار شناخته می‌شد. ویکن (نروژ)
ویکن یک استان در کشور نروژ است. این استان، در ۱ ژانویه سال ۲۰۲۰ میلادی تأسیس شد. این استان جدید با ادغام آکرهوس، بوسکرود و اوستفولد تشکیل شده‌است. در زمان تأسیس، سه شهرداری از سایر استانها به ویکن منتقل شدند: استان ویکن، ۲۲۷۶۸ کیلومتر مربع مساحت دارد. جمعیت اهالی این استان، طبق آمار سال ۲۰۲۱ میلادی ۳۸۴۲۵۲۱ نفر است. مرکز اداری استان ویکن در اسلو، درامن، سرپسبرگ و موس، واقع شده‌است. گویش اهالی نروژی، بدون لهجهٔ خاص است. بلندترین نقطه در استان ویکن(Folarskardnuten) ۱۹۳۳٫۳ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. الیگودرز
اَلیگودَرز مرکز شهرستان الیگودرز و در شرق استان لرستان و با جمعیت ۹۰٬۷۹۹ در سال ۱۳۹۵ بعد از خرم‌آباد، بروجرد و دورود و کوهدشت پنجمین شهر پرجمعیت لرستان است. شهر الیگودرز در دامنه کوهستانی و با آب و هوایی سرد در زمستان و مطلوب و معتدل در بهار و تابستان شرق استان لرستان است؛ همچنین، از شهرهای مرتفع و مناطق سردسیر ایران است. دیرینگی آن به بیش از ۷۰۰ سال می‌رسد. الیگودرز در گذشته از چهار محلهٔ ورزندان، مجیان، ده تیرانی و ده محمدرضا تشکیل شده بود هرچند که توسعه اخیر شهر این مرز بندی را نامحسوس کرده‌است. این شهر از سال ۱۳۳۹ در مجلس شورای ملی نماینده دارد. متروی نیژنی نووگورود
این مترو که در سال ۱۹۸۵ تأسیس شده دارای ۲ خط، ۱۴ ایستگاه و ۱۸٫۸ کیلومتر طول می‌باشد. پیشینه تقسیمات کشوری ایران
در سال ۱۳۸۳ شهرستان‌های فاروج، گاوبندی، روانسر، لیکک، خمیر، کوهبنان، الوند و خنج تأسیس و استان‌های خراسان شمالی و خراسان جنوبی به تصویب مجلس شورای اسلامی رسیدند. ورزشگاه نیژنی نووگورود
این ورزشگاه که در سال ۲۰۱۵ شروع به ساخت شده و در سال ۲۰۱۸ تأسیس شده‌است، ورزشگاه نیژنی نووگورود که دارای ۴۴٬۸۹۹ نفر ظرفیت می‌باشد یکی از ورزشگاه‌های جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ است.