کلیساهای کاتولیک رومی در چه قرنی تاسیس شد؟
تاریخ الهیات مسیحی
بعد از اینکه امپراطوری روم غربی نابود شد و فروپاشید مسیحیت شرقی که در قستنطنیه بود مرکز اصلی مسیحیت شد و تا سال ۱۴۵۳ پایدار ماند. بسیاری از الهیات مسیحی قرون وسطی در قستنطنیه شکل گرفت. شورای چلکدون در سال ۴۵۱ میلادی در چلکدون تشکیل شد. کلیسای اولیه، همچون امپراطوری روم به دو بخش شرقی-یونانی و غربی-لاتینی تقسیم شده بود. علاوه بر تفاوت زبانی میان این دو بخش، تفاوت‌های فرهنگی نیز وجود داشت. مسیحیت اولیه میان غیریهودیان، مسیحیتی یونانی بود، و عهدِجدید نیز به یونانی نوشته شده بود. حتی در غرب امپراطوری نیز کلیساهای اولیه یونانی‌زبان بودند و کلیسای روم نیز تا قرن سوم عمدتاً یونانی‌زبان باقی‌ماند. نخستین نشانه‌های مسیحیتِ لاتینی در شمال آفریقا به‌چشم می‌خورد و ترتولیانِ۲ آفریقایی (در پایان قرن دوم) نخستین نویسندهٔ مهم مسیحیِ لاتینی‌زبان است. در قرون اولیه، اگرچه گاه بین کلیساهای یونانی‌زبان و لاتینی‌زبان تنش‌هایی به‌وجود می‌آمد، اما در مجموع این کلیساها هم‌زیستیِ مسالمت‌آمیزی داشتند. بعدها، پس از اضمحلال امپراطوری روم در قرن پنجم در غرب، این کلیساها از هم جدا، و بعدها به کلیسای ارتدکس شرق و کاتولیک رومی تبدیل شدند.
تاریخ کلیسایی مردم انگلیس
تاریخ کلیسایی مردم انگلیس ()کتابی است که توسط سنت بید تالیف شده است و مربوط به تاریخ کلیساهای مسیحی در انگلستان است.تمرکز اصلی آن بر تضاد بین آیین رومی پیش از مسیحیت و مسیحیت سلتیک است. در اصل کتاب به زبان لاتین نوشته شده است و یکی از مهم ترین مراجع در تاریخ آنگلوساکسون محسوب می شود و نقش کلیدی در توسعه هویت ملی انگلیسی داشته است. اعتقاد بر این است که کتاب در سال ۷۳۱ میلادی زمانی که سنت بید تقریباً ۵۹ ساله بود تکمیل شده است. اولین فصل از پنج فصل کتاب با بررسی جغرافیایی آغاز می شود و سپس تاریخ انگلستان را ترسیم می کند. حمله سزار در سال ۵۵ قبل از میلاد شرح مختصری از مسیحیت در بریتانیای روم، از جمله شهادت سنت آلبان مرد اشاره واقع و با داستان مأموریت آگوستین به انگلستان در سال ۵۹۷ میلادی، که مسیحیت را به میان آنگلوساکسون ها آورد، دنبال می شود.شرح مختصری از مسیحیت در بریتانیای روم، از جمله شهادت سنت آلبان، با داستان مأموریت آگوستین به انگلستان در سال 597، که مسیحیت را به آنگلوساکسون ها آورد، دنبال می شود.فصل دوم با مرگ گریگوری کبیر در سال ۶۰۴ آغاز می شود و پیشرفت بیشتر مسیحیت در کنت و اولین تلاش ها برای بشارت نورثومبریا را دنبال می کند.هنگامی که پندا، پادشاه بت پرست مرسیا، ادوین تازه مسیحی نورثامبریا را در نبرد هتفیلد چیس در حدود سال ۶۳۲ میلادی در نبرد هتفیلد چیس کشت، پیشرفت مسیحیت متوقف می شود.این عقب‌نشینی موقتی بود و فصل سوم رشد مسیحیت در نورثامبریا را در زمان پادشاهان اسوالد و اوسوی بازگو می‌کند نقطه اوج کتاب سوم گزارش شورای ویتبی است که به طور سنتی به عنوان یک نقطه عطف بزرگ در تاریخ انگلیس تلقی می شود.فصل چهارم با تقدیس تئودور به عنوان اسقف اعظم کانتربری آغاز می شود و تلاش های ویلفرد برای آوردن مسیحیت به پادشاهی ساسکس را بازگو می کند.کتاب پنجم داستان را به زمان سنت بِد می‌آورد، و شامل گزارشی از کار تبلیغی در فریزیا، و درگیری با کلیسای بریتانیا بر سر تاریخ‌گذاری صحیح عید پاک است.سنت بید مقدمه ای برای این اثر نوشت که در آن کتاب را به پادشاه نورثآمریا تقدیم می کند.احتمالاً پادشاه وقت به اندازه کافی لاتین می دانست که متن کتاب را بفهمد، و حتی ممکن است قادر به خواندن آن بوده باشد صومعه جارو یک کتابخانه عالی داشت. هم بندیکت بیسکوپ و هم سئولفریث کتابهایی را از اروپای قاره ای به دست آورده بودند، و در روزگار بِید، صومعه مرکز آموزشی مشهوری بود. برای دوره قبل از ورود آگوستین در سال ۵۹۷ میلادی، بِید از نویسندگان قبلی، از جمله اوروسیوس، اوتروپیوس، پلینی و سولینوس استفاده کرده است.او از زندگی ژرمنوس اثر کنستانتیوس به عنوان منبعی برای روایات ژرمنوس از بریتانیا استفاده کرده است.گزارش سنت بید از تهاجم آنگلوساکسون ها عمدتاً از کتاب ویرانی و فتح بریتانیا( De Excidio et Conquestu Britanniae) اثر گیلداس گرفته شده است. سنت بید همچنین با گزارش‌های جدیدتری مانند زندگی ویلفرد اثر ادیوس استفانوس و زندگی‌های ناشناس گرگوری کبیر و کاتبرت آشنا بوده است.او همچنین از آثار باستانی ژوزفوس و آثار کاسیودوروس استفاده کرد و نسخه‌ای از کتاب پاپی (Liber Pontificalis ) در صومعه او وجود داشت. بیدهمچنین دوستانی داشت که به او اطلاعات می دادند. آلبینوس، رهبر صومعه در کانتربری، اطلاعات زیادی در مورد کلیسای کنت ارائه کرد، و با کمک نوثلم، که در آن زمان کشیش در لندن بود، نسخه‌هایی از مکاتبات گرگوری کبیر از روم در رابطه با مأموریت آگوستین به دست آورد. تقریباً تمام اطلاعات بید در مورد آگوستین از این نامه‌ها گرفته شده است. سنت بید در مقدمه کتاب به این موضوع اشاره داشته است؛ او با دانیل، اسقف وینچستر، برای اطلاعاتی در مورد تاریخ کلیسای وسکس در تماس بود، و همچنین برای اطلاعاتی به صومعه لاستینگهام نامه نوشت. او همچنین از ابوت اسی(Abbot Esi) به عنوان منبعی برای امور کلیسای شرقی انگلیس و اسقف ساینیبرت (Cynibert) برای اطلاعاتی در مورد لیندسی نام می برد. مورخ والتر گفارت استدلال می کند که بِید ساختار تاریخ را بر سه اثر بنا نهاده است و از آنها به عنوان چارچوبی استفاده می کند که سه بخش اصلی اثر حول آن ساخته شده اند. برای بخش اولیه کار، تا زمان مأموریت گریگوری، گوفارت ادعا می کند که بید از کتاب ویرانی و فتح بریتانیا اثر گیلداس استفاده کرده است. بخش دوم، جزئیات مأموریت گریگوری آگوستین کانتربری را بر اساس زندگی ناشناس گرگوری کبیر که در ویتبی نوشته شده بود، تنظیم کرده است. گفارت ادعا می‌کند که بخش آخر، جزئیات رویدادهای پس از مأموریت گریگوری را از زندگی ویلفرد استفان از ریپون الگوبرداری کرده است. پاپ گریگوری نهم
انکیزیسیون، محکمه‌های بازجویی دینی و دادگاه‌های تفتیش عقاید در سده سیزدهم میلادی توسط گرگوری نهم بنیان نهاده شد و در طول جنگ‌های مذهبی میان پروتستان‌ها و کاتولیک‌ها در سده‌های شانزدهم و هفدهم میلادی به شدت فعال بود و با تکیه بر قدرت حکومت دینی از قرائت خاص کلیسای کاتولیک دفاع می‌کرد و به سرکوب سایر قرائات از مسیحیت می‌پرداخت. جنگ سی‌ساله
جنگ سی‌ساله جنگ‌هایی میان سال‌های ۱۶۱۸ و ۱۶۴۸ در اروپای مرکزی بودند، که بیش‌تر در خاک امپراتوری مقدس روم رخ داد و در آن ابرقدرت‌های اصلی اروپا برای تثبیت قدرت و تعیین مرزبندی‌های جدید شرکت داشتند. علت این کشمکش به درگیری میان دو مذهب کاتولیک و پروتستان و همچنین رقابت میان حکومت‌های هابسبورگیِ اتریش و اسپانیا با قدرت‌های دیگر منطقه که فرانسه، هلند، دانمارک و سوئد بودند و به کشمکش هابسبورگ-فرانسه مشهور شده بود، برمی‌گشت. تاریخ کلیسای کاتولیک
شرایط در امپراتوری روم گسترش ایده‌های جدید کلیسای کاتولیک را تسهیل کرد. راه‌ها و مسیرها امکان سفر راحت‌تر را فراهم می‌کرد، دولت ساکنان، به ویژه ساکنان مناطق شهری، را به یادگیری زبان یونانی تشویق کرده بود و زبان رایج باعث می‌شد ایده‌ها به راحتی بیان و درک شوند. در اطراف دریای مدیترانه بیش از ۴۰ جامعه مسیحی تا ۱۰۰ نفر بوجود آمدند. اگرچه بیشتر اینها در امپراتوری روم بودند، اما جوامع مسیحی قابل توجهی نیز در ارمنستان، ایران و در امتداد ساحل مالابار هند ایجاد شد. دین جدید بیشترین موفقیت را در مناطق شهری داشت و ابتدا در میان برده‌ها و افراد دارای موقعیت اجتماعی پایین و سپس در میان زنان اشراف گسترش یافت. شورای سراسری مسیحیت
کلیسای مشرق تنها دو شورای نخست را به عنوان سراسری می‌پذیرد. کلیساهای ارتدوکسی مشرقی سه شورای نخست را می‌پذیرند. کلیسای ارتدکس شرقی و کلیسای کاتولیک هفت شورای نخست را که در سده‌های چهارم تا نهم برگزار شد، سراسری می‌دانند. کلیسای ارتدکس شرقی هیچ‌یک از شوراهای بعدی را سراسری نمی‌داند؛ در حالی که کلیسای کاتولیک به برگزاری شوراهای عمومی اسقف‌های همبسته با پاپ ادامه می‌دهد و آن‌ها را سراسری به‌شمار می‌آورد. در مجموع کلیسای کاتولیک ۲۱ شورا را به عنوان شورای سراسری تأیید می‌کند. انگلیکان‌ها و پروتستان‌های معترف هفت شورا یا چهار شورای نخست را به عنوان شورای سراسری می‌پذیرند. تاریخ کلیسای کاتولیک
در زمان فرمانروایی کنستانتین، تقریباً نیمی از کسانی که خود را مسیحی معرفی کردند حقیقتاً مسیحی نبوند. کنستانتین می‌ترسید که تفرقه باعث نارضایتی خدا شود و امپراتوری را دچار مشکل کند، بنابراین اقدامات نظامی و قضایی را برای از بین بردن برخی فرقه‌ها انجام داد. برای حل اختلافات دیگر، کنستانتین اقدام به تأسیس شورای سراسری مسیحیت برای تعیین تفاسیر الزام‌آور آموزه کلیسا کرد. پاتریارک
با این وجود، مسیحیان تابع رم و قسطنطنیه تا قرن نهم همگی متحد بودند. در قرن‌های بعدی نیز آن دو کلیسا گاهی از هم جدا می‌شدند و دوباره با هم متحدّ می‌شدند. در سال ۱۰۵۴ با تشدید اختلافات بین کلیساهای شرقی و غربی چهار پاتریارک‌نشین از رم جدا شدند و عنوان کلیساهای شرق را پیدا کردند. قرون وسطی
برای حل بحران سده سوم، امپراتور دیوکلسین (۲۸۴–۳۰۵ در قدرت)، امپراتوری را در سال ۲۸۶ به دو بخش اداری و اجرایی نیمه شرقی و نیمه غربی تقسیم کرد؛ اما این تقسیم‌بندی به‌وسیلهٔ ساکنان و فرمانروایان این بخش‌ها در نظر گرفته نمی‌شد. از آنجایی که تمامی فرمان‌های قانونی و اجرایی یک بخش در بخش دیگر نیز معتبر شناخته می‌شد. اصلاحات دیوکلیسین بدون اینکه منجر به جنگ داخلی گردد، دیوان‌سالاری حکومتی را تقویت کرد، سیستم مالیاتی را اصلاح کرد و سپاه امپراتوری را قدرتمندتر کرد، این اصلاحات برای دوام امپراتوری زمان بیشتری فراهم کرد اما نتوانست مشکلاتی که پیش روی امپراتوری قرار می‌گرفت را حل نماید؛ از این مشکلات می‌توان به این موارد اشاره کرد: مالیات‌های سنگین، کاهش میزان زادوولد، فشار بر روی مرزهای امپراتوری و …. در سال ۳۳۰ م و پس از دورهٔ جنگ‌های داخلی، کنستانتین بزرگ (۳۰۶–۳۳۷ در قدرت) شهر بیزانتیوم را به عنوان پایتخت قسمت شرقی و نام تازهٔ "کُنستانتینوپول" بنیان نهاد. جنگ و درگیری داخلی میان امپراتورهای رقیب به کاری رایج در میانه سده چهارم میلادی بدل شده بود و باعث گشت تا سربازان و نیروهایی که باید در مرزهای امپراتوری به‌سر می‌بردند، سرگرم این کار گردند و دست متجاوزان و صحرانشینان مهاجم برای حملاتشان باز شود. در بیشتر سده چهارم میلادی جامعه رومی، بر گونهٔ تازه‌ای که با مدل دوران باستان متفاوت بود، استوار گردید و باعث افزایش شکاف طبقاتی میان ثروتمند و فقیر و همچنین کاهش و زوال قدرت و سرزندگی در میان شهرهای کوچک گردید. تغییر دیگری که به وقوع پیوست مسیحی‌سازی و تغییر دین رسمی امپراتوری به مسیحیت در روندی تدریجی بود که از سده دوم تا سده پنجم میلادی به درازا انجامید. جمعیت‌شناسی تاریخی منطقه ارومیه
افسانه‌های محلی از این حکایت دارد که تأسیس کلیسای مارت مریم در ارومیه به زمانی که مغان از نیایش عیسی مسیح کودک در بیت‌لحم بازگشتند. اگرچه در هیچ منبع مسیحی قبل از اسلام از این شهر یاد نشده‌است. نخستین گواه بر آن به عنوان یک قلمرو اسقف‌نشین کلیسای آشوریان شرق در سال ۱۱۱۱م و کلیسای ارتدکس سریانی در سال ۱۱۸۹م است. در ادامه تاریخ کلیسا را می‌توان از سده ۱۶ام به بعد پی گرفت. تا اینکه گویا در این زمان مسیحیان آشوری از کوه‌های کردستان به ارومیه کوچ کردند. عبدیشو، سراسقف کلدانی کاتولیک در سال ۱۵۶۲م ادعای ریاست ۴ قلمرو اسقف‌نشین ارومیه علیا، ارومیه سفلی، ساپرقان (روستایی در ۲۵ کیلومتری شمال شهر ارومیه) و سلماس را می‌کرد. جانشینان عبدیشو تا سده ۱۷ میلادی در ارومیه یا سلماس زندگی می‌کردند. در حدود همان سال‌ها بود که به دلیل جدایی افتادن بین آنان و رومیان، از فرمانبرداری آنان دست کشیدند. تاریخ خاورمیانه
در قرن اول پیش از میلاد، گسترش جمهوری روم کل منطقه مدیترانه شرقی را دربر گرفت. بدین ترتیب و تحت امپراتوری روم، این منطقه با بسیاری از مناطق اروپایی و شمال آفریقا در یک واحد منفرد سیاسی و اقتصادی متحد شد. حتی مناطقی که به‌طور مستقیم به روم ضمیمه نشدند نیز به شدت تحت نفوذ این امپراتوری قرار گرفتند تا برای قرن‌ها یکی از قوی‌ترین نهادهای سیاسی و فرهنگی منطقه را تشکیل دهند. اگر چه در این مناطق فرهنگ لاتین به صورت پراکنده منتشر شده بود، اما رومی‌ها در ادامه روند امپراتوری مقدونیه، به گسترش فرهنگ و زبان یونانی در منطقه پرداختند. شهرستانهای کوچک منطقه خاور میانه، به ویژه اسکندریه، به مراکز شهری بزرگ امپراتوری روم بدل شدند و کل منطقه را به انبار نان امپراتوری، به عنوان تولیدکننده کلیدی محصولات کشاورزی آن بدل کردند. با پذیرش دین مسیحیت از جانب امپراتوری روم، این آیین در خاورمیانه نیز ریشه دوانید و شهرهایی نظیر اسکندریه به مراکز اصلی تحصیلات مسیحی بدل شدند. در قرن پنجم میلادی، مسیحیت رومی بر دیگر مذاهب منطقه خاورمیانه سیطره یافت و آنان را به شدت سرکوب کرد. در این زمان، زبان یونانی به زبان رسمی منطقه تبدیل شد، اگر چه زبان‌هایی مانند سریانی‌ها و عبری همچنان وجود داشتند. رنسانس کارولنژی
شارل در قرن ۸ میلادی متوجه وخامت اوضاع شده‌بود. به فرمان او مدارسی ایجاد شد تا روحانیان و درباریان که از سواد اندکی برخوردار بودند در این مدارس آماده پذیرفتن وظایف خود شوند. کتاب‌های درسی مهمی در طول قرن ۴ تا ۶ میلادی توسط بوئتیوس و پریسین و داناتوس نوشته‌شد که جز منابع درسی مهم کارولنژیان شد. در مدارس کارولنژی ۷ علم دستور زبان، بلاغت، منطق، حساب، نجوم، موسیقی و هندسه آموزش داده می‌شد و با یادگیری این‌ها فرد اجازه داشت آثار دیگر دوران هم مطالعه کند. ۹۰ درصد آثاری که از روم باقی مانده‌است، مربوط به دوران کارولنژیان است که درواقع در همان دوران رنسانس کارولنژیان نوشته شدند. هنر رومی که با هجوم بربرها نابود شده‌بود در این دوران دوباره پیشرفت کرد و نقاشی‌ها و ساختمان‌های بسیاری ایجاد شد. در دورهٔ کارولنژیان حدود ۲۷ کلیسا، ۴۱۷ صومعه ایجاد شد؛ یکی از زیباترین کلیساها نیز کلیسا اکسل لاشاپل است. دو دستگی غرب
دودستگی غرب یا شقاق پاپ به انشعاب در درون کلیسای کاتولیک از سال ۱۳۷۸ تا ۱۴۱۷ گفته می‌شود. در این زمان برای چهل سال، در کلیسای کاتولیک با دو رهبری جداگانه، انشعاب و تفرقه ایجاد می‌گردد. این بحران در اروپا در میانه جنگ صدساله و همزمان با انتقال از یک رژیم فئودالی است که دیگر پاسخگوی یک جامعه در حال تحول نمی‌باشد. در واقع کلیسا نقش فرهنگی و اجتماعی خود را که در اوایل قرون وسطی برای حکومت ضروری بود از دست داد. از دید سیاسی، این مسئله با کشمکش فیلیپ چهارم پادشاه فرانسه و پاپ بونیفاس هشتم که هریک ادعای قدرت کامل را دارند، به وقوع می‌پیوندد. این تنش در ابتدا با استقرار حکومت پاپ در آوینیون فرانسه و سپس به دو دستگی بزرگ انجامید. تاریخ کلیسای کاتولیک
کلیسای کاتولیک براین باوراست که این نهاد با عیسی مسیح و آموزه‌های او آغاز شد (بین ۴ سال قبل از میلاد تا سال ۳۰ میلادی). سنت کاتولیک معتقد است که کلیسای کاتولیک ادامه‌دهنده جامعه مسیحی اولیه توسط شاگردان عیسی است. کلیسا اسقف‌های خود را جانشینان حواریون عیسی و رهبر کلیسا، اسقف رم (همچنین به عنوان پاپ شناخته می‌شود)، را تنها جانشین سنت پیتر می‌داند که در روم در قرن اول پس از میلاد پس از انتصاب خود توسط عیسی به عنوان خلافت رسولی به جامعه مسیحی خدمت کرد. با این حال در پایان قرن دوم میلادی، اسقف‌ها برای حل مسائل اعتقادی و خط مشی، اجتماع در کلیساهای منطقه ای را آغاز کردند. امپراتوری مقدس روم
امپراتور مقدس روم خود را مدافع اصلی کلیسا و بالاتر از آن مدافع تمامی مسیحیت می‌دانست. از همین رو در این زمینه رقیبی بزرگ‌تر از پاپ نداشت. درگیری بین این دو قدرت بین سده‌های یازدهم و سیزدهم میلادی رو به فزونی گذاشت. در آغاز سده چهاردهم با انتقال مقر پاپ به اوینیون و قرار گرفتن کلیسا زیر نفوذ پادشاه فرانسه، اختلافات صورت دیگری به خود گرفت. پدران کلیسا
پدران (آباء) کلیسا در واقع به نخستین معلمان و نویسندگان کلیسای مسیحی گفته می‌شود که در دیانت و فضیلت و تجربه و تقوا شهرت داشتند و از اواخر قرن ۱ (میلادی) تا ۷ (میلادی) زندگی می‌کردند. دوره‌ای که شورای نیقیه در۳۲۵ (میلادی) آن را به دو عهد آباء پیش و پس از نیقیه تقسیم کرد. کلمنس رومی، ایگناتیوس انطاکی، پولیکارپ ازمیری، قدیس برنابا، یوستینوس شهید، کلمنت اسکندرانی، اوریگنِس، ترتولیان و کوپریانوس جمعاً مشهور به آباء رسولی، از آباء پیش از نیقیه بودند و سیریل اسکندرانی، آتاناسیوس، یوحنای زرین‌دهان، ائوسبیوس قیصری، باسیلیوس کبیر، آمبروسیوس میلانی، اوگوستین قدیس، پاپ لئوی اول، بوئتیوس رومی، قدیس هیرونوموس، گرگوریوس کبیر و بید از آباء پس از نیقیه. کلیسای جامع چفالو
کلیسای جامع در یک منطقه پرجمعیت ساخته شد ووجود یک جاده رومی و یک موزاییک پارینه-مسیحی گواه آن است. ساخت و ساز در سال ۱۱۳۱ آغاز گشت، موزائیک‌ها در سال ۱۱۴۵ قرار گرفتند و در همان سال، راجر دوم یک تابوت به عنوان آرامگاه برای خودش و همسرش در همان جا قرار داد. پس از ۱۱۷۲ کلیسا شاهد یک دوران افول شد. در سال ۱۲۱۵، فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، دو تابوت را به کلیسای جامع پالرمو برد. کمی پس از آن ساخت و ساز کلیسا از سر گرفت و نمای خارجی در سال ۱۲۴۰ تکمیل شد. شوالیه‌های معبد
این گروه در حدود سال ۱۰۹۹ میلادی توسط کلیسای کاتولیک روم به وجود آمد. در سال ۱۰۹۵ میلادی، پاپ اوربان دوم وعده داد که اگر شوالیه‌های اروپایی در جنگ‌های صلیبی شرکت و اورشلیم را برای مسیحیان فتح کنند، گناهان آن‌ها بخشیده خواهد شد. بسیاری از شوالیه‌ها با پذیرفتن این وعده، روی لباس‌ها و شنل‌های خود نشان صلیب را دوختند و وارد جنگ‌های صلیبی شدند. جنگ‌های صلیبی
جنگ‌های صلیبی به سلسله‌ای از جنگ‌های مذهبی گفته می‌شود که به دعوت پاپ توسط شاهان و نجبای اروپایی داوطلب برای بازپس‌گیری سرزمین‌های مقدس از دست مسلمانان برافروخته شد. صلیبیان از همه جای اروپای غربی در جنگ‌هایی مجزا بین سال‌های ۱۰۹۵ تا ۱۲۹۱ م. /۴۸۸ تا ۶۹۰ ه‍.ق (۱۹۶ سال شمسی) شرکت داشتند. جنگ‌های مشابهی نیز در شبه‌جزیرهٔ ایبری و شرق اروپا تا سده ۱۵ (۱۰۹۵ تا ۱۵۰۰ حدود ۴۰۰ سال) برپا بود. مبارزان صلیبی یا به اختصار "صلیبیان"، مسیحیان کاتولیکی بودند که علیه مسلمانان و مسیحیان ارتدوکس در قلمرو روم شرقی و در ابعاد کوچک‌تر با اسلاوها و بالت‌های پگان، مغولها، و خوارج مسیحی می‌جنگیدند؛ گرچه در بازه‌هایی مسیحیان ارتدوکس با آن‌ها متحد شده، علیه مسلمانان می‌جنگیدند. صلیبیان، توسط پاپ مورد تکریم قرار گرفته و آمرزیده می‌شدند. فرمانروایان کاتولیک
علی‌رغم آنکه فردیناند و ایزابلا، پیشتر نیز با لقب کاتولیک نامیده می‌شدند اما این لقب به‌طور رسمی در ۱۴۹۴ و به پاس موفقیت آنان در بازپس‌گیری گرانادا از مسلمانان (۱۴۸۱-۹۲)، اکتشافات کریستف کلمب در دنیای جدید (۱۴۹۲) و تقویت کلیسای کاتولیک روم با تشکیل دادگاه‌های تفتیش عقاید و اجبار یهودیان به یا گرویدن به مسیحیت یا اخراج از اسپانیا، توسط پاپ الکساندر ششم به آنان اعطا شد. پس از آن لقب «فرمانروایان کاتولیک» به‌صورت موروثی درآمد و پس از مرگ ایزابلا و فردیناند، به جانشینان آنان نیز منتقل گردید. مسیحیت در اروپا و امپراتوری روم
پولس رساله‌های خود را (نامه‌هایی به اقوام مختلف در شرح چیستی مسیحیت و ارتباط با نخستین کلیساها) بعد از صعود مسیح به آسمان نگاشت.در این نامه‌ها او عقاید کلی مسیحیت رادر مورد فلسفه زندگی، مژده‌های آمدن مسیح پیش از ظهور او (در کتب عهد عتیق)، تفاوت ایمان و شریعت(مجموعه دستورهایی که خداوند برای نخستین بار در زمان موسی پیامبر برای نوع بشر وضع نمود و در کتاب تورات مکتوب است)، آموزه‌های مسیح در مورد محبت و سایر آموزه‌های اخلاقی، خداوند بودن عیسای ناصری(برابری عیسی مسیح با ذات خداوند)و مسائلی از این دست را بیان داشته‌است. امپراتوری مقدس روم
امپراتوری مقدس روم (لاتین: "Sacrum Imperium Romanum"؛ آلمانی: "Heiliges Römisches Reich") مجموعه‌ای از قلمروهای چند ملیتی بود که از اوایل قرون وسطی تا انقراضش در سال ۱۸۰۶ در جریان جنگ‌های ناپلئونی، بر بخش‌هایی از اروپای غربی و مرکزی فرمان راند. این امپراتوری از قلمروهای مختلف مانند پادشاهی‌ها و شاهزاده‌نشین‌ها تشکیل شده بود که بزرگ‌ترین آن‌ها پس از ۹۶۲، پادشاهی آلمان بود. این امپراتوری شامل چندین پادشاهی کوچک و بزرگ دیگر نظیر پادشاهی بوهمیا، پادشاهی ایتالیا، پادشاهی بورگاندی نیز می‌شد. در بیست و پنجم دسامبر ۸۰۰ میلادی، پاپ لئوی سوم پادشاه فرانک‌ها، شارلمانی، را «امپراتور» نامید و تاج بر سر او گذاشت. بدین ترتیب، پس از سه قرن از سقوط امپراتوری روم غربی، این عنوان در غرب اروپا مجدداً احیا شد. پس از شارلمانی به صورت جسته و گریخته چندین نفر خود را امپراتور خواندند تا اینکه در سال ۹۶۲، اتوی یکم به عنوان امپراتور تاج بر سر نهاد و خود را وارث شارلمانی نامید. پس از آن، به مدت هشت قرن و تا انقراض این امپراتوری، جانشینان او خود را امپراتور خواندند. در میان تاریخ‌نگاران، در رابطه با آغاز امپراتوری اختلاف است. برخی تاج‌گذاری شارلمانی را به عنوان آغاز امپراتوری در نظر می‌گیرند، درحالی که سایرین اتوی یکم را بنیان‌گذار امپراتوری مقدس روم می‌دانند. پاپ گریگوری یکم
پاپ گریگوری یکم (درگذشت ۱۲ مارس ۶۰۴) مشهور به گرگوری کبیر؛ یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد و بین سال‌های ۵۹۰ تا ۶۰۴ میلادی پاپ بود. وی از بانیان اشاعه مسیحیت در جزایر انگلستان بود که اگوستین را بدین منظور به آنجا روانه ساخت. سرودهای گرگوریایی به افتخار ایشان نام گرفت وی در دوره زمامداری از ۵۹۰ تا ۶۰۴ به آیین های نیایش در کلیسای کاتولیک سامانی دوباره داد افسانه های قرون وسطی خلق سرودهای گرگوریایی را به پاپ گرگوری نسبت می‌دهد ولی این آوازها طی سده‌های متمادی پدید آمده و تکامل یافته است. ارمنی‌های لهستان
در سال ۱۵۱۶ میلادی شاه سیگیسموند یکم اجازه تأسیس یک مرکز اشرافی و ثروتمند سنتی ارمنی در لووف موسوم به «راتوش» [Ratoushé] را داد زندگی صلح‌آمیز ارمنیان در سال ۱۶۲۶ میلادی به زحمت افتاد. یک راهب به نام میکولاژ توروسوویچ به یک اسقف در ۱۶۲۶ به وسیلهٔ ملکیسدک که معاون جاثلیق پیشین واغارشاپات بود فرمان داد که از اعاده وضع آن واحد به حالت کلیسای کاتولیک رومی حمایت کند. علی‌رغم شکاف بعدی بین اکثریت جامعه ارمنی و پیروان اندک توروسیوویچ جامعه ارمنی سرانجام به سمت مشارکت با حوزه تشکیل دهنده کلیسای کاتولیک ارمنی که دارای نوعی سلسله مراتب جداگانه برای انجام مراسم ارمنی است گام برداشت. دانشگاه در اروپای سده‌های میانه
با رشد و رونق شهرنشینی در اروپای سده‌های دوازدهم و سیزدهم میلادی نیاز به دین‌یاران و کشیشان دانش‌آموخته و حرفه‌یی بیش‌تر احساس می‌شد. پیش از آن زندگی فکری در اروپا بر دوش و صومعه‌ها وانهاده شده بود، که بیش‌تر جایگاه نماز و نیایش بودند و کم‌تر صومعه‌یی می‌توانست به کشیشان دانشور ش ببالد. در پی اصلاحات گریگوری که بر شریعت قاعده‌مند و آموزش مقدسات پای می‌فشرد، اسقف‌ها پایه مدرسه‌های کلیسایی را گذاشتند، تا قواعد شریعت را به روحانیان بیاموزانند، هرچند با نگاهی گیتی‌گرایانه‌تر و فارغ از گرایش دینی، منطق و فن جدل برای به کار بردن در موعظه و تبلیغ و حساب برای اداره امور مالی نیز بدیشان آموزانده می‌شد. پاپ گریگوری هفتم در ترویج و گناردن مفهوم دانشگاه نوین جدی بود، چندان که در فرمان پاپی ش در ۱۰۷۹ میلادی به پایه‌گذاری گنارده مدرسه‌های کلیسایی دستور داده است، که خودشان بعدتر نخستین دانشگاه‌های اروپایی شدند. ارمنی‌های اورشلیم
دلیل توسعه کلیسای مجزای ارمنی اندکی پیچیده‌تر است. در زمانی که ارمنیان به مسیحیت گرویدند تنها یک کلیسا وجود داشت؛ ولیکن در ۴۳۱ میلادی سومین شورای کلیسایی در افسوس کلیساهای نسطوریان (امروزه آشوری‌ها و کلدانیان) را از باقی مسیحیان جدا نمود. سپس در ۴۵۱ میلادی چهارمین شورای کلیسایی مسیحیت را مجدداً این دفعه بین تک‌طبیعت گرایی ها و دیوفیزیست‌ها جدا نمود. به موجب این جدایی کلیسای ارمنی به کلیساهای سوری، ارتدوکس قبطی و اتیوپی در جنبش تک‌طبیعت گرایی پیوست و کلیسای بیزانسی ارتدوکس (ارتدوکس یونانی، ارتدوکس روسی و غیره) دیوفیزیست شده بود. این جدایی در ۱۰۵۴ برای کلیسای کاتولیک لاتین و ارتدوکس شرقی اتفاق افتاد. با نهضت اصلاح مذهبی در سده شانزدهم میلادی شکاف در کلیسای کاتولیک لاتین نیز ایجاد شد. کلیسای حواری ارمنی
بعدها وقتی در شورای خلقیدون (منعقد در سال ۴۵۱م) کلیسای رم به طریقت تازه‌ای گرویدند که همان طریقت پاپ لئون یکم بود، و بنابر معتقدات آن طریقت، دو جوهر جداگانه در ذات عیسی بوده‌است که یکی انسانی و دیگر خدایی بوده و این دو جوهر باهم متحد شده لیکن بهم درنیامیخته‌اند، کلیسای ارمنی به همان طریقت تک جوهری (میافیزیسم) خود وفادار ماند و از کلیسای کاتولیک (رم) جدا شد، و جدایی قطعی در ۴۹۱م روی داد. معماری اسکاتلند در قرون وسطی
با وجود اینکه مسیحیت در زمان تسلط رومی‌ها به اسکاتلند وارد شده بود، گام اصلی در گرایش اسکاتلند به مسیحیت در قرن ششم میلادی و با صدور مسیحیت سلتی ایرلندی از ساحل‌های غربی و جزایر اسکاتلند برداشته شد. پس از ازدواج مالکوم سوم با مارگارت (که از پیروان کلیسای کاتولیک رم بود) در ۱۰۷۰ میلادی مسیحیت لاتین در اسکاتلند تسلط یافت و کلیسای سلتی اسکاتلند را در خود جذب کرد. با به سلطنت رسیدن دیوید یکم و گرایش به فرهنگ نورمن فرانسوی، راهبان اسکاتلندی رو به اصلاحات کلونی آوردند که از فرانسه نشئت گرفته بود و مسیحیت اسکاتلند با شخصیتی به‌وضوح مستقل از مسیحیت انگلستان به حیات خود ادامه داد. تا رسیدن آموزه‌های مارتین لوتر و جان کالون در قرن شانزدهم از طریق انگلستان، کلیسای رومی اسکاتلند (کِرک) از ثباتی نسبی برخوردار بود. شورای سراسری مسیحیت
همه هفت شورای سراسری نخست که مورد تأیید کلیسای کاتولیک رومی و ارتدکس شرقی است، توسط یکی از امپراتوران روم فراخوانده شدند. امپراتور به آن‌ها در همه امپراتوری روم وضعیت حقوقی داد. همه آن‌ها در بخش شرقی امپراتوری روم تشکیل شدند. اسقف رم (که از انتهای سده چهارم «پاپ» نامیده می‌شد) در شوراها شرکت نکرد؛ ولی به برخی از آن‌ها نماینده فرستاد. مسیحیت
این دوره ۷۰ سال نخستین سده میلادی را در بر می‌گیرد که خدمت عیسی از سال ۳۰ میلادی در آن گنجانده شده‌است. پس از به صلیب کشیده شدن عیسی در سال ۳۳ میلادی بدست پنطیوس پیلاطس حواریون وی از جملهٔ پطرس، متی و یوحنا به مژده و گسترش این دین پرداختند. از جمله آثاری که در این زمانه به‌نگارش درآمده‌اند انجیل‌های متی، مرقس، لوقا و یوحنا و رساله‌های حواریون هستند که در روزگار دفاعیات مسیحی (۱۵۰–۴۰۰ میلادی) به صورت یک گروه و با فرنام "عهد جدید" گردآوری شدند. این گِردایه با نام "انجیل" نیز شناخته می‌شود. کوریای رم
جماعت کلیساهای مشرقی در سال ۱۹۱۷ توسط پاپ بندیکت پانزدهم تأسیس شد و مسئول ارتباط با کلیسای کاتولیک شرقی برای توسعه و حفظ حقوق آن‌ها است. این نهاد در مناطق شمال آفریقا، جنوب شرقی اروپا و غرب آسیا از جمله ایران نفوذ اختصاصی دارد و شامل همه پاتریارک‌ها و اسقف‌های اعظم عمده کلیسای مشرقی است. فهرست پاپ‌های کلیسای کاتولیک روم
فهرست پاپ‌های کلیسای کاتولیک روم فهرستی است که دربردارندهٔ تمامی پاپ‌های است که نامشان در اسناد و کتاب‌های تاریخی این کلیسا آورده شده‌است. این پاپ‌ها بالاترین و مقدس‌ترین مقام مذهبی در کلیسای کاتولیک به‌شمار می‌آیند. نخستین پاپ این کلیسا پطرس شمعون بود که او به همراه برادرش اندریاس یکی از حواریون عیسی و نخستین ایمان آورندگان به او بود. واژه پاپ در زبان لاتین به معنای «پدر» است.۳۳ popes have been members of religious orders. These have included: تاریخ شهر رم
از ۱۰۴۸ تا ۱۲۵۷ پاپ‌ها با نزاع‌های فزاینده ای میان رهبرهای سیاسی و کلیساهای روم مقدس و امپراتوری بیزانس روبرو بودند. این نزاع در نهایت منجر به طرح جدایی کلیسای شرق و غرب می‌شود، کلیسای کاتولیک در غرب و کلیسای اورتودوکس در شرق. از ۱۲۵۷ تا ۱۳۷۷پاپ اگرچه اسقف رم بود ولی در شهرهای ویتربو، اورویتو، پروژیا و بعداً آوینون نیز ساکن شد. به دنبال طرح جدایی کلیسای شرق و غرب پاپ از آوینون به رم بازمی‌گردد. در این دوره بازساری کلیسا زوار و مطران‌ها (اسقف اعظم) را از دنیای مسیحیت به رم جذب می‌کرد؛ و به همراه آنان پول‌هایشان، حتی با جمعیت ۳۰۰۰۰ و با حضور یک بروکراسی دولتی رم دوباره به شهری مصرفی مبدل می‌گردد. در همان حال شهرهای خودمختار ایتالیا در حال افزایش بودند. عمده خود مختاری‌ها به وسیله خانواده‌های پیشه وران و تجاری بود که جایگزین اشرافیت قبلی شدند. بعد از غارت روم توسط نرمن‌ها در سال ۱۰۸۴، باز سازی شهر با حمایت خانواده‌های قدرتمندی مانند خانواده فراجیپان و پیر لئونی صورت می‌گیرد؛ که ثروتشان بیشتر از راه تجارت و بانکداری به دست آمده بود نه از زمین‌داری. با الهام از شهرهای اطراف مانند تیوولی و میتربو، مردم رم به فکر تشکیل مجامع مشترک و کسب آزادی قابل توجهی در مقابل اقتدار پاپ افتادند. در ۱۱۴۳با رهبری جوردانو پیرلئونی علیه آریستو کراسی و حکومت کلیسا شورشی برپا شد. درمیان مواعظ کشیش آرنالدو و مخالف سرسخت با مالکیت کلیسایی و دخالت کلیسا در امور جاری، سنا و جمهوری روم با نام مجمع رم دوباره متولد شد. شورشی که منجر به تشکیل مجمع رم شد تا ۱۱۵۵ ادامه داشت. سنای جدید برای بقای خودش مجبور بود سخت کار کند. با سیاستی دوپهلو که میان حمایت از پاپ و امپراتوری مقدس بسته به وصع سیاسی دررفت‌وآمد بود. در ۱۱۶۷ در مونتپوریزو در جنگ با توسکالوم، سربازان روم از نیروهای امپراتوری فردریک بارباروسا شکست می‌خورند. از شانس خوب، دشمنان پیروز گرفتار طاعون می‌شوند و رم در امان می‌ماند. در ۱۱۸۸ این مجمع جدید توسط پاپ کلمنت سوم به رسمیت شناخته می‌شود. در حالی که ۵۶ نفر از سناتورها تابع پاپ بودند پاپ باید پول زیادی به کارمندان مجمع می‌پرداخت. سنا همیشه در اجرای کارهایش دچار مشکل بود، گاهی یک سناتور مسند قدرت را در دست می‌گرفت و منجر به دیکتاتوری می‌شد که کمکی به استحکام این مجمع تازه تأسیس نمی‌کرد. تاریخ کلیسای کاتولیک
تاریخ کلیسای کاتولیک به شکل‌گیری، وقایع تاریخی و دگرگونی‌های متأثر بر کلیسای کاتولیک در طول زمان اشاره دارد. مسیحیت
شالوده مسیحی به قرن یکم میلادی و یهودیت برمی‌گردد که توسط عیسی ناصری (مسیح) پایه‌گذاری شد. مسیحیت اولیه به سه دوران عیسی و رسالت () پدران اولیهٔ کلیسا (Apostolic Fathers period) و دفاعیات () تقسیم می‌شود. این سه دوره را بازهٔ زمانی ۴۰۰ ساله‌ای در بر می‌گیرند که از سال ۳۰ میلادی به عنوان شروع خدمت مسیح آغاز شده و در اواخر قرن ۴ میلادی به پایان می‌رسد. در قرن نخست مسیحی و در اولین دهه‌های پس از مسیح نزاع الهیاتی میان مسیحیان درگرفت. اما نزاع خاتمه نیافت و در سده‌های دوم و سوم بیشتر به شکل نزاع‌های فرقه‌ای بروز کرد. در میان طرف‌های درگیر، برخی شخص پولس و نظام الهیاتی او را از اصل و بنیان قبول نداشتند. مثل فرقه‌های:ابیونی‌ها و ناصریان که همچنان به رعایت شریعت موسوی پایبند بودند. کلیسای کاتولیک
در اکتبر ۲۰۱۱ میلادی، پاپ بندیکت شانزدهم، رهبر مسیحیان کاتولیک جهان، نسبت به استفاده از زور و جنگ برای ترویج مسیحیت در سده‌های گذشته، «انتقاد و اظهار شرم» کرد. هرگز عقیدهٔ پیروان گروه مسیح بر دیگر عقاید گروه مسیحیان برتری ندارد و تمام مسیحیان در راه خدا و مسیح می‌توانیم که مورد رضایت پدر آسمانی قرار بگیریم او با اشاره به خشونت‌هایی که در تاریخ برای ترویج مسیحیت گروهی خاص رخ داده‌است گفت: «ما این را با شرم بزرگی تأیید می‌کنیم؛ ولی کاملاً واضح است که این سوء استفاده از ایمان مسیحی بوده‌است، و آشفتگی روح و ضعف ایمان شخص مسئول هدایت انسان‌ها جز غم و شرم نتیجه‌ای نداشته‌است. چیزی که به وضوح با ذات واقعی آن در تضاد است».https://fa.m.wikipedia.org/wiki/مدرسه_ژاندارک دین رسمی
دین‌های رسمی در سراسر تاریخ بشر در تقریباً همهٔ فرهنگ‌ها، شناخته شده بوده‌اند و تا خاور نزدیک باستان و پیشاتاریخ قدمت دارند. رابطه فرق مذهبی و دولت تحت عنوان "theologia civilis" ("الهیات مدنی") توسط مارکوس ترنتیوس وارو مورد بحث قرار گرفت. نخستین کلیسای مسیحی مورد حمایت حکومت کلیسای حواری ارمنی بود، که در سال ۳۰۱ میلادی تأسیس شد. در مسیحیت، از آنجا که لفظ کلیسا نوعاً به محل پرستش مسیحیان یا سازمان‌های دربرگیرنده چنان محل‌هایی اطلاق می‌شود، لفظ "کلیسای دولتی" با مسیحیتِ مورد حمایت حکومت، از نظر تاریخی کلیسای دولتی امپراطوری روم در قرون پایانی حیات این امپراطوری، ارتباط دارد، و گاه در اشاره به شاخه ملی مدرنی از مسیحیت مورد استفاده قرار می‌گیرد. کلیسای مارونی
کلیسای مارونی با نام کامل کلیسای مارونی سریانی انطاکیه شاخه‌ای از کلیسای کاتولیک شرقی است. جامعهٔ مارونی به دست مارون قدیس در سدهٔ چهارم پس از میلاد و نخستین پاتریارک آن یوحنا مارون بود که در سدهٔ هفتم بدین جایگاه دست‌یافت.مارونی‌ها پیروان فرقه‌ای از مذهب کاتولیک هستند که پس از انشعاب در کلیسای روم شرقی، به نام مارون قدیس پی‌ریزی شد و در خاورمیانه گسترش یافت. روحانیان مارونی بر خلاف روحانیان کاتولیک رومی حق ازدواج دارند. کلیسای مشرق
اگر چه جامعه نستوری تاریخ خود را به قرن اول میلادی می‌رساند اما کلیسای مشرق نخستین بار در قرن چهارم با به رسمیت شناختن یزدگرد اول در شاهنشاهی ساسانی به رسمیت دست یافت. در سال ۴۱۰ شورای سلوکیه-تیسفون، در پایتخت ساسانی برگزار شد، به اسقف‌های کلیسا اجازه داد تا کاتولیکوس رسمی انتخاب کنند. کاتولیکوس بر گرفته از واژه‌ای یونانی بود و به معنی اسقف جهانی بود. کاتولیکوس اسحاق، اولین رهبر انتخابی کلیسای مشرق بود که به عنوان رهبری جامعه مسیحی آشوری و نماینده امپراتور ساسانی انتخاب شد. مسیحیت اولیه
تعدادی از مذاهب در طول قرون دوم و سوم میلادی در سراسر امپراتوری روم، پیروانی را برای خود جلب کرده‌اند. مراسم نیایش ایزیس و میتراها طرفداران زیادی داشت اما مسیحیان غالباً توسط امپراتوران رومی مورد شکنجه شدیدی قرار می‌گرفتند. امپراتوری روم در مقابل ادیانی که با مذاهب رسمی و خدایان رومی در جنگ نبودند یا تقدیس امپراتور را به زیر سؤال نمی‌برند، با آزاداندیشی و تحمل برخورد می‌کرد. اعتقادات مسیحیان، از جمله اعتقاد آنان به رستاخیز پس از مرگ که ریشه در رستاخیز عیسی مسیح پس از مصلوب شدنش داشت و همچنین شهامت عده ای از مسیحیان در مقابل شکنجه و کشته شدن توسط حکومت روم، افراد و بینندگان بیشتری را به خود جذب می‌کرد. در نهایت به رغم تمام این محدودیت‌ها و سرکوب‌ها، سرانجام پس از ۴ قرن که گاهی شکنجه و تعقیب مسیحیان اوج گرفته و گاهی کاهش می‌یافت، مسیحیت در حدود سال ۵۰۰ میلادی به عنوان دین رسمی این امپراتوری پذیرفته شد. مسیحی شدن اواخر امپراتوری روم
اکثر محققان موافقند که هنگامی که مسیحیت ظهور کرد، با نرخ ترکیبی تقریباً ۳٫۴ درصد در سال رشد کرد و تا سال ۳۵۰ پس از میلاد به دین تقریباً نیمی از امپراتوری تبدیل شد. سؤال اصلی برای مورخان ۲۵۰ سال گذشته این بوده‌است که "چگونه این اتفاق افتاد؟" در حالی که اکثر محققان موافق هستند که "رشد مسیحیت پیش از قسطنطنیه را نمی‌توان به سادگی با افول چندخدایی توضیح داد"، تا پایان قرن بیستم، نظریه اولیه برای آنچه باعث تغییر چشمگیر فرهنگی و مذهبی متأخر شد. حول امپراتور کنستانتین یکم (ح. ۳۰۶ تا ۳۳۷) می‌چرخید. به عنوان اولین امپراتور مسیحی، تصور می‌شد که او دیدگاه‌های مذهبی خود را از بالا به پایین به بقیه امپراتوری تحمیل کرد. کنستانتین کبیر قوانینی را وضع کرد که به نفع مسیحیت بود و علیه قربانی کردن و سحر و جادو قانونگذاری کرد و برخی از معابد را که در آنجا این اعمال ادامه داشت را بستند. قربانی تا حد زیادی ناپدید شد، اگرچه خود چندخدایی تا قرن هفتم ادامه یافت. اکثریت محققان مدرن دیگر از مدل «بالا به پایین» به عنوان ارائه توضیح کامل پشتیبانی نمی‌کنند. کلیسای کاتولیک‌ها، اصفهان
کلیسای کاتولیک‌ها مربوط به دوره صفوی است و در اصفهان، محله نو جلفا، خیابان حکیم نظامی، کوچه کاتولیک‌ها واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۰۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. مسیحیت لیبرال
اشکال کاتولیک الهیات لیبرالیسم از قرن نوزدهم به بعد در انگلستان، فرانسه و ایتالیا وجود داشته‌است. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یک جنبش عقیدتی لیبرال در کلیسای کاتولیک ایجاد شد که از آن به «مدرن‌گرایی کاتولیک» یاد می‌شد. مدرن‌گرایی کاتولیک مانند پروتستانتیسم لیبرال، تلاشی بود تا آئین کاتولیک را با روشن‌گری سازگار سازد. الهی‌شناسان مدرنیست، انتقاد رادیکال انجیل را تأیید کردند و خواستار زیرسوال بردن دکترین‌های سنتی مسیحیت، مخصوصاً مسیح‌شناسی، بودند. این‌ها نیز روی جوانب اخلاقی مسیحیت تأکید داشتند نه جوانب الهیات آن. نویسندگان مهم مدرنیست عبارت اند از: آلفرد لوازی و «جورج تایرل». مدرنیسم توسط رهبری کلیسای کاتولیک، به‌عنوان بدعت مورد تقبیح قرار گرفت. کلیسای کاتولیک
کلیسای کاتولیک رم یا کلیسای کاتولیک رومی یا کلیسای کاتولیک بزرگترین کلیسای مسیحیت در جهان است. کلیسای کاتولیک با بیش از یک و نیم میلیارد نفر پیرو در کل جهان، بزرگ‌ترین شاخه از کلیسای مسیحی محسوب می‌شود. در راس این کلیسا اسقف اعظم رم قرار دارد که با نام پاپ شناخته می‌شود. دکترین این کلیسا بر اعتقاد نامه نیقیه استوار است. این کلیسا به هفت آیین اصلی کلیسا موسوم به هفت راز مقدس باور دارد. لئون نهم
تا سال ۱۰۴۹، هنگامی که لئوی نهم پاپ شد و مستقیم استقلال کلیسای ارتدوکس شرق را به چالش کشید، در دل مردم بیزانس تخم خصومت کاشت. لئو در سال ۱۰۵۳ نامه ای برای میخاییل کرولاریوس سراسقف قسطنطنیه و رئیس کلیسای ارتدوکس شرق ارسال کرد. پاپ در این نامه خواستار آن شد که کلیساهای شرقی تفوق او را به رسمیت بشناسند. او هر کلیسایی را که به خواسته او تن در نداد «مجمع كفار... و کنیسه شیطان» توصیف کرد. کلیساهای شرقی نیز طی عهد و پیمان هایی که با هم بستند، در جواب به تهدید لئو، به اصول کلیسای رم حمله کردند، به خصوص اصل تجرد. و کرولاریوس نیز برای تلافی تمامی کلیساهای قسطنطنیه را که به آیین های رمی عمل می کردند، تعطیل کرد. در سال ۱۰۵۴ لئوی نهم درگذشت. و مقام پاپی در روم بیش از یک سال خالی ماند. مجمع کاردینال‌ها که در مقام پاپ عمل می کرد، کرولاریوس را تکفیر کرد. کرولاريوس نیز در جواب هیئتی مرکب از نمایندگان تمام جامعه مسیحیت شرق تشکیل داد و کلیسای کاتولیک رم را محکوم و تمام ارتباطات خود را با آن قطع کرد. سراسقف همچنین تمامی مراسم رمی را در کلیسای قبر مقدس در اورشلیم ممنوع کرد و به این ترتیب، عبادت زوار غربی در این کلیسا به مراتب دشوارتر شد. مورخین این جدایی رسمی را میان کلیساهای شرق و رم در سال ۱۰۵۴ شکاف بزرگ می نامند‌. تاریخ کلیسای کاتولیک
این آموزه توسط مجموعه‌ای از متکلمان و معلمان تأثیرگذار، که در مجموع به عنوان پدران کلیسا شناخته می‌شوند، تصحیح شد. از سال ۱۰۰ به بعد، مسیحیت اولیه ارتدوکس و علمای ارتدوکس مانند اگناتیوس انطاکی و ایرنئوس تعلیم کاتولیک را در تضاد شدید با موارد دیگر مانند گنوسیسم تعریف کردند. از سوی دیگر آموزه‌ها و سنت‌ها تحت تأثیر دفاعیات دینی مانند پاپ کلمنس یکم، ژوستین شهید و آگوستین در کلیسای کاتولیک تثبیت شد. رم
پس از فراگیر شدن مسیحیت در امپراتوری روم، شهر رم یکی از پنج مرکز عمده این دین به حساب می‌آمد. تسخیر اورشلیم، انتاکیه و اسکندریه بین سال‌های ۶۳۸ تا ۶۴۲ میلادی به دست اعراب مسلمان، موجب افزایش اهمیت رم در کنار قسطنطنیه گشت. وضعیت این شهر به عنوان یک شهر مهم در امپراتوری مقدس روم و تأثیر احساسی و معنوی آن بر شکل‌گیری اولیه مسیحیت باعث فزونی یافتن اعتبار آن در قرون وسطی گشت. قانون کلیسایی کلیسای کاتولیک
قانون کلیسایی کلیسای کاتولیک (به لاتین "قانون کلیسایی": "ius canonicum") نظامی از قوانین و اصول حقوقی است که توسط مقامات سلسله مراتبی کلیسای کاتولیک ایجاد و اجرا می‌شود تا سازمان و حکومت خارجی آن را تنظیم کند و و فعالیت‌های کاتولیک‌ها را به سمت مأموریت کلیسا هدایت کند. این اولین نظام حقوقی مدرن غربی و قدیمی‌ترین نظام حقوقی به‌طور پیوسته در حال فعالیت در غرب است در حالی که سنتهای منحصر به فرد قانون کلیسایی کاتولیک شرقی بر ۲۳ کلیسای خاص کاتولیک شرقی "sui iuris" حاکم است. تاریخ کلیسای کاتولیک
طبق آموزه‌های سنتی، کلیسای کاتولیک توسط عیسی مسیح تأسیس شد. عهد جدید فعالیتها و تعلیمات عیسی ، انتصاب دوازده حواریون و دستورات وی برای ادامه کار را تأیید می‌کند. کلیسای کاتولیک صریحاً اشاره دارد که ورود روح القدس بر حواریون، در رویدادی که به عید پنجاهه یا پنطیکاست معروف است، آغاز خدمت عمومی کلیسا را نشان می‌دهد. کاتولیک‌ها معتقدند که سنت پیتر اولین اسقف روم، لینوس را به عنوان اسقف بعدی انتخاب کرد، بنابراین خط بی وقفه‌ای از پطرس و لینوس تا پاپ فعلی، پاپ فرانسیس شکل گرفته‌است؛ یعنی کلیسای کاتولیک خلافت رسولی را با تعیین جانشین سنت پیتر حفظ می‌کند. تاریخ کلیسای کاتولیک
در قرن اول با همه آزارها به دلیل درگیری با دولت بت‌پرست روم، مسیحیت در سراسر امپراتوری اولیه روم گسترش یافت. در سال ۳۱۳، آزار و شکنجه‌ها با فرمان میلان و قانونی شدن مسیحیت توسط امپراتور کنستانتین اول کاهش یافت. در سال ۳۸۰، تحت فرمانروایی تتئودئوس یکم، مسیحیت با فرمان تسالونیکی، فرمان امپراتور، دین رسمی امپراتوری روم شد. که تا سقوط امپراتوری روم غربی (امپراتوری غرب)، و بعداً، با امپراتوری بیزانس (امپراتوری روم شرقی)، تا فتح قسطنطنیه ادامه داشت. در طول این مدت، هفت شورای جهانی اول، بر اساس گفته یوسبیوس پنج منطقه اصلی (حوزه‌های قضایی در داخل کلیسای کاتولیک) در نظر گرفته شد: یوسیبوس قیصریه، پاپ روم، پاتریارک کلیسای قسطنطنیه، پاتریارک انطاکیه، پاتریارک اورشلیم و اسکندریه، معروف به پنج‌پایه. مسیحی‌شدن مردمان ژرمن
فرانک‌های پاگان که از قرن سوم به گُل مهاجرت کرده بودند همراه با مروونژی‌ها در روز کریسمس در سال ۴۹۸ به کلیسای کاتولیک گرویدند، پس از نبرد تولبیاک، زمانی که کلوویس یکم مسیحی ش شد و در رنس غسل تعمید یافت. جزئیات این رویداد توسط گریگوری تور نقل شده‌است که سال‌ها بعد در قرن ششم آن‌ها را ثبت کرد. پس از تغییر دین، او فرانک‌ها را به عنوان دشمن بدعت‌گذاران و بربرهای آریانی معرفی کرد. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که کلوویس در ایجاد اختلاف مذهبی بین ویزیگوت‌های آریانی و گالو-رومی‌ها شکست خورده‌است و هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که مذهب انگیزه جنگ‌های او بوده‌است. بسیاری از اشراف فرانک در گرویدن به مسیحیت از کلوویس پیروی کردند، اما گرویدن همه رعایای او پس از تلاش‌های بسیار و در برخی مناطق طی دو قرن بعدی اتفاق افتاد. "وقایع‌نگاری سنت دنیس" نقل می‌کند که پس از تغییر دین کلوویس، تعدادی از پاگان‌ها که ناراضی بودند در اطراف راگناچار که نقش مهمی در به قدرت رسیدن اولیه کلوویس ایفا کرده بود، گرد آمدند. اگرچه متن در مورد علت دقیق آن نامشخص است، کلوویس راگناچار را اعدام کرد. در درجه اول به دلیل کار شبکه رو به گسترش صومعه‌ها، بر بخش‌هایی که بر پذیرش مسیحیت مقاومت می‌کردند غلبه شد. پطرس
پِطرُس یا شمعون، یکی از دوازده حواری عیسی مسیح، رهبران کلیسای مسیحیت اولیه بودند. کلیسای کاتولیک رومی او را نخستین پاپ می‌دانند که توسط عیسی در گفتگوی «صخرهٔ کلیسای من» در متی به مقام روحانیت رسیده‌است. همهٔ کلیساهای مسیحی باستان پطرس را به عنوان قدیسی مهم بزرگ می‌شمارند و او را بانی کلیسای انطاکیه و بعدتر کلیسای رم می‌دانند، ولی در خصوص اقتدار جانشینان متعدد او در مسیحیت امروز اختلاف نظر دارند. تاریخ کلیسای کاتولیک
بر خلاف اکثر ادیان در امپراتوری روم، مسیحیت از پیروان خود خواسته بود تا از همه خدایان دیگر دست بردارند، عملی که از یهودیت گرفته شده‌است. امتناع مسیحیان از پیوستن به جشن‌های مرسوم رومیان بت‌پرست به این معنا بود که آنها نمی‌توانند در بسیاری از آئین‌های اجتماعی و دینی شرکت کنند، که این عمل باعث شد غیر مسیحیان-از جمله مقامات دولتی-از این ترس داشته باشند که این روش مسیحیان خدایان را عصبانی کرده و در نتیجه صلح و رفاه امپراتوری مورد تهدید قرار بگیرد. علاوه بر این، صمیمیت خاص جامعه مسیحی و محرمانه بودن در مورد انجام اعمال مذهبی باعث ایجاد شایعاتی مبنی بر گناه کاری مسیحیان در رابطه جنسی و آدم‌خواری شد. آزار و شکنجه‌های ناشی از این رفتارها از سوی مقامات دولتی و مردم غیر مسیحی و یهودی، هرچند معمولاً محلی و پراکنده بود، تا زمانی که مسیحیت در قرن چهارم قانونی نشد، ادامه داشت. مجموعه ای از آزار و شکنجه‌های متمرکزتر بر مسیحیان در اواخر قرن سوم فزونی گرفت، چرا که بحران‌های نظامی، سیاسی و اقتصادی امپراتوری روم، همگان را بر این باور رهنمون کرد که توسط خدایان مغضوب شده‌اند. از این پس بود که به همه ساکنان دستور داده شد که مسیحیان را قربانی کنند تا مجازات شوند. یهودیان تا زمانی که مالیات پرداخت می‌کردند از این دستور معاف بودند. برآورد تعداد مسیحیان اعدام شده از چند صد تا ۵۰٬۰۰۰ متغیر است. بسیاری فرار کردند یا اعتقادات خود را کنار گذاشتند. اختلاف نظرها در مورد این که کلیساها چه نقشی در سرنوشت این مرتدین باید داشته باشند منجر به انشعابات دوناتیست و نواتیانیست گردید. کلیسای قبطی کاتولیک
اولین تلاش برای بازگرداندن وحدت بین کلیسای کاتولیک و کلیسای ارتدوکس قبطی به اواسط قرن پانزدهم برمی‌گردد. در این زمان پاپ واتیکان، پاپ اجانیوس چهارم، برای پاپ اسکندریه یوانس یازدهم، نامه‌ای ارسال کرد و از وی برای شرکت در مجمع فلورانس دعوت به عمل آورد، به این درخواست پاپ اسکندریه جواب مثبت داد و یک هیئت که کلیسای ارتدوکس قبطی را نمایندگی می‌کرد شامل رئیس دو دیر الانبا آنطونیوس و الانبا بولا و تعدادی از راهبه‌ها و اهالی حبشه می‌شد به روم فرستاد، این هیئت یک توافقنامه با کلیسای کاتولیک در تاریخ ۴ فوریه ۱۴۴۲ امضا کرد، ولیکن به دلیل اینکه این توافقنامه نتوانست از پشتیبانی کافی در میان رهبران کلیسای قبطی ارتدوکس بدست بیاورد، به موفقیت نرسید. کلیسای کاتولیک
از سال ۱۹۸۱ میلادی، دربار واتیکان برای خاتمه‌دادن به حدس و گمان‌ها در مورد میزان ثروت و درآمد کلیسا، که در دنیا برای حمایت از آسیب دیدگان و حمایت از افراد برای تحصیل و درمان و سایر فعالیت‌های انسان دوستانه حساب‌های مالی خود را منتشر می‌کند. کلیسای کاتولیک همچنین دارای سیستم قضایی جهت برخورد با تخلفات اداری روحانیون است که به «دادگاه تریبیونال واتیکان» مشهور است. لئون یکم
پاپ لئون یکم (تولد: ۴۰۰ - درگذشت :۱۰ نوامبر ۴۶۱ )یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد و بین سال‌های ۴۴۰ تا ۴۶۱ میلادی پاپ بود. معماری رمانسک
کاتدرال ساینت فرانت، پری جوکس، فرانسه دارای پنج گنبد شبیه کلیسای بیزانتین است اما با ساختمان رومانسیک. چارل ماگنی به وسیلهٔ پاپ در روز کریسمس در سال ۸۰۰ بعد از میلاد در پیترز با سیلیکا به وسیله پاپ تاج‌گذاری شد به این منظور که امپراتوری روم غربی قدیم را بازسازی کند. روند سیاسی چارل ماگنی ادامه یافت تا زمانی که بیشتر اروپا را تحت سیطره خود قرار داد. همراه با ورود تدریجی ایالت سیاسی مجزا که در حقیقت به ملت‌ها جوش خورده بودند. چه به وسیله وفاداران یا شکست خوردگان، پادشاهی آلمان به امپراتوری مقدس روم خاتمه داد. تصرف انگلیس به وسیلهٔ ویلیام، دوک نرماندی در هر بر ۱۰۶۶ باعث اتحاد آن کشور شد همچنین اتحاد ساختمان قلعه‌ها و کلیساها که باعث استحکام حضور نورمن شد. در آن زمان هنگامی که ساختمان‌های به جا مانده از امپراتور روم قبلی روبه انحطاط نهاد و آموزش‌ها و صنعت آن ناپدید شد ساختمان‌های گنبدهای آجری و حکاکی‌های معماری تزئینی بدون تنزل با تمام جزئیات ادامه یافت. اگر چه به شکل عظیمی تا سقوط روم در امپراتوری مستحکم بیزانتین بدون تنزل ادامه یافت. کلیساهای گنبددار استانبول و اروپای شرقی معماری شهرهای معینی را تحت تأثیر قرار دادند. بخصوص از طریق تجارت و جنگ‌های صلیبی. قابل ملاحظه‌ترین ساختمان، مارکز باسیلیکا، ونیز است اما تعداد زیادی نمونه‌ها با معروفیت کمتر وجود دارد. به‌خصوص در فرانسه مانند کلیسای سانیت، فرانت، پری گوکس و آنگولیم کاتدرال. بیشتر اروپا به وسیله فئودالیسم تحت تأثیر قرار گرفتند. در فئودالیسم رعیت‌ها درازای خدمات ارتشی، تصدی زمین‌هایی را که در آن کار می‌کردند از رؤسای محلی گرفتند. نتیجه آن این بود که می‌توان آن‌ها را برتر نامید نه تنها در مشاجرت محلی بلکه جهت پیروی پادشاهان برای مسافرت در سطح اروپا به جهت جنگ‌های صلیبی اگر از آن‌ها خواسته می‌شد. جنگ‌های صلیبی ۱۲۷۰–۱۰۹۵ باعث مهاجرت افراد زیادی شد و همراه با آن‌ها عقاید و مهارت‌های تجاری انتقال یافت به‌خصوص آن‌هایی که در ساخت استحکامات و کارهای فلزی جهت آماده‌سازی ارتش دخالت داشتند که این موارد جهت، ساخت و تزئین ساختمان‌ها نیز به کار می‌رفت. مهاجرت مداوم مردم، رهبران، اشراف، اسقف‌ها، صنعتگران و رعایا عامل مهمی درایجاد تجانس روش‌های ساختمان‌سازی و روش شناخته شده رومانسیک علی‌رغم تفاوت‌های محلی بود. در کلیسای آندروز، کراکو، برج‌های جفت در نقشه هشت‌ضلعی هستند و گنبدهایی با روش دوران باروک دارند. فهرست کشورها بر پایه جمعیت مسیحیان
کلیساهای مسیحی، شکل‌ها و شاخه‌های مختلفی نیز در برخی کشورها به خود گرفته‌است؛ که از جمله آن می‌توان به پانزده کشور اشاره کرد. آرژانتین (کلیسای کاتولیک روم)، ارمنستان (کلیسای حواری ارمنی)، تووالو (کلیسای تووالو)، تونگا (کلیسای آزاد وسلی تونگا)، کاستاریکا (کلیسای کاتولیک رومی)، پادشاهی دانمارک (کلیسای ملی دانمارک)، انگلستان (کلیسای انگلستان)، یونان (کلیسای ارتدکس یونان)، گرجستان (کلیسای ارتدکس گرجی)، ایسلند (کلیسای ایسلند)، لیختن اشتاین (کلیسای کاتولیک)، مالت (کلیسای کاتولیک)، موناکو (کلیسای کاتولیک)، شهر واتیکان (کلیسای کاتولیک سن پیترو، بزرگترین کلیسای جهان)، و زامبیا. سانتا ماریا در کامپیتلی
حوالی سال ۱۶۵۶، شهر رم توسط طاعون به تباهی رفت و چنین به‌نظر می‌رسید که دعا و توسل به این تمثال، که به صورت گروهی در دسته‌روی‌ها و در خیابان‌ها حمل می‌شد، در متوقف کردن این بیماری همه‌گیر نقش داشت. این مداخله معجزه‌آسای احتمالی، پاپ الکساندر هفتم را بر آن داشت تا به جای آن خلوتگاه مذهبی باستانی، کلیسای بزرگتری را برای نگهداری این نماد بنا کند. او یک طرح عالی معماری باروک را به کارلو رائینالدی سفارش داد و ساخت کلیسا بین سال‌های ۱۶۵۹ و ۱۶۶۷ انجام شد. بنا به دستور انجمن «روحانیون منتخب مادر خدا» که در لوکا تأسیس شده بود، کلیسا تحت تعمیر و نگهداری دائمی قرار گرفت. در بیرون ورودی کلیسا و در سمت چپ، فواره‌ای وجود دارد که از آثار جاکومو دلا پورتا است. محراب اصلی کلیسا را نیز جووانی باتیستا گائولی و دیوارنگاره‌های سقف را جاچینتو کالاندروچی نقاشی نموده‌اند. جنگ صلیبی کاتاری
کاتارها بخشی از یک جنبش اصلاحی مذهبی فعال در اروپای قرون میانه بودند که از حدود سال ۶۵۳، زمانی که کنستانتین سیلوانوس نسخه‌ای از اناجیل (گاسپل) را به ارمنستان برد، آغاز شد. در قرون بعد، گروه‌های مخالف به‌پا خواستند و دور واعظانی کاریزماتیک جمع شدند که قدرت و اختیار کلیسای کاتولیک درآن مقطع را رد می‌کردند. این گروه‌ها اعتقادات خود را به جای تعالیم کلیسا، بر پایه اناجیل قرار دادند و به دنبال بازگشت مسیحیت و کلیسای راستین نخستین بودند. آنها مدعی بودند که تعالیم آنها ریشه در کتاب مقدس و بخشی از سنت رسولان (استعادیه) دارد. فرقه‌هایی همچون پاولیکیان در ارمنستان، بوغومیلیه در بلغارستان و بالکان، آرنُلدیست در شمال ایتالیا، پتروبروسیان در جنوب فرانسه، هنریکن‌ها در سوئیس و فرانسه، و والدوسیان نواحی پیمونت در مرز فرانسه و ایتالیا به شدت تحت تعقیب و سرکوب گسترده کلیسا بودند. پاولیکیان به‌عنوان بدعت‌گذار محکوم به مرگ با آتش شده بودند؛ بوغومیل‌ها از صربستان رانده شدند و بعدها مورد تفتیش عقاید قرار گرفتند و حتی جنگ صلیبی علیه آن آغاز شد؛ پیتر بروئیز، رهبر پتروبروسیان‌ها، در سال ۱۱۳۱ توسط گروهی خشمگین به آتش انداخته شد. هنری لوزان، رهبر هنریکن‌ها خواستار اصلاحات غیرروحانی در کلیسا شد. وی هواخواهان و پیروان زیادی را به دور خود جمع کرد. واعظه‌های هنری بر محکومیت فساد کشیسان و سلسله مراتبی کشیشی متمرکز شده بود. وی در سال ۱۱۴۶ دستگیر شد و پس از آن هیچ خبری از وی شنیده نشد. آرنولد برشا، رهبر آرنُلدیست‌ها، در سال ۱۱۵۵ به دار آویخته و بدنش سوزانده و به رودخانه تیبر انداخته شد. والدوسیان، پیروان پیتر والد نیز سورانده‌شدن، کشتار و قتل‌عام را تجربه کردند. کلیسای ارتدکس شرقی
کلیسای ارتدکس یا کلیسای ارتدکس شرقی یکی از سه شاخه اصلی مسیحیت می‌باشد. این کلیسا در سال ۱۰۵۴ پس از میلاد و در پی جدایش بزرگ در کلیسا به‌وجود آمد. در پی این جدایش پاپ لئون نهم و اسقف اعظم قسطنطنیه یکدیگر را طرد کردند. این جدایش به دلایل گوناگونی انجام پذیرفت. از جمله اختلافات عقیدتی می‌توان به اختلاف نظر در مورد ماهیت روح‌القدس اشاره کرد. عقیده کلیسای شرقی این بود که روح‌القدس همزمان نشأت گرفته یا برخاسته از پدر و منتقل شده به پسر می‌باشد ولی کلیسای غربی بر این باور بود که روح‌القدس برخاسته از پدر "و" پسر می‌باشد. تاریخ کلیسای کاتولیک
پس از سقوط امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶، مسیحیت سه‌گانه با آریانیسم برای تبلیغ دین و ارائه آن به قبایل بربر باهم به رقابت پرداختند. در سال ۴۹۶ کلوویس اول، پادشاه بت‌پرست فرانک‌ها، به مسیحیت گروید و این آغاز افزایش مداوم ایمان در غرب بود. کلیسای کنگره‌گرایان
این جنبش در قرن شانزدهم میلادی در دورانی که اصلاحات مذهبی نام‌گذاری شده‌است، در شکل فعلی خود به وجود آمد. از نخستین رهبران این جنبش می‌توان به رابرت براون، رابرت هریسون اشاره نمود؛ که پس از مدتی حکام وقت آنها را مورد آزار و اذیت قرار دادند، برخی از آنها مهاجرت کرده و به سرزمینهای اصلی اروپایی رفتند. سپس در سال ۱۶۲۰، تعدادی از آنان از طریق دریا به شمال آمریکا رفتند و برای ایجاد یک دولت که در آن دولت و کلیسا یک پیکر واحد باشند تلاش نمودند. آنها دانشگاه هاروارد را در سال ۱۶۳۶ و دانشگاه ییل را در سال ۱۷۰۱ تأسیس کردند. این افراد در زمان تشکیل سازمان ملل متحد و همچنین نظام مراقبتی در انگلستان از ۱۶۴۹ تا ۱۶۵۹ تا حدودی قدرت سیاسی نیز داشتند ولی هنگامی که در سال ۱۶۶۰ سلطنت بازگشت، آنها مجدداً مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. در سال ۱۷۹۵، کلیساها در سراسر جهان با هم ادغام شدند، و در بسیاری از کشورها، با جوامع مشابه به ایجاد کلیساهای متحد اقدام نمودند. هنر و معماری ابتدای مسیحیت
وقتی مسیحیت به عنوان دین رسمی از جانب کنستانتین پذیرفته شد در سراسر امپراتوری رومی گسترش یافت و ناگهان ساختن بناهای مناسب برگزاری مراسم مذهبی و آداب نماز مسیحیت ضرورت پیدا کرد. کلیساهای اولیه از ترکیب یا تبدیل خانه‌های دهلیزی سرگشاده رومی، نمازخانه‌های دخمه‌ای و باسیلیکاهای رومی به وجود آمد. دیدگاه کلیسای کاتولیک در مورد نظریه تکامل
دیدگاه کلیسای کاتولیک در مورد نظریه تکامل در طی دو قرن گذشته تغییراتی داشته‌است: برای مدت طولانی به صورت رسمی هیچ اشاره‌ای به آن نمی‌شد، در دهه ۱۹۵۰ میلادی بیانیه داشتن «دیدگاهی خنثی» را صادر کرده، و در سال‌های اخیر به صورت آشکارتر آن را پذیرفته‌اند. دیدگاه رسمی امروزی کلیسا وارد جزئیات نشده و به ذکر اینکه ایمان و یافته‌های علمی در مورد تکامل انسان در تناقض نیستند، اگر چه انسان‌ها خلقتی خاص داشته، و اینکه وجود خدا برای توضیح دادن منشأ بخش روحانی انسان لازم است، بسنده می‌کند. این دیدگاه در طیف دیدگاه‌هایی که امروزه تحت مفهوم تکامل الاهی* دسته‌بندی می‌شوند، قرار می‌گیرند. مسیحیت اولیه
پطرس، که برای قرنهای متمادی به عنوان اولین پاپ، مقام او را جشن می‌گیرند، اولین جامعه مسیحی را در رم بنیانگذاری می‌کند. کلیسای روم پادشاهی کاتولیک
این کلیسا نقش مهمی در رهبری مسیحیهای عرب ایفا کرده‌است، تمام رهبران این کلیسا به زبان عربی صحبت و سخنرانی و موعظه می‌کردند با اینکه به‌طور معمول پطریرک انطاکیه و سایر سرزمین‌های روم شرقی ارتدوکس توسط پطریرک‌هایی رهبری می‌شد که از یونان تا سال ۱۸۹۹ میلادی می‌آمدند. در سال ۱۸۳۵ حاکمان عثمانی پطریرک مکسیمیوس سوم مظلوم را به عنوان پطریرک انطاکیه و کلیسای روم کاتولیک ملکیین به عنوان رهبر بخش مشخصی از ملت با یک دین دیگر به رسمیت شناختند. کما اینکه پاپ غریغوریوس شانزدهم به پطریرک سوم لقب پطریرک انطاکیه داد و در سایر سرزمین‌های شرقی و اسکندریه و اورشلیم همچنان آن را تا امروز به عنوان لقب اصلی می‌داند و با همین عنوان هم اعلام می‌کند. پطریرک غریغوریوس دوم یوسف (۱۸۶۴ تا ۱۸۹۷) یک مخالف قوی در داستان و قضیه عصمت پاپ که در آنزمان از طرف مجمع واتیکانی اول مطرح شده بود. وی معتقد بود که اعلام این موضوع باعث شکاف عمیقی در روابط و مناسبات بین مسیحیهای ملکیین کاتولیک و مابقی مسیحیها در مشرق زمین می‌گردد و این چیزی است که اتفاق افتاده‌است. در مجمع دوم واتیکان پطریرک ملکی مکسیموس چهارم الصایغ یک دفاع جانانه ای از فرهنگ مسیحیت شرقی به عمل آورد بطوریکه احترام بسیاری از نفرات ملکیین ارتدوکس که در این مجمع به عنوان مراقب و ناظر شرکت بودند را بدست آورد، بعد از وی نیز جانشین او پطریرک مکسیموس پنجم حکیم همان مسیر پیشینیان خود را در برقراری روابط برادرانه با سایر کلیساهای مسیحی ارتدوکس را پیمود. همانا پطریرک ملکی در حال حاضر یوسف اول عیسی پطریرک انطاکیه و سایر سرزمین‌های مشرق و اسکندریه و اورشلیم ملکیین کاتولیک می‌باشد، مقر رسمی وی در حاره الزیتون – دروازه شرقی- در پایتخت سوریه دمشق می‌باشد، تعداد پیروان این دین و طایفه ۱۳۵۰۰۰۰ نفر برآورد می‌شود که گفته می‌شود بیشتر از نصف این جمعیت به کشورهای غرب مهاجرت کرده و در آنجا زندگی می‌کنند. قرون وسطای میانه
از میانه سده نهم میلادی کلیسای کاتولیک و ارتدوکس دچار اختلاف شدند. کلیسای ارتدوکس با رسمیت یافتن فیلیوکه ("Filioque") در اعتقادنامهٔ رم، موجب انشعاب و اختلاف بیشتر کلیسای ارتدوکس و رم شد. این دو کلیسا از آن پس دو راه کاملاً متفاوت را در این باره در پیش گرفتند. اروپای دوران قدیم
رومیان در دوران کلاسیک باستان، نقش بسیار داشتند. جمهوری روم و سپس امپراتوری روم از سال ۲۷ پیش از میلاد حدود دو قرن یکه‌تاز بودند. روم ثبات سیاسی و شکوه و جلال خودش را به رخ می‌کشید و در مدیترانه و بخش اعظم اروپای غربی خدایی می‌کرد. سرزمین‌های امپراتوری با یک شبکه از راه‌ها به پایتخت، رم، وصل می‌شد و شهروندان از یک قانون مشترک، فرهنگ مشترک و زبان مشترک (زبان لاتین)، بهره‌مند بودند. معماری آکوستیک
از آغاز سلطنت چارمین تا ورود به کلیساهای جامع گوتیک در قرن دوازدهم را دورهٔ رومانس می‌نامند. در این دوره، کمتر کسی پیدا می‌شد که بیرون از طبقهٔ روحانیون، به تحصیل علم پرداخته باشد. زبان لاتین در کشورهای مختلف با توجه به میزان تسلط کلیسا بر آن‌ها گسترش پیدا نمود. فئودالیسم، ساختار بارز این دوره است و پیرامون آن، ایدئولوژیهایی نیز شکل گرفته بود. این ایدئولوژیهاآمیزه‌ای از اصول فئودالیسم و ایده‌های مسیحی بود. تأثیرات معماری رومی و بیزانتین به خوبی در دورهٔ رومانس مشهود است. مثلاً، معماری ساختار باسیلیکایی خود را – که بازماندهٔ دورهٔ رومی بود- حفظ کرد با این حال شکل کف سالن‌ها به سمت «صلیبی شکل شدن» گرایش پیدا کرد. تأثیرات معماری شرقی، خود را در شهرهایی مانند ونیز و مارسی نشان داد. معماری دورهٔ رومانس با طاق‌های گرد و سقف‌های گنبدی شکل – که ملهم از سبک معماری در جهان اسلام و روم شرقی بود- شناخته می‌شود. پنجره‌های مرتفع و باریک اروپای جنوبی تبدیل به پنجره‌های بزرگ برای تابش نور آفتاب شد. سقف‌های تخت خانه‌ها تبدیل به شیروانی گردید تا برف و باران روی آن‌ها نماند. تاریخ کلیسای کاتولیک
نبرد تولوز در ۷۲۱ جمعیت مسیحیان را در برابر ارتش خلافت اموی حفظ کرد، اگرچه خود روم در سال ۸۵۰ ویران شد و قسطنطنیه نیز محاصره گردید. در قرن یازدهم، روابط تیره بین کلیسای یونانی‌زبان در شرق و کلیسای لاتین زبان در غرب، تا حدی به دلیل درگیری بر سر قدرت پاپ، به جدایی شرق و غرب تبدیل شد. جنگ صلیبی چهارم و غارت قسطنطنیه توسط صلیبیان متجاوز آخرین دشمنی را ثابت کرد. قبل و در طول قرن ۱۶، کلیسا درگیر فرایند اصلاح کاتولیک یا اصلاح متقابل بود. در قرون بعدی، کاتولیک گرایی علیرغم کاهش تسلط بر جمعیت اروپایی به دلیل رشد پروتستانتیسم و همچنین شک‌گرایی دینی در عصر روشنگری و پس از آن، به‌طور گسترده‌ای در سراسر جهان گسترش یافت. در شورای دوم واتیکان در دهه ۱۹۶۰ مهمترین تغییرات در نظامنامه شیوه‌های کلیسای کاتولیک از شورای ترنت که مربوط به ۴ قرن قبل بود مورد تجدید نظر اساسی قرار گرفت. پاپ اوربان دوم
پاپ اوربان دوم (۱۰۴۲ میلادی - ۲۹ ژوئیه ۱۰۹۹ میلادی) یکی از پاپهای کلیسای کاتولیک از ۱۲ مارس سال ۱۰۸۸ میلادی تا هنگام مرگش در ۲۹ ژوئیه سال ۱۰۹۹ میلادی بود. او در سال ۱۰۹۶ میلادی در شورای کلرمون فرمان نخستین جنگ صلیبی را صادر نمود. وی شخصاً در راس شوالیه‌های فرانسه برای آزاد سازی اسپانیا راهی شد. پاپ اوربان در سال ۱۰۹۵ تمامی مسیحیان را در کلرمون جمع و همه را به تشویق برای باز پس‌گیری اورشلیم کرد. حرف‌های به ظاهر دفاع گرانه از عالم مسیحیت او بیشتر مردم اروپا را تشویق برای جنگ صلیبی کرد. او به تمامی جنگاوران مسیحی دستور داد بر روی سینه و پیشانی خودشان صلیب بکشند. پاپ دستور داد تمامی جنگ‌ها بین مسیحیان لغو و تمامی غلامان آزاد شوند. بنابر این لشکر عظیمی از صلیبیون به طرف اورشلیم حرکت کردند. قبل از این پاپ برای جمع‌آوری افراد به طرف جنوب فرانسه حرکت کرد و توانست بارون‌ها کنت‌ها و دوک هارا به این جنگ وارد کند. او به طرف ایتالیا رفت و سپس به سمت جنوب ایتالیا حرکت کرد. در شهرهای پیزاوژن افراد زیادی برای این جنگ آماده شدند. شاید برایتان سؤال باشد که چطور اینقدر زود ایتالیایی‌ها و نورمن این فراخوان را قبول کردند، در سال های۱۰۰۴و۱۰۱۱ اعراب دزد دریای دو بار در این سال‌ها به این دو شهر حمله کرده بودند و همه جا را تاراج کرده بودند و بنابر این اهالی این دو شهر به خوبی دعوت پاپ را پذیرفتند. فراخوان پاپ یک اتفاق را به عقب انداخت و آن تسخیر قسطنطنیه بود. مسیحیت
در این سال عیسی از سوی مقامات رومی که آموزه‌های او را تهدیدی علیه خود می‌پنداشتند، مورد محاکمه قرار گرفت و به اعتقاد مسیحیان مصلوب شد. پولس اهل تارسوس (از شهرهای یونان قدیم)، با دیدن صحنه‌ای در جادهٔ دمشق، به دین مسیحیت می‌گرود و مأموریت خود را برای تبلیغ و مسیحی کردن غیر یهودیان، آغاز می‌کند. شمعون ملقب به پطرس (از حواریون مسیح) که برای قرن‌های متمادی به عنوان اولین پاپ، مقام او را جشن می‌گیرند، نخستین جامعهٔ مسیحی را در رم بنیان‌گذاری می‌کند. مسیحیان به خاطر آتش‌سوزی شهر رم مورد اتهام قرار گرفتند. امپراتور نرون طی تلاشی برای بدست آوردن مجدد محبوبیت خود، آنان را مورد شکنجه و آزار قرار می‌دهد. پطرس قدیس (سنت پیتر) در این زمان کشته می‌شود. رومیان اورشلیم (بیت‌المقدس) را پس از شورش یهودیان علیه حکومت آنان، شدیداً تخریب می‌کنند. بسیاری از یهودیان از اورشلیم اخراج می‌شوند. مسیحیان در این شورش علیه رومیان شرکت نمی‌کنند. رم به مرکز حرکت‌های رو به رشد مسیحی تبدیل می‌شود. تیرداد، یکی از پادشاهان ارمنستان، در سال ۳۰۱ میلادی دین مسیحیت را در سرزمین ارمنستان رسمی و آزاد اعلام می‌کند و این در حدود ۱۲ سال زودتر از رسمی‌شدن دین مسیحیت در امپراتوری روم است. جوامع مسیحی در اطراف مدیترانه به صورت گروه‌هایی جمع شده و از آنجا تا بریتانیا و درهٔ نیل در مصر، رفتند. به سبب پشتیبانی امپراتور کنستانتین کبیر، مسیحیت خیلی سریع به قویترین مذهب در امپراتوری روم تبدیل شد. اولین گردهمایی رهبران کلیسای مسیحیت برای تبیین عقاید مسیحیت و سازماندهی جامعهٔ مسیحیت در نیقیه تشکیل شد. اعتقاد نامهٔ حواریون با اعتقاد نامهٔ نیقیه (مجموعه‌ای از باورهای پایه‌ای اعتقادی مسیحیان) نوشته می‌شود. بعد از تعریف و پذیرش این اعتقادنامه، فرقه‌ها و افرادی که الوهیت مسیح را نمی‌پذیرفتند (مانند آریوس) به عنوان بدعت شناخته شدند. روم جدید در بیزانس توسط کنستانتین، پایه‌گذاری و دوباره به کنستانتینوپول (استانبول کنونی)، نام‌گذاری شده و به عنوان پایتخت امپراتوری مسیحیت، ساخته می‌شود. در طول حکومت امپراتور تئودوسیوس، مسیحیت به صورت دین رسمی امپراتوری روم درمی‌آید. پیروان غیرمسیحی کافر و بدعت‌گذاری در مسیحیت (افکار مخالف دیدگاه‌های مسیحیت) غیرقانونی اعلام می‌شود. تاریخ کلیسای کاتولیک
در اوایل قرن هشتم، تصور نمادین بیزانس (شمشیر بیزانس) به منبع اصلی درگیری بین قسمتهای شرقی و غربی کلیسا تبدیل شد. امپراتوری بیزانس به دلیل نقض ده فرمان، ایجاد و احترام به تصاویر مذهبی را ممنوع کردند. ادیان بزرگ دیگر در شرق مانند یهودیت و اسلام ممنوعیت‌های مشابهی داشتند. پاپ گرگوری سوم به شدت با این بدعت مخالفت کرد. ملکه جدید ایرنه امپراتریس روم شرقی که در کنار پاپ قرار داشت، خواستار تشکیل شورای جهانی شد. در سال ۷۸۷، شورای دوم نیقیه پیام او را به گرمی پذیرفتند. در پایان، ۳۰۰ اسقف، که توسط نمایندگان پاپ آدریان یکم رهبری می‌شدند آموزه‌های پاپ به نفع شمایل و نمادها را پذیرفتند. کلیسای روم پادشاهی کاتولیک
برای هر لفظی در اسم این کلیسا دلیل‌های معین و خاصی وجود دارد، لفظ ملکیین که در زبان سریانی ܡܠܟܝܐ یا ملکویی نامیده می‌شود، بر مسیحیانی در مشرق زمین اطلاق می‌گردد که شریعت و قوانین مجمع خلقیدونیه را که امپراتور بیزانس مرقیانوس در سال ۴۵۱ میلادی قرائت نمود را قبول کرده بودند. در ابتدا به این افراد برادران سریان و اقباط الخلقیدونیون می‌گفتند، این نام‌گذاری اشاره به این داشت که این افراد پیرو مذهب و آیین امپراتور یا پادشاه بیزانس هستند. این نام به‌طور کلی و عام به همه مجموعه‌های الخلقیدونیه ربط نداشت. لفظ الروم بر وابستگی این کلیسا به فرهنگ و میراث کلیسای رومی بیزانس دلالت داشت. از این زاویه بعضی از آداب و سنن آن‌ها بنا بر طبیعت شکل‌گیری آن‌ها با بقیه کلیساهای ارتدوکس شرقی تفاوت‌های کمی داشت. لفظ کاتولیک بر وابستگی و پیوند این کلیسا به‌طور عام با جماعت یا کلیسای روم تحت سیطره پاپ و به‌طور طبیعی یعنی وحدت و مشارکت تام و تمام با کلیسای جهانی کاتولیک دلالت دارد. برای اولین بار قدیس اغناطیوس النورانی یکی از پدران و کشیشهای کلیسای رسولیین (پیام آوران) این اصطلاح را استفاده نمود. بعضی از ملکیین کاتولیک خودشان را اولین جماعت کاتولیک می‌دانند. در زبان اروپایی این کلیسا به نام کلیسای یونانی‌های پادشاهی کاتولیک نیز نامیده می‌شود «Melkite Greek Catholic Church» ولی درست و بهتر این است که اینطور نامیده می‌شد «Melkite Byzantine Church» برای اینکه مقصود و منظور از لفظ و کلمه (Greek) یونان و یونانی‌ها نیست بلک منظور بیزانس و بیزانسی‌ها است، شاید بهترین دلیل برای این موضوع این باشد که مورخین قدیمی عرب از واژه جنگ‌های روم و نه جنگ‌های یونانی‌ها استفاده می‌کردند؛ ولی بعضی‌ها این را به نوع دیگری تفسیر می‌کنند و می‌گویند که اصطلاح روم در زبان عربی گاهی دلالت بر یونان دارد. تاریخ کلیسای کاتولیک
در گزارش اعترافات پطرس در انجیل متی، اعتقاد بر این است که مسیح، پطرس را به عنوان سنگی که کلیسای مسیح بر روی آن ساخته خواهد شد، تعبیر می‌کند. در حالی که برخی از محققان معتقدند پطرس اولین اسقف روم بود، برخی دیگر می‌گویند که نهاد پاپ به این ایده وابسته نیست که پیتر اسقف رم بوده یا حتی در رم بوده‌است. بسیاری از محققان بر این باورند که ساختار کلیسایی متعدد در رم تا اواسط قرن دوم، زمانی که ساختار یک اسقف واحد توسط پیشگامان تصویب شد، وجود داشت. از پیدایش روم
از پیدایش روم که گاهی از آن با عنوان Ab Urbe Condita Libri (کتاب‌هایی از زمان تأسیس شهر) نیز یاد می‌شود کتابی سترگ از تاریخ روم باستان است که بین سال‌های ۲۷ تا ۹ قبل از میلاد توسط تیتوس لیویوس، تاریخ‌نگار رومی، به زبان لاتین نگاشته‌شده‌است. این مجموعه کتاب، وقایع تاریخ روم از رسیدن آینیاس و پناهجویان جنگ تروآ به ایتالیا، تأسیس شهر روم در ۷۵۳ قبل از میلاد، براندازی پادشاهان روم در ۵۰۹ قبل از میلاد گرفته تا عصر خودِ لیویوس و دوران امپراتوری آگوستوس را در برمی‌گیرد. آخرین حادثه‌ای که لیویوس آنرا در کتابش ذکر کرده مرگ نرو کلادیوس دروسوس (فرزندخوانده آگوستوس) در سال ۹ قبل از میلاد است. حدود ۲۵ درصد کتاب (۳۵ کتاب از مجموع ۱۴۲) باقی‌مانده‌است. کتاب‌های باقی‌مانده حوادث از تأسیس روم تا سال ۲۹۳ ق. م و از ۲۱۹ تا ۱۶۶ ق. م را دربرمی‌گیرند. تاریخ کلیسای کاتولیک
در ابتدا، مسیحیان در کنار یهودی‌ها به عبادت ادامه می‌دادند، که مورخان آن را مسیحیت یهودی می‌نامند، اما در بیست سال پس از مرگ عیسی، روز یکشنبه به عنوان اولین روز عبادت در نظر گرفته شد. هنگامی که مبلغانی مانند پولس رسول شروع به تغییر دین غیر یهودیان کردند، مسیحیت از شیوه‌های یهودی دور شد تا خود را به عنوان یک دین جداگانه معرفی کند، هرچند مسئله پولس و یهودیت امروزه هنوز مورد بحث است. برای حل اختلافات اعتقادی بین جناح‌های رقیب، حوالی سال ۵۰ حواریون اولین شورای کلیسا، شورای اورشلیم را تشکیل دادند. این شورا تأیید کرد که غیریهودیان می‌توانند بدون اتخاذ تمام قانون موسی مسیحی شوند. تنش‌های فزاینده به زودی منجر به جدایی شدیدتری شد برای مثال در زمانی که مسیحیان از پیوستن به شورش بارکوخبا در سال ۱۳۲ امتناع کردند برخی از گروه‌های مسیحیت تعامل با یهودیان را حفظ کردند. معماری آلمان
معماری رومانسک به دلیل گرفتن برخی عناصر معماری روم به معنی رومی وارست. دورهٔ رومانسک از قرن ۱۰ میلادی آغاز شد و تا اوایل قرن ۱۳ میلادی ادامه داشت؛ و به تدریج به سبک گوتیک تبدیل شد. در معماری رومانسک کلیسا از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بود و کلیسا تنها عملکرد مذهبی نداشت بلکه مکانی برای سخنرانی، موعظه و تجمع مردم نیز محسوب می‌شده‌است. از ویژگی‌های اصلی این دوره می‌توان به طاق‌های نیم دایره‌ای، ظاهر تنومند، دیوارهای کلفت، برج‌های کلیسایی مرتفع، پلان‌های متقارن، پنجره‌های جفت و کوچک و طاق‌های متقاطع اشاره کرد. بسیاری از کلیساهای قدیمی موجود در آلمان در این دوره ساخته شده‌اند که از آن‌ها می‌توان به ۱۲ کلیسای رومانسک در شهر قدیمی Colonge اشاره کرد. مهم‌ترین بنای این دوره کلیسای جامع Speyer می‌باشد که بزرگترین ساختمان دنیای مسیحیت در قرن ۱۱ میلادی بود. کلیسای جامع worms و Mainz مثال‌های دیگری از سبک رومانسک در کشور آلمان هستند. تاریخ کلیسای کاتولیک
در سال ۳۸۰، جریان اصلی مسیحیت - برخلاف آریانیسم - دین رسمی امپراتوری روم شد. در سال ۳۸۵، مرجع قانونی جدید کلیسا باعث شد تا اولین استفاده از مجازات اعدام به عنوان مجازات بر بدعت گذارمسیحی، یعنی پریسیلیان، اعلام شود. امپراتوری بیزانس
در سال ۱۰۵۴، پاپ لِئوی نهم که در حال اصلاح نظام پاپی بود، دعوی حکومت جهانی کلیسای رم بر ۵ اسقف، قسطنطنیه، اسکندریه، انطاکیه و اورشلیم کرد که با مخالفت پاتریارک قسطنطنیه روبه‌رو شد که خواهان استقلال پاتریارک قسطنطنیه بود. لئوی، میخائیل سِرولاریوس و پیروانش را آماج تکفیر قرار داد و پاتریارک هم با تکفیری مشابه، تلافی کرد تا در سال ۱۰۵۴ رسماً دو کلیسای ارتدوکس و لاتین از هم جدا شوند. البته دو کلیسا قبلاً هم یکدیگر را تکفیر کرده بودند، ولی جداییِ دائمی پدید نیامده بود. در آن زمان، چنان می‌نمود که هنوز برای آشتی فرصت‌هایی هست، اما شکافِ بین دو کلیسا کم‌کم طی دوره بعدی همچون جنگ صلیبی چهارم بارزتر شد. بعد از درگذشت مانوئل یکم، امپراتور بیزانس، پسرش ۱۱ ساله وی، آلکسیوس دوم در سال ۱۱۸۰ به حکومت رسید که به واسطه عدم توانایی در اداره حکومت و دخالت مادرش در امور امپراتوری، بیزانس در معرض خطر شدیدی قرار گرفت. آلکسیوس در طی دوره سه ساله حکومت خود، درگیر شورش نوه آلکسیوس اول، آندرونیکوس یکم، شد که پس از شکست خوردن از وی، مجبور به قبول قیومیت وی بر خود شد. آندرونیکوس در نخستین گام، فرمان کشتار غربی‌های ساکن قسطنطنیه را که بیشترشان را پیزایی‌ها و جنوآیی‌ها تشکیل می‌دادند صادر کرد. وی در ادامه دستور قتل امپراتور جوان سپس با بیوهٔ ۱۳ سالهٔ الکسیوس ازدواج کرد تا وجهه‌ای قانونی به مقام امپراتوری خود ببخشد. همچنین در دوران امپراتوری مانوئل یکم، سیاستی طرفدارانه از مسیحیت غربی اعمال می‌شد اما آندرونیکوس علاوه بر نادیده گرفتن آن، استقلال کلیسای شرق را نیز اعلام نمود که خصومت مسیحیان غربی با او را برانگیخت. تمامی این اقدامات سبب شد در سال ۱۸۵، در شورشی که علیه وی شده بود، از مقام خود خلع شود تا در سال ۱۱۸۵، ایزاک دوم سلسله کومننوس را براندازد و دودمان آنجلوس به قدرت برساند. تاریخ کلیسای کاتولیک
در سال ۵۳۰، بندیکت نرسیا قانون سنت بندیکت خود را به عنوان راهنمای عملی برای زندگی جامعه رهبانی نوشت که پیام آن به صومعه‌های سراسر اروپا رسید. صومعه‌ها با حفظ فرهنگ فکری در مدارس، کتابخانه‌ها و کتابت‌خانه با حفظ هنرهای دستی و مهارت‌های هنری مجاری اصلی تمدن شدند. صومعه‌ها به عنوان مراکز کشاورزی، اقتصادی و تولیدی و همچنین مرکز زندگی معنوی عمل می‌کردند. در این دوره ویزیگوتها و لومباردها از آریانیسم دور شده و به کاتولیک‌ها نزدیک شدند. پاپ گریگوری یکم نقش مهمی در این تغییر و تحولات داشت و ساختارهای کلیسایی و مدیریتی را بر پایه تلاش‌های تبلیغی آغاز کرد. مبلغانی مانند آگوستین کانتربری از رم به سراغ آنگلوساکسون‌ها رفتند، و از راه دیگر در مأموریت هیبرنو اسکاتلندی، کلومبانوس ، سنت بونیفاس، ویلیبرورد، آنسگار و بسیاری دیگر مسیحیت را به شمال بردند. در اروپا گسترش مذهب کاتولیک در بین مردم ژرمن و اسلاو، و در قرن‌های بعد به وایکینگ‌ها و دیگر اسکاندیناوی‌ها رسید. در این گذار تاریخی کلیسای ویتبی در سال ۶۶۴، در ادغام مجدد مسیحیت سلتی در جزایر بریتانیا تأثیرگذار بود. کلیسای روم پادشاهی کاتولیک
با اینکه زبان و فرهنگ یونانی جایگاه خودش را به‌طور خاص در نزد ملکیین در شهر اورشلیم (قدس) حفظ نمود، اما عادات و رسوم کلیسای ملکیین روم به‌طور تدریجی در فرهنگ و زبان عربی ذوب و حل شد. این امر باعث گردید که پطریرک قسطنطنیه به عنوان ریاست مسیحیین ارتدوکس خلقیدونیها و تمام پیروان وی از ملکیین به حکم و حکومت عربی اسلامی تن بدهند. در ابتدای سال ۱۳۴۲ میلادی فعالیت و اعزام هیئت‌های نمایندگی از طرف کلیسای روم در غرب شروع شد به‌طور خاص در شهر دمشق و آموزش‌های آنان تأثیر زیادی روی روحانیون مسیحی ملکیین و پیروان آنان گذاشت. با همه این‌ها در این زمان انشعاب و شقه واقعی و حقیقی از کلیسای ارتدوکس صورت نگرفت ولی همین تغییرات راه و مسیر پیدایش جمعیت کاتولیک را در قلب کلیسای ارتدوکس شرقی میسر نمود. هنر مسیحی
پس از رسمی شدن مسیحیت توسط کنستانتین در اویل قرن ۴ م، شهر بیزانس به کنستانتینیه یا قسطنطنیه تغییر نام دارد. از این تاریخ هنر مسیحی رسمیت یافت. صد سال پس از رسمیت مسیحیت، روم شرقی و غربی از یکدیگر جدا شدند. روم شرقی قدرت یافت، اما روم غربی (با پایتختی راوانا) تحت هجوم اقوام مختلف رو به ضعف نهاد. هنر بیزانس متأثر از هنر یونان و هنر شرق بود. باسیلیکا یا کلیساهای مستطیل شکلی ساخته شد. کلیسای سن پیترو از جمله این کلیساها بود که از آن چیزی باقی نمانده است. ابتدا نقاشی دیواری و سپس موزائیک‌کاری رواج یافت. به دلیل مخالفت مسیحیت، تندیس‌های کمی ساخته شد. اما نقش برجسته‌ها با عمق کم و مقیاس‌های کوچک جای آن را گرفتند. حکاکی و کنده کاری روی اشیاء مثل تابوت، میز و جلد کتاب‌ها رواج یافت. دورهٔ اوج هنر بیزانس در زمان امپراتور ژوستی‌نین در سدهٔ ششم است. در این دوران راوانا توسط روم شرقی فتح شد و کلیسای بسیار مهم سن ویتاله در این شهر بنا شد. موزائیک‌های امپراتور ژوستی‌نین و ملازمان و ملکه تئودورا و ملازمان از مهم‌ترین موزائیک‌های رومی در این کلیساست. در این دوران کلیسای سانتا صوفیه نیز در قسطنطنیه بنا شد. از کلیساهای مهم دیگر بیزانسی می‌توان به هوسیوس لوکاس در یونان و کلیسای سن مارک در ونیز اشاره کرد. در قرن ۸ میلادی شمایل‌شکنان به رهبری پادشاه هرگونه نقاشی را ممنوع ساختند و در قرن ۹ میلادی دوباره شمایل‌پرستان پیروز شدند. در سدهٔ یازدهم دومین عصر طلایی هنر مسیحی آغاز شد. آخرین دورهٔ شکوه هنر بیزانسی در قرن چهاردهم و قبل از شکست و فروپاشی بیزانس توسط ترکان عثمانی است. جهان مسیحیت
جهان مسیحیت ()، اصطلاحی است برای سرزمین‌هایی بیشتر مردم آن پیرو دین مسیحیت هستند. از زمان گسترش دین مسیحیت در اروپا و شمال آفریقا طی دوره امپراتوری روم، جهان مسیحیت در اواخر دوران باستان و قرون میانه، به‌دلیل اختلافات سیاسی و مذهبی به دو بخش جدا تقسیم شد که در نتیجه دو کانون اصلی در جهان مسیحیت پدید آمد: رم که مرکز مسیحیان کاتولیک یا لاتین بود و دیگری قسطنطنیه که مبدل به مرکز مسیحیان ارتدوکس یا مسیحیان یونانی شد که تا زمان سقوط آن به دست ترکان عثمانی، مرکز مسیحیت شرقی به‌شمار می‌رفت. با این حال مسیحیت غربی از قرن ۱۱ و همزمان با زوال امپراتوری بیزانس، نقش اصلی جهان مسیحیت را طی دوران بعدی بود. در اصطلاح تاریخی، جهان مسیحیت معمولاً مربوط به قرون وسطی و اوایل دوران مدرن است که جهان مسیحیت تحت نظارت کلیسای روم یا پادشاهان مسیحی دبه عنوان یک قدرت ژئوپلتیکی در مقابل بت‌پرستان و مخصوصا جهان اسلام قرار گرفت. در معنای سنتی این کلمه، این واژه به مللی اشاره دارد که کلیسای کاتولیک در کشور آنها مستقر است و اکثریت جمعیت آن را مسیحیان تشکیل می‌دهند. رساله‌های کاتولیک
رساله‌های کاتولیک یا نامه‌های کاتولیک (که نامه‌های عمومی نیز نامیده می‌شود)هفت رساله از عهد جدید است. رساله‌های کاتولیک به ترتیب ظاهر شدن آنها در عهد جدید ذکر شده‌است: کلمه کاتولیک در اصطلاح رساله‌های کاتولیک یک قرارداد متعلق به قرن ۴ بوده‌است. در آن زمان، این کلمه به سادگی به معنای عمومی بود و به‌طور خاص به هیچ فرقه‌ای وابسته نبود. اما بعدها به عنوان مثال، برخی رساله‌ها به عنوان کلیسای کاتولیک شناخته شد. با این وجود، در اجماع مدرن به صورت تکنیکال برای جلوگیری از تصور اینکه این نامه‌ها فقط به کلیسای کاتولیک منتسب نشود، از اصطلاحات جایگزین مانند نامه‌های عمومی یا نامه‌های مبلغ عمومی استفاده می‌شود. کلیسای قبطی کاتولیک
کلیسای قبطی کاتولیک () کلیسای کاتولیک شرقی و مستقلی است که از کلیسای قبطی ارتودوکس جدا شد و در ارتباط کامل با کلیسای کاتولیک در شعبه شرقی آن در رم قرار دارد، این کلیسا برای قبطی‌های کاتولیک با حفظ سنت‌ها و مراسم خاص خودشان در کلیسای قبطی می‌باشد. قرون وسطی
اصلاحات صومعه در طول سده یازدهم به موضوعی مهم تبدیل شد. این پس از آن بود که این نگرانی پیش آمد که راهبان قوانین سختی که آنها را به یک زندگی کاملاً مذهبی وصل می‌کند، رعایت نمی‌کنند. یک حرکت بزرگتر اصلاحات صومعه در پاسخ به این نگرانی کلیسای کلونی بود که در سال ۹۰۹ در شهر ماکن فرانسه تأسیس شد. کلونی به سرعت شهرت خود را برای ریاضت و سختگیری برقرار کرد، این تلاشی برای حفظ کیفیت بالای زندگی معنوی با قرار دادن خود تحت حمایت کلیسا و با انتخاب راهب اعظم خود بدون دخالت افراد غیر روحانی بود. به این ترتیب اینان استقلال اقتصادی و سیاسی خود را از اربابان و قدرت‌مداران محلی حفظ می‌کردند. کاتولیسیسم
پروتستان‌ها توسط مارتین لوتر از کاتولیک جدا شدند.. در سده‌های مشهور به قرون وسطی مردی آلمانی به نام مارتین لوتر از کلیسای کاتولیک لاتین جدا شده و برای خود لفظ پروتستان به معنای معترض را برگزیدند. کلیسای لاتین
کلیسای لاتین بزرگترین کلیسای کاتولیک است. این کلیسا در امپراطوری روم غربی گسترش یافت. در آن هنگام لاتین زبان اصلیِ دانش و فرهنگ بود و از همین رو این کلیسا نیز به این نام شهره شد. کلیسای حواری ارمنی
در نیمه اول سده ۱۸ جوامع کاتولیک ارمنی در استانبول و مناطق همجوار تشکیل شد. در سال ۱۷۴۰م اسقف کاتولیک "آبراهام آرزیویان" در لبنان خود را جاثلیق ارمنیان کاتولیک اعلام نمود و مورد حمایت و پشتیبانی پاپ رم قرار گرفت. در این دوران مجتمع کلیسایی اچمیادزین ترمیم و تکمیل شد، کارخانه کاغذسازی و چاپخانه تأسیس گردید. پیوس دهم
پاپ پیوس دهم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۹۰۳ تا ۱۹۱۴ میلادی پاپ بود. دوره پاپی وی با دوره اوج بحران کلیسا مصادف شد، وی مدرنیته را محکوم و هر نوع سازش میان آموزه‌های کاتولیکی و عقاید جدید را رد کرد. در سال ۱۹۱۰، گالری سنگ‌شناسی عبری در داخل موزه پیوکریسشن شکل گرفت که دربرگیرنده ۱۳۷ سنگ نوشته عبری از گورستان‌های باستانی در رم است و بعدها توسط پاپ ژان بیست و سوم، از قصر لاتران به ساختمان داخلی واتیکان منتقل و در سال ۱۹۷۰ افتتاح شد. لاتین
در اواخر دوران جمهوری روم (۷۵ قبل از میلاد)، لاتین باستان به لاتین کلاسیک معیار تبدیل شده بود. لاتین عامیانه گونه محاوره‌ای لاتین بود که در همان زمان گفتگو می‌شد و در کتیبه‌ها و آثار طنزنویسانی مانند پلوتس و ترنتیوس و نویسندگانی همچون پترونیوس از آن یاد شده‌است. لاتین پسین زبان نوشتاری از قرن ۳ است. شکل محاوره ای آن لاتین عامیانه در قرن‌های ۶ تا ۹ به زبان‌های رومی، مانند ایتالیایی، ساردنیایی، ونتی، ناپولی، سیسیلی، پیدمونتی، لومبارد، فرانسوی، فرنکو-پروونسال، اکسیان، کرسی، لادین، فریولی، رومانش، کاتالان/والنسیایی، آراگونی، اسپانیایی، آستوری، گالیسی و پرتغالی توسعه یافت است. لاتین قرون وسطی از قرن ۹ تا رنسانس به عنوان زبان ادبی اروپا مورد استفاده قرار می‌گرفت. این زبان سپس به لاتین نوین تکامل یافت. لاتین تا اواخر قرن هجدهم، تا زمانی که زبان‌های بومی (از جمله زبان‌های رومی) جایگزین آن شدند، زبان ارتباطات بین‌المللی و تحصیلات علمی بود. لاتین کلیسایی زبان رسمی سریر مقدس و آیین رومی کلیسای کاتولیک است. جنبش کاریزماتیک
بسیاری از مؤمنین فرق بین جنبش کاریزماتیک و کلیسای خمسینیه را نمی‌شناسند و دیگران لفظ و کلمه خمسینیه را برای هر کلیسایی که اقدام به کارهای اعجازآمیز یا اخراج شیاطین می‌کرده‌است اطلاق می‌کردند، در حقیقت هیچ فرقی بین کلیسای خمسینیه و جنبش کاریزماتیک جز در تاریخچه و زمان پا گرفتن آن وجود ندارد، از بابت زمان و تاریخ کلیسای خمسینیه ۵۰ سال قبل از جنبش کاریزماتیک شکل گرفت و بنیان‌گذاری شد. اما از بابت روحی و معنوی، کلیسای خمسینیه خودش دارای کلیسای خاص و عقیده و محتوای خاص خودش و دارای نهضتها و جنبش‌های خاص خودش می‌باشد. اما جنبش کاریزماتیک عبارت است از اضافه شدن مواهب روح القدس و آزمایش آن برای هر کلیسایی بدون دست بردن در عقیده و بینش و روش کلیسای مادر. واضح‌ترین مثال عبارت است از کلیسای کاتولیک که از دل آن کلیسای کاتولیک کاریزماتیک بیرون آمد. برای همه مؤمنین همچنان خضوع و سرسپردگی به تمام آداب کاتولیکی کما خضوع آن‌ها در برابر روحانیت کاتولیک و اعتراف و نوشیدن و خوردن عشای ربانی و همچنین اعتقاد به قدیسین به جای خود باقی است و لیکن آن‌ها دارای اجتماعات معنوی و روحی دیگری هم دارند که در آن مواهب روح القدس را بکار می‌گیرند و همه به زبان دیگری که برای کسی مفهوم نیست صحبت می‌کنند. انگلستان در عهد آنگلوساکسون‌ها
اما نتیجه خلاف انتظار بود. سیل اقوام ژرمن، در آغاز سده ۵ میلادی، رومیان انگلیسی را ناگزیر به ترک جزیره نمود و سلت‌ها را نیز به سمت غرب به عقب راند. آغاز قرون وسطا در انگلستان را همزمان با همین تهاجم‌ها ذکر کرده‌اند. پیش از آمدن مسیحیت توسط رومی ها، مردم پیرو مذاهب سلتی و ژرمنی-مشتمل بر انواعی از ستایش و پرستش طبیعت- بودند. ۱۵۰ سال پس از آخرین یورش‌های ژرمن‌ها، پاپ گرگوری کبیر رهبر کلیسای مسیحی، جرات کرد که میسیونرهای خود را به رهبری سنت آگوستین به سوی انگلوساکسون‌ها بفرستد. شاه کنت از انگلوساکسون‌ها با شاهزاده‌ای مسیحی از فرانک‌ها ازدواج کرد. این ازدواج، شاه کنت را مسیحی کرد و به موجب همکاری شاه کنت با اگوستین، مسیحیت در جزیره گسترش یافت. تا سده هفتم، مسیحیان انگلستان تحت نظارت و کنترل مذهبی کلیسای رم قرار گرفتند. تاریخ مسیحیت
در سال ۱۰۵۴ در هنگامه جدایی شرق و غرب٬ کلیسای مسیحیت به کلیسای کاتولیک و کلیسای ارتدوکس شرقی تقسیم شد. چشمه کاستالین
چشمهٔ رومی مربوط به قرن اول قبل از میلاد می‌شود و تقریباً ۵۰ متر بالاتر از چشمهٔ کهن قرار دارد. طاقچه‌های که روی صخره‌ها تراشیده شده، برای استراحت زائران ترتیب داده شده بود. بعدها یکی از آن‌ها به کلیسای سنت جان باپتیست تبدیل شد. یک قنات چشمه را تغذیه می‌کرد. جلوی چشمه هفت دهانه برنز وجود داشت. روبروی آن نیز حیاط سنگفرش‌شده‌ای ساخته شده که در سه طرف آن نیمکت‌هایی سنگی قرار گرفته بود. مسیحیت
در سال ۳۱۲، کنستانتین در حالی که به طرف روم می‌رفت تا آن را از رقیب پس بگیرد، اعلام کرد که نشان مسیحی را روی خورشید دیده‌است و جملهٔ «شما با این علامت پیروز خواهید شد»، را به لاتین روی آن خوانده‌است. روی پل میلویان بر روی رودخانهٔ تیبر، ارتش کنستانتین، به پیروزی رسید. در مدت کوتاهی، مسیحیت به عنوان مذهب رسمی امپراتوری روم، جایگاه خود را تثبیت کرد. کنستانتین در سال ۳۲۵ شورای را در شهر ننقیه دایر کرد که در آن نزدیک ۳۰۰ اسقف شرکت کردند. طی این شورا بررسی جامعی بر روی کتاب مقدس (عهد عتیق و عهد جدید{انجیل}) انجام گرفت. تلاش‌های تحقیقاتی این شورا در نهایت منجر به استخراج مفاهیم پایه‌ای «ایمان مسیحی» گردید. این مفاهیم پایه تحت عنوان «اعتقاد نامه نیقیه» منتشر و در دسترس عموم قرار گرفت. امپراتوری مقدس روم
صلح مذهبی آوگسبورگ در سال ۱۵۵۵ پروتستانتیسم را بر مبنای تعریف سال ۱۵۳۰ اعتراف‌نامه آوگسبورگ، به عنوان یکی از دو مذهبی که قانوناً امکان عمل به آداب آن ممکن بود، در امپراتوری مقدس روم به رسمیت شناخت. بدین شکل اصل تسامح مذهبی بنیان نهاده شد. این صلح موقتا از به پا شدن جنگ داخلی در امپراتوری در نیمه دوم سده شانزدهم جلوگیری کرد. با این حال، هر طرف تعبیر خود را از آن حاصل نمود. صلح مذکور جایگاه لوترن‌ها را تضمین ساخت اما کالوینیست‌ها را نادیده گرفت. به هر صورت هنگام انعقاد صلح هیچ شاهزاده کالوینیستی در امپراتوری وجود نداشت. نشر کالوینیسم و گسترش هر چه بیشتر لوتریانیسم، با مقاومت حاکمان کاتولیک، بنیان‌های صلح را متزلزل کرد. پروتستان‌ها خواهان تایید مقاد صلح آوگسبورگ در شورای امپراتوری در در رگنسبورگ در سال ۱۶۰۸ شدند. با اصرار کاتولیک‌ها بر بازگردانده شدن دارایی‌های کلیسا که توسط پروتستان‌ها تصاحب شده بود، شاهزادگان کالوینیست به رهبری حاکم راین-پالاتینیت شورای امپراتوری را ترک کردند. تلاش مجددها پروتستان‌ها در شورای سال ۱۶۱۳ نیز به جایی نرسد تا شرایط سیاسی و مذهبی امپراتوری و امید جهت دستیابی به یک تفاهم مسالمت‌آمیز در یک بن‌بست قرار گیرد. بدین ترتیب هیچ شورای امپراتوری دیگری تا سال ۱۶۴۰ برگزار نشد. تاریخ لهستان
پسر میشکو اول، دوک بولسواو اول (۹۹۲–۱۰۲۵ میلادی) نام داشت. او کلیسای کاتولیک در لهستان را پایه‌گذاری کرد، سرزمین‌های جدیدی را به خاک لهستان الحاق کرد و در نزدیکی روزهای انتهایی عمرش در سال ۱۰۲۵ میلادی رسماً به عنوان اولین پادشاه لهستان تاج‌گذاری نمود. او نقش مهمی در گسترش مسیحیت در سرزمین‌های شرق اروپا داشت. در سال ۱۰۰۰ میلادی اتوی سوم امپراتور روم مقدس اسقف‌نشین گینیزنا را به رسمیت شناخت که قدم مهمی در تأیید هویت مستقل کشور لهستان بود. پس از مرگ اتوی سوم، بولسواو اول جنگ طولانی را از سال ۱۰۰۲ تا ۱۰۱۸ بر علیه پادشاهی آلمان آغاز کرد. کلیسای جامع متروپولیتن مونته‌ویدئو
قدمت این کلیسا به زمانی که کلیسایی آجری در محل سایت کنونی مجموعه کلیسای جامع بود، به دوران استعمار اسپانیایی‌ها (۱۷۴۰(میلادی) می‌رسد. بعدها پایه و اساس جهت ساخت ساختار نئوکلاسیک کنونی در سال ۱۷۹۰ (میلادی) گذاشته شد که توسط توماس توریبیو طراحی شد. هر چند که درباب معمار این بنا اختلاف نظر وجود داشته و همواره مورد بحث قرار بوده‌است. (دیگر نویسندگان احتمالی، خوزه دل پوزو ای مارکی یا خوزه دو کاسنودیو دو ساعا و فاریا). بعدها برناردو پونچینی (۱۸۷۴–۱۸۱۴) معمار ایتالیایی، ظاهر و صورت کنونی کلیسا را به آن داد. سرانجام این معبد در سال ۱۸۰۴، رسماً متبرک اعلام شد و طی مراسم رسمی مذهبی‌ای به عنوان کلیسای جامع منصوب شد، به همین دلیل در سال ۲۰۰۴ جشن دویست سالگی آن برگزار شد.