دب اکبر چند سال نوری از زمین فاصله دارد؟
خرس بزرگ
با نگاه دقیق تر به دب اکبر شاهد حضور چند کهکشان در آن هستیم، در قسمت شمالی آن M۸۱ و M۸۲ حضور دارند که در حدود ۱۰ میلیون سال نوری از ما فاصله دارند. M۸۱ یک کهکشان مارپیچی از قدر هفتم است که با دوربین‌های کوچک به شکل بیضوی و به رنگ شیری–سفید دیده می‌شود. M۸۲ را هم که یک کهکشان مارپیچی است می‌توان با دوربین‌های دو چشمی مشاهده نمود اما نسبت به M۸۱ کوچک‌تر و دارای فقط ۲۵ درصد از درخشندگی M۸۱ است.
مسیه ۶۷
مسیه ۶۷ یا ان‌جی‌سی ۲۶۸۲ یک خوشه ستاره‌ای باز در صورت فلکی خرچنگ است که فاصله آن از زمین دو هزار و دویست و پنجاه سال نوری و قدر ظاهری آن ۷.۵ است. ۱۳۷۹۲۴، ۲۰۰۰ بی دی ۱۹
۱۳۷۹۲۴، ۲۰۰۰ بی دی ۱۹ () نام یک سیارک است که در اطراف سیاره عطارد در منظومه شمسی کشف شده است. این سیارک بسیار دور از خورشید است، اما می‌تواند نور آن را به خود جذب کند. این سیارک متعلق به سیارک‌های آنان می‌باشد که تعداد زیادی از سیارک‌ها را شامل می‌شود. این سیارک در مرکز بررسی سیارک‌های نزدیک به زمین در ژانویه ۲۰۰۰ کشف گردیده است. جنس این سیارک اغلب از سرب و آلومینیم است. عطارد
عطارد دارای بالاترین خروج از مرکز مداری ۰٫۲۱ در بین دیگر سیاره‌ها است؛ که فاصلهٔ آن را از خورشید از ۴۶٬۰۰۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۲۹٬۰۰۰٬۰۰۰ تا ۴۳٬۰۰۰٬۰۰۰ مایل) تغییر می‌دهد. تکمیل یک دور مدار برای این سیاره ۸۷٫۹۹۶۹ روز زمینی به طول می‌کشد. تأثیر این خارج از مرکزی در نمودار (سمت چپ)؛ که مدار عطارد (به جای یک مدار دایره‌ای) با نیمه‌قطر محوری بزرگ پوشش یافته، نشان داده شده‌است. سرعت بالاتر عطارد هنگامی که در نزدیکی اوج قرار می‌گیرد از مسافت بیشتری که در هر فاصلهٔ ۵ روزه دارد مشخص است. در نمودار فاصله مختلف عطارد تا خورشید با تغییر دراندازهٔ سیاره نمایش داده شده‌است، که به صورت عکس متناسب با فاصلهٔ عطارد از خورشید است. در نتیجهٔ این تغییر فاصله از خورشید سطح عطارد توسط نیروی کشندی که خورشید ایجاد کرده و تقریباً ۱۷ برابر از تأثیر جزر و مدی ماه بر کرهٔ زمین قوی‌تر است، خم و راست گردد. با به هم پیوستن تاثیرهای رزنانس مداری ۳: ۲ و قفل جزر و مدی با خورشید و چرخش سیاره بر گرد محور خود؛ که منجر به تغییرهای پیچیده‌ای در دمای سطح سیاره نیز می‌شود تنها یک روز خورشیدی در عطارد دقیقاً دو سال عطارد یا تقریباً ۱۷۶ روز زمینی طول می‌کشد. ابرماه
چون گردش ماه به دور زمین نه دایره‌وار، بلکه در مداری بیضوی است، فاصله‌اش تا زمین متفاوت است. در نزدیک‌ترین فاصله، ۳۵۶٬۵۰۰ کیلومتر، و در دورترین فاصله، ۴۰۶٬۷۰۰ کیلومتر از زمین دور است. سحابی مرداب
سحابی مرداب، سحابی‌ای باشکوه و سرشار از گاز داغ و زادگاه ستارگان جوان، با گستردگی ۱۰۰ سال نوری که ۵٬۰۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارد، به قدری بزرگ و درخشان است که بدون تلسکوپ نیز در سمت صورت فلکی کمان دیده می‌شود. این سحابی به دلیل وجود رشتهٔ غبار در سمت چپ مرکز خوشهٔ ستاره‌ای باز NGC 6530 ماکی‌ماکی
مدار ماکی‌ماکی در فاصله‌ای دورتر از پلوتو نسبت به خورشید قرار دارد. میانگین این فاصله ۶٫۸۵ میلیارد کیلومتر (۴٫۲۶ میلیارد مایل) است. ۳۱۰ سال طول می‌کشد تا ماکی‌ماکی یک بار پیرامون خورشید بگردد. این سیارهٔ کوتوله °۲۹٫۰۱ نسبت به دائرةالبروج انحراف دارد. محاسبه فاصله ستاره‌ها از منظومه شمسی
معمولاً اخترشناس آلمانی به نام فردریک بسل را به عنوان نخستین فردی که موفق به اندازه‌گیری فواصل ستارگان شد، می‌شناسند. وی با بکار بردن یک تلسکوپ انکساری غیر رنگی ظریف موقعیت ستارهی ۶۱ دجاجه (در صورت فلکی دجاجه یا قو) را مورد بررسی قرار داد و اختلاف منظر آن را برابر با ۰/۳۵ ثانیه قوسی به دست آورد که برابر است با فاصل‌های کمتر از سه پارسک یا حدود ۶/۹ سال نوری که بسیار نزدیک به مقدار پذیرفته شدهٔ امروزی آن است. این کار در سال ۱۸۳۸ م. (۱۲۱۶ش) صورت گرفت. پایه‌های اساسی اختلاف منظر از زمان یونان باستان شناخته شده بود، اما زاویه‌های اختلاف منظر به قدری کوچک بودند که تا قبل از زمان بسل اندازه‌گیری آن‌ها ممکن نشده بود. به هر حال در سال ۱۸۳۹م. (۱۲۱۷ش) اخترشناس اسکاتلندی به نام هندرسن نتایج اندازه‌گیری اختلاف منظر ستارهی آلفاقنطورس را منتشر نمود. آلفاقنطورس عضوی از یک منظومهٔ چندتایی است و یکی از مؤلفه‌های آن نزدیک‌ترین ستاره به زمین است. این اندازه‌گیری در واقع در سال ۳۳–۱۸۳۲ م. (۱۲۱۱–۱۲۱۰ش) در آفریقای جنوبی صورت گرفت، اما هندرسن برای انتشار آن خیلی محتاط بود. ~۲۳/۱/۱۳۸۵~ سدنا ۹۰۳۷۷
سِدنا دورترین جرم شناخته شده در منظومهٔ خورشیدی است. در بیشترین حالت، فاصلهٔ سدنا از خورشید حدود ۱۳۰ میلیارد کیلومتر، یعنی ۹۰۰ برابر فاصلهٔ زمین و سی برابر فاصلهٔ سیارهٔ پلوتو از خورشید است. مدار سدنا به دور خورشید، به صورت یک بیضی فوق‌العاده کشیده‌است، به طوری که در حدود هر ۱۱٬۴۰۰ سال یکبار به دور خورشید می‌گردد. مایک براون دانشیار نجوم سیاره‌ای در مؤسسهٔ فناوری کالیفرنیا و سرپرست گروه کشف‌کننده می‌گوید: از روی این جرم، خورشید به صورت یک ستارهٔ کاملاً معمولی و کوچک دیده می‌شود. سیاره دوگانه
این تعریف از سیارهٔ دوگانه به فاصلهٔ دو جسم از خورشید وابستگی دارد. اگر فاصلهٔ منظومهٔ زمین-ماه دورتر از موقعیت کنونی خود نسبت به خورشید بود، زمین می‌توانست در این مقدار برتری داشته باشد. برای مثال اگر ماه به دور مریخ می‌چرخید آنگاه مقدار این نسبت برابر با ۱٫۰۵ می‌شد. پس از ارائهٔ این نظریه توسط آسیموف چندین قمر کوچک دیگر کشف شده‌اند که با این محاسبات جزو سیاره‌های دوگانه به حساب می‌آیند. نیسو و سمتی، قمرهای نپتون به ترتیب دارای نسبت کششی ۰٫۴۲ و ۰٫۴۴ هستند که کمتر از نسبت کششی ماه است. درحالی‌که جرم این اجسام بسیار کمتر از نپتون است. (به ترتیب یک هفت صد میلیونم و یک دو و نیم میلیاردم) صلیب اینشتین
بنا بر تفسیرهای کنونی از انتقال به سرخ این اختروش، فاصله آن از زمین در حدود ۸ میلیارد سال نوری است، در حالیکه کهکشان عدسی (همگرا کننده) در فاصله ۴۰۰ میلیون سال نوری قرار گرفته‌است. مسیه ۲۶
مسیه ۲۶ یا ان‌جی‌سی ۶۶۹۴ یک خوشه ستاره‌ای خوشه ستاره‌ای باز در صورت فلکی سپر است که فاصله آن از زمین پنج هزار سال نوری و قدر ظاهری آن ۹٫۵ است. پروکسیما قنطورس
با اختلاف منظر ۷۷۲٫۳ ± ۲٫۴ دقیقه قوسی اندازه‌گیری شده توسط ابرخس (اندازه‌گیری توسط تلسکوپ فضایی هابل مقدار ۷۶۸٫۷ ± 0.3 دقیقه قوسی می‌دهد)، پروکسیما قنطورس با زمین ۴٫۲ سال نوری فاصله دارد، یا ۲۷۰٬۰۰۰ برابر فاصله خورشید تا زمین. از بهترین نقطه زمین زاویه جدایی برابر ۲٫۱۸° خواهد بود یا چهار برابر قطر زاویه‌ای ماه کامل. پروکسیما همچنین حرکت مخصوص ۳٫۸۵ ثانیه قوسی در هر سال دارد. و سرعت شعاعی km/s۲۱٫۷ نیز دارد. به علت حرکت پروکسیما قنطورس، این ستاره فقط در ۳۲٬۰۰۰ سال آینده نزدیک‌ترین ستاره به زمین خواهد بود و بعد از آن ستاره‌ای با نام رز ۲۴۸ نزدیک‌ترین ستاره به زمین خواهد شد. آنگاه فاصله پروکسیما قنطورس تا زمین ۳٫۱۱ سال نوری خواهد بود و تا ۲۶٬۷۰۰ سال دیگر همین مقدار را تقریباً خواهد داشت. در سال ۲۰۱۰ (V. V. Bobylev) در محاسبات خود پیش‌بینی نزدیکترین فاصله را ۲٫۹۰ سال نوری در ۲۷۴۰۰ سال آینده دانست. محاسبهٔ دیگری در سال ۲۰۱۴ توسط (C. A. L. Bailer-Jones) نزدیک‌ترین فاصله را ۳٫۰۷ سال نوری و زمان آن را ۲۶٬۷۱۰ سال دیگر پیش‌بینی کرده‌است. . فاصلهٔ چرخش پروکسیما قنطورس از مرکز کهکشان راه شیری بین ۸٫۳ تا ۹٫۵ کیلوپارسک متغیر است و خروج از مرکز این مدار ۰٫۰۰۷ محاسبه شده‌است. پارسک
پارسِک فاصله‌ای است که از آن فاصله اختلاف منظر خورشید و زمین برابر یک ثانیهٔ قوسی دیده شود. فاصله‌ای که از آن، شعاع مدار زمین که برابر یک واحد نجومی (۱AU) است، برابر یک ثانیهٔ قوس دیده شودیک پارسِک برابر با ۳٫۲۶ سال نوری است. منظومه شمسی
مدار سدنا به شدت بیضی‌شکل است و به سیارات منظومهٔ خورشیدی بسیار نزدیک است. این جسم اکنون ۱۳٬۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۹۰ واحد نجومی) با خورشید فاصله دارد. ابر اورت بسیار دورتر از مدار سدنا است، اما دانشمندان بر این باورند که سدنا مدرکی است که نشان می‌دهد ابر اورت بیش از آنچه که می‌پنداشتند، به سوی خورشید گسترش یافته‌است و سدنا را عضوی از ابر اورت می‌دانند. قطر سدنا حدود ۱٬۸۰۰ کیلومتر است. نقطه سرد تابش زمینه کیهانی
نقطه سرد تابش زمینه کیهانی () یک فضای خالی به مساحت ۱ میلیارد سال نوری است که ۶ تا ۱۰ میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد؛ این فضا عاری از ماده عادی و ماده تاریک است و هیچ نوع اشعه یا نور قابل تشخیصی را ساطع نمی‌کند. اچ دی ۱۶۴۵۹۵
اچ دی ۱۶۴۵۹۵ (به انگلیسی： HD 164595) ستاره ای شبیه به خورشید است با این تفاوت که یک درصد نورانی تر است. این ستاره دمایی مشابه خورشید دارد و سن آن تقریباً ۴٫۵ میلیارد سال است. این ستاره در صورت فلکی زانوزده قرار دارد و فاصلهٔ آن تا زمین ۹۴٬۳۵ سال نوری (۲۸٫۹۲۷ پاسک) است. در مدار این ستاره سیاره‌ای به نام اچ دی ۱۶۴۵۹۵ بی وجود دارد. ای‌جی‌اس-زداس-۸-۱
فاصله کهکشان EGS-zs8-1 حدود ۱۳٫۱ میلیارد سال نوری از زمین تخمین زده شده است و با این حساب می‌توان گفت آنچه تلسکوپ‌های زمینی از این کهکشان می‌بینند نمایی از کیهان است در زمانی که فقط حدود ۷۰۰ میلیون سال از بیگ بنگ می‌گذشت. از این رو می‌توان کهکشان تازه کشف شده را جزو نخستین کهکشان‌هایی دانست که در هستی به وجود آمده است. آنچه اکنون اخترشناسان از کهکشان EGS-zs8-1 می‌دانند این است که بر اساس مشاهدات فعلی جرمی به اندازه ۱۵ درصد کهکشان راه شیری را دارد و سرعت تشکیل ستارگان در آن ۸۰ برابر بیشتر از کهکشان ماست. این کهکشان با وجود چنین فاصله بسیار دوری از ما به نسبت، پرنور است. شر ۲۵
شر ۲۵ ستاره‌ای در صورت فلکی شاه تخته است. فاصلهٔ این ستاره با زمین حدود ۲۰٬۰۰۰ سال نوری می‌باشد. ذنب‌الاسد
ذنب‌الاسد (نام‌های دیگر قنب‌الاسد، اَبدُم و بتا شیر) دومین ستاره پرنور صورت فلکی شیر است. ذنب‌الاسد یک ستاره از رده است که در حدود ۳۶ سال نوری با زمین فاصله دارد و حدوداً ۱۲ بار درخشان‌تر از خورشید است. (۲۹۰۷۵) ۱۹۵۰ دی‌ای
(۲۹۰۷۵) ۱۹۵۰ دی اِی یک سیارک نزدیک به زمین است که فاصله آن تا زمین، ۱ سال نوری است. این سیارک در رویداد احتمال برخورد با زمین ممکن است که در سال ۲۸۸۰ (میلادی) با زمین برخورد کند. این سیارک برای نخستین بار توسط رصدخانه لیک در ۲۳ فوریه ۱۹۵۰ میلادی کشف شد. کپلر-۲۲بی
کپلر-۲۲بی پیرامون ستارهٔ کپلر-۲۲ می‌گردد و ۶۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارد. کشف این سیاره روز ۵ دسامبر ۲۰۱۱ اعلام شد. شعاع این سیاره حدوداً ۲٫۴ برابر شعاع زمین است. عمر، جرم و ترکیب سطح این سیاره هنوز نامعلوم است. گاو (صورت فلکی)
صورت فلکی گاو (به انگلیسی: Taurus، به عربی: ثَور، تلفظِ فارسی: ثُور) یک صورت فلکی که در منطقةالبروج قرار دارد و دارای یک ستارهٔ درخشان به نام دَبَران است که چشم خشمناک و خونین‌رنگِ ثور را نمایش می‌دهد. سدویس ستاره‌ای سرخ‌رنگ از قدرِ اول است و حدود ۶۵ سال نوری با ما فاصله دارد. کپلر-۱۰بی
اندازه کپلر-۱۰ب ۱٫۴ برابر کره زمین است. فاصله سیاره کپلر-۱۰ب با خورشید خود که کپلر-۱۰ نام دارد کمتر از یک‌بیستم فاصله سیاره تیر با خورشید است. کپلر-۱۰ب در کمتر از یک روز گرد خورشید خود می‌گردد. مسیه ۳۸
مسیه ۳۸ یا ان‌جی‌سی ۱۹۱۲ یک خوشه ستاره‌ای خوشه ستاره‌ای باز در صورت فلکی ارابه‌ران است که فاصله آن از زمین چهار هزار و دویست سال نوری و قدر ظاهری آن ۷.۰ است. کوتوله سفید
شباهنگ – B هر ۵۰ سال یک بار به دور ستارهٔ شباهنگ می‌چرخد. البته تفکیک همدم شباهنگ از درون تلسکوپ‌های آماتوری تقریباً ناممکن است چراکه این دو ستاره بسیار به هم نزدیک هستند و شدت درخشش شباهنگ (در حدود ۱۰٬۰۰۰ بار شدیدتر از نور همدم) مانع از تفکیک همدم خود می‌شود. حتی در سال ۲۰۲۵ که آن‌ها بیشترین فاصله را از هم خواهند داشت برای تفکیک آن‌ها به یک تلسکوپ ۱۰ اینچ و با شرایط رصدی مناسب نیاز است تا اینکه همدم کم نور را، از ستارهٔ درخشان شباهنگ تفکیک کرد. اچ‌دی ۱۰۰۵۴۶
اچ‌دی ۱۰۰۵۴۶ یک ستاره است که در صورت فلکی مگس جنوبی قرار دارد. اچ‌دی ۱۰۰۵۴۶ ستاره ای است که 316.4 سال نوری از زمین فاصله دارد.[4] این سیاره توسط یک سیاره فراخورشیدی تقریباً 20 MJ در 6.5 AU می چرخد،[6] اگر چه بررسی بیشتر نمایه دیسک نشان می دهد که ممکن است یک جرم بزرگتر مانند یک کوتوله قهوه ای یا بیش از یک سیاره باشد. این ستاره توسط یک قرص دور ستاره ای از فاصله 0.2 تا 4 AU احاطه شده است. و دوباره از 13 AU تا چند صد AU، با شواهدی مبنی بر تشکیل یک پیش سیاره در فاصله حدود 47 AU. تخمین زده می شود که حدود 10 میلیون سال سن داشته باشد، و در بالاترین حد سنی کلاس ستارگانی است که به آن تعلق دارد - ستارگان و ​​همچنین نزدیکترین نمونه به منظومه شمسی. وسپ-۳۳بی
این سیاره چهار و نیم برابر بزرگ‌تر از سیاره مشتری است و در فاصله ای به دور ستاره خود می‌چرخد که ۷ درصد کمتر از فاصله میان خورشید و عطارد است. به همین دلیل این سیاره که در فاصله ۳۸۰ سال نوری از زمین در صورت فلکی آندرومدا واقع شده‌است دمای بسیار بالایی دارد و با برخورداری از دمای ۳ هزار و ۲۰۰ درجه سانتی گراد، داغ‌ترین سیاره ای است که تاکنون در جهان کشف شده‌است. به سبب نزدیکی فاصله این سیاره با ستاره‌اش، یک سال آن معادل ۲۹٫۵ ساعت زمینی است. مه‌بانگ
در سال ۱۹۲۴ اندازه‌گیری فاصله بزرگ ما تا نزدیکترین کهکشان مارپیچی توسط ادوین هابل نشان داد که این اجسام در حقیقت کهکشانهای دیگری هستند. از همان سال ادوین هابل با تلاش بسیار در رصدخانه کوه ویلسون سری‌هایی از نمایشگرهای فاصله تدوین کرد که در واقع پایه نردبان فاصله کیهانی بودند. این به وی اجازه می داد که فاصله تا کهکشانهایی که انتقال به سرخ آنها قبلاً اغلب توسط اسلیفر اندازه‌گیری شده بود را تخمین بزند. در سال ۱۹۲۹ هابل کشف کرد که رابطه‌ای میان فاصله و سرعت دور شدن وجود دارد، که امروزه به نام قانون هابل شناخته می‌شود. در آن زمان لومتر قبلاً نشان داده بود که این موضوع با استفاده از اصل کیهان‌شناختی، قابل پیش‌بینی است. قلائص (خوشه ستاره‌ای)
قلائص () نزدیکترین خوشه ستاره‌ای باز و یکی از خوشه‌های ستاره‌ای است که بیشترین مطالعه روی آن شده‌است. قلائص در فاصله ۱۵۳ سال نوری (۴۷ پارسک) از خورشید قرار دارد. این ستارگان در مجموعه‌ای تقریباً کروی قرار دارند که عمر، محل تولد، خصوصیات شیمیایی و حرکت در فضا را دارند. از نظر ناظر زمینی این خوشه در صورت فلکی گاو قرار دارد که ستارگان درخشان آن حالت V شکل می‌گیرند و به‌طور ظاهری به دبران نزدیکند. اما دبران ارتباطی به قلائص ندارد و بسیار به زمین نزدیکتر است (و فقط در مسیر دید قرار دارد). مسیه ۳۶
مسیه ۳۶ یا ان‌جی‌سی ۱۹۶۰ یک خوشه ستاره‌ای خوشه ستاره‌ای باز در صورت فلکی ارابه‌ران است که فاصله آن از زمین چهار هزار و صد سال نوری و قدر ظاهری آن ۶٫۵ است. بداغ‌آباد (جوین)
راه شوسهٔ حکم‌آباد–سلطان‌آباد که از راه اصلی سبزوار به اسفراین منشعب می‌شود اصلی‌ترین راه دسترسی به روستا می‌باشد. راه‌های فرعی دیگر نیز وجود دارد که توسط اهالی مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایستگاه راه‌آهن اسفراین (راه‌آهن تهران–مشهد) در فاصله ۲٫۵ کیلومتری (در مسیر مستقیم و ۴٫۵ کیلومتری با جادهٔ خاکی) از روستا واقع شده که در سال‌های اخیر کمتر مورد استفادهٔ مسافران واقع می‌شود. ایستگاه راه‌آهن نقاب که بزرگتر بوده و محل توقف قطارهای بیشتری می‌باشد بیشتر مورد استفاده اهالی منطقه می‌باشد. ایستگاه راه‌آهن حکم‌آباد در جنوب حکم‌آباد در حال احداث می‌باشد. نزدیک‌ترین فرودگاه به روستا فرودگاه سبزوار است که در فاصلهٔ ۷۰ کیلومتری روستا (۱ ساعت رانندگی) قرار دارد. مسیه ۳۷
مسیه ۳۷ یا ان‌جی‌سی ۲۰۹۹ یک خوشه ستاره‌ای باز در صورت فلکی ارابه‌ران است که فاصله آن از زمین چهار هزارو ششصد سال نوری و قدر ظاهری آن ۶.۰ است. منظومه شمسی
سِدنا دورترین جسم مشاهده‌شده در منظومهٔ خورشیدی است که در سال ۲۰۰۳ در رصدخانهٔ پالومار در کالیفرنیا کشف شد. فاصلهٔ این جسم از خورشید دو برابر فاصلهٔ هر جسم دیگری در منظومهٔ خورشیدی از خورشید است و سه برابر دورتر از پلوتون یا نپتون است. تناوب مداری این جسم ۱۰٬۵۰۰ سال به طول می‌انجامد. اوج سدنا ۱۵۰ میلیارد کیلومتر (۱۰۰۰ واحد نجومی) و حضیض آن ۱۱٬۴۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۷۶ واحد نجومی) است. منظومه شمسی
زمین تنها سیارهٔ شناخته‌شده‌است که زندگی بر روی آن وجود دارد و قطری در حدود ۱۳٬۰۰۰ کیلومتر دارد و میانگین دمای سطحی آن °۱۴ سانتی‌گراد است. دمای زمین در همه جای زمین یکسان نیست؛ گرم‌ترین نقاط زمین نزدیک استوا واقع شده‌اند و دمای آن‌جا به °۵۷٫۷ سانتی‌گراد نیز می‌رسد، اما قطب جنوب در جنوبگان سردترین نقطهٔ زمین است و دمای آن‌جا تا °۸۹- سانتی‌گراد می‌رسد. میدان مغناطیسی زمین توسط جریان‌های درون هستهٔ بیرونی آن پدید می‌آید. هنگامی که ذرات باردار الکتریکی خورشید در میدان مغناطیسی زمین به دام می‌افتند، به مولکول‌های هوای بالای قطب مغناطیسی شمال و جنوب تبدیل می‌شوند و باعث ایجاد پدیده‌ای به نام شفق قطبی می‌شوند. زمین حلقه‌ای ندارد و دارای یک ماه است. در حالی که عطارد و زهره ماه ندارند و سیارات دیگر منظومهٔ شمسی دارای دو یا بیش از دو ماه هستند. قطر ماه زمین حدود یک‌چهارم قطر زمین است و فاصلهٔ آن تا زمین در حدود ۳۸۴ هزار کیلومتر (۰/۰۰۲۷۵ واحد نجومی) است. دورهٔ چرخش ماه به دور زمین ۲۷ روز به طول می‌انجامد و سطحی جامد و دارای گودال و حفره دارد. تاکنون بیش از ۱۰۰ فضاپیما برای اکتشاف ماه به فضا پرتاب شده‌است. ماه تنها جسم آسمانی (پس از زمین) است که انسان‌ها (طی مأموریت‌های برنامهٔ فضایی آپولو) آن را دیده‌اند و بر آن گام نهاده‌اند. خرس کوچک
یکی از مشهورترین ستارگان آسمان یعنی ستاره قطبی (جدی یا آلفا-خرس کوچک) در این صورت فلکی قرار دارد. ستاره دیگر نسبتاً پرنور این صورت فلکی، کوکب شمالی است، که به همراه فَرقَد، از حدود سال ۲۰۰۰ پیش از میلاد تا سال ۵۰۰ میلادی نزدیک‌ترین ستاره‌ها به قطب شمال بوده‌اند؛ که به خاطر تقدم اعتدالین (انحراف محوری کره زمین) تغییر کرده‌است، و امروزه -چنان‌که گفته شد- جدی ستاره قطبی است. بعد از این‌دو، پرنورترین ستاره دب اکبر "اَنوَرُ الفَرقَدَیْن(انورِ فرقدان)" می‌باشد. این یکی از ۵۷ ستاره‌ای است به عنوان مرجع مورد استفادهٔ دریا نوردان وهوا نوردان است. دیگر ستاران دب اصغر جلوهٔ کمتری دارند. رصدخانه مهر بوشهر
رصدخانه مهر بوشهر در فاصله ۳۰ کیلومتری شهر بوشهر واقع در روستای گورک سادات و متعلق به وزارت آموزش و پرورش است. این رصدخانه مجهز به یک تلسکوپ اشمیت کاسگرین ۱۶ اینچی (در گنبد) بوده و به همراه دیگر تجهیزات شامل یک دوربین CCD یک آسمان‌نما و چندین تلسکوپ به کارهای آموزشی و تحقیقی می‌پردازد. این رصدخانه با گنبدی به قطر شش متر، بزرگترین رصدخانه دانش آموزی کشور است که در سال ۸۴ تأسیس شده و پذیرای دانش آموزان و دانشجویان علاقه‌مند به سیر و سیاحت در آسمان است. در رصدخانه مهر علاوه بر یک تلسکوپ ۱۶ اینچی که می‌توان با آن ۱۴۵ هزار تا از اجرام آسمانی را دید چهار تلسکوپ دیگر هم وجود دارد. دانش آموزان پیش از دیدن اجرام آسمانی با تلسکوپ، با شرکت در کلاس آموزشی مطالبی دربارهٔ نجوم می‌آموزند. بهترین زمان برای رصد دوم تا هفتم هر ماه قمری است. محمود کرمی مؤسس و اولین رئیس رصدخانه بوده و از سال ۱۳۸۹ تا کنون حسن باغبانی ریاست آنرا به عهده دارد. اس ان ۱۹۹۷ اف اف
اس ان 1997 اف اف ( به انگلیسی: SN1997ff ) دورترین ابرنواختری است که تا به امروز توسط تلسکوپ فضایی هابل کشف شده است. تحلیل های به دست آمده از نور این ابرنواختر که 11.3 میلیارد سال نوری با ما فاصله دارد، نشان از انرژی پنهان و مرموزی است که به گسترش کیهان کمک میکند. ابر اورت
ابر اورت در خارج کمربند کویپر واقع شده و عرض آن از فاصلهٔ ۱۰۰ واحد نجومی از زمین شروع شده و تا یکصد هزار واحد نجومی ادامه دارد و از این رو، آن سوی ابر اورت را باید میانهٔ راه خورشید و نزدیک‌ترین ستاره‌ها به ما مثلاً خانوادهٔ آلفا سنتوری به حساب آورد. بارش شهابی جوزایی
شهاب‌های این بارش قطر زیادی دارند و به همین دلیل این بارش شهاب‌های روشن زیادی دارد و آذرگوی‌ها در میان آنان فراوانند. سرعت میانگین شهاب‌های این بارش نسبت به سیّاره زمین در اوقات اوج بارش شهابی جوزایی معمولاً حدود ۳۵ کیلومتر بر ساعت است که برای یک بارش شهابی بزرگ سرعت کمی به‌شمار می‌آید. سیّارک ۱۹۸۳TB که منشا این بارش است سالی نجومی حدود ۱٫۴ سال دارد و در اوقات حضیضش با خورشید تنها در حدود ۲۱٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر با خورشید فاصله دارد که از نیم فاصله میانگین سیّاره عطارد با خورشید هم کم تر است. کوتاه بودن سال نجومی این سیّارک باعث می‌شود که توده ذرّات این بارش به تندی تقویت شوند و به همین دلیل نرخ ساعتی سرسویی اوج این بارش زیاد تغییر نمی‌کند. کپلر ۶۲اف
کپلر۶۲اف با شعاع ۱٫۴ برابر زمین و فاصلهٔ حدود ۱۱٬۳۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر حدود ۱٬۲۰۰ سال نوری از زمین همراه با ۴ سیارهٔ دیگر به دور ستارهٔ خود که حدود یک‌سوم خورشید ماست می‌چرخند و نخستین سیارهٔ دیده شده توسط تلسکوپ فضایی کپلر است که دانشمندان احتمال وجود حیات درست شبیه به زمین را در آن می‌دهند. این سیاره نخستین بار در تاریخ ۱۸ آوریل ۲۰۱۳ مشاهده شد. جرم این سیاره از سیلیکات آهن و ترکیبات سنگی و همچنین از مقدار قابل توجهی آب تشکیل شده‌است. ابرماه
ماه، هر چهار هفته (دقیق‌تر، هر ۲۷ روز و ۷ ساعت و ۴۲ دقیقه و ۲۴ ثانیه یک‌بار، یعنی هر ۲۷٫۳۲۱ روز)، فاصله‌اش با زمین به نزدیک‌ترین حد می‌رسد. البته در دورهٔ یادشده، یک بار هم از زمین کاملاً دور می‌شود. مریخ
توجه به مدت زمان سال مریخی (۶۸۹ روز) و سال زمینی (۳۶۵ روز) نشان می‌دهد که فاصلهٔ زمانی هر دو مقابله حدود دو سال و دو ماه است. اما با توجه به بیضی بودن مدار هر دو سیاره می‌توان انتظار داشت که فاصلهٔ بین زمین و مریخ در هر مقابله متفاوت باشد. کمترین فاصله، زمانی رخ می‌دهد که زمین در اوج و مریخ در حضیض مدار خود باشد. در این حالت زمین و مریخ تا ۵۶ میلیون کیلومتر به هم نزدیک خواهند شد. دورترین فاصله بین دو سیاره در مقابله می‌تواند تا ۲۴۰ میلیون کیلومتر افزایش یابد. مسیه ۱۰
مسیه ۱۰ قطر ظاهری ۲۰ دقیقه قوسی دارد یعنی دوسوم قطر ظاهری کره ماه. مسافت آن از کره زمین ۱۴٬۳۰۰ سال نوری برآورد می‌شود. سیارک ۸۵۲۰۰
سیارک ۸۵۲۰۰ هشتاد و پنج هزار و دویستمین سیارک کشف شده‌است که در ۶ اکتبر ۱۹۹۱ کشف شد.این سیاره در حدود ۱۳ هزار سال نوری با زمین فاصله دارد ماه
ماه نزدیک‌ترین جِرم آسمانی به زمین است و کرهٔ ماه در حدود سی برابر قطر زمین از زمین فاصله دارد. میانگین فاصلهٔ ماه تا زمین ۳۸۴٬۴۰۳ کیلومتر و قطر ماه ۳٬۴۷۶ کیلومتر است. به‌خاطر این نزدیکیِ نسبیِ فاصله، ماه در آسمان شب تقریباً به‌اندازهٔ خورشید دیده می‌شود، و گاه با گذر از جلوِ خورشید، باعث خورشیدگرفتگی نیز می‌شود. ساعت ستاره‌ای
ساعتی با مرکزیت ستارهٔ قطبی در آسمان شب فرض می‌شود که عدد ۱۲ شب آن رو به بالاست، و «امتداد دو ستارهٔ پایانی ملاقهٔ دب اکبر در راستای ستارهٔ قطبی» عقربهٔ ساعت‌شمار آن است. به کمک این محاسبه زمان حقیقی روزانه بدست می‌آید. عقربهٔ ساعت‌شمار آن بامداد (ساعت رسمی؛ ۰۰:۰۰ دقیقه) ۱۹ اسفند (۹ مارس) بر نصف النهار ناظر -عمود- قرار دارد. پایگاه فضایی چابهار
مرتضی براری در برنامه گفتگوی ویژه خبری شبکه دو سیما با بیان اینکه مدار 36 هزار کیلومتر مدار راهبردی وکلید موفقیت کشور در حوزه نظامی، اقتصادی و امنیتی است افزود: نقشه راه صنعت فضایی کشور قرار دادن ماهواره در مدار 36 هزار کیلومتری در بازه زمانی 10 ساله است اما رئیس جمهور تأکید دارد این زمان کاهش یابد و ما به رغم پیچیده بودن این مسیر همه تلاش خود را انجام می دهیم که در زمان کوتاه تری به این مدار دست یابیم. کهکشان MACS۰۶۴۷-JD
کهکشان MACS0647-JD با فاصله ۱۳/۳ میلیارد سال نوری از زمین، دورترین کهکشان رصد شده توسط انسان تا به امروز می‌باشد.این کهکشان که خود را به صورت یک لکه کوچک قرمز رنگ نمایان کرده‌است، از نظر اندازه تنها کسر کوچکی از اندازه کهکشان راه شیری است. به گفته اخترشناسان نور این کهکشان ۱۳/۳ میلیارد سال در سفر بوده تا به زمین برسد و مشاهده آن‌ها از این کهکشان، تنها ۴۲۰ میلیون سال پس از انفجار بیگ بنگ بوده‌است. این کهکشان آنقدر دور است که اخترشناسان ازآن به عنوان یک نگاه زیر چشمی به زمان گذشته یاد می‌کنند،در حقیقت زمانی که جهان ۳ در صد سن کنونی خود را دارا بوده‌است. برای کشف چنین کهکشانی از روشی به نام همگرایی گرانشی استفاده می‌کنند در واقع در این روش کهکشان‌هایی را زیر نظر قرار می‌دهند که در پشت خوشه‌های کهکشانی سنگین قرار گرفته باشند.کهکشان MACS0647-JD چنان کوچک است که ممکن است در قدم‌های اول برای شکل‌گیری کهکشانی بزرگتر باشد. در حقیقت آنالیز اطلاعات بدست آمده نشان می دهد که عرض کهکشان کمتر از ۶۰۰ سال نوری است. تصویر این کهکشان توسط ۱۷ فیلتر و سر هم کردن طول موج‌های نزدیک به ماورا بنفش و مادون قرمز و ۳ دوربین میدان دید گسترده تلسکوپ فضایی هابل بدست آورده شده‌است. مسیه ۶۸
مسیه ۶۸ یا ان‌جی‌سی ۴۵۹۰ یک خوشه ستاره‌ای کروی در صورت فلکی مار باریک است که فاصله آن از زمین سی و دو هزار سال نوری و قدر ظاهری آن ۹ است. گذر زهره
یکی از طرح‌های مهم علمی که در گذرهای پیشین زهره اجرا می‌شده، اندازه‌گیری فاصلهٔ زمین تا خورشید (واحد نجومی) بوده‌است. نخستین بار ادموند هالی (که دنباله‌دار معروف هالی به نام او شناخته می‌شود) با این روش یک واحد نجومی را اندازه گرفت. امروز فاصلهٔ زمین تا خورشید به دقت اندازه‌گیری شده‌است، اما این اندازه‌گیری در گذر سال ۱۳۸۳ به صورت آموزشی در برخی از کشورها اجرا شد. مهم‌ترین طرح‌های علمی برنامه‌ریزی شده برای گذر سال ۱۳۸۳، به بررسی جو زهره مربوط می‌شد. در طی این گذر قطر زهره از دید ناظر زمینی ۵۸ ثانیه قوس بود بنابراین با چشم غیرمسلح و با استفاده از عینک‌های رصد خورشید می‌شد این گذر را دید. سحابی حباب
محققان در ۲۶ سالگی تلسکوپ هابل این سحابی را تصویربرداری کردند که یک جسم بسیار بزرگ بوده و هفت سال نوری گستردگی دارد. این میزان، ۵۰ درصد بیشتر از فضای بین خورشید و ستارهٔ همسایه آن یعنی آلفا قنطورس است. این سحابی در فاصله حدود ۷۱۰۰ سال نوری از سامانهٔ خورشیدی ما واقع شده‌است. دبلیودی ۱۰۵۴-۲۲۶
دبلیودی ۱۰۵۴–۲۲۶ () که به عنوان «LP 849-31» نیز شناخته می‌شود، یک ستارهٔ کوتوله سفید قدر نسبتاً سرد با قدر مطلق ۱۶ و اتمسفر هیدروژنی، در صورت فلکی کوچک جنوبی پیاله، واقع در فاصلهٔ تقریباً ۱۱۷ سال نوری از خورشید است. تیرگی‌های دوره‌ای در نور آن که توسط دانشگاه کالج لندن بررسی شده به‌عنوان توده‌هایی از ماده در حال چرخش به دور ستارهٔ کوتوله تفسیر شده‌است. پژوهشگران این فرضیه را مطرح کرده‌اند که این توده‌ها تحت تأثیر یک جسم هم‌اندازهٔ ماه قرار می‌گیرند؛ شاید یک سیاره فراخورشیدی، که هر ۲۵ ساعت یک بار در منطقهٔ با قابلیت زندگی خود به دور آن می‌چرخد؛ که در صورت تأیید، این نخستین باری است که چنین رصدی در اطراف یک کوتوله سفید مشاهده شده‌است. تپ‌اختر
با یک تقریب ساده، ابرنواختر بادبان بین ۵٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ سال پیش منفجر شده‌است. چون تپ‌اختر بادبان به زمین بسیار نزدیک است – حدود یک‌دهم فاصلهٔ خرچنگ از ما – از این‌رو، انفجار ابرنواختر مربوط به آن بایستی به صورت یک ستارهٔ نو و بسیار روشن در جهان ظاهر شده باشد. این روشنایی بایستی بسیار زیادتر از روشنایی ماه کامل در طول چند هفته و در مراحل اولیه به رنگ قرمز آتشین دیده شده‌باشد. یک ابرنواختر به نزدیکی نمونهٔ اخیر، امروزه منظرهٔ باهیبتی دارد و مطمئناً برای ما منظرهٔ وحشتناکی خواهد بود. قمر
ماه تنها قمر طبیعی سیارهٔ زمین با فاصلهٔ متوسط ۳۸۴٬۴۰۲ کیلومتر از آن است که با بازتاب نور خورشید برخی از شب‌های زمین را کمی روشن می‌کند. قطر ماه حدود ۳٬۵۰۰ کیلومتر (در بزرگی پنجمین در منظومهٔ خورشیدی)، و دارای بزرگ‌ترین نسبت بزرگی با سیارهٔ خود در این منظومه است. ماه جو ندارد و سطح آن از برخورد سنگ‌ها آبله‌گون است. ماه تنها کرهٔ خارج از زمین است که انسان‌ها تاکنون بر روی آن گام نهاده‌اند؛ در سال ۱۹۶۹ سازمان ناسا دو تن از فضا نوردان خود را به نام‌های نیل آرمسترانگ و باز آلدرین به ماه فرستاد. این دو نخستین کسانی بودند که بر روی کرهٔ ماه قدم نهادند. نقطه آبی کمرنگ
نقطهٔ آبی کمرنگ نام نگاره‌ای است که در سال ۱۹۹۰ میلادی توسط فضاپیمای کاوشگر وویجر ۱ و از فاصلهٔ ۶ میلیارد کیلومتری از کرهٔ زمین به عنوان بخشی از مجموعه تصاویر منظومه شمسی پرتره خانواده گرفته شده‌است. در این نگاره کرهٔ زمین به شکل یک «نقطهٔ آبی کوچک رنگ‌پریده» (در اندازه ۰/۱۲ پیکسل) در برابر عظمت فضا دیده می‌شود. فضاپیمای وویجر ۱ که مأموریت اولیه خود را به پایان رسانده بود و در حال ترک منظومه شمسی بود، توسط ناسا دستور گرفت توسط دوربین خود یک عکس از کره زمین از پهنه دور و وسیع فضا تهیه کند. این کار به درخواست کارل سیگن صورت پذیرفت. در این تصویر اندازه ظاهری زمین کمتر از یک پیکسل است و سیاره ما همچون نقطه‌ای کوچک در برابر عظمت فضا به نظر می‌رسد؛ از دید دوربین زمین در میان پرتوهایی از نور خورشید غوطه‌ور به نظر می‌رسد. محاسبه فاصله ستاره‌ها از منظومه شمسی
V = d×H ۱ بره
۱ بره یا ۱ حمل (۱ آریتیس) یک ستاره دوگانه است که در صورت فلکی حَمَل قرار دارد. این ستاره دوگانه مجموعاً دارای قدر ظاهری ۵٫۸۶ است که موجب می‌گردد به شکل ضعیفی با چشم غیرمسلح دیده شود. بر پایه تغییر منظر سالانهٔ ۵٫۵۷ میلی ثانیه قوسی، فاصله این دو ستاره تا زمین تقریباً ۵۹۰ سال نوری (۱۸۰ پارسک) محاسبه می‌گردد. در سال ۲۰۱۶ ستاره ثانویه دارای جدایی زاویه ای ۲٫۹۰ ثانیه قوسی و زاویه موقعیت ۱۶۵ درجه ای نسبت به ستاره اصلی بود. این دو ستاره به مرکزیت خورشید با سرعت شعاعی ۷+ کیلومتر بر ثانیه در حال دور شدن از زمین هستند. پلوتون
مدار پلوتو برخلاف مدار زمین و هفت سیارهٔ دیگر یک مدار نزدیک به دایره نیست بلکه این مدار یک مدار بیضی بسیار کشیده با خروج از مرکز بسیار محسوسی است و گردش مداری آن نزدیک به ۲۴۸ سال زمینی طول می‌کشد. کشیدگی مدار پلوتو بسیار زیاد و غیرعادی‌است به‌طوری‌که مدار آن با مدار نپتون، آخرین سیارهٔ سامانهٔ خورشیدی در دو نقطه برخورد دارد. فاصلهٔ پلوتو از خورشید در اوج مداری خود ۴۹ واحد نجومی است یعنی حدود ۵۰ برابر بیشتر از فاصلهٔ زمین از خورشیداست. پلوتو در حضیض خود تنها ۲۹ واحد نجومی از خورشید فاصله دارد. مدار پلوتو با دائرةالبروج بیش از ۱۷ درجه زاویهٔ انحراف دارد و در نتیجهٔ همین انحراف است که این سیارهٔ کوتوله نیمی از مسیر مداری خود را در بالای صفحهٔ گردش زمین به دور خورشید و نیمی دیگر را در پایین این صفحه می‌پیماید. ۲۱۱ ام‌دی
۲۱۱ ام‌دی ، یک سیارک آپولو است که که از فاصله‌ای نسبتاً نزدیک به سطح زمین گذشته‌است. این فاصله در حدود ۱۲٬۰۰۰ کیلومتر (۷۵۰۰ مایل)؛ تقریباً فاصله‌ای برابر با قطر زمین، و در تاریخ ۲۷ ژوئن، ۲۰۱۱ در حدود (17:00 UTC) (۱۳:۰۰ به وقت شرق آمریکا) رخ داده‌است.< اگر چه در ابتدا باور کلی بر این بود که جسم یکی از زباله‌های فضایی است، مشاهدات بعدی تأیید کرد که آن یک سیارک است. اخترشناسی
البته امروزه روش‌های مختلف دیگری که خیلی دقیق‌تر از روش‌های فوق است، فاصله خورشید از زمین را به‌طور متوسط تقریباً برابر ۵‚۱۴۹ میلیون کیلومتر به دست می‌دهد. این فاصله میانگین را واحد نجومی (با علامت اختصاری A.U) می‌نامند و فاصله‌های دیگر سامانه خورشیدی را با این واحد می‌سنجند. عطارد
محور عطارد دارای کمترین انحراف محوری در مقایسه با هر یک از سیارات منظومهٔ خورشیدی (تنها در حدود ۰٫۰۳ درجه) است. خروج از مرکز مداری آن بیشترین در میان سیاره‌های شناخته شده در این منظومه در وضعیت اوج است. فاصلهٔ عطارد از خورشید تنها در حدود دو سوم (یا ۶۶٪) فاصلهٔ آن در حضیض است. سطح عطارد به شدت درهم‌شکسته به نظر می‌رسد و از نظر ظاهری شبیه به ماه است، از نظر زمین‌شناسی این نشان می‌دهد که این سیاره برای چند میلیارد سال غیرفعال بوده‌است. با نداشتن تقریبی اتمسفر برای حفظ گرما، درجه حرارت سطحی روزانهٔ آن بیشتر از دیگر سیاره‌های منظومهٔ خورشیدی است و از ۱۰۰ درجهٔ کلوین: (۱۷۳- سانتی‌گراد: ۲۸۰- فارنهایت)) در شب، تا ۷۰۰ درجهٔ کلوین: (۴۲۷ درجهٔ سانتی‌گراد: ۸۰۰ درجهٔ فارنهایت) در طول روز در سراسر مناطق استوایی متغیر است. دمای نواحی قطبی دائماً زیر ۱۸۰ درجهٔ کلوین: (۹۳- درجهٔ سانتی‌گراد ؛۱۳۶ درجهٔ فارنهایت) قرار دارد. این سیاره هیچ ماهوارهٔ طبیعی شناخته‌شده‌ای ندارد. سال نوری
این که بگوییم سال نوری مسافت بسیار بزرگی را نشان می‌دهد گنگ است چرا که «بزرگی» یک صفت نسبی است و همچنین در این جهان بیکران سال نوری نیز ناچیز است پس به کار بردن این جمله که «سال نوری مسافت بسیار بزرگی است» به خودی خود اشتباه است. سال نوری چیزی حدود ۶۰ هزار برابر فاصلهٔ زمین تا خورشید است به عبارت دیگر برابر ۹ بیلیون کیلومتر در مقیاس بزرگ و ۹ تریلیون کیلومتر در مقیاس کوچک است که به صورت تقریبی و گردشده برابر است با «۹٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ متر» کاوشگر ۱
در طرح اولیه، کاوشگر یک نهایتاً میان ۲۰۰ تا ۲۵۰ کیلومتر از زمین فاصله خواهد گرفت. و ماهوارهٔ امید در فاصلهٔ ۳۷۷ کیلومتری زمین مستقر خواهد شد که این فاصله، نقطهٔ حضیض (حداقل) مدار است. مدار به شکل بیضوی است که سطحی از آن نزدیک به زمین و سطحی دیگر در ارتفاع دورتری از زمین قرار دارد. دیسنومیا (قمر)
دیسنومیا قمر سیارهٔ کوتولهٔ اریس، ۱۵۰ کیلومتر قطر دارد و فاصلهٔ آن از جرم مادر ۳۷٬۰۰۰ کیلومتر است. ماه قمری اریس، ۱۶ روز به طول می‌انجامد که باعث ایجاد ۱۲٬۷۷۵ ماه قمری در طی یکسال گردش اریس به دور خورشید می‌گردد. وی‌وای سگ بزرگ
وی‌وای سگ بزرگ (کلب اکبر) ( VY Canis Majoris یاVY CMa) یک ستارۀ فراغول سرخ در صورت فلکی سگ بزرگ است. شعاع این ستاره بین ۱٬۸۰۰ تا ۲٬۱۰۰ شعاع خورشیدی، ۸٫۴ تا ۹٫۸ واحد نجومی است و قطری برابر ۳٫۰۶۳ بیلیون کیلومتر و یا ۱٫۷ میلیارد مایل دارد. این ستاره جزو بزرگ‌ترین و همچنین یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های شناخته شده‌است. این ستاره حدود ۵٫۱ کیلو پارسک (حدود ۴۶٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر یا حدود ۴٬۹۰۰ سال نوری) با سیارهٔ زمین فاصله دارد. بر خلاف اغلب ستاره‌ها که در سامانه‌های ستاره‌ای دوتایی یا چندتایی واقع شده‌اند، وی‌وای سگ بزرگ یک ستارۀ منفرد است و هیچ همراهی ندارد. این فراغول یک متغیر نیمه‌منظم است و دورهٔ تناوب میانگین آن حدود ۲٬۰۰۰ روز می‌باشد. چگالی متوسط آن میان ۰٫۰۰۰۰۰۵ تا ۰٫۰۰۰۰۱۰ کیلوگرم بر متر مکعب است. مسیه ۶۹
مسیه ۶۹ یا ان‌جی‌سی ۶۱۲۱ یک خوشه ستاره‌ای کروی در صورت فلکی کمان است که فاصله آن از زمین بیست و پنج هزار سال نوری و قدر ظاهری آن ۹ است. Wikipedia contributors, "List of Messier objects," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_Messier_objects&oldid=268876608 (accessed February 9, 2009). عقاب (صورت فلکی)
زمان رسیدن به نصف‌النهار: ۸ شهریور مساحت ۶۵۲ درجه مربع معادل لاتین Aquila  صورت فلکی عقاب را در جهان غرب از ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد به عنوان یک پرنده می‌شناختند که در امتداد راه شیری تابستانه قرار گرفته و منطقه‌ای بسیار غنی است ستاره آلفای عقاب از جمله ستارگان درخشان آسمان است و در وسط سه ستاره تشکیل دهنده بال عقاب قرار گرفته این ستاره جزوء مثلث تابستانی است دو راس دیگر این مثلث ستاره‌های دنب و کرکس نشسته هستند نوع طیف آلفای عقاب A۷ IV-V قدرش ۰٫۸ و فاصله آن تا زمین ۱۷ سال نوری است. بتا سه‌پایه بی
بتا سه‌پایه بی سیاره‌ای واقع در فاصلهٔ تقریبی ۶۳ سال نوری با سامانهٔ خورشیدی و در صورت فلکی سه‌پایه، در حال گردش به دور ستارهٔ خرده‌قرص بتا سه‌پایه با قدر ظاهری ۴ است. این سیاره دارای جرم بین ۴ تا ۱۱ برابر جرم مشتری و شعاع حدود ۶۵٪ بزرگتر از مشتری است. مدار آن ۹ واحد نجومی از بتا (نزدیک به سطح دیسک باقی مانده به دور ستاره) فاصله دارد و با یک خروج از مرکز جزئی و یک دورهٔ مداری ۲۰ تا ۲۱ ساله در گردش است، و تنها سیارهٔ شناخته شده در بتا سیستم سه‌پایه است. سیاره دوگانه
با این تعریف منظومهٔ زمین-ماه تاکنون «سیارهٔ دوگانه» به حساب نمی‌آید. با این حال ماه به اندازه‌ای بزرگ است که باعث تلو تلو خوردن قابل ملاحظهٔ زمین حول مرکز جرم بین آن دو که کاملاً درون زمین قرار دارد، می‌شود. ماه در حال حاضر هر سال ۳٫۸ سانتی‌متر از زمین فاصله می‌گیرد و نتیجتاً تا چند میلیارد سال آینده مرکز جرم منظومهٔ زمین-ماه به خارج از زمین منتقل می‌شود و آن‌ها را منظومهٔ «سیارهٔ دوگانه» تبدیل می‌کند. ابر ماژلانی بزرگ
ابر ماژلانی بزرگ (LMC) کهکشانی در همسایگی کهکشان راه شیری است. فاصله‌اش از کهکشان راه شیری ۴۸٫۵ کیلو پارسک است و بنابراین سومین کهکشان نزدیک به راه شیری شمرده می‌شود. ابر ماژلانی بزرگ با قطر ۱۴ هزار سال نوری، پنجمین کهکشان بزرگ گروه محلی است. جهان قابل مشاهده
تفاوت افق کیهان‌شناسی با افق رویداد کیهانی در این است که افق کیهان‌شناسی بزرگترین "فاصلهٔ همراهی" است که تا یک زمان مشخص نور ممکن است از آن به ناظر رسیده باشد، در حالی‌که افق رویداد بزرگترین "فاصلهٔ همراهی" است که نور منتشر شده از آن در زمان حال ممکن است به ناظری در آینده برسد. گمان می‌رود در زمان فعلی این افق رویداد کیهانی در حدود ۴۶ میلیارد سال نوری باشد. به‌طور عمومی فاصلهٔ ویژه تا افق رویداد در زمان formula_8 از رابطهٔ زیر به دست می‌آید: دی‌وی۱ ۲۰۱۸
روز ۷ مارس ۲۰۱۸ (۱۶ اسفند ۹۶) نیز سیارکی با قطر بین ۱۴۷ تا ۴۷۰ متر از فاصله حدود یک و نیم میلیون کیلومتری زمین عبور خواهد کرد. ستاره شناسان ۲۵ فوریه ۲۰۱۸ به رصد سیارکی که از فاصله ۳۱۵ هزار کیلومتری زمین عبور می‌کرد پرداختند. از آنجاییکه توانایی و تعداد سیستمهای رصدی این اجرام بیشتر شده همواره تعداد بیشتری از آنها مشاهده می‌شوند. زمین از زمان تشکیل همواره با این اجرام مواجه بوده‌است. میلیونها عدد از این سنگهای سرگردان در منظومه شمسی وجود داشته و دور خورشید در حال چرخش هستند. ایکاروس (ستاره)
ایکاروس یا MACS J1149 Lensed Star 1 یک ابرغول آبی است که با کمک عدسی گرانشی دیده شد. ایکاروس دورترین تک-ستارهٔ شناسایی شده از زمین است و در فاصله ای نزدیک به ۱۴ میلیارد سال نوری قرار دارد (انتقال به سرخ z=۱٫۴۹، فاصله همراه برابر با ۱۴٫۴ میلیارد سال نوری و زمان کیهانی برابر با ۹٫۳۴ میلیارد سال). این ستاره در آوریل ۲۰۱۸ شناسایی شد. نور این ستاره ۴٫۴ میلیارد سال پس از مه‌بانگ منتشر شده‌است. به گفتهٔ پاتریک کِلی یکی از شناساگران این ستاره، این ستاره احتمالاً نسبت به آخرین ستارهٔ غیر ابرنواختر به نام SDSS J1229+1122، نزدیک به ۱۰۰ برابر دورتر است و نخستین تک-ستارهٔ بزرگنمایی شده‌است که تا کنون مشاهده شده. دوپیکر
خوشه باز مسیه ۳۵ یا ان‌جی‌سی ۲۱۶۸ با فاصلهٔ ۲۸۰۰ سال نوری از زمین در این صورت فلکی قرار دارد. پروکسیما قنطورس بی
"پروکسیما قنطورس بی" هر ۱۱٫۱۸۶ روز یک بار به دور ستارهٔ میزبان خود در فاصلهٔ نیم‌قطر بزرگ حدود ۰٫۰۵ واحد نجومی (۷٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر؛ ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ مایل) می‌گردد، که این به معنی فاصلهٔ سیاره به ستارهٔ میزبان خود برابر با یک‌بیستم فاصلهٔ زمین با ستارهٔ میزبان خود، خورشید است. در مقایسه، عطارد، که نزدیک‌ترین سیاره به خورشید است، فاصلهٔ محور نیمهٔ اصلی از ۰٫۳۹ واحد نجومی است. "پروکسیما قنطورس بی" نزدیک به ۶۵٪ مقدار شار تابشی که زمین از خورشید دریافت می‌کند، از ستارهٔ مادر دریافت می‌کند. با این حال، به دلیل مدار تنگاتنگ‌تر آن با ستاره، "پروکسیما قنطورس بی" حدود ۴۰۰ برابر شار پرتو ایکس بیشتر از زمین دریافت می‌کند. مدار دور از زمین
مدار دور از زمین ()، یا مدار مرتفع زمین، یک مدار زمین‌مرکز با فرازای کاملاً بالاتر از یک مدار زمین‌آهنگ (۳۵٬۷۸۶ کیلومتر (۲۲٬۲۳۶ مایل)) است. (). دوره‌های مداری چنین مدارهایی بیشتر از ۲۴ ساعت است، بنابراین ماهواره‌ها در چنین مدارهایی حرکت بازگشتی آشکاری دارند - یعنی حتی اگر در مدار پیشرفت قرار بگیرند (۹۰ درجه> با انحراف مداری ° ۰ درجه)، سرعت مداری آنها کمتر از سرعت چرخش زمین است که این باعث می‌شود مسیر آنها از روی سطح زمین به سمت غرب حرکت کند. کپلر ۶۲اف
کپلر ۶۲-اف یک سیاره در کهکشان راه شیری در منظومۀ کپلر۶۲ است که اندازه و فاصلهٔ آن تا ستاره‌اش درست مانند زمین و خورشید است که در نجوم به آن اندازه و فاصله اصطلاحاً گلدیلاک گفته می‌شود. سیاره
برون‌سیاره‌های (سیاره‌های فراخورشیدی) وجود دارند که از هر سیاره‌ای در منظومه شمسی به ستاره مربوط به خود نزدیک‌تر یا از آن دورتر هستند، تیر نزدیک‌ترین سیاره به خورشید است که در حدود ۰٫۴ واحد نجومی (AU) از خورشید فاصله دارد و مدارش را طی ۸۸ روز به‌طور کامل می‌پیماید، اما کوتاهترین مدارهای شناخته شده برای برون‌سیاره‌ها مانند کپلر-۷۰بی، پیمودنشان تنها چند ساعت طول می‌کشد. ۵ تا از سیاره‌های منظومه کپلر-۱۱، مدارهایی کوتاهتر از تیر دارند. نپتون ۳۰ واحد نجومی با خورشید فاصله دارد و پیمودن مدارش ۱۶۵ سال به طول می‌انجامد، اما برون‌سیاره‌هایی هستند که چند صد واحد نجومی با ستاره خود فاصله دارند و پیمودن کامل مدارشان بیش از ۱۰۰۰ سال طول می‌کشد، مانند ۱آرایکس‌اس جی۱۶۰۹۲۹٫۱−۲۱۰۵۲۴. منطقةالبروج
دو سیاره داخلی عطارد (نزدیکترین سیاره به خورشید) و ناهید معمولاً در منطقةالبروج نزدیک به خورشید هستند و همواره قبل (پگاه) یا بعد (غروبگاه) از خورشید و همجوار آن دیده می‌شوند. عطارد ۲۸ درجه و ناهید ۴۶ درجه بیشترین فاصله زاویه‌ای را از خورشید پیدا می‌کنند. عطارد ممکنست در شرایط مساعد از ستارگان هم پرنورتر دیده شود. ناهید روشنترین شیء آسمانی بعد از خورشید و ماه است که با چشم غیرمسلح دیده می‌شود. آلفا قنطورس
ستاره دوتایی رجل قنطورس، از دو ستاره اِی و بی تشکیل شده که حدوداً هر ۸۰ سال یک‌بار گرد مدار خود می‌گردند. فاصله ستاره اِی از ستاره بی در حدود ۲۳٫۷ واحد نجومی است که قابل مقایسه‌است با فاصله سیاره اورانوس از خورشید. البته این فاصله، میانگینی از فاصله دو ستاره اِی و بی است و به خاطر مدارهای بسیار ناهم‌مرکز این دو پیکر آسمانی، فاصله آن‌ها نسبت به هم میان ۱۱ تا ۳۵ واحد نجومی نوسان می‌کند. آ ۱۶۸۹- زد دی ۱
آ ۱۶۸۹- زد دی ۱ () نام یک کهکشان است که در صورت فلکی دوشیزه قرار دارد. این کهکشان توسط تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ فضایی اسپیتزر کشف گردیده است. این فاصله این کهکشان تا زمین ما حدود ۷۰۰ میلیون سال نوری است. این کهکشان پس از مه‌بانگ بزرگ به وجود آمده است. جدی (ستاره)
جُدَی یا خرس کوچک آلفا، یک ستاره در صورت فلکی خرس کوچک است. این ستاره به رنگ زرد و قطرش ۳۷/۰ است. فاصله این ستاره از ما ۴۳۳ سال نوری و -با صرف نظر از فاصله آن از ما- ۱۴ بار درخشان‌تر از خورشید است. دی‌ایکس خرچنگ
فاصله ای که سیاره ای همانند زمین در منظومه ای با دی‌ایکس خرچنگ به عنوان خورشید آن با این ستاره باید داشته باشد تا با داشتن آب مایع، مطلوب حیات آدمی شود، کمتر از ۰٫۰۴ واحد نجومی است. در این فاصله برای حفظ ثبات، سرعت گردش زمین به دور این خورشید به اندازه ای باید باشد که هر سال (مدت خرچش به دور این خورشید) در کمتر از ۱۰ ساعت به پایان برسد. همچنین در این فاصله نیروی کشندی ستاره مذکور باعث قفل گرانشی زمین می‌گردد؛ بدین معنا که همواره یک طرف زمین به طرف آن بوده (هواره روشن) و طرف دیگر همواره در تاریکی قرار می‌گرفت. از طرفی سرخی نور دی‌ایکس خرچنگ موجب می‌شد گیاهان زمینی به خوبی قادر به فتوسنتز نشوند. در صورت چنین شرایطی این ستاره با قطر زاویه‌ای ۱۵ درجه از روی زمین قابل مشاهده بود. (قطر زاویه خورشید ۰٫۵ درجه می‌باشد) ال‌اس چهارم-۱۴ ۱۱۶
ال‌اس چهارم-۱۴ ۱۱۶ ستاره‌ای در فاصله دو هزار سال نوری از زمین است. مسیه ۲۹
مسیه ۲۹ یا ان‌جی‌سی ۶۹۱۳ یک خوشه ستاره‌ای باز در صورت فلکی ماکیان است که فاصله آن از زمین هفت هزار ود دویست سال نوری و قدر ظاهری آن ۹.۰ است. دوشاخک
دوشاخک در صورت فلکی کلاغ، و به فاصلهٔ ۶۰ میلیون سال نوری از زمین واقع شده است. منظومه شمسی
ناهید یا زهره دومین سیارهٔ نزدیک به خورشید است و میان عطارد و زمین قرار دارد که از زمان‌های قدیم شناخته شده‌بود. پس از خورشید و ماه، زهره درخشان‌ترین جسم قابل مشاهده از زمین است و گاهی اوقات مانند یک ستارهٔ درخشان در آسمان صبح و شب به نظر می‌رسد. زهره تنها کمی کوچک‌تر از زمین است و فاصلهٔ آن تا خورشید در حدود ۱۰۸ میلیون کیلومتر (۰/۷۲ واحد نجومی) است. دورهٔ چرخش این سیاره ۲۴۳ روز زمینی و تناوب مداری آن ۲۲۵ روز زمینی است. این سیارهٔ سنگی دارای سطحی جامد و چشم‌انداز گودال و آتشفشان است و هیچ ماه و حلقه‌ای ندارد. اچ‌دی ۸۵۵۱۲بی
اچ‌دی ۸۵۵۱۲بی (HD ۸۵۵۱۲ b) یک سیاره فراخورشیدی است که در فاصله ۳۶ سال نوری از زمین و در منظومه یک ستاره به نام اچ‌دی ۸۵۵۱۲ در صورت فلکی بادبان قرار دارد. مسیه ۲۴
مسیه ۲۴ یا ان‌جی‌سی ۶۱۲۱ یک ابر ستاره‌ای در صورت فلکی کمان است که فاصله آن از زمین ده هزار سال نوری و قدر ظاهری آن ۱۱.۵ است. سیاه
پاسخ پذیرفته شده فعلی این است که، گرچه جهان ممکن است بی‌نهایت بزرگ باشد، اما بی‌نهایت قدیمی نیست. تصور می‌شود که این قدمت حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال باشد، بنابراین ما فقط می‌توانیم اجسامی را ببینیم که فاصله نور در ۱۳٫۸ میلیارد سال بتواند طی کند. نور ستاره‌های دورتر به زمین نرسیده‌است و نمی‌تواند در روشن شدن آسمان سهیم باشد. بعلاوه، همزمان با انبساط جهان، بسیاری از ستارگان از زمین دور می‌شوند. وقتی آنها حرکت می‌کنند، طول موج نور آنها از طریق اثر داپلر طولانی‌تر می‌شود و به سمت قرمز تغییر می‌کند یا حتی نامرئی می‌شود. در نتیجه این دو پدیده، نور ستاره به اندازه کافی وجود ندارد که بتواند فضا را به جز سیاه ایجاد کند. سها
ستاره سها تقریباً ۸۰ سال نوری با زمین فاصله دارد. ابر اورت
ابر اورت ؛ بر اساس نظریهٔ یان اورت اخترشناس هلندی، ابر اورت نام مکانی است که خیلی از دنباله‌دار‌ها از آن سرچشمه می‌گیرند و برابر این تئوری علمی در فاصلهٔ ۵۰٬۰۰۰ واحد نجومی تقریباً یک سال نوری از خورشید قرار دارد. به عبارت دیگر، فاصله تا این ابر تقریبا یک‌پنجم فاصله تا نزدیکترین ستاره، یعنی پروکسیما قنطورس است. ۲۰۱۲ دی‌ای۱۴
۲۰۱۲ دی‌ای () سیارکی با قطر تقریبی و جرمی نزدیک به ۱۹۰٬۰۰۰ تن است. این سیارک در ۲۳ فوریهٔ ۲۰۱۲ در رصدخانه‌ای در اسپانیا کشف شد، هفت روز پس از گذشتن از فاصلهٔ از زمین در ۱۶ فوریه. طبق محاسبات انجام شده، در ۱۵ فوریهٔ ۲۰۱۳ برابر با ۲۶ بهمن ۱۳۹۱ فاصلهٔ بین سیارک تا زمین است. گذر از نزدیکی زمین برای جرمی با این اندازه یک رکورد است. سگ بزرگ
این ستاره یک ابرستاره واقعی است که در این صورت فلکی به سادگی دیده می‌شود. اتای کلب اکبر با ۱۰۰۰۰۰ بار درخشندگی بیشتر از خورشید ما، در آسمان ستاره‌ای متوسط با قدر ۴/۲ و در فاصله ۳۲۶۱ سال نوری قرار دارد. مسیه ۸۱
مسیه ۸۱ (یا NGC 3031 یا کهکشان می‌باشد)یک کهکشان مارپیچی در فاصله ۱۲ میلیون سال نوری از ما است که در صورت فلکی دب اکبر قرار دارد. ام ۸۱ به خاطر مکان جاگیری اش در آسمان و هستهٔ فعالی که دارد، سوژه‌ای جذاب برای ستاره شناسان است. قدر پایین این کهکشان و گسترهٔ آن در آسمان شب، ام ۸۱ را به یکی از اعضای محبوب فهرست مسیه برای آماتورها هم تبدیل می‌کند. اریس
اریس تقریباً ۱۶٬۰۹۳٬۴۴۰٬۰۰۰ کیلومتر از خورشید فاصله دارد و فاصلهٔ اریس تا خورشید سه برابر فاصلهٔ پلوتون تا خورشید و ۳۸ تا ۹۷ برابر فاصلهٔ زمین تا خورشید است. اوج اریس ۹۷٫۶۶ واحد نجومی و حضیض آن ۳۸٫۲۵ واحد نجومی است و یک بار گردش آن پیرامون خورشید ۵۶۰ سال طول می‌کشد. اریس در دیسک فشرده پیرامون خورشید می‌چرخد و °۴۳٫۸۳ درجه نسبت به دائرةالبروج کج و مایِل است. قطر اریس طبق برآورد تلسکوپ فضایی هابل ۲٬۴۰۰ کیلومتر (۱۰۰± کیلومتر) و ۱۰۵ درصد پلوتون تخمین زده می‌شد اما پس از کشفیات تازه کاوشگر فضایی نیوهورایزنز و گذر آن از نزدیک پلوتو در سال ۲۰۱۵ مشخص شد که پلوتو بزرگ‌تر از اریس است. جرم این سیارهٔ کوتوله ۱۰×۱٫۶۷ کیلوگرم است. چگالی اریس نیز ۲٫۳ گرم بر سانتی‌متر مکعب است. به باور دانشمندان، درون اریس مخلوطی از سنگ و یخ است. سطح این سیارهٔ کوتوله نیز از یخ متان و نیتروژن ساخته‌ شده و جو آن نیز یخ‌زده و منجمد است. پلوتون
دوری و نزدیکی سیاره‌ها از هم؛ به این دلیل که هر کدام از آن‌ها مدار و میانگین سرعت مداری ویژهٔ خود را دارند، فاصله‌ای‌است که به ناچار، پیوسته در حال تغییراست. با این حال، از آنجا که سیارهٔ زمین و سیارهٔ کوتولهٔ پلوتون هر دو نهایتاً همیشه بر گرد مرکز مشترکی که خورشید است می‌گردند، دوری آن‌ها از یک دگر، تابع ۲ محدودیت تکرار شونده یعنی یک «حداقل» و یک «حداکثر» فاصله است. این محدودیت هم خود به دلیل بیضی شکل بودن مدار پلوتون، به‌طور دوره‌ای متغیر است. زمانی که زمین و پلوتوی (در حضیض) هر دو در یک سوی خورشید قرار بگیرند، این فاصله می‌تواند تا حداقل خود یعنی نزدیک به ۴٫۲۸ میلیارد (۴۲۸۰ میلیون) کیلومتر کاهش یابد. هرگاه که زمین و پلوتوی (در اوج) هر دو در دو سوی مخالف و در برابر یک دیگر بر گرد خورشید قرار گیرند، این فاصله به حد اکثر خود که نزدیک به ۷٫۵ میلیارد (۷۵۰۰ میلیون) کیلومتر است می‌رسد. زمین با فاصلهٔ بسیار کوتاه‌تری که با خورشید دارد، در طول نزدیک به یک سال نجومی خود، هر یک از این دو نهایت سال را با پلوتون، یک بار تجربه می‌کند. خود این دو نهایت نیز به دلیل حرکت پلوتو در مدار بیضی شکل خود، همه ساله متغیر است. سال نجومی پلوتو نزدیک به ۲۴۸ سال زمینی‌است ولی هر دو در یک جهت به دور خورشید می‌گردند. کپلر-۲۰اف
کپلر-۲۰اف () که با نام Object of Interest کپلر KOI-070.05 نیز شناخته می‌شود، یک سیاره فراخورشیدی است که به دور ستارهٔ خورشیدسان کپلر-۲۰، دومین بیرونی‌ترین سیاره از پنج سیارهٔ کشف شده توسط فضاپیمای کپلر ناسا است. تقریباً ۹۲۹ سال نوری (۲۸۵ پارسک یا حدود km) از زمین در صورت فلکی شلیاق قرار دارد. این سیارهٔ فراخورشیدی با استفاده از روش گذرسنجی پیدا شد که در آن اثر کاهش نوری که یک سیاره هنگام عبور از مقابل ستارهٔ خود ایجاد می‌کند اندازه‌گیری می‌شود. این سیارهٔ فراخورشیدی از این جهت درخور توجه است که نزدیک‌ترین شعاع را در مقایسه با شعاع زمین دارد که تاکنون شناخته شده‌است. ۲۰۱۲ تی‌سی ۴
این سیارک در تاریخ پنجشنبه ۲۰ مهرماه ۱۳۹۶ (ساعت ۵:۴۲ زمان بین‌المللی) از فاصله ۴۹۰۰۰ کیلومتری زمین عبور کرد. احتمال برخورد سیارک در ۲۰ مهر ۱۳۹۶ با زمین صفر بوده‌است. این سیارک در زمان حداقل فاصله و در بیشترین نورانیت حدوداً با قدر ظاهری بین ۱۲ تا ۱۳ مشاهده شده‌است. (دیدن با تلسکوپی با قطر حداقل ۸ اینچ). این سیارک از ایران قابل رویت نبود. این سیارک که با سرعتی در حدود ۷ کیلومتر در ثانیه از کنار زمین عبور کرد و ۱۴ ساعت بعد از عبور از نزدیکی زمین، از فاصله ۲۷۷۰۰۰ کیلومتری ماه عبور کرد. سگ بزرگ
ستاره‌هایی مناسب برای مقایسه رنگ، سیگما(σ) ستاره‌ای سرخ رنگ از قدر ۵/۳ که از ما ۱۲۳۰ سال نوری فاصله دارد. همسایه این ستاره، اپسیلون(ε)- کلب اکبر است که رنگی کاملاً سفید دارد و از سیگما(σ)-کلب اکبر درخشان تر است.