تاکنون چند ماهواره به مدار زمین فرستاده شده است؟
ماهواره
نخستین ماهوارهٔ فضایی جهان اسپوتنیک-۱ (به معنی "همسفر-۱" به زبان روسی) بود که در تاریخ ۱۲ مهر ۱۳۳۶ (۴ اکتبر ۱۹۵۷) به مدار زمین پرتاب شد. پرتاب اسپوتنیک-۱ به مدار زمین آغازگر عصر فضا و مسابقه فضایی شد. از آن زمان، حدود ۸۹۰۰ ماهوارهٔ بیش از ۴۰ کشور به وسیلهٔ ۱۰ ملت به فضا پرتاب شده‌اند. بنا بر تخمینی مربوط به ۲۰۱۸، حدود ۱۹۰۰ از آنها در مدار به صورت فعال باقی مانده‌اند و بقیه، عمر مفیدشان را پشت سر گذاشته و به زباله‌های فضایی تبدیل شده‌اند. تقریباً ۶۳٪ از ماهواره‌های عملیاتی در مدار نزدیک زمین هستند، ۶٪ در مدار میانی زمین (در ۲۰٫۰۰۰ کیلومتری)، و ۲۹٪ در مدار زمین ثابت (در ۳۶٬۰۰۰ کیلومتری) قرار دارند. ۲٪ باقی مانده را ماهواره‌هایی که در مدارهای بیضی قرار دارند تشکیل می‌دهند. از نظر کشورهایی که بیشترین ماهواره را در اطراف زمین دارند، ایالات متحده آمریکا با ۸۵۹ ماهواره به‌طور قابل توجهی پیشتاز بوده‌است، چین با ۲۵۰ ماهواره دوم و |روسیه با ۱۴۶ سوم بوده‌است. سپس هند با (۱۱۸)، ژاپن با (۷۲) و بریتانیا با (۵۲) ماهواره پس از آنها قرار داشته‌اند. چند ایستگاه فضایی بزرگ، از جمله ایستگاه فضایی بین‌المللی، به صورت قطعاتی پرتاب شده و در مدار یکجا جمع و متصل شده‌اند. بیشتر از یک دوجین کاوشگر فضایی در مدارهای دیگر اجرام نیز قرار داده شده و به ماهواره‌های مصنوعی ماه و قمرهای تیر، ناهید، مریخ، مشتری، کیوان، تعدادی سیارک، و خورشید تبدیل شده‌اند.
ماهواره مخابراتی
ماهوارهٔ مخابراتی یک ماهواره مصنوعی است که سیگنال‌های ارتباط از راه دور رادیویی را از طریق یک ترنسپاندر، رله و تقویت می‌کند؛ این ماهواره یک کانال مخابراتی بین یک فرستنده منبع و یک گیرنده در مکان‌های مختلف روی زمین ایجاد می‌کند. از ماهواره‌های مخابراتی برای تلویزیون، تلفن، رادیو، اینترنت و کاربردهای نظامی استفاده می‌شود. تا اول آگوست سال ۲۰۲۰، ۲ هزار و ۷۸۷ ماهواره مصنوعی در مدار زمین وجود داشت که ۱٬۳۶۴ عدد از آن ماهواره مخابراتی است که توسط سازمان‌های خصوصی و دولتی استفاده می‌شود. بسیاری از آنها در مدار زمین ثابت ۳۵٬۷۸۵ کیلومتری بالاتر از خط استوا قرار دارند، به طوری که ماهواره در همان نقطه آسمان ثابت به نظر می‌رسد. به همین دلیل آنتن‌های ماهواره ای ایستگاه‌های زمینی می‌توانند به‌طور دائمی آن نقطه را هدف بگیرند و برای ردیابی ماهواره، مجبور به حرکت نیستند. اسکای‌باکس ایمیجینگ
اسکای‌باکس در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۳ نخستین ماهواره خود به نام اسکای‌ست-۱ را به فضا پرتاب کرد و در ۱۱ دسامبر همان سال نخستین تصاویر برداشت شده توسط این ماهواره از پرت، ابوظبی و ساحل سومالی را معرفی کرد. دومین ماهواره این شرکت به نام اسکای‌ست-۲ نیز در ۸ ژوئیه ۲۰۱۴ از پایگاه فضایی بایکونور به فضا پرتاب شد و نخستین تصاویر این ماهواره ۴۸ ساعت پس از پرتاب به نمایش گذاشته شد. برنامه فضایی مارینر
برنامهٔ فضایی مارینر یا برنامهٔ مارینر نام یک مجموعهٔ ۱۰ تایی از فضاپیماهای آمریکایی است که بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۳ با هدف مطالعهٔ سیارات تیر، ناهید (زهره) و مریخ به فضا پرتاب شدند. هفت فروند از این فضاپیماها با نام‌های مارینر ٬۲ ٬۴ ٬۵ ٬۶ ٬۷ ۹ و ۱۰ مأموریت خود را با موفقیت به انجام رساندند. از این مجموعه ۱۰ تایی ۳ تای آن در مرحله‌های پرتاب از دست رفتند. برنامه‌های پیش‌بینی شده مربوط به فضاپیماهای مارینر ۱۱ و مارینر ۱۲ که اجرا نشده بودند، در برنامه‌های وویجر ۱ و وویجر ۲ به عنوان پاره‌ای از پروژهٔ وویجر گنجانده شدند. دنبالهٔ بررسی‌های مارینر ۹ را هم مدارگردهای وایکینگ ۱ و وایکینگ ۲ مریخ پی‌گیری کردند. فضاپیماهای دیگری که بر پایهٔ پروژهٔ مارینر پس از برنامهٔ وویجر اجرا شدند یکی فرستادن ماژلان (کاوشگر) به زهره و کاوشگر فضاپیمای گالیله به مشتری بود. نسل دوم فضاپیماهای مارینر به نام سری مارینر مارک ۲ نهایتاً به صورت کاوشگر کاسینی-هویگنس تکامل یافت. در پانزدهٔ سپتامبر ۲۰۱۷ پس از یک دهه بررسی، بنا بر تصمیم ناسا، برای جلوگیری از برخورد به قمرهای زحل و آلوده کردن سطح‌شان؛ با توجه به احتمال وجود حیات فرازمینی در آن‌ها، با سوخت باقی‌ماندهٔ خود، کاوشگر کاسینی-هویگنس به جوّ زحل سقوط کرد و نابود شد. ماهواره‌های ایران
ماهوارهٔ مصباح نهایتاً در ۱۲ مرداد ۱۳۸۴ طی مراسمی با حضور سید احمد معتمدی وزیر ارتباطات رونمایی و اعلام شد طی تابستان به فضا فرستاده خواهد شد. اما ماهوارهٔ مصباح نیز همانند ماهوارهٔ ناهید هنوز به فضا پرتاب نشده و سرنوشت مبهمی دارد و با آنکه ده سال از طراحی و ساخت مدل زمینی آن می‌گذرد، هنوز مشخص نیست که چه زمانی به فضا پرتاپ می‌شود. هزینه راه اندازی ماهواره مصباح ۱۰ میلیارد تومان اعلام گردید. معتمدی وزیر ارتباطات همچنین وعده داد که ساخت ماهواره‌های مصباح ۲ و مصباح ۳ با همکاری متخصصان تایلندی و چینی انجام خواهد شد. آئورا (ماهواره)
آئورا () ماهواره علمی- پژوهشی چندملیتی ناسا است که در مدار زمین قرار گرفته و به بررسی لایه ازن، آلودگی هوا و اقلیم می‌پردازد. آئورا سومین ماهواره از سامانه دیده‌بانی زمین است که پس از ماهواره ماهواره ترا (پرتاب‌شده در ۱۹۹۹) و ماهواره آکوا (پرتاب‌شده در ۲۰۰۲)، در ۱۵ ژوئیه سال ۲۰۰۴ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ توسط راکت دلتا ۲ به فضا پرتاب شد و مدار زمین قرار گرفت. پایگاه فضایی چابهار
وی گفت: این بلوک، ماهواره را از مدار 400 کیلومتر به مدار 7 هزار کیلومتر، سامانه دوی آن ماهواره را از 400 کیلومتر به 10 هزار کیلومتر و در نهایت ماهواره را به مدار 36 هزار کیلومتر منتقل می کند.مرتضی براری در برنامه گفتگوی ویژه خبری شبکه دو سیما با بیان اینکه مدار 36 هزار کیلومتر مدار راهبردی وکلید موفقیت کشور در حوزه نظامی، اقتصادی و امنیتی است افزود: نقشه راه صنعت فضایی کشور قرار دادن ماهواره در مدار 36 هزار کیلومتری در بازه زمانی 10 ساله است اما رئیس جمهور تأکید دارد این زمان کاهش یابد و ما به رغم پیچیده بودن این مسیر همه تلاش خود را انجام می دهیم که در زمان کوتاه تری به این مدار دست یابیم.ی گفت: بسیاری از طراحی ها و فناوری ها را برای رسیدن به این مدار آغاز کرده ایم و اکنون طراحی پایگاه این پرتاب کامل شده و به سرعت ساخت آن آغاز می شود. پی‌اس‌ال‌وی - سی ۳۷
شبیه‌سازی‌های ماهوارهٔ کارتوسات-۲دی، به نقشه‌برداری‌های انجام شدهٔ ماهواره‌های پیشین افزوده شده، و برای سیستم اطلاعات زمین در جاهای مختلف و برنامه‌های کاربردی سامانه اطلاعات جغرافیایی در هند استفاده می‌شود. از دو نانوماهوارهٔ هند، «INS-1A و INS-1B»، به عنوان محموله‌های تجربی علمی آینده استفاده می‌شود. ماهوارهٔ (داو DOVE) را ایالات متحده آمریکا استفاده می‌کند و برای عکس برداری از زمین برای اهداف تجاری، محیط زیستی، و فعالیت‌های بشردوستانه استفاده می‌شود. ماهواره‌های (لمور LEMUR) برای ردیابی حمل‌ونقل کشتی‌ها و اندازه‌گیری‌های آب و هوایی با استفاده از اختفاء رادیویی جی‌پی‌اس (GPS radio occultation). فارابی-۱ از قزاقستان، نایف ۱ از امارات متحده عربی، و (پیاس PEASSS)از هلند ماهواره‌های نشان‌دهنده تکنولوژی هستند در حالی که (دیدو-۲ DIDO-2)از سوئیس یک ماهوارهٔ خرد پژوهشی است. (بی‌جی‌یوسات BGUSAT) از اسرائیل در درجهٔ اول برای تحقیق و سیستم‌های خودکار هواپیما اویونیک استفاده می‌شود. آریان‌اسپیس
تا ماه مهٔ ۲۰۱۷، "آریان‌اسپیس" راه‌اندازی بیش از ۵۵۰ ماهواره در ۲۵۴ مورد راه‌اندازی در طول ۳۳ سال انجام داده‌است: (۲۳۶ مأموریت آریانی، منهای ۸ پرواز نخست که توسط مرکز ملی مطالعات فضایی فرانسه انجام شد، ۱۷ مأموریت سایوز -۲، و ۹ مأموریت وگا). اولین پرواز تجاری که توسط نهادهای جدید اداره می‌شد اسپیس‌نت اف۱ در ۲۳ ماه مهٔ ۱۹۸۴ راه‌اندازی شد. "آریان‌اسپیس" از مرکز فضایی گویان در گویان فرانسه به عنوان سایت راه‌اندازی اصلی خود استفاده می‌کند. از طریق سهام خود در استارسم، "آریان‌اسپیس" می‌تواند از پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان نیز برای ارائهٔ خدمات راه‌اندازی تجاری سایوز استفاده کند. ادارهٔ مرکزی این شرکت در کورکورن، اسون، فرانسه در نزدیکی اوری قرار دارد. سامانه دیده‌بانی زمین
سامانه دیده‌بانی زمین از برنامه‌های ناسا است که دربرگیرنده تعدادی ماهواره و ابزارهای علمی در مدار زمین است و به منظور دیده‌بانی درازمدت جهانی سطح زمین، زیست‌کره، هواکره و اقیانوس‌های دنیا طراحی شده است. ماهواره این سامانه در سال ۱۹۹۷ به فصا پرتاب شد. این سامانه جزئی از پروژه علوم زمین ناسا به شمار می‌رود. شماره کاتالوگ ماهواره
به تخمین ناسا هم‌اکنون بیش از ۵۰۰٫۰۰۰ زبالهٔ فضایی در پیرامون زمین وجود دارد. دفتر اداری برنامه‌های باقی‌مانده‌های مداری ناسا (NODPO)، که در مرکز فضایی جانسون در شهر هیوستون در ایالت تگزاس واقع شده، برای به دست گرفتن ابتکار عمل در رسیدگی به مسائل زباله‌های فضایی مداری تشکیل شده‌است. برای اشیاء با قطر کمتر از ۱۰ سانتی‌متر (۴ اینچ)، ناسا از نظر آماری تنها به بررسی تعداد این زباله‌ها می‌پردازد. هات‌برد
ماهواره هات‌برد ۶ در تاریخ ۲۱ اوت ۲۰۰۲ توسط موشک اتلس ۵ درمدار قرار گرفت. این ماهواره در سال ۱۳۸۸ در جریان پیامدهای انتخابات ریاست‌جمهوری دهم ایران بلاک شد و برخی شبکه‌های آن مانند تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی قابل دسترس در ایران نمی‌باشد. در حال حاضر در مدار ۷۰/۵ درجه شرقی قرار دارد. برنامه لندست
برنامه لندست طولانی‌ترین پروژه فعال تصویربرداری ماهواره‌ای از زمین است که از ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۳ با پرتاب ماهواره فناوری منابع زمینی (Earth Resources Technology Satellite) آغاز شده‌است. این ماهواره در نهایت به لندست تغییر نام یافت. لندست نام مجموعه‌ای از ماهواره‌های سنجش از دور است که برای جمع‌آوری اطلاعات از منابع زمینی در یک چهارچوب منظم و سیستماتیک طراحی شده‌است. لندست 9 جدیدترین ماهواره از این گروه است که در سپتامبر ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شد.با توجه به شکست لندست ۶ در قرارگیری در مدار خود، لندست ۹ هشتمین ماهواره از برنامه لندست به‌شمار می‌رود. از اطلاعات این ماهواره‌ها می‌توان در تعیین کاربری اراضی، اکتشافات زمین‌شناسی، کانی‌شناسی، مدیریت جنگل‌داری و کشاورزی و کارتوگرافی استفاده نمود. آکوا (ماهواره)
آکوا () ماهواره علمی- پژوهشی چندملیتی ناسا است که در مدار زمین قرار گرفته و به مطالعه بارندگی، تبخیر سطحی و چرخه آب می‌پردازد. آکوا دومین ماهواره از سامانه دیده‌بانی زمین است که پس از ماهواره ماهواره ترا (پرتاب‌شده در ۱۹۹۹) و پیش از ماهواره آئورا (پرتاب‌شده در ۲۰۰۴)، در ۴ می سال ۲۰۰۲ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ توسط راکت دلتا ۲ به فضا پرتاب شد. ماهواره‌بر سفیر امید
پرتاب آن در بامداد روز ۲۷ مرداد ۱۳۸۷ انجام شد. مراسم پرتاب این ماهواره با حضور محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور ایران و با پیام وی برگزار شد. در ابتدا ستاد کل نیروهای مسلح ایران اعلام کرد که ماهواره امید با یک موشک ایرانی به فضا فرستاده شده‌است اما ساعاتی بعد خبر پرتاپ ماهواره امید تکذیب و تأکید شد که تنها موشک ماهواره بر سفیر امید آزمایش شده‌است. ماهواره امید با این ماهواره‌بر به فضا پرتاب شد. ماهواره‌های ایران
ماهواره رصد، دومین ماهواره ایرانی است که توسط موشک‌های حامل ایرانی به فضا فرستاده شده‌است. این ماهواره همچنین نخستین ماهواره تصویربرداری ایران محسوب می‌شود. «رصد»، با نام کامل رصد-۱، که در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۹۰ (۱۵ ژوئن ۲۰۱۱) به فضا پرتاب شده بود، روز ۱۵ تیرماه ۱۳۹۰ (۶ ژوئیه ۲۰۱۱) مجدداً وارد جو شد و به عمر تقریباً سه هفته‌ای خود پایان داد. ماهواره نوید
ماهوارۀ نوید سوار بر یک موشک فضایی سفیر ارتقاء یافته به مدار زمین پرتاب گردید. سفیر-۱-ب نسخۀ بهبود داده شده‌ای از سفیر-۱-آ است که پیشتر دو ماهوارۀ امید و رصد به کمک آن به فضا پرتاب شده بودند. گفته می‌شود متخصصان سازمان صنایع هوافضا که مسئول طراحی و ساخت موشک‌های فضایی ایران هستند، با بهبود پارامترهای انرژتیکی سوخت و ارتقاء سخت‌افزاری موتور مرحلۀ اول سفیر-۱-آ توانسته‌اند حدود ۲۰ درصد بر توان عملیاتی آن بیفزایند. بدین جهت این موشک توانست ماهوارۀ نوید را که دو برابر ماهوارۀ امید وزن داشت به فضا ارسال کند. ماهواره
اولین ماهوارهٔ ایالات متحده برای تقویت کردن مخابرات «پروژهٔ اسکور» در سال ۱۹۵۸ میلادی بود که از یک نوار برای ضبط و پخش پیام‌های صوتی استفاده می‌کرد. از این ماهواره برای پخش پیام تبریک کریسمس رئیس‌جمهور آمریکا «آیزن هاور» به سراسر دنیا استفاده می‌شد. در سال ۱۹۶۰ میلادی ناسا ماهوارهٔ «اکو» را پرتاب کرد. تل استار اولین ماهوارهٔ فعال مخابرهٔ مستقیم ماهواره‌ای تجاری بود. وابسته‌های به «ای تی اند تی» به عنوان بخشی از توافق چند ملیتی بین «ای تی اند تی»، آزمایشگاه‌های تلفن بل، ناسا، ادارهٔ پست عمومی بریتانیا و دفتر پست ملی فرانسه برای گسترش ارتباطات ماهواره‌ای، آن ماهواره را از پایگاه فضایی کِیپ کاناوِرال در ۱۰ ژوئیه ۱۹۶۲ میلادی توسط ناسا پرتاب کردند. اولین و مهم‌ترین برنامهٔ ماهواره‌های مخابراتی در تلفن بلند برد میان قاره‌ای بود. پیشرفت‌ها در کابل‌های مخابراتی زیردریایی با استفاده از فیبرهای نوری باعث کاهش استفاده از ماهواره‌ها برای تلفن‌های ثابت در اواخر قرن بیستم شد، ولی هنوز برخی اقلیم‌ها یا قسمت‌هایی از برخی کشورها بودند که خطوط زمینی مخابرات در آن‌ها اندک بود یا موجود نبود مانند قطب جنوب، به علاوهٔ بخش عظیمی از استرالیا، آمریکای جنوبی، آفریقا، کانادای شمالی، چین، روسیه و گرینلند. بعد از اینکه سرویس تلفن راه دور تجاری با استفاده از مخابرات ماهواره‌ای ایجاد شد، یک میزبان از دیگر ارتباطات راه دور تجاری با ماهواره‌های مشابه در سال ۱۹۷۹ میلادی شامل موبایل‌های ماهواره‌ای، رادیوی ماهواره‌ای، تلویزیون ماهواره‌ای و دسترسی اینترنتی ماهوارهٔ تطبیق شد. اولین تطابق‌ها برای بیشتر سرویس‌ها در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی اتفاق افتاد و درحالی که قیمت‌گذاری برای کانال‌های تقویت کنندهٔ ماهواره‌ای ادامه می‌یافت به‌طور قابل توجهی افت کرد. کوئیک‌برد
کوئیک‌برد () ماهواره دیدبانی زمین با وضوح بالای تصویربرداری متعلق به شرکت دیجیتال‌گلوب است که در سال ۲۰۰۱ به فضا پرتاب شد. کوئیک‌برد از سامانه تصویربرداری جهانی هوافضای بال (BGIS 2000) استفاده می‌کند و مدار خورشیدآهنگ دارد. این ماهواره توانایی تصویربرداری از زمین با دقت ۶۱ سانتی‌متر در باند پانکروماتیک (سیاه و سفید) و دقت ۲٫۴۴ (در ارتفاع ۴۵۰ کیلومتری) تا ۱٫۶۱ متر (در ارتفاع ۳۰۰ کیلومتری) در باندهای چندطیفی را داراست. مریخ
ناسا تاکنون چندین فضاپیما و کاوش‌گر کاربردی را در اطراف و روی سیارهٔ مریخ به کار گرفته‌است: کاوشگرهای مریخ‌نورد فرصت (آپورچونیتی) و کنجکاوی و اینسایت و استقامت که به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۲ و ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ در مریخ فرود آمدند و مدارگردهای اودیسهٔ مریخ، MRO و ماون که در مدار خود گرد سیارهٔ سرخ گردش می‌کنند. اودیسهٔ مریخ در سال ۲۰۰۱، MRO در سال ۲۰۰۶ و ماون در سال۲۰۱۴ به مدار مریخ وارد شدند. فضاپیمای مارس اکسپرس اروپا و مأموریت مدارگرد مریخ هند نیز از بالا به پایش سیارهٔ سرخ می‌پردازند و تعداد مدارگردهای عملکردی مریخ را به پنج رسانده‌اند. پی‌اس‌ال‌وی - سی ۳۷
پی‌اس‌ال‌وی - سی ۳۷ ، ، که (همچنین به عنوان سری ماهواره‌ای کارتوسَت-۲ شناخته می‌شود) سی و نهمین مأموریت از برنامه PSLV و مأموریت شانزدهم در پیکربندی «PSLV-XL» بود. "پی‌اس‌ال‌وی - سی ۳۷" در ۱۵ فوریهٔ ۲۰۱۷ با موفقیت ۱۰۴ ماهواره را به طور همزمان در مدار خورشیدآهنگ قرار داد و از این نظر یک رکورد تازه ایجاد کرد. رکوردهای پیشین، راه‌اندازی همزمان ۳۷ ماهواره توسط موشک روسی دنپر در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۴و ۲۹ ماهواره توسط راکت مینوتور ناسا در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۳ بوده‌است. راه اندازی "پی‌اس‌ال‌وی - سی ۳۷" توسط سازمان پژوهش‌های فضایی هند (آی‌اس‌آراُ ISRO) از مرکز فضایی ساتیش داوان در سری‌هاری‌کوتا، آندرا پرادش، انجام شده‌است. هزینهٔ راه‌اندازی این مأموریت ۱۵ میلیون دلار آمریکایی بود. بنا بر گزارش سازمان پژوهش‌های فضایی هند، ۱۰۱ ماهواره از آنها ماهواره‌های بین‌المللی بوده‌اند که به عنوان بخشی از یک برنامه‌ریزی‌ها و قرارهای تجاری میان چندین کشور و شرکت انتریکس؛ شرکتی که توسط دولت هند و زیر نظر وزارت امور فضایی، یک بازوی تجاری (آی‌اس‌آراُ ISRO)، اجرا و راه‌اندازی شده‌اند. هات‌برد
ماهواره هات‌برد ۴ در تاریخ ۲۷ فوریه ۱۹۹۸ توسط موشک آریان ۴ درمدار قرار گرفت. با پرتاب هات‌برد 7A این ماهواره به فعالیت خود در این مدار پایان داد و هات‌برد ۴ در ژوئیه ۲۰۰۶ به مدار هفت درجه غربی منتقل شد. کاوشگر ۱
کاوشگر ۱ نخستین پرتابه (موشک) فضایی ماهواره‌بر ایران است که مأموریت حمل ماهوارهٔ ایران به فضا را برعهده دارد و در ۱۵ بهمن ۱۳۸۶ پرتاب شد. کاوشگر ۱ نمونهٔ اولیهٔ ماهواره‌بر سفیر است و با ساخت و پرتاب آن، ایران نهمین کشوری است که توانمندی ارسال ماهواره به فضا را پیدا کرده‌است. اوسومی (ماهواره)
اوسومی و () نخستین ماهواره ژاپنی است که به مدار زمین وارد شد. این ماهواره در ۱۱ فوریه ۱۹۷۰ در ساعت 04:25 UTC با یک موشک Lambda 4S-5 از مرکز فضایی اوچینورا توسط انستیتوی علوم فضایی و علوم هوانوردی، دانشگاه توکیو، که اکنون بخشی از آژانس کاوش‌های هوافضای ژاپن (JAXA) پرتاب شد. ماهواره ظفر
ظفر ماهواره‌ای سنجش از دور بود و قرار بود تا پایان سال ۱۳۹۸ ه‍.خ با ماهواره‌بر سیمرغ ایرانی و بومی پرتاب شود. این ماهواره قرار بود در مدار دایره‌ای حرکت کند. وزن این ماهواره ۱۱۳ کیلوگرم و دارای طول عمر تجهیزاتی ۱٫۵ سال بود. بر روی این ماهواره ۴ دوربین رنگی نصب شد. این دوربین‌ها دارای وضوح ۲۶ برای ظفر۱ و ۱۶ متری برای ظفر۲ است، و قادر به تصویربرداری از سطح زمین می‌باشد. به گفتۀ محققان این ماهواره دقت سیستم کنترل تعیین وضعیت ماهوارۀ ظفر نسبت به ماهوارۀ نوید ۳۰۰ درصد پیشرفت داشته‌است. لندست ۶
لندست ۶ () ماهواره‌ای بود که با تجهیزات ارتقاء یافته برای ادامه پروژه لندست طراحی شده بود. لندست ۶ در سال ۱۹۹۳ با استفاده از ماهواره‌بر تیتان ۲ به فضا پرتاب شد اما نتوانست در مدار قرار گیرد، به همین دلیل ماهواره‌های لندست ۴ و لندست ۵ بیش از زمان‌بندی اولیه مورد استفاده قرار گرفتند. سازمان بین‌المللی ارتباطات ماهواره‌ای
اعضای شورای مرکزی این سازمان (اصلی‌ترین شورای تصمیم‌گیری)، در سال ۲۰۰۰ آیین‌نامه و ابزار حقوقی لازم را برای تأسیس شرکت تجاری و رقابتی "اینتل‌ست با مسئولیت محدود" را فراهم آوردند تا سیستم‌های ماهواره‌ای را کنترل کرده و در بخش فضا، ظرفیتی را در جهت ایحاد روشی سازگار با اصول پوشش و ارتباط جهانی، شاهراه ارتباطی و دسترسی غیر تبعیض‌آمیز فراهم کنند. با این هدف سازمان بین‌المللی ارتباطات ماهواره‌ای، سالانه ۲/۶ میلیارد دلار آمریکا برای بهبود ارتباطات بین‌المللی و پوششی که ارائه می‌شود سرمایه گذاری می‌کند. در نتیجه این اقدامات، تعداد ماهواره‌های تحت نظارت این سازمان از ۱۹ عدد در سال ۲۰۰۱ به ۵۳ عدد رسیده است. ماهواره‌های سری پالاپا
کمی پس از پالاپا- سی۱، یعنی در ۱۶ مه ۱۹۹۶، ماهواره پالاپا- سی۲ با پرتابگر آریان از گویان فرانسه به فضا پرتاب و در موقعیت مداری ۱۲۳ درجه شرقی زمین‌ثابت، جایگزین بی۲آر شد. تلستار ۱
تلستار نخستین ماهواره مخابراتی بود که در سال ۱۹۶۲ در مدار زمین قرار گرفت. ناسا
بیش از هزار مأموریت بدون سرنشین برای کاوش زمین و منظومهٔ شمسی انجام شده‌است. در کنار این مأموریت‌ها، ناسا ماهواره‌های ارتباطی هم به فضا ارسال کرده‌است. این مأموریت‌ها مستقیماً از زمین یا شاتل‌های حاضر در مدار شروع شده‌اند که یا خود ماهواره پرتاب شده یا یک موشک وظیفه حمل آن را بر عهده داشته‌است. کئو
همگان می‌توانند پیامی برای آیندگان در این ماهواره قرار بدهند. مهلت ارسال پیام تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۹ بوده که تا پایان سال ۲۰۱۶ و سپس پایان ۲۰۱۸، تمدید شده‌است؛ بااین‌وجود در حال حاضر، ارسال متن به این وبگاه تا پایان سال ۲۰۱۸ تمدید و تاریخ احتمالی پرتاب ماهواره کئو در سال ۲۰۱۹ می‌باشد. هرکس می‌تواند با ورود به وب‌گاه ویژهٔ آن نامه و پیام خود را به آیندگان بنویسد. این ماهواره ظرفیت آن را دارد تا از هر یک از ۶ میلیارد بشر روی زمین (جمعیت مردمان زمین در سال ۲۰۰۹)، پیامی چهار صفحه‌ای را همراه خود ببرد. بر پایهٔ گفتهٔ سازمان‌دهندگان برنامه، این پیام‌ها بدون هیچگونه سانسور و تغییری در این کپسول قرار داده خواهند شد. پس از پرتاب ماهواره، این پیام‌ها بدون ذکر نام پیام‌گذار بر روی اینترنت قرار داده خواهند شد. پلیاد
ماهواره پلیاد یک در تاریخ ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱ توسط یک موشک سویوز روسی از گویان فرانسه پرتاب شده و در مدار قرار گرفته‌است. ماهواره پلیاد دو که در یک مرکز در شهر تولوز فرانسه در حال تکمیل شدن است اول دسامبر ۲۰۱۲ در مدار خود قرار گرفت. پلیاد دو در کنار اولین نسخه آن، روزانه ۱۲۰۰ تصویر با جزئیات بسیار دقیق از زمین گرفته و ارسال خواهند کرد. نقاط لاگرانژی
تا کنون ماهواره‌هایی در نقاط لاگرانژی L و L برای سامانهٔ خورشید–زمین و همچنین زمین–ماه قرار داده شده‌اند. در خصوص سامانهٔ خورشید–زمین، این نقاط در فاصله ۱٫۵ میلیون کیلومتری از زمین واقع شده‌اند. در نقطهٔ L دو ماهوارهٔ سوهو و جنسیس قرار دارند (ماهوارهٔ جنسیس پس از پایان مأموریت به زمین سقوط کرد) و تلسکوپ فضایی جیمز وب در نقطهٔ L قرار داده شده است. ماهواره‌های ایران
ظفر ماهوارهٔ سنجش از دور است و قرار است تا پایان سال ۱۳۹۹ با ماهواره‌بر ایرانی و بومی سیمرغ پرتاب شود. این ماهواره قرار است در مدار دایره‌ای حرکت کند. وزن این ماهواره ۱۱۳ کیلوگرم و دارای طول عمر تجهیزاتی ۱٫۵ سال است. بر روی این ماهواره ۴ دوربین رنگی نصب می‌شود. این دوربین‌ها دارای وضوح ۲۶ برای ظفر-۱ و ۱۶متری برای ظفر-۲ است و قادر به تصویربرداری از سطح زمین خواهد بود. به گفتهٔ محققان، این ماهواره دقت سیستمِ کنترل تعیین وضعیت ماهوارهٔ ظفر نسبت به ماهوارهٔ نوید ۳۰۰ درصد پیشرفت داشته‌است. این ماهواره ۲۰ بهمن سال ۹۸ به فضا پرتاب شد و به‌علت عدم تغذیهٔ ماهواره توسط ماهواره‌بر سیمرغ در مدار زمین قرار نگرفت. سیچ-۱
سیچ-۱ (به انگلیسی: Sich-1) اولین ماهواره ارسال شده از سوی اکراین است. با پرتاب این ماهواره که به تصویر برداری از سطح اقیانوس‌ها می‌پردازد این کشور نهمین کشوری است که راساً اقدام به قرار دان ماهواره در مدار زمین کرده‌است. این ماهواره در ارتفاع ۶۶۰ متری از سطح زمین قرار گرفته‌است. وزن این ماهواره ۱۹۱۵ کیلوگرم می باشد. دیجیتال‌گلوب
ماهواره ی EarlyBird-1، ماهواره ی IKONOS، ماهواره ی QuickBird، ماهواره ی GeoEye-1، ماهواره ی WorldView-1، ماهواره ی WorldView-2، ماهواره ی WorldView-3 و ماهواره ی WorldView-4 تسیکلون (ماهواره)
از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۸، در مجموع ۳۱ ماهواره ی تسیکلون توسط راکت‌های کاسماس-۳ و کاسماس-۳ام از پایگاه‌های پرتاب موشک کاپوستین یار و پلستسک به فضا پرتاب شدند. این پروژه در دههٔ ۱۹۵۰ تدوین و طرح اولیه آن در سال ۱۹۶۲ تأیید شده بود اما به دلیل تاخیرهایی تا سال ۱۹۷۲ ساخته نشد. استارلینک
مجموع ماهواره‌های در حال کار در مدار (تا ۱۹ ژانویه ۲۰۲۲): ۱۸۵۳ تصویربرداری ماهواره‌ای
در سال ۲۰۰۸ ماهواره ژئوآی (قدرت تفکیک ۰/۴ متر و ۱/۶ متر) در مدار زمین قرار گرفت. ماهواره ژئوآی تا کنون جزو مدرن‌ترین ماهواره‌های با قدرت تفکیک بالا محسوب می‌گردد و کاربردهای فراوانی در سنجش از دور دارد. میزان اطلاعات مرتبط با تصاویر ماهواره‌ای با سرعت زیادی در حال افزایش می‌باشد. امروزه بسیاری از سازمان‌ها و نهادها در صدد بهره جستن از این‌گونه تصاویر، برای مقاصد مختلفی می‌باشند. رادارست-۲
رادارست-۲ () یکی از ماهواره‌های دیدبانی زمین متعلق به آژانس فضایی کانادا است که در ۱۴ دسامبر ۲۰۰۷ از پایگاه فضایی بایکونور با موفقیت به فضا پرتاب شد. ماهواره رادارست-۲ پیش از پرتاب در آزمایشگاه دیوید فلوریدا در نزدیکی اتاوا مونتاژ، یکپارچه‌سازی و آزمایش شده بود. کوئیک‌برد
ماهواره کوئیک‌برد ۲ در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۱ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ در کالیفرنیا توسط راکت دلتا ۲ به فضا پرتاب شد. این ماهواره ابتدا برای تهیه تصاویر با وضوح ۱ متر در باند پانکروماتیک و ۴ متر در باندهای چندطیفی ساخته شده بود، اما پس از موافقت دپارتمان تجارت ناسا در سال ۲۰۰۰، شرکت دیجیتال‌گلوب توانست ماهواره کوئیک‌برد ۲ را با توان وضوح تصویربرداری ۶۱ سانتی‌متر در باند پانکروماتیک و ۲٫۴ متر در باندهای چندطیفی در مدار قرار دهد. هواپیمای فضایی
سه فروند هواپیمای خلبان موشکی زیر مداری ایکس-۱۵، اسپیس‌شیپ یک و اسپیس‌شیپ دو به فضا رسیده‌اند؛ که در ابتدا توانایی ورود به مدار را نداشتند و نخستین بار توسط هواپیمای حامل به ارتفاعات حمل شدند. ماهواره
به ماهواره‌هایی که در فاصله نسبتاً کمی از سطح زمین قرار دارند، ماهواره‌های مدار پایین زمین گفته می‌شود. بیشترین ارتفاع این نوع ماهواره‌ها از سطح زمین بین ۳۲۰ تا ۸۰۰ کیلومتر است. مسیر حرکت این ماهواره‌ها از غرب به شرق و هم‌جهت با دَوَران زمین به دور خودش است. ماهواره‌های ایران
نور ۱، یک ماهوارهٔ چندمنظورهٔ ساخت ایران است که در روز چهارشنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۹۹ توسط سپاه پاسداران و به‌وسیلهٔ ماهواره‌بر قاصد از کویر مرکزی ایران با موفقیت در مدار ۴۲۵ کیلومتری زمین قرار گرفت. استارلینک
تا تاریخ ۲۴ مارس ۲۰۲۱ مجموعاً ۱۳۸۵ ماهواره (با احتساب ماهواره‌های آزمایشی تین‌تین آ و ب) به مدار زمین پرتاب‌شده بود. در سال ۲۰۲۱ اسپیس‌اکس قصد دارد هر دو هفته یک‌بار، در هر پرتاب فالکون ۹ ماهواره‌های استارلینک را در دسته‌های ۶۰تایی، به فضا پرتاب کند. ماهواره
مدارهای زمین‌ایست دوره گردِشی، درست برابر گردش زمین دارند. این مدار، مدار۲۴ ساعته نیز خوانده می‌شود. این ماهواره‌ها با سرعتی حدود سه کیلومتر درثانیه در مدار زمین‌ایست حرکت می‌کنند. برای ردیابی ماهواره احتیاج به سیستم پیچیده‌ای نیست ماهواره‌ها در مدار ثابت زمینی، با تعداد کم، امکان ایجاد پوشش زیادی را در روی زمین دارند. به عنوان مثال سه ماهواره در روی این مدار برای پوشش بیشتر سطح زمین (به جز قطبها) کافی هستند. لندست ۷
لندست ۷ () هفتمین ماهواره از سری ماهواره‌های لندست است که در ۱۵ آوریل ۱۹۹۹ به فضا پرتاب شد. مأموریت اصلی لندست تهیه و به‌روزرسانی تصاویر ماهواره‌ای کره زمین و تهیه تصاویر جدید و فاقد پوشش ابر از سطح زمین بود. مدیریت پروژه لندست، جمع‌آوری تصاویر تهیه شده توسط لندست ۷ و انتشار آن‌ها توسط سازمان زمین‌شناسی آمریکا صورت می‌گیرد. پروژه ناسا ورلد ویند امکان تهیه تصاویر سه‌بعدی ار لندست ۷ و سایر منابع اطلاعاتی جهت ناوبری آزاد و رایگان و دیدن زمین از زوایای گوناگون را فراهم می‌سازد. ماهواره لندست ۷ توسط شرکت لاکهید مارتین ساخته شده است. وسیله پرتاب ماهواره قطبی
در سال ۲۰۱۵ هند با موفقیت پرتاب ۱۷ ماهوارهٔ خارجی متعلق به کانادا، اندونزی، سنگاپور، انگلستان و ایالات متحده را راه‌اندازی کرد. برخی محموله‌های قابل توجه راه‌اندازی شده توسط (پی‌اس‌ال‌وی) شامل اولین کاوشگر هند چاندریان-۱؛ نخستین مأموریت بین سیاره‌ای هند، مانگالیان (مدارگرد مریخ) و اولین رصدخانه فضایی هند، استروسات بوده‌است. . مدار (سیاره)
جهت برقراری ارتباط از یک ایستگاه زمینی، معمولاً احتیاج به یک دیش بزرگ که به نام Uplink Antenna معروف است، می‌باشد و باعث تمرکز اطلاعات ارسالی به ماهواره می‌شود. در ارتباط بین ماهواره و ایستگاه زمینی معمولاً از دو نوع موج و فرکانس متفاوت استفاده می‌شود. یکی برای Uplink و دیگری برای Downlink. دیش نصب شده بروی ماهواره، سیگنال ارسالی از ایستگاه زمینی را دریافت کرده و به یک دستگاه گیرنده می‌رساند و پس از یک سری پردازش، به فرستنده ماهواره انتقال می‌دهد و از طریق آنتن فرستنده ماهواره، مجدداً به سمت زمین باز تابش داده می‌شود. ترا (ماهواره)
ماهوارهٔ ترا یا EOS AM-1 ماهواره پژوهشی علمی چندملیتی ناسا است که در مدار خورشیدآهنگ به دور زمین می‌گردد. این ماهواره سیستم فرماندهی دیدبانی زمین است. واژهٔ "ترا" از واژهٔ لاتین Terra به معنی زمین گرفته شده‌است. این ماهواره در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۹۹۹ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ با موشک اطلس ۲ به فضا پرتاب گردید و از تاریخ ۲۴ فوریهٔ ۲۰۰۰ آغاز به جمع‌آوری داده نمود. ترا دارای ۵ حسگر از راه دور برای نظارت بر وضعیت محیط زیست زمین و تغییرات اقلیمی می‌باشد. سندروم کسلر
هر ماهواره، فضاپیما یا ماموریت فضایی بک پتانسیل تولید زباله فضایی است. یک دلیل افزایش احتمال اثر کسلر تعداد روبه‌فزون ماهواره‌ها در مدار است. در سال ۲۰۱۴، حدود ۲۰۰۰ ماهواره تجاری و دولتی در مدار زمین وجود داشت. تخمین زده می‌شود ۶۰۰٬۰۰۰ قطعه زبال فضایی در ابعاد ۱ تا ۱۰ سانتی‌متر وجود داشته باشد و به‌طور متوسط یک ماهواره سالانه به این دلیل تخریب می‌شود. مدار (سیاره)
مدارِ زمین‌ایست، یک مدارِ دایره‌ای با شعاع ۴۲٬۱۶۴ کیلومتر است. همه مدارهای زمین، چه مدور یا بیضوی، دارای محور نیم‌قطر بزرگ یا اوج یکسان هستند. در واقع، مدارهایی با دورۀ گردشِ مشابه، همیشه اوج مشابه‌ای دارند. در موارد خاص از یک مدار زمین‌ایست، رَدگیری مسیر این‌گونه ماهواره‌ها بر روی زمین، تنها یک نقطه در خط استواست. در حالت کلی یک مدار زمین‌ایست با تمایل غیر صفر یا خروج از مرکز و مدار، در صورت تغییر جای نقطۀ آن بر روی زمین، معمولاً پیش از پایان روز نجومی به همان مکان بازمی‌گردد. P دورۀ مداری است، و μ ثابت گرانش زمینی است، و مساوی می‌شود با ۳۹۸۶۰۰٫۴۴۱۸ کیلومتر مکعب (Km3/S2).formula_1 ماهواره نوید
ماهوارۀ نوید علم و صنعت که به اختصار ماهوارۀ نوید نیز نامیده می‌شود، سومین ماهوارۀ پرتاب‌شدۀ ایرانی و نخستین ماهوارۀ ساخت مرکز تحقیقات ماهواره‌ای دانشگاه علم و صنعت است که در ۱۴ بهمن ۱۳۸۸ مصادف با روز فناوری فضایی رونمایی شده بود. مأموریت این ماهواره تصویربرداری از زمین با وضوح تصویر ۷۵۰ متر مبتنی بر روش جاروبی و به صورت تک باند است ماهوارۀ نوید علم و صنعت در ساعت سه و نیم بامداد (به وقت محلی) روز جمعه، ۱۴ بهمن ۱۳۹۰ از پایگاه فضایی سمنان به فضا پرتاب شد. آریان (موشک)
روی هم رفته، خانواده موشک‌های فضایی آریان ۴ و آریان ۵ از قابل اطمینان‌ترین پرتابه‌های فضایی موجود در جهان هستند. تا ژانویه ۲۰۰۶، این موشک‌ها جمعاً ۲۷۱ ماهواره را در طی ۱۶۹ پرتاب در مدار زمین قرار داده‌اند. نوآ-۱۹
نوآ-۱۹ () با نام NOAA-N پیش از پرتاب، آخرین ماهواره از سری ماهواره‌های هواشناسی POES متعلق به اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده آمریکا است که قرار بود با نسل بعدی این ماهواره‌ها به‌نام NPOESS جایگزین شود ولی پروژه NPOESS لغو شد.  ماهواره نوآ-۱۹ در ۶ فوریه ۲۰۰۹ توسط راکت دلتا ۲ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ به فضا پرتاب شد. مدار نزدیک زمین
تا به امروز تمامی انسان‌هایی که به ایستگاه‌های فضایی رفته‌اند به این مدار سفر کرده‌اند. از۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲ ماموریت‌های انسان‌ها را به ورای LEO فرستادند و از پایان این برنامه هیچ انسانی به ورای LEO فرستاده نشد. سازمان فضایی ایران
نخستین موشک ایران برای مطالعات علمی و هواشناسی و همچنین پایه‌گذاری دستگاه‌های موقعیت‌یاب کنونی GPS در فروردین ۱۳۵۵ از میدان فرح به فضا پرتاب شد. کشور ایران در حال حاضر دارای فناوری‌های پرتاب فضایی زیرمداری و مداری است. در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۸۶ موشک ماهواره‌بر فضایی ایران به نام «سفیر» برای پروازی زیرمداری به فضا پرتاب شد. برخی از منابع غربی معتقدند که گونه‌ای تغییریافته از موشک شهاب-۳ ایران به نام «پرتابهٔ فضایی شهاب» برای این منظور استفاده می‌شود. گونهٔ تکامل‌یافتهٔ این موشک برای پرتاب ماهوارهٔ ایرانی امید به مدار زمین در بامداد ۳ فوریهٔ ۲۰۰۹ میلادی (۱۴ بهمن ۱۳۸۷) و در سی‌امین سالگرد پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ استفاده شد. ماهواره‌های مصباح (همکاری مشترک ایران و ایتالیا)، مصباح-۲ و ماهوارهٔ ژئوسنکرون زهره (همکاری مشترک ایران و روسیه) نیز برای پرتاب با موشک‌های فضایی ایرانی برنامه‌ریزی شده‌اند. ماهواره امید
در سال ۲۰۰۸ میلادی ابتدا ستاد کل نیروهای مسلح ایران اعلام کرد که ماهوارۀ امید با یک «موشک ایرانی» به فضا فرستاده شده‌است اما ساعاتی بعد خبر پرتاپ ماهوارۀ امید تکذیب و تأکید شد که تنها موشک ماهواره بر سفیر امید، که قرار است در آینده ماهوارۀ امید را به فضا منتقل کند، آزمایش شده‌است. ماهواره جی‌پی‌اس
ماهواره جی پی اس ماهوارهای است که برای سامانه موقعیت‌یاب جهانی استفاده می شود.که نخستین ماهواره آن navstar1 در سال ۱۹۷۸ پرتاب شد.این ماهواره در بلندای ۲۰ هزار کیلومتر از زمین چرخیده و در هر روز دو بار دور زمین می چرخد. ماهواره‌های ایران
ایران تاکنون نقاط مداری زیادی را برای ارسال ماهواره مخابراتی ثبت کرده‌است. تعدادی از این نقاط به خاطر عدم توانایی ایران در استقرار ماهواره سلب امتیاز شده‌اند. ایران اخیراً اقدام به ثبت نقاط مداری دیگری کرده‌است. دونگ فانگ هنگ ۱
این ماهواره به سرپرستی کیان زوزن Qian Xuesen (Tsien Hsue-shen)، معاون فرهنگستان فناوری فضایی چین (CAST) ساخته شد. در آن زمان، در مجموع پنج ماهواره یکسان ایجاد شد. نخستین ماهواره با موفقیت راه اندازی شد. آکادمی «برنامه سه ماهواره‌ای» را متشکل از دونگ فانگ هونگ ۱، ماهواره‌های با ورود دوباره و ماهواره‌های مخابراتی مدار مدار زمین‌آهنگ تشکیل داد. Sun Jiadong مسئول فناوری دانگ فانگ هونگ ۱ بود. در سال ۱۹۶۷، دنگ هونگزین غشایی از آنتن مسی را انتخاب کرد که مشکلات پخش آنتن موج فوق‌العاده کوتاه؛ در دمای بین ۱۰۰ تا ۱۰۰ درجه سانتیگراد را، برطرف می‌کرد. مهندسان یک پخش کننده موسیقی را با پخش «شرق قرمز است» روی ماهواره نصب کردند. ایستگاه فضایی
پس از مأموریت فضاپیمای سایوز ۱۱، شوروی ایستگاه فضایی دیگری را به‌نام سالیوت ۲ به فضا پرتاب کرد که متأسفانه پرتاب ناموفق بود و به مدار زمین نرسید. پس از این مأموریت ناموفق، شوروی ایستگاه‌های فضایی سالیوت ۳، سالیوت ۴ و سالیوت ۵ را به فضا پرتاب کرد و پس از پرتاب، فضانوردان به کمک فضاپیمای سایز به ایستگاه متصل شدند و برای مدت زمان طولانی‌تری در آنجا ماندند تا مأموریت‌های جدیدی انجام دهند. ایستگاه‌های سالیوت، فقط به فضاپیماهای سایوز متصل می‌شدند و امکان اتصال آن‌ها به نوع دیگر فضاپیماها وجود نداشت. سپتامبر سال ۱۹۷۷ میلادی، ایستگاه فضایی سالیوت ۶ به فضا پرتاب شد که دو ورودی داشت و فضاپیمای بی‌سرنشین پروگرس نیز می‌توانست به آن متصل شود. سالیوت ۶ تا سال ۱۹۸۲ به کار خود ادامه داده و سپس جای خود را به سالیوت ۷ داد که آخرین ایستگاه از پروژهٔ سالیوت به‌شمار می‌رفت. مأموریت مدارگرد مریخ
مأموریت مدارگرد مریخ (Mars Orbiter Mission) که به اختصار MOM و مانگالیان (از ریشه به معنی پیمایش مریخ) نیز خوانده می‌شود، یک کاوشگر فضایی است که از ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۴ در مدار مریخ می‌گردد. این ماهواره ۵ نوامبر ۲۰۱۳ توسط سازمان پژوهش‌های فضایی هند (ISRO) به فضا پرتاب شد و نخستین پروژه میان‌سیاره‌ای این سازمان به‌شمار می‌رود که با انجام آن ISRO به‌عنوان چهارمین آژانس فضایی پس از شوروی، ناسا و آژانس فضایی اروپا موفق به رسیدن به مدار مریخ شد. هند نخستین کشور آسیایی در رسیدن به مدار مریخ و نخستین کشور دنیاست که در اولین تلاش موفق به انجام این کار شد. ماهواره‌های ایران
"ماهواره نوید علم و صنعت" که به اختصار "ماهواره نوید" نیز نامیده می‌شود، سومین ماهواره پرتاب شده ایرانی و نخستین ماهواره ساخت مرکز تحقیقات ماهواره‌ای دانشگاه علم و صنعت است که در ۱۴ بهمن ۱۳۸۸ مصادف با روز فناوری فضایی رونمایی شده بود. مأموریت این ماهواره تصویربرداری از زمین با وضوح تصویر ۷۵۰ متر مبتنی بر روش جاروبی و به صورت تک باند است ماهواره نوید علم و صنعت در ساعت سه و نیم بامداد (به وقت محلی) روز جمعه، ۱۴ بهمن ۱۳۹۰ از پایگاه فضایی سمنان به فضا پرتاب شد. ماهواره نوید
صرف نظر از ماهوارۀ سینا به‌عنوان نخستین ماهوارۀ تصویربرداری جمهوری اسلامی ایران که با مشارکت خارجی طراحی و اجرا گردید، تاکنون سه ماهوارۀ بومی پرتاب شده‌است که اولی ماهوارۀ امید با مأموریت برقراری ارتباط متقابل ماهواره و ایستگاه زمینی، و دومی و سومی (ماهوارۀ رصد و ماهوارۀ نوید) با مأموریت تصویربرداری بوده‌است که به نظر می‌رسد برای مشاهدۀ نخستین تصاویر فضایی از ماهواره‌های ایرانی باید منتظر پرتاب‌های بعدی ایران بود.NAVID - N2YO.com استارلینک
اسپیس‌اکس برنامه‌های بلندمدتی برای توسعه و استقرار نسخه‌ای از سامانه ارتباط ماهواره‌ای برای خدمات‌دهی در مریخ دارد. با توجه به اطلاعات اولیه منتشرشده در سال ۲۰۱۵ انتظار می‌رود ماهواره‌های ارتباط اینترنتی در کلاس ماهواره‌های کوچک از وزن ۱۰۰ تا ۵۰۰ کیلوگرم بوده و در مدار نزدیک زمین در ارتفاع تقریبی ۱۱۰۰ کیلومتری قرار داشته باشند. هر یک از ماهواره‌ها در نخستین استقرار بزرگ ۶۰ تایی در ماه مه ۲۰۱۷، ۲۲۷ کیلوگرم بودند و اسپیس‌اکس تصمیم گرفت تا ماهواره‌ها را به دلیل نگرانی در مورد شلوغی محیط فضا در ۵۵۰ کیلومتری زمین قرار دهد. برنامه‌های اولیه در ژانویه ۲۰۱۵ به این صورت بود که این صورت فلکی تقریباً از ۴٬۰۰۰ ماهواره با اتصالات عرضی تشکیل شود، یعنی بیش از دو برابر کل ماهواره عملیاتی در مدار تا ژانویه ۲۰۱۵. ماهواره
زمان یک دور چرخش به دور زمین در این مدارها، حدود ۹۰ دقیقه است. این مدارها در ارتفاع نسبتاً کمی قرار دارند، در نتیجه می‌توان اجسام نسبتاً سنگین را با یک سیستم پرتاب‌کنندهٔ ساده در آن مدارها قرار داد. گفتنی است که بیشتر ماهواره‌هایی که در این مدارها قرار دارند، درصد زیادی (حدود ۵۰ درصد) از وقت خود را در سایهٔ زمین می‌گذرانند و باید مجهز به باتری‌هایی باشند که بتوانند وسایل الکترونیکی را در این مدت تغذیه کنند. این مدارها معمولاً برای مشاهدات و فعالیت‌های ماهواره‌های نظامی به کار برده می‌شوند. اروس (ماهواره)
ماهواره دیدبانی منابع زمین () که به اختصار اروس (EROS) نامیده می‌شود، نام مجموعه‌ای از ماهواره‌های تجاری دیدبانی زمین متعلق به اسرائیل است که توسط صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) طراحی و ساخته شده و تجهیزات نوری آن را البیت سیستمز فراهم کرده‌است. این ماهواره‌ها تحت تملک و مدیریت شرکت اسرائیلی ایمیج‌ست اینترنشنال هستند. ماهواره اروس ای در ۵ دسامبر ۲۰۰۰ و اروس بی در ۲۵ آوریل ۲۰۰۶ به فضا پرتاب شدند. ماهواره پروتون
ماهواره پروتون مدلی از ماهواره های رصد زمین و متعلق به شوروی بود. حداکثر جرم این کلاس از ماهواره‌ها حدود ۱۷ تن بود. چهار ماهواره پروتون بین سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸ به مدار زمین پرتاب شد و هدف از ارسال آن‌ها بررسی ذرات دارای انرژی‌های زیاد و فوق العاده زیاد بود. اسپات (ماهواره)
ماهواره‌های اولیه اسپات با استفاده از راکت‌های آریان ۲، ۳ و ۴ متعلق به سازمان فضایی اروپا به فضا پرتاب شدند، در حالی که ماهواره‌های اسپات ۶ و ۷ با استفاده از راکت PSLV سازمان تحقیقات فضایی هند در مدار قرار گرفتند. ماهواره
ماهواره نسبت به زاویه‌ای که ایستگاه زمینی آن را می‌بیند، ثابت است، در نتیجه احتیاجی به تغییر جهت آنتن نیست ولی تنظیم آن ضروری است تعداد زیادی از ایستگاه‌های زمینی می‌توانند تحت پوشش یک ماهواره در این مدار قرار گیرند به‌طوری‌که آنتن هر ماهواره می‌تواند حداکثر ۴۲/۴ درصد سطح کره زمین را بپوشاند. این نوع ماهواره‌های در فضا در مکانی ثابت قرار دارند و همراه با دوران زمین بدور خود، می‌گردند و به دلیل همین ثبات دارای سایه‌ای ثابت (معروف به «جای‌پا») بر زمین هستند. به مدار geosynchronous مدار مدار زمین‌ایست یا مدار کلارک نیز گفته می‌شود. ماهواره نور
نور ۱ یک ماهواره چند منظوره ساخت ایران است که در روز چهارشنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۹۹ توسط سپاه پاسداران و بوسیله ماهواره‌بر قاصد از کویر مرکزی ایران با موفقیت در مدار ۴۲۵ کیلومتری زمین قرار گرفت. واکنش‌ها به پرتاب این ماهواره، در کشورهای مختلف بسیار متفاوت بوده‌است. شماره کاتالوگ ماهواره
نخستین شیء که در این کاتالوگ به شمارهٔ ۰۰۰۰۱ به ثبت رسیده پارهٔ رها شده در مرحلهٔ پایانی از موشک روسی اسپوتنیک-۱ است که در سال ۱۹۵۷ میلادی آغازگر عصر فضا و مسابقهٔ فضایی بود. از آن زمان تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۴، این کاتالوگ بیش از ۴۰٫۰۰۰ اشیاء ردیابی شده از جمله ۷۱۹۶ ماهواره را در مدار زمین ثبت کرده‌است. اوسومی (ماهواره)
ژاپن چهارمین کشور پس از اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده و فرانسه بود که به تنهایی یک ماهوارهٔ مصنوعی را با موفقیت در مدار زمین قرار داد. این ماهواره به نام شبه جزیره اوسومی در استان کاگوشیما، ژاپن، جایی که محل پرتاب در آن واقع شده‌است، نامگذاری شده‌است. ماهواره
نخستین اشاره به ماهواره در ادبیات، نوشته‌ای از ادوارد اورت هیل است. او در سال ۱۸۶۹ در داستانی به نام «ماه آجری» از ماهواره‌ای حامل انسان نام برده که به دور زمین می‌گردد. ژول ورن نیز در داستان «میلیون‌های بگم» در سال ۱۸۷۹ از گلوله توپی نام می‌برد که به‌طور ناخواسته در مدار زمین به گردش درآمده‌است. کنستانتین تسیولکوفسکی نیز در رساله خود به نام «اکتشاف فضای کیهانی با وسائل عکس‌العملی» در میان انبوهی از اندیشه‌های نو در مورد فضانوردی، از ماهواره نیز نام می‌برد.در سال ۱۹۴۵ نویسندهٔ مشهور بریتانیایی آرتور سی کلارک یکی از بزرگ‌ترین خالقان داستانهای علمی–تخیلی، برای اولین بار پیشنهاد قرار دادن یک ماهوارهٔ ارتباطی را در مدار ژئوسنکرون یا "مدار کلارک" که در فاصلهٔ تقریباً ۳۶۰۰۰ کیلومتری سطح زمین و بالای خط استوا قرار دارد را برای پوشش سیگنال‌های رادیویی و تلویزیونی داد. از این مدار می‌توان به تقریباً ۴۰٪ سطح زمین دسترسی داشت.استفاده از ماهواره‌ها برای اولین بار در پایان جنگ جهانی دوم بر سر زبان‌ها افتاد.اولین ماهواره مصنوعی، اسپوتنیک ۱ (Sputnik ۱) بود که توسط شوروی در ۴ اکتبر ۱۹۵۷ شروع به کار کرد و باعث به راه افتادن یک رقابت فضایی بین شوروی و آمریکا شد. آمریکا نیز اولین ماهواره خود را در ۳۱ ژانویه ۱۹۵۸ به فضا پرتاب کرد. بزرگترین ماهواره مصنوعی که هم‌اکنون به دور زمین می‌چرخد ایستگاه بین‌المللی فضایی است. ماهواره‌ای که در مدار ژئوسنکرون و در بالای خط استوا و هماهنگ با سرعت زمین و با زاویه‌ای ثابت، حرکت می‌کند، قسمت مشخصی از سطح زمین را به‌طور ثابت پوشش می‌دهد، و از یک ایستگاه زمینی نیز به صورت یک نقطه ثابت، قابل دیدن است. میمون
تا کنون پنج دولت ایالات متحده آمریکا، اتحاد شوروی، فرانسه، آرژانتین و ایران میمون به فضا پرتاب کرده‌اند. نایل‌ست
در سال ۲۰۰۶ ماهواره هاتبرد ۴ به مدار ۷ درجه غربی منتقل شد و به نایلست ۱۰۳ یا آتلانتیک برد ۴ تغییر نام داد. در سال ۲۰۰۹ این ماهواره به مدار ۱۶ درجه شرقی منتقل شد و به یوروبرد ۱۶ تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۲ این ماهواره به یوتل‌ست ۱۶ بی تغییر نام داد. ماهواره‌های سری پالاپا
ماهواره‌های نسل سوم پالاپا- سی در سال ۱۹۹۶ پرتاب شدند و پوشش مخابراتی را به چین، هند و ژاپن گسترش دادند. ماهواره پالاپا- سیی در اول فوریه ۱۹۹۶ با پرتابگر آریان از گویان فرانسه پرتاب و در موقعیت مداری ۱۱۳ درجه شرقی مدار زمین‌ثابت، جایگزین پالاپا- بی۲پی شد. سازمان فضایی ایران
محمدجواد آذری جهرمی وزیر ارتباطات: سه ماهوارهٔ ایرانی مراحل پایانی پرتاب خود را طی می‌کنند و در نوبت پرتاب به مدار زمین قرار گرفته‌اند. سامانه موقعیت‌یاب جهانی
مدارها به شکلی تنظیم شده‌اند که در همه ساعات شبانه روز و تقریباً از همه نقاط سطح زمین، دستکم ۶ ماهواره در خط دید باشند. برای دستیابی به این موضوع، فاصله یکسانی برای ماهواره‌های موجود در مدار مشترک در نظر گرفته نشده‌است (با هم ۹۰ درجه نیستند). اگر ساده‌تر در نظر بگیریم فاصله زاویه‌ای بین بین ماهواره‌ها به شکل ۳۰، ۱۰۵، ۱۲۰، ۱۰۵ درجه است که در مجموع ۳۶۰ درجه می‌شود. مدار (سیاره)
به دلیل نزدیکی فاصلۀ این نوع ماهواره‌ها از سطح زمین، سرعت حرکت این ماهواره‌ها خیلی بیشتر از سرعت دَوَران زمین به‌دور خودش است. سرعت این‌گونه ماهواره‌ها باید به حدی باشد تا به زمین سقوط نکنند. گاهی سرعت آن‌ها به ۲۷٬۰۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز می‌رسد. برخی از ماهواره‌های هواشناسی، ماهواره‌های سنجش از دور و ماهواره‌های جاسوسی از این نوع‌اند. اتلس ۲
اتلس ۲ یکی از اعضای خانوادهٔ موشک‌های اتلس بوده و به عنوان یک وسیلهٔ یک‌بارمصرف پرتاب تکامل یافتهٔ برنامهٔ موفق موشکی اتلس در دههٔ ۱۹۵۰ است. این موشک برای پرتاب محموله به مدار نزدیک زمین، مدار زمین‌ثابت انتقال یا مدار زمین‌آهنگ طراحی شده‌است. بین سال‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۴؛ با شصت و سه پرتاب که با اتلس‌های ۲، ۲A و ۲AS انجام شد، همهٔ شصت و سه مورد با موفقیت راه‌اندازی شدند، و براین اساس اتلس ۲ تاکنون قابل اعتمادترین سیستم راه‌اندازی در تاریخ پرتاب بوده‌است. در ادامه؛ بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۵، از نام اتلس ۳ استفاده شد و نیز اتلس ۵ که هنوز هم از آن استفاده می‌شود. مدار (سیاره)
به ماهواره‌هایی که در در فاصلۀ نسبتاً کمی از سطح زمین قرار دارند، ماهواره‌های مدار نزدیک زمین گفته می‌شود. بیشترین ارتفاع این نوع ماهواره‌ها از سطح زمین میان ۳۲۰ تا ۸۰۰ کیلومتر است (هرچند که تا ارتفاع ۲٬۰۰۰ کیلومتری نیز مدار نزدیک زمین خوانده شده). مسیر حرکت این ماهواره‌ها از غرب به شرق و هم جهت با دَوَران زمین به دور خودش است. اس‌ای‌اس اس.آ.
ناوگان این شرکت، از ۵۲ ماهواره ثابت تشکیل شده‌است، که در عمل، ۹۹٪ درصد از مناطق روی زمین را، پوشش می‌دهد. شرکت اس‌ای‌اس خدمات ماهواره‌ای خود را به سازمانهای دولتی، کانال‌های تلویزیونی، ایستگاه‌های رادیویی و همچنین به مخاطبان خصوصی در سراسر جهان ارائه می‌دهد. هیپارکوس (ماهواره)
ماهواره هیپارکوس ماهواره‌ای بود که در ۸ اوت ۱۹۸۹ توسط سازمان فضایی اروپا با استفاده از موشک آریان ۴ به فضا پرتاب شد. وزن آن در هنگام پرتاب حدود ۵۰۰ کیلوگرم و مدار ابتدایی آن مدار زمین ثابت بود، ولی به علت مشکلی در پرتاب گر در مدار بسیار بیضوی مورد استفاده قرار گرفت. مأموریت اصلی این ماهواره اندازه‌گیری محل قرارگیری ستارگان بود. آزمایش تیکو یکی دیگر از ماموریت‌های این ماهوراه بود که در آن تصاویر دو رنگ نورسنجی از حدود ۴۰۰ هزار ستاره با دقت بالا تهیه شد. در کنار این دو مأموریت، این ماهواره به پیشبینی برخورد دنباله‌دار شومیکر-لوی ۹ به مشتری کمک کرد. ستاره‌هایی که در نزدیکی خورشید قرار داشتند، را شناسایی کرد. این ماهواره همچنین فاصلهٔ ستارگانی را که احتمالاً می‌توانستند دارای سیاره باشند، را اندازه‌گیری کرد. بررسی تغییر شکل کهکشان راه شیری یکی دیگر از دست‌آوردهای این مأموریت بود. کشف جوان‌تر و بزرگ‌تر بودن جهان و هم‌چنین تأیید پیش‌بینی اینشتین در مورد تأثیر جاذبه بر نور ستارگان از دیگر نتایج این مأموریت فضایی بود. هیپارکوس سرانجام در اوت ۱۹۹۳ با قطع رابطه‌اش با زمین، به عمر این پروژه فضایی پایان داد. نتایج اصلی این مأموریت، کاتالوگ هیپارکوس و تیکو، در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. استارلینک
اسپیس‌اکس گروه جدیدی از ۱۰ ماهواره، نخستین ماهواره‌های استارلینک در مدارهای قطبی، استارلینک را در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۱ پرتاب کرد. این پرتاب با استقرار ۱۴۳ ماهواره، رکورد پرتاب بیشترین ماهواره در یک مأموریت را که قبلاً در اختیار سازمان پژوهش‌های فضایی هند بود را شکسته و تعداد ماهواره‌های مستقر استارلینک را به عدد ۱۰۲۵ رساند. ماهواره نوید
۶ روز پس از پرتاب حسین بلندی، مدیر پروژۀ ساخت ماهوارۀ نوید و رئیس مرکز تحقیقات ماهواره‌ای دانشگاه علم و صنعت در یک برنامۀ تلویزیونی اعلام کرد که نخستین تصویر ارسالی از ماهوارۀ نوید توسط یکی از ۵ ایستگاه زمینی ارتباطی ایران که در قشم مستقر است، دریافت شده‌است. این تصویر علی‌رغم اعلام عمومی هنوز منتشر نشده‌است. ورلدویو-۳
ورلدویو-۳ () ماهواره تجاری دیدبانی زمین متعلق به شرکت دیجیتال‌گلوب است که در ۱۳ اوت ۲۰۱۴ به فضا پرتاب شد. این ماهواره ششمین ماهواره دیجیتال‌گلوب در مدار پس از ماهواره‌های آیکونوس (پرتاب‌شده در ۱۹۹۹)، کوئیک‌برد (۲۰۰۱)، ورلدویو-۱ (۲۰۰۷)، ژئوآی-۱ (۲۰۰۸) و ورلدویو-۲ (۲۰۰۹) به‌شمار می‌رود. ورلدویو-۳ توانایی تهیه تصویر ماهواره‌ای پانکروماتیک با وضوح تصویری ۳۱ سانتی‌متر، تصویر ۸ باندی با وضوح ۱٫۲۴ متر، فروسرخ با وضوح ۳٫۷ متر و CAVIS (ابر، هواپخش، بخار، یخ و برف) با قدرت تفکیک ۳۰ متر را دارد. ماهواره رصد
در خردادماه سال ۱۳۹۰ تلویزیون ایران اعلام کرد که این ماهواره با کمک ماهواره‌بر سفیر ۱ -ب در مدار ۲۶۰ کیلومتری زمین قرار گرفته‌است. خبرگزاری آسوشیتد پرس در خبر خود عنوان کرد که «تأییدیه‌ای از منابع مستقل، مبنی بر تأیید پرتاب، یا به مدار رسیدن ماهواره، وجود نداشته‌است». بی‌بی‌سی نیز در گزارش خود عنوان کرد که خبر پرتاب ماهواره رصد به فضا توسط خبرگزاری‌های بین‌المللی به نقل از منابع خبری جمهوری اسلامی نقل شده‌است و این خبرگزاری‌ها عنوان کردند که به دلیل محدودیت فعالیت رسانه‌های خارجی در جمهوری اسلامی، امکان تأیید مستقل این گزارش‌ها وجود نداشته‌است. وبلاگ All Things Nuclear اعلام کرد که شبکهٔ رصد فضای ایالات متحدهٔ آمریکا (SSN) قرار گرفتن آن را در فضا تأیید کرده‌است. موشک بالستیک قاره‌پیما
روسیه، ایالات متحده آمریکا، چین، هند و کره شمالی ایران تنها کشورهایی هستند که به‌طور قطعی از موشک‌های قاره‌پیمای زمین‌پایه برخوردار هستند. اسرائیل همچنین این نوع موشک‌ها را آزمایش کرده اما مشخص نیست که آن‌ها را فعال کرده باشد. امروزه ایالات متحده ۴۰۵ موشک قاره‌پیما در اختیار دارد که آن‌ها را در سه پایگاه نیروی هوایی نگهداری می‌کند و همه آن‌ها از نوع LGM-30G Minuteman-III هستند. ! نوع !! کمینه محدوده (کیلومتر) !! بیشینه برد (کیلومتر) !! کشور !! وضعیت ماهواره‌های ایران
این ماهواره مکعب شکل و با ابعاد ۵۰×۵۰×۵۰ سانتی‌متر و جرم ۵۰ کیلوگرم ساخته شده که به منظور استقرار در مدار بیضوی با ارتفاع ۲۵۰ تا ۳۷۵ کیلومتر و زاویه انحراف مداری ۵۵ درجه طراحی شده‌است. ارتباط ماهواره با ایستگاه زمینی از طریق سه فرستنده و گیرنده در باندهای وی‌اچ‌اف و یواچ‌اف برقرار است و تأمین انرژی آن نیز توسط صفحات خورشیدی نصب شده بر بدنه جانبی سازه ماهواره در کنار باتری و بهره‌گیری از تنظیم‌کننده‌ها و مبدل‌های ولتاژ صورت می‌گیرد. با توجه به مدار این ماهواره، می‌توان انتظار داشت که هر ۹۰ دقیقه یکبار زمین را دور بزند. لندست ۸
لندست ۸ () ماهواره آمریکایی دیده‌بانی زمین است که ۱۱ فوریه ۲۰۱۳ به فضا پرتاب شد. لندست ۸ هشتمین ماهواره از سری ماهواره‌های لندست و هفتمین ماهواره از این پروژه است که با موفقیت در مدار قرار گرفت. این ماهواره حاصل همکاری ناسا و سازمان زمین‌شناسی آمریکا است و توسط اوربیتال ساینسز کورپوریشن ساخته شده است. مرکز پروازهای فضایی گودارد مسئولیت توسعه مهندسی و قراردادن ماهواره در مدار و سازمان زمین‌شناسی آمریکا توسعه سیستم‌های زمینی و هدایت پروژه را به عهده داشته‌اند. کاوشگر لیزا
در واقع با تکمیل شدن این پروژه در آینده ۲ ماهوارهٔ دیگر نیز به فضا فرستاده خواهند شد، در مجموع این سه ماهواره در فضا مثلثی متساوی الاضلاع تشکیل خواهند داد؛ که طول هر ضلع ۵ میلیون کیلومتر خواهد بود. هر ماهواره دو لیزر خواهد داشت که به آن اجازه می‌دهد پیوسته با دو ماهواره دیگر در ارتباط باشد. با اینکه هر لیزر، باریکه ای به قدرت تنها نیم وات شلیک می‌کند، تجهیزات نوری آنقدر حساسند که قادرند لرزش‌های ناشی از امواج گرانشی را با دقتی معادل یک تقسیم بر یک میلیارد تریلیون آشکار کنند. (معادل حرکتی برابر یک صدم قطر یک اتم). در صورت کامل شدن این مأموریت که پیش بینی می‌شود در سال ۲۰۳۴ کامل شود، دقت آشکارساز لیزا به قدری بالاست که باید بتواند امواج گرانشی تولد جهان ناشی از تورم کیهانی را آشکار کند و ما را به یک تریلیونم ثانیه بعد از بیگ بنگ ببرد. یوتل‌ست دبلیو ۳ ای
یوتلست ۷ ای یا یوتل‌ست دبلیو ۳ ای یا ، یک ماهواره متعلق به شرکت ماهواره‌ای فرانسوی یوتل‌ست در مدار ۷ درجه شرقی بود که در تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۰۴ پرتاب شد. عمر این ماهواره ۱۲ سال در نظر گرفته شده بود. پوشش این ماهواره شامل اروپا، خاورمیانه و آفریقا بود. سرانجام در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۱۹ عمر این ماهواره به پایان رسید و ماهواره یوتلست ۷ سی به جای آن در مدار قرار گرفت. هم‌اکنون در مدار ۷ درجه شرقی ماهواره‌های یوتلست ۷ بی و یوتلست ۷ سی قرار دارند که شبکه‌های کشور ترکیه را می‌توان با آن دریافت نمود. این ماهواره به سرویس دهی به شبکه‌های تلویزیونی و رادیویی و دیگر داده‌های دیجیتال می‌پردازد. شبکه‌های فارسی‌زبان زیادی در این ماهواره قرار دارند از جمله بی‌بی‌سی فارسی، منوتو و ایران اینترنشنال. سهیل ست
علاوه بر سهیل ست ۱، این شرکت دارای یک ماهواره دوم به نام 'سهیل ست ۲ است که در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۸ روی یک موشک SpaceX Falcon 9 پرتاب شد. Es'hail 2 توسط شرکت میتسوبیشی الکتریک ژاپن ساخته شده‌است و در طول ۲۶ درجه شرقی در طول مدار زمینی فعالیت می‌کند تا خدمات تلویزیونی مستقیم به خانه را در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا ارائه دهد. ماهواره‌های ایران
ماهواره فجر به عنوان اولین ماهواره با مأموریت انتقال مداری کشور با قابلیت تغییر مدار ۲۵۰ تا ۴۵۰ کیلومتر بیضوی به مدار ۴۵۰ کیلومتر دایره‌ای با استفاده از پیشبرنده گاز سرد (تراست گاز سرد) است که سبب افزایش طول عمر ماهواره به یک و نیم سال می‌شود این ماهواره با کمک ماهواره‌بر سفیر ۱-ب در سیزدهم بهمن ۱۳۹۳ به فضا پرتاب شد. درحالی‌که اعلام شده بود ماهواره فجر ۱٫۵ سال در مدار باقی خواهد ماند، پایگاه مستقل n2yo.com گزارش داده که این ماهواره در تاریخ ۲۶ فوریه ۲۰۱۵ / ۶ اسفند ۱۳۹۳ سقوط کرده‌است. نزول مداری سریع این ماهواره نشان از عملکرد نادرست سیستم پیشرانش و رانش‌زاهای ماهواره‌ای دارد. استارلینک
در پایان ژوئن ۲۰۱۹، اسپیس‌اکس با ۶۰ ماهواره ارتباط برقرار کرده اما ارتباط را با سه ماهواره از دست داد. ۵۷ ماهواره باقیمانده طبق برنامه کار کردند. چهل‌وپنج ماهواره به ارتفاع مداری ۵۵۰ کیلومتری خود رسیدند، همچنین پنج ماهواره هنوز مدار خود را بالا می‌بردند و پنج ماهواره دیگر قبل از اینکه مدار خود را بالا ببرند تحت بررسی سیستمی بودند. قرار بود دو ماهواره باقیمانده به‌سرعت از مدار خارج و مجدداً به جو وارد شوند تا روند خروج از مدار ماهواره‌ها آزمایش شود. انتظار می‌رود سه ماهواره‌ای که ارتباطشان قطع‌شده دوباره وارد جو شوند، اما این کار را به‌صورت غیرفعال و با کمک کشش جوی انجام می‌شود زیرا اسپیس‌اکس دیگر قادر به کنترل فعال آن‌ها نبود. ماهواره زمین‌آهنگ
حدود ۶۰۰ ماهواره زمین‌آهنگ وجود دارد که برخی از آن‌ها فعال نیستند. سیستم ماهواره‌ای کواسی–زنیث
سیستم ماهواره‌ای کواسی-زنیث (QZSS) طرحی ار سه ماهواره با سیستم انتقال زمان منطقه‌ای و افزودنی برای سیستم موقعیت‌یاب جهانی (GPS) است که توسط ژاپن توسعه داده می‌شود و منطقه ژاپن و اقیانوسیه را پوشش می‌دهد. اولین ماهواره 'میچیبیکی' در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۰ پرتاب شد. انتظار می‌رفت که بهره‌برداری کامل آن در سال ۲۰۱۳ صورت گیرد. در سال ۲۰۱۸ تعداد این ماهواره‌ها به ۴ عدد رسید و بهره‌برداری کامل آن آغاز شد. در سال ۲۰۲۱ این سامانه توسط نیروی دفاعی ژاپن به کار گرفته شد. یک برنامه‌ریزی برای یک سامانه ۷ ماهواره‌ای برای سال ۲۰۲۳ انجام شده اما زمان پرتاب ۳ ماهواره دیگر هنوز مشخص نشده است. ماهواره رصد
ماهوارۀ رَصَد، دومین ماهوارۀ ایرانی است که توسط موشک‌های حامل ایرانی به فضا فرستاده شده‌است. این ماهواره همچنین نخستین ماهوارۀ تصویربرداری ایران محسوب می‌شود. «رصد»، با نام کامل رصد-۱، که در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۹۰خ (۱۵ ژوئن ۲۰۱۱م) به فضا پرتاب شده بود، روز ۱۵ تیرماه ۱۳۹۰ (۶ ژوئیه ۲۰۱۱) مجدداً وارد جو شد و به عمر تقریباً سه‌هفته‌ای خود پایان داد. مدار (سیاره)
دستگاه‌های ارتباطی ماهواره‌ها در باند مایکروویو عمل می‌کنند در واقع ماهواره‌ها صرفاً ایستگاه مایکروویو غول پیکری است در مدار زمین که با کمک پایگاه زمینی بازپخش می‌شود. این مدار تقریباً دایره شکل در ارتفاع ۳۶۸۰۰ کیلومتری بالای خط استوا قرار دارد و در این فاصله سرعت ماهواره با سرعت زمین برابر است و نیروی خود را به وسیله سلول‌های خورشیدی از خورشید می‌گیرد. نیروی جاذبه زمین شتاب زاویه شیء قرار گرفته در مدار را دقیقاً بی‌اثر می‌سازد. در این فاصله دور چرخش ماهواره‌ها با حرکت دورانی زمین کاملاً هم‌زمان و برابر است و باعث می‌شود ماهواره نسبت به نقطه مفروض روی زمین ثابت بماند. زمینی در کشور اطلاعات را با فرکانس ۶ گیگاهرتز ارسال می‌کند. این فرکانس فرکانس UPLINK نامیده می‌شود. سپس ماهواره امواج تابیده شده را گرفته و با ارسال آن به نقطه دیگر که بر روی فرکانس حامل متفاوت DownLink برابر ۴ گیگا هرتز است عمل انتقال اطلاعات از فرستنده به گیرنده را انجام می‌دهد. در واقع ماهواره اطلاعات گرفته شده را به سمت مقصد تقویت و رله می‌کند. آنتن ماهواره ترانسپوندر نام دارد. از مدار هم‌زمان با زمین هر نقطه از زمین بجز قطبین در Line of sight است؛ و هر ماهواره می‌تواند تقریباً ۴۰ ٪ از سطح زمین را بپوشاند. آنتن ماهواره‌ها را طوری می‌شود طراحی کرد که علائم پیام‌رسانی ضعیف تر به تمام این ناحیه فرستاده شود یا علائم قویتر را در نواحی کوچکتری متمرکز کند. بر حسب مورد این امکان وجود دارد که از ایستگاه زمینی در کشوری فرضی به چندین ایستگاه زمینی دیگر واقع در کشورهای گوناگون علائم ارسال کرد. به‌طور مثال: وقتی برنامه‌ای تلویزیونی در تمام شهرها و دهکده‌های یک یا چند کشور پخش شود در این حالت ماهواره ماهواره پخش برنامه‌است ولی وقتی علائم ارسال ماهواره در سطح گسترده‌ای از زمین انتشار یابد ایستگاه‌های زمینی باید آنتن‌های بسیار بزرگ و پیچیده‌ای داشته باشند. هنگامی که علائم ارسالی ماهواره در محدوده کوچکترین متمرکز می‌شوند و به حد کافی قوی هستند می‌توان از ایستگاه‌های زمینی کوچکتر ساده‌تر و ارزانتر استفاده کرد.