کشتی تایتانیک در چه سالی غرق شد؟
غرق شدن کشتی تایتانیک
غرق شدن کشتی آرام‌اس تایتانیک () فاجعه‌ای است در ارتباط با کشتی آرام‌اس تایتانیک که در صبح ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ در اقیانوس اطلس شمالی و چهار روز پس از آغاز نخستین سفرش از بندر ساوت‌همپتون به مقصد نیویورک به دلیل برخورد با یک کوه یخ شناور به وقوع پیوست. تایتانیک عنوان‌دار بزرگترین خط حمل و نقل مسافرِ در حال خدمت بود. این کشتی در شب یکشنبه ساعت ۲:۳۵ دقیقه در ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ غرق شد. ۱۹۱۲
غرق شدن کشتی مسافر بری تایتانیک1912/04/15کشتی تایتانیک
تایتانیک ۲ (فیلم)
هنگام عبور از اقیانوس اطلس، بر اثر گرم شدن کرهٔ زمین، یخچال هِلهایم (Helheim) در گرینلند سقوط و سونامی مهیبی ایجاد می‌کند. بر اثر برخورد یک توده یخ بزرگ به کشتی، افراد زیادی از جمله هاروارد، کاپیتان کشتی، کشته می‌شوند و مسافرانی که با قایق‌های نجات در حال فرار هستند، توسط تکه‌های بزرگِ جداشده از کوه یخی کشته می‌شوند و در نهایت کشتی تایتانیک دو غرق می‌شود. توماس اندروز
بعد از آن لحظه شاهد مرگ و رؤیت اندروز بود. به نظر می‌رسد که اندروز مدتی در اتاق سیگار کشیدن ماند و سپس به تخلیه کمک کرد. حوالی ساعت ۲ صبح، او را دوباره در عرشه قایق دیدند. جمعیت شروع به هم زدن کشتی بودند، اما برخی از زنان تمایلی به ترک کشتی نداشتند. اندروز برای شنیدن و جلب توجه خودش، بازوهایش را تکان داد و با صدای بلند به آنها صدا می‌زد. یکی دیگر از مشاهدات گزارش شده، مربوط به اندروز که سرکشانه صندلی‌های عرشه را به اقیانوس پرتاب کرد تا مسافران بتوانند در آب چسبیده باشند، اما او احتمالاً به اشتباه چارلز جوفین نانوای اصلی، که از غرق شدن جان سالم به در برد، اشتباه کرده و گزارش داده‌است که همان کار را انجام می‌دهد. او سپس به سمت پل رفت، شاید در جستجوی کاپیتان اسمیت. آخرین بار اندروز دیده شد که در آخرین لحظات خود کشتی را ترک می‌کند؛ که او به احتمال زیاد به دریا فرا گرفت که تایتانیک را پل یک شیب ناگهانی به آب اقیانوس فرا گرفت در حدود ۲:۱۰ توماس اندروز غرق شد و جسد او هرگز پیدا نشد. هارولد براید
در سال ۱۹۱۲ هارولد عروس به عنوان اپراتور بی‌سیم جوان و دستیار جک فیلیپس در بلفاست، ایرلند به خدمه آرام‌اس تایتانیک پیوست. داستان‌هایی به گوش می‌رسد که هارودلد براید قبل از سفر تایتانیک جک فیلیپس را می‌شناخت، اما هارولد وانمود می‌کرد که هرگز تا قبل از سفر تایتانیک همدیگر را ندیده‌اند. تایتانیک در ۱۰ آوریل در اولین سفر خود از ساوتهمپتون انگلیس به سفر به نیویورک رفت. در طول سفر، براید و فیلیپس در اتاق بی‌سیم در عرشه قایق کار می‌کردند، پیام‌های شخصی مسافران را می‌فرستادند و اخطارهای کوه یخ را از کشتی‌های دیگر دریافت کردند ولی توجهی به اخطارها نکردند. جیمز کامرون
پس از اینکه کشتی اقیانوس پیمای تایتانیک در سال ۱۹۱۲، با وزن شصت هزار تن و دویست و هفتاد متر طول، که از بلندترین آسمان خراش‌های آن روزهای نیویورک بلندتر بود، به آب انداخته شد و چند روز بعد با ۲۲۴۳ نفر مسافر و خدمه، بر اثر برخورد با کوه یخ در اقیانوس اطلس زیر آب فرورفت، و ۱۵۱۳ نفر جان خود را از دست دادند. این حادثه اندوه‌بار به موضوع جذابی برای سینماگران درآمد تا فیلم‌هایی از این ماجرا عرضه کنند. نجات یافتگان از تایتانیک (۱۹۱۲)، تایتانیک (هربرت سپلین، ۱۹۴۳)، شب به یاد ماندنی (جرج روی هیل، ۱۹۵۷)، شب به یاد ماندنی (روی وارد بیکر، ۱۹۵۸)، تایتانیک (نسخه موزیکال)، مالی براون غرق ناشدنی (چارلز والتر، ۱۹۶۴)و شب یخی (نسخه آلمانی) فیلم‌هایی هستند که پیش از فیلم پر خرج و جاه طلبانه کامرون ساخته و عرضه شدند. حادثه آلتمارک
حادثه آلتمارک () یک حادثه دریایی جنگ جهانی دوم بین ناوشکن‌های بریتانیایی و نفتکش آلمانی نفت‌کش آلتمارک بود که در ۱۶–۱۷ فوریه ۱۹۴۰ اتفاق افتاد. این حادثه در آب‌های بی‌طرف نروژ در آن زمان رخ داد. در کشتی آلتمارک حدود ۳۰۰ زندانی متحد (به‌طور رسمی بازداشت شدگان) حضور داشتند که کشتی‌هایشان توسط ناو کلاس دویچلند در اقیانوس اطلس جنوبی غرق شده بود. نیروهای دریایی بریتانیا با نفتکش و بعداً ناوشکن اچ‌ام‌اس کازاک (اف۰۳) به کشتی آلمانی در نزدیکی Jøssingfjord حمله کردند و همه اسیران را آزاد کردند و هشت دریانورد آلمانی را با سلاح گرم کشتند و ده نفر دیگر را زخمی کردند که پنج نفر از آنها حالشان وخیم بود. در این عملیات یک ملوان انگلیسی و یک ملوان نروژی نیز به شدت مجروح شدند. آلمان مدعی شد که این حمله نقض شدید قوانین بین‌المللی و بی‌طرفی نروژ است و در یک برنامه تبلیغاتی از «ذهنیت» چرچیل در تبریک گفتن به نیروی دریایی خود به دلیل «تیراندازی به مردان غیرمسلح» انتقاد کردند. ماسابومی هوسونو
هوسونو ابتدا در نیویورک و سپس در سانفرانسیسکو در جستجوی راهی برای بازگشت به کشورش شد. روزنامه‌ای محلی در آمریکا به او لقب پسربچه ژاپنی خوش‌شانس را داد. پس از بازگشت به توکیو، او مورد توجه روزنامه‌های قرار گرفت و چندین مصاحبه به همراه عکس از وی منتشر شد. مقاله‌ای در زمان اکران فیلم پرفروش تایتانیک در سال ۱۹۹۷ منتشر شد که نشان می‌دهد هوسونو در انظار عمومی محکوم و نکوهش شد. وی در ایالات متحده آمریکا علناً مورد انتقاد قرار گرفت. آرچیبالد گراسی نویسنده کتاب پرفروشی دربارهٔ تایتانیک وی را مسافر قاچاق قایق نجات شماره ۱۰ لقب داد، این در حالی است که ملوان قایق نجات شماره ۱۰ در تحقیقی که از سوی مجلس سنای آمریکا منتشر شد عنوان کرده بود که هوسونو احتمالاً با پوشیدن لباس زنانه توانسته اجازه ورود به قایق نجات را پیدا کند. هوسون شغل خود را از دست داد و توسط رسانه‌ها مورد انتقاد قرار گرفت. اگر چه در مقاله سال ۱۹۹۷ ادعا شده بود که داستان هوسونو به عنوان نمادی از بی‌اخلاقی و بی‌شرمی به کتاب‌های درسی راه پیدا کرده بود ولی تحقیقات بعدی صحت و وجود این مسئله را زیر سؤال برد. اما بعلت آثار منفی عمل او و طرد وی از جامعه ؛ تا آخر عمر موفق به یافتن کار شرافتمندانه ایی نشد و در فقر و فلاکت از دنیا رفت. باستان‌شناسی زیر آب
1985: ار.ام.اس تایتانیک کشف و در عمق ۳۸۱۰ متری از آن عکسبرداری شد. ۱۹۸۹ اقیانوس اطلس شمالی: کشتی جنگی آلمانی بیسمارک در اعماق آب‌ها کشف شد (این کشتی توسط رابرات بلارد) ۱۹۹۱ ایالات متحده: ربات زیرآبی ۶ تنی نمو گنجینه‌ای را از کشتی مغروق سنترال آمریکا از عمق ۲۴۳۹ متری بالا کشید. ۲۰۰۰ ترکیه: در سواحل آب شیرین دریای سیاه نشانه‌هایی از سکونتگاه‌های انسانی در عمق ۵۰۰ فوتی به دست آمد ۲۰۰۰ دانمارک: اولین بررسی باستان‌شناسی توسط یک وسیله زیرآبی خودکار به نام مریدان ۱۵۰ صورت گرفت، و از دو کشتی مغروق و یک سایت مغروق نقشه‌برداری شد [ (BROADWATER, 2002)و (ادیبی & شیرزاده، ۱۳۹۲)]. غرق شدن کشتی تایتانیک
در ساعت ۱۳:۴۵، کشتی آلمانی SS Amerika، که فاصله کمی با جنوب داشت، گزارش داد که وی «از دو کوه یخ بزرگ عبور کرده‌است». این پیام هرگز به ناخدا اسمیت یا سایر افسران روی پل تایتانیک نرسید. دلیل آن مشخص نیست، اما ممکن است فراموش شده باشد زیرا اپراتورهای رادیویی مجبور شدند تجهیزات معیوب را تعمیر کنند. آرام‌اس تایتانیک
دانشمندان اخیراً فرضیه‌ای جدید را مطرح کرده‌اند که می‌گوید ماه کامل (قرص ماه) در غرق شدن و برخورد کشتی تایتانیک با کوه یخ نقش داشته‌است. محققان دانشگاه ایالتی تگزاس در سن مارکوس می‌گویند ماه کامل باعث رانش کوه یخ به سمت جنوب شده‌است. غرق شدن کشتی تایتانیک
لیست‌هایی در کشتی ارسال شده بود که اعضای خدمه را به ایستگاه‌های خاص قایق نجات اختصاص می‌داد، اما به نظر می‌رسید تعداد کمی از آنها آنها را خوانده‌اند یا اینکه می‌دانسته‌اند چه کاری انجام می‌دهند. بیشتر خدمه دریانورد نبودند و حتی برخی دیگر از آنها سابقه تجربه قایقرانی در قایق را نداشتند. آنها اکنون با وظیفه پیچیده‌ای برای هماهنگی پایین آوردن ۲۰ قایق روبرو شده‌اند که در مجموع ۱۱۰۰ نفر می‌توانند ۷۰ فوت (۲۱ متر) از کناره‌های کشتی را حمل کنند. توماس ای. بونسال، مورخ این فاجعه، اظهار داشت که تخلیه به قدری سازمان یافته بود که «حتی اگر آنها تعداد [قایق نجات مورد نیاز خود را داشته باشند ، غیرممکن است که ببینیم چگونه می‌توانستند آنها را راه اندازی کنند» زمان و رهبری ضعیف. در واقع ، همه قایق‌های نجات موجود در تایتانیک قبل از غرق شدن کشتی پرتاب نشده بودند. کشتی خارک
این ناو بنا به دلیل نقص فنی در شامگاه ۱۱ خرداد ۱۴۰۰ دچار انفجار و آتش‌سوزی در دیگ بخار خود گردید و با وجود بیش از ۲۰ ساعت تلاش خدمه به دلیل گسترش آتش‌سوزی، این ناو سحرگاه روز ۱۲ خرداد ۱۴۰۰ در مناطق کم عمق بندر جاسک غرق شد. توماس اندروز
اگرچه این فاجعه به یکی از معروف‌ترین افسانه‌های غرق شدن تایتانیک شده‌است - که در کتابی در سال ۱۹۱۲ منتشر شده‌است (توماس اندروز: کشتی سازی توسط شان بولاک) و در نتیجه آن جاودانه شد - استوارت، در واقع، کشتی را تقریباً ۱ در یک قایق نجات گذاشت: یواس‌اس ایندیاناپلیس (سی‌ای-۳۵)
یواس‌اس ایندیاناپلیس (سی‌ای-۳۵) یک کشتی جنگی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۳۱ ساخته شد. ناو ایندیاناپلیس یکی از رزم‌ناوهای کلاس پرتلند آمریکایی بود و همینطور یک ناو پر سرعت که در جنگ جهانی دوم عملیات مناسبی انجام داده بود. در ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۵ این رزم‌ناو پس از تحویل دادن بمب اتمی هیروشیما هدف زیردریایی I58 نیروی دریایی سلطنتی ژاپن قرار گرفت و توسط اژدر معمولی غرق شد. ابتدا تصور بر این بود که کشتی با اژدر کایتن (یک اژدر انتحاری است که دارای سرنشین است) غرق شده اما پس از شهادت حضوری فرمانده زیردریایی ژاپنی در دادگاه، مشخص شد اینگونه نبوده است. در واقع غرق شدن این ناو که تنها ۱۲ دقیقه به طول انجامید یکی از بزرگترین و پرتلفات‌ترین سوانح دریاییست که از ۱۱۹۶ خدمه تنها حدود ۳۰۰ نفر نجات یافتند و بقیه یا طعمه کوسه شدند یا با کشتی به زیر آب رفتند. ۴ روز بعد عده‌ای از نجات یافتگان نیز از کم آبی هلاک شدند و تنها ۳۲۱ نفر با کشتی دیگری از آب گرفته شدند که ۵ نفر نیز بعدها در جزیره گوام مردند.این رزم‌ناو آخرین ناو غرق شده آمریکایی در جنگ دوم جهانی بود. ایندیاناپولیس در واپسین روزهای جنگ جهانی دوم توسط اژدرهای یک زیردریایی ژاپنی مورد اصابت قرار گرفت و دیگر روی آب دیده نشد. تیمی از محققان خصوصی به رهبری پل آلن، یکی از موسسان شرکت مایکروسافت، روز جمعه ۲۱ اگوست ۲۰۱۷ بقایای این کشتی را در عمق ۱۸٫۰۰۰ پایی اقیانوس آرام کشف کردند. این کشف تاریخی به ناشناخته ماندن یکی از تراژیک‌ترین فجایع دریایی در تاریخ ایالات متحده پایان داد. کشتی ایندیاناپولیس خیلی سریع و بعد از گذشت ۱۲ دقیقه از زمان مورد اصابت قرار گرفتن غرق شد تا دیگر نتواند پیام خاصی مخابره کند یا محموله‌های با ارزش خود را به مقصد برساند. بر اساس گزارش کاخ سفید این کشتی در روزهای قبل از حادثه و در۳۰ جولای سال ۱۹۴۵ توانسته بود ماموریت سری انتقال بخشی از لوازم بمب اتمی که بعدها روی شهر هیروشیما انداخته شد و به جنگ جهانی دوم در اقیانوس آرام پایان داد را با موفقیت به پایان برساند. بعدها فیلمی با نام «یواس‌اس ایندیاناپلیس: مردان دلیر» (USS Indianapolis: Men of Courage) در سال ۲۰۱۶ با بازی نیکلاس کیج و تام سیزمور در مورد این واقعه ساخته شد. قبلاً نیز تلاش‌های زیادی برای پیدا کردن بقایای این کشتی غول پیکر انجام شده بود اما تنها تیم ۱۳ نفره آلن با اجازهٔ دولت ایالات متحده توانستند بقایای این کشتی را پیدا کنند. تیم تحقیقاتی آلن پس از سال‌ها تلاش توانستند یک موفقیت جدید را در پیدا کردن کشتی‌های غرق شده قدیمی به‌دست آورند. آن‌ها در سال ۲۰۱۵ نیز بعد از ۸ سال جستجو توانستند کشتی جنگی موساشی را در دریای فیلیپین پیدا کنند. ایی‌آی کندسیتو
ایی‌آی کندسیتو یک کشتی باری با طول تقریبا سی متر بود که در یک ژانویه ۱۹۷۲ در ساحل جنوبی تنریف در جزایر قناری در حالی که سیمان منتقل می‌کرد غرق شد، علت شهرتش این است که اکنون از آن به عنوان محلی برای غواصی و دیدن کشتی غرق‌شده استفاده می‌شود. ناوچه سهند (کلاس الوند)
این ناو بهار سال ۱۳۶۷ (۱۸ آوریل ۱۹۸۸) در جریان عملیات آخوندک نیروی دریایی ایالات متحده غرق شد. سهند وقتی در ده مایلی جنوب غرب جزیره لارک قرار داشت توسط دو هواپیمای تهاجمی ای-۶ اینترودر موقعیت‌یابی شد و سپس با دو موشک ضد کشتی هارپون و دو بمب هدایت لیزری ِ ای‌جی‌ام-۱۲۳ اسکیپر مورد اصابت قرار گرفت. سپس بمب‌های خوشه‌ای راک‌آی پرتاب‌شده توسط یکی از اینترودرها و یک موشک هارپون دیگر از ناوشکن جوزف اشتراوس کار کشتی را تمام کرد. سهند ساعت‌ها در حال سوختن بود تا اینکه بالاخره آتش به مخزن مهمات آن رسیده و باعث انفجار و غرق کشتی شد. آخوندک نخستین عملیاتی بود که ارتش ایالات متحده در آن از موشک سطح‌به‌سطح در درگیری دریایی استفاده نمود. غرق شدن کشتی تایتانیک
در ۱۴ آوریل ۱۹۱۲، اپراتورهای رادیویی تایتانیک شش پیام از کشتی‌های دیگر دریافت کردند که نسبت به یخ های شناور بر روی سطح آب هشدار می‌دادند. مسافران عرشه تایتانیک، بعد از ظهر توانستند این یخ‌های شناور را مشاهده نمایند. شرایط یخ های شناور در آوریل آن سال، وخیم‌ترین شرایط در ۵۰ سال گذشته‌بود (این همان موضوع عمده بود که دیده‌بان‌ها نسبت به آن اهمال ورزیدند و تصمیم گرفتند با حداکثر سرعت بخار موتورها از میان یخ‌های عریض و طویل عبور نمایند). همه این پیام‌ها توسط اپراتورهای رادیویی پخش نمی‌شدند. در آن زمان، همه اپراتورهای بی‌سیم در کشتی‌های اقیانوس‌پیما از کارکنان شرکت بی‌سیم تلگراف مارکونی بودند و عضو رسمی و استخدامی خدمه کشتی محسوب نمی‌شدند. مسئولیت اصلی آنها ارسال پیام‌های ضروری مسافران بود و گزارش‌های هواشناسی، غالباً به عنوان یک نگرانی درجه دوم در نظر گرفته می‌شد. ادوارد اسمیت
اسمیت فرمانده بزرگترین کشتی بخار آن زمان یعنی آر ام اس تایتانیک شد. در ۱۰ آوریل ۱۹۱۲ اسمیت با کلاه لبه‌دار و پالتو بلند با تاکسی از خانه‌اش به بندر ساتهمپتون رفت. او در ساعت ۷ صبح به تایتانیک رسید. این آخرین سفر دریایی اسمیت بود. در ۱۴ آوریل ۱۹۱۲ ساعت ۲۳:۴۰ تایتانیک در اقیانوس اطلس شمالی به کوه یخ برخورد کرد و کشتی بعد از دو ساعت و چهل دقیقه غرق شد و حدود ۱۵۱۴ نفر جان خود را از دست دادند که ناخدا اسمیت یکی از آنها بود. غرق شدن کشتی تایتانیک
کاپیتان اسمیت یک دریانورد باتجربه بود که ۴۰ سال در دریا خدمت کرده بود، از جمله ۲۷ سال فرماندهی. این اولین بحران زندگی حرفه ای او بود و او می‌دانست که حتی اگر تمام قایق‌ها کاملاً اشغال شده باشند، هنگامی که کشتی با شانس کم یا احتمال زنده ماندن پایین می‌رود، بیش از هزار نفر در کشتی می‌مانند. به گفته برخی منابع، اسمیت با درک عظیمی از آنچه قرار بود اتفاق بیفتد، در اثر بلاتکلیفی فلج شد، دچار نقص ذهنی یا فروپاشی عصبی شد و در یک خلسه خلسه مانند گم شد، و او را در تلاش برای کاهش فشار از دست دادن زندگی. با این حال، به گفته دیگران، اسمیت مسئولیت را به عهده گرفت و در هنگام بحران رفتار خونسرد و خونسردی داشت. پس از تصادم، اسمیت بلافاصله تحقیق در مورد ماهیت و میزان خسارت را آغاز کرد، شخصاً دو سفر بازرسی زیر عرشه انجام داد تا به دنبال خسارت باشد و افراد بی‌سیم را برای احتمال نیاز به کمک آماده می‌کند. وی با دستور دادن خدمه خود برای شروع آماده‌سازی قایق‌های نجات برای بارگیری، و جابجایی مسافران را قبل از اینکه توسط اندروز به او گفته شود کشتی در حال غرق شدن است، در احتیاط خطا کرد. اسمیت در اطراف عرشه‌ها مشاهده می‌شد، شخصاً نظارت و کمک به بارگیری قایق‌های نجات، تعامل با مسافران و ایجاد تعادل ظریف بین تلاش برای ایجاد فوریت برای اجرای دستورهای تخلیه در حالی که به‌طور همزمان سعی در ترساندن وحشت داشت. کشتی لیبرتی
برخی از کشتی‌های لیبرتی پس از جنگ، به دلیل مین‌های دریاییای که به اندازه کافی پاکسازی نشده بودند، از دست رفتند. پیر گیبو پس از برخورد با یک مین در منطقه ای که پیش‌تر اعلام شده بود پاکسازی شده‌است، در آب‌های یونان نزدیک به جزیره کیثیرا در ژوئن ۱۹۴۵، نابود شد و در همان ماه، کالین پی کلی جونیور خسارت‌های جبران ناپذیری را به خاطر برخورد مین در بندر Ostend بلژیک را متحمل شد. در آگوست ۱۹۴۵، ویلیام جی پالمر که در حال حمل اسب‌هایی از نیویورک به تریست بود، ۱۵ دقیقه پس از برخورد با مین در چند مایلی مقصد، واژگون و غرق شد. همه خدمه و شش اسب نجات یافتند. ناتانیل بیکن در دسامبر ۱۹۴۵ به یک میدان مین در نزدیکی Civitavecchia ایتالیا برخورد کرد، آتش گرفت اما به ساحل آورده شد و به دو نیمه تقسیم شد. بخش بزرگتر روی بدنه نیمه‌کاره کشتی لیبرتی دیگری جوش داده شد تا یک کشتی جدید با ۳۰ فوت طول بیشتر به نام Boccadasse ساخته شود. ژوزف بروس ایزمی
ژوزف بروس ایزمی (به انگلیسی: Joseph Bruce Ismay) تاجر اهل انگلستان و مدیرعامل شرکت وایت استار لاین بود. وی در سال ۱۹۱۲ ایده طراحی کشتی تایتانیک را به توماس اندروز داد. وی در کشتی نیز حضور داشت اما زمانیکه متوجه غرق شدن کشتی شد با یکی از قایق‌هایی که مخصوص زنان و کودکان بود، محل را ترک کرد. او پس از ۲۵ سال از حادثه تایتانیک بر اثر حمله قلبی در گذشت. غرق شدن کشتی تایتانیک
با وجود اینکه دیواره‌های ضد آب به بالای خط آب گسترش می‌یافتند، اما در قسمت بالا مهر و موم نشده بودند. اگر خیلی از محفظه‌ها غرق می‌شدند، کمان کشتی در اعماق آب نشست می‌کرد و آب به ترتیب از یک محفظه به محفظه دیگر می‌ریخت، مانند ریختن آب از بالای سینی یخ. این همان اتفاقی است که برای تایتانیک افتاد، که به مخزن جلو، سه نگهدارنده رو به جلو و دیگ بخار شماره شش، در مجموع پنج بخش آسیب زد. تایتانیک فقط برای شناور شدن با هر دو محفظه غرق در آب طراحی شده بود، اما می‌توانست با ترکیبات مشخصی از سه یا حتی چهار محفظه - چهار قسمت اول - که به اقیانوس باز هستند شناور باشد. با پنج محفظه، قسمت‌های بالای حفره‌ها غرق می‌شوند و کشتی به سیلاب ادامه می‌دهد. غرق شدن کشتی تایتانیک
حدود ساعت ۰۰:۲۰ ، ۴۰ دقیقه پس از برخورد ، بارگیری قایق‌های نجات در جریان بود. افسر دوم لایتولر پس از آن یادآوری کرد که برای برقراری ارتباط از طریق بخار مجبور شد هر دو دست خود را بر روی گوشهای اسمیت قرار دهد و گفت: "من در بالای صدا فریاد زدم ،" آیا بهتر نبود که زنان و کودکان را قایق ، آقا؟ او مرا شنید و سرش را تکان داد. " سپس اسمیت به لایتولر و مرداک دستور داد" زنان و کودکان را در پایین و پایین قرار دهند ". لایتولر قایق‌های سمت بندر و مرداک مسئولیت قایق‌های سمت راست را به عهده گرفت. این دو افسر دستور تخلیه "زنان و کودکان" را متفاوت تفسیر کردند. مرداک ابتدا این معنی را زنان و کودکان گرفته‌است ، در حالی که لایتولر این معنی را فقط زنان و کودکان گرفته‌است. اگر هیچ زن و کودکی منتظر سوار شدن نبودند ، لایتولر قایق‌های نجات را با صندلی‌های خالی پایین می‌آورد ، در حالی که اگر همه زنان و کودکان اطراف سوار شده بودند ، مرداک اجازه داد تعداد محدودی از مردان سوار شوند. جک تایر
پس از گذراندن شب در قایق نجات او چنان پریشان و یخ زده بود که متوجه نشد که مادرش در قایق نجات در آن نزدیکی‌ها است. کشتی کارپاتیا، اولین کشتی نجات ساعت ۸:۳۰ دقیقه صبح به آن‌ها می‌رسد و جک تایر از غرق شدن کشتی تایتانیک جان سالم به در می‌برد ولی پدر مادرش غرق شدند. آرام‌اس تایتانیک
درحالی که سینه کشتی با سرعت به سمت کف دریا می‌رفت، کشتی دم به حالت تقریباً عمودی چرخیده و وسایل داخل آن به بیرون ریخته می‌شد؛ در همین حال کشتی دم از سطح اقیانوس ناپدید گشت. دیگ‌های بخار از جای خود خارج شده و مستقیماً به بستر اقیانوس سقوط کردند و پس از آن دیگر تا چند مدت دیده نشد. آرام‌اس تایتانیک
مورخ بریتانیایی با نام تیم مالتین معتقد است که جو و اتمسفر منطقهٔ سقوط کشتی شرایط را برای کارکنان کشتی بسیار سخت کرده بود و آن‌ها نتوانسته‌اند کشتی را متوقف کنند تا به کوه یخی برخورد نکند. مثلث برمودا
یکی دیگر از دلایل علمی این پدیده رفتار خشونت‌آمیز آب‌وهوا است. طوفان‌های قدرتمند که در آب‌های گرمسیری تشکیل می‌شوند، سبب جان باختن هزاران نفر و خسارت‌های میلیارد دلاری شده‌است. غرق شدن ناوگان فرانسیسکو د بوبادیلا در سال ۱۵۰۲، نخستین نمونهٔ ثبت شده از این طوفان بوده‌است. این طوفان در گذشته سبب تعدادی از حوادث مربوط به مثلث برمودا بوده‌است. احتمال می‌رود که علت غرق شدن کشتی در شهر بالتیمور در ۱۴ مه ۱۹۸۶، هوای سرد و طوفان‌های قدرتمند بوده‌است. در این کشتی، ناگهان باد شدید وزید و سرعت باد از ۲۰ مایل در ساعت به ۶۰–۹۰ مایل در ساعت افزایش یافت. جیمز لوشین متخصص ماهواره مرکزی ملی طوفان، اعلام کرد که شرایط آب و هوایی بسیار سرد و ناپایدار بوده‌است و این ناپایداری به گونه‌ای سبب انفجار باد شده‌است. مشابه این رویداد در سال ۲۰۱۰ در کونکوردیا در سواحل آرژانتین رخ داد. یکی دیگر از دلایل علمی این پدیده وجود گاز متان (یک گاز طبیعی) است. آزمایش‌های استرالیا ثابت کرده‌است که وجود حباب در آب، سبب کاهش چگالی و در نتیجه فرورفتن کشتی در اعماق آب می‌شود. لاشه‌های هواپیماها و کشتی‌ها توسط گلف استریم در آب پراکنده می‌شود. این فرضیه ارائه شده‌است که متان سبب گل‌فشان در مناطق آبی پر از کف می‌شود و کشتی‌ها قدرت شناوری کافی در آب را نخواهند داشت. این اتفاق بدون هشدار و بسیار سریع رخ می‌دهد. انتشارات سازمان زمین‌شناسی آمریکا گفته‌است که متان در بسیاری از آب‌های جهان از جمله منطقه ریج بلیک، در ساحل جنوب شرقی ایالات متحده آمریکا وجود دارد. با این حال، این سازمان با انتشار مقاله‌ای بیان کرده‌است که رویداد گاز متان در مثلث برمودا در ۱۵٬۰۰۰ سال پیش رخ داده‌است. آرام‌اس تایتانیک
پرینز آدالبرت، یک ناظر اقیانوس، ساعتی بعد از اینکه تایتانیک با کوه یخ برخورد کرد و غرق شد، از آن کوه یخ عکس گرفت. او وقتی این عکس را گرفت تایتانیک غرق شده بود و از اینکه چه اتفاقی افتاده خبری نداشت. چیزی که این عکس را نسبت به عکس‌های دیگر متمایز می‌کند این است که پرینز در توصیف تکه یخ نوشته‌است: بر روی کوه یخ، رنگ سرخ کاملاً قابل مشاهده بود و این رنگ توسط برخورد یک کشتی ایجاد شده‌است. این عکس ده‌ها سال بر دیوار شرکتی آویزان بود که نماینده سازندگان تایتانیک بود، اما این شرکت در سال ۲۰۰۲ بسته و این عکس و نوشته همراه‌اش به حراج گذاشته شد. از این عکس که بعضی از آن به عنوان «کوه یخ تایتانیک» یاد می‌کنند در سال ۱۹۵۵ در کتابی استفاده شد. آرام‌اس تایتانیک
طراح اصلی این کشتی بزرگ، مهندس ایرلندی، توماس اندروز، و ناخدای کشتی کاپیتان ادوارد جان اسمیت بود. مدیر شرکت دریایی ستارهٔ سفید (صاحب کشتی تایتانیک)، جی بروس ایزمی، نيز سرنشين كشتى بود؛ او نجات يافت و زنده ماند. ۷۱۰ نفر از ۲۲۲۴ نفری که در کشتی بودند زنده ماندند. تایتانیک (فیلم ۱۹۹۷)
کشتی کم‌کم غرق می‌شود و تعداد زیادی از مسافران روی آب می‌مانند و یخ می‌زنند جک رز را بر روی قطعه چوبی می‌گذارد و از رز قول می‌گیرد که زنده بماند. قایق‌ها دوباره برمی گردند تا کسانی را که زنده مانده‌اند نجات دهند ولی فقط رز زنده بود و نجات یافت به این ترتیب جک برای زنده ماندن رز یخ می‌زند و می‌میرد. پس از ۸۴ سال الماس دست رز است و آن را در دریا می‌اندازد. همان شب رز در تخت خواب خود می‌خوابد و خواب می‌بیند این بار تایتانیک میزبان جشن پیوند این دو دلداده‌است. آن هم با شکوه تمام و در میان کف زدن حضاری که هیچ رشک و کینه و ترسی از زمان حیات شان در تایتانیک با خود ندارند؛ گویی در آخر عشق پیروز است و قسمت همین بود که سرانجام این دو عاشق پس از مرگ به هم برسند و جاودانه شوند. آرچیبالد گراسی چهارم
وی یکی از مسافران درجه یک کشتی تایتانیک بود که حادثه غرق شدن کشتی تایتانیک جان سالم به در برد ولی ۹ ماه بعد حادثه درگذشت. آیرون مونتیین (قایق رودخانه)
در تاریخ ۲۵ مارس ۱۸۸۲ این کشتی از ویکسبورگ حرکت کرد. نزدیک جزیره ۱۰۲ به مانعی برخورد کرده و سوراخی در جداره آن ایجاد شد که منجر به غرق شدنش گردید. خدمه با استفاده از قایق یدکی نجات پیدا کردند. یکی از خدمه به نام الن اندرسون زیر عرشه گیر کرد و کشته شد. جنازه وی روز بعد پیدا شد. لاشه خود کشتی روز ۳۰ ژوئن همان سال چند مایل پایینتر از محل غرق شدن کشتی پیدا شد. چارلز لایتولر
چارلز لایتولر (; – ) ملوان اهل بریتانیا بود. وی ناخدای دوم کشتی آرام‌اس تایتانیک بود. وی از حادثه غرق شدن کشتی تایتانیک جان سالم به در برد. جک تایر
جک تایر در هفده سالگی با پدر و مادرش و خدمتکاری به نام مارگارت فلمینگ به اروپا سفر کرد. آنها چهارشنبه ۱۰ آوریل ۱۹۱۲ سوار کشتی تایتانیک شدند تا به نیویورک برگردند. اتاق جک کنار پدر و مادرش بود. در ساعت ۲۳:۴۰، پس از برخورد کشتی با کوه یخ، او لباس پوشید و به یک عرشه رفت تا ببیند چه اتفاقی افتاده‌است. او که چیزی پیدا نکرد، به سمت محل برخورد کشتی رفت، جایی که می‌توانست آثار برخورد کشتی با کوه یخ را ببیند. تایلر والدین خود را، بیدار کرد. آنها که متوجه شدند کشتی در حال غرق شدن است، آنها به اتاقهای خود بازگشتند تا لباس گرمتر و جلیقه نجات بپوشند. آنها به عرشه برگشتند، اما تایلر پدر و مادرش را گم کرد. پس از جستجوی کوتاه، وی احتمال داد که که آنها سوار قایق نجات شده‌اند. جک تایر با میلتون لانگ، همسفر او که چند ساعت قبل از غرق شدن کشتی همدیگر را ملاقات کرده بودند، دوباره همدیگر را دیدند. لانگ و تایر هر دو تلاش کردند سوار قایق نجات شوند، اما به دلیل قانون اولویت اول زن‌ها و بچه‌ها نتوانستند سوار قایق نجات شوند. تایلر پیشنهاد داد که از کشتی بپرند، زیرا شناگر خوبی بود، اما چون لانگ شنا بلد نبود با این تصمیم او مخالفت کرد. جک تایر به درون آب پرید و، توانست به یکی از آخرین قایق‌های نجات برسد. آر نوریس ویلیامز
آر نوریس ویلیامز (؛ زاده درگذشته ) یک تنیس‌باز اهل ایالات متحده آمریکا بود. او یکی از بازماندگان کشتی تایتانیک است که از غرق شدن کشتی تایتانیک جان سالم به در برد. یتیمان تایتانیک
یتیمان تایتانیک اصطلاحی بود که دو برادر یتیمی که جزء آخرین نجات‌یافتگان سانحه غرق شدن کشتی تایتانیک بود اطلاق می‌شد. این کودکان فرزندان مارسل کارتو بودند که سه نفره در حال مهاجرت به آمریکا برای شروع زندگی تازه‌ای بودند. پدرشان این فرزندان را از مادرشان ربوده بود و سعی داشت آنها را با خود به آمریکا ببرد. غرق شدن کشتی تایتانیک
مدت‌ها تصور می‌شد که این برخورد با کوه یخی باعث ایجاد شکاف بزرگی در بدنه تایتانیک شده‌است، "بعداً ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) طول، ۱۰ فوت (۳ متر) بالاتر از سطح دریچه"، همان‌طور که بعداً یک نویسنده گفت آن. در تحقیق انگلیس پس از این حادثه، ادوارد ویلدینگ (معمار ارشد نیروی دریایی هارلند و ولف)، با محاسبه بر اساس مشاهده آبگرفتگی محفظه‌های جلو، چهل دقیقه پس از برخورد، شهادت داد که منطقه بدنه باز شده به دریا "بود جایی در حدود ۱۲ فوت مربع (۱٫۱ متر مربع) ". وی همچنین اظهار داشت که "من معتقدم که باید در بعضی از نقاط بوده باشد، نه پاره پاره شدن مداوم"، اما دهانه‌های مختلف باید در امتداد مساحتی حدود ۳۰۰ فوت امتداد داشته باشند، تا سیل در چندین محفظه را گزارش کند. یافته‌های این تحقیق حاکی از آن است که این خسارت بیش از ۳۰۰ فوت طول داشته‌است و از این رو بسیاری از نویسندگان بعدی این گفته مبهم را دنبال کردند. بررسی‌های سونوگرافی مدرن از لاشه هواپیما نشان داده‌است که آسیب واقعی بدنه بسیار شبیه بیانیه ویلدینگ است، متشکل از شش دهانه باریک که در کل مساحت آن تقریباً ۱۲ تا ۱۳ فوت مربع (۱٫۱ تا ۱٫۲ متر مربع) است. طبق گفته پاول کی ماتیاس، که اندازه‌گیری‌ها را انجام داده‌است، این خسارت شامل "یک سری تغییر شکل در سمت راست است که در امتداد بدنه شروع و متوقف می‌شوند … حدود ۱۰ فوت (۳ متر) از پایین کشتی". غرق شدن کشتی تایتانیک
از زمان تصادف تا لحظه غرق شدن، حداقل ۳۵۰۰۰ تن طول (۳۶۰۰۰ تن) آب به تایتانیک سرازیر شد و باعث شد جابجایی وی تقریباً دو برابر شود و از ۴۸۳۰۰ تن طولانی (۴۹۱۰۰ تن) به بیش از ۸۳۰۰۰ تن طولانی (۸۴۰۰۰ تن) برسد). سیل با سرعت ثابت پیش نرفته و به دلیل تنظیمات محفظه‌های سیلاب، به‌طور مساوی در سطح کشتی توزیع نشده‌است. لیست اولیه او برای رسیدن به تخته چوب به دلیل طغیان نامتقارن در سمت تخته چوب هنگام ریختن آب از یک مجرای پایین کشتی ایجاد شد. هنگامی که گذرگاه کاملاً آب گرفت، لیست خود را تصحیح کرد اما بعداً کشتی شروع به لیست کردن به بندر تا ده درجه کرد زیرا آن طرف نیز به‌طور نامتقارن جاری شد. نبردناو بیسمارک
طبق برنامه کشتی قرار بوددر ۲۴ ژانویه ۱۹۴۱ به کیل بازگردد، اما یک کشتی تجاری در کانال کیل غرق شده بود و استفاده از آبراه را غیرممکن کرده بود. شرایط بد آب و هوایی تلاش برای برداشتن لاشه را بی‌نتیجه گذاشته بود، لذا بیسمارک تا مارس نتوانست به کیل برود. این تأخیر لیندمن را ناامید کرد: «بیسمارک برای پنج هفته در هامبورگ گیر افتاده بود… زمان ارزشمندی در دریا از دست رفت که نمی‌توان آن را جایگزین کرد، تأخیر قابل توجه در ورود نهایی کشتی به جنگ اجتناب ناپذیر است.» در حالیکه بیسمارک در انتظار رفتن به کیل بود، کاپیتان اندرس فورشل، وابسته نیروی دریایی سوئد در برلین را میزبانی کرد. او کشتی را با جزئیات توصیف کرد، که در نهایت این اطلاعات توسط عناصر طرفدار انگلیس در نیروی دریایی سوئد به انگلیسی‌ها درز پیدا کرد. این اطلاعات نیروی دریایی سلطنتی را با اولین توصیف کامل از این کشتی آشنا کرد، با وجود اینکه در جزئیات نواقصی داشت اما شامل اطلاعات مهمی همچون حداکثر سرعت، شعاع عملیاتی و میزان بارگیری می‌شد. غرق شدن کشتی تایتانیک
آتش‌سوزی در یکی از سطل‌های زغال‌سنگ تایتانیک تقریباً ۱۰ روز قبل از عزیمت کشتی آغاز شده بود و برای مدت چند روز در سفر همچنان ادامه داشت، اما در ۱۴ آوریل پایان یافت.هوا در طول روز به‌طور قابل توجهی بهبود یافت، از وزش باد شدید و دریاهای معتدل در صبح تا آرامش کاملاً واضح تا عصر، زیرا مسیر کشتی او را در زیر یک سیستم فشار زیاد قطب شمال قرار می‌داد. فضاپیمای هویگنس
این سفینه در ۱۵ اکتبر ۱۹۹۷ پرتاب شد و در ۱۴ ژانویه ۲۰۰۵ به سطح تیتان نشست و تا ۹۰ دقیقه پس از فرود اطلاعاتی از سطح و جو آن مخابره کرد. دلیل پرتاب این کاوشگر به خاطر این بوده‌است که جو غلیظ تیتان مانع می‌شد از طریق ابزارهای رصدی بتوان سطح آن را مطالعه کرد اما هویگنس نشان داد که در سطح این قمر متان به سه شکل مایع، جامد و گاز وجود دارد و حتی رودهایی از آن در سطح تیتان وجود دارد. کشتی لیبرتی
در اواخر دسامبر ۱۹۴۷، رابرت دیل اوون که به کالیوپی تغییر نام داده بود و تحت پرچم یونان دریانوردی کرد، بعد از برخورد با یک مین دریایی به سه تکه تقسیم شد و در دریای آدریاتیک شمالی غرق شد. از دیگر کشتی‌های لیبرتی‌ای پس از جنگ در اثر مین از بین رفتند، می‌توان به جان وولمن، کالوین کولیج، سایروس آدلر، و لرد دلور اشاره کرد. در ۲۱ دسامبر ۱۹۵۲، SS Quarette، یک کشتی لیبرتی به طول ۴۲۲ فوت (۱۲۹ متر) با وزن ۷۱۹۸ تن، با سرعت ۱۰٫۵ نات دریایی (۱۹ کیلومتر در ساعت؛ ۱۲ مایل در ساعت) به صخره شرقی برخورد کرد.. کشتی توسط امواج خشن و بادهایی با سرعت ۳۵ مایل در ساعت (۵۶ کیلومتر در ساعت) به مقدار بیشتری در درون صخره‌ها کشیده شد که این اتفاق باعث فرو ریختن کمان جلویی شد و به دو نگهدارنده جلویی کشتی آسیب رساند. خدمه این کشتی توسط SS Frontenac Victory در همان روز تخلیه شدند. یدک‌کش نجات Ono در ۲۵ دسامبر به آنجا رسید تا تلاش‌های خود را برای کشیدن کشتی بیرون از صخره‌ه انجام دهد، اما هوای طوفانی، ایجاب می‌کرد تا این عملیات نجات، با تأخیر روبرو شود. در ۳ ژانویه، قبل از اینکه تلاش دیگری برای نجات انجام شود، لنگرهای کشتی پاره و قطع شدند و کشتی بر روی صخره منفجر شد. این رخداد یک به حساب می‌آمد. چند هفته بعد، از وسط شکستند و هر دو قطعه غرق شدند. خرابه‌های کشتی اکنون به عنوان یک ادای وظیفه می‌کنند و زیستگاه بسیاری از گونه‌های ماهی را می‌باشند. روزشمار تاریخ ایالات متحده آمریکا
۱۹۱۲ : غرق شدن کشتی تایتانیک غرق شدن کشتی تایتانیک
اولین هشدار در ساعت ۰۹:۰۰ از طرف RMS Caronia گزارش شد که «برگها، گیاهان و یخ‌های مزرعه» گزارش می‌دهد. کاپیتان اسمیت دریافت پیام را تأیید کرد. در ساعت ۱۳:۴۲، RMS Baltic گزارشی را از کشتی یونانی آتنیا پخش کرد که وی «در حال عبور از یخ‌های یخی و مقادیر زیادی یخ صحرایی» بود. این نیز توسط اسمیت تأیید شد، که گزارش را به جی بروس ایسمای، رئیس خط ستاره سفید، در کشتی تایتانیک برای اولین سفر خود، به J. Bruce Ismay نشان داد. اسمیت دستور داد یک مسیر جدید تعیین شود تا کشتی را به سمت جنوب ببرد. غرق شدن کشتی تایتانیک
زاویه پایین تایتانیک در اولین ساعت پس از برخورد نسبتاً سریع از صفر درجه به حدود چهار و نیم درجه تغییر کرد، اما سرعت پایین آمدن کشتی برای ساعت دوم بسیار کم شد و فقط در حدود پنج درجه بدتر شد. این احساس امیدواری کاذب به بسیاری از سرنشینان داد که ممکن است کشتی به اندازه کافی شناور بماند تا نجات یابد. تا ساعت ۱:۳۰، میزان غرق شدن قسمت جلویی افزایش یافت تا جایی که تایتانیک به زاویه پایین حدود ده درجه رسید. در حدود ساعت ۰۲:۱۵، زاویه تایتانیک در آب با ریختن آب در قسمت‌هایی که قبلاً بدون آب از کشتی از طریق دریچه‌های عرشه ریخته شده بود، به سرعت افزایش می‌یابد. نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵)
در سال ۱۹۴۲م متفقین ماهانه به‌طور میانگین ۹۶ کشتی از دست می‌دادند. در تابستان همان سال ایده اسکورت کشتی‌ها در کرانه‌های آمریکا، از تهدید زیردریایی‌های آلمانی کاست ولی در آب‌های میان آمریکا و اروپا خطر همچنان وجود داشت. در مارس ۱۹۴۳م زیردریایی‌های آلمانی ۱۰۸ کشتی بازرگانی را غرق کردند، در حالی که خودشان فقط یک فروند کشتی از دست دادند. دو ماه پس از آن اقدام‌های انگلیس-آمریکا مؤثر افتاد؛ ایجاد پایگاه نیروی هوایی در ایسلند، استفاده از ناوهای هواپیمابر برای اسکورت کشتی‌ها، گسترش رادار و گسترش ناوشکنها سبب وارد آمدن تلفات سنگینی بر زیردریایی‌های آلمانی شد. آلمان‌ها در مقابل به بهبود وضع زیردریایی‌ها پرداختند ولی در ادامه جنگ دیگر نتوانستند مانند سال ۱۹۴۲م بر متفقین فشار آورند. در آخرین سال جنگ ماهانه به‌طور میانگین تنها ۱۲ کشتی بازرگانی متفقین غرق می‌شد. غرق شدن کشتی ۲۰۱۸ تانزانیا
در این حادثه دست‌کم ۲۲۷ نفر کشته شدند. دیوید سوشی
جد مادربزرگِ مادری دیوید، جرج جزارد دریانورد کارکُشته و فرماندهٔ کشتی بود. وی ناخدا و سروانِ تیپ دریایی «هانا» بود که در ۱۴ کیلومتری ساحل سافک و در جریان توفان سهمگین ۲۸ مه ۱۸۶۰ منهدم شد که طی آن، ۱۰۰ قایق و کشتی و بیش از ۴۰ نفر مفقود شده یا از بین رفتند. در آن فاجعه جرج جزارد و ۶ تن از خدمهٔ کشتی است توسط امدادگران محلی و دقیقاً پیش از غرق شدن کامل کشتی‌شان نجات یافتند. غرق شدن کشتی تایتانیک
هر دریچه را می‌توان با درب‌های ضدآب مهر و موم کرد. موتورخانه‌ها و اتاق‌های دیگ بخار در بالای مخزن دارای درهای عمودی بسته بودند که می‌توانستند از راه دور از پل کنترل شوند، در صورت وجود آب توسط شناور به‌طور خودکار پایین می‌آیند یا توسط خدمه به صورت دستی بسته می‌شوند. بسته شدن این درها حدود ۳۰ ثانیه طول کشید. زنگ‌های هشدار دهنده و مسیرهای فرار جایگزین فراهم شد تا خدمه در درها گیر نیفتند. در بالای سطح مخزن، در Orlop Deck , F Deck و E Deck، درها به صورت افقی بسته می‌شدند و به صورت دستی کار می‌شدند. می‌توان آنها را از درب خود یا از روی عرشه بالا بست. تایتانیک (فیلم ۱۹۹۷)
کامرون فیلم‌نامه اولیه برای "تایتانیک" نوشت و به دیدار مدیران کمپانی فاکس قرن بیستم رفت. کامرون در این مورد می‌گوید: «آنها خوششان آمد و گفتند: باشه، یه فیلم حماسی عاشقانه سه ساعته؟ مطمئنی فقط همینه؟ شباهتی به فیلم "نابودگر" نداره؟ صحنه‌های هیجان آور، شلیک گلوله یا تصادف ماشین؟ من گفتم: نه، نه. این هیچ شباهتی به اون نداره.» مدیران کمپانی فاکس در مورد ایده این فیلم و موفقیت تجاری اش شک داشتند، و تنها به خاطر رابطه طولانی و اعتمادشان به کامرون، به وی چراغ سبز نشان دادند. تایتانیک (فیلم ۱۹۹۷)
تایتانیک () فیلمی آمریکایی در ژانر عاشقانه حماسی و فاجعه به کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی جیمز کامرون است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. این فیلم که دو جنبهٔ تاریخی و داستانی را در بر دارد، بر پایهٔ روایات غرق شدن کشتی آرام‌اس تایتانیک ساخته شده‌است. لئوناردو دی‌کاپریو و کیت وینسلت در این فیلم نقش افرادی از دو طبقه‌ی اجتماعی متضاد را ایفا می‌کنند که در حین نخستین سفر بد فرجام با این کشتی شیفتهٔ یکدیگر می‌شوند. جان اف. کندی
در ۲ اوت ۱۹۴۳ قایق کندی، پی تی ۱۰۹، در نزدیکی‌های نیو جورجیا (نزدیکی جزایر سلیمان) مشغول انجام عملیاتی نظامی بود که توسط یک ناو ژاپنی نابود شد. در این حادثه پشت کندی که از قبل نیز دچار مشکلاتی بود بیشتر مصدوم شد. با این حال و با همین پشت آسیب دیده کندی یک مرد زخمی دیگر را نیز به دوش کشید و سه مایل در اقیانوس شنا کرد تا به جزیره‌ای برسد. به خاطر این اقدام او مدال نیروی دریایی را دریافت کرد. تایتانیک ۲
کشتی تایتانیک دو که دقیقاً از روی کشتی معروف تایتانیک ساخته شده تقریبا یک سال دیگر مسیری که کشتی قبلی نتوانست به پایان برساند را طی خواهد کرد. غرق شدن کشتی تایتانیک
کاپیتان اسمیت برخورد را در کابین خود احساس کرد و بلافاصله به سمت پل آمد. او که از اوضاع آگاه بود، توماس اندروز، سازنده تایتانیک را فراخواند، که در میان حزب مهندسان هارلند و ولف بود و اولین سفر مسافری کشتی را مشاهده می‌کرد. این کشتی پنج درجه تا تخته درجه‌بند قرار داشت و چند دقیقه بعد از برخورد دو درجه پایین سر بود. اسمیت و اندروز به زیر مراجعه کردند و دریافتند که محموله‌های جلو، اتاق پست و زمین اسکواش دچار آبگرفتگی شده‌اند، در حالی که دیگ بخار شماره ۶ تا عمق ۱۴ فوت (۴٫۳ متر) پر شده بود. آب به داخل دیگ بخار شماره ۵ می‌ریخت، و خدمه آنجا برای پمپاژ آن مبارزه می‌کردند. غرق شدن کشتی ۲۰۱۸ تانزانیا
غرق شدن کشتی ۲۰۱۸ تانزانیا ()، در روز ۲۰ سپتامبر یک کشتی مسافربری در دریاچه ویکتوریا واژگون و غرق شد. این کشتی بین جزایر اوکرا و اوکریو در حرکت بود. در این واقعه دست‌کم ۲۲۷ نفر جان خود را از دست دادند. الگوی ویدمن‌اشتاتن
تامسون زمانی که در ناپل در سال ۱۸۰۴ کار می‌کرد، یک شهاب‌سنگ کراسنوجرسک را با اسید نیتریک آزمایش کرد با هدف این که زنگ آهن آن را به علت اکسیده شدن از بین ببرد. بلافاصله پس از برخورد اسید با فلز، اشکال عجیبی در سطح آن پدیدار شد که که آن را مانند بالا گزارش و توصیف کرد. جنگ‌های داخلی و ناپایداری سیاسی در ایتالیای جنوبی باعث شد که تامسون نتواند ارتباط خود را با همکارانش در انگلیس حفظ کند. این موضوع به خاطر مرگ پیک همراهش به وجود آمد. به خاطر همین موضوع در ۱۸۰۴ مشاهداتش فقط در فرانسه توسط "Bibliothèque Britannique" منتشر شد. در آغاز سال ۱۸۰۶ ناپلئون به امپراطوری ناپل حمله کرد و تامسون ناچار به فرار به سیسیلی در نوامبر همان سال شد. او در پالرمو در سن ۴۶ سالگی در گذشت. در ۱۸۰۸ کارهای تامسون دوباره به زبان ایتالیای در "Atti dell'Accademia Delle Scienze di Siena" انتشار پیدا کرد. یادبود مهندسین تایتانیک، ساوت‌همپتون
در این حادثه جوزف بل، رئیس مهندسین در RMS تایتانیک و کارکنان آن شامل: ۲۴ نفر مهندس، ۶ مهندس برق، ۲ متخصص دیگ بخار، یک لوله کش و یک کارمند از غرق شدن نجات نیافتند. غرق شدن کشتی تایتانیک
اگرچه خدمه از یخ در مجاورت آگاه بودند، اما سرعت کشتی را کاهش ندادند و با ۲۲ گره (۴۱ کیلومتر در ساعت و ۲۵ مایل در ساعت) بخارپز را ادامه دادند، فقط ۲ گره (۳٫۷ کیلومتر در ساعت؛ ۲٫۳ مایل در ساعت) کوتاه بود حداکثر سرعت او. سرعت بالای تایتانیک در آبهایی که یخ گزارش داده بود بعداً به دلیل بی احتیاطی مورد انتقاد قرار گرفت، اما بازتاب عملکرد استاندارد دریایی در آن زمان بود. طبق گفته افسر پنجم هارولد لو، این رسم «این بود که پیش برویم و به مواضع موجود در لانه کلاغ و ساعت روی پل بستگی داشته باشیم تا یخ را به موقع برداریم تا از برخورد آن جلوگیری کنیم». غرق شدن کشتی تایتانیک
در ساعت ۰۰:۰۵ روز ۱۵ آوریل، کاپیتان اسمیت دستور داد قایق‌های نجات کشتی کشف و مسافران جمع شوند. وی همچنین به اپراتورهای رادیویی دستور داد تماس‌های اضطراری ارسال کنند، که به اشتباه کشتی را در ضلع غربی کمربند یخی قرار داد و نجاتگران را به موقعیتی هدایت کرد که معلوم شد در حدود ۱۳٫۵ مایل دریایی (۲۵٫۵ کیلومتر) نادرست است. در زیر عرشه‌ها، آب به پایین‌ترین سطح کشتی می‌ریخت. با طغیان اتاق نامه، مرتب کنندگان نامه در نهایت تلاش بیهوده ای برای نجات ۴۰۰۰۰۰ مورد نامه‌های حمل شده به داخل تایتانیک انجام دادند. در جای دیگر، هوا به دلیل هجوم آب به بیرون منتقل می‌شود. بالای سر آنها، مهمانداران خانه به خانه می‌رفتند و مسافران و خدمه خوابیده را تحریک می‌کردند - تایتانیک سیستم آدرس عمومی نداشت - و به آنها گفت که به عرشه قایق بروند. اچ‌ام‌اچ‌اس بریتانیک
لاشه کشتی بریتانیک در ۴۰۰ پایی (۱۲۰ متری) زیر آب پیدا شد. در سال ۱۹۷۵ بریتانیک توسط ژاکوس کوستا کشف شد. در تابستان ۱۹۹۵ دکتر رابرت بالارد از لاشه کشتی دیدن کرد و به کمک دستگاه‌های پیشرفته اطلاعات خوبی از کشتی به دست آورد. در سال ۱۹۹۷ یک تیم بین‌المللی از لاشه کشتی دیدن کردند و از آن فیلم گرفتند. حسگر فراصوت
تاریخچه این سنسور به سال ۱۹۱۲ میلادی و بعد از غرق شدن کشتی تایتانیک بر می‌گردد. بعد از غرق شدن تایتانیک دانشمندان به دنبال راه حلی برای تکرار نشدن این فاجعه افتادند، که اگر کاپتان کشتی به هر دلیلی قادر به دیدن جلو کشتی نبود وسیله ای هشدار دهنده او را از وجود مانع مطلع سازد. در سال ۱۹۱۲ میلادی آقای لوئیس فرای ریچاردسون با الهام از طبیعت و استفاده از مسیریابی خفاش‌ها موفق به ساخت سنسور فراصوتی شد. خفاش‌ها به دلیل بینایی ضعیف و حساس به نو ر، از امواج فراصوتی برای تشخیص موانع استفاده می‌کنند. اما از آن سال تا کنون که نزدیک به یک قرن از آن می‌گذرد این سنسور کاربردهای فراوانی در زندگی ما پیدا کرده‌است. آرام‌اس تایتانیک
تایتانیک تا پیش از برخورد با کوه یخ که منجر به غرق‌شدن آن گردید، ۶ پیام اخطار از سایر کشتی‌ها در رابطه با یخ‌های شناور دریافت کرده‌بود. تایتانیک (مینی‌سریال)
در کلاس سوم، یک ولگرد جوان به نام جیمی پرسه بلیط خود را برای حضور در هواپیما می دزد. او موفق می‌شود با یکی از خدمه، سیمون دونان، که یک سارق است، دوست شود، اما بعداً مشخص می‌شود که یک جنایتکار بسیار خشن تر و ترسناک تر از جیمی است. مرد جوان عاشق آیس (تلفظ "اوسا") لودویگسن، تازه‌وارد و مبلغ مسیحی است. در شب غرق شدن، آیس به‌طور وحشیانه مورد تجاوز و ضرب و شتم دونان قرار می‌گیرد و باعث می‌شود که او ایمان و اراده خود را برای زندگی از دست بدهد، اما جیمی موفق می‌شود تا او را وارد قایق ایزابلا کند. بی‌خبر از آنها، دونان نیز از همان قایق، که به عنوان پیرزن پنهان شده بود، سوار هواپیما می‌شود. پس از غرق شدن کشتی، آیس بعد از اینکه او را تشخیص داد، توسط دونان قایق نجات پیدا می‌شود و او سعی می‌کند تا مسافران را در گروگان قایق در محل اسلحه نگه دارد، اما افسر Lowe، که مسئولیت قایق را بر عهده دارد، با یک دست و پا زدن به سر دونان ضربه می‌زند، گردنش را می‌چشد و او را می‌کشد. جیمی خودش وقتی موفق می‌شود که قبل از غرق شدن تایتانیک در یکی از آخرین قایق‌های نجات غریق، به جان سالم بدر برد. وی پس از یافتن آیس در بیمارستان مجهز در کارپاتیا پس از یافتن زندگی گذشته خود، کفاره زندگی را تحمل می‌کند. در پایان، پس از ورود به نیویورک، این دو قصد دارند زندگی جدیدی را در کنار هم آغاز کنند. اچ‌ام‌اس ترینیداد (۴۶)
اچ‌ام‌اس ترینیداد (۴۶) یک ناو کلاس کراون کولونی متعلق به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، به طول بود. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته و در سال ۱۹۴۲ در جریان مأموریتی در ناحیه شمالگان غرق شد. در مارس سال ۱۹۴۲ و در جریان اسکورت ناو PQ 13 انگلستان، این ناو وارد درگیری با ناوشکن‌های آلمانی شد و توانست به یک ناوشکن Z26 حمله و به آن آسیب وارد کند. سپس یک اژدر به سوی آن شلیک کرد اما این اژدر به دلیل نقص فنی در ژیروسکوپ آن، دور زد و به سوی خودِ "اچ‌ام‌اس ترینیداد" بازگشت و به آن اصابت کرد و موجب کشته شدن ۳۲ نفر شد. پس از این واقعه، ترینیداد از میدان نبرد خارج و به مورمانسک برگردانده شد و مورد تعمیر جزئی قرار گرفت. ویلهلم گوستلوف (کشتی)
کشتی بخاطر همراه نبودن محافظان کافی، بزودی از سوی نیروهای شوروی شناسایی شد و زیردریایی اس-۱۳، به فرماندهی کاپیتان درجه سه الکساندر مارینسکو، سه اژدر به‌سویش شلیک کرد. مسافران کشتی و مهاجرین پس از انفجار با وحشت بسوی قایق‌های نجات روانه شدند. بسیاری از انفجار ناشی از سه اژدر و بسیاری دیگر در آبهای سرد و تاریک دریای بالتیک جان باختند. گزارشهای موجود از تلاش فراوان مادران برای نجات فرزندان و کشتگانی می‌گویند که نتوانسته بودند از جلیقه نجات استفاده کنند. کشتی در کمتر از ۴۵ دقیقه غرق شد و نیروهای آلمانی تلاش کردند تا سایر بازماندگان را نجات دهند. شمار کشتگان برپایه آمار موجود، نزدیک به ۹٬۳۴۳ مرد، زن و کودک است که گویای بزرگترین فقدان در تنها یک رویداد دریایی، در همه تاریخ دریانوردی جهان است. تایتانیک: خون و فولاد
تایتانیک: خون و فولاد () یک سریال ۱۲ قسمتی در ژانر درام و تاریخی می‌باشد. این سریال یکی از پرهزینه‌ترین سریال‌هایی بود که در سال ۲۰۱۲ پخش شد. آرام‌اس تایتانیک
جریان آب در اطراف سینه کشتی باعث از جا درآمدن دکل جلوی کشتی و برخورد آن با سکوی فرماندهی و دودکش‌ها شدند. دودکش‌ها از جا کنده شد به دلیل ظاهر مخروطی شکل سینه و کشتی دم، هر دوی آن‌ها با کم شدن سرعت به کف اقیانوس سقوط کردند. چرخش ساعت گرد کشتی دم سبب شد قبل از اینکه با کف اقیانوس برخورد کند. وسایل بیشتری از داخل آن به بیرون ریخته شود سینه کشتی با سرعت ۵۵/۵ کیلومتر بر ساعت و بازاویه ۲۰ درجه با بستر اقیانوس برخورد کرد؛ در نتیجه بدنه شکسته شد و عرشه‌هایش خرد شدند. بقایای متلاشی شده دم حاکی از برخورد بدتر آن با کف اقیانوس است. نبردناو یاماتو
این نبردناو در ۷ آوریل ۱۹۴۵، پس از برخورد چندین اژدر و بمب، از جانب ناوگان ایالات متحده آمریکا، در شمال اوکیناوا غرق شد. این کشتی در دنیا دو بار ساخته شده و بهترین کشتی جنگ جهانی ۲ میباشد و در سال ۱۹۸۵ در اوکیناوا ژاپن در زیر آب شکسته های کشتی یاماتو را پیدا کرده اند. ناو هواپیمابر گراف زپلین
ساخت و ساز گراف تسپلین در 28 دسامبر 1936 آغاز شد ، زمانی که مهره او در کارخانه کشتی سازی دویچه ورکه در کیل گذاشته شد. این کشتی به افتخار گراف (کنت) فردیناند فون زپلین نامگذاری شد ، کشتی در 8 دسامبر 1938 به آب انداخته شد و با شروع جنگ جهانی دوم در سپتامبر 1939 85٪ پیشرفت داشت. گراف تسپلین تکمیل نشد و به دلیل تغییر ساخت و اولویت های ضروری جنگ ساخت آن هرگز عملیاتی نشد. . او برای تمام مدت زمان جنگ در بالتیک ماند. با نزدیک شدن به شکست آلمان ، خدمه متولی کشتی او را در مارس 1945 درست در خارج ازشچچین غرق کردند. اتحاد جماهیر شوروی کشتی را در مارس 1946 از آب بالا آورد و او در نهایت 17 ماه بعد در آزمایش سلاح در شمال لهستان غرق شد. لاشه یک هواپیما توسط یک کشتی تحقیقاتی لهستانی در ژوئیه 2006 کشف شد. اچ‌ام‌اچ‌اس بریتانیک
در ساعت ۱۰:۰۰ خدمه کشتی اچ‌ام‌اچ‌اس اسکورگ اولین قایق نجات را دیدند و ده دقیقه بعد از توقف کشتی ۳۳۹ نفر از بازماندگان بریتانیک را سوار کشتی کردند. کشتی اچ‌ام‌اچ‌اس هرویک هم توانست ۴۹۴ بازمانده را پیدا کند. ۱٬۰۳۶ نفر توانستند نجات پیدا کنند. ۳۰ نفر از مسافران گم شدند و فقط جسد پنج مسافر پیدا شد و به خاک سپرده شد. ویولت جسوپ، یکی از بازماندگان که پرستار بود، از بازماندگان تایتانیک و همچنین در تصادف کشتی المپیک با کشتی هواک نیز حضور داشت. جیمز کامرون
آنچه باعث ساخته شدن این فیلم توسط جیمز کامرون شد، در کلام خود او آشکار است: «دهم آوریل ۱۹۱۲. تکنولوژی آرزوی دو دهه انسان را با نمایش معجزه‌ای با شکوه تحقق می‌بخشد. در آن زمان چه چیز بهتر از به آب انداختن تایتانیک بزرگ‌ترین و باشکوه‌ترین وسیله نقلیه ساخته شده توسط انسان، می‌توانست نشانه تفوق انسان بر طبیعت باشد، اما فقط چهار روز ونیم بعد رؤیای انسان فرو می‌ریزد. افسانه این بانوی دریاها، کشتی رؤیاها، در کابوسی هولناک به پایان می‌رسد، و توان شکست ناپذیر انسان در برابر چشمان وحشت زده دو هزار و پانصد مسافر مغلوب ضعف‌های همیشگی انسان می‌شود، و آنچه باقی می‌ماند تکبر، بی خیالی، آز و آسوده طلبی است که مسبب این فاجعه بود.» تایتانیک ۲
تایتانیک ۲ یک کشتی اقیانوس‌پیمایی است که نمونه شبیه‌سازی شده کشتی تایتانیک می‌باشد. پروژه ساخت این کشتی در آوریل سال ۲۰۱۲ توسط کلیو پالمر میلیاردر استرالیایی آغاز شد. شرکت ستاره آبی مسئول اجرای این پروژه است و قرار است در سال ۲۰۲۲ به آب انداخته شود. غرق شدن کشتی تایتانیک
اپراتور کشتی تا پیش از برخورد با کوه یخ، شش پیام اخطار از سایر کشتی‌ها در رابطه با یخ‌های شناور دریافت کرده ‌بود. در طی غرق شدن تایتانیک، تقریباً تمام مسافرانی که به آب دریا پریده یا افتادند به دلیل دمای از شوک سرما و هیپوترمی جان سپردند. از ۲۲۲۴ مسافر کشتی در حدود ۱۵۰۰ نفر جان خود را از دست دادند که این موضوع باعث شد تا فاجعهٔ غرق کشتی تایتانیک تبدیل به مرگبارترین بلای تاریخ دریایی به وقوع پیوستهٔ بشر (در زمان صلح) باشد. غرق ناوگان فرانسه در تولون
ویکی‌پدیا انگلیسی آرام‌اس تایتانیک
کاپیتان:اما تو گفتی تایتانیک هیچ وقت غرق نمی‌شود. ویلیام مک مستر مورداک
ویلیام مک مستر مورداک (; – ) اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی یکی از خدمه های تایتانیک بود که به همراه کشتی در ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ غرق شد. غرق شدن کشتی ام‌وی سینار بانگن
غرق شدن کشتی ام‌وی سینار بانگن ، روز دوشنبه ۱۸ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۷:۲۰ به‌وقت ساعت هماهنگ جهانی (UTC) در آب‌های دریاچه توبا در جزیره سوماترا و در فاصله ۱۳۰۰ کیلومتری از جاکارتا اندونزی رخ داد. این کشتی تفریحی حامل بیش از ۲۰۰ مسافر بوده‌است. تا تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۱۸ تعداد ۱۸ نفر نجات یافتند، ۴ جسد پیدا شد و ۱۹۳ نفر به عنوان مفقود ثبت شده‌اند. ژانر فاجعه
با ورود به عصر جدید و ظهور فناوری سی‌جی‌آی، ساخت آثار ژانر فاجعه وارد مرحله‌ای جدید شد. موفق‌ترین و مشهورترین فیلم فاجعه‌ای که در طی سه دهه گذشته ساخته شده‌است فیلم "تایتانیک" به کارگردانی جیمز کامرون است که ماجرای غرق کشتی تایتانیک را با روایتی خیالی به تصویر می‌کشد. "تایتانیک" با فروش ۲٫۱ میلیارد دلاری سومین فیلم پرفروش تاریخ سینمای جهان است. این فیلم همچنین با کسب یازده جایزه اسکار یکی از پرافتخارترین فیلم‌های تاریخ سینما است. غرق شدن کشتی تایتانیک
در ابتدا تعداد کمی از مسافران مایل بودند که سوار قایقهای نجات شوند و افسران مسئول تخلیه متقاعد کردن آنها را دشوار می‌دانستند. میلیونر جان جیکوب آستور اظهار داشت: «ما در اینجا از آن قایق کوچک ایمن تر هستیم.» برخی از مسافران به‌طور جدی از سوار شدن خودداری کردند. جی. بروس ایسمی، با فهمیدن شرایط اضطراری، در عرشه قایق تخته ای پرسه زد و از مسافران و خدمه خواست تا سوار قایق شوند. قطره ای از زنان، زوج‌ها و مردان مجرد متقاعد شدند که سوار قایق نجات شماره ۷ شوند، که اولین قایق نجات بود که پایین آمد. غرق شدن کشتی تایتانیک
عرشه‌های پایین تایتانیک به ۱۶ محفظه تقسیم شدند. هر محفظه توسط دریچه ای که عرض کشتی را اجرا می‌کند از همسایه جدا شد. در کل پانزده کلاهک وجود داشت. هر سنگر حداقل تا قسمت زیرین عرشه E، به‌طور کلی یک عرشه یا حدود ۱۱ فوت (۳٫۴ متر)، بالاتر از خط آب امتداد می‌یابد. دو نزدیکترین کمان و شش نزدیک به عقب یک عرشه بالاتر رفتند. اچ‌ام‌اچ‌اس بریتانیک
در ابتدا بریتانیک شباهت بسیاری به تایتانیک داشت ولی زمانی که تایتانیک غرق شد، چندین بار طرح بریتانیک عوض شد. تغییر ورقه آهنی دو جانبه در موتور خانه، تبدیل ۶ لایه به ۱۵ لایه برای بستن راه آب در عرشه B کشتی و بعضی قسمت‌های دیگر، اضافه کردن قایق نجات و تغییرات آشکار خارجی دیگر در وسایل از جمله این تغییرات بود. آرام‌اس تایتانیک
نخستین قایق نجات روی آب‌های اقیانوس اطلس شناور شد. این قایق حدود ۶۵ نفر ظرفیت دارد اما با ۳۷ جای خالی کشتی را ترک می‌کند به دلیل پیروی از قانون «الویت با زنان و کودکان است» و کم بودن تعداد زن‌ها و بچه‌ها در کشتی، بسیاری از قایق‌های نجات به جای ۶۹ نفر ظرفیت کامل خود، تنها چند ده نفر سرنشین داشتند. اچ‌ام‌اچ‌اس بریتانیک
در سکوی عرشه کشتی، کاپیتان بارتلت سعی می‌کرد کشتی را از غرق شدن نجات دهد. پانزده دقیقه پس از حادثه عرشه E پر از آب شد. آب به سرعت به عقب کشتی وارد می‌شد. در سمت راست کشتی کاپیتان بارتلت جزیره کی را دید ولی جزیره سه میل دورتر از بریتانیک بود ولی او تصمیم گرفت کشتی را به ساحل برساند. این کار ساده‌ای نبود زیرا عقب کشتی و قسمت سکان کشتی پر از آب شده بود. این کار بی‌فایده بود ولی او آهسته پروانه‌های کشتی را به حرکت درآورد. خدمه کشتی قایق‌های نجات را آماده کرده بودند و بیشتر قایق‌ها به آب انداخته شده بود ولی کاپیتان بارتلت فقط به نجات کشتی فکر می‌کرد. دستیار کاپیتان هری ویلیام دایک دستور داد قایق‌های نجات را به آب بیندازند و دستور داد بعضی از مردان به آب بپرند. بریتانیک دقایقی تکان‌های شدیدی می‌خورد و سرانجام پروانه‌های کشتی از حرکت بازایستادند. غرق شدن کشتی تایتانیک
در زمان عزیمت تایتانیک به سمت غرب از طریق اقیانوس اطلس، ۸۹۲ خدمه و ۱۳۲۰ مسافر را حمل می‌کرد. این فقط نیمی از ظرفیت کامل مسافر این کشتی بوده که ۲۴۳۵ نفر بود، زیرا مسافر در این فصل کم بود و حمل و نقل از انگلیس به دلیل اعتصاب معدنچیان زغال‌سنگ مختل شده بود. تعدادی از مسافران تایتانیک از جامعه ادواردین، از جمله میلیونرهایی مانند جان یعقوب آستور و بنیامین گوگنهایم، تا مهاجران فقیر کشورهای متفاوتی همچون ارمنستان، ایرلند، ایتالیا، سوئد، سوریه و روسیه بودند که زندگی جدیدی را در ایالات متحده جستجو می‌کردند. غرق شدن کشتی تایتانیک
در مواقع اضطراری، در آن زمان از قایق‌های نجات در نظر گرفته شده بود تا مسافران را از کشتی پریشان و به یک کشتی نزدیک منتقل کنند. خدمه و خدمه، و از ۳۹ ناوشکن انگلیسی در بیش از ۱۰ هزار تن طول (۱۰ هزار تن)، ۳۳ مکان برای نجات همه افراد موجود در کشتی بسیار کم بود. خط سفید استار آرزو داشت کشتی دارای یک عرشه تفرجگاه وسیع با چشم‌اندازهای بی وقفه از دریا باشد که با ردیف مداوم قایق‌های نجات مانع آن می‌شد. غرق شدن کشتی تایتانیک
صفحات قسمت مرکزی بدنه تایتانیک (تقریباً ۶۰ درصد از کل را پوشش می‌دهد) همراه با ردیف‌های سه‌گانه پرچ‌های ملایم فولادی نگه داشته می‌شوند، اما صفحات در کمان و قسمت عقب با دو ردیف میخ پرچ آهن ساخته شده که - طبق دانشمندان مواد، تیم فوک و جنیفر مک‌کارتی - نزدیک به فشارهای روانی حتی قبل از برخورد. این پرچهای آهنی «بهترین» یا شماره ۳ دارای سطح بالایی از اجزا سرباره بودند، و آنها را شکننده تر از پرچهای آهنی شماره ۴ «بهترین-بهترین» و بیشتر در معرض استرس قرار می‌دهند، به ویژه در موارد شدید سرد است. تام مک کلوسکی، بایگانی بازنشسته شرکت هارلند و ولف، اشاره کرد که المپیک، کشتی خواهر تایتانیک، با همان آهن غوطه ور شد و نزدیک به ۲۵ سال بدون هیچ حادثه ای خدمت کرد و از چندین برخورد بزرگ جان سالم به در برد، از جمله توسط یک رزمناو انگلیس مورد ضرب و شتم قرار گرفت. هنگامی که المپیک با کمان U-103 قایق U را لگدمال کرد و ساقه آن را غرق کرد، ساقه آن پیچ خورده و صفحات بدنه در قسمت سمت راست بدون ایجاد اختلال در یکپارچگی بدنه به هم متصل شده‌اند. آرام‌اس المپیک
برای ساخت المپیک از کشتی آر ام اس تایتانیک الگو برداری شد. کشتی المپیک را در ۲۰ اکتبر ۱۹۱۰ به آب انداختند. اولین سفر المپیک در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۱ بود. المپیک در ۲۴ ساعت در حدود ۶۵۰ تن زغال مصرف می‌کرد و با سرعت ۲۱٫۷ گره دریایی سفر می‌کرد در حالی که کشتی‌های لوستینیا و مورتینیا در ۲۴ ساعت ۱۰۰۰ تن زغال مصرف می‌کردند و این کاهش سوخت موفقیتی بزرگ بود. کشتی لیبرتی
یکی دیگر از معرفترین کشتی‌های لیبرتی بود که در سال ۱۹۴۲، آلمانی را در یک نبرد تفنگ کشتی به کشتی غرق کرد و اولین کشتی آمریکایی بود که یک جنگنده آلمانی روی سطح را غرق کرد. لاشه با 1500 (۱۴۰۰ تن) مواد منفجره که هنوز در کشتی است، در نزدیکی سواحل کنت قرار دارد، که در صورت منفجر شدن، با یک سلاح هسته‌ای با بازده بسیار کم برابری خواهد کرد. با انرژی 2000 (برابر با 8400 ) در ژوئیه ۱۹۴۴ هنگام بارگیری منفجر شد و ۳۲۰ ملوان و غیرنظامی را در آنچه نامیده می‌شد، کشت. یکی دیگر از کشتی‌های لیبرتی که منفجر شد، کشتی مجدد نام‌گذاری شدهٔ بود که باعث در ۱۶ آوریل ۱۹۴۷ شد و حداقل ۵۸۱ نفر را کشت. غرق شدن مهاجران در جزایر تورکس و کایکوس (۲۰۰۹)
این کشتی قبل از غرق‌شدنش به مدت سه روز در آب‌های دریای کارائیب در حرکت بود، یکی از بازماندگان کشتی نقل کرده، هنگامیکه کشتی در حال فرار از یک گشت پلیس تورکس و کایکوس بود به تپه (Molasses Reef) برخورد کرد. کالوین چیس یک گروهبان پلیس تراکس و کایکوس تأیید کرد که کشتی به تپه دریایی غرب جزیره کایکوس تصادف کرد. وی اضافه کرد ما ۱۲۴ سرنشین مهاجر این کشتی را نجات دادیم که شامل ۱۰۲مرد و ۲۲ زن بودند. آمار دقیقی از سرنشینان کشتی که بر روی عرشه بودند نداریم اما به گفته نگهبان ساحلی تعداد سرنشینان کشتی ۱۶۰ تا ۲۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. غرق شدن کشتی تایتانیک
کشتی‌های آتلانتیک شمالی بیشتر از سایر ملاحظات حفظ وقت را در اولویت خود قرار می‌دهند و کاملاً به برنامه ای پایبند می‌مانند که ورود آنها در یک زمان تبلیغ شده را تضمین می‌کند. آنها غالباً با سرعتی نزدیک به تمام سرعت خود رانده می‌شدند، و نه هشدارهای خطر را به عنوان توصیه به جای دعوت به عمل می‌گرفتند. باور عمومی این بود که یخ خطر کمی دارد. تماس‌های نزدیک غیرمعمول نبوده و حتی برخوردهای جدی نیز فاجعه بار نبوده‌است. در سال ۱۹۰۷، SS Kronprinz Wilhelm، یک ناو هواپیمابر آلمانی، کوه یخی را لگدمال کرد و کمان له شد، اما هنوز توانست سفر خود را به پایان برساند. در همان سال، کاپیتان آینده تایتانیک، ادوارد اسمیت، در مصاحبه ای اعلام کرد که «نمی‌تواند هیچ شرطی را تصور کند که باعث تأسیس کشتی شود. کشتی سازی مدرن فراتر از آن است.» حمله به یواس‌ان‌اس کارت
بلافاصله پس از غرق شدن کارت، ویتنام شمالی، از این واقعه بهره‌برداری گسترده تبلیغاتی کرد. در ۲۰ اکتبر ۱۹۶۴، دولت ویتنام شمالی برای ستایش از تکاوران ویت‌کنگ، یک تمبر پستی منتشر کرد که ادعا می‌نمود"یک ناو هواپیمابر آمریکایی در بندر سایگون غرق شده‌است". نیروی دریایی آمریکا از قبول اینکه کارت حتی برای زمانی کوتاه هم غرق شده سرباززد و تنها اظهارکرد که کارت آسیب دیده و به سرعت تعمیر گشته‌است. .در باقی سال ۱۹۶۴، ویت‌کنگ‌ها اهداف آمریکایی دیگری از قبیل هتل برینکس و پایگاه هوایی بین‌هوا را مورد حمله قرار دادند، اما پاسخ بارزی از سوی ارتش آمریکا داده نشد.کارت در ۱۱ دسامبر ۱۹۶۴ به خدمت برگشت و تا سال ۱۹۷۰ در خدمت باقی ماند تا به ناوگان ذخیره پیوست. پیتر استون
فیلم‌های «۱۷۷۶» «تایتانیک» و کلاسیک «معما» براساس نوشته‌های وی ساخته شد. استون بخاطر نگارش کتاب‌هایی که از آنها فیلم‌های موزیکال «۱۷۷۶» (۱۹۶۹) و «زن سال» (۱۹۸۱) و «تایتانیک» (۱۹۹۷) ساخته شد، جوایز «تونی» را کسب کرد. موزیکال «آنی اسلحه ات را بردار» که کار بازنویسی شده‌ای از اوست، در سال ۲۰۰۳ بیش از هزار بار در مرکز برادوی به صحنه رفت. «استون» همراه با «اس اچ بارنت» و «فرانک تارلوف» در سال ۱۹۴۶ بخاطر نوشتن داستان کمدی «پدر ناوارد» جایزه اسکار را دریافت کرد. در سن ۷۳سالگی درگذشت. ویلیام تیلور تامسون
سرویلیام تیلور تامسون (انگلیسی: William Taylour Thomson زاده ۱۸۱۳- درگذشت ۱۸۸۳) دیپلمات انگلیسی و کاردار دولت انگلیسی در ایران بود. ویلیام تامسون در ارتش انگلیس کار خود را آغاز کرد. هنگامی که کشتی تیگریس در رود فرات در عراق غرق شد او یکی از بازماندگان بود. در سال ۱۸۳۷ او به عنوان مامور دولت انگلیس در تهران کار خود را شروع کرد. او در سال ۱۸۳۹ به کمک نیروهای انگلیسی هرات را از ایران گرفت. شهر هرات در تجارت انگلستان با هندوستان نقش مهمی داشت و رئیس مستعمره هند جرج ادن درخواست کنترل این شهر را کرده بود. او در بین سال‌های ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۵ در ایران به عنوان نماینده دولت انگلستان بود. بعد او به شیلی اعزام شد ولیکن در سال ۱۸۷۳ به ایران بازگشت و تا سال ۱۸۷۹ و بازنشستگی در ایران ماند. مانیتور روسالکا روسیه
این کشتی که از تاریخ ۱۲ سپتامبر ۱۸۶۷ شروع به کار کرده در ۷ سپتامبر ۱۸۹۳ در خلیج فنلاند به علت طوفان شدید غرق شد و تمام ۱۷۷ خدمه آن کشته شدند. کشتی سانچی
در ۶ ژانویه ۲۰۱۸ کشتی نفت‌کش سانچی که حاوی محموله میعانات گازی به مقصد کره جنوبی و به کاپیتانی مجید قصابی عروجی بود در نزدیکی شانگهای با کشتی فله‌بر سی‌اف کریستال برخورد کرد. سی‌اف کریستال با پرچم هنگ کنگ از آمریکا به مقصد چین حرکت می‌کرد و حامل محموله ۶۴ هزار تنی غله بود. بعد از چندین روز آتش‌سوزی نفت‌کش در تاریخ ۱۴ ژانویه ۲۰۱۸ غرق شد، طبق گزارش‌ها تقریباً ۴ روز قبل از غرق شدن کشتی منفجر شد. بعد از پیدا کردن جسد یک نفر از دریا و ۲ نفر در یک قایق نجات ۲۹ نفر دیگر پیدا نشدند و فرض بر این شد که تمام ۳۲ خدمه کشتی کشته شده‌اند. تایتانیک (فیلم ۱۹۹۷)
الهام کامرون برای ساخت فیلم از شیفتگی‌اش به کشتی‌های غرق‌شده نشأت گرفت؛ او عقیده داشت که داستانی عاشقانه با تلفات انسانی برای انتقال تأثیر احساسی این فاجعه ضروری است. تولید این فیلم در سال ۱۹۹۵ هنگامی که کامرون تصاویری از لاشهٔ کشتی واقعی تایتانیک را ضبط کرد، آغاز شد. سکانس‌های مدرن فیلم در کشتی تحقیقاتی آکادمیک مستیسلاف کلدیش که کامرون هنگام تصویربرداری از لاشه کشتی از آن استفاده کرده بود، فیلم‌برداری شده‌است. ماکت، تصویر تولیدشده توسط کامپیوتر و بازسازی برای از نو خلق کردن کشتی در باجا استودیوز انجام شد. تأمین بودجهٔ این فیلم بر عهدهٔ پارامونت پیکچرز و استودیو قرن بیستم بود. توزیع این فیلم در آمریکایی شمالی بر عهدهٔ پارامونت پیکچرز بود و استودیو قرن بیستم فیلم را به صورت بین‌المللی منتشر کرد. با بودجه تولید ۲۰۰ میلیون دلاری، این پرهزینه‌ترین فیلمی بود که در آن زمان ساخته شد. آرام‌اس تایتانیک
تفاوت شدید وزن بین سینه کشتی که به دلیل ورود آب، سنگین شده بود و دم کشتی نسبتاً سبک، تنش عظیمی در بدنه کشتی ایجاد کرد و بدنه کشتی در مقابل دودکش سوم ترک خورد. چند ثانیه بعد و با به حداکثر رسیدن نیروی خمشی، بدنه کشتی دونیم شد. سینه کشتی و دم تنها از طریق اسکلت تقویت شده زیرین به هم متصل ماندند. کشتی دم به سمت چپ چرخید و افراد روی کشتی به بیرون پرتاب شدند. غرق شدن کشتی تایتانیک
کامل بودن جمعیت بستگی زیادی به کلاس مسافران داشت. مهمانداران درجه یک فقط چند کابین را عهده‌دار بودند، در حالی که افرادی که مسئول مسافران درجه دو و درجه سوم بودند مجبور بودند تعداد زیادی از افراد را مدیریت کنند. مهمانداران درجه یک کمک عملی می‌کردند و به لباسهایشان کمک می‌کردند تا لباس بپوشند و آنها را به بیرون از عرشه می‌آوردند. با برخورد بسیار بیشتر مردم، مهمانداران کلاس دوم و سوم عمدتاً تلاش خود را برای پرتاب درهای باز و گفتن مسافران به کمربندهای نجات و بالا آمدن آنها محدود کردند. در کلاس سوم، مسافران پس از اطلاع از لزوم ورود به عرشه، تا حد زیادی به حال خود رها شدند. بسیاری از مسافران و خدمه تمایلی به رعایت این خواسته‌ها نداشتند، یا اعتقاد داشتند که مشکلی وجود دارد یا گرمای فضای داخلی کشتی را به هوای سرد شبانه ترجیح می‌دهند. به مسافران گفته نشده بود که کشتی در حال غرق شدن است، هرچند تعداد اندکی متوجه شدند که وی در حال فهرست است. دنیا پاس
ام وی دنیا پاس به لاتین "MV Doña Paz" یک کشتی مسافربری متعلق به کشور فیلیپین بود که در تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۹۸۷ معادل ۲۹ آذر ۱۳۶۶ پس از برخورد با یک کشتی حمل سوخت به نام "ام‌تی وکتور" به لاتین M-V Vector در حالی به قعر دریا فرورفت که این حادثه با مرگ ۴۳۴۱ نفر فجیع‌ترین و مرگبارترین حادثه دریایی غیرعمدی در طول تاریخ محسوب می‌شود. عمق فاجعه به مراتب بیشتر از حادثه کشتی تایتانیک بود. بدین گونه که برخورد تایتانیک با کوه یخ ۱۵۱۴ کشته داشت اما تلفات این کشتی با خوش‌بینی ۴۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. کشتی در طول این سفر ابدی از جزیرهٔ لیته عازم مانیل پایتخت کشور فیلیپین بود. تایتانیک (فیلم ۱۹۴۳)
تایتانیک () یک فیلم پروپاگاندای آلمانی محصول سال ۱۹۴۳ است. این فیلم در زمان جنگ جهانی دوم در برلین توسط کمپانی توبیس برای اونیورزوم فیلم ساخته شد. کارگردان اصلی فیلم هربرت زلپین در زمان ساخت فیلم پس از حرف زدن علیه رژیم نازی دستگیر شد -وی را بعدتر در زندان، آویخته به دار یافتند- و فیلم توسط ورنر کلینلر کامل شد که نامش در فیلم ذکر نشده بود. اچ‌ام‌اچ‌اس بریتانیک
بریتانیک در ۲۶ فوریه ۱۹۱۴ و در کارخانه کشتی‌سازی هارلاند اند ولف به آب انداخته شد. در اوت ۱۹۱۴ قبل از اینکه بریتانیک سفرهایش را شروع کند جنگ جهانی اول شروع شد. کمپانی ستاره سفید تصمیم گرفت کشتی آر ام اس المپیک را از سرویس کنار بکشد. سرانجام المپیک در ۳ نوامبر ۱۹۱۴ به همراه خواهرش بریتانیک به خدمت ادامه داد.