آکادمی هنر سن پترزبورگ در چه سالی تاسیس شد؟
آکادمی امپریال هنر
آکادمی امپریال هنر () سن پترزبورگ که به صورت غیررسمی با نام آکادمی هنر سن پترزبورگ نیز شناخته می‌شود، در سال ۱۷۵۷ به دست ایوان شووالو و با نام "آکادمی سه هنر اصیل" تأسیس شد. کاترین دوم روسیه نامش را به «آکادمی امپراتورانه هنر» (امپریال) تغییر داد و دستور داد بنای جدیدی برای آن ساخته شود که ۲۵ سال بعد در ۱۷۸۹ و در کنار رود نوا تکمیل شد. این آکادمی سبک و تکنیک نئوکلاسیک را ترویج داد و هنرجویان علاقه‌مند را برای تحصیل بیشتر به پایتخت‌های اروپایی فرستاد. آموزش و پرورش در آکادمی عمدتاً برای هنرمندان لازم بود تا دوران کاری موفقی داشته باشند.
دانشگاه اول علوم پزشکی سن پترزبورگ (پاولف)
دانشگاه اول علوم پزشکی سن پطرزبورگ (پاولف) ( یا ПСПбГМУ им. акад. И. П. Павлова) در سال ۱۸۹۷ در سن پترزبورگ روسیه به عنوان اولین، کالج پزشکی برای زنان تأسیس شد. خیلی زود بعد از بنیان‌گذاری دانشگاه به عنوان انستیتو پزشکی زنان، اعتبار دانشگاه به حدی رسید که تبدیل به یک مرکز خیلی مهم برای تحقیقات و آموزش پزشکی در روسیه شد. دانشگاه نیشابور
در سال ۱۳۷۳، یک مجتمع آموزشی در شهرستان نیشابور با همکاری دانشگاه فردوسی مشهد راه اندازی شد که در دو رشته مهندسی صنایع غذایی و علوم اجتماعی با گرایش پژوهشگری اقدام به پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی کرد. در سال ۱۳۷۸ تغییراتی در رشته‌های آموزشی این مجتمع به وجود آمد و این مجموعه تبدیل به دانشکده هنر نیشابور شد. فعالیت این دانشکده با پذیرش دانشجو در دو رشته نقاشی و گرافیک و مجسمه‌سازی آغاز شد و در آبان ماه ۱۳۸۵ براساس موافقت اصولی دفتر گسترش آموزش عالی، دانشکده هنر واحد نیشابور به مجتمع آموزش عالی نیشابور ارتقاء یافت. هنر آذربایجانی
دانشگاه دولتی فرهنگ و هنر آذربایجان از دانشگاه‌های قدیمی، دولتی و طراز اول رشته‌های هنر در جمهوری آذربایجان می‌باشد، که در سال ۱۹۲۳ در باکو بنیان گذاری شده‌است.. دانشگاه دولتی فرهنگ و هنر آذربایجان پس از تأسیس در سال ۱۹۲۳ میلادی تحت عنوان موسسه تئاتر اداره می‌شد. نخستین دانشجویان پذیرفته شده این دانشگاه در زمینه اجرای تئاتر، بازیگری و فیلم سازی آموزش دیده‌بودند در سال ۱۹۵۴ میلادی موسسه تئاتر پس از مرگ میرزاآقا علی‌یف بازیگر معروف آذربایجان به نام وی نامگذاری شد. از سال ۱۹۵۹ میلادی دانشکده تخصصی در زمینه آموزش و پرورش فرهنگی آغاز به کار کرد. به دنبال آن و پس از طی ۴ سال، از سال ۱۹۶۳ میلادی هنرهای تزئینی به رشته‌های دانشگاه افزوده شد. ایوان کرامسکوی
کرامسکوی از یک خانواده خرده-بورژوای فقیر آمده بود. از سال ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۳ در آکادمی هنرهای سن پترزبورگ تحصیل کرد. وی علیه هنر دانشگاهی واکنش نشان داد و آغازگر «شورش چهارده نفر» بود که با اخراج گروهی از دانش‌آموختگانی که «آرتل هنرمندان» ("Артель художников") را سازماندهی کرده بودند پایان یافت. کامسکوی، تحت تأثیر عقاید دموکرات‌های انقلابی روسیه، کرامسکوی بر وظیفه اجتماعی خطیر هنرمند، اصول رئالیسم و سرشت اخلاقی و ملی بودن هنر تأکید می‌کرد. وی به یکی از بنیان‌گذاران و نظریه‌پردازان اصلی «شرکت نمایشگاه‌های هنری سیار» (یا پردویژنیکی) تبدیل شد. پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران
در اول مهر ماه ۱۳۱۷ مدرسه‌ای به نام مدرسه عالی معماری در وزارت پیشه و هنر در محل مدرسه عالی کمال‌الملک به ریاست ابوالحسن صدیقی تأسیس شد. این مدرسه در روز دهم آبان ماه سال ۱۳۱۷ خورشیدی، جزء هنرستان عالی هنرهای زیبای باستان گردید و از همان زمان به عنوان "هنرکده" نامیده شد و با جذب بیست دانشجو شروع به کار نمود. بعد از یک سال بیست دانشجوی دیگر نیز پذیرفته شد و به خاطر کمی فضای آموزشی، به مدرسه ایران و آلمان در انتهای خیابان سرهنگ سخایی (سوم اسفند) تغییر مکان داد. در سال ۱۳۱۹ خورشیدی، هنرکده به شبستان مسجد مدرسهٔ خان مروی واقع در بازارچه مروی منتقل شد. در مهر ماه همان سال، براساس تصویب کمیسیون دانشگاه تهران، اسم دانشکدهٔ هنرهای زیبا رسماً تأیید شد و با عنوان دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران در مسجد مدرسهٔ مروی به کار خود ادامه داد.از جمله طرحهای پژوهشی پردیس می‌توان به طراحی صنعتی و شهرسازی کشور، عناصر غیرفعال خورشیدی در مناطق کویری، تأثیر طراحی شهری ایران بر روی حقوق و اخلاق اسلامی، بازآفرینی تصوری شهر از متون تاریخی، و غیره اشاره کرد. برخی از فعالیت‌های پژوهشی نیز در قالب قطب‌های عملی (قطب علمی فناوری معماری - قطب شهرسازی) انجام می‌شود. آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا (آنتورپ)
آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا ()یک آکادمی هنر واقع در آنتورپ، بلژیک است. این آکادمی یکی از قدیمی ترین ها در نوع خود در اروپا است. این آکادمی در سال۱۶۶۳ توسط دیوید تنیرز جوان، نقاش آرشیدوک لئوپولد ویلهلم و دون خوان اتریش تأسیس شد. تنیرز استاد انجمن سنت لوک بودو از فیلیپ چهارم اسپانیا درخواست کرد تا منشور سلطنتی برای تأسیس آکادمی هنرهای زیبا در آنتورپ اعطا کند.آکادمی سلطنتی به یک موسسه بین المللی تحسین شده برای هنرهای زیبا، معماری و طراحی تبدیل شد. از قرن نوزدهم به بعد، آکادمی هنرمندان جوانی را از خارج از کشور جذب کرد. هنرمندان ایرلندی، آلمانی، هلندی، لهستانی که به دنبال یک آموزش کلاسیک قوی بودند راه خود را به آنتورپ پیدا کردند.تا سال ۱۸۹۰، این گالری به موزه سلطنتی هنرهای زیبا (هلندی؛ موزه Koninklijk voor Schone Kunsten) تبدیل شد و به مکان فعلی خود در آنتورپ منتقل شد.در سال ۱۸۸۰میلادی، هنری وان دی ولده، هنرمند جوان آینده‌دار، در آکادمی آنتورپ ثبت نام کرد. او به یکی از معماران و طراحان پیشگام قرن بیستم تبدیل شد.در سالهای ۱۸۸۵ و ۱۸۸۶، ونسان ون گوگ نیز قرار بود مدت کوتاهی را قبل از عزیمت به فرانسه در آکادمی آنتورپ بگذراند.در سال 1885، پادشاه لئوپولد دوم، مؤسسه عالی ملی هنرهای زیبا آنتورپ (Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten) را به عنوان یک مرکز جهت تحصیلات تکمیلی اختصاصی، با الهام از مدرسه هنر های زیبا پاریس(به فرانسوی Ecole des Beaux-Arts ) تاسیس کرد. انجمن سلطنتی هنر
انجمن سلطنتی هنر () (RSA)، برای تشویق هنر، صنایع و بازرگانی یک سازمان بریتانیایی مستقر در لندن است که متعهد به یافتن راه حل‌های عملی برای چالش‌های اجتماعی است. این انجمن در سال ۱۷۵۴ توسط ویلیام شیپلی به عنوان انجمن ترغیب هنر، صنایع و بازرگانی تأسیس شد، منشور سلطنتی در سال ۱۸۴۷ به این انجمن اعطا شد، و حق استفاده از اصطلاح «سلطنتی» در نام خود توسط پادشاه ادوارد هفتم در سال 1908 داده شد. نسخه کوتاهتر، (Royal Society of Arts) و نام کوتاه‌شدهٔ آن RSA مربوط به این انجمن است، و بیشتر از نام کامل از آن استفاده می‌شود. واسیلی پوکیرف
وی در یک خانواده دهقانی در روسیه متولد شد و در ابتدا به نقاش آیکون در موگیلف مشغول به کار شد. با موفقیت، او توانست در دانشکده نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو (MSPSA) ثبت نام کند، جایی که او از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۸ تحت نظر سرگئی زاریانکو و آپولون Mokritsky تحصیل کرد. پس از سال ۱۸۵۰، او گواهی دریافت کرد تا به عنوان یک معلم هنر در مدارس دولتی خدمت کند. در سال ۱۸۵۵ عنوان «هنرمند» به او اعطا شد و در سال ۱۸۵۸ «هنرمند آزاد» لقب گرفت. دانشگاه فنی آخن
در ۲۵ ژانویه ۱۸۵۸ فردریش ویلهلم که یک شاهزاده پروس بود، به هنگام بازگشت از سفر لندن در مکانی در نزدیکی آخن اتراق کرد. رئیس دولت محلی فردریش کوهلوتر از وی یک پذیرایی رسمی کرد و ۵٬۰۰۰ سکه تالر را که از کمک‌های مالی مردم به منظور کارهای خیریه جمع‌آوری شده بود، به وی تحویل داد. شاهزاده ویلهم دستور داد تا این پول برای ساخت یک مدرسه پلی تکنیک در ایالت راین (Rheinprovinz) که یکی از ایالت‌های امپراطوری پروس در آن زمان بود، به کار برده شود. مکان دقیق ساخت این مدرسه در ابتدا نا مشخص بود. اما از آن جایی که آخن یکی از شهرهای صنعتی آلمان بود و کارخانجات زیادی در آن قرار داشت، تصمیم بر آن شد که این مدرسه عالی در آن جا ساخته شود. ساخت دانشگاه آخن امروزی از سال ۱۸۶۵ آغاز شد و پنج سال به طول انجامید و در روز دهم اکتبر سال ۱۸۷۰ با نام مدرسه پلی تکنیک راینیش-وستفلیشه پادشاهی آخن (Königliche Rheinisch-Westphälische Polytechnische Schule) رسماً تأسیس شد و با وجود درگیری نظامی میان آلمان و فرانسه، با ۲۲۳ دانشجو و ۲۳ استاد، فعالیت خود را آغاز کرد. ایوان کرامسکوی
در سال ۱۸۶۳–۱۸۶۸ او در مدرسه نقاشی یک انجمن ترویج هنرهای کاربردی تدریس کرد. او یک نگارخانه از پرتره‌های نویسندگان، دانشمندان، هنرمندان و چهره‌های مهم روس ایجاد کرد (لو نیکولایویچ تولستوی، ۱۸۷۳، ایوان شیشکین، ۱۸۷۳، پاول میخائیلوویچ ترتیاکف، ۱۸۷۶، میخائیل سالتیکوف-شچدرین، ۱۸۷۹، سرگئی بوتکین، ۱۸۸۰) که در آن سادگی بیان ترکیب و وضوح تصویر بر عناصر عمیق روان‌شناختی شخصیت تأکید دارد. فرهنگ آرتساخ
در سال‌های ۱۵–۱۹۱۴ در پهنه قره باغ کوهستانی ۴۹ مدرسه با ۴۰۱۰ شاگرد و ۷۹ معلم فعالیت داشت. در دوران اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی مبارزه جدی با بی سوادی آغاز شد. در سال‌های ۷۶–۱۹۷۵ در ۲۰۵ مدرسه ۴۲ هزار دانش آموز در ۴ آموزشگاه فنی حرفه‌ای ۱۶۰۰ نفر، در ۵ مدرسه تخصصی متوسطه ۱۸۰۰ نفر، در انستیتوی تربیتی استپاناکرت ۱۶۰۰ دانشجو مشغول تحصیل بودند. مصطفی اسکویی
وی در مسکو زیر نظر یوری زاوادسکی از استادان نامدار تئاتر شوروی (که یرژی گروتوفسکی نیز از شاگردان وی بود) دورهٔ شش سالهٔ کارگردانی تئاتر را گذراند. سپس به ایران بازگشت و به همراه همسرش مهین اسکویی در سال ۱۳۳۷ هنرکدهٔ آناهیتا را در مکان سینما گلریز در خیابان یوسف‌آباد تهران تأسیس کرد. کالج موسیقی آکادمیک
کالج موسیقی آکادمیک، یا به شکل کامل "کالج موسیقی آکادمیک چایکوفسکی در هنرستان موسیقی ایالت مسکو" ، یک مؤسسه آموزشی جای‌گرفته در مسکو، روسیه است. این کالج در سال ۱۸۹۱ تحت کالج موسیقی عمومی توسط پیانیستی با نام "والنتیا زگراف-پلاکسینا" بنیاد نهاده شد. کلیسای جامع سنت آندرو (سن پترزبورگ)
زمانی تسین طراحی‌های خود را ارائه کرد، که تزار کشته شده بود و این پروژه پر هزینه به حالت تعلیق درآمد. دو سال بعد، جوزپه ترزینی، یک معمار شهری در سن‌پترزبورگ، در پشت ساختمان دوازده کالج یک کلیسای کوچک چوبی ساخته بود که در تاریخ ۸ اکتبر ۱۷۳۲ توسط فوفان پروکوپویچ به نام سنت اندرو تقدیس شد. در ۴ ژوئیه ۱۷۶۱ کلیسای جامع چوبی در اثر اصابت صاعقه به‌طور کامل سوخت. معمار الکساندر ویست (۹۴–۱۷۲۲) وظیفه طراحی ساخت کلیسای جدید از سنگ را به عهده گرفت. اگرچه کلیسا در ۱۸ ژوئیه ۱۷۶۴ تأسیس شد، اما ساخت و تکمیل کلیسا ۲۲ سال طول کشید. تأخیر به دلیل فروپاشی محوطه آن در ۶ اوت ۱۷۶۶ بود، فاجعه‌ای که باعث شد معمار آن بازداشت شود. سپس در ۲۱ مارس ۱۷۸۰ کلیسای جامع تقدیس شد. فهرست دانشگاه‌های اصفهان
در سال ۱۳۵۵ دانشکده پردیس اصفهان تأسیس شد و در سال ۱۳۷۹ و با تجمیع چند دانشکده، رسماً به نام دانشگاه هنر اصفهان شناخته شد. آکادمی هنرهای کاربردی، دهلی نو
این مؤسسه در سال ۲۰۱۰ تأسیس شد و دارای دورهکارشناسی و دوره‌های فارغ التحصیلان در سطح آموزش عالی می‌باشد. هنر آذربایجانی
در سال ۱۹۶۸ میلادی موسسه تئاتر میرزاآقا علی‌یف به دانشگاه دولتی فرهنگ و هنر آذربایجان تغییر نام داد. در طول ۱۹۸۱-۱۹۹۱، تعدادی از رشته‌های جدید در برنامه درسی این دانشگاه از جمله نقاشی، مجسمه سازی، تخصص‌های هنری، تئاتر، سینما و صنعت هنر معرفی گردید. مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما
کارگاه هنر و ادبیات سازمان صدا و سیما در سال ۱۳۴۸ توسط سعید خدیری و با هدف تربیت و پرورش هنرمندان کودک و نوجوان به صورت پایه‌ای افتتاح شد و پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران این کارگاه به نام مدرسه موسیقی صدا و سیما کودکان و نوجوانان تغییر نام یافت و ادامه فعالیت خود را از سر گرفت. در سال‌های متمادی تاکنون مشاهیر بسیاری در عرصه هنر در این مدرسه مشغول تحصیل، تدریس یا فعالیت بوده‌اند که از جمله چهره‌های مشهور و موفق هنری در عرصه موسیقی که در این مدرسه به تدریس پرداخته‌اند می‌توان به: مصطفی کمال پورتراب، امیرتیمور پورتراب، علیرضا مشایخی و کمال طراوتی و از هنرجویان رشته‌های دیگر گذشته نیز می‌توان به علیرضا خمسه، اکبر عبدی، پانته‌آ بهرام، بهنوش طباطبایی، سیما تیرانداز، پرستو گلستانی و وحید رزاقی اشاره کرد. هنر شوروی
جنبش دیگری پس از انقلاب برای قرار دادن همه هنرها در خدمت دیکتاتوری پرولتاریا آغاز شد. ابزار آن درست چند روز قبل از انقلاب اکتبر، معروف به پرالتکالت، مخفف اختصاری "Proletarskie kulturno-prosvetitelnye organizatsii" (سازمان‌های فرهنگی و روشنگری پرولتاریا) ایجاد شد. تئوریسین برجسته این جنبش الکساندر بوگدانف بود. در ابتدا کمیساریای خلق برای آموزش (وزارت آموزش و پرورش)، که همچنین وظیفه هنر را برعهده داشت، از پرولتکالت پشتیبانی کرد. با این حال، بعداً به دنبال استقلال بیش از حد از حزب کمونیست حاکم بلشویکها، نگرش منفی به ولادیمیر لنین، تا سال ۱۹۲۲ کاهش چشمگیری یافت، و سرانجام در سال ۱۹۳۲ منحل شد. آکادمی هنرهای زیبا، مونیخ
در سال ۱۹۴۶، آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا با دانشکده هنر و صنایع دستی و دانشکده هنرهای کاربردی ادغام شد. دانشگاه دولتی سن پترزبورگ
دانشگاه دولتی سن پترزبورگ نام دانشگاهی است که در شهر سن پترزبورگ در روسیه قرار دارد. در آن زمان که سنت پترزبورگ پایتخت روسیه بود این دانشگاه مهم‌ترین دانشگاه و پرورش نخبگان به حساب می‌آمد و بسیاری از چهره‌های مشهور آکادمیک را به جهان هدیه کرد. در سال ۱۹۱۶ این دانشگاه دارای ۳۷۹ استاد تراز اول بود که از آن‌ها ۹۱ نفر پروفسور و ۲۸۱ نفر دکتری بودند. این دانشگاه در دوران شوروی به‌طور سریع توسعه یافت و امروز یکی از معتبرترین و بزرگترین دانشگاه‌های روسیه می‌باشد. آکادمی ملی سانتا سسیلیا
آکادمی ملی سانتا سسیلیا () یکی از قدیمی‌ترین مؤسسه‌های آموزشی موسیقی در جهان است که توسط مجمع پاپ‌ها و به دستور سیکتوس پنجم در سال ۱۵۸۵ میلادی ساخته شد. این مرکز آموزشی با نام دو قدیس در جهان غرب گره خورده‌است: «گریگوری یکم» که مناجات گریگوری به نام اوست و «سنت سسیلیا» که قدیس حامی موسیقی است. سن پترزبورگ
سن پترزبورگ که روس‌ها به آن پِتِربورگ می‌گویند، دومین شهر بزرگ روسیه پس از مسکو است که در منتهی‌الیه شمال‌غرب این کشور واقع شده‌است. این شهر در ناحیه فدرال و مرکز استان لنینگراد Ленинградская область است. پترزبورگ در ۱۶ می ۱۷۰۳ میلادی توسط پتر اول بنا شد و در سال‌های ۱۷۱۲ تا ۱۹۱۸ پایتخت روسیه بود.و این شهر از اوت ۱۹۱۴ میلادی تا ۲۶ ژانویه ۱۹۲۴ پتروگراد و از این تاریخ تا ۶ سپتامبر ۱۹۹۱ لنینگراد و از آن پس سن پترزبورگ خوانده می‌شود. این شهر مرکز مهم اقتصادی، حمل و نقل، علمی و فرهنگی روسیه محسوب می‌شود. بسیاری مراکز تاریخی شهر در فهرست میراث فرهنگی یونسکو به ثبت رسیده‌اند. سن پترزبورگ کانون جلب گردشگران بسیاری است. تنها در سال ۲۰۱۸، ۸/۵ میلیون نفر از این شهر بازدید کرده‌اند. سعید سلطان‌پور
در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۴۰ همراه با هزاران آموزگار و فرهنگی دیگر در تظاهرات اعتراضی علیه شاه شرکت کرد. با یاری انقلابیونی چون صمد بهرنگی، بهروز دهقانی، حسن ضیاظریفی، بیژن جزنی و یارانشان و با پیوستن دانشجویان و دانش‌آموزان و کارگران این جنبش سراسری شد. با تأسیس هنرکدهٔ آناهیتا به آن پیوست و از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۴ هم‌گام با آموزش، به فعالیت هنری پرداخت. او در اجرای نمایش‌نامهٔ "سه خواهر" اثر آنتون چخوف همکاری کرد و هم‌زمان با مشارکت سازنده در تئاتر، از سال ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۸ دورهٔ دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران را به پایان رسانید، در سال ۱۳۴۷ جُنگ شعر "صدای میرا" را که در خلال سال‌های ۴۷–۱۳۴۰ سروده بود و ۵۸ شعر داشت، در دویست صفحه چاپ کرد. نخستین شعر سیاسی سلطان‌پور مربوط به قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ است. در این شعر او سرنگونی شاه و شور و خیزش آن‌روز را می‌سراید. در سال‌های دانشجویی نمایشنامه‌های "مرگ در برابر" از وسلین هنچوف و "ایستگاه" نوشته خویش را به نمایش گذاشت. هم‌زمان با چاپ "صدای میرا" در سال ۱۳۴۷ کتاب ممنوع‌الانتشار گردید. آکادمی سلطنتی هنر
پادشاه خود ۳۶ عضو اصلی آکادمی را انتخاب نمود و عدد ۴۰ را به‌عنوان تعداد ثابت اعضا در نظر گرفت. در این میان سر جاشوا رینولدز، به‌عنوان نخستین رئیس آکادمی سلطنتی انتخاب شد و این سِمَت را تا هنگام مرگش در ۱۷۹۲ حفظ نمود. دانشگاه هنر برلین
سابقهٔ این مرکز آموزشی که عنوانِ «دانشگاه» را در ۱ نوامبر ۲۰۰۱ دریافت نمود، به دورانی بر می‌گردد که «آکادمی هنر نقاشی، هنرهای تصویری و معماری» به فرمان فریدریش یکم بنیان نهاده شد. دانشگاه دوستی ملل روسیه
دولت اتحاد جماهیر شوروی این دانشگاه را در ۵ فوریه ۱۹۶۰ تأسیس کرد. هدف اعلام شده آن در اوج جنگ سرد، کمک به کشورهای در حال توسعه بود. بسیاری از دانشجویان کشورهای پیشرفته نیز در این دانشگاه حضور داشتند. در ۲۲ فوریه ۱۹۶۱، این دانشگاه پس از کشته شدن پاتریس لومومبا، رهبر استقلال کنگو، که در ژانویه در کودتایی کشته شده بود، دانشگاه پاتریس لومومبا نامگذاری شد. هدف اعلام شده برای تأسیس دانشگاه فراهم نمودن فرصت تحصیل به جوانانی از آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین، به ویژه از خانواده‌های فقیر برای تبدیل شدن به متخصصین مجرب بود. سازمان‌هایی که به عنوان بنیانگذار دانشگاه از آنها یاد شده‌اند اتحادیه کل اتحادیه‌های کارگری اتحاد جماهیر شوروی، کمیته همبستگی افریقا-آسیایی اتحاد جماهیر شوروی و اتحادیه دوستی و روابط بین فرهنگی اتحاد جماهیر شوروی. در سال ۱۹۶۰، مطالعات زبان روسی برای دانشجویان بین‌المللی در دانشکده مقدماتی آغاز شد. اولین ۲۸۸ دانش آموز از ۴۷ کشور جهان در سال ۱۹۶۵ فارغ‌التحصیل شدند. دهه ۱۹۹۰ شاهد ایجاد دانشکده‌ها و انستیتوهای جدید بود: دانشکده اکولوژی، دانشکده اقتصاد، دانشکده حقوق، دانشکده فلسفی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشکده آموزش تازه سازی برای متخصصان مراقبت‌های بهداشتی، پژوهشکده زبانهای خارجی، انستیتوی آموزش از راه دور، انستیتو تجارت و گردشگری میهمان نوازی و مؤسسه گرانش و کیهان‌شناسی. بیش از ۷۷۰۰۰ فارغ‌التحصیل این دانشگاه در ۱۷۰ کشور جهان مشغول به کار هستند که از این میان بیش از ۵ هزار و ۵۰۰ نفر دارای مدرک دکتری و بالاتر هستند. مدرسان در ۶۲ رشته و رشته تحصیلی متخصصان را آموزش می‌دهند. بیش از ۲۹۰۰۰ دانشجوی تحصیلات تکمیلی و کارشناسی ارشد از ۱۴۰ کشور که از سال ۲۰۱۴ در این دانشگاه تحصیل می‌کنند. آنها نماینده بیش از ۴۵۰ کشور و ملیت جهان هستند. این تیم دارای ۴۵۰۰ کارمند است که از میان آنها، ۲۸۲۶ معلم دارند. صندوق فکری دانشگاه شامل بیش از ۸۷۰ گواهی تألیف و ۱۵۰ اختراع ثبت شده در همه زمینه‌های تحقیق علمی از فدراسیون روسیه است. بسیاری از چهره‌های سیاسی و عمومی خارجی و روسی، محققان و دانشمندان به اساتید برجسته تبدیل شده‌اند. این افراد شامل روسای نامیبیا، آنگولا، سریلانکا، جمهوری آفریقای جنوبی، گابن، گویان و نیجریه هستند. نخست وزیران بنگلادش و قزاقستان؛ مدیر ارشد اجرایی سازمان ملل در زمینه آموزش، فرهنگ و علوم؛ و مدیر CEPES. آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا (آنتورپ)
در سال ۱۹۴۶، دوره معماری به یک موسسه مستقل تحت عنوان موسسه عالی ملی معماری تبدیل شد. یکی دیگر از لحظات کلیدی در تاریخ آکادمی سال ۱۹۶۳ میلادی بود. در این سال یک دوره جدید و منحصر به فرد تحت عنوان "طراحی مد" شروع به کار کرد. این دوره درابتدا با موفقیت متوسطی همراه بود، اما در اوایل دهه هشتاد در جهان پیشرو شد.در این دوره دیرک بیکمبرگ، والتر ون بیرندونک، مارینا یی، دریس ون نوتن، دیرک ون سائن و آن دمولمستر با ارایه سبکی بسیار متنوع، تأثیر زیادی بر صحنه مد معاصر گذاشتند.برنامه مد استعدادهای بیشتری را از سراسر جهان جذب کرد. این برنامه با بیش از ۱۳۰ دانشجو، بزرگترین برنامه در بخش هنرهای تجسمی و طراحی است.در سال ۱۹۹۵، سیستم آموزش عالی فلاندرز با دگردیسی ریشه ای مواجه شد. آکادمی آنتورپ و موسسه هنری وان دی ولده به عنوان دانشکده در ساختار کالج بزرگتر، کالج دانشگاه آنتورپ (هلندی: Hogeschool Antwerpen) گنجانده شدند. با این حال، مؤسسه عالی هنرهای زیبا مستقل نگه داشته شد و به یک نهاد جداگانه تبدیل شد.امروزه آکادمی مجموعه ای متشکل از ۵۴۰ دانشجو (که ۲۳۰ نفر از آنها بین المللی هستند) در چهار ساختمان اصلی واقع در مرکز شهر است. آکادمی هنرهای زیبای اومئو
این آکادمی در سال ۱۹۸۷ میلادی تأسیس شده است و دارای ۶۰ دانشجو می‌باشد و دوره‌های سه ساله کارشناسی، دو ساله کارشناسی ارشد و همچنین دوره‌های تابستانی را برگزار میکند، دانشجویان کار با فلز، چوب، برنز، گچ، گرافیک، عکس، ویدئو، صدا و کامپیوتر را براساس هنر آموزش میبینند. ولدیمیر سیچینسکی
او همچنین از سال ۱۹۲۷ ریاست کمیسیون کتاب‌شناسی و کتاب‌شناختی انجمن کتاب‌شناسان اوکراین در پراگ را بر عهده داشت و به عنوان رئیس انجمن (۱۹۳۴–۱۹۴۳) خدمت کرد. او در سال ۱۹۳۰ انجمن هنرمندان مستقل اوکراینی را در لویو تأسیس کرد. از سال ۱۹۳۰ او همچنین عضو کامل انجمن علمی شوچنکو در لویو بود. سیچینسکی در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۰ به عنوان استادیار تاریخ هنر در دانشگاه آزاد اوکراین منصوب شد و سپس در ۲۲ مارس ۱۹۴۲ به عنوان دانشیار ارتقا یافت. هنر شوروی
در سال ۱۹۵۷، نخستین کنگره اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی در مسکو برگزار شد. این اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی را تشکیل داد که بیش از ۱۳۰۰۰ هنرمند حرفه ای از تمام جمهوری‌ها و همه تخصص‌ها را متحد می‌کند. در سال ۱۹۶۰ اتحادیه هنرمندان فدراسیون روسیه تشکیل شد. بر این اساس، این وقایع بر زندگی هنری در مسکو، لنینگراد تأثیر گذاشت. دامنه تجربیات گسترده‌تر شد. به ویژه، این مربوط به شکل و زبان نقاشی و پلاستیک بود. تصاویر جوانان و دانش آموزان، در حال تغییر سریع روستاها و شهرها، سرزمین‌های بکر تحت کشت، برنامه‌های ساختمانی باشکوه که در سیبری و منطقه ولگا تحقق یافت، دستاوردهای بزرگ علم و فناوری شوروی به مباحث اصلی نقاشی جدید تبدیل شد. قهرمانان زمان دانشمندان جوان، کارگران، مهندسان عمران، پزشکان محبوب‌ترین قهرمانان نقاشی‌ها شدند. آکادمی ژولیان
آکادمی ژولیان یک مدرسه هنر خصوصی در پاریس فرانسه بوده‌است. رودولف ژولیان ، این آکادمی را در سال ۱۸۶۷ میلادی به منظور راه‌اندازی یک مدرسه - استودیو خصوصی هنر، برای هنرجویان در پاریس، تأسیس کرد که از ۱۸۶۸ تا ۱۹۶۸ فعال بود. رابرت هریس (نقاش)
در سال ۱۸۸۰ رابرت هریس به عضویت آکادمی هنرهای سلطنتی کانادا درآمد و در سال ۱۸۹۳ نیز به عنوان رئیس این آکادمی انتخاب شد. در سال ۱۹۰۲، نشان «سنت مایکل و سنت جورج» را ایجاد کرد. بالاترین نشان سنت مایکل و سنت جورج، یک نشان بریتانیایی جوانمردی و دلیری است، که به مردان و زنانی اهدا می‌شود که در رابطه با امور کشورهای مشترک‌المنافع، خدمات مهم و فوق‌العاده‌ای را در کشورهای خارجی انجام می‌دهند. آکادمی هنرهای زیبای وین
این آکادمی در سال ۱۶۹۲ میلادی تأسیس شده دانش‌آموختگان مطرحی همچون هانس هولاین، گاتفرید هلن‌واین، آلفرد هردلیچکا و اگون شیله داشته‌است. انجمن ملی دانشکده‌های هنر و طراحی
انجمن ملی دانشکده‌های هنر و طراحی (به انگلیسی: National Association of Schools of Art and Design) (به اختصار: NASAD) که در سال ۱۹۴۴ میلادی تأسیس شد، یک سازمان اعتباربخشی به دانشکده‌ها، مدارس و دانشگاه‌ها در ایالات متحدهٔ آمریکا است. این سازمان استانداردهایی را برای مقاطع تحصیلات تکمیلی و کارشناسی ایجاد می‌کند. مؤسسات عضو، فرآیندهای بازبینی دوره‌ای را تکمیل می‌کنند تا معتبر شناخته شده و همچنان باقی بمانند. اعتبار NASAD را نباید با اعتباربخشی منطقه‌ای اشتباه گرفت. کنسرواتوار ساراتوف
این هنرستان موسیقی در ساراتوف، در سال ۱۹۱۲ بنیاد نهاده شد، و نخستین هنرستان موسیقی استانی بود که در روسیه، پس از هنرستان موسیقی سن پترزبورگ و هنرستان موسیقی مسکو بنیاد شد. ساراتوف در آن زمان سومین شهر روسیه بود. بنای اصلی ساختمان هنرستان موسیقی در سال ۱۹۰۲ توسط معمار الکساندر یولیویچ یاگن ساخته شد، و در ابتدا محل یک مدرسهٔ موسیقی بود. پیش از بازگشایی هنرستان موسیقی در سال ۱۹۱۲، این بنا توسط معمار سمیون آکیموویچ کالیستراتوف بازسازی شد. هنگامی که هنرستان موسیقی ساراتوف در سپتامبر ۱۹۱۲ بازگشایی شد، در همان لحظه دارای ۱،۰۰۰ هنرآموز بود که آمادهٔ آغاز فراگیری بودند. احمد دانش
احمد تحصیلات ابتدایی را در مکتب خصوصی مادرش یادگرفت و حدود سال‌های ۱۸۴۲–۱۸۴۳ به مدرسه رفت. احمد دانش از سن خردسالی به شاعری، رسامی، نقاشی و خطاطی اشتیاق کلان داشت. او در سال ۱۸۵۵ میلادی به دربار امیر نصرالله راه یافت و به‌عنوان معمار و مهندس دربار تعیین شد. سال ۱۸۵۷ میلادی احمد دانش در هیئت سفارت خانات بخارا به سن پترزبورگ می‌رود. سال ۱۸۶۹ میلادی، یک سال بعد از ضبط شدن آسیای میانه از سوی روسیه، برای بار دوم، دانش به سن پترزبورگ سفر می‌کند. دانش در این سفرش ترقیات و پیشرفت‌های کشور روسیه را نغز می‌آموزد. آرزوی دانش این بود که بخارا نیز کشوری پیشرفته شود. کالج طراحی آرت‌سنتر
کالج مرکز هنر طراحی که به آن مرکز هنر نیز گفته می‌شود یک دانشگاه خصوصی در زمینه آموزش طراحی و هنرهای زیبا در شهر پاسادنا ایالت کالیفرنیا آمریکا است. این دانشکده در سال ۱۹۳۰ در جنوب شهر لس آنجلس بنیان نهاده شد و پس گسترش برنامه‌های درسی خود، در سال ۱۹۷۶ به مکان کنونی خود نقل مکان کرد. مرکز هنر به‌طور خاص در زمینه‌های طراحی وسایل نقلیه، طراحی فراورده و طراحی برنامه از آوازهٔ ویژه‌ای برخوردار است. همچنین رشته‌هایی چون عکاسی، طراحی گرافیک، فیلمسازی، هنرهای تجسمی، تبلیغات و طراحی محیطی نیز در این مؤسسه آموزش داده می‌شود. سن پترزبورگ
متروی سن پترزبورگ در سال ۱۹۵۵ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۵ خط و ۶۹ ایستگاه می‌باشد. آکادمی علوم و هنرهای سینما
آکادمی علوم و هنرهای سینما (AMPAS) (اَمپاس) یا به اختصار آکادمی تصاویر متحرک یا آکادمی، سازمانی غیردولتی است که در سال ۱۹۲۷ میلادی در ایالات متحدۀ آمریکا بنیانگذاری شد. تمامی اعضای آکادمی از پرسابقه‌ترین دست‌اندرکاران صنعت سینما هستند. از وظایف آکادمی، برگزیدن نامزدها و برندگان جوایز اسکار و تحقیقات در زمینۀ پیشرفت صنعت سینما و توسعۀ علمی، آموزشی و ارتقای شغلی دست‌اندرکاران صنعت سینما است. کالج هنر و طراحی ماساچوست
کالج هنر و طراحی ماساچوست (که همچنین با نام مس آرت یا MassArt نیز شناخته می‌شود) دانشگاه هنرهای تجسمی و هنر کاربردی با بودجه عمومی است که در سال ۱۸۷۳ تأسیس شده‌است. این دانشگاه یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های هنر ایالات متحده آمریکا قدیمیترین دانشگاه هنر بوستون است. مس آرت اعتباردهی شده توسط انجمن کالج ها و مدارس نیوانگلند و انجمن ملی مدارس هنر و طراحی است. این کالج یکی از اعضای انجمن دانشکده‌های مستقل هنر و طراحی و کالج‌های فنوی (که یک کنسرسیوم دانشگاهی در منطقهٔ پزشکی و علمی لانگ وود می‌باشد) است. تئاتر
در سال ۱۳۱۴ «کانون بانوان» تشکیل شد. این کانون در فعالیت‌های خود تعدادی نمایشنامه هم روی صحنه آورد که همه آنان در جهت پیشرفت و تمدن‌خواهی زنان بود. در نیمه دوم سال۱۳۰۲شمسی «مجمع فرهنگی و هنری پیک سعادت نسوان» به همت «ساری امانی» در رشت تأسیس شد و اولین نمایشنامه خود را در ۲۵ اسفند ۱۳۰۲با نام «عروسی دختر فروشی» در پنج پرده در تماشاخانه «اولوش بیک» به اجرا گذاشت. این حرکت ادامه داشت تا سال ۱۳۰۵هجری شمسی، که «علینقی وزیری» هنرستان موسیقی را تأسیس کرد. در این هنرستان، تئاتر و تابلوهایی همراه با موسیقی نمایش داده می‌شد. همین کار برای «اسماعیل مهرتاش» انگیزهای شد که با همکاری وزیری برای ساختن اپرا، تجربه‌هایی بکنند. چون وزیری محل نمایش را در مدرسه موسیقی قرار داده بود، رفته رفته زن‌ها پایشان به آن جا باز شد و همین‌ها بودند که بعدها «جمعیت بیداری نسوان» را تشکیل دادند و در تالار مدرسه زرتشتیان بازی کردند و عاقبت همهشان به تلخترین سرنوشتهای ممکن دچار شده و اجساد تکه‌تکه شدهشان بر جوی‌ها و نهرهای اطراف، خبر از شومترین پاسخهای مردان بود به حضور زنان در عرصه تئاتر و این تابوی حضور زنان در تئاتر تا سال ۱۳۱۰ ادامه داشت. موزه هنر سینبریکف
ساختمان مسکونی این موزه در سال ۱۸۴۲ توسط تاجر روسی نیکلای سینبریکف ساخته شد که کارخانه آبجوسازی وی با همین برند در کنار این بنا بود. نیکلای در این خانه زندگی نمی‌کرد و در سومنلینا اقامت داشت. خانواده برادرش در این خانه زندگی می‌کردند و برادرزاده اش، پاول، یک مجموعه هنری را راه اندازی کرد. پاول در سال ۱۹۰۴ به جمع‌آوری آثار هنرهای اروپایی ادامه داد. او به همراه همسر بازیگرش، فانی سینبریکف، مجموعه‌ای حدود ۹۰۰ اثر هنری را جمع‌آوری کرد، بیشتر این آثار نقاشی (۱۰۰ اثر استادان قدیمی و تقریباً ۳۵۰ مینیاتور پرتره) بودند اما مواردی مانند مبلمان عتیقه، ظروف نقره و ظروف چینی نیز در بین آن‌ها بود. آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون
آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون () همچنین به‌طور خلاصه با نام آکادمی تلویزیون شناخته می‌شود، یک سازمان غیردولتی حرفه‌ای است که به پیشرفت صنعت تلویزیون در ایالات متحده اختصاص دارد. این سازمان در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد. هربرت بیربوم تری
تری از دهه ۱۸۷۰ میلادی تا ۱۸۸۷ تئاتر هیمارکت را بر عهده داشت، وی در سال ۱۸۹۹ به بازسازی تئاتر هر مجستی کمک‌های مهمی کرد سپس در سال ۱۹۰۴ آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک را تأسیس کرد. آذری‌های روسیه
در ۱۴ ژوئن سال ۲۰۰۵ میلادی، در خیابان گوروخوایای شهر سن پترزبورگ، بنای یادبود به افتخار حیدر علی اف افتتاح شد. وی مابین سال‌های ۱۹۴۵-۵۰ در مدرسه عالی وزارت امور خارجه اتحاد جماهیر شوروی سابق تحصیل کرده بود. تئاتر هنری مسکو
تئاتر هنری مسکو در سال ۱۸۹۶ به ابتکار کنستانتین استانیسلاوسکی و ولادیمیر نمیروویج دانچنکو شروع به فعالیت کرد. اولین اثر نمایشی در این تئاتر نمایشنامه مرغ دریایی نوشته آنتوان چخوف بود. این اثر بعد از یک اجرای ناموفق در سن پطرزبورگ باعث گردید که چخوف قسم بخورد که تا آخر عمر نمایشنامه ننویسد. اما با پیشنهاد ولادیمیر نمیروویج دانچنکو این نمایشنامه به کارگردانی کنستانتین استانیسلاوسکی در تئاتر هنری مسکو اجرا شد و نویسنده را به وجد آورد و چخوف سه نمایشنامه معروف خود دایی وانیا، سه خواهر و باغ آلبالو را برای اجرا در این تئاتر نوشت. امپراتوری روسیه
کاترین از سال ۱۷۹۶ میلادی به مدت ۳۴ سال بر روسیه حکومت کرد. کاترین پس از تاجگذاری همانند پتر کبیر به اصلاحات علاقه جدی نشان داد، او به نوسازی ارتش روسیه پرداخت به ویژه نیروی دریایی روسیه را که پتر کبیر آن را بنیان نهاده بود توسعه بخشید و نیروی دریایی بزرگ روسیه در دریای سیاه و دریای مدیترانه حضور پیدا کرد . در سال ۱۷۶۷ میلادی روسیه علیه امپراتوری عثمانی وارد جنگ شد که به پیروزی روسیه انجامید و روس‌ها جنوب سرزمین اوکراین، شبه جزیره کریمه و سرزمین مولداوی را تسخیر نمودند، همچنین کاترین موفقیت آمیز علیه لهستانی‌ها جنگید و به ادعای پادشاهی لهستان بر سرزمین لیتوانی پایان بخشید . اما مهم تر از موفقیت‌های نظامی کاترین، تأثیرات فرهنگی و اجتماعی دوران سلطنت او بود . کاترین علاقه وافری به هنر و فلسفه داشت، او بسیاری از برجسته‌ترین هنرمندان سراسر اروپا را به روسیه دعوت می‌کرد و بناهای با شکوه، باغ‌های رویایی و کاخ‌های مجلل بسیاری در این دوران ساخته شد .کاترین هم چنین به جمع‌آوری آثار هنری علاقه بسیاری داشت و با هزینه‌های گزاف برجسته‌ترین آثار هنری ،از نقاشی‌ها، مجسمه‌ها، ظروف، پرده و مبلمان گرفته تا نقاشی‌های دیواری و شیشه کاری‌های مجلل را جمع‌آوری می‌کرد، او به کتاب نیز عشق می ورزید و کتابخانه بزرگ سلطنتی سن پترزبورگ را افتتاح کرد و ده هزار کتاب از سراسر جهان را در آن جا گرد آورد.او تلاش می‌کرد مردم عادی روسیه را نیز با فرهنگ و هنر آشنا سازد به همین خاطر صدها سالن نمایش، اپرا و سالن‌های رقص و موسیقی باشکوه در شهرهای روسیه ساخته شد و چندین دانشگاه نیز افتتاح گشت و بناهای سازهایی با قیمت زیاد در کشور ساخته شد اما همه این ساخت و سازها هزینه گزافی را موجب می‌شد که نارضایتی مردم را در پی داشت، از همه بد تر آنکه کشور روسیه هنوز از ساختار ارباب و رعیتی رنج میبرد و سیستم فئودالی در کشور حاکم بود، کاترین ابتدا سعی کرد تغییراتی در این سیستم ایجاد کند اما هم به دلیل مخالفت‌های بسیار اشراف که حتی نزدیکترین افراد به کاترین یعنی معشوق‌هایش را هم شامل می‌شدند و هم به دلیل اینکه انجام طرح‌های پر هزینه کاترین بدون مالیات و حمایت‌های همین اشراف ممکن نبود نتوانست اصلاحی در این زمینه صورت نماید، اما نارضایتی‌های مردمی ستم‌های بی‌حد اربابان و بی تفاوتی ملکه سرانجام به شورشی بزرگ بین سال‌های ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۵ انجامید، دهقانان روسیه به رهبری یک قزاق به نام پوگاچف این قیام را انجام دادند . پوگاچف ادعا کرد پتر سوم همسر کاترین است و مدعی شد که پس از مدتی که در مصر اقامت کرده و حالا بازگشته است. او به مردم وعده داد سیستم ارباب رعیتی را براندازد، بردگان را آزاد کند و زمین‌ها را میان دهقانان تقسیم نماید، او حتی موفق شد شهر قازان از شهرهای بزرگ روسیه را تسخیر کند و چند ماه ان شهر را در دست داشته باشد گرچه این شورش سرانجام توسط ارتش روسیه سرکوب شد از آن به عنوان بزرگ‌ترین قیام دهقانی روسیه و منشأ قیام‌ها و انقلاب‌های بعدی یاد می‌گردد. کاترین کبیر سرانجام در سال ۱۷۹۶، در سن ۶۴ سالگی پس از ۳۴ سال فرمانروایی درگذشت. هنر نو
در روسیه با انتشار نشریهٔ هنری جدیدی به نام میر ایسکوستوا (دنیای هنر) در ۱۸۹۸، نسخهٔ بسیار رنگارنگی از هنر نو در مسکو و سن پترزبورگ به ظهور رسید. گردانندگان این نشریه نمایشگاه‌هایی از آثار هنرمندان پیشروی روسی برگزار کردند. سبک آنان برخلاف آر نوُوی فرانسه، استفادهٔ کمتری از فرمهای گیاهی می‌کرد و بیشتر براساس استفاده از رنگهای درخشان و طرحهای نامتعارف برگرفته از فولکلور و افسانه‌های روسی تکیه داشت. از تأثیرگذارترین همکاری‌های این هنرمندان طراحی لباس و صحنه برای شرکت باله روس بود که به سرپرستی سرگئی دیاگیلف تأسیس شد و از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۳هر سال در پاریس برنامه اجرا می‌کرد. این لباس‌ها و صحنه‌های رنگارنگ و کم‌نظیر در نشریه‌های مطرح پاریسی بازتاب می‌یافتند و تأثیر قابل توجهی بر هنر و طراحی فرانسه گذاشتند. در روسیه همچنین بناهای متعددی به سبک آرت نوُو تا پیش از انقلاب روسیه ساخته شده‌است، از جمله هتل متروپُل در مسکو با یک دیوارنگارهٔ سرامیکی در نمای ساختمان. مدرسه هنر دوسلدورف
این آکادمی که در سال ۱۷۶۲ میلادی تأسیس شده هنرمندان مشهوری همچون یوزف بویس، گرهارد ریختر، سیگمار پولک و آنزلم کیفر در آن تحصیل کرده‌اند. مدرسه هنر دوسلدورف انستیتوی ایوف
انستیتوی ایوف یا انستیتوی فیزیک وفناوری ایوف آکادمی علوم روسیه (به اختصار، مؤسسهٔ ایوف، () یکی از بزرگترین مراکز تحقیقاتی روسیه است که در زمینهٔ فیزیک و فناوری تخصص دارد. این مؤسسه در سال ۱۹۱۸ در پتروگراد (سن پترزبورگ کنونی) تأسیس شد و چندین دهه توسط آبرام ایوف اداره می‌شد. نام انستیتو برگرفته از نام همین دانشمند است. این مؤسسه عضو آکادمی علوم روسیه است. الکساندر گلازونف
گلازونُف در بین سالهای ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۵ ریاست کنسرواتوار سن‌پترزبورگ را برعهده داشت و تا انقلاب بلشویکی در سازماندهیِ دوبارهٔ این مؤسسه به نام‌های کنسرواتوار پتروگراد و پس از آن کنسرواتوار لنینگراد نقش اساسی داشت. در سال ۱۹۲۸ اتحادیه جماهیر شوروی را ترک گفت و دیگر هیچ‌گاه بازنگشت. با این حال تا سال ۱۹۳۰ ریاست کنسرواتوار را بر عهده داشت و یکی از بهترین شاگردان این مؤسسه در دورهٔ ریاست او «دیمیتری شووستاکویچ» بود، کسی که به یکی از غولهای موسیقی سدهٔ بیستم بدل شد. دانشکده دولتی موسیقی گنیسین
دانشکده دولتی موسیقی گنیسین () یکی از مراکز مشهور و برجستهٔ آموزش موسیقی در مسکو روسیه است. این مرکز عالی آموزشی در ۱۵ فوریهٔ ۱۸۹۵ با نام «مؤسسهٔ گنیسین» توسط سه خواهر پایه‌گذاری شد. خواهران گنیسین در رشتهٔ نوازندگی پیانو در کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو تحصیل کرده بودند. ساخت ساختمان مدرن این مرکز در سال ۱۹۳۷ صورت پذیرفت و بخش اصلی آکادمی موسیقی آن (مشهور به «آکادمی موسیقی گنیسین») در سال ۱۹۴۶ ساخته شد. این دانشکده یکی از مراکز عالی و نخبهٔ آموزش موسیقی و مشهورترین مرکز، پس از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو محسوب می‌شود. کنستانتین استانیسلاوسکی
در سال ۱۸۹۶ همراه با ولادیمیر نمیروویج دانچنکو، تئاتر هنری مسکو را تأسیس کردند که باعث تجارب نویی در صحنه شد؛ و برای نخستین تجربه نمایشنامه مرغ دریایی اثر آنتون چخوف را به روی صحنه بردند. سپس استانیسلاوسکی از وسولد مایرهولد دعوت کرد تا در تئاتر هنری مسکو یک کارگاه آموزشی دایر کند. آموزشگاه هنر
برنامهٔ تحصیلی دانشگاهی در دوران سدهٔ ۱۶ میلادی از ایتالیا آغاز شد در آن دوران بود که فرهنگستان‌هایی تأسیس شد و تا سدهٔ ۱۹ میلادی به‌شمار فرهنگستان‌ها در اروپا و آمریکای شمالی افزوده شد. هنگامی که آموزش هنر به صورت علمی و دانشگاهی صورت گرفت، افراد برای پیشرفت به هوش و استعداد همزمان نیازمند بودند. هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه
این نشان در ۱۰ اوت ۱۹۳۱ میلادی پایه‌گذاری شد و از لحاظ رتبه‌بندی، پائین‌تر از جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی و بالاتر از «هنرمند شایستهٔ فدراسیون روسیه» قرار می‌گیرد. این نشان در سال ۱۹۹۲ میلادی کنار گذاشته شد و جایش را به هنرمند مردمی روسیه داد. دانشگاه هنر کالیفرنیا
دانشگاه هنر کالیفرنیا، در سال ۱۹۰۷ میلادی تأسیس شد و از همان آغاز فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی خود را در رشته‌های هنر، طراحی، معماری و نویسندگی شروع کرد. این دانشگاه دارای دو دانشکده است. دانشکده اول در اوکلند و دیگری در سان‌فرانسیسکو واقع است. لازم به ذکر است که هر دو شهر اوکلند و سان‌فرانسیسکو در ایالت کالیفرنیای آمریکا قرار دارند. ارکستر فیلارمونیک سن پترزبورگ
پس از انقلاب روسیه، رهبری ارکستر از اعضای آن گرفته شد به "ارکستر فیلارمونیک دولتی پتروگراد" تغییر نام داد. در دهه ۱۹۲۰ این ارکستر شروع به دریافت حمایت از دولت و شناخته شدن بین‌المللی کرد. رهبران ارکستر مهمان از قبیل برونو والتر، ارنست آنسرمه و هانس کناپرتسبوش برای اجرا دعوت شدند. پس از مرگ لنین، بنیان‌گذار اتحاد جماهیر شوروی، شهر پتروگراد به لنینگراد تغییر نام داد و متعاقب این تغییر نام ارکستر به "ارکستر فیلارمونیک لنینگراد" تبدیل شد. ارکستر فیلارمونیک سن پترزبورگ
ارکستر فیلارمونیک سن پترزبورگ در سال ۱۸۸۲ تشکیل شد و قدیمیترین ارکستر سمفونیک روسیه است. گالری دل‌آکادمیا
"آکادمیا دی بل آرتی دی ونیزیا" در ۲۴ سپتامبر ۱۷۵۰ تأسیس شد. این نخستین مؤسسه‌ای بود که در سال ۱۷۷۷ با پیترو ادواردز، مرمت هنر را مطالعه کرد و تا سال ۱۸۱۹ به عنوان خط سیر هنر رسمیت یافت. مدرسه هنر ریگا
دبیرستان هنر در سال ۱۸۹۵ آغاز شد، زمانی که انجمن نقاشان لتونی یک مدرسه نقاش تأسیس کرد. در سال ۱۹۲۸ مدرسه نام خود را به مدرسه حرفه ای انجمن نقاشان لتونی تغییر داد (به زبان لتونی: مدرسه متوسطه هنر لتونی) که دوباره در سال ۱۹۴۴ به مدرسه متوسطه هنر ریگا و در سال ۱۹۴۶ به دبیرستان هنری یانیس روزنتالز، در سال ۱۹۹۸ به کالج هنری Janis Rozentals (لتونی: Janis Rozentals Riga Art College)، در ۱۸ مارس ۲۰۰۲ به دبیرستان هنری یانیس روزنتالز ریگا (لتونی: Janis Rozentals Riga Art School) تغییر یافت. آکادمی هنرهای زیبای رم
نام قدیم این دانشکده سن لوکا بود که برای مطالعات هنری در آن زمان، تأسیس شده‌است که در سال ۱۸۷۰ تحت نام آکادمی هنرهای زیبای رم درآمد. آکادمی هنرهای تئاتر ایتالیا کونتی
آکادمی سپس به ساختمان کلیسایی در خیابانی از لندن منتقل شد. در همان زمان، در طول جنگ جهانی دوم، آکادمی بمباران شد و تمام آثار اولیه از بین رفت. در سال ۱۹۷۲، آکادمی به ساختمانی در جاده لندور، کلاپام منتقل شد. این ساختمان به مدت ۹ سال، محل آموزش تمام دانش آموزان ایتالیا کونتی بود. مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو
مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو () یکی از بزرگ‌ترین مؤسسات آموزشی کشور روسیه بود. این مدرسه در سال ۱۸۶۵، از تلفیق یک کالج خصوصی هنر تأسیس شده در ۱۸۳۲ و مدرسه معماری پالاس که در ۱۷۴۹ دمیتری اوختومسکی تأسیس شده بود، به وجود آمد. هوشنگ کاظمی
در سال ۱۳۲۴ برای تحصیل در بوزار پاریس به فرانسه رفت و سال ۱۳۳۵ موفق شد مدرک فوق لیسانس خود را در رشتهٔ خط گرافیک از این مدرسه دریافت کند. سال ۱۳۳۷ به ایران بازگشت و طراحی اساسنامه دانشگاه هنر را برعهده گرفت و در مهرماه ۱۳۳۹ این دانشگاه را راه‌اندازی کرد و اولین مدیر آنجا شد. نخستین‌بار گرافیک در ایران، توسط وی در دانشگاه هنر تدریس شد. در سال ۱۳۵۹ به هلند مهاجرت کرد و سال ۱۳۶۷ از آنجا به استرالیا رفت و تا آخر عمر در استرالیا ماند.هوشنگ کاظمی، بانی هنرکده هنرهای تزئینی، نخستین ایرانی دانش‌آموخته گرافیک است که اصول و قوانین گرافیک نوین وارد ایران کرد.او پانزدهم تیر ماه 1302 در تهران متولد شد. تحصیلات متوسطه را در کالج آمریکایی تهران در دو رشته ادبی و ریاضی به پایان رساند و برای ادامه تحصیل وارد دانش‌سرای تهران شد و در سال 1323 لیسانس ادبیات خارجی گرفت. وی با هم‌فکری زنده یاد دکتر جواد حمیدی، طرح و اساس‌نامه هنرکده هنرهای تزئینی (دانشگاه هنر) را تهیه و تنظیم و این دانشکده را در مهر 1339 راه‌اندازی کرد و مدیریت آن را عهده‌دار شد. این نخستین‌بار بود که در ایران، رشته گرافیک به‌صورت علمی و تخصصی تدریس می‌شد. هوشنگ کاظمی تا سال 1354 مدیر گروه گرافیک بود. فصل نامه هنرهای تجسمی پشت بام، شماره 4 ، صفحه 42 مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا
مدرسه هنرهای زیبای پاریس در سال ۱۶۴۸ میلادی توسط شارل لبرون نقاش مشهور فرانسوی، توسعه مطالعات در زمینه‌های نقاشی، طراحی، مجسمه‌سازی، جواهرسازی و معماری تحت عنوان آکادمی علوم نقاشی و مجسمه‌سازی تأسیس شد. مدرسه هنرهای زیبای پاریس در زمان حکومت لویی چهاردهم تحت تأثیر حکومت دولتی قرار گرفت تا به سال ۱۸۶۳ که توسط ناپلئون سوم دوباره مستقل شد. دانشگاه هنر اصفهان
«دانشگاه هنر اصفهان» به عنوان محور آموزش عالی رشته‌های هنری در استان اصفهان در ابتدا با نام «دانشکده پردیس اصفهان» و به سال ۱۳۵۵ با هدف تربیت نیروهای متخصص در زمینه حفظ و نگهداری آثار و ابنیه تاریخی تأسیس شد و به عنوان اولین مرکز آموزش عالی ایران در زمینة مرمت، فارغ التحصیلان دوره‌های کارشناسی باستان‌شناسی، نقاشی، معماری داخلی، ساختمان، شیمی و نساجی را به عنوان دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد مرمت ابنیه و کارشناسی ارشد مرمت آثار تاریخی پذیرش نمود. این دانشکده که در نخستین دوره فعالیت خود از اقمار دانشگاه فارابی به‌شمار می‌رفت، پس از دومین دوره جذب دانشجو، همزمان با انقلاب اسلامی، تعطیل و مجدداً پس از انقلاب فرهنگی و به سال ۱۳۶۲ بازگشایی شد؛ در این مقطع دانشکده پردیس اصفهان به عنوان یکی از دانشکده‌های مجتمع دانشگاهی هنر اقدام به پذیرش دانشجو در رشته‌های کارشناسی مرمت آثار تاریخی، صنایع دستی و نقاشی نمود و همراستا با سایر ارگانهای متعدد متولی آموزش دانشگاهی هنر ازجمله دانشگاه فارابی، صنایع دستی و نقاشی، دانشکده هنرهای تزئینی و مدرسه عالی موسیقی به ایفای نقش پرداخت. این دانشکده به مرور زمان و با گذشت سالیان متمادی فعالیت در آموزش هنر، به تدریج گسترش یافت تا آنجا که در سال ۱۳۷۹ با دایر نمودن پنج رشته در مقطع کارشناسی هنرهای تجسمی و معماری، یک رشته در مقطع کارشناسی ارشد پیوسته معماری و دو رشته در مقطع کارشناسی ارشد ناپیوسته مرمت و جذب امکانات فیزیکی و تجهیزات آموزشی به عنوان دانشگاه هنر اصفهان به ایفای نقش پرداخت. دانشگاه هنر اصفهان به علت پراکندگی در بطن ساختمانهای ارزشمند تاریخی یکی از غنی‌ترین دانشگاه‌های ایران از نظر بهره‌مندی از فضای ایدئال هنری است. زنان ارمنی در ایران
ساتنیک همچنین در زمینهٔ بازیگری نمایش و نمایشنامه‌نویسی نیز فعالیت داشته‌است. ساتنیک دانش آموختهٔ کنسرواتوار شارلتنبورگ برلین و کنسرواتوارهای سلطنتی مسکو، رم و فرانسه در رشتهٔ آواز، باله و نمایش بود. وی در ۱۳۰۶ خورشیدی اپرت (الههٔ جشن گل‌ها) را به نگارش درآورد و در ۱۳۰۷ خورشیدی سینما - تئاتر (پری) را در میدان مخبرالدوله پایه‌گذاری کرد. مادام پری را می‌توان نمادی از هنرمندان عرصهٔ نمایش ایران در آغاز سدهٔ اخیر و به ویژه، نمادی از نهضت هنری زنان آن دوره دانست. کریستینا رابرتسون
در دهه ۱۸۳۰ او به دور از شوهر و فرزندان خود بود. او در اواسط دهه ۱۸۳۰ در پاریس کار می‌کرد و در آنجا ترغیب شد که به سن پترزبورگ نقل مکان کند. در سن پترزبورگ کمیسیون‌هایی برای جایگزینی نقاشی‌های گمشده در آتش‌سوزی کاخ زمستانی در سال ۱۸۳۷ وجود داشت. رابرتسون از سال ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۱ در سن پترزبورگ بود و نقاشی تمام قد امپراتور الکساندر و سه دخترش ماریا، اولگا و الکساندرا را انجام داد. در سال ۱۸۴۱ وی به عنوان عضو افتخاری آکادمی هنر امپریال شناخته شد. مکتب پویانمایی زاگرب
تولد مکتب زاگرب در دوران جنگ سرد اتفاق افتاد. از ۱۹۳۸ تا ۱۹۵۰ کمپانی والت دیسنی به عنوان بخشی از سینمای آمریکا شهرت و اعتباری در سراسر جهان به‌دلیل ساخت انیمیشن‌های سینمایی بدست آورده بود که هیچ کشور یا کمپانی اروپایی توان رقابت با آن را نداشت. انیماتورهای ژاپنی نیز که سابقه ممتد در تولید انیمیشن داشتند بیشتر به بومی‌سازی مشغول بودند. در همین سال‌ها پس از تأسیس استودیوی زاگرب فیلم در سال ۱۹۵۳ چندین انیماتور جوان و خلاق دور هم جمع شدند و مبنا و هدفی عالی برای خود تصویر کردند. در بهار ۱۹۵۳ از مجموع ۵۷۰ انیماتوری که در زاگرب فیلم گرد هم آمدند، حدود ۱۹ انیمیشن در زمان‌هایی حدود ۴ تا ۸ دقیقه تولید شد که بعدها هرکدام از آنها منشأ تولیدات تلویزیونی مشهوری همچون "پروفسور بالتازار" شدند. دانشکده موسیقی کارل ماریا فون وبر
این مرکز آموزشی در ۱ فوریهٔ ۱۸۵۶ راه‌اندازی شد و یکی از قدیمی‌ترین هنرستان‌های موسیقی آلمان محسوب می‌شود. در آن زمان، فرانچسکو مورلاکی، کارل ماریا فون وبر و ریشارد واگنر به ضرورت ایجاد مراکز آموزش‌های برای نوازندگان درسدن اشاره کرده بودند. در ۱ فوریه ۱۸۵۶، یک نوازنده ویولن ارکستر سلطنتی، فردریش تروستلر، اولین مدرسه موسیقی را در درسدن تأسیس کرد. در سال ۱۸۸۱ عنوان «سلطنتی» به این مدرسه اعطا شد و نام خود را به «هنرستان سلطنتی» تغییر داد، اگرچه یک مؤسسهٔ خصوصی محسوب می‌شد. این هنرستان از سال ۱۸۸۱ تا ۱۹۱۸ تحت حمایت خانوادهٔ سلطنتی و از سال ۱۹۳۷ به بعد تحت نظارت شهرداری بود. ساختمان اصلی دانشکده در طول جنگ جهانی دوم ویران شد و تمام فعالیت‌های آموزشی به پلاک ۳۴ خیابان مندلسون منتقل شد. در ابتدا دانشگاه یک مؤسسه آموزشی بود که نوازندگان آتی ارکستر شهر در آنجا آموزش می‌دیدند. بهدها این مرکز تبدیل به یک دانشکدهٔ موسیقی برای عموم شد و نامش را در سال ۱۹۵۹ به افتخار کارل ماریا فون وبر به دانشکدهٔ موسیقی کارل ماریا فون وبر تغییر دادند. ساوا چواکینسکی
بزرگترین ساختمان چواکینسکی در سن پترزبورگ کلیسای جامع دریایی سنت نیکلاس (۱۷۵۳–۱۷۶۲) با یک برج ناقوس جداگانه (۱۷۵۶–۱۷۵۸) بود. او همچنین کونستکامرا، موزه مردم‌شناسی و قوم‌شناسی را که توسط پتر بزرگ تأسیس شده، بازسازی کرد. چواکینسکی همچنین خانه‌های بزرگ خصوصی را طراحی کرد. برای خانواده شرمتف، وی خانه چشمه (۱۷۵۰–۱۷۵۵) را بر روی خاکریز رودخانه فونتانکا، که اکنون ساختمان آن موزه ادبی و یادبود آنا آخماتووا است، بنا کرد. برای خانواده شوالف، او یک عمارت در گوشه ای ازخیابان مالایاساداوایا و ایتالیامسکایا ساخته‌است (۱۷۴۹–۱۷۵۶، بازسازی شده در قرن ۱۹)، که ساختمان بعداً به وزارت دادگستری (۱۸۰۲ تا ۱۹۱۷) و اکنون به موزه بهداشت اختصاص یافته‌است. چواکینسکی همچنین خانه‌های کاوالیری را ساخت، پروژه ای که توسط امپراتور الیزابت سفارش داده شد و محور ساخت خانه‌هایی بود که پوشکین، سن پترزبورگ را از مناطق اطراف کاخ جدا می‌کند. این ساخت و ساز بین سالهای ۱۷۵۲–۱۷۵۳ انجام گرفت. از سال ۱۷۵۵تا ۱۷۵۸ چواکینسکی معمار آکادمی علوم روسیه بود. در طی آن سالها ویسیلی باژنوف و ایوان استاروف را آموزش می‌داد. مودست موسورگسکی
در دهه ۱۸۶۰ میلادی یک مکتب واقعی ملی در موسیقی روسیه رخ داد. پنج جوان که به گروه پنج شهرت دارند، با هدف آفرینش موسیقی حقیقی روس در سن پترزبورگ گرد هم آمدند. آن‌ها به نقد آثار یکدیگر پرداختند و تأکید بر ضرورت کنار گذاشتن برخی از تکنیک‌های سنتی آهنگسازان آلمانی، ایتالیایی و فرانسوی داشتند. تمام اعضای گروه، جز میلی بالاکیرف، در موسیقی غیرحرفه‌ای بودند و اغلب شغلی جز موسیقی داشتند و فقط در اوقات فراغت خود می‌توانستند به آهنگسازی بپردازند. هنر شوروی
ایده‌های پرالکالت علائق آوانگاردهای روسی را که سعی در خلاص شدن از مقررات «هنر بورژوایی» داشت، جلب کرد. از جمله افراد برجسته این جنبش عبارت بودند از: ولادیمیر تاتلین، میخائیل ماتیوشین، و کازیمیر مالوویچ که از سال ۱۹۲۳ تا زمان تعطیلی در سال ۱۹۲۶ مدیر مؤسسه فرهنگ هنری پتروگراد ("GinKHuk") بود. با این حال، اندیشه‌های آوانگارد سرانجام با واقع گرایی سوسیالیستی که توسط دولتحمایت می‌شد، درگیر شد. آکمه‌ایسم
آک‌مه‌ئیسم در ۱۹۱۲ توسط ۶ شاعر جوان روس پایه‌گذاری شد. این شاعران عبارت بودند از : در آغاز فعالیت آک‌مه‌ئیست‌ها سه بیانیه در مورد آکمه‌ئیسم منتشر شد. دو بیانیه که یکی را "گومیلیوف" نوشته بود و دیگری را "گارادیتسکی" در ژانویه ۱۹۱۳ شمارهٔ اول "مجله آپولون" منتشر شد. بیانیه سوم با عنوان "سحرگاه آکمه‌ایسم" توسط "ماندلشتام" نوشته شد این مقاله مقالهٔ سنگین و تخصصی بود به همین دلیل ۶ سال طول کشید تا شرایط انتشارش فراهم شود و سرانجام در ۱۹۱۹ منتشر شد. طراحی صنعتی
"مدرسهٔ سنت پیتر"، در لیون، در حدود سال ۱۷۵۰، برای آموزش نقشه‌کشانی که در تهیهٔ الگوهای تولید ابریشم به کار می‌رفتند، تأسیس شد. این مدرسه بسیار موفق‌تر از مدرسهٔ پاریس بوده‌است؛ که در اثر انقلاب به هم ریخته بود و توسط ناپلئون بازسازی و به شکلی متفاوت راه‌اندازی شد و سپس با عنوان "آکادمی هنرهای زیبا" تشکیل شد: که مطالعهٔ طراحی برای تولید ابریشم صرفاً به عنوان یک رشتهٔ فرعی به آن پیوست شد. ایوان کولیکوف
در سال ۱۸۹۳، یک معلم محلی با مهارت‌های نقاشی وی تحت تأثیر قرار گرفت و او را به الکساندر موروزف معرفی کرد، که تابستان‌ها را در نقاشی در موروم گذراند. موروزف نیز تحت تأثیر قرار گرفت و به والدین وی توصیه کرد که او را در مدرسه نقاشی در انجمن امپریال برای تشویق هنر ثبت نام کنند. وی بعداً در همان سال عزیمت کرد و در مسکو در راه بازدید از گالری ترتیاکوف و موزه رومانیانتسف توقف کرد. وقتی وارد سن پترزبورگ شد، به عنوان دستیار در استودیوی موروزف موقعیتی را به دست آورد. سال بعد، او در مدرسه نقاشی ثبت نام کرد، جایی که مربیان او شامل الکسی افاناسف و ارنست لیپارت بودند. در سال ۱۸۹۶، او کلاسهای آمادگی را در آکادمی هنر امپریال با ولادیمیر ماکوفسکی و سپس با ایلیا رپین شروع کرد. در سال ۱۸۹۸ بنا به توصیه رپین دانشجوی معمولی آنجا شد. مؤسسه سینمایی گراسیموف
این موسسه در سال ۱۹۱۹ میلادی، توسط کارگردان و فیلمساز روس ولادیمیر گاردین تأسیس شد. این موسسه مدعی عنوان قدیمی‌ترین مدرسه سینمایی در جهان است. این موسسه از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۹۱ که شوروی سابق بر کل کشورهای مستقل همسود حکمرانی می‌کرد، اتحادیه موسسه دولتی سینمایی نامیده می‌شد. فیلم‌سازان و کارگردانان مشهوری چون سرگئی آیزنشتاین، لف کولشف، آلکسی باتالف و میخائیل رم و فارغ‌التحصیلان معروفی چون سرگئی پاراجانف، آندری تارکوفسکی، رستم ابراهیم‌بیگ‌اف، نیکیتا میخالکوف، و صدیق برمک از این موسسه دانش‌آموخته شده‌اند. دانشگاه دولتی علوم اجتماعی روسیه
بنیانگذار آکادمی علوم روسیه به افتخار دانشمند علوم فدراسیون روسیه سال (1997)، ژوکوف ، واسیلی ایوانوویچ. رئیس دانشگاه از سال 2014 تا حال، ناتالیا بوریسوونا پوچینوک. موزه متروپولیتن هنر
Met از زمان تأسیس در سال ۱۸۷۰ آثار هنرمندان زنده را جمع‌آوری و به نمایش گذاشته‌است. امروزه دارایی‌های این بخش شامل بیش از دوازده هزار اثر هنری در طیف وسیعی از رسانه‌ها از سال ۱۹۰۰ تا به امروز است. از جمله نکات برجسته این بخش، کارهای شاخص اعضای مدرسه پاریس مانند بالتوس، ژرژ براک، هنری ماتیس، جوان میرو، آمدئو مودیلیانی و پابلو پیکاسو است. این مجموعه به لطف هدایای خارق‌العاده و وصایای آثار هنری و همچنین صندوق‌های سرمایه‌گذاری توسعه یافته‌است. آموزشگاه هنر
از دههٔ ۱۹۸۰ میلادی دانشکده و آموزشگاه‌های هنر در میان دانشگاه‌ها به رسمیت شناخته شد. هر فعالیت هنری پیش از آن به عنوان یک فعالیت آموزشی پذیرفته نمی‌شد و مدرکی به آن داده نمی‌شد. البته برخی بر این باورند که با این کار، خلاقیت از هنرآموزان گرفته شد. قلعه پیتر و پل
قلعه پیتر و پاول ارگ اصلی سن پترزبورگ روسیه است که توسط پتر کبیر در سال ۱۷۰۳ تأسیس شد و از سال ۱۷۰۶ تا ۱۷۴۰ به عنوان قلعه باستیون بنا به طراحی‌های دومنیکو ترززینی ساخته شد. بین نیمه اول دهه ۱۷۰۰ و اوایل دهه ۱۹۲۰ به عنوان زندان مجرمان سیاسی استفاده می‌شد. از سال ۱۹۲۴ به عنوان موزه شناخته می‌شود. امروزه به عنوان مهمترین بخش موزه دولتی تاریخ سن پترزبورگ اقتباس شده‌است. این موزه به تدریج به جز سازه اشغال شده توسط ضرابخانه سن پترزبورگ (Monetniy Dvor) عملاً تنها مالک ساختمان قلعه شده‌است. تالار مارینسکی
تئاتر مارینسکی سالن اپرا و باله در شهر سن پترزبورگ روسیه است که قدمتی ۱۵۰ ساله دارد. این سالن در سال ۱۸۶۰ افتتاح شد و به محلی برجسته برای اجرای آثار شاخص آهنگسازان اواخر سده نوزدهم مانند چایکوفسکی، موسورگسکی و ریمسکی کرساکف تبدیل گردید. امروزه خانهٔ اپرا، ارکستر و باله مارینسکی است. آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک
آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک () به اختصار RADA یک مدرسه هنر نمایشی که در شهر لندن انگلستان واقع شده است یکی از قدیمی‌ترین مدارس هنرهای نمایشی در سطح بریتانیا است که در سال ۱۹۰۴ تأسیس شده است این مدرسه توسط هربرت بیربوم تری بنیانگذاری شده است. مسجد سن پترزبورگ
سنگ بنای این مسجد در ۱۹۱۰ هنگام جشن بیست و پنجمین سالگرد خلافت عبدالاحد خان بر بخارا نهاده شد. تعداد مسلمانان سن پترزبورگ در آن دوران بالغ بر ۸٬۰۰۰ نفر بود. معمار آن نیکلای واسیلیف بود. در زمان حکومت شوروی، تمام مظاهر دینی تعطیل و نابود می‌شدند. از جمله مسجد سن پترزبورگ که به انبار وسایل پزشکی تبدیل شد. اما بعد از جنگ جهانی دوم و به درخواست رئیس جمهور اندونزی که زمان «خروشچف» به سن پترزبورگ سفر کرده بود، مسجد به روی مسلمانان باز شد. بنیاد پژوهشی
در اوایل سدهٔ ۱۸ پتر کبیر ایجاد یک مؤسسهٔ آموزشی و پژوهشی در پایتخت امپراتوری به تازگی ایجاد شدهٔ خود، سن پترزبورگ را مقرر کرد. طرح او زمینه‌چینی‌هایی برای آموزش زبان، علوم فلسفی و علمی، و نیز آکادمی‌های جداگانه‌ای که فارغ التحصیلان بتوانند پژوهش‌های علمی بیشتری را در آن دنبال کنند، در نظر گرفته بود. این نهاد در نوع خود در اروپا نخستین گام برای انجام تحقیقات علمی در درون ساختار یک دانشگاه بود. آکادمی سنت پترزبورگ پس از صدور فرمان در ۲۸ ژانویه ۱۷۲۴ تأسیس شد. انجمن سلطنتی ادینبورگ
انجمن سلطنتی ادینبورگ () آکادمی ملی علوم و ادبیات اسکاتلند است. این یک مؤسسه خیریه ثبت شده‌است که کاملاً مستقل و غیر حزبی - سیاسی فعالیت می‌کند و منافع عمومی انجمن را در سراسر اسکاتلند تأمین می‌کند. این مرکز در سال ۱۷۸۳ تأسیس شده‌است. این انجمن تا سال ۲۰۱۷، بیش از ۱۶۶۰ همکار داشته‌است. آکادمی سلطنتی هنر
کلاس‌ها و موزهٔ آکادمی نخست در سامرست هاوس برگزار می‌شد اما در ۱۸۳۷ به میدان ترافالگار و در ۱۸۶۸ به مکان کنونیش در ساختمان برلینگتون هاوس انتقال یافت. فرهنگستان علوم پروس
فرهنگستان علوم پروس یک فرهنگستان علمی بود که در ۱۱ ژوئیه سال ۱۷۰۰ در برلین تأسیس گردید، چهار سال پس از تأسیس آکادمی هنر در برلین، که عنوان «آکادمی برلین» می‌تواند به آن نیز اشاره کند. هنر شوروی
در دوره بین اواسط دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۹۶۰، هنر رئالیسم سوسیالیستی به اوج خود نزدیک می‌شد. هنرمندانی که در دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ از آکادمی فارغ‌التحصیل شده بودند (موسسه هنرهای روپین) در صدرنشینی بودند. آنها سریعاً هنر خود را ارائه دادند، برای تجربه تلاش کردند و مشتاق بودند بیشتر بیاموزند. هنر این دوره سلیقه فوق‌العاده ای برای زندگی و کارهای خلاقانه به نمایش گذاشت. آرتم سارگسیان
وی در سال ۱۹۵۰ از دانشگاه دولتی باکو فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین در انستیتو فیزیک اتمسفر ای.ام. اوبوخوف آکادمی علوم روسیه تحصیل نمود. وی شاگرد ایلیا کیبل بود. وی در سال ۱۹۵۳ از مدرک کارشناسی خود دفاع کرد. در سال ۱۹۶۷ وی از مدرک دکتری خویش دفاع کرد. وی در سال ۱۹۶۸ عنوان استادی را دریافت نمود. در سال ۱۹۸۱ به عنوان عضو ناظر آکادمی علوم روسیه برگزیده شد. نشان دوستی خلق در سال ۱۹۸۶ به وی اعطا گردید. وی در نگارش «Modelling Ocean Climate Variability» (۲۰۰۹) همکاری نمود هنر شوروی
هنر شوروی، هنر تجسمی است که پس از انقلاب سوسیالیستی اکتبر سال ۱۹۱۷ در روسیه شوروی (۱۹۱۷–۱۹۲۲) و اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۲۲–۱۹۹۱) تولید شد. مؤسسه هنر شیکاگو
موسسه هنر شیکاگو در سال ۱۸۷۹ میلادی تأسیس شد. این مرکز از معتبرترین موزه‌های هنری در ایالات متحده آمریکا محسوب می‌شود. آکادمی هنرهای استونی
این دانشگاه که در سال ۱۹۱۴ تأسیس شده شامل رشته‌های هنر، معماری، رسانه، تاریخ هنر و حفاظت و مرمت میراث فرهنگی می‌باشد. آکادمی سلطنتی هنر
در ۱۷۸۶ جرج سوم، پادشاه وقت انگلستان آکادمی سلطنتی هنر را بنا بر پیشنهاد سر ویلیام چمبرز و بنجامین وست در لندن بنیان نهاد. هدف از ایجاد این آکادمی رشد مدارس هنری، گردآوری استاندردهای لازم برای یک اثر خوب و فراهم‌آوردن سازوکار لازم برای نمایش رایگان آثار برتر هنری بود. آکادمی هنرهای زیبا، مونیخ
در سال ۱۹۵۳ نام خود را به آکادمی هنرهای زیبا تغییر یافت. دانشکده سینما و تلویزیون آکادمی هنرهای نمایشی در پراگ
دانشکده سینما و تلویزیون آکادمی هنرهای نمایشی در پراگ () مشهور به FAMU، یک دانشکدهٔ سینما در شهر پراگ جمهوری چک است که در سال ۱۹۴۶ بنیان نهاده شد و یکی از سه دانشکدهٔ آکادمی هنرهای نمایشی در پراگ است. این مرکز آموزشی پنجمین دانشکدهٔ قدیمی سینما در جهان محسوب می‌شود. بیشتر درون این دانشکده به زبان چکی ارائه می‌شود، اما برخی دوره‌ها نیز به زبان انگلیسی تدریس می‌شود. آکادمی هنرهای کاربردی، دهلی نو
آکادمی هنرهای کاربردی، دهلی نو () مؤسسه هنر کاربردی هند است که در دهلی نو واقع شده‌است، این مؤسسه در سال ۲۰۱۰ تأسیس شدو توسط مؤسسه ملی کارآفرینی و توسعه کسب و کار کوچک (NIESBUD) اداره می‌شود، این آکادمی یک مؤسسه مستقل تحت سرپرستی وزارت توسعه و کارآفرینی، دولت هند، به رسمیت شناخته شده‌است. واسیلی پروف
اثر سرباز دلیر با امضای پروف بود اما تاریخ نداشت و این کار تصویری از خودش بود که فکر می‌کرد در سال ۱۸۵۱ کامل خواهد شد. واسیلی در سال ۱۸۵۳ به مدرسه نقاشی و مجسمه‌سازی برای پیشرفت و فرهنگ هنرش به مسکو فرستاده شد. این مدرسه همراه با گروهی از عاشقان هنر و زیر نظر و حمایت فرهنگستان هنرهای سن پترزبورگ بر پا شد و به عنوان امتیازی در پایتخت روسیه بود. هر چند مدرسه کوچکترین سیستم آموزشی آن زمان و همچنین جالب توجه دموکراتیک بود. واسیلی در طی ۲۵ سال در آثارش سبک ساده زندگی در مسکو را نشان داد. او از تمام پیشنهادهایی که از کارش به او داده بودند روی برگردانده بود و یکی از پیشنهادات «زندگی در سنت پترزبورگ» بود. در آثارش تصاویری از مردمان با ادب و با تربیت، مهربان مسکو با حسی درونی از کمال پیدا کردیم. در هر روز زندگیش به پیدا کردن موضوعی می‌پرداخت و همین موضوعات مشوق او در خلق یک تفکر طبیعی از جهان اطرافشان بود. در سال ۱۸۵۰ استادان در مدرسه نقاشی و مجسمه‌سازی: karl Rabus, Mikhail Scotti ,Yegor Vasilyev , Sergei Zaryanko , Apollon Mokritsky به شاگردانشان روش‌ها و سبک هائی از نقاشی و هنر در زندگی یاد می‌دادند. آن‌ها به پروفرش استعدادهای مخصوص می‌پرداختند که بخش مهمی از درس‌های آن‌ها بود. بیشتر شاگردان از خانواده‌های فقیر بودند، آن‌ها برای غذا و شهریه در مدرسه مجبور بودند پول زیادی را بپردازند. پروف هم خیلی زود خود را در مدارس دانش آموزان کم‌بضاعت پیدا کرد، زیرا پدر و مادرش در موقعیتی نبودند که بتوانند به او کمک مالی کنند. خوشبختانه مدرسه‌ای از استعدادهای ادبی تأسیس شد و این مدرسه مانند گم شده‌ای بود برای حمایت از هدف‌های دانش آموزان فقیر. واسیلی پروف
مدرسه‌ی هنری «آرزاماس بوستد الکساندر استاپینز» (Arzamas boasted Alexander Stupins) اولین مدرسه هنری در ایالت روسیه بود. از سال ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۹ واسیلی در مدرسه درس می‌خواند و مدام از کارها و آثار اصلی تمرین می‌کرد، در این میان اولین نقاشی که او خود به تنهایی کشید (تصویر عیسی (ع) بر بالای صلیب بود) که آن را به کلیسای روستا به عنوان قسمتی از محراب کلیسا هدیه کرد، نزدیک شدن پروف به نقاشی‌هایش مشخصه‌ای از کارهای بعدی اش بود. تصویری از عیسی مسیح که برای یکی از دوستانش که اهل روستا بود در بنای صلیبی مخصوص فرستاد.