هنر خیابانی از چه زمانی شروع شد؟
اجرای خیابانی
بعد از شروع قرن بیستم می‌توان به تاریخچه تئاتر خیابانی از دو وجهه سیاسی و هنری به طور جداگانه پرداخت، در اوایل قرن بیستم، به دنبال جنگ جهانی اول و انقلاب شوروی نمایش‌های خیابانی در اروپا از رونق بسیار برخوردار شد. این تئاتر با هدف تبلیغ و ترویج اجرا می‌شد و عموماً می‌خواست که مواضع انقلاب را تبلیغ کند. بعد از جنگ جهانی دوم و بخصوص در دهه 1950 میلادی این روند سیر نزولی یافت تا جنبش دانشجویی فرانسه در اواخر سال‌های 60 و ظهور رادیکالیسم در اروپا به آن جان تازه‌ای بخشید. فرق رویکرد این تئاتر با تئاترهای قبلی این بود که اگر در گذشته تئاترخیابانی در دفاع از پرولتاریا برخاسته بود این‌بار بر ضد سرمایه‌داری جهانی سر برآورده بود. بخصوص بعد از جنگ ویتنام خیلی از این نمایش ها با هدف مخالفت با امپریالیزم جهانی شکل گرفت و بعد کم کم تاثیرات سیاسی در این نمایش‌ها کم شد ولی جای خود را به دفاع از حقوق سیاهان، زنان و اکنون مخالفت با جهانی‌سازی داد. در حال حاضر هزاران نمایش در صحنه‌های تئاتر جهان به اجرا درمی‌آیند تا حق و معنویت از دست رفته بشر معاصر را فریاد بزنند و باطل را محکوم کنند. خیابان در باران
میان سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹، چایلد هسام حدود ۳۰ نقاشی از خیابان‌های تزیین شده با پرچم‌های مختلف نقاشی کرد. این اثر هنرمند در فوریه ۱۹۱۷، مدت زمان کوتاهی قبل از پیوستن ایالات متحده به جنگ جهانی اول طرح گردید؛ درست همان زمانی که احساسات میهن‌پرستانه در ایالات متحده به اوج خود رسیده بود. ابعاد این اثر هنری هسام می‌باشد. رنگ غالب در این نقاشی، رنگ‌های قرمز و آبی می‌باشد که رنگ سفید برای ستاره‌های منقش بر روی پرچم نیز با آنها ترکیب گردیده.
دیوارنگاری در ایران
نقاشی دیواری به عنوان یکی از اشکال هنری انسان در طول تاریخ همواره از اهمیت خاصی برخوردار بوده، تأثیر آن بر زندگی انسان از دیرباز تاکنون آن چنان پایدار و ماندنی است که می‌توان گفت کمتر رشته هنری چنین تأثیری را داشته‌است، زیرا که خیلی از رشته‌های هنری در مقاطعی از تاریخ بنا به ضرورت و مجموعه شرایط خاصی شکل گرفته و در مقاطعی دیگر از بین رفته یا کاربرد لازم خود را از دست داده‌اند. اما نقاشی دیواری را می‌توان اولین زایش راستین هنری انسان در سپیده دم تاریخ هنر دانست. به‌طوری‌که هم چنان تاکنون تداوم و تأثیر خود را در بطن زندگی جوامع بشری حفظ کرده‌است. در تبیین دستاورد بزرگ انسان عصر سنگ - که جهان را با تصویر مجسم می‌ساخت تا برآن تسلط یابد – نباید از یاد ببریم که هنر وی، به معنی واقعی واژه، هنر بوده‌است. موزه هنرهای معاصر تهران
جنبش هنر نوین و معاصر در ایران در حوالی دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی (دههٔ ۱۹۴۰ میلادی) و با مرگ کمال‌الملک و گشایش دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران آغاز شد. با ورود استادان غربی همچون آندره گدار و سفر دانشجویان هنر برای دانش‌اندوزی به اروپا، هنرمندان ایرانی به آرامی با اندیشه‌های نوین در هنر جهان – از جمله دریافتگری – آشنا شدند. شمایل‌نگاری
در آغاز قرن بیستم مورخ مشهور تاریخ هنر آلمان، ابی واربورگ (۱۸۶۶–۱۹۲۹)و پیروانش از جمله فریتز زاکسال(۱۸۹۰–۱۹۴۸)و اروین پانوفسکی(۱۸۹۲–۱۹۶۸)، به شناسایی و طبقه‌بندی درون‌مایه‌های شمایل‌نگاری‌ها به‌عنوان وسیله‌ای برای دریافت معانی این آثار اقدام کردند. پانوفسکی رهیافتی تأثیرگذار را در کتابی با نام "مطالعاتی در باب شمایل‌شناسی"(۱۹۳۹) در این زمینه بنیان نهاد. پانوفسکی در این اثر شمایل‌نگاری را یکی از رشته‌های تاریخ هنر معرفی می‌کند که هدف آن درک موضوعات و معانی آثار هنری است. پس از مهاجرت پانوفسکی به آمریکا در سال ۱۹۳۱ شاگردان وی مانند فردریک هارت و مایر اسکارپیو راه پانوفسکی را ادامه دادند. در سال ۱۹۴۱ انتشار مقاله‌ای با عنوان د"رآمدی بر «شمایل‌نگاری» در معماری قرون میانه" توسط ریچارد کرادهایمر، متخصص کلیساهای متقدم قرون میانه، توجه به اَشکال معماری در شمایل‌نگاری بسیار توسعه یافت. شمایل‌نگاری در دههٔ ۴۰ میلادی برای نخستین‌بار به‌عنوان شاخه‌ای از تاریخ هنر به‌چشم می‌خورد. پیشرفت هنر عکاسی در این دوران موجب‌شد تا مجموعۀ گسترده‌ای از تصاویر شمایل‌های موجود فراهم آید. دیوانگی (نقاشی)
دیوانگی () که اغلب با نام دیگر یعنی سرخوش از فتح و ظفر در منابع انگلیسی مشهور است، یک تابلوی نقاشی رنگ روغن از هنرمند لهستانی ولادیسلاو پودکووینسکی است که به سال ۱۸۹۳ طرح گردید، نام اصلی این تابلو برگرفته از نامی است که نقاش بر آن نهاده و تنها به نام "دیوانگی" خوانده می‌شود، این اثر از جمله معدود آثار مشهور هنرمند است که به عنوان اولین اثر نمادگرایی در هنر لهستان هم از آن نام برده می‌شود. آن هم در زمانی که لهستان بین همسایگان خودش یعنی کشورهای روسیه، آلمان و اتریش تقسیم شده بود. ناصرالدین‌شاه
بخش دیگری از اقدامات ساخت و ساز ناصرالدین شاه گسترش و بازسازی پایتخت به سرپرستی مستوفی الممالک و میرزا عیسی وزیر در سال ۱۲۸۴ هجری قمری بود که با برداشتن دیوار قدیمی تهران و احداث خیابان‌های وسیع به سبک اروپایی آغاز شد. بخشی از این گسترش‌ها شامل احداث محله دولت بود که محل سکونت اروپائیان، استقرار سفارت‌خانه‌ها و خانه‌های اعیان و درباریان شد و به نمادی از تجددطلبی تبدیل گردید. مشهورترین خیابان این محله، خیابان لاله‌زار بود که مفهوم جدیدی از خیابان به عنوان فضای جمعی شهری ارائه می‌داد و در سال‌های بعد به قلب فرهنگی شهر و مرکز تئاتر، سینما، مُد لباس و زندگی شهری مدرن در تهران تبدیل شد. ناصرالدین‌شاه به سبب علاقه‌ای که به حیات وحش داشت، در این خیابان نخستین باغ وحش تهران را بنا گذاشت که مجمع‌الوحوش ناصری نامیده می‌شد. پس از مدتی این باغ وحش به دلیل مجاورت با خانه‌های مردم تعطیل شد و حیوانات آن به «باغ وحش دوشان‌تپه» که در کنار باغ دوشان‌تپه ساخته شده بود، منتقل شدند. پس از تعطیلی باغ وحش دوشان‌تپه در دوران مظفرالدین‌شاه، تا سال ۱۳۳۲ خورشیدی در تهران باغ وحشی ساخته نشد. هند خیرا
هند خیرا (؛ زاده ۱۹۸۱) نقاش و هنرمند اهل مصر است. او از سال ۲۰۱۱ به عنوان یکی از رهبران هنر خیابانی در مصر شناخته می‌شود.او ابتدا بعد از انقلاب ۲۰۱۱ مصر به عنوان هنرمند به شهرت رسید. سرخ‌پوست
هنر در میان سرخ‌پوستان آمریکا به‌ویژه در تمدن مکزیک اهمیت بسزایی داشت. دورهٔ هنری در مکزیک از ۱۵۰۰ پیش از میلاد آغاز و تا سده ۱۶ یعنی زمان فتح مکزیک به‌دست ارنان کورتس اسپانیایی ادامه می‌یابد؛ که اوج آن در دوره ۳۰۰ تا ۹۰۰ میلادی بوده‌است. هنر اصلی ایشان پیکرتراشی و تندیس‌سازی بود و امروزه تندیس‌ها و صورتک‌های بسیاری از آن دوره که به‌نظر می‌رسد کاربرد مذهبی داشته به جای مانده‌است. هنر پیشاتاریخ
آثار و جلوه‌های هنری در ایران به دوره نوسنگی در حدود هزاره هشتم پیش از میلاد باز می‌گردد. نمونه‌هایی از قدیمی‌ترین آثار به جای مانده از این دوران را می‌توان در مکانهای نوسنگی خصوصاً در غرب زاگرس یافت. شکل و آذین‌بندی سفالینه‌ها در مناطق گوناگون فلات ایران با یکدیگر متفاوت هستند ولی بیشتر دارای ویژگی نحوه ساخت مواد و خصایص مشترکی هستند. در دوره معروف به دوره مس و سنگ، مشخص‌ترین نوع سفالگری به رنگ‌های قرمز و نخودی نقش دار شده‌است و به رنگ سیاه و الگوهای هندسی و بیشتر به روش هاشورزنی دیده می‌شوند. استفاده از چرخ سفالگری و ساخت سفالینه‌های کاملاً متقارن به حدود هزاره چهارم پیش از میلاد در نواحی تپه سیلک، تپه حصار، تل باکون، شوش و غیره می‌باشند. بر اساس یافته‌های شهر سوخته در حدود هزاره سوم پیش از میلاد چنین به نظر می‌رسد که مهمترین مرکز صنعت ساخت مفرغ در نواحی شرق ایران بوده‌است. در بررسی تاریخ هنر، هنر ماقبل تاریخ هنری‌است که در دوران ماقبل تاریخ و قبل از اختراع خط، و در میان انسان‌های بدوی و بدون تمدن در دوران آغازین تاریخ زمین‌شناسی خلق شده‌است. موجودیت این دوران می‌تواند تا زمان اختراع خط ادامه داشته باشد. موسیقی اکسپرسیونیستی
شروع این جنبش در موسیقی از سال ۱۹۰۷ میلادی آغاز شد. زمانی که شونبرگ با نقاش اتریشی واسیلی کاندینسکی آشنا شد. وی بنیانگذار مکتب اکسپرسیونیسم بود و نظرش در بارهٔ نقاشی اکسپرسیونیست این بود که به جای ظاهرِ حال، باطن و درون را چنانچه که هست باید نمایش داد. او عقیده داشت که زشتی وجود ندارد و همه چیز زیباست و این چشمِ بصیرت است که باید آن را تشخیص دهد. شونبرگ پس از آشنایی با وی به نقاشی پرداخت و چند تصویر زشت و بدشکل نیز کشید. نگارخانه خیابانی شهر
نگارخانه خیابانی شهر نگارخانه‌ای است که در میدان ۱۷ شهریور بندرعباس قرار دارد. این نگارخانه که نخستین نگارخانه خیابانی در ایران است بر روی دیوار ضلع جنوبی مجتمع سیتی سنتر قرار گرفته‌است. در این نگارخانه ۱۸ عدد قاب در اندازه ۷۵×۷۵ سانتی‌متر از جنس پلکسی گلاس بر روی دیوار نصب شده که آثار مختلف هنرمندان ایران در معرض دید عموم مردم قرار می‌گیرد. هنر نوگرا و معاصر ایران
هنر نوگرا یا «مدرن» به مجموعه آثار و اندیشه‌های هنری گفته می‌شود که در نیمه دوم سده ۱۹ میلادی تا دهه ۱۹۷۰ میلادی رشد کردند و در آن‌ها، سنت‌های هنری کلاسیک در اروپا جای خود را به نوآوری‌های شخصی در بهره‌گیری از ابزارهای هنری و کاربردهای هنر دادند. نخستین هنرمندان نوگرای اروپایی – همچون کلود مونه، آنری ماتیس، و ونسان ون‌گوک – در تلاش برای یافتن ارائه‌ای نوین و شخصی، هنر دریافتگری را ابداع کردند. هنرمندان مدرن برای بیان شخصی، فرم‌های کلاسیک را کنار گذاشتند و به موازات مدرنیته ابداعات بسیاری را پدیدآوردند که توسط دیگر هنرمندان در سراسر جهان تکرار شدند. با پایان دهه ۱۹۷۰ میلادی، دوره‌ای از هنر پسانوگرا شکل گرفت که به هنر معاصر کنونی ختم شد. از ویژگی‌های هنر پسانوگرا و معاصر، بهره‌گیری هنرمندان از ابزارهایی چون رایانه و ویدیو برای انتقال مفاهیم مورد نظرشان است. هنر پاپ
با اینکه هنر پاپ را عموماً به عنوان هنری آمریکایی می‌شناسند در واقع پاپ آرت دو بار متولد شد، بار اول در انگلستان و بار دوم به‌طور مستقل در شهر نیویورک ، این انگلستان و به‌طور مشخص "گروه مستقل هنرمندان لندنی" بودند که از عبارت Popular Art یا هنر مربوط به توده مردم در اوایل دهه ۱۹۵۰ استفاده کردند. این گروه شامل هنرمندان تجسمی، معماران و منتقدانی نظیر ریچارد همیلتون، ادواردو پائولوتزی، جیمز استرلینگ و لارنس الووی بود که سعی داشتند در ابزار ارتباط جمعی و فناوری‌های نوظهور مفاهیم زیبایی‌شناسانه بیابند، یکی از نمودهای مهم این مطالعات پیگیر نمایشگاهی با عنوان "فردا چنین است" در سال ۱۹۵۶ در لندن بود، پوستری که ریچارد همیلتون برای این نمایشگاه طراحی کرد بعدتر با عنوان "واقعاً چه چیزی خانه‌های امروزی را این چنین متفاوت و جذاب می‌کند؟" به یکی از مهم‌ترین آثار این جنبش تبدیل شد، به‌طور کلی پاپ آرت لندنی نسبت به همتای آمریکاییش کمتر تهاجمی بود و بیشتر دیدگاهی رومانتیک و نوستالژیک داشت. مهدی قدیانلو
قدیانلو از حدود سال ۱۳۸۴ کار بر روی دیوارهای تهران را آغاز کرد و بیش از صد نقاشی سورئال بر روی دیوارهای تهران قرار دارد. فعالیت او در این شهر، بعد از فراخوان سازمان زیباسازی تهران و تحت نظر محمود شعیبی، رئیس وقت اداره نقاشی‌های دیواری، آغاز شد. سالوادور دالی
پس از شرکت دالی در مدرسه نقاشی، در سال ۱۹۱۶ و در جریان تعطیلات تابستانی و سفر به "کاداکس" با خانواده "«رامون پیچوت»"، وی برای اولین بار با نقاشی مدرن آشنا شد. "پیچوت" نقاشی محلی بود که مرتباً به پاریس سفر می‌کرد. یک سال بعد، پدر دالی نمایشگاهی از آثار نقاشی با زغال پسرش در منزل خانوادگیشان بر پا کرد. سالوادور جوان اولین نمایش عمومی از آثارش را به سال ۱۹۱۹ در سالن تئاتر شهرداری فیگوئرس برگزار کرد. هنر اقیانوسیه
هنر صخره ای بومیان استرالیا طولانی‌ترین سنت هنری مداوم در جهان است. این مکان‌ها که در سرزمین آرنهم، استرالیا یافت می‌شوند، به سه دوره تقسیم می‌شوند: پیش از دهانه رودخانه (حدود ۴۰۰۰۰ تا ۶۰۰۰ قبل از میلاد)، دهانه رودخانه (حدود ۶۰۰۰ قبل از میلاد تا ۵۰۰ پس از میلاد)، و آب شیرین (حدود ۵۰۰ پس از میلاد تا کنون). تاریخ‌گذاری آنها بر اساس سبک‌ها و محتوای هنر انجام شده‌است. پیش از دهانه رودخانه، قدیمی‌ترین، با تصاویری در رنگدانه اخرایی قرمز مشخص می‌شود. با این حال، در حدود ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد، تصاویر به‌طور فزاینده‌ای پیچیده‌تر ظاهر می‌شوند که نشان‌دهنده آغاز دوره دهانه رودخانه است. این نقاشی‌های سنگی چندین کارکرد داشتند. برخی برای «جادو» استفاده می‌شدند، برخی دیگر با آرزوی افزایش جمعیت حیوانات برای شکار، و برخی نیز صرفاً برای سرگرمی نگاشته می‌شدند. احمد اسفندیاری
اما اولین حضور جدی او در یک رویداد هنری، حضور در نمایشگاه هنرهای زیبای تهران در سال ۱۳۲۵ بود. در سال ۱۳۲۶ که دوران تحصیلش در دانشکده به اتمام می‌رسد، به‌عنوان پروژهٔ پایانی، تابلویی با موضوع «باشگاه افسران» را ترسیم می‌کند. در اوایل سال ۱۳۲۸ در نمایشگاه گروهی انجمن فرهنگی ایران و فرانسه به همراه حسین کاظمی، محمود جوادی پور و مهدی ویشکایی شرکت کرده و در پایه‌گذاری گالری آپادانا (نخستین گالری خصوصی ایران) همکاری می‌کند. فعالیت دیگر او در این زمینه، حضور در اولین بی‌ینال تهران بود که در سال ۱۳۳۷ برگزار شد در این بیینال از او طبیعت بی‌جانی دیده شد که در آن اشیا، فرم‌های ساده‌ای یافته و با خطوط رنگین دورگیری شده‌اند. از اواخر سال‌های ۳۰ در بی‌ینال‌های دوم و سوم در سال‌های ۱۳۳۹ و ۱۳۴۱، لکه رنگ‌ها جای خود را به ترکیبی از خطوط ریتمیک، مواج یا لکه رنگ‌هایی نسبتاً تخت می‌دهد و حضور این خطوط در آثارش، فضایی پویا به هنرش می‌بخشند. اما تغییر و جهش کارهای اسفندیاری را در بی‌ینال چهارم در سال ۱۳۴۳ می‌بینیم. خطوط ریتمیک این‌بار ساختاری هندسه‌گون یافته و با نظم دقیق‌تری کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. پرسپکتیو خطی حذف شده و اشیا و آدم‌ها به نهایت ساده می‌شوند، تا به‌صورت مجموعه‌ای از خطوط و سطوح رنگین، هارمونی بدیعی را شکل بخشند. نقاشی دیواری
قدمت اعتلای این هنر در تاریخ ایران، به دورهٔ ساسانیان برمی‌گردد. بر اساس پژوهشی که پیرامون نقاشی دیواری در دپارتمان نقاشی دانشگاه تهران صورت گرفته‌است، موضوع نقاشی دیواری ایرانِ قبل از اسلام به عنوان موضوع معرفی شده‌است که کمی مهجور مانده و کمتر بدان پرداخته شده‌است. در چکیدهٔ این پژوهش چنین آمده‌است:چنانچه هرگاه در باب نقاشی ایران سخنی به میان می‌آید، ذهن همگان معطوف به نگارگری‌ها و تصویرسازی کتب بعد از اسلام و به خصوص دوران تیموری تا قاجار می‌شود. در حالی که شواهد نشان می‌دهد که در ایران، نقاشی دیواری، بسیار کهن تر از تصویرگری کتاب بوده و در دوران کهن، نقاشی دیواری بیشترین اهمیت را در میان سایر هنرهای تصویری و تجسمی دارا بوده‌است. حال آنکه پس ازاسلام و به خصوص بعد از استیلای مغولان در ایران، اهمیت آن کمتر و در مقایسه با تصویرسازی کتاب، کمرنگ تر جلوه نمود. در حالی که اصل و ریشه سنت تصویری نقاشی ایران، که به صورت شیوه‌ای خاص درآمد وتا به امروز هویت خود را حفظ کرد، و ما آن را تحت عنوان سنت نقاشی ایرانی می‌شناسیم، همین دیوارنگاری‌ها و نقاشی‌های دوران باستان و به ویژه دو دوره مهم و تأثیرگذار اشکانی و ساسانی می‌باشند.او در این پژوهش سعی نموده تا ابتدا به معرفی این دیوارنگاره‌ها و سپس به بررسی از جهات تاریخی، جغرافیایی، شرایط فرهنگی و جامعه شناختی، همچنین تأثیرپذیری از سایر هنرها و تأثیرگذاری بر هنرهای دوران پس از خود، مورد بررسی قرار گرفته و تعدادی از آن‌ها را با هدف شناخت نقاشی و به خصوص دیوارنگاره‌های ایران باستان (اشکانی و ساسانی) چه از لحاظ تاریخی و تأثیرات فرهنگی و چه به لحاظ ساختارهای زیبا شناختی از لحاظ ساختاری تجزیه و تحلیل می‌نماید. چنگیز شهوق
در سال‌های پس از ۱۳۵۷، هنرهای تجسمی ایران، به ناچار در سکوت فرورفت تا به تدریج بر اساس مبانی انقلاب بازتعریف شود. این سکوت چندساله، فعالیت‌های هنری پیشین را در هاله‌ای از ابهام فرو برده بود و هنرمندان هم دچار سردرگمی بودند. بسیاری از هنرمندان تا مدت‌ها گوشه‌نشینی پیشه کردند و گاهی به تغییر شغل فکر نمودند. برخی دیگر هم به امید گشایشی در هنر، به تغییر سبک و سمت آثار خود پرداختند. اما شهوق همیشه در گفت‌وگوهای دوستانه، با قاطعیت می‌گفت: «» کار دیگری بلد نیست و راه دیگری نمی‌شناسد». وی در سال‌های نخستین پیروزی انقلاب در زیرزمین ساختمان وزارت ارشاد، در میدان بهارستان، به خلق آثار سرامیکی سرگرم بود و در همان سال‌ها تحقیقات تجربی جدی‌اش را در زمینة مواد لعاب و سرامیک آغاز کرده بود. فضای مجازی
اصطلاح فضای مجازی برای نخستین بار در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ میلادی در هنرهای تجسمی ظاهر شد، زمانی که هنرمند دانمارکی سوزان یوسینگ (۱۹۴۰–۱۹۹۸) و معمار شریک وی کارستن هاف (د. ۱۹۳۴) خود را به عنوان آتلیهٔ فضای مجازی معرفی کردند. تحت این نام، این دو مجموعه‌ای از نصب‌ها و تصاویر با عنوان «فضاهای حسی» ساخته شده‌اند که بر اساس اصل سیستم‌های باز قابل انطباق با تأثیرات مختلف، مانند حرکت انسان و رفتار مواد جدید ساخته شده‌اند. [۸] سگ فلکه‌ای
سگ فلکه‌ای نوعی از هنر چیدمان خیابانی است و به مجسمه‌هایی شبیه سگ گفته می‌شود که جنس‌شان معمولاً از چوب و بعضی اوقات از فلز، پلاستیک یا پارچه است. سگ‌های فلکه‌ای اولین بار در سال ۲۰۰۶، توسط افراد گمنام ساخته و در حاشیهٔ تعدادی از میدان‌های سوئد قرار داده شدند. این مجسمه‌ها جایگزینی برای آثار هنری محبوب و اغلب پرهزینه‌ای بودند که معمولاً توسط شوراهای محلی سفارش داده می‌شدند. خیابان برادوی
مشهورترین کمدی موزیکالی که خود نیز به افسانه تبدیل شد و در برادوی برای اولین بار در سال ۱۹۵۷ بر روی صحنه رفت داستان وست ساید است و همچنین نمایش گربه‌ها که از اولین نمایش در سال ۱۹۸۱ تاکنون ۹۰۰۰ بار اجرای مجدد داشته‌است. تاریخ هنر
هنر در دوران ماقبل تاریخ، هنری ابتدایی و بَدَوی بود که توسط انسان‌های غارنشین قبل از ورود به تمدن خلق شده‌است. این دوران می‌تواند از ده‌ها هزار سال قبل از میلاد مسیح شروع شده و تا دوران ظهور تمدن‌های بین‌النهرین ادامه داشته‌باشد. از نظر تاریخی این دوران به چند بخش تقسیم می‌شود. هنر مصر باستان
هنر مصر باستان شامل نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، هنر و دیگر گونه هایِ هنرِ تولید شده بدستِ تمدن مصر باستان در بخشِ پایینیِ درهٔ رود نیل(مصر سفلی) از حدود ۵۰۰۰ پیش از میلاد تا ۳۰۰ پس از میلاد است. هنر نو
زیگفرید بینگ نقشی کلیدی در همه‌گیر شدن هنر نو ایفا کرد. در ۱۸۹۱ او شروع به انتشار نشریه‌ای کرد که به هنر ژاپن اختصاص داده شده بود و باعث شهرت ژاپنیسم در اروپا شد. در ۱۸۹۲ نمایشگاهی از آثار هفت هنرمند ترتیب داد که هم شامل نقاشیهای مدرن و هم کارهای تزئینی می‌شد و سپس در ۱۸۹۵ گالری خانهٔ هنر نو را در پاریس بازگشایی کرد که به کارهای تازه در هنرهای زیبا و هنرهای تزئینی اختصاص داشت. مبلمان و دکوراسیون داخلی گالری توسط معمار بلژیکی هنری ون دیولده طراحی شده بود که از پیشگامان معماری آرت نوُو است. کارهایی که در این گالری به نمایش گذاشته می‌شدند همه دارای سبک یکسان نبودند. بینگ در ۱۹۰۲ نوشت: «هنر نو در ابتدای پایه‌گذاری به هیچ روی رؤیای رسیدن به این افتخار را نداشت که به یک اصطلاح عام را تبدیل شود. تنها نام خانه‌ای بود به عنوان مکانی برای دور هم گرد آمدن همهٔ هنرمندان جوان و پرشوری که بی‌صبرانه می‌خواستند تمایلات نوگرایانهٔ خود را به نمایش درآورند.» هنر خاکی
هنر خاکی یا هنر زمینی سبکی هنری است که از اواخر دهه ۱۹۶۰ و دهه ۱۹۷۰ برجسته شده‌است. این سبک با پرداختن به محیط طبیعی آثاری را با استفاده از مصالحی مانند سنگ، خاک، و شاخهٔ درخت می‌سازد. این آثار می‌تواند یا در موزه و نگارخانه عرضه شده باشد یا در متن طبیعت و فضای باز همچون گودال، بیابان و کناره دریا. موسیقی هیپ هاپ
گفته می‌شود که هیپ هاپ ژاپنی (نیپ هاپ یا جی-هیپ هاپ) در سال ۱۹۸۳؛ یعنی زمانی که فیلم سبک وحشی چارلی آهیرنز در توکیو به نمایش درآمد، آغاز شد. این فیلم بر هنرمندان دیوارنوشته‌ها متمرکز بود، اما با این حال در آن برخی از ام سی‌های اولیه مدرسه قدیمی، از زنبور پرکار و مشکل دوگانه، دی جی‌هایی مانند گراند مستر فلاش و موفقیت‌هایی نظیر راک استدی کرو به نمایش درآمده بود. جاده موزیکال
اولین جاده موزیکال Asphaltophone در اکتبر ۱۹۹۵ در Gylling Østjylland, دانمارک توسط Steen Krarup Jensen و Jakob Freud-Magnus دو هنرمند دانمارکی ساخته شد. این Asphaltophone ساخته شده از یک سری لرزاننده‌های ترافیکی برجسته، شبیه به لرزاننده ترافیکی چشم گربه‌ای با فواصل متناوب به طوری که وقتی راننده وسیله نقلیه از روی لرزاننده ترافیکی عبور می‌کنند، ارتعاشات ناشی از چرخ‌ها در داخل خودرو شنیده می‌شود. هنرستان هنرپیشگی
این هنرستان با تلاش گروهی از پیشگامان نمایش چون سیف‌الدین کرمانشاهی، علی دریابیگی و سید علی نصر و با پشتیبانی سازمان پرورش افکار در سال ۱۳۱۷ خورشیدی بنیان گذاشته شد. دفتر این هنرستان در خیابان لاله‌زار، کوچه امین‌السلطان (کوچه نکیسا) قرار داشت. نخستین دوره رسمی هنرستان از تاریخ ۱۵ اردیبهشت ۱۳۱۸ آغاز شد و ۱۲ هنرجوی زن و ۴۰ هنرجوی مرد در این دوره پذیرفته شدند. فعالیت این هنرستان تا سال ۱۳۳۸ خورشیدی ادامه داشت. در این سال «هنرستان آزاد هنرهای نمایشی» وابسته به «اداره هنرهای دراماتیک» تأسیس شد و هنرستان هنرپیشگی نیز منحل گردید و جای خود را به نخستین دانشکده تئاتر ایران به نام دانشکده هنرهای دراماتیک داد. شبانه (نقاشی)
در شمال اروپا، عصر طلایی هلند یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان تمام دوران را به وجود آورد. اولین هنرمندی که به‌طور منظم صحنه‌ها را در حالت شبانه نقاشی کرد، رامبراند ون راین (۱۶۰۶–۱۶۶۹) بود. بسیاری از پرتره‌های او نیز با استفاده از روش شبانه نقاشی شده‌اند. همان‌طور که در "آسیاب" (۱۶۴۵)، بیشتر مناظر او برای برانگیختن حس شبانه نقاشی شده‌اند، که می‌تواند به صورت آرام یا طوفانی بیان شود. کهیند وایلی
گرچه پرتره های وایلی در ابتدا بر اساس عکسهای مردان جوان از خیابان های هارلم ساخته شده بود ،اما بعدها وایلی شروع به گسترش بین المللی کرد ، از جمله مدل های یافت شده در پس زمینه های شهری از سراسر جهان - از جمله بمبئی ، سنگال ، داکار و ریودوژانیرو. این بدن عظیم جهان به عنوان "صحنه جهانی" شناخته شد. مدل ها لباس روزمره خود را می پوشند و از آنها خواسته می شود ژست های موجود در آثار هنری مربوط به تاریخ محل زندگی خود را تصور کنند. این کنار هم قرار دادن "قدیم" است که توسط "جدید" به ارث رسیده است - که اغلب هیچ وراثت بصری ندارند که بتوانند از آن صحبت کنند. " وایلی می گوید این مکالمه ای را روشن می کند که به همان اندازه عاطفی و احساسی است. زیبایی‌پرستی
زیبایی پرستی، یک جنبش فکری و هنری ست، با این باور که ارزش زیبایی شناسانهٔ هنر و ادبیات و موسیقی و دیگر هنرها تنها ارزش حقیقی بوده و بیش از بن مایه های اجتماعی-سیاسی آن است؛ و این یعنی هنر بیشتر بر زیبا بودن تمرکز خواهد داشت تا اینکه معانی عمیقی داشته باشد؛ درواقع همان شعار معروف هنر از برای هنر. این جنبش به ویژه در قرن نوزدهم در اروپا بسیار برجسته بود و از پشتیبانی شخصیت های فکری مشهوری چون والتر پاتر و اسکار وایلد برخوردار بود. این جنبش از دهه 1860 و از استودیوهای اصلاح گرانی چون ویلیام موریس آغاز شد، کسانی که به دنبال راه تازه ای برای زندگی و کار هنری در این عصر بودند. هدف اصلی آنها مخالفت با معیارهایی بود که در نمایشگاه بزرگ هنری سال 1851 هایدپارک لندن ارائه شده بود. خیابان راز
خیابان راز فیلمی سیاه و سفید ساخته جان استرجس در سال ۱۹۵۰ است. خیابان راز در ژانر فیلم نوآر ساخته شده‌است. این فیلم در شهر بوستون فیلمبرداری شده‌است. این فیلم اولین فیلم هالیوودی بود که در بوستون فیلمبرداری می‌شد. خیابان مدرس
خیابان سپه در سال ۱۳۱۴ (۱۹۳۵ میلادی) به طول ۱۸۴۰ متر و عرض ۲۰ متر در جهت شمال شرقی به جنوب غربی ساخته‌شد. این خیابان پس از خیابان شاه‌بختی (معلم کنونی) دومین خیابان در شهر کرمانشاه بود. با ساخت خیابان سپه، بازار کرمانشاه که طولانی‌ترین بازار خاورمیانه محسوب می‌شد به دو بخش شرقی و غربی تقسیم شد. نخستین ساختمان‌های مدرن در شهر کرمانشاه مانند پاساژها، بانک‌ها و سینماها در این خیابان ساخته‌شدند. دو طرف خیابان درخت‌های چنار و افرا کاشته‌شد که امروز تعداد کمی از آن‌ها باقی مانده‌است. در دهه ۱۳۴۰ طرح تعریض خیابان سپه از سوی شهرداری وقت کرمانشاه ارائه شد. عملیات اجرایی تعریض این خیابان از سال ۱۳۴۸ آغاز شد و تاکنون به اتمام نرسیده‌است. این تأخیر سبب شده تا بسیاری از بناهای این خیابان ارزش تاریخی پیدا کرده و تخریب آن‌ها به منظور تعریض خیابان، نگرانی دوستداران میراث فرهنگی را در پی داشته‌باشد. از سال ۱۳۸۶ فعالیت‌های این طرح در ابتدا با ساخت ۴ مجتمع تجاری با شتاب بیشتری از سر گرفته شده‌است. در این زمان پروژه تعریض به عنوان بخشی از طرح بهسازی و نوسازی بافت فرسوده شهر کرمانشاه (به مساحت ۱۲۸۰ هکتار) قرار گرفته و ۵۶ پروژه برای ساخت در آن در نظر گرفته‌شد که همگی کاربری تجاری دارند. در طرح جدید عرض پیاده‌روی خیابان از هر طرف ۷/۵ متر افزایش یافته و عرض خیابان به ۳۵ متر می‌رسد. همچنین از هر طرف خیابان تا عمق ۵۰ متری تملک، تخریب و بازسازی می‌شود. میس ون
میس وَن (متولد ۱۹۷۳ در تولوز، فرانسه)، معروف به ونسا آلیس، یک هنرمند نقاشی دیواری و خیابانی است. خانم ون در ۱۸ سالگی نقاشی را در خیابان تولوز و در کنار مادمازل کت آغاز کرد. امروزه او در سطح بین‌المللی به عنوان یک هنرمند هنر خیابانی و هنر زیبای برجسته شناخته می‌شود. در درجه اول، کارهای او به خاطر استفاده از شخصیت‌های منحصر به فردی، به نام "پوپه" یا عروسک، متمایز با آثار دیگران است. کارهای خانم ون در سطح بین‌المللی، در خیابان‌ها کشیده شده‌اند، اگرچه او تابلوهایی را در گالری‌های فرانسه، اروپا و ایالات متحده به نمایش گذاشته‌است. امروزه مشخصهٔ کارهای او هم هنر خیابانی و هم هنرهای زیبا است؛ چنان‌که مرز میان این دو را از بین برده و با یکدیگر تلفیقشان کرده‌است. هنر ایران باستان
دورهٔ نوسنگی ایران از میانهٔ هزاره هفتم پیش از میلاد آغاز شد و آثار بر جای مانده از آن، عمدتا ابزارهایی ساخته از سنگ صیقل خورده‌اند. جامعهٔ آن روز از دسته مردمان یا طایفه‌هایی تشکیل می‌یافت که در دشتی حاصل خیز اقامت گزیده و از راه کشاورزی و دام داری معیشت خود را تأمین می‌کردند. لیکن دربارهٔ این دوران کهن، یافته و مدارک نافص، و دیدگاه‌ها در شناخت اقوام یا نژادهایی که در نجد ایران می‌زیسته ان بسیار مبهم است. تئاتر خیابانی
از سده بیستم در ایران تئاتر خیابانی رایج شده است. شهر مریوان به عنوان پایتخت تئاتر خیابانی ایران شناخته شده است. کوچه کلاریون
کوچهٔ کلاریون (به انگلیسی: Clarion Alley) کوچه‌ای در سانفرانسیسکو است که بخاطر نقاشی‌های دیواری که توسط پروژه نقاشی دیواری "Clarion Alley" انجام می‌گیرد، معروف است. در ابتدا با نام «سدر لین»، نام کوچه در حدود قرن بیستم به کلاریون کوچه تغییر یافت. این خیابان برای فعالیت‌های هنری و هنری از جمله پروژه نقاشی دیواری کوچه کلاریون، مرکز آمریکایی هند مورد توجه قرار گرفته‌است. معرق‌کاری
معرق‌کاری کاشی در دوره سلجوقیان یعنی در قرن ۴ هجری به سمت کمال رفت و بسیار متداول گردید. درقرن هشتم هجری هنرمندان معرق‌کار به مراتب از هنرمندان عهد سلجوقی جلو افتادند. دراین قرن موفق شدند اجزایی را که اشکال معرق از آنها تشکیل می‌یابد کوچکتر کنند و لطیف‌ترین و زیباترین اشکال بنایی و هندسی را در مجموعه‌ای از رنگ‌های زیبا براق که جز در هنر شرق به‌ویژه ایرانی دیده می‌شود نمایش دهند. مخصوصاً ارزانی بیشتر موجب رواج بیشتر آن گردید. هنر معرق‌کاری در قرن‌های ۹و ۱۰ هجری به روش‌های شرقی خود رسید. در این دوره مراکز مهم معرق‌سازی در شهرهای اصفهان، یزد، هرات و سمرقند ایجاد گردید. اما در اصل باید گفت که مرکز اصلی این کار در دوران صفوی اردبیل بوده‌است. یکی از با قدمت‌ترین این آثار را می‌توان به مسجد کبود تبریز و مسجد شیخ لطف‌الله اصفهان (قرن یازدهم هجری قمری) و بعد آن به شیخ صفی اشاره کرد. که بعدها با تغییر پایتخت از اردبیل به اصفهان این هنر نیز همانند هنرهای دستی دیگر به دستور شاه به اصفهان منتقل شدند، و شروع به ساخت بناهای تاریخی چون میدان امام کردند. مبارز خیابانی: فیلم (بازی آنلاین)
مبارز خیابانی: فیلم (به انگلیسی: Street Fighter: The Movie) یک بازی مبارزه‌ای رو در رو که در سال ۱۹۹۵ به عنوان یک بازی آرکید با سکه منتشر شد. این بازی بر اساس فیلم "مبارز خیابانی (فیلم ۱۹۹۴)" با بازی ژان کلود ون دام ساخته شده‌است. کاغذ دیواری
تاریخچه کاغذ دیواری در واقع از چین باستان آغاز می‌شود. برای این ادعا می‌توان ۲ دلیل را مطرح نمود: گفته می‌شود که در قرن ۸ میلادی یک زندانی چینی راز کاغذ را بر عرب‌ها فاش نمود که در نتیجه آن‌ها نیز دانش کاغذسازی را به اروپا منتقل نمودند. پس از آن بسیاری از اروپائیان متمول به هنرمندان سفارش کاغذهای نقاشی شده در ابعاد وسیع را جهت نصب بر دیوارهای منازل خود می‌دادند، اما کاغذ دیواری واقعی با پیدایش صنعت چاپ متولد شد. در دوران رونسانس، کاغذ دیواری که با استفاده از تکنیک چاپ کلیشه چوبی تولید می‌شد، در میان اشراف اروپا محبوبیت یافت. از زمان قرون وسطی، طبقه تراز اول جامعه عادت به نصب فرشینه‌های تزئینی بر دیوارهای منازل خود داشتند. این فرشینه‌های تزئینی هم به اتاق رنگ می‌داد و هم به عنوان لایه‌ای عایق میان دیوار سنگی و فضای داخلی عمل می‌کرد و در نتیجه گرمای درون اتاق را حفظ می‌نمود. با این همه این فرشینه‌ها بسیار گرانقیمت بودند. از اینرو تنها افراد فوق‌العاده ثروتمند توانایی تهیه آن‌ها را داشتند. طبقه نیمه مرفه که یا به دلیل قیمت گزاف یا جنگ‌هایی که تجارت بین‌المللی را متوقف می‌کرد توان خرید این فرشینه‌ها را نداشتند، برای روح دادن به اتاقهایشان به کاغذ دیواری روی آوردند. کاغذ دیواری‌های اولیه طرح‌هایی مشابه تصاویر فرشینه‌ها داشتند و گاهی اوقات ورقهٔ بزرگ کاغذی همانند فرشینه‌ها به صورت آزاد بر روی دیوار نصب می‌شد و گاهی نیز همچون سیستم امروزی آن را بر دیوار می‌چسباندند. معمولاً تصاویر چاپی به جای آنکه قاب شده و بر دیوار نصب شوند، بر دیوار چسبانده می‌شدند و احتمالاً ابعاد بسیار بزرگ این تصاویر چاپی که چند ورقه‌ای نیز بودند صرفاً به منظور چسبانده شدن بر دیوار تولید می‌شدند. برخی از هنرمندان سرشناس چنین آثاری خلق می‌کردند. از جمله «آلبرشت دورر» که هم در زمینه چاپ تصاویر بزرگ و هم چاپهای تزئینی جهت آویختن بر دیوار فعالیت می‌کرد. بزرگترین تصویر چاپی «طاق نصرت» بود که به سفارش مکسیمیلیان اول امپراتور روم مقدس در سال ۱۵۱۵ چاپ و تکمیل شد. این کاغذ دیواری ابعاد عظیم ۳٫۵۷ در ۲٫۹۵ متر را داشت و از ۱۹۲ ورق کاغذ تشکیل شده بود و در چاپ دوره اول آن ۷۰۰ کپی از آن تولید شد تا پس از رنگ‌آمیزی دستی، در قصرها و به خصوص سالنهای اجتماعات شهری آویخته شود. نمونه‌های اندکی از الگوهای تکرار شوندهٔ کاغذ دیواری‌های اولیه به جا مانده‌است، اما تعداد زیادی از کلیشه‌های اصلی که نمایانگر الگوهای تزئینی آن زمان می‌باشند هنوز هم در دسترس است.انگلستان از کشورهای پیشرو در صنعت کاغذ دیواری محسوب می‌شود. قدیمی‌ترین نمونهٔ به جا مانده از کاغذ دیواری در انگلستان که در لندن به چاپ رسیده بوده به سال ۱۵۰۹ برمی گردد. استفاده از کاغذ دیواری بعد از دوران تکفیر هنری هشتم از سوی کلیسای کاتولیک بسیار رایج شد، زیرا این امر موجب قطع روابط سایر کشورها با انگلستان و در نتیجه جلوگیری از صدور فرشینه به آن کشور شد. از آنجا که انگلستان خود در تولید فرشینه مهارتی نداشت، اشراف و نجیب زادگان به کاغذ دیواری روی آوردند. در دوران حکومت الیور کرامول تولید کاغذ دیواری از سوی دولت مذهبی عملی بیهوده به‌شمار آمد و متوقف شد اما با بازگشت چارلز دوم دوباره متمولین متقاضی کاغذ دیواری شدند. حکومت کرامول، فرهنگی کسالت بار را بر مردم تحمیل کرده بود، از این رو پس از مرگش مردم به خرید وسایل خانگی رفاهی که در دوران وی ممنوع شده بود روی آوردند. در اواسط قرن هجده بریتانیا به اولین تولیدکننده و صادرکننده کاغذ دیواری در اروپا تبدیل شده بود. در اوائل قرن نوزدهم با توسعه چاپ توسط نیروی بخار، تولیدکنندگان کاغذ دیواری در انگلستان موفق به تولید انبوه آن شدند که این امر به کاهش قیمت و در نتیجه قابل خرید شدن آن توسط طبقه متوسط انجامید. در آن زمان کاغذ دیواری به عنوان وسیله‌ای ارزان و مؤثر جهت روح بخشیدن به اتاقهای تاریک و تنگ طبقه کارگر از محبوبیت ویژه‌ای برخوردار شد. با شروع قرن بیستم کاغذ دیواری یکی از رایج‌ترین اقلام مورد استفاده در منازل دنیای غرب گردید. ورود این محصول به ایران به دوران حکومت ناصرالدین شاه قاجار بازمی‌گردد. وی که علاقه‌ای خاص به شیوه‌های معماری و هنر مغرب زمین داشت، در زمان نوسازی کاخ گلستان با پوشاندن دیوارهای آن کاخ توسط کاغذ دیواری‌های وارداتی از زمره نخستین افرادی شد که باب ورود این محصول به ایران را گشودند. جنجال ترسیم محمد توسط لارس ویلکس
جنجال ترسیم محمد توسط لارس ویلکس در ژوئیهٔ ۲۰۰۷ و پس از انتشار مجموعه‌ای از طراحی‌های هنرمند سوئدی لارس ویلکس آغاز شد که محمد پیامبر مسلمان‌ها را به شکل یک سگ فلکه‌ای نشان می‌داد. سگ فلکه‌ای نوعی از هنر خیابانی است و به مجسمه‌هایی شبیه سگ گفته می‌شود که از ۲۰۰۶ توسط هنرمندان ناشناس در میدان‌های سوئد قرار داده می‌شوند. خیابان یانگ
ساخت خیابان یانگ به سال ۱۷۹۳ زمان درگیری جنگ بین فرانسه و بریتانیا و نگرانی‌های سیاسی آن زمان در آمریکای شمالی برمی گردد. در سال‌های بعد به دلایل مختلف به طول خیابان افزوده می‌شد. هم‌اکنون محل آغاز ساخت این خیابان به حالت یادبودی مشخص شده‌است. خیابان یانگ که در قدیم بیشتر جاده‌ای برای حمل و نقل بود، در سال ۱۸۱۲ نقش نظامی مهمی را ایفا کرد. خیابان باند (فیلم)
«خیابان باند» () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی گوردون پری است که در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جین کنت، رولاند یانگ، و هیزل کورت اشاره کرد. امپرسیونیسم
در واپسین دهه‌های سده ۱۹ میلادی (میان سال‌های ۱۸۷۰–۱۸۸۰) حرکتی در نقاشی آغاز شد که در اساس مبتنی بر نور (به عنوان مادر رنگ‌ها) شکل گرفت و به زودی هنرهای دیگر همچون موسیقی، مجسمه‌سازی و… را تحت تأثیر قرار داد. کوبیسم
تاریخ دقیق اولین ردپای کوبیسم در هنر همیشه موضوع بحث و مناقشه میان مورخان هنر بوده‌است. برخی آغاز پیدایش آن را در تابلوی معروف «دوشیزگان آوینیون» (به فرانسوی: Les Demoiselles d'Avignon) متعلق به پیکاسو می‌دانند. این تابلو تصویر پنج زن در فاحشه‌خانه‌ای در خیابان آوینیون شهر بارسلونای اسپانیا است که با ترکیب اشکال دندانه دار، نقش‌های هموار و فرم‌هایی برگرفته از نقاب‌های آفریقایی نقاشی شده‌است. برخی دیگر، تأثیر آثار هنرمند فرانسوی، پل سزان را بر روی پیکاسو و ژرژ براک مهم‌ترین عامل شکل‌گیری این جنبش می‌دانند. سزان، پیش از مرگش در سال ۱۹۰۶ در تابلوهایش به‌طور فزاینده‌ای به تسهیل و هموار ساختن اشکال می‌پرداخت. به علاوه، او برای اولین بار شیوه‌ای را در نقاشی خلق کرد که مورخان هنر آن را passage (گذرگاه) نامیدند. در این شیوه گاهی قسمت‌هایی از تابلو بدون رنگ رها می‌شد، به عنوان مثال حد فاصل میان دو کوه خالی می‌ماند، به‌طوری‌که صخره و هوا در هم ادغام شوند و از هم عبور کنند. چنین نوآوری‌هایی از دو جهت برای هنرمندان سبک کوبیسم حائز اهمیت بودند. اولاً چنین شیوه‌ای قانون‌های تجارب فیزیکی را به چالش می‌طلبید و ثانیاً هنرمندان را تشویق می‌کرد تا دید خود را نسبت به نقاشی تغییر دهند و آن را به عنوان تمامیتی غیر وابسته (و حتی مخالف) با تجارب فیزیکی دنیای بیرون ببینند که دارای هویت و منطق درونی مستقلی است. به این ترتیب پیکاسو و براک تحت تأثیر شیوه سزان در نقاشی، آثاری را از مناظر طبیعی به شیوه وی آفریدند و در سال ۱۹۰۸ در نمایشگاهی در پاریس آن‌ها را در معرض دید عموم گذاردند. این نمایشگاه نیز مانند اولین نمایشگاه آثار امپرسیونیستی با اعتراضات گسترده منتقدین روبه رو شد و در بازدید از همین آثار بود که منتقد معروف لوئیس واکسل(Louis Vauxelles) در تمسخر این سبک نو، واژه کوبیسم را که از cubeبه معنای «مکعب» گرفته شده، به آن نسبت داد. خیابان آربات
این خیابان حداقل از قرن ۱۵ میلادی وجود داشته‌است و بخشی از مسیر مهم تجاری و خانه بسیاری از صنعتگران دربار بوده‌است. از اوایل سده ۱۸ میلادی، به عنوان یکی از بهترین مناطق مسکو، به محلی شناخته‌شده برای زندگی اشراف و نویسندگان درآمد. در قرن ۱۹ و اوایل قرن بیستم خیابان به محلی برای نویسندگان، هنرمندان تبدیل شد. در دوره حکومت اتحاد جماهیر شوروی بسیاری از مقامات عالی‌رتبه دولتی در خیابان آربات زندگی می‌کردند. در سال ۲۰۱۶ خیابان تحت بازسازی قرار گرفت. کامی پیسارو
سال ۱۸۵۹ را شاید بتوان سال شروع فعالیت رسمی او به حساب آورد، برای نخستین بار در سالن رسمی تابلویی یه نمایش گذاشت: این تابلو منظره‌ای در مون مورنسی بود. در ۱۸۶۳ با ارسال ۳ تابلو به نمایشگاه مشهور سالن مردودین که مورد حمایت ناپلئون سوم واقع شده بود حضور خود را اعلام کرد (ظاهراً ناپلئون سوم از مخالفان این هنرمندانی که ۱۰ سال بعد کانون و هسته امپرسیونیسم را تشکیل دادند بسیار آزادمنش تر بود) هنر پیسارو به سرعت شکل می‌گرفت. از ۱۸۶۶ به بعد، می‌بینیم که به تدریج از زیر نفوذ کورو خارج می‌شود. به رنگ‌های روشن‌تر می‌گراید، تون خنثی رفته رفته در کار او کاستی می‌گیردو هوا سبکبارتر از پیش در فضای درخشان تابلوهایش به گردش در می‌آید. آن نشانه‌هایی که مشخصه تکنیک امپرسیونیستی بودند در کار او وضوح بیشتری می‌یابد و با استفاده از کاردک و با ضربه‌هایی نرم‌تر و پرپیچ و تاب از هر زمان دیگر آثار خود را خلق می‌کند. هنر پیشاتاریخ
آثار و جلوه‌های هنری در ایران به دوره نوسنگی در حدود هزاره هشتم پیش از میلاد باز می‌گردد. نمونه‌هایی از قدیمی‌ترین آثار به جای مانده از این دوران را می‌توان در روستاهای اولیه‌ای چون تپه سراب، تپه گنج دره، تپه گوران و علی کش یافت. این جلوه‌های نخستین هنر شامل پیکرکهای گلی انسان و حیوانات است که احتمالاً به منظورهای آیینی ساخته شده‌اند. ادامه این تحول فرهنگی و هنری را می‌توان در دیگر مناطق کوه‌های زاگرس نیز پیدا کرد. نخستین مثال سفال‌گری که شاید قبل از هزاره هشتم پیش از میلاد نیز وجود داشته‌است را می‌توان در این نواحی دید. این سفالینه‌ها همگی دست‌ساز هستند که پس از مدت زمانی خاص، به شکل نقش‌دار در آمدند. عکاسی خیابانی
عکاسی خیابانی به عنوان بدنه هنر عکاسی، صحنه‌هایی از زندگی روزمره مردم را سوژه اصلی خود قرار می‌دهد. خیابان‌ها، پارک‌ها، مساجد، محل‌های خرید و مراکزی که مردم گرد هم می‌آیند، محل اصلی تهیه عکس‌های خیابانی است. هر چند این عکاسی شاخه‌ای از عکاسی مستند به‌شمار می‌آید اما از بعضی لحاظ با هم متفاوت هستند از جمله اینکه هدف اصلی عکاسی خیابانی به تصویر کشیدن مردم است و نه پوشش یک اتفاق. در واقع این شاخه از عکاسی آیینه‌ای است در برابر مردم که گاهی نیز با شوخ‌طبعی یا لحنی طعنه‌آمیز پیام‌های سیاسی یا اجتماعی را منتقل می‌کند که در چنین شرایطی به عکاسی مستند نزدیک می‌شود. سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ نقطه اوج و شکوفایی تاریخ عکاسی خیابانی است. هنر عمومی
شاید آثار تاریخی، بناهای یادبود و مجسمه‌های شهری، قدیمی‌ترین و بارزترین شکل هنر عمومی تأیید شده رسمی باشد، هرچند می‌توان گفت که جزئیات معماری و حتی خود سبک معماری گسترش بیشتری دارد و تعریف هنر عمومی را تکمیل می‌کند. به‌طور فزاینده‌ای، بیشتر جنبه‌های محیطی ساختمان، به عنوان درخواست‌های قانونی برای ملاحظات مشاهده می‌شود یا مکانی برای هنر عمومی که شامل وسایل و روشنایی خیابان و حروف و تصاویر روی دیوار هاست. هنر عمومی محدود به اشیاء فیزیکی نمی‌شود، رقص، حرکات دسته جمعی، تئاترهای خیابانی و حتی شعر طرفدارانی دارد که در هنر عمومی تخصص پیدا می‌کنند. جلیل ضیاءپور
در سال ۱۳۲۷ پس از اولین بازگشت او به ایران، نقاشان آکادمی از جمله: جواد حمیدی، حسین کاظمی و... گرد هم می‌آیند و فعالیت جدی نقاشی معاصر ایران شکل می‌گیرد. در سال ۱۳۲۸، ضیاءپور با هم‌فکرانش به پایه‌گذاری انجمن هنری «خروس جنگی» که مجمعی پیشرو در زمینه طرح عرصه‌های هنر نو خاصه ادبیات، تئاتر، موسیقی و نقاشی بود و نیز چاپ مجله‌ای با همین نام اقدام کرد و در همین سال نظریه‌اش را در مورد هنر تجسمی (نقاشی) به نام «لغو نظریه‌های مکاتب گذشته و معاصر - از پریمیتیو تا سوررئالیسم-» عرضه نمود. وی در طول فعالیت هنری خود به عنوان نقاش، همواره به عنوان سردمدار نوگرایی و اشاعه دهندهٔ هنر مدرن مطرح بوده و آغازکنندهٔ نقد هنری در ایران است. ضیاءپور در چهار جبهه به مبارزه پرداخت: مقلدان شیوه‌های گذشته، مدرنیست‌های بی‌ریشهٔ برگشته از خارج، واپس‌گرایان توده‌ای، پی‌گیران روش کهنه اروپایی. سعی او بر این بود که با تکیه بر ظرفیت فرهنگ بومی، هویت ایرانی را حفظ کند اما با زبان جهانی سخن بگوید و آن را عرضه دارد و در نهایت فرهنگ ایرانی خویش را تعالی بخشد. آموزشگاه هنر
برنامهٔ تحصیلی دانشگاهی در دوران سدهٔ ۱۶ میلادی از ایتالیا آغاز شد در آن دوران بود که فرهنگستان‌هایی تأسیس شد و تا سدهٔ ۱۹ میلادی به‌شمار فرهنگستان‌ها در اروپا و آمریکای شمالی افزوده شد. هنگامی که آموزش هنر به صورت علمی و دانشگاهی صورت گرفت، افراد برای پیشرفت به هوش و استعداد همزمان نیازمند بودند. خیابان‌ها را پس بگیرید
اولین منبع مکتوب برای جنبش "خیابان‌ها را پس بگیرید" را می توان در آثار مارشال برمن (1981) و کتاب "همه ذرات جامد فرو می ریزد جست و کرد." برمن در یک فصل با عنوان "مدرنیته در خیابان ها" می نویسد: "در لبه های پاره پاره از تخیل بودلر ما ظهور مدرنیسم دیگر را شاهد هستیم: اعتراضی انقلابی که در آن توده‌های بی‌شکل به مردم تبدیل می‌شوند و برای ساخت زیست انسانی خیابان های شهر بازپس گرفته می‌شود"." حرکتی که از ۱۷۸۹ توسط ساکنان شهرها آغاز و در سراسر قرن نوزدهم همچنین در جریان خیزش‌های عظیم انقلابی مصادف با جنگ جهانی اول ادامه یافت یک پیام را مخابره می‌کرد: خیابان ها به مردم تعلق دارند. "همان‌طور که" لو کوربوزیه می‌گوید : بدون مردم، خیابانی در کار نیست ". (ص 166-167، تاکید اضافه شده است) خیابان ها بارها با اهداف گوناگون جهت استفاده از آنها برای منظوری به جز ترافیک اشغال شده اند. به عنوان مثال، گروهی از طرفداران محیط زیست در خیابانهای استکهلم در اوت 1969، خیابانهای استکهلم را اشغال کردند. و در میان سالهای 1990-1991 همین گروه 20 دقیقه حرکت اعتراضی سقوط فرهنگی را در گذرگاه های شلوغ خیابانی ترتیب دادند. مانند سایر اشغال‌ها در اعتراض به ترافیک قبل از سال 1991، این حرکت‌ها نیز Reclaim The Streets نامیده نمی‌شد. جنبش شهر زیبا
اولین ساخت شهر زیبا در مقیاس بزرگ در طول نمایشگاه جهانی کلمبیا در سال ۱۸۹۳ در شیکاگو اتفاق افتاد. برنامه‌ریزی نمایشگاه توسط معماری به نام دانیل برنهم انجام‌شده بود که معمارانی از شرق ایالات‌متحده و همچنین مجسمه‌ساز آگوستوس سینت گاودنز را برای ساخت بناهای هنرهای زیبا در مقیاس بزرگ که به‌طور مبهمی کلاسیک با ارتفاع کتیبه یکنواخت بودند، به کار گرفته بود. در این نمایشگاه، یک شهر مدل در مقیاس بزرگ به نام (شهر سفید) نمایش داده‌شده بود که دستگاه‌های حمل‌ونقل مدرن داشت و هیچ فقری در آن قابل‌مشاهده نبود. این نمایشگاه با انجام ساخت‌وسازهای بزرگ‌مقیاس این‌گونه بناها در معماری آمریکا در ۱۵ سال آینده اعتباربخشی شد. ریچموند که خیابانی با بنای یادبود در ویرجینیا است، جلوه‌ای از این مرحله اولیه هست. رپ فارسی
موسیقی رپ در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی و از میان موسیقی سیاه پوستان فقیر متولد شد. رپ در واقع یک نوع موسیقی اعتراض‌آمیز خیابانی است. این موسیقی از پیش پا افتاده‌ترین، سهل‌ترین و خیابانی‌ترین کلمات استفاده می‌کند، بدون این که از حیث ادبی بتوان این نوع استفاده را نقد کرد. در نوشتن متن ترانه‌های رپ، هیچ الزامی برای رعایت قوانین ادبی وجود ندارد. موسیقی رپ به موضوعاتی از جمله: اختلاف طبقاتی، ریاکاری، دعواهای خیابانی، فرهنگ غالب جهانی و همچنین بحران‌های سیاسی می‌پردازد. کلام آن اگرچه قافیه‌هایی ضعیف دارد و در نگاه بسیاری شعر ناب به حساب نمی‌آید، اما با همین سادگی و بی پیرایگی خود می‌کوشد تا معنایی دیگر از زندگی اجتماعی را به ما یادآوری کند، که بعدی از زندگی مردم کوچه و خیابان است. به نحوی می‌توان گفت چارچوب تعیین شدهٔ موسیقی را که دارای قوانین سخت و مشخص است را خرد می‌کند تا موسیقی در دسترس عامی‌ترین افراد جامعه قرار گیرد. رئالیسم (جنبش هنری)
رئالیسم یک حرکت هنری است که در دههٔ ۱۸۴۰، حدوداً در زمان انقلاب ۱۸۴۸ در فرانسه ظهور کرد. از اوایل قرن نوزدهم، رمانتیسیسم که بر ادبیات و هنر فرانسه تسلط داشت، توسط رئالیست‌ها رد شد و رئالیسم علیه درام جنبش رمانتیک و موضوع عجیب و غریب و هیجان گرایی اغراق‌آمیز قیام کرد. با این وجود، سعی داشت افراد و موقعیتهای واقعی و معاصر را با درستی و صحت به تصویر بکشد، و از جنبه‌های ناخوشایند زندگی اجتناب نکند. این جنبش بر موضوعات و اتفاقات غیر واقعی که قبلاً در کارهای هنری رد شده بودند، تمرکز داشت. آثار رئالیستی (واقع گرایانه) مردم را از همه طبقات در موقعیت‌هایی به وجود می‌آورد که در زندگی عادی به وجود می‌آیند، و اغلب منعکس کننده تغییرات ایجاد شده توسط انقلاب‌های صنعتی و تجاری هستند. رئالیسم بیش از آن که شامل نمایش‌های ایده‌آل جهان باشد، بیشتر به چگونگی به وجود آمدن چیزها در دیدگاه توجه داشت. با معرفی عکاسی - محبوبیت این گونه آثار «واقع گرایانه» به عنوان یک منبع تصویری جدید که باعث ایجاد تمایل در مردم برای تولید نمایش‌هایی می‌شود که از نظر عینی واقعی به نظر می‌رسند، افزایش یافت. نشریه خیابانی
اگر چه روزنامه‌های خیابانی مدرن با انتشار استریت نیوز (Street News) در سال ۱۹۸۹در نیویورک آغاز شد، و نیز با انشار Street Sheets در سان فرانسیسکو در سال ۱۹۸۹، اما سابقه فروش روزنامه توسط افراد فقیر و بی خانمان به اواخر قرن نوزدهم می‌رسد. محقق روزنامه‌نگاری نورما فای گرین از نشریه The War Cryبکه توسط ارتش رستگاری در لندن در سال ۱۸۷۹ منتشر شد، به عنوان شکل اولیه «نشریات مخالف، زیرزمینی، جایگزین» نام برد. یکی دیگر از پیشگامان روزنامه‌های خیابانی مدرن نشریه Hobo News در سینسیناتی در ایالت اوهایو بود. تاریخ هنر
تاریخ هنر به سرگذشت هنرهای تجسمی، نمایشی، شنیداری و کلامی اشاره دارد و به سیر تحول آن در گذر تاریخ می‌پردازد. نقطهٔ آغاز تاریخ هنر در جهان، هنر پیشاتاریخ و آثار هنری غارنشینان —اغلب نقاشی‌ها و مجسمه‌های بدوی و ابتدایی از حیوانات و انسان‌ها— است. علاوه بر هنر ابتدایی، تاریخ هنر را می‌توان بر اساس منطقه به چند عرصه تقسیم کرد. هنر خاور باستان در سرزمین‌های خاورمیانه و هندوستان، هنر یونان باستان و روم باستان، هنر بیزانس، هنر اسلامی، هنر خاور دور، هنر قرون وسطا در دوران استیلای کلیسا بر اروپا، هنر دورهٔ رنسانس، هنر نوین غربی و در نهایت هنر نوگرای دوران جدید در قرن بیستم از آن جمله‌اند. به عقیده پژوهش‌گران غربی تاریخ هنر، هنر ابتدایی می‌تواند هنر انسان‌های معاصر را که سبک زندگی و فرهنگی بدوی دارند، در کنار هنر انسان‌های ماقبل تاریخ در برگیرد. برخی این نگاه پژوهش‌گران غربی را ناشی از سلطه فکری خاصی می‌دانند که آن‌ها در برخورد با سایر تمدن‌ها و براساس توسعه‌های مادی و فن‌آورانه تمدن غربی برای خود قائل هستند. دیوارنگاری در ایران
پس از گذشته فقط چند سال، گرافیتی از تهران به دیگر شهرهای ایران منتقل شد و می‌توان گفت که بعد از تهران شهرهای تبریز، مشهد، اصفهان، کاشان، رشت و شیراز اولین شهرهای بودند که گرافیتی را روی دیوارهای خود دیدند. معروف‌ترین نمونهٔ آن را می‌توان گرافیتی و علی‌الخصوص استنسیلهای همکاری دونفرهٔ آیسی‌اندسوت، در تبریز که بعدها در شهر نیویورک و کشورهای اروپائی به نمایش درآمد و همچنین فعالیت سی‌کی‌وان (کیوان‌شویر) که سپس به نمایشگاه‌های هنر در شهرهای دیگر دنیا ارسال شدند. موضوع مشابهی دربارهٔ شهرهای کاشان، شیراز و مشهد افرادی چون ادراک، وجود دارد به‌طوری‌که همگی آن‌ها پس از گذشت دههٔ ۸۰ شمسی با این خرده‌فرهنگ تا حدودی آشنائی دارند. در خلال ۲۰ سال گذشته، و حتی بیش از آن، بعد از پایان دوران جنگ ایران و عراق، همهٔ مسائل فرهنگی کشور دستخوش تغییرات و رونق بیشتری نسبت به گذشته گرفته بودند که البته گرافیتی از این امر مستثنی نبوده‌است؛ در سال‌های اخیر دسترسی به اینترنت پرسرعت و شبکه‌های اجتماعی و ماهیت اغراق‌آمیز جلوه‌های بصری این نقاشی‌ها نیز در گسترش و مردمی شدن این فرهنگ نقش پررنگی داشته‌است. خیابان مولوی
این خیابان از خیابان‌های قدیمی تهران است و تاریخچهٔ ساخت آن به دورهٔ ناصرالدین شاه قاجار باز می‌گردد. مراکز مهمی چون بازار تاریخی مولوی، بازار پارچه‌فروش‌ها یا پرده‌فروش‌ها، کلیسای تادئوس، کوچه باغ ایلچی و محلی با نام کوچه مرغی (که بازار خرید و فروش انواع حیوانات است) می‌توان نام برد. هنر نوگرا و معاصر ایران
مستقل از نهادهای وابسته به حکومت، هنرمندان گرافیتی‌کار خیابانی در تهران آثار مطرحی از خود بر جای گذاشته‌اند. از جمله ایشان، تنها (a1one) است که تصاویری همچون گداها و کودکان خیابانی تهران درآمیخته با خطاطی را بر دیوارهای این شهر می‌کشد. او را می‌توان از جمله نخستین کارهای گرافیتی کارهای ایرانی دانست که در کارهای خود مضامین آشکار اعتراضی–سیاسی به کار برده‌اند. دیگر هنرمند خیابانی معترض، بلک هند است که به تضادهای اجتماعی در ایران و مشکلات جامعه اشاره می‌کند. در اثری از او، بازار فروش کلیه توسط ایرانیان نیازمند به مانند یک حراجی متخصص به تصویر کشیده شده‌است. به دلیل وجود هجو سیاسی قوی در کارهایش، بلک هند با هنرمند بریتانیایی، بنکسی، مقایسه می‌شود. مهدی قدیانلو نیز که کار خود را به عنوان دیوارنگار شهرداری پس از پایان تحصیلات در دانشگاه تهران آغاز کرده بود توانست به ارائه کارهای خود در نمایشگاه‌های بین‌المللی و از جمله شهر لندن بپردازد. خیابان (فیلم ۱۹۲۳)
فیلم با این تصاویر از زندگی روزمره شروع می‌شود، اما ناگهان ورود نور به خانه در دل مرد شوری پدید می‌آورد. (تصویر اول) نوری که از خیابان به درون خانه می‌آید، نوید زندگی دیگری می‌دهد که در کوچه‌ها و خیابان‌های آلمان نوگرایی جا خوش کرده است. مرد از پنجره به بیرون نگاه می‌کند و در ذهن خود کارناوالی از لذت‌ها می‌بیند. چهره زنی زیبا و انبوه مردان و زنان کلاه بر سر در حال رقص، تصویری رؤیایی از شهر پدید می‌آورند (تصویر دوم). زن هم از پنجره به بیرون می‌نگرد، اما به جز تصویری کسالت‌بار از خیابانی تاریک، مملو از ماشین و شلوغی چیزی نمی‌بیند، بی‌تفاوتی زن به این زندگی نوگرا، مرد را آشفته می‌کند و او با خروج از خانه به درون سرزمین قرن بیستمی آلمان رهسپار می‌شود. هنر پاپ
پاپ آرت یا هنر همگانی یک جنبش هنری در زمینه هنرهای تجسمی در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی بود که به‌طور مستقل در انگلستان و ایالات متحده آمریکا شکل گرفت. پاپ آرت سوژه‌هایش را از فرهنگ همگانی می‌گرفت، از قوطی‌های آبجو و نوشابه تا داستان‌های مصور، این جنبش هنری که به عنوان واکنشی در برابر جدیت و رسمیت اکسپرسیونیسم انتزاعی نیز شناخته می‌شود، نه تنها بر هنرمندان پس از خود تأثیرگذار بود بلکه به طرز گسترده‌ای گرافیک، مد و تبلیغات را نیز متأثر کرد. دستمایه‌های هنر پاپ جامعه‌ای بود که فراوانی اشیاء مصرفی و تأثیر رسانه‌های جمعی در آن به سرعت رو به گسترش بود ولی هنرمندان این جنبش پیش از آنکه در پی تقبیح یا تقدیس فرهنگ چنین جامعه‌ای باشند، سعی در استفاده از آن در آثارشان و بازنمایی زندگی روزمره را داشتند. نقاشی بدن
نقاشی روی بدن همیشه قطعات بزرگ بر روی بدن کاملاً برهنه نیست، بلکه می‌تواند قطعات کوچکتری را در نواحی نمایش داده شده از اجسام غیر لباس پوشیده داشته باشد. از دهه ۱۹۶۰ میلادی، احیای نقاشی بدن در جامعه غربی رخ داده‌است، بخشی از آن ناشی از آزادسازی اخلاقیات اجتماعی در مورد برهنگی است و اغلب به شکل‌های شورانگیز یا نمایشگاهگرایانه ظاهر می‌شود.حتی امروز نیز یک بحث دائمی در مورد مشروعیت نقاشی بدن به عنوان یک نوع هنر وجود دارد. می‌توان گفت احیای مدرن فعلی مربوط به نمایشگاه جهانی ۱۹۳۳ در شیکاگو است که ماکس فاکتور، پدر و مدل او سالی رند به دلیل ایجاد اغتشاش عمومی دستگیر شدند وقتی که او با آرایش جدید خود را برای هالیوود رنگ آمیزی کرد. فیلم‌ها.هنر بدن امروزه به آثاری تبدیل می‌شود که بیشتر به سمت اسطوره‌های شخصی هدایت می‌شوند، مانند جانا استرباک، ربکا هورن، میشل پلاتنیک، یوری مسن-جاسچین یا خاویر پرز. جنبش هنر و پیشه
جنبش هنر و پیشه جنبشی هنری بود که در اواسط سده ۱۹ میلادی به خاطر تحول و دگرگونی در هنر کاربردی به وجود آمد. نوعی از یک واکنش آگاهانهٔ هنرمندان و روشنفکران در برابر صنعتی شدن سریع و بی رویهٔ آن زمان. هنر نوگرا و معاصر ایران
فضای باز سیاسی برای دوره کوتاهی پس از انقلاب، به هنرمندانی چون نیلوفر قادری‌نژاد اجازه داد تا به آفرینش آثار دیوارنگاری انقلابی بپردازند. با این حال، این دوره کوتاه در ۱۳۵۹ با دستور پاکسازی فضاهای عمومی به پایان رسید و دیوارهای شهرها تنها جایی برای نشان دادن هنر انقلابی مورد تأیید حکومت شدند. نخستین دیوارنگاره‌های پس از انقلاب، با آنکه شکل کلی افقی و طویل مرتبط با دیوارنگاره‌های انقلابی را حفظ کردند، اما به خود رنگ مذهبی گرفتند و در آن‌ها از نمادهای مذهبی شیعه بهره گرفته شد. در این نگاره‌ها، مخالفت با استعمار جهانی و آمریکا، همچنین تلاش برای آزادسازی قدس و سرزمین‌های فلسطینی دیده می‌شوند. با این حال، بسیاری از این نگاره‌های آغازین که توسط هنرمندان مستقل کشیده شده بودند، در دهه‌های بعدی نابود شدند و اکنون تنها تعداد اندکی از آن‌ها بر دیوارهای سفارت اشغال‌شده آمریکا در تهران باقی‌مانده‌اند. نقاشی
سرعت، قابلیت جابجایی و ماندگاری نیز باعث می‌شود رنگ آئروسل به یک محیط دیوارنویسی رایج تبدیل شود. در اواخر دهه ۱۹۷۰، امضاها و نقاشی‌های دیواری نویسندگان گرافیتی خیابانی با جزئیات بیشتری شکل گرفتند و سبک منحصر به فردی به عنوان عامل محیط آئروسل و سرعت مورد نیاز برای کارهای غیرقانونی شکل گرفت. اکنون بسیاری از آنها نقاشی‌های دیواری و هنرهای خیابانی را به عنوان یک شکل هنری منحصر به فرد تشخیص می‌دهند و رنگ‌های مخصوص تولید آئروسل برای این هنرمند گرافیتی ساخته شده‌اند. استنسیل از یک سطح محافظت می‌کند، به جز شکل خاصی که باید رنگ آمیزی شود. استنسیل‌ها را می‌توان به عنوان حروف متحرک خریداری کرد، به عنوان آرم‌های برش حرفه ای یا برش دستی توسط هنرمندان سفارش داد هنر نوگرا و معاصر ایران
در ۱۹۴۶ و به هنگام نخستین نمایشگاه هنری انجمن فرهنگی ایران و شوروی از هنر نوین ایران، کشش به سبک‌های جدیدتری چون دریافت‌گری دیده می‌شد. با این حال، از آنجا که هنر نوین اروپایی برای مردم ایران جدید و ناشناخته به‌شمار می‌آمد، نخستین تلاش‌های پیش‌گامان آن هنر در ایران به سوی آشنا ساختن بیشتر مردم کشور با نوگرایی بود. محمود جوادی‌پور، حسین کاظمی، و جلیل ضیاءپور از جمله این پیش‌گامان بودند که اقدام به راه‌اندازی نخستین گالری‌های هنری در ایران کردند. کاظمی به‌همراه منوچهر یکتایی و احمد اسفندیاری نیز آغاز به تدریس در دانشکده هنرهای زیبا کردند. در همین هنگام، هنرمندان نوگرای ایرانی چندین محفل هنری را از جمله انجمن هنری خروس جنگی و گالری‌های آپادانا و صبا راه‌اندازی کردند. گالری آپادانا نخستین گالری از نوع خود در ایران بود که اگرچه عمر کوتاهی از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰ داشت، اما با ارائهٔ کارهای حسین کاظمی و هوشنگ پزشک‌نیا گامی آغازین در نشان دادن آثار هنرمندان نوین در ایران گذاشت. محمد جوادی‌پور، بنیان‌گذار آپادانا، خود از پیشگامان هنر دریافت گرا و آبستره در ایران به‌شمار می‌رفت. همچنین، اغلب گالری‌های نسل نخست در ایران را زنان راه‌اندازی کردند؛ زنانی چون معصومه سیحون که خود نقاشانی نوگرا و هنرمند بودند. ضیاءپور از جمله تأثیرگذارترین چهره‌های نخستین نسل هنرمندان نوگرای ایرانی بود که بعدها لقب «پدر نقاشی مدرن ایران» را دریافت کرد. مهم‌ترین اقدام وی پس از بازگشت از پاریس در سال ۱۹۴۸، راه‌اندازی مجله خروس جنگی بود که نشریه‌ای برای ارائه نقاشی، موسیقی، شعر، و ادبیات نوین شد. نوشته‌های او در خروس جنگی آغازگر نگاهی جدید به هنر نوین در ایران شد و فضا را برای منتقدانی چون مارکو گریگوریان، پرویز ناتل خانلری، نادر نادرپور، بهروز صوراسرافیل، اکبر تجویدی و احسان یارشاطر برای نقد هنری آثار هنرمندان ایرانی باز کرد. مجله خروس جنگی دو دوره داشت، که در دورهٔ دوم آن در خرداد سال ۱۹۵۱، مانیفستی با عنوان «سلاخ بلبل» منتشر کرد که در آن به شدت به ابتذال هر دو هنر کلاسیک و «ایدئولوژیک مدرن» تاخت. این مانیفست در تقابل با مخالفت‌های هنرمندان کلاسیک واقع‌گرا (هوادار کمال‌الملک) و مینیاتوریست ایرانی، و نیز هنرمندان توده‌ای طرفدار درک پذیر کردن هنر برای عامه بود. ضیاءپور خود به همراه محمود جوادی‌پور در کارگاه آندره لت با کوبیسم آشنا شدند. او شیفته و دنباله‌روی صرف هنر غربی نبود، بلکه سنت‌های تصویری قدیم را با تکنیک‌های کوبیستی درآمیخت. تصویر زنان بومی ایرانی در پیش‌زمینه‌های کاشی‌کار (موزاییکی) از جمله مشخصه‌های هنر ضیاءپور بودند. او هوادار شدید کوبیسم بود و در نوشته‌های بسیاری که از خود به جای گذاشت، نقش مهمی در آشنا کردن مردم و هنرمندان ایرانی با تعریف هنر مدرن اجرا کرد. او از نخستین هنرمندان ایرانی به‌شمار می‌رفت که با نقدی صریح به بازآفرینی کورکورانه هنر نگارگری قدیم ایران (مینیاتور) تاخت. در کنار ضیاپور، هوشنگ پزشک‌نیا نقش مهمی در آشنا ساختن جامعه هنری ایران با سبک‌های نوین اروپایی داشت. پزشک‌نیا، تحصیل کرده استانبول، آشنایی عمیقی با اکسپرسیونیسم اروپایی داشت و با پیوند فکری که به جریان چپ داشت، در نقاشی‌های خود به طبقه کارگر ایران اشاره کرد. دیوارنگاری در ایران
همشهری محله دربارهٔ این مجتمع‌های مسکونی این‌گونه می‌نویسد:«... گرافیتی در ایران قدمت و سابقه چندانی ندارد. البته هیچ منبع و مأخذ موثقی دربارهٔ نخستین دیوارنگاره‌ها در ایران موجود نیست. با این حال برخی منابع قدمتش را اواخر دههٔ ۷۰ و اوایل دهه۸۰ تخمین می‌زنند. به این‌ترتیب می‌شود گفت عمر این هنر که مانند بسیاری از شاخه‌های دیگر هنری وارداتی است و به حدود ۱۵ سال می‌رسد. البته به نظر می‌رسد مانند کشورهای غربی و اروپایی هنوز گرافیتی در کشورمان آن‌چنان فراگیر نشده و … هر چند این جمله دربارهٔ شهرک‌های اکباتان و آپادانا چندان صدق نمی‌کند!»به دلیل همزمانی ظهور نقاشی‌دیواری با رشتهٔ موسیقی و محدودیت‌های موجود، اسامی افراد آغازین این رشته به صورت رسمی و کامل در رسانه‌ها عنوان نشده‌است، اما برخی معتقدند که احتمالاً افرادی با اسامی مستعار امیرعلا ۱۹۹۷ (به انگلیسی: Essence) تنها (به‌انگلیسی: a1one) و کیوان‌حیدری شویر(به‌انگلیسی: Ck1) جز اولین کسانی هستند که در ایران (در تهران) به صورت مستقل و به گرافیتی مشغول بوده‌اند؛ که از این میان می‌توان به کیوان اشاره کرد که هم‌اکنون در آمریکا به زندگی و کار می‌پردازد و به دلیل دیوارنگاری شامل پرترهٔ فروغ فرخ‌زاد در کوچهٔ کلاریون، واقع در شهر سانفرانسیسکو میان ایرانیان آمریکا شناخته شده‌است. شاید حتی او، یا تنها اولین گرافیتی‌نویس‌های ایران نباشند، اما فعالان این حوزه در هنگام شکل‌گیری اولین جریان‌های آن، از هر نسل و سلیقه، نقشی مشابه فعالیت سروش هیچ‌کس و دیگر هنرمندان پیشرو برای رپ‌فارسی بازی نموده‌اند. تلاش‌های آن‌ها را می‌توان در زمینهٔ آشناسازی و آگاه‌سازی مردم با هنر دیوارنگاری و گرافیتی بیان نمود. تاریخ هنر
به دوره‌ای گفته می‌شود که ابزارها یا سلاح‌های ابتدایی با سنگ ناصاف توسط بشر ساخته شد. هنر این دوران شامل نقاشی بر سقف و دیوار غارها و نیز گاهی کنده کاری روی سنگ است. قدیمی‌ترین نقاشی‌ها مربوط به ۳۰ هزار پیش در دیوارهٔ غارهای باستانی فرانسه و اسپانیا کشف شده‌اند؛ بیشتر از گاو، گوزن و اسب که گاهی حاوی نقش انسان هستند و موضع «شکار» را در نقاشی پدیدار می‌کند. در این دوران، تقدس ابزارهای هنری و وسایل نقاشی نیز دارای اهمیت است؛ گویا انسان غارنشین از نقاشی حیوان‌ها برای تسلط بیشتر بر شرایط شکار سود می‌برده‌است و به همین دلیل نقاشی و ابزارش موهبتی مهم و حیاتی تلقی می‌شد. هیپی
در دوران معاصر در ژانویه ۱۹۶۷، همایشی به نام هیومن بی-این (Human Be-In) در پارک گلدن گیت شهر سان فرانسیسکو باعث محبوبیت فرهنگ هیپی‌گری شد. این همایش به یک گردهمایی بعدی انجامید که تابستان عشق نام گرفت و بیش از صد هزار نفر در آن شرکت کردند. این گروه که در آغاز در محله هِـیت-اَشبری شهر سان فرانسیسکو ایالت کالیفرنیا ساکن بودند در سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ توجه جهانیان را جلب کردند. علاقه هیپی‌ها به موسیقی سایکدلیک راک با دیگر ارزش‌های این خرده‌فرهنگ به‌ویژه با حاشیه‌گرایی و مصرف مواد مخدر تناسب داشت. تجربه انواع روان‌گردان‌ها، داشتن موی بلند، جمع‌های قبیله مانند، شعار برای صلح، ستایش از دنیای عشق و آزادی، پرورش گل، موسیقی سبک اسید راک و راک و… از جمله فعالیت‌های این گروه بود که مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. تئاتر خیابانی
تئاتر خیابانی گونه‌ای از تئاتر است که در اماکن باز مانند خیابان‌ها، پارک‌ها و میدان‌ها اجرا می‌شود. اگرچه اجراهای خیابانی قرن‌ها سابقه دارند، اما از سده نوزده و بیست بود که تئاتر خیابانی به عنوان ژانری مستقل مطرح گردید. درون‌مایه تئاتر خیابانی به‌رغم تئاتر کلاسیک در بیشتر موارد مشکلات مردم عادی، مسائل جامعه و مشکلات زنان است. از این رو برخی رایج شدن تئاتر خیابانی را با جنبش‌های اجتماعی سده بیستم مانند فمنیزم گره می‌زنند. معماری
تاریخ هنر و معماری آفریقا دوره وسیعی را پوشش می‌دهد: شروع آن از ۲۵۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بوده و تا به امروز ادامه یافته‌است. اولین نمونه‌های آثار هنری در آفریقا تصاویر منقوش از حیوانات بر روی تخته سنگهایی هستند که در غارهایی در کشور نامیبیا کشف شده‌است. این تصاویر حیوانات که یا بر روی دیوار غارها کنده کاری شده یا نقاشی شده‌است، متعلق به سال‌های ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ قبل از میلاد می‌باشد. معمولاً این نقاشی‌ها نشانگرمراسم آئینی و چگونگی تهیه غذا می‌باشند. جدیدترین مجسمه‌های شناخته شده در آفریقا متعلق به کشور نیجریه و مربوط به سال‌های ۵۰۰ قبل از میلاد تا ۲۰۰۰ بعد از میلاد می‌باشند که نمایانگر سرهای سفالی و تندیسهایی از انسان می‌باشند. بسیاری از نمونه‌هایی که در حال حاضر موجود می‌باشند مربوط به قرن ۱۴ تا ۱۷ هستند. گرچه آثارهنری که شناخته شده‌تر است مربوط به قرن ۱۹ و بعد از آن می‌باشد که نسبتاً جدیدتر هستند. نگارخانه خیابانی شهر
این نگارخانه که با همت انجمن عکس هرمزگان و سازمان فرهنگی شهرداری بندرعباس راه اندازی شده، در تاریخ ۱۴ تیرماه ۱۳۸۶ توسط منصور آرامی شهردار بندرعباس افتتاح شد. خم‌شدن چراغ خیابان
خم‌شدن نور خیابان عنوان یک اثر کارتونی است که به عنوان میم اینترنتی نیز شناخته می‌شود. این اثر هنری اولین‌بار در سال ۲۰۱۹ توسط مجتبی حیدرپناه، تصویرگر ایرانی ساخته و منتشر شد. کاربران رسانه‌های اجتماعی از ابتدای سال ۲۰۱۹ تاکنون از این تصویر به عنوان یک میم اینترنتی استفاده می‌کنند. لامپ قوسی خیابان
لامپ قوسی خیابان () یا چراغ خیابان () یک نقاشی از جاکومو بالا، نقاش فوتوریست ایتالیایی است که سال ۱۹۰۹ کشیده شد. او این نقاشی را با الهام از نور چراغ‌های خیابان پیاتزا ترمینی رم آفرید. خیابان ولی‌عصر
احداث جاده مخصوص پهلوی یا همان خیابان پهلوی از سال ۱۳۰۰ شمسی آغاز شد. در آن زمان رضاشاه که وزیر جنگ بود تصمیم به احداث این جاده گرفت. همچنین درخت‌کاری اطراف این خیابان و کشیدن نهر برای آبیاری درختان آن نیز از سال ۱۳۰۰ آغاز شد. در سال ۱۳۰۷ خیابان پهلویِ بالا به‌دست «بلدیه تهران» سنگفرش شد و سپس با راهیابی آسفالت به پهنهٔ خیابان سازی شهرها، در سال ۱۳۰۹ مجلس شورای ملی قانونی را برای ساخت و گسترش خیابان‌های تهران تصویب کرد و پس از آن گام‌های ساخت «جادهٔ مخصوص پهلوی» آغاز و برای نخستین بار این خیابان قیرریزی شد. در سال ۱۳۱۰ خورشیدی پیش از آمدن ملک فیصل، پادشاه عربستان به تهران، خیابان الماسیه (باب همایون) و میدان توپخانه و آغاز خیابان لاله‌زار برای نخستین بار آسفالت شد و یک سال پس از آن در سال ۱۳۱۱ خورشیدی، خیابان پهلوی نیز آسفالت شد. خیابان در باران
خیابان در باران () یک نقاشی رنگ روغن از نقاش امپرسیونیست آمریکایی چایلد هسام است که در سال ۱۹۱۷ میلادی طرح گردید. این نقاشی نشانگر پنجمین خیابان نیویورک است که با پرچم‌های ایالات متحده تزیین گردیده و چنین به نظر می‌رسد که حال و هوای یک مراسم جشن را به نمایش می‌گذارد. این نقاشی یکی از ۶ اثر مجموعه هنری هسام می‌باشد که در کاخ سفید قرار دارد. رنگ روغن
از حدود ۱۴۰۰ م به بعد به نقاشی ای مستقل از دیوار برمی‌خوریم که آن را تابلوی رنگ روغن می‌نامیم. کشیشی به نام گوت فیلد با بهره‌گیری از آثار هنر شرقی (چین) که توسط شرق شناسان به اروپای شمالی رسیده بود که در آن نقاشان چینی روی نقاشی ای را که رنگ شده بود، لاک (صمغ عربی) می‌کشیدند تا جلای نقاشی از بین نرود. گوت فیلد برای اولین بار به جای ترکیب رنگ (پیگمنت پودر) با آب و زرده تخم مرغ از روغن بزرک Linseed Oil استفاده کرد. سپس برادران وان آیک Eyck (یان و هوبرت) با تأثیر از استاد فلاماندری رنگ روغن با تأسی از گوت فیلد رواج دادند. وان آیک با تابلوی رنگ روغن خود به نام جوانی آرنولفینی و نوعروسش در سال ۱۴۳۴م مشهوریتی بهم زد. از این مقطع به بعد،ما به جای دیوار یا تخته چوب به عنوان ساپورت یا تکیه گاه، بوم ساخته شده با متقال را داریم که به آن کانواس Canvas گویند. آنتونلو و جووانی بلینی Bellini (1516. 1430 م، بنیانگذار مکتب ونیز) دو نقاش ونیزی، روش رنگ روغن را از اروپای شمالی به ایتالیا می‌آورند که روش کارشان کاربرد صمغ در رنگ روغن است. بوم به شکل امروزی خود به سال ۱۵۲۰ م در ونیز عمومیت کامل یافته و به جای حرفه تخته نقاشی سازی، حرفه‌ای به نام بوم‌سازی رایج شد. نشریه خیابانی
در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، انتشارات متعددی از موسسات خیریه، مذهبی و کارگری تلاش کردند تا توجه جامعه به بی خانمان‌ها را جلب کنند، اما روزنامه‌های خیابانی تنها پس از تأسیس روزنامه Street News در سال ۱۹۸۹ در شهر نیویورک شکل گرفتند. نشریات مشابه در حال حاضر در بیش از ۳۰ کشور منتشر می‌شوند که بیشتر آنها در ایالات متحده و اروپای غربی قرار دارد. این انتشارات از سوی دولت‌ها، موسسات خیریه و ائتلاف‌هایی مانند شبکه بین‌المللی نشریات خیابانی و انجمن روزنامه‌های خیابانی آمریکای شمالی حمایت می‌شوند. گرچه روزنامه‌های خیابانی گسترش یافته‌اند، بسیاری هنوز با چالش‌هایی مواجه هستند، از جمله کمبود منابع مالی، کارکنان غیرقابل اطمینان و مشکل در ایجاد علاقه و حفظ مخاطبان. منطقه‌گرایی (هنر)
منطقه‌گرایی ()یا دیارگرایی جنبش هنریِ واقع‌گرا و مدرنی است در نقاشی، نقاشی‌های دیواری، لیتوگرافی و تصاویری که صحنه‌های واقع‌گرایانه‌ای از شهرهای روستایی و کوچک آمریکا را اغلب در غرب میانه و جنوب عمیق به تصویر می‌کشد. این جنبش در پاسخ به رکود بزرگ آغاز شد و در دهه ۱۹۴۰، با پایان یافتن جنگ جهانی دوم و فقدان توسعه در جنبش، پایان گرفت. اوج محبوبیت این جنبش در ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۵ است چراکه باوجود رکود بزرگ، تصاویر اطمینان‌بخشی از قلب آمریکا به نمایش می‌گذاشت. با وجود تفاوت‌های عمده سبکی بین هنرمندان، هنر دیارگرا عموماً به شیوه‌ای محافظه‌کارانه و با سبکی سنتی به حساسیت‌های عمومی آمریکایی متوسل می‌شد درحالی‌که موکداً مخالف سلطه ادراکیِ هنر فرانسوی بود. از میان هنرمندان نام‌آور این سبک می‌توان به گرنت وود و اندرو وایت و از میان آثار ایشان، به "گوتیک آمریکایی" (۱۹۳۰) اثر وود اشاره کرد. هنر خیابانی
هنر خیابانی به نوعی از آثار هنری اطلاق می‌شود که در مقابل آثار هنری رسمی موزه‌ها، کلیساها و گالری‌ها سربرآورده است. این آثار هنری، گاهی به‌اشتباه با هنر گرافیتی برابر در نظر گرفته می‌شوند، اما باید دانست که گرافیتی زیرمجموعه‌ای از هنر خیابانی می‌باشد. گرافیتی شامل دیوارنوشته‌ها، انواع طراحی‌هایی که روی دیوارها صورت می‌گیرد یا حتی کندن لایه‌های گچی دیوار به منظور طراحی شکل مورد نظر، می‌باشد. این در حالی است که هنر خیابانی اعم از گرافیتی است. چسباندن پوسترهای مختلف، استفاده از استنسیل به عنوان الگوی طراحی یا زدن برچسب‌های مختلف روی دیوار را نمی‌توان در حوزهٔ گرافیتی قرار داد. همهٔ این هنرها جزئی از طیف گستردهٔ هنر خیابانی محسوب می‌شوند. هنر خیابانی نوعی از آثار هنری است که در ساختمانهای اطراف ، خیابان ها ، قطارها و سایر سطوح دید عمومی در معرض دید عموم قرار می گیرد. موارد بسیاری به شکل هنر چریکی آمده است ، که هدف آن بیان شخصی است درباره جامعه ای است که این هنرمند در آن زندگی می کند. این اثر از ابتدای نقاشی های دیواری و خرابکاری به حالت های جدید منتقل شده است که در آن هنرمندان برای ارائه پیام یا فقط زیبایی به مخاطب می پردازند.  برخی از هنرمندان ممکن است از "خرابکاری هوشمند" به عنوان راهی برای آگاهی از مسائل اجتماعی و سیاسی استفاده کنند ، در حالی که سایر هنرمندان از فضای شهری به عنوان فرصتی برای نمایش آثار هنری شخصی استفاده می کنند. همچنین ممکن است هنرمندان از چالش ها و خطرات ناشی از نصب آثار هنری غیرقانونی در اماکن عمومی قدردانی کنند. یک انگیزه رایج این است که ایجاد هنر به شکلی که از فضای عمومی استفاده می کند ، به هنرمندانی که ممکن است در غیر این صورت احساس محرومیت از خود نشان دهند ، اجازه می دهد تا به مخاطب بسیار گسترده تری نسبت به سایر سبک ها یا گالری ها دسترسی پیدا کنند. در حالی که هنرمندان گرافیکی سنتی در درجه اول برای تولید اثر خود از رنگ اسپری استفاده کرده اند ، "هنر خیابانی" می تواند سایر رسانه ها مانند هنر LED ، کاشی کاری معرق ، هنر استنسیل ، هنر برچسب ، نقاشی های دیواری معکوس ، مجسمه های "قفل روشن" ، گندم کاری ، چوب کشی ، بمباران نخ و متعادل کردن سنگ. فرم های رسانه ای جدید مانند پیش بینی های ویدیویی روی ساختمانهای بزرگ شهری ابزاری به طور فزاینده ای برای هنرمندان خیابانی است و در دسترس بودن سخت افزار و نرم افزار ارزان قیمت باعث می شود تا چنین آثار هنری با تبلیغات سازمانی رقابتی شوند. بدین ترتیب هنرمندان می توانند از رایانه های شخصی خود به صورت رایگان هنر ایجاد کنند ، که با سود شرکت ها رقابت کند. هنر نو
«هنر نو» نام خود را از گالری هنری Maison de l'Art Nouveau (خانهٔ هنر نو) گرفته‌است که در سال ۱۸۹۵ توسط یک فروشندهٔ آلمانی-فرانسویِ آثار هنری به نام زیگفرید بینگ در پاریس بازگشایی شد و سبک جدیدی را به نمایش گذاشت. این جریان یک سبک هنری فراگیر یا جهانشمول (total art style) است که شامل گسترهٔ وسیعی از هنرهای تزئینی شامل معماری، نقاشی، گرافیک، طراحی داخلی، جواهرات، مبلمان، منسوجات، سرامیک، شیشه‌گری و فلزکاری می‌شود. در ۱۹۱۰ هنر نو دیگر از دور خارج شد و جای خود را به سبک اروپایی غالب در معماری و هنرهای تزئینی، یعنی آرت دکو و سپس نوگرایی (مدرنیسم) داد. هنر مصر باستان
هنر در مصر باستان از دودمان دوم مصر آغاز شد و تا دودمان سوم مصر یعنی از ۳۰۰۰ پیش از میلاد تا قرن سوم توسعه و ادامه یافت.حیوانات چهره‌های بسیار نمادین در هنر مصر بوده‌اند. رنگ‌ها از حالتِ طبیعیِ خود اغراق آمیزتر هستند: پوست قرمز برای جوانان که بر اثر کار سخت آفتاب سوخته شده‌اند بکار می‌رفت، در حالی که پوست زرد برای زنان و مردان میانسالی که در داخل خانه کار می‌کردند مورد استفاده قرار می‌گرفت. آبی یا طلایی نشان دهنده الوهیت بود و استفاده از سیاه و سفید برای چهره‌های سلطنتی استفاده می‌شد که بیان کنندهٔ باروری رود نیل بود. مکتب سقاخانه
آغاز کار مکتب سقاخانه را می‌توان با کارهای حسین زنده‌رودی قلمداد کرد و در کنار آن به کسان دیگری نظیر، رضا مافی، منصور قندریز، مسعود عربشاهی، فرامرز پیلارام، صادق تبریزی و پرویز تناولی اشاره کرد. «برخی نیز ژازه طباطبایی و ناصر اویسی را نیز در گروه سقاخانه جای می‌دهند. شاید دلیل آن مطالعات این دو هنرمند در هنرهای عامیانه و تزیینی ایران باشد. اگرچه خود آن‌ها انتساب خویش را به نقاشان سقاخانه‌ای چندان خوش ندارند.» به گفته کریم امامی: اینان کسانی بودند که پس از «پیشتازان نقاشی معاصر ایران»، خود را از «نسل دوم هنرمندان نوگرای ایران» می‌دانستند. دربارهٔ تلاش این گروه و چگونگی کندوکاوهای سقاخانه‌ای‌ها، پرویز تناولی از مهمترین بنیانگذاران این جریان چنین نقل می‌کند: «روزی، حدود سال ۱۳۴۰، من و زنده‌رودی به حضرت شاه عبدالعظیم رفتیم و آنجا توجه‌مان به تعدادی تصویر چاپی مذهبی که برای فروش عرضه شده بود، جلب شد. در آن وقت ما هر دو در جستجوی انواعی از مواد و مصالح ایرانی بودیم که بتوانیم از آن‌ها در کار خود استفاده کنیم؛ و آن تصاویر را خریدیم و به خانه بردیم. از سادگی فرم آنها، از تکرار نقش‌ها در آنها، و از رنگ‌های چشمگیر آن‌ها خوشمان آمد. اولین طرح‌هایی که زنده رودی با الهام از آن تصاویر کشید در واقع اولین کارهای سقاخانه‌ای هستند.» عبدالمجید حسینی راد استاد دانشگاه از هنرمندان نقاش و از پژوهشگران هنر در ارتباط با نمایشگاه مروری بر آثار جنبش سقاخانه در هنر معاصر ایران گفت: این حرکت را مکتب سقاخانه نمی‌توان گفت که به اعتقاد من جنبش است چون ویژگی‌های یک مکتب را ندارد با توجه به شرایط اجتماعی خاص که در آن دوره وجود داشت و توجهی که رژیم گذشته به بازنگری برخی از هنرهای قدیمی ایران داشت و همین‌طور تأسیس دانشگاه هنرهای تزیینی و همچنین شرایط اقتصادی خاص ایران زمینه‌ای فراهم شد تا این جنبش شکل بگیرد. حسینی راد همچنین به شروع حرکتی تحت عنوان بی ینال تهران از سال ۱۳۳۷ که نیاز به نوعی بازنگری در هنر آن روز ایران احساس می‌شد را عنوان کرد: این شرایط که به نحوی ادامه مسیر تحول نوگرایی در هنر ایران بود که از اواخر دوره پهلوی اول به وجود آمده بود، موجب شکل‌گیری جنبش و بازگشت به ویژگی‌های هنر ایران و اساس توجه به تحولات مدرنیسم در هنر ایران شد. نباید فراموش کنیم که جنبش فکری، نظری، سیاسی واجتماعی ایران هم عوامل تأثیرگذار به این رویکرد به هنر ملی بوده‌اند؛ که این نمایشگاه می‌تواند آثار بیشتری از این گرایش به هنر ملی را دربرگیرد. خیابان استقلال، استانبول
خیابان استقلال استانبول پس از جنگ استقلال ترکیه در سال ۱۹۲۳ نامیده شد اما در حوالی سال‌های ۱۹۷۰، غفلت مسئولان خیابان را به مکانی ناخوشایند تبدیل کرده بود. در سال‌های ۱۹۹۰، شورای محلی استانبول تصمیم گرفت در مورد این وضعیت اقدامی‌کند و با خرج میلیون‌ها دلار خیابان به مکان تأثیرگذار کنونی اش تبدیل شد.ساختمان‌های واقع در خیابان استقلال به سبک‌های نئوکلاسیک (Neo-Classical)، نئو گوتیک (Neo-Gothic)، احیای رنسانس (Renaissance Revival)، هنرهای زیبا (Beaux-Arts)، هنر نو (Art Nouveau) و نخستین معماری ملی ترکی (First Turkish National Architecture styles) ساخته شده‌اند. همچنین برخی ساختمان‌های مربوط به سال‌های اولیهٔ جمهوری ترکیه در سبک آرت دکو (Art Deco) می‌باشند. به علاوه، نمونه‌های معماری مدرن از محلهٔ باستانی ژنوایی واقع در حوالی برج گالاتا تا میدان تقسیم قابل مشاهده است. مکتب نقاشی قاجار
نقاشی دوران زند که خود ادامه دهندهْ سنت فرنگی سازی صفوی بود، با مختصر تغییری به دورهْ قاجار انتقال یافت. می‌توان گفت که مکتب موسوم به «قاجاری» در واقع از دوره کریم خان زند آغاز شد. در زمان فتحعلی‌شاه شرایط برای تجدید حیات هنر درباری مناسب بود. شاه قاجار شماری از برجسته‌ترین هنرمندان را در پایتخت (تهران) گرد آورد، و آن‌ها را به کار نقاشی پرده‌های بزرگ اندازه برای نصب در کاخ‌های نوساخته گماشت. ایل قاجار در اوایل سدهٔ سیزدهم بر ویرانه‌های قلمرو کریم خان زند به قدرت رسید. نخستین سال‌های فرمانروایی فتحعلی‌شاه هم‌زمان با جنگ‌های ناپلئون در اروپا بود و کشمکشی سیاسی میان انگلستان و فرانسه در دربار ایران جریان داشت (که به پیروزی انگلیسی‌ها انجامید، زیرا هدایای گرانبهاتری با خود آوردند). فتحعلی‌شاه نیز در ضمن برقراری رابطهٔ سیاسی، در گیر جنگ با روسها شد. هیچ‌گاه پیش از این چنین تماس نزدیک و پیوسته‌ای میان ایران و قدرت‌های اروپایی برقرار نشده بود. دیپلمات‌ها و مأموران اروپایی در تهران استقرار یافتند و مسافران فرنگی، دسته دسته، سراسر قلمرو شاه را زیر پا گذاشتند. بیشتر اطلاعات دست اول ما دربارهٔ نقاشی این دوره بر پایهٔ گزارش‌های این گردشگران استوار است. تابارن
نمایش خیابانی در آن دوران از محبوبیت خاصی برخوردار بود و هنرمندان در صحنه‌های نمایش سرهم‌بندی‌شدهٔ موقتی با پرده‌ای در پشت، به همراه موسیقی اجراشده توسط هردی-گردی و چند ویولا دا گامبا به اجرای برنامه می‌پرداختند. نمایش‌های رسمی‌تر معاصر، محدود به دربار سلطنتی یا اوتل دو بورگونیه و تحت نظارت صنف تئاتر قرون وسطایی بود که انحصار اجرای تئاتر در پاریس را در اختیار داشت. بیلبورد
اولین بار تبلیغات در حاشیه جاده‌ها توسط بازرگانان و کسبه محلی آمریکایی به کار رفت. آن‌ها علامت‌ها و تابلوهایی را بر دیوارها و نرده‌ها نقش می‌کردند یا پوسترهایی را بر روی تیرهای تلگراف، دیوارها و هر محل ممکن، نصب می‌کردند. در نیویورک در سال ۱۸۳۵، اولین پوستر بسیار بزرگ در فضای خارجی نصب شد. این پوستر ۱۵ متر مربعی، توسط چاپخانه جرد بل (Jared Bell) برای تبلیغ یک سیرک به چاپ رسید. دیوارنگاری در ایران
در دهٔ ۹۰ میلادی یا دهٔ ۷۰ خورشیدی خرده‌فرهنگ هیپ‌هاپ به صورت نسبی توسط رقص برک به فرهنگ ایران معرفی شده و مورد توجه جوانان ایرانی قرار گرفت بود؛ می‌توان گفت که هیپ هاپ بیشتر از طریق رقص بریک و ورزش‌های افراطی مانند اسکیت به ایران وارد شد و زمینه را برای دیگر رشته‌های این خرده‌فرهنگ فراهم کرد. به‌طوری‌که چند سال بعد یعنی در اواخر دهٔ ۷۰ خورشیدی موسیقی رپ در ایران پدیدار شد، موسیقی انقلابی رپ نیز به مفهوم غربی آن در کلمه‌ترکیب موسیقایی ایران آن زمان ایران جای گرفته در سلیقهٔ جوانان ایرانی فضائی برای خود ترتیب داد. در این هنگام توجه جوانان ایرانی به فرهنگ هیپ هاپ که بیشتر از موسیقی و ورزش صورت می‌پذیرفت بیش‌تر شد، پس تعجبی نبود که در همان سال‌های اول موسیقی رپ، در دیوارهای شهر تهران، بالاخص در لابلای بلوک‌های شهرک‌های غربی آن، نگارش گرافیتی دیده شود. فرهنگ در ایالات متحده آمریکا
هنر نقاشی و مجسمه‌سازی در آمریکا در عنفوان تولد خود نشات گرفته ار هنرهای اروپا بود. رفته رفته در قرن نوزده میلادی، هنرمندان آمریکایی از خود میراثی خلق کردند که زاییدهٔ خویش بوده و بر هنرمندان متعاقب خود تأثیرات مهمی بر جای گذارد. چشم‌اندازهای بکر قارهٔ آمریکای شمالی مصور در آثار این هنرمندان در قرن ۱۸ و ۱۹ تدریجاً جای خود را به صحنه‌های شهری آمریکا داده و منجر به جنبش‌های نوگرایی شد که از میان آنان می‌توان abstract expressionism و pop art را نام برد. دیوارنگاری
مانند بسیاری از کشورهای دیگر، در ایران دیوارنگاری به دو دسته بخش می‌گردد: دیوارنگاری مردمی و دیوارنگاری دولتی. دیوار نویسی‌های مردمی به دو دسته تقسیم می‌شود. تبلیغاتی ویا پیاده‌سازی طرح‌ها و اشکالی درخور و جذاب. دسته نخست بیشتر گویای مسائل سیاسی روز، مخالفت با سامانه حاکم، یا تبلیغات مشاغل و آگهی‌هاست. دسته دوم در خدمت تبلیغات عقیدتی یا شرعی و برای نمایان ساختن رهیافت‌های ایدئولوژیک و تقویت همدلی بین مردم توسط دولت‌ها می‌باشد. در این مدل، گرافیتی در دستهٔ دوم از دیوارنویسی مردمی جای می‌گیرد. اما آنچه به عنوان هنر شهری و خیابانی مطرح است از دهٔ هشتاد خورشیدی در ایران رنگ و بوی جدیدی به خود گرفت که نه تبلیغاتی بود و نه سیاسی و دقیقاً همان هنر شهری و خیابانی بود، که بعد از به وجود آمدن موسیقی رپ فارسی در ایران به وجود آمد و از همان ابتدا با رپ فارس ایران پیوند خورد اما این عنصر هیپ هاپ از تمام عنصرهای دیگرش چون بریک دنس و رپ خوانی دیر تر در ایران به وجود آمد اما پیشرفت خوبی داشت. هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند اولین نقاشی گرافیتی در ایران کی و چگونه به وجود آمد اما به اعتقاد برخی هنرمندی با اسم مستعار تنها / a1one اولین کسی بوده‌است که این نقاشی را با همان سبک واقعی گرافیتی در سال ۲۰۰۴ در تهران کشیده‌است. بعد از مدتی این نقاشی در شهرهای دیگر ایران چون مشهد توسط افرادی چونEdrak / ادراک، در شیراز توسط MAN / من در تبریز توسط SOT / سوت و ICY / آیسی و FRZ در کاشان توسط R!oter / رضا ریوتر، همچنین در برخی شهرهای دیر شکل گرفت که شاید همهٔ آن‌ها در حدود سال ۲۰۰۵ یا ۲۰۰۶ دیوار نگاری را شروع کردند. البته در ایران هنرمندان دیوار نگر بنام دیگری نیز وجود دارند همچون: هداک، نفیر، عمق، خاموش، Black Hand, Mad, Ck1، PST, DAN، تجسم و … بیشتر نقاشی‌های گرافیتی در تهران در منطقهٔ شهرک اکباتان وجود دارد و حتی بسیاری از ساکنین این شهرک مسکونی بزرگ گرافیتی‌های کشیده شده در این شهرک را یکی از نمادهای شهرک اکباتان می‌دانند ولی متأسفانه همواره بین هنرمندان خیابانی تهران و شهرداری این منطقه مشکلاتی وجود داشته‌است و شهرداری هر از چند گاهی به پاک کردن نقاشی‌ها اقدام می‌کند. اکثر این گرافیتی‌های زیبا در محدوده فاز سه شهرک اکباتان وجود دارد که مردم از سایر مناطق تهران برای بازدید و عکس برداری از این گرافیتی‌ها به آنجا مراجعه می‌کنند. اما اطلاعی از نحوهٔ فعالیت گرافیتی در دیگر شهرهای ایران در دست نیست. آموزشگاه هنر
دوران صوری از اواسط سدهٔ ۲۰ میلادی آغاز شد و بر روی اجزای بنیادی هنر و کارهای هنری تمرکز می‌کرد مانند رنگ، شکل، بافت، خط‌ها و … در این دوران توجه بر روی مواد اولیه و فضایی بود که کار هنری ایجاد می‌کرد. باوهاوس در این زمینه بسیار شناخته شده‌است. در این حالت هنر برپایهٔ منطق، ریاضیات و فلسفه نوافلاطونی است که البته در آن دوران بسیار فراگیر بود. رئالیسم (جنبش هنری)
جنبش رئالیسم از اواسط قرن نوزدهم و به عنوان واکنشی به نقاشی رمانتیسیسم و تاریخ آغاز شد. به نفع به تصویر کشیدن زندگی «واقعی»، نقاشان رئالیست از کارگران معمولی و افراد عادی در محیط‌های عادی به عنوان سوژه برای کارهای خود استفاده می‌کردند. نمایندگان اصلی رئالیسم گوستاو کوربت، ژان فرانسوا میلت، هونوره داومیر و ژان باتیست کامیل کروت بودند. ژول باستین-لپاژ "با آغاز ناتورالیسم" ارتباط نزدیکی دارد، یک سبک هنری که از مرحله بعدی جنبش رئالیسم ظهور می‌کند و ورود امپرسیونیسم را بشارت می‌دهد. خیابان نرم‌افزار آزاد
خیابان نرم‌افزار آزاد خیابانی در شهر برگا در کاتالونیا اسپانیا است. این خیابان اولین خیابان در دنیا است که به افتخار جنبش نرم‌افزار آزاد نام‌گذاری شده‌است. این خیابان در ۳ ژوئیه سال ۲۰۱۰ به صورت رسمی گشایش یافت. هنرهای رزمی
نیمهٔ دوم قرن نوزدهم طلیعهٔ آغاز تاریخ هنرهای رزمی به عنوان ورزش‌های مدرنی بود که از دل سیستم‌های سنتی جنگی برآمده بودند. اروپا در این دوران شاهد شکل‌گیری بوکس و شمشیربازی در شکل ورزشی خود بود. در ژاپن نیز شکل‌های مدرن جودو، جوجیتسو، و کندو با احیای مکاتب رزمی عصر ادو بنیان‌گذاری شدند. در تایلند قوانین مدرن موای تای در دهه ۱۹۲۰ تدوین شد و در چین هم تاریخ نوین هنرهای رزمی در دهه ۱۹۳۰ معروف به دهه نانجینگ با افتتاح انستیتو گیوشو زیر نظر حکومت کومینتانگ، آغاز شد. آموزشگاه هنر
آموزش حرفه ای یا تخصصی در اواخر سدهٔ ۲۰ میلادی آغاز شد. در این روش آموزگار، هنر را از دیدگاه یک شغل حرفه ای به هنرجویان یاد می‌دهد و بر روی فرهنگ عامه تمرکز دارد. با این کار هنرجویان می‌توانند هم کارهای هنری خود را بالا ببرند و هم سطح زندگی شخصی خود را. موزه متروپولیتن هنر
آثاری از سراسر شبه قاره آفریقا که از سال ۵۰۰ قبل از میلاد مسیح به صورت‌های خشتی شکل گرفته در نیجریه امروزی کشف شده‌اند. سنت‌های بصری برجسته آفریقای جنوبی و صحرای آفریقا از طریق آثاری از آفریقای غربی، مرکزی، شرقی و جنوبی نشان داده می‌شود. نکات برجسته این مجموعه شامل آرایه ای غنی از سنت‌های مجسمه‌سازی و منسوجات است که از سده دوازدهم تا اواسط قرن بیستم در ساحل توسط هنرمندان جین، تلم، دوگون و بمانا در مالی امروزی توسعه یافته‌است. این زیبایی‌ها شامل خاصیت انعطاف‌پذیری سیال ارقام سفالین باستانی، خطی گرافیکی واضح از موضوعات انسانی و اسطوره ای تراشیده شده از چوب و انباشت عمدی مبهم ماده طبیعی است که نیروی حیات را مهار می‌کند. خیابان آواز
فیلم‌برداری در ماه سپتامبر ۲۰۱۴ در دوبلین آغاز شد و در ۲۵ اکتبر همان سال به اتمام رسید. خیابان آواز با تحسین گسترده منتقدان همراه بود و توانست از ۲۰۴ نقد نمره ۹۵ از ۱۰۰ را از منتقدان سایت راتن تومیتوز دریافت کند و از بازی بازیگران، داستان و موسیقی تعریف و تمجید شد. هنر کانکریت
هنر کانکریت یک حرکت هنری بود که تأکید زیادی بر انتزاع هندسی داشت. این اصطلاح اولین بار توسط تئو ون دوسبورگ فرموله شد و سپس در سال ۱۹۳۰ برای تعریف تفاوت بین دیدگاه هنری او و سایر هنرمندان انتزاعی آن زمان، توسط خودش مورد استفاده قرار گرفت. پس از مرگ وی در سال ۱۹۳۱، این اصطلاح توسط ماکس بیل بازتعریف شد و مورد محبوبیت قرار گرفت. بیل اولین نمایشگاه بین‌المللی را در سال ۱۹۴۴ ترتیب داده و به ارتقا این سبک در آمریکای لاتین کمک کرده بود. این اصطلاح پس از جنگ جهانی دوم به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفت و از طریق تعدادی از نمایشگاه‌های بین‌المللی و جنبش‌های هنری ترویج شد.