دوازده قبیله اسرائیل چه نام دارند؟
بنی‌اسرائیل
در تورات نسل بنی اسرائیل به یعقوب نوه ابراهیم می‌رسد که شبی با خدا کشتی می‌گیرد و بر خدا پیروز می‌شود. یعقوب دوازده پسر داشت که نام این پسران رئوبن، شمعون، لاوی، یهودا، دان، نفتالی، جاد، اشیر، یساکار، زبولون، یوسف و بنیامین بود. فرزندان این پسران دوازده قبیله بنی اسرائیل را تشکیل دادند. مادران فرزندان یعقوب عبارتند از: ده قبیله گمشده
بنا به کتاب مقدس یعقوب نبی دوازده پسر داشت. هر کدام از این دوازده پسر یک قبیله تشکیل داد و از مجموع این قبایل قوم اسراییل شکل گرفت. بعد از اتمام پادشاهی سلیمان بین جانشینان او اختلاف افتاد. ده قبیله از دوازده قبیلۀ اسراییل رهوبوام، پسر سلیمان، را به عنوان شاه قبول نکردند. این ده قبیله عبارت بودند از این قبایل روبین، ایساکر، زبولون، دن، نفتالی، گد، آشر، افراییم و مناسه و لاوی. قبایل یهودا و بنیامین با رهوبوام بیعت کردند و پادشاهی یهودا را تشکیل دادند. در سال ۷۳۲ پیش از میلاد پادشاه آشوریان به رهبری تیگلات-پیلسر سوم به پادشاهی اسراییل حمله کرد و بخشی از قلمروی آن را تصرف کرد. مردم قبایل اسراییل به اسارت درآمدند و به منطقۀ بین‌النهرین کوچانده شدند. اسراییل با قلمروی کوچکتری به حیات خود ادامه داد تا این که درنهایت در سال ۷۲۵ پیش از میلاد آشوریان مجدداً به این منطقه حمله کردند و این بار تمامی ساکنین منطقه را به اسارت گرفتند. پس از این زمان از سرنوشت این قبایل اطلاعی در دست نیست. در متون یهودی گوناگون وعده داده شده‌است که در آخرالزمان این ده قبیله پیدا خواهند شد و به ارض مقدس باز خواهند گشت.
بادیه‌نشینان نگب
کمی پس از پایان کار عثمانیها فرایند اجباری تختهٔ قاپو کردن بادیه‌نشینان جریان گرفت که پس از پیدایش اسرائیل به‌طور قابل ملاحظه‌ای سرعت گرفت. در جریان جنگ عرب‌ها و اسرائیل (۱۹۴۸) بیشتر بادیه‌نشینان به نواحی همجوار اخراج شدند. بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۹، اسرائیل در شمال شرقی صحرای نگب هفت شهرک را برای متمرکز کردن جمعیت باقی‌مانده بادیه‌نشینان و تختهٔ قاپو کردنشان احداث نمود. بیش از نیمی از آن‌ها به این شهرک‌ها رفتند و باقی شان در روستاهایی که از نظر دولت اسرائیل غیرقانونی اند و به مرور توسط خودشان ساخته شده و در نتیجه از امکانات اولیه نظیر برق و آب آشامیدنی و... محروم است، ساکن شدند. در حالی که دولت اسرائیل ترک این روستاهای غیرقانونی را خواهان است، به مرور بعضی شان را به رسمیت شناخته و به دنبالش زیربناهایشان را بهبود بخشیده یا جمعیتشان را به شهرک‌های طرح ریزی شده توسط دولت جذب کرده. بادیه‌نشینان خواهان به رسمیت شناخته شدن تمامشان و فراهم شدن امکانات اولیه هستند. جمعیت‌شناسی اسرائیل
بزرگ‌ترین بخش از اقلیت‌های قومی را شهروندان موسوم به عرب اسرائیلی تشکیل می‌دهند. اعراب اسرائیل ۱۹٫۷ درصد از جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند. هم‌چنین بر اساس آمار موجود، بیش از ۱۳۵هزار شهروند ایرانی‌تبار در کشور اسرائیل زندگی می‌کنند. موسی
قدیمی‌ترین اشاره متون مصری به اسرائیل، کتیبه‌ای از ۱۲۰۷ قبل از میلاد است که موقعیت جغرافیایی آنان در کنعان یا اطراف آن را توصیف کرده اما در آن هیچ اشاره‌ای به خروج بنی‌اسرائیل از مصر نشده‌است. اسرائیل فینکلشتاین و نایل اشر سیلبرمن می‌گویند باستان‌شناسان حتی نتوانسته‌اند اثری از گروهی کوچک از بنی‌اسرائیل که در صحرای سینا زندگی می‌کردند، پیدا کنند: «نتیجه‌ای که به آن رسیدیم قابل تغییر به نظر نمی‌رسد – خروج از مصر در آن دوره و به شکلی که تورات توصیف کرده روی نداده‌است. تحقیقات مکرر در تمام منطقه حتی باعث نشده کوچک‌ترین مدرکی یافت شود.» برخلاف این روایت، باستان‌شناسی معاصر می‌گوید میان دوره زندگی کنعانی‌ها و بنی‌اسرائیل در این منطقه تداوم وجود داشته و بنی‌اسرائیل ریشه کنعانی داشته‌اند؛ هیچ اثری وجود ندارد که نشان دهد گروهی خارجی که از مصر آمده‌اند، در آغاز تاریخ اسرائیل در این منطقه زندگی می‌کرده‌اند. ریچارد فرایدمن با توجه به مصری بودن اسامی موسی و ۱۰ نفر دیگر از لاویان — در تنخ هیچ شخصیت دیگری نام مصری ندارد — نتیجه می‌گیرد لاویان (و نه بنی‌اسرائیل) تنها کسانی بودند که از مصر خروج کردند. او می‌گوید در نغمه دریا (که بعد از پیروزی یهوه بر مصر خوانده می‌شود و مطابق فرضیات، قدیمی‌ترین متن تورات است) به تعداد خروج‌کنندگان، گذر از دریایی شکافته‌شده و حتی کلمه اسرائیل اشاره نشده‌است. در این متن، تنها از «قوم» به عنوان نجات‌یافتگانِ یهوه نام برده شده و یهوه اینان را به سمت معبد و نه تمام ارض موعود رهبری می‌کند؛ و لاویان نیز بعداً روحانیون اسرائیل شدند. همچنین، در نغمه دبوره (که آن نیز ممکن است میان قدیمی‌ترین‌ها باشد) پیش از نبرد اسرائیل با گروهی کنعانی، به لاویان به عنوان یکی از اسباط اسرائیل اشاره نشده‌است. اسرائیل
۳۰ کشور عضو سازمان ملل شامل افغانستان، الجزایر، عراق، بنگلادش، بوتان برونئی، مجمع‌الجزایر قمر، جیبوتی، اندونزی، کره شمالی، کویت، لبنان؛ لیبی، مالزی، مالی، نیجر، عمان، قطر، پاکستان، سومالی، سودان، عربستان سعودی، سوریه، تونس و یمن این دولت را به رسمیت نمی‌شناسند و ایران، گینه، کوبا و چاد هم پس از مدتی این دولت را غیرقانونی اعلام کرده و از تصمیم خود برای به رسمیت شناختن آن برگشتند. بنی افغان
"بنی اسرائیل" ("پسران اسرائیل") جمعیت از یهودیان در هند هستند. جمعیت بنی اسرائیل ادعا می کند که از یهودیانی که پس از آزار و اذیت در قرن 2 قبل از میلاد به جلیل گریختند و عمدتاً در بمبئی و مناطق اطراف آن ساکن شدند بنی اسرائیل از نظر ظاهری و رفتارهای خود مانند قوم مراتی غیر یهودی است و این نشان می دهد که یهودیان با هندی ها آمیخته بودند و باهمزندگی می کردند. زبان آنها به زبان مراتی در ایالت ماهاراشترا می باشد. اواسط قرن بیستم آنها کشف شدند. بازرگانان یهودی (جاده ابریشم) به‌صورت اسناد در قرن یازده ام میلادی (غزنویان) از سکونت یهودیان در هند و ایران روایت داده اند و از طریق کشتی اسپانیا که ابراهیم بن دائود اسپانیایی یهودی بود. وی از مترجمان متون یهودی از عبری به عربی و از عبری به لاتین بود. کوروش بزرگ یهودیان را از اسارت نبوکد نصر دوم (بخت النصر) در بابل نجات داد. یهودیان توانستند سرزمین اسرائیل که اکنون تحت هخامنشی باز گردند و معبد خود را بازسازی کنند. اما تعداد دیگر به هند و آریانا توران در بغداد ٬ تیسفون همدان، نهاوند، جندی شاپور، شوش و اصفهان ٬ بخارا ٬هرات و کابل و پشاور (شهر شاهپور ساکن شدند. و همسایه های در به دیوار مردمان هندی و ایرانی و تورانی بودند. یهودیان ایرانی از خراسان ایران در سالهای ۱۹۶۰ میلادی با برنامه های دولت جمهوری یهودی اسرائیل شهروندان یهودی میهن هندوایران و توران خود را ترک نمودند و به اسرائیل مهاجرت نمودند. کابلی ها و هراتی ها و بسیاری هندو ایرانی و بخارایی ها از اسرائیل به امریکا رفتند٬ زیرا بعید نیست بسیاری یهودیان از شرق ایران پشاور و کابل و هرات (کشورهای جوان و جدید) تا غرب اش اصفهان با موسیقی و سازه های موسیقی، آشپزی و خوراک، رفتار و کردار، زبان پارسی و زبان بدن و گونه و خوی و خلق و جشنهای ایرانزمین و نوروز دل افروز مردمان هندوایرانی پیوند ناگسستنی دارد و چندان با یهودان امریکایی و اروپایی در نه آمیختند. اسرائیل
اسرائیل تنها کشور با شهروندان عمدتاً یهودی در جهان است. بر پایه برآورد سال ۲۰۱۳ سازمان مرکزی آمار اسرائیل، این کشور در حدود ۸ میلیون و ۵۱ هزار نفر جمعیت داشته‌است که ۶٬۰۴۵٬۹۰۰ نفر از آنان را یهودیان و ۱٬۶۶۳٬۴۰۰ را اعراب اسرائیلی تشکیل داده‌اند. بیشتر اعراب اسرائیلی مسلمان و گروهی نیز مسیحی و دروزی هستند. مارونی‌ها، سامری‌ها، ارمنی‌ها، چرکسی‌ها و کردها از دیگر اقلیت‌های قومی ساکن این کشور هستند. تاریخ یهودیان در لبنان
در زمان پادشاهی اسرائیل لبنان و اسرائیل دو منطقه مجزا بودند. بر اساس کتاب مقدس منطقه‌ای که خداوند به دو قبیله نفتالی و اشر داده بود دارای بخشهایی از سرزمین لبنان تا سیدون در شمال بود. در زمان وجود پادشاهی اسرائیل (پادشاهی متحد) قلمرو این کشور تا این منطقه ادامه داشت. بعد از حمله آشوریان قبیله نفتالی اخراج شد. در عهد جدید عیسی در منطقه کوه هرمون عبور می‌کند که نشاندهنده حضور یهودیان در این منطقه است. بعد از شورش بارکوخبا، گروههای یهودی در لبنان شکل گرفت. معاویه یهودیان زیادی را در تریپولی لبنان سکونت داد. فلسطین
بر اساس آمار ادارهٔ آمار مرکزی اسرائیل، در ماه مه سال ۲۰۰۶، جمعیت اسرائیل برابر با ۷ میلیون نفر بود که ۷۷٪ یهودی، ۱۸/۵٪ عرب و ۴/۵٪ از سایر ریشه‌ها بوده‌اند. بر اساس آمار از یهودی‌های اسرائیل ۶۸٪ بومی اسرائیل (متولد اسرائیل)، اغلب نسل دوم یا سوم از اسرائیلی‌ها هستند و ۱۰٪ از جهان عرب ازآسیا و آفریقا هستند. بادیه‌نشینان نگب
برآورد می‌شود که غیر از ۲۵۰۰،۰۰۰ بادیه‌نشین اسرائیلی در سال ۲۰۱۲ حدود ۱۷۰،۰۰۰ نفر دیگر از ایشان نیز موجود باشند. آن‌ها حدود ۱۲% از شهروندان عرب اسرائیل ، ۱۲% از اسرائیلیان ساکن صحرای نگب را تشکیل دهند و بادیه‌نشینان صحرای نگب حدود ۲۵% جمعیت کل بادیه‌نشینان را تشکیل دهند. مزراحی
در اسرائیل سفاردی هم در معنای شاخه‌ای از مذهب یهودی و هم به عنوان یک گروه قومی (که شامل میزراحی‌ها و مغربی‌ها هم می‌شود) کاربرد دارد. تا سالِ ۲۰۰۵، ۶۱ درصد از یهودیانِ اسرائیل از تبارِ میزراحی بوده‌اند. اسرائیل
اسرائیل کشوری است که مردمی از ادیان و فرهنگ‌های مختلف را در خود جای داده‌است مردمی که به شدت به اعتقادات خود معتقد هستند. نژادپرستی در اسرائیل به دو صورت دیده می‌شود: نژادپرستی از سوی یهودیان ضد اعراب و تبعیض نژادی بین گروه‌های مختلف یهودی (از جمله علیه یهودیان اتیوپیایی، یهودیان هندی، یهودیان میزراحی و یهودیان رنگین‌پوست). تبعیض ضد اعراب مسلمان در ابعاد مختلفی از جمله سیاست‌ها، آموزش، دیدگاه‌های فردی و رسانه دیده می‌شود. دوو لیور
او در یک خانواده حسیدی بلز از موشه لینواند در لهستان متولد شد. او چندین هفته قبل از تأسیس کشور اسرائیل به آن مهاجرت کرد و نام خانوادگی خود را به نام عبری لیور تغییر داد. او ابتدا در یشیوای بنی آکیوا تحصیل کرد و بعد نزد حاخام زوی یهودا کوک تحصیل کرد. کوک او را که یتیم بود مانند فرزند خود بزرگ کرد. لیور در سال ۱۹۶۰ ازدواج کرد. همسر او در سال ۱۹۸۸ در اثر سرطان در گذشت. او بعداً با همسر دیگری به نام استر ازدواج کرد. لیور دارای ۱۱ فرزند، ۵۵ نوه و دو نتیجه است. لیور یک صهیونیست مذهبی و دانشجوی زوی یهودا کوک پسر ابراهیم اسحاق کوک است. او ابتدا به عنوان حاخام موشاو کفار به مدت ۱۰ سال بود. او سپس حاخام اعظم کیریاب اربا شد. او در سال ۱۹۷۸ برای حاخام اعظم اورشلیم کاندید شد ولیکن در انتخابات شکست خورد. یکی از دستورهای او که گفته بود یهودیان باید برای مردن آماده باشند در صورتی که دولت تصمیم به تخلیه خانه‌های یهودی در کرانه باختری کرده باشد به معنی مجاز بودن خودکشی برای جلوگیری از اینکار تفسیر شد. او در سال ۱۹۸۰ از انتخابات محروم شد زیرا گفته بود که عربهای تروریست را می‌توان به عنوان خوکچه آزمایشگاهی برای آزمایش‌های پزشکی استفاده نمود. بعد از کشتار مرکاز هاراو او فتوا داد که اجاره دادن خانه و دادن کار به عربها مجاز نیست. او و حاخامهای راست گرای افراطی دیگر در چندین مورد گفته‌اند که تصمیم‌های دولت اسرائیل در قبال شهرک‌های یهودی بدتر از کارهای دولت انگلستان در زمان کنترل اسرائیل است. او در یک خطبه گفته بود که حاضر است برای نجات یک سرباز اسرائیلی تمامی بیروت را نابود کند. او در سال ۲۰۰۹ با اعطای کنترل قسمت‌های مسیحی‌نشین به واتیکان مخالفت کرد و گفت که غیرقابل تصور است که کنترل بخشی از سرزمین اسرائیل به واتیکان داده شود. در سال ۲۰۱۱ او به دولت اسرائیل پیشنهاد کرد که به عربهای بدوئین اسرائیل پول دهد تا به سرزمین اصلی خود در نظر او، عربستان سعودی و لیبی بازگردند. در سال ۲۰۱۱ او به دلیل نوشتارهای رادیکال خود در کتابش توسط پلیس اسرائیل بازجویی شد. پلیس دستور دستگیری او را داد که به دلیل مخالفت مقام‌های مذهبی از اینکار پشیمان شد. لیور سخنان بحث‌برانگیز بسیار زیادی مطرح کرده‌است. او گفته‌است که بر اساس هلاخا (فقه یهودی) کشتن غیریهودیان در جنگ مجاز است. او گفته‌است که زنان یهودی نباید از بانک اسپرم، اسپرم غیریهودی دریافت کنند و بچه‌ای که به این وسیله تولید شود "دارای ویژگی‌های ژنتیک منفی غیریهودیان خواهد بود" و "اسپرم جنتیل باعث کودکان وحشی خواهد شد". او اسحاق رابین را یک خائن به سرزمین اسرائیل خوانده بود. قاتل رابین با لیور ملاقات کرده بود. بعد از کشتار غار ابراهیمی توسط باروخ گلدشتاین که در آن ۲۹ فلسطینی در حین نماز کشته شدند لیور در مورد او گفت "او مقدس تر از تمامی شهدای هولوکاست است". در سال ۲۰۱۱ او به دلیل نوشتن کتاب "تورات پادشاه" مورد احضار پلیس قرار گرفت. در کتاب او نوشت که یهودیان اجازه دارند غیریهودیان و حتی نوزادان آن‌ها را بکشند. پلیس تصمیم به دستگیری او داشت ولیکن تظاهرات طرفداران او باعث جلوگیری از اینکار شد. تزیپی لیونی و بنیامین نتانیاهو سخنان لیور را محکوم کردند و گفتند که حاخامها بالاتر از قانون نیستند. در سال ۲۰۱۱ او گفت که عربها شترسواران شیطانی هستند. در سال ۲۰۱۲ او باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا را "کوشی غرب" خواند که یک اصطلاح نژاد پرستانه در مورد اصلیت آفریقایی-آمریکایی وی است. او وی را با هامان دشمن یهودیان در کتاب استر تشبیه کرد. او سران اروپایی را همکاران نازیها خواند. در ژوئیه ۲۰۱۴ او گفت که نابود کردن غزه و کشتن فلسطینیان غیرنظامی مجاز است. سموئیل
در دین یهودیت سموئیل آخرین فرد از داوران (دیانیم) است که پیامبری خود را در سرزمین اسرائیل شروع می‌کند. بعد از او قوم اسرائیل برای اولین بار دارای پادشاه می‌شوند. سموئیل دو پادشاه اسرائیل طالوت و داوود را مسح می‌کند. تاریخ اسرائیل
حدفاصل سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۵۵ در زمان نخست وزیری موشه شارت، ناکامی یک گروه تروریستی یهودی موسوم به Lavon Affair در بمب‌گذاری در مصر و افشای ماجرا منجر به یک رسوایی بزرگ شد. در سال ۱۹۵۶ مصر کانال سوئز را ملی اعلام کرد که این امر موجب آزردگی شدید انگلستان و فرانسه شد. پس از آن و در پی مجموعه حملاتی از سوی گروهی موسوم به فدائیان، اسرائیل اتحاد مخفی نظامی با این دو کشور اروپایی برقرار کرد و به مصر اعلان جنگ داد. پس از آن و به‌دنبال وقوع بحران سوئز و محکومیت بین‌المللی این سه کشور، اسرائیل با خروج نیروهای خود از صحرای سینا آن را به مصر باز پس داد. در ۱۹۵۵ بن‌گوریون مجدداً نخست وزیر اسرائیل شد و تا زمان استعفاء در ۱۹۶۳ در این پست باقی‌ماند. در ۱۹۶۱ آدولف آیشمن که مسئول طراحی پروژه «راه حل نهایی» (پاکسازی قومی یهودیان) در آلمان نازی بود دستگیر شد. آیشمن تنها شخصی بود که توسط دادگاه‌های اسرائیل به مرگ محکوم شد. درگیری‌های سیاسی بین اسرائیل و کشورهای همسایه‌اش در سال ۱۹۶۷ بالا گرفت و در این سال سوریه، مصر و اردن به اسرائیل اعلان جنگ دادند و مصر نیروهای پاسدار صلح سازمان ملل را از نوار غزه اخراج کرد. بعد از ایجاد درگیری در جنگ شش روزه، اسرائیل با وارد آوردن ضربه سنگینی بر نیروی هوایی آنان در عملیاتی غافل‌گیرانه، توانست کرانه باختری، نوار غزه، صحرای سینا و بلندی‌های جولان را تصرف کند. خط سبز مسئول تعیین مرز بین اسرائیل و سرزمین‌های اشغال شده توسط آن شد، که به آن‌ها سرزمین‌های تحت مناقشه نیز گفته می‌شد. اگرچه اسرائیل دامنه تسلط خود را به شرق اورشلیم و بلندی‌های جولان نیز گسترش داده بود. صحرای سینا پس از امضاء قرارداد صلح بین مصر و اسرائیل به کشور مصر بازپس داده شد. اسرائیل
بر پایه آمار سال ۲۰۰۹ میلادی، اسرائیل در حدود هفت میلیون و ۵۰۰ هزار نفر جمعیت داشته‌است که در حدود پنج میلیون و ۷۰۰ هزار نفر از ساختار جمعیتی آن را یهودیان تشکیل داده‌اند. مابقی ساختار جمعیتی از مسلمان‌ها، مسیحیان، دروزها و سامریون تشکیل شده‌است. الیاس
به نوشتهٔ کتاب مقدس، در سده ۹ پیش از میلاد، پادشاهی متحد اسرائیل که تحت حکومت سلیمان متحد شده بود به دو پادشاهی شمالی اسرائیل و پادشاهی یهودا در جنوب تقسیم شد. پادشاهی یهودا اورشلیم را به عنوان مرکز پرستش نگاه داشت و پادشاهی اسرائیل تصمیم گرفت که معبد جدیدی در سرزمین خود بسازد و روحانیونی غیر از لاویان انتخاب کند و حتی معابدی برای بعل خدای کنعانیان بسازد. عمری پادشاه اسراییل با کنعانیان متحد شد و پسر خود اهب را به عقد دختر کاهن بعل درآورد. این کار باعث شد در مدتی اقتصاد اسراییل بهبود یابد و آرامش نسبی به دست آید؛ اما این امر باعث خشم شدید پیامبران اسراییل که به قانون موسی به شدت پایبند بودند شد. اهب برای راضی کردن کنعانیان و همسر خود اجازه داد که در کاخ او بعل پرستش شود و همسرش گروه زیادی از کاهنین بعل و آشترا را به اسرائیل بیاورد. در این زمان الیاس وارد داستان می‌شود. الیاس اهب را از خشم خدا می‌ترساند و به او وعده مجازات خشک‌سالی می‌دهد زیرا او در برابر خداوند گناه کرده‌است. بعد از این اتفاق خداوند به الیاس می‌گوید که از اسراییل خارج شود و در محلی نزدیکی اردن خود را مخفی کند و در این زمان کلاغ‌ها به دستور خدا برای او غذا می‌آورند. وقتی خشکسالی شروع می‌شود خدا به الیاس می‌گوید که به نزد زنی بیوه در شهر زرفاتو در فینیقیه (لبنان کنونی) برود. الیاس به نزد آن زن می‌رود و از او درخواست غذا می‌کند. او به الیاس می‌گوید که به قدر کافی غذا ندارد تا خود و پسرش را زنده نگهدارد. الیاس به او می‌گوید که خداوند اجازه نخواهد داد که ذخیره آرد و روغن او تمام شود «نترس… این چیزی است که پروردگار، خدای اسراییل، می‌گوید: ظرف آرد تمام نشده و ظرف روغن خشک نخواهد شد تا زمانی که باران بر زمین ببارد.» آن زن به الیاس اعتماد کرده و آخرین غذای خود را به او می‌دهد و وعده الیاس محقق می‌شود و آن زن به دلیل ایمان خود آمرزش میابد. خدا به آن زن من (غذایی که خدا به قوم اسراییل در بیابان فرستاد) بهشتی می‌دهد ولیکن غذای خود را از مردم بی ایمان دریغ می‌کند. کمی بعد از این فرزند آن زن می‌میرد و آن زن گریه کرده و می‌گوید :آیا نزد من آمدی که گناهان مرا یادآوری کرده و فرزند مرا بکشی؟ الیاس که از ایمان آن زن شگفت زده می‌شود از خداوند درخواست می‌کند که قدرت خود را نشان داده و فرزند آن زن را به دنیا بازگرداند. خداوند «درخواست الیاس را می‌شنود و روح فرزند آن زن به بدنش بازگردانده می‌شود و او زنده می‌شود» این اتفاق اولین باری است که در تورات از زنده شدن مردگان صحبت می‌شود. این زن که از نژاد اسراییل نبود بهترین آمرزش را دریافت می‌کند و می‌گرید «صحبت خداوند که از دهان تو خارج می‌شود درست است» او حرفی می‌زند که مردم اسراییل آن را قبول نکردند. بعد از سه سال خشکسالی خدا به الیاس می‌گوید که به نزد اهب بازگشته و پایان خشکسالی را خبر دهد. دلیل این امر توبه اسراییل نبوده و بلکه خدا قصد دارد قدرت خود را به اسراییل نشان دهد. در راه الیاس با عبیدیا ملاقات می‌کند که ۱۰۰ پیامبر اسراییل را مخفی کرده‌است در زمانی که اهب و همسرش آن‌ها را می‌کشتند. الیاس عبیدیا را به نزد اهب می‌فرستد تا بازگشت خود را اعلام کند. وقتی اهب با الیاس ملاقات می‌کند او را مشکل‌ساز اسراییل می‌خواند. الیاس اهب را مشکل‌ساز می‌خواند که پرستش خدایان دروغین را همگانی کرده‌است. الیاس خطاب به اهب و مردم اسراییل فریاد می‌زند: جبالیه (ایل)
جبالیه نام یکی از ایل‌های بزرگ مصر است. این ایل به چهارده عشیره بخش می‌شود. نشیمنگاه آن‌ها در بیابان عباسیه در کوه‌های جنوب صحرای سینا است. ایل جبالیه با دویست خانوار کوچک‌ترین قبیله طواره بشمار می‌آید. افراد جبالیه امروزه زندگی یکجانشینی اختیار کرده و در بخش کشاورزی و گردشگری به کار مشغولند. نام جبالیه به معنی کوه‌نشینان است. یهودیان کرمانشاه
در ابتدای قرن نوزدهم ربی دیوید بیت هیلل از وجود ۳۰۰ خانوادهٔ یهودی و سه کنیسه در کرمانشاه خبر داده‌است. البته آوراهام کهن این ادعا را رد می‌کند و می‌گوید سند موثقی که این امر را تأیید کند بدست نیاورده است. بر اساس آمار دیگری شمار خانواده‌های یهودی در کرمانشاه درآغاز سدهٔ نوزدهم میلادی، ۱۳۶ خانوار بوده‌است و محلهٔ آن‌ها چهار کوچهٔ باریک پیچ در پیچ بوده که در دو خیابان قرار داشته‌است. اسرائیل
به نوشتهٔ هفته‌نامه دفاعی جینز اسرائیل ششمین قدرت هسته‌ای جهان محسوب می‌شود. این هفته‌نامه هم‌چنین مدعی شده که اسرائیل دارای ۱۰۰ تا ۳۰۰ کلاهک هسته‌ای است که از نظر تعداد دارا بودن کلاهک هسته‌ای با بریتانیا برابری می‌کند.اسرائیل در حال حاضر درگیر نزاع با فلسطینیان در سرزمین‌هایشان است. سرزمین‌هایی که از بعد از جنگ ۶ روزه ۱۹۶۷ به اشغال اسرائیل درآمده‌است و این به رغم امضا قرارداد اسلو در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۳، مورد اختلاف می‌باشد. ایلون
ایلون(عبری:אֵילֹן به معنی «بلوط») از شخصیت‌های تنخ یهودی و عهد عتیق در انجیل است که نخستین بار نامش در کتاب داوران و در زمره داوران کوچک طوایف بنی‌اسرائیل آورده شده‌است. او دوازدهمین داور اسرائیل بود که پس از ابصان و پیش از عبدون داوری داشته‌است. او را از طایفه زبولون دانسته‌اند. مدت حکومت او ده‌سال بود. وی در ولایت زبولون درگذشت و در ایالون دفن شد.(داوران ۱۲:۱۱) اسرائیل
وزارت آموزش و پرورش اسرائیل یادگیری زبان عربی را در تمامی مدارس دولتی الزامی‌کرده‌است. هدف از این کار نزدیک کردن دو فرهنگ یهود و عرب به یکدیگر ذکر شده‌است. دو زبان عبری و عربی در پارلمان اسرائیل به عنوان زبان‌های رسمی شناخته می‌شوند و نمایندگان در صورت تمایل می‌توانند به زبان عربی در کنست سخن بگویند. به دلیل ساختار جمعیتی اسرائیل که عمدتاً از یهودیان و اعراب تشکیل شده‌است، اسامی تمامی خیابان‌های این کشور به دو زبان عبری و عربی نوشته شده‌است و تمامی فیلم‌های پخش شده باید دارای زیرنویس عبری و عربی باشند. شائول
بر اساس عهد عتیق شائول فرزند کیش و از قبیله بنیامین (یکی از دوازده قبیله اسراییل) بود. شائول با آهینوام دختر آهیمزار ازدواج کرد. نتیجه این ازدواج چهار پسر و دو دختر بودند. پسران او به نامهای جاناتان، آبیناداب، ملچیشوا و ایشبوشت بودند. دختران او مراب و میشال نام داشتند. بنی‌اسرائیلی‌های سیاهپوست عبری
بنی‌اسرائیلی‌های سیاهپوست عبری (همچنین عبری‌های سیاهپوست، بنی اسرائیلی‌های عبری آفریقایی و بنی اسرائیلی‌های عبری) گروه‌هایی از سیاهپوستان آمریکایی هستند که متعتقدند بازماندگان بنی اسرائیلی‌های باستانی اند. عبری‌های سیاهپوست به درجات گوناگون به باورها و رسوم هر دو دین مسیحیت و یهودیت باور دارند. به استثنای عده قلیلی از افراد که رسماً به یهودیت گرویده‌اند، جامعه یهودی آنها را به عنوان یهودی به رسمیت نمی‌شناسد. بسیاری از آنان به جای یهودی به خود بنی اسرائیلی سیاهپوست یا عبری سیاهپوست می‌گویند تا ارتباطات تاریخی مورد ادعایشان را نشان دهند. اسرائیل
در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ میلادی، سازمان ملل متحد، طرح تقسیم فلسطین به دو کشور اسرائیل و فلسطین و اداره شهر اورشلیم، به صورت بین‌المللی را تصویب کرد. این طرح موافقت سران اسرائیلی را در پی داشت اما فلسطینیان و دولت‌های عرب منطقه، بی‌درنگ آن را رد کردند. در نتیجه از تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷ تا ۱۴ مه ۱۹۴۸ میان شبه‌نظامیان فلسطینی و یهودی، نبردهای خونینی درگرفت. نهایتاً در ۱۴ مه ۱۹۴۸ هم‌زمان با پایان قیومیت بریتانیا بر فلسطین، «دولت اسرائیل» با صدور منشور استقلال، اعلام موجودیت کرد. یک روز پس از اعلام استقلال، تمامی همسایگان عرب به‌طور هم‌زمان به اسرائیل حمله کردند که متحمل شکست شدند. از آن پس، مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی بین نیروهای اسرائیلی و کشورهای عرب رخ داده که جنگ ۱۹۴۸، جنگ ۱۹۵۶، جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ و جنگ یوم کیپور ۱۹۷۳ مهم‌ترین آن‌ها بوده‌اند. اسرائیل
تاکنون دوازده یهودی اسرائیلی موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌اند؛ و در کل ۱۹۰ یهودی با ملیت‌های گوناگون از جمله اسرائیل موفق به کسب جایزه نوبل در تمامی رشته‌ها شده‌اند یعنی بیش از ۲۴ درصد برندگان این جایزه که از سال نخست (۱۹۰۱) تا سال ۲۰۱۵ تعداد ۸۵۰ نفر می‌شوند، یهودی بوده‌اند، این در حالیست که یهودیان تنها دو دهم درصد از جمعیت مردم جهان هستند. تاریخ اسرائیل
پس از آن جمعیت زیادی از اعراب از سرزمین‌های به اشغال درآمده یهودی رانده شدند. تعداد این آورگان بین ۶۰۰ تا ۹۰۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود و رقم رسمی سازمان ملل در این رابطه ۷۱۱ هزار نفر است و تا به امروز نیز برخلاف نظر جامعه بین‌الملل و قطعنامه‌های متعدد سازمان ملل اجازه بازگشت به آنان داده نشده‌است. در طول یک سال پس از اعلان استقلال اسرائیل بازماندگان هولوکاست و یهودیان رانده شده از کشورهای عربی به این کشور مهاجرت کردند و در طول یک سال جمعیت این کشور بیش از ۶۰۰ هزار نفر افزایش یافت. وابسته‌های دیپلماتیک اسرائیل
وابسته‌های دیپلماتیک اسرائیل به سفارت‌خانه‌ها و دفاتر نمایندگی دیپلماتیک کشور اسرائیل اطلاق می‌شوند که زیر نظر وزارت امور خارجه اسرائیل به فعالیت مشغول هستند. اسرائیل دارای ۷۱ سفارت، ۱۸ کنسول‌گری و ۵ دفتر مخصوص در کشورهای دوست است. اسرائیل همچنین دارای سفارت‌خانه در برخی کشورهای عربی، من‌جمله اردن و مصر و دفاتر حفاظت منافع در کشورهای مراکش، قطر، عمان و تونس است. اسرائیل در ژوئن ۲۰۰۹ میلادی، سفارت خود را در دو کشور مسلمان جمهوری آذربایجان و قزاقستان به صورت رسمی افتتاح کرد. هر چند اسرائیل از آوریل ۱۹۹۲ میلادی با جمهوری آذربایجان به صورت دوفاکتو روابط دیپلماتیک برقرار کرده بود. تاریخ اسرائیل و یهودای باستان
شش پسر نخست از لیه، دو پسر بعد از بیلها، دو پسر بعد از زیلپا و دو پسر یازدهم و دوازدهم از راحیل (راشل) زاده شده‌اند. گوساله سامری
بر پایهٔ روایات اسلامی، همهٔ بنی‌اسرائیل به جز دو گروه از آنان، بر گوساله سجده کردند و گوساله پرست شدند. در روایتی از هفتصد هزار نفر بنی اسرائیل بجز دوازده هزار نفر بقیه به گوساله سجده کردند. آن‌ها به دستورهای هارون بر خداپرستی توجهی نداشتند. بنی‌اسرائیل روی هم رفته ۱۲ دسته و هر دسته نزدیک به پنجاه هزار نفر بود. یهودیت
یهودیت داگما (اصول عقاید) رسمی ندارد، هیچ مجموعه عقایدی نیست که یک یهودی باید باور داشته باشد؛ در واقع اعمال مهمتر از عقاید هستند. در طول تاریخ علمای یهود سعی به ایجاد اصول دین کردند، معروف‌ترین آنهاموسی بن میمون یک معلم معروف یهودی در قرن دوازدهم میلادی بود که فهرست اعتقادات سیزده گانهٔ یهودیان را چنین تنظیم کرد: اسرائیل
بزرگ‌ترین بخش از اقلیت‌های قومی را شهروندان موسوم به عرب اسرائیلی تشکیل می‌دهند. اعراب اسرائیل ۱۹٫۷ درصد از جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند. هم‌چنین بر اساس آمار موجود، بیش از ۱۳۵هزار شهروند ایرانی‌تبار در کشور اسرائیل زندگی می‌کنند. سپتامبر سیاه در اردن
پس ازجنگ شش‌روزه اعراب و اسرائیل در ژوئن ۱۹۶۷ بسیاری از مردم کرانه باختری رود اردن به اردن فرار کرده بودند. پیش از آن، ۶۵۰ هزار فلسطینی‌ها در این کشور زندگی می‌کردند. پادشاهی فرااردن که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شده بود را بریتانیاییها از زمان جنگ اول جهانی فلسطین شرقی می‌نامیدند. پس از اشغال کرانه باختری در جنگ سال ۱۹۴۸ از سوی دولت تازه تشکیل یافته اسرائیل، این کشور اردن نامیده شد. با پیوستن بیش از ۲۰۰ هزار پناهجوی جدید از کرانه غربی رود اردن، فلسطینی‌ها به یک گروه بزرگ در اردن تبدیل شدند. بسیاری از فلسطینها در جنبشهای مختلف فلسطینی شرکت کرند و ۲۸ ژوئن سال ۱۹۶۷ در عملیات نظامی علیه نیروهای اسرائیلی در طرف دیگر رود اردن شرکت کردند. "فتح" از خاک اردن حملات متعددی را علیه کرانه اشغالی انجام داد. پس از انفجار یک اتوبوس مدرسه با یک مین، (که در آن یک فرد بزرگسال کشته شد و چندین دانش آموزان زخمی شدند) در ۱۸ مارس ۱۹۶۸ اسرائیل تصمیم به حمله متقابل گرفت. الداد و مداد
الداد و مداد دو پیامبر اسراییل هستند که در کتاب اعداد از آنها نام برده شده است. در داستان ذکر شده است که الداد و مداد در چادر اسراییلیان ماندند زمانی که ۷۰ نفر از قوم اسراییل به سمت میشکان در بیرون کمپ اسراییل برای به دست آوردن هدیه پیامبری رفتند. در داستان یوشع بن نون، از موسی درخواست میکند که الداد و مداد را از پیامبری منع کند ولیکن موسی میگوید که اینکه بقیه قوم اسراییل نیز بتوانند پیامبری کنند خوب است. در نوشته های ربانی ذکر شده است که الداد و مداد در مورد جنگ گاگ و مگاگ (یاجوج و ماجوج) صحبت کرده اند و پادشاه مگاگ غیریهودیان را برای جنگ با یهود آماده خواهد کرد تا زمانی که آتشی از جانب خداوند آنان را نابود میکند. تاریخ اسرائیل
کشور اسرائیل رسماً در سال ۱۹۴۸ میلادی تأسیس شد. اگرچه تاریخ اسرائیل را باید مشتمل بر دو بخش تاریخ یهودیان در سرزمین باستانی اسرائیل و تاریخ کشور مدرن اسرائیل دانست. این کشور تقریباً در مکان پادشاهی باستانی یهودی واقع شده‌است با این تفاوت که آن سرزمین باستانی شامل کرانه باختری رود اردن نیز بوده‌است. این محل زادگاه زبان عبری بوده‌است که در اسرائیل امروزه بدان صحبت می‌شود. همچنین اماکن مقدسی برای ادیان یهودیت، مسیحیت، اسلام، بهایی در این سرزمین قرار دارد. علیرغم دست به دست شدن سرزمین اسرائیل بین امپراتوری‌های مختلف در طول قرون، بیشتر جمعیت این سرزمین تا قرن سوم میلادی یهودی باقی ماندند. این ناحیه پس از قرن سوم به شدت مسیحی‌نشین و پس از غلبه مسلمانان در قرن هفتم بیشتر مسلمان‌نشین بوده‌است و از اواسط قرن بیستم مجدداً یهودی‌نشین شده‌است. حد فاصل سال‌های ۱۰۹۶ تا ۱۲۹۱ میلادی این ناحیه کانون درگیری‌های مسلمانان و مسیحیان در جنگهای صلیبی بود و پس از آن تا سال ۱۹۱۷ و قیمومیت انگلستان بر آن سرزمین بخشی از امپراطوری عثمانی محسوب می‌شد. تاریخ اسرائیل و یهودای باستان
بعد از درگذشت سلیمان و به سلطنت رسیدن پسرش، رحبعام(۹۲۸ ق‌م ۹۱۱ ق‌م)، در سال ۹۲۸ قبل از میلاد، ۱۰ قبیلهٔ شمالی بنی‌اسرائیل به رهبری یربعام بن نبط(۹۲۸ ق‌م - ۹۰۷ ق‌م) از قبیله افرائیم، علیه حکومت پسر سلیمان شورش می‌کنند و دولت مستقل خود را در سرزمین‌های شمالی برپا می‌کنند. از آن پس در سرزمین‌های در اختیار بنی‌اسرائیل دو دولت حکومت می‌کنند، یکی دولت افرائیم (که بر ۱۰ قبیله بنی‌اسرائیل حکومت می‌کرد) و پایتخت آن احتمالاً نابلس بود و دیگری دولت یهود (که بر قبیله یهودا و بنیامین حکومت می‌کرد) و پایتخت آن اورشلیم بود. این دو دولت در تمام مدت ۱۷ سال سلطنت رحبعام با یکدیگر در حال جنگ بودند بدون این‌که هیچ‌کدام موفقیت چندانی بدست آورند. جنگ شش‌روزه
در پی تشکیل کشور اسرائیل، سازمان آزادی‌بخش فلسطین که در آن زمان تنها سازمان نظامی-سیاسی فلسطینی بود و شرق اورشلیم، کرانه باختری رود اردن و نوار غزه را در اختیار داشت، طی منشوری که در سال ۱۹۶۴ منتشر کرد، خواهان بیرون راندن «صهیونیست‌ها» (اسرائیلی‌ها) از «سرزمین‌های عربی» تنها با نیروی قهر و با کمک برادران عرب خود شده بود. همچنین برخوردهای مرزی کشور تازه تأسیس اسرائیل با همسایگان عرب خود از جمله در قضیه بحران کانال سوئز، قضیه بحران ملی آب در اسرائیل، حادثه سامو و اختلاف اسرائیل با اردن و هم‌چنین قضیه مالکیت بلندی‌های جولان توسط سوریه، لبنان و اسرائیل همگی دست به دست هم داد تا پیش‌زمینه جنگی میان این کشورها فراهم شود. میکائیل ایل قنق
نام پنج پسر سلجوق، یعنی میکائیل، اسرائیل (ارسلان)، موسی، یونس و یوسف نشانگر آشنایی قبلی قنق‌ها با قبیله یهودی خزرها یا مسیحیان نسطوری منطقه است. بر پایه برخی منابع، سلجوق در آغاز از سرکرده‌های سپاه خزرها بود. کتاب مقدس
یازده باب ابتدایی پیدایش روند خلقت جهان و رابطه یهوه با بشریت در آغاز (مثل نابودی انسان‌ها در جریان طوفان نوح) را توضیح می‌دهد. احتمالاً این ۱۱ باب را در دوره متاخرتر به کتاب افزوده‌اند تا نقش مقدمه کتاب را داشته باشد. ۳۹ باب بعدی پیدایش، به روایت عهدی که میان یهوه و نیاکان اسرائیل (ابراهیم، اسحاق، یعقوب و فرزندان اسرائیل به خصوص یوسف) بسته شد، می‌پردازد. توضیح می‌دهد که چگونه یهوه به ابراهیم دستور داد خانه و خانواده خودش در شهر اور را ترک کند تا در کنعان ساکن شود و چگونه فرزندان اسرائیل راهی مصر شدند. چهار کتاب دیگر، داستان موسی که گفته شده قرن‌ها بعد از نیاکان اسرائیل زیست را روایت می‌کنند. موسی در این کتب، بنی‌اسرائیل را از بندگی در مصر می‌رهاند و آنان را به کوه سینا رهبری می‌کند تا آنجا از نو با یهوه عهد ببندند. سرانجام در بیابان سرگردان می‌شوند تا نسل تازه‌ای که حاضر است در حمله به کنعان (ارض موعود) شرکت کند، متولد شود. تورات با مرگ موسی به پایان می‌رسد. محققان اتفاق نظر دارند که داستان از خروج بنی‌اسرائیل از مصر از نظر تاریخی صحیح نیست زیرا بنی‌اسرائیل در کنعان شکل گرفته‌اند و ریشه‌های کنعانی دارند. شیر یهودا
شیر یهودا سمبل قبیله یهودا یکی از دوازده قبیله اسرائیل (اسباط) است. یهودا چهارمین پسر یعقوب بود که این قبیله را ایجاد کرد. اولین ارتباط بین شیر و یهودا در زمانی که یهودا توسط یعقوب در کتاب پیدایش مورد آمرزش قرار میگیرد است. داوود و عیسی هر دو به قبیله یهودا تعلق داشتند. در کتاب مکاشفه یوحنا شیر قبیله یهودا به عیسی اطلاق شده است. قبیله یهودا به صورت سنتی با شیر مرتبط است. اولین ارتباط در زمانی است که یعقوب این سمبل را به یهودا داده و از او به عنوان گور آریه גּוּר אַרְיֵה יְהוּדָה "شیر جوان" یاد میکند در زمانی که او را آمرزش میدهد. از این رو سمبل شیر به عنوان سمبل قبیله یهودا مورد استفاده قرار میگرفت و شهر اورشلیم پایتخت قبیله یهودا بود. در مسیحیت شیر یهودا به عیسی اطلاق میشود. عیسی به قبیله یهودا تعلق داشت و در کتاب مکاشفه یوحنا از او به عنوان شیر یهودا یاد شده است. نفتالی بنت
نفتالی بنت در آوریل ۲۰۱۱ با هم‌کاری آیلت شاکد حزب اسرائیل من را بنیان گذاشت که بیان می‌شود اعضای اسرائیلی آن ۹۴٬۰۰۰ نفر است. او در آوریل ۲۰۱۲ جنبشی به نام ییسراییلیم (اسرائیل من) را بنیان گذاشت. اهداف اصلی این جنبش، افزایش صهیونیسم در میان حامیان راست میانه، افزایش گفتمان بین جوامع مذهبی و سکولار و گسترش پابتکار ثبات و پایداری اسرائیل اعلام شدند. متعاقباً بنت در حالی که نامزدی خود را برای رهبری حزب اعلام می‌کرد از لیکود استعفا داد و به خانه یهودیان پیوست. در انتخابات داخلی ۶ نوامبر ۲۰۱۲ او ۶۷ درصد آرا را کسب کرد و به عنوان رئیس خانه یهودیان انتخاب شد. در انتخابات قانونگذاری سال ۲۰۱۳ بنت رهبری این حزب را بر عهده داشت تا ۱۲ کرسی در کنست را بدست آورد. نیروهای دفاعی اسرائیل
ارتش اسرائیل در ۲۶ مه ۱۹۴۸ بنابر دستور وزیر دفاع پیشین، دیوید بن گوریون رسماً به عنوان یک ارتش، خدمت وظیفه عمومی تشکیل داده شد. این ارتش از ترکیب گروه‌‌های شبه‌نظامی هگانا، ایرگون و لحی تشکیل شد. ارتش اسرائیل در طول کمتر از ۷۰ سال در بیش از ۱۷ نبرد شرکت کرده که آن را به یکی از پرتجربه‌ترین نیروهای نظامی جهان تبدیل می‌کند. این ارتش در اکثر نبردها با دولت‌های عربی مانند جنگ شش‌روزه پیروز بوده‌است اما پس از سال ۲۰۰۰، این ارتش در چند نبرد به تحقق اهداف خود دست پیدا نکرده؛ به‌طور نمونه در جنگ سال ۲۰۰۶ در برابر نیروهای حزب‌الله لبنان، که در رسیدن به اهداف اعلام شده همچون نابودی یا خلع سلاح این نیرو ناموفق بوده‌است و به باور نشریه فارن پالیسی ارتش اسرائیل در نبردهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ با گروه‌های شبه‌نظامی فلسطینی شکست خورده‌است. سلیمان
به گفته متون یهودی آگادا، سلیمان در سن ۱۲ سالگی به سلطنت رسید. سلیمان (شلومو) چنان صلحی (شالوم) برقرار کرد که نام اصلی‌اش یدیدیاه تحت سایه نام دیگر قرار گرفت. او را همچنین با اسامی مختلفی چون کوهلث، لموئیل، اگور، یاکه و اثیئیل یاد کرده‌اند. سلیمان خرد را انتخاب کرد زیرا می‌دانست زمانی‌که خردمند شود، باقی چیزها را به دست خواهد آورد. ۸۰۰ مَثَل او در واقع باید ۳٬۰۰۰ مثل محسوب شود زیرا هر کدام از مثل‌ها را می‌توان به دو یا سه طریق تعبیر کرد. سلیمان باغبانی ماهر بود و گیاهان خارجی را به اسرائیل آورد. او زبان حیوانات و پرندگان را می‌دانست و ایشان تحت فرمانش بودند. در ماجرای قضاوت سلیمان که دو زن مدعی بودند مادر بچه هستند و سلیمان برای تشخیص‌دادن مادر واقعی، دستور داد کودک را دو نیم کنند، در واقع آن دو زن فرستادگان الهی بودند و مأموریت داشتند خردِ سلیمان را به همه نشان دهند. در منابع یهودی افسانه‌های دیگری هم دربارهٔ قضاوت‌های خردمندانه سلیمان، مانند فردی که دو سر داشت و مدعی دو حق ارث بود، روایت شده‌است. جنگ‌های اسرائیل
از استقلال اسرائیل در { شمسی ۱۳۲۷ } ۱۹۴۸ این کشور با کشورهای همسایه خود دچار تشنج بوده است. اما در مواردی این درگیری‌ها به یک جنگ تمام عیار تبدیل شده است. جنگهای خارجی اسرائیل شامل چهار جنگ اسرائیل و اعراب { ۱۹۴۸ - ۱۹۷۳ } جنگ فرسایشی مصر با اسرائیل { ۱۹۶۷ - ۱۹۷۰ } و جنگ اول { ۱۹۸۲ } و دوم { ۲۰۰۶ } این کشور با لبنان است. جنگهای داخلی اسرائیل نیز شامل جنگ اول یا بیست و دو روزه { ۲۰۰۹ } و جنگ دوم یا جنگ هشت روزه {۲۰۱۲} با غزه می‌باشد. تاریخ اسرائیل و یهودای باستان
داوود که از قبیله یهودا بود، (البته احادیث اسلامی داوود را از قبیله لاوی می‌دانند) دومین شاه بنی‌اسرائیل به‌شمار می‌رود. اطلاعات علمی زیادی از وی در دست نیست. طبق اساطیر یهودی، داوود در ابتدا در جنگ با فلسطینیها به‌خاطر جنگ‌آوری و اقتدارش مورد توجه شائول قرار می‌گیرد و به دربار وی راه پیدا می‌کند و پس از مدتی داماد وی می‌شود، اما بعدها، شائول به خاطر ترس از اقتدار وی، تصمیم به قتل او می‌گیرد ولی موفق نمی‌شود و داوود نزد شاه فلسطینیان پناهنده می‌شود. پس از آن‌که اقوام بنی‌اسرائیلی از فلسطینی‌ها شکست می‌خورند و شائول به قتل می‌رسد، داوود به حبرون(Hebron) می‌رود و برای مدت ۷ سال شاه قبیله خودش(یهودا) می‌شود. سپس با پسران شائول به جنگ می‌پردازد و با شکست آن‌ها و تصرف اورشلیم در ۳۰ سالگی پادشاه کل بنی‌اسرائیل می‌شود و ۳۳ سال در این سمت می‌ماند. در زمان سلطنت وی شورشی مردمی به رهبری پسرش، ابشالوم(Absalom) علیه وی صورت می‌گیرد که شورشیان شکست می‌خورند و ۲۰هزار نفر از آنان به همرا ابشالوم کشته می‌شوند. زمان وفات داوود را حوالی سال ۹۵۶ قبل از میلاد می‌دانند. سیاست در اسرائیل
اسرائیل عضو رسمی سازمان ملل متحد است و در بسیاری از کشورهای جهان، وابسته‌های دیپلماتیک دارد. در حال حاضر بیش از صد و شصت کشور جهان، اسرائیل را به رسمیت می‌شناسند و با این کشور روابط کامل دیپلماتیک دارند. تمامی کشورهای غربی، بخشی از آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقا نیز کشور اسرائیل را به رسمیت شناخته‌اند. تمامی کشورهای غربی، بخشی از آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقا نیز کشور اسرائیل را به رسمیت شناخته‌اند. علوم و فناوری در اسرائیل
اسراییل در کل، برندهٔ دوازده جایزهٔ نوبل شده‌است که در این میان، دو جایزه نوبل اقتصاد و شش جایزه نوبل شیمی دیده می‌شود. جاشوآ لدربرگ (نوبل پزشکی ۱۹۵۸) و دیوید گراس (نوبل فیزیک ۲۰۰۴) هر دو اسراییلی‌تبارند. بنی‌اسرائیل
یهودیان میزراهی یهودیان خاورمیانه، آسیای مرکزی و قفقاز هستند. معمولاً این یهودیان در کشورهای دارای جمعیت اکثریت مسلمان زندگی می‌کردند. یهودیان ایرانی، عراقی، سوری، افغانستانی، بخارایی، کردی، گرجی و غیره جزو این گروه هستند. جمعیت‌شناسی اسرائیل
بر پایه آمار سال ۲۰۰۹ اسرائیل در حدود هفت میلیون و ۵۰۰ هزار نفر جمعیت داشته‌است که در حدود پنج میلیون و ۷۰۰ هزار نفر از ساختار جمعیتی آن را یهودیان تشکیل داده‌اند. مابقی ساختار جمعیتی از مسلمان‌ها، مسیحیان، دروزها و سامریون تشکیل شده‌است. جنگ فلسطین و اسرائیل (۱۹۴۹–۱۹۴۷)
جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین و اسرائیل، که در اسرائیل به نام جنگ استقلال () و در عربی به نام نکبت ("به معنای مصیبت،" ) معروف است، جنگی بود که در سرزمین فلسطین در دوران قیمومت بریتانیا رخ داد. این جنگ نخستین جنگ فلسطین و اسرائیل و ستیز گسترده‌تر اسرائیل و اعراب بود. امپراتوری بریتانیا در دوران این جنگ از قیمومت بر فلسطین، که تا سال ۱۹۱۷ بخشی از امپراتوری عثمانی بود، صرف نظر کرد. با اوج گرفتن جنگ، یهودیان کشور اسرائیل را بنیانگذاری کردند و مهاجرت دسته‌جمعی حدود ۷۰۰٬۰۰۰ عرب فلسطینی و تخریب بیشتر مناطق شهری آن‌ها، تحول جمعیتی قابل توجهی در قلمرو یهودیان پدید آمد.سرانجام بسیاری از اعراب فلسطینی بی‌تابعیت شدند و به سرزمین‌های فلسطینی که توسط مصر و اردن گرفته شده بودند، یا به کشورهای همسایه مهاجرت کردند و کمپ‌های پناهندگان بسیاری را پدیدآوردند. عبرانیان
عبرانیان () (یکی از کتابهای انجیل عهد جدید) لفظی است که ۳۴ بار در ۳۲ آیه تنخ (انجیل عبری) آمده‌است. گرچه این لفظ یک قوم نام نیست، بیشتر به عنوان مترادفی برای بنی‌اسرائیل سامی گرفته می‌شود، مخصوصاً در دورهٔ پیش از پادشاهی اسرائیل که آنان هنوز عشایری بودند، ولی در برخی موارد ممکن است به معنای گسترده‌تر در اشاره به فنیقی‌ها، یا دیگر گروه‌های باستانی نظیر گروهی که در آستانهٔ فروپاشی عصر برنز به عنوان شاسو شناخته می‌شدند به کار رود. سرزمین اسرائیل
در رسوم ربانی، سرزمین اسرائیل که توسط بازگشت کنندگان از تبعید مشخص شده‌است، هم با مرزهایی که در کتاب مقدس آمده و هم با مرزهای واقعی پادشاهی‌های قبل از تبعید، تفاوت‌های چشمگیری داشت. این سرزمین تقریباً از Acre در شمال تا Ashkelon در جنوب در امتدادمدیترانه و شامل Galilee و جولان بود. با این وجود در سامریا هیچ شهرکی وجود نداشت. گذرنامه اسرائیلی
شانزده کشور به دارندگان گذرنامه اسرائیل اجازه ورود نمی‌دهند: قریش
طایفه‌های قبیلهٔ بزرگ قریش مقارن ظهور اسلام را ۲۵ طایفه به شرح زیر دانسته‌اند: ۱- بنی هاشم ۲- بنی مطلب ۳- بنی حارث ۴- بنو عبدشمس (شامل بنی امیه)۵- بنی نوفل ۶- بنی حارث بن فهر ۷- بنی اسد ۸- بنی عبدالدار ۹- بنی زهره ۱۰- بنی تَیم بن مُرَه ۱۱- بنی مخزوم ۱۲- بنی یقظه: همان بنی مخزوم است و یقظه فقط یک فرزند به نام مخزوم داشته‌است. ۱۳- بنی مره ۱۴- بنی عدی بن کعب ۱۵- بنی سهم ۱۶- بنی جمح ۱۷- بنی مالک ۱۸- بنی معیط: از شاخه‌های بنی عبدالشمس است. ۱۹- بنی نزار ۲۰- بنی سامه: در نسبت داشتن آن‌ها به قریش اکثر مورخین مشکوکند و در حوالی ظهور اسلام نیز خود قریش آن‌ها را از قریش محسوب نمی‌کردند. ۲۱- بنی ادرم ۲۲- بنی محارب ۲۳- بنی حارث بن عبدالله ۲۴- بنی خزیمه کنانه ۲۵- بنی بنانه اسرائیل
کشور اسرائیل به شش استان و ۱۵ بخش تقسیم می‌شود.فهرست زیر شامل ۱۰ شهر پرجمعیت اسرائیل می‌شود. برای مشاهده آمار جمعیتی تمام شهرهای اسرائیل به فهرست شهرهای اسرائیل مراجعه کنید. سلسله داوود
در عبری این مراسم مسح شدن نام دارد که برای مسیحا به کار می‌رود. این کار سمبل ریخته شدن قداست خداوند بر روی او (کدوشا) و پیمانی است که هیچ گاه از بین نمی‌رود. در ابتدا داوود تنها به قبیله یهودا حکومت می‌کرد ولیکن بعد از هفت سال تمامی اسرائیل او را به عنوان پادشاه قبول کردند. تمامی پادشاهان بعدی پادشاهی اسرائیل (پادشاهی متحد) و بعداً پادشاهی یهودا از نسل داوود بوده و دلیل مقبول بودن آن‌ها به عنوان شاه همین نسل پادشاهی بود. بعد از مرگ سلیمان ده قبیله پادشاهی شمالی اسرائیل نسل داوود را رد کرده و رهبعام را که نسل داوود را نداشت به عنوان شاه خود انتخاب کردند. السواعد
۱۲:عشیرة آلبوشیب تیشا بئاو
۱- دوازده یهودی که توسط موسی برای جاسوسی از سرزمین کنعان فرستاده شده بودند. فقط دو نفر یوشع بن نون و کالب بن یوفنا خبر مثبت آوردند و ولیکن بقیه مردم را به شدت ترساندند. این خبر باعث شد که مردم اسراییل گریه کرده و بترسند و از وارد شدن به ارض مقدس خودداری کنند. به همین دلیل آنان توسط خدا مورد مجازات قرار گرفتند و خداوند اعلام کرد که آن نسل از مردم اسراییل به ارض مقدس وارد نخواهند شد. در این زمان خدا به قوم اسراییل اعلام می‌کند که تا ابد این روز به عنوان روز گریه برای مردم اسراییل خواهد بود (کتاب اعداد ۱۳ و ۱۴). این داستان بدون ذکر روز آن در قرآن در سوره پنجم آیات ۲۰ تا ۲۶ نیز ذکر شده‌است. یهودیان بخارایی
یهودیان بخارایی، یهودیانی از آسیای میانه‌اند، که به گویش بخارائی که گویشی از زبان پارسی است، سخن می‌گویند. تعداد کلیمیان بخارایی را در حدود ۱۶۰٬۰۰۰ تا ۱۸۰٬۰۰۰ نفر تخمین می‌زنند. نام آن‌ها از نام امارت پیشین بخارا در آسیای میانه برگرفته شده که دارای شمار شایان توجهی یهودی بوده‌است. پس از فروپاشی شوروی، بیشتر شان به ایالات متحده (به ویژه فارست هیلز، نیویورک) و اسرائیل و شمار دیگری نیز به اروپا و استرالیا مهاجرت کوچیدند. بر پایهٔ باورهای سنتی آنان بازماندگان دودمان نپتالی و ایساکار از دودمان‌های گم‌شدهٔ اسرائیل اند که در روزگار اشغال اسرائیل به دست آشوریان در سدهٔ ۷ پیش از میلاد تبعید شده‌اند. گفته می‌شود موج دوم یهودیان آسیای میانه بازماندگان اسرائیلیانی هستند که پس از تبعید سده‌های ۶ و ۵ پیش از میلاد در پی اشغالگری بابلیان دیگر به سرزمینشان بازنگشتند. یهودیان بخارا اساساً برای ۲۵۰۰ سال از دیگر جامعه‌های یهودی جدا بوده‌اند ولی به هر روی توانستند با تفاوت‌هایی شگرف کیستی خود را پاس بدارند. آنان یکی از کهن‌ترین گروه‌های قومی-دینی آسیای میانه‌اند و در گذر سال‌ها، فرهنگ جداگانهٔ خود را پدیدآورده‌اند. در گذر سالیان، یهودیان کشورهای مشرق‌زمین مانند ایران، عراق، یمن، سوریه و مراکش همچون یهودیان اسپانیا پس از بیرون‌راندنشان از آن سرزمین از جادهٔ ابریشم به آسیای میانه مهاجرت کردند. همهٔ این یهودیان به هم پیوستند و جامعهٔ یهودیان بخارایی را پدیدآوردند. جامعهٔ یهودیان بخارایی در گذر سده‌ها با وجود اشغالگری‌ها و آزارها برجا ماند. بیشتر یهودیان بخارایی در امارت بخارا (ازبکستان و تاجیکستان کنونی) می‌زیستند، در حالی که شمار اندکی از آنان نیز در روسیه، قزاقستان، ترکمنستان، افغانستان، قرقیزستان و دیگر بخش‌های شوروی پیشین زندگی می‌کردند. در امارت بخارا بیشتر گردآمدگی در تاشکند، سمرقند، بخارا و خوقند بود. در تاجیکستان نیز بیشتر در شهر دوشنبه می‌زیستند. پیش از بخش‌بندی اسرائیل شماری از یهودیان بخارایی در میان افغانان پیشاور در پاکستان امروزی می‌زیستند. پس از بخش‌بندی و پدید آمدن اسرائیل کم و بیش همهٔ این‌ها به اسرائیل و دیگر کشورها رفتند. یک کنیسه در پیشاور همچنان پابرجاست اگر چه که دیگر کاربردی ندارد. یسرائل هاوکینز
یسرائل بیش از چهل سال را صرف مطالعه زبان عبری و تورات کرد. یعقوب هاوکینز برادر یسرائل در سال ۱۹۷۴ از سفر هفت‌ساله خود به اسرائیل برگشت. او در بازگشت خود به ایالات متحده آمریکا، نخستین جماعت خانه یهوه در تگزاس را تشکیل داد. یسرائل در سال ۱۹۸۰ به خانه یهوه پیوست.یسرائل پیروانش را به اطاعت از قوانین ششصد و سیزده‌گانه در اسفار پنج‌گانه موسی دعوت کرد، و آن‌ها را از خوردن خون، گوشت خوک و حلزون صدف‌دار باز می‌داشت. پیروان یسرائل هم‌چنین از احکام عفت صنیوت تبعیت می‌کنند و مراسمی چون عید فصح، پوریم، یوم‌کیپور، روش هاشانا را برگزار می‌کنند. یهودیان
در کتاب مقدس یعقوب با نام دیگر اسرائیل شناخته می‌شود. از این رو فرزندان او بنی‌اسرائیل نام دارند. به دلیل اینکه پس از اینکه ده قبیلهٔ شمالی اسرائیل گم شدند، تنها بازماندگان قوم بنی‌اسرائیل از قوم یهودا هستند. امروزه واژهٔ یهود و بنی‌اسرائیل و عبری/عبرانی به صورت مترادف به کار می‌روند حال آنکه بنی‌اسرائیل و عبرانی شامل تمامی فرزندان یعقوب و یهودی به معنی بازماندگان پادشاهی یهودا است. انتخابات پارلمانی اسرائیل (۲۰۰۹)
با پایان انتخابات سراسری اسرائیل و اعلام نتایج، احزاب عمده کشور اسرائیل از جمله حزب کادیما با کسب ۲۸ کرسی، حزب لیکود با کسب ۲۷ کرسی، حزب اسرائیل خانه ما با کسب ۱۵ کرسی، حزب کارگر با کسب ۱۳ کرسی، حزب شاس با کسب ۱۱ کرسی و سه حزب متعلق به اعراب اسرائیلی جمعاً موفق به کسب ۱۱ کرسی از پارلمان ۱۲۰ عضوی اسرائیل شدند. اسباط اسرائیل
اسباط دوازده‌گانه اسرائیل از دوازده فرزند یعقوب به‌وجود آمدند و عبارت‌اند از: روابط سریر مقدس و اسرائیل
پاپ بندیکت شانزدهم، رهبر کاتولیک‌های جهان، در سفری رسمی، از تاریخ ۱۱ تا ۱۵ مه ۲۰۰۹ میلادی، به اسرائیل سفر کرد و از شهرهای اورشلیم، بیت‌لحم و ناصریه دیدار کرد. دولت اسرائیل به افتخار سفر بندیکت شانزدهم، رهبر کاتولیک‌های جهان به اسرائیل، اقدام به چاپ تمبرهای یادبود سفر وی کرد. بر روی تمبرها، تصاویری از کلیسای مقبره مقدس و کلیسای مهد و دیگر کلیساهای با اهمیت اسرائیل چاپ شده‌اند. ده قبیله گمشده
ده قبیله گمشده به ده قبیلۀ بنی اسراییل اطلاق می‌شود که سرنوشت آنان پس از اخراج به دست آشوریان در سال ۷۲۲ قبل از میلاد مشخص نیست. ملتها و افراد بسیاری سعی کرده‌اند خود را بازماندۀ این ده قبیله بنامند. از دیدگاه آخرالزمانی یهودی و مسیحی این ده قبیله در آخرالزمان پیدا می‌شوند و به ارض مقدس باز می‌گردند. یهودیان
در زمان جنگ جهانی دوم جمعیت یهودیان به بیشترین حد خود که حدود ۱۶٫۷ میلیون نفر بود رسید ولیکن پس از واقعه هولوکاست درصد زیادی از یهودیان از بین رفتند و جمعیت یهودی دوباره کاهش یافت. در سال ۲۰۱۲ تخمین زده می‌شود که جمعیت یهودی دنیا ۱۳٫۷۵ میلیون نفر است که کمتر از ۰٫۲٪ جمعیت دنیا می‌باشد. ۴۳٪ تمامی یهودیان دنیا در اسرائیل هستند و ۳۹٪ در ایالات متحده زندگی می‌کنند. بقیه یهودیان بیشتر در اروپا و کانادا ساکن می‌باشند. این اعداد فقط افرادی هستند که خود هویت خود را یهودی می‌دانند و شامل افرادی که به هر دلیل مایل نیستند خود را یهودی بدانند نمی‌شود. تخمین دقیق جمعیت یهودی دشوار است و فقه یهودی همه کسانی که خود را یهودی می‌دانند یهودی نمی‌داند. (ببینید :چه کسی یهودی است؟) اسرائیل
اسرائیل عضو رسمی سازمان ملل متحد است و در حال حاضر با بیش از صد و پنجاه و هفت کشور جهان روابط دیپلماتیک دارد. از سوی دیگر، ۲۵ کشور عمدتاً مسلمان این دولت را به رسمیت نمی‌شناسند. این کشور هم‌چنین میزبان بناهایی مقدس از ادیان ابراهیمی، شامل یهودیت، مسیحیت، اسلام و بهائیت، است. یعقوب
پسران یعقوب و تولد ایشان یقیناً بازتاب‌دهنده باوری بسیار قدیمی دربارهٔ تاریخ و روابط قبیله‌ای اسباط اسرائیل است. غیر از قبیله بنیامین، ۱۱ قبیله عبرانی دیگر ریشه در شرق سوریه دارند و قبیله بنیامین نیز بعد از مهاجرت به کنعان به قبیله یوسف و سایرین پیوست. به علاوه، ۶ قبیله پسران لیه احتمالاً در زمانی از تاریخ خود اتحاد و رابطه نزدیک متمایزی با یکدیگر داشته‌اند و ۴ قبیله پسران کنیزان، نسبت به آن‌ها در رده‌های پایین‌تر ساختار قبیله‌ای بوده‌اند. نخست‌زادگی رئوبن نیز نشان می‌دهد قبیله او در آغاز در سلسله‌مراتب ایلاتی جایگاه برتری داشته که البته آن را از دست داده‌است. بنی‌اسرائیل
در قرآن بارها به بنی اسرائیل اشاره شده‌است. همچنین در چند جا از یعقوب با نام اسرائیل نام برده شده‌است با اینکه داستان تغییر نام یعقوب به اسرائیل در قرآن نیامده است. در قرآن آمده‌است که خداوند به بنی اسرائیل وعده داده‌است که دو بار در زمین فساد خواهند کرد. در بار نخست که خراب شدن معبد اول است آن‌ها از آنجا رانده می‌شوند و به اسارت در می‌آیند. در بار دوم مانند بار نخست معبد آن‌ها خراب شده و از آنجا بیرون رانده می‌شوند. در قرآن خداوند ذکر می‌کند که بر خلاف نظر عهد عتیق سلیمان کافر نشده و گناه نکرد. نام قبیله‌های بنی اسرائیل در قرآن ذکر نشده‌است. اسلام در اسرائیل
اسلام در اسرائیل دومین دین بزرگی است که مورد استقبال قرار گرفته‌است، براساس داده‌های دفتر مرکزی آمار اسرائیل در پایان سال ۲۰۱۸، تعداد مسلمانان اسرائیل به حدود ۱٫۵ میلیون نفر یا ۱۷٫۶٪ از کل جمعیت رسیده بود. افزایش سالانه جمعیت مسلمانان ۲٫۳٪ بود که بیشترین میزان آن در بین شهروندان اسرائیل بوده‌است. مسلمانان بین ۸۲ تا ۸۵ درصد کل شهروندان عرب در اسرائیل را تشکیل می‌دهند. از نظر قومی، اکثر مسلمانان این کشور عرب هستند. درمورد فرقه گرایی، اکثریت قریب به اتفاق مسلمانان اسرائیل اهل تسنن می‌باشند. طبق گفته‌ها اکثر آنها پیروی مکتب شافعی و به دنبال آن حنفی همراه با اقلیت کوچکی از شیعیان به ویژه افراد آواره از اعضای شبه نظامی سابق ارتش لبنان جنوبی و خانواده‌های آنها و اجتماع احمدیه که بیشتر آنها در محله کبیر شهر حیفا مستقر هستند. آنها تا دهه ۱۹۲۰ در کشور بودند و تخمین زده می‌شود تعداد آنها ۲۲۰۰ نفر باشد. طبق برخی داده‌ها تعداد آنها در سال ۲۰۱۸ حدود ۲٬۶۰۷ نفر تخمین زده شده‌است. شهروندان عرب اسرائیل
شهروندان عرب اسرائیل یا عرب اسرائیلی، یافلسطینی شهروند اسرائیل اصطلاحی است که در مورد فلسطینیان ساکن خاک اصلی اسرائیل (یعنی غیر از کرانه باختری رود اردن و نوار غزه و بلندی‌های جولان) به کار می‌رود. به این دسته از فلسطینیان، عرب‌های ۴۸ یا فلسطینیهای ۴۸ نیز گفته می‌شود که اشاره به جنگ ۱۹۴۸ میان اعراب و اسرائیل دارد. اعراب اسرائیل ۱۹٫۷ درصد جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند. یهودیان
بر اساس کتاب مقدس قوم یهود از بازماندگان ابراهیم، اسحاق و یعقوب هستند. ابراهیم در شهر اور در عراق امروزی به دنیا آمده بود و بعد به سرزمین کنعان (اسرائیل امروزی) مهاجرت کرد. مطالعات ژنتیک بر روی قوم یهود نشان می‌دهد که بیشتر یهودیان دنیا دارای ریشهٔ ژنتیکی مشترکی در منطقهٔ خاورمیانه و هلال حاصلخیز هستند. مطالعات ژنتیک نشان می‌دهد که قوم یهود دارای مارکرهای ژنتیکی مربوط به ۴٬۰۰۰ سال پیش هستند که دارای ریشهٔ مشابهی است. موشاو
در حال حاضر در اسرائیل ۴۵۲ موشاو وجود دارد که در هر یک از آنها نزدیک به ۶۰ خانوار یا بیشتر زندگی می‌کنند. ساکنین موشاوها حدود ۳٫۳ درصد جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند. ارسلان اسرائیل
ارسلان اسرائیل یا ارسلان یبغو (متوفی ۱۰۳۲) از امیران ترک‌تبار قبیله قنق بود؛ قبیله‌ای که اعضای آن بعدها امپراتوری سلجوقی را بنیاد نمودند. اسرائیل
اسرائیل (; )، با نام رسمی دولت اسرائیل ( "")، یک کشور در غرب آسیا، واقع در ساحل جنوب‌شرقی دریای مدیترانه و ساحل شمالی دریای سرخ است. اسرائیل در شمال با لبنان، در شمال‌شرقی با سوریه، در شرق با اردن، به‌ترتیب در شرق و غرب با سرزمین‌های فلسطینی کرانه باختری و نوار غزه و در جنوب‌شرقی با مصر هم‌مرز است. با وجود اینکه این کشور مساحت نسبتاً کمی دارد، اما از نظر جغرافیایی دارای ویژگی‌های متنوعی است. مرکز اقتصادی و علمی اسرائیل، تل‌آویو است، درحالی که مرکز حکومت آن در اورشلیم، شهری که اسرائیل آن را پایتخت خود می‌داند، واقع است؛ اورشلیم به عنوان پایتخت این کشور توسط بیشتر کشورها، به رسمیت شناخته شده‌است اما چندین کشور آن را به رسمیت نمی‌شناسند. یهودیان به عنوان قوم برگزیده
از این رو مسلمانان نابود شدن معبد سلیمان در اورشلیم به دست رومیان و پخش شدن آن‌ها به ۱۲ قبیله را نشانه خشم خدا بر بنی اسرائیل می‌دانند در حالی که یهودیان اعتقاد دارند خداوند برای گسترش خوبی آنان در دنیا آن‌ها را در بین همه مردم دنیا پخش کرد تا نوری در بین مردم غیریهود (ببینید نور در بین ملتها) (جنتیل) باشند. از این رو از دیدگاه قرآن فشارهایی که به یهودیان در کشورهای مختلف وارد می‌شد نشاندهنده خشم خدا بر آنان است. درباره یهودیان و دروغ‌های آنان
لوتر می‌نویسد که یهودیان بیش از هر چیز به نژاد پیامبران و اینکه ابراهیم، سارا، اسحاق، ربکا، یعقوب و دوازده پسر اسرائیل را به عنوان اجداد خود دارند می‌نازند. آنها خود را اشراف زاده می‌نامند و تنها افراد با اهمیت در این دنیا میدانند و ما گوئیم که در برابر آنها جنتیل نامیده می‌شویم در چشمان آنان اهمیتی بیشتر از مشتی کرم بی‌ارزش نداریم. این به خاطر این است که ما به خانواده اشرافی آنها تعلق نداریم و پدران و پدربزرگان ما مانند آنها نیستند. این مهمترین دلیل پافشاری آنان است ولیکن کسی می‌تواند به این نژاد بنازد که مسیح آن، عیسی مسیح، را رد نکرده باشد. لوتر می‌نویسد که پیامبران عهد عتیق هیچگاه به نژاد خود نمی‌نازیدند و بلکه خود را فروتن می‌دانستند. به عقیده لوتر قوم برگزیده خداوند بعد از آمدن مسیح بی معنی است و او اعتقاد دارد که نابودی معبد دوم اورشلیم و پخش شدن یهودیان در سراسر دنیا نشاندهنده رها شدن آنان توسط خداوند است. فرهنگ در اسرائیل
ریشه‌های فرهنگ اسرائیل مدتها قبل از استقلال مدرن اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شکل گرفت و آثار آن به اسرائیل باستان (به ۱۰۰۰ قبل از میلاد) بازمی‌گردد. این نشان دهنده فرهنگ یهود، تاریخ یهود در دیاسپورا، ایدئولوژی جنبش صهیونیستی است که در اواخر قرن نوزدهم شکل گرفت، و همچنین تاریخ و سنت‌های جمعیت عرب اسرائیل و اقلیت‌های قومی که در اسرائیل زندگی می‌کنند، از جمله آنها دروزی، چریکها. ارمنی‌ها و موارد دیگر را می‌توان نام برد. کمون
کیبوتص یک نمونه از کومون است که از آغاز پدید آمدن اسرائیل به وجود آمده‌است. در اسرائیل حدود ۲۵۰ کیبوتص وجود دارد. اسباط
واژه اسباط ۵ بار در قرآن آمده‌است. در آیه ۱۶۰ سوره اعراف اسباط به‌صورت نکره آمده، مراد از آن تیره‌ها و گروه‌های دوازده‌گانه قوم موسی یا همان اسباط بنی‌اسرائیل است؛ اما در موارد دیگر (بقره:۱۳۶و۱۴۰؛ آل‌عمران:۸۴؛ نساء:۱۶۳) اسباط دارای «ال» تعریف بوده و از آن به عنوان دریافت کنندگان وحی یاد می‌شود؛ و این دو را نباید با هم اشتباه گرفت. استان‌های اسرائیل
یهودا و ساماریا (در عبری: מחוז יהודה ושומרון تلفظ: محوز یهودا و-شومرون) نام تاریخی سرزمینی است که اکنون با نام «کرانه باختری» شناخته شده است. هرچند در اسرائیل از نام عبری و تاریخی آن (یهودا و ساماریا) به عنوان هفتمین استان اسرائیل استفاده می‌شود. بزرگ‌ترین شهر آن مودیعین عیلیت است. یهودا و ساماریا دارای ۲۶۰٬۸۰۰ شهروند اسرائیلی است. فهرست شهرهای اسرائیل
اسراییل دارای ۱۵ شهر با جمعیت بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، از جمله اورشلیم با بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ نفر (شامل اورشلیم شرقی اشغالی) و تل‌آویو است. در مجموع، وزارت کشور اسرائیل به ۷۶ شهرداری عنوان شهر اعطا کرده‌است. دو شهر دیگر مد نظر قرار دارند: کاسیف، شهری طراحی شده برای ساخته شدن درصحرای نگب، و هریش که در ابتدا شهر کوچکی بود و در حال حاضر به شهری بزرگ تبدیل شده‌است؛ و همچنین اسرائیل شهرهایی کاملاً نظامی نشین دارد. مناسه
مناسه یا مناشه (عبری: מְנַשֶּׁה) بر اساس کتاب پیدایش از عهد عتیق نام یکی از دو پسر یوسف است. اما در فیلم یوسف پیامبر مناسه اولین فرزند و دختر یوسف بود. همسر یوسف آسنات یک زن مصری بود که فرعون به عنوان همسر به یوسف داده بود و دختر کاهن او بود. مناسه در مصر و قبل از آمدن برادران یوسف به مصر به دنیا آمد. یعقوب پدر یوسف دو پسر یوسف مناسه و افرایم را به فرزندی خویش قبول کرد و آنان را مانند پسران خود گرفت. مناسه قبیله اسرائیلی مناسه را ایجاد کرد که یکی از دوازده قبیله اسرائیل بود و توسط یعقوب مورد آمرزش قرار گرفت. مناسه به عبری به معنی فراموشکار است. مناسه از همسر خود یک پسر به نام اسریل و از همسر صیغه خود پسر دیگری به نام مچیر داشت. لاویان
لاویان کسانی هستند که به قبیله لوی تعلق داشته باشند. وقتی یوشع بن نون اسرائیلی ها را به سرزمین کنعان آورد افراد قبیله لوی تنها قبیله ای بودند که اجازه زمینداری نیافتند زیرا "خداوند پروردگارشان میراث آنان است" قبیله لوی مسئول انجام اعمال مذهبی خاصی در اسرائیل بودند. در ازای آن قبایل زمین دار باید مبلغی به عنوان عشره به آنها میدادند. کوهن ها قسمتی از قبیله لوی بودند. لاویانی که کوهن نبودند در معبد به نواختن موسیقی یا محافظت مشغول میشدند. پادشاهی اسرائیل (پادشاهی متحد)
بر اساس کتاب قاضیان قوم اسرائیل ابتدا دارای پادشاه مشخصی نبود و شورایی از قاضیان بر آن مدیریت می‌کرد. مردم به تدریج درخواست پادشاهی کردند که بتواند اختلاف داخلی بین قبایل اسرائیل را کم کرده و آن‌ها را هم متحد کند. در این زمان سموئل، شائول (طالوت) از قبیله بنیامین را به عنوان اولین شاه مسح کرد. کتاب مقدس اشاره می‌کند که قوم اسرائیل در مورد داشتن پادشاه مطمئن نبودند زیرا پادشاه کسی بود که قدرت زیادی بر مردم داشت و در تفکر آنان این موقعیت مختص خداوند بود. کتاب مقدس اشاره می‌کند که شائول به خدا پایبند نبود و از این رو پادشاهی او از بین رفت. در کتاب مقدس شائول در جنگ با فلسطین خودکشی می‌کند. داوود و شائول ابتدا اختلافاتی با یکدیگر داشتند ولیکن جاناتان پسر شائول و میشال دختر داوود به داوود کمک کردند که از دست شائول فرار کرده و بعد به مدتی صلح کنند. جانشین شائول، ایشبال به پادشاهی اسرائیل رسید ولیکن فقط به مدت دو سال پادشاهی کرد تا اینکه به قتل رسید. داوود به جانشینی او رسید. بعضی تاریخدانان معتقدند که ممکن است داوود در قتل ایشبال نقش داشته بوده باشد. قوم اسرائیل علیه داوود شورش می‌کند و پسر او ابسالوم را به پادشاهی برمی‌گزیند؛ ولیکن داوود موفق می‌شود شورشیان را شکست داده و قدرت خود را بر تمامی اسرائیل اعمال کند. داوود پادشاهی متحد قدرتمندی ایجاد می‌کند. او اورشلیم را در سال ۱۰۰۶ قبل از میلاد به پایتختی انتخاب می‌کند. قبل از آن حبرون پایتخت اسرائیل بوده‌است. داوود دشمنان اسرائیل را شکست می‌دهد و قدرت مهمی در منطقه می‌شود. پسر داوود به نام سلیمان جایگزین او می‌شود. در زمان او اسرائیل بسیار قدرتمند و ثروتمند شده و معبد سلیمان در اورشلیم ساخته می‌شود. بعد از مرگ سلیمان در سال ۹۲۶ قبل از میلاد، پادشاهی اسرائیل به دو بخش پادشاهی شمالی اسرائیل و پادشاهی یهودا تقسیم می‌شود. اغوز یبغو
طبق گفته محمود کاشغری (قرن یازدهم میلادی)، کنفدراسیون اغوز از ۲۴ قبیله تشکیل شده بود که ۱۲ قبیله آنها بوزاُخ (به معنای تیرهای خاکستری) و ۱۲ قبیله اوچ‌اُخ (به معنی سه قبیله یا تیرهای سه‌گانه) جناح بوزاُخ از موقعیت ممتازی برخوردار بود. نویسندگان بعدی، به ویژه ابوطاهر مروزی، حدود ۱۲ قبیله را توصیف می‌کنند. اختلاف بین منابع احتمالاً در نتیجه تقسیم ترکان اغوز به دو بخش است، بوزاُخ و اوچ‌اُخ به ترتیب متعلق به جناح راست و جناح چپ ارتش آنها بود. اسیران یهودی در بابل
یهودیان یازده قرن قبل از میلاد مسیح کشوری مستقل را ایجاد کردند که اسرائیل نامیده‌می‌شد. از شاهان نامی آن می‌توان از داوود و پسرش سلیمان نام برد. در زمان سلیمان اسرائیل به نهایت درجهٔ آبادانی و رونق اقتصادی خود رسید. اسرائیل در آن زمان محور اصلی معاملات بازرگانی در بین‌النهرین بحساب می‌آمد و ثروت کرانی در اثر مبادلات بازرگانی نصیب خود کرده‌بود. در همین زمان سلیمان با استفاده از قدرت مالی و اقتصادی فراوانی که بدست آورده بود، در اورشلیم قصر باشکوهی برای خود و معبدی برای یهوه خدای یهودیان بنا کرد. بعد از مرگ سلیمان در سال ۹۳۱ قبل از میلاد یکپارچگی اسرائیل مدت زیادی دوام نیاورد و در قرن دهم قبل از میلاد این کشور به دو قسمت تجزیه شد. عبدون
عبدون(عبری:עבדון בן הלל به معنی «بنده») پسر هالیل پسر برعاثون از قبیله افرایم، از شخصیت‌های تنخ یهودی و عهد عتیق در انجیل است که نخستین بار نامش در کتاب داوران به عنوان سیزدهمین داور بنی‌اسرائیل و در زمرهٔ داوران کوچک آورده شده‌است. عبدون چهل پسر و سی نوه داشت که هر یک بر یک کره الاغ می‌نشستند. مدت حکومت عبدون بر طوایف بنی‌اسرائیل هشت‌سال بود.عبدون در برعاثون در سرزمین افرایم و کوه عمالیقیان به خاک سپرده شد. شایتت ۱۳
شایِتِت ۱۳ (در عبری: שייטת 13) به معنای ناوگان کوچک ۱۳، نام یکی از سه یگان تکاوری فوق ویژه نیروی دریایی ارتش اسرائیل است. یگان فوق ویژه تکاوری شایتت ۱۳، یکی از سه یگان فوق ویژه اصلی در ارتش اسرائیل و یکی از سه یگان ویژه تحت امر نیروی دریایی ارتش اسرائیل است. شایِتِت ۱۳ مسئولیت برخی از «عملیات‌های نجات» و «عملیات‌های ضدتروریستی» ارتش اسرائیل را برعهده دارد. روابط اسرائیل و یوگسلاوی
روابط اسرائیل و یوگسلاوی روابط تاریخی میان اسرائیل و جمهوری سوسیالیست فدرال یوگسلاوی بود که اکنون تجزیه شده‌است. روابط اولیه مثبت میان دو کشور متعاقباً تحت تأثیر درگیری اعراب و اسرائیل و کشورهای عربی که با یوگسلاوی روابط نزدیکی داشتند، به ویژه روابط یوگسلاوی با مصر قرار گرفت. با وجود لغو روابط رسمی پس از جنگ شش روزه، تبادلات تجاری و فرهنگی در طول دورهجنگ سرد ادامه داشت. بین زمانی که جنگ جهانی دوم به پایا رسید و کشور اسرائیل پایه‌گذاری شد، یوگسلاوی اجازه عبور هزاران مهاجر غیرقانونی یهودی به فلسطین را که به عنوان بخشی از مبارزه ضد امپریالیستی تلقی می‌شد، داد. یوگسلاوی یکی از ۱۱ عضو کمیته ویژه سازمان ملل در مورد فلسطین و یکی از سه عضوی بود که به پیشنهاد نهایی با طرف یوگسلاوی برای حمایت از چاره یک‌کشوری رای داد. یوگسلاوی اسرائیل را در ۱۹ مه ۱۹۴۸ به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۴۸ فدراسیون جوامع یهودی در یوگسلاوی از مقامات برای ارسال کمک مادی و سازماندهی مهاجرت یهودیان به اسرائیل درخواست و مجوز گرفت. بیش از نیمی از یهودیان یوگسلاوی که از هولوکاست جان سالم به در بردند به اسرائیل مهاجرت کرده‌اند. بر خلاف سایر کشورهای کمونیستی در شرق و جنوب شرقی اروپا، یوگسلاوی اجازه مهاجرت شهروندان یهودی به اسرائیل را داد، اما به آنها اجازه داد که در حالی که دولت املاک و مستغلات دریافت می‌کرد، فقط اموال منقول خود را نگه دارند. برخی منابع ادعا می‌کنند که این مجوز نتیجه تأثیر موشا پیهاده، یکی از عالی‌رتبه‌ترین کارمندان یوگسلاوی است. قومیت
قوم نوح-عاد (قوم هود)-ثمودیا قوم صالح)-قوم ابراهیم-مدینیاایکه قوم شعیب-قوم لوط- یهود (قوم موسی)-آل فرعون- تبع-سبا(بلقیس)-قوم یونس-نصاری (قوم عیسی)-قریش-روم-یأجوج و مأجوج-اصحاب فیل یوسف
یوسف یکی از شه‌پدران (ابراهیم، اسحاق و یعقوب) بنی‌اسرائیل نیست، بلکه پدر یکی از اسباط است. مطابق سنت‌های روایی، سبط یوسف به دو قبیله جداگانه افرایم و مناسه تقسیم شد و به اینان بنی‌یوسف یا بیت یوسف (در مقابل «بیت یهودا») گفته می‌شد. با وجود تقسیم قبیله او، در ساختار سیاسی اسرائیل عدد ۱۲ را حفظ کردند. تقسیم سبط یوسف مضمون باب ۴۸ سفر پیدایش است. به همین مسئله چند بار در کتاب یوشع نیز اشاره شده‌است. در سفر تثنیه، موسی در باب ۳۳ آیات ۱۳ تا ۱۷، به سبط یوسف برکت می‌دهد اما در آیه ۱۷ در زمان شمارش اعضای قبیله او، آن‌ها را به دو دسته افرایم و مناسه تقسیم می‌کند. با این حال، به‌طور قطع نمی‌توان گفت که اینان با یکدیگر ترکیب شدند تا سبط یوسف به وجود آید یا اینکه سبط یوسف از ابتدا وجود داشته و بعداً به چند قبیله تقسیم شده‌است. در زمان تقسیم پادشاهی متحد اسرائیل به دو دولت پادشاهی شمالی اسرائیل و پادشاهی یهودا، سبط یوسف نماد مملکت شمالی بوده‌است. تاریخ اسرائیل
در سال ۱۹۴۸ با اشغال قسمت اعظمی از فلسطین در محل باستانی کشور پادشاهی مکابیز، دولت اسرائیل در آسیای غربی در مشرق مدیترانه تشکیل گردید. مساحت آن ۲۱۰۰۰ کیلومتر مربع وجمعیت آن ۳۶۹۰۰۰۰ تن است. پایتخت آن شهر تل آویو و شهرهای عمده آن اورشلیم و حیفا (بندر مهم) است. طبق قانون کنِسِت بنا بوده‌است برخلاف طرح تقسیم ارائه‌شده توسط سازمان ملل، پایتخت این کشور به اورشلیم منتقل شود و سفارتخانه‌های خارجی نیز به آنجا برود، اما تاکنون فقط ایالات متحده آمریکا این تصمیم را به رسمیت شناخته‌است و مرکز نمایندگی اصلی خود را به اورشلیم منتقل کرده‌است و در حال حاضر بخش غربی اورشلیم پایتخت مورد پذیرش ایالات متحده آمریکا است . یهوه
باستان‌شناسان و تاریخ‌پژوهان دربارهٔ پیدایش دولت ملی در اسرائیل اتفاق نظر ندارند؛ «مینیمالیست‌ها» معتقد هستند پادشاهی‌های اسرائیل و یهودا از ابتدا به عنوان دولت‌هایی مجزا شکل گرفتند و «ماکسیمالیست‌ها» و میانه‌روها اعتقاد دارند همان‌طور که تنخ روایت کرده، ابتدا پادشاهی متحده اسرائیل (۱۰۴۷–۹۳۰ ق‌م) شکل گرفته و بعد از مرگ سلیمان به دو بخش پادشاهی شمالی اسرائیل و پادشاهی یهودا تقسیم شده‌است. به هر روی، تا قرن دهم قبل از میلاد، به نظر می‌رسد تمام بنی‌اسرائیل یهوه را به عنوان خدای ملی خود قبول کرده بودند. سلیمان
دولت سلیمان به ۱۲ منطقه و سرزمین یهودا تقسیم شده بود. فهرست مناطق و حاکمان هر کدام در کتاب اول پادشاه ذکر شده‌است؛ از این دوازده منطقه، اولی نام جغرافیایی دارد، دومی تا هفتمی با نام شهرها مشخص شده‌اند و هشتمی تا یازدهمی با نام ایلات. نام دوازدهمی نیز احتمالاً باید ایلاتی باشد. اینطور به نظر می‌رسد که نقاط حاشیه‌ای زندگی و نظام ایلاتی خود را حفظ کرده بودند اما مرکز اسرائیل از نو ساختار بندی شده‌است. به گفته تنخ، هر منطقه باید یک سال در ماه برای پادشاه غذا فراهم می‌کرد که از این خط به نظر می‌رسد هدف از این اصلاحات، بهبود نظام جمع‌آوری مالیات بوده‌است. همچنین یهودا یکی از ۱۲ منطقه محسوب نشده که نشانه معافیت آن از مالیات است. سلیمان احتمالاً با انجام اصلاحات ساختاری در مرکز کشور به دنبال کاهش نفوذ سبط یوسف میان ایلات بوده‌است. اسرائیل
اسرائیل عضو رسمی سازمان ملل متحد است و در بسیاری از کشورهای جهان، وابسته‌های دیپلماتیک دارد. در حال حاضر بیش از صد و شصت کشور جهان، اسرائیل را به رسمیت می‌شناسند و با این کشور روابط کامل دیپلماتیک دارند. تمامی کشورهای غربی، بخشی از آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقا نیز کشور اسرائیل را به رسمیت شناخته‌اند. قبیله افرایم
قبیله افرایم (عبری: אֶפְרָיִם) یکی از قبائل دوازده گانه اسرائیل (اسباط اسرائیل) بود. قبیله افرایم به همراه قبیله مناسه بیت یوسف را تشکیل میدهند. یوسف دارای دو پسر به نامهای مناسه و افرایم بود که هر یک یکی از اسباط اسرائیل را به دلیل مورد آمرزش گرفتن توسط یعقوب تشکیل دادند با اینکه تمامی پسران دیگر یعقوب تنها یک قبیله تشکیل دادند. بعد از تسخیر ارض مقدس توسط یوشع بن نون که خود نیز از نسل افرایم بود تا سال ۱۰۵۰ قبل از میلاد قبائل اسرائیل دولت مرکزی مشخصی نداشتند. در زمان بروز مشکل مردم به حاکمان محلی به نام قاضیان رجوع میکردند. با گسترش خطر فلسطین قبائل اسرائیل تحت حکومت شائول (طالوت) متحد شدند. بعد از مرگ شائول تمامی قبائل اسرائیل به غیر از یهودا به بیت شائول پایبند ماندند و بعد از مرگ ایش - بوشت پسر شائول قبیله افرایم به بقیه قبائل اسرائیل ملحق شد و داوود را به عنوان پادشاه قبول کرد. بعد از به قدرت رسیدن رهبعام نوه داوود قبائل شمالی اسرائیلی جدا شده و پادشاهی شمالی اسرائیل را تشکیل دادند. قبیله افرایم نیز جزئی از این قبایل بود. قبیله افرایم به زندگی خود در پادشاهی شمالی اسرائیل ادامه داد تا اینکه سرانجام به همراه بقیه ده قبیله گمشده در سال ۷۳۲ از ارض مقدس به وسیله آشوریان اخراج شد و سرنوشت آن از این زمان به بعد نامشخص است. بعضی اعتقاد دارند که بعضی آیات کتاب مقدس بیانگر اختلاف بین قبیله یهودا و قبیله افرایم است. قبیله افرایم نماینده اصلی قبائل شمالی اسرائیل است و نسل پادشاهی شمالی اسرائیل در زمینهای این قبیله بود. جغرافیای اسرائیل
صحرای نِگِب بیابانی است وسیع در جنوب کشور اسرائیل که حدود ۵۵ درصد از خاک اسرائیل را پوشانده‌است. تاریخ اسرائیل
در سال ۱۹۴۷ نیروهای انگلیس که فلسطین را به اشغال خود درآورده بودند خود را از مناسبات کنار کشیدند. برحسب طرح تقسیم ارائه شده توسط سازمان ملل قرار بر این بود که این منطقه بین اعراب و یهودیان به‌طور مساوی تقسیم شود و بیت المقدس (اورشلیم) نیز محدوده تحت نظارت سازمان ملل قرار گیرد تا از ایجاد برخورد جلوگیری شود. اعراب با تشکیل حاکمیتی یهودی به هر نحو، مخالف بودند و مخالفت خود را اعلام کردند. در ۱۴ مه ۱۹۴۸، چند ساعت پیش از پایان حاکمیت انگلیس بر فلسطین، تشکیل کشور اسرائیل اعلام شد. در سال ۱۹۴۸ با اشغال قسمت اعظمی از فلسطین در محل باستانی کشور پادشاهی مکابیز، دولت اسرائیل در آسیای غربی در مشرق مدیترانه تشکیل شد. مساحت آن ۲۱۰۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۳۶۹۰۰۰۰ نفر است. پایتخت آن شهر تل آویو و شهرهای عمده آن اورشلیم و حیفا (بندر مهم) است. طبق قانون مستند کنِسِت بنا بوده‌است برخلاف طرح تقسیم ارائه شده توسط سازمان ملل، پایتخت این کشور به اورشلیم منتقل شود و سفارتخانه‌های خارجی نیز به آنجا برود، اما تاکنون فقط ایالات متحده آمریکا این تصمیم را به رسمیت شناخته است و مرکز نمایندگی اصلی خود را به اورشلیم منتقل کرده‌است و عملاً هنوز تل آویو پایتخت است. هرچند در منابع رسمی دولت اسرائیل، اورشلیم به عنوان پایتخت معرفی می‌شود و تل آویو تنها یک شهر مهم به‌شمار می‌آید. قبیله رئوبن
قبیله رئوبن (عبری: שֵׁבֶט רְאוּבֵן ) بر اساس کتاب مقدس یکی از قبائل دوازده گانه اسرائیل (اسباط اسرائیل) بود. از زمان تسخیر ارض مقدس توسط یوشع بن نون تا زمان تشکیل اولین پادشاهی اسرائیل در حدود سال ۱۰۵۰ قبل از میلاد قبیله رئوبن یکی از قبائل غیرمتمرکز اسرائیل بود. در این زمان هیچ دولت مرکزی وجود نداشت و در زمان مشکل مردم به گروهی از حاکمان محلی به نام قاضیان رجوع میکردند. با افزایش خطر خارجی از طرف فلسطین، قبائل اسرائیل به این نتیجه رسیدند که یک دولت مرکزی مقتدر بهتر میتواند از آنها محافظت کند. از این رو قبیله رئوبن نیز به شائول (طالوت) به عنوان اولین پادشاه اسرائیل ملحق شد. بعد از مرگ شائول (طالوت) تمامی قبائل اسرائیل به غیر از یهودا به بیت او پایبند ماندند و بعد از مرگ ایش بوشت پسر شائول قبیله رئوبن به بقیه قبائل اسرائیل ملحق شد تا داوود را به پادشاهی قبول کند. بر اساس کتاب کرونیکلز سی مرد جنگجو از قبیله رئوبن در تسخیر شهر داوود به او کمک کردند. ولیکن با به قدرت رسیدن رهبعام نوه داوود در سال ۹۳۰ قبل از میلاد، قبائل شمالی از بیت داوود جدا شدند تا پادشاهی شمالی اسرائیل را تشکیل دهند. رئوبن یکی از قبائل پادشاهی شمالی اسرائیل بود که سرانجام توسط آشوریان در سال ۷۳۲ قبل از میلاد شکست خورد و از سرزمین خود تبعید شد. از این زمان به بعد سرنوشت قبیله رئوبن به عنوان جزئی از ده قبیله گمشده نامشخص است. تاریخ اسرائیل و یهودای باستان
شائول که از قبیله بنیامین بود، پس از پایان سلطه مصر در سال ۱۱۵۰ ق‌م، اولین دولت عبری را در سرزمین کنعان در حوالی سال ۱۰۲۹ ق‌م پایه‌ریزی کرد. وی به مدت ۲۴ سال (تا سال ۱۰۰۴ ق‌م) بر تمامی ۱۲ قبیله بنی‌اسرائیل حکومت کرد. قابل ذکر است در آغاز سلطنت شائول جمعیت بنی‌اسرائیل ۳۰۰هزار نفر بوده‌است.