در اسطوره‌های یونانی آشیل مظهر چیست؟
آشیل
آشیل شکل فرانسوی نام آکیلیس قهرمان اسطوره‌ای یونان در داستان جنگ تروآ است. "آشیل" پسر پلئوس و یک پری دریایی به نام ثتیس و قویترین جنگجوی یونانیان در جنگ تروآ و قهرمان حماسه "ایلیاد" هومر بود. تمامی پیکر او به جز پاشنه پایش رویین بود و همین بخش تنش هم مرگ او را رقم زد. عدد آشیل
در بعضی از صورت‌های داستان آشیل، مادر او تتیس، پاشنهٔ پای چپ او را نگه داشته و او را در رودخانه استیکس(در افسانه یونان:رودخانه عالم اسفل) غوطه ور ساخته تا از کمین دشمنان در امان بماند ولی هنوز پاشنهٔ پای چپ او از آب بیرون بوده و از این ناحیه هنوز ضربه پذیر بوده است. از این جهت است که می‌گویند آشیل پرتوان بوده ولی به خاطر این نقطه ضعف توان تمام و کمالی نداشته است. اینچنین است که عدد آشیل یک عدد پرتوان است ولی توان تمام نیست.
همجنس‌گرایی در یونان باستان
آیسخولوس در تراژدی مورمیدون ها آشیل را در قامت محافظ [ــِـ پاتروکلوس] توصیف کرده است چرا که به کینخواهی خون معشوقش دست یازیده بود، هرچند که خدایان به وی گفتند اینکار به مرگ خودش می انجامد (و این بدان معناست که آیسخولوس، پاتروکلوس را اِرومنوس می داند). از دیگر سو، شخصیت فایدروس در ضیافت افلاطون بر این ادعا پای می فشرد که هومر بر زیبایی آشیل تأکید دارد و همین امر وی _ و نه پاتروکلوس _ را در قامت اِرومنوس می نمایاند. اربوس
اربوس ، یکی از ایزدان نخستین در اساطیر یونانی و نشان دهنده تجسم تاریکی به‌شمار می‌رود؛ به‌طور مثال تئوگونیای شاعر نامدار یونانی هزیود او را یکی از پنج موجود اولیه در خلقت و پسر خائوس محسوب می‌کند. با خواهر خود نوکس (شب)، ازدواج کرد و حاصل این پیوند: آیتر (روشنایی)، همرا (روز)، هسپریدس، هوپنوس (خواب)، مویرای (سرنوشت) خارون (راهنمای روان‌ها)، گراس (پیری) و تاناتوس بودند. ازدواج همجنس
روابط همجنس‌خواهانه در یونان و روم باستان به نسبت دیگر مناطق بازتاب بیشتری در نوشته‌ها و یادگارهای باقی‌مانده داشته‌اند. نمایان‌ترین گونهٔ رابطه میان همجنسان در نوشته‌های این دوره روابط عاشقانه میان دو همجنس بوده‌است که نشان آن در ادبیات کلاسیک روم بسیار به چشم می‌خورد. نوشتارهای باقی‌مانده از یونان باستان نشان از دیدگاه فلسفی و مثبت به روابط میان همجنسان دارند. کتاب "مجمع" افلاطون بحث‌های مفصلی دربارهٔ عشق میان همجنسان دارد. یونانیان عشق میان دو مرد را ارزشمند می‌دانستند و در اسطوره‌های خود بدان پرداخته‌اند؛ برای نمونه افسانه‌های مربوط به عشق آشیل به معشوقش پاترکلوس نشان از آن دارند که یونانیان پیوند میان همجنسان را آنچنان دور از پیوند رسمی ازدواج در میان دگرجنسان نمی‌دانستند. توصیف ارتباط میان آشیل و پاترکلوس همانند توصیف روابط میان شوهر–زن در زندگی روزمره یونانیان آن دوره بوده‌است. آسیر
آسیر یا اِزیر (به زبان نروژی باستان: Æsir و Ásynjur) (اِزیر واژه‌ای برای جمع ایزد و آسین‌یور برای جمع ایزدبانو است) یکی از دو گروه اصلی خدایان قبل از مسیحیت، در بین نورس‌ها و دیگر اقوام ژرمنی به‌شمار می‌روند (دومین نژاد ونیر بودند). آن‌ها در آسگارد یکی از نه جهان اساطیر نورس که در مرتفع‌ترین و روشن‌ترین شاخه‌های درخت جهان ایگدراسیل قرار داشت، زندگی می‌کردند. در منابع نوردیک، اودین رهبری آن‌ها را به عهده داشت و ایزدانی که تحت رهبری او قرار داشتند عبارتند از: بالدر ایزد زیبایی، براگی ایزد سخنوری، تیر ایزد جنگ، ثور ایزد آذرخش، لوکی ایزد آتش و شرارت، فورستی ایزد قضاوت، ویلی و وه برادران اودین، فریر ایزد باروری که در اصل عضو گروه ونیر بود، نیورد ایزد دریاها عضو دیگری از ونیر، هایمدال نگهبان پل بیفروست و هودر ایزد نابینا، و در طرف دیگر ایزدبانوهایی شامل فریا الهه باروری، فریگ همسر زیبای اودین و ایدون، ایزدبانوی نگهدارنده سیب‌های جوانی بودند. پاشنه آشیل
در اساطیر یونانی چنین آمده‌است که پیشگویی شد، آشیل در جنگی بر اثر اصابت تیر می‌میرد. بنابراین مادرش تتیس مایل نبود که فرزندش کشته شود. او آشیل را به رود ستوکس برد. گفته می‌شد اگر کسی در آن رود شسته شود دارای قوهٔ آسیب‌ناپذیری خواهد شد. تتیس فرزندش را در آن رود شست. اما چون او فرزندش را از پا گرفته بود تا بدنش را بشوید، پاهای وی آسیب‌پذیر باقی ماند. او در جنگ‌های زیادی جنگید و زنده ماند. پاتروکلوس
پاتروکلوس ، در اسطوره‌های یونان، معشوق آشيل است. فرزند منویتیوس بود. در کودکی به علت قتل غیرعمد تبعید شد و نزد پلئوس رفت و محبوب آشيل، پسر وی شد. در جنگ تروا زمانی که آشيل دست از جنگ برداشت، لباس وی را بر تن کرد، به میدان نبرد رفت و به جای آشيل با هکتور جنگید و به دست او کشته شد. آشيل برای انتقام او به جنگ بازگشت و هکتور را کشت. آرس
آرس خدای جنگ و پسر زئوس و هرا در اساطیر یونانی است. رومی‌ها خدای جنگ خود یعنی مارس را (که مفهوم آن را از قوم اتروسک گرفته بودند) با آرس یونانی مطابق می‌دانستند. البته مارس نزد رومیان از جایگاه برجسته‌تری برخوردار بود تا آرس نزد یونانیان. آرس را چندان قابل اعتماد نمی‌دانستند و او را زاده سرزمین دور تراکیه بشمار می‌آوردند. در ادبیات یونان باستان او را در مقایسه با خواهر خود آتنا که مقام او در جایگاه ایزدبانوی عقل و خرد شامل راهبرد نظامی و رهبری ارتش بود، اغلب به عنوان جنبه فیزیکی، خشونت‌آمیز و غیرقابل انکار جنگ در نظر می‌گیرند. وی یکی از دوازده ایزد المپ‌نشین و همچنین یکی از سه رب‌النوع بزرگ است که حتی کودکان نیز با آن‌ها آشنایی دارند و نام هر سهٔ آن‌ها با نام سیارات منظومهٔ شمسی یکی است: مشتری یا ژوپیتر (زئوس، پادشاه خدایان)، زهره یا ونوس (آفرودیته، الههٔ زیبای عشق) و مریخ یا مارس(بهرام)(آرس، خدای پهلوان و رشید جنگ). مشعل المپیک
مشعل المپیک یکی از نمادهای بازی‌های المپیک است. این مشعل برای برگزاری جشن دزدیدن آتش از زئوس خدای یونان توسط پرومتئوس است که در یونان باستان ریشه دارد؛ زمانی که آتشی در طول المپیک باستانی روشن نگاه‌داشته شد. مشعل در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ آمستردام دوباره معرفی شد و از آن موقع تاکنون همیشه بخشی از بازی‌های المپیک مدرن بوده است. روئین‌تنی
مادر آشیل، تتیس ایزدبانو، آشیل را در رودخانه استوکس که پیرامون جهان مردگان را فراگرفته است، فروبرد و آشیل رویین‌تن شد.نقطه آسیب‌پذیری آشیل در پاشنه پا بود، زیرا مادرش در هنگام غوطه دادن، پاشنه پای او را به دست گرفته بود. در جنگ‌های تروا، پاریس تیری بر پاشنه پای او زد و آشیل مرد. ائکاتل
معنای تحت‌اللفظی کلمه کتسال کوال، «مار ِپَردار» است، ولی می‌توان آن را جفت باارزش نیز، معنی کرد، به این دلیل که ستاره بامداد و مغرب هر دو یکی است؛ زیرا ناهید در سپیده دمان توسط کتسال کوال و در غروب توسط برادر توامان خود، شولوتل ظاهر می‌شود. و به همین علت است که تلاویسکالپانته کوتلی، با دو چهره (چهره انسان زنده و چهره جمجمه) دیده می‌شود. برابری ستاره سحری و غروب، موجب پیدایش اساطیر بسیاری شده‌است و تقریباً تمامی آن‌ها در رابطه با کتسال کواتل است. شیمر
شیمر یکی از اساطیر یونان باستان است که طبق افسانه‌های یونانی فرزند اکیدنا یا اخیدنا (هیولای مؤنث که نیمی پری و نیمی مار)، و تیفون که در بعضی منابع تایفون (اژدهایی با نفس آتشین، صدسر و خستگی ناپذیر) بوده‌است. او دارای سر شیر و بدن بز و دمی از سر مار است که از دهانش شعله‌های آتش بیرون می‌زند و گاهی نیز در هنر به‌صورت شیری که کلهٔ بزی شاخدار از پشت آن بیرون آمده نشان داده‌شده‌است. طبق روایت‌ها شیمر با تیر سربی بلروفون یکی از پهلوانان یونانی که سوار بر پگاسوس بود، کشته شد. هبه (اسطوره‌شناسی)
هبه در اسطوره‌های یونان، الهه جوانی است. دختر زئوس و هرا، و خواهر آرس، هفائستوس و ایلی‌ثیا بود. ساقی خدایان در المپ به‌شمار می‌رفت و برای آن‌ها نکتار و آمبورسیا (نوشیدنی و خوراک مخصوص ایزدان) را فراهم می‌کرد. زمانی که هراکلس کشته شد و تن زمینی را ترک کرد و به المپ آمد، هبه را به همسری او درآورند، و پس از آن پرنس جوان تروایی، گانومده جانشین او و به عنوان ساقی ایزدان مبدل گشت. هراکلس و هبه صاحب دوقلوهای الکسیئارس و آنیکتوس شدند. "هبه" در کوه المپ اقامت داشت و در کنار خدمتی که به المپ نشینان می‌نمود، اغلب ارابه مادرش هرا را برایش آماده می‌کرد یا به برادرش آرس در پوشیدن جامه‌های باشکوه، آماده‌سازی حمام و شستن لباس‌هایش کمک می‌کرد. ایزیس
ایزیس یا آیزیس ، الههٔ طبیعت، باززایی، ازدواج، تجسم ماهیت سحر و جادو و یکی از محبوب‌ترین الهه‌های مصر باستان به‌شمار می‌رود. او خواهر و همسر اوزیریس بود و از او صاحب فرزندی به نام حوروس گشت. در افسانهٔ اوزیریس او به دنبال جسد همسر خود، که توسط برادرش ست کشته شده بود می‌گشت. در یونان باستان با یو مطابق است. نام "ایزیس" به گفتهٔ پلوتارک به معنی «دانش» است. ایزیس به صورت یک زن با یک دیسک خورشید شکل در بین شاخ‌های گاوی بر روی سرش مجسم می‌شود. دوشیزه (صورت فلکی)
این صورت فلکی نزد یونانیان باستان نیز الهه باروری " دیمتر " (Demeter) یا دخترش " پرزفون " (Persephone) به شمار می‌رفت. خدای خدایان " زئوس " به خدای زیرین " هادس " (hades) قول داده بود که این دختر را به همسری او درآورد و " هادس " دختر را فریفته و ربوده بود. الهه " دیمتر " با از دست دادن دخترش خیلی غمگین شد و درختان و زمین‌های کشاورزی را خشکاند. بالاخره " زئوس " تصمیم گرفت برای جلوگیری از قحطی و گرسنگی انسانها اجازه دهد که " پرزفون " دو سوم سال را نزد مادرش بر زمین و یک سوم دیگر را نزد همسرش در جهان زیرین به سر آورد. به محض آن که پرزفون به زیرزمین می‌رفت، هوا سرد و بارانی می‌شد، برگهای درختان می‌ریختند، بارش برف آغاز می‌شد و زمستان از راه می‌رسید. زمانی که پرزفون دوباره به روی زمین بازمی‌گشت، همه جا سبز می‌شد و بهار آغاز می‌شد. به این ترتیب صورت فلکی سنبله تغییر فصلها را نیز به خاطر می‌آورد. آدونیس
اَدونیس (Ἄδωνις)، در اسطوره‌های یونان، نماد طبیعت و تجدید حیات سالانهٔ آن است. پسر کینوراس از دخترش مورها بود. وی جوانی زیبارو و معشوق آفرودیته بود. آرس که به آدونیس حسد می‌برد، به صورت گراز آمد و او را کشت. از خون آدونیس گل شقایق می‌روید و آفرودیته به غم می‌افتد. آفرودیته از پرسفونه خواست تا اجازه دهد آدونیس هر سال، چهار ماه در بهار زنده شود و به زمین بازگردد و از این‌رو آدونیس نماد تجدید حیات طبیعت است. اساطیر یونانی
در مرکز اساطیر یونانی، ایزدانی وجود داشتند که گفته می‌شد بر روی المپ، بلندترین کوه یونان زندگی می‌کردند. ایزدان و ایزدبانوهای المپ شبیه به مردان و زنان بودند (اگرچه آن‌ها این اختیار را داشتند تا شکل خود را به حیوانات یا چیزهای دیگری تغییر دهند) که بر طبق بسیاری از افسانه‌ها آن‌ها نسبت به احساسات و عواطف انسان‌ها آسیب‌پذیر بودند. دوازده ایزد اصلی المپ‌نشین در اساطیر یونانی شامل: زئوس پادشاه و پدر تمام ایزدان، هرا ملکهٔ ایزدان و الههٔ ازدواج و زنان، آفرودیته الهه عشق و زیبایی، آپولو ایزد شعر و موسیقی، آرس ایزد جنگ یونانی، آرتمیس الهه شکار و حیوانات، آتنا ایزدبانوی عقل و خرد، دمتر الهه کشاورزی و حاصلخیزی، دیونیسوس ایزد شراب و جشن، هفائستوس ایزد آتش و آهنگری، هرمس ایزد پیغام‌رسان و پوزئیدون ایزد دریاها بودند. گاهی وقت‌ها ایزدان دیگری همچون هادس، هستیا و اروس را نیز جزوه المپ نشینان برمی‌شمارند. کوخولین
کوخولین یا کوهولین(Cúchulainn ,; در زبان به معنای ایرلندی برای سگ شکاری کولان) است. کوخالین یک قهرمان افسانه ای ایرلندی و فرهنگ عامه اسکاتلندی و جزیره مانکس است. او صورت تجسم یافتهٔ ایزد لوغ و پسر اوست. مادر او دتسینه یک انسان است. کوخالین همانندی‌های بسیاری با رستم و افسانه‌های ژرمنی هیلدنبرند و هرکول یونانی دارد که سرچشمهٔ یکسانی را برای این افسانه‌های هند و اروپایی پیشنهاد می‌کند اما از نگاه زبانشناسی و انسان‌شناسی و باستان‌شناسی گواهی برای این ادعا پیدا نشده‌است. وارداوار
یکی از کهن‌ترین جشنهای مشترک آشوریان و ارمنیان می‌باشد که آشوریان آنرا نوسردیل یا نوسرد می‌گویند. بیشتر محققانی که اعیاد پیش از مسیحیت ارمنیان را بررسی کرده‌اند، جشن وارداوار را جشن مربوط به الهه آستقیک می‌دانند. شیر (صورت فلکی)
نام لاتین این صورت فلکی Leo است. دوهزارسال‌پیش صورت فلکی ماه مرداد بوده‌است.این صورت فلکی در فصل بهار در نیمکره شمالی و در پاییز در نیمکره جنوبی قابل مشاهده است. نقش آسمانی جزو معدود صورت فلکی هایی است که به نام خود شباهت زیادی دارند . او در آسمان همچون سلطان حیوانات جلوه می کند! صورت فلکی اسد در زمان های باستان از تقدس ویژه ای برخوردار است. به خصوص در مصر باستان، این تقدس به طغیان سالانه نیل و قرارگرفتن خورشید در صورت فلکی اسد مربوط می شود، زیرا این طغیان برای باروری زمین اهمیت حیاتی داشته است. اسطوره این صورت فلکی زیبا و درخشان به خوان اول هرکول، قهرمان افسانه ای یونان، مرتبط می شود. هرکول در این ماموریت موظف بود شیری را از بین ببرد که در روستای نمیا موجب آزار و اذیت اهالی شده بود. جانور درنده عملا شکست ناپذیر بود و پوست او سخت تر از فولاد می نمود. این شیر از اولاد تیفون، بزرگترین هیولای جهان، بوده است و بر طبق بعضی از داستان ها او توسط تیفون یا سگ ارتس و یا حتی توسط خدای ماه سلن زخم ناپذیر شده است. غاری که شیر خوفناک و وحشی در آن می زیست دو راه خروجی داشت و جانور درنده به راحتی می توانست خود را از یکی از دو دهلیز نجات دهد. اما هرکول که پهلوان دانایی نیز بود برای انجام ماموریتش ابتدا یکی از راههای خروجی را بست و بر سر راه خروجی دیگربه کمین شیر خطرناک و ترسناک نشست و دو ماه طول کشید تا او را پیدا کرد. هرکول با کمان خود نیزه هایی به سوی حیوان پرتاب نمود، ولی نیزه ها به پوست سخت جانور کارگر نیفتاد و کمانه کرد. هرکول بالاخره موفق شد حیوان درنده را با دستانش خفه کند. جانور مرده نیز برای هرکول مشکلات زیادی ایجاد کرد. زیرا کندن پوست حیوان با ابزار معمولی غیر ممکن بود. تنها یال شیر که سخت تر از الماس بود توانست به قهرمان کمک کند تا عاقبت پوست باشکوه و فولادین را پاره و از بدن جانور جدا سازد. در عین حال کاری که هرکول انجام داد به وسیله گیلگمش خدای خورشید نیز انجام گرفته بود، برخی می گویند که ارتباط شیر با خدای خورشید نیز انجام گرفته بود، برخی میگویند که ارتباط شیر با خدای خورشید حاصل انطباق این صورت فلکی در منطقه البروج بابلی با انقلاب تابستانی است. بزرگ ایزدان، زئوس، عاقبت شیر را به یکی از زیباترین صورت های فلکی منطقه البروج تبدیل کرد تا ما را در تمام زمانهابه یاد پیکارهای قهرمانانه هرکول بیندازد. بسیاری از اقوام باستانی ستاره اصلی صورت فلکی اسد را که قلب الاسد نام دارد، مظهر قدرت و فرمانروای آسمان می شمردند. فارس ها آن را یکی از چهار نگهبان آسمان می دانستند که ثروت، قدرت و افتخار با خود می آورد. دوشیزه (صورت فلکی)
در منابع نجومی چون صورالکواکب این صورت فلکی به سیمای دوشیزه‌ای با خوشه‌ای گندم یا شاخه گلی در دست نمایش داده شده‌است. در منابع یونانی این صورت فلکی با خوشه گندم یا زیتون نمایش داده شده است. گورگون
در اساطیر یونان، گورگون‌ها هیولاهایی مؤنث، با بدنی پوشیده از فلس‌هایی نفوذ ناپذیر، موهایی از مارهای زنده، دندان‌هایی تیز و چهره‌ای چنان زشت بوده‌اند که هر کس به آن‌ها نگاه می‌کرد به سنگ تبدیل می‌شد. آن‌ها سه تن بودند: ائورائله و Sthenno که جاودان بودند و سومی که مدوسا نام داشت فانی بود. آن‌ها دختران فورسیس و ستو هستند. یونانیان از تصویر سر این هیولا برای آراستن سپرهای خود استفاده می‌کردند تا دشمنان خود را وحشت زده کرده و خود را از قدرتهای شیطانی محافظت کنند. بومادران معمولی
نام لاتین این گیاه برگرفته از نام آشیل، قهرمان افسانه‌ای یونان است. گفته می‌شود در دوران نبردهای تروآ (حدود ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد) از بومادران برای درمان زخم و جلوگیری از خون‌ریزی و عفونت استفاده می‌شد. ضمناً این گیاه در دورة ساکسون‌ها برای دفع چشم بد به کار می‌رفت و نیز در مراسم سحر و جادو هم از آن استفاده می‌شد. نام مرسوم آن یعنی «خون دماغ» کاربرد سنتی بند آورنده خون‌ریزی آن را بیان می‌کند. خورشید
خورشیدایزد یا خورشید پروردگار نگاه سپنت آمیز و پرستش خورشید بدستاویزی مردمان کهن و ورجاوندی خورشید بوده‌است برخ از مردمان خورشید را خدا و افرینشگر می‌پنداشتند. در دوره آشوریان، شَمَش خدای آفتاب آشوریان و بابلیان که در حماسه گیلگمش از آن یاد می‌شود. در یونان باستان، هلیوس در اساطیر یونانی، ایزد و نماد خورشید است. او همچنین حامی و نگهبان سوگندها و موهبت بینایی به‌شمار می‌رفت. او پسر تایتان هیپریون و تئا، برادر سلنه (ماه) و ائوس (سپیده‌دم) بود. در مسیحیت خورشید نمادی از عیسی مسیح و مریم مقدس است. خورشید، به عنوان منبع نور، حرارت و انرژی، نمایانگر تنویر، روشنایی، سر افرازی و تکریم معنوی بود. خورشید جزو نمادی پشت شیر در پرچم صفویه، بوده‌است. اینتی خورشید مقدس اینکاها بود و اینک نشان و الگوی ملی اینکاها محسوب می‌شود. خورشید مه نمادی ملی در کشورهای آرژانتین و اروگوئه است و در پرچم‌ها و نشان‌های ملی هر دو کشور جای دارد. در آفریقا مخک در اساطیر مردم گوانچه تنریف، خدای خورشید و مادر روشنایی بوده‌است. نرگال
در اسطوره‌ها او را خدای دوم دوزخ می‌دانند. نرگال مظهر مریخ بوده و شمایل تلفیقی از انسان و شیر دارد به صورتی‌که سر او مانند یک مرد و بدن او شبیه یک شیر است. در تاریخ باستان آفریقا نیز به وجود اهریمنی به نام نرگال اعتقاد داشتند که اگر وردی خاص با زبان اجدادیشان بخوانند میتوانند این اهریمن را ازجهنم فرا خوانده و از او کمک بخواهند ودر جنگ با اهریمن های دیگر از او استفاده کنند در فیلم جان کنستانتین نیوکاسل این مشهود است شمایل نرگال میتواند عجیب باشد زیرا در فریب انسان ها و به دست آوردن روح آنها زیرک عمل میکند نرگال در دسته شیاطین وجنیان قرار میگیرد. آشیلوسور
نام آشیلسوروس از آشیل، قهرمان اساطیر یونان گرفته شده‌است و به پاشنه آشیل اشاره دارد. محققان این نام را انتخاب کردند زیرا ویژگیهای تشخیصی در ناحیه پاشنه اسکلت کشف شد. از آشیلوسور تنها چند استخوان جزئی کشف شده که شامل: چهار مهره دم ، انتهای فوقانی استخوان ران و انتهایی تحتانی، استخوان خاجی و چند استخوان پا می‌باشد. گونه خاص این جانور Achillesaurus manazzonei نام دارد. سیب (نماد)
اریس الههٔ نفاق و کشمکش، به خاطر ممانعت از شرکت در جشن ازدواج پلئوس و تتیس غمگین و بدخلق گشت. برای تلافی بدون دعوت حاضر شد و سیبی را که رویش نوشته بود «برای زیباترین زن دنیا» به میان مجلس عروسی انداخت. بر سر تصاحب این سیب بین آفرودیته، آتنه و هرا اختلاف پیش آمد. پاریس به عنوان داور انتخاب شد. پس از اینکه از طرف آتنه و هرا به او رشوه دادند. آفرودیته او را با وعده زیباترین زن دنیا هلن فریفت. او سیب را به آفرودیته داد، و بنابراین به‌طور غیرمستقیم موجب جنگ تروا شد. مولیسو
مولیسو یک الهه بین‌النهرینی است و به عنوان همسر آشور شناخته می‌شد. مولیسو ممکن همان نینلیل همسر انلیل باشد که آشوری‌ها تصور می‌کردند. با وجود این در دوران امپراطوری آشوری نو این الهه در کنار ایشتار تصور می‌شد. همچنین گفته شده‌است که مولیسو همان الهه است که هرودوت آن را مِیلیتا نامیده و آن را با آفرودیت یکسان دانسته است. کوپیدو
کوپیدو، کوپید یا کوپیدون در اساطیر رومی همان خدای عشق بود که به صورت یک کودک برهنه مجسم می‌شد. "کوپیدو" صورت لاتینی این کلمه می‌باشد که به معنای میل یا خواهش و آرزو می‌باشد. کوپیدو در واقع خدای عشق و زیبایی بود. او همچنین یک نام لاتین دیگر هم دارد و آن نام، آمور می‌باشد. کوپیدو پسر ایزدبانو ونوس (آفرودیت) و ایزد مارس است. جانوران در اسطوره‌شناسی
غولها: غولها، موجودات عظیم‌الجثه‌ای بودند که در اثر بر زمین ریختن خون اورانوس به وجود آمده بودند. آن‌ها به زئوس و خدایان المپ‌نشین حمله کردند و برای رسیدن به مقر آنها، بالای کوهی رفته و با روی هم گذاشتن تجهیزات جنگی خود، راهی برای رسیدن به مقر خدایان ایجاد کردند. خدایان در نهایت توانستند با کمک هرکول، قهرمان اساطیری و فرزند زئوس، غولها را شکست بدهند و آن‌ها را در زیر آتشفشانها دفن کنند. داستان روایت شده به اساطیر یونان مربوط بود ما غولها را در اساطیر ایران و اسکاندیناویا و... داریم. به طور مثال در بیشتر اساطیر ایران که سر منشا گرفته شده از ادیان زرتشت و مانوی و ادیان قبل از ان است غولها نمادی از شر و ناپاکی بوده اند. پوزئیدون
پوزئیدون ، یکی از دوازده ایزد المپ‌نشین و مهم‌ترین ایزدان یونان باستان است که خدای آب‌های شور و شیرین و دریاها، رودخانه‌ها، سیل، خشکسالی، زمین لرزه و اسب‌ها به‌شمار می‌رود و نام پوزئیدون به معنی «سرور (شوهر) زمین» است. رومی‌ها او را با نپتون که خدای ایتالیایی کهن است همسان دانستند، اما نباید این دو را با هم اشتباه گرفت. پوزئیدون فرزند کرونوس و رئا است. وی برادر زئوس، هادس، هستیا، دمتر و هرا است. تقسیم‌بندی جهان بین او و برادرانش زئوس و هادس رخ داد. پوزئیدون فرمانروای دریاها شد، زئوس فرمانروای آسمان و دنیای زیرین هم نصیب هادس شد. همسرش آمفیتریته است با این حال پوزئیدون با زنان زیادی معاشقه داشته و فرزندان زیادی دارد. حتی پوزئیدون با مدوسا در معبد آتنا مقاربت داشته که به قهر آتنا دچار می‌گردد و مدوسا که زن زیبا رویی بود را به پیر زن زشت تبدیل می‌کند و موهای مدوسا را تبدیل به مار می‌کند. پوزئیدون در ساخت حصار تروا نیز نقش داشته و با آپولون به انجام اینکار پرداخته‌است؛ ولی چون لائومدون مزد آن‌ها را نپرداخت، پوزئیدون در طول جنگ تروایی‌ها را آزار و طرفدار یونانیان بود. نقاب توت‌عنخ‌آمون
ترجمهٔ سنگ‌نوشنه:چشم راستت، کرجی شبانه است. (خدای خورشید) چشم چپ‌ات، کرجی روزانه است. ابروهایت همانند ابروهای اِنید (خدایان نُه‌گانه) هستند. پیشانی‌ات همانند پیشانی آنوبیس است. پسِ گردن‌ات همانند پس گردن حوروس است. زلفانت همانند زلفان پتاح و سوکر است. ای توت‌عنخ‌آمون، تو در پیش روی ازیریس هستی. او به لطف تو می‌بیند و تو او را به راه‌های نیکو هدایت می‌کنی. تو متفقان سِت را برای ازیریس دَر هم می‌کوبی تا او دشمنانت را در پیش‌گاه خدایان نه‌گانه در قلعهٔ عظیم پادشاهی در هِلیوپُلیس، سرنگون سازد … پادشاه مصر علیا، نِبخ پِرور (نام پادشاهی توت‌عنخ‌آمون) که رع به او حیات داده بود، درگذشت.ازیریس خدای مصری زندگی پس از مرگ بود. مصریان باستان بر این باور بودند که پادشاهانی که به شکل ازیریس حفظ می‌شوند، بر پادشاهی مردگان حکومت می‌کنند. تلاقی باورهای قدیمی و جدید، منجر به ترکیبی از نمادها در داخل تابوت و مقبره توت‌عنخ‌آمون شد. ایستادن بر شانه‌های غول
اصطلاح ایستادن بر شانه‌های غول استعاره‌ای از «کشف حقیقت بر پایه اکتشافات پیشین» است. این استعاره به یکی از افسانه‌های اساطیر یونان بر می گردد که یک غول نابینا به نام اوریون، کوتوله ای به نام سدالیون Cedalion را بر دوش خود حمل می کرد تا به او راه را نشان دهد. اشه
اردیبهشت یا به تلفظ اوستایی آن اشه وهیشته از امشاسپندان یا همان فرشتگان طراز اول اهورامزداست که فروزه‌های هفت‌گانهٔ خدانیز دانسته شده‌اند. اردیبهشت در مزدیسنا و اساطیر و باورها وابسته به آن زیباترین امشاسپند است. او در برابر ناراستی در جهان قرار می‌گیرد و پیروان او را "اشون" می‌گویند. او نه تنها در این جهان حافظ نظم اخلاقی و طبیعی است و با آفریده‌های مخرب و ناهماهنگ اهریمن می‌ستیزد در دوزخ نیز نظم را نگاه می‌دارد و مراقب است که دیوان دوزخیان را بیش از آنچه سزاوار آنند، عذاب ندهند. او در اساطیر ایرانی هماورد ایندرا است که همان روح ارتداد است. در نبرد با ایندره ایزدانی چون مهر، سروش، نریوسنگ، او را یاری می‌دهند.کتاب ۵گانه پادشاهی جهان هرا
در دنیای اسطوره، نمادهایی متعلق به هرا است. مثلاً فاخته، گاو و طاووس جز حیواناتی هستند که به عنوان نمادهای هرا شناخته شدند. انار، تاج، عصای جواهرنشان، سوسن و لالهٔ مردابی نیز جزو همین نمادها هستند. انار برای یونانیان مظهر عشق، تولید مثل و زناشویی است؛ شاید به همین خاطر است که تصاویر بسیاری از هرا با اناری در دستانش، تاجی که بر سر دارد یا عصایی که در دستانش هست وجود دارد. تتیس (اسطوره)
تتیس در اساطیر یونان، نام ایزدبانوی دریا و مادر آشیل بود. در عروسی او با پلئوس، اریس سیب طلایی را میان مهمانان انداخت، که همین امر موجبات داوری پاریس و بعد شروع جنگ تروآ گردید. آکویلا (مجموعه تلویزیونی)
آکویلا در زبان لاتین به معنی عقاب است. جمله‌ای به لاتین بر کلاهخود سرباز رومی حک شده بود بدین‌گونه: Licat volare si super tergum aquila volat که معنی آن می‌شود: یک مرد می‌تواند هرکجا که بخواهد پرواز کند به شرط اینکه بر پشت یک عقاب سوار باشد. این ضرب‌المثل از داستانی یونانی سرچشمه گرفته که می‌گوید روزی خدایان می‌خواستند بهترین پرنده را انتخاب کنند؛ آن‌ها مسابقه‌ای برای زودتر رسیدن به کوه الیمپوس بین پرندگان ترتیب دادند. عقاب در حال برنده شدن مسابقه بود اما پرستو که تمام مدت مسابقه بر پشت عقاب در حال استراحت بود در آخرین لحظه از پشت عقاب پایین جهید و مسابقه را برد. نام AQVILA بر بدنه خارجی سفینه حک شده‌است. مدلین میلر
رمان «ترانه آشیل» او در سپتامبر ۲۰۱۱ انتشار یافت و این رمان در مه ۲۰۱۲ برنده جایزه اورنج شد. این رمان داستان عشق میان آشیل و پاتروکلوس در یونان باستان است. آکتئون
آکتئون شخصیتی از اساطیر یونان، که پسر چوپان و کشیش اسطوره‌ای، اریستائوس و زنی شکارچی به نام آتونوئه به شمار می‌آمد که در "بوئوتیا" می‌زیستند. وی، شکارچی افسانه‌ای و از قهرمانان مشهور تبسی در اساطیر یونان بود. "آکتئون" همانند آشیل، توسط قنطروس کیرون (که همچون سایر قنطروس‌ها، موجودی افسانه‌ای با بالاتنه انسان و پایین تنه اسب بود)، آموزش دیده بود. پاریس (اسطوره‌شناسی)
داستان از این قرار بود که اریس که خدای کم‌اهمیت، ناسازگاری و نفاق بود را در جشن مجلل ازدواج تتیس که پری دریاها و مادر آشیل قهرمان بود دعوت نکردند و اریس هم برای تلافی این کوتاهی به بالای تالار این جشن پرواز کرد و سیبی زرین را که بر رویش برای زیباترین ایزد بانو نوشته شده بود انداخت و با این کار هر ایزد بانو این سیب را برای خود می‌دید اما فقط سه ایزد بانو به نام هرا، آتنه و افرودیته بودند که پیش زئوس رفتند و از او خواستند که مشخص کند این سیب برای کدام یکی از آن‌ها است اما زئوس دوست نداشت موجب تحقیر دو نفر دیگر آن‌ها شود پس از داوری سر باز زد و به آن‌ها گفت که پاریس پادشاه شهر ترووا بهترین داور زیبایی است و آن‌ها را متقاعد کرد که به کوه ایدا بروند و آن جوان را پیدا کنند و زئوس سیب را به هرمس داد و گفت که آن سه الهه را به طرف کوه آیدا که پاریس رمه‌هایش را در آنجا نگهداری می‌کند ببرد و از آن سه الهه خواست که پاریس هر حکمی داد از او پیروی کنند اما هرمس سه ایزد بانو را به کوه ایدا برد و هر کدام از آن‌ها برهنه در برابر پاریس که جذاب‌ترین مرد روی زمین بود ظاهر شدند و به پاریس رشوه‌هایی را پیشنهاد کردند هرا فرمانروایی آسیا را به پاریس پیشنهاد کرد و آتنه خرد را به او پیشنهاد داد و اماافرودیته عشق زیباترین زن جهان را به او پیشنهاد کرد و پاریس به سود افرودیته داوری کرد زیرا او به مال و مکنت نیازی نداشت و از جنگ و خونریزی بیزار بود و طالب صلح و دوستی بود پس افرودیته هلن را دیوانهٔ عشق پاریس ساخت تا با او فرار کند ولی پاریس با این کارش تخم جنگ بد فرجام ترووا و دشمنی خستگی ناپذیر هرا نسبت به ترووا را کاشت. اشوین‌ها
اشوین‌ها ، ناستیه (لقب دو ایزد همزاد)، دَسره برپایهٔ اساطیر هندو در ریگ‌ودا دوقلوهای مینوی اسپ‌سوار می‌باشند. آنان پسر سرنیه ایزدبانوی ابرها و همسر سوریا می‌باشند. این ایزدان ودایی نماد غروب و طلوعند و پیش از فرورفتن خورشید با گردونه‌ای زرین در آسمان پدیدار شده و برای مردمان گنج آورده و ورشستگی و ناخوشی را دورمی‌سازند. فورسیس
فورسیس یا فورکیس در اساطیر یونان ایزد دریا و خطرات پنهان در اعماق آن، فرزند گایا و پُنتوس است. او پدر هسپریدس، و حوریای به نام توساو همچنین پدر مدوسا نیز است، مادر پولیفموس (یکی از سیکلوپها)، خرچنگ غول‌پیکر سکولا و همچنین ۵ مختلفی مانند سایرن‌ها، گورگونها و اژدهای لادون بود. "فورسیس" بر روی موزاییک‌های باستان به شکل مردی دارای موهای خاکستری، دم ماهی و پاهای جلویی مانند خرچنگ به تصویر کشیده می‌شد. مشعل نشان او به شمار می‌رود. اساطیر یونانی
اساطیر یونانی به صراحت و به‌طور گسترده در مجموعه‌ای از داستان‌ها و به‌طور ضمنی در آثار هنری یونانی مانند گلدان‌های نقاشی و هدایای وتیو نمود یافته‌است. اسطوره‌های یونانی می‌کوشند منشأ جهان را توصیف کنند، و جزئیات زندگی‌ها و ماجراهای طیف گسترده‌ای از خدایان، الهه‌ها، قهرمانان، پهلوانان و موجودات اساطیری را بیان می‌نماید. این حساب‌ها در ابتدا در یک سنت شفاهی درج شدند؛ امروزه اساطیر یونانی در درجه اول از ادبیات یونانی معلوم می‌شوند. قدیمی‌ترین منابع ادبی یونان، یعنی اشعار حماسی ایلیاد و ادیسه هومر، بر روی جنگ تروآ و اتفاقات بعدی آن تمرکز کرده‌اند. هزیود، شاعر معاصر هومر، دو اثر به نام‌های تئوگونیا و کارها و روزها نوشته‌است، که دربارهٔ پیدایش جهان، جانشینی قوانین الهی، جانشینی نسل‌های بشر، ریشه مشکلات انسان و ریشه کارهای فداکارانه سخن می‌گوید. همچنین اساطیر در سرودهای هومری، در قطعات اشعار حماسی از چرخه حماسی، در اشعار غنایی، در کارهای تراژیک قرن پنجم قبل از میلاد، در آثار محققان و شاعران عصر هلنیستی، و در متون امپراتوری روم نوشته شده به دست پلوتارک و پوسانیاس دیده می‌شود. سروش
سروش که در اوستا به صورت مرغ سروشه که همان خروس است، ظاهر می‌شود، نماد اطاعت و تسلیم در برابر اهورامزدا به‌شمار می‌آید. سروش پیک ایزدی و همانند آپولو در اساطیر یونان و روم است. طبق باور آیین مزدیسنا، فرشتهٔ سروش بر فراز کوه البرز کاخی دارد، که با یک‌هزار ستون به خودی خود روشن و ستاره‌نشان است (یسنه ۵۷، بند ۱۰). گردونهٔ او را در آسمان، چهار اسب نر درخشان و تیزرو با سم‌های زرین می‌رانند. هیچ موجودی از ایشان پیشی نمی‌گیرد و بدین‌گونه است که او دشمنان خود را در هر کجا که باشند، دستگیر می‌کند. هسپروس
در اساطیر یونانی هسپروس (یونانی کهن: Ἓσπερος Hesperos) به ستاره عصر یا همان سیاره ونوس گفته می‌شود. او پسر خدای سحرگاه ائوس (معادل آورورای رومیان) و برادر ناتنی فسفروس (که با نام‌های ائسفروس و مورنینگ استار نیز شناخته می‌شود)، پسر صبح‌گاه، است. اساطیر یونانی
بعد از میانه دوران کهن، اسطوره‌ها دربارهٔ ارتباط میان خدایان مذکر و قهرمانان مذکر رفته رفته رایج‌تر گشت، که موازی توسعه تمایل جنسی مرد به پسر جوان در فرهنگ یونان باستان می‌بود، و اعتقاد بر این است که در حدود ۶۳۰ قبل از میلاد معرفی گشته‌است. در پایان سده پنجم قبل از میلاد، شعرا به هر خدای مهم، به جز آرس و همچنین به بسیاری از چهره‌های افسانه‌ای، حداقل یک آرومنوس (پسری نوجوان که همنشین جنسی آنان بود) را نسبت دادند. اساطیر قبلی مانند آشیل و پاتروکلوس نیز دارای چنین رابطه جنسی بودند. در ابتدا شعرای اسکندریه و بعدها ادبای اسطوره‌نگار امپراتوری روم، داستان شخصیت‌های اسطوره‌ای یونانی را با این وجه بیان کردند. هلیوس
هلیوس ، در اساطیر یونانی، ایزد و نماد خورشید است. او همچنین حامی و نگهبان سوگندها و موهبت بینایی به‌شمار می‌رفت. او پسر تایتان هیپریون و تئا، برادر سلنه (ماه) و ائوس (سپیده‌دم) بود. از همسرش پرسه (یکی از اوکئانیدها) و دیگر معشوقه‌هایش فرزندان بسیاری داشت. او و پرسه صاحب سه فرزند به نام‌های آئیتس، پاسیفائه و کیرکه شدند. نام یکی از پسرانش فایتون بود. با گذشت زمان هلیوس، به‌طور فزاینده‌ای با ایزد روشنایی آپولون نسبت داده شد. اگرچه با وجود عقایدی که داشتند، آن‌ها به عنوان دو ایزد مجزا از یکدیگر تصور می‌شدند، چون "هلیوس" یک تیتان بود و در طرف دیگر آپولون یکی از المپ نشینان به حساب می‌آمد. «در واقع رومیان اولین بار هلیوس را با آپولون یکی پنداشتند تا برای دو ایزد مجزای نور و روشنی قربانی نکنند»"هلیوس" قابل قیاس با سول در اساطیر روم باستان است. تیتان (اساطیر یونان)
ائوس ممنون
ممنون بر پایهٔ اساطیر یونانی پادشاه حبشه و پسر تیتون و ائوس بود. او در جنگاوری همسنگ آشیل بوده‌است. در هنگامهٔ جنگ تروآ او به یاری مدافعان تروایی بدان شهر لشکرکشید. او در نبرد با آشیل کشته‌می شود. ازیریس
بسیاری از اسطوره‌های مربوط به شخص اُزیریس، ایزد شهریار همیشگی مرگ و باززایی، می‌توانند به عنوان واسطه‌ای جمعی پنج هزارهٔ تاریخ مصر و دورهٔ ما قبل تاریخ در مضمون تداوم از راه تغییر و به عنوان الگوهای فراگیر چرخش در هستی انسان و کیهان پنداشته شوند. برجسته‌ترین این چرخه‌ها عبارت است از حرکت روزانه خورشید در آسمان، ناپدیداری شگرفش در شامگاه و باز پیدایی دوباره‌اش در سپیده‌دمان که به همان اندازه شگرف است. این تسلسل روزانهٔ رویدادها در اندیشه اسطوره‌ای مصری‌ها، به صورت زایش همیشه مکرر، میانسالی (نقطهٔ اوج او در ظهر) و مرگ نهایی ایزد خورشید بازتاب یافت. رع برای نایل شدن به زایش مجدد در آغاز روز بعد، از جهان دیگر عبور می‌کرد، جایی که ازیریس خود را به عنوان دادور و شهریار تثبیت کرده بود. آلکستیس
آلکستیس، یکی از شخصیت‌های اساطیری یونان باستان است. وقتی آپولون از سوی زئوس به یک سال بردگی روی زمین محکوم شد، به علت شهره بودن آدمتوس، در عدالت پیش او آمد. آپولون در عوض خدمتهای آدمتوس، به او یاری داد تا شرط ازدواج با آلکستیس را که بستن شیر و گرازی به یک ارابه بود، انجام دهد. اما آدمتوس شب ازدواج، قربانی سپاس به درگاه آرتمیس را فراموش کرد، پس حجلهی خود را پر از مار یافت و در جوانی به بستر مرگ افتاد. آلکستیس حاضر شد به جای او بمیرد تا او جاودانه شود، اما هراکلس، که مهمان آدمتوس بود، با مرگ، کشتی گرفت و دورش کرد و آلکستیس نیز زنده ماند. انلیل (ایزد)
انلیل که بعداً به نام الیل شناخته شد، خدای باستانی میان‌رودان بود که با باد، هوا، زمین و طوفان پیوند داشت. او در آغاز به عنوان خدای کانونی پانتئون سومریان رسمیت پیدا کرد، اما بعدها توسط اکدی‌ها، بابلی‌ها، آشوری‌ها و هوری‌ها نیز پرستش شد. کانون اصلی پرستش انلیل پرستشگاه اکور در شهر نیپور بود که باور بر این بود که توسط خود انلیل ساخته شده بود و به عنوان «طناب پهلوگیری» بهشت و زمین را به هم پیوند می‌دهد. او همچنین گاهی در نوشته‌های سومری به عنوان نونامنیر نامیده می‌شود. بر پایه یکی از سرودهای سومری، انلیل آنچنان سپند و مقدس بود که دیگر خدایان حتی نمی‌توانستند به او نگاه کنند. انلیل در سده بیست و چهارم پیش از میلاد با رشد نیپور به آوازه رسید. آیین دینی او پس از چپاول نیپور توسط ایلامی‌ها در سال ۱۲۳۰ پیش از میلاد رو به نابودی گذاشت و سرانجام مردوک خدای میهنی بابلی جایگزین او به عنوان خدای کانونی پانتئون میان‌رودان شد. خدای بابلی بیل، آمیخته‌ای از برادر انلیل، انکی، پسر انکی، مردوک و خدای چوپان، دوموزوید است. صلیب
علامت صلیب به‌عنوان نمادی در دین مسیحیت چندان تازه نیست و تقریباً دو هزار سال پیش از پیدایش مسیحیت نماد آشوری‌ها بوده‌است. مصریان نیز همین نماد را نشانهٔ زندگی جاوید می‌دانستند. در آیین مهرپرستی یا میتراییسم، صلیب نماد خورشید بود و اکنون، نمونه‌ای از آن در نقش رستم وجود دارد. رزیدنت ایول ۳: نمسیس
مهاجمان و دشمنان بازی "رزیدنت ایول ۳: نمسیس"، انسان‌ها یا موجودات سالمی بودند که پس از ابتلاء به ویروس تی، دچار جهش‌های ژنتیکی و تغییرات ساختاری در وضعیت فیزیکی خود شده‌اند. این مخلوقات که از زامبی‌ها، سگ‌های زامبی، عنکبوت‌های خون‌آشام، زالوهای خون‌آشام و هیولاهای بزرگتری مانند زالوی بزرگ و نمسیس تشکیل می‌شوند، از درجات سخت‌جانی و سرعت حمله متفاوتی برخوردارند. شیوهٔ حملهٔ آن‌ها نیز متنوع است اما در بیشتر موارد، سعی در ضربه زدن یا ایجاد جراحت در طعمهٔ خود دارند. بازیباز می‌تواند با اسلحه‌های سرد و گرمی که به دست می‌آورد، بر این دشمنان پیروز گردد. طراحی دشمنان و مهاجمان در این بازی را یوشینوری ماتسوشیتا انجام داد. نمسیس در اساطیر یونانی، دومین الههٔ پیشدادی یونانی است که از آتیک برخاست. در اساطیر یونانی، نمسیس الههٔ خشم و انتقام دانسته می‌شد. در باور یونانیان باستان، نمسیس خدای مجازات‌گری بود که بر گناه‌کاران خشم گرفته و از آن‌ها انتقام می‌گرفت. در باور مردم آن دوران، این الههٔ زن، با مردان ریاکار، متجاوز و جنایت‌کار برخورد می‌کرد و آن‌ها را به سزای کارهایشان می‌رسانید. در سری بازی‌های رزیدنت ایول و در سه نسخهٔ نخست این بازی، هیولاهایی با نام تایرانت، همواره به نبرد با قهرمانان داستان می‌پرداختند. در نسخهٔ نخست این سری، بازیباز در نقش کریس ردفیلد و جیل ولنتاین بایستی خط داستانی را آغاز و دنبال کنند که همواره در این داستان، در حال مبارزه با شرکت آمبرلا باشند. این شرکت، به شکل غیرقانونی به فعالیت‌های بیولوژیکی و ایجاد جهش‌های زنتیکی، به منظور ایجاد یک جنگ بیولوژیکی می‌پرداخت. کریس ردفیلد و جیل ولنتاین، در پایان داستان نسخهٔ نخست این سری، از این هدف آمبرلا آگاه شدند و در تلاش برای رسوا نمودن این شرکت برآمدند. آن دو که به عنوان عضوی از گروه استارز محسوب می‌شدند، مجبور بودند تا برای رسیدن به هدف خود، با مخلوقات جهش‌یافتهٔ شرکت آمبرلا مبارزه کنند. پس از پایان رخدادهای بازی نخست این سری، آمبرلا خود را بیش از همیشه در خطر رسوایی می‌دید و به همین منظور، با خلق تایرانتی هوشمند به نام نمسیس، تلاش کرد از بانیان رسوایی خود؛ یعنی اعضای گروه استارز انتقام بگیرد. این تایرانت که به منظور گرفتن انتقام آمبرلا از اعضای گروه استارز بود، به دلیل روش جدید در خلق آن، از هوش بالاتری نسبت به تایرانت‌های دیگر برخوردار بود. این هیولا، الههٔ انتقام آمبرلا، از گروه استارز بود. خروسس
خروسس ، در اسطوره‌های یونان، کاهن معبد آپولون در تروا است. پس از آن‌که یونانیان معبد آپولون را گرفتند، آگاممنون خروسئیس را ربود. خروسس به آپولون شکایت کرد و آپولون یونانیان را به طاعون مبتلا کرد. پس از نه روز آگاممنون راضی شد که خروسئیس را پس بدهد. ائوس (اسطوره)
ائوس در اساطیر یونانی، تجسم شخصیت سپیده‌دم، که هر روز صبح از خانهٔ خود در لبهٔ رودهای اوکئانوس در آسمان طلوع می‌کرد و با اشعهٔ نور خود تاریکی را از شب پاک می‌نمود. ائوس فرزند هیپریون و تئا، و خواهر کوچکتر هلیوس (خورشید) و سلنه (ماه) بود. او با آورورا در اساطیر روم باستان قابل قیاس است و رابطهٔ نزدیکی با الههٔ بسیار کهن روز یونانی، همیرا داشت. "ائوس" همچنین به عنوان یکی از تیتان‌های نسل دوم به شمار می‌رفت. او را برخی مواقع سوار بر ارابه‌ای زرین که توسط اسب‌های بالدار حرکت می‌کرد، به تصویر کشیده می‌شد و در زمان‌های دیگر او را به همراه یک جفت بال در هوا نشان می‌دادند. آیسخولوس
آشیل تراژدی‌نویس بزرگ یونانی کیاکسار را مؤسس دولتی می‌داند که سلطنت بر آسیا را تحقق بخشید. شرح مختصر تاریخ ماد و پارس را آشیل از زبان شبح داریوش پس از شکست لشکریان خشاریارشا در یونان، بیان می‌کند؛ و این گواهی است قریب نیم قرن کهن‌تر از زمان تحریر تاریخ هرودوت و وجدا اهمیت بسیار است. عین گزارش آشیل: پاشنه آشیل
پاشنه آشیل، دلالت بر ضعفی علی‌رغم سلامت و قدرت عمومی دارد که می‌تواند منجر به زوال شود. گرچه ریشه اساطیری، اشاره بر آسیب‌پذیری فیزیکی دارد اما در استعارات کنونی می‌تواند بر هر خصلتی که منجر به شکست شود تعمیم داده‌شود. اتروپوس
اتروپوس یا آیسا در اساطیر یونانی بزرگترین ایزدبانو در میان سه مویرای یا الهه‌های سرنوشت، در کنار خواهرانش لاخسیس و کلوتو است. آن‌ها ایزدبانوانی هستند که برای سرنوشت تمام انسان‌های روی زمین تصمیم می‌گرفتند. او و خواهرانش، به عنوان دختران زئوس و تمیس در نظر گرفته می‌شوند، اگرچه برخی روایات ایزدبانوی آنانکی (ضرورت)، را به عنوان مادرش ذکر کردند. او بزرگترین خواهر به شمار می‌رفت و نسبت به خواهرانش ارجحیت داشت، اما از لحاظ جثه کوچکترین آن‌ها بود. "اتروپوس" قابل قیاس با مورتا در اساطیر روم باستان است. "اتروپوس" وظیفهٔ قطع ریسمان یا تار زندگی را بر عهده داشت. او با عنوان «اجتناب‌ناپذیر» یا «انعطاف‌ناپذیر» شناخته می‌شد و ریسمان زندگی افراد را در زمان مناسب مرگ توسط قیچی نفرت می‌برید. او در کنار کلوتو که وظیفه بافتن ریسمان را بر عهده داشت و لاخسیس که طول آن را اندازه‌گیری می‌نمود، به کار مشغول بود. "اتروپوس" اغلب به شکل پیرزنی ترسناک دارای یک کتیبه، تبلت مومی، ساعت آفتابی، یک جفت ترازو یا ابزار برشی همچون قیچی به تصویر کشیده می‌شد. اساطیر یونانی
«اساطیر اصیل» یا «اسطوره‌های آفرینش»، تلاش دارند تا به بیان ساده، آغاز جهان را توصیف کنند. قابل‌قبول‌ترین نسخه ارائه شده، در تئوگونیا توسط هزیود ارائه شده‌است. او با یک خائوس آغاز می‌کند که نشان از نیستی است. بعد از این فضای تهی، گایا (زمین) و برخی موجودات الهی اصلی ظاهر شدند: اروس (عشق)، پرتگاه (تارتاروس)، و آریوس. گایا بدون کمک هیچ جنس مذکری، اورانوس (آسمان) را به دنیا آورد و بعدها همین اورانوس همسر گایا شد و او را بارور ساخت. در پی این پیوند، اولین تایتان‌ها زاده شد، شش مذکر: کئوس، کریوس، کرونوس، هیپریون، پاپتوس، و اکئانوس؛ و شش مؤنث: امنموسینی، فوبه، رئا، تئا، تمیس، و تتیس. بعد از تولد کرونوس، گایا و اورانوس تصمیم گرفتند که دیگر تیتانی را به دنیا نیاورند. اورانوس، تک‌چشم‌ها (سیکلوپ‌ها) و صددست‌ها (هکاتونکایر)، را به درون تارتاروس پرتاب کرد تا تایتان‌ها را دنبال کنند. این کار موجب خشمگین شد گایا شد. گایا، کرونوس (جوان‌ترین و وحشتناک‌ترین فرزند گایا) را متقاعد کرده بود که پدرش را عقیم کند. او این کار را انجام داد، و به حاکم تایتان‌ها تبدیل شد، با خواهرش، رئا ازدواج کرد، و سایر تایتان‌ها دربار او را تشکیل دادند. آپولون
آپولون از معروف‌ترین ارباب انواع یونان است. آپولون پسر زئوس و لتو است و در جزیره کوچک دلوس به دنیا آمده. او یکی ازتیتان‌ها و برادر دوقلوی آرتمیس بوده‌است. شاید از خدای خدایان گذشته فقط آرس خدای جنگ و آفرودیته الهه عشق و زیبایی از اون مشهورتر باشند. به همین جهت از روز اول خدای هنر و ذوق، قهرمان داستانها و افسانه‌های بیشمار قرار گرفت و منبع الهام آثار هنری در زمان قدیم و جدید شد. آپولون برخلاف سایر بچه‌ها از شیر مادر تغذیه نکرد؛ زیراتمیس محبوبه زئوس اکسیر خدایان را که نکتار نام دارد بر لب او نهاد و او را از خوردن شیر بی‌نیاز کرد.طبق اسطورهِ آپولون هرا همسر رشک ورز زئوس پیتون را فرستاد تا مانع آن شود که لتو نوزادی به دنیا آورد پیتون افعی غول پیکری بود که از گل و لای بازمانده از طوفان بزرگ پدید آمده بود. لتو به جزیره دلوس گریخت، جایی که آرزو اجازه یافتن برای به دنیا آوردن کودکی که هرا مخالف آن بود را داشت. در این‌جا آرتمیس و آپولون بعد از مشقات نه روز زاده شدند. جزیره دلوس بخاطره آپولون تقدس یافت. آتنا
آرس و آتنا در اساطیر یونان هر دو نقطه مقابل هم بودند. هر چند هر دو خدای جنگ بودند، اما یونانیان آتنا را برتر از آرس می‌دانستند؛ چرا که آتنا نماد ذکاوت و برتری بوده و آرس مظهر خشونت و کینه‌توزی. زئوس به همان اندازه که آتنا را دوست داشت از آرس متنفر بود؛ چرا که آتنا هرگز خود را برتر از زئوس نمی‌دانست. آپولون
آپولون در اصل خدای نور و روشنایی بوده به همین دلیل او را فبوس Phoebus که معنی درخشان می‌دهد می‌نامیدند. هومر در اشعار خود به وجود آپولون چنین اشاره می‌کند: در اسطوره‌های یونانی خورشید در آغاز خدای هلیوس (خورشید) بعداً به گردونه تبدیل که آپولون او را هدایت می‌کرد یعنی در آن هیچ سیاهی و تاریکی نیست. او را همچنین خدای میوه و کشتزارها می‌دانند که همه اینها وابسته به نور خورشید است. آپولون مظهره نیروی خورشید و ماه و سرود خوانی و هنر هم به‌شمار می‌رفته‌است. او را خدای سیمین کمان هم می‌خوانند خدایی که تیرهایش را به جاهای بسیار دور پرتاب می‌کند. که نیزهای اوپدید آورنده طاعون بوده. صفات آپولون با کمان او وابستگی مستقیم دارد .سوفو کل او را خدای با ترکش زیبا و اری پید او را حامل کمان خدایی نامیده‌اند. آپولون خدای غیب گویی هم بوده‌است. معابد او دارای غیبگویان معروفی به نام سیبیل بود. مردم برای کسب اطلاع از آینده و سئوال به آنها رجوع می‌کردند. یکی از غیب گویی‌های معروف کاهنه معبد او برای کرزوس پادشاه لیدی در مورد شکست او در برابر کوروش کبیر بود.کاهنه پیشگویی معبد دلفی در این روایت‌ها پیتا pythiaنام دارد. او درمان دهنده بود. نخستین خدایی که به انسان‌ها هنر درمان را آموخته‌است. او را خدای شبانان دانسته وماموریت حفظ و حراست گوسفندان را داشت. در روایتی از آپولو به عنوان گرگ خدا هم یاد می‌کنند. جنگ تروآ
سپس در نبردی بین سپاهیان تروی و یونان، پاتروکلوس زره آشیل را پوشید و به جنگ رفت و به دست هکتور کشته شد. آشیل برای انتقام، تنها جلوی دروازهٔ تروا با هکتور جنگید و هکتور را کشت و جسد او را به ارابهٔ اش بست و در تمام طول راه به دنبال خود کشاند اما سرانجام به خواهش شاه پریام، جسد هکتور را به مردم تروا تحویل داد تا در مراسم آبرومندانه‌ای سوزانده شود. در جنگی دیگر، پاریس دراقدامی به موقع و دقیق آشیل را با زدن تیر به پاشنهٔ پا کشت. خود او به روایتی در همان جنگ کشته شد. ترسیتس
تِرسیتِس ، در اسطوره‌های یونان سربازی یونانی در جنگ تروا بود. مردی زشت‌رو و کچل بود که پایش می‌لنگید و زبانی تلخ داشت. آخیلس را به خاطر عشق ورزیدن به جسد ملکهٔ آمازون‌ها که خود آخیلس کشته بود، مسخره کرد و آخیلس او را کشت. میولنیر
میولنیر (به زبان نروژی باستان: Mjölnir) در اساطیر اسکاندیناوی، چکش یا پتکی متعلق به ثور، ایزد نام‌دار آذرخش است. "میولنیر" به عنوان یکی از مخوف‌ترین سلاح‌ها در اساطیر نوردیک به‌شمار می‌رود که حتی قادر به تخریب کوه‌ها نیز بود. چکش ثور نامش با آذرخش پیوند دارد؛ ثور با این سلاح از آسگارد در برابر دشمنان دفاع می‌کرد. وقتی مسیحیت به شمال اروپا راه یافت، نماد مسیحی صلیب با نماد پتک نمودار کیش ثور، آمیخت. این طلسم نقره‌ای را احتمالاً به عنوان افسون خوشبختی به تن می‌بستند. این چکش قابلیت اصابت به هر هدفی را داشت و پس از برخورد به خودی خود به سوی دست راست ثور بازمی‌گشت. ثور با این سلاح نیروهای شر را از تهاجم بازمی‌داشت و نگاهبان ایزدان و آدمیان بود. آشیل
در اینجا بود که هکتور فرمانده سپاه تروا پسر عموی آشیل، پاتروکلوس را می‌کشد و به دلیل شباهت زیادی که بین آشیل و پاتروکلوس بود، هکتور گمان کرد با آشیل مبارزه کرده و او را کشته‌است. همین مسئله باعث شد آشیل به انتقام جویی برخیزد و هکتور را کشته، و سپاه تروا را شکست دهد. آشیل به جسد هکتور بی‌احترامی کرد و او را به ارابهٔ خود بست و جلوی دیوارهای تروا کشاند، و همچنین از پس دادن جنازه هکتور به پدرش امتناع ورزید و به آن‌ها اجازه برگذاری مراسم تشییع جنازه را نداد. پریاموس پادشاه تروا و پدر هکتور شب هنگام به‌طور مخفیانه نزد آشیل آمده و جنازه پسر خود را از او طلب می‌کند. آشیل بالاخره قبول کرده و به او اجازه بردن جنازه پسرش را می‌دهد و این یکی از تکان دهنده‌ترین صحنه‌ها در ایلیاد به‌شمار می‌رود. بنابر کتاب آشیلید از استاتیوس، قبل از پایان جنگ، پاریس فرزند کوچکتر پریام، شاه تروآ، آشیل را به تیری زهرآلود هدف قرار داد. آپولون، خدای خورشید، تیر را به پاشنه آسیب‌پذیر آشیل هدایت کرد و به زندگی کوتاه این پهلوان مشهور پایان داد. پس از این منوال تروا در دام کشمکش خدایان گیر افتاد و نابود شد. چلوریس
در اساطیر یونان، قصه‌های بسیاری در مورد چهره‌هایی به نام چلوریس یا شلوریس وجود دارد(«خلوریس» یا Χλωρίς، از «خلوروس» یا همان: "Khloros" یا χλωρός، که به معنای «زرد مایل به سبز»، «سبز رنگ پریده»، «رنگ پریده»، «زرد کمرنگ» یا «بی حال و بی نمک» می‌باشد، گرفته شده‌است). این چهره‌ها در برخی از داستانها، بوضوح به شخصیت‌های مختلف و متفاوت از یکدیگر اشاره دارند؛ اما داستان‌های دیگری نیز وجود دارند که ممکن است در آنها ارجاع به همان چلوریس صورت گرفته باشد، هرچند که در جزئیات این داستان‌ها نیز، اختلاف نظرهایی وجود دارد. ایلیاد
در این کتاب و همچنین کتاب دیگر هومر، اودیسه اشاره‌ای به پایان نبرد تروا و سرنوشت تراژیک آشیل نرفته‌است. داستانهایی چون اسب تروا در آثار نویسندگان بعدی رمی همچون ویرژیل و اووید آمده و افسانه رویین‌تن بودن آشیل و ماجرای پاشنه آشیل که به مرگش انجامید را شاعر سده یکم میلادی استاتیوس در کتاب خود آشیلید پرداخته‌است. بگیل
بگیل در فرهنگ ترکی رب‌النوع شکار است. این رب‌النوع مرغی است که بعداً به‌صورت سیمرغ درآمده و پس از گاه سوم و شهادت خدای شهیدشونده به‌وجود می‌آید. بگیل مرزدار اهورامزدا بوده و در جریان دگردیسی به همان سیمرغ یا کرشفت مرغ تبدیل می‌شود. اساطیر یونانی
هرکول وارد اساطیر رومی و اتروسکی نیز شده، و فریاد هرکول همان‌طور که در میان یونانیان شهرت دارد، بین رومیان نیز رایج است. در ایتالیا او را به عنوان خدای بازرگانان و تجار می‌ستودند، اگرچه دیگران نیز به دلیل ویژگی خوش‌شانسی و فرار از خطر او را مورد پرستش قرار می‌دادند. اساطیر یونانی
بسیاری از ایزدان به بخش معینی از زندگی مربوط می‌شوند. برای مثال، آفرودیته، ایزدبانوی عشق و زیبایی، آرس ایزد جنگ، هادس ایزد جهان زیر خاک، و آتنا ایزدبانوی هوش و شجاعت است. برخی ایزدان مانند آپولون و دیونیسوس، دارای شخصیت‌های پیچیده و مخلوطی از عملکردها بودند، درحالی که دیگران، مانند هستیا، و هلیوس اندکی فراتر از تجسم شخصیتند. اصلی‌ترین نیایشگاه‌های یونان باستان، به‌شمار محدودی از خدایان اختصاص یافته‌اند، که مربوط به مکاتب سراسری یونانی (پان‌هلنیک) می‌باشند. اما، در مناطق و روستاهای منحصر به‌فرد رایج بود که مکاتب خود را به ایزدان کوچک‌تر اختصاص دهند. بسیاری از شهرها از افتخار دربرداشتن خدایان مشهور و مراسم و اسطوره‌های مرتبط با آنان برخوردار بودند. در دوره قهرمانی، آیین قهرمانان، مراسم خدایان را تکمیل کرد. آمفیتریته
آمفیتریته یا آمفیتریت در اساطیر یونان الههٔ دریاها دختر اوکئانوس و تتیس، یا نرئوس و دوریس. هنگامی که خدای دریا، پوزئیدون او را به عنوان عروس خود می‌خواست، آمفیتریته به او بی‌احترامی کرد و در اقیانوس اطلس خود را از او مخفی ساخت. نه تنها دلفین‌ها مکان او را تعیین کردند، بلکه آمفیتریته را به نزد او بازگرداندند، و پوزئیدون با او ازدواج کرد. به همین علت دلفین‌ها مکانی را در بهشت جایزه گرفتند. پسر آن‌ها مرد ماهی نمایی به نام تریتون بود. آمفیتریته بر روی کوزه‌های یونانی به همراه همسر خود، بر روی ارابه‌ای که توسط موجودات دریایی کشیده می‌شود، یا سوار بر خوده مخلوقات دریایی که توسط تریتون احاطه شده‌اند به تصویر کشیده می‌شود. روئین‌تنی
به رویین‌تنی آشیل در ایلیاد هومر اشاره نشده است و این داستان پس از وی بر سر زبان‌ها افتاده است. مرگ آشیل هم در ایلیاد نیامده و تنها در نخستین بخش‌های کتاب اودیسه به آن اشاره شده است. عصا
عصا، در نزد هر دو گروه اهورایی و اهریمنی نماد قدرت بوده‌است است. زئوس به عنوان پادشاه خدایان یونان باستان، در قالب اهورایی خود مسلح به عصایی از جنس صاعقه بود. در سریال مریم مقدس، هم مریم و زکریا و هم تمامی کاهنان مخالف آنان، عصایی به دست دارند. آشیل
آشیل که قصد رفتن به جنگ تروا را نداشت یکبار دیگر فریب چرب زبانیهای اودیسئوس را خورده و با میل خود به این جنگ رفت. او همانند پدر خود رهبری جنگجویان میرمیدوس را به عهده داشت و همچنین پاتروکلوس پسر عموی (در برخی تفسیرها دوست نزدیک) او را همراهی می‌نمود. در جنگ تروا او خود را به مانند یک جنگجوی شکست ناپذیر نشان داد و به تنهایی توانست بیست و سه شهر را فتح کند که شامل شهر لیرنسوس هم بود که در آنجا بریسئیس را ربود و به عنوان غنیمت جنگ برای خود نگاه داشت. روایت منظومه ایلیاد در میانه جنگ تروآ و از نزاع آشیل و آگاممنون (سرکرده یونانیان، پادشان مسینی) آغاز می‌شود. آشیل آگاممنون را مجبور کرد دست از معشوقه‌اش خروسئیس بکشد، آگاممنون نیز وی را مجبور نمود دست از معشوقه‌اش بریسئیس بکشد. در نتیجه آشیل قهر کرد و از جنگ کناره‌گیری کرد. با کنار رفتن آشیل جنگ یونانیان خوب پیش نمی‌رفت و بسیاری از رهبران یونانی غنیمت‌هایی را تقدیم این جنگجوی بزرگ می‌کردند، اما آشیل باز هم قبول نمی‌کرد. آگاممنون بریسئیس را به او پس می‌دهد تا بجنگد اما آشیل قبول نمی‌کند اما بریسئیس را می‌گیرد. نقل است در آن مدت بریسئیس از آشیل باردار شد. داستان آشیل و بریسئیس زبانزد تمامی سربازان شده بود. پلیادس
پلیادس به معنی "کبوترها"، در اساطیر یونانی، حوری‌های باکره و همراهان الهه شکار آرتمیس، هفت دختر تیتان اطلس و حوری دریایی به نام پلیون بودند. آن‌ها خواهران کالوپسو، هسپریدس، هیاس و هیادس بودند. وقتی اوریون شکارچی در حال تعقیب آن‌ها و مادرشان بود، برای نجات به درگاه خدایان شروع به دعا کردند. خدایان نیز در مقابل، دعای آن‌ها را مستجاب کردند و چنین شد که آن‌ها تبدیل به کبوترهایی شدند و به آسمان پرواز کردند و بعدها به شکل ستاره در آمدند. زئوس هفت خواهر را به‌طور خوشه‌ای در آسمان قرار داد که بر طبق افسانه‌ها نام آن‌ها را خوشه‌های پروین گذاشتند و صورت فلکی گاو را به وجود آوردند. همرا
همرا در اساطیر یونانی، تجسم شخصیت روشنایی و روز، و عضو یکی از ایزدان نخستین یونانی است. او زادهٔ اربوس (تاریکی) و نوکس (شب) و خواهر و همسر آیتر به شمار می‌رود. از طرفی نوکس دختر خائوس (یکی از اولین مخلوقات) و خواهر اربوس بود. "همرا" هیچ وقت با خواهر و مادرش سازگار نبود و هر دو آن‌ها از او متنفر بودند، اما او قلبی مهربان داشت. او همچنین قادر به کنترل ابرها (همانند ایریس) و نور خورشید بود. تالاسا یا اقیانوس، دختر همرا و برادرش آیتر است. "همرا" رابطهٔ نزدیکی با هرا، ملکه آسمان‌ها و ائوس الههٔ سپیده‌دم دارد. او تا حد زیادی در اساطیر کمرنگ ظاهر می‌شود و نقش او به طور کامل توسط ایزدبانوی ائوس پوشش داده شده‌است. جراح‌ماهی آشیل
جراح ماهی آشیل نام یک گونه از سرده جراح‌ماهی است.این گونه ماهی در اقیانوس آرام یافت می شود. اندازه این گونه ماهی نسبتاً متوسط می باشد.حد اکثر طول ثبت شده برای این گونه ماهی ۲۵ سانتی متر می باشد. تغذیه این ماهی از جلبک های دریایی صورت می گیرد. این گونه ماهی در جزایر مرجانی واقع در ،جزایر هاوایی و جزایر پیت کرن و جزایر ماریانا و در کوشرهایی همچون مکزیک و گواتمالا یاف می شود. اساطیر یونانی
برخی محققان معتقدند در پشت اسطوره‌شناسی پیچیده هرکول، احتمالاً مردی واقعی وجود داشت، که شاید پهلوانی از امپراتوری آرگوس بود. برخی محققان بر این اعتقادند که داستان هرکول تمثیلی از خورشید است که سالانه از ۱۲ برج آسمان عبور می‌کند. سایرین، به اسطوره‌های اولیه از دیگر فرهنگ‌ها اشاره می‌کنند که داستان هرکول را به عنوان اقتباسی محلی از اسطوره‌های قهرمان نشان می‌دهند و به خوبی ایجاد شده‌اند. طبق تصورات، هرکول فرزند زئوس و آلکمنه، نوه پرسئوس است. ویژگی‌های خارق‌العاده و منحصر به فرد او، به همراه بسیاری از موضوعات فولکلور، مواد بیشتری برای این افسانه محبوب فراهم آوردند. او به عنوان یک قربانی‌کننده نشان‌داده شده، مؤسس قربانگاه‌ها معرفی شده، و طبق تصورات در خوردن بسیار حریص بوده‌است. از ویژگی آخر او در بسیاری از طنزها استفاده شده‌است، درحالی که پایان تراژیک داستانش، ابزاری مناسب را برای تراژدی فراهم می‌کند. در ادبیات و هنر، هرکول به عنوان مردی بسیار قدرتمند با قدی معتدل توصیف شده‌است؛ سلاح ویژه او کمان بود ولی اغلب از گرز نیز استفاده می‌کرد. نقاشی‌های روی گلدان‌ها محبوبیت بی‌نظیر هرکول را نشان می‌دهند. جنگ او با شیر، صدها بار به تصویر کشیده‌شده‌است. پروسرپینا
پروسرپینا (پروسرپاین و پروسپرینا هم گفته می‌شود) فرزند ژوپیتر (ایزد آسمان و رعد) و سرس (الههٔ کشاورزی و مهر مادرانه)، یکی از ایزدبانوان روم باستان است. داستان پروسرپینا توجیهی برای فرارسیدن فصل بهار بوده‌است. در میان اساطیر یونانی ایزدبانو پرسفون به‌عنوان همتای او شناخته می‌شود. ریشهٔ احتمالی نام "پروسرپینا" از واژهٔ لاتین "proserpere" (به معنی «در حال پیدایش») اشاره به «دانهٔ در حال رشد» است. آژاکس (سوفوکل)
آژاکس دومین جنگجوی توانا پس از آشیل است اما منلوس و آگاممنون برای تحقیر او جوشن آشیل را به اودیسئوس می‌دهند. آژاکس از این بی‌احترامی آنها خشمگین شده و سوگند یاد می‌کند تا از فرماندهان یونانی و اودیسئوس انتقام بگیرد. ایزدبانو آتنا بر آژاکس ظاهر شده و او را چنان طلسم می‌نماید که گله‌ای گوسفند را همچون یونانیان دیده و برای گرفتن انتقامش شروع به کشتن آنها می‌کند. پس از آنکه به خود می‌آید درمی‌یابد که چه کار ابلهانه‌ای انجام داده و دچار شرم بسیار می‌شود. همسرش تکمسا، از او می‌خواهد تا به خاطر او و فرزندش در خانه بماند و آنها را تنها نگذارد. آژاکس تظاهر به قبول حرف همسرش می‌نماید اما می‌گوید که برای تطهیر خود باید از خانه خارج شده و شمشیری را که هکتور به او داده به خاک سپارد. آژاکس می‌رود و شمشیر را در حالیکه تیغه‌اش رو به بیرون قرار دارد در خاک کرده و با انداختن خود بر روی آن خودکشی می‌نماید. تئوسر، برادر آژاکس می‌خواهد که او را به خاک بسپارد. ملنوس و آگاممنون با این کار مخالفت می‌نمایند اما اودیسه دخالت کرده و سرانجام او را به خاک می‌سپارند. پانته‌زیله
پانته‌زیله به معنی "سوگواری توسط مردم"، در اسطوره‌های یونانی، دختر آرس و اوتررا و خواهر هیپولیتا، آنتیوپ و ملانیپه، یکی از ملکه‌های آمازون‌ها بود که در جنگ تروآ بعد از مرگ هکتور همراه مردم تروآ علیه یونانیان جنگید. آشیل عاشق او شده بود و به دست او نیز کشته شد.. آشیل هنگامی که با خواهر خود هیپولیتا در حال شکار بودند، به طور اتفاقی پانته زیله را کشت. این واقعه به شدت آشیل را اندوهگین کرد به طوری که فقط آرزوی مرگ می‌کرد. هنگامی که پانته زیله توسط آشیل کشته شد، چشمهای او توسط Thersites در آورده شده و آشیل به تلافی این عمل او را کشت. سپس پسر عموی Thersites برای انتقام جسد پانته زیله را بر پشت ارابه بست و کشید و سپس به رودخانه انداخت. آشیل پس از این جسد پانته ژیله را از آب گرفت و او را دفن کرد. نقل است که پس از آن آشیل با جسد پانته ژیله عشقبازی میکند به طوری که پانته ژیله پس از مرگ، فرزندی از آشیل به دنیا می |آورد اساطیر یونانی
طراحی‌های هندسی روی مصنوعات سفالی مربوط به سده ۸ام قبل از میلاد، صحنه‌هایی از ماجراهای هرکول و وقایع جنگ تروآ را نشان می‌دهند. این نمایش بصری اسطوره‌ها به دو دلیل اهمیت دارد. اولاً، بسیاری از اساطیر یونانی، قبل از منابع ادبی، بر روی گلدان‌ها نقش شده‌اند: از دوازده خوانی که هرکول گذرانده‌است، تنها ماجرای سربروس در متون ادبی معاصر قید شده‌است. ثانیاً، گاهی اوقات منابع بصری اسطوره‌ها یا صحنه‌هایی اسطوره‌ای را نشان می‌دهند که در هیچ منبع ادبی موجودی بیان نشده‌است. در برخی شرایط، اولین نمایش یک اسطوره در هنر هندسی، چندین قرن، قبل‌تر اولین نمایش آن در متون ادبی اتفاق افتاده‌است. در دوران باستان (۷۵۰–۵۰۰ قبل از میلاد)، کلاسیک (۴۸۰–۳۲۳ قبل از میلاد) و هلنیتسی (۳۲۳–۱۴۶ قبل از میلاد) صحنه‌های اسطوره‌ای هومری و غیره، ظاهر شدند و شواهد موجود ادبی را تکمیل نمودند. نمسیس
نِمِسیس در اساطیر یونان الههٔ نیک و بد، عدالت و انتقام بود. تندیس و معبد او در روستای رامنوسیا واقع در شمال آتیک است و به همین علت با نام رامنوسیا نیز شناخته می‌شود. او به عنوان دختر زئوس یا اوکئانوس شناخته می‌شود، اما برطبق هزیود او فرزند اربوس و نوکس (شب) بود. او مجازات‌کنندهٔ عاشقان بی‌وفا و قانون‌شکنان و مغروران بود. "نمسیس" به مانند یک زن جدی دارای بال، که در دست چپ خود یک شلاق، افسار، شمشیر، شاخه سیب یا یک ترازو دارد. اساطیر یونانی
در مجموعه عظیم اسطوره‌ها و افسانه‌های یونانی، ایزدان ملی مردم یونان در کالبد آرمانی انسانی توصیف شده‌اند. بر اساس گفته‌های والتر بورکت، ویژگی‌های توصیفی قائل شدن جسم انسانی برای خدایان اینست که، «خدایان یونانی انسانند، نه انتزاعی، ذهنی یا مفهومی». بدون در نظر گرفتن اشکال اساسی خدایان یونان باستان، آن‌ها اغلب دارای قابلیت‌های خارق‌العاده‌ای هستند؛ به‌طور قابل توجه، خدایان تحت تأثیر بیماری‌ها قرار نمی‌گیرند، و تنها در شرایط بسیار بسیار ویژه زخمی می‌شوند. یونانیان جاودانگی را مشخصه‌ای از خدایان خود می‌دانستند؛ این جاودانگی، همراه با جوانی لایزال، حاصل استفاده مکرر شهد بود که در اثر آن خون الهی در رگ‌هایشان نو می‌شد. آته
آتِه در اساطیر یونانی الههٔ بدسگالی، فریب، تباهی و قباحت است. البته آتِه به‌خاطر غرور، به رفتار انجام‌شده از سوی قهرمان داستان هم اشاره دارد که اغلب او را به سمت مرگ یا سقوط می‌کشاند. پدر و مادر وی زئوس و اریس هستند. او حتی یکبار موفق شد زئوس را فریب دهد اما زئوس او را از الیمپوس به پایین انداخت. این چنین شد که به عنوان یک روح انتقام‌گیر در زمین سرگردان گشت، اما با این حال هنوز به انجام کارهای فاسد در میان انسان‌ها مشغول است. خواهر او لیتای همیشه او را دنبال کرده و سعی داشت خساراتی که به فناپذیران وارد می‌نمود، ترمیم کند. در ایلیاد هومر از او به عنوان بزرگ‌ترین دختر زئوس یاد می‌شود اما اشاره‌ای به مادر او نشده‌است. اساطیر یونانی
در زمان روم باستان، یک اسطوره‌شناسی رومی متولد شد که از آمیختن ایزدان پرشمار یونانی و دیگر خدایان بیگانه به وجود آمده بود. دلیل این رویداد کم بودن اساطیر روم بود و استفاده از سنت اسطوره‌ای یونان ویژگی‌های خدایان رومی را تحت تأثیر قرار دادند. زئوس و ژوپیتر، نمونه‌ای از این تأثیرپذیری‌ها هستند. علاوه بر ترکیب این دو سنت اسطوره‌ای، مشارکت رومی‌ها با دین‌های شرقی موجب ترکیبات بیشتر شد. برای مثال، آیین خورشید، پس از حمله‌های موفق اورلیان به سوریه، در روم شکل گرفت. خدایان آسیایی خورشید پرستان، و بعل با آپولو و هلیوس ترکیب شدند و سول اینویکتوس واحد را ایجاد کردند. در دین، آپولو از هلیوس یا حتی دیونیسوس متمایز است، اما متونی که این اساطیر را بیان می‌کنند به ندرت چنین توسعه‌هایی را بازتاب کرده‌اند. پرستش خورشید به عنوان محافظ ویژه امپراتوری، تا پیش از آمدن و گسترش مسیحیت، آیین اصلی امپراتوری روم بود. آشیل
در نبرد با تروا آشیل موجب پیروزی یونانیان شد اما طبق پیشگویی‌ها توسط پاریس از ناحیه پاشنه پا زخمی و کشته شد. از آن به بعد به نقاط ضعف افراد پاشنه آشیل نیز گفته می‌شود. عملیات آشیل
عملیات آشیل (به انگلیسی: Operation Achilles)، عملیاتی نظامی از نیروهای ناتو، به‌عنوان بخشی از جنگ در افغانستان، با هدف پاکسازی ولایت هلمند از وجود طالبان بود که در ۶ مارس ۲۰۰۷ آغاز شد. این حمله بزرگ‌ترین عملیات ناتو در افغانستان تا آن هنگام بود. لاریسا
لاریسا ، شهری در یونان و مرکز استان سالونیک در یونان و هم‌چنین مرکز شهرستان لاریسا است. این شهر از مراکز اصلی کشاورزی و از قطب‌های حمل و نقل ملی یونان است که به وسیلهٔ جاده و راه‌آهن به بندر ولس، سالونیک و آتن متصل است. جمعیت منطقهٔ شهری در حدود ۱۹۰٬۰۰۰ است و شامل نیکایا، جیانولی، پلاتیکامپوس، ترپسیتئا، امورفوخوری و دیگر شهرهای کوچک حومه است. بر طبق شواهد باستان‌شناسی، مرکز تسالی، لاریسا، در بالای مکانی قرار دارد که از هزارهٔ دهم پیش از میلاد منطقه‌ای مسکونی بوده‌است. امروزه، لاریسا مرکز تجاری و صنعتی مهمی در یونان است. همچنین بر پایهٔ افسانه‌ها در این شهر آشیل زاده شد و بقراط، پدر پزشکی، مرد. ازیریس
ازیریس به دلیل شکل انسانی بدنش (اینکه سر حیوان ندارد و ریش بلند و کشیده‌ای دارد) یکی از قابل تشخیص‌ترین خدایان مصری است. او همچنین سر پوش بلندی به نام «تاج عاطف» بر سر دارد و یک عصا و یک شلاق در دستان اوست. این اشیا نماد سلطنت هستند و اغلب در دستان فرعون‌ها نمایش داده می‌شوند. شیر (گربه‌سان)
مصریان باستان ماده‌شیر را، که شکارچی‌ای قوی بود، یکی از خدایگان جنگ خود می‌دانستند و ایزدانی چون باستت، مافدت، منهیت، پکهت، سخمت، تفنوت، و ابوالهول از آن جمله بودند. فرعون قدرتمند مصری، رامسس دوم، با یک شیر در صحنه نبرد حاضر می‌شد و آمنهوتپ دوم در حالی که سوار بر ارابه بود به شکار شیر می‌رفت. شیر نیمیان در یونان و روم باستان نمادین بود. این شیر در صورت فلکی برج اسد به تصویر کشیده می‌شد و طبق افسانه‌ها، هرکول پوست آن را بر تن می‌کرد. شیر همچنین نمادی همیشگی در میان‌رودان بود و در میان سومریان و آشوریان و بابلیان به عنوان نمادی استوار از شاهنشاهی نگریسته می‌شد. شیر بابلی موتیف، که به شکل یک تندیس پیدا شده‌است، اغلب بر دیوارها نقاشی می‌شد و از آن با نام "شیر گام‌زنان بابل" یاد می‌شود. این بابل بود که در آن بنا بر کتاب‌های عهد قدیم، دانیال پیامبر از دخمه شیرها سالم بیرون آمد. اربیل
اربیل در زمان آشوریان مرکز دینی مهمی برای آیین پرستش ایزد ایشتار (اشتاروت) بود. در بند چهاردهم از ستون دوم کتیبه بیستون، نام اربیل به صورت (اَربَ ای ر آ ی آ. - A.R.Ba.i.R. ā.y. ā) آمده‌است. پسوخه و کوپیدو
«...عشق غالباً بر صحنه‌های موجود در نقاشی‌های باقی‌مانده از اساطیر یونان، سلطه دارد: دختری[که همان پسوخه‌است]، نشسته و در دریای تفکر غوطه ور است و با اروس که در جوارش ایستاده، بی ارتباط نیست؛ مردان و زنان جوان، عاشقانه بر چمن، جست و خیز می‌کنند؛ پسوخه و کوپیدو چنان به جشن و شادی مشغولند که گویی در آن شهر، هرگز چیزی به جز عشق و شراب نبوده‌است…» سینیس
سینیس، یکی از شخصیت‌های اساطیری یونان باستان است. سینیس دست‌ها و پاهای قربانیان خود را به شاخه‌های دو درخت که از پیش به هم نزدیک کرده بود می‌بست و سپس این شاخه‌ها را رها می‌کرد. دور شدن ناگهانی دو شاخهٔ درخت، قربانی بینوا را دو پاره می‌کرد. تزه این راهزن را از پای درآورد و با دخترش پریگونه که در مزرعه مارچوبه پنهان شده بود درآمیخت. پریگونه از این آمیزش پسری به نام میلانیپوس زایید. دوشیزه (صورت فلکی)
ضمن این که نام تعدادی از خدایان اساطیری مؤنث از جمله ایشتر، ایزیس (رب‌النوع مصری)، دمتر (رب‌النوع مادر زمین)، آتنا (دختر زیوس و متیس) و آرتمیس (خواهر آپولون) را در خود دارد. قونیه
قونیه شهری در مرکز آناتولی ترکیه می‌باشد که برای قرن‌ها در حفظ نام خود موفق بوده‌است. شهری که در منابع کهن از آن به عنوان ایکونیون (Icinion)، ایکونیون (Ikonyon) و ایکونیوم (Iconium) به معنای شمایل یاد می‌شود. دلیل انتخاب این نام، به افسانه ای در اساطیر یونانی بازمی‌گردد. در اساطیر یونانی آمده که بر این شهر اژدهایی چیره شده بود که گه گاهی به آن حمله می‌کرد و گروهی از زنان و دختران را می‌بلعید. پرسیوس (Perseus) پسر ژوپیتر این اژدها را کشت و مردم شهر را از بلای او رها کرد. مردم شهر نیز به پاس رشادت این قهرمان اساطیری تصویری از وی را به یکی از دروازه‌های شهر می‌آویزند و به همین مناسبت نام یونانی ایکونیون به معنای شمایل را برای آن برمی‌گزینند. ائوزین
کلمه ائوزین از لغت یونانی Eos می‌آید که به معنای سحر (زمان طلوع آفتاب) است و از نام یک الههٔ یونانی که الهه طلوع نامیده می‌شود، گرفته شده‌است. آناهیتا
در اساطیر آشوری، ایشتار الههٔ باروری و سرپرست کودکان، آب، جنگ و نبرد، زیبایی، عشق، حاصل‌خیزی خاک و یکی از عوامل پدیدآورندهٔ جهان بود. ایشتار همسر مردوخ در بین‌النهرین بود. در تمدن کنعانی اَنثَ، در اساطیر یونانی آفرودیت و هرا، در اساطیر ایرانی ناهید و در اساطیر درهٔ سند سرسوتی همپایهٔ وی بودند. این ایزدبانو دارای قدرت بسیاری بود و احترام خود را تا جایی حفظ کرد که ناهید تحت تأثیر وی قرار گرفت. تأثیر ایشتار بر اساطیر ایرانی به پیش از دورهٔ هخامنشیان بازمی‌گردد، در کتیبه‌های آشور ذکر شده‌است که شهری در غرب ایران یا ماد مرکزی به نام «بیت ایشتار» ایجاد شده‌است. نیبرگ معتقد است به دنبال حملهٔ خشایارشا به بابل، چپاول معابد آن شهر و حذف ایشتار از باورهای ایرانی، ایرانیان به دنبال خدایی به عنوان همزاد او بودند که او را جایگزین ایشتار کنند و اینچنین بود که آناهیتا جایگزین این الهه در باورهای مردم ایران شد. تأثیر بزرگی که ایشتار در باورهای ایرانی گذاشت دربارهٔ ساخت تندیس و معبد بود. در باورهای زرتشتی ساخت تندیس کار صحیحی نبود و ایجاد این تندیس‌ها تحت تأثیر تمدن بین‌النهرینی شکل گرفت. یک مجسمه از ایشتار در تلو در بین‌النهرین کشف شده‌است که قدیمی‌ترین مجسمهٔ اوست، ایشتار به صورتی طراحی شده که با دو دست خود سینه‌هایش را می‌فشارد تا شیر از آن‌ها بیرون جهد. او تاجی بر سر دارد که از دوازده ستاره تشکیل شده، خورشید لباس اوست و ماه زیر پاهایش قرار دارد؛ در آبان‌یشت شباهت این الهه‌ها کاملاً مشخص می‌شود: هردو باعث رشد و پرورش گیاهان می‌شوند، خدایان آب هستند و تن‌پوش‌هایی زیبا دارند. از ایشتار که مجسمه‌های فراوانی باقی مانده و ناهید هم با خواندن آبان‌یشت همچون یک مجسمه در مقابل ذهن تجسم می‌شود. دختران بابل خود را وقف این خدا می‌کردند؛ آن‌ها به هنگام شب وارد برج معبد وی می‌شدند و این کار درواقع حکم عروج به آسمان‌ها را برای آن‌ها داشت. آن‌ها هفت زیور به گردن خود می‌آویختند که به هنگام رسیدن به درهای برج هریک از متصدیان یک زیور را از آن دخترها می‌گرفت و اینگونه آن دختر وارد برج می‌شد و تا صبح منتظر آغوش الهی می‌ماند. در رسم بابلی، پدر حق نداشت دختر خود را شوهر دهد. دختران هنگامی که به بلوغ می‌رسیدند با لباس و زیورآلات وارد معبد زهره می‌شدند و جوانانی که قصد ازدواج داشتند وارد معبد شده و دختران را صفعه می‌کردند. اگر دختری ثروتمندتر بود و از زیبایی بیشتری بهره‌مند بود از قیمت بالاتری برخوردار بود و شخصی که از جانب دولت در این معبد حضور داشت پول این بها را از آن‌ها دریافت می‌کرد و اختصاص می‌داد به جهیزیهٔ دختران فقیر. "هرودوت" می‌گوید بانوانی که زیباروتر بودند زودتر از معبد رهایی می‌یافتند و آن‌هایی که از سیمایی زیبا برخوردار نبودند مدت بیشتری را در این معابد سر می‌کردند. چوبدست اسقلبیوس
در اساطیر یونانی، چوبدست اسقلبیوس یا عصای آسکِلِپیوس عبارت است از ماری که به گرد چوبدست آسکِلِپیوس، خدای یونان، پیچیده است. آسکِلِپیوس خدای سلامتی و بهبودی است. امروزه هنگامی که صحبت از دارو و درمان به میان می‌آید همچنان از همین نماد استفاده می‌شود. البته گاهی این نماد با چوبدست مخصوص هرمس، دیگر خدای یونانی اشتباه گرفته می‌شود. چندین نظریه پیرامون سرچشمه و کاربرد این نماد وجود دارد.