پرده صماغ در کدام قسمت گوش قرار دارد؟
پرده گوش
پرده گوش یا پرده صُماخ یا پرده تَبیره بین گوش میانی و گوش بیرونی است این پرده نازک گوش میانی را از گوش خارجی جدا می‌کند. پشت پرده صماخ استخوان چکشی از استخوانچه‌های گوش میانی قرار دارد.
تصلب پرده گوش
تصلب پرده گوش باعث می‌شود پلاک‌های سفیدرنگی در درون گوش میانی دیده شود. شامگان
میان سخت‌شامه و استخوان جمجمه در سر، و میان ضریع و سخت شامه در ستون مهره‌ها، فضایی بالقوه موسوم به فضای روی سخت‌شامه‌ای واقع شده‌است. بخش نرم‌پرده
بخش نرم‌پرده در پرده صماخ یا "پارس فلاسیدای پرده گوش" یا "لیگامان ریوینیوس" ٬ در کالبدشناسی انسان، قطعه کوچک مثلثی شکل از قسمت نرم پرده صماخ است که درست بالای "چین خوردگی مالیولار" قرار دارد و به طور مستقیم به "استخوان پتروس" در "شکاف ریوینیوس" متصل است. در سطح داخلی پرده صماخ، طناب صماخی از این منطقه گذر می‌کند. به افتخار "هنری شارپِنِل"٬ آن‌را "نرم‌پرده شارپنل" نیز می‌نامند. حفره صماخ
حفره صماخ فضای کوچکی است که به وسیله استخوان‌های گوش میانی احاطه شده‌است استخوانچه‌های گوش
سه استخوانچه در گوش میانی (چکشی، سندانی و رکابی) نقش انتقال‌دهنده را جهت انتقال انرژی لرزشی ناشی از امواج صوتی به مایعات گوش داخلی ایفا می‌کنند. لرزش این مایعات پایانه‌های فیبرهای عصبی را تحریک می‌کند. سپس عصب شنوایی تکانه‌های صوتی را به مغز، جایی که به صداهای قابل فهم تفسیر می‌شوند انتقال می‌دهد. بخش صماخی استخوان گیجگاهی
بخش صماخی استخوان گیجگاهی در قسمت زیرین بخش فلسی (پتروس) و در قسمت پیشین (قدامی) بخش پستانکی (ماستوئید) واقع شده‌است. این بخش دیوارهٔ زیرین و پیشین مجرای گوش به همراه قسمتی از دیواره پسین (خلفی) آن را تشکیل می‌دهد. شامگان
شامه یا مننژ سامانه‌ای متشکل از چند لایه (غشاء) بوده که دستگاه عصبی مرکزی (CNS) را در بر می‌گیرد. این غشاها کار محافظت، تغذیه، و کاهش ضربه مغزی را به عهده دارند. مننژ اطراف مغز و نخاع دارای سه لایه و پوشش است که از خارج به داخل با نام سخت‌شامه (دورا ماتر)، عنکبوتیه (آراکنوئید)، نرم‌شامه (پیا ماتر) شناخته می‌شوند. این پرده‌ها به‌طور کلی مننژ یا شامه نامیده می‌شوند که میان استخوان جمجمه و بافت مغز (و در طناب نخاعی بین ستون مهره‌ها و بافت نخاع) قرار دارند. این پرده‌ها شدت ضربه‌هایی که به استخوان سر و ستون مهره‌ها وارد می‌شوند را کاهش داده و همچنین به عنوان یک سد شیمیایی در برابر بسیاری از مواد آسیب‌رسان ایفای نقش می‌کنند. قفسه سینه
قسمتی از تنه است که بین ریشهٔ گردن و شکم قرار دارد که ساختمان‌های مهمی مانند قلب و ریه‌ها درون آن جای گرفته‌اند. قفسهٔ سینه از جلوتر توسط جناغ و غضروف‌های دنده‌ای، در طرفین توسط دنده‌ها و در پشت توسط دوازده مهرهٔ سینه‌ای تشکیل می‌گردد. این فضا دارای دهانهٔ ورودی و دهانهٔ خروجی می‌باشد که دهانهٔ ورودی آن از دندهٔ اول و غضروف آن در طرفین، دسته استخوان جناغ در جلو و مهرهٔ اول سینه‌ای در عقب تشکیل شده و به طرف جلو شیب دارد. این دهانه کلیوی شکل بوده و قطر عرضی آن ۱۰ و قطر جلویی پشتی آن پنج سانتی‌متر می‌باشد. اپیگلوت
برچاکنای پرده‌ای است که از بافت غضروفی انعطاف‌پذیر و پوشیده‌شده با غشای لعاب‌مانند تشکیل می‌شود و به ورودی حنجره متصل است. این پرده در تولید برخی آواهای زبانی در برخی زبان‌ها مانند عربی نقش دارد. مجرای گوش
قسمت غضروفی شامل موها و توزیع گسترده‌ای از غدد چربی (sebaceous) و چرک‌پرور (ceruminous) می‌باشد اما این پوشش برای قسمت استخوانی کانال وجود ندارد. غدد چریس هم چنین در صدفک (concha) نیز وجود دارند. این ترشحات به روان‌سازی و عملکرد ضدباکتریایی کمک می‌کنند و هم چنین گوش را در برابر خاک و شن وسایر مواد خارجی و حشرات محافظت می‌نمایند.جرم گوش ماده‌ای زرد رنگ و چرب بوده و دارای حالت چسبندگی است که برای نرم نگهداشتن و حفظ سلامت مجرای گوش خارجی ضروری می‌باشد. جرم گوش دارای خاصیت اسیدیته می‌باشد که مانع از رشد باکتری و قارچ می‌شود. جرم گوش به‌طور طبیعی و خودبه‌خود به سمت بیرون گوش حرکت می‌کند و از مجرای گوش خارج می‌شود بنابراین نیازی به دستکاری برای خروج آن از گوش وجود ندارد. البته در برخی از موارد، ترشح بیش از حد به‌خصوص در افراد مستعد موجب انسداد گوش و کاهش شنوایی می‌شود که در این صورت بایستی بیمار جهت شستشوی گوش و اقدام‌های لازم به پزشک مراجعه کند. عصب صماخی (تیمپانی)
در حفرهٔ صماخی به شاخه‌هایی تقسیم می‌شود که شبکه‌ی صماخی را تشکیل می‌دهند و در شیارهایی که بر روی دماغه (پرومونتوری؛ برجستگی‌ای که حلزون گوش بر روی دیوارهٔ داخلی حفرهٔ صماخی ایجاد می‌کند) وجود دارند محاط می‌شوند. حفره بدنی
غشاهایی که اعضای سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) را در حفره جمجمه‌ای و حفره نخاع احاطه کرده‌اند، مننژ یا شامگان نام دارند. فضاهای بدنی مختلف حاوی انواع متفاوتی از مایعات هستند. به عنوان مثال مایع داخل مننژ مایع مغزی-نخاعی است اما در حفره شکمی، مایع موجود در صفاق یک مایع سروزی است. حفرهٔ بدنی اصلی در آب‌پرده‌داران و برخی از بی‌مهرگان، سلوم (Coelom) نام دارد. سه‌گاه
در این گوشه (و نیز در گوشهٔ مغلوب) یک بار دیگر پرده‌گردانی رخ می‌دهد و مد این دو گوشه از مد سه‌گاه دورتر می‌شود؛ چنان‌که گوشهٔ مخالف از نظر مد به بیات اصفهان نزدیک است اما تغییری که در مقایسهٔ با گوشهٔ حصار باید ایجاد شود تا به گوشهٔ مخالف برسیم، بسیار کوچک است: درجهٔ چهارم سه‌گاه ربع پرده پایین آورده می‌شود. مثلاً، در سه‌گاه می کرن، برای رسیدن به حصار، نت سی بمل به سی کرن تغییر می‌یابد و بعد برای رسیدن به گوشهٔ مخالف نت لا به لا کرن تغییر داده می‌شود. در گوشهٔ مخالف نت شاهد بر درجهٔ ششم سه‌گاه واقع است و درجهٔ دوم سه‌گاه نقش نت ایست را ایفا می‌کند. شاهد مخالف درجهٔ هشتم مقام راست است که با شاهد سه‌گاه فاصلهٔ ششم نیم بزرگ دارد. پرده گوش
برای معاینه پرده صُماخ در مطب از گوش‌بین یا "اُتوسکوپ" استفاده می‌شود. آسیب به پرده و پارگی آن مثلاً به دلیل تروما یا عفونت گوش میانی خصوصاً اگر دو طرفه باشد می‌تواند موجب کم‌شنوایی شود. سلامت پرده در شنوایی‌سنجی نیز قابل بررسی است. عصب زبانی حلقی
این عصب، زوج نهم از میان دوازده جفت عصب مغزی بوده که دارای اعمال حسی و حرکتی است.عصب نهم ازنظر حسی، یک سوم پشتی زبان، مخاط حلق، شیپور استاش، لوزه‌ها و پرده صماخ را عصب دهی می کند.فیبرهای حرکتی از این عصب مغزی به نواحی کام نرم و گلو فرستاده می شود. هسته‌های زوج نهم در پیاز نخاع قرار دارند که عبارتنداز: سه‌گوش پسین گردن
ضلع قدامی این سه‌گوش کنار خلفی ماهیچه جناغی‌پستانکی (استرنوماستوئید)، ضلع خلفی آن کناره قدامی ماهیچه ذوزنقه‌ای و ضلع تحتانی آن متعلق به استخوان ترقوه است. قاعده این مثلث در پائین و رأس آن در بالا و رو به زائده پستانکی (ماستوئید) قرار گرفته‌است و به سهم خود به مثلث‌های کوچکتری به شرح زیر تقسیم می‌شود: عنکبوتیه
شامه یا مننژ سامانه‌ای متشکل از چند لایه (غشاء) بوده که دستگاه عصبی مرکزی (CNS) را در بر می‌گیرد. این غشاها کار محافظت، تغذیه، و کاهش ضربه مغزی را به عهده دارند. مننژ اطراف مغز و طناب نخاعی دارای سه لایه و پوشش است که از خارج به داخل با نام سخت شامه(دوراماتر)، عنکبوتیه(آراکنوئید)، نرم شامه (پیاماتر) شناخته می‌شوند. این پرده‌ها به‌طور کلی مننژ یا شامه نامیده می‌شوند که میان استخوان جمجمه و بافت مغز (و در طناب نخاعی بین ستون مهره‌ها و بافت طناب نخاعی) قرار دارند. این پرده‌ها شدت ضربه‌هایی که به استخوان سر و ستون مهره‌ها وارد می‌شوند را کاهش داده و همچنین به عنوان یک سد شیمیایی در برابر بسیاری از مواد آسیب‌رسان ایفای نقش می‌کنند. استخوانچه‌های گوش
اُستخوانچه‌های گوش () یا استخوانچه‌های شنوایی (Auditory Ossicles) نام سه استخوان کوچک در گوش میانی است که نقش آنها انتقال ارتعاشات پردهٔ صماخ به پیراتنابه (پری‌لنف) گوش داخلی می‌باشد. هر دو گوش روی هم ۶ عدد استخوانچه دارند. سه‌گوش پس‌سری
پهلوهای این سه‌گوش شامل کناره خارجی ماهیچه ذوزنقه‌ای، کناره خلفی ماهیچه جناغی‌پستانکی (استرنوماستوئید)، و بطن خلفی ماهیچه شانه‌ای‌لامی (اموهیوئید) است و عناصر عمده آن عبارت از شاخه‌های خلفی شبکه گردنی، شاخه مربوط به ریشه نخاعی عصب زوج ۱۱ و بخشی از غدد لنفاوی ناحیه گردن است. پرده (ساز)
پرده نواری فلزی یا چوبی یا استخوانی است که بر روی رودسته تعبیه می‌شود یا رشته‌هایی از جنس روده یا ابریشم که دور دستهٔ ساز در فواصل معین بسته می‌شوند تا بتوان به‌کمک آن‌ها سیم‌ها را برای تولید نغمه‌های مشخص‌شده در جای مناسب گرفت. به پرده، دَستان و در برخی سازها نظیر گیتار به آن فرت هم گفته می‌شود. شامگان
نرم‌شامه، داخلی‌ترین لایهٔ مننژی است. لایهٔ نرم‌شامه غشای بسیار ظریفی است، که کاملاً به سطح مغز و نخاع چسبیده است و به گونه‌ای گسترش می‌یابد که تمام چین خوردگی‌های موجود در سطح مغز را می‌پوشاند. غشای نازک نرم شامه از بافت فیبری تشکیل یافته که توسط صفحه‌ای از سلول‌های صاف غیر نفوذپذیر در برابر سیال بر روی سطح بیرونی خود پوشانده می‌شود. این غشا توسط مویرگ‌های خونی که به سمت مغز و نخاع حرکت می‌کنند نفوذ می‌کند و مویرگ‌های خونی آن مسئول تغذیهٔ مغز هستند. اندام کورتی
اندام کورتی یا "ارگان اسپیرال" فقط در پستانداران یافت شده و بخشی از حلزون گوش در گوش داخلی است و شامل سلول‌های مویی یا سلول‌های حسی شنوایی است. پرده درخشان
پرده درخشان (لاتین: tapetum lucidum) لایه‌ای است در چشم بسیاری از مهره‌داران که بلافاصله در پشت یا گاهی اوقات در داخل شبکیه قرار دارد. باعث براق بودن چشم گربه‌ها هم در شب وجود همین پرده است. ماهیچه جناغی‌پستانکی
این ماهیچه در پائین از سطح فوقانی قدامی استخوان جناغ و یک سوم داخلی استخوان ترقوه سرچشمه گرفته و در بالا به زائده پستانکی (ماستوئید) استخوان گیجگاهی در پشت گوش می‌چسبد. عملکرد آن کمک به چرخش سر به سمت مخالف و خم کردن گردن است. عصب موتور یا حرکتی این عضله عصب فرعی یا ۱۱ مغزی (accessory nerve) می‌باشد. ماهیچهٔ جناغی‌پستانکی (عضله جناغی‌چنبری‌پستانی) در هر سمت گردن را به دو مثلت یا سه گوشه قدامی و خلفی تقسیم می‌کند. این مثلث‌ها توسط نیام (فاشیا) عمقی گردن پوشیده شده‌است. مثلث‌های گردن به دلیل محتویات (غدد، اعصاب ٬عروق، گره‌های لنفاوی) در جراحی دارای اهمیت بسیار است. ماهیچه کشنده پرده گوش
عضلهٔ tensor tympani به وسیلهٔ عصب trigeminal (عصب زوج پنجم مغزی) عصب دهی می‌شود. رفلاکس معده
• فتق هیاتال (HIATAL HERNIA): دیافراگم که یک عضله صاف و مسطح است قفسه سینه را از حفره شکم جدا می‌سازد. مری در قفسه سینه و معده در حفره شکم واقع گردیده اند. مری برای رسیدن به معده بایستی از قفسه سینه پایین آمده و از یک دهانه واقع در دیافراگم موسوم به هیاتوس (HIATUS) عبور کند. برخی اوقات هیاتوس دچار کشیدگی شده و بخشی از معده به سمت بالا و قفسه سینه وارد می‌گردد و ایجاد فتق می‌کند. فتق هیاتال باعث جابه جا شدن دریچه اسفنکتر تحتانی مری (LES) و مختل شدن عملکرد آن می‌گردد. قسمتی از دیافراگم که مری را احاطه کرده است هنگام انقباض اسفنکتر، منقبض شده و همراه با آن حین عمل بلع شل می‌گردد. در فتق هیاتال این همکاری مختل شده و انقباضات اسفنکتر بدون پشتیبان باقی می‌ماند. جناغ
تنه: بلندترین بخش جناغ سینه است که در کناره‌های طرفی دارای یک نیم بریدگی در بالا (محل اتصال غضروف دنده‌ای دوم)، یک نیم بریدگی در پایین (محل اتصال غضروف دنده‌ای هفتم) و چهار بریدگی در حد واسط این دو (محل اتصال غضروف‌های دنده‌ای ۳ تا ۶) می‌باشد. در محل مفصل شدن تنه و دسته جناغ، زاویه‌ای به نام "زاویه جناغی" یا "زاویه لوئیس" قرار گرفته‌است که مقداری به جلو تحدب دارد و دنده دوم سینه نیز به کناره آن از دو طرف متصل می‌گردد. شامگان
این حفره بر روی سطح نیمکره‌های مغز کوچک می‌باشد. در نوک هر شکنج مغز ، نرم شامه و عنکبوتیه در تماس نزدیک هستند اما در شیارهای میان شکنج‌ها، فضاهای مثلثی به جا می‌مانند، که در آن بافت تورتیغه‌ای زیرعنکبوتیه‌ای وجود دارد. با وجود اینکه نرم شامه به صورت تنگاتنگ سطح مغز را دنبال کرده و به داخل شیارها فرومی‌رود، غشای عنکبوتیه در سرتاسر آن‌ها شکنج به شکنج متصل می‌شود. در بخش‌های مشخص قاعدهٔ مغز، عنکبوتیه توسط فاصله‌هایی پهن و عریض از نرم‌شامه جدا می‌شود که آزادانه با یکدیگر در ارتباط بوده و دهلیز زیرعنکبوتیه‌ای (سیسترن ساب‌آراکنوئید) نامیده می‌شوند؛ در این‌ها بافت زیر عنکبوتیه دارای فراوانی کمتری است. فضای زیر عنکبوتیه محل فصل مشترک میان بافت عروقی و مایع مغزی-نخاعی بوده و در سد خونی-مغزی فعال می‌باشد. لایه آراکنوئید و لایهٔ ساب آراکنوئید همراه با آن به سمت طناب نخاعی نیز امتداد دارند؛ و وظایف آن در طناب نخاعی مشابه وظایفش در مغز می‌باشد. استخوان چکشی
پرده گوش قسمتی از پوست نازکی است که مثل طبل محکم گسترده شده‌است و به اولین استخوانچه چسبیده‌است این استخوان کوچک استخوان چکشی نامیده می‌شود. استخوان چکشی به وسیله رباط‌های ریزی به استخوان کوچک دیگری چسبیده‌است که به آن سندانی گفته می‌شود؛ به‌طوری که با حرکت استخوانچه چکشی، استخوانچه سندانی هم همراه آن حرکت خواهد کرد. انتهای دیگر استخوانچه سندانی به تنه کوچکترین استخوان در بدن متصل است که به آن رکابی می‌گویند. حرکت لرزش استخوان سندانی، رکابی را در هنگامی که به داخل و خارج حلزون در سوراخ بیضی حرکت می‌کند به نوسان وامی‌دارد. حلق
حلق، فضای میانی حفره دهانی و دستگاه‌های تنفس و گوارش است. گلو مجرایی ماهیچه ای-غشایی است که پلی میان بینی، حنجره و مری می‌سازد. گلو سه بخش دارد: گلوی بینی (Nasopharynx)؛ گلوی دهانی (Oropharynx)؛ گلوی حنجره (Laryngopharynx). گلو چهارراهی است که به بینی و دهان از بالا و از پایین به مری و نای راه دارد. در جایی که دنباله مری است از اپیتلیوم سنگفرشی غیر شاخ لایه لایه، و در نزدیک حفرهٔ بینی از اپیتلیوم استوانه‌ای لایه لایه کاذب مژکدارِ دارای سلول‌های جامی پوشیده شده‌است. لوزه‌ها در گلو جای دارند. مخاط گلو همچنین غدد بزاقی مخاطی کوچک زیادی در لامینا پروپریای خویش (از جنس بافت همبند فشرده) دارد. عضلات منقبض‌کننده و طولی حلق، بیرون این لایه‌اند. پرده جنب
لایه جداری پرده جنب خود نسبت به ناحیه ای که در آن قرار گرفته است به چهار بخش پرده جنب جداری دنده ای (costal parietal pleura) پرده جنب جداری دیافراگمی (diaphragmatic parietal pleura) پرده جنب جداری میان سینه ای (mediastinal parietal pleura) و پرده جنب جداری گردنی (cervical parietal pleura) تقسیم میشود . گرفتگی صدا
پرده‌های صوتی عصب دهلیزی حلزونی
عصب شنوایی در هسته حلزونی -در ساقه مغز محل پیوند پل مغز با پیاز نخاع- ختم شده و در شنیدن نقش دارد. منطقه شنوایی در لوب گیجگاهی (تمپورال) قشر مغز قرار دارد. منطقه شنوایی اولیه شامل نواحی ۴۱ و ۴۲ برودمن بوده و منطقه شنوایی ارتباطی در ناحیه ۲۲ برودمن قرار دارد. فضای سه‌گوش
فضای سه‌گوش یکی از ورودی‌های جدار پشتی زیربغل (آگزیلا) است. این فضا نباید با فاصله سه‌گوش که عصب زند اعلایی (عصب رادیال) از آن می‌گذرد اشتباه گرفته شود. پرده گوش
در انسان، پرده گوش کمی مخروطی شکل است و مساحت آن در حدود ۸۵ میلی‌مترمربع است. پرده گوش از دو بخش تشکیل شده است. بخش نرم پرده یا "پارس فلاسید" و بخش سفت پرده یا "پارس تنسا" که بخش سفت پرده از فیبرهای کلاژن شعاعی و دایره‌ای تشکیل شده‌است. این فیبرها با لایه‌های بافت همبند به هم متصل شده و از خارج با یک لایه روپوستی از بافت پوششی صدفی که در امتداد پوست مجرای گوش خارجی قرار دارد پوشانیده شده‌اند. سطح داخلی پرده گوش را نیز لایه‌ای مخاطی از سلول‌های صدفی مژک‌دار پوشانیده است. وضعیت پرده گوش عامل مهمی در تغییر شدت یا غربال‌گری طیف محرک صوتی محسوب می‌شود و بنابراین اطمینان از سلامت آن حایز اهمیت است. سخت‌شامه
شامه یا مننژ سامانه‌ای متشکل از چند لایه (غشاء) بوده که دستگاه عصبی مرکزی (CNS) را در بر می‌گیرد. این غشاها کار محافظت، تغذیه، و کاهش ضربه مغزی را به عهده دارند. مننژ اطراف مغز و طناب نخاعی دارای سه لایه و پوشش است که از خارج به داخل با نام سخت شامه (دوراماتر)، عنکبوتیه (آراکنوئید)، نرم شامه (پیاماتر) شناخته می‌شوند. این پرده‌ها به‌طور کلی مننژ یا شامه نامیده می‌شوند که میان استخوان جمجمه و بافت مغز (و در طناب نخاعی بین ستون مهره‌ها و بافت طناب نخاعی) قرار دارند. این پرده‌ها شدت ضربه‌هایی که به استخوان سر و ستون مهره‌ها وارد می‌شوند را کاهش داده و همچنین به عنوان یک سد شیمیایی در برابر بسیاری از مواد آسیب‌رسان ایفای نقش می‌کنند. بصل النخاع
این دستگاه عصبی علاوه بر نقش ارتباطی بین مغز و نخاع، اعمال خودکار و غیرارادی مهمی را کنترل می‌کند. از جمله گردش خون (تعداد ضربان قلب)، تنفس (مثل سرفه و عطسه و دم و بازدم) و اعمال دستگاه گوارش (بلع، تهوع و استفراغ)، پیاز مغز به دلیل اینکه مرکز کنترل بخش عصبی خود مختار می‌باشد در تنظیم و هماهنگی بین ۳ دستگاه گوارش و گردش مواد و همچنین دستگاه تنفسی نقش مهمی ایفا می‌کند به عنوان مثال دریچه اپی گلوت در دستگاه تنفسی که بر روی نای قرار دارد باید در هنگام بلع بسته شود این بخش از مغز این کار را انجام می‌دهد و منجر به هماهمنگی خوب این دو دستگاه می‌شود. ‎ دیافراگم (کالبدشناسی)
دیافراگم (Diaphragm) پرده‌ای متشکل از عضله مخطط (ارادی) داخلی بدن است که به دنده‌های انتهایی و مهره‌ها می‌چسبد و قفسه سینه را از محوطه شکم جدا می‌کند. در فارسی به دیافراگم، حجاب حاجز، پردهٔ دل، میان‌بند، واشامه و تراشامه هم گفته‌اند. انحراف تیغه بینی
تیغه بینی دیواره‌ای است که فضای داخل بینی را به دو حفره مجزای راست و چپ تقسیم می‌کند. قسمت پایینی این تیغه غضروفی و قسمت بالایی آن استخوانی است. تیغه بینی نیز مانند سایر اجزای دستگاه اسکلتی تا پایان بلوغ رشد می‌کند و بزرگتر می‌شود. چندین مرکز غضروف‌سازی و استخوان‌سازی در رشد هماهنگ تیغه بینی مؤثرند. جناغ
درد جناغ سینه درد یا ناراحتی در ناحیه قفسه سینه است که شامل استخوان قفسه سینه و غضروف‌هایی است که آن را به دنده‌ها متصل می‌کند. جناغ در نزدیکی قلب واقع شده‌است، بنابراین بسیاری از افرادی که درد در جناغ را احساس می‌کنند ممکن است آن را با درد کلی قفسه سینه اشتباه بگیرند. پرده گردن
پرده گردن لبه نسبتاً گسترده‌ای است که در پشت سر خزندگان با تکیه‌گاه استخوانی مانند آنهایی که روی جمجمه دایناسورهای زیرراسته لبه‌دارسران وجود دارد یا غضروفمانند در مارمولک پرده‌دار دیده میشود. قرنیه
قُرنیه بخشی از پردهٔ صُلبیه است که در جلو چشم قرار دارد و کاملاً شفاف است و نور را به‌سهولت از خود عبور می‌دهد. قرنیه به عنوان یک لایهٔ نازک و شفاف، در بخش جلویی کرهٔ چشم قرار دارد و زلالیه، عنبیه و مردمک را می‌پوشاند. قطر قرنیه ۱۲–۱۱ میلی‌متر و ضریب شکست آن ۱٫۳۷۷ است. درون قرنیه هیچ گونه رگی وجود ندارد. قرنیه مانند شیشه پنجره داخل چشم را از محیط خارج جدا می‌کند و دو وظیفه مهم دارد: یکی آنکه پرتوهای نور را به داخل چشم هدایت کند و آن‌ها را روی پرده شبکیه متمرکز کند، دوم آنکه از ساختمان‌های داخل کره چشم محافظت نماید. قرنیه را نمی‌توان عضوی از بدن دانست بلکه قسمتی از کرهٔ چشم است.  برای آنکه نور بتواند وارد چشم شده و به پرده شبکیه برسد ابتدا باید از قرنیه عبور کند؛ بنابراین شفاف بودن قرنیه اهمیت زیادی در بینایی دارد. نور پس از عبور از قرنیه و عدسی چشم به شبکیه می‌رسد تا در آنجا تصویر تشکیل گردد و پس از فعل و انفعالاتی، اطلاعات این تصویر به صورت امواج الکتریکی-عصبی به مغز منتقل گردد و فعل بینایی کامل گردد. پرده جنب
پرده‌ای دو لایه به نام پردهٔ جَنب هر ریه را به طور جداگانه از بیرون می‌پوشاند. پرده جنب یک لایه جداری و یک لایه احشایی دارد . جنب احشایی بر روی ریه قرار دارد و جنب جداری سطح داخلی قفسه سینه را پوشانده است ، این دو پرده در تمام انتهاها با هم یکی میشوند (مانند یک کیسه خالی که روی هم افتاده است).فضای بین پرده جنب جداری و احشایی حفره یا کاواک جنب (pleural cavity) نامیده میشود بین این دو لایه و در کاواک جنب مقداری مایع به نام مایع جنب (pleura fluid) وجود دارد که باعث لغزندگی و نرم شدن حرکات تنفسی می‌شود.  لایه‌های آن شامل: حلزون گوش
حلزون گوش بخشی از سامانه شنوایی در گوش درونی است. این بخش عبارت است از حفره‌ای حلزونی–شکل در هزارتوی استخوانی که در انسان‌ها ۲٫۵ دور به دور محور خود می‌چرخد. بخش مهمی از حلزون گوش را اندام کورتی تشکیل می‌دهد که حسگر شنوایی به شمار می‌رود. این اندام به موازات بخشی که چنبره‌های مایع درون حلزون گوش را از هم جدا می‌کند، پیش می‌رود. دیافراگم (کالبدشناسی)
این ماهیچه مهم‌ترین ماهیچه تنفسی است که قفسه سینه را از حفره شکمی، جدا می‌سازد. برخی از اعضاء مهم بدن از قبیل آئورت، مری، بزرگ‌سیاهرگ زیرین، سوراخ‌هایی را به ترتیب در برابر مهره ۱۲، مهره ۱۰، مهره ۸ سینه‌ای در پرده دیافراگم ایجاد کرده و از آن عبور می‌کنند. دیافراگم به ترتیب به زائده خنجری، ۶ دنده تحتانی و غضروف‌های آنها و تنه مهره‌های اول تا سوم کمری متصل شده و گنبدی شکل است. درصورت ضربه محکم به این بخش امکان قطع تنفس وجود دارد.از آنجا که شش‌ها به دیواره قفسه سینه چسبیده اند با افزایش حجم قفسه سینه، حجم درون شش‌ها نیز افزایش می‌یابد. در این حالت هوای داخل شش‌ها، فضای بیشتری داشته و فشار هوای درون آن ۲ تا ۳ میلی‌متر جیوه کمتر از فشار هوای بیرون بدن خواهد شد. در نتیجه این اختلاف فشار، هوای بیرون به سرعت از طریق مجاری تنفسی وارد شده و شش‌ها را تا یکسان شدن فشار هر دو محیط پر می‌کند. غشای مهبلی
پوشش بیضه‌ها از خارج به داخل شامل غشای مهبلی هم می‌شود که از صفاق سرچشمه می‌گیرد. در بیضه‌ها یک رشته لوله‌های درهم‌پیچیده که سمینیفر (Seminifer) نام دارد و در بین آنها سلول‌های بینابینی یا لایدیگ (Leidig) قرار دارد تشکیل شده‌است. لوله‌های سمینیفر عمل اسپرماتوژنز را انجام می‌دهد و به یک رشته مجرا به نام مجاری آوران ختم می‌شود که در واقع اسپرماتوزوئیدی که تشکیل شد را جمع‌آوری می‌کند و وارد اپیدیدیم می‌کند. استخوانچه‌های گوش
هر بیماری که پرده گوش یا استخوانچه‌های گوش را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است منجر به افت شنوایی انتقالی در نتیجه اختلال در انتقال صوت به گوش داخلی گردد. برخی از آسیب‌های شنوایی ممکن است ناشی از پارگی در پرده گوش، ازهم‌گسیختگی جزئی یا کلی یکی یا هر سه استوانچه گوش، زخم شدن بافت اطراف استخوانچه‌ها یا پرده گوش باشد. غده مقعدی
این غده‌ها در انسان در دیوارهٔ کانال مقعدی جای گرفته و به کمک مجراهای مقعد پنهان شده‌است؛ عمق جایگیری این غده‌ها در دیواره متفاوت است جایی میان لایه‌های اسفنکتر بیرونی و اسفنکتر درونی قرار دارند. احتمالاً به دلیل برخورد این غده‌ها با مواد خارجی و آبسه مقعد یا دیگر مشکلات این غده‌ها به داخل مقعد رانده شده‌اند و کارایی خود را از دست داده‌اند. دستگاه عصبی مرکزی
طناب نخاعی بخشی از دستگاه عصبی مرکزی است که در داخل ستون مهره‌ها قرار دارد. طناب نخاعی (به انگلیسی: Spinal cord) از سوراخ پس‌سری (Foramen magnum) تا سطح اولین یا دومین مهره کمری امتداد می‌یابد. لوب گیجگاهی
لوب گیجگاهی قشر اصلی شنوایی را دارا می‌باشد، که برای پردازش معانی در گفتار و دیدار انسان‌ها مهم است. ناحیه ورنیکه، که منطقه بین لوب‌های گیجگاهی و جفتی را در بر می‌گیرد، در درک زبان، چه زبان گفتاری و چه در زبان اشاره نقش اساسی دارد (در کنار ناحیه بروکا و لوب فرونتال) و تصویربرداری FMRI نشان می‌دهد که این بخش‌های مغز توسط زبان‌های اشاره یا گفتاری فعال می‌شوند. کارکردهای لوب تمپورال چپ محدود به درک سطح پایین نیست بلکه به ادراک، نامگذاری و حافظه کلامی نیز گسترش می‌یابد. فاق گوشه‌دار
فاق گوشه‌دار نام بخشی از معده که در نزدیکی اسفنکتر، واقع در انتهای معده قرار دارد، می‌باشد. این بخش دارای حالت بادکرده بوده و در تقسیم معده به دو قسمت راست و چپ کمک می‌کند. جناغ
جـِناغ (به لاتین: استرنوم Sternum) استخوانی است خنجری‌شکل و تَکی و طویل که در بخش پیشین و میانی قفسهٔ سینه قرار دارد و غضروف‌های دنده‌ای از دو طرف به آن متصل شده‌اند. همچنین استخوان ترقوه به قسمت فوقانی آن (دسته) متصل می‌شود. این استخوان دارای طولی در حدود ۱۵ تا ۲۰ سانتی‌متر است. روزنه گوشی
این روزنه‌ها به عنوان بخشی از ساختار شنوایی تعبیر شده‌اند و اغلب در آن‌ها پرده صماخ مشابه با پرده صماخ بی‌دمان امروزی (قورباغه‌ها) یافت شده‌است. بررسی ستونک‌ها (قابل مقایسه با استخوان‌های رکابی در دوزیستان و خزندگان) متعلق به مازدندانان نشان می‌دهد که کارکرد آن انتقال انرژی کم لرزشی نبوده و بنابراین جانور در ارتباط با صداهای منتقل‌شده از طریق هوا ناشنوا بوده‌است. در این مورد روزنه‌های گوشی آن‌ها، دست‌کم در نمونه‌های اولیه، به عنوان روزنک‌های منتهی به دستگاه تنفسی آن‌ها عمل می‌کرده‌است. پرده گوش
وقتی امواج صوتی وارد گوش می‌شوند و به پرده صماخ می‌رسند پرده گوش را به لرزش در می‌آورند، ارتعاشات صوتی سپس وارد سه استخوانچه گوش میانی می‌شوند و به این طریق از گوش میانی عبور می‌کنند و وارد گوش داخلی می‌شوند. بخش خاره‌ای استخوان گیجگاهی
بخش خاره‌ای به سمت داخل متمایل گردیده است بنابراین قسمتی از پایهٔ جمجمه را تشکیل داده است. این استخوان به شدت سخت شامل گوش داخلی است و هم‌چنین مجرای شنوایی داخلی نیز در میان آن است که عصب هشتم مغزی از درون آن به ساقه مغز می‌رود؛ بنابراین بسیاری از مشکلات وابسته به گوش داخلی مشکلاتی وابسته به این بخش استخوان گیجگاهی می‌باشند. شکمچه حنجره
شکمچهٔ حنجره که سینوس حنجره‌ای یا سینوس مورگانی نیز نامیده می‌شود، یک حفرهٔ دوکی‌شکل است که بین چین‌های شکمچه‌ای و صوتی در هر طرف حنجره قرار گرفته و تقریباً در تمام طول خود گسترش می‌یابند. یک سینوس مورگانی نیز در حلق وجود دارد. این حفره در بالا به لبهٔ هلالی‌شکل و آزاد چین ونتریکولار، در پایین به لبهٔ مستقیم چین صوتی و در خارج به غشاء مخاطی که ماهیچه سپری‌کوزه‌ای (عضلهٔ تیروآریتنوئید) متناظر را می‌پوشاند، محدود می‌شود. بخش قدامی لارینژئال ونتریکل به دهانهٔ باریکی منتهی می‌شود که به ساک کیسه‌مانندی از غشاء مخاطی می‌رسد که آویزهٔ شکمچهٔ حنجره نام دارد. شیپور استاش
لوله استاش حالت ارتجاعی دارد در حالت معمول جداره‌هایش روی یکدیگر خوابیده‌است. هنگامی که فشار داخل حلق زیاد شود مثل هنگام بلع یا زور زدن (به علت فشار هوا) یا وقتی خمیازه می‌کشید یا غذا می‌جوید (به علت عضله کشنده نرم کام) باز می‌شود. اگر با هواپیما یا در مناطق کوهستانی سفر کرده باشید احساس کرده‌اید که لوله‌های استاش در هر دو گوش شما باز شده‌است و ناگهان صدای ترق در گوش تان احساس می‌کنید. در حقیقت این صدایی است که شما را مطمئن می‌کند لوله استاش باز شده و فشار هوا در هر دو پرده گوش یکسان است. همایون (دستگاه موسیقی)
این گوشه نیز در اوج همایون اجرا می‌شود (و احتمالاً نام گوشه نیز به صدای نفیرمانند خواننده در اوج آواز اشاره دارد). شاهد آن درجهٔ هشتم و ایست آن درجهٔ پنجم است. درجهٔ ششم نیز مانند گوشهٔ عشاق، نت متغیر است. در گوشهٔ نفیر درجهٔ نهم نیز ربع پرده پایین‌تر می‌آید و جمعاً وسعت ملودی در این گوشه بک فاصلهٔ هفتم کاسته است. شیپور استاش
اختلال در شیپور استاش به این معنی می‌باشد که شیپور استاش مسدود شده‌است یا به درستی کار نمی‌کند سپس هوا به گوش میانی راه پیدا نمی‌کند بنابراین هوا در بخش خارجی پرده گوش بیشتر از بخش داخلی شده‌است و پرده گوش را به سمت داخل گوش هل داده و اعصاب پرده گوش را تحت تأثیر قرار داده و در نتیجه در اثر برخورد امواج صوتی به خوبی مرتعش نمی‌شود. استخوان سندانی
پرده گوش قسمتی از پوست نازکی است که مثل طبل محکم گسترده شده‌است و به اولین استخوانچه چسبیده‌است این استخوان کوچک استخوان چکشی نامیده می‌شود. استخوان چکشی به وسیله رباط‌های ریزی به استخوان کوچک دیگری چسبیده‌است که به آن سندانی گفته می‌شود؛ به‌طوری که با حرکت استخوانچه چکشی، استخوانچه سندانی هم همراه آن حرکت خواهد کرد. انتهای دیگر استخوانچه سندانی به تنه کوچکترین استخوان در بدن متصل است که به آن رکابی می‌گویند. حرکت لرزش استخوان سندانی، رکابی را در هنگامی که به داخل و خارج حلزون در سوراخ بیضی حرکت می‌کند به نوسان وامی‌دارد. دستگاه عصبی مرکزی
پیاز مغز (بصل‌الطناب نخاعی، مدولا) پایین‌ترین مرکز عصبی واقع در استخوان جمجمه‌است. انتهای پیاز مغز به طناب نخاعی مرتبط است. بیشتر پیاز مغز، از ماده سفید و رشته اعصابی تشکیل شده‌است که میان طناب نخاعی و مغز قرار دارد. پیاز مغز مرکز تنظیم فعالیتهای تنفس، قلبی و گوارش می‌باشد. به همین دلیل یکی از مهمترین اجزای مغز است و آسیب وارده به آن مرگ را به دنبال دارد. عصب صماخی (تیمپانی)
عصب صماخی یا عصب ژاکوبسون شاخه ای از عصب زبانی حلقی است که نزدیک گوش قرار دارد. سینه‌گاه
سینه‌گاه یا توراکس (Thorax) قسمتی از بدن جانوران است که بین سر و شکم قرار دارد، سینه‌گاه در پستانداران توسط استخوان جناغ سینه، ستون مهره‌ها و دنده‌ها تشکیل شده. سینه‌گاه از گردن تا دیافراگم امتداد دارد. دماغک
محل برخورد استخوان پیشانی با دو استخوان بینی در جمجمه انسان، دماغک یا نازیون () نامیده می‌شود. به عبارتی دیگر، دماغک، فرورفتگی بین دو کنار فوق کاسه چشمی و محل تلاقی درز بالای بینی با درز استخوان پیشانی است. گوش
استخوان چکشی به پرده صماخ و استخوان رکابی به دریچهٔ بیضی ختم می‌شود که سطح آن ۱۴ مرتبه از پردهٔ صماخ کوچکتر است و در نتیجه فشار بر آن ۱۴ مرتبه بیشتر می‌باشد. بعد از اینکه امواج صوتی در گوش میانی به ارتعاش تبدیل شده ارتعاشات وارد گوش داخلی می‌شوند. ارتعاشات داخل حلزون شنوایی می‌روند، حلزون شنوایی یک لوله کوچک و حلقه‌ای در گوش داخلی و جزء لابیرنت غشایی است؛ حلزون شنوایی پر از مایع است و روی آن را هزاران مژک پوشانده است. وقتی ارتعاشات صوتی به مایع داخل حلزون شنوایی برخورد می‌کنند، مایع داخل حلزون شروع به لرزیدن می‌کند. انواع مختلف صداها نمونه‌های مختلفی از ارتعاشات می‌سازد؛ ارتعاش باعث حرکت مژک های ریز سلول‌های شنوایی می‌شود و هر چه ارتعاش بیشتر باشد مژک های سلول حلزون بیشتر حرکت خواهد کرد. از كتاب علوم خيلي سبز پايه هشتم. شیپور استاش
گوش میانی به وسیلهٔ لوله باریکی که شیپور یا لوله استاش (Eustachian tube) نامیده می‌شود به پشت بینی متصل شده‌است. لوله استاش همراه با گوش میانی فشار هوا را بر هر دو طرف پرده گوش متعادل می‌کنند. استخوان پرویزنی
استخوان پرویزنی در قسمت قدامی قاعدهٔ جمجمه و در زیر استخوان پیشانی و در پیش استخوان پروانه‌ای قرار دارد و دارای یک صفحهٔ سوراخ‌دار به‌نام صفحهٔ پرویزنی (غربالی)، یک تیغهٔ عمودی و دو تودهٔ طرفی است. صفحهٔ پرویزنی بخشی از سقف حفرهٔ بینی را می‌سازد و توده‌های طرفی در تشکیل جدار خارجی حفرهٔ بینی و جدار داخلی حفرهٔ کاسه چشمی شرکت دارند. استخوان گیجگاهی
استخوان گیجگاهی (Temporal bones) در طرفین جمجمه قرار دارد و در تشکیل قسمت جدار طرفی و قاعده کاسه سر شرکت می‌کند. دستگاه شنوایی - تعادلی بدن در ضخامت آن قرار دارد. سطح خارجی این استخوان با قسمت خارجی سر و سطح داخلی آن نیز با قسمت درونی سر در ارتباط است. به استخوان گیجگاهی در متون قدیمی فارسی استخوان کلالک و صُدغ نیز گفته می‌شد.‎ استخوان گیجگاهی مفصل شده است با استخوان پس‌سری در عقب، استخوان آهیانه در عقب و بالا، استخوان‌های پروانه‌ای و گونه‌ای در جلو و استخوان فک پایین در جلو و پایین. تمام این اتصالات به جز مفصل با استخوان فک پایین، کاملاً محکم و متحدند، اتصالات الیافی ریشه‌داری که درز نامیده می‌شوند. اتصال با استخوان فک پایین از طریق مفصل کاملاً سیالی به مفصل گیجگاهی‌زیرواره‌ای (تمپورومندیبولار) می‌باشد. دیواره سباتی حفره صماخ
دیواره سباتی حفره صماخ بخشی از معده که در قسمت بالا، عریض‌تر از قسمت پایین است. این بخش، از استخوان‌های منفذدار تشکیل شده است و در آن، تارهای عصبی متصل به شبکه سمپاتیک وجود دارد. مرکب‌نوازی
پرده‌گردانی یا مدولاسیون، رکن اصلی مرکب‌نوازی است. پرده‌گردانی در موسیقی ایرانی در اجرایی که بر یک دستگاه متمرکز باشد نیز دیده می‌شود، چنانکه یکی از اجزای پیش‌درآمد پرده‌گردانی با استفاده از گوشه‌های اصلی دستگاه است. تنها برخی گوشه‌های هر دستگاه این قابلیت را دارند که زمینهٔ پرده‌گردانی به دستگاهی دیگر را فراهم کنند. برای مثال در دستگاه ماهور، گوشهٔ دلکش (که در آن درجهٔ ششم و هفتم کاسته است)، یا در دستگاه چهارگاه، گوشهٔ حصار (که درجهٔ چهارمش کاسته و درجهٔ پنجمش افزوده است) و نیز گوشهٔ مویه (که درجهٔ چهارمش کاسته است) چنین خاصیتی دارند. گوشه‌هایی که زمینهٔ پرده‌گردانی را فراهم می‌کنند، معمولاً گوشه‌هایی طولانی هستند و نوازندگان و خوانندگان آن‌ها را گوشه‌هایی مهم می‌دانند. همچنین، معمولاً این گوشه‌ها در ابتدا یا انتهای دستگاه نیستند و در بخش‌های میانی جای دارند. تعداد گوشه‌هایی که قابلیت پرده‌گردانی دارند، از دستگاهی به دستگاه دیگر تفاوت دارد؛ مثلاً در چهارگاه عملاً تنها دو گوشهٔ حصار و مویه این قابلیت را دارند، اما در ماهور، از بین ۵۸ گوشه‌ای که در ردیف جواد معروفی آمده، ۲۳ گوشه درجاتشان با درجهٔ اصلی ماهور (که شبیه گام بزرگ در موسیقی غربی است) تفاوت دارد و قابلیت پرده‌گردانی دارند؛ از جمله دلکش، شکسته، حاجی حسنی، طرب‌انگیز، نیریز، سروش، عراق، محیر، بسته‌نگار، تمام گوشه‌های خانوادهٔ راک (نظیر راک هندی، راک کشمیر و غیره)، صوفی‌نامه، و حَربی. گوش
گوش بیرونی یا خارجی را که دیگران آن را می‌بینند لاله گوش می‌گویند. مهمترین کار گوش (بیرونی) گرفتن صداها است. وقتی که صدا ایجاد می‌شود، امواج صوتی تولید و در هوا منتشر می‌شوند؛ بعد از اینکه امواج وارد گوش بیرونی شدند از طریق سوراخ گوش وارد گوش می‌شوند و راهی گوش میانی می‌گردند. یکی از وظایف گوش بیرونی حفظ گوش از طریق جرم گوش می‌باشد؛ این جرم مخصوص، گوش را از پوست اطراف سوراخ گوش در مقابل عفونت‌ها محافظت می‌کند. گوش‌ها ماده‌ای شبیه موم ترشح می‌کنند تا از داخل گوش محافظت نمایند. اگر ترشح موم خیلی زیاد باشد، سفت می‌شود و ممکن است گوش را به درد بیاورد واگر خودتان بخواهید موم سفت شده را از گوش خارج کنید به گوشتان آسیب خواهد رساند. مجرای گوش خارجی، لوله ایست به طول ۲ یا ۳ سانتیمتر که در حدود یک سانتیمتر مکعب حجم دارد و به پردهٔ صماخ ختم می‌شود. ارتعاشات صوتی تا قسمت انتهایی این لوله به وسیلهٔ هوا منتقل می‌شود و پس از آن به وسیلهٔ محیط‌های جامد یا مایع به گوش میانی انتقال می‌یابد. جسم مهره
جسم مهره یا تنه مهره قسمتی از یک مهره در ستون فقرات است که بخش جلویی (قدامی) هر مهره را تشکیل می‌دهد. قوس مهره‌ای در عقب هر مهره در دو ناحیه به جسم مهره اتصال دارد. دیسک‌های بین مهره‌ای که خاصیت ارتجاعی دارند، بین جسم مهره‌ها قرارمی گیرند. سه‌گوش پیشین گردن
ضلع خلفی این سه‌گوش عبارت از کناره قدامی ماهیچه جناغی‌پستانکی (استرنوماستوئید)، ضلع فوقانی آن، کناره تحتانی آرواره (ماندیبول) و ضلع داخلی آن خط وسط در ناحیه گردن محسوب می‌شود. بنا بر این قاعده این مثلث در بالا و رأس آن در پائین قرار دارد و به سهم خود به مثلث‌های ذیل تقسیم می‌شود: شیپور استاش
علامت اصلی آن اختلال در شنوایی می‌باشد و شما همچنین ممکن است درد گوش داشته باشید زیرا پرده گوش مرتعش و کشیده شده‌است از جمله علائم دیگر:احساس پری در گوش، وزوز گوش (احساس شنیدن صدای زنگ در گوش) ,سرگیجه که یک یا هر دو گوش ممکن است مبتلا شوند. مجرای گوش
مجرای گوش به وسیلهٔ پوستی که محکم به آن چسبیده است پوشیده می‌شود. اگر چه ۳/۱ خارجی گوش با ۳/۲ داخلی آن تفاوت‌های زیادی در مقایسه با هم دارند. جنس ۳/۱ خارجی آن از غضروف و باقی مانده کانال گوش از جنس استخوان می‌باشد. قسمت استخوانی مجرای مشتق شده از: جناغ
این استخوان صاف در قسمت جلوی قفسه سینه قرار دارد و دنده‌ها را به غضروف متصل می‌کند. جناغ بخشی از قفسه دنده است و مجموعه‌ای از استخوان‌ها است که از قلب و شش‌ها در برابر آسیب محافظت می‌کند. بخش صماخی استخوان گیجگاهی
بخش صماخی یا بخش تیمپانیک (Tympanic part) قسمتی از استخوان گیجگاهی است که به صورت یک صفحهٔ منحنی در زیر پولک و در مقابل زائده پستانکی قرار دارد. این بخش سوراخ گوش و بخش استخوانی گوش خارجی را می‌سازد. گوشه (موسیقی)
پرده‌گردانی یا مدولاسیون به تغییر از یک دستگاه به دستگاه دیگر گفته می‌شود. در موسیقی ایرانی، برخی از گوشه‌های هر دستگاه این قابلیت را دارند که زمینهٔ پرده‌گردانی به دستگاهی دیگر را فراهم کنند. برای مثال در دستگاه ماهور، گوشهٔ دلکش (که در آن درجهٔ ششم و هفتم کاسته است)، یا در دستگاه چهارگاه، گوشهٔ حصار (که درجهٔ چهارمش کاسته و درجهٔ پنجمش افزوده است) و نیز گوشهٔ مویه (که درجهٔ چهارمش کاسته است) چنین خاصیتی دارند. گوشه‌هایی که زمینهٔ پرده‌گردانی را فراهم می‌کنند معمولاً گوشه‌هایی طولانی هستند و نوازندگان و خوانندگان آن‌ها را گوشه‌هایی مهم می‌دانند. همچنین معمولاً این گوشه‌ها در ابتدا یا انتهای دستگاه نیستند و در بخش‌های میانی جای دارند. تعداد گوشه‌هایی که قابلیت پرده‌گردانی دارند، از دستگاهی به دستگاه دیگر تفاوت دارد؛ مثلاً در چهارگاه عملاً تنها دو گوشهٔ حصار و مویه این قابلیت را دارند، اما در ماهور، از بین ۵۸ گوشه‌ای که در ردیف جواد معروفی آمده، ۲۳ گوشه درجاتشان با درجهٔ اصلی ماهور (که شبیه گام بزرگ در موسیقی غربی است) تفاوت دارد و قابلیت پرده‌گردانی دارند، از جمله دلکش، شکسته، حاجی حسنی، طرب‌انگیز، نی‌ریز، سروش، عراق، مُحَیّر، بسته‌نگار، تمام گوشه‌های خانوادهٔ راک (نظیر راک هندی، راک کشمیر و غیره)، صوفی‌نامه و حَربی. گوش بیرونی
گوش بیرونی بخش خارجی از سامانه شنوایی است که متشکل از "برگچه گوش" یا لاله گوش و دهانه خارجی دالان شنوایی است. وظیفه آن جمع‌آوری، پالایش فیزیکی و تمرکز انرژی صوتی و فرستادن آن بر روی پرده گوش یا پرده صماخ است. ساختار خاص لاله گوش به جهت‌یابی نیز کمک می‌کند. سخت‌شامه
سخت شامه غشا و لایه‌ای ضخیم، محکم، غیر ارتجاعی، فیبروزه، خاکستری رنگ و نزدیک به جمجمه می‌باشد و مغز و طناب طناب نخاعیی را می‌پوشاند، آن متشکل از بافت فیبری متراکم است که سطح داخلی‌اش پوشیده از سلول‌های صاف و مسطح و مسئول نگهداری از مایع مغزی-نخاعی است. سخت شامه به صورت کیسه‌ای است که پردهٔ عنکبوتیه را پوشانده و دارای چندین عملکرد می‌باشد. سخت شامه، سینوس‌های سخت شامه‌ای (سینوس‌های وریدی سخت شامه‌ای، سینوس‌های مغزی، یا سینوس‌های جمجمه‌ای نیز نامیده می‌شوند) را در بر گرفته، از آن‌ها پشتیبانی کرده و خون را از مغز به سمت قلب جابجا می‌نماید. سخت شامه دارای دو لایه یا لاملا است: لایهٔ سطحی که به صورت پریوستئوم یا ضریع استخوان درونی جمجمه است اندوکرانیوم (endocranium) نامیده می‌شود؛ و لایه عمیق. محافظ گوش
- فردی که دچار پارگی پرده صماخ باشد، به راحتی می‌تواند از محافظ گوش استفاده کند. گوش درونی
گوش داخلی پستانداران متشکل از یک سری مجاری و ساک‌های غشایی (لابیرنت غشایی) است که درون پوششی استخوانی (لابیرنت استخوانی) قرار گرفته‌اند. لابیرنت استخوانی نیز درون استخوان تمپورال قرار دارد. لابیرنت غشایی محتوی اپی‌تلیوم حسی شنوایی و وستیبولار است و درون آن مایع آندولنف قرار دارد. ترکیب یونی مایع آندولنف به مایعات درون سلولی نزدیک است یعنی دارای غلظت بالای پتاسیم (K+) و غظت پایین سدیم (Na+) است. غضروف سپری
غضروف سپری از دو صفحه مستطیلی تشکیل شده است که این دو صفحه در مردان با زاویه حدود ۷۵ تا ۹۰درجه به هم می‌چسبند و در زنان با زاویه ۹۰ تا ۱۱۰. به همین دلیل این زاویه که به آن «برجستگی حنجره‌ای» گفته می‌شود در مردان بارزتر است. دو سوم تحتانی این دو صفحه در خط وسط به هم می‌چسبند و سیب آدم را تشکیل می‌دهند. اما یک سوم فوقانی از هم جدا هستند و یک فرورفتگی “V”شکل ایجاد می‌کند. در مردان طناب‌های صوتی حقیقی در وسط این فاصله بین فرورفتگی و لبه تحتانی غضروف سپری هستند و در زنان در یک سوم این فاصله قرار می‌گیرند. حفره صماخی
حفره صماخی ساختاری استخوانی و توخالی در بخش قدامی و بیرونی جمجمه در پستانداران جفت‌دار که بخش‌های گوش میانی و درونی را در بر می‌گیرد. در بیشتر جانوران، این حفره توسط بخش صماخی استخوان گیجگاهی تشکیل می‌شود. تومور مغزی
مغز انسان توسط مجموعه‌ای از پرده‌ها یا غشاءهای بافت همبندی پوشانیده و احاطه شده‌است، که به این پرده‌ها، مننژ گفته می‌شود. مننژها جمجمه انسان را از مغز او جدا می‌کنند. این پوشش یا غشاء از سه لایه تشکیل شده‌است: لایه خارجی که بدان دورا ماتر (سخت شامه) گفته می‌شود، لایه بعدی، غشاء آراکنوئید (پرده عنکبوتی یا غشاء عنکبوتی) و لایه سوم پیاماتر (نرم شامه) می‌باشد. البته غشاء عنکبوتی یا همان آراکنوئید، اغلب به لحاظ فیزیکی به لایه زیرینش یعنی نرم شامه یا همان پیاماتر متصل می‌باشد و از این جهت معمولاً به عنوان یک لایه در نظر گرفته شده، و با عنوان پیا-آراکنوئید خوانده می‌شود. در زیر غشاء عنکبوتی، فضایی موسوم به فضای زیر عنکبوتیه یا ساب آراکنوئید قرار دارد که حاوی مایع مغزی نخاعی یا همان CSF می‌باشد (مایع مغزی نخاعی در زبان لاتین با نام لیکور که نام نوعی مشروب است نیز، خوانده می‌شود). البته CSF مخفف cerebro Spinal Fluid است. این مایع در فضای کم عرض و باریک بین سلول‌ها و درون حفره هاییی از مغز که بطن‌ها یا ونتریکل‌ها نامیده می‌شوند، در گردش است و وظیفه آن، تغذیه، پشتیبانی، و محافظت از بافت مغز است. رگ‌های خونی که وارد سیستم عصبی مرکزی می‌شوند، از طریق فضای پری واسکولر واقع در قسمت بالایی نرم شامه وارد می‌گردند. سلول‌هایی که در دیواره‌های رگ‌های خونی این ناحیه قرار دارند، اتصال و پیوستگی محکمی با یکدیگر دارند، به‌طوری‌که سد محکمی موسوم به سد خونی مغزی تشکیل می‌دهند (همان BBB است که مخفف Blood Brain Barrier می‌باشد)، این سد مستحکم، مغز را در برابر مواد سمی که ممکن است از طریق خون وارد شده باشند، محافظت می‌کنند. البته بعضی مواد سمی می‌توانند از این سد خونی عبور کنند برای مثال: آلکالوئیدها (نیکوتین موجود در سیگار) می‌توانند از این سد عبور کنند. تومورهای مننژ، مننژیوما نامیده می‌شوند و اغلب از جمله نئوپلاسم‌های خوش‌خیم به‌شمار می‌روند. چشم انسان
حدقه به وسیلهٔ پرده‌ای به دو بخش تقسیم می‌شود: بخش جلو، جایگاه کرهٔ چشم و در بخش عقب؛ اعصاب بینایی که عهده‌دار رساندن تصویرها به مغز هستند؛ و اعصاب حسی و حرکتی و ماهیچه‌های گردانندهٔ چشم و رگ‌هایی که خون را به حدقه و این ماهیچه‌ها می‌رساند، قرار دارند. اعصاب مغزی
عصب شنوایی در هسته کوکلئار-در ساقه مغز محل پیوند پل مغز با پیاز نخاع- ختم شده و در شنیدن نقش دارد. منطقه شنوایی در لوب گیجگاهی (تمپورال) قشر مغز قراردارد. منطقه شنوایی اولیه شامل نواحی ۴۱ و ۴۲ برودمن است و منطقه شنوایی ارتباطی در ناحیه ۲۲ برودمن قراردارد. عصب دهلیزی به همراه عصب شنوایی بوده و در هسته وستیبولار ختم می‌شود. هسته وستیبولار در محل اتصال پل مغزی و پیاز نخاع قرارمی گیرد. عصب دهلیزی در تعادل و همچنین حرکات هماهنگ چشم‌ها در ارتباط با حرکات سر نقش دارد. از نشانه‌های آسیب عصب دهلیزی، سرگیجه، تهوع و نیستاگموس است. غدد بزاقی
این غدد در زیر فک تحتانی و در طرفین گردن قرار گرفته‌اند. اکثریت آسین‌های تشکیل دهنده غده تحت فکی از سروزی و مابقی از نوع موکوسی و مخطط می‌باشند. این غده مسئول ترشح ۷۰٪ از بزاق می‌باشد. ترشحات هر غده توسط مجرایی به کف دهان در طرفین بند زبان تخلیه می‌گردد. طناب صماخی
طناب صماخی یا کوردا تیمپانی () شاخه‌ای از عصب چهره‌ای است که از جوانه‌های چشایی در جلوی زبان نشأت گرفته و پس از عبور از گوش میانی، پیام‌های عصبی مربوط به «مزه» را به مغز منتقل می‌کند. دستگاه عصبی
مغز در داخل حفره جمجمه‌ای جای دارد و از راه سوراخ ماگنوم به نخاع متصل می‌شود. قسمت پایینی مغز را که به طناب نخاعی متصل می‌شود را به نام ساقه مغز (Brain Stem) یا گره حیات می‌شناسند زیرا ساقه مغز نقش در فعالیت های حیاتی مانند تنفس,ضربان قلب و فشار خون دارد و قسمت جلویی مغز را پیشامغز (پروزانسفالون) (Prosencephalon) می‌نامند. گوشه (موسیقی)
واژه «دستگاه» به احتمال زیاد از زمان سلسله قاجاریه در موسیقی ایرانی معمول شده‌است. این کلمه که در حقیقت جایگزین واژه «مقام» گردیده، خود از دو کلمه «دست» و «گاه» ترکیب یافته‌است. در موسیقی قدیم ایران، «گاه» به معنای پرده ساز بوده‌است؛ بنابراین دستگاه یعنی چگونگی قرار گرفتن انگشتان دست بر روی پرده‌های ساز که در هر مقامی شکل خاص خود را دارد. در موسیقی دستگاهی ایران، هر دستگاه شامل چند «گوشه» است که از پائین به بالا (از محدوده صدای بم به سمت محدوده صدای زیر)، پشت سر هم چیده می‌شوند. گوشه‌ای که وسعت صوتی‌اش از همه پائین‌تر (بم تر) است معمولاً به عنوان اولین گوشه قرار می‌گیرد و «درآمد» نامیده می‌شود. گوشه‌های دیگر هر کدام به ترتیب محدوده صوتی، در دنبالهٔ درآمد قرار میگرند و به ترتیب ردیف می‌شوند. گوشه‌های هر ردیف بنا به ذوق و سلیقه استادان موسیقی دستگاهی ایران جمع‌آوری گردیده‌اند که حاصل آن ردیف‌های مختلف است نظیر ردیف میرزا عبدالله، ردیف میرزا حسینقلی، ردیف ابوالحسن صبا و غیره. از این میان ردیف میرزا عبدالله مهم‌ترین ردیف دانسته می‌شود، چرا که میرزا عبدالله با تعلیم آن به شاگردان زیادی که داشت توانست میراث هنری دوران قبل از قاجار را تا به امروز زنده نگاه دارد. ساختار گوشه‌ها با استفاده از چند پارامتر تعریف می‌شود: درجات، مسیر، و ضرب‌آهنگ. درجاتی که برای تشریح ساختار گوشه‌ها به کار می‌روند عبارتند از نت ایست و نت شاهد، و گاهی نت متغیر و نت آغاز. برخی از گوشه‌ها ضرب‌آهنگ مشخصی هم دارند، مثلاً گوشهٔ زنگوله بابت داشتن الگوی ریتمیک سه چهارم (با نماد ) شناخته می‌شود. شامگان
وظیفه حفاظت فیزیکی مغز پس از جمجمه بر عهده پردهٔ مننژ است. مغز توسط استخوان‌های سخت جمجمه محصور شده‌است که از آن در برابر آسیب دیدگی محافظت می‌نماید. استخوان‌های اصلی جمجمه عبارتند از: استخوان‌های پیشانی، گیجگاهی، آهیانه‌ای و پس سری. این استخوان‌ها در ناحیه درزها (سوچور) به هم متصل می‌شوند و قاعده جمجمه را تشکیل می‌دهند. مهره (بدن)
از اتصال دو انتهای قوس مهره‌ای به جسم مهره، سوراخ مهره‌ای ایجاد می‌شود. سوراخ‌های مهره‌ای در طول ستون فقرات همراه با رباط‌های زرد، مجرای مهره‌ای یا مجرای نخاعی را می‌سازند که طناب نخاعی در آن جای می‌گیرد. رباط زرد (فلاوم) که رباط میان تیغه‌ای نامیده می‌شود، در اتصال تیغه‌ها (لامیناها) ی قوس مهره‌ها در یک طرف نقش دارند. جسم مهره یک توده استوانه‌ای است که قسمت جلویی (قدامی) مهره را تشکیل می‌دهد. دیسک‌های بین مهره‌ای در ستون فقرات به صورت صفحه‌ای بر روی جسم مهره‌ها قرار می‌گیرند که مهم‌ترین وظیفه آنها، تحمل وزن و کاهش شدت ضربات وارده به ستون مهره‌ها است. غضروف کوزه‌ای
غضروف‌های کوزه‌ای یا غضروف‌های آریتنوئید (از یک کلمه یونانی به معنای «مانند ملاقه») دو غضروف هرمی‌شکل سه‌وجهی هستند که بخشی از حنجره را تشکیل می‌دهند و پرده‌های صوتی به آن‌ها متصل هستند. این غضروف‌ها، امکان جمع شدن، رها شدن و نزدیک شدن به یکدیگر را برای پرده‌های صوتی فراهم می‌کنند. گوش
مهمترین کار گوش میانی گرفتن امواج صوتی از گوش خارجی و سازگاری امپدانسی برای گوش داخلی است. گوش میانی امواج صوتی را به لرزش تبدیل می‌کند و از طریق دریچه بیضی به گوش درونی می‌فرستد . این عمل با استفاده از پرده گوش که گوش بیرونی را از گوش میانی جدا می‌کند و استخوانچه های گوش انجام می‌شود. گوش میانی
فضای گوش میانی همراه با فضای بالایی آن یعنی گودی روصماخی ، حجمی در حدود دو میلی‌لیتر دارد. سر استخوانچه چکشی و زائده کوتاه سندانی در فضای روصماخی قرار می‌گیرد. نزدیک بخش تحتانی فضای گوش میانی، دهانه شیپور استاش و نیز نقطه اتصال ماهیچه کشنده پرده گوش قرار دارد. دیواره داخلی فضای اصلی، شامل پرومونتوری، در برگیرنده دریچه‌های گرد و بیضی است. ارتعاشات صوتی از پرده صماخ و به واسطه استخوانچه‌های گوش به نام‌های چکشی، سندانی و رکابی به دریچه بیضی حلزونی می‌رسد. دو ماهیچه کشنده پرده گوش و ماهیچه رکابی نیز بر عملکرد استخوانچه‌ها تأثیر داند. انقباض ماهیچه کشنده پرده گوش موجب ایجاد کشش بر پرده و سفت شدن آن می‌گردد. انقباض عضله رکابی نیز کف استخوانچه رکابی را به بیرون کشیده و میرایی ارتعاشات صوتی را موجب می‌شود. شامگان
معمولاً، سخت شامه به جمجمه یا به استخوان‌های کانال مهره‌ای در طناب نخاعی متصل می‌شود، عنکبوتیه به سخت‌شامه درحالیکه نرم شامه به بافت دستگاه عصبی مرکزی متصل می‌گردد. زمانی که سخت شامه و عنکبوتیه در اثر آسیب یا بیماری جدا شوند، بین آن‌ها فضای ساب دورال قرار می‌گیرد. قفسه سینه
جناغ سینه، استخوانی پهن است که در قسمت قدامی فوقانی قفسه سینه قرار گرفته و دارای سه قسمت می‌باشد: طناب نخاعی
نخاع یا نخاع شوکی یا طناب نخاعی بخشی از دستگاه عصبی مرکزی که مرکز کنترل بیشتر فعالیت های انعکاسی بدن می باشد و شبیه طناب سفید رنگی به طول تقریباً ۴۵ سانتی‌متر است که از سوراخ پس سری (Foramen magnum) تا سطح نخستین یا دومین مهره کمری (L2) درون کانال ستون مهره امتداد می‌یابد. سوراخ پس سری، سوراخی است بزرگ در استخوان پشت سری که مغز و نخاع در آن جا به یکدیگر متصل می‌شوند. جرم گوش
جرم گوش به‌طور طبیعی و خودبه‌خود به سمت بیرون گوش حرکت می‌کند و از مجرای گوش خارج می‌شود بنابراین نیازی به دست‌کاری برای خروج آن از گوش وجود ندارد. البته در برخی از موارد، ترشح بیش از حد به‌خصوص در افراد مستعد موجب انسداد گوش و کاهش شنوایی می‌شود که در این صورت بایستی بیمار جهت شستشوی گوش و اقدام‌های لازم به پزشک مراجعه کند. جرم گوش که موم گوش، واکس گوش و سِرومن نیز نامیده می شود توسط بدن ساخته می شود تا از گوش ها محافظت کند. موم گوش هم خاصیت روانکاری و هم ضد باکتری دارد. تجمع درمان نشده می تواند منجر به کاهش شنوایی ، تحریک ، درد در گوش ، سرگیجه ، شنیدن صدای زنگ و سایر مشکلات شود. جرم گوش را می توان به روش های مختلف از بین برد.پارگی پرده گوش یکی از مشکلات و کر شدن گوش