حسن یوسفی اشکوری روزنامه‌نگاری را در چه سالی آغاز کرد؟
حسن باقری
وی تا خرداد ۱۳۵۸، در کمیته انقلاب اسلامی و برخی نهادهای دیگر فعالیت داشت. در سال ۱۳۵۸ با ورود به روزنامه جمهوری اسلامی در سرویس فرهنگی و سیاسی فعالیت خود را آغاز کرد. در این مدت بنا به دعوت سازمان ملل، از طرف این روزنامه به عنوان خبرنگار، سفر ۱۵ روزه‌ای به لبنان و اردن انجام داد و طی این سفر، گزارش تحلیلی جامعی از اوضاع نابسامان مسلمانان در آن منطقه تهیه کرد. پس از بازگشت در خرداد ماه سال ۱۳۵۸، دیپلم ادبی گرفت و سپس دوباره در امتحان وررودی دانشگاه‌ها شرکت کرد و با رتبه ۱۰۴ در رشته حقوق قضایی دانشگاه تهران قبول شد. احمد سمیعی (ا. شنوا)
فعالیت روزنامه‌نگاری را در سال ۱۳۲۴ آغاز کرد. در سال ۱۳۶۵ کتاب ۳۷ سال را نوشت که شرح مختصری از وقایع دوران سی و هفت ساله سلطنت محمدرضا پهلوی است، و از همان ابتدای انتشار به صورت مرجع قابل اتکایی در مورد تاریخ معاصر ایران درآمد. حسن یوسفی اشکوری
یوسفی اشکوری در ۲۰ مرداد ۱۳۲۸ در اشکور از توابع شهرستان رودسر گیلان متولد شد. پس از آموزش علوم مقدماتی در سال ۱۳۴۰ به عنوان طلبه وارد حوزه علمیه رودسر شد. در سال ۱۳۴۴ به حوزه علمیه قم رفت و تا سال ۱۳۵۷ در آن حوزه به آموزش اشتغال داشت. در این دوران دانشهای رایج در حوزه مانند ادبیات، منطق، تفسیر، کلام، فلسفه، اصول و فقه را آموخت. وی افزون بر تحصیل به مطالعه و تحقیق نیز اهتمام کرد و به نویسندگی نیز پرداخت. نخستین مقاله‌اش در سال ۱۳۴۹ در «مجله دانشمند» چاپ شد و تا سال ۱۳۵۷ با آن مجله همکاری کرد. در این دوران نیز با نشریاتی چون «ندای حق»، طلوع اسلام، ماهنامه مکتب اسلام، سالنامه معارف جعفری، سالنامه نسل جوان و سالنامه پیام اسلام همکاری کرد و مقالاتی در آن نشریات نوشت. چهار کتاب «علل جرائم و راه مبارزه با آنها»، «عدل در جهان‌بینی توحید»، «بت‌های شکسته» و «مردی از کویر» را در همین دوران نوشت. او از سال ۱۳۴۰ هم‌زمان با آغاز نهضت روحانیت به فعالیت‌های سیاسی روی آورد و دو بار در سال‌های ۱۳۵۳ و ۱۳۵۴ بازداشت شد.
حسن باقری
با شروع جنگ ایران و عراق، در روز ۱ مهر ۱۳۵۹، به همراه عده‌ای از اعضای سپاه پاسداران در هنگامی که جایگاه نیروهای عراق در خوزستان تثبیت شده بود، راهی جنوب کشور شد. رحیم صفوی، حسن باقری را از فرماندهان نابغه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی می‌داند. در دورانی که در جنگ حضور داشت با استفاده از تجربیاتی که در زمان خبرنگاری خود در ایران و لبنان به دست آورده بود، به جمع‌آوری اطلاعات، نقشه‌ها و کالک‌های عملیاتی و ضبط صدا در جبهه‌های ایران پرداخت و این اسناد را به گزارش‌های سازمان‌یافته تبدیل کرد. محمود درویش
در سال ۱۹۶۱ محمود درویش به عنوان روزنامه‌نگار فعالیت‌هایش را آغاز کرد و تا مدتی مسئولیت سردبیری روزنامه الاتحاد به عهده او بود. وی قبل از اینکه به سازمان آزادیبخش فلسطین در بیروت بپیوندد، عضو حزب کمونیست اسرائیل به نام Israeli communist party بود. در سال ۱۹۷۰ او به مسکو سفر کرد، سپس در سال ۱۹۷۱ به قاهره رفت و برای روزنامه الاهرام کار کرد. در همین سال وی به بیروت عزیمت کرد تا برای جنبش فتح کار کند. او برای مدتی به عنوان سردبیر مجله ماهانه «شئون فلسطینیة» مشغول به کار بود. درویش همچنین رئیس اتحادیه نویسندگان فلسطینی و بنیان‌گذار یکی از مهم‌ترین فصلنامه‌های ادبی و مدرن جهان عرب به نام «الکرمل» بود. محمود درویش همراه با «ژاک دریدا»، «پیر بوردیو»، پارلمان بین‌المللی نویسندگان را تأسیس کرد. میرزا تقی‌خان کاشانی
میرزا تقی خان کاشانی ملقب به حکیم‌باشی ظل‌السلطان نویسنده و روزنامه‌نگار نامدار ایرانی در سده ۱۹ (میلادی) است. او برای نخستین بار در تاریخ مطبوعات ایران، مطالبی را پیرامون آموزش و پرورش و لزوم تربیت کودکان، در روزنامههای فارس (۱۲۸۹قمری؛ شیراز) و فرهنگ (۱۲۹۶قمری؛ اصفهان) به چاپ رساند. حسن سلطانی (مجری)
وی در سال ۱۳۵۸ وارد بخش صدا و سیمای ایران شده و تا سال ۱۳۷۹ در شبکهٔ دوم به گویندگی خبر مشغول بوده‌است. سپس به شبکهٔ خبر ایران رفته و در سال‌های ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۳ در واحد اطلاعات و اخبار سازمان صدا و سیمای ایران مشغول به کار بوده‌است. وی همچنین سابقهٔ گویندگی خبر در شبکهٔ جام‌جم را نیز دارد. سلمان یوسف الدوسری
سلمان یوسف الدوسری با نام کامل سلمان بن یوسف بن علی عمور دوسری (عربی: سلمان بن یوسف بن علی العمور الدوسری) (زاده: ۱۹۶۸) سردبیر روزنامه الشرق الاوسط سعودی است. وی مدارک دانشگاهی در مدیریت و اقتصاد دارد. طی ۱۳ سال کار روزنامه‌نگاری به منصب سردبیری رسید، وی آثار زیادی از مقالات در روزنامه‌ها و مصاحبه در تلویزیونها در زمینه‌های سیاسی و اقتصادی و افکار عمومی دارد. سلمان یوسف ازدواج کرده و دو فرزند یک پسر و یک دختر دارد. محمد هادی
محمد هادی کار خود را به عنوان شاعر در سال ۱۹۰۵ با نوشتن چندین شعر در روزنامه‌ها آغاز کرد و توانست در میان خوانندگان محلی این موضوع را بشناسد. به دلیل موفقیت، یکی از دوستان نزدیک وی، مصطفی لطفی (ناشر روزنامه "برهانی-ترقی" در آستاراخان) وی را برای کار در روزنامه خود فراخواند. با در نظر گرفتن درخواست دوستش، در سال ۱۹۰۵، هادی به آستاراخان رفت و در آنجا شروع به کار کرد. در آن زمان، محمد هادی همچنین در مجلات"هیئت"،"فیوضات" و "برهانی-ترقی" مقالات آموزنده و شعرهایی می‌نوشت که هدف آن جلب توجه مردم عادی به اهمیت علم بود. هادی در سال ۱۹۰۶ به درخواست علی بی حسین‌زاده به باکو آمد و در مجله "فیوضات" کار کرد. پس از بسته شدن "فیوضات"، وی در روزنامه‌های "تازه حیات" و "اتفاق" کار می‌کرد. اکبر صحرائی
وی دانش‌آموخته رشته مدیریت دولتی است. صحرایی سال ۱۳۶۵ داستان‌نویسی را آغاز کرده‌است. صحرائی نویسندگی را با شهریار مندنی پور آغاز کرده‌است. جنگ مسیر زندگی حرفه ای صحرایی را تعیین کرد و دغدغه نگارش خاطرات خود و دوستانش در این دوران او را در مسیر نویسندگی قرار داد. او در این خصوص می‌گوید: «با نوشتن خاطرات خود و دوستان دوران جنگم خود را التیام می‌دهم! حس غریبی دارم، حس می‌کنم به دوستان رفته‌ام مدیونم. دوستانی که در یک شب مقاومت و جنگ در جزیرهٔ مجنون ۱۲ نفرشان را از دست دادم. نوشتن خاطرات آن روزها را هرگز فراموش نمی‌کنم.» نگارش مجموعه داستان «کانال مهتاب» در سال ۱۳۷۸ و کتاب «هزار و نه» در سال ۱۳۷۹ اولین تجربیات حرفه ای او در دنیای ادبیات است. صحرایی در سال ۱۳۸۲ به عرصه ادبیات کودک و نوجوان نیز گام گذاشت و با کتاب «خمپاره‌های خواب آلود» توانست خود را در این ژانر معرفی کند. او پس از موفقیت‌های متعدد با این کتاب، آثاری همچون «کاش کمی بزرگ‌تر بودم» در سال ۱۳۸۶، «شمشاد و آرزوی چهارم» در سال ۱۳۸۷ و داستان طنز «معمای کانال ماهی» ۱۳۸۸ این نویسنده را در حوزه ادبیات کودک و نوجوان تثبیت کرد. او پس از نگارش این کتاب به سوژه ای بکر برخورد که آن را در قالب کتاب دوجلدی با عنوان «سنگر علاف‌ها» منتشر کرده‌است. او دربارهٔ این اثر خود گفته‌است: «به سوژه «سنگر علاف‌ها» برخوردم؛ سنگری که نیروها در آن پیش از عملیات دپو شده و بیکار بودند تا هنگام حمله‌ها از آنها استفاده شود. این گروه پیش از عملیات بیکار بودند. برای گذران روزها دست به طنازی‌هایی می‌زدند یا به نوعی سر به سر دیگران می‌گذاشتند.»این نویسنده در سال ۱۳۹۸ رمان کتیبه ژنرال را که به گفته خودش ۵ سال برای نگارشش تحقیق کرده و آن را جنگ و صلح خود توصیف کرده، نگاشت. صحرایی در این کتاب دو جلدی با عناوین «قصرالدشت» و «قمحانه» علاوه بر نوشتن از زندگی سردار عبدالله اسکندری که در سوریه کشته شد، به روایت شش دهه از تاریخ معاصر ایران هم پرداخته‌است. او با این کتاب نامزد دریافت جایزه قلم زرین در سال ۱۳۹۹ نیز شد. احسان مازندرانی
وی از اعضای شوراهای دانش آموزی استان فارس در دورهٔ اصلاحات و مسئول ستاد دانش آموزی سید محمد خاتمی (ائتلاف گروه‌های هجده‌گانه اصلاحات) در جریان انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۰ در شیراز بود. مازندرانی فعالیت در حوزه رسانه را از هجده سالگی از طریق گذراندن دوره‌های آموزشی ایرنا در شیراز آغاز کرد و سال ۱۳۸۳ در آزمون ورودی کارشناسی پیوسته دانشگاه آزاد اسلامی رشته علوم ارتباطات اجتماعی گرایش روزنامه‌نگاری واحد شهرستان جهرم فارس پذیرفته شد. وی دبیر خبرگزاری پانا استان فارس، سرپرست خبرگزاری ایلنا استان فارس و همکاری با روزنامه‌های خبرجنوب، نیم نگاه و افسانه را تا سال ۱۳۸۴ در کارنامه خود دارد. علیرضا خانی
علیرضا خانی در زمره هسته اصلی تیم راه اندازی روزنامه ایران در سال ۱۳۷۳بود. او از سال ۹۴ به عنوان عضو کمیته ارزشیابی کیفی مطبوعات ایران انتخاب شد. حسن سلطانی (مجری)
سلطانی از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۰ بخش گفت‌وگوهای سیاسی شبکهٔ خبر ایران را اجرا می‌کرده‌است. همچنین اجراهای معارفی را از سال ۱۳۶۹ و ۱۳۷۰ شروع کرده‌است. عبدالحی حبیبی
حبیبی در ۱۵ سالگی آغاز به وظیفه رسمی کرد و در ۲۲ سالگی در سال ۱۳۱۱ با نوشتن تاریخچه سبک‌های شعر پشتو (به فارسی) به کتاب‌نویسی و تألیف پرداخت، هرچند قبل از آن در مجله هفتگی طلوع افغان مقالات می‌نوشت. فریدون عموزاده خلیلی
همزمان با سکونت در تهران و از دوران دانشجویی کار نویسندگی را آغاز کرد. او در سال ۱۳۶۰ به همراه دوستانش محسن مخلباف، حسن حسینی و قیصر امین پور از موسسان اولیه حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی بود که بعدها بر سر اختلاف با تیم حجت الاسلام زم از آن خارج شدند. نخستین کتاب عموزاده خلیلی در سال ۱۳۶۱ منتشر شد. او در فاصله سال‌های ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۶ مسئولیت‌های مختلفی همچون دبیر شورای ادبیات، مسئول واحد قصه، مسئول واحد کودک و نوجوان، مسئول جُنگ سوره و... را در حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی داشت . او از پایه گذاران و دبیر شورای مدیریت دفتر هنر و ادب کودک و نوجوان در سال ۱۳۶۵ بود. عموزاده خلیلی سال ۱۳۶۷ ماهنامه سروش نوجوان را به همراه قیصر امین پور و بیوک ملکی تأسیس کرد و تا ۱۰ سال عضو شورای سردبیری این مجله بود. او از اعضای مرکزی و موسسان روزنامه همشهری بود و راه‌اندازی اولین روزنامه ویژهٔ نوجوانان در تاریخ مطبوعات ایران نام آفتابگردان از افتخارات عموزاده است. عموزاده بارها در جشنواره‌های مختلف کتاب، فیلم، نمایش و مطبوعات عضو هیئت داوران بوده‌است و آثارش در جشنواره‌های متعدد داخلی و خارجی برگزیده شده‌اند. امیر عشیری
عشیری فعالیت مطبوعاتی‌اش را در «مجله آسیای جوان» به سردبیری علی حافظی آغاز کرد و نخستین پاورقی خود را در ۱۵ صفحه و با موضوع «اعدام یک جوان ایرانی در آلمان» در سال ۱۳۲۷ در این مجله منتشر نمود. او کارمند وزارت صنایع و معادن بود، اما عمدهٔ درآمد خود را از راه روزنامه‌نگاری و نویسندگی تأمین می‌کرد. جان سوشی
وی حرفهٔ خبرنگاری را از سال ۱۹۶۷ و با خبرگزاری رویترز شروع کرد و در جریان جنگ شش‌روزه، خبرنگار و گویندهٔ بخش خاورمیانه بود. عثمان جمال کایگلی
او در سال ۱۹۱۰ نوشتن در نشریه «اشک» را آغاز کرد. او از سال ۱۹۲۵ تدریس زبان ترکی در مدرسهٔ امام خطیب استانبول را شروع کرد و در سال ۱۹۳۲ به تدریس در رشدیهٔ پسرانهٔ چمبرلی‌تاش پرداخت. یوسف سلمان یوسف
در مسیر بازگشت، با عبدالله مسعود که مشغول سازمان دادن یک گروه کمونیستی در بغداد بود ملاقات کرد. او سپس مدتی را صرف گردش در اطراف کشور کرد، تا اینکه در دسامبر ۱۹۴۰ شنید که مسعود مشغول راه اندازی یک مجله کمونیستی بنام الشرارح است. او به بغداد بازگشت و از وی درخواست کرد تا سردبیری این نشریه را به او بسپارد. مسعود این درخواست را رد کرد ولی به او پیشنهاد داد تا در بغداد بماند و در حزب فعالیت کند که فهد (یوسف) قبول کرد. حسین مسرت
سال ۵۶ نخستین مقاله‌اش را در روزنامه اطلاعات منتشر کرد و در ادامه فعالیت خود را به عنوان روزنامه‌نگار پی گرفت تا جایی که بیش از ۶۰۰ مقاله در نشریات مختلف منتشر کرد. از وی تاکنون ۶۰ کتاب به چاپ رسیده‌است. بهمن دارالشفایی
بهمن دارالشفایی در سال ۱۳۷۷ در رشته مهندسی صنایع دانشگاه صنعتی شریف شروع به تحصیل کرد. وی در مرداد ۱۳۸۱ وبلاگ آق بهمن را راه‌اندازی کرد، این وبلاگ بعدها و پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ به عنوان یکی از منابع بازتاب اخبار بسیار پرخواننده بود. دارالشفایی در سال ۱۳۸۲ فعالیت مطبوعاتی خود را با همکاری با ضمیمه روزنامه همشهری به نام "همشهری جهان" که تحت سردبیری محمد قوچانی منتشر می‌شد، آغاز کرد و در آنجا به ترجمه مقاله پرداخت. پس از تأسیس روزنامه شرق به گروه بین‌الملل این روزنامه پیوست، وی هم‌چنین سابقه همکاری با روزنامه اعتماد ملی و مجله چلچراغ را در کارنامه دارد. خبر جنوب
واحدی‌پور به دلیل علاقه خود به مطبوعات در کودکی کار خود را در کیهان بچه‌ها شروع کرده و بعد از آن در مجلات و روزنامه‌های ترقی، امید ایران، پست تهران، مرد مبارز، جوانان اطلاعات، کیهان ورزشی، تاج ورزشی، روشنفکر، تهران مصور، بشیر، ستاره سینما، فیلم و هنر و آیندگان همکاری داشته‌است. واحدی‌پور پیش از انقلاب اسلامی ایران به همراه خانواده به شیراز مهاجرت می‌کند و بعد از انقلاب با تأسیس روزنامه خبر جنوب در مهرماه ۱۳۵۸ روزنامه مستقل خود را تأسیس کرد. عثمان العمیر
او این حرفه را در ابتدا به عنوان خبرنگار ورزشی در روزنامه الجزیره آغاز کرد. بعد از مدتی او سردبیر و خبرنگار روزنامه در لندن شد. در مدتی که در لندن بود به یادگیری زبان انگلیسی پرداخت. از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ او سردبیر مجله المجله بود. بعد از آن او ده سال سردبیر روزنامه‌ی الشرق الاوسط بود. ایران فردا
حسن یوسفی اشکوری، تقی رحمانی، محمد ملکی، هدی صابر و مجید شریف از شناخته‌شده‌ترین نویسندگان مجله ایران فردا بودند. حسن بنی‌عامری
حسن بنی‌عامری (زاده ۱۳۴۶ شیراز) نویسندهٔ ایرانی است، که فعالیت خود را از سال ۱۳۷۴ آغاز کرد. احمد باطبی
احمد باطبی از سال ۱۳۷۷ با نشریات دانشجویی فعالیت رسانه‌ای خود را آغاز کرد و در دوران مرخصی در سال‌های زندان نیز با نام‌های مستعار گوناگون مانند الهام اویسی، الف-ب و طیب احمدی با نشریات و تارنماهای بخارا، روزآن‌لاین، رادیو زمانه و … به عنوان عکاس و روزنامه‌نگار همکاری داشته‌است. محمد الغزالی
غزالی پس از اتمام تحصیلات، به یکی از داعیان اصلی اخوان المسلمین تبدیل شد و حتی مدتی سردبیر مجله آن‌ها بود و در همین زمان، نخستین کتاب خود با نام «الاسلام و الاوضاع الاقتصادیة» را به چاپ رساند و طولی نکشید که تبدیل به مؤلفی پرکار و فقیهی مشهور شد. بعد از ترور حسن البنا در سال۱۹۴۸، غزالی حدود یک سال را در زندان گذرانید. حسن شریفی
حسن درگزنی معروف به حسن شریفی متولد ۱۳۱۰ تهران، فارغ‌التحصیل برق از هنرستان صنعتی است. او فعالیت سینمایی را در سال ۱۳۲۸ به عنوان دستیار فیلمبردار فیلم «واریته بهاری» به کارگردانی پرویز خطیبی آغاز کرد. وی در طول پنجاه و هشت سال فعالیت هنری خود توانست آثاری بیاد ماندنی و مکتوب از سینمای ایران به جا بگذارد که از جمله این آثار می‌توان به کتاب‌های «نیم قرن خاطرات سینمای ایران»، «خاطرا ت من از امروز تا همین پنجاه سال پیش (خاطرات ساموئل خاچیکیان)» و سومین اثر «پیشکسوتان سینمای ایران» اشاره کرد. شریفی با ساخت فیلم کوتاه بیا با هم زندگی کنیم جایزه بهترین فیلم کوتاه رنگی را از جشنواره داخلی دریافت کرد. وی همچنین اوایل سال ۸۸ مؤلف کتابی به نام خاطرات جذاب سینما بوده‌است. پیشکسوتی که خیلی از پیشکسوتان سینمای ایران را به این عرصه معرفی کرد. حسن یوسفی اشکوری
اشکوری در نخستین دوره مجلس شورای اسلامی به عنوان نماینده دو شهرستان شهسوار و رامسر برگزیده شد اما پس از پایان مجلس در سال ۱۳۶۳ بیشتر به فعالیت‌های فرهنگی و پژوهشی و قلمی روی آورد. از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۸ در دانشگاه علامه طباطبایی به تدریس تاریخ اسلام و معارف اسلامی اشتغال داشت ولی پس از سخنرانی در مجلس ختم کاظم سامی در سال ۱۳۶۷ از تدریس در دانشگاه منع گردید. از سال ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۹ به عنوان دبیر هیئت تحریریه شرکت سهامی انتشار فعالیت کرد. از سال ۱۳۶۴ تاکنون به عنوان نویسنده با مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی همکاری دارد و ده‌ها مقاله در مجلدات آن مجموعه نگاشته‌است. از سال ۱۳۶۹ به دعوت مدیریت دائرةالمعارف تشیع به عنوان ویراستار و نویسنده به آن مرکز علمی پیوست و این همکاری تا سال ۱۳۷۷ ادامه پیدا کرد. از سال ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۰ پنج شماره گاهنامه «احیاء» را با همکاری برخی هم‌فکران منتشر کرد. از سال ۱۳۷۱ به عنوان عضو هیئت تحریریه و عضو شورای سردبیری مجله ایران فردا و نویسنده، با مدیریت مهندس عزت‌الله سحابی، با آن مجله همکاری کرد که تا توقیف آن مجله در سال ۱۳۷۹ ادامه یافت. افزون بر آن‌ها در طول سه دهه اخیر، با نشریات و روزنامه‌های مختلف و دانشنامه‌های متعدد همکاری علمی و قلمی داشته‌است که از جمله آن‌ها می‌توان روزنامه‌های کیهان و اطلاعات (در دهه شصت)، جامعه، توس، نشاط، خرداد، صبح امروز، مناطق آزاد، هم‌میهن، عصر آزادگان، شرق، کارگزاران، اعتماد، آفتاب یزد و نشریاتی چون آبان، مبین، پیام هاجر، هاتف، امید زنجان، پیام هامون، مدرسه، آیین، دانشنامه قرآن و فرهنگ آثار اشاره کرد. در عین حال کار اصلی وی همان همکاری علمی و پژوهشی مستمر با دائرةالمعارف بزرگ اسلامی است. وی از آغاز تحت تأثیر آموزه‌های نواندیشان مسلمان به ویژه اقبال لاهوری، مهندس بازرگان، آیت‌الله طالقانی و بیش از همه علی شریعتی بوده‌است. او در سال ۱۳۷۶ ” دفتر پژوهش‌های فرهنگی علی شریعتی” با همکاری چندی از همفکران تأسیس کرد و از آن زمان تاکنون به عنوان مسئول دفتر فعالیت می‌کند، نیز وی در تأسیس «بنیاد فرهنگی مهندس مهدی بازرگان» همکاری داشته‌است. در یک دهه اخیر برخی مقالات ایشان در نشریات مختلف خارجی (انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و عربی)، چاپ شده‌است. در سال ۲۰۰۶ / ۱۳۸۵ کتابی تحت عنوان «» به قلم و همت زیبا میرحسینی و ریچارد تپر به زبان انگلیسی در لندن انتشار یافته که شامل زندگینامه تحلیلی و فکری وگزیدهای از افکار و مقالات ایشان است. حسن همایون
حسن همایون، از اوائل دهه هشتاد کار روزنامه‌نگاری را در نشریه‌های محلی مرودشت آغاز کرد. از تابستان ۱۳۸۵ خبرنگار بخش فرهنگ خبرگزاری دانشجویان ایران شد. تا سال ۱۳۹۲ در خبرگزاری ایسنا کار کرد. در بیش از یک دهه فعالیت روزنامه‌نگاری عضو تحریریه روزنامه‌های آسمان، مردم امروز، اعتماد، ابتکار، شرق بوده‌است. همچنین به عنوان عضو تحریریه مجله‌های آسمان، صدا، مهرنامه و تجربه دربارهٔ ادبیات، تاریخ مطبوعات و سانسور قلم زده‌است. علیرضا نوری‌زاده
او کار نویسندگی را از نوجوانی با شعر و قصه و ترجمه سروده‌های شاعران معاصر عرب آغاز کرد. در آغاز ورود به دانشکده حقوق دانشگاه تهران به مجله فردوسی پیوست و پس از آن به معاونت سردبیری آن مجله درآمد. وی در دوره‌ای با گاهنامه‌های ادبی و هنری مانند آرش همکاری داشت و در سال ۱۳۵۲ برای ادامه تحصیل به انگلستان رفت. پس از دریافت دکترا در رشته جامعه‌شناسی سیاسی از دانشگاه لندن به ایران بازگشت و در سمت دبیر سیاسی روزنامه اطلاعات مشغول به کار شد. وی پس از بسته‌شدن روزنامه‌ها و تهدید به مرگ ناچار به ترک دوباره ایران شد و به انگلستان بازگشت. او در کنار فعالیت‌های روزنامه‌نگاری، سردبیری ماهنامه عرب‌زبان الموجز را در مرکز پژوهش‌های ایران و اعراب برعهده دارد. او همچنین مجری برنامه "پنجره‌ای رو به خانه پدری" در شبکه ایران فردا است. حسن بیگ زردابی
حسن بیگ زردابی()،حسن بیگ سلیم بیگ اوغلو ملک‌اف ( زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۸۳۷ یا ۱۸۴۲ — ۱۵ نوامبر ۱۹۰۷) بود. او یک روشنفکر و روزنامه‌نگار آذربایجانی و بانی نخستین روزنامۀ آذربایجانی‌زبان اکینچی (دهقان) در سال ۱۸۷۵ بود. زردابی در زرداب که آن زمان یک روستای کوچک در کنار رودخانه کُر غرب باکو بود متولد شد. او تحصیلات اولیه اش را در مدرسه روسی شاماخی و بعد از دریافت یک بورس تحصیلی در تفلیس به اتمام رسانید و سپس به بخش ریاضی و فیزیک در دانشگاه مسکو پیوست. پس از فارغ‌التحصیلی اوبه مدیریت مسّاحی زمین در تفلیس و بعد به قوه قضائیه در قوبا منصوب شد. او از این سمت خود استعفا داد تا به عنوان یک معلم علوم در یک مدرسه متوسطه در باکو کار کند،جایی که او یک مؤسسه خیرخواهانه تأسیس کرد تا به تحصیلات مدرن بچه‌های مسلمانان کمک بکند. فضل الرحمن فاضل
فضل الرحمن فاضل کار نویسندگی را از سال ۱۳۵۱ هـ ش با ترجمه قطعات ادبی، از زبان عربی و نگاشتن پارچه‌های ادبی در روزنامه بدخشان به اثر تشویق‌های مکرر برادرش استاد فیض الرحمن فایض که متصدی صفحه جوانان و متصدی صفحه دین و دانش آن روزنامه بود و تشویق‌های آقای غلام حسین فعال، مدیر مسئول روزنامه بدخشان آغاز کرده‌است. حسن باقری
در سال ۱۳۵۴ پس از اخذ دیپلم ریاضی در رشته دامپروری دانشکده کشاورزی دانشگاه ارومیه تحصیلات دانشگاهی‌اش را آغاز کرد، اما به دلیل فعالیت‌های اسلامی، سیاسی و مشارکت در جلسات سخنرانی، بعد از یک سال و نیم از دانشگاه اخراج شد و بعد از وقوع انقلاب با گرفتن دیپلم ادبی در خرداد ماه ۱۳۵۸ در کنکور سراسری ثبت‌نام کرد و موفق به کسب رتبه ۱۰۴ رشته حقوق قضایی در دانشگاه تهران شد. روزنامه‌نگاری در ایران
وقایع اتفاقیه که سومین روزنامه ایران به سبک و شکل امروزی است، از سال سوم پادشاهی ناصرالدین‌شاه یعنی ۱۲۶۷ هجری قمری زیر نظر میرزا تقی‌خان امیر نظام آغاز به انتشار کرد. این نشریه که به روزنامهٔ وقایع اتفاقیه مشهور بود، به صورت هفتگی منتشر می‌شد. ابوتراب عاشوری
وی مبارزات سیاسی خود را از سال ۱۳۴۱ هم‌زمان با نهضت اسلامی آغاز کرد و توسط دستگاه امنیتی پهلوی (ساواک) تحت نظر بوده و به دفعات مختلف احضار و بازجویی می‌شد. عاشوری در قم تحصیلات عالی (درس خارج) خود را ادامه نداد و جهت تبلیغات مذهبی به بوشهر آمد و به فعالیت علیه حکومت پهلوی پرداخت. با روحانیونی همچون آیت الله یزدی در کنگان، سید حسن طاهری خرم‌آبادی در گناوه و آذری قمی در برازجان که همگی این سه نفر در سال ۱۳۵۰ به استان تبعید شده بودند دیدارهای مکرر داشت. حسن باقری
باقری در سال ۱۳۵۱ فعالیت‌های سیاسی را آغاز کرد. غلامحسین صالحیار
شروع دوران روزنامه‌نگاری صالحیار در سال ۱۳۳۵ و با حضور در آزمون کلاس آموزش روزنامه‌نگاری مؤسسه اطلاعات آغاز شد. او در طول دوران آموزش با سرویس خارجه روزنامه اطلاعات نیز همکاری داشت. غلامحسین صالحیار به تدریج در اطلاعات رشد کرد و دبیری سرویس خارجه روزنامه اطلاعات را برعهده گرفت و در نیمه نخست دهه ۴۰ سه سال این مسئولیت را برعهده داشت. حسن نیرزاده
وی در سال 1309 در تهران متولد شد. چند ماه بعد پدرش، غلامحسین نیرزاده سردبیر روزنامه غربال، را از دست داد. در سال ۱۳۳۲ آموزگاری را آغاز کرد و پس از آشنایی با سید جعفر بهشتی شیرازی و علامه کرباسیان در مدارس نیکان و علوی مشغول تدریس شد. اشو
سال ۱۹۵۱، در سن ۱۹ سالگی اشو مطالعات خود را در کالج هیتکارینی در جبال‌پور آغاز کرد. بعد از مدتی به علت درگیری با یکی از استادان از او خواسته‌شد تا کالج را ترک کند، همچنین او به کالج «جین دی ان» در جبال‌پور منتقل شد. به دلیل اینکه او به‌عنوان یک مباحثه‌گری اخلالگر شناخته شده بود، از وی خواسته شد که در کلاس‌های درسی کالج حضور پیدا نکند و فقط برای امتحانات به آنجا برود؛ بنابراین اشو از وقت آزاد خود برای چند ماه کار به‌عنوان دستیار سردبیر یک روزنامهٔ محلی استفاده کرد. او سخنرانی‌های عمومی خود را در سالگرد ساروا دارما ساملان (نشست ادیان و مذاهب) که در جبالپور برگزار شد، آغاز کرد. این نشست توسط انجمن تارانپانتی جین برگزار شد و او از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۸ در آن شرکت می‌کرد. او در برابر فشار پدر و مادرش برای ازدواج کردن مقاومت کرد. اشو بعدها اظهار کرد که در ۲۱ مارس ۱۹۵۳ (در سن ۲۱ سالگی) با یک تجربه عرفانی، زمانی که در باغ بهانوارتال در جبال‌پور زیر یک درخت نشسته بود، به روشن بینی رسیده‌است. میرزا حسن عکاس
[[File:Chehre negar kazeruni.jpg|t میرزا حسن عکاس ملقب به چهره‌نگار '، عکاس و شاعر ایرانی در سال ۱۲۷۲ قمری در [[کازرون]] به دنیا آمد. در جوانی به [[بوشهر]] و [[بحرین]] و [[هندوستان]] سفر کرد و مدت ها دور از کازرون بود. در سال ۱۳۱۲ ق به شیراز رفت و برای نخستین بار در [[استان فارس|فارس]] عکاسخانه دایر کرد. پس از آن نیز دومین عکاسخانه جنوب را در کازرون دائر کرد. برای تکمیل وسایل عکاسی بار دیگر به هندوستان رفت و از آنجا به عتبات عالیات سفر کرد. در عتبات به عکسبرداری بقاع متبرکه مشغول گشت و دوباره به شیراز بازگشت. وی خط نسخ را بسیار زیبا می نوشت و بر زبان های عربی و انگلیسی تسلط کامل داشت. در سال ۱۳۳۵ ق کتابی در دستور زبان فارسی به نام قانون سخن تألیف کرد که در مدارس تازه تأسیس آن روزگار تدریس می‌شد. وی گاهی شعر می‌گفت و کاتب تخلص می‌کرد. این مطلع شعری است از کتاب قانون سخن او:[[رده:اهالی کازرون]] [[رده:عکاسان اهل ایران]] [[رده:شاعران اهل کازرون]] هوهانس خان ماسحیان
هوانس خان ماسحیان همچنین دارای فعالیت مطبوعاتی بود و در سال ۱۲۷۳ (۱۸۹۴) اولین روزنامه ارمنی‌زبان تهران را به نام "شاویق" با همکاری تعدادی از ارمنیان منتشر کرد. او تا سال ۱۲۷۶ (۱۸۹۷) و پیش از سفر به روسیه سردبیری شاویق را به عهده داشت. حسن فروغی
حسن فروغی نویسنده، مترجم و استاد بازنشستۀ زبان و ادبیات فرانسه در دانشگاه شهید چمران اهواز است که در سال ۱۳۲۳ خورشیدی در طبس متولد شد. وی در سال ۱۳۳۶ تحصیلات ابتدایی را در دبستان میرطبس و در سال ۱۳۴۲ تحصیلات متوسطه را در دبیرستان شیبانی همان شهرستان به پایان رساند و در سال ۱۳۴۲ موفق به اخذ دیپلم متوسطه در رشتهٔ تجربی گردید. وی در سال ۱۳۵۲ مقطع کارشناسی رشتهٔ زبان فرانسه را در مدرسهٔ عالی ترجمهٔ تهران به پایان رساند و در سال ۱۳۵۳ به دریافت کارشناسی ارشد ادبیات فرانسه و در سال ۱۳۵۷ به دریافت درجهٔ دکتری ادبیات فرانسه و تطبیقی از دانشگاه سوربن پاریس توفیق یافت. پیمان یوسفی
پیمان یوسفی در سال ۱۳۷۷ وارد سازمان صدا و سیما شد و یک سال بعد نخستین گزارش خود را در جام جهانی جوانان در سال ۱۹۹۹ بین آرژانتین و کلمبیا را گزارش کرد. وی در آن روز شدیداً سرما خورده بود. حسن الهضیبی
الهضیبی در دسامبر ۱۸۹۱ میلادی در شهر عرب‌الصوالحه در خانواده‌ای فقیر که ریشه طبقه کارگری داشت، چشم به جهان گشود. دوران تحصیلات ابتدایی را به تعلیم آموزه‌های قرآنی پرداخت و در سال ۱۹۱۱ میلادی وارد مدرسه حقوق شد. او به شغل قضاوت مشغول بود. الهضیبی از اواخر دهه ۱۹۳۰ از تشکیل اخوان‌المسلمین مطلع بود. آغاز دوستی او با حسن البنا در ۱۹۴۵ منتهی به رهبری وی در این جنبش شد. سید علی کاشفی خوانساری
کاشفی در دوران دانش‌آموزی، در مسابقات شعر، داستان و روزنامه‌نگاری موفقیت‌هایی به دست آورد. سپس در رشته مهندسی عمران به تحصیل پرداخت و دوره‌های آموزشی گوناگون با موضوع روزنامه‌نگاری، زبان انگلیسی و دوره دوساله کارگردانی سینما را گذراند. از بیست‌سالگی به روزنامه‌نگاری پرداخت. او بیش از دویست مقاله و یادداشت تخصصی در حوزهٔ ادبیات کودک و نوجوان منتشر کرده‌است. او سردبیری "ماهنامهٔ شهرزاد" را بر عهده داشته‌است. رضا خجسته‌رحیمی
خجسته‌رحیمی روزنامه‌نگاری را از سال ۱۳۷۶ با کار در هفته‌نامه توس در مشهد و سپس مجله پیام هامون آغاز کرد. او در دوره دوم انتشار شهروند امروز هم سردبیری آن نشریه را برعهده داشت. دبیری هیئت تحریریه نشریه مدرسه از سوابق دگر اوست و همچنین از دست‌اندرکاران نشریات مهرنامه، ایران‌دخت، شرق، اعتماد ملی، آبان، توانا و جمهوریت بوده‌است. خجسته‌رحیمی فوق لیسانس معماری دارد و همسر مریم شبانی است. مجتبی واحدی
مجتبی واحدی در ۵ شهریور ۱۳۴۳ در شهر قم به دنیا آمد و از ۳ سالگی در محله نارمک تهران ساکن شد. او در دبیرستان علوی تهران تحصیلات دورهٔ متوسطه خود را به پایان رسانید و در رشته مهندسی شیمی گرایش طراحی فرایندهای نفتی از دانشکده مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی شریف فارغ‌التحصیل شد. مجتبی واحدی پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران و خروج از ایران، در دی ۱۳۸۸ پس از ۱۰ سال سردبیری روزنامه آفتاب یزد، به دلیل جلوگیری از توقیف روزنامه، از سردبیری این روزنامه کناره‌گیری کرد. او در حال حاضر در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کند. محمدرضا جعفری
جعفری یکی از اعضای طبقه دوم «جماعة العلماء» در سال ۱۳۷۹ (قمری) و از فعالترین اعضای این تشکل بود. وی در همان سال‌ها سردبیر مجله الأضواء بود. در زمان حکومت عبدالکریم قاسم که جنبش کمونیستی در عراق حرکت جدی خود را آغاز کرده بود، وی از فعالان مبارزه علمی در برابر اندیشه‌های کمونیستی در آنجا بود. جعفری به عنوان استاد فقه دانشکده فقه در نجف از سال ۱۳۸۵ (قمری) فعالیت خود را آغاز کرد و پس از آن به کوالالامپور در مالزی رفت و فعالیت‌های خود را در آنجا ادامه داد و از سال ۱۳۵۰ خورشیدی در تهران اقامت کرد و از دعوت تدریس در دانشگاه تهران، در زمان پهلوی سر باز زد؛ ولی با تسلط بر زبان انگلیسی با مؤسسه خدمات اسلامی در ترجمه انگلیسی کتاب الکافی کلینی و نهج البلاغه همکاری کرد. جهانگیر بهروز
گزارش‌های اولیه وی در روزنامه ایران به چاپ رسیده و بعد از آن در «روزنامه ایران ما» به مدیریت جهانگیر تفضلی نیز گزارش‌ها و مقالاتی نوشت و روزگاری هم قیام ایران را بنیان نهاد که نجف دریابندری، شاهرخ مسکوب، سیاوش کسرایی و محمدجعفر محجوب در آن قلم زدند. بهروز در خاطرات روزنامه‌نگاری خود از اولین کار مهم خبرنگاریش شرح می‌دهد و چگونگی به دست آوردن سند محرمانه قرارداد نظامی ایران و آمریکا را که در سال ۱۳۲۶ و در دولت حکیم‌الملک تهیه شده بود و افشای آن علت اصلی سقوط این دولت شد، بازمی‌گوید. گرچه این جسارت و شیرینکاری یک خبرنگار جوان ۲۲ ساله، نزد دستگاه‌های اطلاعاتی ارتش و شهربانی و حتی برخی همکاران وی نشانه داشتن ارتباط با خارجیان تلقی شد. آرش سیگارچی
سیگارچی حرفه روزنامه‌نگاری را در نوجوانی با نوشتن در نشریات ورزشی محلی آغاز کرد. وی هنگام تحصیل در دانشگاه تهران برای روزنامه‌های اصلاح طلب گزارش تهیه می‌کرد. در سال ۲۰۰۰ میلادی به شهر زادگاهش در شمال ایران بازگشت و در نشریه "گیلان امروز" به عنوان سردبیر مشغول به کار شد. در همین زمان او وبلاگ خود را با نام "پنجره التهاب" راه‌اندازی کرد که شامل اخبار، تفسیر و شعر می‌شد. سیگارچی با پرداختن به مسائل نقض حقوق بشر در ایران در وبلاگش در میان جامعه برخط ایران نقش برجسته‌ای یافت. از دیگر اقدامات وی می‌توان به برگزاری کلاس‌های عملی و تئوری آموزش روزنامه‌نگاری اشاره کرد. حسن یوسفی اشکوری
اشکوری در طول سه دهه پس از انقلاب در محافل مختلف سیاسی و دانشگاهی به ایراد سخنرانی پرداخته و دربارهٔ موضوعات گوناگون سخن گفته‌است. او بارها به دعوت محافل مختلف ایرانی و غیر ایرانی به برخی کشورهای اروپایی و آمریکا سفر کرده و در کنفرانسهای مختلف در باب موضوعات دینی و اجتماعی سخنرانی کرد. در آوریل ۲۰۰۰ / فروردین ماه ۱۳۷۹ به برلین رفت تا در کنفرانس برلین سخنرانی کند. در پی انجام سه روزه این کنفرانس، که جنجال سیاسی و تبلیغاتی گسترده در ایران و جهان به دنبال داشت، یوسفی اشکوری به همراه چند تن دیگر از سخنرانان ایرانی کنفرانس دستگیر و در دادگاه ویژه روحانیت تهران محاکمه و در دادگاه اول به اعدام محکوم شد ولی پس از نقض آن حکم در دادگاه دوم به هفت سال حبس محکوم شد. اتهام وی در دادگاه ارتداد بود و استناد قاضیان نیز به گفته‌ها و عقاید ایشان مبنی بر تغییرپذیری احکام اجتماعی اسلام و از جمله آزادی حجاب زنان مسلمان بود. وی پس از طی دو سوم از مدت زندان، در بهمن ماه ۱۳۸۳ آزاد شد و پس از خروج از زندان گفت که همچنان همان مسیری را دنبال خواهد کرد که تا پیش از بازداشتش در پیش داشت. یوسف عزیزی بنی طرف
یوسف عزیزی بنی‌طُرُف (زاده ۱۳۳۰ خورشیدی در سوسنگرد) نویسنده و روزنامه‌نگار ایرانی عرب‌تبار است. جمشید فاروقی
فاروقی کار نویسندگی را در جوانی شروع می‌کند. اولین کتاب ادبی او به نامه "خون پای نخل" در فروردین سال ۱۳۵۸ توسط نشر نگاه در تهران منتشر می‌شود. از این کتاب در بین "مهم‌ترین و پرفروش‌ترین" رمان‌های پنج‌دهه اخیر ایران یاد می‌شود. حسن اصغری
حسن اصغری، (۱۳۲۶) نویسنده و منتقد ادبی ایرانی در ۱۳۲۶ در شهر خمام از توابع شهر رشت به دنیا آمد. هشت ساله بود که به همراه برادرش به تهران آمد و در محله سرچشمه ساکن شد. از ۱۳۵۵ مقاله‌های مختلفی در نقد ادبی و تاریخی و داستان کوتاه در نشریات مختلف از او منتشر شده‌است. وی از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۵ دبیر شورای تحریریهٔ مجلهٔ ادبی کلک بود و در سال ۱۳۸۷ سردبیر نشریهٔ ادبیات و سینما بود. از مهمترین آثار او رمان «ول کنید اسب مرا» دربارهٔ میرزا کوچک خان و کتاب تحلیلی «زایش تاریخ» دربارهٔ وقایع دوران مشروطه است. وی در ماجرای اتوبوس ارمنستان در سال ۱۳۷۵ و در جریان قتل‌های زنجیره‌ای در لیست چهره‌های فرهنگی اعزامی بود که قرار بود در اتوبوس توسط دولت جمهوری اسلامی به قتل برسند. حسن انصاری قمی
حسن انصاری، زاده سال ۱۳۴۹ خورشیدی در تهران است. او تحصیلات خود را در رشته علوم تجربی در مدرسه علوی تهران در سال ۱۳۶۷ به پایان برد. انگیزه‌های خانوادگی و نیز تحصیل در مدرسه ای با آموزش‌های دینی او را از سالیان دورتر به تحصیل و مطالعه در ادبیات عرب، فقه و اصول و عقاید و معارف دینی واداشت. پس از دبیرستان، در گروه فلسفه دانشکده ادبیات دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد، و در کنار آن، به کسب دانش‌های دینی کلاسیک پرداخت. بدین ترتیب در کنار تداوم مراحل تحصیل در فقه و اصول و نیز کلام و فلسفه اسلامی، تا اندازه ای فلسفه‌های غربی را آموخت. علاقه به پژوهش‌های و آموزش‌های کلاسیک دینی و بهره‌گیری از محضر استادان این حوزه‌ها، او را همچنین به پژوهش تطبیقی باورهای مذهبی و کلامی و اندیشه‌های فیلسوفان اسلامی رهنمون کرد و چند سالی را به تحصیل و مطالعه در کلام، حدیث و عقاید شیعی و فلسفه اسلامی سپری کرد. حسن انصاری پس از چندی به مطالعه تاریخ روی آورد و آن را هم‌زمان با ادامه تحصیل در زمینه فلسفه و دانش‌های دینی کلاسیک پی گرفت. در کنار همه این‌ها، همکاری با دائرةالمعارف بزرگ اسلامی دستمایه‌ای برای آشنایی با شیوه‌های تحقیق تاریخی و شناخت منابع کهن را برای او فراهم کرد. همکاری او با مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، در قالب تألیف، کتاب‌شناسی و همکاری با کتابخانه مرکز، ویراستاری، ریاست یکی از بخش‌های علمی و عضویت در هیئت عالی علمی سال‌ها ادامه داشت. در همین سالیان، به ویژه به سفارش مرکز دائرةالمعارف، به تألیف مقالات بسیاری در حوزه تاریخ، رجال، کلام و فرق مذهبی پرداخت. از آغاز دهه هفتاد خورشیدی، مطالعاتش را در حوزه فلسفه محض و فلسفه‌های مضاف در مکاتب باخترزمین، ادیان و تاریخ ملل و نحل گسترش بخشید. او چندی در بیروت، افزون بر مطالعه در نسخه‌های خطی، تحصیلات دانشگاهی‌اش را در حوزه فلسفه غرب و فلسفه و اندیشه سیاسی اسلامی ادامه داد و از نزدیک با برجسته‌ترین اندیشمندان و روشنفکران عرب آشنایی یافت و تتبعاتش را نزد برخی از آنان پی گرفت. از اواخر دهه هفتاد خورشیدی و همراه با ادامه تحصیلات در علوم دینی و حوزوی، نوشتن در مجلات علمی و دانشگاهی در ایران در زمینه‌های کلام و فرق، حدیث، تاریخ و اندیشه سیاسی کلاسیک اسلامی را آغاز کرد و مقالات پرشماری در نشریات نشر دانش، معارف (مرکز نشر دانشگاهی) و برخی دیگر چاپ کرد. او در همین دوره و نیز در سالیان پسین در چندین همایش داخلی و خارجی شرکت کرد و مقالاتی ارائه کرد و همچنین با شماری از مؤسسات فرهنگی کشور در انجام پروژه‌های مختلف در زمینه‌های تاریخی و کتاب‌شناسی همکاری داشت و در برخی نهادهای آموزشی داخل و خارج ایران، تاریخ علم کلام و ملل و نحل را تدریس کرد. حسن انصاری سال ۱۳۸۱ ایران را به منظور ادامه تحصیل به مقصد فرانسه ترک کرد و تحصیلات تکمیلی ش را در رشته فلسفه و تاریخ ادیان در مدرسه کاربردی مطالعات عالی سوربن ادامه داد. وی نخست موفق به اخذ درجه دیپلم عالی شد (با تدوین دانشنامه‌ای در زمینه سهم محمد بن یعقوب کلینی در حدیث شیعی) و سپس در همین دانشگاه در فروردین ۱۳۸۸ از رساله دکتری خود دفاع کرد (با تدوین پایان‌نامهای در زمینه منابع اندیشه امامت و غیبت در تشیع امامی). او سال ۱۳۸۸ به برلین آمد و دوره پسادکتری ش را در دانشگاه آزاد برلین در چارچوب پروژه «علوم عقلی در اسلام سده میانه» طی کرد. او پژوهشگر ارشد علم کلام و فلسفه اسلامی در دانشگاه آزاد برلین (مؤسسه مطالعات اسلامی) و مدرس اصول فقه و تاریخ علم کلام در این دانشگاه در سالیان گذشته بوده‌است. از او تا کنون مقالات یسیاری در موضوعات تاریخ علم کلام و تشیع امامی در نشریه‌های خارجی منتشر شده‌است.L’imamat et l’Occultation selon l’imamisme: Étude bibliographique et histoire des textes. By Hassan Ansari. Islamic History and Civilization 134. Leiden: Brill, 2016. Pp. xx + 598. حسن همایون
حسن همایون (متولد ۱۳۶۱) شاعر، داستان‌نویس و روزنامه‌نگار ایرانی است."برف تا کمر در تاریکی نشسته" و "آشویتس خصوصی من" دفترهای شعر او هستند. آثار ادبی و روزنامه‌نگاری او برنده جایزه‌هایی از جمله جایزه شعر خبرنگاران، جشنواره ادبی مجله تجربه، جایزه شعر احمد شاملو، جشنواره کتاب و رسانه و True Story Award (جایزه داستان واقعی) شده‌است. اردوان روزبه
وی در ابتدای نوجوانی آغازین این دوره‌ها را به همراه چند تن از دوستان در انجمن سینمای جوان ایران و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در سنین پایین در قوچان و مشهد و تهران آن مراکز آموخت. اردوان روزبه تجربه عکاسی را از سال ۱۳۶۴ آغاز کرد. سال ۱۳۶۷ به سرویس اجتماعی روزنامه قدس پیوست. مجموعه گزارش‌هایی از مردم، بازگشت اسیران ایرانی از عراق، موضوعات شهری و هم‌چنین عکس‌هایی از موضوعات اجتماعی محصول فعالیت آن دوره‌است. وی در این دوره دو نمایشگاه عکس با نام‌های «سایه‌سار تصویر» و «پشت‌شبکیه» با نگاه به مسایل اجتماعی آن زمان برگزار کرد. در سال ۱۳۷۰ به همراه محمدصادق جوادی‌حصار و ناصرآملی اولین شماره‌های روزنامه توقیف شده "توس" را منتشر کردند. پس از آن در سال ۱۳۷۱ به روزنامه خراسان پیوست و همزمان سردبیر هفته‌نامه خاوران بود. در روزنامه خراسان وی تهیه گزارش‌های حوزه شهری سرویس اجتماعی را بر عهده داشت و پس از آن نیز دبیر سرویس جوانان این روزنامه شد. در سال ۱۳۷۴ از روزنامه خراسان نیز جدا شد و به صورت اختصاصی در حوزه اجتماعی و افغانستان با نشریات مختلف همکاری کرد. از سال ۱۳۷۶ صاحب امتیاز هفته‌نامه خاوران شد که در روزهای ابتدایی دولت اصلاحات با گروهی از نویسندگان جوان نظیر فرهاد جعفری، محمد رمضانی فرخانی، امیر شهلا، رضا خجسته، شهریار وقفی پور و برخی روزنامه‌نگاران دیگر شکل گرفته بود. با شکایت هیئت نظارت بر مطبوعات در سال ۱۳۷۸ انتشار آن توقیف و پرونده این نشریه به دادسرای کارکنان دولت و سپس به شعبه دوازدهم دادگاه عمومی مشهد ارسال شد. پس از آن، او در حوزه آسیب‌شناسی اجتماعی ماهنامه‌ای را با جمعی دیگر نظیر آرش وظیفه‌دان، محمد شهری، محمد قادری و دیگر آسیب شناسان اجتماعی منتشر نمود. در سال دوم انتشار این نشریه نیز لغو پروانه شد. این روزنامه‌نگار هم‌چنین مدرس روزنامه‌نگاری مدیا و اصول روزنامه‌نگاری در چند دوره آموزشی نیز بوده‌است. او هم‌چنین عضو هیت مؤسس انجمن صنفی مدیران مطبوعات خراسان و هیت مدیره آن و هم چنین دو دوره عضو هیت مدیره و بازرس خانه مطبوعات بوده‌است. در انجمن عکاسان خراسان نیز وی یک دوره منتخب اعضا بوده‌است. او هم‌چنین عضو شورای سیاست‌گذاری اولین دوره برگزاری نمایشگاه بین‌المللی فن‌آوری اطلاعات ELECIT بوده‌است. حاصل فعالیت‌های او تهیه گزارش، نوشتار و عکس از بیش از پانزده کشور نظیر افغانستان، ایران، عراق، اتحادیه اروپا، امارات متحده عربی، مالزی و آسیای میانه بوده‌است. در زمان حمله نیروهای ناتو و آمریکا به افغانستان مجموعه عکس‌هایی از زندگی مردم در اردوگاه‌ها تهیه کرد که در نمایشگاهی تحت عنوان «ما هیچ، افغانستان هیچ» به نمایش درآمد. پس از آن نیز مصاحبه‌های رادیویی و مکتوب با تنی چند از فرماندهان نظامی، دولت‌مردان و نمایندگان پارلمان این کشور داشته‌است. وی در همین زمینه پایان‌نامه‌ای را با عنوان «تأثیر رسانه بر تغییر حکومت‌ها» در دست تدوین دارد که به عنوان جامعه نمونه به افغانستان و تأثیر رسانه‌ها در چهل سال گذشته آن می‌پردازد. محسن سلیمانی
محسن سلیمانی، زادهٔ ۱۳۳۸ در تهران و فارغ‌التحصیل رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی بود. او که در حوزهٔ ترجمه و نقد ادبیات داستانی و داستان‌نویسی فعالیت داشت، کار نویسندگی را در «حوزهٔ اندیشه و هنر اسلامی» از سال ۱۳۵۹ شروع کرد. در آنجا چند سالی مسئول واحد ادبیات داستانی بود و سردبیری جُنگ‌های سوره از شمارهٔ ۱ تا ۹ را برعهده داشت. در سال ۱۳۶۶ همراه با شانزده تن از نویسندگان و هنرمندان، ازجمله محسن مخملباف، حسن حسینی، قیصر امین‌پور و فریدون عموزاده خلیلی در اعتراض به گرایش‌های راستِ سیاسی مدیریت وقتِ حوزهٔ هنری، از این حوزه جدا شد و به مجلهٔ "کیهان فرهنگی" رفت و مسئول بخش ترجمهٔ ادبی و ادبیات داستانی "کیهان فرهنگی" شد. بعد از سه سال نیز از آنجا به معاونت امور بین‌الملل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی رفت و چند سالی نیز در لندن و نیویورک مسئول بخش فرهنگی ایران بود. او درضمن دبیر سرویس ادبی "روزنامه همشهری" (۱۳۷۰)، "روزنامه صبح امروز" (۱۳۷۹) و روزنامه بهار (۱۳۷۹) نیز بوده‌است. سلیمانی در زمینهٔ نقد ادبی، اصول داستان‌نویسی و نیز داستان در حدود هفتاد کتاب ترجمه و تألیف کرد. او مقالات زیادی در زمینهٔ ادبیات نگاشته که در نشریه‌های معتبر داخلی به چاپ رسیده‌است. به‌علاوه، چند سالی نیز در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران داستان‌نویسی تدریس کرده‌است. حسن شهباز
از ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۷ (۱۹۴۲–۱۹۴۸) وی دست به کار نوشتن مقالات فراوانی برای روزنامه‌ها و مجلات و ترجمه نخستین کتاب‌های خود شد. در همین اثنا برای شرکت‌های خارجی به عنوان مترجم و پیمانکار متحدین در ایران برای خرید مایحتاج ارتش انگلستان کار می‌کرد. در ۱۳۲۸ (۱۹۴۹) سردبیر نشریه سفارت پاکستان شد و یک سال بعد به مرکز خبری فرهنگی سفارت آمریکا در تهران پیوست که به همین سبب در ۱۳۲۹ (۱۹۵۰) در دانشگاه وِین دیترویت میشیگان به مطالعه برنامه سازی رادیو و تلویزیون مشغول شد. به محض بازگشت به ایران در بخش صدای آمریکای فارسی به کار مشغول شد. آشنایی و دوستی او با لطفعلی صورتگر، رئیس دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به ثبت نام وی در این دانشکده انجامید و مدرک خود در زبان و ادبیات انگلیسی را در ۱۳۳۴ (۱۹۵۵) دریافت کرد. محمد دانشور
این خبرنگار پیشکسوت زمانی که ۱۰ ساله بود، وارد مدرسه معصومیه کرمان شد و درس‌های حوزوی را هم علاوه بر درس‌های عمومی فرا گرفت، ۱۵ ساله که بود در نشریه بیداری کرمان مشغول به فعالیت شد تا درآمدی برای کمک‌خرج تحصیلش داشته باشد. هوشنگ حریرچیان
او فعالیت هنری خود را از دی ۱۳۲۶ در تئاتر اصفهان با مدیریت ناصر فرهمند آغاز کرد. در شهریور ۱۳۳۲ به تئاتر سپاهان با مدیریت علی صمدی پیوست و از سال ۱۳۳۸ رسماً در رادیو اصفهان به عنوان هنرپیشه، گوینده، تهیه‌کننده، گزارشگر، کارگردان و مجری برنامه‌های تفریحی-هنری شروع به کار کرد. او در سال ۱۳۴۸ اولین تجربه تلویزیونی خود به نام «عکاس باشی» را انجام داد و فعالیت سینمایی خود را با بازی در فیلم «جعفر خان» به کارگردانی علی حاتمی آغاز نمود. حریرچیان تا به امروز همچنان به فعالیت سینمایی و تلویزیونی خود ادامه می‌دهد. آرش عزیزی
او روزنامه‌نگاری را از آبان ۱۳۷۹ در سنین نوجوانی با مجلهٔ دانش و مردم به سردبیری پرویز شهریاری آغازید. برای تحصیل در مقطع دبیرستان به انگستان رفت پس از گرفتن مدرک پایان متوسطه و بازگشت به ایران همکاری خود را با روزنامهٔ کارگزاران کلید زد و هنگام تحصیل در دانشگاه تورنتو در جای‌گاه خبرنگار به استخدام مجلهٔ شهروند تورنتو درآمد. پس از دریافت مدرک کارشناسی در مطالعات دیاسپورا و تاریخ از دانشگاه تورنتو به لندن رفت. در مجله‌ها و روزنامه‌های داخلی ایران و خارج از ایران مقالات متعددی از او منتشر شده‌است. از او مقالات و مصاحبه‌های گوناگونی به زبان انگلیسی در نشریه‌های گوناگون چاپ شده‌است. از جمله فعالیت‌های روزنامه‌نگاری او، مصاحبه و گفتگو با چهره‌های سرشناسی چون شیرین عبادی، انوشه انصاری، مایکل ایگناتیف، جک لیتون، نازنین افشین جم، خاویر سولانا، رابرت موگابه، مهاتیر محمد، عبدالله احمد بداوی، شیرین نشاط، محسن نامجو، گری سیک، آندریا هوروات، جورج اسمیترمن، جورج گلوی، رامین جهانبگلو، طارق علی، دیاه، گری سیک و جان مرشهایمر، اروند آبراهامیان، عباس امانت، میثاق پارسا و دیگر چهره‌ها را می‌توان نام برد. محمد فنایی اشکوری
محمد فنائی اشکوری در سال ۱۳۴۰ در اشکور رودسر متولد شد. پس از پایان دوره ابتدائی، مقدمات علوم اسلامی را در چالوس و قزوین آموخت. وی در سال ۱۳۵۹ وارد حوزه علمیه قم شد و تا سال ۱۳۷۰ دروس سطح و خارج فقه و اصول و همچنین متون سنتی فلسفه و عرفان اسلامی را نزد استادان حوزه آموخت. او در کنار دروس یادشده، دوره چهارساله مؤسسه در راه حق در زمینه مقدمات علوم انسانی را نیز به پایان رساند. از اساتید او در فقه و اصول سید نور الدین اشکوری و سید محمود هاشمی شاهرودی هستند. اساتید فلسفه و عرفان او عبارتند از: انصاری شیرازی، حسن‌زاده آملی، جوادی آملی و مصباح یزدی. وی در کنار درس‌های حوزوی تحصیل در دانشگاه را نیز پی‌گیری کرد. او با شرکت در درس‌های مختلف فلسفه غرب دانشگاه تهران و دیگر مراکز آموزش عالی با فلسفه غرب آشنا شد. عباس معروفی
در سال ۱۳۶۹ مجله ادبی «گردون» را پایه‌گذاری کرد و سردبیری آنرا برعهده گرفت و به‌طور جدی به کار مطبوعات ادبی روی آورد. سبک و روال وی در این نشریه با انتظارات دولت ایران مغایر بود و موجب فشارهای پی در پی و سرانجام محاکمه و توقیف آن شد. یکی از مهم‌ترین اقدامات مجله گردون طرح موضوع فعالیت مجدد کانون نویسندگان ایران بود. در سال ۱۳۶۹ جلسات سومین دورهٔ کانون نویسندگان ایران آغاز شد و در سال ۱۳۷۳ به انتشار متن «ما نویسنده‌ایم» انجامید. حسن عمید
حسن عمید در نیمهٔ دوم سده ۱۳ هجری خورشیدی، در شهر مشهد چشم به جهان گشود. او تحصیلات خود را نیز در همان شهر انجام داد. عمید در جوانی عضو انجمن ادبی شد و کار روزنامه‌نگاری، نویسندگی و فرهنگ‌نویسی را از همان سال‌ها آغاز کرد. او در نشریهٔ "خراسان" مطلب می‌نوشت. از جمله مهم‌ترین فعالیت‌های روزنامه‌نگاری حسن عمید در مشهد، سردبیری سالنامهٔ خراسان و روزنامهٔ طوس بود. وی در سال ۱۳۱۳ چاپ روزنامه طوس را به صورت هفتگی در مشهد آغاز کرد. او سال‌ها در خراسان به پیشهٔ روزنامه‌نگاری‌اش مشغول بود. سلمان یوسف الدوسری
سلمان الدوسری فارغ‌التحصیل اداره واقتصاد می‌باشد، کار حرفه‌ای خودش را در «گروه سعودی پژوهش و بازاریابی» در سال ۱۹۸۸ شروع و تا کنون ادامه داده‌است. وی ابتدا با روزنامه «اقتصادی» کار می‌کرد، سپس به کار در روزنامه «شرق الاوسط» منتقل شد و به عنوان خبرنگار این روزنامه در بحرین در سال ۲۰۰۴ کار می‌کرد. در سال ۲۰۰۶ مسئول تحریریه در امارات متحده عربی شد و در دسامبر ۲۰۰۹ به عنوان معاون سردبیر در دفتر مرکزی روزنامه «شرق الاوسط» در لندن برگزیده شد و سپس از اول ژوئیه ۲۰۱۴ سردبیر روزنامه شرق الاوسط شد. او در روزنامه‌های «شرق الاوسط» و «اقتصادی» یک ستون دارد که در آن نقطه نظرات سیاسی خودش را می‌نویسد، وی همچنین در برنامه‌های تلویزیونی از طریق کانالهای تلویزیونی مانند بی‌بی‌سی و العربیه و الجزیره و فرانسه ۲۴ و … شرکت می‌کند.وی در تاریخ چهارشنبه ۲۳-۱۱-۲۰۱۶ رسماً پایان کار خودش به عنوان سردبیر روزنامه الشرق الاوسط را اعلام و به نویسنده و روزنامه‌نگار لبنانی غسان شربل بخاطر منصب سردبیری روزنامه شرق الاوسط به‌جای خودش تبریک گفت. حسن مقدم
حسن مقدم در سال ۱۹۲۱ در استانبول به همراه ابوالقاسم لاهوتی مجله‌ای به نام پارس را منتشر می‌کردند. مجلۀ پارس دارای دو بخش فارسی و فرانسوی بود که سردبیری بخش فارسی را لاهوتی و سردبیری بخش فرانسوی را مقدم بر عهده داشتند.. فردوس اعظم
فعالیّت روزنامه‌نگاری را از سال 2002 در رسانه‌های دوری آغاز کرده و تا امروز ادامه می‌دهد. نوشتها و شعرهایش در چندین جریده و نشریه‌های تاجیکستان، افغانستان، ایران، آلمان، امریکا، انگلستان و سامانه‌های زیاد و مختلف فارسی‌زبانان نشر شده‌اند و می‌شوند. جعفر حسنی
حسنی فعالیت حرفه‌ای در زمینه سینما و تلویزیون را از سال ۱۳۶۸ با ورود به حوزه هنری آغاز نمود و در سی امین جشنواره فیلم فجر برنده «سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه» از بخش بین‌الملل برای «ریسمانی نزدیکتر از رگ» شد. از فیلم‌نامه‌های دیگری که به نگارش درآورده‌است می‌توان به: تلفن، سایه‌های بلند گناه، تشخیص هویت، دیوار یخی، رخنه، یک مرد ـ یک زن و جاده بهشت اشاره نمود. از دیگر آثار منتشر شده از وی می‌توان به نمایشنامه «کابوس» و فیلمنامه «تشخیص هویت» اشاره کرد. علی‌اصغر یوسفی‌نیا
او در سال ۱۳۲۱ هجری خورشیدی در یکی از خانواده‌های سرشناس منطقه مازندران غربی، در روستای گل کوه از توابع شهرستان عباس‌آباد امروزی متولد شد. تحصیلات مقدماتی و دبیرستان خود را در همان منطقه سپری کرد و سپس برای امرار معاش شغل آموزگاری را برگزید. در پی رخداد انقلاب اسلامی ایران و متأثر از فضای خاص آن دوران، به دلیل جایگاه اجتماعی خانواده خود در پیش از انقلاب، پس از ۱۸ سال فعالیت در آموزش و پرورش از ادامه این شغل معاف گردید. کارلو کلودی
در سن ۲۰ سالگی با نوشتن مقاله‌ای برای یک انتشاراتی پر قدرت فلورنتینی وارد حیطه نویسندگی شد. سپس در ۲۲ سالگی در کشاکش درگیری‌های ایتالیا به یک روزنامه‌نگار بدل گشت و فعالیت‌هایش را با نوشتن مقالات انتقادی برای نشریه میوزیکال ایتالی، یکی از مهم‌ترین نشریات آن زمان ایتالیا، دنبال کرد. کلودی پس از چند سال همکاری با نشریات گوناگون و کسب شهرت، خود به انتشار نشریه اقدام کرد. یکی از این نشریات «II Lampione»، نشریه‌ای فکاهی بود که در سال ۱۸۴۸ آغاز به کار کرده بود، اما خیلی زود پس از شورش‌های همان سال به وسیله اداره سانسور تعطیل شد و ۱۱ سال بعد دوباره انتشار یافت. مصطفی بکری
مصطفی در ۱۶ مه ۱۹۵۶ در استان قنا به دنیا آمده‌است و در دانشگاه اسیوط تحصیل کرده و مدرک گرفته‌است از دانشگاه زقازیق لیسانس بررسی‌های عالیه در نظام سیاسی و قانونی و اقتصادی گرفته‌است. وی به سازمان سوسیالیستی می‌پیوندد و در اوایل دهه هفتاد در کمیته مرکزی حزب برگزیده می‌شود. از سال ۱۹۸۲در مجله المصور نویسنده بود و سپس سردبیری روزنامه مصر الیوم در سال ۱۹۸۹ و الفتاه در سال ۱۹۹۰ و روزنامه الاحرار در سال ۱۹۹۴ را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۹۰ خبرنگار رادیو مونت کارلو شد. یوسف العیسی
در مدرسه ارتورکسیه در لبنان درس خواند و در فعالیت‌های مختلف عربی از طریق روزنامه‌نگاری شرکت داشت. در جنگ جهانی اول دستگیر و در دمشق زندانی شد و تا پایان جنگ و فروپاشی حکومت عثمانی در زندان بود بعد از آزادی از زندان در سال۱۹۲۰ روزنامه الف باء را تأسیس کرد که بعد از مرگش پسرش خالد این روزنامه را اداره می‌کرد و تا سال ۱۹۵۸ که وحدت سوریه اعلام شد این روزنامه فعالیت می‌کرد. این روزنامه ۴۰ سال منتشر می‌شد. وی برای مدتی در روزنامه فلسطین نیز فعالیت کرد و بر انتشار آن نظارت داشت و مقاله‌هایی می‌نوشت که بسیار شهرت داشت. عمران صلاحی
عمران صلاحی نوشتن را از مجلهٔ توفیق و به دنبال آشنایی با پرویز شاپور در سال ۱۳۴۵ آغاز کرد. سپس به سراغ پژوهش در حوزهٔ طنز رفت و در سال ۱۳۴۹ کتاب "طنزآوران امروز ایران" را با همکاری بیژن اسدی‌پور منتشر کرد که مجموعه‌ای از طنزهای معاصر بود. او شعر جدی هم می‌سرود و نخستین شعر او در قالب نیمایی در مجلهٔ خوشه به سردبیری احمد شاملو در سال ۱۳۴۷ منتشر شد. حسن یوسفی اشکوری
حسن یوسفی اشکوری (زاده ۲۰ مرداد ۱۳۲۸ در اشکور) نویسنده، محقق، دین‌پژوه و روزنامه‌نگارِ ملی - مذهبی است. وی از چهره‌های شاخص اولین دوره مجلس شورای اسلامی در ایران بود که پس از سخنرانی در کنفرانس برلین که جنجال سیاسی و تبلیغاتی گسترده در ایران به دنبال داشت به همراه چند تن دیگر از سخنرانان ایرانی کنفرانس دستگیر و در دادگاه ویژه روحانیت تهران محاکمه و در دادگاه اول به اعدام محکوم شد ولی پس از نقض آن حکم در دادگاه دوم به هفت سال حبس و خلع لباس روحانیت محکوم شد. وی پس از گذراندن کمتر از پنج سال از دوران محکومیت در بهمن ماه سال ۱۳۸۳ از زندان آزاد شد. او هم‌اکنون ساکن آلمان است. عثمان جمال کایگلی
از سال ۱۹۳۱ نگارش در نشریهٔ «روز نو» را آغاز کرد. نوشته‌های او در این نشریه در ستونی به نام «گوشه و کنار استانبول» چاپ می‌شدند. پس از آن مطالبی با عنوان «آخرین تلگراف» در نشریه‌هایی از قبیل آکشام، اقدام، جمهوریت، سون ساعات و آچیک‌سوز منتشر کرد. شمس‌الدین سامی
پس از پایان مدرسه در ۱۸۷۲ به استانبول رفت. منشی ادارهٔ سانسور و وزارت امور داخلی عثمانی شد. چندی به روزنامه‌نگاری روی آورد، و پس از تبعید ترکان جوان در ۱۸۷۳ از آن پیشه دست کشید. سپس به ترجمهٔ رمان و نمایشنامه‌های فرانسوی به ترکی و پس از آن به تألیف کتب پرداخت. در ۱۸۷۴ نمایشنامهٔ «بسا» را در بارهٔ وضعیت غم‌انگیز آلبانی به روی صحنه برد. در ۱۲۹۳ با سرمایه‌گذاری پاپادوپولوس تاجر یونانی روزنامه‌ای به نام «صباح» به راه انداخت. سامی پس از یازده ماه با سرمایه‌گذار اختلاف پیدا کرد، و همکاری با او را قطع کرد، و مهردار رودس شد. سپس به عضویت کمیسیون محمولات نظامی که به منظور تسهیل حمل و نقل تدارکات نظامی در جنگ روسیه و عثمانی بنیاد شده بود درآمد. عبدالرحمن شرقاوی
عبدالرحمن فعالیت کاری خود را به عنوان یک وکیل آغاز کرد، اما پس از مدتی این کار را رها کرد؛ چون می‌خواست تبدیل به یک نویسنده شود، پس فعالیت روزنامه‌نگاری را ابتدا در مجله الطلیعه آغاز کرد. سپس به مجله فجر منتقل شد و پس از انقلاب ۱۹۵۲ مصر در مجله مردم (الشعب) و پس از آن روزنامه جمهوری مشغول به کار شد. پس از آن به عنوان سردبیر روزنامه روزالیوسف و پس از آن در روزنامه الاهرام فعالیت نمود. همچنین مسئولیت‌های دیگری از جمله دبیر سازمان همبستگی آسیا و آفریقا و دبیرخانه شورای عالی هنر و آداب را بر عهده داشت. محمدحسن یوسف‌پورسیفی
یوسف‌پور در دهه شصت در مرکز صداو سیمای گیلان در رشته بازیگری و سپس کارگردانی تئاتر آغاز کرد و بعد از آن در صدا و سیمای گیلان مشغول به کار گردید. ماحصل این فعالیت در صدا و سیمای گیلان، مرکز خلیج فارس و رادیو تجارت در عرصه‌های مجری‌گری و گویندگی، تهیه‌کنندگی و سردبیری رادیو چهار مقام کشوری در تولیدات هنری کسب کرد. وی که تهیه‌کننده برنامه‌های رادیو و تلویزیون بود که مدتی پیش از بازداشت به دلیل فعالیت‌های حقوق بشری‌اش از سازمان صداو سیمای جمهوری اسلامی ایران اخراج شد. تاریخچه رمان‌نویسی در ایران
از سال ۱۳۲۰، باورهای ادبی و فرهنگی حزب تودهٔ ایران از طریق ادبیات شوروی بر نویسندگان ایرانی تأثیر گذاشت و کارگران و دهقانان به‌عنوان شخصیت‌های داستانی جدید به آثار نویسندگانی مانند به‌آذین و آل احمد راه پیدا کردند. "چشمهایش" اثر بزرگ علوی که در سال ۱۳۳۱ منتشر شد، جزو نخستین رمان‌های واقع‌گرای فارسی است با زبانی ساده و موجز و ساختار و شخصیت‌پردازی خوب. حسن کامشاد، این اثر را دارای «جایگاهی یکتا در ادبیات جدید ایران» می‌داند که رنج و مصیبت مردم عادی را به روشنی بیان می‌کند. در سال ۱۳۳۲ با وقوع کودتای ۲۸ مرداد، آزادی سیاسی و اجتماعی به‌شدت محدود شد و در آثار نسل جدیدِ نویسندگان این سال‌ها، «نقدِ اجتماع»، جای خود را به «نقدِ خود» داد. نویسندگان نوگرای این دوره، سعی کردند تعریف جدیدی از ادبیات متعهد به‌وجود آورند. یکی از مضمون‌های مهم داستان‌های ایرانی در این دوره، تشریح شکست آرمانخواهی و روشنفکری است. جلال آل احمد با تمثیل و واقع‌گرایی و بهرام صادقی با طنز در این زمینه آثاری نگاشته‌اند. در فاصله سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۴۰، نشر داستان و نمایشنامهٔ ایرانی به بیش از ۱۹ درصد کل صنعت چاپ و نشر کشور افزایش یافت. در سال ۱۳۴۰، علی‌محمد افغانی با آفرینش "شوهر آهوخانم"، یک شگفتی خلق کرد که نجف دریابندری آن را «تراژدی عمیقی» توصیف کرده‌است که می‌توان صحنه‌هایی از آن را با آثار تولستوی و بالزاک مقایسه کرد. حسن میرعابدینی، ادبیات سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۷ را «ادبیات بیداری و به‌خودآیی» نامیده‌است. محمدعلی سپانلو معتقد است که رمان‌نویسی از سال ۱۳۴۰ به شکل یک موج جدی و یک نهضت درآمد. یکی از ویژگی‌های بارز رمان‌های این دوره، تاریخ‌گرایی است؛ منتها مشاهدهٔ تاریخی رویدادها و ویژگی‌های اجتماعی زمانه جایگزین افسانه‌ها و رویدادهای باستانی شد. رمان‌های "تنگسیر" (۱۳۴۲) و "سنگ صبور" (۱۳۴۵) اثر صادق چوبک دارای جنبه‌های تاریخی قوی هستند. در سال ۱۳۴۸، نخستین رمان تاریخ‌گرای فارسی با نام "سووشون" به قلم سیمین دانشور منتشر شد. بعداً، ایرج پزشکزاد در "دایی‌جان ناپلئون" با رویکردی طنزآمیز و احمد محمود در "همسایه‌ها" از چنین رویکردی بهره گرفتند. "همسایه‌ها" پس از انتشار در سال ۱۳۵۳ موجی جدید در ادبیات ایران ایجاد کرد. حسن بنی‌هاشمی
حسن بنی‌هاشمی از سال ۵۶ تا ۶۱ به کار مستندسازی روی آورد و طی قراردادی با گروه اجتماعی تلویزیون ایران مجموعه ۱۳ قسمتی مستند از هرمزگان را به نام راه دور دریا با کادر ۱۶ میلی‌متری آغاز نمود و طی این ۵ سال مناطق و بخش‌های زیادی از این استان را به تصویر کشید. عمران یعقوب خان
عمران یعقوب خان کار خود را در ژورنالیستی با گروه ژانگ از روزنامه‌ها از ۱۹۹۰ آغاز کرد، در حالی که او در دانشگاه کالج دولتی تحصیل کرد. او در روزنامه جانگ به عنوان خبرنگار و نوازنده در ماه آوریل ۲۰۰۲ خدمت کرده‌است. شفیق الحوت
شفیق الحوت تحصیلات متوسطه خود را در سال ۱۹۴۸ در مدرسه العامریه در یافا به پایان برد، جایی که او مجبور شد با خانواده اش به مهاجرت به لبنان در آوریل همان سال روی آورد. او در سال ۱۹۴۸ وارد دانشگاه آمریکایی بیروت شد و در سال ۱۹۵۳ فارغ‌التحصیل گردید. به عنوان یک معلم تا سال ۱۹۵۶ در مدرسه اهداف اسلامی کار کرد، و سپس به عنوان معلم به کویت منتقل شد و تا سال ۱۹۵۸ در آنجا ادامه داد، پس از آن به بیروت بازگشت و تدریس را ترک گفت و برای کار در مطبوعات رفت و به عنوان سردبیر مجله «حوادث» لبنان، تا سال ۱۹۶۴ باقی ماند. محمد اعظم عبیدی
عبیدی نویسندگی را از زمان تحصیل در دانشگاه آغاز کرد و نخستین داستان‌های کوتاه او در همین سالیان در روزنامه‌ها و مجلات منتشر شدند. شایق افندی و عبدالرحمان پژواک از شمار مشوقین او در عرصهٔ نویسندگی بودند. حسن بنی‌هاشمی
حسن بنی‌هاشمی هنگامی که دوازده سال بیشتر نداشت، لابراتوار عکاسی کوچکی در خانه دایر نمود و تمامی سوژه‌ها و تصاویری که از جنوب و مردمان ساده‌اش که با گرما و آفتاب زندگی می‌کنند گرفته بود، در تاریک‌خانه‌اش ثبت می‌کرد. در همان سال‌ها با تهیه فتو رمان در روزنامه‌های دیواری مدرسه، نخستین تجربه‌های هنری‌اش را آغاز نمود و چند سال بعد جایزه بهترین عکس سال را از مجله تصویر دریافت کرد. منوچهر محجوبی
منوچهر از ابتدای جوانی به ادبیات –به خصوص طنز– علاقه‌مند بود و اولین شعرهایش در سن ۱۶ سالگی با نام مستعار در هفته‌نامه طنز «چلنگر» و بعدها در نشریات دیگر چاپ شد. سال ۱۳۳۶ –همزمان با تحصیل در دانشگاه تهران– به هیئت تحریریهٔ نشریهٔ توفیق پیوست و در سال ۱۳۴۳ انخستین سردبیر توفیق ماهانه شد. بعدها به همراه غلامعلی لطیفی –کاریکاتوریست– و عدهٔ دیگری از توفیق جدا شد و نشریه «کشکیات» ضمیمهٔ تهران مصور را پایه گذاشت. در همین دوران کتاب‌های «حاجی فیروز»، «آتش‌افروز»، «فکاهی سال» و لطیفه‌ها را منتشر کرد. ابراهیم حسن بیگی
ابراهیم حسن بیگی نویسنده ایرانی است. وی نویسندگی را پس از انقلاب ۱۳۵۷ شروع کرد و آثارش بیشتر در حوزه جنگ ایران و عراق و حوزه انقلاب و دین شناخته می‌شود. خشایار دیهیمی
نخستین فعالیت‌های نوشتاری و فرهنگی او از اواخر دهه پنجاه رقم می‌خورد. او در سال ۱۳۵۸ با نشریه جنبش متعلق به علی اصغر حاج سیدجوادی همکاری کرد. اواخر دهه شصت در بنیانگذاری و انتشار نشریه نگاه نو با محمدتقی بانکی و علی میرزایی به عنوان "دبیر شورای نویسندگان" همکاری کرد. به علت فشار نهادهای امنیتی پس از ۵ شماره از دبیری شورای نویسندگان کنار رفت ولی با با نوشتن و ترجمه کردن به همکاری با "نگاهِ نو" ادامه داد. جمشید فاروقی
جمشید فاروقی فعالیت روزنامه‌نگاری خود را در سال‌های جوانی و با نوشتن مقالات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی با نشریات سیاسی آغاز کرد. پس از پایان تحصیل خود در رشته فلسفه و تاریخ اروپا تصمیم به فعالیت حرفه‌ای در عرصه روزنامه نگاری گرفت. پس از گذراندن یک دوره‌ آموزش حرفه‌ای روزنامه‌نگاری در سال ۱۹۹۶ در بخش فارسی دویچه وله (صدای آلمان) مشغول به کار شد. حسن نمکدوست تهرانی
نمکدوست فعالیت حرفه‌ای روزنامه‌نگاری خود را سال ۱۳۵۶ و در تحریریه روزنامه اطلاعات و کیهان تا اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۸ آغاز کرد.بعد از این دوره در نشریات تخصصی و عمومی دیگر در سطوح مختلفی از جمله خبرنگار ساده، دبیر سرویس، معاون سردبیر، ویراستار، مشاور تحریریه و سردبیر مشغول به کار بود. ادمون عمران المالح
عمران مالح از سال ۱۹۸۰ در سن ۶۳ سالگی شروع به نویسندگی و تألیف نمود، خودش که استاد دانشگاه است می‌گوید به‌طور تصادفی وارد دنیای نویسندگی شده‌است. وی از زمانیکه در پاریس بود به کار نوشتن برای روزنامه‌های فرانسوی پرداخت، منجمله روزنامه لوموند که نوشته‌های او را دارای محتوایی پیچیده که قانون معمول بین ادبیات و نقد را شکسته توصیف نمود. نوشته‌های او شامل داستان و نقد ادبی و هنری بود. برغم اینکه نوشته‌های وی بزبان فرانسوی بود ولی زبان عربی نیز در نوشته‌ها و ایده‌هایی که روی اصول انسانی و ارزشهای عدالت و برابری و رفع ظلم متمرکز بود دیده می‌شد. همچنین نوشته‌های او تاریخ مبارزه برای استقلال مراکش، هویت فرهنگی، زبان مادری، تاریخچه، آداب و رسوم مراکشی‌ها را نیز مورد توجه قرار می‌دهد، همچنین به موضوع همزیستی و همکاری مذهبی در مراکش و موضوع خلق فلسطین و افشای صهیونیست‌ها می‌پردازد. کاملیا انتخابی‌فرد
روزنامه‌نگاری را در سال ۱۳۷۱ و با مجله زن روز از گروه نشریات کیهان آغاز کرد. گزارش‌های وی در مجلات شباب، بهار، کیهان هوایی و آیش نیر به چاپ رسیده‌است. وی در روزنامه توقیف شده زن نیز به عنوان گزارشگر ویژه مشغول به کار بوده‌است. برای اولین بار پس از انقلاب و قطع رابطه با آمریکا، وی به همراه یک گروه چهار نفره از روزنامه نگاران ایرانی به دعوت نشریه آمریکایی بوستون گلوب در سال ۱۳۷۸ به آمریکا رفت. انتخابی فرد تا پیش از توقیف روزنامه زن، از جنگ در کوزوو، سقوط مزارشریف به دست طالبان در افغانستان و همچنین از پاکستان و اردن گزارش‌های اختصاصی برای روزنامه زن تهیه کرده بود. او در سال ۱۳۷۸ پژوهشی راجع به صیغه زنان با مسافرین خارجی و مذهبیون انجام داد و در این مقاله صیغه را نوعی تن‌فروشی خواند. این مقاله باعث شد او به ۱۱ هفته زندان در زندان توحید محکوم شود. پس از خروج از ایران به آمریکا رفت و مقاله‌ای پیرامون این موضوع در روزنامه ویلج ویس نوشت. علیرضا خانی
به نوشته سایت «تاریخ ایرانیان در این روز» خانی که قلمی شیوا و اثرگذار دارد، کار روزنامه‌نگاری را از سال ۱۳۶۸ در روزنامه اطلاعات آغاز کرد و پس از دبیری سرویس‌های مقالات اقتصادی، از میانه دهه هشتاد به عنوان سردبیر روزنامه اطلاعات برگزیده شد. خانی به هیچ حزب و گروه سیاسی وابسته نیست و شخصیتی مستقل دارد. او از بهترین مقاله‌ نگاران و نقد نویسان کشور بشمار می‌رود. نقدهای او در حوزه‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی با نگاه دقیق و موشکافانه و روش‌های علمی است. او همچنین در پایه‌گذاری روزنامه ایران در سال ۱۳۷۳ نقشی مؤثّر داشت. یوسف ادریس
يوسف ادریس در سال ۱۹۲۷ در استان شرقیه مصر زاده شد. پدرش کارشناس احیای اراضی بود و به همین دلیل خانواده‌اش به طور مداوم در حال نقل مکان بودند. او در چنین اوضاعی و به دور از شهر بزرگ شد. ادریس فعالیت در زمینه داستان‌نویسی را از اوایل نیمه دوم قرم بیستم آغاز کرد. او مدتی به طور منظم برای روزنامه معروف الاهرام ستون می‌نوشت. باقر عاقلی
عاقلی از سال ۱۳۲۸ و پس از آغاز تحصیلات دانشگاهی خویش، وارد عرصه مطبوعات و روزنامه‌نگاری شد. وی در آغاز مطالبی در زمینه‌های سیاسی و اجتماعی می‌نوشت و آن‌ها را برای روزنامه‌هایی چون «جوانمردان»، «شعله‌ور» و «مهر ایران» می‌فرستاد، که اغلب این مطالب با توجه به ماهیت جالب توجهشان در نشریات مذکور به چاپ می‌رسیدند. فعالیت مطبوعاتی وی در سال‌های بعد جنبهٔ جدی تری به خود گرفت و وی رفته رفته به عنوان یکی از نویسندگان جوان مطبوعات شناخته شد و نوشته‌هایش در بسیاری از مجلات، نشریات و روزنامه‌های آن روزگار نظیر صدای مردم، سپید و سیاه، خواندنیها، تهران مصور و... چاپ و منتشر می‌شدند. همکاری وی با نشریات و روزنامه‌های مختلف، حتی در سال‌هایی که وی در مشاغل و مسئولیت‌های گوناگون مشغول به کار بود، ادامه یافت و وی به ویژه در سال‌های بعد از انقلاب اسلامی هم، از نویسندگان شاخص مطبوعات، به ویژه در زمینه‌های تاریخی بود. باقر عاقلی همچنین مدتی هم سردبیری برخی نشریات همچون «صدای مردم» را عهده‌دار شد و علاوه بر این در همین راستا، مدتی هم یک مؤسسهٔ خبرگزاری راه‌اندازی نمود که تهیه خبر یکی از فعالیت‌های اصلی این مؤسسه بود. محمد هاشم اکبریانی
محمد هاشم اکبریانی متولد ۱۳۴۴ در بجنورد و دانش‌آموخته علوم سیاسی در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران است. او فعالیت روزنامه‌نگاری را از نیمه دهه شصت آغاز کرده‌است و به عنوان خبرنگار، گزارشگر، مدیر گروه فرهنگی و معاون سردبیر با نشریه‌های کارگزاران، همشهری، جامعه نو و… همکاری کرده‌است. به قلم این نویسنده بیش از ۲۵ کتاب در حوزه‌های ادبیات داستانی، شعر، تاریخ شفاهی و نقد ادبی منتشر شده‌است. حسن باقری
غلامحسین افشردی (زاده ۲۵ اسفند ۱۳۳۴ تهران – درگذشته ۹ بهمن ۱۳۶۱ فکه) معروف به حسن باقری، نظامی و روزنامه‌نگار ایرانی بود که در جنگ ایران و عراق به عنوان جانشین فرمانده نیروی زمینی سپاه پاسداران فعالیت می‌کرد. وی از فرماندهان ارشد سپاه در عملیات فتح‌المبین، عملیات رمضان و عملیات بیت‌المقدس بود و نقشی کلیدی در آزادسازی خرمشهر داشت. باقری در بهمن‌ماه ۱۳۶۱ اندکی پیش از آغاز عملیات والفجر مقدماتی، به‌همراه گروهی از اعضای سپاه پاسداران، در حال انجام عملیات شناسایی در منطقه فکه و در سنگر دیده‌بانی، مورد اصابت گلوله خمپاره قرار گرفت و کشته شد. انیس النصولی
زادگاه و درگذشتش در بیروت بوده‌است. از دانشگاه آمریکایی بیروت دانش‌آموخته شد و در بغداد آموزش داد. سپس به لبنان بازگشت و کمی به روزنامه‌نگاری پرداخت؛ در سال ۱۹۲۷ مجلهٔ "الکشّاف" را پایه‌گذاری نمود. رئیس ادارهٔ کل آموزش در جمعیت مقاصد الخیریه برگزیده شد.از آثار اوست: حسن ریاضی
او از سال ۱۳۵۴ به‌طور جدی فعالیت‌های ادبی و فرهنگی را در حوزه زبان و ادبیات ترکی آذربایجانی شروع کرد و از بنیانگذاران انجمن‌های ادبی آذربایجانی در تهران بود. حسن ریاضی علاوه‌بر سرودن شعر و نوشتن مقالات ادبی-اجتماعی، به ترجمه آثار ادبی جهان نیز مشغول بود. حسن سلطانی
سلطانی کار خود را در سینما با فیلم "غریبه و مه"، بهرام بیضایی در سال ۱۳۵۴ آغاز کرد. گاوخونی (رمان)
گاوخونی رمان کوتاهی از نویسنده معاصر ایرانی، جعفر مدرس صادقی است. این داستان که در آذر ۱۳۶۰ (حدود یک سال پس از آغاز جنگ ایران و عراق) نوشته شده و سال ۱۳۶۲ در ایران به وسیله نشر نو و در سال‌های بعد توسط نشر مرکز به چاپ رسیده‌است، مشهورترین کتاب نویسنده بوده و به عنوان یک رمان کوتاه و معاصر فارسی چاپهای متعددی داشته‌است. فوزی حسن‌تهرانی
در سال ۱۳۱۹، در همدان دیده به جهان گشود. در سال ۱۳۴۵ به دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران رفت و به هنر نقاشی پرداخت. پس از تحصیل، در سال ۱۳۵۰ با انتشارات سروش به همکاری پرداخت که این همکاری تا سال ۱۳۷۴ که از سازمان صدا و سیما بازنشسته شد، ادامه داشت. او در اسفندماه سال ۱۳۹۴ بر اثر بیماری درگذشت.