حیطه کاری سازمان عفو بین‌الملل در چیست؟
عفو بین‌الملل ایالات متحده آمریکا
سازمان عفو بین‌الملل سازمانی است که بیش از ۷ میلیون طرفدار، فعال و داوطلب در بیش از ۱۵۰ کشور دارد.این سازمان کاملاً از دولت ،شرکت‌های بزرگ یا ملی مستقل است.عفو بین‌الملل برای محافظت از حقوق بشر در سراسر جهان کار می کند.دیدگاه آن یک از دیدگاههایی در جهان است که معتقد است هر فرد باید - بدون در نظر گرفتن نژاد، مذهب، جنسیت یا قومیت - از تمامی حقوق بشر که در اعلامیه جهانی حقوق بشر و دیگر استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر ذکر شده برخوردار گردد.
نسل‌کشی
نکته قابل تأکید این است که نقص حقوق بین‌الملل در محدوده تعهدات کشوری نیست، بلکه به معنای نقص کیفری تعهدات حقوق بین‌الملل است که طبق تصمیم‌گیری دیوان دادگستری بین‌المللی، نفی تعهدات بین‌المللی اصل (نیکی به همه)، تعهد هر کشور در قبال جامعه بین‌الملل می‌باشد. بنابراین جنایات نسل‌کشی نه تنها کشوری را که جرم در آن اتفاق افتاده متعهد می‌کند، بلکه جامعه بین‌الملل را نیز نسبت به این جرم مسئول می‌شمارد، به این استناد که: ۳. به سایر ممالک در اجرای تعهدات یادشده کمک نمایند. عفو بین‌الملل
در سال ۱۹۷۷ این سازمان افتخار دریافت جایزه صلح نوبل برای فعالیت‌های خود علیه شکنجه و در سال ۱۹۷۸نیز افتخار دریافت جایزه سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر. را به خود اختصاص داد. قتل‌عام ماهشهر
سازمان عفو بین‌الملل حادثه را این‌گونه بیان می‌کند: «بنا به مستندات عفو بین‌الملل، تنها در دو تجمع اعتراضی در ماهشهر، در استان خوزستان، چند معترض مسلح به تبادل آتش با نیروهای امنیتی پرداخته بودند که به جان باختن یک عضو سپاه پاسداران و یک مأمور نیروی انتظامی منجر شد. یکی از این درگیری‌ها روز ۲۷ آبان در محله چمران (معروف به جراحی) رخ داده بود، و درگیری دیگر در محله طالقانی (معروف به کوره) روز ۲۷ آبان شروع شده و تا ساعات اولیه ۲۸ آبان ادامه یافته بود. بنا به اظهارات معترضان و شاهدانی که در محل حضور داشته و همچنین با توجه به ویدئوهایی که عفو بین‌الملل مورد تجزیه و تحلیل قرار داده، حتی در جریان این دو درگیری نیز، نیروهای امنیتی استفاده خود از سلاح‌های مرگبار را به مقابله با کسانی که حامل تهدیدات جانی عاجل بودند محدود نکرده، و با شلیک گلوله به سمت معترضان غیرمسلح، شماری از آن‌ها را نیز کشتند.» نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی ایران
پس از حمله هوایی ۲۰۲۰ به فرودگاه بین‌المللی بغداد و ترور قاسم سلیمانی، تد کروز سناتور آمریکایی در ۴ ژانویه ۲۰۲۰ درباب مرگ او ابراز خرسندی کرده و گفت: «پایان کار قاسم سلیمانی، عدالتی فرخنده است که پس از مدت‌ها سرانجام اجرا شد؛ عدالتی برای هزاران آمریکایی که توسط نیروهایش که تحت کنترل ایران بودند در سراسر خاورمیانه کشته یا زخمی شدند و نیز برای صدها هزار سوری و عراقی سُنی که توسط شبه‌نظامیان او پاکسازی قومی شده بودند.»در روز چهارشنبه ۲۴ شهریور ۱۴۰۰ سازمان عفو بین‌الملل در بیانیه‌ای تحت عنوان «ایران: بی‌عقوبت ماندن یک دهه مرگ در حین بازداشت؛ استمرار مصونیت سازمان‌یافته مرتکبان شکنجه از مجازات» با اشاره به اینکه مقامات ایرانی در مورد دست‌کم ۷۲ فردی که از ژانویه ۲۰۱۰ در بازداشتگاه‌های جمهوری اسلامی جان خود را از دست داده‌اند پاسخی نداده‌اند، تأکید کرد: «از آن زمان تاکنون حتی یک نفر از مقامات یا مأموران به خاطر این مرگ‌ها مسئول دانسته نشده و این نشان‌دهنده سابقه دیرینه جمهوری اسلامی ایران در مصون نگاه داشتن مرتکبان قتل از مجازات است.» دیوان کیفری بین‌المللی
برخلاف دادگاه‌های ویژه رسیدگی به جنایات جنگ بوسنی شامل نسل‌کشی بوسنی و کشتار سربرنیتسا و نسل‌کشی رواندا که از صلاحیت هم‌زمان با دادگاه‌های ملی برخوردار بودند. در مورد دیوان بین‌المللی کیفری اصل صلاحیت تکمیلی مورد پذیرش قرار گرفته‌است. به این معنی که مسئولیت اصلی در تعقیب و رسیدگی به جنایات موضوع صلاحیت دیوان با دادگاه‌های ملی است و در صورت عدم تمایل یا توانایی دادگاه‌های ملی یا نبود دستگاه قضایی مستقل و کارآمد، دیوان بین‌المللی کیفری اعمال صلاحیت خواهد کرد. به این ترتیب این دیوان مکمل محاکم ملی است اما جایگزین یا جانشین آنان نیست. انجمن حقوق بین‌الملل
انجمن حقوق بین‌الملل ۶۲ شعبه محلی دارد. اما هر شعبه، تنها به کشور میزبان خود خدمات می‌دهد. اعدام در ملأ عام
به گفته سازمان عفو بین‌الملل، در سال ۲۰۱۲ اعدام‌های عمومی شناخته شده در ایران، کره شمالی، عربستان سعودی و سومالی انجام شده‌است. سازمان ملل متحد
سازمان ملل و آژانس‌های آن محوریت اجرای اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر را به عهده دارند. یکی از وظایف این آژانس‌ها کمک به کشورهایی است که فرایند گذر به سوی دموکراسی را تجربه می‌کنند. سازمان ملل کمک فراوانی به برگزاری انتخابات در کشورهای کم تجربه و کم سابقه در جریان دموکراسی نموده‌است از جمله در افغانستان و تیمور شرقی. همچنین سازمان ملل مجمعی برای پشتیبانی از حقوق زنان در عرصه‌های سیاسی اقتصادی و اجتماعی در کشورهایشان تشکیل داده‌است و تلاش می‌کند توجه عمومی را به این حقوق جلب نماید. حتی قطعنامه‌ای در مورد سوء استفاده از این حقوق در خود مجمع عمومی یا شورای امنیت یا مجامع قضایی وابسته صادر کرده‌است. قطع دست در جمهوری اسلامی ایران
عفو بین‌الملل از گزارشهایی مبنی بر قطع دست یک مرد متهم به دزدی شوکه و خشمگین شده‌است. ماگدالینا مقربی معاون مدیر عفو بین‌الملل در امور خاورمیانه و شمال آفریقا گفت: «انجام چنین مجازاتهای بی رحمانه عدالت نیست و نشاندهنده بی‌توجهی کامل مقامات ایرانی به کرامت انسانی می‌باشد. هیچ جایی برای چنین وحشیگری در یک نظام عدالت کیفری وجود ندارد،». او اضافه کرد: «قطع عضو یک عمل شکنجه صریح و آشکار می‌باشد. انجام شکنجه تحت قانون بین‌الملل یک جرم می‌باشد.» سایت سیاه
در ۸ نوامبر ۲۰۰۵ گروه حقوق بشری عفو بین‌الملل، نخستین شهادت‌نامه گسترده زندانیان سایت‌های سیاه آژانس اطلاعات مرکزی را منتشر کرد. این گزارش که پرونده ۳ نفر با ملیت یمنی را مستند می‌کرد نخستین گزارشی بود که جزئیات شرایط بازداشتی‌ها در سایت‌های سیاه را شرح داد. در گزارش جزئی‌تر در آوریل ۲۰۰۶ عفو بین‌الملل از پیشینه پروازها و دیگر اطلاعات برای مکان‌یابی سایت‌های سیاه در اروپای شرقی و آسیای میانه استفاده کرد. عفو بین‌الملل
بعد از حملات ۱۱ سپتامبر٫ دبیرکل جدید سازمان عفو بین‌الملل در آن زمان خانم آیرین زوبایدا خان گزارش داد که یکی از مسئولین ارشد دولت به نماینده این سازمان اعلام کرده‌است که «نقش شما نیز با سقوط برجهای دوقلو سقوط کرد». در سال‌های پس از حمالات ۱۱ سپتامبر٫ عده‌ای بر این باور هستند که دست‌آوردهای این سازمان با این حملات از بین رفت. استدلال سازمان عفو بین‌الملل این‌گونه بود که حقوق بشر٫ اساس امنیت برای تمام افراد می‌باشد نه آنکه سدی باشد برای رسیدن به امنیت. انتقادات سختی از طرف حکومت جورج بوش و روزنامه واشینگتن پست نسبت به آیرین خان به دلیل تشبیه بازداشتگاه گوانتانامو آمریکا در کوبا به اداره کل اردوگاه‌های کار و اصلاح در شوروی سابق وارد گردید. ایران
دادگاه ویژه روحانیت که مستقل از چارچوب منظم قضایی عمل می‌کند و فقط به رهبری پاسخگو است، احکام نهایی می‌دهد و قابلیت تجدید نظر ندارد. دادگاه ویژه روحانیت به جرائمی که توسط روحانیون انجام شده‌اند، رسیدگی می‌کند؛ اگرچه در پرونده‌های مربوط به افراد غیر روحانی نیز دخالت داشته‌است. بر اساس اعلام سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۸ میلادی، ۱۷۰ کشور یا مجازات اعدام را به کل پایان دادند یا اجرای آن را متوقف کردند؛ در یک سال پیش از این اعلامیه، ۸۴ درصد کل اعدام‌های ثبت‌شده در جهان، در چهار کشور عربستان، عراق، پاکستان و ایران بوده‌است. گزارش سال ۲۰۱۸ سازمان عفو بین‌الملل اعلام کرد که اعدام‌ها در ایران، نسبت به سال پیش، ۵۰ درصد کاهش داشته‌است و حلق‌آویز کردن متداول‌ترین روش اعدام در این کشور است. عفو بین‌الملل
در ژوئیه سال ۲۰۱۱ این سازمان پنجاهمین سالگرد خود را با ساخت فیلم کارتونیی به کارگردانی کارلوس لاسکانو و به تهیه کنندگی اِِلین لوشن آرت استودیو دریم و آهنگسازی برنده جایزه اسکار هانس زیمر و نامزد جایزه اسکار لورنِ بالف جشن گرفت. این فیلم با مضمون اینکه مبارزه در راه حقوق بشر هنوز تمام نشده‌است ساخته شد. دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد
دفتر مرکزی این نهاد در وین، در کشور اتریش قرار دارد و دارای دفاتر تخصصی منطقه ای است که بیش از ۱۵۰ کشور را تحت پوشش قرارمی‌دهد. برنامه دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد برای ایران در سال ۱۹۹۹ آغاز شد. حقوق بین‌الملل بشردوستانه
حقوق بین‌المللی بشردوستانه فقط در مخاصمات مسلحانه اعمال می‌شود. این فشارها تنش‌های داخلی یا آشفتگی‌هایی مانند اعمال خشونت‌آمیز داخلی را پوشش نمی‌دهد. این قانون فقط زمانی که مخاصمه آغاز می‌شود اعمال می‌شود، و سپس به همان اندازه برای همه طرف‌ها رعایت آن الزامی است، صرف نظر از اینکه چه کسی جنگ را آغاز کرده‌است. حقوق بین‌المللی بشردوستانه بین مخاصمهٔ مسلحانهٔ بین‌المللی و غیر بین‌المللی تمایز قائل است. مخاصمات مسلحانه بین‌المللی مواردی هستند که حداقل دو کشور در آن مخاصمه درگیر هستند. آنها تابع قوانین گسترده‌ای هستند، از جمله قوانینی که در چهار کنوانسیون ژنو و پروتکل‌های الحاقی آنها آمده‌است. رها بحرینی
او پیش از پیوستن به دبیرخانه سازمان عفو بین‌الملل به عنوان پژوهشگر ایران، در سازمان عفو بین‌الملل کانادا مشغول به کار بود و محقق ارشد واحد حقوق بشر در ایران در دانشگاه اسکس بود که در آن به کار گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه حقوق بشر در ایران کمک می‌کرد. کار تحقیقی و حمایت بحرینی بر طیف گسترده‌ای از مسائل حقوق بشر شامل مجازات اعدام، حقوق مدنی و سیاسی، حق سلامت، تبعیض علیه زنان و اقلیت‌ها، هویت جنسیتی و حقوق قومی جنسی و عدالت انتقالی متمرکز است. ژینتا ساگان
ژینتا ساگان (؛ ۱ ژوئن ۱۹۲۵ – ) یک فعال حقوق بشر آمریکایی متولد ایتالیا بود که به خاطر کارش با سازمان عفو بین‌الملل بعنوان وجدان زندانیان شناخته شده بود. ساگان در میلان ایتالیا متولد شد و در سن نوجوانی پدر و مادر خود را در دوران سیاه بنیتو موسولینی از دست داد. او مانند پدر و مادرش در جنبش مقاومت ایتالیایی فعال بود و در جمع‌آوری اطلاعات و پنهان کردن یهودیان فعالیت می‌کرد. او در سال ۱۹۴۵ دستگیر و مورد شکنجه قرار گرفت، اما در آستانه اعدامش با کمک یک عضو نازی آلمان هیتلری فرار کرد. پس از تحصیل در پاریس، او در مدرسه توسعه کودکان در ایالات متحده آمریکا حضور یافت و با لئونارد ساگان که یک فیزیکدان بود ازدواج کرد. پس از آن این زوج به اترتون، کالیفرنیا جایی که ساگان اولین بخش سازمان عفو بین‌الملل را در غرب آمریکا تأسیس کرد رفتند. او سپس به مناطق دیگر سفر کرد و با ایجاد بیش از ۷۵ شعبه و سازمان یافته برای جمع‌آوری پول برای زندانیان سیاسی اقدام کرد. در سال ۱۹۸۴، ساگان رئیس افتخاری سازمان عفو بین‌الملل آمریکا شد و رئیس‌جمهور آمریکا، بیل کلینتون، مدال آزادی ریاست جمهوری را در سال ۱۹۹۶ را به او اعطا کرد. بعد از آن ایتالیا مقام رسمی لیاقت جمهوری ایتالیا را به او اعطا کرد و سازمان عفو بین‌الملل روزنامهٔ ژینتا ساگان را سالانه برای فعالانش در افتخار او منتشر می‌کند. حقوق بشر
قوانین ملی و بین‌المللی اجماع دارند در مورد اینکه شکنجه و بد رفتاری اعمالی هستند به دور از موازین اخلاق و عرف معمول در اجتماع و باید ممنوع شوند. با این وجود کنوانسیون‌های بین‌المللی، سازمان‌هایی که نظارت بر سوءاستفاده از حقوق بشر (به عنوان مثال سازمان عفو بین‌الملل، شورای بین‌المللی بازپروری قربانیان شکنجه) گزارش‌هایی از استفاده گسترده کشورها در مناطق زیادی از جهان را ارائه می‌دهند. سازمان عفو بین‌الملل تخمین می‌زند که حداقل ۸۱ دولت در جهان عمل شکنجه را انجام می‌دهند و برخی از آن‌ها هم آشکارا این کار را می‌کنند. حوریه مصدق
مصدق شروع به تهدید از سوی کسانی کرد که از فعالیت او خوشش نمی‌آمد. در سال ۲۰۰۸، عفو بین‌الملل به او و خانواده اش کمک کرد تا به لندن نقل مکان کنند و در آنجا وی تحت مجوز اجازه کار برای عفو بین‌الملل شروع به کار کرد. شوهرش تیر خورده بود و صورت دخترش بریده بود. مصدق می‌گوید: "تا زمانی که تهدیدها متوجه من بودند، من اهمیتی نمی‌دادم زیرا وقتی تصمیم می‌گیرید چه کار کنید، شما نیز از خطرات آگاه هستید. اما وقتی همه چیز علیه خانواده من بود، دیدن خانواده شما برای کارهایی که انجام می‌دهید بسیار دشوار بود. " رها بحرینی
رها بحرینی به عنوان کارشناس و پژوهشگر سازمان عفو بین‌الملل با رسانه‌های فارسی زبان خارج از کشور مصاحبه می‌کندو از او مقالات بسیاری در حوزهٔ حقوق بشر و حقوق بین‌الملل منتشر شده‌است. یان مارتین
= سازمان عفو بین‌الملل = کارهای پیشین مارتین در شبه قاره هند منجر به این شد که وی در ۱۹۸۵ رئیس بخش آسیا در بخش تحقیقات عفو بین‌الملل شود. در ۱ اکتبر ۱۹۸۶ وی دبیرکل عفو بین‌الملل شد، وی در این پست تا اکتبر ۱۹۹۲ ایفای مسئولیت کرد. تعداد اعضا، حامیان و مشترکین این سازمان در دوران تصدی مارتین به عنوان دبیرکل تقریباً دو برابر شد. مارتین رئیس ماموریت‌های عفو بین‌الملل در اسرائیل و سرزمین‌های اشغالی، اوگاندا، بحرین، کویت، جمهوری کره، آرژانتین، اتریش، مصر، بنگلادش، کوبا، فیلیپین، مجارستان، موزامبیک، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، سوریه، پاکستان، سودان، اردن، یمن، کلمبیا، پرو، بوتان، قزاقستان، قرقیزستان، ازبکستان، تونس و هند بود. حقوق بشر در حال حاضر! و تورهای کنسرت در زمان رهبری مارتین برگزار گردید. عفو بین‌الملل
عفو بین‌الملل در سال ۱۹۶۱ و با تأثیرپذیری مستفیم از مقاله زندانیان فراموش شده که در مجله آبزرور توسط پیتر بننسون نوشته شد در لندن تأسیس گردید. این ارگان سعی دارد تا با متوجه کردن افراد به مسائل حقوق بشر و استانداردهای جهانی تا حد ممکن فشار را بر دولت‌هایی که اجازه سوءاستفاده در کشور خود را می‌دهند افزایش دهد… این ارگان دارنده جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۷۷ جهت مبارزه با شکنجه در دنیا و همچنین دارنده جایزه سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر می‌باشد. این ارگان طولانی‌ترین پشتوانه تاریخی را در زمینه حمایت از حقوق بشر در دنیا داراست و بسیاری بر این باورند که این ارگان بوده‌است که استانداردهای لازم را برای جنبش حقوق بشر به وجود آورده‌است. عفو بین‌الملل
در آوریل ۲۰۲۱ گاردین گزارش کرد که کارکنان عفو بین‌الملل دارای جانبداری سیستماتیک هستند و افراد بلند مرتبه این سازمان با زبان نژادپرستانه سخن می‌گویند.  گزارش داخلی دبیرکل این سازمان، که در اکتبر ۲۰۲۰ منتشر شد اما چاپ نگردید، دارای نمونه‌های متعددی از توهین‌های قومیتی، جانبداری سیستماتیک و اظهارنظرهای مشکل‌دار در مورد آداب مذهبی است. انجمن مبارزه با تروریسم جهانی
ریاست این کار گروه بعهده امارات متحده عربی و انگلیس می‌باشد و این کار گروه بر ابعاد افراطی‌گرایی و استخدام تروریسم از طریق رویکردهای بین‌المللی، منطقه ای، ملی و محلی و مربوط به مقابله با افراطی‌گرایی خشونت‌آمیز تمرکز دارد. این گروه کاری با شرکا (دولت‌ها و سازمانها) برای ترویج و پیشبرد درک درستی از پیوست تعامل جامعه، پلیس جامعه محور، نقش زنان و جامعه در مقابله با افراطی‌گرایی خشونت‌آمیز (CVE) و نقش تعلیمات دینی کار می‌کند، همچنین تشویق اجرای اسناد و ابزارهای مربوط به انجمن از طریق حمایت از توسعه برنامه‌های ملی (مطابق دیدگاه برنامه دبیرکل سازمان ملل متحد برای جلوگیری از افراط گرایی خشونت‌آمیز) و از طریق ترویج طرح‌های مشترک با دیگر گروه‌های کاری انجمن، از جمله در ارتباطات استراتژیک و رادیکالیزاسیون و برنامه‌های ضد روایت در زندان‌ها. کومی نایدو
کومی نایدو (از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۶) مدیر اجرایی بین‌المللی صلح سبز بود و (از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰) دبیرکلی عفو بین‌الملل را برعهده داشت. او از ژوئن ۲۰۲۰ سفیر جهانی آفریقایی‌هایی می‌باشد که برای عدالت، صلح و عزت قیام می‌کنند. وکلای بدون مرز
وکلای بدون مرز (LWOB) یک سازمان بین‌المللی غیرانتفاعی است که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده‌است، و در سراسر جهان از دفتر مرکزی آن واقع در نیوهیون، کنتیکت، ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کند. شرکت منفرد آن: وکلای بدون مرز انگلستان، در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد و مقر آن در لندن است. وکلا از سراسر جهان به عنوان داوطلب مشغول به صورت جداگانه یا از طریق کارفرمایان خود (معمولاً یا یک شرکت حقوقی) در LWOB عضو هستند. تا به امروز، کشورهایی که بیشترین تعداد داوطلب وکالت را در کارهای میدانی LWOB دارند، ایالات متحده، کانادا، انگلستان و استرالیا هستند. آنها از کشورهای در حال توسعه و مناطقی که از طریق درگیری از طریق آموزش قضات و وکلا در زمینه وکالت محاکمه می‌شوند، پشتیبانی می‌کنند. زمینه‌های اصلی برنامه عبارتند از: قوانین جزایی (عمومی)، قاچاق افراد، وراثت و جانشینی و پایه‌های جنسیتی و خشونت خانگی ارزیابی و ارزیابی، مساعدت فنی (نقشه راه، دفترچه راهنما، تجزیه و تحلیل حقوقی، تحقیقات و تهیه قانونگذاری) و دسترسی به جامعه. کار سازمان بر دسترسی به موضوعات عدالت متمرکز شده‌است و تا به امروز مضامین مشارکت و مشارکت مدنی، آموزش مبتنی بر حقوق با همکاری سازمان‌های غیردولتی محلی (در کشور) و آموزش مبتنی بر حقوق تعبیه شده در LWOB را پشتیبانی و مدیریت کرده‌است. برنامه‌های LWOB معمولاً توسط بنیادهای شخص ثالث و آژانسهای تأمین هزینه تأمین می‌شوند. جهت‌گیری این سازمان کاملاً خنثی است، مانند نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر. این رسانه از تبلیغات برای جلب توجه به کارهای خود در داخل کشور استفاده نمی‌کند و به خاطر امنیت وکلا و صحت کار در داخل کشور، اغلب برنامه‌های خود را به خوبی زیر نظر مطبوعات بین‌المللی انجام می‌دهد. این رویکرد به LWOB کمک کرده‌است تا احترام دولت‌ها و مقاماتی را که ممکن است در غیر این صورت مشارکت داخلی سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی محدود باشند، جلب کند. برنامه‌ها و مدل‌های LWOB در سراسر آفریقا (لیبریا، کنیا، اتیوپی، نامیبیا، کامرون، تانزانیا، موزامبیک، رواندا و اوگاندا) پیاده‌سازی شده‌است. مناطقی خارج از آفریقا که کار در آنجا انجام شده یا برنامه‌ریزی شده‌اند عبارتند از: قرقیزستان، چین، آلبانی، هند. عاصمه جهانگیر
عاصمه جهانگیر عضو گروه حقیقت‌یاب سازمان ملل در زمینه شهرک‌های اسرائیلی بود و در تیم تحقیقات دربارهٔ نقض حقوق بشر در سریلانکا هم حضور داشت. وی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ گزارشگر ویژهٔ سازمان ملل متحد در زمینهٔ اعدام‌های خودسرانه و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ گزارشگر ویژه در زمینهٔ آزادی دین یا عقیده بود. جهانگیر در سال ۲۰۱۶ پس از احمد شهید به عنوان گزارشگر ویژه جدید سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران انتخاب شد و مسئولیت نظارت بر امور حقوق بشر ایران و ارائه گزارش از آن را بر عهده داشت. دیوان بین‌المللی دادگستری
از آنجا که دو مورد فوق، عملاً حوزهٔ عملکرد دیوان را محدود می‌کند، در بند ۲ ماده ۳۶ اساسنامه دیوان بین‌المللی دادگستری، شرط اختیاری قضاوت اجباری نیز پیش‌بینی شده‌است. بر پایه این شرط، کشورها می‌توانند صلاحیت دیوان را نسبت به مسایل حقوقی در رابطه با هر کشور دیگری که چنین تعهدی را بپذیرد، بشناسند. دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد
دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد در ایران بر ارائه خدمات کیفی و علمی مدار به کشور پیرامون، سه موضوع مدیریت مرزی و قاچاق غیرقانونی، کنترل اچ آی وی و کاهش تقاضای مواد مخدر و پیشگیری از جرم و عدالت کیفری تأکید دارد. علاوه بر این، این دفتر به عنوان طرف گفتگو همکاری‌های بین مرزی منطقه ای میان کشورهای افغانستان، ایران و پاکستان را ارتقاء می‌دهد تا با چالش‌های جرائم سازمان یافته و قاچاق مواد مخدر به‌طور جدی برخورد شود. پیر زانی
تحت رهبری وی، عفو بین‌الملل با معرفی برنامه‌ریزی استراتژیک، ارزیابی، ممیزی داخلی، جمع‌آوری صندوق مرکزی و پاسخ به بحران‌ها سازماندهی مجدد شد. او یک تیم مدیریتی جدید برای تنظیم هوش مصنوعی در برابر چالش‌های جدید را راه اندازی کرد و با گریز از ساختن دفاتر مرکزی دفاتر سازمان را در کشورهای درگیر منازعات گشود. سازمان همکاری اسلامی
در اجلاس پنجم سران کنفرانس اسلامی در کویت ۱۹۸۷، با تصویب قطعنامه‌ای، دادگاه بین‌المللی عدل اسلامی نیز یکی از ارکان این سازمان اعلام شد که مقر آن در کویت و متشکل از ۷ قاضی برای مدت ۴ سال است که حوزه اقتدار آن در مورد مسائلی است که دولت‌های عضو متفقاً به دادگاه احاله داده باشند و مسائلی که در معاهدات لازم الاجرا مطرح می‌شود و تفسیر معاهدات دو یا چند جانبه و تحقیق در هر موضوعی از موضوعات حقوق بین‌الملل و تحقیق در مورد واقعه‌ای که موجب تزلزل در تعهدات بین‌المللی است؛ اگرچه عملاً این نهاد رسمیت نیافته‌است. لیال س. سونگا
سونگا دارای لیسانس هنر از دانشگاه کارلتون، لیسانس حقوق از دانشکده حقوق هال آسگوود، کارشناسی ارشد حقوق در حقوق بین‌الملل و حقوق بشر خود را از دانشگاه اسکس و دکترای حقوق بین‌الملل را از انستیتو فارغ التحصیلان مطالعات بین‌المللی اخذ نمود. قبل از ورود به مؤسسه رائول والنبرگ، عضو هیئت علمی دانشگاه هنگ کنگ بود که در آن کلاس‌های حقوق را تدریس می‌کرد و در سمت استاد دوره فوق لیسانس حقوق بشر (۲۰۰۱–۲۰۰۵) خدمت کرد. وی دوره‌های دانشگاهی، سخنرانی، آموزش یا سخنرانی در کنفرانسها را تقریباً در ۵۵ کشور برگزار کرده‌است. تالیفات و نگارش سونگا در مجلات علمی متعدد منتشر شده‌است و وی دارای دو کتاب تأثیرگذار در حقوق جزا بین‌المللی است. دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، دیوان بین‌المللی کیفری رواندا، دیوان بین‌المللی کیفری، مؤسسه دستیار، انستیتوی فارغ التحصیلان مطالعات بین‌المللی و توسعه و مؤسسه جهانی عدالت لاهه و سایر دولتها. عفو بین‌الملل
عفو بین‌الملل سازمانی غیردولتی می‌باشد که با داشتن بیش از ۷ میلیون عضو در زمینه حمایت از حقوق بشر فعالیت می‌کند. هدف‌گذاری این بنیاد غیردولتی اینست که بتواند با پژوهش و فعالیت در زمینه حقوق بشر از پایمال شدن حقوق انسان‌ها در سطح دنیا جلوگیری کرده و در نهایت خواستار برقراری عدالت در مورد افرادی که حقوق ایشان به هر نحوی پایمال گردیده می‌باشد. حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل متحد
کوفی عنان در نخستین گزارش خود در جایگاه دبیرکل سازمان ملل متحد درخواست انجام اصلاحات در شورای امنیت را داد. در گفتگوهای پس از آن، شماری از کشورها پیشنهاد کردند که به جای حذف حق وتو، شرایط استفاده از وتو محدود شود و استفاده از آن در مورد کشتار جمعی، جنایات علیه بشریت و جنایت جنگی غیر ممکن شود. همینطور بسیاری از کشورها معتقدند که اعضای دائم شورا حق ندارند قطعنامه‌های مربوط به مسائلی را وتو کنند که خود، یکی از طرفین درگیر در آن هستند. به علاوه، تصمیم‌گیری در شورای امنیت در صورتی متوقف شود که مخالفت با آن نه از سوی یک عضو، بلکه از طرف دو عضو دائم شورای امنیت باشد. دستگیری و محاکمه جعفر پناهی
سازمان عفو بین‌الملل صندلی خالی پناهی را در جشنواره کن، نشان دهندهٔ جنون اختناق در ایران دانست. برنار کوشنر وزیر خارجه و فردریک میتران وزیر فرهنگ، در بیانیه ای مشترک نوشتند: جعفر پناهی یکی از سرشناس‌ترین نمایندگان سینمای ایران است و کاملاً جا دارد که در جشنواره کن حضور داشته باشد. از او برای عضویت در هیئت داوران دعوت شده‌است؛ ما آزادی فوری او را خواهانیم و همچنین از مقامات ایرانی می خواهیم که حقوق بنیادین آزادی بیان و آفرینش را برای همه ایرانیان محترم بشمارند. نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی ایران
سازمان عفو بین‌الملل در گزارشی اعلام کرد که در سال ۲۰۰۷ (۸۶–۱۳۸۵ خورشیدی) حداقل ۲۴ نفر در هر هفته اعدام و بیش از ۶۴ نفر محکوم به مرگ شده‌اند، و ایران با ۳۱۷ اعدام در این سال، رتبه دوم را در این زمینه دارد. حوریه مصدق
مصدق در حال حاضر در عفو بین‌الملل به عنوان محقق افغانستان کار می‌کند. او برای اولین بار در سال ۲۰۰۸ شروع به کار با آنها کرد. او به عنوان یکی از اعضای عفو بین‌الملل اغلب بین لندن و کابل سفر می‌کند. مصدق این تحقیق را برای گزارش عفو بین‌الملل با عنوان «فرار از جنگ، یافتن بدبختی: مهاجرین آوارگان داخلی در افغانستان» ارائه کرده‌است. او همچنین در مصاحبه ای با سی‌ان‌ان گزارش داد که در حالی که پیشرفت حقوق بشر از سال ۲۰۰۲ در افغانستان بسیار کند بوده‌است، عفو بین‌الملل در طول زمان پیشرفت‌هایی داشته‌است. گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران
تا فوریه ۲۰۱۸ گزارشگر ویژه سازمان ملل، عاصمه جهانگیر بود که در ۱ سپتامبر ۲۰۱۶ به این پست منصوب شد. وی پنجمین گزارشگر ویژه در امور ایران پس از آندرس آگوئیلار (۱۹۸۴–۱۹۸۶ میلادی)، رینالدو گالیندو پل (۱۹۸۶–۱۹۹۵ میلادی)، و موریس دنبی کاپیتورن (۱۹۹۵–۲۰۰۲ میلادی) و احمد شهید (۲۰۱۱–۲۰۱۶ میلادی) بود که به تصدی این سمت، برگمارده شده بود. روز سه‌شنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۹ سازمان عفو بین‌الملل اعلام کرد که این سازمان حقوق بشری به همراه برخی دیگر از نهاد مدافع حقوق بشر در چهل و سومین اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل از کشورهای عضو خواستند که از قطعنامه‌ای که دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران است و تمدید مأموریت گزارشگر ویژه این سازمان در مورد وضع حقوق بشر در ایران حمایت کنند. اریک بیکر
بیکر در سال ۱۹۶۶ دبیرکل عفو بین‌الملل شد. این سازمان در نتیجه استعفای بننسون از ریاست آن دچار بحران شدیدی شده بود. مبنای این استعفا نگرانی‌های بننسون از سرکوب فعالیت‌های عفو بین‌الملل بخاطر انتقاد از دولت انگلیس بود که تمایل برای انتقال مقر سازمان به سوئیس را در او برانگیخته بود.. پست ریاست لغو شد و اریک بیکر به عنوان دبیرکل برگزیده شد. نقل شده‌است که بیکر با یک کار بزرگ روبرو بود، با روحیه افراد در پایین‌ترین سطح و بی‌اعتمادی در مقر این سازمان در لندن وجود داشت و او می‌بایست ثبات و اهداف عفو بین‌الملل را از نو بپا کند. تا ژوئیه ۱۹۶۸، هنگامی که مارتین انالز به عنوان دبیرکل منصوب شد، تعداد گروه‌های عفو بین‌الملل دوباره در حال افزایش بود و بیش از یک دهم زندانیان عقیدتی که این گروه پذیرفته بود آزاد شدند. تنفیذ حکم ریاست‌جمهوری در ایران
یک روز پیش از این مراسم سازمان عفو بین‌الملل در توییت خود نوشت: «جنایات علیه بشریت» بر این مراسم سایه انداخته‌است، این سازمان خواستار انجام «تحقیقات کیفری» به دلیل نقش رئیسی در «جنایات علیه بشریت» در رابطه با «کشتار ۶۷» شده‌است. در سال ۶۷ رئیسی و چند تن از قضات، حکم اعدام اعضای مجاهدین خلق که در ترورهای این کشور نقش داشتند را صادر کردند. گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد
وظیفه سازمان ملل «بررسی، نظارت، توصیه و ارائه گزارش عمومی» در خصوص وضعیت حقوق بشر است که این کار را از طریق «فعّالیّت‌های انجام شده توسط رویه‌های خاص، از جمله پاسخ به دادخواست‌های فردی، پاسخ به عملیات روانی و شستشوی مغزی از سوی محافل آکادمیک و رسانه‌های کنترل شده، انجام مطالعات، ارائه توصیه در مورد همکاری فنی در سطح کشوری و مشارکت در فعّالیّت‌های تبلیغاتی عمومی» انجام می‌دهد. با این حال، کتابچه راهنمای "مشاوره داخلی برای بررسی شیوه‌ها و روش‌های کار" (۵ تیر ۱۳۸۷) کمیته هماهنگی رویه‌های ویژه، این افراد را تنها عهده‌داران مأموریت می‌نامد. از دیگر کاربردهای این نقش می‌توان به «نماینده ویژه دبیرکل» یا «کارشناس مستقل» یا یک کارگروه که معمولاً متشکل از پنج عضو، هر کدام از یک منطقه کره‌زمین، است اشاره کرد. عهده‌داران مأموریتی که از سوی شورای حقوق بشر سازمان ملل متّحد منصوب می‌شوند، مستقل از دولت‌ها عمل می‌کنند و به همین ترتیب نقش مهمّی در نظارت بر حاکمیت ملّت‌ها و سیاست‌ها و دولت‌های منتخب دموکراتیک ایفا می‌کنند. در جواب به قطعنامه ۲۰ (XXXVI) کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متّحد، اوّلین رویه ویژه موضوعی، یعنی کارگروه مربوط به ناپدیدشدگان اجباری یا غیرارادی، در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۰) تأسیس گشت. اوّلین گزارش‌گر ویژه که مسئولیت نظارت بر اعدام‌های فراقضایی، بلادرنگ یا خودسرانه را بر عهده گرفت، در سال ۱۳۶۱ پس از تصویب قطعنامه ۱۹۸۲/۳۵ کمیسیون حقوق بشر کار خود را آغاز کرد. کنفرانس جهانی حقوق بشر
اگرچه سازمان ملل مدتها در زمینه حقوق بشر فعال می‌کرد، اما کنفرانس وین دومین کنفرانس جهانی بود که منحصراً متمرکز بود روی موضوع حقوق بشر و اولین کنفرانس بین‌المللی حقوق بشر به مناسبت بیستمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر. طی ماه آوریل و مه ۱۹۶۸ در تهران، ایران برگزار شد. عفو بین‌الملل
اعضای این سازمان از ۱۵٫۰۰۰ نفر در سال ۱۹۶۹ به ۲۰۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۷۹ افزایش یافت. افزایش اعضا عفو بین‌الملل در این ۱۰ سال باعث شد تا فعالیت‌های این سازمان نیز گسترده‌تر شود و تنها محدود به افراد داخل زندان نگردد، بلکه به فعالیت‌های خارج از دیوارهای زندان مانند سر به نیست کردن افراد، حکم اعدام و همچنین حق پناهندگی نیز بپردازد. اولین شیوه‌ای که این سازمان در پیش گرفت به نام "اقدام فوری" (به انگلیسی: "Urgent Action") این بود تا اعضا این سازمان شروع به اقداماتی عملی بکنند. اولین مورد نیز در تاریخ ۱۹ مارس ۱۹۷۳ در راستای دستگیری "Luiz Basilio Rossi" استاد دانشگاه برزیلی توسط دولت این کشور اتفاق افتاد. این سازمان در سطوح بین دولتی نیز فعالیت‌های خود را پیگیری کرده‌است. عفو بین‌الملل درخواست خود را به سازمان ملل متحد جهت به تصویب رساندن استانداردهای اولیه در زمینه حقوق زندانیان (به انگلیسی:en:Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners|Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners) و همچنین پیگیری کنوانسیون‌های بشردوستانه موجود، در راستای محفوظ نگه داشتن ۲ مصوبه میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی ارائه کرد و موفق به دریافت منشورها و مصوبات جدیدی برای جلوگیری از بدرفتاری با زندانیان گردید. عفو بین‌الملل همچنین توسط سازمان بین دولتی حقوق بشر در ایالات متحده آمریکا٫ (به انگلیسی: )٫ به عنوان مشاور خود معرفی گردید. عفو بین‌الملل
بعد از دستگیری سناتور آگوستو پینوشه٫ رئیس‌جمهور سابق کشور شیلی توسط سرویس پلیس متروپل٫ سازمان عفو بین‌الملل در راستای اینکه وی از رفتن به کشور اسپانیا و محاکمه گریزان بود وارد کارزار مبارزه پینوشه گردید. لئونارد هافمن(لرد هافمن) رابطه غیر مستقیمی با سازمان عفو بین‌الملل داشت و این رابطه منتهی به یک آزمون مهم برای سیستم قضایی و قوانین بریتانیا گردید. شکایتی از سوی جک استراو دبیر (به فارسی: وزرات کشور)) علیه آزادی پینوشه قبل از گرفتن همچین تصمیمی از سوی سیستم قضایی انگلستان صورت گرفت. این شکایت توسط (به فارسی: دیوان عالی کشور) رد و آگوستو پینوشه آزاد و به کشور شیلی برگردانده شد. این حرکت٫ چالشی قانونی به‌شمار آمده و شکایت نسبت به تصمیمی که تا آن زمان گرفته نشده‌است غیرقابل مطابقت با حاکمیت قانون بود و این‌گونه به نظر می‌آمد که دبیر وزارت کشور انگلستان با پیش‌بینی و علم به این که این کار چه تبعاتی در پی خواهد داشت به هر دلیل نا معلومی مرتکب این اشتباه گردید. سازمان حقوق بشر ایران
سازمان حقوق بشر ایران ، یک سازمان حقوق بشری غیردولتی و بین‌المللی است که در حدود سال ۲۰۰۷ تأسیس شده‌است. تمرکز اصلی سازمان حقوق بشر ایران در خصوص موارد نقض حقوق بشر از جمله مجازات اعدام به‌طور کلی و مجازات اعدام برای کودک-مجرمان به‌طور ویژه در ایران است. دلارا دارابی، بهنود شجاعی، محمدرضا حدادی و سکینه آشتیانی و بسیاری دیگر از محکومان به اعدام از مواردی هستند که این سازمان بر روی آنها تمرکز داشت. علاوه بر ایران، این سازمان اعضا و هواداران فعالی در بسیاری از کشورهای اروپایی، آسیایی و آمریکای شمالی دارد. محمود امیری-مقدم، مدافع حقوق بشر و عصب‌شناس، یکی از بنیان‌گذاران و سخنگوی بین‌المللی این سازمان است که در اسلو، پایتخت نروژ مستقر است. این سازمان هیچ‌گونه وابستگی حزبی یا سیاسی ندارد. نسرین ستوده
او عضو کانون مدافعان حقوق بشر، کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان، و انجمن حمایت از حقوق کودکان بوده و وکالت پرونده‌های بسیاری از فعالان حقوق بشر، فعالان حقوق زنان، کودکان قربانیِ کودک آزاری و کودکان در معرض اعدام را برعهده داشته‌است. ستوده در سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۸ میلادی) برنده جایزه حقوق بشر «سازمان حقوق بشر بین‌الملل» شد. روز دوشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۹ عفو بین‌الملل با شیوع گسترده ویروس کرونا خواستار آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی و عقیدتی در جهان از جمله نسرین ستوده در ایران شد. ۷ مرداد ۱۳۹۹ بنا بر گزارش صدای آمریکا، رضا خندان، همسر نسرین ستوده اعلام کرد که دادستان تهران تمامی حساب‌های بانکی نسرین را مسدود کرده‌است. دیوان کیفری بین‌المللی
این دیوان در ۴ مورد می‌تواند وارد عمل شود: بسیاری از کشورها خواستار افزودن تروریسم و قاچاق مواد مخدر به این فهرست بودند. اما توافقی بر سر تعریف تروریسم حاصل نشد و در مورد قاچاق مواد مخدر نیز تصور می‌شد که ممکن است عمده منابع محدود این دادگاه، به رسیدگی به آن اختصاص یابد. هند نیز اصرار داشت که کاربرد جنگ‌افزار هسته‌ای و سایر جنگ‌افزار کشتارجمعی به عنوان جنایت جنگی در صلاحیت دیوان باشد که این تلاش ناموفق ماند. هند پس از آن از این موضوع ابراز نگرانی کرد که «اساسنامه رم به روشنی این مفهوم را بیان می‌دارد که کاربرد سلاح‌های کشتارجمعی یک جنایت جنگی به‌شمار نمی‌رود» که این یک هشدار غیرعادی به جامعه بین‌المللی بود. پیامدهای اجتماعی و اقتصادی دنیاگیری کووید–۱۹ در ایران
روز ۲۸ اسفند ۱۳۹۸ در پی شیوع ویروس کرونا در زندان‌های ایران، سازمان عفو بین‌الملل در بیانیه‌ای خواستار آزادی فوری زندانیان سیاسی و عقیدتی محکوم به بیش از ۵ سال حبس در زندان‌های ایران شد. این درخواست عفو بین‌الملل در واکنش به اعطای عفو به محکومان جرایم امنیتی دارای محکومیت زندان ۵ سال یا کمتر می‌باشد. دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق
دادگاه بین‌المللی تعقیب مسئولان نقض فاحش حقوق بین‌الملل بشردوستانه در خاک یوگسلاوی سابق از ابتدای ۱۹۹۱ یا دیوان بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق (ICTY)، از ارکان فرعی شورای امنیت سازمان ملل متحد است که برای تعقیب و مجازات عاملانی که در جریان جنگ‌های صورت گرفته در خاک یوگسلاوی سابق، شدیداً و در ابعاد وسیع ابتدایی‌ترین حقوق بشری افراد را نقض کردند، ایجاد گردید. اساسنامهٔ این دادگاه، پس از تصویب قطعنامه ۸۲۷ شورای امنیت، در ۲۵ مه ۱۹۹۳ مورد تصویب قرار گرفت. دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق یک دادگاه موقتی و منطقه‌ای است و مقر آن در شهر لاهه، هلند قرار دارد. این دادگاه بر اساس صلاحیت خود می‌تواند این ۴ دسته از جرائم، نقض شدید کنوانسیون‌های ژنو، نقض قوانین یا رسوم جنگ، کشتار دسته جمعی و جنایات علیه بشریت را تحت تعقیب قرار دهد. بیش‌ترین شدت مجازات افراد محکوم شده در این دادگاه حبس ابد است. بنیاد بین‌المللی کیفر و مجازات
نیاد بین‌المللی کیفر و مجازات مطالعات مربوط به جلوگیری از جرم و برخورد با مجرمین را از طریق تحقیق، نشریات، تدریس و جلسات بین‌المللی ترویج می‌کند. اعضای آن متخصص در امور کیفری و مجازات از سراسر جهان مانند قاضی، مقامات سیستم زندان و دانشگاهیان هستند؛ و در کمیسیون پیشگیری از جرم و عدالت کیفری، شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل و شورای اروپا جایگاه مشورتی دارد. این برنامه توصیه‌ها و توصیه‌هایی را در مورد حفظ حقوق بشر و بهبود درمان تحت سیستم جزایی ارائه می‌دهد. از اولویت‌های فعلی آن، تجدید نظر در حداقل قوانین در مورد رفتار با زندانیان در آمریکای لاتین و کارائیب، و سیاست‌های زندان و حقوق زندانیان است. پلیس بین‌الملل
از تشکیلات دائمی سازمان است که ریاست آن بر عهده دبیرکل سازمان است. اجرای برنامه‌های تصویب شده در مجمع عمومی و کمیته اجرایی و اعلام مهم‌ترین جرم‌های بین‌المللی و آمار آن، از وظایف این نهاد است. نتایج اجلاس پلیس بین‌الملل، ریشه‌یابی و تحقیق در مورد جرم‌ها در نشریه‌های گوناگون این نهاد منتشر و برای اعضا ارسال می‌شود. دیوان کیفری بین‌المللی
دیوان کیفری بین‌المللی نخستین دادگاه دائمی بین‌المللی برای رسیدگی به جرایم نسل‌کشی، جنایات علیه بشریت، جنایت جنگی و جنایت تجاوز است که مقر آن در لاهه، هلند قرار دارد. شان مک‌براید
مک‌براید از اعضاء بنیان‌گذار سازمان عفو بین‌الملل بود و از سال ۱۹۶۳ تا سال ۱۹۷۱ رئیس کمیسیون بین‌المللی قضات را عهده‌دار بود همچنین از سال ۱۹۷۴ الی ۱۹۸۵ ریاست اداره بین‌المللی صلح را در کارنامه خود دارد. نازنین بنیادی
بنیادی از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵، سخنگوی سازمان عفو بین‌الملل بود و از سال ۲۰۱۵ نیز عضو هیئت مدیرهٔ مرکز حقوق بشر در ایران است. نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی ایران
سازمان عفو بین‌الملل در شهریور ۱۳۹۹ در گزارش تازه‌ای که از شیوه برخورد و شکنجه معترضان آبان‌ماه ۹۸ توسط جمهوری اسلامی مانند بازداشت کودکان، ضرب و جرح، برهنه‌سازی اجباری، دشنام‌های جنسی، پاشیدن اسپری فلفل به ناحیه دستگاه تناسلی و وارد آوردن شوک الکتریکی به بیضه‌ها، آویزان کردن و نگه داشتن در وضعیت‌های دردناک، القای حس خفگی با آب، تهدید به مرگ و اعدام نمایشی، تزریق یا خوراندن اجباری مواد شیمیایی منتشر کرده و می‌نویسد مصاحبه و اطلاعات دریافتی از شمار زیادی از این معترضان نشانگر شکنجه‌های غیرانسانی شدید آنها از سوی مأموران امنیتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی بوده‌است. در ادامه عفو بین‌الملل این اعمال خشونت‌آمیز را محکوم کرده و مصرانه از تمام کشورهای عضو سازمان ملل درخواست می‌کند تا مقام‌ها و مسئولان جمهوری اسلامی را به تغییر این رویه ملزم کنند. دیوان کیفری بین‌المللی
در سپتامبر ۲۰۱۶ در گزارش دادستان لاهه از اولویت‌ها و انتخاب پرونده‌ها برای رسیدگی به جرائم، رسماً اعلام شد که از این پس دادگاه لاهه به جرائم زیست‌محیطی تحت عنوان «جنایات علیه بشریت» رسیدگی خواهد کرد. این پرونده‌ها شامل تخریب محیط زیست، بهره‌کشی ناعادلانه از منابع طبیعی، و تصرف غیرقانونی زمین در کنار موارد دیگر هستند. سلیل شتی
شتی در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۹ به عنوان دبیرکل سازمان عفو بین‌الملل منصوب شد و پس از ایرنه خان در ماه ژوئیه سال بعد کارش را آغاز کرد. او برای تمایلش به عدم تمرکز دفتر مرکزی لندن به ۱۰ مرکز در سایر نقاط جهان برای ادغام دفتر ملی و بین‌المللی در لندن از انگلیس مورد انتقاد قرار گرفت. تقریباً ۵۰۰ کارمند در لندن تحت تأثیر ابتکار عمل او قرار گرفته‌اند. پلیس بین‌الملل
اینترپل در سال ۲۰۱۳ بودجه‌ای برابر ۷۸ میلیون یورو داشته که از طریق کمک‌های کشورهای عضو تهیه شده‌است. تمرکز اصلی اینترپل بر امنیت عمومی، تروریسم، جنایات سازمان یافته، جنایت جنگی، پول‌شویی، جرایم سایبری، جرائم مالکیت فکری، قاچاق اسلحه و مواد مخدر است. مهم‌ترین وظایف این سازمان به شرح زیر است: حمله نظامی ترکیه به شمال شرقی سوریه (۲۰۱۹)
سازمان عفو بین‌الملل اظهار داشت که این سازمان شواهدی از جنایات جنگی و سایر تخلفات مرتکب شده توسط نیروهای سوری تحت حمایت ترکیه و ترکیه را جمع‌آوری کرده‌است همچنین سازمان عفو بین‌الملل اظهار داشت: نیروهای نظامی ترکیه و گروه‌های مسلح سوری تحت حمایت این کشور به شکل شرم آوری جان غیرنظامیان را نادیده گرفته‌اند و اقدام به تخلفات جدی و جرایم جنگی از قبیل کشتار شتاب‌زده و حملات غیرقانونی که منجر به کشته و زخمی شدن غیرنظامیان در جریان حمله به شمال سوریه شده‌است، کرده‌اند. کنفرانس جهانی حقوق بشر
در آستانه برگزاری کنفرانس ۱۹۹۳، بسیاری از خوش‌بینی‌های دوران ۱۹۸۹از بین رفت. کنفرانسهای مقدماتی همانند تعدادی از جلسات منطقه‌ای و ماهواره‌ای از ۱۹۹۱ در ژنو، سوئیس برگزار شد. این تلاشها منجر به این شد تا ایده‌های جدیدی که کشورها می‌توانستند بر سر آن به توافق برسند ایجاد شود و اختلافات پیرامون نقش حاکمیت دولت برطرف شده و با ایجاد سازمان‌های غیردولتی (NGO) و اینکه راه حلی پیدا کنند تا از طریق ابزارهای جدید یا تقویت شده حقوق بشر سازمان ملل به صورت بی‌طرفانه عمل کند. سرانجام مجمع عمومی سازمان ملل متحد مجبور شد در مورد دستور کار کنفرانس در سال ۱۹۹۲ تصمیم بگیرد. پیر سانه دبیرکل عفو بین‌الملل، نگران این موضوع بود که این کنفرانس گامی رو به عقب برای حقوق بشر باشد. او در این خصوص گفت: «تعجب آور نیست که دولتها بیش از حد اشتیاق نشان ندهند. بالاخره آنها کسانی هستند که حقوق بشر را نقض می‌کنند.» حقوق کیفری بین‌المللی
حقوق کیفری بین‌المللی () بخشی از قواعد بین‌المللی به منظور جلوگیری از دسته‌های خاصی از جرائم جدی و پیگرد مرتکبین این جرائم است. به موجب قوانین بین‌المللی این جرائم عبارتند از کشتار جمعی (نسل‌کشی)، جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت و جنایت تجاوز. سازمان ملل متحد
در سال ۱۹۹۳ و در پاسخ به رویه «پاکسازی قومی» در یوگسلاوی سابق دبیرکل سازمان ملل دادگاه رسیدگی به جرایم نظامی در یوگسلاوی سابق را دایر کرد. در سال ۱۹۹۴ در قبال جریان نسل‌کشی در روآندا این شورا دیوان رسیدگی به جرائم در روآندا را تأسیس کرد. قلمرو قضایی این دو دادگاه بررسی و روشن کردن موارد نقض قوانین بین‌المللی که جرم محسوب می‌شدند بوده‌است. همچنین برای رسیدگی به جرائم شدید در تیمور شرقی واحد SCIU تشکیل شد.در سالیان اخیر تقاضای اصلاحات در سازمان ملل شدت گرفته‌است. البته این تقاضاها خیلی واضح و مشخص نبوده‌اند و اجماع نظری در مورد نحوه اصلاحات وجود نداشته‌است. عده‌ای خواستار ایفای نقش جدی و مؤثرتر سازمان ملل در امور جهانی شده‌اند. عده‌ای معتقدند که کار سازمان باید به کمک‌های بشر دوستانه محدود شود و عده زیادی خواستار عضویت در شورای امنیت و تغییر موقعیت ژئوپولتیک آن شده‌اند (یعنی اضافه شدن اعضایی از آفریقا، آمریکای جنوبی و آسیا). در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ موضوع سوء استفاده از برنامه نفت در برابر غذا در عراق در دوران صدام حسین لزوم اصلاحات را تشدید نمود. یک برنامه اصلاحی رسمی از سوی کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل اندکی پس از صدارت وی بر سازمان در اول ژانویه ۱۹۷۷ به اجرا گذاشته شد. این اصلاحات شامل تغییر عضویت دائمی در شورای امنیت، (که همچنان نماد روابط قدرت در سال ۱۹۴۵ است)، شفاف تر ساختن بوروکراسی و ایجاد حس مسئولیت‌پذیری بِیشتر در میان اعضا، دموکراتیک تر ساختن سازمان ملل و اعمال تعرفههای مناسب به شرکت‌های مهمات و جنگ افزارسازی در سراسر دنیا است. در سپتامبر سال ۲۰۰۵ سازمان ملل یک جلسه جهانی در سال ۲۰۰۵ برگزار کرد که طی آن سران اکثر کشورهای عضو در شصتمین جلسه مجمع عمومی گرد آمدند. سازمان ملل این جلسه را «فرصت بسیار نادر در اتخاذ تصمیمات مهم در حوزه‌های توسعه، امنیت حقوق بشر و اصلاحات در سازمان ملل» نامید. کوفی عنان پیشنهاد کرد که در مورد اصلاحات سازمان ملل و گریز از تنگنای اعمال سیستم‌های بین‌المللی صلح و امنیت حقوق بشر و توسعه به توافقات مهمی دست یافته‌اند و چالش‌های اساسی پیش روی سازمان ملل در قرن ۲۱ را ارزیابی و بررسی نموده‌اند. رهبران و سران کشورهای دنیا بر سر موارد زیر به توافق دست یافته‌اند: اگر چه کشورهای عضو سازمان ملل در راه اصلاح نظام بوروکراسی سازمان ملل به موفقیت چندانی دست نیافتند ولی عنان همچنان بر انجام اصلاحات در حوزه اختیارات خود ادامه داد. او یک دفتر ویژه جهت مدیریت سیاست‌های حمایتی از سیاست‌های مالی سازمان دایر کرد. در اواخر دسامبر سال ۲۰۰۵ دبیر خانه در شرف تکمیل طرح بازنگری ۵ ساله دستور جلسات مجمع عمومی بود. هدف از آن تأمین بنای تصمیم‌گیری در مورد حذف برنامه‌های تکراری و موازی بود. حوزه قضایی بین‌المللی
حوزه قضایی بین‌المللی به دولت‌ها و ارگانهای جهانی این اجازه را می‌دهد تا تحقیقات جنایی خود را در دیگر کشورها و در مورد شخص متهم بدون در نظر گرفتن مکانی که جرم در آن اتفاق افتاده‌است، تابعیت شخص، کشوری که در آن اقامت دارد و هر گونه روابط با مراجع قانونی که در حال تحقیق در مورد شخص می‌باشند، انجام دهد. حنا جیلانی
جیلانی همچنین با شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور زنان همکاری دارد. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، او نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در دفاع از حقوق بشر بود. در سال ۲۰۰۶، او به کمیته بین‌المللی تحقیق در مورد سازمان ملل متحد در دارفور، سودان منصوب شد. او همچنین عضو هیئت علمی حقوق بشر در زمینه تروریسم، مبارزه با تروریسم و حقوق بشر است. عفو بین‌الملل
شخصیت‌های اصلی‌ای که در این دهه سازمان را هدایت می‌کردند شان مک‌براید و مارتین آنالز بودند. در این دوره این سازمان نه تنها به فعالیت‌های خود در حمایت از زندانی‌های عقیدتی ادامه می‌داد بلکه فعالیت‌های این سازمان گسترده‌تر گردید و تلاش در برگزاری دادگاه‌های منصفانه برای افراد و همچنین جلوگیری از زندانی شدن افراد بدون برگزاری دادگاه نیز جزو وظیفه‌های این گروه قرار گرفت. (ماده ۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر) همچنین این سازمان به‌طور خاص بر روی مبارزه با شکنجه افراد در زندان، فعالیت‌هایی جدی می‌کرد (ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر). عفو بین‌الملل باور داشت، دلایلی که دولت‌ها زندانی‌ها را شکنجه می‌کنند اینست که یا می‌خواهند از زندانی مورد نظر اطلاعات خاصی را بدست بیاورند یا می‌خواهند گروه سیاسی مقابل خود را توسط ترور از میدان خارج کنند یا هردو. نکته مهم دیگر برای این سازمان صادرات انواع دانش و ادوات شکنجه به دیگر کشورهای دنیا بود و به خصوص آموزش این‌گونه شیوه‌های شکنجه توسط قدرت‌های بزرگ دنیا به دولت‌هایی که زیر نظر آن‌ها کار می‌کنند. برای نمونه می‌توان ایالات متحده آمریکا را مثال زد که از سازمان اطلاعات جاسوسی خودسیا برای رسیدن به این مقصود استفاده می‌کند. عفو بین‌الملل
بعد از سال ۲۰۰۰ سازمان عفو بین‌الملل دستور کار خود را به مشکلات برآمده از جهانی سازی (به انگلیسی ) و عکس‌العمل‌هایی که نسبت به حملات ۱۱ سپتامبر انجام می‌شد معطوف گرداند. سیر جهانی شدن٫ تغییراتی اساسی در سیاست‌های این سازمان ایجاد کرد و باعث شد تا عفو بین‌الملل فعالیت‌های خود در زمینه‌های اقتصادی و حقوق شهروندی و فرهنگی را که در گذشته کاهش داده بود مجدداً افزایش دهد. این سازمان باور داشت٫ این تغییرات دارای اهمیت بالایی است٫ نه به دلیل دادن اعتبار به موضوع ارجح نبودن حقوق نسبت به یکدیگر (به انگلیسی: Indivisibility of Human Rights) بلکه به دلیل افزایش بی‌اندازه قدرت شرکت‌های بزرگ در دنیا و همچنین تضعیف بسیاری از کشورها به دلیل جهانی سازی. ایرنه خان
ایرنه خان (؛ زادهٔ ) یک وکیل اهل بنگلادش است. خان بین سال‌های ۲۰۰۱-۲۰۰۹ دبیر کل سازمان عفو بین‌الملل بود و از سال ۲۰۰۹ تا کنون نیز رئیس دانشگاه سالفورد می‌باشد. عفو بین‌الملل
حال چیزی که به عنوان یک استیناف در یک روزنامه مطرح گردیده بود تبدیل به ارگانی بین‌المللی شده و از افرادی که به دلیل ارائه باورها و عقاید خودشان به صورت مسالمت‌آمیز به زندان محکوم شده بودند حمایت می‌کند و سعی بر آن دارد تا از مواد ۱۸ و ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر تا حد امکان حمایت به عمل بیاورد. از همان ابتدا، تحقیق و اجرای کمپین‌های مختلف در این سازمان نقشی اساسی داشت. کتابخانه‌ای نیز جهت نگهداری اطلاعات کسانی که به دلایل غیرقابل قبول به زندان افتاده‌اند ساخته شد و نیز شبکه‌ای از گروه‌هایی که به نام گروه‌های درختی (به انگلیسی: 'THREES' groups) شناخته می‌شدند شروع به کار کردند. هر کدام از این گروه‌ها ۳ زندانی را نمایندگی می‌کردند که هر کدام از آن‌ها خود نیز نماینده یکی از باورهای کاپیتالیست٫ کمونیست و توسعه (به انگلیسی: developing) بودند. عفو بین‌الملل
به غیر از کمپین این سازمان ضد شکنجه در نیمه اول دهه ۸۰ میلادی، دو فستیوال موسیقی نیز جهت افزایش اطلاعات مردم از وجود سازمان عفو بین‌الملل و اهمیت حقوق بشر در دنیا، به خصوص در میان جوانان آن دوره در انتهای این دهه برگزار گردید. در سال ۱۹۸۶ تور موسیقی با نام توطئه امید (به انگلیسی: A Conspiracy of Hope) که متشکل از ۵ کنسرت در ایالات متحده آمریکا با ۳۰ اجرای عجیب و متفاوت بود در یکی از بزرگترین استادیوم‌ها و در سال ۱۹۸۸ نیز توری با نام حال نوبت حقوق بشر است به (انگلیسی: !Human Rights Now) و با اجرای حدود ۲۰ کنسرت در ۵ قاره و در مدت ۶ هفته٫ که مصادف بود با چهلمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر برگزار گردید. در هر دوی تورهای اشاره شده جمعی از معروفترین موسیقیدانان آن زمان شرکت داشتند. پلیس بین‌الملل
با شروع جنگ جهانی دوم، فعالیت‌های این سازمان متوقف شد. پس از جنگ و با افزایش آمار جرم و برهم خوردن نظم کشورها، در سال ۱۹۴۶ اجلاسی با شرکت ۱۹ کشور در بروکسل، پایتخت بلژیک برگزار شد. در بیست و پنجمین جلسه مجمع عمومی که در وین و در سال ۱۹۵۶ برگزار شد، اساسنامه و مقررات سازمان پلیس بین‌الملل به تصویب رسید. طبق این اساسنامه و به جهت حفظ استقلال آن، اینترپل از هرگونه دخالت و پیگیری در امور سیاسی، مذهبی، نظامی و نژادی منع شده‌است. مقر سازمان تا ۱۹۸۹ در شهر پاریس بود و پس از آن به شهر لیون فرانسه منتقل شد. فدراسیون جهانی جامعه‌های حقوق بشر
برای حفاظت از حقوق بشر FIDH و سازمان جهانی علیه شکنجه یک نهاد مراقبتی برای حفاظت از حامیان حقوق بشر ایجاد کردند.نقش این نهاد جمع آوری حقایق، هوشیار ساختن جامعه بین المللی، گفتگو با مقامات دولتی، و ارتقای سازوکارهای حفاظت از حامیان حقوق بشر در سطوح محلی، ملی و بین المللی می باشد.  تبعیض و خشونت علیه زنان هنوز در برخی کشورها رواج دارد. FIDH برای کنار زدن این تبعیض تلاش می کند، دسترسی زنان به عدالت را تسهیل نموده و در برابر جرائم مصون نگه دارد. شفافیت بین‌الملل
شفافیت بین‌الملل یک سازمان غیردولتی است که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد و دفتر اصلی آن در برلین، آلمان قرار دارد. هدف این سازمان که در حدود ۱۰۰ کشور نمایندگی دارد تلاش برای مبارزه با فساد و افزایش آگاهی در مورد آن است. این سازمان به‌طور سالیانه اقدام به انتشار شاخص ادراک فساد می‌کند. سنجش فساد به استفاده از شاخص‌های نظیر فساد، اختلاس، رشوهگیری، خرید و فروش پست‌های دولتی، رشوه‌پذیری دستگاه قضایی، فساد مالی در میان سیاستمداران و مقام‌های دولتی و عدم مقابله کافی یا ناکارایی در پیکار علیه مواد مخدر است. اونروا
در ابتدا هدف آژانس، قرار بر ایجاد مشاغل در خصوص پروژه‌های عمرانی و کمک‌های مستقیم بود، اما اکنون آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی در خاور نزدیک به پشتیبانی از پروژه‌های آموزش و پرورش، خدمات درمانی و خدمات اجتماعی پناهندگان فلسطینی می‌پردازد. کمکهای این سازمان در پنج حوزه عملیاتی در کشورهای اردن، لبنان، سوریه، نوار غزه و کرانه باختری رود اردن، از جمله اورشلیم شرقی توزیع می‌شود. اما خارج از این پنج حوزه، کمک به پناهندگان فلسطینی از طریق کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد صورت می‌گیرد. این آژانس پس از جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، حمایت از پناهندگان فلسطینی یهودی و عرب در داخل اسرائیل را برعهده گرفت و تا سال ۱۹۵۲ که اسرائیل مسئولیت پناهندگان یهودی را پذیرفت به کمک‌ها ادامه داد. مجمع عمومی در غیاب یک راه حل برای مشکل پناهندگان فلسطینی مجوز اونروا را بارها و بارها تمدید کرده‌است و اخیراً آن را تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۷ تمدید نمود. سپیده قلیان
سازمان عفو بین‌الملل در ۹ بهمن ۱۳۹۷ با انتشار بیانیه‌ای نسبت به آنچه که «خطر فاحش ادامه شکنجه» اسماعیل بخشی و سپیده قلیان خواند، هشدار داد. این سازمان حقوق بشری از مقامات ایرانی خواست تا بی‌درنگ این دو زندانی را آزاد کرده و به اتهامات مربوط به شکنجه این دو رسیدگی و شکنجه گران احتمالی را به دست قانون بسپارند. این سازمان خواستار حفاظت از بخشی و قلیان در برابر شکنجه شده و از همگان خواست تا برای آزادی این دو زندانی به مقامات حکومت نامه و عریضه بنویسند. عفو بین‌الملل
با رسیدن به میانه‌های سال ۱۹۶۰ حضور عفو بین‌الملل در دنیا هر روز بیشتر و بیشتر می‌شد و در نتیجه قسمت‌های جدیدی با نام گروه بین‌الملل و منشی بین‌الملل نیز شروع به کار کردند. وظیفه این قسمت‌های جدید در سازمان عفو بین‌الملل مدیریت ارگان‌های درون مرزی این سازمان می‌باشد که در زبان انگلیسی به آن "Sections" گفته می‌شود و هم‌اکنون در بسیاری از کشورهای دنیا مشغول به فعالیت می‌باشد. این ارگان آهسته به اجماعی در مورد قوانین و تکنیک‌های خود می‌رسید. برای نمونه می‌شود از زندانی‌هایی که خشونت در مبارزات را حمایت می‌کردند همچون نلسون ماندلا نام برد که به صورتی نانوشته در این سازمان به این نتیجه رسیده شد که نمی‌توان نام زندانی عقیدتی را بر این افراد گذاشت. جدا از کتابخانه این سازمان و گروه‌های درختی، فعالیت‌های عفو بین‌الملل گسترده‌تر گردیده و امروزه این گروه تلاش زیادی در زمینه حمایت از خانواده‌های زندانیان، فرستادن اعضا جهت مشاهده محاکمه‌های عمومی، ارائه نماینده به دولت‌ها و در آخر پیدا کردن منطقه‌ای امن و شغل مناسب برای زندانی‌های عقیدتی در کشورهای دیگر، انجام می‌دهد. قدرت نفوذ این سازمان هر روز رو به افزایش است تا جایی که عفو بین‌الملل در بسیاری از کشورهای دنیا حتی نفوذ خود را در ارگان‌های دولتی نیز نشان داده‌است. این ارگان قبل از به اتمام رسیدن این دهه به عنوان مشاور ارشد سازمان ملل متحد٫ شورای اروپا و سازمان یونسکو شناخته شد. دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق
هدف اصلی از تأسیس این دادگاه رسیدگی به جرایم ارتکابی اشخاص متهم به جرایم عمده‌ای نظیر، قتل، شکنجه، تجاوز، انتقال اجباری، تخریب گستردهٔ اموال و دیگر جرایمی مذکور در اساسنامه دادگاه در خاک یوگسلاوی سابق است. هم‌چنین در توجیه تأسیس این دادگاه، جامعه بین‌المللی معتقد است که از طریق محاکمه مرتکبان این جرایم، می‌توان از بروز این جنایات در آینده جلوگیری کرد و هم‌چنین به تسریع پایداری و ادامه روند صلح و برگرداندن عدالت به هزاران قربانی این جرایم امیدوار بود. دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق تاکنون بالغ بر ۱۶۰ نفر را به دلیل نقض شدید حقوق بشردوستانه در کرواسی، بوسنی و هرزگوین، صربستان، کوزوو و مقدونیه شمالی طی سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۱، تحت پیگرد قانونی قرار داده‌است. در اساسنامه دادگاه آمده‌است که عناوین رسمی متهمان نظیر، رئیس دولت یا حکم‌ران حکومت، نخست‌وزیر، رؤسای ستاد ارتش، وزرای داخلی، کارمند عالی‌رتبه و رهبران ارتش و ادارهٔ پلیس و بسیاری از عناوین سیاسی دیگر، مانع از تعقیب کیفری افراد نمی‌گردد. ساختار دادگاه از شعبه‌ها (۳ شعبه برای محاکمه بدوی و یک شعبه استیناف)، دادستانی و بایگانی تشکیل شده‌است. هزینهٔ دادگاه از محل بودجهٔ عادی سازمان ملل تأمین می‌شود. د حقوقو د پراختیا نړیوال سازمان/سازمان بین المللی انکشاف حقوق
یک سازمان بین الدولتی بین‌المللی است که مقر آن در شهر روم، ایتالیا قرار داشته، و تا اکنون(سال  1400هـ.ش) 37 کشور عضویت آن را دارد. اين سازمان در بخش حاکمیت قانون و توسعۀ پایدار فعاليت می نمايد. آیدلو براساس موافقت‌نامه ای چند جانبه ایجاد گردیده است که در 5 فبروری سال 1988 در شهر روم به امضاء رسیده است و از سال 2001 به اين سو وضعيت ناظر در سازمان ملل متحد را دارد. آيدلو تجربه کار در بیش از ۹۰ کشور، با سيستمهای حقوقی مختلف، را دارد. آیدلو با کشور ها در زمینۀ انکشاف پایدار، جلوگیری از فساد و انکشاف حکومت داری خوب و حاکمیت قانون، همکاری میکند. این سازمان فعاليتهای خود را بدون تبعیض یا جانبداری از کدام حزب سیاسی یا گروه قومی، نژادی، مذهبی انجام می دهد. سایبرتروریسم
سازمان ملل متحد آژانس‌های مختلفی دارد که به دنبال مقابله با تروریسم در فضای مجازی هستند، از جمله، دفتر مبارزه با تروریسم سازمان ملل، دفتر مواد مخدر و جرایم سازمان ملل، دفتر امور خلع سلاح سازمان ملل متحد، مؤسسه تحقیقات خلع سلاح سازمان ملل، پژوهشگاه جرائم و عدالت بین‌المللی سازمان ملل و اتحادیه بین‌المللی ارتباطات از راه دور هر دو EUROPOL و INTERPOL به ویژه در این زمینه تخصص دارند. کومی نایدو
در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۷، عفو بین‌الملل کومی نایدو را به عنوان دبیرکل منصوب کرد. در اوت ۲۰۱۸ کومی جانشین سلیل شتی شد که از ۲۰۱۰ به مدت دو دوره در عفو بین‌الملل به عنوان دبیرکل خدمت کرد. دبیرکل عفو بین‌الملل، رهبر و سخنگوی اصلی عفو بین‌الملل و مدیر اجرایی دبیرخانه بین‌المللی آن است. کومی نقش خود را در عفو بین‌الملل با یک جلسه افتتاحیه از آفریقا آغاز کرد. جنیفر کانلی
کانلی در کارهای خیریه زیادی شرکت کرده‌است. وی در سال ۲۰۰۵، عضو سازمان عفو بین‌الملل شد. اگنس کالامار
اَگنِس کالامار از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ به عنوان هماهنگ‌کننده سیاست‌های تحقیقاتی و رئیس کابینه دبیرکل سازمان عفو بین‌الملل خدمت کرد. او در سازمان عفو بین‌الملل حقوق بشر زنان را بر عهده داشت. کالامار تحقیقات حقوق بشر را در تعداد زیادی از کشورهای آفریقا، آسیا و خاورمیانه انجام داده‌است. کالامار در ۲۸ مارس ۲۰۲۱ به عنوان دبیرکل عفو بین‌الملل منصوب شد. سازمان مردم‌نهاد
کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل در گزارشی که در مارس ۲۰۰۰ در خصوص اولویت‌های اصلاحات سازمان ملل ارائه کرد، از مداخله در کمک‌های بشردوستانه بین‌المللی حمایت کرد و اعلام کرد که جامعه بین‌الملل 'حق محافظت' از مردم جهان را در برابر قوم‌کشی، کشتار جمعی و دیگر جنایات ضد بشری دارا است. به دنبال آن گزارش، دولت کانادا پروژه مسئولیت محافظت را به راه انداخت و کلیات مداخله در کمک‌های بشردوستانه را ترسیم کرد. دکترین R2P موارد استفاده وسیعی دارد که از میان جنجال برانگیزترین آن‌ها می‌توان به استفاده دولت کانادا از R2P برای توجیه دخالت در کودتا و حمایت از آن در هائیتی اشاره کرد. اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران
در ۱۲ شهریور ۱۳۹۹، سازمان عفو بین‌الملل، گزارشی به نام "ویرانگران انسانیت، بازداشت‌های گسترده، ناپدید کردن و شکنجه در پی اعتراضات آبان ۹۸ در ایران" منتشر کرد که شیوه‌های برخورد جمهوری اسلامی با معترضان و شکنجه‌های غیرانسانی آن‌ها را تشریح می‌کند. این گزارش بر اساس مصاحبه‌ها، پیغام‌های نوشتاری یا شنیداری و همچنین ویدئوهای متعددی از اظهارات صدها نفر از شهروندان داخل کشور شامل معترضان و شاهدان اعتراضات، اعضای خانواده‌ها، دوستان یا آشنایان بازداشت‌شدگان، وکلا، کارکنان مراکز درمانی، روزنامه‌نگاران یا فعالان محلی و منابع مطلع در داخل زندان‌ها تنظیم شده‌است. به گفتهٔ عفو بین‌الملل، تمامی مصاحبه‌ها به زبان فارسی، در ۶۹ مورد به صورت شفاهی و هفت مورد به صورت مکتوب، انجام شده‌است. عفو بین‌الملل می‌نویسد که بازجویان و مأموران زندان‌ها، بازداشت‌شدگان از جمله کودکان را با برهنه‌سازی اجباری و پاشیدن آب سرد بر بدن‌شان، نگه داشتن مستمر و طولانی‌مدت در معرض گرما یا سرمای شدید و بمباران آنها با نور تند و صداهای گوشخراش، کشیدن ناخن‌های انگشتان دست و پا، زدن اسپری فلفل به نقاط مختلف بدن از جمله دستگاه تناسلی، تزریق یا خوراندن اجباری مواد شیمیایی، وارد آوردن شوک الکتریکی به بیضه‌ها، القای حس خفگی با آب و اعدام‌های نمایشی مورد شکنجه قرار داده‌اند. بنا بر این گزارش که اطلاعات آن «از طریق منابع دست اول» از جمله آسیب‌دیدگان، بستگان آن‌ها و منابعی در داخل زندان‌ها به دست عفو بین‌الملل رسیده ضرب و جرح با مشت و لگد، چماق، شلنگ پلاستیکی، شلاق، باتوم و کابل، محروم کردن از آب و غذا، کشیدن کیسه روی سر و اجبار به نشستن در حالت‌های دردآور از جمله شکنجه‌های رایج در زندان‌های محل نگهداری معترضان بوده‌اند. بنابر این گزارش اکثر کسانی که عفو بین‌الملل با آنها مصاحبه کرده تا هفته‌ها و ماه‌ها پس از وقوع اعتراضات در حالت شوک، ترومای روانی و اضطراب به‌سر می‌بردند. یافته‌های عفو بین‌الملل حاکی از وجود بازداشتگاه‌های مخفی و امنیتی، بی‌خبر نگاه داشتن خانواده‌ها، موارد ادامه‌دار ناپدید کردن قهری، حبس انفرادی طولانی‌مدت، سلب دسترسی به خدمات درمانی و شرایط غیرانسانی در بازداشتگاه‌های معترضان است. این گزارش بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه‌های روانی، اعترافات اجباری، عدم وجود وکیل و فقدان روند دادرسی، تخریب چهرهٔ معترضان، عدم تحقیق و پاسخگویی و تجلیل از آمران و عاملان جرایم را از مشخصه‌های سرکوب‌های آبان ۹۸ دانسته‌است. مکانیسم دادگاه‌های بین‌المللی جنایی
در قطعنامه ۱۹۶۶، شورای امنیت تصمیم گرفت که «مکانیسم باید صلاحیت، تعهدات و کارکردهای اساسی ICTY و ICTR را ادامه دهد.» شورای امنیت پیش‌بینی کرد که این مکانیسم «یک ساختار کوچک، موقت و کارآمد است که عملکرد و اندازه آن با گذشت زمان کاهش می‌یابد». این مکانیسم تا زمان تصمیم‌گیری در شورای امنیت، به فعالیت خود ادامه خواهد داد، با این وجود این موضوع در یک بررسی دو ساله از سال ۲۰۱۶ آغاز خواهد شد. مکانیسم شامل دو شاخه است. یک شاخه عملکردهایی که از ICTR به جا مانده‌است را پوشش می‌دهد و در آروشا، تانزانیا واقع شده‌است. این فعالیت در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۲ آغاز شد. شعبه دیگر در لاهه، هلند واقع شده و از ۱ ژوئیه ۲۰۱۳ شروع به کار کرد. در دوره اولیه کار مکانیسم، همپوشانی موقت با ICTR و ICTY اتفاق افتاد زیرا این مؤسسات کارهای برجسته را درمورد هرگونه محاکمه یا مراحل تجدیدنظر که از تاریخ شروع شعبات مربوط مکانیزم در انتظار هستند، انجام می‌دهند. پیر زانی
در دهه ۹۰ میلادی سازمان عفو بین‌الملل، با مدیریت دبیرکل زانی به گسترش خود در سطح دنیا ادامه داد و اعضای آن به بیش از ۱ میلیون نفر در ۱۵۰ کشور و خطه متفاوت افزایش یافت. این سازمان به فعالیت‌های خود در زمینه مشکلات وسیع امروزه جهان ادامه می‌داد. به‌طور مثال گروه‌هایی از آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۲ به این سازمان پیوسته و با پذیرش میزبانی از دبیرکل پیر زانی باعث شدند تا وی با حکومت آپارتاید مذاکره کند. منون شیک
در ۲۰۱۱ منون شیک جایگزین دانیل بلونی شد و مسئولیت عفو بین‌الملل شعبه سوئیس را عهده‌دار شد. وی به کارهای توضیحی‌اش ادامه داد و اولویت‌های جدیدی را در بخش سوئیس ایجاد کرد از جمله پرداختن به مهاجرت انسان‌ها و حق پناهندگی و مسئولیت شرکت‌ها، جایی که او نیز با بحث‌های چالش‌برانگیز سیاسی مواجه بود. بازداشت‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران
در ۱۲ شهریور ۱۳۹۹، سازمان عفو بین‌الملل، گزارشی به نام "ویرانگران انسانیت، بازداشت‌های گسترده، ناپدید کردن و شکنجه در پی اعتراضات آبان ۹۸ در ایران" منتشر کرد که شیوه‌های برخورد جمهوری اسلامی با معترضان و شکنجه‌های غیرانسانی آن‌ها را تشریح می‌کند. این گزارش بر اساس مصاحبه‌ها، پیغام‌های نوشتاری یا شنیداری و همچنین ویدئوهای متعددی از اظهارات صدها نفر از شهروندان داخل کشور شامل معترضان و شاهدان اعتراضات، اعضای خانواده‌ها، دوستان یا آشنایان بازداشت‌شدگان، وکلا، کارکنان مراکز درمانی، روزنامه‌نگاران یا فعالان محلی و منابع مطلع در داخل زندان‌ها تنظیم شده‌است. به گفتهٔ عفو بین‌الملل، تمامی مصاحبه‌ها به زبان فارسی، در ۶۹ مورد به صورت شفاهی و هفت مورد به صورت مکتوب، انجام شده‌است. نصیر عاروری
وی از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰ عضو هیئت مدیره عفو بین‌الملل در ایالات متحده آمریکا بود و در سه دوره متوالی به این سمت انتخاب شد. وی همچنین عضو هیئت مدیره دیدبان حقوق بشر مستقر در نیویورک / خاورمیانه، ۱۹۹۰–۱۹۹۲ بود. عاروری در سال ۱۹۸۲ عضو مؤسس سازمان عربی حقوق بشر (قاهره) و ژنو و عضو هیئت تحریریه فصلنامه جهانی سوم (لندن) بود. وی در دسامبر ۱۹۸۶ یکی از شرکت کنندگان اصلی درتهیه پیش نویس میثاق حقوق بشر عرب تحت نظارت انستیتوی بین‌المللی مطالعات عالی عدالت کیفری، در سیراکوز، ایتالیا بود. وی از زمان تأسیس انستیتو در ژانویه ۱۹۹۴ عضو کمیسیون مستقل حمایت از حقوق مردم فلسطین در (رام‌الله) و عضو هیئت مدیره مشورتی مؤسسه بین‌المللی تحقیقات جنایی در لاهه است. عاروری بارها در سازمان ملل سخنرانی کرده و در نهم دسامبر سال ۱۹۸۸ به مناسبت چهلمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر که به دعوت اتحادیه کارمندان سازمان ملل - دفتر مرکزی سازمان ملل، نیویورک شرکت کرده بود، سخنرانی اصلی خود را ارائه کرد. او در دادگاه‌های فدرال و کانادا در پرونده‌های مربوط به پناهندگی و تبعید سیاسی به عنوان «شاهد متخصص» شهادت داده‌است. شهادت نیره
در ابتدا سازمان عفو بین‌الملل، یک سازمان غیردولتی بریتانیایی، صحت این داستان را تأیید کرد و چندین گزارش مستقل در مورد قتل‌ها و شهادتهایی از کسانی که به زور مهاجران را منتشر کرد. به دنبال آزادسازی کویت، خبرنگاران به این کشور دسترسی پیدا کردند. گزارش ای بی سی نشان داد که "وقتی بسیاری از پرستاران و پزشکان کویت … فرار کردند" بیماران، از جمله نوزادان نارس، جان خود را از دست دادند "اما نیروهای عراقی" تقریباً بی تردید دستگاه‌های جوجه کشی بیمارستان را به سرقت نبردند و صدها نوزاد کویت را به مرگ واگذار نکردند. " عفو بین‌الملل با صدور اصلاحیه واکنش نشان داد و مدیر اجرایی جان هلی متعاقباً دولت بوش را به «دستکاری فرصت طلبانه جنبش بین‌المللی حقوق بشر» متهم کرد. انجمن مبارزه با تروریسم جهانی
ریاست این کارگروه به صورت مشترک با کشورهای مصر و ایالات متحده می‌باشد، گروه کاری عدالت و قانون قضایی (CJ-ROL) بر نقش حیاتی بخش عدالت جنایی در مبارزه با تروریسم تمرکز کرده و نشان می‌دهد که مجمع از حاکمیت قانون و رویکردهای سازگار با حقوق بشر متعهد به پشتیبانی می‌باشد. سید علیرضا آوایی
علیرضا آوایی به عنوان دادستان دزفول از مسئولان رسیدگی به پرونده‌های زندانیان سیاسی در سال ۶۷ بوده و در صدور احکام اعدام برای آنان مشارکت داشته‌است.در آذرماه ۱۳۹۷ سازمان عفو بین‌الملل با انتشار گزارشی حاوی اسناد و مدارکی از اعدام‌های سال ۶۷، این اعدام‌ها را مصداق «جنایت علیه بشریت» دانست و از علیرضا آوایی به عنوان یکی از اعضای «هیئت مرگ» نام برد.به گفته سازمان عفو بین‌الملل در قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ نزدیک ۵۰۰۰ نفر طی چند ماه اعدام شدند. گلوبال‌لیکس
گلوبال لیکس همچنین با مبارزه با فساد مالی و سازمان‌های غیردولتی حقوق بشر مانند Allerta اینترنشنال Anticorruzione, OCCRP (OCCRPLeaks)و سازمان عفو بین‌الملل همکاری می‌کند. عفو بین‌الملل
در دهه ۹۰ میلادی این سازمان، با مدیریت دبیرکل سنگالی خود به گسترش خود در سطح دنیا ادامه داده و اعضای آن به بیش از ۱ میلیون نفر در ۱۵۰ کشور و خطه متفاوت افزایش یافت. این سازمان به فعالیت‌های خود در زمینه مشکلات وسیع امروزه جهان ادامه می‌داد. به‌طور مثال گروه‌هایی از آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۲ به این سازمان پیوسته و میزبانی پیر زانِی دبیرکل این سازمان را بر عهد گرفتند تا ایشان با حکومت آپارتاید (جدانژادی) وقت ملاقات و فشار خود بر این حکومت را برای تحقیق در مورد اتهامات وارده به پلیس این کشور در زمینه رفتار بد با مردم، توقف فروش سلاح به منطقه دریاچه‌های بزرگ آفریقا و توقف مجازات اعدام افزایش دهد. به‌طور خاص، این سازمان توانست توجه دنیا را به زیر پا گذاشتن حقوق گروه‌های خاص، منجمله پناهندگان٫ اقلیتهای نژادی/قومی/مذهبی٫ زنان جامعه و افرادی که اعدام یا محکوم به اعدام شده بودند جلب کند. گزارش مجازات اعدام توسط سازمان عفو بین‌الملل (When the State Kills به فارسی: وقتی دولت اقدام به کشتن می‌کند) و کمپین Human Rights are Women's Rights (به فارسی: حقوق بشر حقوق زنان است) از فعالیت‌های این سازمان در این زمینه بود. در طی دهه ۹۰ میلادی عفو بین‌الملل به دلیل مبارزات مسلحانه‌ای که در کشورهای آنگولا٫ تیمور شرقی و همچنین کشورهای حاشیه خلیج فارس و یوگسلاوی قدیم می‌شد و در نتیجه منجر به نقض حقوق بشر در این مناطق می‌گردید مجبور به نشاندن واکنش‌هایی در این زمینه گردید. این سازمان نسبت به حمله نظامی کشورهای دیگر موضعی بی‌طرفانه را اتخاذ کرد. این سازمان نه درگذشته و (نه در حال) استفاده از قدرت حتی از نوع کشنده آن را رد نکرده و هیچگاه از گروه‌های درگیر در آن زمان درخواستی جهت بر زمین گذاشتن سلاح‌های خود نکرد. در عوض عفو بین‌الملل انگیزه دخالت‌های خارجی و سلیقه‌ای برخورد کردن گروه‌هایی که نیروی نظامی به این کشورها ارسال کردند را که در راستای منافع استراتژیک گروه‌های خارجی درگیر بود مورد سؤال و نقد قرار داد. این سازمان استدلال خود را بر این اساس پایه‌گذاری می‌کند که هر عملی در این راستا باید برای جلوگیری از تبدیل مشکلات حقوق بشری به یک فاجعه باشد و در نهایت هم دخالت و هم کوتاهی کشورهای خارجی نشان دهنده شکست خوردن جامعه جهانی می‌باشد. عفو بین‌الملل ایالات متحده آمریکا
از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۶۶ بخش ایالات متحده از بیش از ۳۵۰،۰۰۰ عضو تشکیل شده است که افراد غیر حزبی بودند که برای آزادی کسانی که به خاطر نژاد،گرایش جنسی،مذهب یا دیدگاه‌های سیاسیشان زندانی بودند تلاش کرده‌اند.و با شکنجه و نقض حقوق بشر در سراسر جهان مخالفت و مبارزه کرده‌اند. این سازمان برای ترویج حقوق بشر در ایالات متحده از طریق لابیگری و آموزش و پرورش تلاش می‌کند و خود را به عنوان سازمانی توصیف می‌کند که برای حقوق کامل همه افراد تلاش می‌کند. عفو بین‌الملل
این سازمان در ادامه دهه ۸۰ میلادی به فعالیت‌ها خود ضد شکنجه ادامه داده و در راستای حمایت از زندانی‌های عقیدتی فعالیت می‌کرد. در این دوره همچنین مشکلات جدیدی از قبیل اعدام‌های بدون محاکمه، حرکات نظامی، امنیت و انتقال پلیس، کشتارهای سیاسی و ناپدید شدن نیز به دیگر مشکلات اضافه گردید. میزان مشارکت در انتخابات مجلس شورای اسلامی (۱۳۹۰–۱۳۹۱)
سازمان عفو بین‌الملل در گزارشی مفصل به افزایش شدید سرکوب مخالفان در آستانهٔ انتخابات مجلس نهم در ایران پرداخت. این نهاد تأکید کرد: حکومت قبل از رأی‌گیری به افزایش دستگیری بیش از پیش فعالان اجتماعی پرداخته است تا از مخالفان زهر چشم بگیرد. عفو بین‌الملل
در فوریه سال ۲۰۱۰ عفو بین‌الملل فعالیت گیتا سگهل٫ دبیر بخش جنسیت خود را به دلیل انتقاد از این سازمان جهت داشتن رابطه با معظم بگ٫ دبیر گروه حقوق بشری با نام زندانیان قفس (Cageprisoners) به تعلیق درآورد. «وی این رابطه را حالتی مشمئزکننده از یک اشتباه معرفی می‌کند» که باعث به خطر افتادن شهرت سازمان عفو بین‌الملل در زمینه حقوق بشر می‌شود. وی در ادامه می‌گوید: «این اشتباه است که این سازمان با یکی از حمایت کنندگان اصلی طالبان در انگلستان همکاری کند». سازمان عفو بین‌الملل در جوابیه خود خبر از عدم تعلیق سگهل به دلیل مطرح کردن این مسئله داد و گفت معظم بگ عقاید شخصی خود را بیان کرده و این عقاید ارتباطی به سازمان عفو بین‌الملل ندارد. از میان کسانی که در حمایت از سگهل سخنرانی کردند می‌توان از سلمان رشدی (" عفو بین‌الملل صدمه غیر قابل حسابی و به نظر می‌رسد که رهبری ای سازمان دچار مشکلاتی روانی گشته و توانایی خود را برای تمیز دادن خوب از بد در از دست داده‌است")٫ و اعضاء مجلس دنیس مک شِین٫ جوان اِسمیت٫ کریستوفر هیچینز٫ مارتین برایت٫ مٍلانی فیلیپس و نیک کُهن نام برد. عفو بین‌الملل
با رسیدن دهه ۸۰ میلادی فعالیت‌های این سازمان انتقاد دولت‌ها را به سمت خود جلب می‌کرد. اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی سازمان عفو بین‌الملل را متهم به جاسوسی و دولت کشور مراکش نیز این سازمان را به دفاع از افرادی که قانون را زیرپا گذاشته‌اند متهم کردند و دولت آرژانتین انتشار گزارش سالیانه این سازمان را در آن کشور ممنوع اعلام کرد. قرارگاه اشرف
روز هفتم اردیبهشت ۱۳۸۹ سازمان عفو بین الملل گزارش ویژهای به نام «عراق - شهروندان زیر آتش» در سند ۲۸ صفحه‌ای منتشر کرد. در این گزارش بخشی را با عنوان «خشونت علیه پناهندگان» به وضعیت پناهندگان خارجی در عراق اختصاص داد که در این میان یک صفحه به وضعیت اشرف پرداخته‌است. گزارش عفو دربارهٔ اشرف، حاوی چند قطعه عکس از تهاجم نیروهای عراقی به اشرف می‌باشد. پیر زانی
در سال ۱۹۹۵ وقتی سازمان عفو بین‌الملل سعی داشت تا نقش شرکت نفت شل را در اعدام طرفدار محیط زیست و حقوق بشر در کشور نیجریه کِن سارو ویوا را بر ملا کند متوقف شد. روزنامه‌ها و شرکت‌های تبلیغاتی از پخش تبلیغ‌های این سازمان به دلیل اینکه شِل مشتری این شرکت‌ها بود خودداری کردند. شرکت نفت شل که ادعا می‌کرد به عملیات حفاری نفت مشغول بوده‌است، اما پیش از این حقوق بشر در این کشور را نقض کرده بود و راه‌های پیگیری این حقوق را مسدود کرده بود. در راستای مبارزه با اقداماتی که عفو بین‌الملل در ضدیت با فعالیت‌های شل انجام می‌داد، این شرکت نیز سعی داشت تا با کارهای تبلیغاتی پیشرفت زندگی در کشور نیجریه را به فعالیت‌های خود نسبت دهد.