جنگ بوئر دوم در چه سالی شروع شد؟
جنگ بوئر دوم
جنگ بوئر دوم جنگی میان امپراتوری بریتانیا و ساکنان هلندی زبان بوئر دو حکومت مستقل جمهوری آفریقای جنوبی (با کشور آفریقای جنوبی امروزی اشتباه نشود) و «حکومت مستقل اورانژ» از ۱۱ اکتبر ۱۸۹۹ تا ۳۱ مه ۱۹۰۲ بود. جنگ با الحاق منطقه تحت سلطه امپراتوری بریتانیا به پایان رسید و در نهایت به تشکیل اتحادیه آفریقای جنوبی به عنوان بخش مشترک‌المنافع انجامید. اولین استفاده از تلگراف بی‌سیم مربوط به این جنگ است. در این جنگ نیروی دریایی انگلیس از دستگاه مارکونی برای مکالمه میان کشتی‌هایش در خلیج دلاگوا استفاده کرد. جنگ‌های بوئرها
نبرد بوئر (boer war) (۱۸۸۹–۱۹۰۲ م) این جنگ در آفریقای جنوبی میان بوئر ها-مهاجران هلندی و انگلیسی‌ها درگرفت. نظامی‌های تن‌پرور انگلیسی، با رهبری بدی که داشتند، در روزهای اول جنگ رقیب خوبی برای بوئرهای چابک، مسلح و سازمان یافته نبودند؛ اما در پایان، مقاومت سرسختانهٔ انگلیسی‌ها باعث پیروز شدن آن‌ها گردید. در طول نبرد بوئر ارتش بریتانیا در حدود ۴۵۰۰۰۰ سرباز داشت؛ در حالی که تعداد نیروهای بوئری فقط ۶۰۰۰۰ نفر بود. تاریخ آفریقای جنوبی
کشف الماس در سال ۱۸۶۷ و طلا در سال ۱۸۸۶ مشوق رشد اقتصادی و مهاجرت و منجر به تضعیف وضعیت اهالی آن کشور شد. بوئرها با موفقیت در مقابل دست‌درازی‌های بریتانیا در طول جنگ اول بوئر مقاومت کردند (۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱) و از تاکتیک‌هایی استفاده کردند که مناسب با شرایط محلی بود. مثلاً بوئرها لباس‌های خاکی می‌پوشیدند که همرنگ با زمین بود در حالی‌که بریتانیایی‌ها یونیفرم‌های رنگ قرمز روشن می‌پوشیدند که آن‌ها را هدف‌های آسانی برای تیراندازان ماهر بوئری می‌ساخت. بریتانیا با تعداد نفرات بیشتر و بدون لباس‌های قرمز دوباره به جنگ برگشتند و در جنگ دوم بوئر (۱۸۹۹ تا ۱۹۰۲) شرکت کردند. تلاش بوئرها برای اتحاد با آلمانی‌های آفریقای جنوب غربی بهانه‌ای دیگر دست بریتانیایی‌ها داد تا کنترل جمهوری بوئر را به دست گیرند. آفریقای جنوبی
کشف الماس در سال ۱۸۶۷ و طلا در سال ۱۸۸۶ مشوق جدی رشد اقتصادی و مهاجرت گسترده و منجر به تضعیف وضعیت بومیان آفریقایی شد. بوئرها با موفقیت در مقابل دست‌درازیهای بریتانیا در طول جنگ اول بوئر (۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱) مقاومت کردند و از تاکتیک‌هایی استفاده کردند که مناسب با شرایط محلی بود؛ مثلاً بوئرها لباسهای خاکی رنگی می‌پوشیدند که همرنگ با زمین بود و در حالی‌که سربازان بریتانیایی یونیفرم‌های رنگ قرمز روشن می‌پوشیدند که آن‌ها را هدف‌های آسانی برای تیراندازان ماهر بوئری می‌ساخت. بریتانیایی‌ها با تعداد نفرات بیشتر و بدون لباسهای قرمز دوباره به جنگ برگشتند و در جنگ دوم بوئر (۱۸۹۹ تا ۱۹۰۲) شرکت کردند. تلاش بوئرها برای اتحاد با آلمانی‌های آفریقای جنوب غربی بهانه‌ای دیگر دست بریتانیایی‌ها داد تا کنترل جمهوری بوئر را نهایتاً به دست گیرند. جمهوری آفریقایی جنوب
کشف الماس در سال ۱۸۶۷ و طلا در سال ۱۸۸۶ مشوق جدی رشد اقتصادی و مهاجرت گسترده و منجر به تضعیف وضعیت بومیان آفریقایی شد. بوئرها با موفقیت در مقابل دست‌درازیهای بریتانیا در طول جنگ اول بوئر (۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱) مقاومت کردند و از تاکتیک‌هایی استفاده کردند که مناسب با شرایط محلی بود. مثلاً بوئرها لباسهای خاکی رنگی می‌پوشیدند که همرنگ با زمین بود و در حالی‌که سربازان بریتانیایی یونیفرم‌های رنگ قرمز روشن می‌پوشیدند که آن‌ها را هدف‌های آسانی برای تیراندازان ماهر بوئری می‌ساخت. بریتانیایی‌ها با تعداد نفرات بیشتر و بدون لباسهای قرمز دوباره به جنگ برگشتند و در جنگ دوم بوئر (۱۸۹۹ تا ۱۹۰۲) شرکت کردند. تلاش بوئرها برای اتحاد با آلمانی‌های آفریقای جنوب غربی بهانه‌ای دیگر دست بریتانیایی‌ها داد تا کنترل جمهوری بوئر را نهایتاً به دست گیرند.
جنگ آلمان و لهستان (۱۰۰۲–۱۰۱۸)
جنگ آلمان و لهستان میان سال‌های ۱۰۰۲ تا ۱۰۱۸ میلادی بین شاه هاینریش دوم، شاه آلمان و امپراتور مقدس روم، از یک طرف و شاه لهستان، بولسلاو "خوب"، درگرفت. هدف از این جنگ، دست یابی به لوساتیا و لوساتیای علیا، بوهم، موراوی و اسلواکیا بود. این جنگ سرانجام در ۱۰۱۸ میلادی با صلح باتزن به پایان رسید. لوساتیا و لوساتیای علیا به لهستان تعلق گرفت ولی بوهم به امپراتوری مقدس روم رسید و تبدیل به یکی از دوک نشین‌های آلمان گردید. پیمان الیزه
در زمان بیسمارک، ستیز آلمان با فرانسه به اوج رسید و آلمان متحد، در کاخ ورسای بنیان گذاشته شد که نوعی تحقیر برای فرانسویان بود. وحدت آلمان از طریق شکست فرانسه، جز ایجاد فاصله و عداوت حاصلی نداشت. در واقع کینه متقابل از سال ۱۸۷۱ یعنی از زمان جنگ پروس و فرانسه و تشکیل رایش آلمان تشدید شد. سرانجام دو دولت در جنگ جهانی اول به جان هم افتادند و در تبلیغات همدیگر را شر مطلق نامیدند و درگیر شدند. که هزاران کشته و زخمی از دو طرف به دنبال داشت. آلمان سرانجام مغلوب شد و فرانسه با قرارداد ورسای انتقام شکست ۱۸۷۱ را گرفت. بعدها هیتلر شعار داد آمده‌ام تا قرارداد ورسای را لغو کنم و آلمان را از تحمیل‌های دولت‌های پیروز در جنگ جهانی اول رها سازم. جنگ جهانی دوم پیش آمد و ویرانگری‌های بسیار به همراه داشت. داوطلبان خارجی در جنگ دوم بوئر
داوطلبان خارجی در جنگ دوم بوئر، نیروهای خارجی و داوطلبی بودند که در جریان دومین جنگ بوئر به نفع بوئرها علیه ارتش بریتانیا مبارزه می‌کردند. جنگ جهانی دوم
در ماه فوریه، شوروی وارد سیلزی و پومرانیا شد، در حالی که متفقین غربی نیز وارد خاک غرب آلمان شدند و راه رودخانه راین را بستند. در ماه مارس، متفقین غربی با عبور از رودخانه راین در شمال نیروهای گروه ب ارتش آلمان را محاصره کردند. در اوان ماه مارس، آلمان آخرین حمله بزرگ خود علیه نیروهای شوروی در مجارستان را کلید زد. هدف از این حمله حفاظت از آخرین ذخایر نفتی خود و همین‌طور بازپس‌گیری بوداپست بود. ظرف دو هفته، حمله دفع شده و شوروی با پیش رفتن تا شهر وین آنجا را به تصرف خود درآورد. در اوایل ماه آوریل، نیروهای شوروی کونیگسبرگ را فتح کردند، در سوی دیگر متفقین غربی نیز سرانجام به ایتالیا هجوم برده و سراسر آلمان غربی در هامبورگ تا نورنبرگ را به تصرف خود درآوردند. نیروهای آمریکایی و شوروی در ۲۵ام آوریل در رودخانه البه به هم رسیده و چند محموله تصرف‌نشده را در جنوب آلمان و اطراف برلین رها کردند. جنگ دوم بالکان
دومین جنگ بالکان جنگی بود که با حمله بلغارستان ناراضی از تقسیم اراضی به دست آمده از جنگ اول بالکان به متحدین سابق خود یعنی صربستان و یونان در روز ۱۶ ژوئن سال ۱۹۱۳ آغاز شد. ارتش‌های صربستان و یونان توانستند حمله اولیه بلغارستان را دفع کرده در جریان ضد حمله وارد خاک بلغارستان شوند. با توجه به این بلغارستان از پیش بر سر مناطق مرزی با رومانی نیز اختلاف داشت، این کشور نیز با استفاده از فرصت علیه بلغارستان وارد جنگ شد. همچنین امپراتوری عثمانی با غنیمت شمردن فرصت و ضعف بلغارستان وارد درگیری شد تا برخی از مناطق از دست رفته خود در جنگ اول بالکان را باز پس بگیرد. زمانی که نیروهای رومانیایی تا دروازه‌های صوفیه، پایتخت بلغارستان پیش آمدند، بلغارها با پذیرش شکست پیشنهاد آتش‌بس دادند که به امضای پیمان بخارست انجامید که بر اساس آن بلغارستان بخشی از مناطق به دست آورده خود در جنگ اول بالکان را به صربستان، یونان و رومانی واگذار کرد. در قرار جداگانه‌ای بر اساس پیمان قسطنطنیه بلغارها ادرنه را نیز به امپراتوری عثمانی پس دادند. نبرد لا فوربیه
با رسیدن سال ۱۲۳۹، صلح میان فریدریش دوم با ایوبیان منقضی شد و مسلمانان برای بازپس‌گیری اورشلیم خود را آماده کردند چرا که اورشلیم علناً بی‌دفاع و به‌سهولت قابل محاصره بود. با این حال در همین سال جنگ صلیبی جدیدی به دستور پاپ گریگوری نهم آغاز شد که در آن بارون‌های فرانسوی و انگلیسی شرکت جستند بدین‌ترتیب این جنگ به جنگ صلیبی بارونی شهرت یافت که تیبالد شامپانی و ریچارد کورنوال رهبری آن را برعهده داشتند. این جنگ سرانجام با پیروزی صلیبیون همراه بود به‌نحوی که صلیبیون موفق شدند در ازای هم‌پیمانی و اتحاد با مصر، اورشلیم و اراضی از دست رفته‌ای همچون عسقلان، صیدا، طبریه، جلیل، بیت‌لحم و ناصره را به دوباره به دست آورند و اراضی صلیبیون را به حدود خود قبل از نبرد حطین برسانند. نخستین جنگ سیلزی
یواخیم سوم فریدریش براندنبورگ در سال ۱۶۰۳ دوک‌نشین یاگرندورف را از پسرعمویش گئورگ-فریدریش براندنبورگ-آنسباخ به ارث برد؛ ولی پس از شورش بوهم و آغاز جنگ سی‌ساله، فردیناند دوم، حاکم کاتولیک امپراتوری مقدس روم، پس از پیروزی در نبرد کوه سفید در سال ۱۶۲۱ املاک هوهن‌تسولرن‌های پروتستان در سرزمین‌های بوهم را مصادره کرد. با این حال، انتخابگرهای براندنبورگ همچنان خود را حاکم قانونی یاگرندورف می‌دانستند. نخستین نبرد بارون‌ها
نخستین نبرد بارون‌ها () از سال ۱۲۱۵ تا ۱۲۱۷ میلادی به طول انجامید. نخستین نبرد بارون‌ها یک جنگ داخلی در پادشاهی انگلستان بود که توسط یک عده از ملاکین زمین به نام بارون، بر علیه پادشاه انگلستان مشهور به جان انگلستان شکل گرفت. رهبر بارون‌های شورشی، روبرت فیتزوالتر بود. این درگیری ناشی از جنگ‌های فاجعه‌بار پادشاه جان علیه فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه بود که منجر به فروپاشی امپراتوری آنژوین گردید. در ادامه، جان از پذیرش و تمکین به پیمان مگنا کارتا (منشور کبیر) سر باز زد، پیمانی که خود وی شخصاً و در تاریخ ۱۵ ژوئن ۱۲۱۵ مهر و موم کرده بود. نبرد اول ایپر
نبرد اول ایپر () نبردی در خلال جنگ جهانی اول بود، که در جبهه غربی در اطراف شهر ایپر، در منطقه فلاندر غربی، بلژیک انجام شد. این نبرد بخشی از نبرد اول فلاندر بود، که در آن ارتش آلمان، فرانسه، نیروی زمینی بلژیک و نیروی اعزامی بریتانیا، از ۱۰ اکتبر تا اواسط نوامبر از آراس در فرانسه تا نیوپر در سواحل بلژیک جنگیدند. نبرد اول ایپر در نهایت بدون نتیجه در تاریخ ۲۲ نوامبر ۱۹۱۴ به‌پایان رسید. جنگ جانشینی اتریش
فرانسه در ابتدا دخالت را جایز ندانست و اعتقاد داشت که خاندان اتریش دیگر آن قدر قوی نیست که تهدیدی برای فرانسه باشد؛ ولی طرفداران جنگ در فرانسه از جمله مارشال دوبل ایل نوه فوکه که ۵۶ سال داشت، فلوری، نخست‌وزیر فرانسه، را قانع کرد که امپراتوری اتریش باید به امیر انتخاب کنندهٔ باواریا برسد و برای این مقصود باید با فریدریک متحد شد. در ۱۸ مه ۱۷۴۱ بین شاه اسپانیا و امیر انتخاب‌کننده باواریا (شارل آلبر) معاهده‌ای امضا شد و میان فرانسه و فریدریک دوم هم عهدنامه‌ای بسته شد. (۵ ژوئن ۱۷۴۱) و امیر انتخاب‌کننده ساکس هم جزو متحدین قرار گرفت. به موجب این عهدنامه‌ها، اسپانیا ایالاتی چند را در ایتالیا به دست می‌آورد، فریدریک صاحب سیلزی می‌شد و امپراتوری نیز به امیر انتخاب‌کننده باواریا می‌رسید. فرانسه دو لشکر وارد آلمان کرد. یکی از از این دو لشکر، مرکب از ۴۰ هزار سرباز تحت فرماندهی مارشال دوبل ایل بود که به قشون شارل آلبر ملحق گردیده و در اول سپتامبر ۱۷۴۱ میلادی، لینز و اتریش علیا را فتح کرد. اما به جای آنکه مستقیماً به سمت وین برود، راه بوهم را در پیش گرفته و در اواخر نوامبر شهر پراگ را تسخیر کرد. عوامل این پیروزی، سرهنگ شِوِر و موریس دو ساکس بودند که تهور فوق‌العاده‌ای به خرج دادند. امیر انتخاب‌کننده باواریا به سلطنت بوهم برگزیده شد (۱۹ دسامبر) و چند هفته بعد در فرانکفورت امپراتور شد و شارل هفتم نام گرفت. (۲۷ ژانویه ۱۷۴۳). جنگ صلیبی دوم
جنگجویان صلیبی فرانسوی حرکت‌شان را در ژوئن ۱۱۴۷ م از مِس به رهبری لوئی، تیری آلزاس، رجینالد اول کنت بار، امدوس سوم، کُنت ساووآ و برادر ناتنی او ویلیام پنجم، مونفرارت، ویلیام هفتم اُورن و دیگران، همراه با ارتش‌هایی از لورن، برتانی، بورگوندی و آکیتن آغاز کردند. نیرویی از پروانس، به رهبری آلفونس تولوز، تصمیم گرفت تا ماه اوت صبر کند و از راه دریا بگذرد. لوئی در ورمس، به جنگجویان صلیبی نرماندی و انگلیس پیوست. جنگ جهانی دوم
روز ۱۰ ژوئن، ایتالیا به فرانسه حمله کرد و با فرانسه و بریتانیا وارد جنگ شد. آلمانی‌ها در ادامه به سمت جنوب و به نبرد مابقی نیروهای فرانسوی رفتند. پاریس روز ۱۴ ژوئن به سلطه مهاجمان درآمد. آلمان و فرانسه روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۰ یک پیمان آتش‌بس به امضا رساندند. بخش‌هایی از سرزمین فرانسه به آلمان و ایتالیا سپرده شد و دولتی تحت عنوان فرانسه ویشی در اراضی جنوبی تشکیل گشت. فرانسه نیروی دریایی خود را حفظ کرد. بریتانیایی‌ها برای جلوگیری از تصاحب این ناوگان توسط آلمانی‌ها، روز ۳ ژوئیه آن را مورد حمله قرار دادند. جنگ‌های بربری
جنگ‌های بربری سری درگیری‌هایی بود که در دو برهه زمانی متفاوت ولی به دلایل یکسان در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ بین ایالات متحده آمریکا، سوئد و ایالات بربر (الجزیره، تونس و طرابلس امروزی که در آن دوران تحت سلطه امپراتوری عثمانی بودند) در شمال آفریقا رخ داد. سوئدی‌ها تا سال ۱۸۰۰ با طرابلسی‌ها درگیر بودند که در نهایت آمریکایی‌ها نیز به آن‌ها پیوستند. اختلاف طرفین بر سر دزدان دریایی بربری بود که از بازرگانان آمریکایی که به مدیترانه می‌رفتند باج می‌گرفتند. اگر کشتی‌ها از پرداخت باج سر پس می‌زدند دزدان بربر به آن حمله کرده و کالاهای آن را غارت می‌کردند و سرنشینان کشتی را می‌کشتند. با انتخاب توماس جفرسون به عنوان رئیس جمهور آمریکا در مارس ۱۸۰۱ او از پرداخت باج خودداری کرد و ناوگان نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا را به مدیترانه فرستاد. ناوگان ایالات متحده استحکامات دزدان بربر (امروزه شامل کشورهای الجزیره، تونس و لیبی می‌شود) را بمباران کردند و در نهایت توانستند به توافقی عادلانه با سران منطقه برسند. جیمز مدیسون که بعد از جفرسون رئیس‌جمهور آمریکا شد در سال ۱۸۱۵ دومین جنگ بربر را به راه انداخت. این جنگ در فاصله کوتاهی از پیروزی ایالات متحده در جنگ ۱۸۱۲ رخ داد. ورود روسیه به جنگ جهانی اول
شکست در جنگ روسیه-ژاپن در سال ۱۹۰۵ و منزوی شدن انگلیس در طول جنگ دوم بوئر ۱۹۰۲-۱۸۹۹ باعث شد که هر دو طرف به دنبال متحدان باشند. قرارداد سن پترزبورگ در سال ۱۹۰۷ ، اختلافات را در آسیا برطرف کرد و اجازه برقراری تأسیس سه گانه با فرانسه را داد ، که هنوز هم تا حد زیادی غیررسمی بود. در سال ۱۹۰۸ ، اتریش و مجارستان به بوسنی و هرزگوین پیوستند و روسیه با ایجاد مجمع بالکان برای جلوگیری از گسترش بیشتر اتریش پاسخ داد. جنگ جهانی دوم
در طول سال ۱۹۴۲ مقامات متفقین در حال بحث و بررسی برای انتخاب استراتژی عالی خود پیرامون جنگ بودند که همه توافق داشتند شکست آلمان باید هدف اول باشد. روس‌ها خواستار بازگشایی جبهه دوم برای کاهش فشار بر شوروی در شرق بودند، آمریکایی‌ها نیز علاقه‌مند به یک حرکت سر راست و تهاجم به قلب آلمان از طریق فرانسه بودند. در سمت دیگر اما بریتانیایی‌ها می‌گفتند باید در ابتدا با تهاجم به نواحی پیرامونی آلمان ضمن فرسوده کردن توان نظامی دشمن، روحیه آن‌ها را کاهش داد و جنبش‌های مقاومت را تقویت نمود. در نهایت بریتانیا توانست ایالات متحده را راضی نماید که تهاجم به فرانسه در سال ۱۹۴۲ غیرعملی است و به جای آن بهتر است متفقین به بیرون راندن نیروهای محور از آفریقا تمرکز نمایند. قتل‌عام بور
دومین جنگ داخلی سودان ادموند آلنبی
ادموند هنری آلنبی، نخستین وایکانت آلنبی (۲۳ آوریل ۱۸۶۱ – ۱۴ مه ۱۹۳۶) نظامی انگلیسی و فرمانداری در امپراتوری بریتانیا بود. او در جنگ بوئر دوم شرکت جست. همچنین، در جنگ جهانی اول در مقام فرماندهی کل نیروهای مصری امپراتوری بریتانیا، در جبهه سینا و فلسطین شرکت کرد. در این جنگ، طی تسخیر فلسطین، شهرهای بئرشبع، یافا و اورشلیم را از اکتبر تا دسامبر ۱۹۱۷ میلادی از عثمانی‌ها گرفت. پس از فتح درهٔ اردن در تابستان ۱۹۱۸، او اقدام به تصرف شمال فلسطین کرد و توانست در نبرد مجیدو نیروهای لشکر هشتم عثمانی را شکست داده و لشکریان چهارم و هفتم را نیز به سوی دمشق عقب براند. متعاقباً نیروهای او موفق شدند دمشق را تسخیر کرده و به سوی شمال سوریه پیشروی نمایند. با پایان جنگ و سقوط امپراتوری عثمانی، آلنبی باقی دوران ماموریت خود از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۵ را در مصر و سودان سپری نمود. جان اتکینسون هابسون
پس از تهیه گزارش از جنگ بوئر دوم به عنوان خبرنگار روزنامه گاردین منچستر، وی مشارکت انگلیس در جنگ را محکوم کرد و آن را عملیاتی تحت تأثیر صاحبان مین توصیف کرد. وی در مجموعه ای از کتابها، ارتباطات بین امپریالیسم و درگیریهای بینالمللی را بررسی کرد و ادعا کرد که گسترش امپراتوری ناشی از جستجوی بازارهای جدید و فرصت‌های سرمایه‌گذاری در خارج از کشور است. در تفسیرهای هابسون به وجود کلام و مضامین ضدیهودی در آثار وی، به ویژه در نگارش در مورد جنگ بوئر اشاره شده‌است. نبرد برلین
نبرد برلین آخرین تهاجم بزرگ در جبهه اروپایی جنگ جهانی دوم بود و این عملیات استراتژیک به عهده ارتش شوروی گذاشته شده بود. در روز ۱۶ ژانویه ۱۹۴۵ ارتش سرخ در نتیجه عملیات ویستولا-اودر به جبهه آلمان هجوم برد و در جبهه‌های پروس شرقی، سیلیزیای شمالی و جنوبی، پومرانیای شرقی با سرعت زیاد ۳۰–۴۰ کیلومتر در روز به سوی غرب پیش می‌رفت که به فاصله ۶۰ کیلومتر از شرق برلین در امتداد رودخانه اودر موقتاً توقف کرد. در طول نبرد، دو جبهه شوروی از جنوب و شرق به برلین حمله کردند در حالیکه بخش سوم ارتش شوروی در حال قلع و قمع نیروهای آلمانی در شرق برلین بود. نبرد در برلین از اواخر روز ۲۰ آوریل ۱۹۴۵ تا صبح ۲ می ادامه داشت که یکی از خونبارترین نبردهای تاریخ به‌شمار می‌رود. نبرد تور
جنگ‌های پی در پی و قرار دادن سربازان در شهرهای تازه فتح شده سپاه اسلام را خسته کرده و با تقلیل نیرو مواجه ساخته بود. با این حال عبدالرحمن الغافقی با اطمینان تمام خود را آماده این نبرد بزرگ می‌ساخت. بالاخره شیپور جنگ نواخته شد و در اواخر شعبان ۱۱۴ هجری (۷۳۲م) جنگ آغاز شد. جنگ مدت هشت روز ادامه داشت و پیکاری خونین آغاز شد. در روز نهم جنگ وارد مرحله جدی‌تری شد. صلابت و مدیریت جنگی عبدالرحمن الغافقی، سربازان فرانسوی را با شکست‌های پیاپی مواجه ساخته بود، تا آنجا که آثار شکست در صفوف قوای فرانسه نمودار شد و طلیعه پیروزی سربازان مسلمان آشکار گشت. پل کروگر
وی از مه ۱۸۸۳ تا مه ۱۹۰۲ رئیس‌جمهور کشور جمهوری آفریقای جنوبی بود، در زمان ریاست جمهوری کروگر جنگ بوئر دوم میان بوئرها و بریتانیا رخ داد که با شکست بوئرها و انحلال جمهوری آفریقای جنوبی در سال ۱۹۰۲ و تشکیل اتحادیه آفریقای جنوبی انجامید، وی در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۰۴ در روستای کلارنس سوئیس درگذشت و در شهر پرتوریا به خاک سپرده شد. جنگ صلیبی دوم
فرماندهٔ اصلی مسلمانان از ۱۱۳۸ تا ۱۱۴۹ م، معین‌الدین اَنر، اتابک دمشق بود. در ظاهر خاندان بوری‌ها بر دمشق حکومت می‌کردند، اما فرمانده نظامیان، اَنر حاکم واقعی شهر بود. تاریخ‌نگاری به نام دیوید نیکوله، اَنر را به‌عنوان یک ژنرال و دیپلماتی توانا و همچنین به‌عنوان کسی که از هنر حمایت می‌کرده توصیف نموده‌است. از آن‌جایی که سلسلهٔ بوری در سال ۱۱۵۴ م با سلسلهٔ زنگی جایگزین شدند، نقش انر در دفع جنگ صلیبی دوم به‌وسیلهٔ مورخان و رویدادنگارانِ وفادار به زنگیان پاک شده‌است، تا اعتبار رقیب انر، نورالدین زنگی، امیر حلب را افزایش دهند. جنگ سرد
در سال‌های ۱۹۴۸–۱۹۴۹ اتحاد جماهیر شوروی به منظور اجبار بلوک غرب فاتح به واگذار کردن اختیارات و قلمرو خود در برلین غربی به وقوع این شهر را محاصره و از ورود آذوقه و کالاهای مورد نیاز مردم جلوگیری کرد. آمریکا و متحدان غربی به ویژه بریتانیا با وجود خطر بروز یک جنگ جهانی تازه محاصره را شکستند و مستقیماً از پایگاه‌های هوایی آمریکا در نزدیکی فرانکفورت، شروع به حمل آذوقه و سایر کالای مورد نیاز مردم نمودند و این وضعیت یازده ماه ادامه یافت. با شکست حصر برلین و تشکیل دو کشور آلمان غربی و آلمان شرقی تقسیم اروپا به اتمام رسید و صحنه زورآزمایی جنگ سرد به مناطق دیگر جهان انتقال یافت. نبرد فرانسه
نبرد فرانسه نبردی در جنگ جهانی دوم بود که از ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ با حمله ورماخت به هلند، بلژیک و فرانسه آغاز شد. در پی این حمله ایتالیا نیز در ۱۰ ژوئن همان سال به متفقین اعلان جنگ کرد. دوازده روز بعد فرانسه تسلیم بدون قید و شرط را پذیرفت. بدین ترتیب شمال این کشور به صورت مستقیم تحت سلطه آلمان اداره می‌شد و نیمه جنوبی آن توسط یک حکومت دست‌نشانده به نام دولت ویشی فرانسه اداره شد. جنگ صلیبی دوم
در نقطهٔ دیگری از شبه‌جزیرهٔ ایبری و تقریباً در همان هنگام، آلفونسو هفتم، پادشاه لئون، رامون برنگور، کنت بارسلونا و عده‌ای دیگر، سپاهی متحد از کاتالان‌ها، لئونی‌ها، کاستلی‌ها و جنگجویان صلیبی فرانسوی را علیه شهر ثروتمند و بندری آلمریا، به حرکت درآوردند. آن‌ها با پشتیبانی نیروی دریایی جنوایی–پیزایی توانستند در اکتبر ۱۱۴۷ م بر این شهر چیره شوند. جنگ صلیبی دوم
جنگ صلیبی دوم (۱۱۴۷–۱۱۴۹ میلادی) دومین جنگ بزرگ صلیبی بود که از اروپا به‌عنوان یک جنگ مقدس کاتولیکی (لاتین) علیه اسلام آغاز گشت. این جنگ در سال ۱۱۴۴ م در پاسخ به سقوط کُنت‌نشین اِدسا به‌دست نیروهای زنگیان آغاز شد. اِدسا در هنگام نخستین جنگ صلیبی (۱۰۹۹–۱۰۹۶ م) بوسیلهٔ بالدوین بوین و در سال ۱۰۹۸ م تأسیس شد. این کُنت‌نشین نخستین ایالت صلیبی بود که تأسیس گشت و همچنین نخستین جایی بود که سقوط می‌کرد. تسخیر ادسا توسط نورالدین زنگی موجب گسیل سربازان صلیبی از غرب به سوی شرق گشت و دامنهٔ آن در سال ۱۱۴۸ م به سرزمین شام رسید. جنگ داخلی سزار
بسیاری از تاریخ‌نگاران متفق‌القول هستند که این جنگ داخلی نتیجه منطقی روند طویل «انحطاط» نهادهای سیاسی روم بود، انحطاطی که با قتل برادران گراکی در ۱۳۳ و ۱۲۱ پیش از میلاد آغاز شده بود و با اصلاحات گایوس ماریوس در لژیون‌ها، جنگ اجتماعی سال‌های ۹۱ تا ۸۸ پیش از میلاد، جنگ جنگ داخلی میان ماریان‌ها و حامیان سولا که با احیای منصب دیکتاتوری توسط لوکیوس کورنلیوس سولا پایان یافت، و درنهایت تریوم‌ویرات اول ادامه یافت. این حوادث پایه‌های جمهوری را سست کردند و روشن است که سزار فرصت‌هایی که بر اثر انحطاط و زوال نهادها جمهوری پدید آمده بودند را استادانه به سود خود به‌کار گرفت؛ چنان‌که سیسرون در باب او می‌گوید که همه‌چیز را دارد جز نیت خیر را: پس از اختلافات تند با سنا، سزار در ژانویه ۴۹ پیش از میلاد مسلحانه نیروهایش را از رود روبیکن که حدود میان استان گالیا کیسالپینا و قلمرو ایتالیا را مشخص می‌کرد عبور داد؛ در مقابل، سنا نیز حول و حوش پومپیئوس گرد آمد و در تلاش برای دفاع از نهادهای جمهوری، تصمیم به اعلان جنگ به سزار گرفت. پس از زد و خوردهایی چند، دو نیرو در فارسالوس با یکدیگر رویارو شدند، جایی‌که سزار شکستی علاج‌ناپذیر به نیروهای پومپیوس تحمیل کرد. پومپیوس به مصر گریخت امّا به دستور بطلمیوس سیزدهم سربریده شد (۴۸ ق. م). سزار نیز به مصر رفت و در نبرد بر سر جانشینی میان کلئوپاترای هفتم و برادرش بطلمیوس سیزدهم درگیر شد؛ پس از حل این قضیه، جنگ را ادامه داد و پادشاه پنتوس به نام فارناک دوم را در نبرد زیله (زیله در ترکیه امروزی) را شکست داد (۴۷ ق. م). سپس روانه آفریکا (استان روم) شد، جایی‌که بازماندگان پومپیئوس به‌رهبری کاتوی کوچک مجدداً سازمان یافته بودند، و آنان را در نبرد تاپسوس شکست داد (۴۶ ق. م). بازماندگان به هیسپانیا پناهنده شدند، جایی‌که سزار روانه شد و آنان را در نبرد موندا این‌بار قاطعانه درهم کوبید (۴۵ ق. م). هاینریش هیملر
زمانی که در سال ۱۹۳۹ هیتلر و فرماندهان ارتش او دنبال بهانه‌ای برای حمله به لهستان بودند، هیملر، هایدریش، و هاینریش مولر پروژه‌ای بنام عملیات هیملر را اجرا کردند. سربازان آلمانی با پوشیدن یونیفورم‌های لهستانی درگیری مرزی ایجاد کرده و اینطور وانمود شد که به آلمان حمله شده‌است. این حادثه دست آویز حمله به لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم شد. در آغاز جنگ هیتلر کشتار غیرنظامیان لهستانی را مجاز کرد. نیروهای عملیاتی اس اس (Einsatzgruppen)، تحت مدیریت هیملر و هیدریچ، جوخه‌های مرگ تشکیل داده و وارد لهستان شدند. آن‌ها تا آخر ۱۹۳۹ حدود ۶۵٬۰۰۰ روشنفکر و دیگر غیرنظامیان را کشتند. آلمان، بعد از تسخیر لهستان، به فرانسه، دانمارک، نروژ، هلند حمله کرده و بمباران انگلیس را آغاز کرد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۱، روز قبل از حمله به شوروی، هیملر عملیات طرح کلی رو به شرق (General Plan for the East) را شروع کرد؛ بر مبنای این طرح قرار بود ۱۰ میلیون آلمانی در سر زمین‌های تسخیر شده کشورهای بالتیک، لهستان، غرب اکراین، اند بلا روس ساکن شوند، و ۳۱ میلیون نفر ساکنین اصلی این سرزمین‌ها به شرق دور تبعید شده یا به بیگاری کشیده شوند. هیملر انتظار داشت که طرح در بیست تا سی سال با هزینه کردن ۶۷ بیلیون مارک تکمیل شود . هیملر، با این ادعا که جنگ در شرق بر سر دفاع از ارزش‌های اروپایی در مقابل نیروهای کافر بلشویک است تعدادی داوطلب از تمام اروپا را جذب کرد. در پاییز ۱۹۴۱، هیدریچ به در خواست هیتلر شروع به طبقه‌بندی نژادی چک‌ها کرده و بسیاری را به اردوگاه فرستاد. در مارس ۱۹۴۱، هیتلر به فرماندهی ارتش اطلاع داد که قصد دارد شوروی را اشغال کرده بلشویک‌ها را نابود کند. متعاقب ورود ارتش به شوروی «نیروهای عملیاتی اس اس» یهودی‌ها و کسانی را که برای آلمان نازی نامطلوب شمرده می‌شدند جمع‌آوری کرده و کشت. به‌علاوه در هشت ماه ۱۹۴۱–۴۲ تعداد ۲٫۸ میلیون اسیر جنگی شوروی اعدام شدند یا از گرسنگی مردند. در طی جنگ، نیم میلیون اسیر شوروی نیز در اردوگاه‌ها کشته شدند. تا بهار ۱۹۴۱، متعاقب فرمان هیملر، ده اردوگاه ساخته شده و مورد بهره‌برداری قرار گرفته شده بودند. یهودی‌ها از تمام آلمان و سرزمین‌های اشغالی به اردوگاه‌ها حمل می‌شدند. هنگامی که آلمان‌ها در دسامبر ۱۹۴۱ از مسکو عقب رانده شدند، هیتلر در یافت که سیاست تبعید به شرق عملی نیست و یهودی‌ها باید کشته شوند. دوره میان‌دوجنگ
پیمان ورسای که در پی جنگ جهانی نخست و بازی‌های سیاسی متفقین نهاده شده بود پهنه گسترده‌ای از سرزمین‌های آلمان را جدا کرده بود و امتیازات بسیاری را نیز از این کشور گرفته بود. از همین رو شهروندان این کشور دچار سرخوردگی سیاسی و اقتصادی شده بودند. دولتهای غربی که از نفوذ کمونیسم در هراس بودند می‌کوشیدند بر احساس ضدکمونیستی آلمانی‌ها بیفزایند و از آن در برابر کمونیسم بهره جویند که با پیدایش نازیسم همه آن برنامه‌ها و برآوردها به هم ریخت و جنگ جهانی دوم آغاز شد. اریش لودندورف
با وقوع جنگ اول جهانی در اوت ۱۹۱۴ لودندورف به عنوان معاون رئیس ستاد ارتش دوم آلمان تحت فرماندهی کارل فون بولو منصوب گشت. این انتصاب بیشتر ناشی از تلاش‌های گذشتهٔ وی در تجسس و نقشه‌برداری از مواضع دفاعی شهر لیژ بلژیک بود. در بدو نبرد لیژ، لودندورف با تیپ ۱۴اُم بر روند جنگ نظارت داشت، تیپی که موظف بود در شب هنگام مخفیانه وارد شهر شده و پل‌ها را پیش از اینکه توسط بلژیکیان تخریب گردد، اشغال کنند. فرماندهٔ این تیپ در روز ۵ اوت کشته شد بنابراین لودندورف حملهٔ موفقیت‌آمیز به لیژ را رهبری کرد تا شهر و دژ آن به تسخیر ژرمن‌ها درآید. در روزهای بعدی، دو تا از قلاع دفاعی شهر با حمله مستقیم و خشن آلمان به اشغال درآمد، در حالی که مابقی دژها با هویتزرهای غول آسای کروپ ۴۲ سانتی‌متری آلمان و اسکودای ۳۰٫۵ سانتی‌متری اتریش_مجارستان در هم شکسته شدند. در ۱۶ اوت، تمامی دژهای حفاظتی شهر لیژ سقوط کردند و این به ارتش یکم آلمان به رهبری الکساندر فن کلوک اجازه داد در طول این کشور پیشروی کند. در مقام فاتح نبرد لیژ، ژنرال لودندورف در روز ۲۲ اوت بالاترین نشان نظامی ژرمنی، پور لی میریت، را به خاطر شجاعتش در طول نبرد مستقیماً از دستان قیصر دریافت داشت. جنگ‌های بوئرها
همهٔ پیشاهنگان جهان، نام بادن پاول را می‌شناسند. رابرت بادن پاول، فرمانده شهر مافکینگ بود؛ که در نبرد بوئر، مدت ۲۱۷ روزدر محاصرهٔ بوئرها قرار داشت. هنگامی که شهر آزاد شد، بادن پاول همچون یک قهرمان به انگلستان بازگشت. وی در سال ۱۹۱۰ از ارتش بازنشسته گردیدو بقیهٔ عمر خود راوقف جنبش پیشاهنگی کرد نبرد بووین
نبرد بووین ()در ۲۷ ژوئیه ۱۲۱۴ در نزدیکی شهر بووین در شهرستان فلاندر انجام شد. این نبرد پایانی بر جنگ انگلستان و فرانسه بود. یک ارتش فرانسوی متشکل از حدود ۷۰۰۰ نفر به فرماندهی شاه فیلیپ آگوستوس ارتش متفقین متشکل از تقریباً ۹۰۰۰ نفر به فرماندهی امپراتور روم مقدس اتو چهارم را شکست داد. در اوایل سال ۱۲۱۴، ائتلافی متشکل از اتو چهارم، جان پادشاه انگلستان، کنت فران فلاندر، کنت رنو از بولونی، دوک هنری اول برابانت، کنت ویلیام اول هلند، دوک تئوبالد اول، علیه فیلیپ آگوستوس پادشاه فرانسه تشکیل شد. دیوار برلین
پس از پایان جنگ جهانی دوم و در سال ۱۹۴۷ چهار کشور اصلی پیروز در جنگ جهانی دوم شامل شوروی، آمریکا، انگلیس و فرانسه اقدام به تقسیم کشور شکست خورده آلمان به چهار بخش مجزا کردند. با این که تمام شهر برلین در قسمت تحت نفوذ شوروی قرار گرفته بود و ابتدا تصور می‌شد که تمام این شهر توسط شوروی اداره خواهد شد ولی به دلیل اهمیت و ویژگی‌های خاص برلین این اتفاق رخ نداد و قرار شد که این شهر با آنکه در داخل خاک آلمان شرقی قرار گرفته ولی میان چهار کشور اصلی پیروز در جنگ تقسیم شود. جنگ صلیبی دوم
ژوسلین سعی کرد تا ادسا را پس از به قتل رسیدن عمادالدین زنگی بازپس‌گیرد، اما نورالدین در نوامبر ۱۱۴۶ م او را شکست داد. جنگجویان صلیبی فرانسوی در ۱۶ فوریه ۱۱۴۷ م در شهر اتامپ گرد آمدند تا در مورد مسیر حرکت‌شان گفتگو کنند. آلمانی‌ها قبلاً تصمیم گرفته‌بودند تا از راهِ خشکی و از مجارستان عبور کنند، زیرا گذر از مسیر دریا به‌علت دشمنی راجر دوم پادشاه سیسیل با کُنراد از لحاظ سیاسی شدنی نبود. بسیاری از نجیب‌زادگان فرانسوی به مسیر زمینی از میان امپراتوری بیزانس، بخاطر شهرت و اثر اقدامات ناخوشایند بیزانسی‌ها در نخستین جنگ صلیبی، اعتماد نداشتند. با این وجود، آنان تصمیم گرفتند تا از کنراد پیروی کنند و در ۱۵ ژوئن حرکت کردند. راجر دوم از این اتفاق رنجیده‌خاطر شد و مشارکتش را در تمام اقدامات متوقف کرد. ابوت سوژه و ویلیام دوم کُنت نِوِر، در مدت حضور پادشاه در جنگ صلیبی به‌عنوان نایب‌السلطنهٔ فرانسه انتخاب شدند. در آلمان، آدام ابراخ به موعظه کردن ادامه داد و اتو فرایزینگ نیز صلیب برگرفت. آلمانی‌ها برنامه‌ریزی نموده‌بودند تا در روز عید پاک حرکت‌شان را آغاز کنند که تا ماه مه به عقب افتاد. جنگ نه‌ساله
جنگ نه ساله (۱۶۸۸–۱۶۹۷ میلادی) - که معمولاً جنگ جانشینی پالاتین، جنگ اتحاد بزرگ یا جنگ اتحاد آگسبورگ نیز خوانده می‌شود - جنگ مهمی در اواخر قرن ۱۷ میلادی بود که میان لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه، و دیگر قدرت‌های اروپایی درگرفت. مخالفان فرانسه اتحاد آگسبورگ نامیده می‌شدند که شامل هلند-انگلستان به رهبری ویلیام سوم، امپراتوری مقدس روم به رهبری لئوپولد اول، شاه کارلوس دوم اسپانیا و ویکتور آمادئوس دوم شاه ساووی و شاهزادگان اصلی آلمان بودند. این جنگ در اروپای غربی و مرکزی، اسکاتلند و ایرلند و همچنین هند و آمریکای شمالی رخ داد. جورج بلیک
هنگامی که [[جنگ جهانی دوم]] آغاز شد بهار به هلند بازگشت. در سال ۱۹۴۰ [[آلمان نازی]] به هلند حمله کرد و به سرعت ارتش آن را شکست داد. بهار دستگیر شد اما چندی بعد آزاد شد زیرا تنها ۱۷ سال داشت. وی به عنوان پیک به مقاومت هلند پیوست. در سال ۱۹۴۲ از هلند فرار کرد و از طریق [[بلژیک]]، [[فرانسه|فرانسه،]] [[اسپانیا]] و [[جبل‌الطارق]] به بریتانیا سفر کرد و در [[ژانویه ۱۹۴۳]] به لندن رسید. در آنجا او به مادر و خواهرانش که در آغاز جنگ فرار کرده بودند پیوست. در سال ۱۹۴۳ مادرش تصمیم گرفت نام خانوادگی را از بهار به بلیک تغییر دهد. جنگ نه‌ساله
در ماه اوت سال ۱۶۹۴، ویلیام نامور را پس گرفت و فرانسه پس از پنج سال جنگ، هنوز بر هلند اسپانیا مسلط نشده بود. ارتش‌های دیگر فرانسه در ایتالیا و اسپانیا پیروزی‌هایی به دست آوردند، اما توان کافی برای مقاومت در برابر هجوم مکرر نیروهای اتحادیه نداشت. در ژوئیه ۱۶۹۴ یک دسته از ناوگان انگلیسی به قصد حمله به برست به حرکت درآمد؛ فرانسویان، که از این نقشه خبردار شده بودند، سواحل برست را با توپ مجهز کردند، در نتیجه، انگلیسی‌ها با تلفات سنگین به عقب رانده شدند. مارشال دو لوکزامبورگ در ژانویه ۱۶۹۵ در گذشت، و لوئی از آن پس فقط ژنرال‌های درجه دوم در اختیار داشت. پیمان کامپو فورمیو
کنگره در دستیابی به صلح شکست خورد و در ۱۲ مارس ۱۷۹۹ فرانسه دوباره علیه اتریش اعلان جنگ داد. این جنگ که جنگ ائتلاف دوم نامیده شد، با پیمان صلح لونویل در سال ۱۸۰۱ خاتمه یافت. سیمون دو مونتفورت، پنجمین ارل لستر
ریمون ششم همراه با پسرش، در آوریل ۱۲۱۶ به منطقه بازگشتند و توانستند ارتش قابل توجهی از شهرهای جمع کنند. بوکر در ماه مه محاصره و پس از سه ماه شهر تسلیم نیروهای ریمون شد. تلاش‌های سیمون برای فتح مجدد شهر نیر ناکام ماند. اینوسنت سوم در ژوئیه ۱۲۱۶ به‌طور ناگهانی درگذشت تا آشفتگی و هرج‌ومرجی در جبههٔ صلیبیون به وجود بیاید. در این زمان فرمان جنگ به فیلیپ دوم رسید که هنوز تمایلی به جنگ در جبهه لانگداک نداشت. در این زمان، وی به‌شدت با پادشاه انگلستان درگیر بود. علل جنگ جهانی دوم
اطلاعات بیشتر: تهاجم آلمان به لهستان بین سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۳۹، لهستان سیاست ایجاد توازن بین اتحاد جماهیر شوروی و آلمان نازی را در پیش گرفته بود و با هر دوی آنها پیمان عدم تجاوز را امضا کرد. در اوایل سال ۱۹۳۹، آلمان خواستار پیوستن لهستان به پیمان ضد کمینترن به عنوان دولت اقماری (کشور تابع) آلمان شد. لهستان از ترس از دست دادن استقلال از این اقدام خودداری کرد. هیتلر در ۲۳ مه ۱۹۳۹ به ژنرال‌های خود اعتراف کرد که دلیل او برای حمله به لهستان دانزیگ نبوده‌است: «مسئله گدانسک (دانتسیش) موضوع مورد بحث نیست. مسئله گسترش فضای زندگی ما (سیاست لبنسراوم) در شرق است…». برای بازدارندگی هیتلر، بریتانیا و فرانسه اعلام کردند که تهاجم به معنای جنگ است و سعی کردند اتحاد جماهیر شوروی را متقاعد کنند که به این بازدارندگی بپیوندد. شوروی، با این حال، کنترل کشورهای بالتیک و بخشی از لهستان را با اتحاد با آلمان توسط پیمان مخفی پیمان مولوتوف-ریبنتروپ در اوت ۱۹۳۹ به دست آورد. تلاش لندن برای بازدارندگی با شکست مواجه شد، اما هیتلر انتظار جنگ گسترده‌تری را نداشت. آلمان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد و درخواست بریتانیا و فرانسه برای عقب‌نشینی لهستان را رد کرد، که نتیجه آن اعلان جنگ در ۳ سپتامبر ۱۹۳۹ مطابق با معاهدات دفاعی با لهستان بود که آنها امضا کرده بودند و علناً اعلام جنگ کردند. با این حال، نه فرانسه و نه بریتانیا کمک نظامی قابل توجهی به لهستان ارائه نکردند، مگر عملیات کوچکی که به عنوان «حمله سار» شناخته می‌شود. از ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ لهستان از ترس تکرار سناریوی بسیج جنگ از ۱۹۱۴ فقط تا حدی بسیج شده بود، که عمدتاً نتیجه فشار سفیران بریتانیا و فرانسه بر دولت لهستان بود. ورماخت از نظر تعداد تانک‌ها و هواپیماها و پیشرفت فنی تجهیزاتش نیز از برتری برخوردار بود. صلح مسلح
در اروپا دوره بین سال ۱۸۷۱ (سال شکست فرانسه از امپراتوری آلمان) تا سال ۱۹۱۴ که جنگ جهانی اول شروع شد نمونه ای از دوران صلح مسلح است. در فاصله این ۴۳ سال اگرچه بین دولتهای بزرگ اروپا جنگی رخ نداد، اما کشورهای بزرگ با گسترش ارتش و تجهیز زرادخانه‌های جنگی خود، برای نبرد آماده می‌شدند. در این دوران، قدرت‌هاي اروپايي در حين ارتقاي موقعيت و امكانات نظامي به دنبال ایجاد اتحادهایی با دیگر کشورها بودند.در اين ميان، خصومت ديرينه فرانسه و آلمان كه از زمان بیسمارک وجود داشت ترس فزاينده‌اي بر فرانسه ديكته مي‌كرد. از این رو فرانسوي‌ها با بريتانيايي‌ها هم‌پيمان شدند و روسيه نيز كه خود را حامي بلوك شرق مي‌دانست براي جلوگيري از پيشروي ژرمن‌ها به اين اتحاديه ملحق شد. از سويي ديگر نيز آلمان و اتريش كه از نژاد ژرمن‌ها در اروپاي مركزي بودند به همراه دولت عثماني كه از سال‌ها قبل با آلمان رابطه حسنه‌اي داشت، اتحاديه ديگري تشكيل دادند و به این ترتیب مفهوم صلح مسلح بیش از پيش عینیت یافت. جبهه‌های مدیترانه، خاورمیانه و آفریقا
جبهه‌های مدیترانه، خاورمیانه و آفریقا جنگ جهانی دوم شامل نبردهای دریایی، زمینی و هوایی بین متفقین و نیروهای محور در حوضه مدیترانه، غرب آسیا و شمال آفریقا بود. جنگ در این جبهه از ۱۰ ژوئن سال ۱۹۴۰ با ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم تا ۲ مه ۱۹۴۵ وقتی که همه نیروهای محور در ایتالیا در پایان جنگ جهانی دوم در اروپا تسلیم شدند، ادامه یافت. جمهوری روم
زمانی که در ۲۱۸ق. م ژنرال هانیبال به شهر سائونتو، متحد روم که البته در جنوب رود ایبرو قرار داشت، یورش برد، سنای روم پس از چندی درنگ و تردید به کارتاژ اعلان جنگ داد تا دومین جنگ کارتاژ (پونیک) آغاز شود. پولیبیوس با فابیوس پیکتور (تاریخنگار لاتین) که علل جنگ را در محاصره سائونتو و تجاوز نیروهای کارتاژ از محدوده رود ایبرو می‌یابد، مخالفت می‌کند. وی معتقد است که دو حادثهٔ نامبرده در آغاز سلسله وقایعی که منجر به جنگ دوم پونیک شدند مؤثر بوده امّا علل ریشه ای جنگ نیستند. وقوع جنگ اجتناب ناپذیر بود، و چنان‌که خود می‌گوید «جنگ در شبه‌جزیره ایبری [چنان‌که رومیان خیال می‌کنند] رخ نداد بلکه دقیقتر، در دروازه‌های روم و سرتاسر ایتالیا به وقوع پیوست». نروژ
نروژ در جنگ جهانی اول بی‌طرف بود اما این جنگ خسارت‌های سنگینی به صنعت کشتیرانی آن وارد کرد. در طول جنگ جهانی اول بخشهای زیادی از نیروهای مسلح نروژ برای نگهبانی از سیاست بی‌طرفی بسیج شدند. تمرکز این بسیج بیشتر رو به دریا داشت. از همان ابتدا، سیاست بی‌طرفی نروژ، تحت فشار آلمان و بریتانیا قرار گرفت و هنگامی که بریتانیا در پاییز سال ۱۹۱۴ محاصرهٔ آلمان را آغاز کرد؛ و آلمان با حملهٔ زیردریای‌هایش به این محاصره پاسخ داد. نروژ مجبور شد روابط تجاری و سیاسی با آلمان را به حداقل برساند. در مقایسه با ناوگان‌های تجاری و ماهیگیری، که در نتیجه عملیات جنگی طرفین متخاصم، متحمل خسارات قابل توجهی شدند، آسیب جدی متوجه نیروهای مسلح نشد. نیروی دریایی مجبور شد با تعدادی از قضایا که می‌توانست به بحران‌های سیاسی و امنیتی تبدیل شود، مقابله کند. بازدید از کشتی‌های خارجی، خنثی سازی مین‌های جابجا شده و اقدامات جنگی در پس مرزهای آبی نروژ به تدریج عادی شد. در پاییز سال ۱۹۱۸، آبهای کارموی مین گذاری شد تا کشتی‌های آلمانی نتوانند با عبور از آبهای نروژ موانع مین گذاری شده در دریای شمال را دور بزنند. در اواخر جنگ، نیروهای مسلح، مقادیر قابل توجهی سلاح از فرانسه و بریتانیا که از حملهٔ آلمان به نروژ بیم داشته و به توانایی نیروهای نروژ اطمینان نداشتند، دریافت کردند. این پیش‌درآمدی بود برای آنچه ۲۵ سال بعد با شروع جنگ جهانی دوم اتفاق افتاد. بلژیک در جنگ جهانی دوم
پس از چندماه آرامش نسبی، آلمانی‌ها در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۴ با نیم میلیون سرباز به آردنن حمله کردند. هدف اصلی آلمانی‌ها تصرف دوبارهٔ بندر آنتورپ بود؛ ولی پیشروی آنان تا رود موز در نزدیکی دینان متوقف شد و این نیروها توسط قوای آمریکایی، انگلیسی و بلژیکی پس از یک دوره نبرد ۶ هفته‌ای در آب و هوای سرد منطقه، عقب رانده شدند. در طول آزادسازی، خسارت‌های زیادی به شهرها و مردم بلژیک وارد شد. خانه‌های بسیاری ویران شدند و برخی غیرنظامیان بلژیکی در تیراندازی سربازان آلمانی کشته شدند. حدود ۹۰ درصد از شهر لروش آن اردن در طول جنگ ویران شد. در ۴ فوریه ۱۹۴۵ آزادی بلژیک از اشغال آلمان اعلام شد. دومین نبرد بارون‌ها
دومین نبرد بارون‌ها () که از تاریخ ۱۲۶۴ تا ۱۲۶۷ به طول انجامید یک جنگ داخلی در انگلستان می‌باشد که بین نیروهای تعدادی از بارون‌ها به رهبری سیمون دو مونتفورد علیه نیروهای سلطنتی به رهبری پرنس ادوارد که بعدها ملقب به ادوارد یکم گردید و در زمان پادشاهی هنری سوم شکل گرفت محاصره تجاری آلمان (۱۹۴۵–۱۹۳۹)
محاصرهٔ تجاری آلمان در ۱۹۳۹–۱۹۴۵، که با نام جنگ اقتصادی هم شناخته می‌شود، در طول جنگ جهانی دوم توسط بریتانیا و فرانسه انجام شد. هدف از این محاصره، محدود کردن واردات تدارکات معدنی، فلزات، مواد خوراکی و پارچه مورد نیاز آلمان نازی – و بعداً پادشاهی ایتالیا – بود. کلیت جنگ اقتصادی شامل یک محاصره دریایی بود که خود بخشی از نبرد آتلانتیک به‌شمار می‌رود. در طول محاصره و به منظور اجرای راهبرد زمین سوخته، متفقین جنگ جهانی دوم برای جلوگیری از فروش تدارکات به نیروهای محور، مواد اولیه کشورهای بی‌طرف در جنگ اما طرف معامله با نیروهای محور را ابتیاع نمودند. جنگ هفت‌ساله
اتریش و پروس که هر دو جزئی از امپراتوری مقدس روم بودند برای تبدیل شدن به مهمترین قدرت این امپراتوری با هم رقابت داشتند. جنگ‌های جانشینی اتریش از ۱۷۴۰ تا ۱۷۴۸ به مدت هشت سال ادامه داشت و فرانسه و پروس از یک سو و بریتانیا و اتریش (خاندان هابسبورگ) از سوی دیگر صف‌آرایی کردند. در انتهای جنگ هم طرف‌های اروپایی (پروس و اتریش) به موازنه قدرت رسیدند و هم طرف‌های استعماری (بریتانیا و فرانسه). بر اساس صلح آکس لاشاپل فرانسه مجبور به تخلیه هلند شد که این امر موجب خشم مردم فرانسه گردید. جنگ‌های بالکان
دومین جنگ بالکان در روز ۱۶ ژوئن سال ۱۹۱۳ آغاز شد. دلیل شروع جنگ نارضایتی بلغارستان از تقسیم فتوحات جنگ اول بالکان در مقدونیه بود. دو متحد سابق بلغارستان، یعنی یونان و صربستان این توافق را پنهانی انجام داده بودند که موجب ناخرسندی بلغارستان شده بود. نیروهای این دو کشور حمله بلغارها را متوقف کردند و آنها را به درون خاک خودشان عقب راندند. در این میان رومانی و عثمانی هم از فرصت استفاده کردند و به بلغارستان حمله کردند. در پایان این جنگ پیمان بوخارست امضاء شد که به موجب آن بلغارستان بخش بزرگی از سرزمینهایی را که در جنگ اوّل بالکان تصرف کرده بود، از دست داد. جنگ صلیبی دوم
تنها موفقیت قابل توجه مسیحیان در جنگ صلیبی دوم در سال ۱۱۴۷ م به‌وسیلهٔ نیروی مشترک ۱۳۰۰۰ تنی فلامان‌ها، فریسی‌ها، نورمن‌ها، انگلیسی‌ها، اسکاتلندی‌ها و صلیبی‌ها آلمانی روی داد؛ هنگامی که ارتش آن‌ها در راه سفر دریایی به سرزمین مقدس توقف کرد، و ارتش پرتغالی کوچک‌تری شامل ۷۰۰۰ تن را در تصرف لیسبون و اخراج اشغالگران مورو یاری رساند. جنگ بوئر (فیلم ۱۹۱۴)
«جنگ بوئر» () یک فیلم به کارگردانی جورج ملفورد و بازی جین وولف محصول ۱۹۱۴ دربارهٔ جنگ بوئر دوم است. تاریخ آلمان
پس از دو پیروزی بزرگ بیسمارک در اندیشه نبرد با فرانسه بود. در پنجم اوت ۱۸۶۶ دولت فرانسه از بیسمارک بخشی از سرزمین‌های باویر در کرانه رود رن و همچنین شهر مایانس را درخواست کرد ولی چون بیسمارک پاسخ داد که این درخواست در حکم جنگ است. این درخواست پس گرفته شد ولی طولی نکشید که فرانسه در ۲۰ اوت الحاق بی‌درنگ لوکزامبورگ و اجازه الحاق بلژیک را در موقع مساعد درخواست کرد سرانجام در روز سه شنبه ۱۹ ژوئیه ۱۸۷۰ ناپلئون سوم رسماً به دولت پروس اعلان جنگ داد و در دوم اوت جنگ آغاز شد و تا شش ماه ادامه یافت. در پایان کار فرانسویان شکست خوردند. با شکست فرانسه در ۱۸۷۱ امپراتوری آلمان تشکیل گردید، باویر، ورتمبرگ و باد به اتحادیه آلمان شمالی پیوستند و پادشاه پروس، ویلهلم نخست به مقام امپراتوری رسید. امپراتوری ۲۵ دولت نامتساوی و همچنین سرزمین آلزاس و لورن را که از فرانسه جدا شده بود دربرداشت. نبرد ویلرز-بوکاژ
نبرد ویلرز-بوکاژ (به انگلیسی: Battle of Villers-Bocage) بین نیروهای بریتانیا و آلمانی‌ها در خلال جنگ جهانی دوم در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۴ در محلی به همین نام در فرانسه بین نیروهای بریتانیا و آلمان نازی اتفاق افتاد. این نبرد بخشی از عملیات پرچ بود که به وقوع پیوست. امپراتوری بریتانیا
پس از صلح میان هلند و انگلستان در سال ۱۶۸۸، دو کشور به عنوان متحد در یک جبهه در جنگ نه‌ساله جنگیدند. اما از آنجایی که جنگ در خاک اصلی اروپا رخ داد (و از خاک بریتانیا دور بود) باعث شد تا انگلستان نسبت به هلند که مجبور بود تا بخش بزرگی از بودجه‌اش را صرف جنگ‌های زمینی پرهزینه کند، بسیار قدرتمندتر شود. پس از این جنگ و در قرن هجدهم، بریتانیا به بزرگ‌ترین قدرت استعماری جهان تبدیل شد و فرانسه که هنوز قدرت اصلی در خاک قاره‌ای اروپا بود، به بزرگترین رقیب آنان بدل گردید. فرمانداری نظامی آلمان در فرانسه اشغالی در جریان جنگ جهانی دوم
فرمانداری نظامی آلمان در فرانسه اشغالی در جریان جنگ جهانی دوم (به آلمانی: "Militärverwaltung in Frankreich"؛ به فرانسوی: "Occupation de la France par l'Allemagne") یک فرمانداری موقت اشغالی بود که توسط آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم برای اداره منطقه‌های اشغالی در شمال و غرب فرانسه تأسیس شد. این نواحی به اصطلاح "زون اوکوپه" (در پارسی: منطقه اشغالی) در نوامبر ۱۹۴۲ به "زون نُر" (منطقه شمال) تغییر نام یافتند، و این هنگامی بود که منطقه‌های پیشتر اشغال نشده در جنوب معروف به "زون لیبر" (منطقه آزاد) نیز اشغال شدند و به "زون سود" (منطقه جنوب) تغییر نام یافتند. دادگاه نورنبرگ
پس از جنگ جهانی اول، متهمان ارتکاب جنایات جنگی از مه تا ژوئیهٔ ۱۹۲۱ در دادگاه جنایات جنگی در شهر لایپزیگ در آلمان دادرسی شدند. این دادرسی‌ها بسیار محدود و به‌باور بسیاری، بی‌فایده بود. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، در آغاز سال ۱۹۴۰، دولت در تبعید لهستان از دولت‌های بریتانیا و فرانسه خواست تجاوز آلمان به لهستان را محکوم کنند. بریتانیا در آغاز از این کار سرباز زد؛ با این حال در آوریل ۱۹۴۰ بیانیهٔ مشترکی در این باره به‌وسیلهٔ بریتانیا، حکومت موقت جمهوری فرانسه و لهستان صادر شد. در این بیانیه که به‌دلیل ملاحظات بریتانیا و فرانسه لحن ملایمی داشت، سه کشور اعلام کردند «خواهان اعتراض رسمی و آشکار در برابر وجدان جهانی علیه این اقدام دولت آلمان هستند و دولت آلمان را مسئول جنایت‌هایی می‌دانند که نباید بی‌کیفر بماند.» د بیرز
جنگ بوئر دوم برای شرکت زمان بسیار خطرناکی بود. کیمبرلی مورد محاصره قرار گرفت و معادن الماس مورد تهدید قرار گرفت. رودز از دولت انگلستان درخواست کرد که کمک کند که محاصره شهر هرچه زودتر پایان یابد به جای اینکه به مسائل مهمتر جنگ بپردازد. با اینکه اهداف رودز با اهداف ارتش یکی نبود او از منابع شرکت برای کمک به ارتش انگلستان استفاده نمود. تاریخ برونئی
نبرد بورنئو در سال ۱۹۴۵ بخشی از نبردهای جنگ جهانی دوم در اقیانوس آرام بود که هدف از آن، آزادسازی جزیره بورنئو از اشغال ژاپن بود. این نبرد تحت فرماندهی منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام قرار داشت که با پیروزی متفقین همراه شد. کشور استرالیا بیشترین نقش را در این پیروزی ایفا کرد. بلغارستان در طول جنگ جهانی دوم
سال ۱۹۴۲ نخستین سالی بود که بلغارستان در حالت رسمی جنگ آغاز کرد. اعلان جنگ به ایالات متحده و بریتانیا حداقل برای مدتی موقتاً انتظار آلمان برای مشارکت در اقدام نظامی علیه شوروی را متوقف کرد. برخی معتقد بودند اعلام جنگ به شوروی می‌توانست باعث آغاز شورشی مردمی علیه حاکمیت شود. با همه این‌ها تزار که دیگر نسبت به حصول موفقیت دلسرد شده بود، کناره‌گیری یا حتی خودکشی را مطرح می‌کرد. نزدیکان او از جمله خواهرش که نفوذ زیادی در او داشت، خطر اتحاد با آلمان را یادآوری و آن را موجب تکرار حوادث و عواقب جنگ جهانی اول که به تبعید فردیناند، تزار پیشین انجامید، می‌دانستند. جنگ دامر
جنگ دامر یک رشته نبردهایی بود که میان سال‌های ۱۷۲۲ تا ۱۷۲۵ میان نیو انگلند و اتحادیه وابناکی که هم‌پیمان فرانسه نو بودند رخ داد. جبههٔ شرقی این جنگ‌ها میان نیو انگلند و آکادی و نوا اسکوشیا و جبههٔ غربی آن هم بین مرز کانادا (فرانسه نو) و نیوانگلند بود.Wikipedia contributors, "Dummer's War," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Dummer%27s_War&oldid=874154768 (accessed March 4, 2019). عملیات بارباروسا
در دو سال منتهی به جنگ، دولت‌های آلمان و شوروی معاهدات سیاسی و اقتصادی با اهداف راهبردی میان خود به امضاء رسانده‌بودند. در پی حصول فراغت از جبهه غربی پس از پیروزی بر فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰ و پس از اشغال مناطق بیسارابیا و بوکوفینای شمالی توسط شوروی، فرماندهی عالی ورماخت ماه ژوئیه همان سال آغاز به طرح‌ریزی یک تهاجم به شوروی کرد که در نهایت در ۱۸ دسامبر ۱۹۴۰ با صدور فرمان شماره ۲۱ پیشوا نهایی شد. در طول عملیات بارباروسا، حدود سه میلیون نیروی مهاجم (بزرگترین نیروی تهاجمی در تاریخ نظامی) در جبهه‌ای به‌طول ۲۹۰۰ کیلومتر با قریب به ۶۰۰ هزار خودرو و ۶۲۵ هزار اسب، به اتحاد جماهیر شوروی حمله‌بردند. این تهاجم نقطه اوج جنگ دوم جهانی به‌لحاظ جغرافیایی و نظامی بود. آغاز این عملیات موجب گشوده شدن جبهه شرقی جنگ برای آلمان گردید؛ جبهه‌ای که بیشترین شمار نیروها نسبت به هر جبهه دیگری در تاریخ را به خود دید و تأثیر بسزایی بر سیر جنگ جهانی دوم و تاریخ سده بیستم داشت. جنگ صلیبی دوم
نخستین واکنش‌ها به فرمان جنگ صلیبیِ جدید ناچیز بود. در واقع، هنگامی که روشن شد لوئی هفتم پادشاه فرانسه در این اردوکشی شرکت خواهد کرد، این فرمان مجدداً از سوی پاپ صادر گشت. لوئی هفتم نیز برای اردوکشی به‌طور مستقل از پاپ برنامه‌ریزی کرد، و در گردهمایی کریسمس در سال ۱۱۴۵ م و در شهر بورژ، آن را اعلام همگانی نمود. این‌که قصد لوئی برای برنامه‌ریزی، یک جنگ صلیبی با طرح خودش بوده یا زیارتی برای به انجام رساندن نذر برادرِ درگذشته‌اش فیلیپ برای رفتن به سرزمین مقدس، مورد اختلاف است. این احتمال وجود دارد، که لوئی این تصمیم را جداگانه و قبل از شنیدن در مورد فرمان "کوانتوم پردسسورس" گرفته باشد. در هر صورت، برنامه‌های لوئی، مورد توجه و همراهی اِبوت سوژه و دیگر اشراف قرار نگرفت، زیرا او برای چندین سال می‌بایست سرزمین پادشاهی فرانسه را ترک می‌کرد. لوئی با بِرنارد کُلروو مشورت نمود و برنارد او را به سوی پاپ اوژن فرستاد. در این هنگام لوئی قطعاً فرمان پاپ را شنیده بود و اوژن مشتاقانه از جنگ صلیبی لوئی پشتیبانی کرد. فرمان در یکم مارس ۱۱۴۶ م دوباره صادر شد، و اوژن به برنارد اجازه داد تا این خبر را در سراسر فرانسه انتشار دهد. الی ویزل
آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ میلادی با الحاق اتریش به خاک آلمان و حمله این کشور به چکسلواکی و لهستان، دنیا را به جنگ خونینی کشاند که به کشتار دستجمعی یهودیان منجر شد. تنفر هیتلر، نازی‌ها و متحدان آنها نسبت به اقوام دیگر بخصوص یهودیان در حدی بود که بنا بر محاسبات موثق بیش از شش میلیون یهودی و میلیونها مخالف سیاسی، کولی و اقلیت‌های ملی در اردوگاه‌های اجباری یا کوره‌های آدم سوزی جان خود را از دست دادند. جنگ صلیبی دوم
در بهار ۱۱۴۷ م، پاپ اجازهٔ گسترش جنگ صلیبی را در شبه‌جزیرهٔ ایبری و در چارچوب جنگ‌های بازپس‌گیری اندلس به تصویب رساند. او همچنین به آلفونسوی هفتم، پادشاه لئون و کاستیل اجازهٔ یکسان دانستن مبارزات خود در برابر موروها و دیگر جنگهای صلیبی دوم را اعطا نمود. در ماه مهٔ ۱۱۴۷ م، نخستین گروه از جنگجویان صلیبی شهر دارتموث، انگلستان را به قصد سرزمین مقدس ترک کردند. در ۱۶ ژوئن ۱۱۴۷ م، آب و هوای بدْ کشتی‌های آنان را مجبور به توقف در ساحل شمالی پرتغال و در شهر پورتو کرد. آن‌ها در آن‌جا متقاعد شدند که با آونفسو اول، پادشاه پرتغال دیدار کنند. جرج دوم
جرج دوم در دو دههٔ نخست حکومتش پیشرفت‌های داخلی و خارجی را به‌دقت زیر نظر داشت و از سیاست‌های صلح‌طلبانهٔ والپول حمایت می‌کرد و حتی به او اجازه داد تا با استفاده از پشتیبانی سلطنتی به تقویت موضع خود در پارلمان بپردازد. بدین ترتیب والپول موفق شد تا به مدت ۱۲ سال، بریتانیا را از ورود به هرگونه درگیری در قاره به‌دور نگاه دارد. با این حال جرج دوم برخلاف میل او در ۱۷۳۹ وارد جنگ با اسپانیا شد و در ادامهٔ آن در دههٔ ۱۷۴۰ و به‌دنبال بروز جنگ بر سر جانشینی در اتریش که کشورهای مختلف اروپایی درگیرش بودند به جنگ با فرانسه علیه استیلای آن کشور بر اروپا پرداخت. جرج دوم آخرین پادشاه بریتانیا بود که خود شخصاً فرماندهی نیروهایش در میدان نبرد را برعهده گرفت و توانست پیروزی سرنوشت‌سازی را در نبرد دتینگن در ۱۶ ژوئن ۱۷۴۳ کسب نماید. هندل، آهنگساز آلمانی قطعهٔ Dettingen Te Deum را به‌افتخار این پیروزی برای او ساخت. جنگ سرد
این دوره از تغییر رهبران هر دو کشور در سال ۱۹۵۹ آغاز شد و تا بحران موشکی کوبا در سال ۱۹۶۲ ادامه یافت. حوادث اصلی این دوره عبارت‌اند از: انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان، ساختن دیوار برلین در سال ۱۹۶۱ و بحران موشکی کوبا در سال ۱۹۶۲. جنگ‌های انقلاب فرانسه
جنگ‌های انقلاب فرانسه معمولاً به دو دورهٔ ائتلاف اول (۱۷۹۲–۱۷۹۷) و ائتلاف دوم (۱۷۹۷–۱۸۰۲) تقسیم می‌شود. جنگ‌های میان فرانسه و دول دیگر طی عهدنامه آمین در ۱۸۰۲ میلادی خاتمه یافت اما به زودی مقدمه‌ای شد بر آغاز جنگ‌های ناپلئونی. جنگ اقیانوس آرام
به‌طور کلی شروع جنگ اقیانوس آرام از ۷ (یا ۸ به وقت ژاپن) دسامبر ۱۹۴۱ آغاز شد، هم‌زمان با تهاجم نظامی ژاپن به تایلند و حمله به مستعمرات انگلیس، حمله به مالایای بریتانیا، نبرد سنگاپور و نبرد هنگ کنگ و همچنین حمله به پایگاه‌های نظامی و دریایی ایالات متحده آمریکا، حمله به پرل هاربر، نبرد جزیره ویک، نبرد گوام و نبرد فیلیپین (۴۲–۱۹۴۱) توسط امپراتوری ژاپن در نظر گرفته می‌شود. برخی از نویسندگان نیز آغاز آن را ۷ ژوئیه سال ۱۹۳۷، با شروع دومین جنگ چین و ژاپن بین امپراتوری ژاپن و جمهوری خلق چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، یا ۱۹ سپتامبر سال ۱۹۳۱، با شروع با تهاجم ژاپن به منچوری در نظر می‌گیرند. با این حال، آنچه که به‌طور گسترده‌ای پذیرفته شده‌است اینست که خود جنگ اقیانوس آرام در اوایل دسامبر ۱۹۴۱، با جنگ چین و ژاپن آغاز شده و سپس به بخشی از صحنهٔ بزرگ جنگ جهانی دوم تبدیل شد. سده نوزدهم میلادی
در سال ۱۸۷۱ امپراتوری آلمان با اتحاد پروس و کنفدراسیون جرمن شمالی توسط اتو ون بیسمارک به وجود آمد. این کشور قدرتمند تا سال ۱۹۱۸ ادامه یافت و با عنوان رایش دوم مشهور شد. بیسمارک توانست استان‌های جدید زیادی را طی جنگ‌های مبتکرانهٔ کوتاه و دیپلماتیک به دست آورد. او با اتریش هم پیمان شد تا دانمارک را شکست دهد و ناحیهٔ شلزویگ-هولشتاین را تصرف کند. او جنگ اتریش و پروس (آسترو-پروسیان) را آغاز کرد و پیروز شد اما اینکار فقط برای این بود که ایتالیا طرف آلمان را بگیرد. سپس پروس وارد جنگ فرانسه و پروس (فرانکو-پروسین) (۷۱-۱۸۷۰) شد و توانست شکست کاملی به فرانسه وارد سازد. ویلهلم اول به عنوان آخرین توهین به فرانسوی‌ها در کاخ ورسای در قلب فرانسه به عنوان امپراتور آلمان سوگند خورد. امپراتوری آلمان تا پایان جنگ جهانی اول یعنی زمانی که فرانسه توانست در پیمان ورسای تلافی بکند در اوج خود بود. در سال ۱۸۷۸ پیمان سن استفانو به کشورهای رومانی، صربستان و مونتنگرو استقلال داد. بلغارستان نیز پادشاهی خودمختار به دست آورد. تمامی این رویدادها با شکست امپراتوری عثمانی توسط روسیه در جنگ روسیه و عثمانی (۷۸-۱۸۷۷) ممکن شد. کنگره برلین که در همان سال برگزار گردید باعث قدرت‌گیری مجدد مسلمانان در منطقه و کم شدن ارزش پیروزی روسیه شد. جمهوری آفریقایی جنوب
در جنگ دوم بوئر، بوئرها به شدت مقاومت کردند ولی عاقبت بریتانیا توانست نیروهای آن‌ها را شکست دهد و از تعداد نفرات بیشتر خود و کمک‌های خارجی و اردوگاه‌های کار اجباری و همچنین تاکتیک جنجال‌برانگیز زمین سوخته به خوبی استفاده کند. قرارداد ورنیگینگ حاکمیت مطلق بریتانیا بر جماهیر آفریقای جنوبی را تصریح کرد و دولت بریتانیای کبیر موافقت کرد تا بدهی سه میلیون پوندی دولتهای آفریقایی را به که به دلیل جنگ تحمیل شده بود را بپردازد. یکی از مفاد اصلی این قرار داد که جنگ را به اتمام می‌رساند این بود که سیاهان بجز در مستعمره کیپ، حق رای ندارند. جنگ تصنعی
جنگ تصنعی (یا ادای جنگ یا بازی جنگ یا جنگ نشسته) دوره‌ای ۸ ماه در آغاز جنگ جهانی دوم است که طی آن هیچ عملیات زمینی مهمی در جبههٔ غربی رخ نداد. این دوره در ۳ سپتامبر ۱۹۳۹ با اعلان جنگ متفقین (بریتانیا و فرانسه) به آلمان نازی در پی حملهٔ آن کشور به لهستان شروع شد و تا آغاز نبرد فرانسه در ۱۰ مه ۱۹۴۰ ادامه داشت. نیروهای مسیحی نخستین جنگ صلیبی
گادفری بوین در حدود سال ۱۰۶۱ میلادی به‌دنیا آمد و پسر دوم اوستاس دوم، کنت بولونی بود. مادر وی دختر دوک گادفری دوم، لورین سفلی بود اما در سال ۱۰۷۶، امپراتور آلمان از رسیدن گادفری بوین به دوک‌نشین پدربزرگش ممانعت کرد، ولی در سال ۱۰۸۹ به‌عنوان دوک انتخاب شد. ادامه تنش میان گادفری و امپراتوری آلمان، هاینریش بدین معنا بود که در زمان اعلام جنگ صلیبی اول مقام دوکی گادفری بوین در معرض خطر قرار می‌گرفت. بدین‌ترتیب وی قبل حرکت به سمت شرق اکثر اموال و املاک خود فروخت یا به رهن گذاشت چون به احتمال زیاد قصد بازگشت به اروپا را نداشت. نخستین جنگ سیلزی
در اواخر سال ۱۷۴۰ فریدریش با مطرح کردن ادعاهای دودمانی قدیمی دربارهٔ بخش‌هایی از سیلزی به این منطقه حمله و جنگ را آغاز کرد. جنگ با پیمان برلین در سال ۱۷۴۲ به سود پروس خاتمه یافت و سلطهٔ پروس بر بیشتر سیلزی و کنت‌نشین کووزکو تأیید شد. در هر حال، جنگ جانشینی اتریش ادامه یافت و دو سال بعد، پروس و اتریش وارد جنگ دوم سیلزی شدند. جنگ جهانی دوم
بسیاری از پژوهشگران دیدگاه‌های مورخ بریتانیایی، ای. جی. پی. تیلور را مستند می‌دانند. برپایهٔ نظرات تیلور، جنگ چین و ژاپن و جنگ در اروپا و مستعمره‌هایش، همزمان بوده و در سال ۱۹۴۱، این جنگ‌ها با یکدیگر ادغام شدند. برخی دیگر از تاریخ‌نگاران حملهٔ ایتالیا به اتیوپی در ۳ اکتبر ۱۹۳۵ را آغازگر جنگ جهانی دوم می‌دانند. تاریخ‌نگار بریتانیایی، آنتونی بیوور آغاز جنگ جهانی دوم را نبرد خالخین گل می‌داند که نیروهای ژاپن، مغولستان و شوروی از ماه مه تا سپتامبر ۱۹۳۹ درگیر آن بودند. عملیات بیداری بهار
عملیات بیداری بهار (۵–۱۵ مارس ۱۹۴۵) آخرین حمله بزرگ آلمان در جنگ جهانی دوم بود. این عملیات در مجارستان غربی در جبهه شرقی به وقوع پیوست. این حمله در آلمان با عنوان حمله پلاتینسی و در اتحاد جماهیر شوروی با عنوان عملیات دفاعی بالاتون (۶–۱۵ مارس ۱۹۴۵) نامیده می‌شود. این حمله در ۶ مارس ۱۹۴۵ با تهاجمی غافل گیر کننده در نزدیکی دریاچه بالاتون، منطقه ای با آخرین ذخایر مهم نفتی که هنوز در اختیار نیروهای محور بود، آغاز شد. این عملیات شامل بسیاری از یگان‌های آلمانی می‌شد که بعد از حمله ناکام آردنن در جبهه غربی، از جمله ارتش ششم پانزر و لشکرهای فرعی آن وافن-اس اس به این جبهه منتقل شده بودند. این عملیات برای آلمان یک شکست سنگین بود. علل جنگ جهانی دوم
در تلاش برای پرداخت غرامت جنگی به بریتانیا و فرانسه، جمهوری وایمار تریلیون‌ها مارک چاپ کرد که باعث ابرتورم در جمهوری وایمار شد. رابرت او پکستون اظهار داشت: «هیچ دولت آلمانی پس از جنگ باور نمی‌کرد که بتواند چنین باری را بر دوش نسل‌های آینده بپذیرد و زنده باقی بماند…». پرداخت غرامت به طرف پیروز یک مجازات سنتی با سابقه طولانی بود، اما این «بی‌اعتدالی شدید» بود که باعث خشم آلمان شد. آلمان آخرین پرداخت غرامت جنگ جهانی اول را تا ۳ اکتبر ۲۰۱۰، ۹۲ سال پس از پایان جنگ، انجام نداد. آلمان همچنین به دلیل یک مقاومت بدون خشونت علیه فرانسه پرداخت زغال سنگ خود را به عقب انداخت. در پاسخ، فرانسوی‌ها به منطقه روهر حمله کردند و آن را اشغال کردند. در آن زمان، اکثر آلمانی‌ها از فرانسوی‌ها خشمگین شده بودند و مسئولیت تحقیرشان را به گردن جمهوری وایمار می‌انداختند. آدولف هیتلر، رهبر حزب نازی، در سال ۱۹۲۳ کودتا کرد که به «کودتای تالار آبجو» (کودتای مونیخ) معروف شد، او قصد داشت یک رایش آلمانی بزرگ را تأسیس کند. اگرچه او شکست خورد، اما هیتلر به عنوان یک قهرمان (عنوان) ملی توسط جمعیت آلمان به رسمیت شناخته شد. علل جنگ جهانی دوم
چهار روز بعد، زمانی که در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱، آلمان نازی و ایتالیا فاشیست به ایالات متحده اعلام جنگ کردند، ایالات متحده وارد جنگ اروپا شد. هیتلر تصمیم گرفت اعلام کند که پیمان سه‌جانبه آلمان را موظف می‌کند که از اعلام جنگ ژاپن پیروی کند، اگرچه ناوشکن‌های آمریکایی که کاروان‌ها و او-بوت‌های آلمانی را اسکورت می‌کردند عملاً در نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵) در حال جنگ بودند. اعلان جنگ عملاً به احساسات انزواطلبانه ایالات متحده پایان داد و این کشور بلافاصله معامله به مثل کرد و بنابراین رسماً وارد جنگ در اروپا شد. جنگ صلیبی بارونی
با رسیدن سال ۱۲۳۹، صلح میان فریدریش دوم با ایوبیان منقضی شد و مسلمانان برای بازپس‌گیری اورشلیم خود را آماده کردند چرا که اورشلیم علناً بی‌دفاع و به‌سهولت قابل محاصره بود. با این حال در همین سال جنگ صلیبی جدیدی به دستور پاپ گریگوری نهم آغاز شد که در آن بارون‌های فرانسوی و انگلیسی شرکت جستند بدین‌ترتیب این جنگ به جنگ صلیبی بارونی شهرت یافت که تیبالد شامپانی و ریچارد کورنوال رهبری آن را برعهده داشتند. این جنگ سرانجام با پیروزی صلیبیون همراه بود به‌نحوی که صلیبیون موفق شدند در ازای هم‌پیمانی و اتحاد با مصر، اورشلیم و اراضی از دست رفته‌ای همچون عسقلان، صیدا، طبریه، جلیل، بیت‌لحم و ناصره را به دوباره به دست آورند و اراضی صلیبیون را به حدود خود قبل از نبرد حطین برسانند. سده بیستم میلادی
۱۹۰۲: پایان جنگ بوئر دوم نخستین جنگ بوئر
نخستین جنگ بوئر () جنگی از ۱۶ دسامبر ۱۸۸۰ تا ۲۳ مارس ۱۸۸۱ بین پادشاهی متحد بریتانیا و بوئرهای استان ترانسفال (که در زمان حکم‌رانی بریتانیا به‌عنوان جمهوری آفریقایی جنوب شناخته می‌شدند) بود. این جنگ موجب دست‌یابی بریتانیا به‌تأسیسات جمهوری آفریقایی جنوب گردید. نبرد بئر العبد
نبرد بئر العبد (۹ اوت ۱۹۱۶) در جریان مبارزات «جبهه سینا و فلسطین» در جریان جنگ جهانی اول بین نیروهای امپراتوری بریتانیا و امپراتوری عثمانی به وقوع پیوست. این نبرد در صحرای سینا به دنبال پیروزی انگلیس در نبرد رومانه رخ داد. لشکر سوار ANZAC امپراتوری انگلیس، با تیپ ۵ سوارنظام تحت فرماندهی، وظیفه داشت یک نیروی ارتش عثمانی را تعقیب کند. نیروهای گشت انگلیسی موقعیت آنها را در ۸ اوت کشف و لشکر سوار ANZAC روز بعد به مقر آنها حمله کردند. نبرد در اوایل ۹ اوت آغاز شد و سرانجام در اوایل شب فرماندهی نیروهای بریتانیایی به قوای خود دستور عقب‌نشینی داد. جنگ جانشینی اتریش
علل جنگ میان انگلیس و اسپانیا، مسائل بازرگانی بود؛ انگلیسی‌ها به کار قاچاق با آمریکای جنوبی مشغول بودند و اسپانیائی‌ها برای جلوگیری از این عمل با آن‌ها سختگیری می‌کردند. سرانجام دولت انگلیس در سال ۱۷۳۹ اعلان جنگ داد و فرانسه به عنوان متحد اسپانیا وارد جنگ شد. در این موقع امپراتور، شارل ششم که فقط یک دختر به نام ماری ترز داشت تمام هم خود را صرف این می‌کرد که او را وارث و جانشین خود در اتریش، بوهم و هنگری نماید و این امر به وسیله فرمانی که به تصویب دیت آلمان و تأیید اغلب کشورهای اروپائی رسید، عملی شد. لیکن در سال ۱۷۴۰، یعنی هنگامی که شارل ششم درگذشت زمامداران اروپائی قول و قرار خویش را از یاد بردند و فردریک دوم، پادشاه پرومر، پیش از همه وارد جنگ شد و سیلزی را گرفت. این عمل مقدمهٔ ایجاد اتحادیه‌ای شامل پروس، ساکس، باویر، فرانسه، اسپانیا و ساردنی بود و حال آنکه اتریش، جز انگلیس و هلند متحدی نداشت. فرانسه در جنگ جهانی دوم
تاریخچهٔ حضور نظامی فرانسه در جنگ جهانی دوم به سه دوره تقسیم می‌شود. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ جنگی علیه آلمان توسط جمهوری سوم فرانسه در جریان بود. از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ فرانسه شاهد رقابت دولت ویشی فرانسه و فرانسهٔ آزاد تحت رهبری ژنرال شارل دوگل برای کنترل مستعمرات فرانسه بود. سال ۱۹۴۴ متفقین (ایالات متحده آمریکا، بریتانیا و دیگران) فرانسه را فتح کردند و آلمانی‌ها را (به جز از چند بندر) بیرون راندند. جبهه اروپایی جنگ جهانی دوم
جبهه اروپایی جنگ جهانی دوم () جبهه (جنگ) اصلی نبرد در طول جنگ جهانی دوم بود. تقریباً شش سال اروپا شاهد نبردهای سنگین در سراسر این قاره بود که با حمله آلمان به لهستان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ شروع شد و با فتح بیشتر اروپای غربی توسط متفقین جنگ جهانی دوم و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و تسلیم بی‌قید و شرط آلمان در ۸ مه ۱۹۴۵ در روز پیروزی در اروپا به پایان رسید. جنگ جهانی دوم
نیروی دریایی آلمان با استفاده از تصمیمات ضعیف فرماندهی نیروی دریایی آمریکا، با تاخت و تاز به آنها روند کشتیرانی متفقین در سواحل آتلانتیک آمریکا را مختل کرد. تا نوامبر ۱۹۴۱ نیروهای مشترک، عملیات بازدارنده کروسیدر را در شمال آفریقا اجرایی کرده و تمامی تصرفات ایتالیا و آلمانی‌ها را بازپس گرفتند. در شمال آفریقا، آلمان‌ها حمله‌ای را در ماه ژانویه علیه نیروهای بریتانیایی تدارک دیدند که تا ماه فوریه منجر به عقب‌نشینی بریتانیا تا نوار غزاله شد، این مسئله سبب شد تا آرامشی نسبی به نفع نازی‌ها بر نبرد حاکم شود که آلمان از آن برای آماده کردن خود جهت حملات آینده استفاده کرد. نگرانی‌های بریتانیا مبنی بر اینکه ممکن است ژاپن پایگاه‌های نظامی خود را در ماداگاسکار دایر کند، باعث شد تا در اوایل مهٔ ۱۹۴۲ حملاتی علیه این جزیره را ترتیب دهد. حمله متحدین به لیبی باعث شد تا متفقین مجبور به عقب‌نشینی در عمق خاک مصر شوند و این روند تاجایی ادامه پیدا کرد که نهایتاً نیروهای محور در جریان نبرد العلمین متوقف شدند. در این قاره، حمله کماندوهای متفقین بر اهدافی استراتژیک باعث تشدید فاجعه دیپ راید شد و نشان داد که نیروهای غربی متفقین در اجرای عملیات‌های حمله در غرب اروپا تحت شرایطی که از نظر تجهیزات و امنیت عملیاتی آماده‌سازی نشوند، ناتوان هستند.در اوت ۱۹۴۲، متفقین موفق شدند تا به هرقیمت نبرد دوم العلمین را دفع کنند و تدارکات لازم را به محاصره‌شدگان جزیره مالت تحویل دهند. چند ماه بعد متفقین حمله خود به مصر را ترتیب دادند و نیروهای محور را مجبور به عقب‌نشینی کرده و حرکت خود به سوی غرب لیبی را آغاز کردند. این حمله اندکی پس از فرود نیروهای انگلیسی-آمریکایی در شمال آفریقای فرانوسی که منجر به پیوستن این مناطق به اراضی متفقین شد کلید خورد. هیتلر در پاسخ به ازدست دادن مستعمره فرانسه با تدارک دیدن حمله ای برای اشغال ویشی دست به مقابله‌به‌مثل زد. اگرچه نیروهای ویشی اقدامی برای مقابله علیه این نقض آتش‌بس نکردند اما موفق شدند تا ناوگان خود را پیش از آن که به دست نیروهای هیتلر بیفتد نابود کنند. نیروهای محور در آفریقا به تونس عقب‌نشینی کردند، که البته در مهٔ ۱۹۴۳ به دست نیروهای متفقین فتح شد. در ژوئن ۱۹۴۳ نیروهای بریتانیایی و آمریکایی ائتلافی برای بمباران نقاط استراتژیک علیه آلمان، با هدف تضعیف اقتصاد جنگی، تضعیف روحیه حریف و تخریب خانه‌های ساکنین تدارک دیدند. بمباران هامبورگ آغاز این حملات بود که منجر به وارد آمدن خسارت‌های سنگین بر زیرساختهای این مرکز صنعتی مهم شد. جنگ ائتلاف دوم
جنگ ائتلاف دوم ()، جنگی است بعد از انقلاب فرانسه در سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۲ که قسمتی از اروپا، دریای کارائیب و خاورمیانه رخ داد که با پیروزی فرانسویان همراه بود. این جنگ منجر به ظهور ناپلئون بناپارت در فرانسه شد. جنگ پلوپونز
هرچند که خروج برخی متحدان دوطرف از صلح، از همان ابتدا، نشان داد که این صلح، صلحی ناپایدار است و همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد کمتر از شش سال بعد، یعنی در سال ۴۱۶ق. م، دوباره آتش جنگ شعله‌ور گردید و دورهٔ دوم این جنگ‌ها آغاز شد. جنگ‌های سوری
نخستین جنگ سوری در بازهٔ زمانی ۲۷۴ تا ۲۷۱ (پیش از میلاد) میان بطلمیوس دوم و آنتیوخوس یکم رخ داد و ششمین جنگ سوری نیز میان بطلمیوس ششم و آنتیوخوس چهارم و تا ۱۶۸ (پیش از میلاد) به پایان رسید. در این جنگ آنتیوخوس تا محاصره اسکندریه پیش رفت. مصر از روم یاری خواست. سنای روم به آنتیوخوس اولتیماتوم داد تا نیروهایش را از مصر و قبرس بیرون بکشد و با پذیرش تهدید روم این جنگ به پایان رسید. جبهه غربی (جنگ جهانی دوم)
جبهه غربی یک جبههٔ وسیع در اروپا طی جنگ جهانی دوم بود که دانمارک، نروژ، لوکزامبورگ، بلژیک، هلند، بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و آلمان را در بر می‌گرفت. جبهه غربی در دو فاز عملیات جنگی در مقیاس بزرگ مشخص شده بود. فاز نخست شامل تسلیم هلند، بلژیک و فرانسه در مه و ژوئن ۱۹۴۰ پس از شکست کشورهای سفلی و نیمه شمالی فرانسه و ادامه جنگ هوایی آلمان و بریتانیا و اوج گرفتن جدال طرف‌ها در نبرد بریتانیا. فاز دوم شامل یک مبارزه زمینی در مقیاس بزرگ که در ژوئن ۱۹۴۴ با پیاده‌سازی در نرماندی آغاز شد و ادامه جنگ تا روز پیروزی در اروپا در مه ۱۹۴۵. جنگ جهانی دوم
جنگ جهانی دوم دومین جنگ جهانی بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ بود که بیشتر کشورهای جهان از جمله قدرت‌های بزرگ در آن دخیل شدند. نیروهای تقابل‌گر در قالب دو اتحاد نظامی در برابر هم قرار گرفتند و با این دو اتحاد نظامی، یک جنگ تمام‌عیار به راه انداختند که در اثر آن، بیش از صد میلیون نفر در بیش از ۳۰ کشور جهان درگیر شدند. بیشتر شرکت کنندگان در این جنگ، تمام قدرت اقتصادی، صنعتی و توانایی‌های علمی‌شان را در جهت پشتیبانی نظامی بسیج کردند. با حدود ۷۰ تا ۸۵ میلیون کشته این جنگ به مرگبارترین درگیری نظامی در طول تاریخ بشریت تبدیل شد. تلفات ناشی از بمباران‌های راهبردی، قحطی، بیماری و درگیری‌افزارهای هسته‌ای و هولوکاست در آمار خسارت انسانی جنگ جهانی دوم شمرده می‌شوند. جنگ جانشینی اتریش
فردریک دوم که از پیشرفت‌های اتریش ناراحت شده بود اقدام به جنگ کرد و پس از تصرف بوهم و ساکس، سه مرتبه دشمنان خود را شکست داد. فرانسوی‌ها، به فرماندهی موریس دوساکس به بلژیک حمله بردند و اتریشی‌ها و انگلیسی‌ها را در فونتنوا شکست داده سپس فلاندر را تصرف کردند. در ایتالیا، فرانسوی‌ها و اسپانیائی‌ها، پمون و میلانه را گرفته، ژن را به اتحاد با خود واداشتند (۱۷۴۵). اتریش مجدداً به زحمت افتاد ولی بزودی دورهٔ تازه‌ای برای پیشرفت آغاز شد چون با مرگ شارل هفتم، فرانسوا دولرن شوهر ماری ترز به سلطنت رسید و زمام امپراتوری مجدداً به دست خاندان‌هابسبورگ افتاد. از طرف دیگر فردریک برای بار دوم با عقد صلح جداگانه ای، سیلزی را تصرف کرد؛ بنابراین اتریشی‌ها و سپاهیان ساردنی، قوای دشمن را از میلانه بیرون رانده، ژن را گرفتند و پرووانس را در خطر هجوم قرار دادند. این پیشرفت‌ها در بلژیک با شکست‌هائی جبران شد به این معنی که فرانسویان در جنگ‌های روکو و لافلد پیش بردند و سراسر بلژیک را به تصرف درآوردند. ماری-پی‌یر کونیگ
هنگامی که جنگ جهانی دوم آغاز شد، کونیگ به فرانسه بازگشت. در سال ۱۹۴۰ با درجهٔ سروانی به نیروهای فرانسه در نروژ پیوست که برای آن بعداً نشان نروژی چلیپای بزرگ جنگ با شمشیر را در سال ۱۹۴۲ دریافت نمود. پس از سقوط فرانسه از راه برتان به انگلستان گریخت. جنگ نه‌ساله
در ۱۲ مه سال ۱۶۸۹ انگلستان به امپراتوری مقدس روم، امپراتوری اسپانیا، ایالات متحده هلند، دانمارک، و ساووا در «"اتحاد بزرگ"» که طبق آن می‌بایستی هر یک از اعضا عضو دیگری را که مورد حمله قرار گرفته‌است یاری دهد، پیوست. این جنگ اکنون نبرد اروپا علیه فرانسه بود. لوئی نیز متقابلاً ارتش خود را به چهارصد و پنجاه هزار نفر و نیروی دریایی را به یکصد هزار نفر افزایش داد. وی برای تأمین مخارج این ارتش بزرگ، در داخل فرانسه دست به اقدامات اقتصادی بزرگ زد تا حدی که دستور آب کردن ظروف نقره‌ای و طلا و ایجاد سنت فروش مقام و لقب داد. سینوله به شاه توصیه کرد که به نیروی دریایی دستور دهد تا ارتباط ایرلند را با انگلستان قطع کند. این کار ممکن بود، زیرا دریاسالار تورویل در روز سیام ژوئن ۱۶۹۰ با ۷۵ کشتی ناوگان مشترک هلند و انگلستان را برخورد کرده و توانسته بود در ساحل ساکس غربی آن‌ها شکست دهد. اما لوئی فقط دو هزار سرباز به کمک جیمز دوم به ایرلند فرستاد، اگر تعداد نیروهای اعزامی بیشتر بود، در نبرد بوین (اول ژوئیه ۱۶۹۰) پیروزی به دست می‌آمد و انگلستان پس از این پیروزی آزاد بود به هلند برود (۱۶۹۱) و ارتش انگلستان و هلند را علیه فرانسه وارد کارزار کند. لوئی در ۱۶۹۲ درصدد حمله بر انگلستان برآمد؛ به یک دسته از ناوگان فرانسه در تولون دستور داده شد تا به سوی شمال برود و در برست به ناوگان تحت فرماندهی تورویل ملحق شود؛ سپس، هر دو دسته متفقاً مقاومت انگلستان را درهم بشکنند و سی هزار سرباز را از دریای مانش عبور دهند. ناو گروهی که از تولون می‌آمد در جبل طارق دچار طوفان شد و نتوانست به یاری تورویل برسد؛ بنابراین، وی ناچار شد تنها با ناوگان مشترک هلند و انگلستان بجنگد. وی در یک نبرد سخت در سواحل لااوگ نزدیک شربور شکست خورد (۱۹ مه ۱۶۹۲) و حمله به انگلستان برهم خورد. انگلستان، پس از این پیروزی، بر دریاها مسلط شد و توانست مستعمرات فرانسه را یکی پس از دیگری از چنگش به درآورد. نبردهای نارویک
نبردهای نارویک () از ۹ آوریل تا ۸ ژوئن ۱۹۴۰ به عنوان یک نبرد دریایی در اوفوتفیورد و به عنوان یک نبرد زمینی در کوه‌های اطراف شهر شمال نروژ نارویک به عنوان بخشی از نبرد نروژ جنگ جهانی دوم جنگیدند. دو نبرد دریایی در Ofotfjord در ۱۰ آوریل و ۱۳ آوریل بین نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و آلمان نازی کریگسمارینه، در حالی که عملیات زمینی دوماهه انجام شد. بین سربازان نروژی، جمهوری سوم فرانسه، بریتانیا و دولت در تبعید لهستان علیه سربازان کوهستانی آلمانی، ملوانان کشتی شکسته کریگسمارین و پیاده‌نظام چترباز آلمانی جنگ شد. جنگ دوم کنگو
جنگ دوم کنگو - که به جنگ بزرگ آفریقا نیز شناخته می‌شود - در اوت ۱۹۹۸ کمی بیش از یک سال پس از پایان جنگ اول کنگو در جمهوری دمکراتیک کنگو آغاز شد. ۹ کشور آفریقایی و حدود بیست و پنج گروه مسلح در این جنگ شرکت داشتند که بالغ بر ۵/۴ میلیون نفر جان خود را در طی این نبرد از دست دادند و سرانجام این درگیری مرگبار، بن‌بست نظامی بود. فردیناند فوش
در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ فوش درخواست آلمانی‌ها را برای آتش‌بس پذیرفت. فوش خواهان آن بود که مفاد پیمان طوری تنظیم شود که آلمان دیگر هیچ‌گاه تهدیدی برای فرانسه نباشد، اما در عمل این اتفاق نیافتاد. او پیش‌بینی کرده بود که "پیمان ورسای یک صلح نیست بلکه آتش‌بسی ۲۰ ساله است." این سخن او بعدها درست از آب درآمد، زمانی که جنگ جهانی دوم ۲۰ سال و ۶۵ روز بعد به وقوع پیوست. ریموند هفتم، کنت تولوز
ریمون ششم همراه با پسرش، در آوریل ۱۲۱۶ به منطقه بازگشتند و توانستند ارتش قابل توجهی از شهرهای جمع کنند. بوکر در ماه مه محاصره و پس از سه ماه شهر تسلیم نیروهای ریمون شد. تلاش‌های سیمون برای فتح مجدد شهر نیر ناکام ماند. اینوسنت سوم در ژوئیه ۱۲۱۶ به‌طور ناگهانی درگذشت تا آشفتگی و هرج‌ومرجی در جبههٔ صلیبیون به وجود بیاید. در این زمان فرمان جنگ به فیلیپ دوم رسید که هنوز تمایلی به جنگ در جبهه لانگداک نداشت. در این زمان، وی به‌شدت با پادشاه انگلستان درگیر بود. نبرد هلند
نبرد هلند نبردی است در جنگ جهانی دوم که در تاریخ ۱۰ می سال ۱۹۴۰ با حمله ارتش آلمان نازی به خاک هلند شروع شد. در ۱۴ می بیشتر ارتش هلند تسلیم ارتش آلمان نازی شد اما تعدادی از نیروهای هلندی مقاومت را در منطقه زیلاند ادامه دادند. این نیروها ۳ روز بعد در ۱۷ می تسلیم شدند و این نبرد پایان یافت. ارتش آلمان نازی در این حمله بخش‌های عظیمی از شهر روتردام را تخریب کرد و خاندان سلطنتی اورانژ را مجبور به فرار از شهر کرد و آن‌ها هم تا پایان جنگ و آزاد سازی هلند به آن جا بازنگشتند این حمله بخشی از حمله آلمان به فرانسه بود. طرح‌های فرانسه و بریتانیا برای دخالت در جنگ زمستانی
طرح‌های فرانسه و بریتانیا برای دخالت در جنگ زمستانی () در مراحل اولیه جنگ جهانی دوم بریتانیا و فرانسه و متفقین جنگ جهانی دوم یک سری پیشنهادهایی را برای ارسال نیرو به منظور کمک به فنلاند در برابر اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در جنگ زمستان ارائه کردند که این جنگ در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۹ آغاز شد. این جنگ حاصل پیمان مولوتوف–ریبنتروپ بود. نخستین جنگ سیلزی
در نیمهٔ اکتبر، کارل آلبرت بایرن و متحدان فرانسویش در نزدیکی وین چادر زدند و آمادهٔ محاصرهٔ پایتخت اتریش شدند. کارل آلبرت متوجه احتمال تصرف بخش‌هایی از بوهم توسط رقبایش یعنی زاکسن و پروس شد و در ۲۴ اکتبر نیروهای خود را در جهت شمال به سوی پراگ حرکت داد. سپاهیان بایرن، فرانسه و زاکسن در نوامبر به شهر رسیدند و در ۲۶ نوامبر به آن حمله کردند. کارل آلبرت در ۷ دسامبر خود را شاه بوهم خواند. در این حین، فریدریش در اوایل نوامبر با فریدریش آگوست دربارهٔ مرزهای سیلزی پروس و بوهم و موراویای زاکسن مذاکره کرد و از حمایت بایرن و فرانسه برای تصرف تمام سیلزی و کنت‌نشین کووزکو در بوهم اطمینان یافت. با نزدیک شدن پایان سال بدون نشانه‌ای از پیمان صلح رسمی، فریدریش نتیجه گرفت اتریشی‌ها تمایلی به اجرای پیمان کلاین شنلندورف و تسلیم قلمرو سیلزی ندارند؛ بنابراین برای فشار بیشتر به اتریش، پیمان را رد کرد و عملیات تهاجمی خود را دوباره آغاز کرد.