رهبر حزب حاکم سوسیال دموکرات  المان در سال 2005 چه کسی بود؟
زیگمار گابریل
زیگمار گابریل (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان از حزب سوسیال دموکرات این کشور است. وی از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ وزیر اقتصاد و معاون صدراعظم آلمان و از ژانویه ۲۰۱۷ تا مارس ۲۰۱۸ نیز وزیر امور خارجه بود. گابریل از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ رهبر حزب سوسیال دموکرات آلمان بود که طولانی‌ترین مدت رهبری بر این حزب را بعد از ویلی برانت داراست. وی در روز ۲۵ ژانویه ۲۰۱۷ از رهبری حزب کناره‌گیری کرده و رهبری آن را به مارتین شولتس، رئیس سابق پارلمان اروپا سپرد تا زمینه برای کاندیداتوری شولتس برای مقام صدراعظمی در انتخابات فدرال سال ۲۰۱۷ فراهم شود.
گرهارد شرودر
پس از انتخابات فدرال ۲۰۰۵ حزب او در انتخابات شکست خورد و پس از سه هفته مذاکره، او مقام صدراعظمی را به آنگلا مرکل از اتحادیه دموکرات مسیحی واگذار کرد. ماگدالنا اندرسون
اندرسون در ۴ نوامبر ۲۰۲۱ به عنوان رهبر حزب سوسیال دموکرات انتخاب شد. حزب سوسیال دموکرات آلمان
قبل از جنگ جهانی دوم، سوسیال دموکرات‌ها به عنوان اصلی‌ترین حزب چپ غیر انقلابی، بیشترین پایگاه اجتماعی‌شان را در میان کارگران غیرکاتولیک و همچنین روشنفکران طرفدار اهداف مترقی اجتماعی و افزایش برابری اقتصادی داشتند. حزب سوسیال دموکرات پس از جنگ جهانی دوم در دوره رهبری کورت شوماخر در ابتدا با اقتصاد بازار آزاد و تمایلات غربگرایانه کنراد آدنوئر صدراعظم از حزب دموکرات مسیحی به شدت مخالفت کرد، اما حزب پس از مرگ شوماخر اقتصاد بازار آزاد و موقعیت آلمان در اتحاد با کشورهای غرب را پذیرفت تا بتواند پایگاه اجتماعی بزرگتری را در میان رای‌دهندگان در آلمان بعد از جنگ بدست آورد. در دهه ۱۹۹۰ اختلافاتی بین جناج چپ و جناح میانه‌روی حزب بوجود آمد که نقطه اوج آن جدا شدن تعداد قابل توجهی از اعضای حزب بود که بعداً به حزب سوسیالیست WASG پیوستند. این حزب کمی بعدتر در حزب چپ ("Die Linke") ادغام شد. حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان
هیتلر کشف کرد که سخنوری بسیار خوب است. او در مراسم‌های گوناگون سخنرانی می‌کرد و سخنان آتشین و ملی گرایانه او به جذب هرچه بیشتر مردم کمک بزرگی کرد. درکسلر دیگر در خود توان رهبری حزب را نمی‌دید زیرا حزب روز به روز بزرگتر و قدرتمندتر می‌شد، بنابراین درکسلر مجبور بود تا فردی لایق‌تر از خود را به جایگزینی خود انتخاب کند. هیتلر در ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۱ از سوی درکسلر، به عنوان رهبر حزب معرفی شد. هیتلر توانست درکسلر را متقاعد کند که هیئت هفت نفره مدیریت این حزب لغو شود؛ بنابراین هیتلر توانست به عنوان رئیس جدید این حزب برنامه‌های خود را بدون مزاحمت، اجرا کند. اولین اقدام هیتلر پس از ریاست، تشکیل گروه شبه نظامی حزب به نام اس‌آ بود. هیتلر در اولین قدم اعلام کرد که دو هدف کلی در حزب دارد اولین هدف: پیشرفت آلمان و دومین هدف: مقابله با دشمنان درجه اول آلمان (یعنی فرانسه، انگلستان و اتحاد شوروی) که در چنگال سرمایه یهودیان اسیر هستند. هیتلر در قدم بعدی صلیب شکسته را به عنوان نمادی آریایی به عنوان نماد حزب انتخاب کرد. در طی سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ میلادی، این حزب رشد قابل توجهی داشت. صدراعظم آلمان
صدراعظم کنونی آلمان اولاف شولتس است که در انتخابات فدرال آلمان، ۲۰۲۱ پس از ۱۶ سال صدراعظمی آنگلا مرکل به قدرت رسید. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
انتخابات فدرال آلمان برای برگزیدن اعضای شانزدهمین دوره مجلس فدرال آلمان (بوندستاگ) در روز ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۵ برگزار شد. این انتخابات پس از آن برگزار شد که حزب حاکم سوسیال دموکرات در برخی از ایالت‌ها در انتخابات داخلی شکست خورده بود. پس از این شکست، صدراعظم وقت گرهارد شرودر که رهبری این حزب را به عهده داشت از هواداران خود در بوندستاگ خواست که به دولت وی رای عدم اعتماد دهند تا زمینه برای انحلال پارلمان و برگزاری انتخابات پیش از موعد فراهم شود. وی بیم آن را داشت که در صورت ادامه کار دولت تا انقضای دوره قانونی پارلمان در سال ۲۰۰۶، موقعیت حزب در افکار عمومی تنزل کرده و کسب پیروزی برای حزبش را دشوارتر سازد. بوندستاگ در روز ۱ ژوئیه ۲۰۰۵ با ۲۹۶ رای موافق به عدم اعتماد به دولت شرودر رای داد و در نتیجه دولت وی سقوط کرد. هورست کوهلر رئیس جمهور وقت آلمان بعد از سه هفته بررسی جوانب امر، سرانجام در روز ۲۱ ژوئیه پارلمان را منحل اعلام کرد و دستور انجام انتخابات پیش از موعد را صادر کرد. حزب سوسیال‌دموکرات اتریش
حزب۷ کرسی در مجلس اروپا دارد. این حزب در انتخابات مجلس اتریش در سال ۲۰۰۶ میلادی با اکثریت نسبی آرا به برتری دست یافت و در پی آن آلفرد گوزنباور رهبر حزب به صدراعظمی اتریش رسید. یوآخیم گاوک
یوآخیم گاوک (متولد ۲۴ ژانویه ۱۹۴۰) رئیس‌جمهور سابق آلمان بود که از ۱۸ مارس ۲۰۱۲ به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. او قبلاً یک کشیش لوتری، بوده و به عنوان یکی از فعالان برجسته ضد کمونیست حقوق مدنی در آلمان شرقی شناخته شده‌است. او یکی از بنیان‌گذاران یکی از جنبش‌های مخالف در آلمان شرقی بود که به سقوط دیکتاتوری مورد حمایت اتحاد جماهیر شوروی، کمک بسیاری کرد. پس از اتحاد دو آلمان، او به عنوان اولین کمیسر فدرال برای آرشیو اشتازی توسط مجلس فدرال انتخاب شد و از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ در این سمت بود و به عنوان یک شکارچی اشتازی و مدافع خستگی ناپذیر دمکراسی و افشای جنایات پلیس مخفی سابق کمونیستی شناخته شده‌است. حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان
این گروه برای ادامه کار پارلمانی خود، گروه کاری سوسیال دموکرات ("Sozialdemokratische Arbeitsgemeinschaft" , SAG) را تشکیل داد. نگرانی کادر رهبری حزب سوسیال دموکرات و شخص و فردریش ابرت مبنی بر اینکه گروه کاری سوسیال دموکرات قصد انشعاب در حزبش را دارد، منجر به اخراج اعضای آن از حزب سوسیال دموکرات در روز ۱۸ ژانویه ۱۹۱۷ شد. بعد از سه ماه در ۶ آوریل ۱۹۱۷، حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان در کنفرانسی در گوتا تأسیس شد و در این کنفرانس هوگو هازه به عنوان اولین رئیس حزب انتخاب شد. لیگ اسپارتاکوس نیز در حزب تازه تأسیس ادغام شد، اما استقلال نسبی را حفظ کرد. برای جلوگیری از سردرگمی، از آن پس حزب سوسیال دموکرات با رهبری فریدریش ابرت با نام حزب اکثریت سوسیال دموکرات آلمان ("Mehrheits-SPD" یا MSPD، اکثریت-SPD) نامیده می‌شد. لوئیز زیتز یکی از اصلی‌ترین عوامل تحریک حزب برای انشعاب در سال ۱۹۱۷ بود. او بعدها به رهبر جنبش زنان در حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان تبدیل شد. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
با این حال نظرسنجی‌هایی که روزنامه زوددویچه تسایتونگ در انتهای ماه اوت به عمل آورد حکایت از این داشت که ائتلاف اتحادیه دموکرات مسیحی با حزب دموکرات آزاد به ۵۱٪ آرا دست خواهد یافت. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دادند که ائتلاف سوسیال دموکرات‌ها و سبزها با حزب جدیداً تشکیل یافته چپ (اتحاد سوسیالیست‌های دموکراتیک با حزب کار و عدالت اجتماعی) تنها ۴۶٪ آرا را بدست خواهد آورد. با این حال یوشکا فیشر و گرهارد شرودر رهبران سبزها و سوسیال‌دموکرات‌ها به همراه گریگور گیسی رهبر حزب چپ، مخالف تشکیل چنین ائتلاف سه‌جانبه‌ای بودند. انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان
پس از آنکه حزب سوسیال دموکرات آلمان تحت رهبری فردریش ابرت مخالفان جنگ را از حزب کنار گذاشت، اسپارتاکیستها با ریویزیونیست‌هایی همانند ادوارد برنشتاین و میانه‌روهایی مانند کارل کائوتسکی متحد شدند و در روز ۹ آوریل ۱۹۱۷ حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان با گرایش‌های ضد جنگ (USPD) را با رهبری هوگو هاسه بنیان نهادند. حزب سوسیال دموکرات آلمان اکنون به عنوان حزب اکثریت سوسیال دموکرات آلمان (MSPD) شناخته می‌شد و همچنان توسط فردریش ابرت رهبری می‌شد. حزب سوسیال دموکرات مستقل (USPD) خواستار پایان فوری جنگ و دموکراتیزه سازی بیشتر آلمان بود اما برنامه واحدی برای سیاست‌های اجتماعی نداشت. اتحادیه اسپارتاکیست، که تا آن زمان با انشعاب حزب مخالف بود، اکنون جناح چپ حزب مستقل سوسیال دموکرات آلمان را تشکیل داده‌است. این حزب و اسپارتاکیست‌ها تبلیغات ضد جنگ خود را در کارخانه‌ها، به ویژه در کارخانه‌های تسلیحات ادامه دادند. آنالنا بربوک
در روز ۱۹ آوریل ۲۰۲۱، بربوک و هابک اعلام کردن که هیئت فدرال حزب سبز آلمان آنالنا بربوک را به عنوان گزینه خود برای صدارت‌عظمای آلمان از حزب سبز در انتخابات فدرال ۲۰۲۱ پیشنهاد کرده‌است. با این حال این پیشنهاد باید در کنگره حزبی که بین ۱۱ تا ۱۳ ژوئن ۲۰۲۱ برگزار می‌شود نیز تأیید شود. در صورت انتخاب، بربوک دومین زن و جوان‌ترین صدراعظم در تاریخ آلمان خواهد بود. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
با وجود اینکه برخی از اعضای برجسته اتحادیه دموکرات مسیحی مرکل را به دلیل ضعیف نشان دادن حزب مورد سرزنش قرار دادند، او در روز ۲۰ سپتامبر به رهبری حزب خود انتخاب شد. در روز ۲۲ سپتامبر اعضای حزب سوسیال دموکرات تحرکاتی را آغار کردند که بر طبق آن دو حزب متحد دموکرات مسیحی و اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن باید در سیستم سیاسی آلمان احزابی جداگانه به حساب آیند. در سناریوی پیش‌بینی شده حزب سوسیال دموکرات بزرگ‌ترین حزب بوندستاگ می‌شد و این حزب همواره برای تعیین صدراعظم دست بالا را در اختیار داشت. این حرکت البته به جایی نرسید. نتایج میان هفته‌ای نظرسنجی‌ها نشان از این داشت که آرای حزب سوسیال دموکرات و سبزها چند درصد صعود داشتند، البته اتحادیه دموکرات مسیحی به همراه حزب دموکرات آزاد بین ۱ تا ۲ درصد از ائتلاف چپ‌ها جلوتر بودند. در شب انتخابات نظرسنجی‌ها نشان دادند که اتحادیه دموکرات مسیحی ۹٪ از حزب دموکرات مسیحی جلو افتاد. با این حال هیچ‌یک از این دو حزب در نظرسنجی‌ها حتی با در نظر گرفتن شرکای ائتلافی‌شان حائز اکثریت مطلق پارلمانی برای تشکیل دولت نشدند. محبوبیت مرکل نیز به ۴۰٪ افزایش یافت در حالی که پیشتر حدود ۳۰٪ بود و محبوبیت شرودر با ۵۳٪ به بیشترین حد خود رسیده بود. با وجود این، داده‌های نظرسنجی‌ها نشان از این داشت که هنوز ۲۵٪ رای‌دهنده‌ها تصمیمی برای حضور یا عدم حضور در انتخابات نگرفته بودند. مبارزات انتخاباتی تا روز رای‌گیری نیز ادامه داشتند. در حالی که کارشناسان بر احتمال ایجاد یک ائتلاف بزرگ با شرکت دو حزب اتحادیه دموکرات مسیحی و سوسیال دموکرات متمرکز شده بودند، برخی از منابع در حزب دموکرات مسیحی اعلام کردند که ممکن است حزب سوسیال دموکرات به ائتلاف با حزب جدید چپ رضایت دهد. اووه بکمیر
اووه بکمیر () یک سیاست‌مدار اهل آلمان است. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می‌باشد. بکمیر از اکتبر سال ۲۰۰۴، رئیس گروه کار برای ترافیک، ساخت و ساز و توسعه شهر جناح حزب سوسیال دمکرات در پارلمان فدرال آلمان بوده است. از سال ۱۹۸۷ تا سال ۱۹۹۱ او سناتور اقتصاد و ۱۹۹۱–۱۹۹۹ سناتور برای تجارت خارجی برمن بود. از سال ۲۰۰۶، او به عنوان رئیس منطقه‌ای SPD در برمن خدمت کرده است. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۱)
بعد از کسب نتایج ضعیف اتحادیه سوسیال مسیحی در انتخابات ایالتی بایرن و اتحادیه دموکرات مسیحی در انتخابات ایالتی هسن، مرکل در نشست حزبی دسامبر ۲۰۱۸ اعلام کرد که از رهبری حزب اتحادیه دموکرات مسیحی کناره‌گیری خواهد کرد و در انتخابات بعدی در سال ۲۰۲۱ نامزد پست صدارت عظمی نخواهد شد. در انتخابات رهبری حزب اتحادیه، آنه‌گرت کرامپ کارنباوئر که نامزد مورد حمایت آنگلا مرکل بود، توانست رقبای محافظه‌کار خود را به سختی شکست داده و به مقام رهبری حزب اتحادیه دموکرات مسیحی برسد. با این حال کارن‌بائور در متحد ساختن جناح‌های لیبرال و محافظه‌کار حزب موفقیتی به دست نیاورد و در فوریه ۲۰۲۰ اعلام کرد که از رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی کناره‌گیری می‌کند و در انتخابات فدرال ۲۰۲۱ نیز نامزد نمی‌شود. کنوانسیون حزبی برای تعیین رهبر جدید حزب برای آوریل ۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شد اما به دلیل همه‌گیری کرونا بارها به تعویق افتاد. این انتخابات سرانجام در ژانویه ۲۰۲۱ به‌صورت آنلاین برگزار شد و در آن، آرمین لاشت وزیر اول ایالت نوردراین وستفالن با ۵۲/۸٪ آرای نمایندگان حزبی توانست رقیب خود فریدریش مرتس را شکست دهد و به رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی برسد. نوربرت والتر-بوریانس
والتر بوریانس همراه با زاسکیا اسکن نامزدی خود را برای انتخابات رهبری حزب سوسیال دموکرات آلمان در سال ۲۰۱۹ اعلام کرد. کاندیداتوری این دو نفر کمی بعد توسط شعبه حزب سوسیال دموکرات در ایالت نوردراین وستفالن که بزرگترین شعبه حزب سوسیال دموکرات را داراست مورد تأیید قرار گرفت. همچنین سازمان جوانان حزب سوسیال دموکرات و رهبر آن کوین کوهنرت که حدود ۸۰٬۰۰۰ نفر از ۴۳۰٬۰۰۰ عضو حزب را تشکیل می‌دهد کاندیداتوری وی را تأیید کردند. والتر بوریانس سرانجام در انتخابات درون حزبی بطور مشترک با زاسیکا اسکن به رهبری حزب سوسیال دموکرات آلمان دست پیدا کرد. رهبر حزب سوسیال دموکرات آلمان
رهبر حزب سوسیال دموکرات توسط یک دبیرکل (که از دسامبر سال ۲۰۱۷ به عهده لارس کلینگ بایل است) پشتیبانی می‌شود و دارای ۵ معاون است که در حال حاضر کلارا گیویتس، هوبرتوس هایل، کوین کوهنرت، سرپیل میدیاتلی و آنکه رلینگر هستند. کریستوف بلومهارت
کریستوف بلومهارت () یک سیاست‌مدار اهل آلمان است. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می‌باشد. یکی از بنیانگذاران سوسیالیسم مسیحی در آلمان و سوئیس بود. او واعظ شناخته شده بود. در سال ۱۸۹۹ او حمایت خود را برای سوسیالیسم اعلام کرد و حزب سوسیال دموکرات آلمان پیوست. برای این کار، او موقعیت خود به عنوان وزیر از دست داد. در سال بعد، او به پارلمان دولت وورتمبرگ انتخاب شد. حزب سوسیال دموکرات فنلاند
رهبر این حزب از سال ۲۰۱۴ میلادی تا کنون، آنتی رینه است. این حزب هم‌اکنون در اپوزیسیون دولت فنلاند قرار دارد و اقدامات کابینه سیپیله را مورد انتقادهای گسترده قراد داده‌است ازجمله سیاست‌های دولت در مورد الکل و بودجه آموزش و پرورش. آنگلا مرکل
با این حال در سال ۲۰۰۲ ادموند اشتویبر دبیرکل اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن که در پارلمان با اتحادیه دموکرات مسیحی متحد بود، کاندیدای صدراعظمی دو حزب متحد شد. این دو حزب با رهبرانشان (مرکل و اشتویبر) بارها گرهارد شرودر و سوسیال دموکرات‌ها را به عناوین مختلف سیاست‌های اقتصادی غلط، افزایش بدهی‌های کشور و مهم‌تر از همه، تعداد زیاد بیکاران سرزنش می‌کردند. با این حال، اتحاد آن‌ها بار دیگر در سال ۲۰۰۲، بیشتر به‌خاطر سیاست‌های آن‌ها دربارهٔ جنگ عراق از ائتلاف قرمز-سبز به رهبری گرهارد شرودر و یوشکا فیشر شکست خورد. چپ (آلمان)
در ۲۰۰۵ با اتحاد نام «حزب چپ» و شرکت در ائتلافی انتخاباتی با «حزب کارگر و عدالت اجتماعی» (که بیشتر در آلمان غربی پایه داشت) بیش از ۸٫۷ درصد آرا در انتخابات فدرال آلمان را به دست آورد. (این دو برابر آرای حزب سوسیالیسم دموکراتیک در انتخابات ۲۰۰۲ بود) حزب سوسیال دموکرات آلمان
رهبران فعلی ساسکیا اسکن و نوربرت والتر بوریان هستند. رهبر قبلی آندره ناهلز بود. وی در تاریخ ۲ ژوئن ۲۰۱۹ از رهبری حزب کنار رفت. اولاف شولتس
اولاف شولْتْس (؛ زادهٔ ) سیاست مدار و صدراعظم کنونی کشور آلمان است که از ۱۴ مارس ۲۰۱۸ به‌عنوان وزیر دارایی آلمان و معاون صدراعظم آلمان مشغول به‌کار بود. پیش از آن، وی از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۸ شهردار هامبورگ و در همین زمان در بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹ معاون رهبر حزب سوسیال‌دموکرات آلمان بود که در سال ۲۰۲۱ به‌عنوان نامزد پست صدراعظم از طرف حزب سوسیال‌دموکرات در انتخابات فدرال سپتامبر ۲۰۲۱ آلمان انتخاب شد که نهایتاً در ۸ دسامبر ۲۰۲۱ توسط پارلمان آلمان به‌عنوان صدراعظم آلمان انتخاب شد. انتخابات فدرال آلمان، ۲۰۰۹
یکی دیگر از گزینه‌ها برای تشکیل دولت، همانند انتخابات سال ۲۰۰۵ ائتلاف دو حزب بزرگ اتحادیه دموکرات مسیحی و سوسیال دموکرات بود. این گزینه با وجود آرای بالای حزب راست‌گرای دموکرات آزاد و تمایل مرکل برای ائتلاف با آنان چندان مورد بحث واقع نشد. گزینهٔ ممکن دیگر، ائتلاف سه حزب دموکرات آزاد، سبزها و سوسیال دموکرات‌ها بود که از اساس توسط گیدو وستروله رهبر دموکرات‌های آزاد رد شد. کودتای کاپ
در سالهای ۱۹۱۹–۲۰، دولت آلمان توسط ائتلافی متشکل از حزب سوسیال دموکرات (SPD)، حزب دموکرات آلمان (DDP، لیبرال‌های چپ مرکز) و (کاتولیک‌های محافظه کار حزب مرکزی) تشکیل شد. رئیس‌جمهور وقت فریدریش ابرت، صدراعظم گوستاو بائر و وزیر دفاع گوستاو نوسکه همگی اعضای حزب سوسیال دموکرات بودند. طبق قانون اساسی، رئیس‌جمهور فرمانده کل نیروهای مسلح بود که این مقام در زمان صلح به عهده وزیر دفاع بود. ارشدترین افسر نیروهای زمینی "Chef der Heeresleitung نام داشت"، پستی که در اوایل سال ۱۹۲۰ توسط ژنرال والتر راینهارت به عهده گرفته شده بود. کریستیان لیندنر
کریستیان لیندنر (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل آلمان است. او رهبر حزب دموکرات آزاد آلمان است. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
رهبران هر دو حزب رقیب، گرهارد شرودر صدراعظم از حزب سوسیال دموکرات و آنگلا مرکل رهبر اتحادیه دموکرات مسیحی، در روز رای‌گیری مدعی پیروزی شدند. کمی بعدتر مشخص شد که هیچیک از آنان قادر نخواهند بود حتی با شرکای ائتلافی‌شان دولت تشکیل دهند. به دلیل خصومت بین شرودر و اسکار لافونتاین که سابقاً عضو حزب سوسیال دموکرات بود و به حزب چپ پیوسته بود، ائتلاف چپ‌گرایانهٔ سوسیال دموکرات‌ها، سبزها و حزب چپ ممکن نبود. رهبران هر دو حزب بزرگ اعلام کردند که با حزب چپ وارد ائتلاف نخواهند شد و از سوی دیگر رهبران حزب چپ نیز ورود به ائتلاف با احزاب راست و چپ میانه را مردود دانستند. خودداری چپ‌ها از ورود به ائتلاف شرایط ممکن را برای تشکیل دولت ائتلافی محدود ساخت و موارد زیر تنها گزینه‌های ممکن شدند: بعد از شکست گفتگوهای ائتلاف بین دموکرات مسیحی‌ها و سبزها، رهبران حزب سبز هرگونه ائتلاف با دموکرات مسیحی‌ها را مردود دانستند. بعد از اعلام نتایج انتخابات درسدن که با تاخیر برگزار شده بود و در آن دموکرات مسیحی‌ها پیروز شدند، آنگلا مرکل بر موضع‌اش برای صدارت عظمی در بوندستاگ پافشاری کرد. یوآخیم گاوک
در ۳ ژوئن ۲۰۱۰، یوآخیم گوواک برای رئیس‌جمهور آلمان در انتخابات سال ۲۰۱۰ توسط SPD و سبزها نامزد بود. او عضو SPD و سبزها نمی‌باشد اگر چه حزب سابق او در آلمان شرقی در نهایت با سبزها ادغام شدند و اتحادیه دموکرات مسیحی CDU نیز از نامزدی او در انتخابات حمایت کرد. گرچه یک بار خود را به عنوان محافظه کار لیبرال شرح داده بود بعد از نامزدی خود اظهار داشت: «من نه قرمز و نه سبز هستم، من یوآخیم گوواک هستم» فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ او را به عنوان یک محافظه کار لیبرال توصیف می‌کند. انتخابات فدرال آلمان، ۲۰۰۹
فرانک والتر اشتاین‌مایر از حزب سوسیال دموکرات که در دولت ائتلافی قبلی پست وزارت خارجه را بر عهده داشت، در کنوانسیون حزبی روز ۱۸ اکتبر ۲۰۰۸ از سوی این حزب کاندیدای پست صدارت اعظم شد. او قول داد در صورت پیروزی در انتخابات دولتی تشکیل دهد که در آن حزب سوسیال دموکرات قدرت اصلی را دارا باشد و در عین حال حزب چپ را در صورت تشکیل دولت ائتلافی، شامل ائتلاف ندانست. مبارزات انتخاباتی در این دوره با هیجان چندانی همراه نبود که علت آن، عدم وجود رهبری کاریزماتیک در احزاب اصلی برآورد شده‌است. دلیل دیگر این بود که دولت قبلی با ائتلاف بزرگ از دو حزب بزرگ رقیب شکل گرفته بود و رقابت‌های انتخاباتی این دوره با احتمال تشکیل دوبارهٔ یک ائتلاف بزرگ با عدم استقبال مردم مواجه شده بود. با این حال مرکل با توجه به بالا بودن حزبش در نظرسنجی‌ها از عدم استقبال بالا در انتخابات خشنود بود. انتخابات فدرال سال ۲۰۰۹ در آلمان، آخرین انتخابات در سالی بود که به آلمانی "Superwahljahr" یا سال انتخابات‌های زیاد نامیده می‌شود. بجز انتخابات فدرال که در سپتامبر برگزار شد، انتخابات پارلمان اروپا در روز ۷ ژوئن، هفت انتخابات محلی در همان روز، ۵ انتخابات ایالتی در ماه‌های اوت و سپتامبر و انتخابات ریاست جمهور فدرال توسط مجمع فدرال در روز ۲۳ می نیز برگزار شدند. الکساندر شالنبرگ
الکساندر شالِنبِرگ (زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۶۹ در برن، سوئیس) وکیل، دیپلمات و سیاستمدار اتریشی و صدر اعظم این کشور است. او که عضو حزب خلق اتریش است از ژانویه ۲۰۲۰ تا اکتبر ۲۰۲۱ وزیر فدرال برای امور اروپایی و بین‌المللی جمهوری اتریش در (دولت دوم کورتس) بود. صدر اعظم زباستیان کورتس در ۹ اکتبر ۲۰۲۱ او را به عنوان جانشین خود پیشنهاد کرد. پس از آن رئیس‌جمهور فدرال افتتاح دولت فدرال شالنبرگ را برای ۱۱ اکتبر ۲۰۲۱ اعلام کرد. در پی استعفای شالنبرگ از صدراعظمی اتریش در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۲۱ کارل نهمر صدراعظم جدید اتریش شد. علاوه بر این، از ژوئن ۲۰۱۹ تا ژانویه ۲۰۲۰ او مسئول برنامه‌های اتحادیه اروپا، ادغام، هنر، فرهنگ و رسانه بود. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۱)
در روز ۱۶ نوامبر دبیرکل‌های سه حزب شرکت کننده در گفتگوهای ائتلافی اعلام کردند که سندهای توافق برای تشکیل دولت به مراحل پایانی خود رسیده و در این سند تاکید شد که صدراعظم شدن اولاف شولتس رهبر حزب سوسیال دموکرات مورد توافق دو حزب دیگر ائتلاف قرار گرفته است و جزئیات این سند هفته بعد از آن اعلام خواهد شد. در روز ۲۳ نوامبر توافق برای ائتلاف موسوم به چراغ راهنمایی (ائتلاف قرمز، سبز و زرد) مرکب از احزاب سوسیال دموکرات، سبز و دموکرات آزاد نهایی شد و این توافق در بعد از ظهر روز ۲۴ دسامبر به امضای احزاب شرکت کننده رسید و زمان معرفی کابینه جدید به بوندستاگ برای ماه دسامبر تخمین زده شد. اولاف شولتس رهبر حزب سوسیال دموکرات و گزینه محتمل برای صدراعظمی آلمان بعد از این توافق اعلام کرد که فضای گفتگوها دوستانه ولی فشرده و سرشار از اعتماد بود. حزب میانه‌رو (سوئد)
این حزب، به عنوان حزب اصلی ائتلاف حاکم از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ دولت سوئد را در اختیار داشت. این دولت از ائتلاف حزب میانه‌رو و احزاب مرکز، لیبرال و دموکرات مسیحی تشکیل شده بود. در این مدت فردریک راین‌فلت رئیس حزب میانه‌رو و نخست‌وزیر سوئد بود. رهبر کنونی این حزب اولف کریسترسون است که از سال ۲۰۱۷ در این مقام قرار گرفته. هلموت کوهل
هلموت یوزف میشائل کوهل (کهل) (زادهٔ ۳ آوریل ۱۹۳۰ – درگذشتهٔ ۱۶ ژوئن ۲۰۱۷) سیاست‌مدار محافظه‌کار آلمانی، صدراعظم آلمان از ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۸ (از ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۰، آنِ آلمان غربی و از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸، آنِ آلمان پس از فروپاشی دیوار برلین و اتحاد دو آلمان) و دبیرکل اتحاد دموکرات مسیحی آلمان از ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۸ بود. کهل را «پدر اتحاد دو آلمان» می‌دانند، مردی که رهبری اتحاد دو آلمان را در پایان جنگ سرد به عهده داشت. او از حامیان اروپای متحد بود و آلمان تحت رهبری او به یورو واحد پول اروپا پیوست. حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان
در جریان انتخابات مجلس ملی در ۱۹ ژانویه ۱۹۱۹ که حزب سوسیال دموکرات آلمان با ۳۷٫۹٪ آرا به عنوان قوی‌ترین حزب ظاهر شد، حزب سوسیال دموکرات مستقل فقط موفق به جذب ۷٫۶٪ شد. با این وجود، حمایت جدی حزب از معرفی سیستم شوراها ("Räterepublik") به جای دموکراسی پارلمانی، بسیاری از اعضای سابق حزب سوسیال دموکرات را به سوی این حزب جذب کرد و در بهار ۱۹۲۰ تعداد اعضای حزب به بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ عضو افزایش یافت و توانست در انتخابات رایشستاگ ۶ ژوئیه ۱۹۲۰ درصد آرای حزب را به ۱۷٫۹ برساند و تبدیل به دومین حزب بزرگ در آلمان بعد از حزب سوسیال دموکرات شود که ۲۱/۷٪ از آرا را به خود اختصاص داده بود. در آن دوره، SPD برای مدت کوتاهی روزنامه ای به نام "Arbeiterpost را منتشر کرد". حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان
آدولف هیتلر پس از آزادی دوباره اقدام به تجدید سازمان کرد؛ اما متعهد شد که گروه شبه نظامی حزب را منحل کند و اقدامی علیه دولت وقت انجام ندهد. البته هیتلر با کمک هاینریش هیملر اس‌اس را در آوریل ۱۹۲۵ تأسیس کردند و همچنین تمرکز بیشتری در جذب زنان در حزب گرفتند. به تدریج وضعیت حزب رو به وضعیت عادی بود. رودلف هس به عنوان جانشین آدولف هیتلر در حزب منصوب شد. به تدریج افرادی مانند یوزف گوبلز و هرمان گورینگ هم فعالیت خود را در حزب آغاز کردند. در این دوره بیشترین اعضای حزب را کارگران بی‌کار تشکیل می‌دادند و همچنین شعار معروف حزب به نام سلام نازی (Heil Hitler) نیز در همین سال تصویب شد. نازی‌ها در رقابت‌های انتخاباتی ۱۹۲۴ مجلس ملی (رایشس‌تاگ) و مجلس قانون‌گذاری ایالتی شرکت کردند اگرچه نتایج در ابتدا موفقیت‌آمیز نبود و بیش از ۳٪ از کل آرا در مجلس ملی و تنها ۲٬۶٪ از آرای مجلس قانون‌گذاری به نازی‌ها تعلق گرفت عمده‌ترین حامیان نازی‌ها در مناطقی مانند اشلسویگ، مکلنبورگ، فوریومرن و پروس شرقی بودند و این در حالی بود که مناطق روهر و هامبورگ به سوسیال دموکرات‌ها یا حزب کمونیست رأی داده بودند و مابقی مناطق به حزب مرکزی رأی داده بودند. ایجاد برنامه هدف دار و شعارهای ملی گرایانه نازی‌ها و ضعف حزب‌های رقیب باعث شد تا پایان سال ۱۹۲۹ جمعیت اعضای حزب به بیش از ۱۳۰٬۰۰۰ نفر برسد. وضعیت نابه‌سامان اقتصادی و بی‌کفایتی احزابی مانند حزب کمونیست (به اختصار: KPD) و سایر احزاب و همچنین برنامه‌های مشخص حزب نازی باعث شد تا در انتخابات رایشس‌تاگ در سال ۱۹۳۰ نازی‌ها بتوانند ۱۸٬۳٪ از کل آرا را به خود اختصاص داده و دومین حزب پیروز پس از سوسیال دموکرات‌ها باشند. هیتلر نشان داد که این سرباز کهنه‌کار با سخنرانی‌های آتشینش حتی مؤثر تر از رادیو و هواپیما می‌تواند به جذب اعضای جدید کمک کند. او علاوه بر قدرت سخنوری خود اینک دکتر گوبلز را نیز به عنوان رئیس تبلیغات منصوب کرده بود. اریش هونکر
اِریش ارنست پاول هونِکِر ، (زاده ۲۵ اوت ۱۹۱۲ – درگذشته ۲۹ مه ۱۹۹۴) سیاست‌مدار کمونیست اهل آلمان بود که به عنوان دبیرکل حزب اتحادیه سوسیالیست‌های آلمان و رهبر جمهوری دموکراتیک آلمان فعالیت کرد. حزب سوسیال دموکرات آلمان
پس از جنگ جهانی دوم، حزب سوسیال دموکرات مجدداً در آلمان تأسیس شد. شعبه این حزب در آلمان شرقی مجبور شد با حزب کمونیست آلمان ادغام شود و حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان را تشکیل دهد. در آلمان غربی حزب سوسیال دموکرات یکی از دو حزب مهم در کنار حزب اتحادیه (اتحادیه دموکرات مسیحی / سوسیال مسیحی) شد. در برنامه گودزبرگ، حزب سوسیال دموکرات از تعهد خود به مارکسیسم صرف‌نظر کرد و به یک حزب بزرگ با گرایش چپ‌میانه تبدیل شد. این حزب از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۲ و دوباره از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ دولت فدرال آلمان را رهبری کرد. همچنین از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ و ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ و همچنین از سال ۲۰۱۳ به بعد در ائتلاف بزرگ با حزب اتحادیه برای تشکیل دولت فدرال شرکت داشت. ساسکیا اسکن و نوربرت والتر بوریانس از زمان انتخابات رهبری حزب در سال ۲۰۱۹ رهبران این حزب هستند. این حزب با کسب ۲۰٫۵ درصد از آرای انتخاباتی در انتخابات فدرال ۲۰۱۷، دومین حزب بزرگ در بوندستاگ با ۱۵۲ از ۷۰۹ کرسی است. در حال حاضر حزب سوسیال دموکرات شریک ائتلافی دولت آلمان به رهبری حزب اتحادیه است که از ۲۰۱۳ تاکنون ادامه یافته‌است. این حزب همچنین در یازده دولت از شانزده دولت ایالتی آلمان حضور دارد و در هفت ایالت حزب اصلی در دولت است. فریدریش کلنر
فریدریش کلنر (; – ) سیاستمدار و مدیر اهل آلمان بود. او که در جنگ جهانی اول به عنوان پیاده‌نظام خدمت کرده بود پس از جنگ از سازمان‌دهندگان حزب سوسیال دموکرات آلمان شد که در آن دوره حزب حاکم در دوره دموکراسی آلمان بین دو جنگ جهانی بود. کلنر و همسرش به عنوان فعالان سیاسی سوسیال دموکرات کمپین‌هایی را علیه آدولف هیتلر و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان تشکیل دادند. او در طی جنگ جهانی دوم خاطراتی روزمره دربارهٔ دوران حکومت حزب نازی نوشت که بعدها مورد توجه منتقدان قرار گرفت. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۱)
در همین مدت، حزب چپ که از احزاب اپوزیسیون در بوندستاگ بود نیز تغییراتی در رهبری خود ایجاد کرد. کاتیا کیپینگ و برند ریکسینگر بعد از ۹ سال از رهبری حزب چپ کنار رفتند. در یک نشست حزبی که بطورت آنلاین در ۲۷ فوریه ۲۰۲۱ برگزار شد، یانینه ویسلر و سوزانه هنیش-ولسو به‌طور مشترک به رهبری حزب چپ رسیدند. گفته می‌شود که ویسلر به جناح چپ حزب چپ تعلق دارد، در حالی که ولسو از اعضای میانه‌روی حزب است. هر دوی این‌ها نیز موافق شرکت حزب چپ در یک دولت ائتلافی احتمالی با احزاب میانه‌روی چپ هستند. به‌خصوص که هنینش-ولسو در تشکیل دولت ائتلافی سوسیال دموکرات-چپ-سبز در ایالت تورینگن نقش مؤثری داشت. حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان
حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان (آلمانی: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) از تأسیس جمهوری دموکراتیک آلمان در ۱۹۴۹ تا انتخابات سال ۱۹۹۰ حزب مارکسیست-لنینیست حاکم در این کشور بود. این حزب در سال ۱۹۴۶ و تحت نفوذ اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد. در واقع اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب کمونیست آلمان که در منطقهٔ تحت اشغال شوروی در آلمان و بخش تحت اشغال شوروی در شهر برلین زندگی می‌کردند در هم ادغام شدند و این حزب را بنیان گذاشتند. آندرس فو راسموسن
آندرس فو راسموسن (زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۵۳) سیاست‌مدار دانمارکی است که از نوامبر سال ۲۰۰۱ میلادی تا ۵ آوریل ۲۰۰۹ نخست‌وزیر دانمارک بود او پس از نخست‌وزیری و در آوریل ۲۰۰۹ به دبیر کلی ناتو برگزیده شد. او رهبری «حزب لیبرال» و ریاست ائتلاف راست میانه با مشارکت حزب لیبرال و «حزب محافظه‌کار مردم» دانمارک را بر عهده داشت. سیاست‌های دولت او عمدتاً بر محدودیت بر مهاجرت افراد غیر اروپایی و نرخ مالیات ثابت استوار بود. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
نتایج اولیه انتخابات در روز ۱۹ سپتامبر و نتایج نهایی در ۷ اکتبر منتشر شدند. تعداد کرسی‌های متعلق به ائتلاف سوسیال دموکرات‌ها و سبزها از ۳۰۶ کرسی در دوره گذشته (مجموع کرسی‌ها ۶۰۳) به ۲۷۳ کرسی در پارلمان جدید (مجموع کرسی‌ها ۶۱۴) سقوط کرد. تعداد کرسی‌های ائتلاف اتحادیه دموکرات مسیحی و دموکرات‌های آزاد هم از ۲۹۵ کرسی به ۲۸۶ کرسی رسید. هر دو ائتلاف از رسیدن به حداقل ۳۰۸ کرسی برای انتخاب صدراعظم باز ماندند. در این انتخابات حزب چپ و دموکرات آزاد توانستند از حزب سبز که از سال ۱۹۹۰ سومین حزب بزرگ در آلمان بود پیشی بگیرند. حزب دموکرات آزاد با کسب ۱۰٪ آرا بهترین نتیجه انتخابات را بعد از سال ۱۹۹۰ کسب کرد. این حزب که برای دهه‌ها بزرگ‌ترین حزب آلمان غربی بود بعد از اتحاد دو آلمان بخشی از آرای خود را از دست داده بود. هانس آیشل
هانس آیشل (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است. وی از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ وزیر امور مالی آلمان بود. حزب سوسیال دموکرات آلمان
در سالهای منتهی به جنگ جهانی اول، حزب سوسیال دموکرات آلمان از نظر ایدئولوژیک حزبی رادیکال باقی ماند، اگرچه بسیاری از مقامات حزب در سیاست‌های کلی حزبی به اعتدال گرایش داشتند. به گفته راجر ایتول و آنتونی رایت، حزب سوسیال دموکرات آلمان به حزب طرفدار اصلاحات تبدیل شد بود که با سیاست‌های مبتنی بر سوسیال دموکراسی نمونه‌ای از «حزبی است که پس از تحول سوسیالیستی جامعه، برای پیشبرد اصلاحات دموکراتیک و اقتصادی تلاش می‌کند». آنها تأکید می‌کنند که این پیشرفت اصلی‌ترین مولفه برای درک سوسیال دموکراسی قرن بیستم است که حزب سوسیال دموکرات آلمان تأثیر عمده ای در آن داشت. در انتخابات فدرال ۱۹۱۲، حزب سوسیال دموکرات آلمان ۳۴٫۸٪ آرا را به دست آورد و سرانجام با ۱۱۰ کرسی بزرگترین حزب در رایشستاگ شد، اگرچه همچنان با موانعی برای تشکیل دولت مواجه بود علی‌رغم موافقت انترناسیونال دوم برای مخالفت با نظامی‌گری، حزب سوسیال دموکرات از درگیر شدن آلمان در جنگ حمایت کرد و به همین دلیل با آتش‌بس مدنی قیصر آلمان موافقت کرده و از دعوت به اعتصاب یا انتقاد از دولت خودداری کرد. انگیزه حزب در این تصمیم، نظر آنان در مورد روسیه تزاری بعنوان بزرگ‌ترین دشمن سوسیالیست‌ها و طبقه کارگر بود. مخالفت داخلی در حزب با این سیاست در طول جنگ افزایش پیدا کرد. اعضای ضد جنگ در سال‌های ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ از حزب اخراج شدند و این منجر به تشکیل حزب مستقل سوسیال دموکرات آلمان (USPD) شد. حزب سوسیال‌دموکرات اتریش
در انتخابات مجلس ۲۰۰۲ حزب ۱ ۷۹۲ ۴۹۹ رای (۳۶٫۵۱٪, ۶۹ کرسی) دریافت کرد. در انتخابات ریاست جمهوری اتریش ۲۰۰۲ نامزد حزب، هانس فیشر (Heinz Fischer) با کسب ۲ ۱۶۶ ۶۹۰ رای (۵۲٫۴٪) برنده شد. حزب سوسیال دموکرات آلمان
حزب سوسیال دمکرات آلمان ( یا به اختصار SPD ;) یک حزب سیاسی سوسیال دموکرات در آلمان است. این حزب به همراه اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان (CDU) یکی از دو حزب سیاسی مهم معاصر در آلمان به‌شمار می‌رود. یوآخیم گاوک
او نامزد حزب سوسیال دموکرات آلمان و اتحاد ۹۰/سبزها در انتخابات ۲۰۱۰ ریاست جمهوری آلمان بود. او با ۹۹۱ از ۱۲۲۸ رأی در کنوانسیون فدرال در انتخابات ۲۰۱۲ و به عنوان یک نامزد بی‌طرف با اجماع حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) ٬حزب دموکرات آزاد آلمان(FDP)، اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن (CSU)، اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان (CDU) ٬به عنوان ریس جمهور آلمان انتخاب شد. حزب سوسیال دموکرات آلمان
بیشتر اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان به دو جناح اصلی یعنی سوسیال دموکرات‌های کینزی و سوسیال دمکرات‌های «میانه‌رو» راه سوم (وابسته به حلقه زیهایمر) تعلق دارند. در حالی که اعضای میانه‌روی حلقه زیهایمر از برنامه‌هایی همانند دستورکار ۲۰۱۰ که توسط گرهارد شرودر، صدراعظم پیشین آلمان در سال ۲۰۰۴ معرفی شده پشتیبانی می‌کند، سوسیال دموکرات‌های کینزی همچنان حامی سیاست‌های چپ کلاسیک و دولت رفاه هستند. جناح چپ کلاسیک حزب سوسیال دموکرات ادعا می‌کند که در سالهای اخیر، برنامه‌های اصلاحی مانند برنامه "دستور کار ۲۰۱۰"، "اصلاحات هارتس و موضع‌گیری‌های لیبرال اقتصادی" در حزب سوسیال دموکرات، موجب به حاشیه رانده شدن برنامه‌های اصلی حزب از جمله دولت رفاه شده‌است. طرح‌هایی مانند دستور کار ۲۰۱۰ که در دوره گرهارد شرودر در حزب تصویب شد، منجر به انشعاب در حزب سوسیال دموکرات شد. در سال ۲۰۰۵ نمایندگان و اعضای مخالف این دستور کار جدید حزبی، حزب جدیدی با نام "کار و عدالت اجتماعی - جایگزین انتخاباتی" ("Arbeit & soziale Gerechtigkeit - Die Wahlalternative" , WASG) را بنیان نهادند. این حزب بعداً در سال ۲۰۰۷ در حزب چپ آلمان (Die Linke) ادغام شد. حزب سوسیال دموکرات آلمان
حزب سوسیال دموکرات آلمان در سال ۱۸۶۳ تأسیس شد و قدیمی‌ترین حزب سیاسی آلمان است که همچنان در بوندستاگ فعالیت می‌کند. این حزب همچنین یکی از اولین احزاب تحت تأثیر مارکسیسم در جهان بود. از دهه ۱۸۹۰ تا اوایل قرن ۲۰، حزب سوسیال دموکرات آلمان بزرگترین حزب مارکسیست اروپا بود و همچنین به‌طور متوالی پرطرف‌دارترین حزب سیاسی آلمان به‌شمار می‌رفت. در طول جنگ جهانی اول، این حزب بین جریان‌های طرفدار جنگ و سوسیال دموکرات ضد جنگ تقسیم شد که برخی از اعضای ضدجنگ آن حزب کمونیست آلمان (KPD) را تشکیل دادند. SPD نقش اصلی را در انقلاب آلمان از ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ ایفا کرد و مسئولیت اصلی تأسیس جمهوری ویمار را بر عهده داشت. فردریش ابرت ، سیاستمدار حزب سوسیال دموکرات به عنوان اولین رئیس‌جمهور آلمان انتخاب شد و حزبش تا سال ۱۹۳۲ پرقدرت‌ترین حزب اروپایی بود. پس از قدرت گرفتن حزب نازی، حزب سوسیال دموکرات آلمان تنها حزبی در رایشستاگ بود که علیه قانون تفویض اختیارات ۱۹۳۳ که به هیتلر اختیارات تام برای تبدیل حکومتش به یک نظام دیکتاتوری می‌داد، رأی داد. حزب سوسیال دموکرات متعاقباً در سال ۱۹۳۳ همراه با همه احزاب غیر از حزب ملی کارگران سوسیالیست ممنوع شد. حزب سوسیال دموکرات بعد از آن در تبعید به فعالیت خود ادامه داد. انتخابات مجلس اتریش (۲۰۱۹)
دو سال پیش در انتخابات سراسری اتریش (۲۰۱۷) یک ائتلاف بین حزب سوسیال دموکرات اتریش و حزب خلق اتریش صورت گرفت، در این انتخابات زباستیان کورتس، رهبر تازه انتخاب شده حزب خلق اتریش انتخاب شد. اگر چه حزب سوسیال دموکرات اتریش ۵۲ کرسی را به دست آورد، همان‌طور که در انتخابات سال ۲۰۱۳ نیز در ائتلاف صورت گرفت، حزب سوسیال دموکرات اتریش و حزب خلق اتریش با افزایش ۱۵ کرسی به ۶۲ و ۱۱ کرسی به ۵۱ کرسی به برابری دست یافتند که این بزرگترین ائتلاف حزبی در سطح فدرال به‌شمار می‌رفت. حزب NEOS یک کرسی به دست آورد، فهرست کاندیداهای پیتر پیلز با هشت کرسی وارد شورای ملی شد و سبزها از آستانه ۴ درصد کمتر آورده و تمام ۲۴ کرسی خود را از دست دادند. پس از انتخابات، رئیس‌جمهور الکساندر فن در بلن از کورتس خواست تا دولت بعدی را تشکیل دهد و حزب خلق اتریش مذاکرات ائتلافی را با احزاب دیگر در شورای ملی آغاز کرد. حزب خلق اتریش رسماً در ۲۵ اکتبر طی مذاکراتی با حزب آزادی اتریش با همدیگر روی پنج نقطه در نقشه مسیر ائتلاف کردند، در اواخر ماه نوامبر مذاکرات به پایان رسید و طرفین در ۱۵ دسامبر دولت ائتلافی تحت رهبری کورتس را اعلام کردند و در تاریخ ۱۸ دسامبر دولت ائتلافی به رهبری صدراعظم کورتس سوگند یاد کرد. کابینه شولتس
کابینه شولتس () کابینه فعلی آلمان است. این کابینه توسط صدراعظم آلمان اولاف شولتس رهبری می‌شود و از ائتلاف حزب سوسیال دموکرات آلمان-شولتس و اتحاد با حزب سبز آلمان و حزب دموکرات آزاد آلمان تشکیل شده‌است. آنگلا مرکل
پس از انتخابات فدرال ۲۰۰۵ در آلمان و شکست حزب سوسیال دموکرات، مرکل جانشین گرهارد شرودر بعنوان صدراعظم آلمان در یک دولت ائتلاف بزرگ از اتحادیه دموکرات مسیحی و اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن -حزب خواهر آن در ایالت بایرن- و حزب سوسیال دموکرات آلمان شد. مرکل اولین زن در تاریخ آلمان و اولین شهروند سابق آلمان شرقی بعد از اتحاد مجدد آلمان بود که به مقام صدراعظمی آلمان می‌رسید. یاسمین فهیمی
یاسمین فهیمی (زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۶۷) یک سیاستمدار آلمانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) است که در تاریخ ۲۶ ژانویه ۲۰۱۴ به عنوان دبیرکل این حزب انتخاب شد. وی از پدری ایرانی و مادری آلمانی در هانوفر، آلمان زاده شده‌است. فرانک والتر اشتاین‌مایر
فرانک والتر اشتاین‌مایر (زادهٔ ۵ ژانویهٔ ۱۹۵۶) سیاست‌مدار آلمانی و رئیس‌جمهور کنونی آلمان است که در ۱۹ مارس ۲۰۱۷ عهده‌دار این مقام پس از پایان ریاست جمهوری یوآخیم گاوک شد. او از نوامبر ۲۰۰۵ تا ۲۷ اکتبر ۲۰۰۹ و همچنین از دسامبر ۲۰۱۳ تا ژانویهٔ ۲۰۱۷ وزیر امور خارجه آلمان بوده‌است. اشتاین‌مایر از نوامبر ۲۰۰۷ تا ۲۷ اکتبر ۲۰۰۹ نیز معاون صدر اعظم آلمان آنگلا مرکل بود. وی در روز ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۱۷ از سمت وزارت خارجهٔ آلمان استعفا کرد تا خود را برای ریاست جمهوری آلمان نامزد کند. مجمع فدرال آلمان (بوندسرات) در روز ۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۷ وی را به عنوان رئیس‌جمهوری فدرال آلمان برگزید. اشتاین‌مایر که دارای دکترای حقوق و از حزب سوسیال دموکرات آلمان (اس پی دی SPD) و وابسته به جناح راست این حزب است در مجمع فدرال آلمان با ۹۳۱ رأی موافق از ۱۲۶۰ رأی (۷۳٫۹٪) به این سمت انتخاب شده‌است انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۱)
حزب سوسیال دموکرات که شریک دولت ائتلافی بود هم دچار بحران رهبری شده بود. بعد از انتخابات ۲۰۱۷ که این حزب بدترین نتایج خود را از ۱۹۴۵ کسب کرد، مارتین شولتس از رهبری حزب کنار رفت و جای خود را به آندریا نالس داد. نالس پیش از آن نامزد رهبری گروه پارلمانی حزب سوسیال دموکرات شده بود. با این حال او در بالا بردن پایگاه عمومی حزبش توفیق چندانی کسب نکرد و نظرسنجی‌ها همچنان از تداوم ریزش حمایت عمومی از آن حکایت داشتند، تا جایی که آرای آن در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۹ از حزب سبز نیز کمتر شد. نالس در ۲ ژوئن ۲۰۱۹ از رهبری حزب سوسیال دموکرات کناره‌گیری کرد. و در انتخابات رهبری حزب، نوربرت والتر بوریانس و ساسکیا اسکن به رهبری حزب انتخاب شدند. تغییر کادر رهبری حزب سوسیال دموکرات، احتمال خروج حزب از دولت ائتلافی، سقوط دولت و برگزاری انتخابات زودرس را افزایش داد. با این حال رویترز گزارش داده بود که حزب سوسیال دموکرات بیش از سقوط دولت، به دنبال رسیدن به توافقی با حزب اتحادیه برای افزایش هزینه‌های عمومی است و می‌خواهد با اهرم تهدید به خروج از دولت ائتلافی، طرح‌های خود را به پیش ببرد. در اوت ۲۰۲۰، حزب سوسیال دموکرات اولاف شولتس را (که معاون اول مرکل در دولت ائتلافی بود) به عنوان کاندیدای مقام صدارت‌عظما برای انتخابات فدرال ۲۰۲۱ معرفی کرد؛ این در حالی بود که شولتس در انتخابات رهبری حزبی از والتر بوریانس و اسکن شکست خورده بود. رهبر حزب سوسیال دموکرات آلمان
رهبر حزب سوسیال دموکرات در کنفرانس‌های حزبی انتخاب می‌شود. معمولاً حدود ۶۰۰ نماینده به نمایندگی از تمام بخشهای حزب ایالتی و محلی رهبر حزب را انتخاب می‌کنند. برای نامزد شدن در رهبری حزب، یک نامزد باید توسط ۹۰ "Ortsvereine"، یا مجامع محلی معرفی شود. معرفی بیش از یک نفر به عنوان رهبر حزب غیرمعمول است، زیرا تصمیماتی که منجر به انتخاب رهبر حزب می‌شوند معمولاً در پشت صحنه هیئت رئیسه و مجریه فدرال گرفته می‌شود. این روش انتخاب در گذشته انتقادات شدیدی را به دنبال داشت، به طوری که در آخرین انتخابات رهبری در آوریل ۲۰۱۸، سیمون لانگه، آندره نالس، نامزد معرفی شده توسط مقامات اجرایی فدرال را به چالش کشید. این چالش که به زبان آلمانی "Kampfabstimmung" نامیده می‌شود فقط دو بار پیش از این در تاریخ حزب سوسیال دموکرات رخ داده بود؛ یک بار در سال 1993 و بار دیگر در سال 1995. آلترناتیو برای آلمان
زمانی که حزب آلترناتیو برای آلمان در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد، از اخراج همه کشورهای مقروض اتحادیه اروپا، مثل یونان دفاع می‌کرد. یکی از پایه‌گذاران این حزب، برند لوکه، این حزب را حزب جدیدی می‌دانست که نه گرایش به راست دارد و نه گرایش به چپ. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۳ آلمان، حزب آلترناتیو برای آلمان موفق نشد شرط به دست آوردن حداقل ۵ درصد آرا برای ورود به مجلس را تأمین کند. اما یک سال بعد، در سال ۲۰۱۴، همین حزب موفق شد در انتخابات پارلمان اروپا، بیش از ۷ درصد رای بیاورد. این نخستین پیروزی انتخاباتی حزب آلترناتیو برای آلمان به‌شمار می‌آمد. این حزب مخالفت ایده «دولت‌های متحده اروپا» بوده و مایل است که اعضای قدرتمند اتحادیه اروپا با تغییر رویکرد خود به سطح ملی پیشین بازگردند. از این‌رو حزب آلترناتیو برای آلمان مخالف یورو به عنوان واحد پولی مشترک اتحادیه اروپاست. حزب سوسیال دموکرات سوئد
رهبر کنونی این حزب ماگدالنا اندرشون است که از سال ۲۰۲۱ به این مقام رسیده و نخست‌وزیری سوئد را برعهده دارد. در آخرین انتخابات پارلمانی سوئد در سال ۲۰۱۸، این حزب با کسب ۱٬۸۳۰٬۳۸۶ رای، به ۲۸٫۲۶٪ آرا و ۱۰۰ کرسی دست یافت. هم‌چنین ۶ کرسی از ۲۰ کرسی سوئد در پارلمان اروپا در اختیار این حزب قرار دارد. لیبرالیسم ملی‌گرا
حزب فعلی دموکرات آزاد (FDP)، که جانشین DVP و حزب سوشال لیبرال دموکرات آلمان (DDP) است، در ابتدا تلاش‌های محافظه‌کارانه و تا حدی ملی‌گرایانه‌ای داشت، که به‌طور خاص در برخی از انجمن‌های ایالتی تا دهه ۱۹۵۰ میلادی و گهگاهی بعد از آن قدرت‌مند بود (یک مثال جالب یورگن مولمان، رهبر FDP در سال‌های ۱۹۸۳–۱۹۹۴ و ۱۹۹۶–۲۰۰۲ میلادی در نوردراین-وستفالیا است) و هنوز هم شامل یک جناح لیبرال ملی است که بر خلاف سایر جناح‌های حزب، پیوسته نسبت به اروپا شکاک بود. برخی از عناصر شاخه راست، شامل «سون تریشلر» (رهبر قبلی باشگاه استریسمن)، اخیراً به حزب آلترناتیو برای آلمان (AfD) پیوستند، که به نوبهٔ خود از سوی برخی از ناظران به عنوان لیبرال ملی طبقه‌بندی می‌شود. اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
جمله‌ای منسوب به نخست‌وزیر سابق ایالت بایرن، فرانتس یوزف اشتراوس می‌گوید که هیچ حزب دموکراتیک قانونی‌ای نباید راست‌گراتر از اتحادیه دموکرات مسیحی و سوسیال مسیحی وجود داشته باشد. با این حال حزب اتحادیه از سال ۲۰۱۳ با چالشی جدی مواجه شد و آن چیزی نبود جز خیزش حزبی راست‌گرا به نام آلترناتیو برای آلمان که در راست‌گرایی گوی سبقت را از اتحادیه دموکرات مسیحی ربود. این حزب از تعدادی از محافظه‌کاران در جهت مقابله با سیاست‌های مرکل برای مدیریت بحران مالی اروپایی در سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ تشکیل شد و بعد از آن فعالیت‌های خود را بر مقابله بر سیاست‌های مرزهای باز مرکل در بحران پناهجویی متمرکز کرد. نزدیک ده درصد از اعضای حزب آلترناتیو برای آلمان در آن زمان از جداشدگان از اتحادیه دموکرات مسیحی بودند. در انتخابات بوندستاگ سال ۲۰۱۷، حزب اتحادیه درصد بزرگی از آرای مردمی و کرسی‌های بوندستاگ خود را از دست داد که بزرگترین شکست این حزب در انتخابات بوندستاگ از سال ۱۹۴۹ بود. تعداد کرسی‌های از دست رفته در بوندستاگ به ۵۰ کرسی می‌رسید. بعد از مذاکرات ناموفق اتحادیه با حزب دموکرات آزاد و حزب سبز و بن‌بست سیاسی که هفته‌ها به طول انجامید، حزب اتحادیه تصمیم به تداوم ائتلاف بزرگ با حزب سوسیال دموکرات گرفت. در اکتبر ۲۰۱۸ آنگلا مرکل اعلام کرد که از رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی کناره‌گیری می‌کند، اما تا پایان دوره یعنی سال ۲۰۲۱ در مقام صدراعظم آلمان باقی خواهد ماند. هرمان مولر
مولر برای بار دوم در پی ائتلاف بزرگی از حزب سوسیال دموکرات، حزب مرکز، حزب دموکراتیک آلمان و حزب خلق آلمان به صدر اعظمی رسید. ائتلاف گرچه اکثریت را در رایشستاگ به دست آورد، ولی به زودی اختلاف‌ها رخ‌نمود، به ویژه میان حزب سوسیال دموکرات و حزب خلق بر سر تعیین بودجه، رکود بزرگ بر گرفتاری‌ها افزود. مولر ناچار به کناره‌گیری شد. یک سال پس از آن او بر اثر بیماری کیسه صفرا درگذشت. صدراعظم آلمان
قانون اساسی ۱۹۴۹ آلمان، به صدراعظم قدرت تعیین سیاست‌های دولتی می‌دهد. به همین دلیل برخی ناظران آلمان را «دموکراسی صدراعظمی» می‌نامند. دولت فدرال شامل صدراعظم و اعضای کابینه‌اش می‌شود. صدراعظم آلمان
قدرت صدراعظم از مواد قانون اساسی سرچشمه می‌گیرد و در عمل از موقعیتش در رهبری حزبی که بیشترین تعداد کرسی را در پارلمان داشته باشد. به استثنای هلموت اشمیت، صدراعظم معمولاً رئیس حزب خود نیز هست. البته در مورد گرهارد شرودر در سال ۱۹۹۹ هم چنین بود تا اینکه در سال ۲۰۰۴ از رهبری حزبش استعفا داد. رودولف بیندینگ
رودولف بیندینگ () یک سیاست‌مدار اهل آلمان است. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می‌باشد. او یک سیاستمدار آلمانی که هشت بار ۱۹۷۶–۲۰۰۵ به عنوان یک عضو مجلس فدرال برای حزب سوسیال دموکرات آلمان انتخاب شده است انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
رهبر حزب سوسیالیسم دموکراتیک در این انتخابات موافقت کرد که اعضای حزب چپ میانه کار و عدالت اجتماعی که در غرب آلمان فعالیت داشت با لیست این حزب وارد انتخابات شوند. این تصمیم راه را کمی بعدتر برای اتحاد این دو حزب هموار کرد. حزب کار و عدالت اجتماعی این اتحاد را به تغییر نام حزب سوسیالیسم دموکراتیک به حزب چپ مشروط دانست. (اسکار لافونتاین، نفر اول حزب کار و عدالت اجتماعی که پیشتر عضو حزب سوسیال دموکرات بود، حزب سابق‌اش را به داشتن سیاست‌های نئولیبرال در حوزه اقتصاد متهم کرده بود). اعضای عمومی حزب کار و عدالت اجتماعی با این ادغام موافق بودند و صرفاً منتظر نظر کنوانسیون حزب سوسیالیسم دموکراتیک بودند که با این همبستگی موافقت کنند که در صورت پیروزی می‌توانست به جهش زیادی در آرای حزب سوسیالیسم دموکراتیک در غرب آلمان منجر شود. حزب سوسیالیسم دموکراتیک که جایگزین حزب حاکم در آلمان شرقی سابق بود هیچگاه پیش از آن نتوانسته بود آرای عمومی را در غرب آلمان به خود جذب کند. آنگلا مرکل
مرکل در سیاست خارجی خود بر همکاری‌های بین‌المللی هم در چارچوب اتحادیه اروپا و ناتو و هم بر تقویت روابط اقتصادی ترانس آتلانتیک تأکید کرده‌است. در سال ۲۰۰۸، مرکل ریاست شورای اروپایی را به عهده داشت و در این مقام نقشی اصلی را در مذاکرات پیمان لیسبون و بیانیه برلین ایفا کرد. مرکل نقشی مهمی در مدیریت بحران مالی جهانی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ و بحران بدهی اروپا ایفا کرد. او در مورد طرح محرک اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۸ با تمرکز بر هزینه‌های زیرساختی و سرمایه‌گذاری عمومی برای مقابله با رکود بزرگ مذاکرات فراوانی به انجام رساند. در سیاست داخلی، برنامه مرکل با نام "Energiewende" بر توسعه بخش انرژی، به همراه حذف تدریجی انرژی هسته‌ای در آلمان، کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و افزایش منابع انرژی تجدید پذیر متمرکز شد. اصلاحات در ارتش آلمان که باعث لغو خدمت سربازی شد، اصلاحات مراقبت‌های بهداشتی، واکنش دولت او به بحران مهاجران اروپا در سال ۲۰۱۴ و همه‌گیری کووید-۱۹ در آلمان، از مسائل مهم در دوران صدارت او بوده‌اند او از سال ۲۰۱۴ رهبر ارشد گروه ۷ بود و قبل از آن نیز بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ رهبری این گروه را بر عهده داشت. از سال ۲۰۱۴ او طولانی‌ترین دوره رهبری را در بین رهبران کشورهای اتحادیه اروپا کسب کرد. مرکل در اکتبر ۲۰۱۸ در کنوانسیون حزبی اعلام کرد که از مقام رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی کناره‌گیری می‌کند و در انتخابات فدرال ۲۰۲۱ آلمان نامزد مقام صدراعظمی برای پنجمین دوره خود نخواهد شد. اولاف شولتس
شولتس یک حقوق‌دان است که کار وکالت خود را از سال ۱۹۸۵ با تخصص کار و حقوق استخدامی آغاز کرد. در سال ۱۹۷۰ به حزب سوسیال‌دموکرات آلمان پیوست و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۱ عضوی از بوندستاگ (مجلس فدرال آلمان) بود. در سال ۲۰۰۱ عضو دولت محلی ایالت هامبورگ تحت رهبری شهردار اوروین رونده شد و سپس در سال ۲۰۰۲ به‌عنوان دبیرکل حزب سوسیال‌دموکرات آلمان انتخاب شد که در کنار رهبر حزب و صدراعظم وقت گرهارد شرودر به فعالیت می‌پرداخت. شولتس بعد از استعفا از مقام دبیرکلی حزب در سال ۲۰۰۴، ناظم حزب خود در بوندستاگ شد و در سال ۲۰۰۷ در اولین دولت آنگلا مرکل عهده‌دار مقام وزیر کار و امور اجتماعی آلمان شد. در پی انتخابات فدرال آلمان در سال ۲۰۰۹ که حزب سوسیال‌دموکرات دولت ائتلافی به رهبری آنگلا مرکل و حزب اتحادیه را ترک کرد، شولتس به هامبورگ برگشت و رهبری حزب سوسیال‌دموکرات در شهر هامبورگ را به عهده گرفت و سپس به‌عنوان معاون رهبر حزب انتخاب شد. تحت رهبری او، حزب سوسیال دموکرات آلمان در انتخابات محلی هامبورگ به پیروزی خیره‌کننده‌ای رسید و شولتس به‌عنوان شهردار هامبورگ انتخاب شد که این مقام را تا سال ۲۰۱۸ حفظ کرد. میشائل مولر
میشائل مولر (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است. مولر از دسامبر ۲۰۱۴ تاکنون شهرداری برلین را برعهده دارد. مولر از ۱۹۸۱ (۱۷ سالگی) به حزب سوسیال دموکرات آلمان SPD پیوسته و در این حزب سیاسی فعال بوده است. اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
در حالی که کنراد آدناور و لودویگ ارهارد با احزاب غیر نازی همکاری می‌کردند، اتحادیه دموکرات مسیحی تلاش می‌کرد که احزاب اپوزیسیون راستگرایش را به حاشیه براند. از سوی دیگر فقدان احساسات ضد کمونیسم بعنوان یک دیدگاه سیاسی در آلمان غربی دهه ۶۰ بعلاوهٔ سکولاریزاسیون و انقلاب فرهنگی در این سال‌ها، بقای اتحادیه دموکرات مسیحی را با چالشی جدی مواجه کرده بود. در سال‌های بعد از ۲۰۰۰، آنگلا مرکل تمایل زیادی نداشت که به‌طور علنی ارزش‌های مسیحیت را بعنوان بنیاد ایدئولوژیک حزب معرفی کند. با این حال اتحادیه دموکرات مسیحی هیچگاه به‌طور رسمی ارزش‌های مذهبی‌اش را انکار نکرد. مرکل و سخنگوی بوندستاگ نوربرت لامرت همواره تلاش در روشن ساختن این موضوع داشتند که فرهنگ غالب در اتحادیه دموکرات مسیحی مدارا و همزیستی مسالمت آمیز هستند. بنا به گفته تحلیل‌گر حزب، اشتفان آیزل، امتناع مرکل از تأکید بر ارزش‌های سنتی حزبی احتمالاً نتیجه معکوس برای حزب داشته، زیرا مرکل موفق نشده پایگاه اصلی حزب را برای رای دادن بسیج کند. اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان همواره اصول دموکراسی مسیحی را در سیاست‌هایش اعمال می‌کند و بر درک مسیحیان از انسان‌ها و مسئولیت‌شان در مقابل خدا تأکید می‌کند. با این حال در فهرست اعضای اتحادیه، اشخاصی هستند که به ادیان دیگری باورمنداند یا دیندار نیستند. مآخذ سیاست‌های کلی اتحادیه دموکرات مسیحی، کاتولیسیزم سیاسی، آموزه‌های اجتماعی کاتولیک، پروتستانیزیسم سیاسی، لیبرالیسم اقتصادی و محافظه‌کاری ملی هستند. لیبرالیسم سیاسی در دوره صدارت اعظم هلموت کهل در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۸ نمود بیشتری داشت. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۱)
در قرارداد ائتلاف، سه حزب شرکت کننده بر سر یک سری از اصول مشترک توافق کردند؛ از جمله اینکه آلمان استفاده از زغال سنگ برای تولید انرژی را تا سال ۲۰۳۰ یعنی هشت سال زودتر از موعدی که پیش‌تر پیش‌بینی شده بود پایان دهد، حداقل حقوق در آلمان ۱۲ یورو در ساعت تعیین شود، شرایط برای اخذ شهروندی آلمان آسان‌تر شود. در این قرارداد سن رای دادن نیز ۱۶ سال تعیین شد. احزاب ائتلاف توافق کردند که آنالنا بائربوک یکی از رهبران حزب سبز وزارت امور خارجه را در اختیار بگیرد، رهبر دیگر حزب سبز روبرت هابک نیز وزارت تازه تاسیس شده محیط زیست، انرژی و اقتصاد شود و همچنین کریستیان لیندنر رهبر حزب دموکرات‌های آزاد عهده‌دار مقام وزارت امور مالی شود. مراسم سوگند خوردن اولاف شولتس صدراعظم جدید و کابینه او برای اوایل ماه دسامبر تعیین شد. در روز ۴ دسامبر کنوانسیون حزب سوسیال دموکرات با ۹۸/۸٪ به قرارداد ائنلافی رای مثبت داد. حزب دموکرات‌های آزاد نیز در روز ۵ دسامبر با ۹۲/۴٪ تشکیل دولت ائتلافی را به تصویب رساندند. روز بعد در روز ۶ دسامبر اعضای حزب سبز با ۸۶٪ آرا این قرارداد را تایید کردند.. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
آلمانی‌ها در روز ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۵ به پای صندوق‌های رای رفتند. البته مردم در یکی از حوزه‌های شهر درسدن به دلیل مرگ یکی از کاندیداهای حزب راست افراطی دموکراتیک ملی و چاپ کردن برگه‌های رای‌گیری جدید مجبور شدند تا روز ۲ اکتبر منتظر بمانند. اندکی پس از پایان رای‌گیری مشخص شد که اتحادیه دموکرات مسیحی با اختلاف آرای کمی از حزب سوسیال دموکرات پیش افتاده است. با وجود این هیچ‌یک از دو ائتلاف (دمکرات مسیحی‌ها–دمکرات‌های آزاد و سوسیال دموکرات‌ها–سبزها) قادر به کسب اکثریت مطلق برای انتخاب صدراعظم نشدند. این بدین معنا بود که آلمان دارای یک پارلمان معلق شده بود که هیچ‌یک از گروه‌های ائتلاف به حد نصاب اکثریت برای تعیین صدراعظم نمی‌رسیدند. حزب سوسیال دموکرات آلمان
خزب سوسیال دموکرات آلمان تحت رهبری گرهارد شرودر، دوباره پس از انتخابات فدرال ۱۹۹۸ در ائتلاف با حزب سبز موفق به تشکیل دولت شد. این حزب در انتخابات بعدی در سال ۲۰۰۲ هم پیروز شد، اما در انتخابات فدرال سال ۲۰۰۵ با اختلاف اندکی از حزب دموکرات مسیحی شکست خورد و شرودر بعنوان رهبر حزب قدرت را به آنگلا مرکل واگذار کرد. با این‌حال حزب سوسیال دموکرات تا سال ۲۰۰۹ همچنان در دولت ائتلافی به رهبری حزب اتحادیه دموکرات مسیحی باقی ماند. بعد از یک دوره چهار ساله حضور در اپوزیسیون از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ که حزب اتحادیه موفق به تشکیل دولت با حزب دموکرات آزاد شده بود، از سال ۲۰۱۳ سوسیال دموکرات‌ها با حضور در دولت ائتلافی به رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی موافقت کردند. این حضور در ائتلاف بزرگ در انتخابات فدرال ۲۰۱۷ نیز تمدید شد. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
دو حزب کوچک راست افراطی، حزب دموکرات ملی آلمان و اتحاد مردم آلمان نیز اعلام کردند که با یک لیست واحد در انتخابات شرکت خواهند کرد. این اتحاد نگرانی‌هایی را در میان سیاست‌مداران آلمانی ایجاد کرد، چرا که ممکن بود این اتحاد منجر به کسب آرای بالای ۵٪ برای این اتحاد و در نتیجه ورود نمایندگان راست افراطی به بوندستاگ شود. از آنجایی که مطابق قانون انتخابات آلمان دو حزب نمی‌توانند با یک لیست در انتخابات شرکت کنند، بنابراین کاندیداهای حزب اتحاد مردم آلمان با نام حزب دموکرات ملی آلمان در انتخابات ظاهر شدند. کورت بک
کورت بک (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می‌باشد. در ۱۴ ماه مه سال ۲۰۰۶ او به عنوان رئیس حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) شد. پس از مرگ پیتر زده در سال ۲۰۱۲، کورت بک همراه با دیتر شولتی رئیس بنیاد ابرت فردریش گرفت. آنگلا مرکل
سومین دوره صدراعظمی مرکل پس از انتخابات فدرال ۲۰۱۳ آغاز شد که در آن اتحادیه دموکرات مسیحی ۴۱٪/۵ از کل آرا را به‌دست‌آورد. اما هم‌پیمانانش در حزب دموکرات‌های آزاد در این دوره از انتخابات از ورود به بوندس‌تاگ بازماندند و در نتیجه مرکل دولتی ائتلافی با سوسیال دموکرات‌ها تشکیل داد. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۱۳)
یکی از گزینه‌های تشکیل دولت غیر از ائتلاف دو حزب بزرگ، ائتلاف سوسیال دموکرات‌ها با حزب چپ بود. اما بسیاری از اعضای حزب سوسیال دموکرات نمی‌خواستند با حزب چپ وارد ائتلاف شوند. یک روز بعد از انتخابات مرکل در اظهارنظری اعلام کرد که با حزب سوسیال دموکرات وارد مذاکره شده، اما سایر گزینه‌ها را نیز رد نکرد. یک نظرسنجی کمی بعد از انتخابات نشان داد که ۶۵٪ اعضای حزب سوسیال دموکرات مخالف وارد شدن به یک ائتلاف بزرگ با حزب مرکل بودند. با وجود این هیئت رئیسه حزب سوسیال دموکرات با این شرط به شروع مذاکرات در مورد ائتلاف با مرکل رای مثبت داد که آنان از اعضای حزب قبل از ورود به ائتلاف رای‌گیری به عمل بیاورند. سبزها مخالفتی برای مذاکرات در مورد ائتلاف با اتحادیه دمکرات مسیحی نداشتند اما رهبران اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن مخالف چنین ائتلافی بودند. از سوی دیگر سبزها اعلام کردند که تصمیمی برای ائتلاف با حزب چپ ندارند. گفتگوهای رسمی در اولین هفته اکتبر با دیدار مرکل با رهبران حزب سوسیال دموکرات در روز ۴ اکتبر آغاز شد. مرکل گفت: اروپا به ما می‌نگرد، دنیا به ما می‌نگرد، ما مسئولیتی مشترک برای برقراری یک دولت پایدار داریم. او همچنین تصمیم گرفت که هفته بعد از آن گفتگوهایی را با رهبران حزب سبزها آغاز کند. بعد از گذشت پنج هفته از مذاکرات، که در تمام طول شبانه‌روز ۲۷ تا ۲۸ نوامبر به اوج خود رسید، اتحادیه دموکرات مسیحی و سوسیال مسیحی بایرن به توافق با حزب سوسیال دموکرات برای تشکیل دولت ائتلافی دست پیدا کرد. موضوعات حل شده در گفتگوها، اعلام حداقل دستمزد ۸٫۵ یورو در ساعت از شروع سال ۲۰۱۵ و برقرار نکردن مالیات‌های بیشتر بودند. این توافق با شرط پذیرفته شدن آن توسط یک همه‌پرسی در روز ۶ دسامبر درون حزب سوسیال دموکرات صورت پذیرفت. در روز ۱۴ دسامبر ۷۶٪ اعضای حزب سوسیال دموکرات به توافق برای دولت ائتلافی رای مثبت دادند و سومین دولت تحت رهبری صدراعظم آنگلا مرکل در روز ۱۷ دسامبر کار خود را آغاز کرد. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۱۳)
در آخرین انتخابات فدرال آلمان (انتخابات سال ۲۰۰۹)، حزب دموکرات مسیحی آلمان به همراه حزب خواهر خود، اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن بیشترین کرسی‌های بوندستاگ را بدست آوردند و با ائتلاف با حزب دموکرات آزاد توانستند دولت ائتلافی را تشکیل بدهند. در این ائتلاف آنگلا مرکل به‌عنوان رهبر حزب اکثریت در دولت ائتلافی، مقام صدراعظمی آلمان را به عهده گرفت و گیدو وستروله از حزب دموکرات آزاد به مقام معاون صدراعظم رسید. ولفگانگ کلمنت
ولفگانگ کلمنت (به آلمانی: Wolfgang Clement) (زاده ۷ ژوئیه ۱۹۴۰ در بوخوم) سیاست‌مداری آلمانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان است. او از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ رهبر ایالت نوردراین-وستفالن و از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ وزیر فدرال اقتصاد و کار آلمان بود. آنگلا مرکل
در انتخابات بوندس‌تاگ در سال ۲۰۰۵ مرکل خود را نامزد صدراعظمی از طرف دو حزب متحد کرد. بر خلاف انتظار همه، اتحادیه دموکرات مسیحی رأی بالایی آورد به‌طوری‌که اتحادیه دموکرات مسیحی‌ها و سوسیال مسیحی‌های بایرن یا سوسیال دموکرات‌ها هیچ‌کدام به تنهایی نتوانستند اکثریت پارلمانی را بدست بیاوردند. احزاب کوچکتر مانند حزب سبزهای آلمان (اتحاد ۹۰/سبزها) یا دمکرات‌های آزاد که به‌طور سنتی شرکای ائتلافی احزاب بزرگ هستند، این‌بار هیچ‌کدام به میزان کرسی موردنیاز برای ائتلاف با احزاب بزرگتر دست نیافتند. به این ترتیب ائتلاف دمکرات مسیحی‌ها و اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن مجبور شدند برای اداره کشور با سوسیال دموکرات‌ها ائتلاف بزرگ تشکیل دهند. بر طبق مذاکرات ائتلاف بزرگ، سوسیال دموکرات‌ها به صدراعظمی مرکل و کناره‌گیری شرودر از سیاست رضایت دادند به شرط این‌که ۸ وزارت‌خانه بزرگ در دستان آن‌ها باقی بماند. به این صورت آنگلا مرکل نخستین زن صدراعظم کشور آلمان معرفی شد. حزب سوسیال دموکرات آلمان
کمی بعد، رکود بزرگ ضربه سنگینی به اقتصاد آلمان وارد کرد و مولر به دلیل ناتوانی در مدیریت بحران در سال ۱۹۳۰ استعفا داد. حزب سوسیال دموکرات به دلیل افزایش محبوبیت حزب نازی و تسلط محافظه کاران بر دولت، با توسل مکرر رئیس‌جمهور فون هیندنبورگ به اختیارات اضطراری رئیس‌جمهوری، از قدرت کنار گذاشته شد. در این زمان شاخه شبه نظامی حزب سوسیال دموکرات، اغلب درگیر برخوردهای خشونت‌آمیز با شبه‌نظامیان اس‌آ از حزب نازی بود. نازی‌ها در انتخابات ژوئیه ۱۹۳۲ از حزب سوسیال دموکرات پیشی گرفتند و آدولف هیتلر در ژانویه ۱۹۳۳ به سمت صدراعظم آلمان منصوب شد. از میان احزاب حاضر در رایشتاگ در جریان تصویب قانون تفویض اختیارات، حزب سوسیال دموکرات تنها حزبی بود که رأی مخالف داد. بیشتر نمایندگان حزب کمونیست آلمان پیش از رای‌گیری دستگیر شده بودند. تمام فعالیت‌های حزب سوسیال دموکرات آلمان به‌طور رسمی در ماه ژوئن ۱۹۳۳ ممنوع شدند. متعاقباً بسیاری از اعضای حزب توسط دولت نازی زندانی و کشته شدند و بقیه از آلمان فرار کردند. اعضای باقی‌مانده حزب، سپس در تبعید به فعالیت خود ادامه دادند. حزب سوسیال دموکرات آلمان
سرانجان در سال ۱۹۶۶ پس از ۱۷ سال حضور در اپوزیسیون، حزب سوسیال دموکرات حاضر شد در یک دولت ائتلافی با حضور حزب دموکرات مسیحی آلمان شرکت کند. این ائتلاف سه سال به‌طور انجامید. پس از انتخابات فدرال ۱۹۶۹ ، ویلی برانت از حزب SPD در ائتلافی با حزب لیبرال دموکرات آزاد (FDP) صدراعظم آلمان شد. دولت وی سعی در عادی سازی روابط با آلمان شرقی و بلوک شرق داشت، سیاستی که به "اوست‌پولیتیک" معروف است. این حزب در انتخابات فدرال سال ۱۹۷۲ در آلمان غربی با ۴۵/۸٪ آرا بهترین نتیجه انتخاباتی تاریخ خود کسب کرد و توانست بزرگترین جناح سیاسی در بوندستاگ را تشکیل دهد. پس از استعفای برانت در سال ۱۹۷۴، هلموت اشمیت جانشین وی تا سال ۱۹۸۲ به عنوان صدراعظم خدمت کرد. در انتخابات فدرال سال ۱۹۸۲ حزب سوسیال دموکرات نتایج خوبی کسب نکرد و به اپوزیسیون برگشت. در طول انقلاب صلح آمیز در آلمان شرقی، حزب سوسیال دموکرات در آلمان شرقی دوباره کار خود را از سر گرفت. این حزب در سال ۱۹۹۰، کمی قبل از اتحاد آلمان، با حزب سوسیال دموکرات آلمان غربی ادغام شد. دولت اول آنگلا مرکل
ادموند اشتویبر از اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن که به‌عنوان وزیر فدرال اقتصاد و فناوری پیشنهاد شده بود در روز ۱ نوامبر از درخواست برای تصدی این وزارت‌خانه انصراف داد. موافقت‌نامه دولت ائتلافی در کنگره‌های حزبی دموکرات مسیحی، سوسیال مسیحی و سوسیال دموکرات در روزهای ۱۲ تا ۱۴ نوامبر مورد موافقت قرار گرفت. در روز ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ آنگلا مرکل از اتحادیه دموکرات مسیحی با ۳۹۷ رای موافق در مقابل ۲۰۲ رای مخالف در بوندستاگ به‌عنوان صدراعظم آلمان برگزیده شد. حزب سوسیال دموکرات آلمان
از آنجا که آلمان یک جمهوری فدرال است، هر یک از ایالت‌های آلمان شعبه حزب سوسیال دموکرات خود را در سطح ایالت دارند. رهبران فعلی احزاب سوسیال دموکرات ایالتی به شرح زیر هستند: حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان
در سال ۱۹۹۰ این حزب نام خود را به «حزب سوسیالیسم دموکراتیک» تغییر داد و بعدها در سال ۲۰۰۵ نام «حزب چپ» را برگزید و امروز حزب چپ نیروی قابل توجهی در آلمان، به‌ویژه در منطقهٔ آلمان شرقی پیشین، بشمار می‌آید. حزب سوسیال‌دموکرات اتریش
حزب سوسیال‌دموکرات اتریش (به آلمانی "Sozialdemokratische Partei Österreichs") حزبی سیاسی سوسیال دمکرات در اتریش است. حزب در سال ۱۸۸۸ ایجاد شد. در پی استعفای صدراعظم پیشین اتریش ورنر فایمان، از سال ۲۰۱۶ کریستین کرن (Christian Kern) رهبر حزب است که همزمان مقام صدراعظمی اتریش را نیز برعهده دارد. شاخه جوانان حزب Sozialistische Jugend Österreich نام دارد. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
حزب دموکرات آزاد آلمان سیاست‌های انتخاباتی خود را پیش از حزب دیگری در ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۵ منتشر کرد. آنان در این برنامه‌ها بر کاهش بیشتر هزینه‌های عمومی و افزایش قدرت چانه‌زنی کارفرمایان با کارگران تأکید کردند. پاملا رندی-واگنر
جوی پاملا رندی وگنر (متولد ۷. مه ۱۹۷۱ در وین به عنوان "جوی پاملا واگنر") یک پزشک و سیاستمدار اتریشی (SPÖ) است. از ۲۴ نوامبر ۲۰۱۸، رهبر حزب سوسیالیست است و نخستین زنی که رهبر حزب سوسیال دمکراسی در اتریش است. دولت چهارم آنگلا مرکل
دولت چهارم مرکل (به آلمانی: "Kabinett Merkel IV") دولت بیست و چهارم و کنونی جمهوری فدرال آلمان است که پس از پیشنهاد آنگلا مرکل توسط رئیس‌جمهور فدرال فرانک والتر اشتاین مایر به بوندستاگ و انتخاب بوندستاگ، در ۱۴ مارس ۲۰۱۸ سوگند یاد کرد. این دولت همانند دولت پیش از آن به رهبری صدراعظم آنگلا مرکل، با ائتلافی از اتحادیه دموکرات مسیحی، اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن و سوسیال دموکراتها تشکیل شد و در پی انتخابات بوندستاگ ۲۰۲۱ جای خود را به دولت ائتلافی به صدراعظمی اولاف شولتس داد. اولاف شولتس که جانشین زیگمار گابریل بعنوان رهبر حزب سوسیال دموکرات شده بود مقام معاونت صدراعظم را بدست آورد و هورست زیهوفر رهبر اتحادیه سوسیال مسیحی به وزارت فدرال داخله رسید. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۱)
دولت جدید مرکل بعد از انتخابات سال ۲۰۱۷ در مواردی دچار بی‌ثباتی شد. اتحاد دیرینه احزاب دموکرات مسیحی و سوسیال مسیحی بایرن با سیاست‌های دولت مرکل در مورد بحران پناهجویان متزلزل شده بود. هورست زیهوفر بعنوان وزیر کشور و رهبر اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن تهدید کرد که مرزهای آلمان را به روی پناهجویانی که خود را در یکی دیگر از کشورهای عضو اتحادیه اروپا ثبت‌نام کرده‌اند خواهد بست و با این اظهارنظر، مرکل را به چالش کشید. این شکاف که در صورت ادامه می‌توانست به سقوط دولت منجر شود، بعد از دیدار رهبران اتحادیه اروپا و اتخاذ تدابیر جدید در مورد پناهندگان تا حدی ترمیم شد. در کنفرانس حزبی ژانویه ۲۰۱۹ زیهوفر از رهبری اتحادیه سوسیال مسیحی کنار رفت، با این حال مقام خود را به‌عنوان وزیر کشور آلمان حفظ کرد. رهبر حزب سوسیال دموکرات آلمان
لیستی از رهبران (از جمله رهبران موقت) از سال ۱۹۴۹ تاکنون: آنگلا مرکل
به هنگام انقلاب‌های ۱۹۸۹ وارد عرصه سیاسی آلمان شد و در سال‌های پایانی دولت کمونیستی آلمان شرقی، در اعتراضات خیابانی شرکت فعالی داشت و به عضویت حزب تازه‌تأسیس «بیداری دموکراتیک» درآمد. او در زمان فروپاشی دیوار برلین، سخن‌گوی این حزب بود. مرکل در سال ۱۹۹۰، معاون سخن‌گوی نخستین دولت دموکراتیک جدید در آلمان شرقی پیشین شد. او پس از اتحاد آلمان به آلمان غربی رفت و در آنجا به عضویت حزب محافظه‌کار اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان درآمد. در ۱۸ مارس ۱۹۹۰ وی از ایالت مکلنبورگ فورپومرن به مجلس فدرال آلمان (بوندستاگ) راه یافت و قائم‌مقام سخن‌گوی دولت شد. با توجه هلموت کوهل (صدراعظم وقت آلمان) به او، در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان وزیر زنان و جوانان و در سال ۱۹۹۴ به عنوان وزیر محیط زیست، حفظ طبیعت و امنیت رآکتورها مشغول به کار شد. وی تا سال ۱۹۹۸ که به قدرت گرفتن حزب سوسیال دموکرات آلمان به رهبری گرهارد شرودر انجامید، در این مقام بود. بعد از آن برای ائتلاف با سوسیال-دموکرات‌ها برای حکومت در بعضی از ایالات تلاش کرد که به نتیجه‌ای نرسید. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
در روز ۲۲ مهٔ ۲۰۰۵، حزب سوسیال دموکرات در انتخابات محلی ایالت نوردراین-وستفالن که پرجمعیت‌ترین ایالت آلمان است شکست خورد. حزب پیروز در این ایالت اتحادیه دموکرات مسیحی بود که حزب اپوزیسیون سوسیال دموکرات‌ها به شمار می‌رود. با این پیروزی، اتحادیه دموکرات مسیحی به همراه شریک ائتلافی خود حزب دموکرات آزاد توانستند در شورای فدرال آلمان (مجلس اعلای قانون‌گذاری) حائز اکثریت شوند. بعد از این شکست حزب حاکم، صدراعظم وقت گرهارد شرودر در یک رای عدم اعتماد نمایشی بوندستاگ را منحل کرد تا برای جلوگیری از تبعات کاهش بیشتر محبوبیت خود انتخابات زودهنگام برگزار کند. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۱۳)
گابریل، اشتاین‌مایر و اشتاین‌بروک هر سه سوابق نه چندان درخشانی از انتخابات‌های گذشته در حزب سوسیال دموکرات کسب کرده بودند. گابریل و اشتاین‌بروک در سال‌های ۲۰۰۵ پست نخست‌وزیر ایالت‌های خود را از دست داده بودند و اشتاین‌مایر در انتخابات سال ۲۰۰۹ از رسیدن به پست کاندیدای صدراعظمی در حزب سوسیال دموکرات باز مانده بود. سرانجام در روز ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۲، حزب سوسیال دموکرات پر اشتاینبروک را به عنوان کاندیدای صدارت اعظم از سوی خود انتخاب کرد. حزب دموکرات ملی آلمان
حزب دموکرات ملی آلمان (ان پ د) دست‌راستی‌ترین حزب بزرگ در سیاست آلمان است. این حزب در ۲۸ نوامبر ۱۹۶۴ به عنوان نیای حزب امپراتوری آلمان (د آر پ) تأسیس شد و از ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۱ رهبر آن اودو فوگت بود. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
حزب اپوزیسیون، اتحادیه دموکرات مسیحی و متحدش در بایرن، اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن، رقابت‌های انتخاباتی را در حالی آغاز کردند که مطابق نظرسنجی‌ها بیش از ۲۱٪ از حزب حاکم سوسیال دموکرات پیشی گرفته بودند. بسیاری از تحلیل‌گران بر این اعتقاد بودند که دموکرات مسیحی‌ها به سادگی پیروز انتخابات خواهند بود و رهبرشان آنگلا مرکل به مقام صدارت اعظم خواهد رسید و آنان خواهند توانست با شریک سنتی‌شان، حزب دموکرات آزاد دولت ائتلافی تشکیل دهند. با این وجود حزب دموکرات مسیحی در انتخابات فقط با ۱٪ اختلاف آرا و ۴ کرسی بیشتر در بوندستاگ توانست از حزب سوسیال دموکرات پیشی بگیرد. حزب کمونیست آلمان (۱۹۹۰)
رئیس سابق این حزب ورنر شلیسه بود. نام ارگان این حزب «پرچم سرخ» است. نام سازمان جوانان این حزب «اتحادیه کمونیست‌های جوان آلمان» است. آنگلا مرکل
پس از شکست اتحادیه دموکرات مسیحی در انتخابات ۱۹۹۸، مرکل دبیرکل این حزب شد و در سال ۱۹۹۹ پس از رسوایی پرداخت‌های مالی غیرمجاز در این حزب که به برکناری رهبر وقت این حزب ولفگانگ شویبله انجامید به رهبران حزب خود از جمله هلموت کوهل پشت کرد و در سال ۲۰۰۰ به عنوان نخستین زن در تاریخ حزب دموکرات مسیحی آلمان، به رهبری این حزب برگزیده شد. حزب کارگران سوسیالیست آلمان
در طول جنگ جهانی دوم، برخی از اعضای این حزب به انگلستان مهاجرت کردند و برای حزب در آنجا کار کردند. بسیاری از اعضای عضو حزب سوسیال دموکرات شدند، بنابراین حزب کارکران سوسیالیست پس از جنگ جهانی دوم از نو تأسیس نشد. ویلی برانت سرانجام به رهبر حزب سوسیال دموکرات آلمان، یکی از مهمترین احزاب سیاسی آلمان غربی در دوران مدرن تبدیل شد و در سال ۱۹۶۹ به عنوان صدراعظم آلمان انتخاب شد. انتخابات فدرال آلمان (۲۰۰۵)
حزب اتحاد ۹۰/سبزها برنامه انتخاباتی خود را در ژوئیه ۲۰۰۵ منتشر کردند. در این انتخابات برای اولین بار تمرکز این حزب بر مسائل زیست‌محیطی نبود و آنان تمرکز خود را بر اقتصاد و سیاست‌های بازار کار افزایش دادند. در کل حزب سبزها در این انتخابات اندکی به جناح چپ تمایل پیدا کرد. حزب مارکسیست-لنینیست آلمان
حزب مارکسیست لنینیست آلمان در انتخابات فدرال ۲۰۰۵ شرکت کرد و در تبلیغات خود با استفاده از عکس مارکس و لنین توجه بسیاری را به خود جلب کرد. این حزب در تبلیغات خود را به عنوان آلترناتیو رادیکال حزب چپ مطرح می‌کرد. نهایتاً این حزب ۰٫۱ درصد از آرا را کسب کرد. قوی‌ترین حضور آن در ایالات ساکسونی-آنهالت و تورینگیا بود که موفق به کسب ۰٫۴ درصد آرا شد.