سازمان آزادیبخش فلسطین با چه هدفی تشکیل شد؟
رئیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین
رئیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین وظیفهٔ رهبری کمیتهٔ اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین را بر عهده دارد. این سمت با تأسیس این سازمان در ۱۹۶۴ ایجاد شد. رئیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین نمایندهٔ مردم فلسطینی در برابر جامعهٔ بین‌المللی (از جمله در سازمان ملل متحد) است. رئیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین را اعضای کمیتهٔ اجرایی انتخاب می‌کنند. این سمت از سال ۲۰۰۴ برعهدهٔ محمود عباس بوده‌است. احمد الشقیری
در اجلاس سران عرب ۱۹۶۴ (قاهره) رئیس‌جمهور مصر جمال عبدالناصر خواستار تأسیس سازمان آزادیبخش فلسطین شد، و پس از تأسیس این سازمان، اجلاس مزبور نماینده فلسطین احمد الشقیری را به تماس با فلسطینی‌ها و نوشتن یک گزارش و ارائه آن به کنفرانس بعدی سران عرب مکلف نمود. الشقیری در طی آن با کشورهای عربی و فلسطینیان دیدار نمود و طی این سفر پیش‌نویس منشور ملی و اساسنامه سازمان آزادیبخش فلسطین را طراحی کرد، و تصمیم گرفته شد یک کنفرانس فلسطینی عام برگزار شود و الشقیری کمیته مقدماتی کنفرانس را انتخاب کرد، این کمیته به نوبه خود لیستی از نامزدها برای عضویت در اولین کنفرانس فلسطین در (۲۸ مارس و ۲ ژوئن ۱۹۶۴) تهیه کرد که اولین شورای ملی فلسطین برای تشکیل سازمان آزادیبخش فلسطین بود. در این کنفرانس احمد الشقیری به عنوان رئیس آن انتخاب شد، و تأسیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین اعلام شد و منشور ملی و اساسنامه سازمان مورد تأیید قرار گرفت، و الشقیری به عنوان رئیس کمیته اجرایی سازمان انتخاب شد، وی نیز مکلف شد که یک کمیته دائمی متشکل از ۱۵ نفر تشکیل دهد. الشقیری در دومین کنفرانس سران کشورهای عربی در تاریخ ۵ سپتامبر سال ۱۹۶۴ گزارشی راجع به تشکیل این سازمان ارائه داد که در آن او بر جنبه‌های نظامی و سازمانی برای دستیابی به آزادی فلسطین و بسیج تأکید داشت. این کنفرانس دست‌آوردهای الشقیری را مورد تأیید قرار داد و موافقت کرد که به حمایت مالی سازمان اقدام کند. الشقیری به کمیته اجرایی سازمان در قدس منصوب شد، پایه‌های کار و مقررات سازمان را تأسیس کرد، و بر تأسیس مدیریت‌های آن در کشورهای عربی و خارجی نظارت کرد و نیز بر ساختن دستگاه نظامی تحت نام ارتش آزادیبخش فلسطین نظارت کرد. در جلسه شورای ملی دوم فلسطین که در ۳۱ مه تا ۴ ژوئن سال ۱۹۶۵ در قاهره برگزار شد، الشقیری گزارشی را دربارهٔ دست‌آوردهای کمیته اجرایی ارائه کرد و سپس از ریاست شورا استعفا کرد و شورا آن را پذیرفت، وی ریاستش برکمیته اجرایی را دوباره تمدید کرد و شورا حق انتخاب اعضای آن را به وی داد. تشکیلات خودگردان فلسطینی
مفهوم تشکیلات خودگردان فلسطینی از سازمان آزادی‌بخش فلسطین متمایز بوده و این سازمان آزادیبخش فلسطین و نه دولت خودگردان است که موجودیت بین‌المللی دارد و تنها سازمانی است که کشورهای دیگر دنیا آن را نماینده مردم فلسطین می‌دانند. فعالیت دولت خودگردان منحصر به مناطق فلسطینی‌نشین است و فلسطینیانی که محل زندگی آنان خارج از کرانه باختری و نوار غزه است از حق رأی در انتخابات تعیین‌کننده مناصب دولت خودگردان فلسطین محروم هستند. سازمان آزادیبخش فلسطین از سال ۱۹۷۴ به عنوان «ناظر» در سازمان ملل متحد حضور دارد و بسیاری از کشورهای دنیا نیز ساف را به رسمیت شناخته و با آن روابط دیپلماتیک برقرار کرده‌اند. پس از صدور اعلامیه استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸ نام نمایندگی این سازمان در سازمان ملل متحد از «سازمان آزادیبخش فلسطین» به «فلسطین» تغییر یافت. در واقع این ساف است ـ و نه دولت خودگردان ـ که در سازمان ملل و برخی سازمان‌های بین‌المللی دیگر هیئت نمایندگی دارد و در بسیاری از کشورهای دنیا سفارتخانه دارد و در مذاکرات صلح با اسرائیل نیز نمایندگان ساف ـ به عنوان تنها نماینده قانونی مردم فلسطین ـ شرکت می‌کنند.
دانشگاه آزاد القدس
دانشگاه آزاد القدس () یک دانشگاه دولتی مستقل در فلسطین است. این دانشگاه با حکمی از سوی سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) در امان، اردن تأسیس شد و از سال ۱۹۹۱ در فلسطین شروع به کار کرد. جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین
دیدگاه سیاسی اصلی سازمان بر این مبنا استوار است که اهداف ملی فلسطینیان را می‌توان از طریق یک انقلاب توده‌ای و جنگی مردمی پیگیری کرد که به سرعت با دیدگاهی میانه‌روانه‌تر جایگزین شود و از قدرت گرفتن نیروهای افراطی و درگیری‌های نظامی جلوگیری شود. فلسطین
اما ریشه مسئله فلسطین به عنوان یک مسئله بین‌المللی، در رویدادهایی نهفته‌است که تا پایان جنگ جهانی اول رخ داد. این رویدادها منجر شد جامعه ملل فلسطین را به موجب سیستم قیمومت که به تصویب جامعه ملل رسیده بود تحت سرپرستی بریتانیا قرار دهد. در اصل، این سرپرستی قرار بود به صورت موقت و تا زمانی ادامه یابد که فلسطین به استقلال کامل دست می‌یابد، وضعیتی که در منشور جامعه ملل به رسمیت شناخته شده بود، اما در حقیقت سیر تحول تاریخی این قیمومت منجر به شکل‌گیری فلسطین به عنوان یک کشور مستقل نشد. معامله قرن
این طرح قرار است برای پایان دادن به بیش از ۷۰ سال منازعه فلسطین-اسرائیل پیشنهاد شود. بر اساس این طرح بخش‌هایی دیگر از فلسطین شامل نیمی از کرانهٔ باختری و بخشی از بیت‌المقدس شرقی که از نظر جامعهٔ جهانی به دولت فلسطین تعلق دارد، به اسرائیل واگذار می‌شود و در عوض اسرائیل با تشکیل کشور مستقل فلسطین در نیمهٔ دیگر کرانهٔ باختری و تمام نوار غزه و چندین محله از بیت‌المقدس شرقی موافقت می‌کند. بر اساس این طرح شهر ابودیس به جای بیت‌المقدس به‌عنوان پایتخت فلسطین در نظر گرفته خواهد شد. همچنین طبق این طرح ، فلسطینیان باید از حق بازگشت به سرزمین خود که در طبق قطعنامهٔ ۱۹۴ شورای امنیت به رسمیت شناخت شده صرف‌نظر کنند. تشکیلات خودگردان فلسطینی
در سال ۱۹۲۲ و پس از فروپاشی امپراطوری عثمانی که بمدت چهار قرن (۱۹۱۷ -۱۵۱۷) بر سرزمین فلسطین حکم‌فرمایی کرده بود، قیمومیت بریتانیا بر فلسطین تأسیس شد. آینده بعد فلسطین به منازعات شدید اعراب و جنبش‌های صهیونیستی بسر آمد. در سال ۱۹۴۷، سازمان ملل، طرح تقسیم‌بندی پیشنهاد تقسیم‌بندی مناطق تحت قیمومیت را به ایالاتی مخصوص اعراب و یهودیان داد که در آن بیت‌المقدس و نواحی اطراف آن به عنوان «بخش جداکننده» و تحت حکومت رژیمی بین‌المللی مشخص کرد. مناطق اختصاص یافته به دولت عربی پیشنهادی، شامل نواحی ای بود که بعداً به عنوان نوار غزه و تقریباً تمام آنچه کرانه باختری نام گرفت به انضمام مناطق دیگر می‌شد. سعید حمامی
اما دیری نپایید که سعید حمامی اقدام به یک کار ملی برای مبارزه جهت آزادی فلسطین کرد، بعد از آن او به دمشق بازگشت و در مطبوعات کار می‌کرد و سردبیر یکی از نشریاتی که در آنجا منتشر می‌شد گردید اما او خیلی زود به یک سازمان فلسطینی پیوست و به عضویت جنبش فتح درآمد. او در آغاز سی سالگی عضو شورای ملی فلسطین شد و پس از آن به مسئول دفتر سازمان آزادیبخش فلسطین در لندن شد. سعید حمامی در لندن رابطه فعالی با مطبوعات و رسانه‌ها برقرار کرد که با نوشتن مقاله و سخنرانی توانست روی مطبوعات آنجا تأثیر بگذارد او به خاطر سخنرانی‌های عمومی‌اش، از جمله به «هاید پارک» شناخته شده‌است. فعالیت‌های او تأثیر قابل توجهی بر افکار عمومی بریتانیا و بین‌المللی گذاشت زیرا او پیشنهادهایی برای همزیستی صلح‌آمیز میان فلسطینی‌ها و اسراییلی‌ها را می‌داد و خواهان بازگشت حقوق از دست رفته مردم فلسطین بود. ابونضال
ابونضال با نام اصلی صبری خلیل البنّا (زاده: مه ۱۹۳۷ در فلسطین تا ۱۶ اوت ۲۰۰۲ در بغداد - عراق)، مؤسس سازمان فتح (شورای انقلابی) بود که گروهی منشعب و نظامی به‌شمار می‌آید و بیشتر بنام سازمان ابونضال (ANO) مشهور است. این سازمان در اوج رشد و شهرت خودش، یعنی حدفاصل سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰، بود. ابونضال (یا پدر مبارزه) در اکتبر ۱۹۷۴ و پس از انشعاب و جدایی از سازمان آزادیبخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات، سازمان ANO را تأسیس کرد. ابونضال در ماه اوت ۲۰۰۲ در جریان یک تیراندازی در آپارتمانش در بغداد کشته شد. منابع فلسطینی معتقدند او به دستور صدام حسین کشته شد، در حالیکه مقامات رسمی عراق تأکید کردند که او در جریان یک بازجویی دست به خودکشی زده‌است. بیانیه استقلال فلسطین
بیانیه استقلال فلسطین یک اعلامیه است که شاعر فلسطینی محمود درویش آن را نوشت و یاسر عرفات در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸ آن را اعلام کرد. قبلاً شورای ملی فلسطین (بدنه قانون‌گذاری سازمان آزادی‌بخش فلسطین) آن را با ۲۵۳ رای موافق، ۴۶ رای مخالف و ۱۰ رای ممتنع تصویب کرده بود. این بیانیه در پایان جلسه ۱۹ شورای ملی فلسطین همراه با تشویق خوانده شده بود. در مارس ۱۹۸۹ شورای مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین یاسر عرفات را به عنوان اولین رئیس‌جمهور کشور فلسطین انتخاب کرد. سازمان آزادی‌بخش فلسطین
ساف با بسیاری از کشورهای جهان روابط رسمی دیپلماتیک دارد و سفارتخانه‌ها و نمایندگی‌های این سازمان معمولاً با نام فلسطین شناخته می‌شوند. پس از صدور اعلامیه استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸ نمایندگی این سازمان در سازمان ملل نام خود را از «سازمان آزادی‌بخش فلسطین» به «فلسطین» تغییر داد و در سال ۱۹۹۸ حق شرکت در بحث‌های مجمع عمومی -بدون حق رأی- نیز به آن اعطا شد. در سال ۲۰۱۲ مجمع عمومی سازمان ملل در قطعنامه ۶۷/۱۹ با ۱۳۸ رأی موافق و ۹ رای مخالف (عدم حضور ۴۱ دولت در جلسه) موقعیت فلسطین را از «نهاد ناظر غیرعضو» به عضویت «دولت ناظر غیرعضو» تغییر داد. این موقعیت مشابه موقعیت سریر مقدس در سازمان ملل است. این قطعنامه توسط بسیاری به عنوان شناسایی دوفکتوی فلسطین به عنوان یک کشور از سوی سازمان ملل تعبیر شد. جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین
عملیات‌های این سازمان پس از آن نیز ادامه یافت و جبهه دمکراتیک شاهد رشد مداومی در تعداد اعضای خود بود. در ۱۹۷۸ به‌طور موقت به مخالفان عرفات در جبهه رفض پیوسته و از کمیته اجرایی ساف خارج شد. آن‌ها با سیاست مذاکره با اسرائیل کمیته اجرایی ساف به رهبری یاسر عرفات مخالف بودند. فلسطین
در طول دوره قیمومت انگلیس بر فلسطین، سازمان صهیونیست‌ها تلاش می‌کرد شرایط تأسیس سرزمین ملی یهودیان را در فلسطین فراهم کرده و مقدماتی ایجاد کند تا یهودیان و عرب‌ها بتوانند در کنار هم در این منطقه زندگی کنند. عرب‌های فلسطین احساس می‌کردند که این طرح منجر به نقض حقوق آنان خواهد شد. آنان همچنین معتقد بودند این امر منجر به نقض تضمیناتی می‌شود که متحدین در قبال حمایت عرب از آنان در جریان جنگ جهانی در مورد استقلال به رهبران عرب‌ها داده بودند. نتیجه این امر مخالفت فزاینده عرب‌ها با اعطای قیمومت فلسطین و متعاقب آن توسل عرب‌ها به خشونت علیه یهودیان شد. به رسمیت شناخته شدن دولت فلسطین
در ۲۲ نوامبر ۱۹۷۴، وضعیت عضویت ساف (سازمان آزادی‌بخش فلسطین) به «ناظر غیر دولت» تغییر کرد و این سازمان اجازه یافت در همه جلسات مجمع عمومی و دیگر فعالیت‌های سازمان ملل متحد شرکت کند نیروهای امنیت ملی فلسطین
نیروهای امنیت ملی فلسطین () مجموعه‌ای از نیروهای امنیتی، مسلح و شبه‌نظامی در تشکیلات خودگردان فلسطینی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد. پیمان اسلو
پیمان اسلو با نام رسمی بیانیه اعلام اصول اولویت‌های موقت دولت خودگردان ، نخستین موافقتنامه بین حکومت اسرائیل و سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) بود که در سال ۱۹۹۳ به امضای دو طرف رسید. پیمان اسلو تلاشی برای تعیین یک چارچوب مشخص بود که به حل‌وفصل کامل منازعه اسرائیل و فلسطین بینجامد. سازمان مجاهدین خلق ایران
پس از بازگشت مسعود رجوی در سال ۱۳۶۵ به عراق، در سال ۱۳۶۶ مجاهدین، ارتش آزادی‌بخش ملی را به منظور سرنگونی نظام جمهوری اسلامی، تأسیس کرده و در سراسر مرز ایران و عراق، با همراهی با ارتش عراق در جنگ عراق علیه ایران، دست به تهاجم علیه نیروهای نظامی ایران زدند و تا مرداد ۱۳۶۷ بیش از صد رشته عملیات نظامی علیه سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی انجام دادند. جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین
جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین سازمان مارکسیست لنینیست سیاسی و نظامی فلسطینی است که در سال ۱۹۶۹ با انشعاب از جبهه مردمی برای آزادی فلسطین تأسیس شد. نقشه راه برای صلح
نقشه راه برای صلح نام طرحی است برای رفع مناقشات اسرائیل و فلسطینیان که در سال ۲۰۰۲ از سوی گروه چهارگانه ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا، روسیه و سازمان ملل متحد پیشنهاد شد.این طرح که هدف آن تشکیل دو کشور فلسطین و اسرائیل در کنار هم، خلع سلاح گروه‌های فلسطینی و آزادی اسرای فلسطینی و اسرائیلی است در شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز تصویب شده‌است. جبهه آزادی‌بخش ملی سوریه
هدف از تشکیل این ائتلاف، اول ایستادگی در برابر حکومت سوریه، دوم مقابله با حزب کارگران کردستان و بالاخره مبارزه با گروه داعش. هانی الحسن
هانی الحسن مسئولیت‌های زیادی را در جنبش آزادی ملی فلسطین (فتح) به رهبری عرفات بر عهده داشت که آخرین آن نایب رئیس کمیته مرکزی و مذاکره‌کننده روابط خارجی بود. وی به عنوان مسئول بسیج نیرو و تشکیلات فتح برای «بازسازی وضعیت درونی» تعیین شده بود و از روابط قوی با تشکیلات جنبش فتح و رهبران و کادرهای رزمنده این جنبش در اراضی فلسطین برخوردار بود. برای مدتهای طولانی مشاور یاسر عرفات در امور سیاسی و استراتژی بود. در سال ۲۰۰۲ هانی الحسن سرپرست وزرات کشور شد و در این مسئولیت وی سه ارگان امنیتی فلسطینی را تبدیل به یک ارگان کرد. هانی الحسن به مرد ماموریت‌های سری و دارای روابط قوی بین‌المللی و عربی خوبی مشهور بود. وی در دوره‌های مهم و اصلی در مسایل حساس و مهم مسئولیت‌هایی بعهده گرفت که تأثیرات خودش را در آرمان فلسطینیان گذاشته‌است. وی رهبری مذاکره با نماینده ویژه آمریکا «فیلیپ حبیب» در سال ۱۹۸۲ را برعهده داشت که منجر به خروج سازمان آزادیبخش از لبنان شد. همچنین در لبنان نقش بسزایی در مأموریت سنگینی که بر عهده داشت بازی کرد. وی فرستاده یاسر عرفات نزد احزاب لبنانی مارونی بود و توانست با حافظ اسد ریس جمهور قبلی سوریه مذاکراتی را در اوج بحران لبنان و تیرگی روابط سوریه و فلسطین داشته باشد. او اولین سفیر سازمان آزادیبخش فلسطین در سال ۱۹۷۹ در ایران شد. وی مأموریت جنبش فتح را در اروپا بعهده گرفت و سپس نماینده سازمان آزادیبخش در پایتخت اردن در دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد بود. همچنین وی ریاست کمیته فرانسوی فلسطینی در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۲را برعهده داشت و نقش مهمی را در رابطه با عربستان سعودی و کمیته مصری فلسطینی داشت. علیرغم اینکه وی مخالف توافقنامه اسلو بود ولی از گفتگو اسراییلی و فلسطینی حمایت می‌کرد و در دیدارهای سری فلسطینی اسراییلی در سال ۱۹۸۶ شرکت کرد. منازعه فلسطین-اسرائیل
حماس این درخواست‌ها را رد کرد، و همین امر موجب تعلیق برنامهٔ کمک‌های خارجی هیئت چهارجانبه، و اِعمال تحریم‌های اقتصادی توسط اسرائیل بر فلسطین شد. یک سال بعد، به‌دنبال تصرف قدرت در باریکهٔ غزه توسط حماس، در ژوئن ۲۰۰۷، قلمرویی که رسماً به‌عنوان دولت فلسطین شناسایی شده‌است (پیش‌تر تشکیلات خودگردان فلسطینی) میان فتح در کرانهٔ باختری، و حماس در باریکهٔ غزه، تقسیم شد. تقسیم حکمرانی میان این دو حزب، به‌طور مؤثر منتج به سقوط حاکمیت دوگانهٔ تشکیلات خودگران فلسطینی شد؛ با این حال، در سال ۲۰۱۴، یک حکومت یک‌پارچهٔ فلسطینی، متشکل از فتح و حماس، تشکیل شد. آخرین دور مذاکرات صلح در ژوئیهٔ ۲۰۱۳ آغاز، و در سال ۲۰۱۴ متوقف شد. تشکیلات خودگردان فلسطینی
تشکیلات خودگردان فلسطینی را نباید با سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) اشتباه گرفت. ساف تنها نهادی است که به عنوان نماینده مردم فلسطین در سطح بین‌المللی شناخته می‌شود و در سازمان ملل نیز عضویت دارد. اما دولت خودگردان به امور داخلی مناطق فلسطینی‌نشین می‌پردازد. مؤسسه مطالعات فلسطین
مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین (IPS) قدیمی ترین مؤسسه‌ی تحقیقاتی، خدمات عمومی غیرانتفاعی و مستقل در جهان عرب است که در سال ۱۹۶۳ در بیروت، لبنان تاسیس شد و از آن زمان به عنوان الگوی سایر موسسات این منطقه عمل کرده است. این تنها مؤسسه در جهان است که صرفاً به تحلیل و مستند سازی امور فلسطین و درگیری اعراب و اسرائیل اختصاص دارد. این مؤسسه همچنین ژورنال‌های علمی منتشر می‌کند و بیش از ۶۰۰ کتاب، تک‌نگاشت و مجموعه مستند به زبان انگلیسی، عربی و فرانسه - و همچنین مجلات معتبر آکادمیک سه ماهه خود را منتشر کرده است: "ژورنال مطالعات فلسطین" ، "فصلنامه اورشلیم" و مجله‌ی مطالعات فلسطین. کتابخانه آن در بیروت بزرگترین کتابخانه تخصصی جهان عرب در امور فلسطین، درگیری های اعراب و اسرائیل و دانشنامه‌ی یهود است. مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین توسط هیأت امنایی متشکل از چهل دانشمند، بازرگان و شخصیت دولتی که تقریباً نمایندگی تمام کشورهای عربی را دارند ، اداره می شود. این موسسه در حال حاضر در بیروت ، پاریس، واشینگتن و رام الله دفتر دارد. اورشلیم
حسین علیزاده که دیپلمات سابق جمهوری اسلامی ایران است دربارهٔ اینکه برخی منکر وجود کشور اسرائیل می‌شوند گفت: دسامبر ۲۰۱۲ در دوران محمود احمدی‌نژاد، محمود عباس قطعنامه‌ای را در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رأی گذاشت که از نقشه تاریخی سرزمین فلسطین به نسبت ۲۲ به ۷۸ بین فلسطین و اسرائیل تقسیم می‌شد تا صلح برقرار شود که رأی بسیاری آورد از جمله رأی مثبت جمهوری اسلامی ایران به عنوان رئیس جنبش عدم تعهد در آن زمان که به ۱۲۰ عضو جنبش عدم تعهد توصیه کرد که به طرح محمود عباس رأی مثبت بدهند. از طرفی افزود که سید علی خامنه‌ای نیز در گفته‌هایش مخالفتی با مرزهای ۱۹۶۷ برای تشکیل کشور فلسطین نداشته‌است چیزی که مورد تأیید حماس نیز می‌باشد و در اردیبهشت ۱۳۹۶ خالد مشعل گفته‌است: «در سند سیاسی جدید حماس آمده‌است که برپایی کشور مستقل فلسطین در مرزهای ۱۹۶۷ یک توافق ملی است» اما از طرفی به نقل از خبرگزاری‌های ایران در حالی که حماس فراخوان آشکار نابودی اسرائیل را حذف کرده همچنان کشور اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد و سعی می‌کند که نزاع را به جای یهودیان (یا یهودیت) روی صهیونیسم (به گفته وی اشغالگر) متمرکز کند از این رو دیوید کیز سخنگوی نخست‌وزیر اسرائیل این رویکرد حماس را صلح‌آمیز ندانسته و حماس را در تلاش برای فریب جامعه جهانی برای کاهش فشارها می‌داند و کیز می‌گوید که حماس در تلویزیون عربی زبان خود و مساجد و مدارس هر روز تبلیغ می‌کند که: «اسرائیل را از بین ببرید؛ و نسل "یهودیان" را باید از بین برد.» جمال عبدالناصر
در همان زمان، اختلافات بین سازمان آزادی‌بخش فلسطین و دولت اردن رو به افزایش گذاشت که منجر به آغاز سپتامبر سیاه در اردن برای از بین بردن نیروهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین شد. ترس از وقوع جنگ منطقه‌ای ناصر را وادار به برگزاری نشست اضطراری سران کشورهای عرب در ۲۷ سپتامبر کرد، که هدف آن دعوت دو طرف به آتش‌بس بود. گروه چهار خاورمیانه
گروه چهار خاورمیانه گروهی متشکل از چهار دولت و سازمان بین‌المللی؛ ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا، روسیه و سازمان ملل است که به منظور میانجی‌گری در روند صلح در درگیری‌های میان اسرائیل و فلسطین تشکیل شده‌است. این گروه مهمترین منبع مالی دولت خودگردان فلسطین است و حدود نیمی از بودجه این دولت را تأمین می‌کند. نیروی هوایی اسرائیل
عملیات پای چوبین با موفقیت نسبی همراه بود زیرا باوجود موفقیت در منهدم کردن مرکز سازمان آزادیبخش فلسطین و کشته شدن بیش از ۶۰ نفر در بمباران نیروی هوایی اسرائیل، یاسر عرفات و دستیارانش در آن هنگام در ساختمان حضور نداشتند و جان سالم به در بردند. در این عملیات هیچگونه خسارتی به جنگنده‌ها و خلبانان نیروی هوایی اسرائیل وارد نیامد و هدف عملیات نیز به‌طور کامل منهدم گردید. جبهه مردمی آزادی فلسطین
مقر این حزب در شهر رام‌الله در کرانه باختری رود اردن است و شاخهٔ نظامی آن پس از ترور ابوعلی مصطفی به یاد او گردان‌های ابوعلی مصطفی نام گرفته‌است. این سازمان ۳ نماینده در مجلس قانون‌گذاری ۱۳۲ نفری فلسطین دارد. به رسمیت شناخته شدن دولت فلسطین
در ۲۲ نوامبر ۱۹۷۴ قطعنامه شماره ۳۲۳۶ مجمع عمومی سازمان ملل حق تعیین سرنوشت، استقلال و حاکمیت در فلسطین را برای فلسطینیان به رسمیت شمرد و همچنین سازمان آزادی‌بخش فلسطین را به‌عنوان تنها نماینده مردم آن کشور و عضو ناظر مجمع عمومی سازمان ملل متحد انتخاب کرد. فتح (سازمان)
فتح، مهمترین و بزرگ‌ترین گروه در کنفدراسیون احزاب فلسطینی موسوم به سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) است؛ و رویکردی ناسیونالیستی و تاحدی سوسیالیستی دارد. فتح برخلاف سازمان اسلام‌گرای حماس از سوی هیچ دولتی به عنوان گروه تروریستی شناخته نمی‌شود و خواهان نابودی کشور اسرائیل نیست. حماس
حماس در سال ۱۹۸۷ میلادی توسط شیخ احمد یاسین، عبدالعزیز رنتیسی و محمد طه در جریان انتفاضه اول به عنوان شاخه فلسطینی اخوان‌المسلمین بنیان‌گذاری شد. حماس تاکنون، حملات راکتی نظامی پرشماری را علیه نظامیان اسرائیلی انجام داده‌است. آن‌ها دامنه فعالیت‌های خود را به عملیات‌های نظامی محدود نکرده‌اند و با اجرای برنامه‌های اجتماعی متعدد حضور پررنگی در زندگی مردم نوار غزه و کرانه باختری داشته‌اند. ساخت بیمارستان‌ها، مراکز آموزشی و کتابخانه‌ها به محبوبیت آنان نزد بخش مهمی از فلسطینیان منجر شده‌است.حماس یکی از احزاب سیاسی مهم فلسطین است. آن‌ها اگرچه پیمان‌های اسلو را قبول ندارد اما با حکومت خودگردان فلسطین همکاری کرده، وارد مهم‌ترین نهادهای وابسته به آن شده‌است. آن‌ها معتقدند که حضور در این حکومت خودگردان لزوماً به معنای پذیرش پیمان‌های موجب ایجاد آن نیست. حماس در سال ۲۰۰۶ با پیروزی در انتخابات شورای قانونگذاری فلسطین و کسب ۷۵ کرسی از ۱۲۸ کرسی مجلس به حزب حاکم مجلس قانون‌گذاری فلسطین تبدیل شدند و اسماعیل هنیه از رهبران حماس به عنوان نخست‌وزیر حکومت خودگردان فلسطین معرفی شد. تشکیلات خودگردان فلسطینی
این تحرکات باعث برانگیخته شدن انتقاد فلسطینیان، کسانی که ادعا می‌کردند که حکومت فلسطین در حال فروپاشی بوده و دیگر قادر به ایفای تعهدات داخلی و خارجی خود ناست، گردید. نهایتاً این تحقیرهای مکرر منابع و بنیادهای پی. ای. باعث اعتراض پی. ای؛ و برخی از حامیان مالی اتحادیه اروپا آن مبنی بر تعمد اسرائیل در مانع تراشی در مسیر حرکت پی. ای و به منظور کاهش توانائی قانون‌گذاری آن در راستای ایجاد تصویری از بی نظمی و تروریسم در مناطق فلسطینی نشین، گردید. در سال ۲۰۰۲ دانشگاه پاریس ۶ و دانشگاه لی لی فرانسه به تعلیق مقاوله نامه فعالیت‌های علمی، خصوصاً در مورد برنامه همکاری پی. سی. آر. دی. بین اتحادیه اروپا و اسرائیل رأی مثبت دادند. آنان در این باره به ماده ۲ مقاوله نامه که می‌گوید «احترام به حقوق بشر و اصول دمکراسی لازم است» اشاره نموده و اعلام کردند که این بند توسط اسرائیل محترم شمرده نشده‌است. خصوصاً که به‌دنبال این موضوع، کامپیوترها و دیگر ساختارهای زیر بنائی آموزشی فلسطین که با کمک مالی اتحادیه اروپا مهیا شده بودند، توسط تساهال مورد تخریب عمدی قرار گرفتند. به‌هرحال بعدها این دانشگاه‌ها که متهم به عقاید ضدیهودی گشته بودند، رای‌های خود را باطل نمودند. نایف حواتمه
نایف حواتمه (؛ زادهٔ در شهر السلط در اردن) دبیرکل جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین است که در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد. وی یکی از رهبران اولیه در انقلاب فلسطین و سازمان آزادیبخش فلسطین و از مخالفین توافق اسلو بود. او در سپتامبر ۱۹۶۹ به همراه یاسر عرفات سازمان آزادیبخش فلسطین را برای دومین بار تأسیس کرد. مرکز اطلاع‌رسانی فلسطین
مرکز اطلاع‌رسانی فلسطین () روزنامه آنلاین دولت فلسطین است که در ۱ دسامبر ۱۹۹۸ بر پا شد. هفت زبان دیگر من جمله زبان فارسی در ادامه به این مرکز افزوده شد. هدف آن پوشش خبری در مورد مردم فلسطین و قضیه فلسطین است. اما اسرائیل می‌گوید این مرکز پروپاگاندای حماس می‌باشد. جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین
دبیرکل این سازمان از ابتدا تاکنون نایف حواتمه بوده‌است و به عنوان یک عضو سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) فعالیت می‌کنند. این سازمان معتقد است که آزادی فلسطینیان فقط از طریق یک انقلاب توده‌ای محقق خواهد شد. سری نسیبه
نسیبه همچنین در زمان انتفاضه اول، رهبر مهمی بود که بیانیه اصول فلسطین را تألیف کرد و برای تقویت جنبش فتح در کرانه باختری تلاش نمود. نسیبه در نویسندگی اعلامیه استقلال فلسطینیان درون انتفاضه اول و ایجاد ۲۰۰ کمیته سیاسی و ۲۸ کمیته فنی که به‌عنوان زیرساخت ابتدایی برای دولت آینده فلسطین در نظر گرفته شده بود، مشارکت کرد. جبهه مردمی آزادی فلسطین
جبهه مردمی برای آزادی فلسطین با تأسیس کنفدراسیون احزاب فلسطینی موسوم به سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) در سال ۱۹۶۸ به آن پیوسته و پس از فتح دومین گروه بزرگ ساف شد. در ۱۹۷۴ از شورای اجرایی ساف (و نه خود ساف) خارج شدند، آن‌ها ساف را متهم می‌کردند که آرمان نابودی اسرائیل را به نفع چارهٔ دوکشوری رها کرده‌است، اما در ۱۹۸۱ دوباره به شورای اجرایی ساف بازگشتند. آن‌ها تا سال ۱۹۹۹ با موافقت‌نامه‌های اسلو مخالف بودند، اما در این سال طی گفتگوهایی با رهبران ساف مذاکره با اسرائیل را پذیرفتند. روابط ایران و فلسطین
قبل از انقلاب ۱۹۷۹(۱۳۵۷ شمسی) ایران، سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) روابط نزدیکی با گروه‌های اپوزیسیون ایران داشت. پس از انقلاب، ایران اتحاد خود با اسرائیل را خاتمه داد و شروع به حمایت از فلسطینی‌ها کرد و به صورت نمادین سفارت اسرائیل در تهران را به سازمان آزادی بخش فلسطین واگذار کرد. تشکیلات خودگردان فلسطینی
بررسی سالیانه مؤسسه فریدم هاوس از حقوق سیاسی و آزادی‌های شهروندی و همچنین آزادی در جهان در دوره سالیانه ۲۰۰۲–۲۰۰۱ حاکی از آن است که «آزادی‌های شهروندی بر ضد: شلیک‌های مرگبار پرسنل نیروهای امنیتی فلسطین بروی شهروندان فلسطینی؛ محاکمات صوری و اجرای احکام کسانی که طبق نظر حکومت فلسطین (پی. ای) متهم به همکاری هستند؛ کشتارهای فرا قضائی توسط افراد شبه نظامی؛ و تهییج مسلم و رسمی جوانان فلسطین در تقابل با سربازان اسرائیلی و طبعاً قرار دادن آن‌ها در معرض خطرات مستقیم.» پیمان کمپ دیوید
مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه‌ای را به درخواست سازمان آزادی‌بخش فلسطین به تصویب رساند که شامل محکومیت ضمنی توافقنامه صلح بود، زیرا بدون مشارکت سازمان ملل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین بوده و برخلاف منشور ملل متحد منعقد شده و حقوق انفکاک ناپذیر مردم فلسطین شامل حق بازگشت آوارگان فلسطینی، حق تعیین سرنوشت و حق حاکمیت ارضی را دربرنمی گیرد. یاسر عبد ربه
عبد ربه از طریق عضویت خود در جنبش ملی‌گرای عرب و از آنجا به جبهه مردمی آزادی فلسطین پیوست و به زندگی سیاسی رو آورد. در سال ۱۹۶۹، نایف حواتمه که بخشی از جبهه مردمی بود ازآن جبهه جدا شد. او جنبش دموکراتیک آزاد برای آزادی فلسطین را تأسیس کرد که نام آن را در سال ۱۹۷۴ به جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین تغییر داد. یاسر عبد ربه به عنوان معاون دبیرکل جبهه دموکرات تا زمانی که اختلاف سیاسی بین وی و نایف حواتمه به وجود نیامده بود؛ به عنوان معاون دبیرکل بعهده داشت. تعدادی از اعضای سابق جناح مانند صالح رأفت (دبیرکل کنونی حزب فدا)، ممدو نوفال (مشاور نظامی سابق رئیس‌جمهور یاسر عرفات) و عصام عبداللطیف «خط تجدید» را تأسیس کردند. یاسر عبد ربه یکی از همتایان نزدیک یاسر عرفات بود و به بسیاری از مأموریت‌های خارجی فلسطین که اغلب سری بودند، گمارده می‌شد و یکی از کانال‌های ارتباطی بین سازمان آزادی فلسطین و ایالات متحده آمریکا از طریق سفیر آمریکا در تونس در آن زمان بود. او تعدادی از پست‌ها مانند وزیر فرهنگ و اطلاعات در زمان یاسر عرفات را بر عهده داشت؛ از زمانیکه محمود عباس به عنوان رئیس‌جمهور برگزیده شد، وی به عنوان وزیر مشاور در شورای وزیران و عنوان دبیر کمیته اجرایی سازمان آزادیبخش فلسطین بود. وی علاوه بر اینکه دبیرکل کمیته اجرایی سازمان آزادیبخش فلسطین را تشکیل می‌داد، توسط محمود عباس به عنوان سرپرست کلی رسانه‌های رسمی، به خصوص رادیو و تلویزیون، رادیو فلسطین، منصوب شده بود. در تاریخ ۷ آوریل ۲۰۱۵ توسط محمود عباس از دبیر کمیته اجرایی سازمان آزادی فلسطین برکنار شد. سازمان آزادی‌بخش فلسطین
ساف در مه ۱۹۶۴ میلادی در بیت المقدس پس از یک توافق بنیادین کشورهای عربی در اجلاس سران اتحادیه عرب سال قبل، توسط مجلس ملی فلسطین تأسیس شد. جبهه خلق برای آزادی فلسطین – فرماندهی کل
این سازمان در ابتدا عضو سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) به رهبری یاسر عرفات شد، اما در ۱۹۷۴ در اعتراض به مذاکرات صلح ساف با اسرائیل سازمان را ترک کردند و پس از آن هیچ‌گاه با هیچ گروه دیگر فلسطینی وارد ائتلاف نشده‌اند. گرچه در سال‌های اخیر به عنوان واسطهٔ تحویل تجهیزات ضدهوایی و دیگر سلاح‌های سنگین به حماس و جهاد اسلامی عمل کرده‌اند.. جمعیت هلال احمر فلسطین
جمعیت هلال احمر فلسطین به اختصار PRCS در سال ١٩٦٨ بدست فتحی عرفات، برادر یاسر عرفات تأسیس گردید. این سازمان، تشکیلاتی بشر دوستانه بوده و بخشی از نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر می‌باشد . این سازمان خدمات اورژانس پزشکی و مرکز مراقبت بهداشتی در کرانه باختری رود اردن و نوار غزه ارائه می‌دهد.  دفتر مرکزی این سازمان در رام‌الله و در نزدیکی اورشلیم واقع شده‌است. جمعیت هلال احمر فلسطین بیشترین شمار آمبولانس‌های مناطق خدماتی برای ارائه خدمات پزشکی و اورژانسی ارائه می‌کرد و پس از سال ١٩٩٦ با کمک سازمان آزادی بخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات این خدمات ادامه یافت. این سازمان دارای ٤١ ایستگاه ثابت، ٢٢ ایستگاه تلفنی و ١٢٢ دستگاه آمبولانس به همراه ٣٤٦ تکنسین فوریت‌های اورژانس (EMTs) بوده و در حال امداد رسانی می‌باشد. زنان در فلسطین
به دنبال ایجاد کشور اسرائیل در سال ۱۹۴۸ جابجایی و از بین رفتن زمین برای فلسطینی‌ها یک مسئله اقتصادی ایجاد کرده‌است. این امر علی‌رغم محدودیت‌های اجتماعی، تقاضا برای زنان در نیروی کار ایجاد کرد. پس از تأسیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین (PLO) در سال ۱۹۶۴، به ایجاد فرقه موسوم به انجمن زنان فلسطین کمک کرد که به زنان اجازه داد تا در اولین جلسه شورای ملی فلسطین که در اورشلیم برگزار شد، شرکت کنند. تشکیلات خودگردان فلسطینی
از زمان آغاز انتفاضه دوم، حکومت خود گردان فلسطین (پی. ای) در حال از دست دادن وجه خود هم در مناطق فلسطینی نشین (نوار غزه و کرانه باختری) و هم در خارج از کشور، است. آریل شارون و حکومت جورج دبلیو بوش از مذاکره با یاسر عرفات رهبر سازمان آزادیبخش فلسطین (پی. ال. او) سرباز زدند. او کسی بود که به ادعای آنان نه تنها به حل معضل کمکی نکرد، بلکه موجب به وجود آمدن «بخشی از معضل» (در ارتباط با درگیری‌های اسرائیلی – فلسطینی) به‌شمار می‌آمد -؛ این در حالی بود که عرفات پیمان مصالحه اسلو را در سال ۱۹۹۳ امضاء کرده بود. در ژانویه سال ۲۰۰۶، حماس در انتخابات مجلس فلسطین به پیروزی دست یافته و از این رهگذر جایگزین جنبش فتح عرفات به عنوان حزب رهبری‌کننده مردم فلسطین گردید. بنابراین در حال حاضر ریاست پی. ان. ای. با رئیس‌جمهور محمود عباس از جنبش فتح انتخابات ریاست جمهوری فلسطین در ژانویه ۲۰۰۵ و همچنین اسماعیل هنیه از جنبش حماس به عنوان نخست‌وزیر حکومت ملی فلسطین است. روابط ایران و فلسطین
سازمان آزادیبخش فلسطین از انقلاب سال ۱۹۷۹ (۱۳۵۷ شمسی) در ایران حمایت کرد و چند روز پس از انقلاب، یاسر عرفات رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین به رهبری یک هیئت فلسطینی به ایران رفت. هیئت فلسطینی مورد استقبال عمومی واقع شد و به صورت نمادین کلید سفارت سابق اسرائیل در تهران به آنها تحویل داده شد که بعدها به سفارت فلسطین تبدیل شد. پس از اوج‌گیری انتفاضه دوم فلسطین، در سپتامبر ۲۰۰۰ و پس از فروپاشی مذاکرات صلح خاورمیانه در کمپ دیوید، عرفات شبه نظامیان زندانی حماس و جهاد اسلامی را آزاد کرد، تصمیمی که روابط بین ایران و حکومت ملی فلسطین را دوباره بازسازی کرد. هنگامی که کماندوهای اسرائیلی کشتی کارین A که حامل ۵۰ تن از سلاح‌های پیشرفته از ایران به غزه بود را در ۲۰۰۲ ضبط کردند، حمایت ایران تازه آشکار شد. جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین
جبهه دمکراتیک به‌طور سنتی سومین سازمان بزرگ در سازمان آزادی‌بخش فلسطین، پس از فتح و جبهه مردمی برای آزادی فلسطین، به‌شمار می‌رود. تشکیلات خودگردان فلسطینی
سازمان جهاد اسلامی با انجام عملیات سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷، در ایجاد انتفاضه نقش عمده‌ای ایفا کرد. جهاد اسلامی با صدور بیانیه‌ها و چاپ نشریات متعدد ۱۶ مردم فلسطین را به شرکت در انتفاضه و انجام اعتصاب دعوت می‌کرد. فتح (سازمان)
فَتْح با نام کامل جنبش آزادی‌بخش میهنی فلسطین ، مهمترین سازمان سیاسی و نظامی فلسطینی است که در سال ۱۹۵۹ توسط یاسر عرفات و خلیل الوزیر با هدف آزادی فلسطین از سیطره اسرائیل از طریق مبارزات چریکی بنیان‌گذاری شد. جنبش غزه آزاد
جنبش غزه آزاد، یک سازمان حقوق بشری بین‌المللی است که با ائتلاف سازمان‌های حقوق‌بشری حامی فلسطین و فعالانی که قصد به‌اطلاع عموم رساندن محاصرهٔ باریکهٔ غزه توسط اسرائیل را داشتند، پس از انتخابات حماس و با سفر دریایی کشتی‌ها از یونان و قبرس به غزه شکل گرفت. این گروه بیش از ۷۰ تصدیق‌کننده از جمله دزموند توتو و نوآم چامسکی دارد. خالد حسن
با این حال، استعفای الشقیری پس از کنفرانس خارطوم و بدست گرفتن زمام امور در سازمان آزادیبخش فلسطین توسط فتح باعث شد که خالد الحسن به عنوان رهبر گروه سیاسی سازمان آزادیبخش فلسطین قرار بگیرد؛ بنابراین او عملاً مسئول الجبین شد و او را از کار برکنار کرد و سپس در طول سال‌های ۱۹۷۱–۱۹۷۴ مسئولیت بسیج و سازماندهی را بر عهده گرفت، و از سال ۱۹۶۸ ریاست کمیته روابط خارجی شورای ملی فلسطین را عهده‌دار شد، بنابراین از زمان رسمیت پیدا کردن جنبش فتح در سال ۱۹۶۷ عضو کمیته مرکزی فتح بوده و از اواخر دهه ۸۰ مسئولیت تبلیغات در جنبش فتح را برعهده گرفت. صالح قلاب
صالح قلاب یکی از مدافعان سرسخت مواضع اردن در قبال سازمان آزادیبخش فلسطین و از طرفداران تشکیل کشور مستقل فلسطین با مرزهای قبل ازسال ۶۷ و پایتخت آن بیت‌المقدس شرقی بود. او مسئله فلسطین را برای کشورهای عرب یک اولویت، یک مسئله ملی، قومی و اردنی می‌دانست. صالح قلاب بشدت مخالف اخوان المسلمین و دارای موضعی کاملاً روشن علیه ایران و از مخالفین سرسخت رژیم سوریه است. جبهه خلق برای آزادی فلسطین – فرماندهی کل
با آغاز جنگ داخلی سوریه نیروهای جبهه خلق برای آزادی فلسطین – فرماندهی کل در حمایت از متحد دیرین خود یعنی حزب بعث سوریه و حکومت اسد وارد نبرد شدند. این تصمیم باعث مناقشات شدیدی در رهبری حزب و درگیری‌هایی بین نیروهای سازمان و فلسطینیان مخالف اسد شد. خشونت سیاسی فلسطینی
سازمان‌هایی مثل جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین، حماس، جهاد اسلامی فلسطین، جبهه خلق برای آزادی فلسطین، جبهه مردمی آزادی فلسطین، سازمان فتح و سازمان آزادی‌بخش فلسطین در این خشونت‌ها دخیل بوده‌اند. جبهه مردمی آزادی فلسطین
در سال ۲۰۰۰ جرج حبش که از زمان تأسیس این سازمان رهبری آن را بر عهده داشت از مقام خود استعفا داده و ابوعلی مصطفی (مصطفی زبری) جانشین او شد. یک سال بعد در ۲۷ اوت ۲۰۰۱ ابوعلی مصطفی در دفتر کار خود در بیت لحم با حملهٔ موشکی یک هلیکوپتر اسرائیلی کشته شد و در پاسخ شاخهٔ نظامی این سازمان که «گردان‌های ابوعلی مصطفی» نام گرفته بود در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۱ رهاوام زیوی وزیر گردشگری اسرائیل را به قتل رساند. جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین
در مه و ژوئن همین سال لیگ چپ‌گرای فلسطین و سازمان آزادی‌بخش مردمی فلسطین به این گروه پیوستند و جبهه دمکراتیک به سرعت به عنوان یک گروه روشنفکری که وضعیت خاورمیانه را با ایده‌های مارکسیستی تبیین می‌کرد شهرت یافت. نظریه‌پرداز مهم حزب یاسر عبد ربه بود. مجلس ملی فلسطین
مجلس ملی فلسطین نهاد قانون‌گذاری سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) است و اعضای کمیته اجرایی ساف را انتخاب می‌کند. جلسات این مجلس هر دو سال یک‌بار برگزار می‌شود و مصوبات آن با اکثریت آراء در صورت حضور دوسوم اعضا در جلسه تصویب می‌شود. تیسیر خالد
تیسیر خالد از زمان تأسیس سازمان آزادی فلسطین در سال ۱۹۶۹ به جناح جبهه دموکرات پیوست. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در اقتصاد و علوم سیاسی از دانشگاه «هیدلبرگ» در آلمان شرقی دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۱ به عنوان عضو کمیته اجرایی سازمان آزادی فلسطین تحت رهبری دفتر ملی دفاع از زمین و مقاومت انتخاب شد. وی در ۱۹۹۸ در حین رانندگی هنگام راهپیمایی جمعی که در اعتراض به حل و فصل موضوع روستای «عصیره القبلیه» شرکت کرده بود مجروح شد. او در اوایل سال ۲۰۰۳ توسط نیروهای اشغالگر اسرائیلی دستگیر شد و در ماه ژوئن همان سال آزاد شد. در سال ۲۰۰۵، وی خودش را دردوره دوم به عنوان رئیس دولت فلسطین کاندید کرد. در سال ۱۹۹۶ میلادی، ۳٫۳۵٪ آرا کسب کرد. جهاد اسلامی فلسطین
جنبش جهاد اسلامی فلسطین سازمان سیاسی و نظامی فلسطینی است که بر اساس اندیشه روح‌الله خمینی تشکیل شد. هدف این سازمان از میان بردن اسرائیل از طریق مبارزه مسلحانه و برپایی کشوری به نام فلسطین با حکومت اسلامی است. این سازمان در فهرست گروه‌های تروریستی اتحادیه اروپا، بریتانیا، ژاپن، آمریکا، کانادا و چندین کشور و نهاد بین‌المللی دیگر قرار دارد. تاریخ دولت فلسطین
در قیمومت بریتانیا بر فلسطین، برنامه‌های زیادی برای تقسیم فلسطین بدون توافق همه طرفها ارائه شد. در سال ۱۹۴۷، طرح تقسیم سازمان ملل برای فلسطین به رای گذاشته شد که جنگ عرب‌ها و اسرائیل را به راه انداخت و در سال ۱۹۴۸، با پایان یافتن این حکم، منجر به تأسیس کشور اسرائیل در بخشی از فلسطین شد. قبل از اینکه هر دو سرزمین در جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ توسط اسرائیل اشغال شود، نوار غزه تحت اشغال مصر و کرانه باختری توسط اردن اداره می‌شد. از آن زمان پیشنهادهایی برای تأسیس کشور فلسطین ارائه شده‌است. برای مثال، در سال ۱۹۶۹، سازمان آزادیبخش فلسطین پیشنهاد ایجاد یک کشور دو ملیتی را در کل قلمرو ارائه داد. این پیشنهاد توسط اسرائیل رد شد، زیرا این امر به منزله انحلال دولت اسرائیل بود. اساس پیشنهادهای فعلی دستیابی به راه حل دو کشور در بخشی از کل فلسطین یا نوار غزه و کرانه باختری از جمله بیت‌المقدس شرقی است که از سال ۱۹۶۷ توسط اسرائیل اشغال شده‌است. منازعه فلسطین-اسرائیل
دو طرفی که در مذاکرات مستقیم شرکت دارند، سازمان آزادی‌بخش فلسطین، که اکنون توسط محمود عباس هدایت می‌شود، و دولت اسرائیل، که در حال حاضر توسط نفتالی بنت هدایت می‌شود، هستند. مذاکرات رسمی میان طرفین، به‌میانجی‌گری یک هیئت بین‌المللی انجام می‌شوند، که به‌عنوان هیئت چهارجانبه دربارهٔ خاورمیانه شناخته می‌شود، و متشکل از ایالات متحده، روسیه، اتحادیهٔ اروپا، و سازمان ملل متحد است، که توسط یک فرستادهٔ ویژه نمایندگی می‌شود. اتحادیهٔ عرب بازی‌گر مهم دیگر این منازعه است، که یک طرح صلح جای‌گزین ارائه داده‌است. مصر، یک عضو مؤسس این اتحادیه، از نظر تاریخی یک مهرهٔ کلیدی در این منازعه بوده‌است. خانه آزادی
خانه آزادی توسط وندل ویلکی، النور روزولت، جورج فیلد، دروتی تامسون، هربرت بایارد و دیگران در سال ۱۹۴۱ بنیان گذاشته شد. فلسفهٔ وجودی این سازمان در مقابله با تهدیدات نازی و هیتلر در آن زمان بود اما مأموریت امروزی این سازمان که مدعی آن است، بسط دمکراسی و آزادی در سرتاسر جهان می‌باشد و مبارزه با دیکتاتوری‌های آمریکای مرکزی و شیلی، آپارتاید در آفریقای جنوبی، فرونشاندن جنبش پاراگوئه، جنگ شوروی در افغانستان، نسل‌کشی در بوسنی و رواندا، نقض وحشیانهٔ حقوق بشر در کوبا، برمه، چین، ایران و عراق می‌باشد. این سازمان از مدافعان حقوق بشر، معتقدان دینی، اتحادیه‌های کارگری، روزنامه‌نگاران و طرفداران تجارت آزاد پشتیبانی به عمل می‌آورد. اموری که این سازمان در دهه ۱۹۴۰ آنها را پشتیبانی می‌کرد شامل طرح مارشال (نوسازی اروپا بعد از جنگ جهانی دوم) و تأسیس ناتو می‌شد. در دهه شصت تا هفتاد (میلادی) این سازمان از جنبش حقوق شهروندی آمریکا پشتیبانی کرد و همچنین در این ایام بود که از آندری ساخاروف (منتقد وضع شوروی) و نهضت همبستگی لهستان پشتیبانی کرد. در سال ۱۹۷۹ این سازمان چگونگی انتخابات رودزیا (زیمبابوه کنونی) را منعکس کرد که منجر به نتایج خوبی برای آنها شد ولی در انتخابات سال ۱۹۸۰ در زیمبابوه، موگابه از طریق نفوذ انگلیس به قدرت رسید. کارهای اخیر این مؤسسه بیشتر در رابطه با پشتیبانی از قوانین شهروندی در انقلابهای صربستان، اوکراین و قرقیزستان بوده‌است. این سازمان در اردن با تبعیض جنسی علیه زنان مبارزه کرده‌است، در الجزایر با جستجوی عدالت به قربانیان شکنجه کمک کرده‌است، در ازبکستان با نقض وحشیانهٔ حقوق بشر و… به مبارزه برخاسته است. فیصل بن عبدالعزیز آل سعود
ملک فیصل یکی از چند سیاست‌مداری بود که در سال ۱۹۷۳ تصمیم گرفتند تا در چارچوب سازمان اوپک صدور نفت به کشورهای غربی را متوقف کنند. این کار واکنشی به پشتیبانی کشورهای غربی از اسرائیل در جنگ با مصر و سوریه درخلال جنگ یوم کیپور در سال ۱۹۷۳ بود. وی در زمینهٔ سیاست داخلی، بندر جده را ملی ساخت و آزادی داد و ستد بازرگانان دیگر کشورهای عرب را به سود بازرگانی محلی محدود کرد. در فوریۀ ۱۹۷۴ کنفرانس اسلامی نیز به ابتکار ملک فیصل در پاکستان تشکیل شد. قطعنامۀ این کنفرانس ظاهراً بر تمام آرمان‌های اعراب صحه می‌گذاشت و مهم‌تر آن‌که برای نخستین‌بار سازمان آزادی‌بخش فلسطین به عنوان تن‌ها نمایندۀ مردم فلسطین در آن شرکت جست. پیمان‌های اسلو
پیمان‌های اسلو به دو موافقتنامه میان حکومت اسرائیل و سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) گفته می‌شود که آغازگر فرایند صلح اسرائیل و فلسطین شده و موجبات تأسیس حکومت خودگردان فلسطین را فراهم آورد. گروه فلسطین
گروه فلسطین تحت تاثیر جنبش‌های مسلحانه در منطقه بر آن شد که با اعزام افرادی به پایگاه‌های سازمان‌های مبارز فلسطینی در عراق و لبنان برای گذراندن دوره‌های چریکی، خود را برای ایجاد کانون‌های مبارزه مسلحانه در ایران آماده سازد. (از این رو گروه فلسطین نام گرفت). از اعضای برجسته گروه: حسین ریاحی، ناصر کاخساز، شکرالله پاک‌نژاد جهاد اسلامی فلسطین
جهاد اسلامی مبارزه مسلحانه را یک استراتژی سیاسی برای نابودی کامل کشور اسرائیل، برپایی حکومت اسلامی در فلسطین و اجرای قوانین اسلامی در جامعه می‌داند. به رسمیت شناخته شدن دولت فلسطین
در فوریه ۱۹۸۹ و در نشست شورای امنیت سازمان ملل، نماینده سازمان آزادی‌بخش فلسطین اعلام کرد ۹۴ کشور، دولت فلسطین را به‌رسمیت شناخته‌اند. با این اقدام، فلسطین تلاش کرد عضویت چند سازمان تخصصی سازمان ملل متحد را به دست‌ آورد که در نهایت آمریکا با تهدیدهایی مبنی بر قطع بودجه سازمان‌هایی که فلسطین را به عضویت بپذیرند، مانع از به‌ثمر نشستن تلاش‌های فلسطین شد. برای نمونه در آوریل همان سال و پس از آنکه ایالات متحده تهدید کرد اگر عضویت فلسطین در سازمان بهداشت جهانی پذیرفته شود، بودجه سازمان بهداشت جهانی را قطع خواهد کرد، درخواست عضویت فلسطین در آن سازمان پذیرفته نشد. در ژوئن ۱۹۸۹ سازمان آزادی‌بخش فلسطین طی نامه‌ای به دولت سوئیس به عنوان متولی کنوانسیون ژنو سال ۱۹۴۹، عضویت در آن کنوانسیون را درخواست کرد ولی دولت سوئیس پاسخ داد به‌دلیل آنکه استقلال فلسطین در مجامع بین‌المللی هنوز به‌رسمیت شناخته نشده‌ است، نمی‌تواند این درخواست را بپذیرد. با توجه به آنکه جامعه بین‌المللی دربارهٔ وجود یا عدم وجود یک دولت فلسطینی دچار تردید است و تا زمانی که این مسئله در یک چهارچوب مناسب حل نشود، دولت سوئیس به‌عنوان متولی کنوانسیون ژنو و پروتکل‌های الحاقی آن، نمی‌تواند تشخیص دهد که این ارتباطات می‌تواند سند مناسبی برای اضافه شدن فلسطین به کنوانسیون و پروتکل‌های الحاقی آن باشد یا خیر. اتحاد دموکراتیک فلسطین
فدا موضع معتدل تری نسبت به سازمان آزادی‌بخش (به رهبری نایف هواتمه و مستقر در دمشق، سوریه) در قبال درگیری اسرائیل و فلسطین اتخاذ کرد و سعی کرده‌است خود را به عنوان یک گزینه دموکراتیک چپ در سیاست فلسطین تثبیت کند. این چاره دو کشوری بر اساس مرزهای سال ۱۹۶۷ و با بیت‌المقدس شرقی به عنوان پایتخت یک کشور مستقل فلسطین حمایت می‌کند. یک رهبر برجسته اتحاد دموکراتیک، ممدو نوفال، در سال ۲۰۰۲ درخواست متوقف کردن حمله انتحاری امضا کرد. فتح (سازمان)
ایده بنیادین جنبش فتح که فلسطینیان بایستی خودشان امر آزادسازی سرزمین‌های فلسطینی‌نشین را به دست گیرند، به میانه دهه ۱۹۵۰ بازمی‌گردد. این تفکر نخست در میان مهاجران فلسطینی ساکن کشورهای منطقه خلیج فارس، آوارگان فلسطینی مقیم نوار غزه و دانشجویان فلسطینی در قاهره و بیروت شکل گرفت. بنیان‌گذاران و شکل‌دهندگان اولیه سازمان یاسر عرفات رئیس «اتحادیه فراگیر دانشجویان فلسطینی» در دانشگاه قاهره (از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۶)، خالد یشروطی رئیس شعبه همین اتحادیه در بیروت (از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲)، صلاح خلف و خلیل الوزیر بودند. فلسطین
در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، با دو سوم رأی اکثریت بین‌المللی، طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین را به تصویب رساند (قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد)، این طرح که برای پایان دادن به مناقشه عرب‌ها و اسرائیل در نظر گرفته شده بود سرزمین فلسطین را به دو کشور یهودی‌نشین و عرب‌نشین تقسیم می‌کرد، و بخش اعظم بیت‌المقدس را که شامل بیت‌اللحم می‌شد تحت کنترل نیروهای بین‌المللی قرار می‌داد. رهبران یهودیان (و از آن جمله آژانس یهودیان)، این طرح را پذیرفتند، اما رهبران عرب فلسطین آن را نپذیرفته و از مذاکره در مورد آن امتناع کردند. کشورهای عرب و مسلمان همسایه فلسطین نیز با طرح تقسیم مخالفت کردند. پس از آنکه کمیته عالی عرب در سال ۱۹۴۷ اعلام شورش در بیت‌المقدس کرد جامعه عرب واکنش خشونت‌آمیزی نشان داده و دست به درگیری زدند که در نتیجه آن بسیاری از ساختمان‌ها و مغازه‌ها در آتش سوختند. با ادامه کشمکش‌های نظامی بین شبه‌نظامیان فلسطینی و یهودی در فلسطین، حق سرپرستی انگلیس بر فلسطین در تاریخ ۱۵ می۱۹۴۸ به پایان رسید در حالیکه یک روز پیش از آن تأسیس کشور اسرائیل اعلام شده بود. همسایگان عرب و ارتش‌های آنان (لبنان، سوریه، عراق، مصر، اردن، ارتش جهاد اسلامی فلسطین، ارتش آزادی‌بخش عرب و عرب‌های محلی) بلافاصله پس از اعلام استقلال اسرائیل به این کشور حمله کردند، و متعاقب آن جنگ عرب‌ها و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ درگرفت. در نتیجه، طرح تقسیم فلسطین هیچگاه عملی نشد. جهاد اسلامی فلسطین
از مهم‌ترین عملیات‌های جهاد اسلامی پس از آغاز انتفاضه‌الاقصی:در میان گروه‌های فلسطینی جهاد اسلامی بیشترین نزدیکی را با حماس دارد. هر دو آن‌ها اسلام‌گرا هستند، هر دو آن‌ها موجودیت اسرائیل را به رسمیت نشناخته و با هدف نابودی آن می‌جنگند. عملیات‌های نظامی مشترکی را علیه اسرائیل به انجام رسانده‌اند. هر دو در جریان جنبش اخوان‌المسلمین در مصر شکل گرفتند و هر دو مورد حمایت گسترده مالی و سیاسی ایران قرار دارند. اما آن‌ها برخلاف حماس تاکنون در هیچ انتخاباتی در دولت خودگردان فلسطین شرکت نکرده‌اند؛ و فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی چندانی ندارند. اگر آمریکایی‌ها می‌دانستند
مأموریت این سازمان طبق آنچه که در وب سایت سازمان آمده است:"مطالبی که هر آمریکایی نیاز دارد در مورد فلسطین و اسرائیل بداند" قید شده‌است. پایگاه اطلاع رسانی این سازمان عمدتاً منتقد حمایت‌های مالی و تسلیحاتی آمریکا از اسرائیل است. پایگاه اطلاع رسانی این سازمان سعی در انتشار اطلاعاتی در مورد فلسطین دارد که کمتر در رسانه‌های آمریکایی دیده می‌شود. سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی
سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی در ۱۶ فروردین ۱۳۵۸ با به هم پیوستن ۷ گروه اسلام‌گرای مخالف نظام پیشین شکل گرفت که همگی سابقه مبارزه نظامی را نیز داشتند. این گروه‌ها تا قبل از پیروزی انقلاب ارتباط تشکیلاتی چندانی با هم نداشتند، اما وجود هدف مشترک مقابله با خطراتی که نظام نوپا را تهدید می‌کرد، آن‌ها را به اتحاد با یک‌دیگر سوق داد، دشمنی با سازمان مجاهدین خلق مهم‌ترین وجه اشتراک اعضای این سازمان بود که حتی در نام سازمان نیز تجلی پیدا کرد و اصلی‌ترین هدف از تشکیل این سازمان نیز بود. تنها تفاوت نام این دو سازمان جایگزینی کلمه «خلق» با کلمه «انقلاب اسلامی» بود. سازمان آزادی‌بخش فلسطین
به دنبال مخالفت سازمان ازادی بخش فلسطین با معامله قرن،دولت ترامپ با هدف تحت فشار قرار دادن فلسطینی ها دستور داد دفتر نمایندگی این سازمان در واشینگتن بسته شود. تشکیلات خودگردان فلسطینی
بیشتر منابع مالی دولت خودگردان فلسطین از طریق کمک‌های بلاعوض کشورهای عضو اتحادیه عرب تأمین می‌شود. دولت خودگردان کمک‌های مالی قابل ملاحظه‌ای را هم از اتحادیه اروپا و ایالات متحده دریافت می‌کند (جمعاً حدود ۱٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۰۵)، و لیکن هر دو آن‌ها پس از پیروزی حماس در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۶ ادامه کمک‌های مالی را منوط به شناسایی اسرائیل از سوی حماس کردند و یک سال بعد آن را به حالت تعلیق درآوردند. مقاومت فلسطین در جنوب لبنان
جنگ ۱۹۸۲ جنگ لبنان در تاریخ ۶ ژوئن ۱۹۸۲ آغاز شد، زمانی که اسرائیل به تلافی تلاشی برای ترور سفیر اسرائیل در لندن، شلومو آرژوف حمله کرد، که توسط ابو نیدال (گروه فته فشرده) هشدار داده شد. این حمله به پایگاه‌های نظامی فلسطین، اردوگاه‌های پناهندگان فلسطینی و سایر جنبش‌های نظامی فلسطین شامل ابو نیدال حمله کرد. بیش از ۱۷٬۰۰۰ لبنانی در طی این درگیری کشته شدند و ارتش اسرائیل محاصره بیروت را به عهده داشت. در طول جنگ، بین اسرائیل و سوریه هم جنگید. ایالات متحده به توافق کلیه طرفین در مورد آتش‌بس و شرایط خروج سازمان آزادیبخش فلسطین در ۱۲ اوت دست پیدا کرد و منازعه و اعتبار داده شده توسط محاصره یاسر عرفات، رئیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین، گسترش یافت. نیروهای چند ملیتی با اکثریت مسلمانان در لبنان برای حفظ صلح و اطمینان از خروج سازمان آزادیبخش فلسطین وارد شدند. عرفات بیروت را در ۳۰ اوت ۱۹۸۲ ترک کرد و در تونس سکونت داشت. جبهه خلق برای آزادی فلسطین – فرماندهی کل
احمد جبرئیل از اعضای مؤسس و فرماندهٔ شاخه نظامی جبهه مردمی برای آزادی فلسطین بود که در سال ۱۹۶۷ به رهبری جرج حبش تشکیل شد و اختلاف نظر میان او و رهبری این سازمان موجب خروج جبرئیل و هوادرانش و تشکیل سازمان جدید شد. خواستهٔ جبرئیل تمرکز بیشتر بر روی فعالیت‌های نظامی و کاهش فعالیت‌های سیاسی بود با ادامهٔ اختلافات جبرئیل به همراه طرفدارانش در ۱۹۶۸ از سازمان خارج شدند و سازمان جدیدی را با افزودن نام "«فرماندهی کل«" (قیادة العامه) به اسم سازمان پیشین ایجاد کردند. آن‌ها همچنین شروع به انتشار نشریه‌ای به نام "«الی‌الامام»" کردند. تشکیلات خودگردان فلسطینی
تشکیلات خودگردان فلسطینی یک سازمان اداری تحت کنترل فتح است که حکومت بر بخش های ای و بی کرانه باختری رود اردن را بر عهده دارد. این تشکیلات کنترل نوار غزه را نیز بر عهده داشت تا این که پس از جنگ داخلی فلسطین در سال ۲۰۰۷ که حماس موفق شد کنترل نوار غزه را بر عهده بگیرد. سید مجتبی نواب صفوی
به دنبال اعلام تشکیل دولت اسرائیل توسط سازمان ملل متحد در ۱۳۲۷، به دعوت کاشانی در روز جمعه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۲۷ اجتماع اعتراض‌آمیز بزرگی در مسجد شاه تهران برگزار شد که در آن کاشانی و نواب صفوی شرکت داشتند. فدائیان اسلام نیز با ثبت‌نام از نیروهای داوطلب، پنج هزار نفر را برای اعزام به فلسطین و نبرد با اشغالگران بسیج کردند که دولت وقت مانع از اعزام آنان گردید. صالح قلاب
در سال ۱۹۸۹ یک سال بعد از بازگشت به اردن در تأسیس یک جریان سیاسی بنام تجمع عربی دمکراتیک اردن با تعدادی از شخصیت‌های ملی اردنی وابسته به جریانات چپ و قومی شرکت کرد. هدف از این جریان سیاسی رویارویی با گروه اخوان المسلمین بود ولی بعد از توافق اسلو در سال ۱۹۹۴ به دلیل اختلافاتی که بین رهبری و بنیان‌گذاران این تجمع به وجود آمد، دیگر صالح قلاب به هیچ حزب سیاسی نپیوست و فعالیت‌های سیاسی مستقلش را از سر گرفت ولی همچنان از نزدیکان سازمان آزادیبخش فلسطین باقی ماند. جهاد اسلامی فلسطین
جهاد اسلامی در طول حیات خود حاضر به مصالحه با اسرائیل نشده به همین علت غربی‌ها آن را یکی از تندروترین گروه‌های فلسطینی محسوب می‌کنند. این سازمان دولت خودگردان فلسطین را نیز به رسمیت نمی‌شناسد و خواهان انحلال آن است. جبهه مردمی آزادی فلسطین
دکتر جورج حبش ۲۴ ساله که تحصیلات خود در رشتهٔ پزشکی را در سال ۱۹۵۱ در دانشگاه آمریکایی بیروت به پایان رسانده بود، در سال ۱۹۵۲ در لبنان جنبش ملی‌گرای عرب یک سازمان ملی‌گرای پان‌عرب را بنیان گذاشت. این سازمان که شکست اعراب از اسرائیل را ناشی از برتری علمی اسرائیل و عقب‌ماندگی اعراب می‌دانست، شعبه‌های خود را در تعدادی از کشورهای عرب همچون لیبی، عربستان سعودی و کویت (تحت سرپرستی بریتانیا) تأسیس کرد. آن‌ها دیدگاهی سکولار و سوسیالیستی داشتند. پیمان اسلو
این پیمان تشکیل حکومت خودگردان فلسطین را به عنوان یک نهاد اداری موقت مقرر کرد. قرار بر این بود که پیمان اسلو فقط برای یک دوره پنج ساله اعتبار داشته باشد و سپس جای خود را به یک توافق دائمی بدهد. مسائلی چون وضعیت اورشلیم (بیت‌المقدس)، آوارگان فلسطینی، شهرک‌های اسرائیلی، مسائل امنیتی و تعیین مرزها بایستی در توافق دائمی حل‌وفصل می‌شدند. ابوعلی مصطفی
ابوعلی به همراه جورج حبش و سایر اعضای چپ‌گرای جنبش، در ۱۹۶۷ جبهه خلق برای آزادی فلسطین را پایه‌گذاری کرده و در زمرهٔ کادرهای رهبری این سازمان قرار گرفت. او هم‌چنین از اعضای شاخص سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود. تشکیلات خودگردان فلسطینی
در سال ۲۰۰۶، پس از پیروزی حماس، وزیر کشور فلسطین اقدام به ایجاد یک نیروی اجرائی برای پلیس نمود. بهرحال، رئیس‌جمهور پی. ای. با این تصمیم مخالفت نموده و پس از درگیری‌های حماس و فتح، یک تجدید گسترش در نیروها بوقوع پیوست و تلاش هائی در جهت ادغام این نیرو با پلیس انجام گردید. شفیق الحوت
شفیق الحوت در تأسیس جبهه آزادی فلسطین در سال ۱۹۶۳ کمک کرد؛ و یکی از بنیانگذاران سازمان آزادی فلسطین بود و در کنفرانس بنیانگذاری آن که در تاریخ ۲۸ مه ۱۹۶۴ در شهر بیت‌المقدس برگزار شد شرکت کرد. در اولین نشست کمیته اجرایی سازمان آزادی فلسطین، او به عنوان نماینده و مدیر دفتر سازمان در لبنان تعیین گردید، جایی که او کار روزنامه‌نگاری را ترک کرده و زمان و وقت خودش را به سیاست اختصاص داده بود. او بین سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۸ عضو کمیته اجرایی سازمان آزادیبخش فلسطین بود و در سال ۱۹۹۱ به کمیته اجرایی بازگشت و تا سال ۱۹۹۳ و پس از پیمان‌های اسلو که استعفا داد در این منصب بود. شفیق الحوت در ۲۹ اوت پس از جنگ ۱۹۶۷ به همراه احمد الشقیری رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین و سعید السبع، نماینده این سازمان در سودان در نشست کشورهای عربی در خارطوم شرکت کرد. او از سال ۱۹۴۸ تمامی سال‌های حضور سازمان آزادیبخش فلسطین در لبنان تا قبل از مرگش در سال ۲۰۰۹ را شاهد بود. او شاهد جنگ داخلی لبنان در تمام جزئیات و رویدادها و همچنین حمله اسرائیل به لبنان و خروج فلسطین از آن در سال ۱۹۸۲ بود. از سال ۱۹۷۴ در جلسات مجمع عمومی سازمان ملل متحد به عنوان نماینده سازمان آزادیبخش فلسطین حضور داشت. ابونضال
به فاصله کوتاهی بعد از سپتامبر سیاه، ابونضال از طریق ایستگاه رادیویی اش به نام «صدای فلسطین» که از بغداد برنامه پخش می‌کرد، سازمان آزادیبخش فلسطین را به دلیل امضای قرارداد صلح با ملک حسین به بزدلی متهم کرد. ابونضال به ناجی علوش و ابوداوود (رهبر سازمان سپتامبر سیاه که مسئول کشتار ۱۹۷۲ در مونیخ بود) پیوست و به تغییراتی در سازمان فتح و انتقام گیری علیه ملک حسین فراخوان داد. ابوداوود در فوریه ۱۹۷۳ به دلیل تلاش برای ترور ملک حسین در اردن دستگیر شد. این امر به اولین عملیات ابونضال با نام «العقاب» (مجازات) منجر شد. در پنجم سپتامبر ۱۹۷۳، پنج فرد مسلح وارد سفارت عربستان سعودی در پاریس شدند. ۱۵ نفر را به گروگان گرفتند و تهدید کردند که اگر ابوداوود آزاد نشود، ساختمان را منفجر می‌کنند. دو روز بعد این پنج فرد مسلح در حالیکه هنوز پنج گروگان در اختیار داشتند با یک پرواز شرکت هواپیمایی سوریه به کویت و از آنجا به ریاض رفتند و تهدید کردند که گروگانها را به بیرون هواپیما پرتاب کنند. در هشتم سپتامبر آن‌ها تسلیم شدند و گروگانها را آزاد کردند. دو هفته بعد ابوداوود از زندان آزاد شد. ابونضال عملیات را بدون اجازه الفتح انجام داده بود. ابو ایاد (معاون عرفات) و محمود عباس (که بعدها رئیس‌جمهور حکومت فلسطین شد) به عراق رفتند تا ابونضال را قانع کنند که گروگانگیری به جنبش شان لطمه می‌زند. ابوایاد به «سیل» گفت که یک مقام عراقی حاضر در نشست گفت: «چرا به ابونضال حمله می‌کنید؟ عملیات مال ما بود. ما از او خواستیم که عملیات را برای ما به اجرا در بیاورد.» محمود عباس بسیار خشمگین شد و جلسه را به همراه سایر نمایندگان سازمان آزادیبخش فلسطین ترک کرد. به نوشته «سیل» از آن پس، سازمان آزادیبخش فلسطین، ابونضال را به عنوان فردی که تحت کنترل دولت عراق است می‌شناخت. نیروی هوایی اسرائیل
در تاریخ ۱ اکتبر ۱۹۸۵ نیروی هوایی اسرائیل طی عملیات محرمانه‌ای با نام عملیات پای چوبین مقر مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین در تونس را مورد حمله قرار داد. جنگ داخلی فلسطین
حماس پس از مرگ یاسر عرفات در سال ۲۰۰۴ حضور خود را در نهادهای وابسته به حکومت خودگردان فلسطینی پررنگ‌تر کرد. آن‌ها در انتخابات شوراهای شهر و شهرداری‌های سال ۲۰۰۵ فلسطین شرکت کرده و به موفقیت نسبی نیز دست یافتند. حماس با وجود اینکه انتخابات ریاست جمهوری فلسطین (که با پیروزی محمود عباس رهبر جنبش فتح پایان یافت) را تحریم کرده بود، در انتخابات سال ۲۰۰۶ مجلس قانون‌گذاری فلسطین شرکت کرد. این مجلس نهاد قانون‌گذاری حکومت خودگردان فلسطین به‌شمار می‌رود و بر اساس قراردادهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین و دولت اسرائیل موسوم به پیمان‌های اسلو تشکیل شده‌است. حماس با وجود این‌که این پیمان‌ها را به رسمیت نمی‌شناسد وارد نهادهای وابسته به این حکومت شده و معتقد است که حضور در این دولت لزوماً به معنای پذیرش پیمان‌های موجب ایجاد آن نیست. جنبش اتحاد جهانی
این سازمان در سال ۲۰۰۱ توسط چند فعال صلح‌طلب فلسطینی، آمریکایی و اسرائیلی شامل قسان آندونی، نتا گلان، هویدا اراف، جرج ریشماوی، آدام شاپیرو و با هدف پوشش گسترده حقانیت فلسطین در رسانه‌ها تأسیس گردید. جبهه مردمی آزادی فلسطین
جبهه مردمی برای آزادی فلسطین در سال‌های آغازین تأسیس خود شاهد چندین انشعاب بود: سازمان همکاری اسلامی
سازمان همکاری اسلامی (OIC)، دومین سازمان بین دولتی پس از سازمان ملل متحد است که با عضویت ۵۷ کشور به گسترش بیش از چهار قاره است. سازمان صدای جمعی جهان اسلام و تضمین برای حفاظت و حمایت از منافع جهان اسلام در روح ترویج صلح بین‌المللی و هماهنگی میان افراد مختلف جهان است. سازمان بر اساس تصمیم اجلاس تاریخی که در رباط، پادشاهی مغرب در ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۹ برگزار شد به عنوان یک نتیجه از آتش‌سوزی جنایی مسجد الاقصی در اشغال بیت‌المقدس تأسیس شد. یاسر عرفات
تأسیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین، از جانب محمدرضا شاه پهلوی محکوم شده بود، زیرا شاه در آن هنگام از اسرائیل حمایت می‌کرد. ایران و اسرائیل با سازمان آزادی‌بخش فلسطین به مخالفت برخاستند و شکل‌گیری چنین سازمانی را تهدیدی برای منطقه خاورمیانه قلمداد کردند. در مقابل، سازمان آزادی ‌بخش با همه مخالفان شاه روابط برقرار کرد، به ‌طوری‌ که بسیاری از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران را برای آموزش نظامی در اردوگاه‌ های خود پذیرفت. کمیته اعمال حقوق تخطی‌ناپذیر مردم فلسطین
ایجاد کمیته اعمال حقوق تخطی ناپذیر مردم فلسطین اقدام مهمی در جهت احقاق حقوق فلسطینیان برای بازگشت به سرزمین خود بود. در اصل سیزدهم اعلامیه جهانی حقوق بشر بیان شده که «هر انسانی سزاوار و محق به داشتن آزادی جابه جایی [حرکت از نقطه‌ای به نقطه‌ای دیگر] و اقامت در [در هر نقطه‌ای] درون مرزهای مملکت است. ۲. هر انسانی محق به ترک هر کشوری، از جمله کشور خود، و بازگشت به کشور خویش است.» از ۱۹۵۳، تا ۱۹۷۳ مسئله فلسطین بیشتر به عنوان یک مشکل پناهندگان تلقی می‌شد تا این تغییر در گفتمان حقوقی خق تخطی ناپذیر بازگشت را تحت اصل سیزدهم یک حق جهانشمول انسانی در نظر گرفت. نیروهای پاسدار صلح سازمان ملل متحد
نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد (UNDOF) بر اساس قطعنامه ۳۵۰ شورای امنیت سازمان ملل مورخ ۳۱ مه ۱۹۷۴ تأسیس شده است. این نهاد بین‌المللی به منظور نگهداری از آتش بس بین اسرائیل و سوریه در بلندیهای جولان ایجاد شد. فلسطین
از دهه ۱۹۶۰ به بعد، اصطلاح «فلسطین» مرتباً در بافت‌های سیاسی به کار گرفته می‌شد. اعلامیه‌های مختلف، همچون اعلام تشکیل کشور مستقل فلسطین در سال ۱۹۸۸ توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین به کشوری که فلسطین نامیده می‌شد اشاره می‌کرد، و مرزهای آن را با درجات مختلف وضوح تعریف کرده، و از جمله خواستار ضمیمه شدن کل کشور اسرائیل به فلسطین شد. اخیراً، پیش‌نویس قانون اساسی فلسطین بر اساس کرانه باختری و باریکه غزه پیش از ۱۹۶۷ (جنگ شش روزه) مرزهای فلسطین را تعیین کرده‌است. این خط سبز (اسرائیل) بر اساس موافقت‌نامه خط آتش‌بس موقت۱۹۴۹ تعیین شده؛ و مذاکرات مربوط به تعیین مرزهای دائمی هنوز انجام نشده‌است. علاوه بر این، از سال ۱۹۹۴، تشکیلات خودگردان فلسطین کنترل بخش‌های مختلف فلسطین باستانی را در اختیار گرفته‌است. سازمان آزادی‌بخش فلسطین
در سال ۱۹۹۳ تحول مهمی در سیاست‌ها راهبردی این سازمان و روابط آن با اسرائیل ایجاد شد. یاسر عرفات در نامه‌ای رسمی به اسحاق رابین، اسرائیل را به رسمیت شناخت و رابین، نخست‌وزیر اسرائیل، نیز در جواب ساف را به عنوان نماینده مردم فلسطین به رسمیت شناخت. فتح (سازمان)
چریک‌های فتح مهمترین هدف نیروهای اسرائیلی در تهاجم ۲۱ مارس ۱۹۶۸ به روستای کرامه در اردن، معروف به نبرد کرامه، بودند. در این نبرد حدود ۳۰ سرباز اسرائیلی، ۱۰۰ تا ۲۰۰ چریک عضو سازمان آزادی‌بخش فلسطین و ۴۰ تا ۸۴ سرباز اردنی کشته شدند و درگیری با عقب‌نشینی سریع نیروهای اسرائیلی خاتمه یافت. به همین دلیل از این نبرد در جهان عرب به عنوان یک پیروزی درخشان یاد می‌شود که پس از شکست سنگین اعراب در جنگ شش روزه ارزشی مضاعف می‌یافت. با وجود تلفات بیشتر اعراب، سازمان آزادی‌بخش فلسطین که جنبش فتح بزرگترین و مهمترین گروه عضو آن بود خود را فاتح نبرد کرامه می‌دانست، چرا که قوای اسرائیل به سرعت از منطقه عقب‌نشینی کردند. رویارویی نظامی فتح با نیروهای دفاعی اسرائیل آن‌هم پس از شکست خفت‌بار یک سال پیش ارتش‌های عرب در جنگ ۶ روزه قدرت فتح را هم از نظر سیاسی و از نظر روانی افزایش داد. الصاعقه
الصاعقه ابزاری در دست دولت سوریه برای تأثیرگذاری در جنبش فلسطینیان بود؛ که به همین علت الصاعقه با استقبال گسترده مردمی در میان فلسطینیان مواجه نبود، در عین حال یک نیروی مهم در اردوگاه‌های فلسطینی در سوریه و لبنان به‌شمار می‌رفت. در جریان جنگ خانگی لبنان، سوریه یک جنبش در میان یکی از مهم‌ترین واحدهای جنگجویان فلسطینی به وجود آورد و بعد هم آن را در جریان تجاوز سوریه علیه سازمان آزادیبخش فلسطین بکار گرفت که به خراب شدن رابطه میان اسد و عرفات منجر شد؛ و در نتیجه آن الصاعقه در سال ۱۹۷۶ از سازمان آزادیبخش فلسطین اخراج گردید. اما مجدداً در دسامبر همان سال بعد از فروکش کردن شرایط و اینکه سوریه شرط حمایت از سازمان آزادیبخش فلسطین را عضویت الصاعقه در سازمان آزادیبخش فلسطین قرار داده بود مجدداً عضویتش پذیرفته شد. حملات علیه سازمان آزادیبخش فلسطین موجب ریزش گسترده فلسطینیان مستقر در سوریه از این جنبش شد. همچنانکه الصاعقه مسئول کشتار دامور در ۱۹۷۶ و نیز قتل‌عام‌های وحشیانه دیگر بود. بعد از جنگ داخلی لبنان و امضای قرارداد صلح اسلو در ۱۹۹۳ الصاعقه تقریباً خارج از جریان اصلی سازمان آزادیبخش فلسطین قرار گرفت و فقط در سوریه و بخش اشغالی لبنان توسط سوریه نفوذ داشت؛ و همچنان موضع مخالف پیشنهادهای صلح‌آمیز عرفات را در پیش گرفت و بخشی از اتحادیه‌ای که سوریه در مخالفت با عرفات راه انداخته بود بحساب می‌آمد. حزب استقلال فلسطین
حزب در طول دوره سختی که بر جهان عرب به‌طور کلی و فلسطین به‌طور خاص گذشت، تأسیس شده‌است، که نشان دهنده افزایش مهاجرت یهودیان و عدم پاسخ مؤثر عربی یا فلسطینی است. ظهور حزب استقلال پس از حوادثی که فلسطین شاهد آن بود است، که جریان ملی که منبع فکری رهبران حزب بود را تشویق کرد تا وارد عرصه کار سیاسی و ملی شوند؛ و به دلایل مختلف در افزایش این جریان فلسطینی سهم داشت: ریشه‌های تشکیل حزب به سال ۱۹۱۹ در دمشق برمی‌گردد، زمانی که گروهی از ناسیونالیستها به نام سازمان استقلال طلبان خواستار استقلال سوریه، وحدت اعراب، رد اعلامیه بلفور و مهاجرت یهودیان شدند. آنها عبارت بودند از: رشید طالع، احمد ماریود، عادل ارسلان، فؤاد سلیم، احمد حلمی عبدالباقی، نبیه العظمه، سامی السراج، سعید عمون، عادل العظمه، خیرالدین زرکلی و عثمان قاسم.