چه سبک صدایی برای اپرا خواندن مناسب است؟
خواننده
هم‌چنین رده‌هایی برای مردانی که می‌توانند در محدودهٔ صدایی زنانه بخوانند وجود دارد. این نوع صدا اغلب نادر است، اما هم‌چنان در اپرا استفاده می‌شود. در موسیقی باروک، بسیاری از نقش‌ها برای خوانندگان کاستراتو (castrato) نوشته می‌شد. کاستراتوها، خوانندگان مردی بودند که در بچگی عمل اختهٔ صدا روی آن‌ها انجام گرفته‌است تا از تغییر صدای آن‌ها جلوگیری شود. یک مرد با این نوع صدا، ممکن است یک کاونترتنور (خواننده ای که صدای بسیار بلند وغیر عادی دارد، countertenor) (مناسب برای نقش‌های Castrato Alto) یا سوپرانیست (ششدانگ‌خوان) (مناسب برای نقش‌های Castrato Soprano) باشد.
محمد نوری
نوری در کنار تحصیل در رشته ادبیات زبان انگلیسی و رشته نمایش، آواز ایرانی را نزد اسماعیل مهرتاش آموخت. پس از آن نزد استادان هنرستان عالی موسیقی، سیروس شهردار و فریدون فرزانه و مصطفی کمال پورتراب رفت و از آن‌ها تئوری موسیقی، سلفژ و نوازندگی پیانو را فراگرفت. آواز کلاسیک را نزد اولین باغچه‌بان و فاخره صبا آموخته و شیوه آوازی خود را با تأثیر از استادانی چون حسین اصلانی و ناصر حسینی پیدا کرد و رفته رفته به شیوه منحصر به فرد خود دست یافت. گونه‌های صدا
صدای باس پایین‌ترین محدودۀ صدای انسانی است. بعضی از خوانندگان باس می‌توانند در محدوده‌ای به وسعت دو (C2) تا سل (G4) را بخوانند. کودکان صدای محدود و ثابتی نسبت به صدای بزرگسالان دارند و از تنوع کمتری برخوردار است. در این نوع صدا، حجم و رنگ صدا به خاطره حنجره‌ها و تمبرهای صوتی مشابه، صدایی یکسان دارند و با شروع دوران بلوغ و رشد، به تدریج صدا تغییر کرده و در رده‌های مختلف بزرگسالان قرار می‌گیرند. صدای دختران و پسران نابالغ در محدوده صدایی شبیه صدای زنان قرار می‌گیرند ولی با طنین و حجم متفاوت. سوپرانو کولوراتور
سوپرانو کولوراتور () نوعی صدای سوپرانوی اپرایی است که با اجرای نت‌های سریع، پرش‌دار و تریل از دیگر گونه‌های این نوع صدا متمایز می‌شود. اصطلاح کولوراتور به اجرای استادانهٔ نت‌های تزیینی اشاره دارد که برای این نوع صدا نوشته می‌شود و این تکنیک با اجرای یک ملودی معمولی متفاوت است. در گروه کولوراتورها رده‌های دیگری وجود دارد مانند کولوراتور دراماتیک و کولوراتور لیریک که برای استفاده از وسعت صوتی بیشتر شناخته می‌شوند. این صداها در محدودهٔ گستره‌های صوتی وکال با توجه به اندازه، وزن و رنگ صدا، رده‌بندی می‌شود. صدای کلوراتورها در موسیقی آوازی و به‌ویژه در اپراهای موسیقی اروپایی قرن هجدهم و نوزدهم میلادی یافت می‌شود. اصطلاح کولوراتور از واژه‌ای ایتالیایی به معنی «رنگ‌آمیزی» و ریشهٔ لاتین آن کلمهٔ «کولورار» به معنی «رنگ» است. اپرا
نمایشی که بازیگران آن به آواز و همراه با موسیقی با یکدیگر حرف بزنند و بازی کنند، اُپِرا نام دارد. اصل آن اروپایی است، اما امروزه در بیشتر کشورها با آن آشنا هستند. اپرا هنری است که بر روی یک سکو یا سن نمایشی که هماهنگ و سازگار با موسیقی ساخته شده‌است، انجام می‌گیرد. سیسیلیانا
سیسیلیانا که بیشتر در تونالیته مینور با ریتم نقطه‌دار نواخته می‌شود نسبتی دور نیز با جزیرهٔ سیسیل و حال‌وهوای روستایی آن دارد. این فرم موسیقایی به‌خصوص در آریاهای اپرای دورهٔ باروک رایج بود. دونالد برازول
بعد از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، وی توسط همسرش متقاعد شد که برای مدرسه جولیارد در نیویورک تقاضای تحصیل بفرستد. او این کار تنها به خاطر علاقه‌ای که به وی داشت انجام داد. اگرچه، نه تنها وی مورد قبول واقع شد، بلکه توانست در دوران تحصیلش کمک هزینه‌های تحصیل زیادی نیز بدست آورد. کمک هزینه‌هایی از جمله کمک هزینهٔ معتبر انریکو کاروسو. آنجا بود که وی فعالیت حرفه‌ای خودش را به عنوان خوانندهٔ سبک اپرا تنور آغاز کرد. جایی که امتیاز تحصیل زیر نظر فرانکو برتاکی، کسی که هم‌اکنون کارگردان هنری متن شعرهای اپرای فلوریداست را دریافت کرد. بعد از آن مجوزی از طرف مؤسسهٔ پوچینی - آلبانیسه دریافت کرد که به وی اجازهٔ تمرین زیر نظر تنور ایتالیایی، فرانکو کورلی را داد. برازول وی را عامل موفقیت امروزه اش می‌داند. برازول اشاره کرده‌است که کورلی به دانش آموزانش می‌آموخته که موسیقی چگونه خود را از صدای خواننده می‌سازد. پردازش گفتار
تقریباً تمام تکنیک‌های ترکیب و تشخیص صحبت بر اساس مدل تولید صحبت انسان که در شکل شماره ۳ نشان داده شده‌است ایجاد شده‌اند. بیشتر صداهای مربوط به صحبت انسان به دو دستهٔ صدادار و سایشی تقسیم می‌شوند. اصوات صدادار وقتی که هوا از ریه‌ها و از مسیر تارهای صوتی به بیرون دهان یا بینی رانده می‌شوند ایجاد می‌گردند. تارهای صوتی دو رشتهٔ آویخته از بافت هستند که در مسیر جریان هوا کشیده شده‌اند. در پاسخ به کشش ماهیچه‌های متفاوت تارهای صوتی با فرکانسی بین ۵۰ تا ۱۰۰۰ هرتز ارتعاش می‌کنند که باعث انتقال حرکت‌های متناوب هوا می شود. در مقایسه، اصوات سایشی به صورت نویز تصادفی و نه حاصل از ارتعاش تارهای صوتی به وجود می‌آیند. این حادثه زمانی رخ می‌دهد که تقریباً جریان هوا به وسیلهٔ زبان و لب‌ها یا دندان‌ها حبس می‌شود که این امر باعث ایجاد اغتشاش هوا در نزدیکی محل فشردگی می‌گردد شکل شماره ۳ - مدل صحبت انسان. در یک تکه زمان کوتاه، حدود ۲ تا ۴۰ میلی‌ثانیه صحبت می‌تواند با استفاده از سه پارامتر مدلسازی شود: ۱- انتخاب یک آشفتگی متناوب یا نویزوار. ۲- پیچ آشفتگی متناوب ۳- ضرایب یک فیلتر خطی بازگشتی که پاسخ اثر صوتی را تقلید می‌کند. اصوات سایشی زبان انگلیسی عبارتند از S،Z،TH استفاده از یک مولد نویز نشان داده شده‌اند. هر دو نوع این اصوات، توسط چاله‌های صوتی که از زبان، لبها، دهان، گلو و گذرگاه‌های بینی تشکیل شده‌اند دچار تغییر می‌شوند. چون انتشار صدا در این ساختارها یک فرایند خطی است می‌تواند با استفاده از یک فیلتر خطی با یک پاسخ ضربهٔ مناسب نمایش داده شود. در بیشتر موارد از یک فیلتر بازگشتی که ضرایب بازگشتی آن ویژگی‌های فیلتر را مشخص می‌کند استفاده می‌شود. به خاطر این که چاله‌های صوتی ابعادی به اندازهٔ چند سانتیمتر دارند پاسخ فرکانسی یک دنباله از تشدیدها با اندازه‌های کیلوهرتزی است. در اصطلاح پردازش صوت این قله‌های تشدید فرکانس‌های فرمانت خوانده می‌شوند. با تغییر جایگاه نسبی زبان و لب‌ها فرکانس‌های فرمانت هم از لحاظ دامنه و هم از لحاظ فرکانس ممکن است تغییر کنند. اپرا بوفا
اُپـِرا بوفا (Opera buffa) که به نام کمدی موزیکال (Commedia per musica) یا کمدی دراماتیک موزیکال (Dramma giocoso per musica) نیز معروف است، یکی از سبک‌های اپرا است که جنبه تفریحی دارد. اپرا بوفا، فرم ایتالیایی اپرا کمیک است و از انتر مد پیدا شد. انتر مد عبارت از قسمت‌هایی بود که در بین دو پرده اپرا سریا بازی می‌شد تا زینتی به آن داده باشد. اپرا بوفا که یکی از زیرگونه‌های اپرای غزلی است در نیمه نخست سده هجدهم در ناپل ایتالیا پدید آمد و از آنجا به رم و شمال ایتالیا گسترش یافت. گونه‌های صدا
گونه‌های صدا () نوعی تقسیم‌بندی صدای انسانی (زنان - مردان) برای آواز و با محدوده‌های صوتی متفاوت و انواع طنین یا رنگ صدا است. این طبقه‌بندی صداها، به تدریج در موسیقی کلاسیک و برای خوانندگی در اپرا توسعه یافت. حسین سرشار
او در سال ۱۳۳۳ از هنرستان عالی موسیقی در رشته آواز (اپرا) دیپلم گرفت و برای ادامهٔ تحصیل راهی ایتالیا شد و در آنجا دورهٔ نهایی کنسرواتوار سانتا چِچیلیای رم را با درجهٔ اول به پایان رساند و در ژوئن ۱۹۶۲ در رشته اپرا مدرک فوق لیسانس گرفت. در کنکور بین‌المللی اپرای لا فِنیچه در ونیز شرکت نمود و یکی از هفت برندهٔ جایزه آواز آن مسابقه شد. در نهایت از طرف همان اپرا به‌عنوان سولیست در کنسرتی با ارکستر میلان شرکت نمود. حیطه صدای وی باریتون دراماتیک بوده و در اپراهای بسیاری ایفای نقش نموده‌است. پیلار لورنگار
شهرت او علاوه بر خوانندگیِ اپرا، به دلیل تسلطش بر اجراهای «ثارثوئلا» و نیز صدای شش‌دانگ و منعطفش بود و برندهٔ جوایز گوناگونی در زمینه خوانندگی شده بود؛ از جمله جایزهٔ شاهدخت آستوریاس. آلفرد توماتیس
آلفرد توماتیس در یک خانواده موسیقی دان در پاریس به دنیا آمد. پدر او یک خواننده اپرا بود و او مدت زمان زیادی از کودکی خود را صرف مسافرت با پدر و تماشای اجراهای او نمود. در سنین کودکی والدین او متوجه شدند که مناسب اجرا نیست در نتیجه او را به دانشکده پزشکی فرستادند و در نهایت یک پزشک گوش- حلق- بینی شد. بلافصله بعد از شروع به کار توماتیس، پدر او همکاران خود را که مشکلات تولید صدا داشتند به او ارجاع می‌داد. توماتیس به سرعت متوجه شد که تحقیقات قدیمی اصلاً کارساز نیستند و از سویی راجع به خود صدا نیز تحقیقات بسیار کمی صورت گرفته‌است. او تئوری اینکه بسیاری از مشکلات تولیدی در واقع مشکلات شنوایی هستند را مطرح کرد. جملهٔ " صدایی که گوش نمی‌شنود را نمی‌توان تولید کرد " در واقع عصارهٔ تحقیقات و روش او می‌باشد. او متوجه شد که صدایی خود خوانندگان اوپرا باعث آسیب به عضلات گوش میانی آن‌ها شده‌است. با این شنوایی آسیب دیده، آن‌ها خود را وادار می‌کردند تا صداهایی را تولید کنند که دیگر قادر به شنیدن آن‌ها نبودند. در نتیجه تلاش‌های او برای بازآموزی بیماران خود، او گوش الکترونیکی را طراحی کرد. گوش الکترونیکی از یک دروازهٔ الکترونیکی، مبدل‌های انتقال استخوانی و فیلترهای صوتی (برای بهتر کردن فرکانس‌های ازدست رفته) استفاده می‌کرد. هدف تقویت عضلات گوش میانی برای توانمندسازی شنونده به شنیدن فرکانس‌های از دست رفته می‌باشد. بر اساس گزارشات علمی چند روز بعد از لقاح، گوش شروع به تشکیل کرده و در ماه چهارم بارداری به‌طور کامل تشکیل یافته‌است. دکتر توماتیس بر اساس اطلاعاتی که از گوش جنین می‌آید و به رشد مغز کمک می‌کند، نظریه‌ای را مطرح کرد. او معتقد بود که برخی از مشکلات شنوایی در دوران حاملگی شروع می‌شود، طوری‌که جنین به‌طور مناسبی به صدای مادر پاسخ نمی‌دهد. توماتیس اذهان کرد که کل بدن در تولید گفتار و زبان نقش دارد. او می‌گوید خواندن، حتی خواندن بدون صدا در واقع یک فعالیت مربوط به گوش است. او توصیه می‌کند که روزانه به مدت ۳۰ دقیقه متنی با صدای بلند هم توسط کودکان و هم توسط بزرگسالان خوانده شود. او معتقد است این روش نه تنها بهترین راه تحریک مغز است بلکه بهترین روش برای یادگیری نیز می‌باشد. بحث بر انگیزترین روش توماتیس تلاش‌های برای تشخیص صدای مادر توسط کودکان مبتلا به اتیسم بود. گوش الکترونیکی که او طراحی کرده بود می‌توانست صدای مادر را همانگونه که در رحم شنیده می‌شود شبیه‌سازی کند و کم‌کم کودک را به سمت پاسخ دادن به صدای واقعی و بدون فیلتر مادر هدایت می‌کند. او گزارش کرده‌است که این روش معمولاً نتایج هیجان انگیزی به بار آورده و کودکان با شنیدن صدای مادر خود برای اولین بار اشک شوق می‌ریختند. در بسیاری از اختلالت دیگر نیز او به این قضیه اشاره کرده‌است. توماتیس اعتقاد داشت که بسیاری از مشکلات اختلال یادگیری، دیسلکسی (جابه‌جا خواندن کلمات)، اسکیزوفرنی و افسردگی نتیجهٔ یک ضربهٔ روحی بازمانده از یک رابطه می‌باشد. او دریافت که درمان این موارد نیازمند مشارکت والدین و حتی پدر ومادر بزرگ‌ها می‌باشد. او در شرح حال خود بیان می‌کند که در بسیاری از روش‌های پزشکی در فرانسه و کانادا، جایی که بعداً به آنجا رفت، بازنگری کرده‌است. ناگهان او از جامعهٔ پزشکی اورتودکس خارج می‌شود زیرا پی می‌برد که روش‌های او فرای هنجارهای شناختی پذیرفته شده هستند. او اسم روش خود را صوت- روانشناسی می‌گذارد. وودویل
این نوع از نمایش اساساً دارای سرشتی هجایی و طنزآمیز و غالباً با آوازهای گهگاهی همراه است. همچنین به شکلی از اپرای سبک و کمیک نیز اطلاق می‌شود. احتمال می‌دهند که این کلمه از عبارت chansons du vaude vire (آوازهای دره ویر) گرفته شده باشد. از این قرار که در قرن پانزدهم کارگری از اهالی نورماندی فرانسه به نام اولیویه باسلن، ابیاتی هجایی و عامه پسند ضد مهاجمان انگلیسی سرود و کار او در منطقه‌ای که زندگی می‌کرد محبوبیت یافت و مورد تقلید قرار گرفت. موفقیت فراوان قطعات وودویل از اواسط قرن نوزدهم راه را برای پیدایش نوعی اپرای سبک هموار کرد که اشخاصی چون اوژن اسکریب نویسندگانش بودند. بعدها با کاهش محبوبیت این نوع اپراها کلمه وودویل منحصراً به نمایش‌هایی گفته شد (به خصوص در آمریکا) که در واقع مجموعه‌ای از قطعات فکاهی، عملیات آکروباتیک، آواز و رقص، پانتومیم و غیره است؛ تقریباً معادل چیزی که در ایران به نام واریته شهرت دارد. ماریا کالاس
ماریا تحت فشارهای مادر، بزرگ شده و استعدادش نیز روز به روز نمایان تر می‌گردد. او تحت تعلیم اساتیدی چون «ماریا تری‌وِلّا» (سوپرانوی ایتالیایی) و «البیرا د ایدالگو» (سوپرانو و استادِ آواز برجستهٔ اسپانیایی) پیشرف‌های چشمگیری کرده و خود نیز بیش از پیش به خوانندگی علاقه‌مند می‌شود. وی در سال ۱۹۴۲، به Athens Opera ملحق شده و به ایفای نقش می‌پردازد که برایش موفقیت بزرگی محسوب می‌شده‌است. معماری آکوستیک
هم موسیقی و هم معماری در دورهٔ باروک به سمت تزیینات بیشتر رفتند. آهنگسازان فرم‌های جدید استفاده از سازها و گام‌ها را ابداع کردند و سبکهایی مانند اپرا به وجود آمد. پیشرفت موسیقی در این دوره مرهون معماری نیز بود و نقشی که سالن‌ها بر صدا داشتند جهت پیشرفت موسیقی را مشخص می‌کرد. به عنوان مثال، برای کلیسای سنت مارک چند گنبد ساخته شد که این امر باعث طنین زیبای صدا و همچنین ایجاد چند فضای مجزا درون سالن برای اجرای چند ساز به صورت مجزا می‌شد. گابریلی که به مدت بیست و هفت سال معمار این کلیسا بود این اثر را با آزمون و خطا به دست آورد و در معماری بنا اعمال کرد. لوئیجی دالاپیکولا
دالاپیکولا به شدت تحت تأثیر آنتون وبرن و شونبرگ بود و اثر شاخص او در این زمینه، دیورتمنتو که در سال ۱۹۳۴ تصنیف شد برای خواننده سوپرانو، فلوت، ابوا، کلارینت، ویلن، آلتو و ویلنسل است، پارتینا نیز یکی از مهمترین آثار او به سبک نئو کلاسیکال به شمار می‌آید، اپرای پریجونیو، تصنیف سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۸ را شاهکار او می‌دانند که در آن برداشتی آزادانه از سریال کرده است، آنالیبرا نیز که تصنیف سال ۱۹۵۴ می‌باشد برای تکنوازی پیانو نیز کاملاً سریال است، در میان تمامی آهنگ‌سازان سبک سِریالی ایتالیا، وی موفق تر از همگان بود و بخشی از این توفیق به خاطر علاقه شدید او به موسیقی و اشعار ایتالیایی و بخش دیگر به سبب اپراهای دل انگیزش بود، او که از قریحهٔ دراماتیک زیرکانه و تحریر آوازی دلنشین برخوردار بود، بیشترین شگردهایش را در موسیقی آوازی به کار می‌برد، اپرای «پرواز در شب» با اقتباس از اگزوپری به سال ۱۹۴۰ و «زندانی» به سال ۱۹۵۰ در فلورانس، جزو آثار ارزشمند تئاتر است، باله «مارسیا»، چند اثر کرال از جمله «جاب» و «سرودهای زندان»، «اینی» و آنا لیبرا از جمله کارهای مشهور او است لوچیا دی لامرمور
آریای «صدای شیرین»، معروف به «صحنهٔ دیوانگی»، مشهورترین بخش این اپرا است که در آن لوچیا (با صدای سوپرانو)، پس از کشتن داماد در شب عروسی خود، دربارهٔ ازدواج با محبوبش «ادگاردو» خیال‌پردازی می‌کند. اپرا
در اپرا موسیقی کلاسیک غربی و هنرهای نمایشی با هم ترکیب می‌شوند و هر شخصیت داستان توسط یک خواننده موسیقی کلاسیک به تصویر کشیده می‌شود. اپرا در اصل نوعی تئاتر است که در آن موسیقی نقش اصلی را دارد و قطعات توسط خوانندگان اجرا می‌شوند اما از تئاتر موزیکال متمایز است. چنین «اثری» به‌طور معمول همکاری بین آهنگساز و نویسنده اپرانامه یا لیبرتو (libretto) است و تعدادی از هنرهای نمایشی مانند بازیگری، دکورسازی، طراحی لباس و بعضی مواقع رقص یا باله را در خود جای داده‌است. این اجرا به‌طور معمول در یک تالار اپرا همراه با یک ارکستر یا یک گروه موسیقی کوچک‌تر اجرا می‌شود که از اوایل قرن نوزدهم توسط یک رهبر ارکستر هدایت می‌شود. اپرا بخش مهمی از سنت موسیقی کلاسیک غربی و بخشی از فرهنگ عادی غربی است، اما پس از جنگ جهانی دوم، حضور در اپرا به‌طور فزاینده‌ای به طبقه نخبگان محدود شده‌است. البته امروزه این هنر مانند گذشته نیست و گاه با سبک‌های دیگر موسیقی آمیخته شده‌است یا اینکه به تنهایی و بدون نمایش اجرا می‌شود. خوانندگی
آوازه‌خوانان حرفه‌ای اغلب در یک سبک موسیقی فعالیت می‌کنند؛ مثلاً موسیقی کلاسیک یا راک و زیر نظر معلمان و مربیانِ آواز آموزش می‌بینند. ماریا مالیبران
صدای او «متزو سوپرانو» بود، اما آوازهای «کنترآلتو» و «سوپرانو» را هم اجرا می‌کرد و یکی از مشهورترین خوانندگان اپرا در قرن ۱۹ میلادی بود. او شخصیتی متلاطم و نمایشی گیرا در اجراهایش داشت و پس از مرگش در سن ۲۸ سالگی، به چهره‌ای افسانه‌ای مبدل شد. گزارش‌های معاصر دربارهٔ صدای او، وسعت، قدرت و انعطاف‌پذیری آن را، بی‌همتا توصیف کرده‌اند. سبک موسیقی، رقص و جلوه ظاهری مایکل جکسون
با از راه رسیدن آلبوم "غیر معمول" (۱۹۷۹)، توانایی‌های جکسون به عنوان یک آواز خوان به خوبی مورد توجه قرار گرفت. مجلهٔ آل میوزیک او را یک «آواز خوان با استعدادهای کور‌کننده» توصیف کرد. در همان زمان مجلهٔ رولینگ استون آوازهای او را با آوازهای «نفس نفس و گسستگی‌های کلامی‌رویایی» استیوی واندر مقایسه نمود. نتیجهٔ تجزیه و تحلیل آن‌ها این بود: «آواز تِنور و سبک نرم و محکم جکسون به‌طور غیرعادی زیباست و به نرمی در کالبد یک فالستوی (صدای بسیار زیر مردانه) حیرت انگیز می‌لغزد که خیلی جسورانه به کار برده می‌شود». ماریو تقدسی
ماریو تقدسی پس از این دوره‌ها به اتریش رفت و زبان آلمانی را فرا گرفت، سپس در امتحان ورودی اپرای وین شرکت کرد و از بین ۲۷۰ نفر، جزوِ دوازده نفر برگزیده، انتخاب شد. او سپس توسط لورین مازل که در آن زمان رهبری اپرای وین را در اختیار داشت، به مدت سه سال به استخدام درآمد. تقدسی در این هنگام با لوچانو پاواروتی، خوانندهٔ شهیرِ اپرای جهان آشنا شد و به عنوان تنها شاگرد ایرانیِ پاواروتی از آموزش‌های وی بهره‌های بسیار گرفت. او همزمان، تحصیلات خود را در کنسرواتوار وین به پایان برد. از جمله استادان او می‌توان به هنرمندانی نظیر: شریل مینس، رناتا تبالدی، مونتسرات کابایه و بیریگت نلسون اشاره کرد. وی پس از پایان تحصیلات موسیقی خود به آلمان رفت و خوانندگی اپرا را دنبال کرد. منچستر بای د سی
برای به ثمر رساندن صحنه هایی که "چشم انداز داخلی" لی را منعکس می کند، او موسیقی را برای دخترش جاکوبا باربر-رزما، استاد اپرا فرستاد، سپس آواز خواندن او را در اتاق خوابگاهش از طریق اسکایپ ضبط کرد. باربر گفت که فضای محدود باعث ایجاد "صدای عالی" می شود. بعدها ارکستراسیون به آهنگ اضافه شد. باربر برای فلاش بک آغازین لی در زمان های شادتر، آواز دخترش را در یک سالن بزرگ و بزرگ ضبط کرد. باربر به‌جای ارائه دموهای لونرگان، قطعات تکمیل‌شده‌تری را زودتر در مراحل تدوین به او ارائه کرد تا کارگردان حس بهتری از موسیقی در حین تدوین داشته باشد. این فیلم پس از نمایش ساندنس قطع شد و باربر مجبور شد برخی از موسیقی را دوباره کار کند و ساده کند. گستره صوتی وکال
در موسیقی کلاسیک نظیر اپرا، گسترهٔ صوتی خوانندگان به شش دستهٔ کلی تقسیم می‌شود که در پایین به دامنهٔ صوتی آنها به‌طور تقریبی، اشاره می‌شود: پاور متال
در پاور متال توجه ویژه‌ای به نحوه اجرای خواننده شده‌است، در این سبک خواننده اصواتی بسیار ملایم‌تر و ظریف‌تر از اصوات درشتی که خواننده‌ها در سبک‌هایی چون دث متال و بلک متال اجرا می‌کنند را از خود بروز می‌دهد. در دنباله میراث بزرگانی چون رونی جیمز دیو، بروس دیکینسون و راب هالفورد و دیگر خوانندگان مشهور سبک هوی متال، خوانندگان پاور متال هم در «کوک اصوات بالا» می‌خوانند. صدای اکثر خوانندگان این سبک در ردهٔ تنور است که توانایی اجرای نُت‌های بسیار بالا را دارند. از میان آن‌ها می‌توان خوانندگان بزرگی چون تیمو کوتیپلتو از گروه استراتو وریوس، مایکل کیسکه خواننده سابق گروه پرآوازه هلووین، اندی دریس خواننده فعلی گروه هلووین و رالف شفرز خواننده گروه پریمال فیر را نام برد. البته در طول سوابق تاریخی سبک پاور متال ما به خوانندگانی چون مت بارلو از گروه آمریکایی آیسد ارث یا ماتیاس بلد از گروه فالکونر یا یوآخیم بردن خواننده گروه ساباتون بر می‌خوریم که بر خلاف گروه‌های قبلی صدایی درشت و بم دارند گرچه در بعضی آهنگ‌های بخصوص مانند قطعه «Creator Failure» از آلبوم "Burnt Offerings" مت بارلو اجرایی متفاوت دارد آنچنانکه ناخودآگاه صدای راب هالفورد تداعی می‌شود. گونه‌های صدا
گونه‌های صدا در موسیقی آوازی و برای طبقه‌بندی صدای انسانی است. در محدوده توانایی هر خواننده، گونه‌های مختلف صدا وجود دارد تا خوانندگان و آهنگسازان بتوانند بر اساس شناخت این قواعد، هنر خود را ارائه کنند. این تقسیم‌بندی باعث ثبات در موسیقی و درک و فهم بیشتر برای شنیدن است. در استفاده از گونه‌های صدا در موسیقی کلاسیک و اپرا در تالارها و سالن‌های اپرا با هر گونه از حجم و رنگ صدا چه به صورت گروهی یا سولو از هیچ گونه ابزار برای تقویت صدا استفاده نمی‌شود. آلتو
آلتو () نام گونه‌ای از صدا در موسیقی است. در ایتالیایی به معنای صدای بلند است. اما در موسیقی به معنای صدای آواز یا ساز موسیقی بین تنور و سوپرانو، با گسترهٔ تقریبی «سل» (G3) تا «می» (E5) است. وقتی این کلمه پسوند نام یک ساز باشد مانند ساکسوفون آلتو، به اندازه‌ای بزرگ‌تر از سوپرانو اشاره دارد. صدای آلتوی مردانهٔ سنتی در اپرای اولیه، کرهای کلیسای آنگلیکان، کوارتتهای مخصوص صدای مردانه و انجمن‌های کرال به کنترتنور نیز معروف‌اند. نوع شیپورمانند و تیز آن که از اجزای الحاقی گسترهٔ صدای مردانهٔ بالا (آلتو) برشمرده می‌شود را خوانندگان به صورت فالستو (فوسه) تولید می‌کنند. این واژه به مثابه شکل اختصاری کنترآلتو نیز به کار می‌رود که گسترهٔ بم (کنترآلتو) صدای زنانه است و نمونه‌اش صدای خواننده انگلیسی کتلین فریر است که صدایی غنی با طنینی پر داردئ هم چنین «هایده» خواننده معروف ایرانی نیز از این صدای بی نظیر برخوردار بوده است. از خوانندگان ایرانی با صدای آلتو می‌توان دلکش و پروین نوری‏ وند که هر کدام صدایی قدرتمند دارند را نام برد. آلتو همچنین نام فرانسوی ویولا نیز است. پری ثمر
«خانم آریانپور (پری ثمر) برای برنامهٔ خود قطعاتی از اپراهای "تیتوس"، "محکومیت فاوست"، "کاوالرییا روستیکانا"، "دختر خاکسترنشین" و "کارمن" را برگزیده بود و نوع انتخاب این آثار نشان می‌داد که پری بی‌تمایل نبود تا در اولین معرفی خود به هموطنانش تمام ویژگیهای تکنیک صدا و زیبایی‌های طنین آن را بنمایاند. از نظر وسعت صدا، متسوسوپرانوی پری آریانپور در مقایسه با چند خوانندهٔ نخبهٔ اپراهای جهان هنوز تکامل کافی نیافته‌است. اما آنچه او را در ظرف همین دورهٔ کوتاه خوانندگی در ردیف خوانندگان درجه اول کشورهای آلمانی‌زبان نشاند، تکنیک آواز و ویژگی طبیعت آن است. در برنامهٔ کنسرت تهران، ابتدا آریانپور با خواندن نتهای زیر «کلوراتور» آریایی از اپرای "تیتوس"، تکنیک آواز خود را عرضه کرد و در آخر برنامه با خواندن قطعهٔ مشکلی از "دختر خاکسترنشین" نشان داد که تا چه حد فنون هنرش را آموخته و بر آن مسلط است. در این قسمت، قطعاتی گنجانده شده بود که از زیرترین نت کلوراتور آغاز می‌شد و به ترتیب و در یک‌نفس به نتهای بم می‌رسید. پری بدون برخورد با مشکلی از فراز و نشیب این نتها می‌گذشت. البته رمانس "سانتوتسا" از اپرای "کاوالرییا روستیکانا" نیز بسیاری از گوشه‌های زیر و بم صدای یک خواننده را لازم دارد، اما برای تماشاگر کنسرت آواز آریانپور، این رمانس موقعیت خوبی بود تا او با طنین صدای مطبوع و «متسوی» رنگارنگ خوانندهٔ نامبرده آشنا گردد.» رناتا تبالدی
رناتا تبالدی (۱ فوریه ۱۹۲۲ — ۱۹ دسامبر ۲۰۰۴) خوانندهٔ ایتالیایی اپرا با صدای سوپرانو بود. او در طول بیش از سه دهه فعالیت هنری در بیشتر سالن‌های مشهور آمریکا و اروپا به اجرا پرداخت. تبالدی برای اجرا در نقش‌های اصلی اپراهایی مانند "توسکا"، "مادام باترفلای" و "آئیدا" شناخته می‌شود. اپرای عروسکی مولوی
موسیقی این اثر در دستگاه‌های نوا، همایون، ماهور، شور، چهارگاه و آوازهای بیات اصفهان، شوشتری و دشتی است. اپرای مولانا دومین همکاری مشترک بهروز غریب پور به عنوان نویسنده لیبرتو و بهزاد عبدی است که در سال ۱۳۸۸ به رهبری ولادمیر سیرنکو ضبط شد. این اپرا نیز همانند اپرای عاشورا با دو استیل آواز کلاسیک ایرانی و آواز کلاسیک غربی تنظیم شده‌است که محمد معتمدی، همایون شجریان، حسین علیشاپور، علی خدایی، ملیحه مرادی، مصطفی محمودی، اسحاق انور، مهدی امامی، کیوان فرزین، سارا رضازاده، علی یاری، رضا نجفی مهیاری، علی نجفی ملکی، سولماز بدری در آواز ایرانی و محمد رضا صادقی، عامر شادمان، مهدی جاور، سجاد پورقناد و احسان نصیری خوانندگان کلاسیک آن هستند. حامد شاکرنژاد
وی دربارهٔ حالات بدن‌اش هنگام تلاوت توضیح می‌دهد: «حرکات دست و سر، حالات شخصی است و به سبک خواندن ارتباطی ندارد، هیچ عمدی هم در کار نیست و این حرکات ناخودآگاه از درونم سرچشمه می‌گیرند نمی‌دانم چقدر درست است اما معتقدم قاری باید راحت بتواند با حرکات دست یا سر معنای آیات را به مخاطب القا کند؛ یعنی شاید یک‌جا لازم باشد قاری با دستش، نکته‌ای را تأکید کند باید توجه داشته باشیم که همه چیز باید در خدمت معنا باشد.» وزن صدا
وزن صدا به سبکی یا سنگینی صدا اشاره می‌کند. کیفیت صدا یکی از عوامل تعیین‌کننده در طبقه‌بندی صدا در موسیقی کلاسیک است. صداهای سبکتر اغلب با اصلاح lyric لیریک معرفی می‌شوند و اغلب روشنتر و چابکتر هستند. صداهای سنگینتر، با ترم dramatic دراماتیک معرفی می‌شوند و عموماً قوی، غنی و تیره ترند. انواع دیگر صدا مانند spinto اسپینتو، وزن متوسطی دارند. وزن صدا
وزن صدایی کاملاً روی چابکی صدا تأثیر می‌گذارد. صداهای سنگینتر، مشکلات بیشتری در هنگام مانور دادن روی پاساژهای سلیس coloratura کلراتور، نسبت به صداهای سبکتر دارند. این در حالیست که وزن و قدرت آنها بیشتر است. همچنین نقشهای دراماتیک بیشتر به همراه ارکسترهای بزرگتر نوشته می‌شوند چون صداهای دراماتیک به راحتی رو آنسامبلهای بزرگ توانایی صدا دهی و مانور دارند. فائتون (اپرا)
فائِتون (LWV 61) اپرایی است اثر ژان باپتیستا لولی؛ که در ژانر تراژدی موزیک نوشته شده، و متشکل از یک دیباچه و ۵ پرده است. فیلیپ کینول لیبرتوی این اپرا را به زبان فرانسوی و بر اساس داستان "دگردیسی‌ها"، اثر اووید، نوشته‌است. داستان این اپرا را می‌توان تمثیلی دانست از مجازاتی که در انتظار انسان‌های میرایی است که جرأت پیدا کرده‌اند خود را تا مقام خورشید بالا ببرند (پادشاه خورشید از القاب لوئی چهاردهم است). مارک مینکووسکی (Marc Minkowski) رهبر برجسته فرانسوی، بیشتر در سبک باروک و موسیقی نئوکلاسیک فرانسوی فعالیت دارد. او تولد یافته در ۱۹۶۲ پاریس است و پیش زمینه خانوادگی او چهره‌هایی است از دانشمند، موسیقیدان و ادیب… مارک حرفه موسیقی خود را به عنوان نوازنده «باسون» (فاگوت) آغاز کرد، هم در ارکسترهای مدرن و هم در گروه‌هایی مانند «هنرهای فلورانس»، «رنه کلنسی» در وین، «لا چپل رویال». تحصیل موسیقی او زیر نظر چارلز براک (Charles Bruc) در دانشگاه موسیقی رهبری پیره مونتئوکس در هانکوک، ماینه و آمریکا بوده‌است. او سابقه رهبری بسیاری از کنسرتهای مشهور در کشور فرانسه را در کارنامه خود دارد. سبک و هنر شعری حافظ
وزن‌های بیشتر اشعار حافظ را در دو دستهٔ کلی می‌توان بخش بست: ۱. وزن‌های جویباری که ترکیب افاعیل‌شان متنوع و ناهمسان است و شنیدن‌شان یکنواختی و تکرار را القا نمی‌کند و خوش‌آهنگ و گوش‌نوازند؛ مانند «دیدار شد میسر و بوس و کنار هم/از بخت شکر دارم و از روزگار هم». شفیعی کدکنی با نمونه‌گیری از ۱۰۰ غزل حافظ به این نتیجه رسیده که ۷۸٪ غزل‌ها در چهار وزن جویباری سروده شده‌است. ۲. وزن‌های خیزابی که متحرک و تند هستند و نظام ایقاعی افاعیل عروضی‌شان در بیشتر موارد طوری است که در مقاطعی، نیاز به تکرار در ذهن شنونده را موجب می‌شود. در بدیع سنتی، چنین شعری را شعر مسجع یا مسمط مجزا می‌نامند، مانند «پشمینه‌پوش تندخو، از عشق نشنیده‌است بو/از مستی‌اش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند» هربرت فون کارایان
بر روی این موضوع که کارایان استعداد ویژه‌ای در بیرون دادن صدای زیبا از یک ارکستر داشت، همگان اتفاق نظر دارند. نظرات گوناگونی در مورد جنبه‌های زیباشناختی آنچه "صدای کارایان" نامیده می‌شود، وجود دارد. منتقد آمریکایی هاروی ساچس رویکرد کارایان را این‌گونه نقد می‌کند: به نظر می‌رسید که کارایان برای یک رهبر همه‌فن‌حریف است که می‌تواند از باخ تا پوچینی، موتزارت تا مالر، بتهوون تا واگنر، شومان تا استراوینسکی، صدایی شفاف، صیقلی و با کیفیتی از پیش طراحی شده تولید کند. با این حال این سبک مشخصه در دوره‌های زمانی متفاوت موسیقی از درجهٔ موفقیت متفاوتی نزد شنوندگان برخوردار است. او حقیقتاً در موسیقی آنتون بروکنر، روبرت شومان، یوهانس برامس و ریچارد اشتراوس بی‌همتاست؛ ولی آثار فون کارایان در موسیقی موسیقی باروک یا عصر کلاسیک چندان در خارج از آلمان و اتریش مورد پسند نیست. سبک و هنر شعری حافظ
موسیقی بیرونی همان وزن عروضی شعر است. ذوق و احساس حافظ در قلمرو وزن، بسیار لطیف و نیرومند است و فرم غنایی پراحساس غزل‌هایش اختصاصاً به شعر او تعلق دارد. شکی نیست که یکی از اهداف اشعار حافظ، تطبیق بر دستگاه‌های آواز ایرانی بوده و بی‌گمان حافظ موسیقی‌شناس یا موسیقی‌دان بوده‌است. افزون‌براین، شواهدی در شعر حافظ موجود است که نشان از صدای خوش حافظ دارد و آشنایی‌اش با گوشه‌های موسیقی ایرانی را تأیید می‌کند. با آنکه وزن عروضی بیشتر اشعار حافظ ۳ یا ۴ وزن است، اما او با ابداعی بزرگ، در موقعیت‌های گوناگون عاطفی و با بهره‌گیری از آهنگ واژگان و روش تقطیع افاعیل عروضیِ مرتبط به واژگان و حروف، جبران محدودیت وزنی را نموده و تنوع آفریده است. به‌باور شمیسا در قلمرو بهره‌گیری زبان ادبی — که مقصود بهره‌بردن از بدیع و بیان به حد کمال است — و برقراری روابط گوناگون موسیقایی و معنایی میان واژگان، حافظ بر همگان سبقت گرفته‌است. دو مفهوم «آهنگ کلام» و «بافت» — که یکی اصطلاحی موسیقایی و دیگری اصطلاحی در نقد ادبی است — در شعر حافظ سبب احساس موسیقی در شعر و نیز تأثیری متفاوت در شعرهای گاه با وزن یکسان شوند. اسحاق انور
بهروز غریب‌پور به بهانه درگذشت انور این‌طور نوشت: «این هنرمند فقید در بسیاری از اپراهای گروه تئاتر عروسکی آران از جمله اپرای مولوی، اپرای حافظ، اپرای سعدی و اپرای خیام به ایفای نقش پرداخته بود. بدون شک صدای بی‌نظیر اسحاق انور و نقش‌آفرینی‌های او تا همیشه در یاد هنردوستان باقی خواهد ماند و به‌راستی‌که تنها صداست که می‌ماند». اسحاق انور نابغه‌ای در دنیای موسیقی بود که مرگ را از تاریخی به بعد به خودش تزریق کرد. شور رومی
قسمتهای آوازی: ملودی‌های شاعرانه همگون با حال و احوال شعر سورئال مولانا، اجرای نو آورانه و طرز فکری که از ظاهر ردیف گذشته و به روح ردیف پیوند خورده و همچنین توجه به لحن‌های حماسی، استفاده از فضای باستانی و اسطوره‌ای آواز ایرانی، دقت بر سبک‌شناسی و اقتدار آواز قدما، توجه به طرز بیان و لحن خالص ایرانی، دوری کردن از لحن‌های خارجی، بخصوص لحن‌های عربی که وارد آواز ایرانی شده، بکارگیری تحریرهای ریتمیک و یک دست بودن زیر و بم‌های آوازی و دست اول بودن فکر آن از جمله مشخصات آوازی این اثر است. سبحان اکرامی
سبحان اکرامی گوینده رادیو ورزش که بیش از پانزده سال هر روز در این شبکه رادیویی به اجرای برنامه می‌پردازد در گفتگو با خبرنگار سایت «موسیقی ما»، درباره ی نخستین کنسرت خود و آغاز فعالیت‌های هنری‌اش در حوزه ی موسیقی توضیح داده است که به شدت علاقه‌مند به رادیو و دوبلاژ بوده و خوانندگی را هم دوست داشته است. در دبیرستان به درخواست دوستانش بعضی ترانه‌ها را می‌خوانده و آن‌ها بودند که وی را تشویق کرده‌اند که این کار را ادامه بدهد. تا این که وارد فعالیت‌های مطبوعاتی نوشتاری و ورزشی گشت و در عرصه ی مطبوعاتی ورزشی و هنری مشغول به فعالیت شد. پس از آن با یک گروه سینما موسیقی آشنا شد. قبل از آن هم با استاد اصلانی و فرزندشان مسیح اصلانی کار موسیقی سنتی را شروع کرد که به وی پیشنهاد کرده بودند نوع صدایش برای قطعات سنتی مناسب نیست. پس به سمت موسیقی کلاسیک رفت و چندین استاد را تجربه کرد و استاد محمدرضا صادقی را انتخاب کرد. وی به موسیقی آکوستیک محور علاقه دارد. وی (خواننده)
صدای باریتون وی، به‌ویژه گسترهٔ صوتی و تن «خش‌دار» او، در مجموع نقدهای مثبتی دریافت کرده‌است. صدای او پس از اجرای تک‌خوانی «انگ»، بیش از قبل مورد توجه واقع شد و فالستوهایی که نشانگر گسترهٔ صوتی وسیع او بود و سبک موسیقایی منحصر به‌فردش، تحسین‌برانگیز عنوان شد. منتقد موسیقی بلانکا مندز، تونالیتهٔ وی در «تکینگی» را که قطعهٔ آغازگر "" از بی‌تی‌اس بود، «تعیین‌کنندهٔ اصلی لحن آلبوم» توصیف کرد. کارن روفینی از "" در مقاله‌ای نوشت: «وی به سادگی تن‌های بسیار آرامش‌بخش و زیری را ارائه می‌کند که از عناصر کلیدی صدای نهایی بی‌تی‌اس اند». تیمار هرمن از "بیلبورد" نیز نت‌های پایین او را یکی از ویژگی‌های بارز موسیقی بی‌تی‌اس عنوان کرد. سبک موسیقایی وی عمیقاً متأثر از عشق او به جاز و موسیقی کلاسیک است. از الهام‌بخش‌های او می‌توان به و روبن استودارد اشاره کرد. نیکولای گدا
نیکولای گدا تا ۷۷ سالگی فعالیت هنری بسیار موفقی در عرصه خوانندگی داشت. او به زبان‌های مختلفی تسلط داشت و توانست قطعاتی را به زبان فرانسوی،ایتالیایی،انگلیسی، آلمانی، روسی، چکی، سوئدی و همچنین لاتین اجرا کند. گدا یکی از بزرگ‌ترین خوانندگان اپرا در تاریخ بود. و از لحاظ زیبایی صدا، کنترل بر روی صدا و احساس موسیقایی جزو بهترین‌های تاریخ بود. اپرا (مرورگر وب)
اپرا به صورت توکار از قابلیت زبانه‌بندی پنجره‌ها پشتیبانی می‌کند و قابلیت‌های پیشفرض آن را می‌توان با استفاده از افزونه‌ها گسترش داد. همچنین اپرا مجهز به یک نوار بوکمارک و دانلود منیجر هم هست. اپرا قابلیتی به نام Speed Dial دارد. این قابلیت، به کاربر اجازه می‌دهد تا تعداد نامحدودی از صفحات وب را به میل خود انتخاب کند تا وقتی که زبانه جدیدی باز می‌شود، آن صفحات به صورت کوته‌وار نشان داده شوند. به کمک Speed Dial، می‌توان آن صفحات را به روش آسان‌تر و کارامدتری مرور کرد. یکی از دلایل محبوبیت مرورگر اپرا VPN آن است که در واقع یک نوع پروکسی است و اطلاعات را به صورت VPN رمز گذاری می‌کند و ارتباطی امن برای شما ایجاد می‌کند، این ویژگی جدیدا در ایران فیلتر شده‌است. دلکش
سیما بینا، صدای دلکش را پرحجم و بسیار گیرا با تحریرهای ویژهٔ خودش دانسته که کلام را بسیار زیبا و مشخص بیان می‌کرد. او شخصیت آوازی دلکش را بسیار مردمی می‌داند و باور دارد که دلکش نسبت به تصنیفی که اجرا می‌کرد، احساس مسئولیت داشت. سیما بینا از پدرش نقل می‌کند که دربارهٔ آواز دلکش می‌گفت: "«مانند این است که یک آدم بسیار ادیب و باسوادی دارد این شعرها و تصنیف‌ها را می‌خواند.»" سیما بینا رقیبانی که قصد تقلید از دلکش را داشتند ناکام می‌داند و می‌گوید: "«آن آنی که در صدا هست و آن کاراکتر و طنین صدا قابل تقلید نیست.»"علی اشتری شاعر معاصر دربارهٔ دلکش شعری سروده‌است: نابوکو
این آریا برای نقش ابیگیل و تمبر صدایی دراماتیک سوپرانو است که در شروع پرده دوم یعنی صحنه اول از پرده دوم اجرا می‌شود. در این آریا ابیگیل نامه ای یافته‌است که ممکن است باعث نابودی اس شود، در این نامه ذکر شده که ابیگیل دختر نابوکو نیست، بلکه زاده غلامان است. او نابوکو و وارث راستینش فننا را نفرین می‌کند و حال به این می‌اندیشد که عشقش به اسماعیل زندگی اش را دگرگون خواهد ساخت. این آریا به قدری مشکل است که خیلی از بزرگان از جمله ساترلند از خواندن آن سر باز زدند و باعث آسیب جدی به صدای خیلی از سوپرانوهای معروف از جمله «النا سولیوتی» و «آنیتا کرگیوتی» شد. این آریا نیز برای نقش ابیگیل و صدای دراماتیک سوپرانو نوشته شده‌است. ابیگیل که غلامزاده ای بیش نیست حال از اینکه از این پس همه از اون فرمان پذیر خواهند بود بسیار خوشحال و خرسند است. این آریا برای نقش فننا و تمبر صدایی متسو سوپرانو نوشته شده‌است. در این آریا که از صحنه دوم از پرده چهارم است در باغهای معلق جلادان منتظرند حکم اعدام زکریا و پیروانش را اجرا کنند. زکریا فننا را شهید اعلام می‌کند و فننا از خداوند می‌خواهد که او را در بهشت ابدی پذیرا باشد. این آریا برای نقش نابوکو و صدای دراماتیک باریتون نوشته شده‌است. در این آریا که در شروع پرده چهارم اپرا است نابوکو در اتاقش با شنیدن صدای کسانی که نام فننا را بر زبان می‌آورند از خواب بیدار می‌شود. از پنجره به بیرون می‌نگرد و می‌بیند که فننا را به سوی محل اعدام می‌برند او می‌خواهد از اتاقش خارج شوند اما به یاد می‌آورد که زندانی است. او در اوج نومیدی زانو می‌زند و از خدای یهودیان طلب بخشایش می‌کند. این آریا برای نقش نابوکو و صدای دراماتیک باریتون نوشته شده‌است. در این آریا که در پایان صحنه اول از پرده چهارم است نابوکو می‌گوید که سلامتش را بازیافته‌است. آنگاه با فریادی شمشیری طلب می‌کند و سربازانش را به باز پس‌گیری تاج و تخت ترغیب می‌کند. این آریا برای نقش زکریا و رنگ صدایی لیریک باس نوشته شده‌است. در این آریا که در صحنه دوم از پرده دوم است زکریا در گوشه ای از قصر دعا می‌کند که بتواند آشوری‌ها را از پرستش بت بازدارد. این بخش قطعه کری است از پایان پرده سوم اپرا با عنوان پرواز کن خیال با بالهای طلایی که یهودیانی که در ساحل رود فرات از کار اجباری خسته شده‌اند با خواندن این قطعه افکارشان را به سوی سرزمین مادریشان روانه می‌کنند. به جرات می‌توان این بخش را مهم‌ترین بخش اپرا و یکی از مهم‌ترین قطعاتی دانست که جوزپه وردی در طول عمر خود ساخته‌است. مردم در بند ایتالیا که البته آن زمان کشور واحدی نبود این قطعه را نه سوگنامه اسرای یهودی که صدای خودشان می‌دانستند و پس از پایان اپرا در تمام کوچه و خیابانها همه هم صدا می‌خواندند. دستگاه سانسور وقت که از اتحاد مردم ایتالیا وحشت داشت به خاطر همین قطعه اپرا را توقیف کرد. ترس از این قطعه به قدری زیاد بوده و هست که در جنگ جهانی دوم خواندن این قطعه منجر به مرگ خوانندگان می‌شد و تا مدتی به جر اپرای متروپولیتن هیچ اپراخانه ای حق اجرای مجدد این قطعه را نداشت. این قطعه نه تنها در زمان خود برای ایتالیاییها مقدس و نماد سرود ملی بود که در جنگ اعراب و اسرائیل نیز به همان میزان مقدس و قابل احترام بود. وی مثل وندتا (فیلم)
همان‌طور که توسط منتقدان و مفسران متعدد اشاره شده داستان وی سبکی مانند رمان "شبح اپرا" اثر گاستون لورو دارد. هردو این افراد به صورت خودشان ماسک می‌زنند تا ناراحتی و گذشته تلخ خود را پنهان کنند. رابطه وی و ایوی نیز در موارد بسیاری با "شبح اپرا" مشابه است. چرا که وی نیز همانند داستان "شبح اپرا" ایوی را به زیرزمین می‌برد تا به او آموزش بدهد. کلارا بات
وی صدایی بَم، قوی و با صلابت داشت، انچنان که آهنگسازان معاصری چون ادوارد الگار و کامی سن-سانس را تحت تأثیر قرار داد که اولی برایش یک ترانه هم ساخت. او یک اپرا از کریستف ویلیبالد گلوک هم اجرا کرد. اپرا بوفه
اپرا بوفه () یک از قالب‌های مرتبط با اپرا است که در اواخر سده ۱۹ میلادی رواج بسیار یافت. خاستگاه این ژانر کشور فرانسه است و عمدهٔ شهرت این ژانر به واسطهٔ مصنف و آهنگساز برجسته، ژاک افنباخ است که کارهای بسیاری را بر پایهٔ همین نوع از اپرا ارائه نمود. از آنجا که نخستین اجراهای این ژانر در کافه‌ای به نام تئاتر بوفه پاریسی‌ها بود این ژانر نیز به همان نام مشهور گردید. از مشهورترین آثار در این زمینه، اپرا بوفهٔ مشهور به اورفئوس در برزخ از افنباخ است وینچنتزو بلینی
پس از آنکه بلینی آموزش‌های مقدماتی موسیقی را از پدربزرگش آموخت، استان کاتانیا را برای مطالعه موسیقی در کنسرواتوار ناپل ترک کرد. در ۱۸۲۲ شاگرد نیکولو زیگارلی بود و به مطالعه آثار ارکسترال هایدن و موتسارت می‌پرداخت. در این کنسرواتوار رسم اینگونه بود که برای شناساندن دانش آموزان برتر به مردم نمایشی از یکی از کارهایشان اجرا می‌کردند که دربارهٔ بلینی اولین اپرایش با نام آدلسون و سالوینی ("Adelso e Salvini") در آمفی تئاتر کنسرواتوار اجرا شد. بیانکا و جرناندو ("Bianca e Gernando") یکی دیگر از اپراهای بلینی بود که با موفقیت در تئاترو سن کارلو اجرا شد و نتیجه این اجرا سفارشی از یک اپرا برای تئاترو آلا سکالا از طرف باربایا مدیر اپرا بود. ایل‌پیراتا ("il pirata") اثر دیگر او موفقیت چشمگیری را برای او به همراه آورد و از این زمان به بعد همکاری بلینی با فلیچه رومانی -نویسنده اشعار اپرا و شاعر- آغاز شد و دوستی او با خواننده تنور مورد علاقه‌اش جوانی باتیستا روبینی که در اپرای بیانکا و جرناندو به ایفای نقش پرداخته بود شکل گرفت. تحریر
در اجرای تحریر، خواننده باید توجه کند که معنای شعر را تغییر ندهد و فهم و درک کلام را مختل نکند. به همین دلیل، تحریر فقط روی کلماتی اجرا می‌شود که بتوان آن‌ها را به روشنی ادا کرد، و از اجرای تحریر روی هجاهای میانی کلمات پرهیز می‌شود. تحریر معمولاً روز هجاهای طولانی و نت‌های دارای کشش طولانی‌تر انجام می‌شود و ترجیحاً در پایان هر مصراع از شعر به کار گرفته می‌شود. صدای «آ» بیشترین کاربرد را در تحریر دارد. دلیل تمرکز روی صدای «آ» در تحریرها آن است که مخرج این صدا در ته دهان (نزدیک به حلق) است و این امکان اجرای تحریر را (که خود از حلق شکل می‌گیرد) فراهم می‌کند. تحریرهای روی کلام شعر، ممکن است روی صداهای دیگر نظیر «او» نیز اجرا شوند اما در تحریرهایی که روی ترنم‌های مجزا از شعر اجرا می‌شوند، معمولاً مصوت‌های «آ» و «اِ» نقش اساسی دارند و دیگر آواها به ندرت در تحریرهای مستقل به کار گرفته می‌شوند. تحریرهایی که روی مصوت «آ» اجرا می‌شوند معمولاً حالت خیزشی بیشتری از تحریر روی دیگر مصوت‌ها دارند؛ این امر کمک می‌کند که از ترکیب‌های آوایی «آ» برای رساندن سیر نغمگی به یک درجهٔ دیگر دستگاه به خصوص درجات بالاتر استفاده شود. در مقابل، تحریرهای مبتنی بر مصوت «اِ» برای روندهای نزولی به درجات پایین‌تر مناسب‌تر هستند. صدای «آ» در تحریر گاهی به سمت صدای «اُ» یا «او» نیز گرایش پیدا می‌کند. ترانسکریپسیون
در این گونه از بازنویسی، قطعهٔ جدید می‌تواند همزمان از صداهای اصلی تقلید کند و در عین حال با استفاده از تمام مهارت‌های فنیِ یک آهنگساز مسلط، به گونه‌ای برای سازهای جدید بازنویسی شود که به نظر برسد آن قطعه از ابتدا برای آن صداها نوشته شده است. اما برخی از بازنویسی‌ها و تنظیم‌ها صرفاً به دلایل شرایط عملی یا محیطی موجود، انجام می‌شود. به عنوان مثال در دوران موتسارت، اورتورها و ترانه‌ها از اپراهای محبوب وی برای ارکستر بادی بازنویسی شد. زیرا این گروه‌ها شیوه‌های متداول برای سرگرمی‌های مردمی در اماکن عمومی بودند، موتسارت خود این کار را در اپرای دون ژوان انجام داد و برای گروه‌های کوچک بادی نیز چندین اپرای دیگر، از جمله اپرای عروسی فیگارو را بازنویسی کرد. نمونهٔ دیگر ایگور استراوینسکی است، وی بالهٔ پرستش بهار را برای پیانو با چهار دست تنظیم کرد که در تمرین‌های باله از آن استفاده می‌شود. امروزه نوازندگانی که در کافه‌ها یا رستوران‌ها فعالیت می‌کنند، گاهی بازنویسی‌ها یا تنظیم‌هایی که برای گروه‌های بزرگتری از سازها نوشته شده بوده را اجرا می‌کنند. اپرا
خوانندگان اپرا باید صداشان در عین زیبایی رسا هم باشد، چون تالارهای اپرا معمولاً بسیار بزرگی است و تماشاگرانی که در ردیف‌های ته تالار نشسته‌اند باید بتوانند صدای خوانندگان را به خوبی تماشاگران ردیف‌های جلو بشوند. زینگ‌اشپیل
زینگ‌اشپیل سبکی در اپراهای به زبان آلمانی و ترکیبی از آواز و گفتگو است. اوج محبوبیت آن در اواخر سده هجدهم میلادی بود. در این سبک اجراکنندگان در میان تصنیف‌ها و آریاها، به گفتگوی معمولی نیز می‌پردازند. انگیزهٔ ایجاد این سبک تلاش آهنگسازان بر ضد شیوهٔ تصنعی اپراهای ایتالیایی بود. گستره صوتی وکال
عامل دیگری که باید مورد توجه قرار گیرد استفاده از شکل‌های مختلف تولید آواز است. صدای انسان با استفاده از فرآیندهای مختلف فیزیولوژیکی در حنجره، قادر به تولید صدا است. این روش‌های مختلف تولید صدا به عنوان مناطق صوتی شناخته می‌شوند. در حالی که تعداد دقیق و تعریف مناطق صوتی موضوعی بحث‌برانگیز در زمینهٔ آوازخوانی است، علوم فقط چهار منطقهٔ صوتی را به رسمیت می‌شناسند که عبارتند از گستره صوتی سوت، «مدال»، «فالسِتو» و «منطقه سرخ صوتی» که بم‌ترین صدا از حنجره مردان است و به صورت خاصی از درون حفره تولید می‌شود. معمولاً فقط قطعات قابل استفاده، صداهایی است که در «منطقهٔ صوتی مدال» در گفتار معمولی و بیشتر برای خوانندگی و هنگام تعیین دامنهٔ آواز خوانندگان گنجانده شده‌است. موارد استثنائی نیز وجود دارد، مانند اپرا، که در آن خوانندگان کنترتنور از «فالسِتو» و سوپرانو کولوراتور از «منطقهٔ صوتی سوت‌ها» استفاده می‌کنند؛ بنابراین نت‌های این مناطق در محدودهٔ صوتی این صداها تعریف می‌شوند. روی اوربیسن
اوربیسن صدای تِنور داشت و برخی هم ادعا کرده‌اند پهنهٔ صدای او ۳ تا ۴ اکتاو بوده‌است. روزنامهٔ ایندیپندنت و لس‌آنجلس تایمز به خاطر اجرای اپرا گونهٔ اربیسن به او لقب «کاروسوی موسیقی راک» داده‌اند و الویس پریسلی یک‌بار از او به عنوان «بزرگ‌ترین خوانندهٔ تمام دنیا» یاد کرده‌است. اپرا
اپرا مجموعه‌ای است از هنرهای مختلف: موسیقی، ادبیات، فن بازیگری، طراحی صحنه، دکور و کارگردانی. صحنه آرایی اپراهای باروک غالباً با هدف القای احساس عظمت و جلب توجه به تزیینات پر زرق و برق معماری باروک بود. اپرا یکی از ارزنده‌ترین پدیده‌های جهان موسیقی به‌شمار می‌رود. طی چندین قرن اپرا با تحولات فراوان همه گونه رویدادها و سبک‌های موسیقی را تجربه کرد و به تکامل رسید. رقصانه (آلبوم)
پرنیا افزود: «خیلی دوست داشتم خواندن تصانیف و آواز این کار با آقای ناظری باشد. چون به نظر من هنر جناب ناظری با کلام مولانا عجین شده و در هنر ایشان یکی شدن با فضای اشعار حضرت مولانا را به وضوح می‌توان دید. صدای ایشان در خواندن تصانیف و اجرای آوازها بقدری برایم دل چسب بود که در همان روزهای آغازین همکاری به یک همفکری و همدلی مشترکی دست یافتیم.» موسیقی رنسانس
به‌طور عمده، بافت موسیقی رنسانس پلی فونیک است. یک نمونه کرال از موسیقی این دوره، دارای چهار، پنج یا شش خط آوازی است. تقلید میان خطوط آوازی رایج است. در موسیقی سبک، مانند موسیقی رقص، بافت هوموفونیک نیز، با توالی آکوردها، به کار رفته‌است. کیفیت صوتی موسیقی رنسانس در مقایسه با موسیقی قرون وسطایی پرتر و غنی‌تر است. به‌کارگیری محدودهٔ صوتی باس برای نخستین بار در این دوره، وسعت صوتی را به بیش از چهار اکتاو گسترش داد. این تأکید نو بر خط ملودی باس، هارمونی غنی تری را پدیدآورد. پیشتر، در قرون وسطا، آهنگسازان توجه چندانی به تأثیر هارمونیک کلی نداشتند. اما در این دوره، آهنگسازان با در نظر داشتن خط‌های ملودیک جداگانه، به آکوردها نیز می‌اندیشیدند. از نظر صوتی موسیقی رنسانس کیفیتی ملایم و آرام دارد، زیرا آکوردهای کنسونانت و پایدار، مطلوب و مورد پسند شمرده می‌شدند؛ تریادها اغلب شنیده می‌شوند اما آکوردهای دیسونانس چندان اهمیتی ندارند. موسیقی کرال دورهٔ رنسانس نیازی به همراهی ساز نداشت. به همین دلیل، اغلب از این دوره به عنوان عصر زرین موسیقی کرالِ آ کاپلا (بی همراهی ساز) نام برده شده‌است. با این همه، سازها اغلب با خط‌های آوازی همراه می‌شدند. سازها، گاه با مضاعف کردن خط‌های آوازی سبب تقویت آن‌ها می‌شدند، یا خط آوازخوانی غایب را می‌نواختند. در موسیقی کرال دورهٔ رنسانس، خط‌های اجرایی که تنها و فقط ویژهٔ اجرای سازها ساخته شده باشند کمیاب است. سودا علی‌اکبرزاده
سِودا علی‌اکبرزاده (; دنیا در ۴ ژوئیه ۱۹۷۷ در باکو، آذربایجان) خواننده زن آذربایجانی. پدربزرگ سِودا ابولحسن علی‌اکبرزاده یک نویسنده ملی آذربایجان و نویسنده اولین رمان‌های نوشته شده در دوره اتحاد جماهیر شورویاست. پدر وی چنگیز الاکبرزاده یک روزنامه‌نگار و نویسنده بود. صدای سِودا قوی و ضخیم و ته گلویی است. با وجود این سبک آواز وی پذیرای بسیاری از عناصر متفاوت است: شما می‌توانید در آن هر دو روح و موسیقی جاز و موج جدید و حتی سبک آفریقایی را شنید. تلاش او برای یادگیری هر دو روش سنتی «خواننده» آواز (به کمک درس‌های خواننده افسانه‌ای عالیم قاسمف) و سبک اپرا (با کار آموزی در فلورانس، ایتالیا در سال ۲۰۰۵). سبک موسیقی، رقص و جلوه ظاهری مایکل جکسون
بعد از مرگ مایکل جکسون، تدی رایلی، تهیه‌کنندهٔ برخی از آلبوم‌های مایکل، دلیل صحبت کردن مایکل با صدای زیر (با ارتفاع زیاد و شبیه به صدای کودکان و زنان) را به دلیل نگه‌داشتن صدای مشهور فالستویش (صدای بسیار زیر مردانه) برای آواز خواندن بیان کرد. رایلی می‌گوید که برخلاف باورهای مردم، صدای مایکل بَم بود. او باید کلمات را زیر ادا می‌کرد تا همیشه ارتفاع بالای صدایش را حفظ کند. برای همین همیشه وقتی صحبت می‌کرد صدایش زیر بود. این شگردی از استادش بود و این موضوع بسیار بسیار حقیقت دارد. فیلیپ بلاچ گفته‌است:  از همان اوایل جکسون با پوشیدن بلوزهای حاشیه دوزی شده، کفش‌های پاشنه بلند و شلوارهای دمپاگشاد و با کلاهی مخصوص، به عنوان فردی با سبک پوششی کاملاً بی‌همتا توصیف می‌شده‌است. در طول دورهٔ آلبوم غیر معمول او سبکش را با پوشیدن کت‌های تاکسیدو، شلوارهایی که از بالا به پایین تنگ تر می‌شد، جوراب‌های سفید کلفت و درخشان و کفش‌های خیابانی سیاه براق که فوراً بیننده را متوجهٔ ظاهری کلاسیک می‌کرد، تغییر داد. ورود سبک ساختار شکنانهٔ او در طول دورهٔ آلبوم تریلر جکسون را به یک الگوی برجستهٔ مد تبدیل کرد. کت قرمز رنگ موزیک ویدیوی تریلر مایکل جکسون و بزن به چاک، عینک‌های آفتابی خلبانی، شلوارهای دارای خط ارتشی در قسمت بیرونی آن، کت‌های نظامی، موهای فر، شلوار کوتاه با جوراب‌های سفید درخشان، کت اسطوره‌ای بیلی جین، کلاه فدورای سیاه و معروف‌تر از همه دستکش سفید درخشانی که اولین بار در مراسم ویژهٔ موتاون به دست کرد، از جمله پوشش‌هایی هستند که جکسون در موزیک ویدئوها، مراسم اهدای جوایز و اجراهای زنده از آن‌ها استفاده می‌کرد. آنتونیو ویوالدی
اپرا در ونیز در اوایل قرن هجدهم عام‌ترین نوع موسیقی و سودآورترین آن‌ها برای آهنگسازان بود. در این شهر سالن‌های اپرای زیادی برای نمایش عمومی وجود داشت. ویوالدی فعالیت خود را در زمینه اپرا این‌گونه شروع کرد: اپرای نخست او با عنوان ottone in villa در ونیز اجرا نشد بلکه در ۱۷۱۳ در ویچنزا به نمایش گذاشته شد. در آن سال ویوالدی به ونیز رفت و مدیر اپرای تئاتر سنت آنجلو شد یعنی همان جایی که اپرای Orlando finto pazzo خود را به اجرا گذاشت؛ هرچند که این اپرا مورد استقبال عمومی قرار نگرفت تا آنجا که ویوالدی مجبور شد پس از دو هفته اجرای آن را متوقف کند و به جای آن، یکی دیگر از اپراهایش را که در گذشته اجرا شده بود به نمایش بگذارد. او در ۱۷۱۵ Nerone fatto Cesare (که هم‌اکنون گم شده‌است) را عرضه کرد. موسیقی آن را هفت آهنگساز تنظیم کرده بودند که ویوالدی با تصنیف یازده آریا این گروه را رهبری می‌کرد؛ در آن زمان این اپرا موفقیت زیادی را برای او به همراه آورد. ویوالدی در فصل بعدی تصمیم گرفت اپرای Arsilida regina di ponto را که به‌طور کامل خودش نوشته بود را اجرا کند. پرواز همای
او دیپلم خود را از هنرستان کمال‌الملک رشت کسب کرد و با علاقهٔ فراوان به رشتهٔ موسیقی وارد دانشگاه آزاد تهران شد و با ساز تخصصی سه‌تار و پیانو تحصیلات خود را در دانشگاه به‌پایان رساند. به گفتهٔ وبگاه رسمی همای وی آواز ایرانی را نزد استادانی چون فریدون پوررضا، کمال‌الدین عباسی، هنگامه اخوان و کریم صالح عظیمی فرا گرفته‌است. اجرای اپرای حلاج که از شامگاه ۲۱ مرداد ۱۳۹۷ در کاخ‌موزه سعدآباد، ایوان عطار آغاز شد، روایت ادیب و سراینده‌ای بزرگ به نام حسین منصور حلاج است. وی در مصاحبه‌ای دربارهٔ این اپرا گفت: «تازه‌ترین اپرایی که مشغول آماده‌کردنش هستم، اپرای حلاج است که در کاخ‌موزه سعدآباد و در ایوان عطار روی صحنه می‌رود. این اپرا داستان ظهور و پیدایش و مبارزه و محاکمهٔ حلاج را به تصویر می‌کشد.» احساس من
رابین دنزلو از گاردین به این نکته اشاره کرده که اِوورا در این آلبوم به‌جای آهنگ‌های رقصی مورنا (سبکی که او را به شهرت رساند) روی کولادریای کیپ ورد با ضرباهنگ بالا تمرکز کرده ولی با این وجود قطعات همچنان احساسی به نظر می‌رسند. او نتیجهٔ کار را مجموعه‌ای شاد و آرام توصیف‌کرده که از قدرت و هیجان بهترین کارهای اِوورا بی‌بهره است، اما نشان می‌دهد که او هنوز هم صدای خوبی دارد. اپرت
اُپِرِت به گونه‌ای از نمایش آوازی یا اپرای سبُک گفته می‌شود که همراه با آواز فراوان است و گفتگو یا رسیتاتیو کمتری نسبت به اپرا دارد. گفت‌آواز (اپرا)
گفت‌آواز غالباً پیش از آریا قرار می‌گیرد و تابع میزان‌های موسیقی نیست. در اپرای ایتالیایی گفت‌آواز در حقیقت رابط بین دو آریاست. اولیس (شعر)
لحن شعر بی‌پیرایه ولی پرقدرت است و حالات خلقی متناقض راوی‌ای را بیان می‌کند که می‌خواهد جایگاه خود را میان گذشته و آینده‌اش بیابد. در شعر به‌کرات ضدیتی مؤثر بین احساسات کلام اولیس و صدای بیانگر آن‌ها پدیدار است. مثلاً وزن پنج‌وتدی یامبیک (وزنی که از تکرار پنج یامب یا پایهٔ عروضی بلندآخر به دست می‌آید) در شعر به‌دفعات با دوبلنده‌ها (پایه‌های عروضی‌ای که شامل دو هجای بلند هستند) منقطع شده‌است. این زبان سنگین خوانش شعر را آهسته می‌کند و در جای دیگر احتمال غیرقابل اعتماد بودن راوی را تقویت می‌سازد: دستبرد به حرمسرا
با علم به وسعت صدا و مهارت خوانندگان این اپرا، موتزارت تعدادی از شنیدنی‌ترین و در عین حال سخت‌ترین آریاها را ساخت؛ به عنوان نمونه، در آریای عثمان - پرده سه: " O, wie will ich triumphieren " - یکی از زیرترین نتهای اجرا شده ((D(D/2) در بین همه اپراها را می‌توان یافت؛ یا اجرای " Martern aller Arten " - برای نقش کنستانزه - یکی از بزرگترین چالش‌ها برای خوانندگان اپرا در کلّ دنیا محسوب می‌شود. ماریا کالاس
ماریا کالاس در نیویورک در یک خانواده مهاجر یونانی متولد شد. در یونان تحصیل کرد و فعالیت‌های جدی خود را در ایتالیا انجام داد. وی همچنین به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، یونانی و ایتالیایی تسلط کامل داشت. او یکی از مشهورترین خوانندگان آمریکایی در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم به‌شمار می‌آید. وی که ملقب به ملکه اپرای قرن بیستم می‌باشد، علاوه برداشتن صدایی پر قدرت و با شکوه، دارای استعداد شگرفی در ایفای نقش روی صحنه بود. به گفته کارشناسان، خوانندگان اپرای قبل از او در هنگام خواندن تنها به حرکات محدود دست یا برداشتن چند قدم اکتفا می‌کردند؛ در حالیکه ماریا با صدای منحصر به فرد و تمام روح و جسم خود، سعی در انتقال احساساتش به تماشاچیان می‌کرده تا شخصیت داستان در نظر آن‌ها واقعی جلوه کند. اپرای خسرو و شیرین
موسیقی خسرو و شیرین بسیار روان و دارای ملودی‌های مناسب است. حالات نمایشی با موسیقی تطبیق می-کند و سازهای همراهی‌کننده، همواره خوب انتخاب شده‌است. ملودی‌هایی که دهلوی برگزیده، گرچه اغلب اختصاصات موسیقی ایرانی را ندارد، اما تا آنجا که ممکن بود شیوه موسیقی ایرانی یا ارمنی مربوط به داستان اختیار شده‌است. از جمله پرلود و آواز جمعی دختران از پرده دوم حالت شرقی دارد و از زیباترین قسمت‌های اپراست. توماس الن
توماس اَلن دانش‌آموختهٔ کالج سلطنتی موسیقی لندن است. در دنیای اپرا، او را بابت صدایش، گوناگونی اجراهایش از آهنگسازان مختلف و نیز هنر بازیگری‌اش در صحنهٔ نمایش اپرا، مورد تحسین قرار داده‌اند تا آنجا که، بسیاری او را یکی از بهترین باریتون‌های تغزلی قرن بیستم می‌دانند. گستره صوتی سوت
در این منطقه صدای بعضی از سوپرانوها که در گسترهٔ مدال قرار دارند، ممکن است تا «گستره صوتی سوت» گسترش یابند. گسترهٔ صوتی سوت، بالاترین منطقهٔ صدایی است که در بیشتر خوانندگان سوپرانو از «ر بالا» (D6 یا ۱۱۷۴٫۶ هرتز) شروع می‌شود و تا حدود یک اکتاو به بالا (D7 یا ۲۳۴۹٫۳ هرتز) گسترش می‌یابد. این تنها با استفاده از قسمت‌های پشتی پرده‌های صوتی ایجاد می‌شود. قسمت پایینی منطقهٔ سوت ممکن است در بخش‌های بالایی گسترهٔ «مدال» و «فالستو» با یکدیگر هم‌پوشانی داشته باشد و این امکان را برای خوانندگان فراهم می‌آورد که نت‌ها را از طریق مختلف به صدا درآورند. در حالی که اساساً «گسترهٔ سوت» بیشتر برای تولید صداهای بالاتر از «ر بالا» (D6) استفاده می‌شود، اما مانند سایر گستره‌های صوتی، منطقهٔ صدایی سوت از همان نقطهٔ اعلام شده ممکن است شروع نشود، زیرا صداهای نادری وجود دارد که می‌توانند گسترهٔ سوت را بسیار بالاتر یا پایین‌تر از محدودهٔ ذکر شده، گسترش دهند. به عنوان مثال سوپرانوهای کولوراتور در اپرا، می‌توانند نت «فا بالا» (F6) که بالاتر از «دو بالا» (C6) قرار دارد را بخوانند. کلیوو لین از انگلستان و ایما سومک از پرو، دو سوپرانو با گسترهٔ صوتی زیاد هستند. فرهاد مهراد
باید سال‌ها بگذرد تا بتوان به تعریف درستی از سبک خوانندگی او دست پیدا کرد. او به جز سلیقه خوب در انتخاب اشعار، بسیار درست و قابل تأمل در انتخاب موسیقی مناسب که حال و هوای صدای خودش را هم داشته باشد تبحر داشت و از نظر دکلماسیون نیز هر واژه از شعرش و هر مصرعی را که می‌خواند کاملاً با مفهوم بیان می‌کرد به شکلی که معنای تلفیقی آن به گونه‌ای دیگر می‌شد. اجراهای او را باید چندین بار شنید تا به جذابیت‌های صدا و نوع خواندنش دست یافت، همچنین باید توانایی اش در اجراهای کنسرتی را نیز مدنظر قرار داد که در آن‌ها هم‌زمان پیانو هم می‌نواخت. نظیر این کار را می‌توان در اجرای خواننده دیگری مثل التون جان دید. او در خواندن ترانه‌های خارجی نیز بسیار با فکر عمل می‌کرد و هر چه را که می‌خواست اجرا کند بنا به سلیقه خود از نظر آهنگسازی، ملودی و شیوه خواندن تغییر می‌داد و در واقع سلیقه خود را در کار اعمال می‌کرد که آن کار بهتر از آن چیزی که بود صورت بگیرد. او ترانه‌های بسیاری را به صورت بازخوانی و به زبان‌های مختلف خوانده‌است و همچنین ترانه‌هایی هم به زبان فارسی دارد. در هر حال چه زمانی که به زبان‌های دیگر اعم از انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی، ارمنی و… می‌خواند و چه زمانی که به زبان فارسی می‌خواند، شیوه برخورد خاص خود را با کلمات داشت. در گفتگویی اینچنین عنوان می‌کند که: حمیرا
در سبک خواندن حمیرا ویژگی‌های مکتب آوازی اصفهان بیشتر از مکتب آوازی تهران غلبه دارد. مهم‌تر از آن، حمیرا توانسته‌است در طول بیش از نیم قرن فعالیت هنری، همیشه در اوج بماند و جزء چند ستارهٔ مطرح و ماندگار موسیقی ایران باشد. تحریرها، ویبراسیون تحریرها و صدای پر احساسی که مفهوم واژه‌ها و ترانه‌ها را به زیبایی فضاسازی می‌کند، از دیگر ویژگی‌های صدای حمیرا است. منصوره قصری
منصوره قصری از شاگردان استاد بزرگ اپرای ایران فاخره صبا   بوده و تحصیلات عالیه موسیقی‌اش را در "آکادمی موسیقی و هنرهای زیبای وین" به پایان برد و به دلیل توانایی بالایش در آواز، خواننده تک‌خوان اپرای شهر کلاگنفورت در اتریش شد و تا زمانی که برای اجرای اپرای آتوسا به ایران دعوت شد با این اپرا همکاری داشت. گستره صوتی وکال
محدودهٔ آواز به تنهایی نوع صدای یک خواننده را تعیین نمی‌کند. در حالی که هر نوع صدا دارای گسترهٔ صوتی کلی مرتبط با آن است، ولی ممکن است بعضی از صدای آوازی انسان، دارای یک محدودهٔ صوتی باشد که بیش از یک نوع صدا را در بر بگیرد یا در محدوده‌های معمولی دو نوع صدا قرار داشته باشد؛ بنابراین معلمان آواز در طبقه‌بندی گسترهٔ صوتی، تنها از یک نام در طبقه‌بندی صدای خواننده استفاده می‌کنند. مهمتر از دامنهٔ طبقه‌بندی صدا، بافت است، یا جایی است که صدا راحت‌تر آواز می‌خواند و صدای آوازی یا صدایی مشخص برای خوانندگی است. به عنوان مثال یک خوانندهٔ زن ممکن است دارای یک دامنهٔ آوازی باشد که شامل نت‌های بالای یک «متزو سوپرانو» و نت‌های پایین‌تر از یک سوپرانو داشته باشد؛ بنابراین یک معلم صدا به دنبال این است که ببیند خواننده کدام منطقه راحت‌تر آواز می‌خواند. اگر در منطقه صوتی پایین صدای مفیدی داشته باشد، متزو سوپرانو است و اگر در صدای بالاتر راحت‌تر باشد، احتمالاً او را به عنوان «سوپرانو» طبقه‌بندی می‌کند. معلم همچنین ویژگی صدای آواز را در نظر می‌گیرد؛ صدای «سوپرانوها» تمایل به صدای سبک‌تر و زیرتری نسبت به متزو سوپرانو دارند. معلم صدا بدون در نظر گرفتن این اندازه از گسترهٔ صوتی خواننده، هرگز او را در بیش از یک نوع صدا طبقه‌بندی نمی‌کند. چنگ‌مرغ
یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های این پرنده، آوازخوانی است. آن‌ها در تمام سال آواز می‌خوانند اما از ماه ژوئن تا اوت هنگام جفت یابی آن‌هاست و این آوازخوانی بیشتر از همیشه دیده می‌شود. در این بازه آن‌ها چهار ساعت در روز آواز می‌خوانند. این مدت برابر با نیمی از روز آن‌ها است. آواز این پرنده آمیخته‌ای از هفت بخش است که بخشی از آن ساختهٔ خودش است و باقی‌مانده، آوازها و سر و صداهایی است که از پیرامونش شنیده ‌است. سوتک یا عضو آوازی این پرنده پیچیده‌ترین در میان گنجشک‌سانان (پرندگان آوازه خوان) است. این پرنده توانایی بی‌مانندی در درآوردن صداهایی که می‌شنود دارد بدون آنکه تغییر زیادی در آن بدهد. برای نمونه صدای جانوران پیرامونش مانند دینگو، سگ و کوآلا یا صدای آوازهای تکی پرندگان یا پچ پچ‌های میان آن‌ها را به خوبی بازسازی می‌کند، علاوه بر آن صدای سوت، موتور درون‌سوز، ارهٔ دستی چوب، ارهٔ زنجیری، دزدگیر خودرو، آجیر آتش، تفنگ، صدای بسته شدن دریچهٔ دوربین عکاسی هنگام عکس گرفتن، گریهٔ نوزاد و حتی صدای صحبت انسان را بازسازی می‌کند. البته بازسازی صدای انسان کمی برای آن غیرمعمول است. گستره صوتی وکال
در حالی که وسیع‌ترین تعریف از «گسترهٔ صوتی آوازی» صِرفاً از پایین‌ترین تا بالاترین نت از یک صدای خاص است که می‌تواند تولید کند، این تعریف گسترده معمولاً به معنای زمانی نیست که «گسترهٔ صوتی آوازی» در متن آواز بحث می‌شود. مربیان آواز تمایل دارند محدودهٔ آواز را به عنوان یک کل، از نقاط «صدای مفید» تعریف کنند که یک خواننده می‌تواند حاصل کند. دلیل این امر آن است که برخی از نت‌هایی که صدا می‌تواند تولید کند ممکن است به دلایل مختلف توسط خواننده قابل اجرا در موسیقی صحنه‌ای در نظر گرفته نشود. به عنوان مثال: در اپرا همهٔ خوانندگان باید بدون کمک از میکروفون توانایی همراهی با ارکستر را داشته باشند و در آن محدوده برنامه‌ریزی کنند؛ بنابراین صدای یک خوانندهٔ اپرا فقط می‌تواند نت‌هایی را در بر بگیرد که قادر به اجرای مناسب با ارکستر در محدودهٔ صدای آوازی خود باشد. در مقابل، صدای یک هنرمند موسیقی پاپ می‌تواند شامل نت‌هایی باشد که با کمک میکروفون قابل شنیدن است. سید متولی عبدالعال
عبدالعال در ۱۳ سالگی راه و روش خاصی برای خویش اتّخاذ نمود و سبک خویش را برگزید زیرا بر این عقیده بود که: «خداوند سبحان در صوت هر انسان، طنین و آوای خاصی نهاده‌است و بر این اساس هیچ‌گاه نمی‌توان صوتی را به صوتی تشبیه نمود. آن زمان که یک قاری پس از ممارست و پشتکار فراوان می‌تواند قاری برجسته‌ای شود، بهتر آن است که طریقه‌ای خاص خویش برگزیده و به این ترتیب بر این سبک که نمایانگر شخصیت حقیقی اوست استوار بماند؛ زیرا الگو ساختن تلاوت خاصی در اوان کودکی و آغاز کار و تقلید از آن شیوهٔ نیکویی است که قاری می‌تواند به این شکل با پیشرفت خویش، سبک خاص خود را انتخاب کند. تلاوت به سبکی تقلیدی از یک استاد، در واقع سبب معروفیت و شهرت همان استاد مقلّد است نه فرد تقلیدکننده و من باز توصیه می‌کنم که هر فردی برای خویش سبکی خاص داشته باشد. موسیقی باروک
در دورهٔ آغازین، موسیقی بر اساس متن‌هایی بسیار پرشور و احساس نوشته می‌شد و تعجبی نیست که موسیقی‌دانان ایتالیایی آن زمان، اپرا را به وجود آوردند. در دورهٔ آغازین، آهنگ‌سازان بافت هوموفونیک را بر بافت پلی‌فونیک رنسانس ترجیح دادند؛ هر چند در دورهٔ پایانی، بار دیگر موسیقی‌دانان به پلی‌فونی بازگشتند. آهنگ‌سازان دورهٔ آغازین، دیسونانس‌ها را با آزادی بیش‌تری به کار گرفتند. بر تضادهای صوتی نیز تأکید می‌شد؛ حال آن‌که در رنسانس، سازها -اگر به کار گرفته می‌شدند- ملودی آوازخوان را مضاعف می‌کردند (مشابه آنچه در اغلب موارد در موسیقی سنتی ایرانی شنیده می‌شود)، اما در دورهٔ آغازین باروک صداهای آوازی با خط‌هایی ملودیک که ویژهٔ ساز به نگارش درآمده بود، همراهی می‌شد. اپرا
اپرا آمیزه‌ای از موسیقی و نمایش است تا حقیقت به تصویر کشیده شود. از این رو برای خلق آثار اپرایی باید در هر دو بخش موسیقی و نمایش تبحر داشت تا پدیده‌ای درخور تحسین ایجاد کرد. بزرگان هنر در برتری هر یک از این دو مؤلفه بر دیگری اختلاف نظر دارند؛ به عنوان مثال ریشارد واگنر موسیقی را در خدمت هدف والای «نمایش» می‌داند. با این حال موسیقی دارای اعجازی است که با آن، داستانی هرچند ساده به تجربهٔ احساسی عمیق و دل‌انگیز بدل می‌شود. همچنین داستان‌ها و نمایشنامه‌های موفق با درآمیختن با موسیقی، بقا و عمق بیشتری یافته‌اند. باس-باریتون
خوانندگانی که دارای صدای باس-باریتون هستند در اپرا توانایی ایفای نقش‌های متفاوتی را دارند اما در بیشتر موارد نقش‌های اشخاص شرور و منفی را اجرا می‌کنند. آنتونیو کرتیس
صدای او را بسیار عالی توصیف کرده‌اند و در هر دو قاره اروپا و آمریکا، هنرنمایی‌هایش را در اجرایِ اپراهایِ ایتالیایی، به ویژه آثارِ «جوزپه وردی»، «جاکومو پوچینی» و آهنگسازان مکتب «وِریسم» (واقع‌گری محض) ستوده‌اند. حسین طاهرزاده
از ویژگی‌های آوازی او می‌توان به: دستیابی به اصول زیبا شناختی ثابت در شعر و تحریر، روانی و سیالی آواز، تحریرهای متنوع، ابداع در ملودی پردازی، مناسب خوانی، تلفیق متعادل شعر و موسیقی، حال آواز، صدایی گرم و رسا و دارای انعطاف بالا، لحن ویژه، تسلط بر پروراندن گوشه‌ها و اجرای عمیق و درونی تحریرها اشاره کرد. آریا (موسیقی)
آریا مخفف "آریتا" ("آریای کوچک")، یک ملودی است که برای آوازِ تنها نوشته می‌شود و معمولاً با ارکستر همراهی می‌شود. همچنین گونه‌ای قطعهٔ موسیقی آوازی نیز هست که در آن، خواننده موضوعی یا داستانی نسبتاً مستقل را روایت می‌کند. آریا بیشتر در اپرا دیده می‌شود هرچند که آهنگسازانی، آریاهایی بی‌ارتباط با اپرا نیز نوشته‌اند. این اصطلاح به معنی یک قطعهٔ سازی آرام و ملودیک نیز به‌کار می‌رود. اپرت
گاه به کمدی موزیکال نیز «اپرت» گفته می‌شود (که نمایشی با طرح طنز و کمدی سبک، آواز و گفتگو (دیالوگ) است که چندان قابل تفکیک از اپرا(ballad opera)، اپرای سبک(light opera) یا اپرای خنده‌آور(opera comique) نیست). هایده
به مانند دلکش، هایده نیز با تسلط فنی موسیقایی و با شور و انرژی می‌خواند. وضعیت حنجرهٔ وی این امکان را به هایده می‌داد تا پیوستاری از ویبراتوهای دلپذیر و نغمه‌سرایی‌های آوازی، که از ملزومات آوازخوانی بود، به خواندن بپردازد. او به راحتی می‌توانست صدای بم آلتوی خود را به پایین، فولر و دارکر کنترآلتو تغییر دهد. آمیزهٔ توانایی حنجرهٔ قوی با آموخته‌روش‌های آوازخوانی، به وی صدای نادر آلتو-کنترآلتو داده بود که وی را قادر ساخته بود که آواز را پرطنین، و بافتارمند اجرا کند. علاوه بر این‌ها، شَم زیرکانهٔ وی در زمان‌بندی موسیقایی، جریان ریتمیک آواز ترانه، جمله‌بندی مؤثر موسیقایی و اجرای شاعرانه، وی را قادر به بروز و بیان مؤثر آنچه می‌خواند می‌کرد. بامبینو
او سبک منحصربه‌فردی در خواندن آوازهای سبک فلامنکو داشت. منیر وکیلی
منیر در پاییز ۱۳۲۸ (اکتبر ۱۹۴۹) به پاریس رفت تا درکنسرواتوار ملی موسیقی، به تحصیل خوانندگی بپردازد. استاد آواز او مادام لاپرت بود. وی صدای منیر را سوپرانو تشخیص داد و از او خواست که خواندن به صدای متسوسوپرانو که در ایران آموخته بود را کنار گذارد و تلاش کند تکنیک و رپرتوار سوپرانو را بیاموزد. منیر پیشنهاد او را پذیرفت و خواندن در گستره صدایی سوپرانو را فرا گرفت. کارمینا بورانا
سبک کارل ارف تمایل به صریح‌گویی دارد. بسط و گسترش (دِولوپمان) به روش کلاسیک بسیار کم است یا اصلاً وجود ندارد. همچنین نبود پولی فونی کاملاً مشهود است. اصلی‌ترین ویژگی بارز قطعه ریتم است. تغییرات متر نیز به گونه‌ای است که گاه در هر میزان نسبت به میزان قبلی عددمیزان تغییر می‌کند. ویژگی بارز دیگر قطعات بسیار سخت برای خوانندگان سولو است. کلودیو مونته‌وردی
او در هنگام آهنگسازی اش بسیار به مسئله محدوده صدایی خوانندگان توجه کرد و از آن دوره دامنه صدایی خوانندگان به نت‌های بسیار بالا گسترش یافت و به آنها امکان اجرای سولیستی و چه بسا خود نمایی یا همان ویرتوز بودن را داد. او همچنین برای صدای خانم‌ها قطعه‌های مهمی را نوشت و تأثیر بسیار قابل توجهی بر وضعیت زنان آن دوره گذاشت که تا قبل از آن چندان امکان اجرای موسیقی و خوانندگی را نداشتند. تضّادهای ریتمیک در کارهای او از جمله عواملی هستند که در آن در بسیار چشمگیر هستند. او به ساخت ساز توجه ویژه‌ای داشت و کرنت ساز مورد علاقه او در آن دوره بود. همیشه بر این باور بود که کرنت قابلیت تولید صدایی مانند صدای انسان را دارد. اپث
نوع خواندن اکرفلت در اپث همواره بین خوانندگی معمولی و خوانندگی سبک دث متال برای بخش‌های سافت و هوی جابه‌جا می‌شود، او در برخی قسمت‌های آهنگ‌ها نجواگونه می‌خواند. در حالیکه در آلبوم‌های نخست گروه کاملاً از نوع خواندن دث متال استفاده می‌شد؛ اما بعدها گروه از نوع خواندن معمولی نیز استفاده کرد، به‌طوری‌که در دو آلبوم "نفرین‌شدگی" و "میراث" کل آلبوم از نوع خوانندگی معمولی استفاده شده‌است. سوپرانو کولوراتور
کولوراتور دراماتیک دارای انعطاف‌پذیری زیادی در مناطق بالا و پرشتاب در پاساژها و در عین حال با قدرت بیشتری از سوپرانو کولوراتور ایفای نقش می‌کند. گسترهٔ صوتی کولوراتور دراماتیک حدوداً از سیِ پایین (B) تا فای بالا (F) را در بر می‌گیرد. آهنگسازان اپرا نقش‌های متفاوتی برای کولوراتور دراماتیک نسبت به قدرت اجرایی و تخصص فردیِ یک کولوراتور دراماتیک در نظر می‌گیرند، به‌عنوان مثال اگر یک کولوراتورِ دراماتیک نقشی از یک اپرا اثر جوزپه وردی را بخواند، بعید است که بتواند نقشی مشابه اثر آهنگساز دیگری را اجرا کند. اما یک عامل مشترک وجود دارد که صدای کولوراتور دراماتیک باید قادر به قدرت انتقال سریع و انعطاف‌پذیری بالایی باشد. نفش‌هایی که به‌طور خاص برای این نوع صدا نوشته شده‌است در اپراهای موتسارت که نقش‌های دراماتیک دارند، بل کانتوها و اپراهای اولیهٔ جوزپه وردی وجود دارند. این نوع صدا دارای یک تخصص ویژهٔ آوازی با دامنهٔ وسیع و کمیاب است، زیرا تولید نت‌های کشیده و دراماتیک به تارهای صوتی ضخیمی نیاز دارد که این امر معمولاً به کاهش انعطاف‌پذیری و توانایی‌های آکروباتیک می‌انجامد. گستره صوتی وکال
ترتیبِ طبقه‌بندی صدا در موسیقی کلاسیک اروپا توسعه‌یافته‌است و به‌طور کلی برای سایر روش‌های آوازی کاربرد ندارد. طبقه‌بندی صدا اغلب در اپرا برای ارتباط با نقش‌های احتمالی یا صدای احتمالی استفاده می‌شود. در این روش چندین شکل در حال استفاده است، از جمله در روش آلمانی، اپرای سنتی ایتالیا و اپرای فرانسه وجود دارد. سیستم‌های طبقه‌بندی شدهٔ دیگری نیز هست که معمولاً برای گروه کر در نظر گرفته می‌شود. خوانندگی
نکته ی جالب توجه این است که ما در ابتدای زندگی خود، در زمان نوزادی این مسئله را به خوبی رعایت می کردیم. کاملاً درست نفس می کشیدیم و به همین خاطر با وجود اینکه اندام صوتی کوچک و ظریفی داشتیم، اما حجم صدایی که تولید می کردیم بسیار زیاد بود و حتی با وجود اینکه گاهی به مدت طولانی جیغ می زدیم و یا گریه می کردیم، دچار مشکل گرفتگی صدا نمی‌شدیم. از این نکته به این نتیجه می رسیم که ما برای سوخت رسانی مناسب و استفاده درست از اندام صوتی خود برای خواندن، می بایست بازگردیم به دوران کودکی و تنفس طبیعی و غریزی خود را پیدا کنیم. شکل تنفسی که به مرور و بر اثر گذشت زمان با بزرگ شدن ما به دلیل استرس و روش زندگی ناسالم و کمبود حرکت و به دنبال آن، از دست رفتن نیرو و انرژی طبیعی ماهیچه های بدن و تحلیل رفتن یا کوتاه شدن آنها، جسم پرتحرک و متعادل کودکی به تدریج تبدیل به جسمی پر از تنش و نامتعادل در بزرگسالی می‌شود و سیستم تنفسی عوض میشود. اولین گام در صداسازی آموختن تنفس صحیح است. خوزه کارراس
صدای کارراس در دوران جوانی اش به عنوان یکی از زیباترین صداها شناخته می‌شد. یک منتقد اسپانیایی می‌گوید: کارراس یک لیریک تنور است که توانایی اسپینتو تنور را هم دارد. صدای او توانایی ارتعاش عالی دارد. فرناندو فراگا می‌افزاید: نت‌های سنگین تنور همواره برای او یک مشکل به جساب می‌آمد و با پیشرفت شغلی اش این مشکل برایش افزون تر گشت. همانند یکی از الگوهاش در موسیقی، ژوزپه استفانو (تنور مشهور ایتالیایی) او به زیبایی بیانش و نیز اجرای بااحساسش شهرت دارد. این خصوصیات به ویژه در اجرای نمایش توسکا در سال ۱۹۷۹ که همراه با موتسرات کابله اجرا گردید نمود یافت. بنا به گفته کارشناسان اجرای نقش‌هایی چون آندریا چنیر، دون خوزه در کارمن، دون کارلوس و.. فشار زیادی را بر صدای لیریک تنور او وارد آورد و باعث تیره شدن صدایش گردید، هرچند که از اجرای این نقش به خوبی برآمد. دیلی تلگراف در مورد نقش آندریا چنیر او می‌نویسد: در طول چند هفته او خود را از لیریک تنور رودولفو در لابوهمه به آندریا چنیر (که صدای قوی ای را می‌طلبد) تبدیل کرد. توانایی‌های هنری این تنور اسپانیایی همه را مسحور خود می‌کند. بعد از رهایی او از بیماری سرطان خون، خیلی از منتقدین و مردم با دید خصمانه به او می‌نگریستند. به عقیده آن‌ها تری تنورز راهی برای کارراس بود که هم بتواند خود را بهتر به مردم بشناساند با این حال صدای او دیگر زیبایی دوران قبل از بیماریش را ندارد و تنها به دلیل اینکه از سرطان نجات یافته‌است به عنوان عامل خیریه در کنسرتها حضور دارد! کارراس در این باره می‌گوید: اگر می‌خواستم هر چیزی را که در باره‌ام می‌نویسند جدی بگیرم عقلم را مدت‌ها پیش از دست می‌دادم! نیوزویک دربارهٔ او می‌نویسد: یکی از بهترین تنورهای جهان. بیماری صدای او را تغییر نداد آنچه که تغییر کرد خودش بود. بهزاد عبدی
اپرای حافظ سومین همکاری مشترک بهروز غریب پور به عنوان نویسنده لیبرتو و بهزاد عبدی است که در سال ۱۳۹۱ به رهبری ولادمیر سیرنکو ضبط شد. این اپرا نیز همانند اپرای عاشورا و مولوی با دو استیل آواز کلاسیک ایرانی و آواز کلاسیک غربی تنظیم شده‌است که محمد معتمدی، حسین علیشاپور، اسحاق انور، مهدی امامی، محمد ذاکر حسین، مژگان چاهیان، سحر محمدی، بابک صبوری، اسحاق انور، مهدی امامی، سجاد پورقناد، علیرضا سعیدی، وزیر: علیرضا سعیدی، علیرضا علویان، علیرضا مهدیزاده، وصال علوی، رسول رهو، طیب فقیه، صادق اسحاقی، کیوان فرزین، علی زند وکیلی، مهدی مهدی قلی، مهدی هدایی، هادی فیض آبادی، سیاوش عظیمی در آن نقش دارند. سینیور بروسکینو
از ویژگی‌های اپراهای روسینی می‌توان به وجود ۵ تا ۸ خواننده روی صحنه، یک زوج عاشق دارای نقش عمده، یک یا چند نقش جانبی و همچنین داشتن بخش‌های کمدی، اشاره نمود. بکار بردن تکه کلام‌های خنده آور نیز در اپراهای روسینی جایگاه ویژه‌ای دارد که در این اپرا عبارت «آه! (هوا) چقدر داغه» به صورت طنز به دفعات تکرار می‌شود. در این گونه اپراها، اجرای بخش کمدی تا حد زیادی به استعداد بازیگری خوانندگان مرتبط می‌شود تا جایی که برای محول کردن نقش‌ها به افراد، توانایی‌های بازیگری و مهارت‌های خوانندگی همطراز هم قرار می‌گیرند. اپرا
یکی از معروف‌ترین اپراهای روسی بوریس گودونف اثر مودست موسؤر گسکی است (گودونف یکی از تزارهای روسیه است). موسور گسکی آوازها و رقص‌های عامیانه روسی و آهنگ‌های کلیسایی را در این اپرا وارد کرده‌است. اپراهای انگلیسی و آمریکایی تا کنون اهمیت و شهرت زیادی به دست نیاورده اند. چندتن از خوانندگان بزرگی اپرا را در اینجا نام می‌بریم: کروسو (از ایتالیا)، فئودور شالیا پین (از روسیه)، پلی ملبا (از استرالیا)، مری گاردن از اسکاتلند)، کیرستن فلاگستاد (از نروژ)، لیلی پؤنس (از فرانسه)، ماریا پریتزا (از اتریش)، و ماریا کالاس (از. یونان). میرلا فرنی
میرلا فرنی (؛ زادهٔ – درگذشته ) خواننده اپرای اهل ایتالیا با صدای سوپرانو بود. او تاکنون به اجرای آثاری از وردی، پوچینی، موتسارت و چایکوفسکی پرداخته است. باریتون
باریتون شایع‌ترین گونهٔ صدای آوازی میان مردها است. واژهٔ باریتون در کلمهٔ یونانی باریتونوس(به‌معنی صدای عمیق یا سنگین) ریشه دارد. نُت قطعه‌هایی که برای خوانندگان باریتون نوشته می‌شوند معمولاً برای گروه کُر حد فاصل فای دوم (F2) و چهارم (F4) و برای خوانندگان اپرا مابین سُل دوم (G2) و چهارم (G4) در نظر گرفته می‌شود. از جمله خوانندگان ایرانی با صدای باریتون می‌توان از غلامحسین بنان و عارف نام برد.