زبان رسمی کشور ایتالیا چیست؟
ایتالیا
عمده ایتالیایی‌ها رومی‌تبار هستند و زبان‌های رایج در ایتالیا هم تقریباً همگی شاخه‌هایی از زبان رومی به‌شمار می‌روند. با وجود اینکه زبان رسمی ایتالیا زبان ایتالیایی است اما زبان‌های پرگویشور دیگری در این کشور وجود دارند که حالتی نیمه رسمی و گاه محلی دارند. بسیاری از این زبان‌ها در معرض نابودی قرار گرفته‌اند که شروع مرگ تدریجی این زبان‌ها به دوره حکومت فاشیسم بر ایتالیا بازمی‌گردد. ایتالیایی زبان رسمی این کشور است که از سال ۱۸۶۱ تاکنون این مقام را دارد. زبان ایتالیایی-یهودی
زبان ایتالیایی-یهودی از زبان‌های رومی رایج در کشور ایتالیاست که توسط یهودیان این کشور بکار می‌رود. این زبان ایتالیک امروزه در کشور ایتالیا بیش از دویست گویشور ندارد. برخی از گویشوران این زبان را ایتالکیایی نیز نامیده‌اند. واژه‌های مشترک زیادی بین این زبان و زبان یدیش دیگر زبان یهودیان اروپا وجود دارد. زبان ایتالیایی
ایتالیایی زبان رسمی ایتالیا و سان مارینو است و توسط بیشتر جمعیت این کشورها به راحتی صحبت می‌شود. ایتالیایی (پس از آلمانی و فرانسوی) سومین زبان گفتاری در سوئیس است، اگرچه استفاده از آن از دهه ۱۹۷۰ تاکنون نسبتاً کاهش یافته‌است. در اسناد رسمی و اداری در شهر واتیکان نیز از ایتالیایی استفاده می‌شود. زبان ایتالیایی
در سراسر ایتالیا، گونه‌های منطقه‌ای ایتالیایی معیار، که ایتالیایی منطقه‌ای نامیده می‌شود، صحبت می‌شود. گونه‌های منطقه‌ای توسط عوامل مختلفی شناخته می‌شوند: بازبودن واکه‌ها، درازی همخوان‌ها، و اثرات زبان محلی (به عنوان مثال، در شرایط غیررسمی "andà"، "annà" و "nare" به ترتیب در ناحیه توسکانی، رم و ونیز برای مصدر «رفتن» جایگزین "andare" ایتالیایی معیار می‌شوند). ایتالیا
واحد پول این کشور یورو و زبان رسمی آن ایتالیایی است. جمعیت ایتالیا حدود ۶۰٫۴ میلیون نفر است و ۹۳/۹ درصد مردم آن مسیحی هستند. ایتالیا پنجمین کشور پرجمعیت اروپا و بیست و سومین کشور پرجمعیت دنیا است. ایتالیا آب‌وهوای معتدل فصلی دارد و آب‌وهوای مناطق ساحلی آن با شرایط هوایی کوهستان‌های داخلی تفاوت زیادی دارد. دو کشور مستقل بسیار کوچک به نام‌های واتیکان و سان مارینو در درون خاک ایتالیا قرار دارند و یک تکه از خاک ایتالیا هم در داخل سوئیس قرار دارد که کامپیونه دیتالیا نامیده می‌شود. رم، به عنوان پایتخت امپراتوری روم و اقامتگاه پاپ، برای سده‌های پیاپی از مراکز سیاسی و مذهبی تمدن غرب بود. پس از فروپاشی امپراتوری روم، منطقهٔ ایتالیا به مناطق و شهرهای خودگردان بسیاری تقسیم شده‌بود (ازجمله جمهوری ونیز و دولت کلیسا) ولی واحدهای مختلف سیاسی در منطقه ایتالیا در سال ۱۸۶۱ متحد شده و کشور کنونی ایتالیا را به‌وجود آوردند. نام ایتالیا و روم باستان مناسبات تاریخی فراوانی با ایران دارد و از نظر نژادی و فرهنگ با ایرانیان قرابت دارد.
زبان مالتی
منبع تاریخی واژگان مالتی امروزی ۵۲٪ ایتالیایی/سیسیلی، ۳۲٪ عربی سیسیلی، ۶٪ انگلیسی و اندکی فرانسوی است. امروزه بیشتر واژگان کاری این زبان سامی هستند. مالتی از این نظر شبیه به انگلیسی است که یک زبان ژرمنی است که بسیار از زبان نورمان تأثیر پذیرفته‌است. در نتیجه، گویشوران زبان‌های رومی‌تبار ممکن است به راحتی بتوانند ایده‌های مفهومی بیان شده در برخی از جملات مالتی همچون «Ġeografikament, l-Ewropa hi parti tas-superkontinent ta' l-Ewrasja» ("از نظر جغرافیایی، اروپا بخشی از ابَرقارهٔ ارواسیا است") را درک کنند، در حالی که ممکن است حتی یک کلمه از جمله‌ای همچون «Ir-raġel qiegħed fid-dar» ("مرد در خانه است") را درک نکنند، جمله‌ای که برای عرب‌زبانان کاملاً قابل درک است. جمهوری جزیره رز
مسئولین ایتالیایی به این جزیره واکنش نشان ندادند چرا که از نظر آنها فاصلهٔ بیش از ۵ کیلومتر آب آزاد به‌شمار می‌آمد تا ۱ می ۱۹۶۸ که این جزیره با انتخاب اسپرانتو به عنوان زبان رسمی اعلام استقلال کرد. ۵۵ روز بعد از اعلام استقلال، مسئولین ایتالیایی با طرح مواردی هم‌چون تهدید امنیت ملی، فرار مالیاتی، انسداد بحری و انتشار پورنوگرافی خواستار تعطیلی جزیره شدند. بریل ایتالیایی
بریل ایتالیایی () یک الفبای بریل ویژه زبان ایتالیایی است. گویش ایتالیایی جنوبی
ایتالیایی جنوبیگویشی است از زبان‌های رومی از گروه ایتالیایی غربی که در کشور ایتالیا در مناطق جنوبی تکلم می‌شود و حدود یازده میلیون تن گویشور دارد. برخی‌ها آن را گویشی از زبان ناپلی و برخی گویشی از زبان ایتالیایی می‌دانند. به نوبه خود لهجه‌های متعددی نیز دارد. زبان ایتالیایی
در اواخر قرون وسطی در بیشتر اروپا و مدیترانه، زبان‌های اصلی ایتالیا (به ویژه توسکانی و ونتی) به عنوان زبان اصلی تجارت، جایگزین لاتین شدند. این گونه‌ها در دوران رنسانس با قدرت یافتن ایتالیا و پدیداری انسان‌گرایی و هنرها بیش از پیش تحکیم یافتند. زبان ایتالیایی
در این دوران ایتالیایی به زبان مورد استفاده در دادگاه‌های هر ایالت در شبه‌جزیره ایتالیا و همچنین گونه معیار جزیره کرس تبدیل شد. (اما در ساردنیای همسایه که در اواخر هجدهم تحت ایتالیایی‌سازی قرار گرفت، نه. زبان دیوانی ساردینیا تحت تأثیر حکومت ساوی‌ها اسپانیایی بود و در نتیجه روند همگون‌سازی کندی برای ورود به حوزه فرهنگی ایتالیا داشت.) دوباره یافتن متن از سخنوری زبان محلی (De vulgari eloquentia) از دانته و همچنین علاقه دوباره مردم به زبان‌شناسی در قرن شانزدهم، به بحثی که در سراسر ایتالیا در مورد معیارهایی پایه‌گذاری زبان ادبی و گفتاری نوین ایتالیایی پیش گرفته بود، دامن زد. این بحث، معروف به "questione della lingua" (پرسش زبان) تا اواخر قرن نوزدهم در فرهنگ ایتالیایی جریان داشت که اغلب با بحث سیاسی در مورد دستیابی به یک کشور متحد ایتالیا مرتبط بود. دانشمندان دوره رنسانس به سه گروه اصلی تقسیم می‌شوند: زبان سیسیلی
زبان سیسیلی یکی از زبان‌های رومی است که در بخش‌هایی از ایتالیا بدان سخن گفته می‌شود. این بخش‌ها شامل جزیرهٔ سیسیل و جزیره‌های پیرامون آن، جنوب و مرکز کالابریا، جنوب آپولیا و کامپانیا می‌شود. زبان لومبارد
به این نکته توجه کنید که زبان لومبارد از زبان لومباردی متفاوت است. زبان لومبارد از خانواده زبان های رومی تبار است که در ایتالیا و سوئیس گویش می‌شود اما زبان لومباردی زبانی ژرمنی است که فقط در ایتالیا گویشور دارد. زبان ایتالیایی
ایتالیایی توسط دولت ایتالیا پس از وحدت به عنوان زبان رسمی پذیرفته شد، زیرا پیشتر گونه ادبی گویش توسکانی بود که بیشتر توسط جامعه اشراف فلورانس گویش می‌شد. ایتالیایی از دیگر زبان‌های ایتالیایی و تا حد کمتری از زبان‌های ژرمنی مهاجمان پساروم تأثیر پذیرفته‌است. روش دیگر وام‌گیری واژگان در ایتالیایی مراجعه به لاتین است. در طول قرون وسطی و در اوایل دوره نوین، بیشتر ایتالیایی‌های باسواد به لاتین نیز تسلط داشتند و بنابراین آن‌ها به راحتی کلمات لاتین را در نوشتار - و در نهایت گفتار - به ایتالیایی وارد می‌کردند. ایتالیایی برخلاف دیگر زبان‌های رومی اختلاف میان همخوان‌های کوتاه و بلند را حفظ کرده‌است. تقریباً همه واژگان بومی ایتالیایی با واکه (حرف صدادار) پایان می‌یابند؛ عاملی که استفاده از این زبان را در شعر و قافیهسازی بسیار آسان کرده‌است. زبان ایتالیایی
پس از اتحاد، شمار زیادی از کارمندان و سربازان استخدام‌شده از سراسر کشور واژگان و اصطلاحات بیشتری را از زبان‌های محلی خود به ایتالیایی وارد کردند؛ مثلاً "ciao" از واژه ونتی "s-cia[v]o" («برده») و "panettone" از واژه لومباردی "panetton" گرفته شده‌است و غیره. در سال ۱۸۶۱ در زمان اتحاد ایتالیا فقط ۲٫۵ درصد از جمعیت کشور می‌توانستند زبان ایتالیایی معیار را به درستی صحبت می‌کنند. ایتالیا
ایتالیایی‌ها. گروه‌های نژادی آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی اسلاوتبار در شمال و آلبانیایی‌تبار و ایتالیایی یونانی‌تبار نیز در جنوب هستند. در سال ۲۰۰۵ نزدیک به ۵٪ از جمعیت ایتالیا خارجی‌ها بوده‌اند. ۱۰٪ کودکانی که در سال ۲۰۰۷ در ایتالیا به دنیا آمده‌اند دست‌کم یکی از والدینشان خارجی بوده‌اند. در سال ۲۰۰۷ بیشترین مهاجرت‌ها به ایتالیا به ترتیب ازاروپای شرقی(۵۲٫۰۲٪) شمال آفریقا (۱۶٫۱۷٪) آسیا (۱۶٫۰۸٪) و آمریکا لاتین (۸٫۵٪) بوده‌است. واتیکان
زبان رسمی مردم دولت واتیکان ایتالیایی است و تمام قوانین و مقررات آن به این زبان منتشر می‌شوند. زبان مکالمات روزمره هم معمولاً ایتالیایی است. اما زبان رسمی سریر مقدس لاتین و زبان دیپلماتیک سریر مقدس هم فرانسوی است. زبان اصلی گارد امنیتی آلمانی است. معنی نام کشورها
نام فارسی آن برگرفته شده از ایتالیایی Italia است. از لاتین Italia، البته ریشه‌ای غیر لاتین دارد و احتمالاً از ریشه یونانی italos (گاو نر)، از هندواروپایی wet. ساکنان باستانی Oscan، ایتالیا را Viteliu می‌نامیدند که از همان ریشه است. احتمالاً به علت فراوانی این حیوان. ایتالیا ایتالیا (مجموعه تلویزیونی)
ایتالیا ایتالیا نام یکی از سریال‌های طنز ایرانی است که پیش از انقلاب در ایران تهیه و از تلویزیون ملی ایران پخش می‌شد. این سریال که در ۶ قسمت تهیه شده بود، همزمان با جشن نوروز و در شبانگاه سه‌شنبه ۱ فروردین ۱۳۵۷ از تلویزیون ملی ایران پخش شد. روز زبان‌های اروپا
امروزه حدود ۲۲۵ زبان در اروپا رایج است که تقریباً ۳٪ از زبان‌های دنیا را شامل می‌شود. بیشتر زبان‌های اروپایی از خانواده زبان‌های هندواروپایی هستند. تا پایان قرن هجدهم، گسترده‌ترین زبان اروپا (هم از لحاظ گستره جغرافیایی هم از لحاظ شمار گویشوران) زبان فرانسوی بود که در آن زمان جای خود را به زبان روسی داد. با احتساب گویشوران بومی، تقریباً ۱۵۰ میلیون اروپایی روزانه به زبان روسی صحبت می‌کنند و پس از آن زبان‌های آلمانی (حدود ۹۵ میلیون)، ترکی استانبولی (حدود ۸۰ میلیون)، انگلیسی و فرانسوی (هرکدام ۶۵ میلیون)، ایتالیایی (حدود ۶۰ میلیون)، اسپانیایی و لهستانی (هرکدام ۴۰ میلیون)، اوکراینی (۳۰ میلیون) و رومانیایی (۲۶ میلیون) قرار دارند. تا آنجا که به مطالعات زبان خارجی مربوط می‌شود، انگلیسی در حال حاضر محبوب‌ترین زبان خارجی در اروپا است و پس از آن آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی، روسی و اسپانیایی قرار دارند. زبان ایتالیایی
گروه چهارمی نیز ادعا می‌کرد که بهترین گونه ایتالیایی آن است که دادگاه پاپی به کار می‌گیرد که مخلوطی از گویش‌های توسکانی و رمی بود. سرانجام، ایده‌های بمبو غالب و بنیاد "Accademia della Crusca"، نهاد قانونگذاری رسمی زبان ایتالیایی، در فلورانس (۱۵۸۲–۱۵۸۳) بازگشایی شد که کتاب "Floris italicae linguae libri novem" (گل زبان ایتالیایی در نه کتاب) از آنیولو مونوسینی در سال ۱۶۰۴ و به دنبال آن نخستین فرهنگ واژگان ایتالیایی در سال ۱۶۱۲ منتشر شد. گواهینامه ایتالیایی به عنوان زبان خارجی
Grammar: زبان اسپانیایی
اسپانیایی همچنین توسط جوامع کوچک دیگر کشورهای اروپایی مانند انگلستان، فرانسه، ایتالیا و آلمان گفتگو می‌شود. اسپانیایی زبان رسمی اتحادیه اروپا است. در سوئیس، که شاهد هجوم گسترده‌ای از مهاجران اسپانیایی در قرن بیستم بود، اسپانیایی زبان مادری ۲٫۲٪ از مردم است. کاپری
ایتالیا و زبان ایتالیایی مونت‌کارلو
تا پیش از سال ۱۸۶۱ که موناکو به شکلی خودمختار درآمد، دارای زبان رسمی ایتالیایی بود. اما در یکصد سال گذشته، زبان رسمی به فرانسوی تغییر داده شد. امپراتوری ایتالیا
ویکی‌پدیا انگلیسی الفبای ایتالیایی باستان
ایتالیایی باستان، الفبایی بود که در شبه‌جزیره ایتالیا در دوران باستان به‌وجود آمد. زبان ساساری
زبان ساساری از زبان‌های ایتالی-دالماسیایی رایج در اروپاست که در ایتالیا و جزیره ساردینیا حدود ۱۰۰هزار تن گویشور دارد.در منطقه خودمختار ساردینیا زبان ساساری حالت رسمی دارد. زبان لتونیایی
زبان لتونیایی یا زبان لاتویایی یا لِتونی (به لاتویایی:latviešu valoda) زبان رسمی کشور لتون است. ۱٫۴ میلیون تن در لاتویا و نزدیک به ۱۵۰هزار تن در بیرون این کشور بدین زبان سخن می‌رانند. اتریش
زبان رسمی اتریش آلمانی است. ۹۸٪ مردم این کشور به این زبان صحبت می‌کنند. در کنار آلمانی، اقلیتی به زبان‌های کروات، اسلوونیایی و مجارستانی صحبت می‌کنند. زبان یونانی
در اروپای دوران قدیم، کاربرد یونانی به عنوان زبان میانجی در حوزهٔ مدیترانه و آسیای غربی بسیار رایج بود. در نهایت نیز یونانی در امپراتوری بیزانس به صورت رسمی درآمد که این گونه از زبان به یونانی بیزانسی معروف است. یونانی نوین که گونهٔ امروزی آن است در دو کشور یونان و قبرس رسمی است، در هفت کشور به عنوان زبان اقلیت شناخته می‌شود و یکی از زبان‌های رسمی اتحادیه اروپا به‌شمار می‌رود. این زبان امروزه توسط حداقل ۱۳٫۴ میلیون نفر در یونان، قبرس، ایتالیا، آلبانی، ترکیه و در جوامع دور از وطن یونانی صحبت می‌شود. ایتالیا
ایتالیا دارای اقتصادی پیشرفته در نظام سرمایه‌داری و از اعضای مهم آن نظام است. از جمله مهم‌ترین صنایع کشور می‌توان به صنایع فلزکاری، ماشین‌آلات، شیمیایی، وسائل نقلیه، مواد غذایی و مشروبات، منسوجات و البسه، هواپیماسازی، کشتی‌سازی، پتروشیمی، الکتریکی، اتمی و جنگ‌افزار و انرژی پاک اشاره نمود. گندم، چغندر قند، ذرت، برنج، گوجه‌فرنگی، سبزی، میوه (نظیر هلو، گلابی و کیوی)، انگور، ماهی، گاو و خوک نیز مهم‌ترین محصولات کشاورزی و دامپروری کشور را تشکیل می‌دهند. تا سال ۲۰۱۰ تعداد ۱٫۶ میلیون مزرعهٔ کشاورزی در ایتالیا وجود داشته که این رقم ۳۲٫۴٪ کمتر از آمار سال ۲۰۰۰ است. زبان ساردنیایی
زبان ساردنیایی از زبان‌های رومی‌تبار و زبان اصلی مردم جزیره ساردنی ایتالیا است. زبان انگلیسی
زبان انگلیسی در اتحادیه اروپا تنها زبان رسمی کشور ایرلند است و به عنوان زبان خارجه در کشورهای اسکاندیناوی، هلند، آلمان و دانمارک بیشترین سخنور و توانایی در هنرهای زبانیرا دارد. زبان رایج نشست‌های کمیسیون، شورا و نهادهای اروپایی درحالی به انگلیسی است که تنها دو کشور عضو اتحادیه به زبان انگلیسی محاوره می‌کنند. دولت فرانسه در حال اجرای طرح‌هایی بعداز برگزیت است تا در سال ۲۰۲۲ و همزمان با ریاست این کشور بر کمیسیون اروپا، زبان فرانسوی را جایگزین زبان انگلیسی برای زبان کاری کند. کارشناسان معتقدند که امکان حذف زبان انگلیسی از اتحادیه اروپا بسیار کم است و حتی در صورت حذف از اهمیت این زبان کاسته نخواهد شد؛ زیرا تقریباً تمام سازمان‌های بین‌المللی زبان انگلیسی را به عنوان زبان رسمی خود نگه خواهند داشت؛ زیرا زبان دوم یا زبان خارجه بسیاری از کشورهای برای ارتباط است. زبان ایتالیایی
بر طبق منابع بسیاری، ایتالیاییی از نظر دایره واژگان نزدیک‌ترین زبان به لاتین است. مطابق اتنولوگ شباهت واژگانی آن با فرانسوی ۸۹٪، با کاتالان ۸۷٪، با ساردنیایی ۸۵٪، با اسپانیایی ۸۲٪، با پرتغالی ۸۰٪، با لادین ۷۸٪ و با رومانیایی ۷۷٪ است. برآوردهای دیگر منابع ممکن است کمی متفاوت باشند. زبان ایتالیایی
ایتالیا همیشه برای هر شهر گویش متمایزی داشته‌است زیرا این شهرها، تا همین اواخر، به صورت دولت‌شهر بودند. این گویش‌ها اکنون تنوع قابل توجهی دارند. همان‌طور که ایتالیایی توسکانی در سرتاسر ایتالیا مورد استفاده قرار گرفت، طبیعتاً ویژگی‌های گفتار محلی در آن وارد شد و نسخه‌های پرشمار ایتالیایی منطقه‌ای را تولید کرد. به عنوان مثال، مشخص‌ترین تفاوت‌ها میان ایتالیایی رمی و ایتالیایی میلانی، وجود همخوان‌های نخستین تشدیددار و تلفظ «e» و «s» در برخی موارد است: به عنوان مثال "va bene" «خیلی خوب» توسط یک رمی (و توسط هر سخنران ایتالیایی معیار) و توسط یک میلانی (و توسط هر سخنران دیگری که گویش بومی آن در شمال خط لا اسپتزیا-ریمینی قرار دارد) تلفظ می‌شود؛ یا مثلاً "a casa" «در خانه» در رمی در زبان معیار یا و در میلانی و به‌طور کلی شمالی تلفظ می‌شود. رئیس‌جمهور ایتالیا
رئیس‌جمهور ایتالیا یا رسماً رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا رئیس کشور ایتالیا است. وی نماینده وحدت ملی است و تضمین می‌کند که سیاست ایتالیا مطابق با قانون اساسی است. دوره ریاست جمهوری هفت سال به طول می‌انجامد. متصدی کنونی آن، قاضی پیشین دادگاه قانون اساسی، سرجو ماتارلا است که در انتخابات ۳۱ ژانویه ۲۰۱۵ به این سمت رسید. سرود ملی ایتالیا
سرود ایتالیاییان (Il Canto degli Italiani) نام سرود ملی کشور ایتالیا است. این سرود در میان مردم بیشتر با نام «سرود ماملی» (Inno di Mameli) معروف است. سراینده آن گوفردو ماملی است که اشعار آن را در پاییز ۱۸۴۷ زمانی که در جنوآ دانشجو و ۲۰ ساله بود سرود. این اشعار در فضای کوشش‌های مردمی برای دست یافتن به یک‌پارچگی و استقلال ایتالیا در پس‌زمینه جنگ علیه اتریش سروده شده‌اند. آهنگ این سرود دو ماه پس از سروده شدن اشعار، در شهر تورین و توسط میکله نوارو که او هم اهل جنوآ بود ساخته شد. زبان ایتالیایی
ایتالیایی یک زبانی رومی و از نوادگان لاتین عامیانه (لاتین محاوره‌ای) است. ایتالیایی معیار مبتنی بر زبان توسکانی، به ویژه گویش فلورانس آن است و بنابراین یک زبان ایتالیایی-دالمیایی به‌شمار می‌رود، گروهی که شامل بیشتر زبان‌های ایتالیای مرکزی و جنوبی و زبان منقرض‌شده دالماسیایی است. زبان ایتالیایی
زبان ایتالیایی نیز از طریق استعمار به سومالی نیز وارد شد و تنها زبان رسمی اداری و آموزشی آن در دوره استعمار بود اما پس از تخریب زیرساخت‌های آموزشی، اقتصادی و اقتصادی در جنگ داخلی سومالی کاربرد آن کم شد. زبان مالتی
همخوان‌های عربی کلاسیک بسیاری در مالتی ادغام شده‌اند یا تغییر کرده‌اند: گرچه واژگان اصلی مالتی از عربی سیسیلی بوده‌اند، این زبان دارای تعداد زیادی وام‌واژهٔ رومی‌تبار (سیسیلی، ایتالیایی و فرانسوی) و اخیراً ژرمنی (از انگلیسی) است. گواهینامه دانش زبان ایتالیایی
مدرک چِلی یکی از امتحانات زبان ایتالیایی است و اغلب مورد استفاده متقاضیان با نیازهای مهاجرت، کار و تحصیل و مقاصد مشابه است. زبان اکسیتان
زبان اکسیتان، اوکسیتان یا اکسیتانی (به اکسیتان: occitan) یک یا گروهی از چندین زبان رومی است که که در جنوب فرانسه، موناکو، دره‌های اکسیتان ایتالیا و همچنین دره آران اسپانیا گفتگو می‌شود. این مناطق در مجموع اکسیتانیا نامیده می‌شوند. اکسیتان همچنین در درون بوم گواردیا پیمونتزه (کالابریا، ایتالیا) تکلم می‌شود. برخی زبان کاتالان را جزو اکسیتان می‌دانند، چرا که فاصله میان این زبان و برخی از گویش‌های اکسیتان (مانند زبان گاسکون) مانند فاصله بین گویش‌های مختلف اکسیتان است. کاتالان تا پایان قرن نوزدهم گویشی از زبان اکسیتان محسوب می‌شد و هنوز هم نزدیکترین خویشاوند آن باقی مانده‌است. پرچم ایتالیا
برخی از ارزش‌هایی که به رنگ‌های سه‌گانهٔ پرچم ایتالیا نسبت داده شده‌اند، رنگ سبز را نشانگر دشت و تپه، رنگ سفید را نشانگر قله‌های برفی رشته‌کوه‌های آلپ و رنگ سرخ را نشانگر خون‌های ریخته‌شده ایتالیایی‌ها در پی جنگ‌های استقلال‌طلبانه‌شان می‌داند. البته تفسیرهای مذهبی در این مورد، رنگ سبز را نشانگر امید، رنگ سفید را نشانگر ایمان و رنگ سرخ را نشانگر نیکوکاری می‌داند؛ این تفاسیر به «سه ارزش الهی» معروف‌اند. زبان اشاره ایتالیایی
زبان اشاره ایتالیایی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در ایتالیا، سان مارینو و سوئیس استفاده می‌شود. زبان لیتوانیایی
لیتوانیایی زبان رسمی لیتوانی و یک زبان رسمی در اتحادیه اروپا است زبان ایتالیایی
در ایتالیا، تقریباً همه زبان‌های بومی و محلی، حتی اگر با ایتالیایی معیار کاملاً متفاوت و متعلق به شاخه‌های مختلفی باشند، بیشتر به‌طور نادرست «گویش‌های ایتالیایی» خوانده می‌شوند. تنها استثنا در این مورد دوازده گروه «اقلیت زبانی تاریخی» هستند که طبق قانون رسماً به عنوان زبان‌های اقلیت مجزا شناخته می‌شوند. از طرف دیگر، زبان کرسی (زبانی که در جزیره کرس فرانسه گویش می‌شود) ارتباط تنگاتنگی با توسکانی قرون وسطایی که ایتالیایی معیار از آن گرفته شده و تکامل یافته‌است، دارد. زبان‌های سوئیس
چهار زبان ملی سوئیس عبارتند از آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و رومانش. همهٔ اینها به جز رومانش در سطح ملی در نظام فدرال کنفدراسیون سوئیس جایگاهی برابر دارند. در برخی شرایط لاتین استفاده می‌شود، مخصوصاً به عنوان زبانی برای اشاره به کل کشور. لا رپوبلیکا
لا رپوبلیکا به معنای «جمهوری»، نام روزنامه‌ای ایتالیایی زبان است که هر روزه در کشور ایتالیا منتشر می‌شود. ونزوئلا
زبان رسمی و ملی ونزوئلا اسپانیایی است، امّا در کنار آن ۳۱ زبان بومی دیگر مورد استفاده مردم قرار می‌گیرد، (وای یو، پمون، واراو، کارینا، یانومامی، گوآجیبو و غیره)، که البته باید زبانهایی را که توسط مهاجران به کشور آورده می‌شود را نیز به فهرست زبانهای مورد استفاده در ونزوئلا افزود. ۹۶٪ از مردم این کشور حداقل به ظاهر پیرو کلیسای کاتولیک روم هستند. قریب به ۴٪ از مردم پیرو آیین و ادیان دیگر هستند. ماما روما
مدت: ۱۱۰ دقیقه زبان:ایتالیایی جزیره کرس
زبان کرسی یکی از زبان‌های رومی‌تبار است. این زبان در اصل یکی از گویش‌های توسکانی ایتالیایی است که تحت نفوذ شدید زبان فرانسوی قرار گرفته‌است. امروزه زبان کُرسی در فرانسه به عنوان یک زبان محلی به رسمیت شناخته‌شده‌است. لیتوانیایی‌ها
زبان مادری این گروه، لیتوانیایی است، لیتوانیایی در کنار زبان لاتویایی یکی از دو زبان زنده از خانواده زبان‌های بالتیک می‌باشند. لیتوانیایی زبان دولتی لیتوانی و یکی از زبان‌های رسمی اتحادیه اروپاست. مطابق با سرشماری ۲۰۰۱ لیتوانی، ۸۳٫۴۵ درصد از مردم این کشور نژاد لیتوانی هستند. دین این مردم بیشتر مسیحی کلیسای کاتولیک و بعضاً برخی انجیلی لوتری نیز که قبل از جنگ جهانی دوم در بخش شمالی شرق پروس زندگی می‌کردند، وجود داشتند. ایالات متحده جزایر ایونی
بر اساس قانون اساسی دوم جمهوری (۱۸۰۳)، بر خلاف وضعیت در جمهوری جزایر هفت‌گانه، یونانی زبان رسمی اصلی بود. از زمان جمهوری ونیز، زبان ایتالیایی همچنان برای مقاصد رسمی مورد استفاده قرار می‌گرفت. تنها جزیره‌ای که ایتالیایی (ونیزی) در آن گسترش بیشتری داشت سفالونیا بود، جایی که تعداد زیادی از مردم ایتالیایی ونیزی را به عنوان زبان اول خود پذیرفته بودند. زبان گالیسی
زبان گالیسی از زیر مجموعه‌های زبان‌های رومی یا زبان‌های لاتین (زبان‌های لاتین نو)، شاخه‌ای از زیرخانوادهٔ زبان‌های ایتالیک در خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی است. این زبان جزء زبان‌های ایبرو رومی غربی محسوب می‌شود و بیشتر گویشوران آن در ناحیه گالیسیا از بخش‌های خود مختار اسپانیا واقع در شمال غربی این کشور زندگی می‌کنند. زبان گالیسی در قرن سیزدهم میلادی به عنوان زبان رسمی دربار اسپانیا معرفی شده بود، اما کم‌کم‌اهمیت و جایگاه خود را از دست داده و امروز تنها در منطقهٔ گالیسیا در مجاورت مرزهای شمالی پرتغال بدان مکالمه می‌شود. قانون اساسی ۱۹۸۷ اسپانیا زبان مزبور را به عنوان زبان رسمی این مناطق شناسایی نموده‌است و امروزه حدود ۷٪ جمعیت اسپانیا به این زبان صحبت می‌کنند. زبان ایتالیایی
گویش‌های ایتالیایی در دوران نوین افت کرده‌اند، زیرا ایتالیا با رسمیت ایتالیایی معیار متحد شد و این اتحاد با کمک رسانه‌های جمعی، از روزنامه‌ها گرفته تا رادیو و تلویزیون، همچنان تداوم یافته‌است. گواهینامه ایتالیایی به عنوان زبان خارجی
Speaking: زبان ایتالیایی
در آن دوره، ایتالیا نفوذ هنری خود را نسبت به بقیه اروپا حفظ کرد. برای همه فرهیختگان آن دوران انجام تور بزرگ و بازدید از ایتالیا و آثار تاریخی و هنری عالی آن تبدیل به عادت شده بود و بنابراین انتظار می‌رفت که آن‌ها حداقل کمی ایتالیایی بلد باشند. در انگلستان، در حالی که زبان‌های کلاسیک لاتین و یونانی نخستین زبان‌هایی بودند که آموزش داده می‌شدند، ایتالیایی پس از فرانسوی به دومین زبان رایج نوین تبدیل شده بود و این موقعیت تا اواخر قرن هجدهم با جایگزینی آلمانی حفظ شد. برای نمونه، جان میلتون، برخی از شعرهای نخستین خود را به ایتالیایی نوشته‌است. زبان ایتالیایی
درون کلیسای کاتولیک، بخش بزرگی از سلسله مراتب کلیسایی زبان ایتالیایی را می‌دانند و در برخی از اسناد رسمی از آن به عنوان جایگزین زبان لاتین استفاده می‌کنند. زبان فرانسوی
فرانسوی در موناکو و لوکزامبورگ و همچنین دره استا در ایتالیا زبان رسمی است و در جزایر مانش هم اقلیت‌های فرانسوی زبان وجود دارد. فرانسوی در آندورا نیز صحبت می‌شود. زبان مالتی
مالتی () یک زبان سامی است که مردم مالتی بدان سخن می‌گویند. این زبان، زبان ملی و رسمی مالت و تنها زبان سامی رسمی اتحادیه اروپا است. مالتی گونهٔ رومی‌شده گویش عربی سیسیلی است که در میان سال‌های ۸۳۱ و ۱۰۹۱ میلادی در امارت سیسیل گفتگو می‌شده‌است. در پی تهاجم نورمن‌ها به مالت و بازمسیحی‌سازی جزیره، مالتی مستقل از عربی کلاسیک وارد یک روند تدریجی لاتین‌سازی شد. بنابراین مالتی به عنوان گونه‌ای از عربی تاریخی که رابطه دوزبان‌گونگی با عربی کلاسیک یا نوین معیار ندارد، شناخته می‌شود. این زبان همچنین به دلیل صرف متفاوت آن که تحت تأثیر زبان‌های رومی (به ویژه ایتالیایی و سیسیلی) بوده، از عربی و دیگر زبان‌های سامی متمایز است. مونته‌نگرو
زبان رسمی این کشور مونته نگرویی است. با وجود این، مردم به زبان‌های صربی، بوسنیایی، آلبانی و کرواتی نیز صحبت می‌کنند. طبق یک سرشماری در سال ۲۰۱۱ بیشتر مردم صربی را زبان مادری خود می‌دانند در حالی که ۳۷ درصد افراد، مونته نگرویی را زبان اصلی خود اعلام کردند. این دو زبان از جهات بسیاری به هم شبیه هستند. همچنین، به دلیل اقامت عدهٔ کمی از ایتالیایی‌ها در خلیج کوتور، در این منطقه زبان ایتالیایی نیز رایج است. فهرست سرزمین‌هایی که ایتالیایی یک زبان رسمی در آنجا است
در اینجا فهرست سرزمین‌هایی که که زبان رسمی‌شان ایتالیایی است، ارائه شده‌است. تاریخ کاتالان
دولت فرانسه فقط زبان فرانسه را به عنوان زبان رسمی کشور به رسمیت می‌شناسد. با این وجود، در ۱۰ دسامبر ۲۰۰۷، شورای عمومی پیرنه-اورینتال کاتالان را به عنوان یکی از زبان‌های این اداره به رسمیت شناخت و در صدد ارتقا بیشتر آن در زندگی عمومی و آموزش است. زبان ایتالیایی
در قرون وسطی، زبان نوشتاری اروپا بیشتر لاتین بود، اگرچه بیشتر مردم بی‌سواد بودند و فقط تعداد اندکی به این زبان مسلط بودند. در شبه‌جزیره ایتالیا نیز مانند بیشتر اروپا، بیشتر مردم به جای لاتین به زبان محلی خویش صحبت می‌کردند. این گویش‌ها در طول قرن‌ها از لاتین عامیانه تکامل یافته و تحت تأثیر گونه‌های معیار و آموزشی قرار نگرفته‌اند. آن‌ها به هیچ وجه «گویش» های ایتالیایی معیار، که خود یکی از این زبان‌های محلی بوده‌است، نیستند و خواهران آن به‌شمار می‌روند. درک متقابل این زبان‌ها نسبت به ایتالیایی بسیار متفاوت است، همان‌طور که به‌طور کلی این پدیده میان زبان‌های رومی متفاوت است. گویش‌های رومی ایتالیا می‌توانند با ایتالیایی در تمام سطوح (واج‌شناسی، صرف، نحو، واژگان، کاربردشناسی) تفاوت زیادی داشته باشند و از نظر گونه‌شناسی نیز به عنوان زبان‌هایی مجزا دسته‌بندی می‌شوند. زبان لیگوری (رومی)
این زبان در ایتالیا در مناطق جنوا و توسکان و نیز در فرانسه و موناکو رایج است. همچنین شماری از مردم شهر بوینوس آیرس در کشور آرژانتین لیگوری زبان می‌باشند. زبان لیگوری از شاخه زبانهای ایتالیایی شمالی از گروه زبانهای رومی می‌باشد. الفبای ایتالیایی
حروف دیگری هم وجود دارند که در زبان ایتالیایی نیستند ولی در کلمات بیگانه که به این زبان وارد شده‌اند تلفظ می‌شوند. تلفظ واک‌های و برای کسانی که آشنایی اندکی با زبان ایتالیایی دارند، مبهم و باعث سردرگمی است. بین حروف صدادار و/یا نیمه صدادار ( and ), آنگونه تلفظ می‌شود که گویی دوتایی (zz) است. ( یا ؛ مثال‌ها ، ). زبان‌های رسمی اتحادیه اروپا
پنج زبان با بیشترین سخنور در اتحادیه اروپا انگلیسی (۴۴٪), آلمانی (۳۶٪)، فرانسوی (۲۹٪)، ایتالیایی (۱۸٪) و اسپانیایی (۱۷٪) هستند. آلمانی با داشتن ۲۰٪ از کل جمعیت سخنوران، پرمتکلم‌ترین زبان مادری است و پس از آن فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی قرار دارند. اسپانیا
اسپانیایی یا اسپانیولی (در قانون اساسی به نام کاستیلی ذکر شده‌است) زبان رسمی تمام کشور به حساب می‌آید و طبق قانون وظیفه و حق هر اسپانیایی است که این زبان را بیاموزد. بر طبق قانون اساسی تمام زبان‌های دیگر اسپانیا نیز در مناطقی به کار برده می‌شوند رسمی به حساب می‌آیند. زبان ایتالیایی
در این مدت، انسان‌گرایان - افرادی که بر بدن انسان و پتانسیل کامل آن تأکید داشتند - از دیدگاه‌های جدیدی شروع به درک اعتقادات دیرینه‌ای که از آموزه‌های کلیسای کاتولیک روم ریشه می‌گرفت، کردند و تمرکز را از روی کلیسا به روی خود انسان گذاشتند. انسان‌گرایان شروع به شکل‌گیری باورهای جدید در اشکال مختلف اجتماعی، سیاسی و فکری کردند. آرمان‌های دوره رنسانس در طول اصلاحات پروتستانی، که همزمان با رنسانس اتفاق افتاد، مشهود بود. اصلاحات پروتستان با عدم پذیرش زیاده‌خواهی‌های یوهان تتزل و سایر مقامات کلیسای کاتولیک روم توسط مارتین لوتر آغاز شد و در نتیجه آن لوتر از مجلس ورمس کلیسای کاتولیک روم جدا شد. لوتر پس از تکفیر شدن از طرف کلیسای کاتولیک روم، فرقه‌ای بنیان نهاد که در آن زمان شاخه‌ای از کاتولیک شناخته می‌شد، اما بعدها لوتریانیسم نام گرفت. موعظه‌های لوتر به نفع ایمان و کتاب مقدس به جای سنت، وی را بر آن داشت تا کتاب مقدس را به زبان‌های دیگر اروپا ترجمه و امکان خواندن آن را برای مردم سراسر قاره فراهم می‌کند. پیش از این، کتاب مقدس فقط به لاتین ترجمه می‌شد، اما در پی آن فهمیدن کتاب مقدس در بسیاری از زبان‌های دیگر از جمله ایتالیایی ممکن شد. زبان ایتالیایی با کمک لوتر و اختراع چاپ فشاری توسط یوهانس گوتنبرگ توانست حتی بیشتر گسترش یابد. چاپ ترویج زبان ایتالیایی را تسهیل کرد، زیرا می‌توانست به سرعت متونی از جمله کتاب مقدس را تولید کند و هزینه‌های کتاب‌های را بکاهد که دسترسی بیشتر افراد به کتاب مقدس ترجمه‌شده و ادبیات جدید را در پی داشت. کلیسای کاتولیک روم در حال از دست دادن کنترل خود بر مردم بود، زیرا امکان تغییر نداشت و شمار فزاینده‌ای از اصلاح‌خوهان با باورهای متفاوتی وجود داشتند. پادشاه ایتالیا
پادشاه ایتالیا ("rex Italiae" در لاتین و "re d'Italia" در ایتالیایی) عنوانی است که توسطِ بسیاری از حاکمان شبه جزیره ایتالیا و پس از سقوط امپراطوری روم بکار برده شده‌است. به‌هرحال از قرن ششم میلادی به بعد، هیچیک از پادشاهان ایتالیا بر تمام شبه جزیره تسلط نداشتند تا آنکه ویکتور امانوئل دوم در سال ۱۸۷۰ رم را فتح کرد و ایتالیا را به وحدت رساند. رومانی
زبان رسمی این کشور زبان رومانیایی و واحد پول آن لئوی رومانی است. بیشتر مردم رومانی مسیحی هستند که حدود ۸۷ درصد از شاخه ارتدکس تعلق دارند. زبان ایتالیایی
ساختار زبان ایتالیایی معمولاً به نه پاره‌گفتار (بخش دستوری) یعنی فعل، اسم، حرف تعریف، صفت، ضمیر، قید، حرف اضافه، حرف ربط و علائم تقسیم می‌گردد، که تنها به شرح بخش‌های فعل، اسم و حرف تعریف به شرح ذیل بسنده می‌کنیم: شکل مؤنث حرف تعریف به پیچیدگی مذکر آن نیست و تنها برای مفرد یک شکل وجود دارد و آن La می‌باشد که قبل از کلماتی که باحروف باصدا شروع می‌شوند به شکل 'L درمیاید، در جمع هم تنها یک شکل دارد آنهم Le که قبل از کلماتی که با e شروع شوند به صورت 'L درمیاید. روم باستان
زبان مشترک در سراسر امپراتوری روم، زبان لاتین بود. از آنجایی که دیگر کسی به زبان لاتین صحبت نمی‌کند، آن را «زبان مرده» می‌نامند. به هر حال، بیشتر زبانهای امروزی اروپا، از جمله ایتالیایی، اسپانیایی - فرانسه و رومانیایی، از لاتین گرفته شده‌اند. بسیاری از لغات موجود در زبان انگلیسی نیز از لاتین گرفته شده‌اند. الفبای ایتالیایی
الفبای ایتالیایی دارای ۲۱ حرف می‌باشد که در زیر، شکل و نام آن‌ها را می‌یابید: زبان ایتالیایی
ایتالیایی به تدریج در بیشتر ایالت‌های ایتالیا پیش از وحدت به یک زبان رسمی تبدیل شده و به آرامی جای لاتین را گرفته بود. حتی در زمان‌هایی که بخش‌هایی از ایتالیا تحت کنترل قدرت‌های خارجی بود (مانند دوران پادشاهی ناپل) با وجود اینکه توده‌ها در درجه اول به زبان محلی خود صحبت می‌کردند، ایتالیایی زبان رسمی آن منطقه به‌شمار می‌رفت. ایتالیایی همچنین یکی از زبان‌های پرشمار به رسمیت شناخته شده در امپراتوری اتریش-مجارستان بود. زبان ایتالیایی
زبان ایتالیایی یا ایتالوی ( یا ) زبانی رومی‌تبار از خانواده هندواروپایی است. ایتالیایی در کنار ساردنیایی نزدیک‌ترین زبان به لاتین به‌شمار می‌رود. ایتالیایی زبان رسمی ایتالیا، سوئیس (کانتون تیچینو و جنوب گراوبوندن)، سان مارینو و واتیکان است. این زبان همچنین در منطقه ایستریا (کرواسی و اسلوونی) رسمی است. ایتالیایی در گذشته در آلبانی، مالت، موناکو، مونته‌نگرو (کوتور)، یونان (جزایر ایونی و دودکانسا)، آفریقای شرقی و لیبی نیز رسمی بوده و عموماً در جزیره کرس (به دلیل رابطه نزدیک آن با زبان کرسی) و ساووآی فرانسه نیز قابل فهم است. ایتالیایی همچنان در میان جامعه بزرگ مهاجران ایتالیایی‌تبار در قاره آمریکا و استرالیا رایج است. این زبان در بوسنی و هرزگوین و رومانی نیز تحت پوشش منشور اروپایی زبان‌های محلی یا اقلیت است. بیشتر گویشوران ایتالیایی به دو زبان ایتالیایی (چه ایتالیایی معیار و چه گویش‌های محلی) و زبان محلی خویش مسلط هستند. ای ام-لیره
ای ام-لیره (به زبان بومی: AM-Lira) با کد ایزوی ITL، یکای پول رایج در کشور ایتالیا است. مسئولیت کنترل این واحد پولی برعهدهٔ بانک مرکزی ایتالیا قرار دارد. فهرست زبان‌های رسمی
زبان ایتالیایی:زبان ژاپنی: زبان ایتالیایی
در برخی موارد، مستعمره‌نشین‌هایی ایجاد شد که مردم آن بیشتر از زبان‌های منطقه‌ای ایتالیا استفاده می‌کردند و امروزه برخی همچنان به استفاده از این زبان‌ها ادامه می‌دهند. به عنوان نمونه در ریو گرانده جنوبی، برزیل که از تالیان استفاده می‌شود و در چیپیلو در نزدیکی پوئبلای مکزیک؛ همچنان گونه‌ای مشتق‌شده از ونتی را که قدمت آن به قرن نوزدهم بازمی‌گردد، استفاده می‌کنند. مثال دیگر کوکولیکه، یک پیجین ایتالیایی-اسپانیایی است که روزی آرژانتین و به خصوص در بوئنوس آیرس و لونفاردو گویش می‌شد. فرانچسکو پترارک
شروع عصر رنسانس در اواخر قرن چهاردهم، موجب توسعه اقتصادی، سیاسی و پیشرفت فرهنگی زیادی در ایتالیا شد و از این زمان بود که کتاب‌های صرف و نحو ایتالیایی تألیف شد و در کنار ترقی زبان ایتالیایی، از رونق زبان لاتین کاسته شد. فرانچسکو پترارکا معروف به پترارک یکی از مشهورترین شاعران و نویسندگان این دوره است که به زبان لاتین و ایتالیایی آثار مهمی تألیف کرده‌است. زبان ایتالیایی
واج‌شناسی ایتالیایی در مقایسه با بیشتر زبان‌های رومی محافظه‌کارانه است و این زبان بسیاری از واژگان را تقریباً بدون تغییر از لاتین عامیانه حفظ کرده‌است. چند نمونه: ماهیت محافظه‌کارانه واج‌شناسی ایتالیایی تا حدودی با ریشه آن توضیح داده می‌شود. زبان ایتالیایی از یک زبان ادبی ناشی می‌شود که پایه آن در قرن سیزدهم در شهر فلورانس در منطقه توسکانی بنیان نهاده شده‌است و در حدود ۷۰۰ سال اخیر تغییر چندانی نکرده‌است. گویش توسکانی همچنین از محافظه‌کارترین گویش‌های ایتالیایی است و با زبان‌های گالی-ایتالی که در کمتر از ۱۶۰ کیلومتری شمال آن گویش می‌شوند، کاملاً متفاوت است. زبان ایتالیایی
ایتالیایی زبان رسمی اریتره در زمان استعمارش توسط ایتالیا نیز بود. امروزه در این کشور از ایتالیایی در تجارت استفاده می‌شود و هنوز هم خصوصاً در میان سالخوردگان صحبت می‌شود. علاوه بر این، واژگان ایتالیایی بسیاری به عنوان وام‌واژه به زبان اصلی کشور (تیگرینیا) وارد شده‌اند. پایتخت اریتره، اسمره، هنوز دارای چندین مدرسه ایتالیایی است که در دوره استعمار تأسیس شده‌اند. در اوایل قرن نوزدهم، اریتره کشوری بود که بیشترین تعداد ایتالیایی‌ها را در خارج از کشور داشت و ایتالیایی‌های اریتره از ۴٫۰۰۰ نفر در طول جنگ جهانی اول به تقریباً ۱۰۰٫۰۰۰ نفر در آغاز جنگ جهانی دوم رسیدند. تیم ملی فوتبال ایتالیا
تیم ملی ایتالیا به آتزوری معروف می‌باشد (آتزوری به معنای آبی لاجوردی می‌باشد)، رنگی که در لباس اول این تیم معمولاً به چشم می‌خورد و دلیل آن رنگ سنتی قلعه خاندان سلطنتی ساوی بود که از سال ۱۸۶۰ تا سال ۱۹۴۶ در ایتالیا حکمرانی می‌کردند. در وسط پرچم ایتالیا که سفید رنگ است علامت صلیب شبیه به پرچم سوئیس و تاجی قرار داشت و خط آبی رنگ دور صلیب بود که رنگ حکومت سلطنتی بود. ایتالیا دو قهرمانی اول خود در جام جهانی را در زمان سلطنت ساوی ها کسب کرد. بعد از سقوط سلطنت و برپایی جمهوری رنگ لاجوردی تیم ایتالیا تغییر نکرد و همچنان پابرجاست. زبان‌های رومی
گرچه ایتالیا پیش از جنگ جهانی دوم نیز دارای برخی مستعمره بود، اما پس از پایان دوران استعمار، زبان این کشورها رسمی باقی نماند. در نتیجه، ایتالیایی خارج از ایتالیا و سوئیس اکنون فقط به عنوان زبان اقلیت توسط جوامع مهاجر در آمریکای شمالی و جنوبی و استرالیا صحبت می‌شود. ایتالیایی فقط در برخی مستعمرات سابق ایتالیا در آفریقا - یعنی لیبی، اریتره و سومالی - توسط افراد تحصیل‌کرده در تجارت و دولت گویش می‌شود. لاتین
زبان‌های ایتالیایی، فرانسوی، پرتغالی، اسپانیایی، رومانیایی، کاتالان، رومانش و سایر زبانهای رومی نوادگان مستقیم زبان لاتین هستند. همچنین مشتقات بسیاری از لاتین به انگلیسی و همچنین آلمانی، هلندی، نروژی، دانمارکی و سوئدی وارد شده‌است. زبان لاتین هنوز در شهر واتیکان، یک دولت‌هر شهری واقع در رم، که مقر کلیسای کاتولیک است، صحبت می‌شود. زبان‌های رومی
گسترده‌ترین زبان رومی از نظر شمار سخنگویان بومی اسپانیایی و در پی آن پرتغالی، فرانسوی، ایتالیایی و رومانیایی است که با هم یک قلمرو وسیع در اروپا و فراتر از آن را در بر می‌گیرند و به عنوان زبان‌های رسمی و ملی در ده‌ها کشور کار می‌کنند. زبان کاتالان
دولت فرانسه فقط زبان فرانسه را به عنوان زبان رسمی کشور به رسمیت می‌شناسد. با این وجود، در ۱۰ دسامبر ۲۰۰۷، شورای عمومی پیرنه-اورینتال کاتالان را به عنوان یکی از زبان‌های این اداره به رسمیت شناخت و در صدد ارتقا بیشتر آن در زندگی عمومی و آموزش است. بانک ایتالیا
بانک ایتالیا (به انگلیسی: Bank of Italy) بانک مرکزی ایتالیا محسوب می‌شود که در سال ۱۸۹۳ تأسیس گردیده و هم‌اکنون بخشی از بانک مرکزی اروپا به حساب می‌آید. مقر آن در شهر رم واقع شده و به عنوان بانک دولت مرکزی ایتالیا شناخته می‌شود. رئیس فعلی آن ایگنازیو ویسکو است که از تاریخ ۱ نوامبر ۲۰۱۱ به این سمت منصوب شده‌است. ادبیات ایتالیایی
نغمه سازان و داستان پردازان ایتالیائی گاه از واژه‌های فرانسوی در عبارات موزون خویش سود می‌جستند و همان‌طور که می‌دانیم در حدود قرن دوازدهم و سیزدهم میلادی هر یک از شهرها و نواحی ایتالیا دارای حکمرانی مستقل بود ازاینرو وحدتی در این سرزمین وجود نداشت و لهجه‌ها غالباً با هم تفاوت داشت با اینحال در زمان فردریک دوم زبان ایتالیائی در سیسیل، توسکانی مورد استعمال بود و شاعران و خوانندگانی که به ایتالیائی شعر می‌سرودند با شعر را همراه با آواز می‌خواندند، قافیه پردازان سیسیل و توسکانی نامیده شده بودند. زبان‌های رومی
زبان‌های رومی، لاتین یا لاتین نو زبان‌های نوینی هستند که از زبان لاتین عامیانه میان قرن سوم و هشتم میلادی تکامل یافته‌اند. آن‌ها زیرگروه زبان‌های ایتالی در خانواده هندواروپایی هستند. پنج زبان بزرگ رومی بر پایه شمار سخنگویان بومی اسپانیایی (۴۸۰ میلیون)، پرتغالی (۲۵۵ میلیون)، فرانسوی (۷۷ میلیون), ایتالیایی (۶۵ میلیون) و رومانیایی (۲۴ میلیون) هستند. در میان زبان‌های بزرگ ایتالیایی بیش از همه به لاتین نزدیک است و پس از آن به ترتیب اسپانیایی، رومانیایی، پرتغالی و در آخر فرانسوی هستند. با در نظر گرفتن همه زبان‌های رومی، از جمله زبان‌های محلی، به نظر می‌رسد که ساردنیایی کمترین تفاوت را با لاتین دارد. با این حال همه زبان‌های رومی به یکدیگر نزدیک‌ترند تا به لاتین کلاسیک. زبان خواهر
یک مثال معمول، زبان‌های رومی است که همه آن‌ها ادامه لاتین گفتاری هستند. ایتالیایی و فرانسوی حدود ۸۹٪ همپوشانی لغوی دارند، به این معنی که ۸۹٪ از واژگان ویژگی‌ها و ریشه‌های یکسان را دارند. ایتالیایی و فرانسوی واژگان شبیه بسیاری دارند. به همین ترتیب، اسپانیایی و پرتغالی حدود ۸۹٪ از نظر واژگانی همپوشانی دارند، بنابراین بسیاری از کلمات بین این دو زبان مشترک هستند یا مشابه (هم‌خانواده را بیبنید). همپوشانی اسپانیایی و رومانیایی کمتر و در حدود ۶۷٪ است. اسپانیایی و پرتغالی تحت تأثیر عربی و رومانیایی تحت تأثیر زبان‌های مختلفی، به ویژه زبان‌های اسلاوی و یونانی، قرار گرفته‌است. زبان‌های عاشقانه همراه با مقدار زیادی واژه مشترک، در ویژگی‌های متعدد همچون صرف و نحو اشتراک دارند چرا که همه آن‌ها ادامه نیای مشترک خود، لاتین، هستند. زبان ایتالیایی برای مبتدی‌ها
چندین فرد مجرد و تنها در یکی از شهر های دانمارک از یک کلاس زبان ایتالیایی کمک می گیرند تا بتوانند عشق زندگی شان را پیدا کنند... مالت
دو زبان مالتی و انگلیسی زبان‌های رسمی کشور هستند. زبان مالتی از خانواده زبان‌های آفریقایی-آسیایی و از شاخه زبان‌های سامی است و با زبان عربی خویشاوندی دارد، هرچند که وام‌واژههای بسیاری از گویش‌های ایتالیایی به ویژه سیسیلی (و به تازگی از انگلیسی) وارد این زبان شده‌اند. زبان مالتی با خط لاتین نوشته می‌شود. روش مونته‌کارلو
ریشه نام «مونت‌کارلو» از زبان ایتالیایی است و به اصلیت اسم "شاهزاده کارلو سوم از موناکو" بر می‌گردد که زیر نفوذ و حمایت دربار ایتالیا قرار داشت. تا قبل از سال ۱۸۶۱ که موناکو به شکلی خودمختار درآمد، زبان رسمی ایتالیایی بود، اما در یکصد سال گذشته، زبان رسمی به فرانسوی تغییر داده شد. ایتالیایی سوئیسی
ایتالیایی سوئیسی () گونه‌ای از زبان ایتالیایی است که در منطقه ایتالیایی‌زبان سوئیس گفتگو می‌شود. زبان لومپارد دارای حدود ۳۵۰٬۰۰۰ گویشور در کانتون تیچینو و جنوب کانتون گراوبوندن است، اما برای اهداف رسمی ایتالیایی در نظر گرفته می‌شود. دره‌های اکسیتان
اکسیتان از سال ۱۹۹۹ تحت پوشش قانون محافظت از زبان‌های اقلیت ایتالیا قرار گرفته‌است. زبان ایتالیایی
پژوهشی که درجه تمایز زبان‌های رومی در مقایسه با زبان لاتین از نظر واج‌شناسی، تصریف، گفتمان، نحو، واژگان و آهنگ را برآورد می‌کرد، بیان می‌کند که فاصله میان ایتالیایی و لاتین بیشتر از فاصله میان ساردنیایی و لاتین است. در واکه‌ها نیز ایتالیایی پس از ساردنیایی دومین زبان نزدیک به لاتین است. تکیه‌های ایتالیایی همانند بیشتر زبان‌های رومی متمایز است. قانون اساسی ایتالیا
قانون اساسی جمهوری ایتالیا () قانونی اساسی ایتالیا می‌باشد که در ۲۲ دسامبر ۱۹۴۷ توسط مجلس مؤسسان با ۴۵۲ رای موافق و ۶۲ رای مخالف تصویب شد. متن قانون اساسی که تاکنون ۱۵ متمم به آن افزوده شده، در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۷ در شماره ۲۹۸ مجله گازتا آفیسیال منتشر شد. مجلس مؤسسان ایتالیا در ۲ ژوئن ۱۹۴۶ توسط حق رای همگانی انتخاب شد. این انتخابات همزمان با رفراندوم لغو سلطنت انجام شد.. قانون اساسی در ۱ ژانویه ۱۹۴۸ یک قرن پس از تصویب اساسنامه آلبرتینو به اجرا درآمد. اگر چه این اساسنامه پس از رژه بنیتو موسولینی در رم در سال ۱۹۲۲ پابرجا ماند، اما پس از این تاریخ ارزش اساسی خود را از دست داد. زبان‌های اتحادیه اروپا
زبان‌های اتحادیه اروپا زبان‌هایی هستند که در کشورهای عضو اتحادیه اروپا بدان‌ها سخن گفته می‌شود. اتحاده اروپا ۲۴ زبان رسمی دارد که از بین آن‌ها سه زبان انگلیسی، فرانسوی و آلمانی زبان‌های رویه‌ای کمیسیون اروپا هستند درحالی که پارلمان اروپا همه زبان‌های رسمی را به عنوان زبان کاری می‌پذیرد. سه زبان رویه‌ای در کارهای روزمره نهادهای اتحادیه اروپا کاربرد دارند. عبری ایتالیایی
عبری ایتالیایی یا عبری ایتالکی به دستگاه تلفظی از زبان عبری گفته می‌شود که یهودیان ایتالیا به‌طور سنتی از آن استفاده می‌کنند. یهودیان ایتالیا از کهن‌ترین جامعه‌های یهودی اروپای غربی به شمار می‌روند. نخستین مهاجرت یهودیان به ایتالیا به دوران امپراتوری روم بازمی‌گردد. رنگ‌های ملی ایتالیا
سبز، سفید و قرمز رنگ‌های ملی ایتالیا را تشکیل می‌دهند، که به جمع آن‌ها در زبان ایتالیایی il Tricolore ، () گفته می‌شود. این سه رنگ نخستین‌بار در تاریخ 21 آگوست 1789، در جنوا اندکی پس ازانقلاب فرانسه به عنوان کلاه‌گره (اشکالی که بر کلاه افراد گذاشته می‌شد) پدیدار گشت، و در 11 اکتبر 1796 در میلان برای نخستین‌بار به عنوان درفش نیروهای نظامی استفاده شد. این در حالیست که تا پیش از تاریخ 7 ژانویه 1797 این رنگ‌های به عنوان پرچم ملی استفاده نشده بود و در این تاریخ در رجونل امیلیا این ترکیب رنگی به عنوان پرچم برافراشته گشت. سبز ، سفید و قرمز همچنین رنگ های ملی بلغارستان ، مجارستان ، ایران ، لبنان و مکزیک می‌باشد. زبان‌های ایتالی
زبان‌های ایتالی دربرگیرندهٔ زبان‌های رومی مانند ایتالیایی، اسپانیایی، پرتغالی و فرانسوی و همچنین زبان‌های مردهٔ شبه‌جزیره ایتالیا مانند لاتین، اومبری و اوسکی می‌باشند. سان مارینو
زبان ایتالیایی، زبان رسمی سان مارینو است. ادبیات ایتالیایی
نهضت رنسانس در ایتالیا سبب عظمت یافتن زبان ایتالیائی گشت از جمله کسانی که به پیروی از دانته برای زبان ایتالیائی و رسمی و عمومی شده آن در سراسر ایتالیا تلاش کرد پی‌یتروبمبو Pietro Bembo شاعر مشهور این زمان ایتالیا بود. از آن به بعد فرهنگها و کتاب‌های صرف و نحو ایتالیائی تهیه و منتشر و فرهنگستان دلا کروسکا Della crusca در سال ۱۴۸۵ در فلورانس تأسیس گردید و رفته رفته از رونق لاتین کاسته و بهمان نسبت بر ترقی و عظمت و وسعت زبان ایتالیائی افزوده می‌شد.