معروف ترین اثر آلبرشت دورر نقاش آلمانی جیست؟
آلبرشت دورر
نخستین اثر شناخته شده دورر تصویری خطی از چهره خویش است که در سیزده سالگی کشیده‌است و تا پایان عمر نیز به ساختن چهره‌هایی از خود ادامه داد.
فرانسیس لاسکر برودی
نقاشی «برهنگی، برگ‌های سبز و مجسمه» اثر پیکاسو، ارزش‌مندترین اثر هنری این مجموعه بود که تخمین می‌شد بیش از ۸۰ میلیون دلار به فروش برسد. این نقاشی با قیمت ۹۵ میلیون دلار به مزایده گذاشته شد و سرانجام بهای آن به ۱۰۶٫۴۸ میلیون دلار رسید. تابلو با رنگ‌های نفیس، آبی، شیرچای و سبز، معشوقهٔ هنرمند، ماری- ترز والتر را درحالی‌که عریان به خواب فرورفته، به تصویر کشیده‌است. بالای بدن او مجسمهٔ سرش روی یک پایه قرار دارد. زوج برودی، نقاشی را از دلالی نیویورکی به‌نام پاول روزنبرگ خریدند. روزنبرگ شخصاً این اثر را در سال ۱۹۳۶ از پیکاسو گرفته بود. پیکاسو در آن سال بوم‌های مختلفی از ماری- ترز والتر نقاشی کرد. یکی از آن‌ها تابلوی «رؤیا» بود که هم‌اکنون متعلق به صاحب کازینو، استیو وین است. بازگشت بهار
بازگشت بهار () یک نقاشی از "ویلیام-آدولف بوگرو" نقاش رئالیسم و آکادمیک فرانسه می‌باشد که در سال ۱۸۸۶ طرح گردید. این اثر یکی از شناخته‌شده‌ترین کارها در میان آثار نقاش است که در حال حاضر در مجموعهٔ موزهٔ هنر ژوسلین در اوماها، نبراسکا قرار دارد. در تاریخ ۱۹۵۱ "فرانسیس تی. بی مارتین" این نقاشی را به موزه هدیه کرد. بازگشت بهار مدت زمان کوتاهی پس از تکمیل‌شدن توسط جورج ویلیام لینین‌گر به اوماها آورده شد. "لینین‌گر" یک کلکسیونر و مجموعه‌دار هنری و همچنین صاحب گالری خصوصی‌ای بود که به شکل رایگان گالری خود را در جهت بازدید عموم گشوده بود. گرهارد ریشتر
این که چگونه نقاشی می‌کند، مهمتر از آن است که چه چیز نقاشی می‌کند. ریشتر در درسدن به دنیا آمده و یکی از نقاشان برجسته و معروف در هنر معاصر آلمان است. آثار او در موزه‌ها که در معرض نمایش گذاشته می‌شود، بالاترین قیمتها را به خود اختصاص می‌دهد. تا به امروز او هر سال جایزه ای دریافت کرده‌است. جوزف دالتون هوکر
اولین طراحی از قله اورست در رشته‌کوه هیمالیا توسط وی، کشیده شده بود. هوکر این اثر را در سال ۱۸۴۸ در سن ۳۰ سالگی، زمانی که وی به مدت سه سال بر روی منطقهٔ هیمالیا تحقیق می‌کرد خلق کرد. جوزف هوکر، دوست چارلز داروین بود که در طبقه‌بندی گیاهانی که از جزایر گالاپاگس جمع‌آوری کرده بود با داروین همکاری نمود. نقاشی‌های آدولف هیتلر
"حیاط اقامتگاه قدیمی مونیخ" (۱۹۱۴) آبرنگ هیتلر است. او آلتر هوف را به تصویر می‌کشد، یک چهار گوش سنگی در مقابل یک حیوان بزرگ. در زمان حضور هیتلر در مونیخ، وی بیشتر روزهای خود را با خواندن و نقاشی می‌گذراند و آرزوی خود را به عنوان یک هنرمند مستقل پیش می‌برد. شل سیلورستاین
سیلورستاین از کودکی استعداد ذاتی خاصی در نقاشی و نوشتن داشت. خودش بعدها در جایی می‌نویسد که این دو کار نقاشی و نوشتن تنها اموری بودند که وی در آنها موفق بود. معروفترین آثار سیلورستاین آثاری است که او برای کودکان نوشته‌است؛ هرچند آثار وی در گروه سنی و مخاطب خاصی نمی‌گنجد و بسیاری از آثار او محبوبیت قابل توجهی در بین بزرگسالان دارد. لذت تابستانی
لذت تابستانی ، نقاشی آبرنگ توسط آندرس زورن، نقاش سوئدی است که در سال ۱۸۸۶ در دالارو نزدیک استکهلم ایجاد شده‌است. در سال ۲۰۱۰ به قیمت ۲۶ میلیون کرون (تقریباً ۲٫۹ میلیون یورو یا ۳٫۳۵ میلیون دلار آمریکا) فروخته شد که رکورد نقاشی سوئدی است. لودویگ دویچ
او آموزش اولیه هنر خود را در آکادمی der Bildenden Künste (آکادمی هنرهای زیبا وین) تحت آموزش آنزلم فویرباخ (۱۸۷۷–۱۸۷۵) دریافت کرد. در سال ۱۸۷۷، هنگامی که فویرباخ به عنوان معلم بازنشسته شد، دویچ و برخی دیگر از دانشجویان که در سال ۱۸۷۶ به پاریس نقل مکان کرده بودند سعی کردند وارد کلاس لئوپولد کارل مولر شوند، اما در ابتدا از ورود آن‌ها خودداری شد. دویچ سرانجام در سال ۱۸۷۸ پذیرفته شد. تقریباً در همین زمان، او نیز ممکن است با ژان پل لورن تحصیل کرده باشد. دویچ در پاریس با هنرمندان، آرتور فون فراریس، ژان دیسارت و رودولف ارنست که دوست مادام العمر وی بودند آشنا شد. از طریق این دوستی‌ها، دویچ علاقه به هنر شرقی پیدا کرد. اولین نقاشی خاورشناسانه وی در سال ۱۸۸۱ ایجاد شد یعنی چند سال قبل از اولین سفر وی به مصر. روبر دوانو
روبر دوانو (Robert Doisneau) عکاس فرانسوی بود که در دهه ۱۹۳۰ با استفاده از دوربین عکاسی لایکا در خیابان‌های پاریس عکاسی می‌کرد. او یکی از معروفترین و تأثیر گزارترین عکاسان قرن بیستم و به همراه آنری کارتیه-برسون از پیشگامان فوتوژورنالیسم به‌شمار می‌آید. روبر دوانو غالباً به خاطر عکاسی خیابانی اش شناخته شده و معروف‌ترین نمونهٔ کارش «بوسه در جلوی کاخ شهرداری» (۱۹۵۰) می‌باشد. نروژ
هنرهای سنتی در نروژ تا حدودی، تأثیر جنبه‌های کاربردی را منعکس می‌کنند. منبت‌کاری روی چوب، سفالگری و رسم نقش و نگار تزئینی بر سطوح لعابی از جمله هنرهای شناخته شده و مردمی در نروژ محسوب می‌شوند. در زمینه نقاشی، نروژ هنرمندان برجسته ای چون آدولف تیده مان، یوهان کریستین دال؛ و هانس گوده را داشته‌است. با این حال در صحنه بین‌المللی شاید ادوارد مونک، مشهورترین هنرمند نقاش نروژی در این عرصه باشد. هنر مجسمه‌سازی نیز در نروژ دارای سابقه و معروفیت است. یکی از بهترین مجسمه سازان نروژ، که در هنر منبت‌کاری نیز تبحر داشت، گوستاو ویگه لاند بود. در سال‌های معاصر اود نردروم، یکی از برجسته‌ترین نقاشان و آرنولد هاکلاند یکی از برترین مجسمه سازان نروژ بوده‌اند. خانواده رولین
ون گوگ در سال ۱۸۸۸ به آرل در جنوب فرانسه نقل مکان کرد، جایی که بهترین آثار خود را در آنجا خلق کرد. نقاشی‌های وی نمایانگر جنبه‌های مختلف زندگی معمولی است، مانند پرتره‌هایی از اعضای خانواده رولین. نقاشی‌های گل‌های آفتابگردان، که برخی از مشهورترین آثار ون گوگ هستند، این آثار طی این مدت ساخته شدند. او به‌طور مداوم کار می‌کرد تا ایده‌های خود در نقاشی را به روز کند. احتمالاً این دوره برای ون‌گوگ یکی از دوره‌های شاد زندگی او بوده‌است. او با اعتماد به نفس، روشن بینی و پرداختن به محتوا نقاشی می‌کرد. ادوارد مونک
از مشهورترین نقاشی‌های او چهار تابلوی مجموعه "فریاد" است که عموماً با نام "جیغ" نیز شناخته می‌شود. ادوارد مونک چهار تابلوی "فریاد" را در اواخر دهۀ ۱۸۹۰ میلادی و در طول اولین دهه سده بیستم به صورت رنگی و رشته‌ای از طرح‌های قلمی و زغالی به نقاشی کشید. "فریاد" معروف‌ترین اثر ادوارد مونک، «یکی از شاهکارهای هنر مدرن» و از الگوهای آشنای سبک اکسپرسیونیسم شناخته می‌شود. هنری گریوز
تابلوی "آدم و حوا"، اثر آلبرشت دورر در مجموعهٔ هنری گِریوز قرار داشت. پرتره آدل بلوخ باوئر اول
داستانِ ماریا آلتمن که ارتباطِ تام به موضوع آثار کلیمت، نقاشی‌های آدل و ماجرای خانوادۀ بلوخ باوئر داشت دستمایهٔ نوشتنِ مقالات و کتاب‌های زیادی گردید که چند نمونه از آن‌ها مشهورتر و پر خواننده تر بوده‌اند، یک کتاب به نامِ مراقب تصادفی به شکل ویژه، به خاطرات "گریگور کالینز"نویسنده، هنرپیشه و تهیه‌کننده آمریکایی که برای مدتی مراقب و دوست سال‌های پایانی ماریا آلتمن بود نوشته شد، کتاب در پانزدهم اوت ۲۰۱۲ منتشر گردید، نمایش نامه‌ای در جهت تئاتر بر اساس آن در نیویورک و در ژانویه ۲۰۱۵ نوشته و اجرا شد. آلبرشت دورر
آلبرشت دورر (؛ زادهٔ ۲۱ مه ۱۴۷۱ – درگذشتهٔ ۶ آوریل ۱۵۲۸) نقاش، حکاک و ریاضی‌دان آلمانی دوره نوزائی است. بزرگ‌ترین گراورساز عصر خویش بود و با حکاکی روی چوب و فلزات آثار بی‌همتایی آفرید که در سراسر مغرب‌زمین دست به دست چرخید و نفوذ دامنه‌دار خود بر روی هنر سدهٔ شانزدهم اروپا را تثبیت کرد. بسیاری از هنرشناسان او را بزرگترین هنرمند تاریخ نقاشی آلمان تا امروز می‌دانند. آلبرشت دورر یکی از چهره‌های نادر تاریخ هنر بود که در زمان حیات به اوج شهرت و اعتبار رسید. ریچارد گرستل
پس از خودکشی وی در سن بیست و پنج سالگی، خانواده او نقاشی‌های باقی مانده را از استودیو گرستل بیرون آوردند و در انبار ذخیره کردند تا اینکه برادرش آلویس در ۱۹۳۰ یا ۱۹۳۱ آنها را به دلال آثار هنری اتو کالیر نشان داد. کمی بعد، حضور نازی‌ها در اتریش مانع از استقبال بیشتر این هنرمند شد و تنها پس از جنگ بود که گرستل در ایالات متحده شناخته شد. شصت و شش نقاشی و هشت نقاشی منسوب به گرستل شناخته شده‌است، اگرچه ممکن است او بسیاری دیگر را خراب کرده یا بقیه در طول این سالها گم شده باشند. آلبرت آنکر
آلبرشت ساموئل آنکر (زادهٔ ۱ آوریل ۱۸۳۱ – مرگ ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۱۰) نقاش سوئیسی بود. به دلیل ترسیم زندگی روستایی سدهٔ نوزدهم سوئیس، وی را نقاش ملی این کشور خوانده‌اند. بسیاری از آثار او زیب تمبرها و بسیاری دیگر از رسانه‌های سوئیس گردیده‌است. Wikipedia contributors, "Albert Anker," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Albert_Anker&oldid=706474459 (accessed April 11, 2016). آرتور میلر
معروف‌ترین اثر میلر نمایش‌نامهٔ "مرگ فروشنده" است که بارها در صحنه‌های مختلف اجرا شده‌است. الکسا مید
او اولین بار در مارس ۲۰۱۰ و زمانی که نقاشی‌های جاندار وی به طور گسترده‌ای پس از گذاشتن بر روی وبلاگ جیسون کاتکی kottke.org گذاشته شد توجه عموم را به خود جلب کرد. خیلی زود شبکه سی‌ان‌ان و دیگر شبکه‌ها کارهای او را پوشش دادند. وبسایت او از بازدیدهای اندک به آمار تعداد ۳۰٬۰۰۰ بازدید از هر صفحه در روز بعد رسید. معروفترین کار وی در آن زمان "ترانزیت" (به انگلیسی:"Transit") نقاشی‌ای‌ از یک مرد مسن بود که او پیشتر در استودیوی زیر زمین خانه والدینش کشیده و سپس در متروی واشینگتن دی. سی از آن عکس گرفته بود. «گویی که پرتره از دیوارش در موزهٔ گالری ملی پرتره پایین پریده و پا به جهان گوشت و خون گذاشته‌است.» وی سخنرانی ای در کنفرانس TEDGlobal ادینبرو اسکاتلند با نام «بدن تو بوم من است» که شامل پشت صحنه‌های ابتدای کار حرفه‌ای و جزئیات آن بود انجام داد. او رابرت ایروین را، هنرمند اینستالیشن، و بیوگرافی او "دیدن فراموش کردن است نام چیزهایی که یک شخص می‌بیند." را الهام بخش آنچه که او دربارهٔ درک از فضا دارد می‌داند. وولز
وولز (Wols)با نام اصلی آلفرد اتو ولفگانگ شولتز(Alfred Otto Wolfgang Schulze)، متولد 27 مه 1913، هنرمند نقاش (یا با نام مناسبتر تجسمی کار) آلمانی بود.او هنرمندی چندوجهی بود که بویژه در نقاشی و عکاسی از منظره پرتره فعالیت داشت. بطور کلی وولز، عکاس، حکاک، نقاش و گرافیست بود که نزدیک به شیوه سوررئالیسم کار می کرد وی از پیشگامان انتزاع غنایی اروپا و نماینده تاشیسم و ​​هنر آنفرمال (غیررسمی) نیز می باشد. آثار هنرمندانی چون پل کلی، اتو دیکس و جورج گروس الهام بخش وب بود تا به دنیای هنر وارت شود و موهولی ناگی به او توصیه کرد که تلاش های هنری خود را در پاریس دنبال کند. وی بعنوان هنرمند فعالیتهای مختلفی دارد اما در سال 1945، در پاریس، آبرنگ های وولز برای اولین بار - و برخلاف میل او - در گالری رنه دروئن به نمایش گذاشته شد. و این شروع فعالیت وی بعنوان یک نقاش حرفه ای بود. در همان ایام او با ژان پل سارتر دوست شد سارتر بعداً از این هنرمند در بسیاری از مشکلات حمایت کرد. به گفته سارتر، وولز در هر ژستی زندگی خود را به خطر انداخت. حضور دائمی مرگ که سارتر چه از منظر زیبایی‌شناختی و چه از منظر بیوگرافی در آثار این هنرمند بیان می‌کند، بیننده را را تشویق می‌کند تا کنجکاوانه تر به آثار وی نگاه کند. یوهان هاینریش فوسلی
مشهورترین اثرش بختک نام دارد. رودلف کلر
رودلف کلر (زاده ۲۸ مه ۱۸۲۱ – درگذشته ۵ ژانویه ۱۹۰۵) نقاش سوئیسی بود.نقاشی‌های او در سبک رئالیست، کلاسیک و همچنین مکتب نقاشی دوسلدورف است.سبک کلر شبیه نقاشان رمانتیسم گوستاو کوربه و ژان باپتیست کامی کورو است. کلر به عنوان بهترین نقاش حیوانات سوئیسی در نظر گرفته شده و نام او در کنار نام جرج استابز، رزا بوهر و تئودور ژریکو آورده می‌شود. در حالیکه شهرت او به خاطر نقاشی‌هایش از حیوانات است، او نقاش حساس و خلاقی بود که کارهای به خوبی شکل گرفته‌اش در سنت نقاشی در هوای آزاد، شامل مناظر کوه‌های سوئیس هم به خوبی دیده شده‌اند. کارل تئودور درایر
کارل تئودور درایر (۳ فوریه ۱۸۸۹–۲۰ مارس ۱۹۶۸) فیلمساز دانمارکی است. وی یکی از بزرگترین فیلمسازان تاریخ محسوب می‌شود و در طول ۵۰ سال حیات حرفه‌ایش تنها ۱۴ فیلم ساخت. درایر در زمره فیلمسازان معناگرا و مذهبی محسوب می‌شود. در فیلم‌هایش به مضامین سختی‌های مسیحی بودن در جامعه نابسامان معاصر می‌پردازد، همچنین مسائلی همچون تعصب و تحجر مذهبی را نیز مورد نکوهش قرار می‌دهد. یکی از مهم‌ترین آثارش که منبع الهام برای سینماگران بوده‌است، مصائب ژاندارک (۱۹۲۸) است که جزء سینمای صامت است. تقدیس شام آخر
تقدیس شام آخر () یک نقاشی از سالوادور دالی است که در سال ۱۹۵۵ پس از نه ماه کار به پایان رسید و تا به امروز یکی از محبوب‌ترین آثار این نقاش است. این اثر پس از نمایش در نگارخانه ملی هنر آمریکا در ۱۹۵۵ جای دختری با یک آب‌پاش پیر آگوست رنوآر را به عنوان محبوب‌ترین اثر در این موزه گرفت. این اثر سیزده شخصیت (عیسی و ۱۲ حواریون او) به دور یک میز را به تصویر می‌کشد و دوازده‌وجهی خالی‌ای (که نماد «خدا» است) بر فراز ایشان قرار دارد. بنگ!
بنگ! یک نقاشی دولوحی از هنرمند آمریکایی روی لیکتنستاین است که در سال ۱۹۶۳ خلق شده. این اثر یکی از شناخته شده‌ترین آثار پاپ آرت و یکی مهم‌ترین آثار لیکتنستاین است. بنگ! اولین بار در سال ۱۹۶۳ در گالری لئو کستلی نیویورک به نمایش درآمد و در سال ۱۹۶۶ توسط گالری تیت لندن خریداری شد و از سال ۲۰۰۶ به طور دائمی در تیت مدرن در معرض نمایش است. پرتره بتهوون
بی‌شک این اثر مشهورترین کار این نقاش آلمانی و شناخته‌شده‌ترین تصویری است که در میان انبوهی از تک‌چهره‌های منتسب به این آهنگساز بزرگ آلمانی وجود دارد. این اثر ازنظر شباهت و هماهنگی با سوژه تضمین شده‌است، زیرا اشتیلر تنها هنرمندی بوده که اجازه گرفته در ملاقاتش با بتهوون و در جریان مهمانی‌ای که در خانهٔ کالباخ برگزار شده‌بود، از وی پرتره‌ای بکشد. دورز
دورز یکی از تأثیرگذارترین و جنجال‌برانگیزترین گروه‌های راک دهه ۶۰ میلادی بود که در سال ۱۹۶۵ در لس‌آنجلس ایالات متحده آمریکا به وسیله جیم موریسون (آواز و شعر)، ری منزرک (کیبورد)، جان دنزمور (درام) و رابی کریگر (گیتار الکتریک) تشکیل شد. این گروه هیچ‌گاه نوازنده گیتار بیس نداشت، و موسیقیشان در سلطه کیبورد منزرک به همراه صدای طنین‌انداز و غزل‌های شاعرانه موریسون بود. در سال ۱۹۶۷ دورز اولین آلبومش را با نام «دورز» منتشر کرد که شامل آهنگ معروف "آتشم را روشن کن" ("Light My Fire") بود. آلفونس دوده
آلفونس برای روزنامه‌ها، به‌خصوص فیگارو چیز می‌نوشت، در یک فاصله ۵ ساله منشی خصوصی "دوک موری" بود، اولین کتاب‌ها و داستان‌هایش او را سرشناس کرد، اولین نمایشنامه‌اش به نام "آخرین بُت" در تماشاخانه اودئون بر روی صحنه آمد و بسیار جلب توجه کرد، با فردریک میسترال آشنا شد و معاشرت با وی شور و شوق او را برای زندگی پُر هیجان مردم جنوب فرانسه بیدار کرد، زندگی نامساعد دوره جوانی و بیماری ای که در تمام عمر گریبان دوده را رها نکرد وی را رنجور ساخت، مدتی را در الجزیره و قسمت آخر را در جزیره کرس گذرانید، مهمترین میوه توقف کوتاه او در مستعمره الجزایر، داستان "chapatin tueur des lions" بود که قهرمانش طرح مقدماتی "تارتارن" یکی از مشهورترین آثارش شد. موزه دل پرادو
مشهورترین اثری که در این موزه به نمایش درآمده است، تابلوی ندیمه‌ها اثر دیه‌گو ولاسکس است. ولاسکس و حساسیت و ذکاوت وی همچنین مسئول آوردن بسیاری از مجموعه‌های عالی استادان ایتالیایی موزه به اسپانیا بود که اکنون بزرگترین مجموعه در خارج از ایتالیا است. پرتره آدل بلوخ باوئر اول
ادعایی مطرح شد در رابطه با اینکه آدل از همسر خود خواسته تا پس از مرگش، تابلوی کلیمت را به "گالری دولت اتریش" اهدا کند، آدل در سال ۱۹۲۵ به واسطهٔ مننژیت درگذشت. هنگامی که آلمان نازی در سال ۱۹۳۸ اتریش را در اقدامی مشهور به آنشلوس ضمیمهٔ خاک خود کرد، بیوهٔ او به پراگ فرار کرد و پس از آن به زوریخ رفت. اموالِ خانوادهٔ بلوخ باوئر غارت شد که نقاشی کلیمت هم جزو آن‌ها بود. فریدریش، دادستان تعیین شده از طرف پیشوا در ادارهٔ کثیف خود که در مرکز نمایندگی یا در اختیار دولت آلمان بود، در سال ۱۹۴۱ نقاشی را توسط گالری دولت اتریش مشهور به گالری کاخ بلودر، مستقر در کاخ بلودر وین به دست آورد. رابی کریگر
رابرت آلن کریگر معروف به رابی کریگر، (زادهٔ ۸ ژانویه ۱۹۴۶ در کالیفورنیا) موسیقی‌دان، نویسنده، یکی از اعضاء و نوازنده گیتار گروه دورز بود. همچنین وی به همراه ری منزرک گروه ««دورز قرن بیست و یکم»» که بعداً به گروه ««منزرک-کریگر»» تغییر نام داد را تشکیل دادند. برخی از محبوب ترین ترانه های گروه دورز از جمله ««آتش مرا بر افروز»» ، ««مرا دوچندان دوست بدار»» ، ««مرا لمس کن»» و ««دیوانه وار دوستش دارم»» توسط وی نوشته شده‌است. همچنین به انتخاب مجله رولینگ استونز وی در رده ۷۶ از بین ۱۰۰ نوازندهٔ برتر تاریخ گیتار قرار دارد. معمای هیتلر
معمای هیتلر یکی از بحث برانگیزترین آثار نقاش سوررئال اسپانیایی، سالوادور دالی (۱۹۰۴ - ۱۹۸۹ میلادی) است که در سال ۱۹۳۷ میلادی خلق شد. ژان اگوست دومینیک انگر
برخی از نقاشی‌های مشهور او عبارتند از: گابریل کوت
گابریل کوت یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم اثر ویلیام-آدولف بوگرو نقاش فرانسوی است که در سال ۱۸۹۰ میلادی ترسیم شده‌است. گابریل کوت دختر پیر آگوست کوت نقاش فرانسوی و مشهورترین شاگرد ویلیام-آدولف بوگرو می‌باشد. ابعاد نقاشی ۴۵/۵ در ۳۸ سانتی‌متر است و در "مجموعه خصوصی فرد و شرلی رز" نگهداری می‌شود. اوژن کاریر
از میان آثار او تک‌چهره‌هایی که از آناتول فرانس و پل ورلن کشیده‌است، شهرت دارند. ادوارد مونک
ادبیات نروژی در اواخر قرن نوزدهم با ظهور هنریک ایبسن به عنوان نمایشنامه‌نویسی با اعتبار جهانی به مرحلهٔ نوینی گام نهاد، و بسیاری از بهترین تمثیل‌ها برای نقاشی‌های مونک را باید در نمایشنامه‌های ایبسن جست. مونک با محافل ادبی نروژ و همچنین پاریس و برلین نشست و برخاست داشت و دوست نویسندگان سرشناسی چون آگوست استریندبرگ و یولیوس مایر-گراف تاریخ هنرنویس پر نفوذ و منتقد آلمانی هنر مدرن بود. مونک در سال ۱۹۰۶ به طراحی صحنه برای نمایشنامه‌های اشباح و هدا گابلر ایبسن پرداخت. جیغ نقاشی شده در سال ۱۸۹۶ معروفترین اثر وی است کاملاً به‌صورت وسیعی نشان دهنده عصبیت انسان جهان مدرن است. نقاشی شده با طیف وسیعی از رنگ‌های خاکستری و فرم‌های ساده و یک دیدگاه بسیار وسیع در مطالعه روح که نشان دهنده مطالعه بر روی خودش بود تجلی هنرمند در تمامیت ذات یک هنرمند در درون این اثر پیداست. آندره دورن
آندره دورن (۱۰ ژوئن ۱۸۸۰ — ۸ سپتامبر ۱۹۵۴) نقاش، تندیسگر و طراح صحنه فرانسوی و از رهبران جنبش فوویسم بود. آلبر مارکه
کنتراست‌های شدیدتر رنگ‌ها، موج‌های دریا را نمایان می‌کنند که با طراحی‌های ساده همراه می‌شوند و رنگ‌هایی که به درستی به منظره حس حرکتی صلح‌آمیز را می‌دهند. فیگورهای انسان‌ها بسیار ساده شده هستند با طراحی‌های خطی با روشی که می‌توان آن را شبیه سبک نقاشی ژاپنی شیجو دانست، ماتیس می‌گوید «وقتی به هوکوسائی نگاه می‌کنم به مارکه می‌اندیشم منظور من تقلید از آثار هوکوسائی نیست بلکه شباهت به آثارش هست...». در طی سفرهایش به آلمان و سوئد، مارکه موضوعاتی را نقاشی کرد که می‌پسندید، رودخانه، مناظر دریا، بنادر، کشتی‌ها و همچنین مناظر شهری، در طول این سال‌ها او بارها به موضوعات تکرار شوندهٔ خود بازگشت با تفاوت‌های کمی که در نورپردازی آثارش داشت، در این دوران پرتره‌های معدودی را نقاشی کرد، در بین سال‌های ۱۹۱۴–۱۹۱۰ مجموعه‌ای از بدن‌های برهنه زنان را کشید ولی نقاشی‌های مناظر او شناخته شده تر هستند. برخلاف آثار ماتیس دوره‌های مشخصی از تغییرات تم‌ها و سبک‌ها را در کارهای آلبر مارکه نمی‌توان جست. آلبرشت دورر
پس از این دوره دوباره به ونیز رفت و این بار بیشتر به نقاشی پرداخت. آثار او مورد توجه هنرمندان ونیزی قرار گرفت و از برخی کارهای او تقلید می‌شد. چند اثر مذهبی او را اشراف خریدند و رودلف دوم، امپراتور مقدس روم یکی از آثار او را خرید و با خود به پراگ برد. جان کانستبل
مشهورترین نقاشی‌های او عبارتند از پارک ویونهو در سال ۱۸۱۶، دره ددهام سال۱۸۰۲ و گاری علف خشک در سال ۱۸۲۱. اگرچه الان نقاشی‌های او در بین محبوبترین و باارزشترین کارهای هنری بریتانیا قرار دارد، اما کانستبل هرگز از نظر مالی موفق نبود. او تا قبل از سن ۵۲ سالگی و انتخاب در آکادمی رویال عضو هیچ مؤسسه‌ای نشد. کارهای او در فرانسه، جایی که کارهای بیشتری نسبت به سرزمین مادری اش فروخت، با آغوش باز پذیرفته شده و الهام بخش مکتب باربیزون شد. آترتون بلایت
بلایت مجموعه‌داری مشتاق هنر و کتاب بود. او همچنین حامی بسیاری از رویدادهای هنری بود و منابع مالی آن‌ها را تأمین می‌کرد. در سال ۱۸۹۰، بلایت تابلوی «اورستس تحت تعقیب الاهگان انتقام» اثر ویلیام آدولف بوگرو را اهدا کرد و از خود به میراث گذاشت. از سال ۲۰۲۱، بخشی از مجموعهٔ موزهٔ هنر کرایسلر است. او علاوه بر ثبت و ضبط دفتر خاطرات شخصی، مقاله‌های متعددی ازجمله «دورهٔ انتقادی، بازتابی» را در سال ۱۹۰۱ به رشتهٔ تحریر درآورد. ربرت دلونه
او نخست در رشتهٔ طراحی برای تئاتر آموزش دید ولی سپس به نقاشی روی آورد. نخستین آثارش را در رنگ‌های درخشان و با اسلوب نقطه گذاری ساخت (۱۹۰۷–۱۹۰۵). تحت تأثیر آثار پل سزان رنگ‌های ملایم تری را در نقاشی‌های بعدیش به کار گرفت. در دورهٔ خدمت سربازی به مطالعهٔ علمی در زمینهٔ نور و رنگ پراخت (۱۹۰۸). با فرنان لژه آشنا شد. این دو در راستای کوبیسم تحلیلی تجربه‌های تازه تری را در سازمان بندی ساختاری آغاز کردند. دلونه در سلسله پرده‌های کلیسای سن سوربن و برج ایفل به تجربه در رنگ گزینی وسیع بازگشت. در سلسله نقاشی‌های پنجره هم‌زمان از طریق منتزع کردن سطوح رنگی خالص از نقشمایه‌ای که برگزیده بود بدان جلوهٔ بلورین بخشید. آپلینر با تأکید بر خصلت موسیقی گونه و تغزلی این نقاشی‌ها اصطلاح ارفیسم را ابداع کرد. دلونه در ادامهٔ تجربیاتش به انتزاع مطلق رسید ولی گاه گاه به تفسیر رنگی از جهان عینی می‌پرداخت. چند سالی را در اسپانیا و پرتغال گذرانید (۱۹۲۱–۱۹۱۴). در سال‌های بعد چند نقاشی بزرگ سفارش گرفت از جمله در نمایشگاه جهانی پاریس (۱۹۳۷). دلونه ارفیسم را چون تحول منطقی امپرسیونیسم و نئوامپرسیونیسم می‌دانست و محتملا تحت تأثیر کوپکا تا انتزاع ناب پیش رفت. او چون لژه ستایشگر فناوری و جلوه‌های آن در زندگی نوین بود. لئو دلیب
معروف‌ترین آثار او عبارتند از: دیرک ون بابورن
دوران حرفه‌ای بابورن کمی کوتاه بود، و تنها تعداد کمی از نقاشی‌های او امروز شناخته شده‌است. او عمدتاً افراد مذهبی نقاشی در رم، سان پیترو در دفن که مدیون نسخه کاراواجو از همین موضوع در موزه واتیکان. بابورن یکی از اولین هنرمندانی بود که محبوبیت موضوعات ژانر مانند نوازندگان و بازیگران کارت را به خود جلب کرد. یکی از آثار شناخته شده او «سنت فرانسیس عابد و جمجمه انسان» نام دارد که در موزه هنرهای زیبا، بوستون است. بابورن نیز تابلوی «چند نوازنده قبل از اجرای کنسرت» را نقاشی کرد، که احتمال می‌رود یکی از آن‌ها پرتره خود او هست، و همچنین به نظر می‌رسد که همهٔ آن‌ها یک نفر باشند یعنی خود استاد «دیرک بابورن». دورا مار
در ۱۹۲۶ میلادی، خانواده به پاریس بازگشت. دورا مار نامی بود که آنریت برای خود برگزید. او در مدرسهٔ عکاسی و اتحاد مرکزی هنرهای تزیینی درس خواند. او همچنین در مدرسه هنرهای زیبا و آکادمی ژولیان ثبت نام کرد. او به تنهایی به لندن و بارسلون سفر کرد. او از تأثیرهای سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی) عکس گرفت و با کمک پدرش یک کارگاه در منطقهٔ هشتم پاریس باز کرد. آنتون ماوه
شناخته شده‌ترین نقاشی او کشاورزان را در حال کار کردن در روی زمینترسیم می‌کند. نقاشی او از گله‌های گوسفند، به ویژه محبوب حامیان آمریکایی او بود. چنان محبوب که در حقیقت تفاوت قیمت تابلو گوسفندان در حال آمدن و رفتن افزایش یافت. چشم‌انداز دلفت
چشم‌انداز دلفت () یک نقاشی رنگ روغن اثر یوهانس فرمیر است که بین سال‌های ۱۶۶۰ تا ۱۶۶۱ میلادی کشیده شده‌است. این نقاشی از زادگاه نقاش هلندی در زمره آثار مشهور اوست و زمانی کشیده شده که کشیدن چشم‌انداز شهر رایج نبوده است. کار فرمیر در کنار "خیابان کوچک" و "خانه‌ای سر پا در دلفت" که مفقود شده، یکی از سه نقاشی مشهور او از شهر دلفت است. استفاده نقاش از نقطه‌چینی در این اثر، تاریخ کشیده‌شدن "خیابان کوچک" و نبود ناقوس در برج کلیسای جدید، تاریخ نقاشی را تا بین سال‌های ۱۶۶۰ تا ۱۶۶۱ محدود می‌کند. چشم‌اندازی که فرمیر از دلفت کشیده از ابتدای تأسیس موزه مائریتشویس در ۱۸۲۲ در اتاق نقاشی‌های خاندان سلطنتی هلند این موزه در لاهه نگهداری می‌شود. دورست
آگراندیسور از عمده‌ترین و معروف‌ترین محصولات دورست بشمار می‌رود، که تولیدات آن تا اواخر سال ۲۰۰۶ میلادی ادامه داشت. با توجه به رشد و همه‌گیر شدن عکاسی دیجیتال، و کاهش تقاضای بازار، تولیدات کارخانه دورست نیز کاهش یافت. طی ۷۰ سال سابقه درخشان، سال ۱۹۷۹ سال اوج تولید و فروش، با رکورد ۱۰۷٫۰۰۰ دستگاه بشمار می‌رود. در طی این مدت زمان دورست موفق به ثبت بیش از ۵۰۰ اختراع در زمینه نور و طراحی آگراندیسور شده‌است. این کارخانه تقریباً برای تمامی اندازه‌های نگاتیو آگراندیسور مخصوصی طراحی و عرضه کرده‌است، از قطع ۱۳۵ تا ۱۳*۱۸ که به دورست ۱۳۸ مشهور است. پرتره آدل بلوخ باوئر دوم
آدل بلوخ باوئر، همسر "فردیناند بلوخ باوئر"، یک صنعتگر ثروتمند بود که حامی و پشتیبان گوستاو کلیمت شمرده می‌شد، آدل برای دو نقاشی کلیمت مدل و الگو بود که اولین نقاشی مشهور به پرترهٔ آدل بلوخ باوئر اول می‌باشد که از پرترهٔ دوم یعنی همین نقاشی مشهورتر است، تا پیش از ماجرای آنشلوس که قبل از آغاز جنگ جهانی دوم و در تاریخ ۱۱ مارس ۱۹۳۸ رخ داد، این نقاشی‌ها بر دیوار خانهٔ بلوخ باوئر قرار داشتند. ماه‌های بعد از واقعهٔ آنشلوس که منتج به الحاق اتریش به خاک آلمان گردید برای خانوادهٔ "بلوخ باوئر" قابل تحمل نبود، هر چند شخصیت آدل که مدل هر دو نقاشی کلیمت بود سالها پیش و در تاریخ ۱۹۲۵ بر اثر مننژیت درگذشته بود. یوهانس فرمیر
امروزه ۳۴ تابلوی نقاشی از فرمیر شناسایی شده‌است. هانس کنینگبرگر دربارهٔ او می‌نویسد انگار که اکثر نقاشی‌های ورمیر در دو اتاق خانه او در دلفت واقع شده‌اند با لوازم و اثاثیه مشابه و سوژه‌های مشابه (معمولا زنان). آثار او اکثراً صحنه‌هایی خانگی و روزمره را نشان می‌دهند. دختری با گوشواره مروارید، زن شیردوش، چشم‌انداز دلفت، دختری با فلوت، سرباز و دختر خندان، دختر جوان با جام می، زنی با یک ترازو، پرتره بانوی جوان و هنر نقاشی از تابلوهای معروف او می‌باشند. میشائل انده
او به خاطر اثری با نام داستان بی‌پایان مشهور است. دیگر آثار مشهور او مومو ، جیم دکمه‌ای و لوک راننده و جادوگرانی که خودشان را جادو کردند است. پل دلاروش
پل دُلاروش (۱۷ ژوئیهٔ ۱۷۹۷ — ۴ نوامبر ۱۸۵۶) از موفق‌ترین نقاشان آکادمیک فرانسوی اواسط سدهٔ نوزدهم میلادی بود که بیشتر مضمون‌های تاریخی را نقاشی می‌کرد. گرهارد ریشتر
در روزهای اولیه کار خود، او یک نقاشی دیواری (ارتباط با پیکاسو، ۱۹۵۵) را برای سفره خانه آکادمی هنر خود به عنوان بخشی از BA خود تهیه کرد نقاشی دیواری دیگری با عنوان Lebensfreude (شادی زندگی) که در موزه بهداشت آلمان برای او دنبال شد دیپلم. هدف آن تولید جلوه ای «مشابه جلوه کاغذ دیواری یا ملیله» بود. [۸] ریشتر از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ به عنوان یک کارآموز اصلی در آکادمی کار می‌کرد و کمیسیون‌هایی را برای ایالت آلمان شرقی آن زمان می‌گرفت. در این مدت، او به شدت بر روی نقاشی‌های دیواری مانند Arbeiterkampf (مبارزه کارگران)، بر روی نقاشی‌های رنگ روغن (به عنوان مثال پرتره‌های بازیگر زن شرقی آلمان آنجلیکا دومروسه و همسر اول ریشتر Ema)، در انواع مختلف پرتره و در یک منظره از درسدن با نام خنثی Stadtbild (Townscape، ۱۹۵۶). ریشتر به همراه همسرش ماریان، دو ماه قبل از ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱ از شرق به آلمان غربی فرار کرد و سپس به دلایل ایدئولوژیک هر دو نقاشی دیواری او در آکادمی هنر و موزه بهداشت رنگ آمیزی شد. خیلی دیرتر، پس از اتحاد مجدد آلمان، دو «پنجره» از نقاشی دیواری شادی زندگی (۱۹۵۶) در پلکان موزه بهداشت آلمان کشف شد، اما بعداً وقتی تصمیم به بازگرداندن موزه به اصل خود گرفت، اینها پوشانده شدند. ایالت ۱۹۳۰ در غرب آلمان ریشتر شروع به مطالعه در Kunstakademie دوسلدورف تحت کارل اوتو گوتز همراه با سیگمار پولک، ورنر Hilsing, HA شولت ، [۹] کنو Gonschior، هانس ارهارد والتر، کنراد Lueg و گوتارد Graubner . [10] [11] با Polke و کنراد فیشر [د] (نام مستعار Lueg) او را معرفی مدت Kapitalistischer Realismus (سرمایه‌داری رئالیسم) [۱۲] [۱۳] به عنوان ضد سبک هنر، تصاحب مختصر تصویری از تبلیغات. این عنوان همچنین به سبک هنری رئالیستی معروف به عنوان اشاره داشترئالیسم سوسیالیستی، سپس دکترین هنری رسمی اتحاد جماهیر شوروی، اما همچنین در مورد دکترین هنر مشتری محور سرمایه‌داری غربی اظهار نظر کرد. ریشتر در Hochschule für bildende Künste Hamburg و کالج هنر و طراحی نوا اسکوشیا به عنوان استاد مدعو تدریس می‌کرد. وی در سال ۱۹۷۱ به کونستاکادمی دوسلدورف بازگشت، و بیش از ۱۵ سال در آنجا به عنوان استاد کار کرد. در سال ۱۹۸۳، ریشتر از دوسلدورف به کلن اقامت گزید، جایی که امروز نیز در آنجا زندگی می‌کند و کار می‌کند. [۱۴] در سال ۱۹۹۶، او به استودیویی طراحی شد که توسط معمار Thiess Marwede طراحی شده بود. [۱۵] با تخمین ثروت ۷۰۰ میلیون یورویی، ریشتر در نشریه کسب و کار ماهانه مدیر Magazin در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۲۲۰ از ۱۰۰۱ فرد ثروتمند و خانواده در آلمان قرار گرفت. [۱۶] دوردی بایراموف
در سال ۱۹۵۹ بایراموف وارد (م.گ.آ.خ. ی) دانشکده دولتی آکادمی هنر به نام سوریکوف شهر موسکو می‌شود. او در کارگاه نقاش مشهور ملی شوروی د.ک. موچالسکی هنر را یادمی‌گیرد. بایراموف می‌گفت: «در مدت فراگیری من در موسکو، استاد دمتری موچالسکی آموزش خوب، حکمت و قوی در من به جا گذاشت". دوردی نقاش ترکمن و روسی شد که مدرسه نقاشی روسی را خوب یادگرفته بود تا یک روز کشور خود را مشهور کند. در حال حاضر شاهکارهای نقاش ترکمن در کنار نقاشی‌های معلمانش گ.یا. بروسنتسوف و د.ک. موچالسکی در گالری دولتی ترِتیاکوف قرار دارد. بعد از اتمام دانشکده به نام سوریکوف در موسکو، دوردی به شهر خودش بازگشت. نقاشی‌های اول بایراموف که در زمان تحصیل در هنرستان و دانشکده کشیده بود توجه بینندگان و کارشناسان را جذب کرد. به زودی او به عنوان یک نقاش حرفه‌ای مشهور شد: دوردی را در سال ۱۹۶۵به اتحادیه نقاشان اتحاد جماهیر شوروی پذیرفته شد. او در نمایشگاه‌های نقاشی در سر تا سر کشور که در شهرهای عشق آباد و موسکو برگزار می‌شدند شرکت می‌کرد و در هنرستانی که تحصیل کرده بود تدریس می‌کرد. کریستوفانو آلوری
آلوری وارد استودیوی گرگوریو پاگانی، که یکی از رهبران مدرسه فلورانس بود گردید، پاگانی از جمله استادانی بود که به دنبال متحد کردن رنگ آمیزی غنی ونیزی با توجه به هنر و رسم فلورانس بود، آلوری همچنین به نظر می‌رسد که مدت زمانی را تحت نظر "کیگولی" کار کرده است، یکی از مشهورترین آثار هنری وی تابلوی جودیت و سر هولوفرنس می‌باشد پیتر بلوم
مشهورترین کار بلوم «شهر ابدی» (۱۹۳۴–۷) نام دارد که در اعتراض به حکومت فاشیستی موسولینی در ایتالیا کشیده شد و مورد توجه بسیاری نیز قرار گرفت. پیتر بلوم در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۲ درگذشت. دایره گچی
معروف‌ترین اقتباس این اثر "دایره گچی قفقازی" برتولت برشت بوده‌است. آرابلا دورمان
آرابلا دورمان (؛ زادهٔ ) نقاش اهل بریتانیا است. آدم و حوا (دورر)
این کار که در سال ۱۵۰۷ تکمیل شد، به دنبال یک حکاکی روی مس در سال ۱۵۰۴ از دورر با همین موضوع کشیده شد؛ کاری که به دورر فرصت به تصویر کشیدن شمایل ایدئال انسان را داد. این کار که در نورنبرگ اندکی بعد از بازگشت او از ونیز کشیده شد، تحت تأثیر هنر ایتالیایی بود. خاکسپاری کنت ارگاز
خاکسپاری کنت ارگاز عموماً مهم‌ترین اثر ال گرکو، نقاش اسپانیایی، تلقی می‌شود که در سال ۱۵۸۶ کشیده شده‌است. این اثر را عموماً جزو بهترین کارهای ال گرکو تلقی می‌کنند که سبک کمال یافته نقاش را به خوبی بازمی‌نمایاند. این نقاشی، یکی از افسانه‌های محلی محبوب در آن زمان را به تصویر می‌کشد. نقاشی به وضوح به دو قسمت تقسیم شده است: در بالا بعد ملکوتی و در پایین جهان مادی. با این وجود به دلیل نوع ترکیب بندی و شیوه اجرا، اثر یکپارچگی تصویری خود را حفظ کرده است. آبرنگ
نقاشی آبرنگ سابقه‌ای کهن دارد و ردپای آن به نقاشی‌های درون غار اروپای پله لیتیک و نگارنوشت‌های مصریان قدیم می‌رسد. اما خصوصاً در اروپای سده‌های میانه، تاریخ بهره‌گیری این رنگ ماده از رنسانس شروع می‌شود و هنوز ادامه دارد. نقاش آلمانی، آلبرشت دورر (۱۴۷۱–۱۵۲۸) که آبرنگ‌های زیبایی از گیاهان، حیات وحش و مناظر نقاشی کرده‌است، به عنوان یکی از اولین توسعه دهندگان این رنگ ماده شناخته می‌شود. یک مکتب مهم نقاشی با آبرنگ در آلمان به‌وسیله هانس بول (۱۵۳۴–۱۵۹۳) به عنوان بخشی از رنسانس دورر، رهبری می‌شد. آندره دورن
آندره دورن از ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۸ یکی از نمایندگاه برجسته جنبش فوویسم بود (همراه با هانری ماتیس و موریس دو ولامینک). او مانند دیگر هنرمندان این سبک به کشیدن چشم‌انداز و پیکر پرداخته و در آثار خود از رنگ‌های خالص همراه با ضربه‌های شکسته قلم‌مو استفاده می‌کرد. کارل اشپیتسوگ
کارل اشپیتسوِگ (زادهٔ ۵ فوریهٔ ۱۸۰۸ – درگذشتهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۸۸۵) نقاش اهل آلمان بود. از مشهورترین آثار او می‌توان به "کرم کتاب" (۱۸۵۰) اشاره کرد. او یکی از مهم‌ترین نقاشان جنبش بیدرمایر محسوب می‌شود. دنیای کریستینا
دنیای کریستینا () یک نقاشی از اندرو وایت نقاش اهل ایالات متحده است که سال ۱۹۴۸ کشیده شد و از مشهورترین نقاشی‌های آمریکایی میانه قرن بیستم به‌شمار می‌رود. در این اثر که با چسب رنگ روی گسو (پنل گچی) به شیوه‌ای رئالیستی نقاشی شده، زنی روی سبزه‌زار دراز کشیده و به کلبه‌ای خاکستری در افق دوردست می‌نگرد. گفته می‌شود زنِ به‌تصویرکشیده‌شده، «آنا کریستینا اُلسن» است که مبتلا به فلج اطفال بود و اندرو وایت از پنجرهٔ خانه‌اش او را در حال خزیدن در علفزار دیده بود. سینمای آلمان
فیلم‌هایی مانند "بدو لولا بدو" از تام تیکور، "خداحافظ لنین" از ولفگانگ بکر، "در مقابل دیوار" از فاتح آکین، "زندگی دیگران" ساخته فلوریان هنکل فون دونرسمارک، "هیچ کجا در آفریقا" ساخته کارولین لینک، "سرباز جهانی" و "میهن‌پرست" از رولاند امریش، "شیوع" ساخته ولفگانگ پترسن از شناخته شده‌ترین آثار سینمای مدرن آلمان برشمرده می‌شوند که بعضا جوایز سینمایی معتبری مانند جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان را نیز بدست آوردند. مراقب تصادفی
کتاب به تصویر می‌کشد دوران کودکی ماریا تا پیش از نفوذ هیتلر و ضمیمهٔ خاک اتریش به آلمان در واقعهٔ مشهور به آنشلوس، ماریا به عنوان یک عضو خانوادهٔ بلوخ باوئر که در آن زمان به دلیل شهرت و ثروت فردیناند بلوخ باوئر که تاجر صنعت قند و شکر و بانکدار بود بسیار نفوذ داشتند، همچنین به شکل عمده به رابطهٔ خانوادهٔ بلوخ باوئر با نقاش مشهور اتریشی گوستاو کلیمت می‌پردازد که در آن زمان و حداقل برای دو تابلوی طرح شده از آدل بلوخ باوئر، زن عموی ماریا، به نام‌های پرتره آدل بلوخ باوئر اول و پرتره آدل بلوخ باوئر دوم مشهور بود بوریس کوستودیف
در سال ۱۹۰۹ در آکادمی هنرهای امپراتوری انتخاب شد. او به کار شدید ادامه داد، تا اینکه یک بیماری خطرناک، سل ستون مهره‌ها به سراغش آمد. با نصیحت دکترهایش به سوئیس رفت، و در آنجا در یک کلینیک خصوصی به مدت یک سال تحت درمان قرار گرفت. او بخاطر دوری از سرزمین مادری‌اش غصه می‌خورد، و موضوع‌های روسی موضوع‌های اصلی کارهایی بود که او در آن سال انجام داد. در سال ۱۹۱۸ "همسر تاجر" را کشید که مشهورترین نقاشی او شد. جرالد دورل
"خانواده من و بقیه حیوانات" معروف ترین کتاب این نویسنده است که به فارسی هم ترجمه شده. آلفرد فوشر
مشهورترین اثر فوشر هنر یونانی بودایی گندهارا است که در آن وی شرح داد که چگونه هنر بودایی قبل از پان-یونانیسم اصولاً ضد آنچه که ما فکر می‌کنیم است. وی بیشتر از اینکه به مجسمه‌ها و تصویرهای بودا بپردازد، به عناصر زندگی بودا تمرکز می‌کند. فوشر استدلال کرد که اولین تصاویر مجسمه‌سازی بودا به شدت تحت تأثیر هنرمندان یونانی قرار گرفته‌است. وی اصطلاح «هنر یونانی و بودایی» را ابداع نمود. سالوادور دالی
سالوادور فلیپه ژاسینتو دالی دومنک (؛ ۱۱ مه ۱۹۰۴ – ۲۳ ژانویه ۱۹۸۹) نقاش فراواقع‌گرای اسپانیایی بود. دالی طراحی ماهر بود که بیشتر به خاطر خلق تصاویری گیرا و خیالی در آثار فراواقع‌گرایش به شهرت رسید. در نقاشی اغلب به تأثیر نقاشان رنسانس نسبت داده می‌شود. معروف‌ترین اثر سالوادور دالی به‌نام "تداوم حافظه" در سال ۱۹۳۱ خلق شد. وی همچنین در عکاسی، مجسمه‌سازی و فیلم‌سازی نیز فعالیت داشت. وی با والت دیزنی تهیه‌کننده و کارگردان شهیر آمریکایی در ساخت کارتون کوتاه و برنده جایزه اسکار "«دستینو»" که در سال ۲۰۰۳ و پس از مرگ وی منتشر شد، همکاری داشت. دالی همچنین با آلفرد هیچکاک در ساخت فیلم "طلسم شده" (۱۹۴۵) همکاری کرد. آدم و حوا (دورر)
آدم و حوا یک جفت نقاشی رنگ روغن روی تخته اثر نقاش آلمانی دوره رنسانس آلبرشت دورر است. موریس اشر
او به خاطر آثار ملهم از ریاضی خود در جهان مشهور است. هنر اشر نزد دانشمندان و ریاضیدانان، و همچنین در میان مردم عادی به خوبی شناخته شده‌است. افزون بر اینکه آثار او در انواع مقالات فنی استفاده می‌شود، کارهایش بر روی جلد بسیاری از کتاب‌ها و آلبوم‌ها نقش بسته‌است. او یکی از منابع الهام عمده داگلاس هافستادر در نگارش کتاب «گودل، اشر، باخ» در سال ۱۹۷۹ بود. پرتره آدل بلوخ باوئر اول
"کلیمت" برای تکمیل این شاهکار خود سه سال زمان صرف کرد، نقاشی‌های اولیه وی به سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۴ بر می‌گردد، ابعاد این اثر کلیمت در اندازهٔ ۱۳۸ × ۱۳۸ سانتیمتر می‌باشد که از رنگ روغن بر روی طلا، نقره و کرباس طرح گردیده که نشان دهندهٔ تزئینات و پیچیدگی‌های استادانهٔ نقاش در سَبْک هنر نو می‌باشد. کلیمت یک عضو و در حقیقت رئیس انجمنِ جدایی‌خواهی وین بود. یک گروه از هنرمندان که به دور از روش‌های سنتیِ نقاشی که روشی ورشکسته شده بود می‌باشد. این تصویرِ نقاش در وین و به سفارش و پیشنهاد شوهر آدل یعنی "فردیناند بلوخ باوئر" طرح گردید.  فردیناند که یک صنعتگر ثروتمند بود، عمدهٔ ثروتِ خود را از صنعت قند و شکر به دست آورده بود. او یکی از بزرگترین هنر دوستان و از جمله معدود حامیانِ مطرح گوستاو کلیمت بود که هم آثار و هم شخصیتِ نقاش مورد ستایش وی بود. دومین طرح کلیمت با همین موضوع و با مدلینگ آدل مشهور به تابلوی پرتره آدل بلوخ باوئر دوم می‌باشد که ۵ سال بعد یعنی در سال ۱۹۱۲ طرح گردید. سرقت از موزه ایزابلا استوارت گاردنر
ارزشمندترین آثار از اتاق هلندی به سرقت رفت. از جملهٔ این آثار، "کنسرت" از یوهانس فرمیر، نقاش هلندی بود که یکی از ۳۴ نقاشی منسوب به وی محسوب می‌شد و جایگاه ویژه‌ای در مجموعهٔ گاردنر داشت. این نقاشی نیمی از ارزش محموله را شامل می‌شود که در سال ۲۰۱۵، ۲۵۰ میلیون دلار تخمین زدند. کارشناسان معتقدند ممکن است این نقاشی با ارزش‌ترین شیء دزدیده شده در جهان باشد. گاردنر این نقاشی را که اولین خرید مهم وی به‌حساب می‌آمد، در سال ۱۸۹۲ و به مبلغ ۵٬۶۰۰ دلار خریداری کرد. سارقان در همان اتاق، آثار رامبرانت هلندی را هدف قرار دادند. "طوفان در دریای جلیل"، تنها نقاشی او با چشم‌انداز دریا و باارزش‌ترین اثر رامبرانت بود که آن شب به سرقت رفت. برآورد می‌شود که ارزش این اثر از زمان سرقت بیش از ۱۰۰ میلیون دلار است. همچنین "بانو و جنتلمن سیاه‌پوش" و خودنگارهٔ کوچک در ابعاد تمبر پستی را که رامبرانت با شیوهٔ اِچینگ خلق کرده بود، از آنجا خارج کردند. دومی پیشتر نیز به سرقت رفته بود و در سال ۱۹۷۰ بازگردانده شد. سارقان ممکن است "چشم‌انداز ابلیسک" را به رامبرانت نسبت داده باشند. اثری که تصور می‌شد برای رامبرانت است اما در سال ۱۹۸۴ بود که به شاگردش، خوفرت فلینک نسبت دادند. آخرین وسیله‌ای که سارقان از اتاق هلندی برداشتند، یک ظرف برنزی با ارتفاع تقریبی ۱۰ اینچ (۲۵ سانتی‌متر) بود. این ظرف که به‌طور سنتی برای ریختن شراب در چین باستان استفاده می‌شد، یکی از قدیمی‌ترین آثار این موزه بود که قدمتش به دودمان شانگ و سدهٔ ۱۲ پیش از میلاد بازمی‌گردد. ارزش تخمینی آن تنها چند هزار دلار است. کارشناسان از این انتخابِ سارقان متعجب شدند؛ وسیله‌ای که به یک گلدان شباهت دارد و رنگ آن قهوه‌ای تیره است. پیش از آنکه گاردنر این وسیله را در سال ۱۹۲۲ به قیمت ۱۷٬۵۰۰ دلار خریداری کند، رویه‌ای به رنگ سبز باستانی داشت که نشانگر قدمتش بود. در گالری کوتاه، پنج طرح از ادوار مانه، هنرمند فرانسوی دزدیده شد. تمامی این طرح‌ها روی کاغذهایی با ابعاد کمتر از یک فوت مربع و با مداد، جوهر، سیاه‌قلم و زغال طراحی شده بودند. ارزش این طرح‌ها در مقایسه با سایر آثار دزدیده شده در مجموع کمتر از ۱۰۰ هزار دلار است. همچنین نشان عقاب امپراتوری فرانسه با بلندی ۱۰ اینچ (۲۵ سانتی‌متر) را که در گوشهٔ بالایی پرچم گارد امپراتوری ناپلئون قرار داشت، برداشتند. به تنهایی برای این قطعه که احتمالاً برای سارقان همانند طلا به‌نظر می‌رسید، جایزه‌ای ۱۰۰ هزار دلاری برای اطلاعاتی که منجر به برگرداندن آن شود، در نظر گرفته‌اند. "در تورتونی" اثر هنرمند فرانسوی، ادوار مانه از اتاق آبی به سرقت رفت و تنها وسیله‌ای است که از طبقهٔ اول موزه برده‌اند. رودلف کرویتزر
او به خاطر شیوهٔ گرفتن آرشه و شفافیت صداها به‌خوبی شناخته‌شده بود. آثار کرویتزر شامل ۱۹ کنسرتو ویولن و نزدیک به چهل اپرای فرانسوی است، اما مشهورترین اثر او ۴۲ اتود (کاپریس) برای ویولن است. پرتره آدل بلوخ باوئر اول
داستانِ دیگر به شکلِ کلّی دربارهٔ نقاشی و اغلبِ کسانی است که به شکلی درگیر در ماجرای پر فَراز و نَشیبِ آن بودند، توسط "آن ماری اوکانر" با نامِ "زنی در لباس طلایی" که در مقدمه و ویراستار به نام داستان شاهکار فوق العادهٔ گوستاو کلیمت، پرتره آدل بلوخ باوئر از آن یاد گردیده تاریخِ انتشار این کتاب هفتم فوریه ۲۰۱۲ می‌باشد. آلاسدایر گری
پس از اتمام مدرسه هنر، گری به نقاشی آرایه‌ها در گلاسگو پویلیون و سیتیزن تئاترز مشغول شده و به عنوان یک هنرمند آزاد کار می‌کرد. نخستین نقاشی دیواری او به‌نام «دهشت‌های جنگ» برای انجمن دوستی اسکاتلند-اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در گلاسگو بود. در ۱۹۶۴ میلادی، شبکه بی‌بی‌سی یک فیلم مستند تحت عنوان زیر کلاه ایمنی، در مورد حرفه وی تا آن زمان ساخت. بیشتر نقاشی‌های دیواری وی از دست رفته‌است؛ نمونه‌های از نقاشی‌های دیواری وی که هنوز پابرجا است شامل یک نقاشی در رستوران یوبیکویتوس چِپ در انتهای غربی گلاسگو و یکی دیگر در ایستگاه قطار هیل‌هید می‌باشد. نقاشی دیواری وی (در همکاری با نیکول ویتلی) در سقف تالار سخنرانی مرکز هنری اوران مور در جاده بایریس، یکی از بزرگ‌ترین کارهای هنری در اسکاتلند است که نقاشی آن طی چندین سال تکمیل گردید. این نقاشی دیواری، آدم و حوا را در حال در آغوش گرفتن همدیگر در یک آسمان شب، همراه با افراد مدرن گلاسگو در جلوی تصویر، نشان می‌دهد. ماریا آلتمن
ماریا آلتمن (; – ) یک پناهنده یهودی اتریشی اهل ایالات متحده آمریکا بود؛ که در زمان اشغال کشورش و حتی سال‌های پس از آن اقامت و زندگی در آمریکا را برگزید، عمده شهرت او در جهت مبارزه برای بازپس‌گیری آثار خانوادهٔ خود در یک مبارزهٔ قانونی و دادگاهی می‌باشد که منجر به بازپس‌گیری ۵ اثر از نقاشیهای گوستاو کلیمت شد که تا پیش از آن در زمان جنگ جهانی دوم توسط نازی‌ها سرقت شد و تا قبل از حکم دادگاه در اختیار گالری دولتی وین قرار داشت. مهمترین اثر باز پس‌گیری شده توسط آلتمن که منجر به مداخله و پادرمیانی دولت وقت اتریش جهت انصراف وی گردید، تابلوی مشهور به پرتره آدل بلوخ باوئر اول می‌باشد. در آن زمان تلاش دولت اتریش برای منصرف کردن "آلتمن" نتیجه ای در برنداشت و این اثر و سایر آثار در نهایت با رای دادگاه در سال ۲۰۰۶ در تملک وی قرار گرفت. هربرت جیمز دراپر
اگرچه دراپر، نه عضو آکادمی سلطنتی لندن بود و نه وابستهٔ این آکادمی به شمار می‌آمد، وی در بخشی از نمایشگاههای سالانهٔ این آکادمی که از سال ۱۸۹۷ به بعد برگزار می‌شدند، شرکت داشت. دراپر در طول دوران زندگی خویش کاملاً مشهور بود و بعنوان یک نقاش پرتره شناخته می‌شد. محبوبیت او در آخرین سال‌های عمرش روی به نقصان گذاشت و کم رنگ شد و امروزه او تقریباً فراموش شده‌است. دوریت وایکسلر
دوریت وایکسلر (؛ – ) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۶ میلادی فعالیت می‌کرد. وی فعالیتش را با بازی در فیلم‌های صامت آغاز کرد و با نقش‌آفرینی در فیلم‌های کمدی آلمانی در دوره جنگ جهانی اول به شهرت رسید. وی در ۲۴ سالگی با حلق‌آویز کردن خود به زندگیش پایان داد. سیفلیس
از اولین کارهای هنری در اروپا که سعی در به تصویر کشیدن سیفلیس داشت حکاکی روی چوب «مرد سیفلیسی» اثر آلبرشت دورر است، که گفته می‌شود تصویر یک لند نکت (سرباز حرفه‌ای اروپای شمالی) است. گفته می‌شود افسانهٔ "زن افسونگر" متعلق به قرن ۱۹ تا حدودی برگرفته از اثرات مخرب سیفلیس است و در مورد نمونه‌های کلاسیک آن در ادبیات می‌توان به شعر "La Belle Dame sans Merci" اثر جان کیتس اشاره کرد. حدود سال ۱۵۸۰، هنرمندی با نام یان ون در استرات صحنه‌ای از مرد ثروتمندی را نقاشی کرد که با استفاده از چوب گرمسیری جویاک تحت درمان بیماری سیفلیس بود. عنوان کار «آماده‌سازی و استفاده از گوایاکو برای درمان سیفلیس» بود. هدف این هنرمند از کشیدن این تصویر در مجموعه‌ای از کارهای خود آن بود که به دنیای جدید نشان دهد که چگونه درمان، هرچند بی تأثیر سیفلیس در آن دوران، دستاورد نخبگان اروپایی بوده‌است. در این کار رنگارنگ و دقیق چهار خدمتکار در حال تهیه معجون به تصویر کشیده شده‌اند، درحالیکه پزشک به نظر می‌رسد چیزی را در پشت خود پنهان کرده و بیمار نیز در حال نوشیدن مایعی است. آلبرشت آلتدورفر
آلبرشت آلتدورفر (; – ) یک نقاش، حکاک و معمار دوره رنسانس است که در رگنسبورگ کار می‌کرد. او همراه با لوکاس کراناخ پدر و وولف هوبر به عنوان اصلی‌ترین نماینده مکتب دانوب در نظر گرفته شده است که کتاب مقدس و سوژه‌های تاریخی را با زمینه‌های منظره از رنگ‌های اکسپرسیو تنظیم می‌کرد. موزه میکل
موزه میکل شامل ۶۰۰ اثر هنری است که تمرکز آن بر روی آثار قرن ۱۶ تا ۱۹ میلادی مخصوصاً عصر طلایی نقاشی هلند است، بخشی از مجموعه این موزه آثار آلبرشت دورر، لوکاس کراناخ پدر، رامبرانت، کلود لورین و یاکوب وان روئیزدال است. سالوادور دالی
در ۱۹۳۱، دالی یکی از مشهورترین آثارش به‌نام «تداوم حافظه» را خلق کرد. این اثر که "ساعت‌های نرم" یا "ساعت‌هایی در حال ذوب شدن" نیز نامیده می‌شود، تصویری فراواقع‌گرا از ساعت‌های جیبی معرفی می‌کند. به عنوان تعبیر کلی برای این اثر، نقاش سعی دارد با استفاده از ساعت‌های نرم فرضیه‌ای که زمان را صلب و قطعی می‌انگارد را کم ارزش جلوه دهد و این مفهوم توسط دیگر تصاویر در این کار تقویت می‌شود، مانند کاربرد دورنمای وسیع و مورچه‌ها و مگسی که ساعت‌ها را می‌بلعند. آندره دورن
دورن در سال ۱۹۰۸ در حالی که تحت تأثیر نقاش سبک پسادریافتگری، پل سزان بود، فوویسم را رها کرد. چندین سال نیز در سبک کوبیسم نقاشی می‌کرد. اما از سال ۱۹۲۰، برهنه‌نگاری‌ها، تک‌چهره‌ها و نقاشی‌های او از طبیعت بی‌جان به‌گونه فزاینده‌ای بازتاب‌دهنده سبک نوکلاسیک گردیدند و آن ویژگی‌هایی که آثار نخستین او را متمایز می‌کردند، از آثارش حذف شدند. اگرچه شیوه محافظه‌کارانه او برایش موفقیت مالی به بار آورد، پس از دهه ۱۹۲۰ تغییری در سبکش رخ نداد. کاسپار داوید فریدریش
آثار فردریش خیلی زود باعث شهرت او شد و هنرمندان هم‌دوره او مانند مجسمه‌ساز فرانسوی، دیوید دی‌انجرز، فردریش را نقاشی می‌دانستند که «تراژدی منظره» را کشف کرده است. اما محبوبیت آثار فردریش در سال‌های آخر عمرش کاهش یافت و او در گمنامی از دنیا رفت. آلمان در اواخر قرن ۱۹ با شتاب در حال حرکت به سوی مدرنیته بود و حسی از فوریت در آثار هنری این دوره به چشم می‌خورد، بنابراین طبیعی بود که نقاشی‌های تأمل‌برانگیز و پر از سکون فردریش، منسوخ و متعلق به گذشته تلقی شود. پیتر بروگل مهتر
سبک بروگل اغلب با نقاشی دورنمایی از روستائیان شناخته می‌شود اما او کارهای مذهبی هم نقاشی کرده‌است. در زمان بروگل، موضوع قرار دادن زندگی و آداب روستائیان در نقاشی عمل مرسومی نبود، و او پیش‌روی این نوع نقاشی در هلند بود. تصاویر دنیوی، غیر احساساتی در عین حال شفاف او از راه و روش زندگی روستایی - شامل کشاورزی، شکار، غذا خوردن، جشن‌ها، رقص‌ها و بازی‌ها - پنجره‌های بی‌همتایی هستند به فرهنگ محلی ناپدید شده و منبعی درجه یک دربارهٔ وجوه فیزیکی و اجتماعی زندگی قرن ۱۶. به عنوان مثال، نقاشی "ضرب‌المثل‌های هلندی" (Netherlandish Proverbs) ده‌ها کلمات قصار از آن دوره را تصویر می‌کند که برخی‌شان هنوز در زبان هلندی یا فلاندری به کار می‌روند، یا نقاشی "بازی کودکان" (Children's Games) تنوع تفریحاتی را نشان می‌دهد که افراد کم سن با آن سرگرم بوده‌اند. دورنماهای زمستانی او از سال ۱۵۶۵ (مثلاً "شکارچیان در برف" (Hunters in the Snow) به عنوان مدارک مستدلی از شدت زمستان‌های عصر یخبندان کوچک پنداشته می‌شوند. او با استفادهٔ فضایی پرشور و قدرت طنز، برخی از نخستین تصاویر اعتراض حاد اجتماعی در تاریخ هنر را آفرید؛ مثل تابلوهایی چون "جنگ بین کارناوال و ماه روزه" (The Fight Between Carnival and Lent) که هجوی از اصلاحات پروتستانی‌ست و حکاکی‌هایی مثل "الاغ در مدرسه" و "Strongboxes Battling Piggybanks". ظاهراً او در بستر مرگ از همسرش می‌خواهد تا تندروترین آثارش را بسوزاند تا از خانواده‌اش در برابر آسیب سیاسی ناشی از تضاد بین کلیسای کاتولیک و اصلاحات پروتستانی محافظت کند. زن طلایی‌پوش
در زمان حال، آلتمن پیر و بیوه شده و در لس آنجلس زندگی می کند و به مراسم ختم خواهرش می رود. او نامه هایی در وسایل خواهرش پیدا می کند که متعلق به اواخر دهه ۱۹۴۰ هستند و می فهمد نازی ها آثاری هنری متعلق به خانواده بلوخ-بائر را دزدیده بودند. مهم ترین اثر، پرتره آدل بلوخ-بائر است که در حال حاضر تحت عنوان "زن طلایی پوش" در اتریش نگهداری می شود. گرهارد ریشتر
موزه هنری «تیت مدرن» در لندن نمایشگاهی بزرگ را به آثار گرهارد ریشتر، نقاش آلمانی، اختصاص داده‌است. این نمایشگاه به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد هنرمندی برپا شده‌است که بسیاری او را «بهترین نقاش زنده جهان» می‌دانند. در نمایشگاه ۱۸۰ اثر از پنج دهه فعالیت هنری ریشتر به تماشا گذاشته شده‌است، از نخستین آثارش در دهه ۱۹۶۰ که تابلوهای او با الهام از عکاسی، به رئالیسمی عینی تکیه داشتند، تا آثار تازه‌تر او که بیشتر به نقاشی انتزاعی (غیرفیگوراتیو) گرایش دارند. کارهای ریشتر در گستره‌ای پهناور از بازنمایی رئالیستی تا رهایی کامل از «سوژه» جریان دارند. او در عرصه‌های گسترده و گوناگون کار کرده‌است، از سوژه‌های عکس‌گون تا انتزاع مطلق، از دستمایه‌های روزمره تا جلوه‌های قدسی، از چیدمان‌ها و بازسازی‌های «واقعی» تا موزاییک‌های «تزیینی» و پیکره‌های شیشه‌ای یا آینه‌ای… این تنوع در کمتر هنرمندی دیده می‌شود، تا آنجا که گاه به نظر می‌رسد هنر ریشتر از استیل و «دستخط» که برای هر هنرمند اصیلی، ضرورت حیاتی دارد، فارغ است. اما این تنها ظاهر قضیه است: ریشتر از «هویت هنری» دور نیست. آلکمان
شناخته‌شده‌ترین اثر آلکمان، پارتنئون نام دارد که سرودی است که هرساله گروهی از دختران ملبس به شکل کبوتر آن را در زمان جشن درو می‌خواندند. آلفرد هیرو
وی که بیشتر برای خلق آثار طبیعت بی‌جان شناخته می‌شود مدتی در سن پترزبورگ تحت نظر جولیوس فن کلور نقاشی را آموخت سپس برای مطالعه بیشتر به رم و مونیخ سفر کرد و شاگرد آنتون آشبه شد. نقاشی‌های هیرو در موزه هنر استونی نگه‌داری می‌شود. پرتره آدل بلوخ باوئر اول
پرتره آدل بلوخ-باوئر اول () که با نام "بانوی طلایی" یا "زن طلایی" هم شناخته می‌شود، یک نقاشی از گوستاو کلیمت نقاشِ نماد گرای اتریشی است که بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ میلادی تکمیل شده‌است. این اثر؛ اولین پرتره از دو نقاشیِ هَمسان هنرمند با یک مدل است که به عنوان یک طرحِ پایانی و کامل شناخته می‌شود. این نقاشی توسط نازی‌ها و در قالب پروژه غارتگری نازی‌ها، در سال ۱۹۴۱ به سرقت رفت و در گالری کاخ بلودر به معرض تماشا گذاشته شد. در سال ۲۰۰۶ و پس از ۸ سال پیگیری‌های یکی از وراث خانواده، این نقاشی به خانواده بازگشت اما در همان سال و با مبلغ ۱۳۵ میلیون دلار به فروش رفت. قیمت پرداختی برای این اثر هنری در آن زمان یک رکورد محسوب می‌گردید. جرج فردریک واتس
اغلب، مشکلات و شرایط سخت زندگی فقرا و محرومان موضوع آثار فردریک واتس را تشکیل می‌دهد. با وجودی‌که این نقاش پس از مرگ شهرت نسبی خود را از دست داد ولی دو تابلوی وی به نام «امید» و دیگری «عشق و زندگی» از آثار مشهور وی هستند. گمالده‌گالری
از جمله آثار مهم موزه، می‌توان به کارهای شاخصی از آلبرشت دورر، لوکاس کراناخ پدر، هانس هلباین پسر، روخیر فان در ویدن، یان وان آیک، رافائل، ساندرو بوتیچلی، تیسین، کاراواجو، جیووانی پیتونی، پیتر پل روبنس، رامبرانت، یوهانس فرمیر و آنتونیو ویویانی اشاره کرد. هنر کلمبیایی
هنر کلمبیایی دارای ۳۵۰۰ سال پیشینه و طیف‌های بسیار گسترده‌ای است که از نقاشی‌های مذهبی باروک گرفته تا آثار تمدن کیمبایا و نقاشی‌های آلخاندرو اوبرگون (۱۹۲۰–۱۹۹۲). سرشناس‌ترین هنرمند کلمبیایی در سطح جهانی که آثاری تحسین‌برانگیز دارد، فرناندو بوترو (۱۹۳۲) بوده‌است. آلبرشت دورر
دورر قسمت عمده‌ای از سال‌های پایانی عمرش را وقف پژوهش در زمینه اصول نظری هنر ساخت و براساس بررسی کاملی از عقاید پیرو دلا فرانچسکا رساله‌ای در زمینه ژرفانمایی و هندسه نگاشت. پرتره آدل بلوخ باوئر اول
"فردیناند بلوخ باوئر" در سال ۱۹۴۵ در زوریخ درگذشت، در همان سال بر اساس وصیت او برادر زاده و خواهر زادهٔ خود، از جمله "ماریا آلتمن" را به عنوانِ وارثان املاک و دارایی خود مشخص کرد، "ماریا آلتمن" در سال ۲۰۰۰ بر اساسِ پی گیری‌های یک طرفدارِ اتریشی در جهت استرداد آثار موضوع را دنبال کرد، ماریا در دادگاه‌های اتریش و آمریکا در جهتِ بازپس‌گیری مجموعهٔ آثار هنری عمویش از جمله "پرتره آدل بلوخ باوئر اول" اقامهٔ دعوا کرد. دولت اتریش در زمان و موقعیتِ "فونز لو" در نشستی از ماریا درخواست داشتند که آثار را به سرزمین مادری خودش بخشش کند تا در اتریش بماند، در پایانِ ماجرا پس از یک نبردِ قضایی کوتاه در سال ۲۰۰۶ و توسط دادگاه، مالکیت اصلیِ این تابلو و سایر آثار به ماریا آلتمن تعلق گرفت، در ژوئن سال ۲۰۰۶ تابلو فروخته شد به قیمت ۱۳۵ میلیون دلار به "رولاند لودر" جهت گالری نئو در نیویورک، مبلغ پرداخت شده در آن زمان به عنوانِ یک رکورد در زمینۀ آثار هنری به حساب می‌آمد، این پرتره از ژوئیه همان سال ۲۰۰۶ برای عموم به نمایش گذاشته شد. پرتره آدل بلوخ باوئر اول
آلتمن همچنین در سه فیلم مستند به بازگویی ماجرای زندگی خود پرداخته که عمده‌ترین مُستند با نامِ "آرزوی آدل" مشهور است که توسط فیلمساز "تِرنس تُرنِر" در سال ۲۰۰۸ ساخته شد، مُستند "آرزوی آدل" به واسطهٔ مصاحبه با آلتمن و وکیل وی "شوئنبرگ" و کارشناسانِ برجسته و سایر افرادی که در پیگیری پروندهٔ دادگاهی وی نقش داشتند بسیار برجسته و قابل توجه گردید، در سال ۲۰۰۷ نیز مُستندی با نامِ "سرقت کلیمت" ساخته شد که همراه با مصاحبهٔ آلتمن، شوئنبرگ و دیگران نیز بود. قطعه‌ای مُستند دیگر نیز در سال ۲۰۰۶ با مِحوَریت تجاوز به اروپا ساخته شد که به سِرقت گسترده از هنر توسط حزب نازی در جنگ جهانی دوم اشارۀ مستقیم داشت. تابستان طلایی، ایگل‌مونت
تابستان طلایی، ایگل‌مونت () یک نقاشی رنگ روغن از نقاش هنرمند استرالیایی آرتور استریتن می‌باشد که در سال ۱۸۸۹ طرح گردید. نقاشی در طول خشکسالی تابستان و در زمانی که هنرمند ۲۱ ساله بود خلق گردید. این اثر هنرمند یک نمای شاعرانه روشن، به همراه دشت موج‌دار در مناطق روستایی هایدلبرگ از حومه ملبورن می‌باشد. طبیعتی کاملاً شعرگونه و تلاش هوشمندانه استریتن برای بیان آن باعث ایجاد حماسی‌ترین اثر هنرمند گردیده. به عنوان یک مثال برجسته از خط مشی هنرمند می‌توان به تمایز رنگ پُرمایه آبی و طلایی پالت نقاش اشاره داشت به گونه‌ای که آنچه وی در نظر گرفته تجسم «طرح طبیعت رنگین استرالیا» است. این اثر هنرمند یکی از معروف‌ترین کارهای وی می‌باشد و به عنوان یک شاهکار مکتب هایدلبرگ شناخته می‌شود. رودولف کوپیتز
پس از جنگ، کوپیتز برای تدریس عکاسی به مؤسسه بازگشت و در آنجا در سال ۱۹۲۳ خود نگارهٔ برهنه‌ای را به نام «در بوسوم طبیعت» گرفت، که در آن خودش را با تنه‌های درخت، صخره‌ها و کوه‌های برفی قاب‌بندی کرد و اینچنین رویاپردازی نمود. هارمونی این تصویر یادآور نقاشی‌های نمادگرایی و گرافیک‌آرت است. حدود سال ۱۹۲۵ او معروف‌ترین آثارش، "Bewegungsstudie"و "Motion Study"، را ساخت که چند رقاص اپرا ایالتی وین; و یک دختر روس به نام کلودیا ایساتچنکو در آن لخت است.