" नन्वनवधृतस्वरूपाणां कथं गवादिशब्दानां स्मरणं तदवधारणे वा कौ ऽभयुपायः, अभियौगविशैष हति वृमः, कः पुनरभियोगः को वा तस्य विशेषः व्याकरणाध्ययनमभियोगः तटभ्यासानुसारेण लक्यनिरीक्षणं तस्य विशैषौ व्याकरणेन च प्रतिपटमपर्यवपितार्यननप्रयोम्यसाधुशब्दयार्थयंग्रहतस्तदिस- हशवर्वपुरन्परप्रायप्राकृतगौचरापशदपरिहाप्रकारवयुत्पादनः यदा-नन्व्यात्किल कल्पशतैरपि नावकल्पते किं तु व्यपनीतातिवयाप्यादिदोषा- पनिपातः मुनिपरीधितलक्षणद्वारकस्तदुपदेशः शूयते, तैन च वेनैव धर्माऽध-र्मयाङ्ह्यावतारेणेव सत्यानृतयाः नीतिशास्रैणेव हिताहितयोरमन्वादिवचनेनैव भध्याभश्ययौदिवयनेव शुद्धयशुद्धयोौः सिध्यत्येव साध्वसाधुशब्दयौरधिगम हति
" नन्वनवधृतस्वरूपाणां कथं गवादिशब्दानां स्मरणं तदवधारणे वा को ऽभ्युपायः, अभियोगविशेष इति ब्रुमः, कः पुनरभियोगः को वा तस्य विशेषः व्याकरणाध्ययनमभियोगः तदभ्यासानुसारेण लक्ष्यनिरीक्षणं तस्य विशेषो व्याकरणेन च प्रतिपदमपर्यवसितार्यजनप्रयोज्यसाधुशब्दसार्थसंग्रहतस्तद्विस- हशबर्बरपुरन्ध्रिप्रायप्राकृतगोचरापशब्दपरिहारप्रकारव्युत्पादनमुपगम्यते यदा- नन्त्यात्किल कल्पशतैरपि नावकल्पते किं तु व्यपनीतातिव्याप्त्यादिदोषो- पनिपातः त्रिमुनिपरीक्षितलक्षणद्वारकस्तदुपदेशः श्रूयते, तेन च वेदेनेव धर्माऽध- र्मयोर्ब्रह्मावतारेणेव सत्यानृतयोः नीतिशास्त्रेणेव हिताहितयोर्मन्वादिवचनेनेव भक्ष्याभक्ष्ययोर्दिव्येनेव शुद्धयशुद्धयोः सिध्यत्येव साध्वसाधुशब्दयोरधिगम इति सर्वलोकसाक्षिकमेतत्कथमपनीयते, दृश्यते ह्यद्यत्वे ऽपि व्याकरणकोविदानामित- रेषां च कृषीवलादीनामतिमहान्वचसि विशेष इत्येवं प्रमादादिमूलगाव्याद्य- पशब्दप्रयोगसंभवादनेकशब्दगतवाचकशक्तिकल्पनागौरवप्रसङ्गादभियागविशेष- साध्यमानसाध्वसाधुशब्दाधिगमसौकर्याच्च गवादीनामेव वाचकत्वं न गाव्यादी- नामिति स्थिते पूर्वपक्षोपन्यस्तः समस्त एव परीवादः परिहृतो वेदितव्यः, तथा हि यत्तावदभ्यधायि साधुत्वनिश्चये प्रमाणं नास्तीति- साधुत्वं नेन्द्रियप्राह्यं लिङ्गमस्य न विद्यते ।"