Na kwa kufahamika hayo tuliyo yatanguliza inaonekana wazi ya kuwa matendo ya mwanadamu ni hali ya katikati kati ya “Al-jabri” na “Attafwiidh” kulazimishwa na kuachiliwa huru, yaani matendo yana nafasi kati ya pande hizo mbili, kwani kutumia uwezo wake kwenye kufanya kitendo chake au kuacha hata kama ni kwa hiyari yake, isipokuwa ni kwamba uwezo huu pamoja na vitu vingine unavyo vihitajia uwezo huu ili kuweza kupatikana, hupewa na Mwenyezi mungu mtukufu, kwa hiyo kitendo kwa upande mmoja kimetegemezwa kwa mwanadamu na kwa upande wa pili kimetegemezwa kwa Mwenyezi Mungu, na aya za Qur’an ambazo walizitumia kuzitolea dalili watu wa “Aljabri” zina muelekeo wa kubainisha kwamba uteuzi na hiyari au utashi wa mwanadamu katika kufanya vitendo vyake hauzuwii kuingia uwezo wa Mwenyezi Mungu na utawala wake, na haina maana kuwa mwanadamu amejitosheleza na Mwenyezi Mungu yaani hana haja ya uwezo wake na nguvu zake.
