ደንበኛዬ ሲያወራ አያቋርጥም። ስሜት ውስጥ ሆኖ ነው። ሥራ የሚበዛበት ዓይነት ሰው ቢሆንም፣ በአካባቢው ያሉ ነገሮችን ታዝቦ ለማስተዋል ልቡንና ጆሮውን የከፈተ ሰው ነው። ብዙዎቻችን የጐደለን ይኼ አይደል? ሥራችንን እየሠራን ጨዋታውን አልፎ አልፎ ስናስታውስ ካቆምንበት ይቀጥልልኛል። “ብቻ የእኛ ነገር ምን መሰለህ? ወሬውን በዕድሜ አነሳነው እንጂ ብዙ ነገር ይያያዘዋል። ‘ስንት አለው? ስንት ዘጋ? ስንት አገባ? ስንት አፈራ?’ በማያገባን ስንገባ የእኛ ያልሆነን ስንቆጥር እንውልልሃለን። እውነቴን እኮ ነው። እንዲያም ሆኖ ደግሞ አንተማመንም። ‘ሌባ በለው ዕድሜ በምናምኑ ነው እሱ’ ይባላል። ‘አውቆ ነው! ጓሮው ነው አሉ ብሩን የሚቀብረው’ ትባላለህ። እኔ አንዳንዴ መንግሥት እንዴት አንጀቴን እንደሚበላው? ያሳዝኛል . . .!” አለኝ ኮስተር ብሎ። ጨዋታው ደራ እያልኩ፣ “እንዴት?” ስለው፣ “ ‘በዚህን ያህል አኃዝ አደግን’ ሲለን ቁጥርን በተመለከተ ወፌ ቆመች እያልን ያሳደግናት ጥርጣሬ ትመጣና ‘አባልህን ፎግር!’ እንለዋለን። ‘ኢኮኖሚው ይኼን ያህል ፐርሰንት አደገ ወይም ጨመረ!’ ሲል ‘ወይድ አንተ! ሲያወሩትማ ቢሊዮንም አንድ ቃል ነው!’ እንላለን። ልምድ? አቤት አቤት! እንዴት መጥፎ ነገር መሰለህ? ክፉ ልማዶች ላይ ቆመን ታዲያ ያልኖርንባቸውን ዕድሜዎች አለመቁጠር ነው፤” አለኝና ነገሩ ይበልጥ አስገርሞት ሳቀ። እሱ ሲስቅ በዋዛ ፈዛዛ ስለባከንባቸው ዘመናት እያሰብኩ የገዛ ራሴን ሒሳብ አወራርዳለሁ። አውራጅም ወራጅም ሳይሆኑ አወራራጅ መሆኔ ፈጣሪን የሆንኩ ያህል ስሜት ጫረብኝ። ወዶ አይደለም ፈጣሪ መሀል የሰፈረው አልኩ ለራሴ!
