እውነትን ብቻ እንነጋገርና አንድ ትግሬ ጓደኛ አለህ እንበል፡፡ ያ ትግሬ ጓደኛህ ለ300 ዓመታት ያንተ የልብ ጓደኛ ነበር ብለን ደግሞ እናስብ – 300 ዓመ(ታ)ት ነው ያልኩት፡፡ ለዚህን ያሀል ዘመን አብራችሁ ከቆያችሁ በኋላ ዛሬ ተሲያት ላይ ይህ ጓደኛህ አንድ ትግሬ አገኘ እንበል፡፡ ከሴከንዶች በኋላ ይሄ የዋህና ግሩም ጠባይ የነበረው ጓደኛህ አንተን እስከመፈጠርህ ረስቶ ከዚያ ዛሬ ካገኘው ትግሬ ጋር አሼሼ ገዳሜ ሲል ልታይ ትችላለሀ፤ በዚህ በመሀል አገር ብዙም ባልተለመደ ጠባይ ልታዝን ትችል ይሆናል፡፡ ነገር ግን አይግርመህ፡፡ አስተዳደጉና ባህላዊ ተፅዕኖ አሉታዊ ጥላቸውን ስለሚያጠሉበት የአካባቢውን ሰው በማስቀደም አንተን ማራቁ በክፋትና ለክፋት ሣይሆን ልማድ ነው፡፡ ይህን ጠባይ የሚያሣዩት ደግሞ በትንሽም ቢሆን ትግሬ የሆኑትም ጭምር ናቸው፡፡ ትግርኛ የማይችሉ ትግሬዎች ሣይቀሩ በዚህ ልምሻ የመሽመድመድ ጠባይ ያሣያሉ፡፡ ለዚህም ነው ንፋስ ሳይገባባቸው ከነሱ ቁጥር አኳያ ሲታይ ኆልቁ መሣፍርት የሌለውን ሕዝብ እንደከብት ሲነዱት የሚታዩት፡፡ ዘረኝነት ንፋስ የማስገባት ዕድሉ በጣም ጠባብ ነው፡፡ ከእስራኤሎችም ብዙ ይማሯል፡፡ ከነዚህን መሰሉ ጥብቅ ቁርኝት ያላቸው ኅቡኣን ድርጅቶች ጋር መታገል እልህን ያስጨርሳል – የኛ እልህ ግን የኛ ሣይሆን የአንድዬ ነውና በርሱ ታመኑ – በቅርብ አንድ ጉድ እናያለን!
