በሰው ፊት የተከበረና የታወቀ መምህርና ወንድም የልብም ሰው ያልነው ዲያቆን ዳንኤል ክብረት እርሱ ወደፊት በሚያብራራው ምክንያት /ላያስፈልግ ይችላል/ በወጣበት ሁኔታና ጊዜ ሳይጠይቅና ሳይልክ ደጀሰላም ብሎግ ላይ የወጣው የምክክር ጥያቄ፣ ሀሳቡን ላልታሰበ ዓላማ ያዋሉበት ሁኔታ ምክንያት ሆኖ ሐምሌ ፴ በተደረገው ውይይት በማኅበሩ ሥራ አመራር ጉባኤ ፊት ተንበርክኮ፣ በሆነው ነገር፣ በውጤቱም የሚወዳቸውና የሚወዱት፣ የከተማና የሩቁ የገጠር ወንድምና እኅቶቹ ሀሳባቸው ልቡን ወግቶት እያለቀሰ፣ ይ ቅርታ አድርጉልኝ እባካችሁ አለ። ለብዙዎቻችን ባለ ክፉ ልቦች - ቀድሞ ይህን ማሰብ አቃተው? ለምን አይጠነቀቅም ነበረ? አሁንስ ማን ያምነዋል? ብለን የየራሳችንን መላምት ፈጥረን ነበረ። ግና ነገሩ እውነት ነው። ስላዘኑ ላለቀሱት ወዳጆቹ፣ እያለቀሱ ዕርቅን ለተማጸኑት ክቡሮቹ የተከበረ ነውና በቃሉ አከበራቸው፤ በአደባባይም በዕንቁ መጽሔት ደገመው። ለምን ተሳሳተ ማለት በራሱ ስሕተትና ተፈጥሮን መዘንጋት ሲሆን በአደባባይ ተሳስቻለሁ ብሎ የሚዲያን አቅምና መረጃነት ጠንቅቆ መተግበር ደግሞ ዐዋቂነትን ለእውነትና ለሚበልጥ ጥቅም አለመሰሰት ነው። «...ለዚህ መቶ በመቶ ተጠያቂ ነኝና በአብራከ ኅሊናዬ ተንበርክኬ ይቅርታ እጠይቃለሁ።» ድንቅ አባባል። አንብቤ እስክጨርስ ድረስ በየዐረፍተነገሩ ያለባብሰው ይሆን? እያልኩ እየፈራሁ ሳነብ በግልጥ ቋንቋ የልቡን ተንፍሶ አሳረፈን/ አሳፈረን።
