ረቂቅ አዋጁ፣ በጎውን ለመትከል፣ሁሉንም መንቀል አይጠበቅበትም፡፡ ለምሣሌ፣ በአወዛጋቢው ሕግ 621/2ዐዐ1 አንቀጽ 88 የተጠቀሰውን የ7ዐ/30 ቀመርን፣ በአስረጂነት ማንሳት መልካም ነው፡፡ በአዋጁ ውስጥ ከተካተቱት በርካታ አፋኝ ደንቦች ሁሉ የሚብሱት - 70/30 እና 90/10 ተጠቃሽ ናቸው፡፡ የመጀመሪያው፣ በክፍል ሰባት አንቀጽ 88፣ የአስተዳደራዊና የዓላማ ማስፈፀሚያ ወጪዎችን ጣሪያ ሲያስቀምጥ፣ ሁለተኛው፣ በክፍል አንድ ትርጓሜው ሥር፣ ቁጥር 2፡2 የኢትዮጵያ በጎ አድራጎት ድርጅት ወይም ማህበር የሚላቸው አገር በቀል ተቋማት፣ ከውጭ አገር የሚያገኙት ገቢ ከአሥር በመቶ እንዳይበልጥ ያገደበት ርህራሄ-የለሽ ደንብ ነው፡፡ ይህ የ90/10 ሕግ፤ አፋኝ፣ ትርጉም የሌለውና ሀቅንም የሚክድ ሆኖ ስለሚቆጠር ቢነቀል የሚከፋው ያለ አይመስለኝም፡፡ ነገር ግን ማንኛውም ባለ አእምሮ ሰው እንደሚረዳው፤ ከ70/30 አጠቃላይ ቀመር ይልቅ አሳሳቢው ጉዳይ፣ በአዋጁ ውስጥ “አስተዳደራዊ ወጪ ማለት--” ተብሎ የተሰጠው ትርጓሜና ለአፈፃፀም በተዘጋጀው መመሪያ ውስጥ ምን ምን ወጪዎች፣ በ3ዐ ወይም 7ዐ ሥር ተካተቱ የሚለው መሆን አለበት፡፡ በማንኛውም ዘዴ ተሰብስቦ ለሕዝብ ጥቅም የሚውልን ሃብት፤ የአስተዳደራዊ ወጪን ጣሪያ እንደ ሥራው ጠባይ ተመካክሮ መወሰን ስህተት ሊሆን አይችልም፡፡ ደጋግሞ መታሰብ ያለበት፤ ምን ምን ወጪዎች አስተዳደራዊ፣ የትኞቹስ ቀጥተኛ የኘሮጀክት ናቸው የሚለው ሃሣብ ነው፡፡ የአስተዳደራዊ ወጪ፤ ገደብ ተጣለበትም አልተጣለበት፣ መጠኑ አነስተኛ እንዲሆን ይጠበቃል፡፡
