በስተመጨረሻ የቀሩት አንድ ቄስና አንዲት ህጻን ልጅ ነበሩ። እናም ቄሱ፣ “በይ እንግዲህ ልጄ በቀረው አንድ “ፓራሹት” አንቺ ውረጂ። እኔ መስዋት እሆናለሁ፤ ይህ አምላክ የሚወደው ተግባር ነውና” ይሏታል። ህጻኗም ፈጠን ብላ፤ “ለምን መስዋት ይሆናሉ? ሁለት የነፍስ አድን ጃኬቶች አሉን እኮ” ስትል ታስገርማቸዋለች። ቄሱም ቅድም ሲቆጠር አራት ብቻ የነበረ መሆኑን አስታውሰው አንዱ ከየት መጣ? ሲሉ ይጠይቃሉ። በዚህ ጊዜ ልጅቱ ፈገግ ብላ፤ “በአፍሪካ ምድር አዋቂና መሪ ነኝ ያሉት ሰውዬ ይዘውት የወረዱት ፓራሹት ሳይሆን የኔን የትምህርት ቤት ቦርሳ ነው” አለቻቸው ቂ-ቂ-ቂ ይህቺ ናት ጨዋታ ማለት ይሄኔ ነው። አንድዬ ብቻ አውራ ሰው ጠፍቶ ከሚነግስና አዋቂ ጠፍቶ አውቃለሁ ከሚል አላዋቂ ይሰውረን አቦ . . . ደህና ሲታጣ ከሚመለመል አላዋቂ፣ ስግብግብና ውራ ሰውም አንድዬ ይጠብቀን። ቸር እንሰንብት!!!
