ከታመመ ሠላሳ ስምንት ዓመት የሆነው ድውይ በዚያ ነበረ። ደዌ ጸንቶበታል፥ ዘግይቶበታልም። ጌታም በደዌ ዳኛ በአልጋ ቊራኛ ተይዞ ብዙ እንደቆየ ስለሚያውቅ «ልትድን ትወዳለህን?» አለው። መዳን እንደሚፈልግ እያወቀ የጠየቀበት ምክንያት፦ አላዋቂ የነበረን ሥጋ እንደለበሰ (እንደተዋሐደ) ለማጠየቅ ነው። አንድም አስፈቅዶ ለመፈወስ ነው። ምክንያቱም፦ ሳያስፈቅድ ቢፈውሰው ኖሮ፥ በዕለተ ዓርብ በጥፊ መትቶት በሚመሰክርበት ጊዜ መጻጉዕ ምክንያት ያገኝ ነበር። ይኸውም፦ «ምነው ያዳነህን?» ሲባል፥ «በቀለብላባነቱ አዳነኝ እንጂ መች አድነኝ ብዬ ለመንኩት፤» ይል ነበርና ነው። መጻጉዕ ለተጠየቀው ጥያቄ፦ «ውኃው በተናወጠ ጊዜ ከመጠመቂያው አውርዶ የሚያስጠምቀኝ የለም እንጂ መዳንስ እወድ ነበር፥ እኔ በመጣሁ ጊዜ ሌላው ቀድሞኝ ይጠመቃል፤» ሲል መለሰ። እንዲህም ማለቱ ስለ ሁለት ነገር ነው። ፩ኛ፦ ይህ የሠላሳ ዓመት ጐልማሳ ጉልበት ስላለው ወደ ጠበሉ አውርዶ ያስጠምቀኛል ብሎ ነው። ፪ኛ፦ ከተከታዮቹ መካከል አንዱን ጉልበታም ሊያዝልኝም ይችላል ብሎ ነው። እኛስ ለመዳን እንወዳለን? ይኽንን ጥያቄ መመለስ ያለብን ዛሬ ነው። ምክንያቱም የመዳን ቀን ዛሬ፥ የተወደደም ሰዓት አሁን ነውና። መፍትሔውም ኃጢአት እንቅፋት እንዳይሆንብን ከኃጢአታችን መመለስ፥ የበደልነውንም በደል ሁሉ ከእኛ ቆርጠን መጣል ነው። ሕዝ ፲፰፥፴-፴፩።
