በዚያ ምሽት ለመወለድ ምንም ቦታ የሌለው ሰው በከተማው ጎዳናዎች ለሚኖሩ ሰዎች ተሰብኳል። ይህ የምሥራች ቃል ለመጀመሪያ ጊዜ የተሰበከው ደግሞ ለእረኞች ነው። በሥራቸው ባሕሪ ምክንያት ከማኅበረሰቡ ውጪ ለመኖር ተገደው ነበር። የኑሮ ሁኔታቸው እና የሚኖሩበት ስፍራ ሳይቀር በሃይማኖታዊ የመንፃት ስርዓቶች በሚሰቱበት ስፍራ እና መንፈሳዊ ተግባሮች ከሚከናውኑባቸው ስፍራዎችም ሳይቀር መግባት እንድዳይችሉ እገዳ ተጥሎባቸው ነበር። በዚህም ምክንያት እንደ ርኩስ ተደርገው ይቆጠሩ ነበር። ቆዳቸው፣ ልብሳቸው፣ ሽታቸውም የአነጋገራቸውም ሁኔታን ሳይቀር መነሻ በማድረግ እነርሱ ያላቸው እነዚህ ባሕሪያት በሙሉ አለመተማመንን አስከትሉዋል። እረኞቹ የተገለሉ በርከት ያሉ ወንድ እና ሴቶችም ነበሩበት። በአማኞች መካከል የሚገኙ አረማዊያን፣ በቅዱስና መካከል የሚኖሩ ኃጢያን፣ በዜጎች መኃል ያሉ መጤዎች ተደርገው ይቆጠሩም ነበር። በአንሩ ግን አረማዊነት፣ ኃጢያተኛነት፣ እና የባእድ ስሜት ለሚሰማቸው ለእነዚሁ እረኞች መልአኩ ግን እንዲህ አላቸው፤ “አትፍሩ፤ ለሕዝቡ ሁሉ የሚሆን ታላቅ ደስታ የምሥራች አምጥቼላችኋለሁና። ዛሬ በዳዊት ከተማ መድኀን ተወልዶላችኋልና፤ እርሱም ጌታ ክርስቶስ ነው” በማለት ለመጀመሪያ ጊዜ አበሰራቸው።
