አንዱ እንዲህ አለኝ፡፡ “ይሄውልህ ዳግምዬ፣ በዚህች አሮጌ መኪና የምትጠግን ጋራጅ በቀን አሥር ብር እንኳ ሳላገኝ ዝምቤን እሽ እያልኩ የምውልበት ቀን አለ፡፡ ሥራ ጠፍቷል፡፡ ሁሉም ሰው ተቸግሯል፡፡ ከነሱ በስተቀር ደልቶት የሚኖር የለም፡፡ ጠግበው የሚዘሉ እነሱ፤ ገንዘቡ ያለው ከነሱ፤ … የማይመጡብህ አቅጣጫ ደግሞ የለም፡፡ ንጹሕ አየር እየተነፈስህ መኖርህ ራሱ ያስቀናቸዋል ይመስለኛል፡፡ … ሰሞኑን የጣሉብኝን ግብር ብነገርህ ትስቃለህ፡፡ ለዚች ጋራጅ በቀን 5 ሺህ ብር ክፈል አሉኝ፡፡…”
