"ጠና ጠና ያልነው አልተናገርንም፡፡ ለማ አልተናገረም ዝም ብሎ እጃቸውን ያያል፡፡ . . . ክርክሩ ቀጠለ፡፡ መጯጯህ ሆነ፤ ፣ከዚህ በፊት ያልተናገሩ ከሽማግሌዎቹ ይናገሩ፤ እነሱም ይስሙ፣ አሉ፡፡ ለማ ተነሳ፡፡ ፣እንግዲህ ይህ ታሪካችን፣ መጻሕፍት ቅዱሳታችን፣ . . . የተጻፈበት ያባቶቻችን ፊደል አሮጌ ነው፤ ጊዜው አልፏል፣ አይረባንም፣ እሱን አንፈልገውም አይደለም? . . . በሱ ቦታ ሌላ ፊደል ይተካልን ካላችሁ ለማ የሚጣላችሁ አይደለም፣ እኔ ከክርክራችሁ አልገባም . . . ለኔ አታስቡ፣ ብቻ ለሕዝቡስ አታስቡም? . . . እስላሙ ቁርዓኑ ለተጻፈበት ለዓረቡ ቋንቋ ለዓረቡ ፊደል ቀናዒ ነው፡፡ ቋንቋውም ፊደሉም ነፍሱ ነው፤ ይወደዋል ሲበዛ፡፡ ዛዲያ የኢትዮጵያ ሕዝብ እስላሙም ክርስቲያኑም ካልለመደው ባይሆን፣ ገሚሱ የወደደው አይሻልም? ሁለቱም ቢያዝኑ ምን ይረባል? ባይሆን አንዳቸው ይደሰቱ፡፡ ፊደላችን ዓረቢኛ ይሁን" ብዬ ተቀመጥኩ፡፡ ጉባዔው ብጥብጥ ብሎ ተበጠበጠ፡፡ በዚያው ተበታተነ" እዚያው በዶ/ር ፍቅሬ በተጠቀሰው መጽሐፍ ውስጥ፣ አለቃ ለማ የዓረብኛውን ፊደል ደጋፊ አለመሆናቸውን ለምንስ ዓላማ እንደተጠቀሙበት ተመልክቷል፡፡
