አማሮችም በጭቁንነታቸው ላይ ጓደኞቻቸው እነ ሕወሓት (ወያኔዎች) ሲከዷቸውና ሌላ ጭቆና ሲጭኑባቸው፥ የኦሮሞ ፖለቲከኞች በሀገሪቱ ህልውና ላይ ሲዘምቱባት ሲያዩ፥ “የጭቆና የጭቆና የቀድሞው ጭቆና ይሻለን ነበር፤ የቀድሞ ጨቋኞች ሌላው ቢቀር አባቶቻችን ደማቸውን ያፈሰሱለትን የሀገራችንን አንድነት አያስደፍሩም፤ ታሪካችንን አያራክሱም ነበር” ሲሉ ይሰማሉ፤ እኔም ስል እሰማለሁ። ታሪክና ሀገር ህልውናንና ማንነትን ይነካሉ። ስለዚህ ዱርየዎች ታሪካችንን ከታሪካቸው ጋር ሊደመስሱ ሲሞክሩና ሀገራችንን ሲያወድሙ ዝም ብለን አንይ። ትግላችን ምንና ከማን ጋር መሆን እንዳለበት እንወቅ። የምንለው “የዱሮው ይከተት” እንጂ፥ “የዱሮው ይቀጥል” አይደለም። እንደነሱ አለማወቅ ነፃ ያወጣን ሰዎች ስላይደለን፥ የመጀመሪያው ትግላችን “ታሪክ አልባ፥ ማንነት አልባ” ከሚያደርግ ጠላት ጋር ነው። ሀገርን፥ ታሪክን፥ ማንነትን ለማዳን ጥቅመኛ የሆነ ሁሉ፥ አማራ፥ ኦሮሞ፥ ትግሬ፥ ጉራጌ፥ . . . ሳይል፥በሚችለው መንገድና ዘዴ ለመጠቀም መነሣት እንዳለበት ላሳስብ። “ለሀገር የመጣ ነው” የሚለው አነጋገር አያዘናጋን። ለሀገርና በሀገር ላይ የመጣን ያህል የሚያስቆጣና የሚያሳስብ ነገር የለም። አገር ወዳድ ሁሉ የተሳተፈበት የ1888ቱ የአድዋው ድል አድዋ ላይ መደገም ያለበት ጊዜ ከፊታችን ተደቅኗል። ሌሎቹን ጦርነቶች (በረኀብ፥ በድንቁርና፥ በበሽታ፥ በጭቆና ላይ) የምናካሂደው መቆሚያና መቀመጫ ሀገር ሲኖረንና ማንነታችን ሲከበር ነው።
