ጂን ሻርፕ የዐረቡ ዓለም አብዮት የሚባለውን እንዲቀጣጠል ነዳጅ ጨምሯል የተባለለትን “ከአምባገነንነት ወደ ዴሞክራሲ” የተሰኘ መጽሐፍ ጽፏል፡፡ መጽሐፉ ውስጥ አብዛኛዎቹ አስረጂ ምሳሌዎች አምባገነኖች መሠረታቸው ሕዝብ መሆኑን ነው የሚነግሩን፡፡ ፕ/ር መስፍን ወልደማሪያም በተደጋጋሚ “ጭቆና የሚሸከመው ትከሻ ይፈልጋል” የሚሉን ይህንን ነው፡፡ አምባገነኖች ሕዝብ ጭቆና ለመሸከም ትከሻውን እንዲሰጣቸው ብዙ መንገዶቸን ይጠቀማሉ፡፡ የ‹ሠላማዊ ትግል 101› ጸሐፊ ግርማ ሞገስ ሦስት ነገሮችን ይጠቅሳሉ፦ እነዚህም ፈቃደኝነት፣ ፍራቻ ወይም ግዴለሽነት ናቸው፡፡ የሚኪያቬሊ ፍልስፍናም (‹The Prince› ላይ እንደተገለጠ) “ነገሥታት በመወደድ ብቻ ሳይሆን በመፈራትም ነው የሚኖሩት”፤ ከተቻለ ወዶ እና ፈቅዶ የሚተባበር፣ የሚታዘዝና ለምዶበት የሚታመንላቸውን፤ ይህ ሲከብድ ትልቅ ሠራዊት በመገንባት ወይም የደኅንነት መረባቸው ትልቅ፣ ብልህ እና አስተማማኝ እንደሆነ በማስወራት ሕዝባቸውን እያስፈራሩ ትከሻው ላይ ይወጣሉ፡፡ ይህ ብቻውን ስለማያቆማቸው ያገኙትን ሞኝ ለማታለል ተቀባይነት የሚያስገኝላቸውን ዘዴም መዘየዳቸው አይቀርም፡፡
