በመጨረሻ ፅሑፌን የምደመድመው ከህንዶች ዘንድ ባገኘሁት አንድ አስተምህሮተ-ታሪክ ነው፡፡ የዛሬ 5,000 ዓመት ገደማ — ህንዳዊው መንፈሣዊ መሪ — ጎታማ ሲዳርታ — ወደኖረበት ቤተመንግሥት ድንገት ቤተሰቦቹ ትዝ ብለውት — በተመለሰ ጊዜ — ንግሥቲቱን ቬዳሂን ያገኛታል፡፡ ሲያገኛት ግን ያ ከ12 ዓመታት በፊት አብሯት የነረበው ደስታና ውበት ፍፁም ርቋት — ፍፁም ተክዛና በእንባ እየታጠበች ነበር፡፡ እና ከልቡ አዝኖ ትከሻዋን ይዞ አንገቷን ቀና ሲያደርገው… ጎታማን አየች፡፡ እና እርሱ ከዚያ በእርሷ ላይ በቤተመንግሥት ከወደቀባት መከራ በደህና ጊዜ ማምለጡን እያሰበች ምነው እሱን ባረገኝ እያለች ሁሌ ታስበው ነበርና ፊቷ ላይ የተስፋ ፍንጥቅታ ታየ፡፡ እንዴት ነሽ የተከበርሽ ልዕልት ቬዳሂ ሲላት፤ እንዲህ የሚል ምላሿን ትቸረዋለች፡— ‹‹ህይወት በሥቃይ የተሞላች ነች፤ ከሥቃይ ውጭ የሆነ ሥፍራ የለም እንዴ ግን? ቢኖር ብርር ብዬ በዚያ ሥፍራ እርፍ ብል እንዴት ደስ ባለኝ?!›› (“Life is filled with suffering. Is there not a place without suffering? I wish to live in such a world!”)፡፡ እርሱም ባሳለፈችው የአበሳ ህይወት ከልቡ አዝኖ እና በውስጧ ባሳደረችው ፅኑ ምኞትም ራርቶላት.. ለእርሱ የአዕምሮ ሠላም የሆኑትን አብርሆታዊ ጥበቦቹን ለንግሥት ቬዳሂ ይገልጥላታል.፡፡ እና ከቤተ መንግሥቱ አውጥቶ.. ራቅ ወዳለው ወደ ምዕራቡ ነፋሻማ ኮረብታ ያኖራታል፡፡ እና እፎይ ትላለች፡፡ የራቃት ሠላምና ደስታም ወደ እርሷ ህይወት ይገባል፡፡
