በሌላ በኩል ለአገር አንድነት ከእኛ ወዲያ ማን አለ እየተባለ ከበሮ በሚደለቅበት ሥፍራ ደግሞ፣ ለዘመናት ሲያደነቁሩ የነበሩ የስህተት ዲስኩሮችን መስማት የተለመደ ነው፡፡ አግላይነትና እኔ ብቻ የሚል ጽንፈኝነት ውስጥ በመግባት፣ ሌላውን ማንቋሸሽና ማዋረድ መለያው ነው፡፡ የሐሳብ ነፃነት የእስትንፋስ ያህል በሚፈለግበት በዚህ ዘመን ከተቃራኒ አቅጣጫ የሚወረወር አስተያየትን አለማዳመጥ፣ ቢቻል ደግሞ ማፈን፣ ካልሆነ ደግሞ በጠላትነት ፈርጆ ለነገ ቂም በቀል ማመቻቸት የዘወትር ተግባር ነው፡፡ በኢትዮጵያ የግማሽ ክፍለ ዘመን ዘመናዊ ፖለቲካ ውስጥ ጉልህ ሥፍራ የያዘውን ጭፍን ጥላቻና ማጥላላት የተለመደ አጀንዳ ማድረግ አልላቀቅ ያሉት በሽታ ነው፡፡ ለቅራኔዎች መፍቻ የሚረዱ ተግባራት ውስጥ ከመጠመድ ይልቅ፣ ለነገ መተላለቅ መንስዔ ሊሆኑ የሚችሉ ጥላቻዎችን ማባዛት ሊፋቱት ያልቻሉት መከራ ነው፡፡ እልህ፣ ግትርነትና ቂመኝነት እየተወራረሱ ለሥልጡን ፖለቲካዊ ግንኙነት ራስን ማዘጋጀት ጭራሽ ተዘንግቷል፡፡ ይህ ዓይነቱ እጅግ የተሳሳተ ጎዳና ከዚህ ቀደም አለማዋጣቱ እየታወቀ፣ እልኸኞች እየጨፈሩበት ነው፡፡ መድረሻው ግን አገር ለማፍረስ እንጂ ለመገንባት አይጠቅምም፡፡ ከሥልጣኔ ጋር የሚጋጭ አዘቅት ነው፡፡ እዚህ አዘቅት ውስጥ የተዘፈቀ ኃይል ዓይኑን ጨፍኖ ለሌላ ዙር ፍጅት ሕዝብ ይቀሰቅሳል፡፡ ከዚህ አደገኛ አዘቅት ውስጥ በፍጥነት መውጣት የግድ ይላል፡፡
