እንተማመን ኢሕአዴግ የለም፡፡ ሰዎች ግን ያለ እየመሰላቸው ሲደነብሩ ይታያሉ – (ክፉ አውሬ ለምሳሌ እባብ ሞቶም ያስደነግጣል – አንበሣ ያላልኳቸው አክብሬው ነው – ለምን፣ አንበሣ ጀግና ነው – ጀግና ደግሞ መሐሪ ነው ፤ ማሸነፉን ሲያውቅ እንደወያኔ ቀብር ድረስ ገብቶ ‹እከሌን ገዳይ!› ብሎ አይፎክርም – ፈሪ ነው ማሸነፉን የማውቅና ዕድሜ ልኩን በጠላትነት የፈረጀውን አካል እንዳላሸነፈ እየተጠራጠረ ሬሣ የሚደበድብ – ለነገሩ ሞቶ የተቀበረስ ሲኖር አይደል – ወደፊት እናያለን)፡፡ ኢሕአዴግ አቶ መለስ ዜናዊ ሲሞት አብሮ ሞቷል፡፡ ነገር ግን አንዳንዴ እንደዚህ ያለ ነገር ያጋጥማል – ሞቶ ያለመሞት ወይም ያሉ መስሎ መሞት፡፡ ከታሪክ ለማስታወስ ያህል ደርግ የሞተው ግንቦት 8 ቀን 1983ዓ.ም መሆኑን ያጤኗል፡፡ ኮ/ል መንግሥቱ እነኚያን ሀገሪቱ በድህነት አቅሟ ለብዙ ዓመታት በሀገር ውስጥና በውጪ ያሠለጠነቻቸውን ‹ጥቂት/ጢኖ› የጦር መኮንኖች ብዙ የደከሙላትን ሀገራቸውን ለአፍታም ቢሆን ማሰብ አቅቷቸው ለአንዲት የሥልጣን ወንበራቸው ሲሉ ከረሸኗቸው ማግሥት ጀምሮ ሀገሪቱ ውቃቢ ራቃት፡፡ ‹በጊዜ የጮኸ ጅብ አያሳድረኝም› ያሉ ሌሎች የጦር አመራሮችና አጠቃላይ ማኅበረሰቡ ኮሎኔሉን ጅባት ብሎ በመጥላትና በመክዳት ብቻቸውን አስቀራቸው፡፡ እሳቸውም የሠሩትን መጥፎ ነገር ሁሉ እንደታላቅ ድል በመቁጠር በግትርነታቸው ገፉበት – ራሳቸውን ለመመርመር የአምባገነንነት ባሕርይ አልፈቀደላቸውም – በዚያ ላይ ሆድ አምላኪው አጨብጫቢና አንፋሽ አከንፋሹም በዙሪያቸው አለ፤ አምባገነኖች ደግሞ ሞተውም እንዳልሞቱ የሚቆጥሩ ጅላጅሎች ናቸው፡፡ ሕዝቡና ጦሩ ሌላ አማራጮች ቢዘጋጉበት በወቅቱ በለስ እየቀናቸው ለመጡት ለወያኔና ሻዕቢያ ያን ክፉ መሪ አጋልጦ ሰጣቸው፡፡ እሾህን በእሾህ ያስነቀሉት የመሰላቸው ጦሩና ሕዝቡ ግን ከአንዱ የመከራ አዙሪት ሲወጡ ወደባሰበት የመከራ አዙሪት ገቡና መለስ ዜናዊ የተባለ በቂም በቀል ተረግዞ ለጥፋትና ዕልቂት የተወለደ የባንዳ ልጅ ቁም ስቅላቸውን ያሳያቸው ጀመር፡፡ መራገም የሚያውቅበት የኢትዮጵያ ሕዝብ – ተሓት፣ተሓሕት፣ ማገብት፣ ሕወሓት፣ ማሌሊት፣ኢማሌኃ፣ ኢሕአዴግ፣… በሚሉ የክትና የሠርክ ስሞች የራሱን ድርጅት አባላትና ኤሊቶች ሳይቀር እያታለለና በሥልት እየጨፈጨፈ፣ እያሰደደና እያሳደደ የመጣውን ለገሠ ዜናዊን ላለፉት ሃያ አንድ ዓመታት አለቀሰበት – ይሄውና በውስጥ ዐዋቂዎች እንደተገለጸው ባለፈው ሐምሌ 7 ቀን 2004ዓ.ም ከሰንኮፉ ወልቆ ተገነደሰ፡፡ እሱም ብቻ አይደለም፡- ከገሚስ የሚያልፈውን የኢትዮጵያ ሕዝብ በሃይማኖቱ ገብተው እንዲያኮላሹለት ሃይማኖቱንም እንዲበርዙና እንዲከልሱ ከውጪ ሀገር አስመጥቶ ከሕግ አግባብ ውጪ ያስቀመጣቸውም አረማዊ ፓትርያርክ አብረው ተገነደሱ – ‹ሃሌ ሉያ› ይባላል እንጂ አይለቀስም፤ አይታዘንምም – ምክንያቱም እንደመጽሐፉ ‹ብንኖርም ለርሱ ባንኖርም ለርሱው› ነውና! የሕዝብ ጸሎት ሥምረት ከዚህ በላይ ታይቶም ሆነ ተሰምቶ አይታወቅም – የነዚህን ግለሰቦች የዐዋጅ ሞት ተከትሎ የተስተዋለውን የዕብደት መሰል ቲያትር ግን ለጊዜው በዝምታ ማለፉ ይመረጣል፡፡ ይህን መሰል ቲያትር ይነስም ይብዛም ዱሮም ነበር ፤ አሁንም አለ፤ ወደፊትም ይኖራል፡፡ እውነት ግን ምን ጊዜም እውነት ናትና ብትሰለስል እንጂ አትበጠስም፡፡ ለሞተ ማዘን ተገቢ ቢሆንም ያን ያህል የተነረተው ድራማ ግን ለትዝብትና ለሥላቅ ከመዳረግ በስተቀር ማንንም አይጠቅምም፡፡ ‹ሲነጋ ለማፈር!› እንዲሉ ነው፡፡ ነገ ያፍሩበታል፡፡
