‹‹… ውስጡን በባህር ዛፍና በጥድ ቅጠል እንጎዘጉዘው ነበር፡፡ ሽታውና ስትረግጠው ወደ መሬት የሚሰርገው የቅጠላ ቅጠል ክምር አሁን ድረስ ትዝ ይለኛል፡፡ በየወሩ ሰንበቴ ይጠጣበት ነበር፡፡ ባሰብሁት ቁጥር ያስደስተኛል፡፡ ቀኝ ጌታን ያስታውሰኛልም፡፡ …. ኋላ ደግሞ አባትህ ወለሉን ወደ ድንጋይ ንጣፍ ቀየረውና ፍጹም ተቀየረብኝ፡፡ የወትሮው የቤተሰቦቼ ማረፊያ አይመስለኝም፡፡ ትዝታዬና የቤተሰቦቼ መንፈስ ሁሉ ያረፈው ከሳር ጎጆዋና ከቤትዋ ላይ ይመስል ሁሉም አብረው ሸሹ፡፡ እንዲያውም ይገርምሃል ትቼው ቀረሁ። በአመት አንዴ እንኳ ስገባበት የሌላ ሰው ይመስለኝ ጀመር …›› ‹‹እህ..›› አልኩ በድካም መልክ … የሚለው ነገር ጥቂት የገባኝ መሰለኝ …
