ኢትዮጵያ የወላድ መካን አይደለችም። አይሳካልንም እንጂ የወላድ መካን ልናደርጋት የምንፋጭረው እኛው ነን - በተለይ ትልልቆቹ። ሰውን እንንቃለን፤ ወጣቱን በተለይ አናስጠጋውም - ልክ እንደዝንጀሮ አባት፤ (ዐቢይ አህመድ ከዝንጀሮ አባቶች እንዴት እንዳመለጠ ይገርመኛል፤ ለነገሩ እንዴት እንዳመለጠ እርሱ ራሱ በአንድ ወቅት ተናግሮታል)፤ ክፋታችን እኮ ወደር የለውም። ለዚህ ሁሉ ምክንያቱ ከአገራችን ይልቅ ለሥልጣናችን ቀናኢ መሆናችን ነው፤ ለሀብትና ለገንዘብ ሱሰኞች ነን፤ እንጂ ብዙ የተማሩ ሰዎች አሉ። እነሱን እየመከርንና እያቃናን ወደ ኃላፊነት ብናስገባቸው፤ በአዲስ አስተሳሰብ አዲስና ለሁሉም የምትመች አገር መሥራት በተቻለን። አሮጌ ምን ጊዜም አሮጌ ነው። በ1983 የፖለቲካ ቅኝት 2011ን ልንመራው አንችልም። ዝንታለማችንን ዳውድ ኢብሳ ወይም በየነ ጴጥሮስ ወይም አረጋዊ በርሄ ወይም መርሻ ዮሴፍ እያልን መኖር አልነበረብንም። አሜሪካኖች የአንድን ሰው ፊት ከስምንት ዓመታት በላይ እንዳያዩ በሕጋቸው የወሰኑት ወደው አይደለም። የመንግሥት ጥርስ ጠብመንጃ ስላለው - ታንክና መትረየስ ስላለው - ይሁን ግዴለም፤ የአንድን የፖለቲካ ተፎካካሪ መሪ ማለቴ “ፕሬዝዳንት”፤ ግን እንዴት ለ30 ዓመታት እንድመለከት ዕድሜ ይፍታህ ይበየንብኛል? ይችም እድል ሆና?
