እንዲሁም አንድ የንጉሥ ልጅ ነበረ ከአባቱ ቤት መነኮሳት መጥተው አደሩ፡፡ ሌሊት መልአከ እግዚአብሔር መጥቶ ለልጁ እነዚህን መነኮሳት ተከትለህ ሂድ አለው፡፡ ተከትሎም ሄደ፡፡ ከገዳሙ ሲደርስ ወድያውኑ በሽታ አደረበት፡፡ ታመመ (ከሃያ አምስት) ዓመታት በላይ በጽኑ ደዌ ወደቀ መነኮሳቱ ዐሥሩን ዓመታት ረድተውታል፣ ጠይቀውታል፣ አስታመውታል ዐሥራ አምስቱን ዓመታት ግን ሳይጠይቁት ወድቆ በስቃይ ኑሯል፡፡ ከዚህ በኋላ አባ ኪሮስ ጌታችን አምላካችንን በጸሎት በመጠየቅ የአበው ባሕታውያን እረፍተ ሥጋ ወነፍስ እየዞሩ ለማየት ሲሄዱ ከዚያ ገዳም ደረሱ፡፡ ከቤተ ክርስቲያን ቢገቡ የእመቤታችንን ሥዕል አገኙ (ሰላም ለኪ) ቢሏት ሥዕሏ “ለከኒ” ለአንተም ሰላም ብላቸዋለች፡፡ ማኅበረ መነኮሳቱ የአባ ኪሮስ ፊታቸው እንደ ፀሐይ ሲያበራ መልካቸው ሲያጽደለድል አይተው እዚያው ይደር መነኮሳቱ ይህስ ዓለማዊ ነው ከዚያ ከእንግዳ ቤት በሽተኛው ድውዩ ካለበት ይግባ ብለው ወስዱዋቸው ሲገቡ ከድውዩ ጋር ቅዱስ ሚካኤል በራስጌ ቅዱስ ገብርኤል በግርጌ ሁነው ታማሚው ከመሐከል ወድቆ (ተኝቶ) አገኙት፡፡ አባ ኪሮስ ለመላእክቶች ከዚህ የተቀመጣችሁ ምን ሁናችሁ ነው? አሏቸው የመላእክት መልስ የዚህን ሰው ነፍሱን ከሥጋው ለይታችሁ አምጡ ተብለን ከእግዚአብሔር ዘንድ ታዘን ነበር ነገር ግን ነፍሱን ከሥጋው የማትለይልን ሁና እንጠብቃለን አሉ፡፡ አባ ኪሮስ ታማሚውን ደግሞ መልሰው አንተስ የወዴት አገር ሰው ነህ ብለው ጠየቁት፡፡ ታማሚውም የንጉሥ ልጅ ነበርኩ ከአባቴ ቤት መነኮሳት መጥተው አደሩ፡፡ ሌሊት መልአከ እግዚአብሔር መጥቶ ተከትለሃቸው ሒድ አለኝ፡፡ እኔም በታዘዝኩት መሠረት ተከትያቸው መጣሁ፡፡ ከገዳሙ እንደ ደረስኩኝ በደዌ ተያዝኩኝ ይኸውና ከሃያ አምስት ዓመታት በላይ ሆነኝ ዐሥሩን ዓመት መነኮሳቱ ጠይቀውኝ ነበር ከዚያ ወድያ ግን አልጠየቁኝም እንዲህ ወድቄ እኖራለሁ አላቸው፡፡ አባ ኪሮስም አዝነው አልቅሰው ሲያበቁ አይዞህ እንዲህ እንደ አንተ ሁሉ የሮም ንጉሥ ልጅ ነበረ መንኖ ወጥቶ ዛሬ ይሙት ይዳን የሆነውን የሚያውቅ ማንም የለም አሉት ራሳቸውን ነው፡፡ አባ ኪሮስ ከዚህ በኋላ ወደ ጌታችን አመለከቱ፡፡ እረፍተ ነፍስ እንዲያገኝ፡፡ ነፍሱ ከሥጋው ተለየች፡፡ ከዚያ ማኅበረ መነኮሳቱ አርፏል እንሂድ ጸሎተ ፍትሐት እናድርስ ብለው መጡ፡፡ አባ ኪሮስ ለመነኮሳቱ “አሰስሉ ማዕጠንተክሙ ሀለው መላእክት የዐጥንዎ” ብለው ገሠጿቸው ምክንያቱ ስልቹዎች በመሆናቸውና የገቡበትን ዓላማ በትዕግስት ያለመወጣት መንፈሣዊ ሕይወታቸውን ስለረሱ ከሃያ አምስት ዓመታት በላይ በገዳሙ ወድቆ በበሽታ ሲሰቃይ ረሱት ዘነጉት ዓለማዊነት አጠቃቸው፡፡ (ፊልክስዩስ) 162 – ገጽ 203
