ብመጀመርታ ብትንቢት “ጽሩይ ማይ ክነጽገልኩም እየ እሞ ኽትጸርዩ ኢኹም። ካብ ኩሉ ርኽሰትኩምን ካብ ኩሉ ጣኦታትኩምን ከጽርየኩም እየ። ሓድሽ ልቢ ኽህበኩም ሓድሽ መንፈስ ከኣ ኽሕድረልኩም፡ ናይ እምኒ (ዘይእዘዝ) ልቢ ኻብ ሥጋኹም ከውጽእ ናይ ሥጋ (እዙዝ) ልቢ’ውን ክህበኩም እየ። ንመንፈስይ ኣብ ውሽጥኩም ከሕድሮ ብትእዛዛተይ ከመላልሰኩም ፍርደይ ከሕልወኩምን ከግብረኩምን እየ” (ኤር፡ 24፡7 መዝ፡51፡7-10 ኤር፡ 31፡33-34 ህዝ፡ 36፡25-27) ዚብል ነበረ። ኣስዒቡ’ውን “መሊሱ ይርሕርሓልና፡ ንኣበሳና ኣብ ትሕቲ እግሩ ይረግጾ። ኹሉ ሓጢኣቶም ናብ መዓሙቕ ባሕሪ (ዮርዳኖስ) ትድርብዮ” ዝብል ትንቢት ነበረ። (ሚክ፡7፡18-19)።
