ጥንቸልም ዳር ደርሳ ቆመች፡፡ ይኼኔ ዔሊ አስደሳች ሃሳብ አመጣች፡፡ «አሁን የኔ ተራ ነው፡፡ የአያቴን ስሕተት የማስተካክልበት ተራዬ አሁን ነው» አለቻት ጥንቸልን፡፡ ወዲያው ዔሊ ጥንቸልን በጀርባዋ አዘለቻት፡፡ በጠፍጣፋ እግሮቿ እየዋኘችም ወደ ወንዙ ውስጥ ገባች፡፡ ጥንቸልም በዔሊ ጀርባ ላይ ተፈናጥጣ በደስታ ወንዙን ስታቋርጥ የወንዙን ዐሦች እና የሰማይን አዕዋፍ የሳበ መዝሙር ትዘምር ነበር፡፡ በዔሊ እና በጥንቸል መካከል ያለው ቂም መፋቁን እና አዲስ ታሪክ መመዝገቡን እያዩ እንስሳቱ ሁሉ ከወንዙ ማዶ ቀሩ፡፡
