ታዲያ በንግግራችን መሐል የሚከተሉትን ወርቅ ወርቅ የቁጥር ጥያቄዎችን ጠየቀችኝ። በክፍለ ግዛቱ ወስጥ ያለው ደን ለመነሻ ያህል ወስደን በክፍለ ግዛቱ ውስጥ ምን ያህል ካርቦን አለ? በየዓመቱስን ምን ያህል ካርቦን ከከባቢ አየር በአጠቃላይ በደኑ ያታቀባል? ምን ያህል ካርቦንስ የደን መጋዘኑን ለቆ በየዓመቱ ከምርቶች ጋር ተያይዞ ይወጣል? የጥያቄዎቹን ወርቅነት የምለካው ከየት-ወዴት ለሚሉት ጠቋሚ መንታ ተጠየቆች በአግባቡ ምላሽ ለማስገኘት ካላቸው አቅም አኳያ ነው። ብሔራዊም ሆነ ዓለም አቀፋዊ ስምምነቶች፤ ሳይንሳዊ ምርምሮች፤ ትምህርታዊ ሥራዎች በሙሉ የተሰፈረ ነገር ላይ ሲመሰረቱ ውጤታቸው ስለሚያምር እንደዚህ አይነት ጥያቄዎችና መልሶች አስፈላጊ ናቸው። ሦስቱን ጥያቄዎች ለመመለስ ደግሞ የተለካ፤ የተቆጠረና የተሰላ መረጃን ከየቦታው ማዋሀድን ይጠይቃል። ያን ማድረግ ይቻላል ፤ይደረጋልም። በአገራችንም ስንት ነው? ስንት ነበር? ስንት ጎደለ? ስንት ተጨመረ? የሚለው በየቦታው በየጊዜው በሁሉም ሰው ዘንድ የሚጠየቅ መሆን አለበት። በአንድ ወቅት ሐዋሳ ውስጥ የሕጻናት መዝናኛ ማዕከል መክፈት ይፈልግ የነበረ ወዳጄ ጋር ከተማዋ ውስጥ በእግር እየዞርን እያወራን ሳለ ለብዙ ዓመታት የኖረባት ሐዋሳ ስንት ሰው እንደሚኖርባት እንደ ቀላል ነገር አድርጌ ጠየቅኩት። ከወዳጄ የተረዳሁት መልሱን አለማወቁ ብቻ ሳይሆን ጥያቄው ራሱ ጠይቆ አለማወቁ፤ ጭራሽኑም መጥቶለት አለማወቁ ነው። በተለይ የሕጻናት መዝናኛ እከፍታለሁ ካልክ አጠቃላይ የሕዝብ ብዛት ብቻ ሳይሆን ስንት ሕጻናት እንዳሉ፤በብዛት በየትኛው የዕድሜ ክልል ውስጥ ያሉ እንደሆነ፤ በየዓመቱ ስንት እንደሚወለዱ ወዘተ ማወቅ እንደሚያስፈልግ አውርተን ስለ መጠየቅ አስፈላጊነት ማንሳታችን ትዝ ይለኛል።
