ሕዝብ የሚደሰተው በአገሩ ብቻ ነው፡፡ አገሩ ደግሞ ሰላም መሆን አለባት፡፡ ልማት የሚኖረው ሰላም ሲኖር ብቻ ነው፡፡ ሰላም እንዲኖር ደግሞ ዴሞክራሲያዊነት ይጠበቃል፡፡ ሥርዓተ አልበኝነት ግለሰብንም ሆነ አገርን ያጠፋል፡፡ በሥርዓተ አልበኝነት የሚመራ እንቅስቃሴ ትርፉ ጥፋት ነው፡፡ መብትን ለመጠየቅም ሆነ ጥያቄን ለማቅረብ ሕጋዊ መሆን ተገቢ ነው፡፡ የመብት ጥያቄ የቀረበለት መንግሥትም ሆነ ባለሥልጣን ከሕግ በታች መሆን አለበት፡፡ በሙስና የተዘፈቀ ሹምም ሆነ ቡድን መጀመርያ ራሱን ማጥራት አለበት፡፡ በፖለቲካው ውስጥ እንሳተፋለን የሚሉ ወገኖችም መጀመርያ መታገል ያለባቸው ከራሳቸው ብልሹ አስተሳሰብ ጋር ነው፡፡ ዴሞክራሲ ባህል መሆን የሚችለው አሁን በምናየው የተንሸዋረረ ጽንፈኛ አቋም ውስጥ አይደለም፡፡ የመብት ረገጣን እታገላለሁ የሚል ፖለቲከኛ የሌሎችን መብት ላለመደፍጠጡ ማስተማመኛ ማቅረብ አለበት፡፡ በዘረኝነት ካባ ውስጥ የተደበቀ የፖለቲካ አቀንቃኝ ዴሞክራሲን ከልብ መቀበል አይችልም፡፡ ምክንያቱም ውግናው ለቆመለት ዓላማ እንጂ ለመላው ሕዝብ አይደለምና፡፡ በኢትዮጵያ ፖለቲካ ውስጥ ለአገር የሚያስቡ ቅኖች ያሉትን ያህል ዘረኝነት፣ ሌብነት፣ ራስ ወዳድነትና አድሎአዊነት የተጠናወታቸውም አሉ፡፡ እነዚህ መጀመርያ ከዚህ ዓይነቱ ጉድፍ ሊጠሩ ይገባል፡፡ ያኔ ሕዝብን በአንክሮ አዳምጠው ለመሠረታዊ ለውጥ መነሳት ይችላሉ፡፡ አሁን የተያዘው ግን አገርን ማተራመስና ሕዝብን ማወክ ነው፡፡ ለዚህም ነው ሕዝብን መበጥበጥ ይቁም የሚባለው!
