ሚያዚያ 30 ቀን 1997 በመስቀል አደባባይ ሠልፍ የማድረግ ሃሳቡን ያመነጨው ዶ/ር ብርሃኑ ነጋ ነበር። በወቅቱ ህዝቡ አደባባዩን ሞላው፡፡ ዶ/ር ብርሃኑ ደግሞ ጉራጌ ሃገር ሄጃለሁ ብሎን አልተገኘም ነበር፡፡ በዚህ ምክንያት በመድረክ እንዲናገሩ ከተመረጡ አንዱ ሆንኩ፡፡ እኔ በእለቱ እንድናገር የተሠጠኝ ርዕሠ ጉዳይ በውጭ ግንኙነት፣ በሥርአተ ፆታና በሃይማኖት ጉዳይ ነው፡፡ በወቅቱ ህዝቡ በጣም ከጠበቅነው በላይ ነበር፡፡ በዚያው ልክ ደህንነቶች መሽገው ነበር፡፡ አንድ ደህንነት ጥይት ወደ ሰማይ እንኳ ከተኮሰ፣ ህዝቡ በመረጋገጥ ሊያልቅ ይችላል፤ ስለዚህ ብዙ መቆየት አያስፈልግም፣ ዝም ብለን መፈክር አሠምተን እንሂድ አልኳቸው፤ እነ ዶ/ር ሃይሉ አርአያን፡፡ በአጋጣሚ ደግሞ ዝናብ መጣ። በዚህ ተስማማንና እኔ አንደበቴ ላይ የመጣልኝ መፈክር ነው ማሠማት የጀመርኩት፡፡ በወቅቱ እኔ ያልኩት ቃል በቃል “የዛሬ አመት አንድ በፈጣሪ፣ ሁለት በእናንተ ሃይል ኢህአዴግ ወደ ነበረበት ይመለሣል” ነበር ያልኩት፡፡ ወያኔ፣ ህወኃት፣ ትግሬ አላልኩም። ፍ/ቤቱም በነፃ ያሠናበተኝ በወቅቱ የተቀዳውን ድምጼን መርምሮ ነው፡፡ ነገር ግን ይህን ንግግሬን ለራሳቸው በሚመቻቸው መንገድ ነው ተርጉመው ለፕሮፓጋንዳ ያሰራጯቸው፡፡ ለእኔ ኢህአዴግ ማለት ህወኃት ብቻ አይደለም፡፡ ኦህዴድ፣ብአዴን እና ደኢህዴን ይጨምራል፡፡ የእኔ እርግማን ቢሰራ ትልቁ ተጎጂ ኦህዴድ ነው፤ቀጥሎ ብአዴን ከዚያም ደኢህዴን ነበር። ምክንያቱም እነዚህ ናቸው የፓርላማውን አብላጫ ወንበር የያዙት፡፡ ህወኃት 38 አባላት ብቻ ነው ያሉት። ይሄ በመንግስት ምስረታ ምንም ለውጥ አያመጣም ነበር፡፡ በታደሰ ጥንቅሹና በአቶ ሴኩቱሬ ጌታቸው ተመንዝሮ ነው “ወደ ጫካ ምናምን” ተብሎ የተነገረው።
