እግዚአብሔር ካልጮኹ የማይሰማ፣ ካላደመቁ የማያይ አምላክ አይደለም፡፡ ከመላእክት ወገን እንኳን በአርምሞ /በዝምታ/ የሚያመሰግኑት አሉ፡፡ የእኛም ነፍስ ለማመስገን የግድ አንደበትና እጅ እንዲያግዟት አትሻም፡፡ ከኦሪት መጽሐፍ አንድ ታሪክ እናንሣ ሙሴ ሕዝበ እስራኤልን ይዞ ከባሕረ ኤርትራ ሲደርስ ከኋላ የፈርኦን ሠራዊት መጣባቸው፡፡ ሕዝቡ ሙሴ ላይ ጮኸበት፡፡ ነቢዩ ግን “እግዚአብሔር ዛሬ የሚያደርጋትን ማዳን እዩ!” ብሎ ሕዝቡን አረጋጋ፡፡ በዚህ ጊዜ እግዚአብሔር ሙሴን፡- “ለምን ትጮኽብኛለህ” አለው፡፡ የሚያስደንቀው ነገር ሙሴ እንኳን እርሱ ሊጮኽ የሚጮኹትንም ሰዎች ያረጋጋው እርሱ ነበር፡፡ እግዚአብሔርን ለምን ትጮኽብኛለህ ያሰኘው የሙሴ የልቡ ጩኸት ነበር፡፡ እግዚአብሔር ያለ ጩኸት ያለ እልልታ ያለ ጭብጨባ የሚሰማ አምላክ ነው፡፡ መናገር የተሳናቸውን ሰዎችም ጸሎት ከሁሉ ይልቅ ያዳምጣል፡፡ ለዚህ ነው ቤተ ክርስቲያን በታላቁ ጾም በእርጋታና በጸጥታ ከፈጣሪ እንድንገናኝ ሥርዓት የሠራችው፡፡ ወቅቱም ራስን በእርጋታ የመመልከቻ፣ የጽማዌ፣ የተዘክሮ /meditation/ ጊዜ እንጂ የግርግርታ ጊዜ አይደለም፡፡ ስለ ጌታችን ጭምትነት የተጻፈው “አይጮኽም አይከራከርም፤ በአደባባይ ድምጹን የሚሰማ የለም፤ የተቀጠቀጠ ሸንበቆን አይሰብርም፤ የሚጤስ የጥዋፍን ክርም አያጠፋም” ተብሎ ነው፤ በገዳመ ቆሮንቶስም በእርጋታና በጸሎት እንጂ በጩኸት እንደቆየ አልተጻፈም፡፡ በዓመት ለሁለት ወራት ብቻ እንኳን መረጋጋት የከበደው ሰው መንፈሳዊነቱ ምኑ ላይ ነው?
