ፀረ ምንኩስና አመለካከት የነበራቸው ኢትዮጵያዊያኑ ፈላስፎች፣ ዘርዓያዕቆብና ወልደ ሕይወት፣ ምንኩስናን፤ የሰውን ፍጥረትና የፈጣሪን ጥበብ የሚያጠፋ፣ ከጠወለገና ከደረቀ እንጨት ጋር በማመሳሰልም፤ “ምዑት” ሲሉት፣ መነኩሴዎችን የሾዎች፣ በክፉ በሽታና ተፈጥሯቸው ባልሆነ በሌላም የፍትወት አበሳ /በግብረ ሰዶማዊነት/ ዝሙት ወጥመድ የሚጠመዱ፣ የሞቱ፣ ከንቱዎች፣ ዋሾዎች፣ በሚዛን የቀለሉ፣ የፈጣሪ ከሃዲዎች፣ ሥርዓት አፍራሾች፣ እንስሳትን የመሰሉ… ኧረ እንዲያውም ከእንስሳም የባሱ” በማለት ምንኩስናን የሚያስበልጠውን የሰው አመለካከት ደግሞ “ወስላታ የሰው ሚዛን” /ገጽ 36/ ብለው መወረፋቸውንና ማዋረዳቸውን ይነግሩንና፣ “በምንኩስና ባህል የተነሣ የኅብረተሰቡ ማኅበራዊ፣ ኢኮኖሚያዊና ፖለቲካዊ ሕይወት የተመሰቃቀለ ሆነ፤ ምንኩስና ኅብረተሰቡ ውስጥ እንደዚህ ዓይነት ምስቅልቅል ሕይወት ፈጠረ” ይላሉ፡፡
