ጸሐፍት ፈሪሳውያን ራሳቸውን “የአብርሃም ልጆች” ይሉ ነበር- ልክ እኛ ዛሬ ራሳችንን የሥላሴ ልጆች እንደምንለው፡፡ አብርሃም ግን የእግዚአብሔር ወዳጅ የተባለው እግዚአብሔርን በፍጹም ልብ በማመኑ ነበር፡፡ እነርሱ የአብርሃም ልጆች ነን ያሉት ግን ቤተመቅደስ ስለገነቡ፤ የአባቶቻቸውን ባህልና ትውፊት ይጠብቁ ስለነበር ነው፡፡ ባህሉን ያዙትና የባህሉን መነሻ የነበረውን እግዚአብሔርን የሕይወታቸው ጌታ አድርጎ ማመንን ግን ዘነጉት፡፡ እግዚአብሔርን በምሕረትና በፍትሕ ሳይሆን በመሥዋዕትና በሥጦታ ሊገለገሉበት እየሞከሩ ነበር፡፡ የመንገዳቸውን ትክክለኛነትም አይጠራጠሩም ነበር- ኃጢኣት ሲለመድ ጽድቅ ይመስላል እንዲሉ አበው፡፡
