ለሕዝባችን ድሮም፣ ዘንድሮም፣ አሁንም፣ ወደፊትም – ኑሮም፣ ጉልትም፣ ማጀትም፣ ጣሪያም፣ ግድግዳም… ያው ሆነው ይቀጥላሉ፡፡ የዚህ “አፍአዊ” የሆነና “ከራሴ-በቀር!” ለሌላው “ምንተዳዬ” የሚለው አምልኮተ-እኔነት እየነገሠበት የመጣው ትውልድም “ባለ-ዲግሪው-ጦጣ!” እንደሆነ እያጨበጨበ የወደፊቱን ጉዞ ይቀጥላል፡፡ የወደፊቱ ዘመን ባለሥልጣናት፣ የዚህ ትውልድ መሪዎች፣ የነገ አገር ተረካቢዎችስ – ይቺን ሚጥሚጣ ቃሪያ የሆነች… አንገብጋቢዋን የወገናቸውን ኑሮ… እንደቃሪያ በወሬ ሰንገው የሚያወራርዱ ተስፈኛ ዝሆኖች (“የቀን-ጅቦች”) ላለመሆናቸው… ምን ተስፋ-ሰጪ ዋስትና ይኖራል??? – አምላክ ቅን ቅኑን ያመላክታቸው ማለቱ ይሻላል እንጂ፡፡
