“ምነው ባሻዬ አመመዎ እንዴ?” ስላቸው፣ “እንዴት አያመኝ አንበርብር? በየቀኑ ጥፋት መቁጠር እንዴት አያመኝ? በየቀኑ አስከሬ መሸኘት እንዴት አያመኝ? በየቀኑ ውሸት ማንገሥ፣ ሀቅ መውገር እንዴት አያመኝ?” ብለው ሲያፈጡብኝ ማረጋጊያ ዘዴና የምገባበት ጠፋኝ። ውሎ አድሮ የባሻዬ ሕመም ተጋባብኝ መሰለኝ የደመ ነፍስ ሩጫ፣ የስሜት ውዥንብር የሚነዳው ሆታና እልልታ እየደገሰ የሚያስገብረን አካልና አዕምሮን መቁጠር እኔንም ታከተኝ። ጥቂት ማንቀላፋት፣ ጥቂት ደግሞ መንቃት፣ ደግሞ ማንቀላፋት፣ ደግሞ መባነን፣ እኮ እስከ መቼ?
