እትዬ አበበች፤ አሁን ይበልጥ ተናደዱና ወደ ሌሎቹ ተማሪዎች ዞር በማለት “የት ነበራችሁ እስካሁን! እያንዳንድሽ እንደቆረበ ሰው አፍሽን ይዘሽ እንዳልነበር፤ አበበችን ደንቆሮ ለማሰኘት ነው ይህ ሁሉ ማስመሰልና መጣደፍ! እኔ እኔ ማለት እስኪ እናንተን ምን አገባችሁ! መልሱን ነገራችሁ እንዴ! ወይንስ እያንዳንድሽ አፏን እንደዘጋች ቤቷ ተመልሳ ሄደች የምላችሁ መስላችሁ! ሲሆን እኔና እሱ ስንጣላ መገላገል ሲገባችሁ ከንፈራችሁን ስትመጡ ውላችሁ፤ አሁን እኔ እኔ ትላላችሁ፤ ለአበበች መልሱ ጠፋት ያላችሁ ማነው፤ ያውም እኔይቷ አበበች ከእናንተ አንሸ! እንኳንስ የአስራ ሰባት ዕንቁላል ስሌት አንድ ዶንያ ጤፍ ብታመጡ እንኳን ቆጥሬና አስልቸ መስጠት እችላለሁ። ሌላው ቢቀር እሳት የላሱና በቃላቸው ትምህርቱን የሚያነበንቡ ልጆች አሉኝ፤ ደግሞ ብዙዎቻችሁ ልጅ እንኳን አሳድጋችሁ አታውቁም፤ አጉል አለሁ ለማለት ግን ማን ቀድሟችሁ። እግዚአብሔር ያሳድገውና ልጁ ጥያቄውን የጠየቀው እኔን ነው፤ ግን የናንተን መውለብለብ ምን አመጣው! እስኪ ከመካከላችሁ ጥያቄው ለእኔ ነው የሚል አለ? አልገባችሁም እንጅ መኖራችሁን እንኳን ያስታወሰ አይመስለኝም። ምነው ሚካኤል ሻማህን እንኳን አብርቸልህ ነበር፤ የቀብሌው ሱቅ ሽመታ ይቅር እንጅ የማንም መቀለጃና መለማመጃ ልሆን አልመጣሁ። ልጁ እንኳን ጥፋቱን ተረድቶ ይቅርታ ጠይቆኛል፤ እንዲያው ገና ለገና ከአንድ የግዳጅ ትምህርት ወንበር ላይ አብረን ተቀመጥን ተብሎ እንዲህ ይደረጋል እንዴ!! ለነገሩማ ይበለኝ ክብራቸውን የወደዱት ጓደኞቸማ ምኑም ምኑም ይቅርብን ብለው ከጎረቤቶቻቸው ጋር ደግ ደጉን እያወጉ ቡናቸውን እየተጠራሩ ሲጠጡ ይውላሉ፤ እኔ ግን ልጅ አሳድጋለሁ ብየ ለውርደት በቃሁ። እኔ ተምሬ አገር አልገዛ፣ መሃያ አላስቆርጥ፤ ለስኳርና ዘይት ብየ ራሴን ላዋርደው! ብለው ምርር ባለ ስሜት ሲናገሩ
