ዶ/ር ኢዮብ፡- የማስፈጸም፣ የመፈጸምና የመከታተል፣ በቂ የገንዘብ አቅም በሚገባ ባልተሟላበት ሁኔታ ውስጥ ነው በአንድ ጊዜ ግዙፍ ፕሮጀክቶች እንዲፈጸሙ የተፈለገው፡፡ ከዚህ ይልቅ አንዳንዶቹን ፕሮጀክቶች ልምድና አቅም ያላቸው የውጭ ድርጅቶች ቢያከናውኗቸው የአገር ውስጥ ኩባንያዎች ጎን ለጎን እየተማሩባቸው ዕውቀት እያገኙ ቢሄዱ፣ ሌሎቹን ፕሮጀክቶች ደግሞ የአገር ውስጥና የውጭ ኩባንያዎች በጥምረት ቢሠሯቸው፣ ወደፊት ዕውቀቱም ልምዱም ሲኖር የአገር ውስጥ ኩባንያዎች መሥራት ቢጀምሯቸው የተሻለ ይሆን ነበር፡፡ ይህ ግን በአገር ውስጥ አቅም የሚሠራው እየተሠራ ማለት ነው፡፡ በሁለተኛ ደረጃ ፕሮጀክቶቹን በአመዛኙ መሥራት የተፈለገው በብድር ገንዘብ ነው፡፡ የውጭ ኩባንያዎች ፋይናንስ አፈላልገው እንዲገቡ ነበር የተፈለገው፡፡ ይህ አካሄድ ግን አንደኛው አማራጭ እንጂ ብቸኛው አይደለም፡፡ አገሪቱ ዕዳ ሳይበዛባት በሌሎች የፋይናንስ ዘዴዎች ብዙ ፕሮጀክቶችን መገንባት ይቻል ነበር፡፡ ለምሳሌ በመንግሥትና በግሉ ዘርፍ አጋርነት ወይም ‹‹ፐብሊክ ፕራይቬት ፓርትነርነሺፕ›› በሚባለው፣ በእሽሙር ወይም በ‹‹ጆይንት ቬንቸር››፣ በ‹‹ቢዩልድ ኦፐሬት ትራንስፈር››፣ ወዘተ. በርካታ አማራጮች ነበሩ፡፡ በግብርናውም በኢንዱስትሪውም የአገር ውስጥ ባለሀብት እንዲሳተፍ በማበረታታት የተሻለ ውጤት ሊገኝ ይችል ነበር፡፡ ለአብነት ያህል ስለሰፋፊ እርሻዎች የተባለውን አካሄድ ተመልከት፡፡ ውጤቱ ዜሮ ነው፡፡ ጨርቃ ጨርቅ ዘርፉን ውሰድ፣ ስንቱ ፋብሪካ ተዘግቷል፡፡ እነዚህ በሙሉ የውጭው ባለሀብት ተዓምር ይሠራል ተብለው የተሰጡ ነበሩ፡፡ በግብርናና በኢንዱስትሪ ጥምረት የመፍጠር ሁናቴ በዕቅዶቹ ውስጥ ቢኖርም በተግባር የታየው ግን በጣም አናሳ እንቅስቃሴ ነው፡፡ የዕቅዶቹ ትኩረት መንገድ ከመዘርጋት፣ ግድብ ከመገንባት ባለፈ በሁለቱ ዘርፎች መካከል ጠንካራ ትስስር እንዲፈጠር ትኩረት መስጠት ተገቢ ይሆን ነበር፡፡ ኢንዱስትሪው ግብርናውን እያነሳ ካልሄደ የሚኖረው የኢንዱስትሪ ጉዞ አርቲፊሻል እንዳይሆን ያሠጋል፡፡
