ሽበታሙ ሾፌራችን የመቀመጫ ቀበቶውን አጠባብቀው ሞተሩን አስነስተዋል። እሳቸውም የወያላውን ብቅ ማለት እንደ ሎተሪ ዕጣ በጉጉት የናፈቁ መስለዋል። ወያላው በበኩሉ የቆመበት አልታይ የደረሰበት አልታወቅ ያለ ይመስላል። ‹‹የት ሄደ ደግሞ?›› ይላሉ ሾፌሩ በለሆሳስ። እሱ ግን ሊከሰትልን አልቻለም። ‹‹ወያላችን ቀረ ብለን እንዝፈን እንዴ? መቼም ሳይዘፈንለት አልያም ሳይዘፈንበት የቀረው እሱ ብቻ ነው መሰለኝ፤›› አለ ቀጠን የሚል ወጣት። አጠገቡ የተቀመጠ እሱን መሳይ፣ ‹‹ተው ተው የሚቀርብን እንደ ኢኮኖሚያችን በሁለት አኃዝ በጨመረ ቁጥር ለስንቱ ዘፍነን እንችለዋለን?›› ብሎ በስላቅ ሲመልስለት፣ ‹‹አይዞህ ተምረው ሲከስሩ እንጂ ዘፍነው ሲከስሩ እያየን አይደለም። ግን መቼ ነው በዘርና በጎሳ ፀብ እየተፈናቀሉ ላሉ ወገኖቻችን የሚዘፈንላቸው?›› ብሎ ከማዶ ጎልማሳው ጮኸ። ‹‹በዘፈን ሊገላገላቸው ያምረዋል እንዴ?›› ብሎ ተሳፋሪው በአሽሙር ሲወጋው እሱ አልሰማም። ጆሮ ለባለቤቱ ባዳ ነዋ።
