ረጅም ርቀት የምንጓዝ መሆኑ የስብከቱ ሥራችንን ተፈታታኝ አድርጎብን ነበር። በበጋ በእግር ወይም በብስክሌት እንጓዛለን፤ አልፎ ተርፎም በክልላችን ውስጥ ያሉ ሰዎችን ለማግኘት በጀልባ እንሄዳለን። በተለይ ብስክሌቶቻችን በእጅጉ ጠቅመውናል። በተጨማሪም ብስክሌቶቹን ወደ አውራጃ ስብሰባዎችና ብዙ መቶ ኪሎ ሜትር ርቀት ላይ የሚኖሩ ወላጆቻችንን ለመጠየቅ ስንሄድ እንጠቀምባቸው ነበር። በክረምት ወራት በማለዳ አውቶቡስ ተሳፍረን ወደ አንድ መንደር ከተጓዝን በኋላ ከቤት ወደ ቤት በእግራችን እየሄድን እናገለግል ነበር። አንዱን መንደር ካዳረስን በኋላ ወደሚቀጥለው መንደር በእግር እንሄዳለን። በረዶው ጥልቀት ያለው ከመሆኑም ሌላ ከመንገድ ላይ ሳይጠረግ የሚቀርባቸው ጊዜያት ነበሩ። ብዙውን ጊዜ በፈረስ የሚጎተቱ ጋሪዎች በበረዶው ላይ ያለፉበትን መንገድ ተከትለን እንጓዝ ነበር። አንዳንድ ጊዜ፣ የሚዘንበው በረዶ ሰዎች ቀደም ብለው የተጓዙበትን መንገድ ይሸፍነዋል፤ በጸደይ ወቅት መጀመሪያ ላይ ደግሞ በረዶው መሟሟት ስለሚጀምር የምንራመደው በብዙ ትግል ነው።
