ትናት ማለት ግንቦት 01/09/2009 ዓ.ም ከአዲስ አበባ ተነስቼ ጅማ ልደረስ 2 ክሎሚትር ያህል ሲቀረኝ አንድ አስደንጋጭ ትይንት ተመለከተሁ፡፡ ወደ አራት የሚሆኑ የገጠር አዛውንቶች/ሽማግሌዎች አንድ እራፊ ልብስ አንጥፈው የሚያልፈውን መንገደኛ ሁሉ አትለፉን፤ ያላችሁን ጣል ጣል አድረጉልን ይላሉ፡፡ ከሽማግሌዎቹ በግምት አስር ሜትር ርቀት በሚገኘው የጅማ ጫካ ስር በረሃብ የተጎዱ ሕፃናት፤ እናቶችና ወጣቶች ሰውነታቸው ዝሎ፤ ልብሳቸው ከአቧራ ጋር ተመሳስሎ በየዛፉ ስር ተቀምጠዋል፡፡ ሁሉም አይናቸው የሚየተኩረው በሚያልፍ በሚያገድመው መኪናና በምጽዋቱ ላይ ነው፡፡ ሁኔታው እጅግ ግራ አጋብቶኝ እያለ የምጓዝበት መኪና ለወገኔ የምችለውን ያህል እጄን ሳልዘረጋ በማለፌ ጸጸት ተሰማኝ፡፡ በተለይም ምክንያቱን ባለማወቄ አእምሮየ ሠላም አጣ፡፡ ሹፌሩን እባክህ እንመለስና ለወገኖቼ የምችለውን ላድረግ ፎቶም ላንሳ ብየ ስጠይቅ ከወቅቱ ፖለቲካ ችግር ጋር በማያያዝ አደገኛ መሆኑን በመግለጽ ወደ ከተማው ገሰገሰ፡፡ በመንገድ ላይ ቢያንስ ሰው እንጠይቀ ተባብለን መኪናውን ቆም አድርርን አንዱን በአካባቢው የነበረ ሰው ስንጠይቅ ከኢልባቡር አካባቢ ከቀያቸው ተፈናቅለው እንደ መጡ ነገረን፡፡ ምክንያቱን ማጣራት ባንችልም ያው የተለመደው የብሄረ ግጭት ይሆናል ብለን ወደ ከተማው እያዘን ገባን፡፡ ነገር ግን ምክንያቱን ለማወቅና የምችለውንም ለወገኖቼ ለመረዳት ከራሴ ጋር ተስማማሁ፡፡ በማግስቱ ማለትም 02/09/2009 የመስክ ስራ ከጅማ በስተምስራቅ በኩል ስለነበረኝ ይህን አጋጣሚ ተጠቅሜ ያን ጫካ ስር አካሉ ዝሎ ያየሁትን ወገኔን ለህሌናየ ስል ትንሽ መረዳትና ምክንያቱንም ለማጣራት ወሰንሁ፡፡
