በፍፁም! ሰው የሚሞተው ተስፋ የቆረጠ ዕለት ነው ብዬ ነው የማምነው፡፡ አንደኛ በእግዚአብሔር በፅኑ የማምን ነኝ፡፡ ሁለተኛ ብርታትና ተስፋ የሆኑኝ፣ ከተለያየ አገርና ቦታ፣ ከተለያዩ ዩኒቨርሲቲዎች፣ ከጎንደር ከአዲስ አበባና ከሌሎችም ዩኒቨርሲቲዎች፣ የማላውቃቸው አራት ወጣቶች ኩላሊት ሊሰጡኝ መጥተዋል፡፡ ከማላውቃቸው ሰዎች ለመታከሚያ የሚሆን ገንዘብ ወደ ባንክ አካውንቴ ይገባል፡፡ ከውጭም ከአገር ውስጥም ስልክ ይደወላል፡፡ ይሄ ሁሉ ርብርብ ሲመጣ “በቃ አልሞትም ወገን አለኝ፤ ቤተሰብ አለኝ” የሚል ብርታት ሰጠኝ፡፡ እርግጥ ሰው ነሽ ትፈሪያለሽ። ቤተሰብሽን ታስቢያለሽ፤ በቃ ቤተሰቤን በትኜ-- የሚለው ይሰማሻል፡፡ በበዓል ያ ሁሉ ደስታ ፌሽታ ይጎድላል፡፡ እኔ አንዴ ታምሜአለሁ፤ ቤተሰቤ ግን እኔን እያየ በጣም ነበር የሚጨነቀው፡፡ ዲያሊሲስ ማድረግ ያለው አስጨናቂ ሂደት፣ ራሱን የቻለ ሌላ ችግር ነው፡፡ በዚህ ሁሉ ውስጥ ሆኜ ግን ተስፋ አደርግ ነበር (ንግግሩን የእንባ ሳግ እያቋረጠው…)፡፡
