ሀገሪቱ በውስጥ እርስበርስ በሚደረግም ሆነ ከውጭ ሉዓላዊነትን በመድፈር በሚደረግ ጦርነት ተወጥራ የኖረች መሆኗ እውነት ነው፡፡ ይሁንና ሁሉም ታሪካችን ጦርነት ነው ብሎ መፈረጅና በባህል መስተገብሮች፣ በሥልጣኔ አስተዋጽኦና በነፃነት አርዓያነት ያበረከተችውንና ያላትን ትልቅ የታሪክ ሀብት ሳይመረምሩ ወይም በፊዳላዊ ሥርዓት ፈርጆና ንቆ በመተው በጦርነት ዙሪያ ብቻ ማቀንቀን ግን ዘርፈ ብዙዋን ኢትዮጵያን መዘንጋት ነው፡፡ ኢትዮጵያ የሥልጣኔ ምንጭ በመሆን ለዓለም ኅብረተሰብ ከፍተኛ አስተዋጽኦ ማድረጓን ብዙ የጥንት ታሪክ ጸሐፊዎች የመሠከሩት መሆኑን የኢትዮጵያ ወዳጆች የሆኑት ምሁራን ከ20ኛው መ/ክ/ዘ መጀመሪያ ጀምሮ ሲያቀነቅኑት እንደነበር ታሪካዊ መዛግብትን ማገላበጥ ብቻ ይበቃል፡፡ ለምሳሌም ‹ የጥንቱ የኩሽ ግዛት አስገራሚዎቹ ኢትዮጵያዊያውያ› (እ.ኤ.አ.1926) የሚለውን የድሩስላ ዲ. ሆስቶን ና ‹ኢትዮጵያ እና የሥልጣኔ ምንጭ› (እ.ኤ.አ.1939) የሚለው የዮሐንስ ጃክሰን መጻሕፍት በመመልከት ብቻ ሀገራቸውን የኢትዮጵያ የሥልጣኔ አስተዋኦ መረዳትና ይህንንም እንደአንድ የታሪክ ግብዓት በመውሰድ ሀገራቸውን ለማበልፀግና ታላቅ ሀገር መሆኗንም ለማሳየት ይችሉ ነበር፡- የ1950ዎቹና 1960ዎቹ ተማሪዎች፡፡ ይህ ብቻ ሳይሆን አባቶቻችን ለነፃነት የከፈሉትን መስዋዕትነት በማስተዋል የታሪክ ኃላፊነትን ለመወጣት ያለውን የባህልና የማኅበረሰብ ልምድና ማንነት እንደነበረ በመጠበቅ ኢትዮጵያ የምትዘምንበትን ስልት ነድፈው መጣር ነበረባቸው፡፡ በዚያን ዘመን የነበሩት የተማሪ ምሁራኖች ግን ከጦርነት ውጭ ምንም ታሪክ እንዳልነበራት አድርገው በመውሰድና የነበረውን የአገዛዝ ሥርዓት በማጣጣል አፈርሰው አዲስ ኢትዮጵያን ሊፈጥሩ ነው የጣሩት፡፡ ከዚያን ጊዜ ጀምሮም ለማን እንደታገሉ እና እንደሚታገሉ ባይታወቅም ንግግራቸውና ገድላቸው ሁላ የተጋድሎ ሆኗል፡፡ እየተገዳደሉም የመገዳደል ገድልን አወረሱን፡፡
