መንግሥትም ተቃዋሚም የሚያዉቁትና የሚታወቁበት አንድ ነገር አለ። “ዴሞክራሲና ሰላም ለማረጋገጥ፣ ህዝባዊ አንድነትን ለማስፈን፣ ብልጽግናን ለማምጣት” በሚል በጭንቅላታቸው የሚያካሂዱት ቋሚ አብዮት አለ። አብዮታችን ቋሚ ነው። “ታጋይ ቢሞት ትግል አይሞትም!” ይባላል። ትግል ዘለዓለማዊ ሆኖብናል። ባለሥልጣኖቻችን ለዘለዓለም ሥልጣን ላይ መቆየት የሚፈልጉት ሥልጣን ስለወደዱ ብቻ ሳይሆን በነሱ ዕድሜ የሚያልቅ ትግል አለመኖሩ ስለሚሰማቸውም ጭምር ሊሆን ይችላል። ውረዱ እስኪ ደግሞ ለሌላ ሰው ልቀቁ ሲባሉ እንዴ ትግሉን ለማን ትተን? ማን ተክቶን? መባሉ ለዚህ ነው። መለስን ማን ይተካቸዋል? የሚባል ጅልነት አለ። ይህን የጅል እምነት፣ ከፊሉ በቅጥፈት ቢይዘውም ከፊሉ ደግሞ በእምነት መያዙ ሀሰት አይደለም። የተቃዋሚ የፖለቲካ ድርጅቶችና የሲቪክ ድርጅቶችም ላይ እንደጉድ ተጎልተው በማይለወጥ የፖለቲካ ባህል ውስጥ የጎለቱን ሞልተዋል። “እኔኮ እንደ ሌሎቹ የራሴን ኑሮ መኖርና ማሳደድ አላቀተኝም” የሚሉ የዋሆች አሉ። አንዳንዴ ምናለበት እነዚህ ሰዎች ፖለቲካውን ትተው የራሳቸውን ኑሮ አርፈው ቢኖሩ ማለትን ያስመኛል። አልቻልኩም እስኪ ደግሞ እኔ ካቀተኝ ሌላው ይሞክረው ብሎ ነገር አይገባቸዋም። “እኔኮ ለኔ ሳይሆን ለሚቀጥለው ትውልድ ነው” ሲሉ ይገርማሉ። አጠገቡና በቅርቡ ላለ ትውልድ መሆን ያልቻለ ለትየኛውም ትውልድ አይሆንም። እንዲያውም ችግርን እንደ ውርስ እያስተላለፉ የሄዱት እንዲህ ዓይነቶቹ አስተሳሰቦች ናቸው። ላሁኑ ትውልድ የሠራ ለሚቀጥለው ትውልድ ይሠራል። አሜሪካውያንን ዛሬ ድረስ የጠቀማቸው የትላንቶቹ ለራሳቸው ሲሉ ትላንት ያወጡት ህግና ሥርዓት ነው። እንጂ የዛሬዎቹ ለዛሬ ብለው ዛሬ ያወጡት ህግ አይደለም። እንዲያውም ከዛሬዎቹ የበፊቱን ሊያፈርሱ እንዲመቻቸው አድርገው ሊቀለብሱ የሚታገሉ ይገኙባቸዋል። የሥልጣን ገደብን ተቀብለው ጊዜያቸው ሲደርስ የወረዱ ሰዎች ባይኖሩ ኖሮ ምርጫ አጭበርብረዋል የሚባሉት እንደቡሽ ዓይነቶች ሁሌም በተኙብን ነበር። ይህም ሆኖ ግን እነሱ እንኳ ከተሰጣቸው የጊዜ ገደብ አላለፉም። አዲስና የተሻለ ነገር ማውጣት ባይችሉ እንኳ የቀደመውን መልካም ነገር አክብረው መኖራቸው ብቻውን ያስከብራቸዋል።
