እኛ ኢትዮጵያውያን በአገዛዞች ታፍነን ስለኖርን (የመናገርና የመጻፍ ነፃነታችን ለዘመናት ተገድቦ በመዝለቁ) ንግግራችንም ሆነ ጽሑፋችን፣ እንጉርጉሮአችንም ሆነ ሙሿችን በአመዛኙ ሰምና ወርቅ ለበስ ሆኖ ይቀርባል፡፡ ብዙውን ጊዜ ንግግራችንም ሆነ ጽሑፋችን ውስጠ ወይራ አያጣውም፡፡ በዚሁ ችግር ላይ እግዚአብሔርን አለመፍራት ወይም ቅንነት አለመኖር ሲታከልበት አንባቢ ጸጉር ስንጠቃ ወደሚመስል÷ ቃሉን ብቻ ሳይሆን የንግግሩንና የጽሑፉን መንፈስ ፍለጋ መባዘኑ አይቀሬ ነው፡፡ ይኸው ልማድ መነሻ ሆኖ አንዳንዱም ሆን ብሎ ባቋሙ ስለማይተማመን ወይም ላለማሳወቅ እንዲሁም በሌሎች ዘንድ ቅን አሳቢ መስሎ ለመታየት ነቀፋውን በውስጠ ወይራ ለመሸፋፈን ሲሞክር ይስተዋላል፡፡
