አሁን በዚህ ዘመን፣ ባለመቀየጣቸው ያልጣፈጡ፣ ባለመጀመራቸው ያልተጨረሱ፣ ባለመንኳኳታቸው ያልተከፈቱ ብዙ ጉዳዮች አሉ፡፡ መንግሥት እውነቱን ለመቀበል ወይም ተቀብያለሁ ብሎ ለመናገር ቢተናነቀውም፣ ከሕዝብ ጋር ያለው ትዳር ውሃ ውሃ ብሎ ነበር፡፡ ትዳር በባልና ሚስት መካከል የሚደረግ ህጋዊ ውል ብቻ አይደለም፡፡ መንግሥትና ሕዝብም ትዳር ይመሰርታል፡፡ የሕዝቡ ልብ በነውጥና ለውጥ መታመስ ሲጀምር ግን ፍቺ ይፈጸማል፡፡ አሁን ሕዝቡ ከመንግሥት ጋር መፋታት ፈልጓል፡፡ መንግሥት ግን ‹እያንዳንድሽ እግርሽ እስኪቀጥን ትኳትኚታለሽ እንጂ እኔን የመሰለ አታገኚም› ባይ ባል መስሏል፡፡ ያለው አማራጭ አንድ ነበር፡፡ ስለዚህ መንግሥትና ሕዝብ አልጋ ለዩ፡፡ የሚጋሩት – ከላይ ብርድ ልብስ፣ ከስር አንሶላ – አንድ ወጥ የሆነ ጨርቅ አልከለላቸውም፡፡ ጠረን ለጠረን ከተለዋወጡ ቆዩ፡፡ አንድ ድስት ውስጥ ያሉ፣ ግና ያልተዋሃዱ፣ ልባዊ ቋንቋ ያልተነጋገሩ፣ ቢታመሙ የማይፈዋወሱ ሆነዋል፡፡ ይህ ህመም የሚታከመው፣ ወጡ ወጥ፣ ትዳሩ ትዳር የሚሆነው፣ መደባለቅ ሲመጣ ነው፡፡ አሳምሮ የሚያጣፍጠው ደግሞ ቅመም ሆኖ መገኘት ብቻ አይደለም፡፡ የቅመማቱ ዋጋ፣ የጥፍጥናው ደረጃ የሚታወቀው፣ እንደ ብዙኃኑ እምነት ልጅ ሲመጣ ነው፡፡ ፍትህ ወይም የህግ የበላይነት፣ ትክክለኛ መንግሥት ከሕዝብ ጋር በሚመሰርተው የተቀደሰ ትዳር ውስጥ የሚገኝ የአብራክ ክፋይ ነው፡፡ ይህን የአብራክ ክፋይ ለመውለድ፣ ወልዶም ለማሳደግ፣ አሳድጎም ለቁም ነገር ለማብቃት ፈተናው ብዙ ነው፡፡ ምነው ቢሉ ፈርኦን አለ፡፡ ፈርኦን አድብቶ ይጠብቃል፡፡ ፈርኦን ፍትሕ የሚጸነስበትን መንገድ የዘጋ፣ እነ ሙሴ ወደ አርነት አምባ እንዳይወጡ በእሾህ ያጠረ፣ ልቡ የደነደነበት አምባገነን ነው፡፡ በየጎዳናው፣ በየጓዳው፣ በየጎድጓዳው ደህንነቶቹን ቢያሰማራም መሸነፉ አይቀርም፡፡ የሙሴ ዘመኑ ፈርኦን ምን ሆነ? መነምነ፡፡ ኃይሉን አጣ፡፡ ተንገዳግዶም ወደቀ፡፡ ፈጣሪውም ለተዘባባቾች አሳልፎ ሰጠው፡፡ ከሸፈ፡፡ ከጉያው ጠላቶች በቀሉበት፡፡
