“በመንፈስ ተመላለሱ”። እኛ የሰው ልጆች ያለማቋረጥ እየተንቀሳቀስን ከሆንን፣ እናም ልባችንን ለሌላ ሰው በምንዘጋበት ወቅት የተጣለብንን ተልዕኮ እንረሳለን በእዚህ ረገድ ይህ ጉዳይ ለእኛ ክርስቲያኖች የበለጠ እንድናስብበት ያድርገናል። ቅዱስ ሐዋሪያው ጳውሎስ እንደ ሚለን የክርስቲያን ሕይወት የማያወላዳ ውሳኔ ከማድረግ ጋር በከፍተኛ መልኩ ይያያዛል። በጥምቀትያችን በተከፈተው መንገድ በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት መመላለስ እንችላለን አለበለዚያም "የሥጋን ምኞቶች ማርካት" ከሁለቱ መምረጥ ይኖርብናል። ይህ የመጨረሻው አባባል ምን ማለት ነው? ይህም ማለት ይህንን ጉዳይ ተፈጻሚነት እንዲኖረ የምናደርገው ንብረት በመሰብሰብ፣ በራስ ወዳድነት መንፈስ እዚሁ ጸንትን ለመኖር መፈለግ፣ የምንፈልገውን ነገር ሁሉ እዚሁ ማከናወን የሚለውን ያስተጋባል። እራሳችንን በጸጥታ እግዚአብሄር ወደ ሚመራን ስፍራ እንድንጓዝ ከማድረግ ይልቅ፣ የእራሳችን መንገድ እንጓዛለን። ይህ መንገድ አስገራሚ በሆነ መንገድ መጥፋቱን መመልከት ደግሞ በራሱ በጣም ያሳዝናል። ለቁሳዊ ነገሮች ያለን ጥማት ለጎሬቤቶቻችን ያለንን ምልከታ በማንሸዋረር በዛሬው ጎዳናዎች ላይ የሚታይ የግድዬለሽነት ስሜት ይፈጥራል። በስሜቶቻችን መመራርት ለቁሳቁሶች ጥማት እንዲኖረን በማድረግ በውስጣችን ያለውን የእግዚኣብሔር ድምጽ ቀስ በቀስ እንዳይሰማ ያደርጋል። ሌሎች ሰዎች በተለይም እንደ ሕፃና እና አዛውንት ያሉቱ በራሳቸው መራመድ ላይ መራመድ የማይችሉ ከዚያ መንገድ ውጪ ይሆናሉ። ፍጥረታት ፍላጎታችንን ከማሟላት ሌላ ምንም ዓላማ እንደ ሌላቸው አድርገን እንቆጥራለን።
