ስለዚህም የሚያዋጣን ባለንበት ቦታ ተስማምተንና ተዋድደን፣ ተከባብረንና ተፈቃቅረን መኖር ብቻ ነው፡፡ እንደ አዲስ አበባ ያሉ ከዘመናት በኋላ በከተማነት የለሙ ቦታዎችን የእገሌ ብቻ ነው የእገሌ አይደለም ማለት ታሪካዊ ሞኝነት ነው፡፡ ጥንት የሁላችንም አልነበረም፡፡ ወይም የሁላችንም ነበረ፡፡ በዚህ ዛሬ አዲስ አበባ በተቆረቆረችበት ሥፍራ ከአምስት መቶ ዓመታት በፊት ሁላችንም በኅብረት ስንኖር ነበር፡፡ አንዱ ማኅበረሰብ ኃይል ሲያገኝ፤ ሲገዛ፣ ሌላው ዐቅሙን አጠራቅሞ ሲገለብጠው፤ ሌላውም ሲስፋፋ፤ ሌላውም ሲመጣና ሲሄድ ኖረንባታል፡፡ ኢትዮጵያ ውስጥ ‹የእገሌ ብቻ› የሚባል ሥፍራ አለመኖሩን ጠለቅ ብለን ስንገባበት ታሪካችን ቁልጭ አድርጎ ያሳየናል፡፡ ሸዋ ደግሞ ለዚህ ጥሩ ማሳያ ነው፡፡
