Gjeni mesazhin e pjeses:HEFESTI
Ja dy, Pushet e Dhunë, e kryen punën.
Të rreptin urdhër Zeusit ia zbatuat.
 (Prometeut)
 O bir i mençur i Temidës s’drejtë,
pa dashjen time, për të keqen tënde.
 Do të mbërthej në këtë shkëmb të shkretë,
ku as fytyrë, as fjalë prej njeriu
nuk do dëgjosh, nuk do shikosh,
 ku dielli lëkurën krejt do ta përcëllojë.
 Vet’ zot, përbuze zemërimn e rëndë
te hyejve të tjerë, kur ti njerëzve
u dhe me shumë nga ç’e meritonin,
 mbi shkëmb të shkretë roje do qëndrosh,
pa thyer gjunjët, sytë pa i mbyllur,
dhe mijëra ankime të përvajshme
ti erës krejt me kot do t’i drejtosh,
 se Zeusi s’ka mëshirë e kurrë nuk zbutet
 i ashpër është çdo sundimtar i ri.
PROMETEU
 Nuk hesht se jam krenar apo fodull,
 por më coptohet zemra, kur e shoh
 kaq të poshtëruar sot unë veten time.
…..Dhe hesht, veç hesht!
njerëzin’ e bëra të përbuzë vdekjen.
Tani do t’ju rrëfej
 për mjerimet e njerëzve e shkretë.
Si çiliminj dikur nga mendja
 e unë dhe i bëra të mençur.
Më parë njerëzit kishin sy dhe s’shihnin,
i kishin veshët dhe asgjë s’dëgjonin,
si hije ëndrrash krejt të mjegulluara,
të turbullta, të mjera zvarriteshin
 nga njeri brez, në tjetrin.
 S’linin gjë pa ngatërruar.
 Nuk dinin as shtëpi qerpici të ndërtonin,
 se punimin e drurit nuk e njihnin.
Nëpër shpella nën, dhè 
333
 Libër mësuesi / “Gjuha shqipe 8”
 ku s’futej dielli kurrë dergjeshin si milingonat.
 Nuk i njihnin shenjat që stinët i dallojnë
 në mes tyre: as dimrin e acartë,
as pranverën plot lule, as edhe verën frutaplotë.
 kështu diktonin djersën kot me kot,
 gjersa i parë u tregova lindjen dhe perëndimin e yjeve që janë shkenc’ e shkencave, i shpika për ta.
 U dhashë shkronjat, të renditura pas rradhës,
 duke u forcuar kujtesën,
 që është mëma e të gjitha muzave
 i pari unë vura kafshët e egra nën zgjedhë,
 i mësova si ngarkesa të mbajnë
dhe si t’u shërbejnë njerëzve,
nga punët e rënda duke i shpëtuar.
Jo. Askush veç meje nuk i ka shpikur lundrat
krahëlira që çajnë detin me vërtik.
Aherë njerëzia binte në sëmundje,
s’dinte si të mpronte veten nga këto,
s’kish ushqim që duhej as ndonjë ilaç
që duke e pirë ose duke u lyer
një shërim të gjente;
e kështu pësonin nga mungesë barërash,
derisa atyre u tregova unë,
si t’i përziejnë lëngjet q’janë të buta
edhe t’i përdorin për çfarëdo sëmundje.
Medet sa shpikje të dobishme bëra unë dhe njerëzit, ndërsa për vete s’gjej mjet për të shpëtuar 