Kun je een samenvatting schrijven van """ Nº 2264. [eischer], tuinman, wonende te [woonplaats], eischer in cassatie van een arrest van het Gerechtshof te 's-Gravenhage, van 13 November 1882, vertegenwoordigd door Mr. Johannes Addink, Advocaat bij den Hoogen Raad der Nederlanden.

Tegen:
[verweerderesse], echtgenoote van [eischer], wonende te [woonplaats], verweerderesse in cassatie; niet compareerende.
De Hooge Raad der Nederlanden,
Gehoord den Advocaat des eischers;
Gelet op het tegen de gedaagde verleend verstek;
Gehoord den Advocaat-Generaal van Maanen, namens den Procureur-Generaal in zijne conclusiën, strekkende tot verwerping van de ingestelde voorziening in cassatie, met veroordeeling van den eischer in de proceskosten;
Gezien de stukken;
Overwegende, dat als eenig middel van cassatie is voorgesteld: Schending en verkeerde toepassing van de artikelen 1903, 1962, 1967, 1953, 264 nº. 1, en 263 van het Burgerlijk Wetboek en de artikelen 11 en 14 der wet, houdende algemeene bepalingen der wetgeving van het Koninkrijk, door, in strijd met de wetsbepalingen omtrent het bewijsmiddel van bekentenis, dat bewijsmiddel niet toe te laten omtrent feiten als bedoeld in artikel 264, nº 1, van het Burgerlijk Wetboek, en zonder bijzondere wetsbepalingen als presumtie aan te nemen, dat elke en dientengevolge ook de in casu gedane erkenning van zoodanige feiten is te beschouwen als eene handeling, welke strekt om aan artikel 263 van het Burgerlijk Wetboek zijne kracht te ontnemen en dat artikel te ontduiken;
Overwegende daaromtrent, dat op den algemeenen regel van de artikelen 1903 en 1962 van het Burgerlijk Wetboek, volgens welke de gerechtelijke bekentenis een volledig bewijs oplevert tegen dengene, die haar heeft afgelegd, in zake van echtscheiding bij de wet geenerlei uitzondering is voorgeschreven;
dat zulks bepaaldelijk niet gedaan is bij artikel 263 van het Burgerlijk Wetboek, omdat eene echtscheiding, op grond van een erkend en derhalve als bewezen aangenomen overspel uitgesproken, toch altijd blijft berusten op een der gronden in artikel 264 opgenoemd; en eene samenspanning tusschen de echtgenooten, waardoor een hunner, om het huwelijk ontbonden te krijgen, een werkelijk niet gepleegd overspel zou erkennen, wel mogelijk is, maar niet noodzakelijk uit het enkele feit der erkenning mag worden afgeleid;
dat, indien de wetgever, om die mogelijkheid geheel af te snijden, had willen bepalen, dat de enkele bekentenis des gedaagden niet als bewijs zoude gelden, hij zulks uitdrukkelijk in de wet had kunnen en moeten opnemen, g