heb je dit gemaakt: Ik stond op, deed mijn ochtendritueel en pakte mijn tas. Het gevoel van vermoeidheid bleef maar hangen en ik merkte dat mijn hoofd bonkte van de hoofdpijn. Ik mompelde tegen mezelf dat het wel mee zou vallen en ik me gewoon moest aanpassen. Ik stak mijn paraplu op voordat ik de deur uitging en liep naar de bushalte. De busrit was rustig en ik had gelukkig een plekje om te zitten. Ik voelde me suf en had nog steeds barstende hoofdpijn. Toch probeerde ik positief te blijven en mezelf ervan te overtuigen dat het allemaal goed zou komen. Toen ik eindelijk op school aankwam, zag ik dat ik een belangrijke toets had die dag. Ik vloekte in mezelf, want ik had niet echt veel geleerd. Maar alles veranderde toen ik hoorde wat er was gebeurd. Een klasgenoot, die ik niet persoonlijk kende, had zelfmoord gepleegd. Ik kon mijn oren niet geloven en voelde me nog suf van alle emoties die door me werden uitgestraald. Klasgenoten stonden in de gangen te huilen en leraren liepen rond, proberen om troostende woorden te geven. Ik voelde me zo machteloos. Als ik mezelf ziek had gemeld, was ik er niet geweest en had ik dit vreselijke nieuws vanaf de zijlijn moeten horen. In plaats daarvan was ik erbij betrokken en probeerde ik mijn klasgenoten te steunen terwijl we samen probeerden om te gaan met dit tragische nieuws. Het was zwaar en emotioneel vermoeiend, maar ik voelde me ook dankbaar dat ik er kon zijn om te steunen waar nodig was. Later, zou het duidelijk worden dat het tragische verlies van deze jonge persoon de school nooit echt heeft verlaten. Het zou jarenlang, zelfs nadat ik was afgestudeerd, voortduren. Het trauma van wat er die dag was gebeurd, had een blijvende indruk achtergelaten op de schoolgemeenschap en iedereen die erbij betrokken was. Maar er was ook iets goeds gebeurd na deze tragedie. Mensen werden zich meer bewust van de belangrijkheid van mentale gezondheid en het openlijk praten over het moeilijke onderwerp van zelfmoordpreventie. Het verlies had geleid tot een enorme openheid en gesprekken over preventie, zelfzorg en het bieden van steun aan degenen die het nodig hadden. Ja, ik had kunnen besluiten om thuis te blijven die ochtend. Maar het feit dat ik er was geweest om steun te bieden aan hen die het nodig hadden, had een enorme impact op de manier waarop ik naar de wereld keek en mijn eigen leven leidde. Het liet me zien dat kleine keuzes wel degelijk een groot verschil kunnen maken, en dat je de kans moet grijpen om de wereld op een positieve manier te beïnvloeden, hoe klein die kans ook lijkt. En wie weet zou de openhartige dialoog over de belangrijkheid van mentale gezondheid de levens van velen redden, en dat zou de tragedie uiteindelijk tot iets positiefs maken.