Status partii politycznych i ich „wewnętrznej demokracji" we Włoszech: w kierunku wdrożenia art. 49 Konstytucji?
Niniejszy artykul dotyczy analizy zagadnienia „demokracji wewnetrznej” partii politycznych we wloskim porządku prawnym, ze szczegolnym uwzglednieniem postanowien art. 49 Konstytucji. Jak podkreślil Leopold Elia, przez wiele lat art. 49 stanowil podstawe swoistego „niepisanego porozumienia” pomiedzy partiami politycznymi w kontrolowaniu swojej dzialalności. Autorzy zwracają uwage na pojawienie sie czynnikow wewnetrznych i zewnetrznych, ktore w znaczny sposob utrudniają realizacje zalozen wynikających z postanowien art. 49 w codziennej praktyce ustrojowej (m.in. wieloplaszczyznowe ramy konstytucyjne i prawne dzialania partii politycznych). Problem ten stal sie szczegolnie widoczny w okresie XV i XVI kadencji wloskiego parlamentu, kiedy to wystąpiono z inicjatywą uchwalenia ustawy, ktora wprost wprowadzilaby wymog oparcia zasad dzialalności wewnetrznej partii politycznych na metodach demokratycznych. Zdaniem Autorow przyjecie ustawy wykonującej zalozenia wynikające z postanowien art. 49 Konstytucji, zakladającej instytucjonalizacje partii politycznych, przyczyni sie do wprowadzenia poządanych zmian w tym zakresie.