Naar aanleiding van J.B.M. Vranken, Verhullend argumenteren in het vermogensrecht
Vranken heeft een origineel en stimulerend preadvies geschreven. Een van de stimulansen is dat het dwingt na te denken over de verhouding tussen rechtspraktijk, rechtswetenschap en rechtstheorie. Vranken zegt in zijn inleiding dat hij geen abstract-filosofische beschouwingen wil geven over argumentatietheorie, de rechtvaardiging van juridische oordelen enzovoorts. Dergelijke beschouwingen komt men in het preadvies inderdaad niet tegen. Wel levert Vranken kritiek op de motivering van rechterlijke uitspraken. In deze reactie zal ik ingaan op de vraag of een dergelijke kritiek mogelijk is zonder theorie. Daaraan voorafgaand zal ik iets opmerken over de kritische taak van rechtswetenschap en rechtstheorie, en tenslotte zal ik in het licht van mijn eerdere opmerkingen commentaar leveren op een van Vrankens voorbeelden, namelijk het arrest Donkers/Scholten (de weerspannige ruin).1