Վարդան Այգեկցու առակներից — Գոհար Բալջյան
Posted on Հունիսի 3, 2012 Հունիսի 3, 2012 by gohar82
ՄԵՌԵԼՆ ՈԻ ԱՅԳԵԳՈՐԾԸ
Մ՛ի օր մարդիկ մեռել էին տանում թաղելու: Գերեզմանոցի մոտ այգի կար, ուր մի մարդ էր աշխատում։ Նրան ասացին.
— Ե՛կ մեզ հետ մեռելը թաղելու:
— Ժամանակ չունեմ,— պատասխանեց այգեգործը:
Մեռելը գլուխը բարձրացրեց ու ասաց.
— Ես էլ շատ բան ունեի անելու, բայց մահը վրա հասավ, ամեն ինչ թողեցի ու գնում եմ։ Ե՛կ իմ ետևից, որ մեկն էլ քո ետևից գա։
ԹԱԳԱՎՈՐՆ ՈԻ ԾԵՐՈԻՆԻՆ
Վերցնելով դրամը` ծերունին գոհ եղավ ճակատագրից։
— Որովհետև,— պատասխանում է ծերունին,— ամեն ծառ տնկող քառասուն տարին լրանալուց հետո է վայելում դրա բարիքը, իսկ ես այսօր վայելեցի։
— Գոհ եղա ճակատագրից, որովհետև ամեն տունկ տարին մեկ անգամ է պտուղ տալիս, իսկ իմ ծառն այսօր երկու անգամ պտուղ տվեց։
Tagged: Վարդան Այգեկցի առակներ
Նախորդ գրառում Ինչպես ճիշտ ապրել
Հաջորդ գրառում Չեմ դադարում հիանալ