﻿ Իշխանություններին չհնազանդվելը աստվածները չեն ներում
10:10 - 23/հունվարի/2018
Իշխանություններին չհնազանդվելը աստվածները չեն ներում
Անգլիայում լավ է։ Այնտեղ՝ Լոնդոնում, խորհրդարանի շենքի դիմաց կանգնած է Չերչիլի զարմանահրաշ արձանը։
Ծեր, զառամյալ, մի տեսակ ծռված, բարձրացրած օձիքով երկար, վրան վատ նստած վերարկուով կանգնած է բրոնզե վարչապետը՝ ծանրորեն հենված ձեռնափայտին եւ... վեհություն է ճառագում։ Հավանաբար միայն հզոր, սեփական ուժերին վստահ երկիրը կարող էր այդպիսի հուշարձան կանգնեցնել իր ամենահանճարեղ քաղաքական գործչին։
Ամերիկայում նույնպես լավ է։ Նրանք Ազատության արձան ունեն։ Դրա համար էլ այնտեղ ե՛ւ առատություն է, ե՛ւ կարգուկանոն, ե՛ւ կապիտալիստական օրինականություն։
Իսկ ինչպիսի՞ հուշարձան է անհրաժեշտ, որ մեզանում էլ լավ լինի։
Կարծում ենք, տեղին կդիտվեր Սիզիփոսի արձանը։ Որպեսզի ոչ ոք չմոռանա. իշխանությանը ցուցաբերած անհնազանդություն աստվածները չեն ների։ Մի կողմ թողնելով ամեն տեսակի հինավուրց գեղազարդումները, փորձենք հասկանալ Սիզիփոսի մասին առասպելի էությունը (մենք սովորաբար գիտենք միայն այն, որ ինչ-որ բանի համար պատժված Սիզիփոսը դատապարտված է Հադեսի լեռան թեք զառիվերով հավերժ գլորել մի վիթխարի քար)։
Օրինաչափ հարց է ծագում. այդ ինչի՞ համար են նրան՝ խեղճին տանջում։
Պատասխան. իշխանություններին չհնազանդվելու։ Բավական չէ, որ այդ անպատկառը հաղթեց Մահին՝ կաշկանդելով նրան կապանքներով։ Դեռ մի բան էլ փախավ Մեռյալների թագավորությունից, քանզի ինքնամոռացության աստիճան սիրում էր ծովը, արեւը, տաք քարերը, մի խոսքով՝ կյանքը։
Աստվածները ահավոր բարկացան։ Ամենից շատ նրանց զայրացրին նույնիսկ ոչ թե Սիզիփոսի բուն արարքները, այլ նրա այլախոհությունը։ Մարդը ոտնձգություն կատարեց աստվածների սահմանած կանոնների հանդեպ. մահացար՝ գնա Հադեսի թագավորություն ու գլխիցդ վեր մի՛ թռիր։ Նա ձեռք բարձրացրեց իրերի, թվում էր, անսասան կարգի վրա. չեղյալ հայտարարեց Մահը։
Սա արդեն ոչ մի աստված հանդուրժել չէր կարող։ Նրանց անտեսեցին, մերժեցին, շրջանցեցին։ Նման բանը չի ներվում։ Եվ առասպելը պատմում է մեզ իշխանության դեմ ըմբոստացած մարդու զարհուրելի պատժի, անհույս տառապանքի մասին։
Ի դեպ, Սիզիփոսի թոռան՝ Բալերոփոնի բախտն էլ չբերեց։ Հավանաբար, այլախոհության, սեփական ուղու որոնումների հակումը փոխանցվում է ժառանգաբար. իր թեւավոր ձիուն՝ Պեգասին հեծած, այս անխոհեմ կերպարը որոշեց հասնել Օլիմպոսի գագաթ։
Դատելով ամենից, նա նույնպես չէր հարգում իշխանությանը, այսինքն՝ աստվածներին, եւ վերջիններս մի լավ կայֆ բռնեցին։ Ինչ-որ անդուր թունավոր բոռ ուղարկվեց վերեւից Պեգասի վրա, եւ կատաղած բանաստեղծական ձին ցած նետեց իր հեծյալին տատասկների մեջ։