Edvarda epoko - Wikipedia's Edwardian era as translated by GramTrans
Wikipedia's Edwardian era as translated by GramTrans
La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Edwardian era article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2017-05-06 23:03:26. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.
Tiu artikolo temas pri la regado de reĝo Edward VII en la 20-a jarcento. Por uzo de la esprimo edvarda en mezepoka angla historio, vidas Eduardo la 1-a.
Reĝo Edward VII, post kiu la edvarda epoko estas nomita
La edvarda epoko aŭ edvarda periodo de brita historio kovras la mallongan regoperiodon de King Edward VII, 1901 ĝis 1910, kaj foje estas etendita en ambaŭ indikoj por kapti longperspektivajn tendencojn de la 1890-aj jaroj ĝis la Unumondo-Milito. La morto de Queen Victoria en januaro 1901 markis la finon de la viktoriana epoko. La nova reĝo Edward VII jam estis la gvidanto de moda elito kiu metis stilon influitan per la arto kaj modoj de Eksterlandano-Eŭropo. Samuel Hynes priskribis la edvardan Epokon kiel "malstreĉitan tempon kiam virinoj eluzis larĝĉapojn kaj ne voĉdonis, kiam la riĉulo ne estis embarasita vivi evidente, kaj la sunon vere neniam metitan sur la brita flago". [1] La liberaluloj revenis al potenco en 1906 kaj faris signifajn reformojn. Sub la supera klaso, la epoko estis markita per signifaj ŝanĝoj en politiko inter sekcioj de socio kiu estis plejparte ekskludita de havado de potenco en la pasinteco, kiel ekzemple oftaj laboristoj. Virinoj iĝis ĉiam pli politikumis.
1 Perceptoj
2 Politiko kaj signifaj okazaĵoj
2.1 Konservativa Partio
2.3 La Laboristpartio
2.4 Bura Milito
2.5 The Liberal-reformoj
4 socialŝanĝo kaj plibonigita sano
4.1 Altiĝanta statuso de virinoj
4.1-a 1 virina balotrajto
4.1-a 2 virinoj kaj kontraŭkoncipado
4.1-a 3 Malriĉeco inter laboristaklasaj virinoj
4.1-a 4 Inaj servistoj
4.2 Modo
10.1 Ĉeffontoj kaj jarlibroj
La edvarda periodo foje estas imagita kiel romantika ora epoko de longaj somerposttagmezoj kaj ĝardenfestoj, mallaborante en suno kiu neniam malleviĝas sur la Britan Imperion. Tiu percepto estis kreita en la 1920-aj jaroj kaj poste per tiuj kiuj memoris la edvardan aĝon kun nostalgio, rigardante reen al siaj infanaĝoj trans la profundo de la Unua Mondmilito. [3] La edvarda aĝo ankaŭ estis vidita kiel mezbona periodo de plezuro inter la majstraĵoj de la antaŭa viktoria aĝo kaj la katastrofo de la post milito. [4] Lastatempa [ kiam? ] taksoj substrekas la grandajn diferencojn inter la riĉaj kaj la senhavuloj dum la edvarda epoko kaj priskribas la aĝon kiel anoncado de grandaj ŝanĝoj en politika kaj societa vivo. [2] La populara romano The Ragged-Trousered Philanthropists de Robert Tressell estas forta ekzemplo de la socia kritiko de la epoko.
Malgraŭ tio, tiu speco de percepto estis defiita pli ĵuse fare de modernaj historiistoj. La brita historiisto Lawrence James argumentis ke, dum la frua 20-a jarcento, la britoj sentiĝis ĉiam pli minacataj de rivalpotencoj kiel ekzemple Germanio, Rusio, kaj Usono.
Politiko kaj signifaj okazaĵoj
Ekzistis kreskanta politika konscio de la laborista klaso, kaŭzante pliiĝon je sindikatoj, la Laboristmovado kaj postuloj por pli bonaj laborkondiĉoj. La aristokrataro restis en kontrolo de registarpintaj oficoj.
Ĉefa artikolo: Historio de la Konservativa Partio (UK)
La Konservativuloj - en tiu tempo nomita "uniistoj" - estis dominaj de la 1890-aj jaroj ĝis 1906. La partio havis multajn fortojn, alparolante balotantoj helpemaj de imperiismo, komercimpostoj, la Eklezio de Anglio, potenca Royal Navy, kaj tradicia hierarkia socio. Ekzistis potenca gvidadbazo en la terposeda aristokrataro kaj ternobelaro en kampara Anglio, kaj plie forta subteno de la Eklezio de Anglio kaj armeaj interesoj. Historiistoj uzis balotpartoprenojn por montri ke Konservativuloj faris surprize bone en laboristkvartaloj. [7] [8] Ili havis apelacion ankaŭ al la riĉeta elemento de tradiciaj laboristaklasaj britoj en la pli grandaj grandurboj. [9] En kamparaj lokoj, la nacinivelaj oficejoj faris tre produkteman uzon de pagitaj vojaĝadprelegantoj, kun pamfletoj, afiŝoj, kaj aparte lanterno glitas, kiuj povis komuniki efike kun kamparaj balotantoj - precipe la lastatempe franĉizitaj agrikulturaj laboristoj. [10] En la unuaj jaroj de la 20-a jarcento, la konservativulregistaro, kun Arthur Balfour kiel Ĉefministro, havis multajn sukcesojn en ekstera politiko, defendon, kaj edukon, same kiel solvojn por la temoj de alkoholaĵlicencado kaj terposedadon por la kamparanoj de Irlando.
Tamen, la malfortoj akumuliĝis, kaj pruvis tiel superfortaj en 1906 ke ili ne revenis por kompletigi potencon ĝis 1922. [12] La Konservativa Partio perdis ĝian veturadon kaj entuziasmon, precipe post la emeritiĝo de la karisma Joseph Chamberlain. Ekzistis amara disigo sur " doganreformo " (t.e., trudante komercimpostojn aŭ impostojn sur ĉiuj importado), kiu movis multajn el la liberkomercistoj inte al la Liberala tendaro. Doganreformo estis malprofita temo kiu al la konservativulgvidado neklarigeble gluiĝis. [13] Subteno inter la pinta tavolo de la laborista klaso, kaj en etburĝaro malfortiĝis, kaj ekzistis malkontento inter la intelektuloj. La elekto (1906) estis terglito por la opozicio, kiu vidis sian balotsumon salti 25 procentojn, dum la konservativulo balotsumo tenis stabila.
Ĉefa artikolo: Partio liberal (UK)
Al la Liberala Partio mankis unuigita ideologia bazo en 1906. [15] Ĝi enhavis multajn malkongruajn kaj malamikajn frakciojn, kiel ekzemple imperialistoj kaj subtenantoj de la buroj; [16] preskaŭ-socialistoj kaj malkontrolemaj klasikaj liberaluloj; sufragetoj kaj kontraŭuloj de virina balotrajto; [17] kontraŭmilitaj elementoj kaj subtenantoj de la armea alianco kun Francio. [18] Non-Conformist Dissenters - protestantoj ekster la anglikana faldo - estis potenca elemento, dediĉita al kontraŭbatalado de la establita eklezio laŭ eduko kaj impostado. Tamen, la malkonsentuloj perdis subtenon kaj socion ĉe granda kaj ludis pli malgrandan kaj pli malgrandan rolon en partiaferoj post 1900. [19] La partio, krome, ankaŭ inkludis irlandajn katolikojn, kaj sekularistojn de la laborista movado. La etburĝa komerco, profesiaj kaj intelektaj komunumoj kie ĝenerale fortikejoj, kvankam kelkaj maljunaj aristokrataj familioj ludis gravajn rolojn ankaŭ. La laboristaklasa elemento moviĝis rapide direkte al la lastatempe emerĝanta Laborista Partio. Unu unuigi elementon estis ĝeneraligita interkonsento sur la uzo de politiko kaj parlamento kiel aparato por ĝisdatigi kaj plibonigi socion kaj al reformpolitiko.
La Laboristpartio
Ĉefa artikolo: Historio de la Laboristpartio (UK)
La Laboristpartio eliris el la rapide kreskanta sindikatmovado post 1890. En 1906 ĝi formis aliancon kun la liberaluloj kiuj enkalkulis transversan subtenon en elektoj, kaj permesis la aperon de malgranda Labour-kontingento en parlamento. Ĝi estis provizora aranĝo ĝis la 1920-aj jaroj, kiam la Laboristpartio estis sufiĉe forta por reagi al sia propra, kaj la liberaluloj estis en nemaligebla. Subtilaj socialŝanĝoj en la laborista klaso produktis pli junan generacion kiu volis agi sendepende. Mikaelo-infanoj argumentas ke la pli juna generacio havis racion preferi Labour super liberalulo-politikaj stiloj. Sociaj faktoroj inkludis sekularizitan elementan edukon (kun pli malgranda rolo por Dissenting Protestantism); la "New Unionism" post 1890 alportitaj nekvalifikitaj laboristoj en movadon antaŭe dominita fare de la kvalifikitaj laboristoj; [21] kaj novaj libertempaj okupoj, aparte la varieteo kaj sportoj, implikis junecon mallogante la pli malnovan generacion de Liberalaj balotantoj.
Ĉefa artikolo: Opozicio la Dua Buro-Milito
La registaro eniris la Dua- Buro-Militon kun granda fido, malgranda atendante ke la du malgrandaj kamparaj burrespublikoj en suda Afriko kun kombinita blanka populacio malpli ol Londono forpuŝus la densan potencon de la Brita Imperio por du kaj duonjarojn, kaj preni 400,000 imperiajn soldatojn por certigi venkon.
Komence la militodisigo Britio en kontraŭ- kaj por-militajn frakciojn. Grandaj oratoroj, kiel ekzemple la liberalulo David Lloyd George, kiu parolis kontraŭ la milito, iĝis ĉiam pli influaj. Tamen por-militaj politikistoj, kiel ekzemple uniisto Joseph Chamberlain, konservis sian tenon sur potenco. Kiam Kiĉenero prenis komandon en 1900, li iniciatis bruligitteran politikon por malhelpi burajn geriltaktikojn. Tio rezultigis la translokadon de miloj da burfamilioj al internigejoj. Ĉar militkaptitoj estis transportitaj eksterlanden al aliaj britaj havaĵoj, la plimulto de malliberigitoj estis virinoj kaj infanoj. Kondiĉoj en la tendaroj estis malbonaj, pro troloĝateco kaj malbona kloakigo. Provizoj estis nefidindaj, parte pro la konstanta interrompo de komunikadlinioj de la buroj. La manĝoporciumoj estis magraj kaj ekzistis neadekvata ŝirmejo; kontaĝaj malsanoj kiel ekzemple morbilo, tifo kaj disenterio estis endemiaj. Multaj el la malliberigitoj mortis. Emily Hobhouse vizitis la tendarojn kaj alportis la kondiĉojn al la atento de la brita publiko. Protestego rezultigis la Fawcett Komisionon kiu konfirmis la raporton de Hobhouses kaj poste kondukis al plibonigitaj kondiĉoj.
En 1901 la ses britaj aŭtonomiaj kolonioj de Kvinslando, Novsudkimrio, Viktorio, Tasmanio, Sudaŭstralio, kaj Okcidenta Aŭstralio kuniĝis por formi la Ŝtatkomunumon de Aŭstralio, kun preskaŭ kompleta kontrolo de ĝia polickrimenketo, sed kun ekstera politiko kaj defendo pritraktita fare de Londono.
La Liberalaj reformoj
Pliaj informoj: Liberalaj socialreformoj
Liberala afiŝo c.1905-10
La Liberala Partio sub Henry Campbell-Bannerman amasiĝis liberaluloj ĉirkaŭ la tradicia platformo de libera komerco kaj agrara reformo kaj kaŭzis ilin la plej grandan balotan venkon en partihistorio. [25] La ĉefministro estis ombrita memstare ministrobenko, plej precipe H. H. Asquith ĉe la Fisko, Edward Grey ĉe la eksterministeria, Richard Burdon Haldane ĉe la Militoficejo kaj David Lloyd George ĉe la Board of Trade (Estraro de Komerco). Campbell-flagulo demisiis en 1908 kaj estis sukcedita fare de Asquith. Li intensigis la radikalismon de la registara, precipe en la Buĝeto de la " People " de 1909 kiu proponis financi vastigitajn socialprogramojn kun novaj impostoj en tereno kaj altaj enspezoj. Ĝi estis blokita fare de la Lordĉambro, sed poste iĝis leĝo en aprilo 1910.
Preskaŭ duono de la Liberala MPs elektita en 1906 estis subtenaj de la 'New Liberalismo, kiu rekomendis registaragon por plibonigi la vivojn de homoj.
"Sovaĝa Biletprezo". Karikaturisto John Bernard Partridge prezentas Lloyd George kiel giganton per klabo etikedita "Buĝeto" en referenco al sia People's Budget; Asquith kaŭras sub la tablo. Pulĉinelo 28 aprilo 1909
Liberaluloj en 1906-1910 pasita grava leĝaro dizajnita al reformpolitiko kaj socio, kiel ekzemple la reguligo de labortempon, Nacia asekuro kaj la komencoj de la sociala Ŝtato, same kiel limigado de la potenco de la Lordĉambro. Virino-balotrajto ne estis en la Liberala tagordo. [27] Ekzistis multaj gravaj reformoj helpantaj al laboro, karakterizitan per la Komerco al Bretoj-Leĝo 1909 kiu metis minimumajn salajrojn en certaj komercoj kun la historio de "sklavsalajraj" aŭ "ŝvitlaborejo-" tarifoj de aparte malaltaj salajroj, pro pluso de disponeblaj laboristoj, la ĉeesto de virinlaboristoj, aŭ la manko de kapabloj. Komence ĝi aplikis al kvar industrioj: ĉen-kreada, antaŭpretigita tajlorado, paper-kestan kreadon, kaj la maŝinfaritan punton kaj finan komercon. [28] Estis poste vastigite al karbminado kaj tiam al aliaj industrioj kun tropezo de nekvalifikita korpa plaboro per la Komerco al Bretoj-Leĝo 1918. Sub la gvidadon de David Lloyd George liberaluloj etendis minimumajn salajrojn al kamplaboristoj.
Konservativuloj bazita en la Lordĉambro provis mortigi la People Buĝeton. La liberaluloj pasis la Parlamentleĝon 1911 por akre redukti la potencon de la Lordĉambro por bloki leĝaron. La kosto estis alta, aliflanke, kiam la registaro estis postulata fare de la reĝo por anonci du parlamentajn balotadojn en 1910 konfirmi ĝian pozicion kaj finis formalŝpari la plej grandan parton de ĝia granda plimulto, kun la potenc-ekvilibro tenita fare de Labour kaj Irish Parliamentary Party membroj.
La edvarda epoko elstaras kiel tempo de paco kaj abundo. Ekzistis neniuj severaj depresioj, kaj prospero estis ĝeneraligita. La kreskorapideco de Britio, produktadproduktaĵo kaj MEP (sed ne MEP pokapa) malavancis ĝiaj rivaloj, Usono kaj Germanio, sed la nacio daŭre gvidis la mondon en komerco, financo kaj kargado, kaj havis fortajn bazojn en produktado kaj minado. [30] La industribranĉo estis malrapida adapti al tutmondaj ŝanĝoj, kaj ekzistis frapa prefero por libertempo super entreprenemo inter la elito. Tamen, gravaj atingoj devus esti emfazitaj. Londono estis la financa centro de la mondo - multe pli efika kaj vasta ol New York, Parizo aŭ Berlino. Britio konstruis vastan rezervon de transoceanaj kreditaĵoj en ĝia formala Empiro, same kiel en ĝia neformala imperio en Latin-Ameriko kaj aliaj nacioj. Ĝi havis enormajn financajn posedaĵojn en Usono, precipe en fervojoj. Tiuj aktivaĵoj pruvis decidaj en pagado por provizoj en la unuaj jaroj de la mondmilito. La agrablaĵoj, precipe en urba vivo, akumuliĝis - prospero estis tre videbla. La laboristaj klasoj komencis protesti saĝe por pli bonega voĉo en registaro, sed la nivelo de industria agitado en ekonomiaj temoj ne estis alta ĝis proksimume 1908.
Socialŝanĝo kaj plibonigita sano
De la malfruaj 1880-aj jaroj, la Industria revolucio kreis novajn teknologiojn kiuj ŝanĝiĝis laŭ la manieron kiun homoj vivis. La kresko de industrio ŝanĝiĝas en produktadfabrikoj, sepciala celo-maŝinaro kaj teknologiaj inventoj, kiuj kondukis al pliigita produktiveco. Genroj ŝanĝitaj kiam virinoj faris uzon de la nova teknologio por ĝisdatigi sian vivstilon kaj siajn kariereblecojn.
Morteco malkreskis konstante en urba Anglio kaj Kimrio 1870-1917-an Robert Millward kaj Frances N. Bell rigardis statistike tiujn faktorojn en la fizika medio (aparte-loĝdenso kaj troloĝateco) kiu akiris mortoftecojn rekte, same kiel nerektajn faktorojn kiel ekzemple prezo kaj enspezmovadoj kiuj influis elspezojn sur kloakoj, akvoprovizadoj, manĝaĵo, kaj medicina kunlaborantaro. La statistikdatumoj montras ke tio pliiĝas en la enspezoj de domanaroj kaj pliigas enurban imposton helpis kaŭzi la malkreskon de morteco. La nova mono permesis pli alte foruzante sur manĝaĵo, kaj ankaŭ sur larĝa gamo de san-plifortigaj varoj kaj servoj kiel ekzemple medicina prizorgo. La plej grava plibonigo en la fizika medio estis la kvalito de la loĝejoprovizo, kiu altiĝis pli rapide ol la populacio; ĝia kvalito estis ĉiam pli reguligita fare de centra kaj loka administracio. [32] Infanletaleco iĝis pli rapida en Anglio kaj Kimrio ol en Skotlando. Clive Lee argumentas ke unu faktoro estis la daŭra troloĝateco en la loĝigo de Skotlando. [33] Dum la Unumondo-Milito, infanletaleco falis akre trans la lando. J.M. Winter atribuas tion al la plena dungado kaj pli altaj salajroj pagitaj al militlaboristoj.
Altiĝanta statuso de virinoj
Por dommastrinoj, kudromaŝinoj ebligis la produktadon de normvesto kaj igis ĝin pli facila por virinoj kudri siajn proprajn vestaĵojn; pli ĝenerale, kverelas Barbara Burman, "hejma robotajlorado estis daŭrigita kiel grava helpo por virinoj negocantaj pli larĝajn sociajn ŝanĝojn kaj streĉitecojn en iliaj vivoj." [35] Pliigita legopovo en la burĝa klaso donis virinoj pli larĝan aliron al informoj kaj ideoj. Multaj novaj revuoj apelaciis al ŝiaj gustoj kaj helpas difini virinecon.
La inventoj de la tajpilo, telefono, kaj novaj fajladsistemoj ofertis al mezaklasaj virinoj pliigitajn laboreblecojn. [37] [38] Tiel ankaŭ faris la rapidan vastiĝon de la lerneja sistemo, [39] kaj la apero de la nova profesio de flego. Eduko kaj statuso kondukis al postuloj por inaj roloj en la rapide vastiga mondo de sportoj.
Ĉar mezaklasaj virinoj ekstaris en statuso ili ĉiam pli apogis postulojn por politika voĉo.
En 1903 Emmeline Pankhurst fondis la virinoj Socian kaj Political Union (WSPU), balotrajtan lobiadorganizon. 1907 vidis la Koto-Marton, la unuan grandan procesion organizitan fare de la National Union of Women's Suffrage Societies (NUwSS). Pli ol 3,000 virinoj pezpaŝis tra la malsekaj, malvarmaj kaj ŝlimecaj stratoj de Londono de Hyde Park ĝis Exeter Hall por rekomendi por virina balotrajto.
Virinoj kaj kontraŭkoncipado
Kvankam aborto estis kontraŭleĝa, ĝi estis tamen la plej ĝeneraligita formo de kontraŭkoncipado en uzo. [43] Uzita ĉefe de laboristaraj virinoj, la proceduro estis utiligita ne nur kiel rimedo de finado de gravedeco, sed ankaŭ malhelpi malriĉecon kaj senlaborecon. Tiuj kiu transportis kontraŭkoncipilojn povus esti laŭleĝe punitaj. [43] Kontraŭkoncipiloj iĝis pli multekostaj dum tempo kaj havis altan malsukcesprocenton. [43] Male al kontraŭkoncipiloj, aborto ne bezonis ajnan antaŭan planadon kaj estis malpli multekosta. Gazetanoncoj estis utiligitaj por antaŭenigi kaj vendi abortigilojn nerekte.
Ne ĉio el socio estis akceptado de kontraŭkoncipiloj aŭ aborto, kaj la opozicio rigardis kaj kiel parton de unu kaj la sama peko. [43] Aborto estis multe pli ofta inter la burĝaj klasoj ol inter tiuj porvivaĵoj en kamparaj lokoj, kie la proceduro ne estis facile havebla. Virinoj ofte estis trompitaj en aĉetajn neefikajn pilolojn. [43] Aldone al timado de laŭleĝaj atentigoj, multaj kuracistoj ne toleris aborton ĉar ili rigardis ĝin kiel malmoralan proceduron eble endanĝerigante virinan vivon. [44] Ĉar aborto estis kontraŭleĝa kaj kuracistoj rifuzis elfari la proceduron, lokaj virinoj funkciis kiel abortigistoj, ofte uzante kroĉetilojn aŭ similajn instrumentojn.
Feministoj de la epoko temigis edukado kaj trovado de laborlokoj por virinoj, forlasante flankenmetite la kvereltemojn de kontraŭkoncipiloj kaj aborto, kiuj en populara opinio estis ofte rilatitaj al malĉasteco kaj prostituado. La eklezio kondamnis aborton kiam malmorala kaj formo de ribelo kontraŭ la gravedecrolvirinoj estis atendita supozi. Multaj konsideris aborton esti egoisma ago kiu permesis al virino eviti personan respondecon, kontribuante al malkresko en moralaj valoroj. [43] Aborto ofte estis solvo por virinoj kiuj jam havis infanojn kaj ne deziris pli. Sekve, la grandeco de familioj malpliiĝis draste.
Malriĉeco inter laboristaklasaj virinoj
La Paŭperjuro (1834) difinis kiu povis ricevi monan krizhelpon. La ago reflektis kaj eternigis superregajn seksoocirkonstancojn. En edvarda socio, viroj estis la fonto de riĉaĵo. La leĝo limigis krizhelpon por senlaborulo, laborkapablaj viraj laboristoj, pro la domina vido ke ili trovus laboron en la foresto de monhelpo. Tamen, virinoj estis traktitaj alimaniere. Post kiam la Paŭperjuro estis pasigita, virinoj kaj infanoj ricevis la plej grandan parton de la helpo. La leĝo ne rekonis ununurajn sendependajn virinojn, kaj buliĝis virinojn kaj infanojn en la saman kategorion. [45] Se viro estis fizike handikapita, lia edzino ankaŭ estis traktita kiel handikapita sub la leĝo. [45] Fraŭlaj patrinoj estis senditaj al la malriĉulejo, ricevante maljustan socian terapion kiel ekzemple estado limigitaj de ekzamenado de preĝejo dimanĉoj. [45] Dum geedziĝo kontestas ke virinoj ofte perdis la rajtojn al siaj infanoj, eĉ se iliaj edzoj estis perfortaj.
Tiutempe, unuopaj patrinoj estis la plej malbona sektoro en socio, malfavorata pro almenaŭ kvar kialoj. Unue, virinoj havis pli longajn vivotempojn, ofte forlasante ilin vidvigitaj kun infanoj. Due, virinlaborŝancoj estis malmultaj, kaj kiam ili trovis laboron, iliaj salajroj estis sub la nivelo de la salajroj de viraj laboristoj. Trie, virinoj ofte malpli geedziĝis supozeble aŭ reedziĝi post estado vidvigitaj, forlasante ilin kiel la ĉefprovizantoj por la ceteraj familianoj. [45] Finfine, malriĉaj virinoj havis mankhavajn dietojn, ĉar iliaj edzoj kaj infanoj ricevis misproporcie grandajn akciojn de manĝaĵo. Multaj virinoj estis subnutritaj kaj limigis aliron al sanservo.
Inaj servistoj
Edvarda Britio havis nombregojn de viraj kaj inaj servistinoj, en kaj urbaj kaj kamparaj lokoj. [46] Mezaj kaj burĝulinoj fidis je servistoj por prizorgi siajn hejmojn glate. Servistoj estis provizitaj per manĝaĵo, vestaĵo, loĝigo, kaj malgranda salajro, kaj vivis en mem-enfermita socia sistemo ene de la domego. [47] La nombro da servistinoj falis en la edvarda epoko pro malkreskanta nombro da junularoj volantaj esti utiligita en tiu areo.
Ĉefa artikolo: 1900-aj jaroj en modo
bildstrio en Pulĉinelo (Londono, 1911) komparas ŝanĝojn en modoj por virinoj en 1901 kaj 1911.
La superaj klasoj ampleksis libertemposportojn, kiuj rezultigis rapidaj evoluoj modon, kiam pli movaj kaj flekseblaj vestaj stiloj estis necesaj. [50] [51] Dum la edvarda epoko, virinoj portis tre mallozan korseton, aŭ korsaĵon, kaj vestiĝis en longaj jupoj. La edvarda epoko estis la lastan fojon virinoj portis korsetojn en ĉiutageco. Laŭ Arthur Marwick, la plej frapa ŝanĝo de ĉiuj evoluoj por kiuj okazis dum la Unua Mondmilito estis la modifo en virinrobo,«, aliflanke longe kiun politikistoj devis meti la horloĝojn reen en aliajn spajrojn en la jaroj post la milito, neniu iam metis la perditajn colojn reen sur la orlojn de la jupoj de virinoj".
La edvardanoj evoluigis novajn stilojn en vesta dezajno. [53] La tumulto kaj pezaj ŝtofoj de la antaŭa jarcento malaperis. Nova koncepto de striktaj jupoj kaj roboj faritaj el malpezaj ŝtofoj estis lanĉita por pli aktiva vivstilo.
La 2 pecrobo venis en modon. Jupoj pendis mallozaj ĉe la koksoj kaj ekflamis ĉe la orlo, kreante trupet de lili-simila formo.
Jupoj en 1901 ornamis orlojn kun krispigas de ŝtofo kaj punto.
Kelkaj roboj kaj jupoj havis trajnojn.
Tajloritaj jakoj, unue lanĉitaj en 1880, pliigis en populareco kaj antaŭ 1900, tajloritaj vestokompletoj iĝis popularaj.
Antaŭ 1904, jupoj iĝis pli plenaj kaj malpli gluecaj.
En 1905, jupoj falis en molaj faldoj en kiuj kurbaj, tiam ekflamis eksteren proksime de la juplongecoj.
De 1905-1907, talioj leviĝis.
En 1901, la krurligojupon estis lanĉita; strikta jupo kiu limigis la paŝegon de virino.
Subvestroboj, aŭ teoroboj faritaj el molaj ŝtofoj, girlandornamitaj kun krispigas kaj punto estis eluzita indors.
Peter Pan-statuo, Kensington Gardens
La edvarda epoko egalrilatas al la franca Belle Époque periodo. Malgraŭ ĝia mallonga prioritato, la periodo estas karakterizita memstare propra unika arkitektura stilo, modo, kaj vivstilo. Secesio havis precipe fortan influon. Artistoj estis influitaj per la evoluo de la aŭto kaj elektro, kaj pli granda konscio pri homaj rajtoj.
En novembro 1910, Roger Fry organizis la ekspozicion Manet and the Post-Impressionists ĉe la Grafton Galleries, Londono. Tiu ekspozicio estis la unua por elstare havi Gauguin, Manet, Matisse, kaj Van Gogh en Anglio kaj alportis ilian arton al publiko. Li daŭrigis ĝin per la Dua-Poŝto-Impresionisto-Ekspozicio en 1912.
Tiu de George Frampton statuo de Peter Pan, "starigita en Hyde Park en 1912 ... tuj iĝis fonto de disputo, ekfunkciigante debaton ĉirkaŭ la rolo de publika statuaro kaj ĝia rolo en spacoj de distro."
En fikcio, kelkaj el la plej konataj nomoj estas J. M. Barrie, Arnold Bennett, Gilbert Keith Chesterton, Joseph Conrad, E. M. Forster, John Galsworthy, Kenneth Grahame, M. R. James, Rudyard Kipling, James Joyce, D. H. Lawrence, Edith Nesbit, Beatrix Potter, Saki, George Bernard Shaw, H. G. Wells, kaj P. G. Wodehouse. Krom tiuj famaj verkistoj, tio estis periodo kiam granda nombro da romanoj kaj noveloj estis publikigita, kaj signifa distingo inter " inteligentula " literaturo kaj populara fikcio aperis. Inter la plej famaj verkoj de literaturscienco estis Shakespearean Tragedy de A. C. Bradley (1904). Amaspublikogazetoj, kontrolitaj fare de gazetarbaronoj kiel ekzemple la Harmsworth-fratoj, Alfred Harmsworth, unua vicgrafo Northcliffe kaj Lordo Rothermere, unua vicgrafo Rothermere, iĝis ĉiam pli gravaj.
La haveblaj registradoj de muziko, kiel ekzemple vaksoocilindroj intrigitaj je fonografoj, estis malbonaj en kvalito de modernaj normoj. Vivaj prezentoj, kaj amatoro kaj profesiulo, estis popularaj. Henry Wood, Edward Elgar, Gustav Holst, Arnold Bax, George Butterworth, Ralph Vaughan Williams, kaj Thomas Beecham estis tute aktivaj. Armeaj kaj kornaj orkestroj ofte ludis ekstere en parkoj dum la somero.
Kinejo estis primitiva kaj spektantaroj preferis vivajn prezentojn al bildekspozicioj. Varieteo estis tre populara kaj ĝeneraligita; influaj prezentistoj inkludis viran imitiston Vesta Tilley kaj komikan Little Tich.
La plej sukcesa dramisto de la epoko estis William Somerset Maugham. En 1908, li havis kvar ludojn kurante samtempe en Londono, kaj Pulĉinelo publikigis bildstrion de Shakespeare mordanta siajn ungojn nervoze kiam li rigardis la afiŝtabulojn. La ludoj de Maugham, kiel liaj romanoj, kutime havis konvencian intrigstrukturon, sed la jardeko ankaŭ vidis la pliiĝon de la tielnomita New Drama, reprezentita en teatraĵoj fare de George Bernard Shaw, Harley Granville Barker, kaj Kontinentaj importado de Henrik Ibsen kaj Gerhardt Hauptmann. La aktoro-/manaĝersistemo, kiel administrite fare de Sir Henry Irving, Sir George Alexander, kaj Sir Herbert Beerbohm Tree (Sinjoro Herbert Beerbohm Tree), estis en malkresko.
Vidu ankaŭ: Edvarda arkitekturo
Famaj arkitektoj inkludis Edwin Lutyens, Charles Rennie Mackintosh, kaj Giles Gilbert Scott. Malgraŭ la populareco de Secesio en Eŭropo, la Edwardian Baroque stilo de arkitekturo estis vaste preferita por publikaj strukturoj kaj estis reanimado de Christopher Wren-inspiraj dezajnoj de la malfruaj 17-a kaj fruaj 18-a jarcentoj. La ŝanĝo aŭ inversigo en gusto de la viktoriaj eklektikaj stiloj korespondis kun la historiaj reanimadoj de la periodo, plej elstare pli frue kartvelaj kaj Neoklasikaj stiloj de la malfruaj 18-a kaj fruaj 19-a jarcentoj.
White City Stadium por la 1908-datita Somerolimpikoj estis la unua Olimpika Stadiono en la UK. Konstruite en la loko de la Franco-Brita-Ekspozicio, ĝi havis sidigadkapaciton de 68,000 estis malfermita fare de reĝo Edward VII la 27an de aprilo 1908. Ĝi estis la plej granda strukturo de sia tipo en la mondo, kaj estis dizajnita por esti timinda kaj plifortigi la amon por grandskala spektaklo kiu karakterizis edvardan Londonon.
Produktoroj Mitchell kaj Kenyon dokumentis multajn scenojn de Britio kaj Irlando de 1900-1907, sportojn, paradojn, fabrikelirejojn, parkojn, ĉefstratojn, remadon kaj similaĵon. Iliaj filmoj bonŝance pluvivis en plentaŭga kvalito reestigita de la originaj negativoj.
La periodo havis multajn inventojn. Ernest Rutherford publikigis siajn studojn sur radioaktiveco. La unuaj transatlantikaj sendrataj signaloj estis senditaj fare de Guglielmo Marconi, kaj la fratoj Wright flugis por la unuan fojon.
Antaŭ la fino de la epoko, Louis Blériot krucis Manikon per aviadilo; la plej granda ŝipo en la mondo, RMS olimpika , velis sur ĝian inaŭguran vojaĝon kaj ŝian fratinon RMS Titanan baldaŭ por sekvi; aŭtoj estis oftaj; kaj la suda poluso estis etendis sia manon al la unua fojo de tiu de Roald Amundsen kaj tiam la teamojn de Robert Scott.
1908 Somerolimpikoj en Londono: La akvotombo en la transkampara vetkuro
La Someraj Olimpikoj de 1908 estis tenita en Londono. Populareco de sportoj tendencis harmonii kun klasaj barieroj, kun teniso kaj luksŝipado populara inter la tre riĉaj kaj piedpilko preferis de la laborista klaso.
Aston Villa konservis ilian pozicion kiel la elstara futbalteamo de la epoko, venki en la FA-Pokalo por la kvara fojo en 1905 kaj ilia sesa ligotitolo en 1909-10-a La klubkoloroj de ruĝa vino kaj lazuraj estis adoptitaj fare de Burnley kiel tributo al sia sukceso en 1910. Sunderland realigis ilian kvaran ligotitolon en 1901-02-a La epoko ankaŭ vidis Liverpool (1900-01, 1905-06), Newcastle United (1904-05, 1906-07, 1908-09) kaj Manchester United (1907-08) gajnantan ilian unuan ligotitolojn.
Progressive Era, por Usono ĉirkaŭ la sama tempo
^ " Manor House " PBS
^ David Brooks, The age of upheaval : Edwardian politics , 1899-1914 (Manchester University Press, 1995).
^ Jon Lawrence, " Class and gender in the making of urban Toryism, 1880-1914. " English Historical Review 108,428 (1993): 629-652.
^ Matthew Roberts, " Popular Conservatism in Britio, 1832-1914. " Parliamentary History 26,3 (2007): 387-410.
^ Marc Brodie, " Voting in the Victorian and Edwardian East End of Londono. " Parliamentary History 23,2 (2004): 225-248.
^ Kathryn Rix," " Go Out into the Highways and the Hedges " : The Diary of Michael Sykes, Conservative Political Lecturer, 1895 and 1907-8. " Parliamentary History 20no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 2 (2001): 209-231.
^ Robert Blake, The Conservative Party : from Peel to Major (2-a ed. 1985) pp 174-75
^ David Dutton, " Unionist Politics and the aftermath of the parlamenta balotado of 1906: Reassessment. " Historical Journal 22no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 4 (1979): 861-876.
^ Andrew S. Thompson, " doganreformo: an imperial strategy, 1903-1913. " Historical Journal 40no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 4 (1997): 1033-1054.
^ Blake, The Conservative Party : from Peel to Major (1985) pp 175-89
^ Ian Packer, " The great Liberal landslide: the 1906 parlamenta balotado in perspective. " Historian 89no. <asisprop> <select> <idf> <np-long> <nhead> PROP S NOM @N< 1 (2006): 8-16.
^ John W. Auld, " The Liberal Pro-Boers. " Journal of British Studies 14no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 2 (1975): 78-101.
^ Martin Pugh, Votoj for women in Britio, 1867-1928 (1994)
^ Nabil M. Kaylani, " Liberal Politics and British-Foreign-Office 1906-1912-Overview. " International Review of History and Political Science 12,3 (1975): 17-48.
^ John F. Glaser, " English Nonconformity and the Decline of Liberalism " , American Historical Review 63no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 2 (1958), pp. 352-363 in Jstor
^ R. C. K. Ensor, Anglio, 1870-1914 (1936) pp 384-420.
^ G.R. Searle, A new Anglio, ? : peace and war , 1886-1918 (2004), pp 185-87.
^ Michael Childs, " Labour Grows Up: The Electoral System, Political Generations, and British Politics 1890-1929. " Twentieth Century British History 6no. <asisprop> <select> <idf> <np-long> <nhead> PROP S NOM @N< 2 (1995): 123-144.
^ G.R. Searle, A new Anglio, ? : peace and war , 1886-1918 (Oxford UP, 20040 pp 275-307.
^ Dorothy Porter," " Enemies of the race " : biologism, environmentalism, and popolsano in Edwardian Anglio,. " Victorian Studies 34no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 2 (1991): 159-178.
^ Goldman, Laŭrenco. " Oksfordo DNB theme: The parlamenta balotado of 1906 " online
^ Rosemary Rees (2003). Britain, 1890-1939. p. 42.
^ Ian Packer, Liberal government and politics , 1905-15 (Palgrave Macmillan, 2006).
^ Sheila Blackburn, " Ideology and sociala politiko: the origins of the Trade Boards Act. " The Historical Journal 34no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 1 (1991): 43-64.
^ Alin Howkins and Nicolan Verdon. " The state and the kamplaboristo: the evolution of the minimuma salajro in agriculture in Anglio, and Kimrio, 1909-24. " Agricultural history review 57.2 (2009): 257-274. online
^ Jean-Pierre Dormois and Michael Dintenfass, eds. , The British Industrial Decline (1999)
^ Arthur J Taylor, " The Economy " , in Simon Nowell-Smith, ed., Edwardian England : 1901-1914 (1964) pp. 105-138
^ Robert Millward and Frances N. Bell, " Economic factors in the decline of mortality in late nineteenth century Britain " , European Review of Economic History 2no. <asisprop> <select> <idf> <np-long> <nhead> PROP S NOM @N< 3 (1998) pp. 263-288 in Jstor
^ Clive H. Lee, " Regional inequalities in infanletaleco in Britio, 1861-1971: patterns and hypotheses. " Population Studies 45,1 (1991): 55-65.
^ J. M. Winter, " Aspects of the impact of the Unua mondo War on infanletaleco in Britio,. " Journal of European Economic History 11,3 (1982): 713.
^ Barbara Burman, " Made at Home by Clever Fingers: =Home Dressmaking in Edwardian England " , in Barbara Burman, ed. The Culture of Sewing : Gender , Consumption , and Home Dressmaking (1999) p 34
^ Margaret Beetham, A magazine of her own ? : domesticity and desire in the woman's magazine , 1800-1914 (Routledge, 2003).
^ Guerriero R. Wilson, " Women's work in offices and the preservation of men's' breadwinning'jobs in early twentieth-century Glasgovo. " Women's History Review 10no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 3 (2001): 463-482.
^ Gregory Anderson, The white-blouse revolution : female office workers since 1870 (1988).
^ Carol Dyhouse, Girls growing up in late Victorian and Edwardian Anglio, (Routledge, 2012).
^ Cartriona M. Parratt, " Futbalklubo " Womanhood " : Exploring sources for female sport in Victorian and Edwardian Anglio,. " Journal of Sport History 16no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 2 (1989): 140-157.
^ Martin Pugh, virina balotrajto in Britio, , 1867-1928 (1980).
^ Melanie Phillips, The Ascent of Woman : History of the Suffragette Movement and the Ideas behind it (Abacus, 2004).
^ a b c d e f g Knight, Patricia (1977). "Women and Abortion in Victorian and Edwardian England". History Workshop. 4: 57-68. doi:10.1093/hwj/4.1.57.
^ a b c d e f Thane, Pat (1978). "Women and the Poor Law in Victorian and Edwardian England". History Workshop: 29-51.
^ Benson, John (2007). "One Man and His Woman: Domestic Service in Edwardian England". Labour History Review. 72 (3): 203-214.
^ Charles L. Graves, Mr. Punch's history of modern Anglio, (1921) vol 4 p. 270 online
^ Marilyn Constanzo," " One Can_ _n't Shake Off the Virinoj " : Images of Sport and Gender in Pulĉinelo, 1901-10. " The International journal of the history of sport 19no. <asisprop> <select> <idf> <np-long> <nhead> PROP S NOM @N< 1 (2002): 31-56.
^ Sarah Cosbey, Mary Lynn Damhorst, and Jane Farrell-Beck. " Diversity of daytime clothing styles as a reflection of women's social role ambivalence from 1873 through 1912. " Clothing and Textiles Research Journal 21no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 3 (2003): 101-119.
^ Ann Beth Presley, " Fifty years of change: Societal attitudes and women's fashions, 1900-1950. " Historian 60no. <asisprop> <select> <idf> <np-long> <nhead> PROP S NOM @N< 2 (1998): 307-324.
^ Kristina Harris, Victorian & Edwardian Fashions for Virinoj , 1840 to 1919 (Schiffer Publishing, 1995).
^ Sarah Edwards," " Clad in Robes of Virgin White " : The Sexual Politics of the " Lingerie"Dress in Novel and Film Versions of The Go-Between. " Adaptation 5no. <asisprop> <select> <idf> <np-long> <nhead> PROP S NOM @N< 1 (2012): 18-34.
^ Linkof , Ryan. review of The Edwardian Sense : Art , Design , and Performance in Britio, , 1901-1910 , ( review no. 1121 ), Institute of Historical Research
^ Priestley, J. B. (1970). The Edwardians. London: Heinemann. pp. 176-178. ISBN 0-434-60332-5.
^ A.S. Gray, Edwardian Architecture : Biographical Dictionary (1985).
^ David Littlefield, " White City: The Art of Erasure and Forgeso Olimpikoj. " Architectural Design 82no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 1 (2012): 70-77.
^ Vanessa Toulmin and Simon Popple, eds. , The Lost World of Mitchell and Kenyon : Edwardian Britio, on Film (2008).
^ see for example " The Lost World Of Mitchell And Kenyon - Episode 1-4/6 "
^ A. R. Ubbelohde, " Edwardian Science and Technology: =Their Interactions " , British Journal for the History of Science (1963) 1no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 3 pp. 217-226 in Jstor
^ James Anthony Mangan, ed. A sport-loving society : Victorian and Edwardian middle-class Anglio, at play (Routledge, 2004).
^ Tony Mason," " Our Stephen and our Harold " : Edwardian footballers as local heroes. " The International Journal of the History of Sport 13no. <asisprop> <select> <idf> <np-close> <nhead> PROP S NOM @N< 1 (1996): 71-85.
Nigra, Marko. Edwardian Britain: Very Brief History (2012) eltiraĵo kaj tekstoserĉo
Delap, Lucy. "La Supervirino: Teorioj de Gender kaj Geniulo en edvarda Britio", Historical Journal (2004) 47 numero 1 pp 101-126 en JSTOR
Dyhouse, Carol. Girls growing up in late Victorian and Edwardian Anglio, (Routledge, 2012).
Kampo, Clive D." "The Faith Society (La Kredo-Socio)"? Quantifying Religious Belonging en edvarda Britio, 1901-1914." Journal of Religious History (Revuo por Religia historio) 37.1 (2013): 39-63.
Gutzke, David W. "W. Akvoj Ĉefservisto kaj la Kreado de Progressive Brewer en Britio, 1890-1922." Histoire sociale /socihistorio 47 numero 96 (2015): 137-160.
Hamlett, Jane. At Home in the Institution: Material Life in Asylums, Lodging Houses and Lernejoj in Victorian and Edwardian Anglio, (Palgrave Macmillan, 2014)
Hattersley, Roy. The Edwardians (2005), eltiraĵo
Hawkins, Alun. "Edvarda Liberalismo", History Workshop (1977) numero 4 pp 143-61
Hearnshaw, F. J. C. , red. Edwardian England AD 1901-1910 (1933) rete 294pp; 10 eseoj de akademiuloj
Helero, Mikaelo. London Clerical Workers, 1880-1914 (Pickering & Chatto, 2011)
Holando, Evangeline. Pocket Guide to Edwardian England (2013) eltiraĵo kaj tekstoserĉo
Horrall, Andreo. Popola kulturo in Londono c. 1890-1918: The transformation of entertainment (Manchester UP, 2001).
Hughes, Mikaelo. "Ĉefepiskopo Davidson, la' edvarda Krizo,' kaj la Defendo de la Nacia eklezio." Journal of Church (Revuo por preĝejo) kaj Ŝtato 57 numero 2 (2015): 217-242.
Jenkins, Roy. Asquith: portreto de viro kaj epoko (1964)
Meacham, Standish. Vivo tute malsama: La angla laborista klaso, 1890-1914 (Harvard UP, 1977), scienca socihistorio.
Nowell-Smith, Simon, red. Edwardian Anglio, 1901-14 (1964), 620pp; 15 vastaj eseoj de akademiuloj.
Ottewill, Roger Martin. "Kredo kaj bonfaroj: kongregacialismo en edvarda Hampshire 1901-1914" (PhD. Mortuldioj. Universitato de Birmingham, 2015) rete. Bibliografiop 389-417.
Antaŭa, Christopher. Edwardian Anglio, and the Idea of Racial Decline: An Empire's Future (Palgrave Macmillan, 2013)
Legu, Donaldo. Edwardian England (1972) 288pp; Enketo de akademiulo
Ross, Ellen. ""Furiozaj Demandoj kaj Mokado": Geedzeco en Working-Class Londono, 1870-1914." Feminist Studies 8.3 (1982): 575-602. en JSTOR
Russell, A. K. Liberala terglito: la parlamenta balotado de 1906 (1973).
Searle, G. R. Nova Anglio? : paco kaj milito, 1886-1918 (Oxford University Press, 2004), vasta enketo, 952 pp
Sutherland, Gillian. "Memedukado, klaso kaj sekso en edvarda Britio: virinoj en etburĝarfamilioj." Oxford Review of Education (Oksfordo Revizio de Eduko) 41 numero 4 (2015): 518-533.
Thompson, Paul. La Edwardians: La Remaking of British Society (Refarado de brita socio) (dua red. 1992) rete
Trumble, Angus, kaj Andrea Wolk Rager, Red. Edwardian Opulence: British Art at the Dawn of the Twentieth Century (2012).
Thackeray, Davido, "Repripensado la Edvarda Krizo de Konservativismo", Historical Journal (2011) 54 numero 1 pp 191-213 en JSTOR
Ubbelohde, A. R. "Edvarda Scienco kaj Teknologio: Iliaj Interagoj", British Journal for the History of Science (1963) 1 numero 3 pp 217-226 en JSTOR
Ĉiujara Registro 1901
Ĉiujara Registro 1902
Ĉiujara Registro 1903
Ĉiujara Registro 1906
Ĉiujara Registro 1907
Statistika Abstrakta de la Unuiĝinta Reĝlando ĉiujaraj 1901-1909, rete
Page translated on: 2017-05-06 23:03:26