Nestor Maĥno - Wikipedia's Nestor Makhno as translated by GramTrans
Wikipedia's Nestor Makhno as translated by GramTrans
La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Nestor Makhno article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2016-06-14 04:25:51. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.
"Makhno" resendas ĉi-tien. Por aliaj uzoj, vidu Makhno (malambiguigo).
Nestor Maĥno en 1921
Armea Gvidanto de la Libera Teritorio
Januaro 5, 1919 - la 28-an de aŭgusto 1921
La 26-an de oktobro ( N.S. novembro 7), 1888 Huliaipole
, Yekaterinoslav Governorate, ruso Imperio
Julio 6, 1934 (en aĝo de 45) Parizo
Neniu ( anarki-komunismo)
Anark-komunista revoluciema, gerilestro, verkisto, kamparano, farbisto, scenejhelpulo, farmhelpanto
Kreadon de la Libera Teritorio, gvidante la ukrainan Revolucion
Neniu, Formerly Orthodox Christian
Nestor Ivanovych Makhno aŭ Bat'ko ("Patro") Makhno [1] ( ukraine: нестор Іванович Махно, rusa: не́стор Ива́нович Махно́; La 26-an de oktobro 1888 ( N.S. novembro 7) - julion 6, 1934) estis ukraina anarko-komunisto revoluciema kaj la komandanto de sendependa anarkiisma armeo en Ukrainio dum la Rusia enlanda milito de 1917-1922.
Kiel komandanto de la Revolutionary Insurrectionary Army of Ukraine (Revolucia Insurrectionary Army de Ukrainio) , pli ofte referita kiel la Makhnovshchina, Makhno gvidis gerilkampanjon dum la Rusia enlanda milito. [2] Makhno kontraŭbatalis ĉiujn frakciojn kiuj serĉis trudi ajnan eksteran aŭtoritaton super suda Ukrainio, batalante en sinsekvo mod la Ukrainajn Naciistojn, mod la imperian germanan kaj austro-germanan okupon (1918), mod la Hetmanate Respublikon (1918), mod la Blankan Armeon, mod la Ruĝan Armeon, kaj mod aliajn pli malgrandajn fortojn gviditajn per ukrainaj otaman'oj. Makhno kaj lia movado plurfoje provis reorganizi vivon en la Huliaipole regiono laŭ anarkiist-komunistaj linioj; tamen, la interrompoj de la civita milito malhelpis iujn ajn longperspektivajn sociajn eksperimentojn. Kvankam Makhno konsideris la bolŝevikojn minaco al la evoluo de anarkiisto Free Territory ene de Ukrainio, li dufoje eniĝis en armeaj aliancoj kun ili por venki la Blankan Armeon. En la sekvo de la malvenko de la Blanka Armeo (Volunteer Army) en la regiono en novembro 1920, la bolŝevikoj iniciatis kampanjon kontraŭ Makhno, kiu finis kun lia fuĝo trans la rumana limo en aŭgusto 1921. Post serio de malliberigoj kaj fuĝoj, Makhno finfine packontraktis en Parizo kun sia edzino Halyna kaj filino Jelena. En ekzilo Makhno skribis tri volumojn de memuaroj. [3] Makhno mortis en ekzilo en la aĝo de 45 pro tuberkuloz-rilataj kialoj. Li ankaŭ estas kreditita kiel la inventinto de la tachanka, ĉevalmovita platformo muntanta pezan maŝinpafilon.
2 Organizante la movadon de la kamparanoj
3 La Makhnovist kaj formado de la anarkiisto Black Army
3.1 Rilatoj inter la Makhnovists kaj Menonitkolonianoj
3.2 Akuzoj de antisemitismo
3.3 Naciaj temoj
3.4 Blank- kaj Ruĝarmeo-atakoj
Nestor Maĥno estis naskita en malriĉan terkultivistfamilion en Huliaipole, Yekaterinoslav Governorate de la Rusa Imperio (nun Zaporiĵa provinco, Ukrainio). [5] [6] Li estis la plej juna de kvin infanoj. Preĝejdosieroj montras baptodaton de la 27-an de oktobro (novembro 7), 1888; sed la gepatroj de Nestor Maĥno aligis lian amaton de naskiĝo kiel 1889 (en provo prokrasti devigan militservon).
Lia patro mortis kiam li estis dek monatojn maljuna. [8] Pro ekstrema malriĉeco, li devis labori kiel paŝtisto en la aĝo de sep. [8] Li studis en la Sekundo Huliaipole bazlernejo en vintro en la aĝo de ok kaj laboris por lokaj luigantoj dum la somero. [8] Li postlasis lernejon en la aĝo de dek du kaj estis utiligita kiel farmhelpanto sur la biendomoj de nobeluloj kaj sur la bienoj de riĉaj kamparanoj aŭ Kulakoj .
En la aĝo de dek sep, li estis dungita en Huliaipole mem kiel lernanta farbisto, tiam kiel laboristo en loka ferfandejo kaj finfine kiel fandejulo en la sama organizo. [8] Dum tiu tempo li iĝis engaĝita en revolucia politiko. [8] Lia implikiĝo estis bazita sur liaj travivaĵoj de maljusto sur laboro kaj la terorismo de la carreĝimo dum la 1905 cirkulado. [8] En 1906, Makhno aliĝis al la anarkiisma organizo en Huliaipole. [5] Li estis arestita en 1906, provis, kaj malkondamnis. Li denove estis arestita en 1907, sed ne povus esti kulpigita, kaj la kulpigo estis faligita. [8] La tria aresto venis en 1908 kiam enfiltristo povis atesti kontraŭ Makhno. [8] En 1910 Makhno estis juĝita al morto per pendado, sed la frazo estis navedita al ĝismorta puno kaj li estis sendita al Butyrskaya malliberejo en Moskvo. [8] En malliberejo li venis sub la influon de lia intelekta ĉelkamarado Piotr Arshinov. [5] [8] [9] Li estis liberigita de malliberejo post la Februara revolucio en 1917.
Organizante la movadon de la kamparanoj
Makhno en 1918
Post liberigo de malliberejo, Makhno organizis la sindikaton de kamparanoj. [9] Ĝi donis al li " Robin Hood " bildon kaj li eksproprietigis grandajn biendomojn de terposedantoj kaj distribuis la teron inter la kamparanoj.
En marto 1918 la nova bolŝevik registaro en Rusio subskribis la Traktato de Brest-Litovsk finante pacon kun la Centraj Potencoj, sed cedante grandajn kvantojn de teritorio, inkluzive de Ukrainio. Kiel la Centra Rada de la Ukraina Popola Respubliko (UNR) pruvis nekapabla garantii ordon, puĉo de iama carista generalo Pavlo Skoropadsky en aprilo 1918 rezultigis la establadon de la Hetmanate. Jam seniluziigita per la malsukceso de la UNR solvi la demandon de terposedado, multe de la kampula klaso rifuzis apogi konservativan registaron administritan fare de iamaj imperiaj oficialuloj kaj apogitan fare de la aŭstro-hungaraj kaj germanaj posedantoj. [10] Kamparangrupoj sub diversa memproklamita otamany kiu estis fidis je la ruloj de la armeo de la UNR nun atakis la germanojn, poste ŝanĝante al la Adresaro en somero 1918 aŭ al la bolŝevikoj en malfrua 1918-19, aŭ hejme por protekti lokajn interesojn, en multaj kazoj ŝanĝantaj fidelecojn, prirabantajn tielnomitajn klasmalamikojn, kaj eligi aĝ-aĝajn indignojn. [11] Ili finfine dominis la kamparon en mez 1919; la plej granda parto sekvus ĉiu Socialist Revolutionary Matviy Hryhoriyiv aŭ la anarkiisman flagon de Makhno.
En Yekaterinoslav provinco la ribelo baldaŭ akceptis anarkiisto-politikajn nuancojn. Nestor Maĥno aliĝis al anarkiisma grupo (gvidita fare de marist-dizertinta Fedir Shchus) kaj poste iĝis ĝia komandanto. Konvenaj delvis al la impona personeco kaj karismo de Makhno, ĉiuj ukrainaj anarkiismaj malligoj kaj kamparanaj gerilgrupoj en la regiono poste iĝis konataj kiel Makhnovists ( ruse: махновцы). Tiuj poste venis kune en la Revolutionary Insurrectionary Army of Ukraine (RIAU), ankaŭ nomita la Black Army (ĉar ili batalis sub la anarkiisma nigra flago). La RIAU batalis kontraŭ la Whites ( kontraŭrevoluciaj) fortoj, ukrainaj naciistoj, kaj diversaj sendependaj miliciaj formacioj kiuj faris antisemitajn pogromojn. La anarkiisma movado en Ukrainio estis referita kiel la Black Army, Makhnovism aŭ pejorative Makhnovshchina.
En lokoj kie ili movis kontraŭbatalante armeojn, vilaĝanojn (kaj laboristoj) serĉis abolicii kapitalismon kaj la ŝtaton organizante sin en vilaĝasembleojn, komunumojn kaj liberajn konsiliojn. La tero kaj fabrikoj estis eksproprietigitaj kaj metitaj sub nominalan kamparanon kaj laboristkontrolon per aŭtonomiaj komisionoj; tamen, urburbestroj kaj multaj oficialuloj estis tiritaj rekte de la rangoj de la armea kaj politika gvidado de Makhno.
[ citaĵo bezonis ] La Makhnovists kaj formado de la anarkiisto Black Army
Ĉefa artikolo: Libera Teritorio (Ukrainio)
Hetmano Pavlo Skoropadsky, kapo de la Ukraina Ŝtato, (pripensite fare de la plej multaj historiistoj [ kiu? ] kiel marionet registaro) perdis la subtenon de la Centraj Potencoj (Germanio kaj Austro-Hungario, kiuj armis liajn fortojn kaj instalis lin en povo) post la kolapso de la germana okcidenta fronto. Nepopulara inter plej sudaj ukrainoj, la hetmano vidis siajn plej bonajn fortojn vaporiĝi, kaj estis movita for el Kievo per la Adresaro. En marto 1918, la fortoj de Makhno kaj aliancitaj anarkiisto- kaj gerilanaroj venkis en venkoj kontraŭ la germana, aŭstro, kaj ukrainajn naciismajn (la armeo de Symon Petlura) trupojn, kaj unuojn de la Blanka Armeo, kaptante multen da germana kaj aŭstro-hungara armiloj. Tiuj venkoj super multe pli grandaj malamikaj trupoj establis la reputacion de Makhno kiel armean taktikiston; li iĝis konata kiel Batko (' Patro ') al liaj admirantoj.
Ĉe tiu punkto, la emfazo de kampanjoj tiu Makhno adoptis en la antaŭa jaro ŝanĝita al politikaj konzernoj. La unua Congress of the Confederation of Anarchists Groups (Kongreso de la Konfederacio de Anarkiistoj-Grupoj), sub la nomo de Nabat ("la Alarmo-Tamburo"), eldonis kvin ĉefajn principojn: malakcepto de ĉiuj partioj, malakcepto de ĉiuj formoj de diktaturoj (inkluzive de la diktatoreco de la proletaro, rigardita fare de Makhnovists kaj multaj anarkiistoj de la tago kiel esprimo sinonima kun la diktaturo de la bolŝevika komunista partio), negacio de iu koncepto de centra ŝtato, malakcepto de tielnomita "transira periodo" necesiganta provizoran diktatoreco de la proletaro, kaj mem-administradon de ĉiuj laboristoj tra la konsilioj de liberaj lokaj laboristoj (sovetianoj). Dum la bolŝevikoj argumentis ke ilia koncepto de diktatoreco de la proletaro signifis ĝuste "regulo de la konsilioj de laboristoj", la Makhnovist-platformo kontraŭbatalis la "provizoran" bolŝevikiniciaton de "partiodiktaturo." La Nabat estis neniel marioneto de Mahkno kaj liaj subtenantoj, de tempo al tempo kritikanta la Black Army kaj ĝian konduton en la milito.
En 1918, post rekrutado de nombregoj de ukrainaj kamparanoj, same kiel nombroj da judoj, anarkiistoj, naleĉki, kaj rekrutoj alvenantaj de aliaj landoj, Makhno formis la Revolutionary Insurrectionary Army of Ukraine (Revolucia Insurrectionary Army de Ukrainio), alie konatan kiel la Anarkiisto Nigra Armeo. Ĉe ĝia formado, la Black Army konsistis el proksimume 15,000 armitaj soldatoj, inkluzive de infanterio- kaj kavalerio (kaj regula kaj neregula) brigadoj; artileriomalligoj estis integrigitaj en ĉiu regimento. De novembro 1918 ĝis junio 1919, uzante la Black Army por sekurigi ĝian tenon sur potenco, la Makhnovists provis krei anarkiisman socion en Ukrainio, administrita sur la loka nivelo fare de la konsilioj de sendependaj kamparanoj kaj laboristoj.
Novaj rilatoj kaj valoroj estis generitaj per tiu nova socia paradigmo, kiu igis Makhnovists formaligi la politikon de liberaj komunumoj kiel la plej alta formo de socia justeco. Eduko estis organizita sur la principoj de Francisco Ferrer, kaj la ekonomio estis bazita sur libera interŝanĝo inter kamparaj kaj urboj, de kultivaĵo kaj brutaro ĝis produktitaj produktoj, laŭ la scienco proponita fare de Petro Kropotkin.
[ citaĵo bezonis ] Makhno nomite la bolŝevikoj diktatoroj kaj kontraŭa la "Ĉeka-sekretservo [sekreta polico] = ... kaj simila deviga aŭtoritata kaj disciplinaj institucioj" kaj postulanta" [f] redom de parolado, gazetaro, kunigo, sindikatoj kaj similaĵo". [12] La bolŝevikoj, en victurno, akuzis la Makhnovists je trudado de formala registaro super la areo kiun ili kontrolis, kaj ankaŭ diris ke Makhnovists uzis malvolan devigan militservon, faris amas-ekzekutojn, kaj havis du militistaro- kaj kontraŭspionadan fortojn: la Kontrrazvedka, kun punaj funkcioj transdonis en 1920 al la Kommissiya Protivmakhnovskikh Del (komisiono por Anti-Makhnovist Activities).
La bolŝevikoj asertis ke ĝi estus malebla por malgranda, agrikultura socio por organizi en anarkiisman socion tiel rapide. Tamen, Orientulo-Ukrainio havis grandan kvanton de karbominejoj, kaj estis unu el la plej industriigitaj partoj de la Rusa Imperio.
Rilatoj inter la Makhnovists kaj Menonitkolonianoj
Kiel revoluciema kamparangvidanto Makhno estis nomita "bunta famulo" [14] kaj sia kariero "legenda". [15] Tamen, en la vido de la germanaj kaj menonit komunumoj en Ukrainio, li estis konsiderita instiganton de armeaj ruinigadoj kontraŭ senkulpaj farmistoj kaj "nehoma monstro kiujn kies pado estas laŭlitere superverŝita kun sango." [16] Li estas konstante prisignita kiel teroristo aŭ bandito en menonitliteraturo. En la aĝo de 11 Makhno komencis labori kiel virbovbovopaŝtisto pri la Janzen-biendomo en Silberfeld. Ĉi tie li komencis evoluigi malamon por la regantaj klasoj. En liaj memuaroj li skribas: "Ĉe tiu tempo ke mi komencis travivi koleron, envion kaj eĉ malamon direkte al la terposedanto [Janzen] kaj precipe direkte al liaj infanoj - tiuj junaj evitemuloj kiuj ofte promenis preter mi elegantaj kaj sanaj, bele vestita, striglita kaj odoraj; dum mi estis malpura, vestita en ĉifonoj, nudpiedaj, kaj odoris je stalsterko de purigado de la garbejo de la bovidoj." [17] Makhno ankaŭ laboris pri la menonito posedis Kroeger-planton en Gulyai-Polye.
Dum la civita milito, Mahkno kaj siaj soldatoj trudeniris multajn germanajn kaj menonitkoloniojn kaj biendomojn en la Katerynoslav Oblasto. La pli grandaj kamparaj terposedoj de menonitoj estis elstaraj celoj pro sia riĉaĵo kaj proksimeco al Gulyai-Polye. [18] La Schönfeld kolonio, lokalizis najbara al la Huliaipole areo, estis unikaj en tio ke ĝi konsistis ĉefe el menonitaj domejkompromisoj trans ekspansiema areo. Menonitkolonioj estis laŭcelaj fare de Makhno ĉar, posedantojn de prosperaj bienoj kaj biendomoj, ili estis konsideritaj Kulakoj - riĉaj farmistoj kiuj ekspluatis la laboron de la ĉirkaŭigo, plejparte ukraina, kampula klaso. Ukrainaj estis tradicie dungitaj fare de riĉaj menonitoj kiel domservistoj kaj farmhelpantoj.
Dum malpermesite de ilia religio de servado en la armeo de la caro, multaj menonitoj helpis la rusan militinveston elfarante ŝtatservon en ne-militantaj roloj, precipe forstado kaj medicinaj unuoj. La ĝermana fono de la menonitoj ankaŭ helpis flamigi negativan senton dum la periodo de revolucio, kiam multaj Makhnovistoj havis familiojn kiuj suferis sub la german-Austro-hungara okupo en 1918. La propra frato de Makhno, Emelian - handikapita militveterano - estis murdita kaj la hejmo de lia patrino brulis al la grundo per la okupo. [19] La menonitoj mem, estintaj nudigitaj de sia riĉaĵo kaj posedaĵo dum la revolucio, apogis la okupon kiu promesis reestabli ilin kiel terposedantoj. Kelkaj menonitoj akompanis punajn malligojn kontraŭ la kampula klaso, kiu tre kontribuis al la kreskanta amareco inter menonitoj kaj ukrainaj. En oktobro 1918, aŭstro-hungaraj fortoj kaj "German kolonianoj" brulis laŭ la por-Makhnovist vilaĝo de Bolshe-Mikholaivka kaj murdis multajn el ĝiaj loĝantoj. Makhno reagis per daŭranta kampanjo de venĝo kontraŭ la germana/menonitkolonioj kaj biendomoj. En la sama tempo Makhno esprimis sian opozicion al la arbitra buĉado de la kolonianoj kaj establitajn "fundamentajn principojn" por okupado de la kolonioj. [20] Ĉie en 1918 totalo de 96 menonitoj estis mortigita en la Schönfeld-Brasol-areo. [21] Preter la vintro 1918-1919 la plej multaj loĝantoj de la Schönfeld-kolonio fuĝis al la relativa sekureco da la Molotschna kolonio.
Dum sub germana okupo, la menonitoj estis instigitaj por formi memdefendo- ( Selbstskutz ) unuojn. Menonitjuneco estis trejnita kaj armita sub la inspektado de germanaj oficiroj. Krevante kun preskaŭ kvar jarcentoj da pacifismo, silenta aprobo da la Selbstskutz ricevis fare de la menonitgvidado ĉe la Lichtenau Konferenco [junio 30- julio 2, 1918]. [22] Destinite ekskluzive por la defendo de la kolonio, kun la alveno de generalo Denikin Blanka Volunteer Army la Selbstskutz estis iom post iom tirita en ofensivajn operaciojn kontraŭ Makhno. Poste en la civita milito kelkaj menonitoj ankaŭ formis etnajn batalionojn ene de la Blanka Armeo. La Selbstskutz estis komence sukcesa en protektado de iliaj komunumoj kontraŭ la partizanoj de Makhno sed estis superfortita post kiam la anarkiistoj akordigis sin kun la Ruĝa Armeo, kiu envojaĝis Ukrainion en februaro 1919. [23] La menonitoj de la Molotschna kolonio estis sub komuna Makhnovist-ruĝa okupo ĝis la Whites kolapsis tra la suda fronto en majo 1919.
Sekvante la gigantan atakon de Makhno sur la ariergardo de Denikin en septembro-oktobro 1919, la menonitkolonioj trovis sin ree sub Makhnovist-okupo. La jaro 1919 vidis la plej grandan nombron da menonitoj mortigitaj - proksimume 827 aŭ 67% de ĉiu menonito civitmilitajn mortojn. La granda plimulto de tiuj okazis inter oktobro kaj decembron. Dum tiu periodo gravaj masakroj okazis en Eichenfeld (Yazykovo), Blumenort ( Molotschna), Steinfeld kaj Ebenfeld (Borozenko) kaj Münsterberg (Zagradovka) dum sub la administra kontrolo de la Makhnovists. La Chortitza kolonio ankaŭ suferspertis altan gradon da morto kaj rabon. [21] Malgraŭ daŭranta debato kaj enketo en la personan kulpon de Makhno por la masakroj, ekzistas nuntempe neniu indico ĉe kiun li ĉeestis aŭ aprobis tiujn agojn. Laŭ la esplorado de Peter Letkemann 3,336 rusaj menonitoj, aŭ tri procentoj de ilia totala populacio, mortis inter 1914 kaj 1923. [21] Naŭdek ses procentoj de tiuj mortoj okazis en Ukrainio.
Kiel la blanka armeo, la Ukraina Nacia Respubliko kaj fortoj lojalaj al la bolŝevikoj, la fortoj de Makhno estis akuzitaj je farado de pogromoj kontraŭ judoj en Ukrainio dum la civita milito, surbaze de la bolŝevikraportoj pri la milito. [24] Tamen, tiuj asertoj neniam estis pruvitaj. Anarkiisto Paul Avrich skribas, "la kvazaŭa antisemitismo de Maknno ... Pagendaĵoj de judo-logilado kaj de kontraŭ-judaj pogromoj venis de ĉiu kvarono, foriris, dekstra, kaj centro. Sen escepto, aliflanke, ili estas bazitaj sur onidiro, onidiro, aŭ intencita kalumnio, kaj restas nedokumentitaj kaj nepruvitaj." [25] Avrich notas ke konsiderinda nombro da judoj partoprenis en la Makhnovist-anarkiisma movado. Kelkaj, kiel Vsevolod Mikhailovich Eikhenbaum, ankaŭ konata kiel " Voline ", [26] [27] kaj Baron Aron estis intelektuloj kiuj deĵoris sur la Kultura-Instrua-Komisiono, skribis liajn manifestojn, kaj redaktis liajn ĵurnalojn, sed la granda plimulto kontraŭbatalis en la rangoj de la Anarkiisto Nigra Armeo, ĉiu el ambaŭ en specialaj malligoj de juda artilerio kaj infanterio, aŭ alia ene de la regulaj anarkiismaj armeobrigadoj kune kun kamparanoj kaj laboristoj de ukraina, la rusan, kaj aliajn etnajn originojn. Kune ili formis signifan parton de la anarkiisma armeo de Makhno. [26] [27] Signife, dum la rusa civita milito, la Merkaz aŭ Central Committee of the Zionist Organization in Russia (Centra Komisiono de la cionisma organizo en Rusio) regule raportis pri kvant-armitaj grupoj farantaj pogromojn kontraŭ judoj en Rusio, inkluzive de la Whites, la rusa ukraina "Verda" naciisto Nikifor Grigoriev (poste pafita preter Black Army-soldatoj sur la ordojn) same kiel Ruĝarmeo-fortoj de Makhno, sed ne akuzis Makhnon aŭ la anarkiiston Black Army je direktado de pogromoj aŭ aliaj atakoj kontraŭ rusaj judoj. [28] Laŭ Peter Kenez, "Li estis memedukita viro, devige enhospitaligita al la instruo de Bakunin kaj Kropotkin, kaj li povus ne juste esti priskribita kiel antisemito. Makhno havis judajn kamaradojn kaj amikojn; kaj kiel Simon Petljuran, li eldonis proklamon malpermesantan pogromojn." Kenez daŭriĝas por aserti (kun neniu indico, racio aŭ fonto) ke la anarkiisma gvidanto ne povis aŭ ne trudis disciplinon al siaj soldatoj. En la nomo de "klaso luktas" liaj soldatoj kun akurataj entuziasmaj prirabitaj judoj de kio ajn ili havis." [29] Tio estus en la spirito de normoj de konduto kiun Makhno antaŭenigis por siaj soldatoj, kiuj postulis milito kontraŭ "la riĉa burĝaro de ĉiuj naciecoj" estu ili rusaj, ukrainaj aŭ judaj, same kiel lia eksplicita ordo ne bati aŭ prirabi "pacajn judojn".
Naciaj temoj
Dum la plejparto de la fortoj de Makhno konsistis el etnaj ukrainaj kamparanoj, li ne konsideris sin esti ukraina naciisto, sed prefere anarkiisto. Lia movado metis Ukrainian-lingvan version de sia gazeto kaj lian edzinon Halyna Kuzmenko estis naci-konscia ukraino. En elmigrado, Makhno kredis ke anarkiistoj nur havus estontecon en Ukrainio se ili Ukrainianized kaj li deklarus ke li bedaŭris ke li skribis siajn memuarojn en la rusa kaj ne en ukraina. [31] Makhno rigardis la revolucion kiel ŝancon por ordinaraj rusoj - precipe kamparaj kamparanoj - senigi sin de la overŭening-potenco de la centra ŝtato tra aŭtonomiaj kaj sendependaj kamparankomisionoj, protektitaj fare de la armeo de popolo dediĉita al anarkiismaj principoj de mem-regulo.
Blank- kaj Ruĝarmeo-atakoj
Ruĝarmeo-komandanto Pavel Dybenko kaj Nestor Maĥno, 1919
Bolŝevikmalamikeco al Makhno kaj lia anarkiisma armeo pliiĝis post la transfuĝo de 40,000 Ruĝarmeo soldatoj en Krimeo al la Black Army en julio 1918. La Nabat konfederacio estis ekskludita kaj la Triono Kongreso (specife Pavel Dybenko) deklaris la "Makhnovschina" (ukrainaj anarkiistoj) eksterleĝulojn kaj kontraŭrevoluciajn. En respondo, la Anarkiisto-Kongreso publike pridubis," [M] ightoleĝoj ekzistas kiel farite fare de malmultaj personoj tielnomitajn revoluciulojn, permesante tiujn por deklari la malpermesadon de tuta popolo kiu estas pli revoluciema ol ili?" (Archinoff, La Makhnovist Movado). Fidante plejparte je raporto de septembro 1920 de V. Ivanov, bolŝeviko-delegito ĝis la tendaro de Makhno, Moskvo pravigis ĝian malamikecon al Makhno kaj la anarkiistojn postulante tion:
La anarkiisma armeo kaj ŝtato de Makhno havis neniujn liberajn elektojn al la ĝenerala komandkunlaborantaro, kun ĉiuj komandantoj supren al rotestro nomumita fare de Makhno kaj la Anarkiisto Revolucia Milito-Konsilio;
Makhno rifuzis disponigi manĝaĵon por sovetiaj fervojistoj kaj telegrafistoj (provo kapitaligi en la opinio de Makhno de fervojoj kiel kapitalismaj vantaĵoj);
ekzistis "speciala sekcio" en la Anarchist Revolutionary Military Council-konstitucio kiu traktis malobeemon kaj dizerton "sekrete kaj sen kompato" (tiu obĵeto estis farita malgraŭ la fakto ke Special Punitive Brigades de la bolŝevika Ruĝa Armeo jam pafis dizertintojn kaj membrojn de siaj familioj ekde 1918);
la fortoj de tiu Makhno trudeniris Ruĝarmeo-konvojojn por provizoj, kaj ne pagis por kirasa aŭto konfiskita de Briansk;
ke la Nabat kaŭzis mortigajn teroragojn en rusaj grandurboj (referenco al provoj sur la vivoj de bolŝevikoficialuloj de sendependaj anarkiistoj kaj aliaj disidentaj maldekstrulgrupoj neparencaj al aŭ Makhno aŭ la Nabat).
La bolŝevikogazetaro estis ne nur senvoĉa pri la temo de la daŭra rifuzo de Moskvo sendi brakojn al la Black Army, sed ankaŭ ne kreditis la daŭran volemon de la ukrainaj anarkiistoj ekspedi manĝaĵprovizadojn al la malsataj urbaj loĝantoj de Bolŝevik-tenitaj grandurboj.
Vladimir Lenin baldaŭ sendis Lev Kamenev al Ukrainio, kiu faris amikan intervjuon kun Makhno. Post la foriro de Kamenev, Makhno asertis esti kaptinta du bolŝevikmesaĝojn, la unuan ordon al la Ruĝa Armeo se temas pri ataki la Makhnovists, la atencon de la dua mendanta Makhno. Baldaŭ post la Kvara Kongreso, Trotskij sendis ordon aresti ĉiun Nabat kongresmembron. Traktite de White Army-fortoj, Makhno kaj la Black Army respondita retiriĝante plu en la internon de Ukrainio. En 1919, la Black Army subite turnis orienten en plenskala ofensivo, surprizante la blankajn fortojn de generalo Denikin kaj igante ilin retiriĝi. Ene de du semajnoj, Makhno kaj la Black Army rekaptis ĉion el la suda Ukrainio.
Black Army-komandantoj Simon Karetnik (tria de la maldekstro), Nestor Maĥno (meze) kaj Fedor Shchus (unua dekstra), 1919
Kiam preskaŭ duono [32] de la soldatoj de Makhno estis frapitaj per tifepidemio, Trotskij rekomencis malamikecojn; la Ĉeka-sekretservo sendis du agentojn por asasini Makhnon en 1920, sed ili estis kaptitaj kaj, post konfesado, estis efektivigitaj. Tute tra februaro 1920 la Libera Teritorio - Makhnovist regiono - estis inundita kun Ruĝaj soldatoj, inkluzive de la 42-a Rifle Division kaj la latva & estona dividado - en totala almenaŭ 20,000 soldatoj. [33] Viktor Belash notis ke eĉ en la plej malbona tempo por la revoluciema armeo, nome komence de 1920, "En la plimulto de kazoj rang-kaj-arkivas Ruĝarmeo soldatojn estis metitaj liberigas". Kompreneble Belash, kiel kolego de tiu de Makhno, idealigis supozeble la punpolitikojn de la Batko. Tamen, la faktoj portas al atestanto kiun tiu Makhno vere liberigis "en ĉiuj kvar indikoj" kaptis Ruĝarmeo-soldatojn. Tio estas kio okazis komence de februaro 1920, kiam la ribelantoj senarmigis la 10.000-fortan estonan dividadon en Huliaipole. [34] Al tio devas esti aldonite ke la Revolucia Ribelema Armeo da Ukrainio inkludis koruson de estonaj muzikistoj. [35] La problemo estis plue kunmetita per la fremdiĝo de la estonoj per la nefleksebla rusa ŝovinismo kaj ilia rifuzo de Anton Denikin batali kontraŭ Nikolaj Judeniĉ.
Ekzistis nova armistico inter Makhnovistfortoj kaj la Ruĝa Armeo en oktobro 1920 spite al nova antaŭeniĝo de la blanka armeo de Wrangel. Dum Makhno kaj la anarkiistoj volis kunlabori en elĵetado de Wrangel kaj White Army trupas de suda Ukrainio kaj Krimeo, ili malfidis la bolŝevikan registaron en Moskvo kaj ĝiaj motivoj. Tamen, post kiam la bolŝevikregistaro konsentis pri pardono de ĉiuj anarkiismaj kaptitoj ĉie en Rusio, formala traktato de alianco estis subskribita.
De malfrua 1920, Makhno haltis la White Army-antaŭeniĝon de Ĝenerala Wrangel en Ukrainion de la sudokcidento, konkerante 4,000 kaptitojn kaj butikojn de pafaĵoj, kaj malhelpante la Blankan Armeon de akiradkontrolo de la plej superrega ukraina grenrikolto. Poste, post ŝanĝado de fortoj de la pol-sovetia kampanjo, Ruĝarmeo trupoj ankaŭ partoprenis la sudan kampanjon kiu persekutis Wrangel kaj la reston de liaj fortoj laŭ la krimea duoninsulo. Al la fino, Makhno kaj la anarkiistoj bontenis siajn ĉefajn politikajn strukturojn, rifuzante postulojn ligi la Ruĝan Armeon, por okazigi Bolŝevik-kontrolitajn elektojn, aŭ akcepti Bolŝevik-elelektitajn politikajn komisarojn. [37] La Ruĝa Armeo provizore akceptis tiujn kondiĉojn, sed ene de kelkaj tagoj ĉesis provizi la Makhnovists per bazaj provizoj, kiel ekzemple cerealoj kaj karbo.
Kiam la White Army-fortoj de Ĝenerala Wrangel estis decide venkitaj en novembro 1920, la komunistoj tuj ŝaltis Makhnon kaj la anarkiistojn denove. Post rifuzado de rekta ordo per la bolŝevikregistaro por dissolvi lian anarkiisman armeon, Makhno kaptis tri mesaĝojn de Lenin ĝis Christian Rakovsky, la kapon de la Bolŝevika Ukraina Soveto bazita en Ĥarkovo. La ordoj de Lenin devis aresti ĉiujn membrojn de la organizo de Makhno kaj provi ilin kiel oftaj krimuloj. La 26-an de novembro 1920, malpli ol du semajnojn post helpado de Ruĝarmeo-fortoj por venki Wrangel, la ĉefsidejo de Makhno homekipas kaj multaj el liaj malĉefaj komandantoj estis arestitaj ĉe Ruĝarmeo-planadkonferenco al kiu ili estis invititaj fare de Moskvo, kaj efektivigitaj. Makhno eskapis, sed baldaŭ estis devigita en retiriĝon kiel la plena pezo de la Ruĝa Armeo kaj Special Punitive Brigades de la Ĉeka-sekretservo estis uzita kontraŭ ne nur la Makhnovists, sed ĉiuj anarkiistoj, eĉ siaj admirantoj kaj subtenemuloj.
Nestor Maĥno ĉirkaŭ 1925
En aŭgusto 1921, post farado trudeniras ĉion en tuta Ukrainio kaj konstantaj bataloj kun Ruĝa armeo devigas multajn fojojn pli grandaj kaj pli bone ekipis elĉerpitan Makhnon estis finfine movitaj per la ukraino de Mikhail Frunze Ruĝa devigas en ekzilon kun 77 el liaj viroj fuĝantaj al Rumanio, tiam Pollando, Danzig, Berlino kaj finfine al Parizo. En 1926, li aliĝis al aliaj rusaj ekziloj en Parizo kiel parto de la Grupo de Rusa Anarkiistoj Eksterlande (группа Русских Анархистов Заграницей) kiuj produktis la ĉiumonatan ĵurnalon Dielo Truda (дело Труда, La Kialo de Labour). Makhno-ko-wrote kaj ko-publikigita la Organizational Platform of the General Union of Anarchists (Organiza Platformo de la generalo Unio de Anarkiistoj) (ofte referita kiel la Organizational Platform of the Libertarian Communists ), kiuj prezentis ideojn kiel anarkiistoj devus organizi, surbaze de la travivaĵoj de revoluciema Ukrainio kaj la malvenko fare de la bolŝevikoj. La dokumento estis komence malaprobita fare de multaj anarkiistoj, sed hodiaŭ havas larĝan sekvantan. Ĝi restas kontestata al tiu tago, daŭra por inspiri iom dajn anarkiistojn (precipe la platformismo tendenco) pro la klareco kaj funkcieco de la strukturoj ĝi proponas, desegnante kritikon de aliaj (inkluzive de, dum publikigo, Voline kaj Malatesta) kiuj rigardis ĝiajn implicojn kiel tro rigidajn kaj hierarkian.
Ĉe la fino de lia vivo Makhno vivis en Parizo kaj laboris kiel ĉarpentisto kaj scenejhelpulo ĉe la Pariza Opero, en filmstudioj, kaj en la Renault fabriko. Li mortis en Parizo la 6-an de julio 1934, pro tuberkulozo. Li estis kremacita tri tagojn post lia morto, kie kvin cent homoj partoprenas lian entombigon ĉe la cimetière du Père-Lachaise en Parizo. La vidvino kaj lia filino de Makhno Jelena, estis deportitaj al Germanio por punlaboro dum 2-a Mondmilito. Post la fino de la milito ili estis arestitaj fare de la NKVD. Ili estis prenitaj al Kievo por testo en 1946 kaj juĝitaj al ok jaroj da malfacila laboro. Ili vivis en kazaĥa post sia liberigo en 1953.
La memorpanelo sur la kremaciejtrezorejo de Makhno en Père-Lachaise-tombejo en pariza
Michael Moorcock - A Nomad of the Time Streams (Nomado de la Tempo-Riveretoj) /La Nomado de la Aero: volumo 3: The Steel Tsar (1981)
Ukronio- / Vaporpunk romano kie Makhno, daŭre vivanta en 1941, estas grava apoga karaktero.
Lyube - "Batko Makhno" (ununura), 1989
La kanto estis frapego trafita, kiam ĝia kantoteksto portis sugestian temon de la tempoj de Ruĝa teroro. La kanto baldaŭ estis publikigita antaŭ la falo de Sovet-Unio.
Nestor Maĥno estis la ĉefantagonisto en la sovetiaj aventuren 1923 filmaj Ruĝaj diabloj. Li estis portretita fare de Odesa gangstero kaj partatempa aktoro Vladimir Kucherenko. [39] La filmo donas ekstreme negativan portretadon de Makhno kaj la Makhnovists.
Nestor Maĥno estis en Savur Mogila (la daŭrigo al Ruĝaj diabloj), pozita fare de Vladimir Stutyrin en 1926.
Nestor Maĥno estis en la 1943-datita eposa Alexander Parkhomenko, pozita fare de fama sovetia aktoro Boris Chirkov.
Nestor Maĥno estis la ĉeffiguro en la rusaj serioj (2006) Naŭ Vivo de Nestor Maĥno, 12-parta serialo dediĉita al lia vivo.
Nestor Maĥno kaj lia filino Jelena en Parizo
Busto de Nestor Maĥno en la Huliaipole-muzeo
En 1919, Nestor Maĥno geedziĝis Agafya (alinome Halyna) kun Kuzmenko, iaman elementan bazlernejan instruiston (1892-1978), kiuj iĝis sia asistanto. Ili havis unu filinon, Jelena. Halyna Kuzmenko propre aranĝis mortkondamnon de otaman Nikifor Grigoriev, malĉefa komandanto kiu transigis serion de antisemitaj pogromoj (laŭ aliaj raportoj, Grigoriev estis mortigita fare de Chubenko, membro de la stabo de Makhno aŭ Makhno mem).
Du el la fratoj de Makhno estis liaj aktivaj subtenantoj kaj asistantoj antaŭ esti kaptitaj en batalo de la germanaj okupaciaj trupoj kaj efektivigitaj fare de ekzekuttrupo.
Laŭ Paul Avrich, Makhno estis ĝisfunda anarkiisma kaj praktika kamparano. [5] Li malaprobis metafizikajn sistemojn kaj abstraktan socian teoriadadon.
Voline, unu el liaj plej grandaj subtenantoj kiuj estis aktiva dum pluraj monatoj en la movado, raportoj ke Makhno kaj liaj partneroj okupiĝis pri seksa mistraktado de virinoj: "Makhno kaj de multaj el lia kvazaŭdiras - kaj komandantojn kaj aliajn ... lasu sin indulgiĝi pri hontaj kaj eĉ abomenaj agadoj, irante ĝis orgioj en kiuj certaj virinoj estis devigitaj partopreni." [40] Tamen, la akuzoj de Voline kontraŭ Makhno en salutoj al seksaj malobservoj de virinoj estis kontestitaj per kelkaj sur la tereno ke la akuzoj estas nepruvitaj, ne staras ĝis vidatestadoj de la puno mezurita al seksperfortantoj fare de la Makhnovists, kaj estis origine faritaj fare de Voline en lia libro The Unknown Revolution kiu unue estis publikigita en 1947, longe post la morto de Makhno kaj sekvanta amaran kverelon inter Makhno kaj Voline.
Makhno ankaŭ estis malamata de alkoholismo. Voline skribis ke" [xxx] plej granda faŭlto estis certe la fitraktado de alkoholo ... Sub [ĝia influo], Makhno iĝis nerespondeca en siaj agoj; li perdis kontrolon de li mem." [42] Tiu pagendaĵo de Voline, kiel la diritaj akuzoj, ne fariĝis ĝis jaroj poste la morto de Makhno. Alexandre Skirda notas ke bulgaraj kamaradoj kiuj konis lin dum lia vivo kategorie neu tiun pagendaĵon. [43] Skirda plue notas ke li estis nekapabla eltrovi ajnajn unuamanajn signojn de la alkoholismo de Makhno.
Revolutionary Insurrectionary Army of Ukraine (Revolucia Insurrectionary Army de Ukrainio) (anarkiisto Black Army)
Libera Teritorio (Ukrainio)
^ Makhnovshchina can be loosely translated as " Makhno movement " . The term encompasses not only the army but the whole of the movement's activities and overall spirit. The suffix - shchina can be employed in a slightly derogatory manner, but this is not the intention in this case, given that the movement's adherents - including Makhno himself - frequently used the term to describe themselves.
^ Nestor Maĥno, [1927] The Russian Revolution in Ukraine , Edmontono: Black Cat Press, 2007; [1936] Under the Blows of the Counterrevolution , Edmontono: Black Cat Press, 2009; [1937] The Ukrainian Revolution , Edmontono: Black Cat Press, 2011.
^ William Henry Chamberlin, Russia's Iron Age , Ayer Publishing, 1970, p201; V. Rapoport, Y. Alekseev, V. G. Treml (translated by B. Adams), High Treason : Eseoj on the History of the Red Army , 1918-1938 , Duke University Press, 1985, p68; Michael Malet, Nestor Maĥno en la Rusa Civita Milito, Macmillan, 1982, p85; Steve Zaloga, Leland S. Ness, Red Army Handbook, 1939-45, Sutton, 1998, p105; por mencio de la pionira uzo de takanki per Makhno kaj deklaro al la efiko kiun la Ruĝa Armeo " kopiis " la takanki de Makhno vidas: Lev Trockij, How the Revolution Armed : The Military Writings and Speeches of Leon Trotsky , Nova Parko-Eldonaĵoj, 1981, p 295 (noto); por deklaro al la efiko kiu la uzo de Makhno de takanki estis " noviga " vidas: Edward R. Kantowicz, La Kolerego de Nacioj: La Monda En La Dudeka Jarcento, Wm. B. Eerdmans Publishing, 1999, p173
^ a b c d e f g da h da I j k Makhno, Nestor, 1889-1934 Libcom
^ a b Magocsi 1996, p 498-9, Subtelny 1988, p 360.
^ V. Azarov, Konttrazvedka : The Story of the Makhnovist Intelligence Service , (Edmontono: Black Cat Press, 2008).
^ Dietrich Neufeld, Russian Dance of Death , translated by Al Reimer, Vinipego: Hyperion Press , 1977, pp. 18-19.
^ Nestor Maĥno, The Ukrainian Revolution , trans. Malcolm Archibald and Will Firth , Edmontono: Black Cat Press, 2011, pp. xvi
^ Paul Robert Magocsi (1996). A History of Ukraine. University of Toronto Press. pp. 508-10. ISBN 0-8020-7820-6.
^ Alexandre Skirda , Nestor Makhno-Anarchy's Cossack , Oakland: AK Press , pp. 55
^ Nestor Maĥno, The Ukrainian Revolution , trans. Malcolm Archibald and Will Firth, Edmontono: Black Cat Press, pp. 107-136
^ a b c Peter Letkemann, " Mennonite Victims of Revolution, Anarchy, Civil War, Disease and Famine, 1917-1923 (Menonito Viktimoj de Revolution, Anarchy, Civita milito, Malsano kaj Malsatkatastrofo, 1917-1923) " http://old.mbconf.ca/ old/historian/98-06/feature-2.html
^ J. B. Toews, ed., The Mennonites in Russia From 1917 to 1930 : Selected Dokumentoj Vinipego , MB: Christian Press, pp. 395-448
^ a b Lawrence Klippenstein, [www.nbuv.gov.ua/portal/Soc_Gum/Pni/2007/07lktvao.pdf " The Selbstschutz: =A Mennonite Army in Ukraine, 1918-1919 (Mennonite Army en Ukrainio, 1918-1919) " ],
^ Paul Robert Magocsi (1996). A History of Ukraine. University of Toronto Press. pp. 506-7. ISBN 0-8020-7820-6.
^ a b Voline, The Unknown Revolution , 1917-1921 , (1947)
^ a b Arshinov, Petro, History of the Makhnovist Movement (1918-1921 ), (1923)
^ Tcherikover, M. (quoted by Voline), The Unknown Revolution , New York: Free Life Editions (1975), p. 699: The Russian historian M. Tcherikover, himself a Jew, rejected all accusations that Makhno or forces under his direct command engaged in pogroms.
^ Pogroms : Anti-Jewish Violence in Modern Russian History. New York : Cambridge UP , 2004.
^ David Footman, " Civil War in Russia " . p. 275
^ Frank E. Sysyn, " Nestor Makhno and the Ukrainian Revolution " , in Taras Hunczak, ed. Ukrainio 1917-1921 : Study in Revolution (Kembriĝo, Ma. , 1977), pp. 271-304
^ The Makhnovist Movement at the Wayback Machine (archived 27-a de oktobro 2009)
^ V. N. Litvinov , An Unsolved Mystery - The " Diary of Makhno's Wife " .
^ A. Buysky , " The Red Army on the Internal Front " , Gosizdat (1927), p. 52.
^ Why did the Bolsheviks win the Rusia enlanda milito ? Peter Anderson compares the tactics and resources of the two sides.
^ NESTOR MAKHNO Ukrainian anarchist general , fought both Reds & Whites (tyranny left to right ).
^ Voline, The Unknown Revolution , pp. 693-697: Anyone in Ukrainio who professed anarchist sympathies was marked for retribution. Voline recounts the example of M. Bogush, a Russian-born anarchist who had emigrated to America. He returned to Rusio, in 1921 after being expelled from Usono. Having heard a great deal about Makhno and the Ukrainian anarchists, he left Ĥarkovo to see Makhno's birthplace at Huliaipole . Post nur kelkaj horoj, li revenis al Ĥarkovo, kie li estis arestita fare de la ordo de la Ĉeka-sekretservo, kaj estis pafita en marto 1921.
^ Voline , The Unknown Revolution , 1917-1921 , part II chapter 7
^ A. Skirda in Nestor Maĥno - Anarchy's Cossack : The Struggle for Free Soviets in Ukrainio 1917-1921 , Pages 305 —306
La taglibro de G.A. Kuz'menko; La memoraĵo de Makhno ( ISBN 5-300-00585-1).
Nestor Maĥno, The Struggle Against the State & Other Essays, 1996 ( AK Press).
Victor A. Savchenko, "Makhno" (Ĥarkovo, Folio. Du eldonoj en 2005 kaj 2007.-416 Arto. En la supraj 10 libroj de la konkurado de la ĵurnalo "Korespondisto")
S.N. Semanov, Nestor Maĥno: Vozhak Anarkhistov. Novoye prochteniye po novym materyalam; Nestor Maĥno: Anarchist Chieftain. A New Reading Based on New Material (Veche, Moskvo, 2005).
S.N. Semanov, Makhno. Podlinnaya Istoriya;=Makhno. An Authentic History (AST-GAXETARO| 2001).
Dietrich Neufeld, tradukita de la germano kaj Redaktita fare de Al Reimer, rusa Dance of Death; Revolucio kaj Civita milito en Ukrainio (1980 Hyperion Press Limited, Vinipego, Kanado)
Alexandre Skirda, Nestor Maĥno: la kozako de Anarkio 2004 ( AK Press) ISBN 1-902593-68-5
Voline, The Unknown Revolution, 1917-1921 .
Trovu pli koncerne Nestor Maĥno'n
Nestor Makhno Photo Archive kaj Biblioteko
Nestor Maĥno-posedaĵoj ĉe la Libervolisto Komunista Biblioteko
Nestor Maĥno (1) sur YouTube
Nestor Maĥno eniro ĉe Anarchist Encyclopedia de la Daily Bleed
Nestor Maĥno en Trovaĵo Grave
Tiu sekcio povas enhavi listojn da eksteraj ligiloj, citaĵoj aŭ rilataj paĝoj malinstigitaj fare de Wikipedia's Manual of Style (Stilogvido de vikipedio) . Bonvole helpu integri tiun enhavon en la korpon de la artikolo utiligante en-tekstajn citaĵojn.
(aŭgusto 2012) La Vero pri Nestor Maĥno de la Libertarian-grupoj de Toronto (1934)
Max Nomad, " La Warrior: Nestor Maĥno, la Bandit Who Saved Moscow (Bandito Who Saved Moscow), " en Apostoloj de Revolution, 1939.
Frank Sysyn, " Nestor Maĥno kaj la ukraina Cirkulado, " en Taras Hunchak, red., Ukrainio, 1917-1921: Studo en Revolucio, 1977.
Paul Avrich, Nestor Maĥno: La MAN kaj la Mito, Chapter 7 el Anarchist Portraits, 1988.
La Myth of Makhno (Mito de Makhno) (kritika takso de la Makhnovist-movado)
Letera Interŝanĝo en supre artikolo
Sur la Bolŝevika Mito (respondo al ĉi-supra artikolo)
Anarkiisma idolo Nestor Maĥno kaj Kamparano Kontraŭrevolucio
La Makhnovists kaj la Menonitoj: Milito kaj Paco en la ukraina Revolucio
La grandfamiliarbo de Nestor Maĥno
(datenoj) NKC: skuk0003853
La ĉi-suba teksto estas la originala artikolo Nestor Maĥno el la Esperanto-Vikipedio, prenita de GramTrans 2014-01-03 17:49:39. Eblaj ŝanĝoj en la originalo estos kaptitaj per regulaj ĝisdatigoj.
Page translated on: 2016-06-14 04:25:51