Бобруйчане спрятали в машине марихуану\nВ Рогачеве на мосту через реку Друть по улице Кирова сотрудники милиции задержали автомашину «ВАЗ-21013», которой управлял житель Бобруйского района. Кроме него, в авто находились еще три пассажира, и не только.\nПри осмотре «железного коня» в салоне был обнаружен газетный сверток с измельченным веществом растительного происхождения. Согласно заключению химической экспертизы, найденная трава - наркотическое средство марихуана.\nМестного жителя избили на автовокзале в Довске\nВ райотдел внутренних дел поступило сообщение из Довской участковой больницы об оказании медицинской помощи местному жителю. Диагноз – гематомы, ушибы головы, перелом нижней челюсти.\nВ ходе проведении проверки оперативниками было установлено, что около 14.00 пострадавший находился на автовокзале в Довске, где на него напал хулиган и избил. Личность злоумышленника установлена. Возбуждено уголовное дело.\nРогачевец выпал с восьмого этажа\nВ начале этой недели с восьмого этажа девятиэтажного дома выпал человек.\nКак выяснилось, погибший выпал из окна своей квартиры. 30-летний мужчина в этот день употреблял спиртные напитки. В квартире была обнаружена пустая бутылка из-под водки. Труп молодого человека доставлен в морг ЦРБ. Причины происшествия выясняет прокуратура Рогачевского района.\nМіліцыянер, які застрэліў дзяўчыну: "Яна пацягнулася за пісталетам, апусціла галаву, зброя спрацавала раптоўна..."\nЖурналіст "Звязды" наведаў рагачоўскі суд, дзе разглядаюць справу былога ўчастковага і дэпутата Мікалая Клімянка. Сёлета ў купальскую ноч ён з пісталета Макарава стрэліў у галаву 22-гадовай Ніне Карасёвай. За што? Пра якія невядомыя раней акалічнасці стала вядома на судзе?\nАдзінаццаць чалавек без уліку сведак — столькі людзей прыйшло ў залу Рагачоўскага суда на разгляд самай абуральнай крымінальнай справы ў краіне.\nЗ гэтага пісталета Макарава быў зроблены смяротны стрэл.\nЗабойства жыхаркі вёскі Журавічы Ніны Карасёвай, якое здарылася сёлета ў купальскую ноч, скалынула многіх. Позна ўвечары шостага ліпеня ўчастковы Рагачоўскага РАУС Мікалай Клімянок стрэліў дзяўчыне ў галаву з пісталета Макарава. Беспрычынна.\n"Цябе, с...а, даўно трэба было грохнуць, — перадае словы пярэваратня ў пагонах сведка ракавога стрэлу, якая сядзела ў міліцэйскай машыне побач з ахвярай. — Клімянок узяў зброю, нечакана наставіў на Ніну і стрэліў ва ўпор, проста ў галаву. Была нібы іскра, на перад машыны хлынула кроў..."\nНіна Карасёва, атрымаўшы ачаговую траўму, адкрыты пералом звода чэрапа, загінула праз 11 дзён у райбальніцы. А былы ўчастковы міліцыянер, дэпутат мясцовага савета і бацька дваіх дзяцей Мікалай Клімянок пачаў называць свой стрэл ва ўпор "выпадковасцю".\n— Карасёва сказала, што пісталет — несапраўдны. Я вырашыў перадаць ёй табельную зброю, каб пераканаць, што яна памыляецца, — выкручваўся абвінавачаны на судзе. — Яна нізка нахіліла галаву. Раптам адбыўся стрэл... Пасля таго, што адбылося, я знаходзіўся ў шокавым стане, не мог зразумець, як гэта здарылася, мне было страшна...\nСведка: "У руках міліцыянера было дзве бутэлькі гарэлкі, а за поясам — пісталет"\nУ зале судовага пасяджэння Клімянка змясцілі ў клетку. Былы міліцыянер сядзеў пачырванелы, насуплены, перыядычна апускаў вочы долу. Зрэдку кідаў востры і адначасова пакрыўджаны позірк на жонку. Выглядаў былы ўчастковы і дэпутат, як цынічнае дзіцё, якое вось-вось нашкодзіць за тваёй спінай. Клімянок то хістаўся наперад і назад, то ціха плакаў, выціраючы слёзы насовачкай.\nСведкі расказвалі пра новыя акалічнасці, удакладнялі ўжо вядомыя дэталі. Па-першае, яшчэ раз прагучаў адказ на пытанне, чаму Ніна Карасёва трапіла ў міліцэйскую машыну тым ракавым вечарам. З гэтай нагоды разыходзіліся чуткі: маўляў, ахвяра і яе забойца былі каханкамі. Аднак і тыя людзі, што працавалі з Нінай, і тыя, што былі на месцы здарэння, гаварылі адваротнае. У свой час прыгажуня Ніна Карасёва адмовілася заводзіць раман з "жанацікам" Клімянком, а ў той вечар прыехала паразмаўляць з міліцыянерам наконт свайго знаёмага, якому пагражала крымінальная адказнасць. Гутарка прывяла да стрэлу ва ўпор...\nДругі момант. Усе чулі, што міліцыянеры, якія павінны былі ахоўваць грамадзянскі парадак у купальскую ноч, замест гэтага пілі гарэлку. Сведкі ж расставілі кропкі над "і": жлукцілі дэманстратыўна, зневажаючы сваімі паводзінамі іншых грамадзян. Думкі "пастраляць" у тую ноч гучалі не толькі з вуснаў участковага Мікалая Клімянка. Сведка Аляксандр Абрамовіч, які працуе сацработнікам у Доўску, распавёў пра тое, як сустрэўся з міліцэйскай "брыгадай" на мясцовым возеры. Ніны Карасёвай і яе сяброўкі на той момант з "ахоўнікамі закону" яшчэ не было.\n— На капоце "Жыгулёў" стаяла піва, гарэлка, ляжала закуска — рыба. — Прапанавалі: "Давай вып'ем", — узгадвае Аляксандр Абрамовіч. — Побач, над возерам, лятаў каршун. Тады Лебедзеў (яшчэ адзін міліцыянер, які ўжо звольнены з органаў. — "Звязда") сказаў: "Дайце пісталет, я яго застрэлю".\nАбвінавачаны ж Мікалай Клімянок заяўляў пра намер "пастраляць" неаднойчы. Па словах яшчэ адной сведкі, якая была на возеры разам з міліцыянерамі, Клімянок "кудысьці пабег, зачапіўся за пень, упаў, пачаў крычаць: "Мне ўсё можна, перастраляю ўсіх". Чулі і такое, што казаў: "Трэба пастраляць". Думалі, што напіўся чалавек, вярзе лухту, не звярнулі на гэта належнай увагі.\nЗа межамі пляжа, у мястэчку Доўск, міліцыянеры не саромеліся адкрыта купляць алкаголь і хадзіць, размахваючы бутэлькамі з гарэлкай перад грамадзянамі.\n— Я сустрэў Лебедзева на ганку сваёй установы. У яго руках было дзве бутэлькі гарэлкі, — даваў паказанні на судзе гаспадар бара "Аляксандр", ля якога здарылася трагедыя. — Я пачаў яго дакараць: "Што вы сабе дазваляеце?" У адказ Лебедзеў сказаў: "Стары, у нас цвярозы кіроўца". За поясам у міліцыянера тырчаў пісталет. Мая жонка абурылася: "А гэта што такое?" На гэта пытанне міліцыянер паправіў пісталет і моўчкі выйшаў...\nПраз некалькі гадзін бесперапынная п'янка прывяла да трагедыі. Мікалай Клімянок, здавалася, збіраўся ісці дадому, але затрымаўся ў машыне, дастаў табельную зброю і...\nСледства высветліла, што страляў Клімянок "беспрычынна, выяўляючы знявагу да грамадства, п'яную зухаватасць".\nЭкспертыза паказала наяўнасць у яго крыві 2,62 праміле алкаголю, а ў мачы — 3,85 праміле.У былога ўчастковага не знайшлі псіхічных адхіленняў.\nМаці забітай дзяўчыны: "Нас пужалі, што яго пасадзяць ненадоўга"\nМікалаю Клімянку пагражае ад 8 да 25 гадоў зняволення або пажыццёвае зняволенне. Цягам судовых пасяджэнняў абвінавачанне было перапрад'яўлена з артыкула "замах на забойства" на пункт 13 частку 2 артыкула 139 Крымінальнага кодэкса Беларусі (забойства з хуліганскіх памкненняў).\nМаці Ніны Карасёвай не стрымалася і заплакала, калі ў зале суда пачалі аглядаць рэчавыя доказы, дастаючы іх з картонных скрыняў. Гэта басаножкі Ніны, запэцканыя крывёй чахлы "Жыгулёў", форменная вопратка Клімянка, той самы пісталет Макарава...\n— Я дзіўлюся таму, што ён толькі часткова пагадзіўся з абвінавачаннем. Замест таго, каб сказаць "я забіў гэту дзяўчыну", ён пашкадаваў, што "парушыў службовы статут, няправільна абыходзіўся са зброяй", — абураецца Тамара Аляксееўна, маці забітай Ніны Карасёвай. — Яго сваякі і палюбоўніца хлусяць: маўляў, наша дачка — блудніца. Хоць даўно ўстаноўлена, чаму Ніна аказалася ў міліцэйскай машыне ў тую ноч. Нас пужалі, што яго пасадзяць ненадоўга. Пасядзіць і выйдзе, пужалі, што і з намі разбяруцца.Спадзяванне застаецца толькі на беларускае правасуддзе.\nСлуханні справы пачаліся 24 лістапада, прысуд плануюць вынесці днямі. Гучную справу разглядае суддзя Гомельскага абласнога суда.\n"Звязда" паведаміць пра тое, якое пакаранне панясе Мікалай Клімянок за свой учынак.\nХулиган сломал ногу участковому\nВ деревне Заболотье при выполнении обязанностей по охране общественного порядка пострадал участковый инспектор. Как выяснилось, сопротивление работнику милиции оказал 48-летний житель деревни Миньков. Мужчина на тот момент находился в состоянии алкогольного опьянения.\nДело было вблизи здания сельисполкома. Пьяный сельчанин довольно агрессивно проигнорировал замечания участкового инспектора. В ходе «разборок» участковому были причинены телесные повреждения – перелом лодыжки левой ноги. Теперь дебоширу грозит срок по статье «Сопротивление работнику милиции».\nПэтэушник приставил нож к горлу сожительницы отца\nПримерно в час ночи несовершеннолетний житель района, учащийся ГПТУ-150 приборостроения, находясь по месту жительства своего отца в деревне Стреньки, на почве неприязненных отношений поссорился с 29-летней сожительницей родича.\nВ результате ссоры подросток умышленно приставил нож к ее шее и угрожал убийством. Согласно заключению судебно-медицинской экспертизы, женщине была причинена колото-резаная рана, которая относится к категории легких телесных повреждений.\nБывший участковый инспектор Рогачевского РОВД, обвиняемый в убийстве 22-летней девушки, на суде частично признал свою вину, сообщает БелаПАН.\nИз зала суда: «Романтик с большой дороги»\n«Как много ты в немного дней отбыть, прочувствовать успел», - так можно сказать, перефразируя слова русского поэта, о минчанине Володько Викторе Александровиче. В свои двадцать пять лет он, холостой, неработающий, имеющий неполное среднее образование, успел уже совершить четыре «ходки» в места, не столь отдаленные. В «послужном» списке Володько самые разнообразные злодеяния: и хулиганство, и уклонение от наказания в виде общественных работ, и причинение невинным людям телесных повреждений, и грабеж…\nОднако, как говорится, урок не идет впрок. На голове Володько хоть кол чеши, а он все равно не желает жить по закону. Когда после четвертого суда был трудоустроен подсобным рабочим в закрытое акционерное общество «Дубровенское», то без разрешения уголовно-исполнительной инспекции уволился и стал проживать в одной из деревень Воложинского района Минской области. Несмотря на неоднократные взыскания и официальные предупреждения, Володько злостно уклонялся от отбывании наказания в виде исправительных работ.\nИ вот этот молодой, но ранний «романтик с большой дороги» вспомнил, что у него есть бабушка в Рогачевском районе. Примерно в два часа ночи 5 мая 2010 года Володько нагрянул «в гости» к бабушке в деревню Пархимковская Слобода. И оказался здесь незваным гостем, который хуже татарина…\nБабушка является незрячей, проживает одна. В ту злополучную ночь женщина долго не могла уснуть после того, как по радио объявили полночь. Примерно через два часа к ней постучали. Она встала и спросила, кто стучит, но у нее требовали открыть дверь. Она открывать не хотела. Тогда незнакомец выбил окно в веранде и стал открывать дверной крючок. Но женщина держала крючок рукой, поэтому «гость» открыть его не смог. Тогда Володько, а это был он, выбил стекло в окне в комнату, залез в дом, схватил женщину, осадил на пол, сел сверху, прижав ногами к полу, и силой забрал у нее из внутреннего кармана куртки 309000 рублей, оторвав при этом карман и пуговицы. А затем ушел…\nПотерпевшая потихоньку дошла до соседки и попросила, чтобы та вызвала милицию. Сотрудники милиции сработали оперативно – на второй день Володько уже был под стражей.\nСуд Рогачевского района признал Володько Виктора Александровича виновным в злостном уклонении от отбывания наказания в виде исправительных работ, а также в грабеже, соединенном с насилием, с проникновением в жилище, и назначил наказание в виде лишения свободы сроком на три года и один месяц с отбыванием наказания в исправительной колонии в условиях общего режима.\nНеужели и после этого Володько останется «романтиком»?


Фэст батлеечных і лялечных тэатраў\nФестываль "Нябёсы": казка пачынаецца\n10:06 24.12.2016 Атрымаць кароткую спасылку\nТрэці Міжнародны Калядны фэст батлеечных і лялечных тэатраў "Нябёсы" пройдзе c 12 да 15 студзеня 2017 г. у Мінску.\nМІНСК, 24 сне — Sputnik. У конкурснай праграме фестывалю ў гэтым годзе прымуць удзел тэатральныя калектывы Беларусі, Расіі, Украіны, Польшчы, Сербіі, Літвы і іншых краін. Заяўкі падалі больш за 50 удзельнікаў з усіх абласцей Беларусі, а таксама з-за мяжы. Для ўдзелу ў конкурснай праграме адабраны 21 калектыў. Мерапрыемства, якое стала традыцыйным, адбываецца ўжо трэці год запар у перыяд калядных святак. Садзейнічанне ў правядзенні фестывалю аказвае Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь і Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт.\nФестываль "Нябёсы" праходзіць па благаславенні Мітрапаліта Мінскага і Заслаўскага, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі Паўла. Заснавальнікамі мерапрыемства з'яўляюцца Мінская дыяцэзія, Свята-Лізавецінскі манастыр, сястрынства ў гонар св. прпмчц. Марыі. Мастацкі кіраўнік фестывалю — акцёр НАДТ ім. М. Горкага Аляксандр Ждановіч. Мэты фестывалю — развіццё традыцыйнага беларускага батлеечнага і лялечнага тэатральнага мастацтва, умацаванне міжнародных культурных сувязяў, папулярызацыя традыцый батлейкі, далучэнне да тэатральнага мастацтва падрастаючага пакалення, прэзентацыя дасягненняў у галіне народнай творчасці, павышэнне прафесійнага майстэрства ўдзельнікаў і падтрымка таленавітай моладзі.\nПрадстаўленыя спектаклі будзе ацэньваць прафесійнае журы — акцёры, тэатральныя крытыкі, навуковыя дзеячы і мастацтвазнаўцы. Пераможцаў вызначаць у наступных намінацыях: "За лепшае мастацкае выкананне", "За лепшае афармленне батлеечнай Скрыні", "За лепшае раскрыццё духоўна-маральнага зместу спектакля", "За лепшае арыгінальнае рашэнне" і інш. Акрамя конкурсных паказаў у рамках фестывалю будуць арганізаваны тэматычныя круглыя сталы, майстар-класы, выставы і творчыя сустрэчы. Да пачатку фестывалю стартавала дабрачынная акцыя "Святло душы — дабрачыннасць". Батлеечныя калектывы ўжо выступаюць у медыцынскіх установах, інтэрнатах і адукацыйных цэнтрах.\nФэст пройдзе ў перыяд c 12 да 15 студзеня 2017 г. пры адукацыйным цэнтры Свята-Лізавецінскага манастыра ў г. Мінску па адрасе вул. Выгоцкага, д. 5.\nбатлейка, тэатр, Фестываль "Нябёсы", Свята-Лізавецінскі манастыр, Мінская дыяцэзія, Беларусь


ЗАМАЛЁЎКІ З ВАНДРОЎКІ: ПІЛІПАЎСКІЯ НАПЕВЫ — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nЗАМАЛЁЎКІ З ВАНДРОЎКІ: ПІЛІПАЎСКІЯ НАПЕВЫ\nПонедельник, 2 янв., 2012 109 admin\n—Бабуля, ты што?.. — старэйшы ўнук адзінаццацікласнік Аляксей схапіўся за галаву, выпадкова прачытаўшы на маім пісьмовым стале напісаны на чыстым аркушы паперы загаловак.\n— Як што? Будзе лірычная замалёўка.\n— Ба-а-буля! — у голасе ўнука здзіўленне пакрысе пераходзіць у роспач. — Хіба ты не ведаеш, што піліпаўскі спеў — гэта ж зацятае ваўчынае выццё! Якая ж тут можа быць лірыка? Табе за такую замалёўку гатовы дыягназ могуць выдаць.\nЯ толькі ўсміхаюся:\n— Спадзяюся, што не.\nІ памалу вяду роздум пра тое, як мудра спланавана, акрэслена ўсё ў прыродзе і, наогул, у жыцці. Здаецца, зусім нядаўна шугала лісцёвай завеяй бабіна лета, аздобленае цвіценнем астраў усіх расфарбовак, гваздзікоў, вяргіняў. Крыху пазней туманы ахутвалі, выядалі наваколле, і мы ўглядаліся ў паднябессе, слухаючы шчымлівы развітальны крык журавоў.\nІ вось усё памалу, пакрысе ўпала ў зімовую спячку. Усяму загадана часова адпачыць, і толькі Піліп у свой прысвятак дазволіў ваўкам спраўляць вяселлі, а ў начныя часы нястрымных вятроў і магнітных бур насіцца ў ашалелым карагодзе ведзьмам, усей нечысці спраўляць свой шабаш. Каб гнуліся ад ветру дрэвы, бура здзірала з будынкаў дахі, хваравітыя людзі хапаліся за лекі.\nУсю восень сёлета жыхароў Масораў узрушвалі расказы тых, хто ўвачавідкі бачыў, як вечарамі-начамі да самай вёскі падыходзілі ваўкі. Асабліва яркімі былі аповеды начных вартаўнікоў на фермах, якія баяліся, што нахабныя драпежнікі забяруцца ў хлеў, парэжуць маладняк…\nА гадоў дваццаць назад, памятаю, прыпазніліся мы з сынам: спяшаліся ў піліпаўскай цемрадзі дахаты. Тут выкаціўся месяц, барвовым святлом напоўніў прастрору. Самая поўня! Месяц святкаваў сваю сілу, сваю ўладарную магутнасць, якую адчувалі нашы душы.\nТолькі выйшлі мы з лагчынкі — і аслупянелі. Не болей як за 300 метраў на вяршыні ўзгорку, на ўзбочыне ля самай дарогі, застыў воўк, якраз на фоне месячнага дыску. Горда ўзнятая галава, сілуэт — мацёры драпежнік дэманстраваў яго… Прыгажосць. Драпежніцкай, скажаце, прыгажосці не бывае? Бывае… Усякая бывае.\nІ вось яшчэ што ў хвіліны роздуму прыходзіць мне ў галаву ў гэтыя піліпаўскія вечары, поўныя трывожнай самоты, калі нават прырода нашэптвае, выводзіць піліпаўскія напевы. Здаецца, калі б валодала я вядзьмарскімі сіламі ўсе іх накіраваля б на тое, каб на ўсіх аднавяскоўцаў, на ўсіх, хто жыве побач са мною, зрабіць сонечнае насланнё. Усю моц душы ператварыла б у станоўчую энергію, цеплыню душэўную. І наслала б на акаляючы свет шмат-шмат дабрыні, каб усім было добра, светла, хораша.\nПіліпаўка мінецца, аглянуцца не паспеем, як закружаць нас калядныя карагоды, а там і Масленіца…\nІ гэта цудоўна, што ў жыцці і прыродзе ўсё так акрэслена і спланавана.\n← ТВОРЧЕСТВО ЮНЫХ АВТОРОВ: ОН ЖЕ НЕ ВИНОВАТ!\nБЛИЦ-ОПРОС: ЧЕМ ЗАПОМНИЛСЯ СЕННЕНЦАМ 2011 ГОД? →\nСенненские школьники посадили 60 тысяч деревьев\nСреда, 11 май, 2011 admin Комментарии к записи Сенненские школьники посадили 60 тысяч деревьев отключены\nВторник, 12 июль, 2011 admin Комментарии к записи Как правильно собирать грибы и ягоды, расскажут в природоохранной инспекции отключены


Абстрактный фон. Купить иллюстрацию № 256839. Иллюстратор ElenArt / Фотобанк Лори\nРазмер оригинала: 3508×2570 пикс. (9 Мп)\nИзображение № 256839\nтекстура, фактура, абстрактный, фон, фантазия, дизайн, иллюстрация, узор, графика, texture, art, blue, background, pattern, abstract, technology, digital, graphic, abstraction, painted, design, computer, futuristic, element, web, motion, light, cyber, surreal, backgrounds, illustration, concept, textures, modern, high, curves, generated, cor, ornament, ornamental, fabric, material, marble, stone, gravel, brick, adobe, building, construction


Уладзімір Паўлавіч Сухаверхаў — Вікіпедыя\nУладзімір Паўлавіч Сухаверхаў\nМарка Рэспублікі Беларусь 2008 г.\n3 снежня 1908(1908-12-03)\n4 мая 1977(1977-05-04) (68 гадоў)\nУладзі́мір Па́ўлавіч Сухаве́рхаў (3 снежня 1908, Екацярынаслаў — 4 мая 1977) — беларускі жывапісец, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1955).\nКанверт «100 год са дня нараджэння У. П. Сухаверхава»\nУ 1926—1930 гадах вучыўся ў Віцебскім мастацкім тэхнікуме.\nПадчас Вялікай Айчыннай вайны жыў у вёсцы Беразянка (у Пухавіцкім раёне) і разам з мастаком Соф'яй Лі дапамагаў партызанам і падпольшчыкам Мар'інай Горкі.\nЗ 1945 года ў Беларускім саюзе мастакоў. У 1946 годзе скончыў Маскоўскі мастацкі інстытут імя В. Сурыкава. Выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы (1947—1954), у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце (1954—1977). У 1954—1956 гг. старшыня праўлення Саюза мастакоў БССР.\nПамёр 4 мая 1977 года ў Мінску. Пахаваны на Чыжоўскіх могілках.\nДачка — Наталля Сухаверхава, мастак у галіне ДПМ.\nТворы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, фондах Беларускага саюза мастакоў, Беларускім музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, Беларускім музеі гісторыі і культуры.\n3 снежня 2008 г. да 100-годдзя з дня нараджэння У. П. Сухаверхава Міністэрствам сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь уведзены ў абарачэнне РУП «Белпошта» канверт з арыгінальнай паштовай маркай\n↑ 100 лет со дня рождения Суховерхова В. П.\nЯрмоленка Г. М. Сухаверхаў Уладзімір Паўлавіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 293. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).\n100 лет со дня рождения Суховерхова В. П. // Сайт РУП «Белпошта»\nКафедра жывапісу Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў\nПартызанскі рух/ Сайт Марьина Горка on-line\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Уладзімір_Паўлавіч_Сухаверхаў&oldid=3859410"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 18:52, 7 чэрвеня 2021.


МІЛІЦЫЯ ПРАВЯЛА АПЭРАЦЫЮ “НЕЛЕГАЛ”, СКІРАВАНУЮ НА ВЫКРЫЦЬЦЁ МІГРАНТАЎ, ЯКІЯ НЕЛЕГАЛЬНА ЗНАХОДЗЯЦЦА Ў БЕЛАРУСІ\n260 замежнікаў высланыя зь Беларусі ўсяго за пэрыяд з 26 кастрычніка па 1 лістапада. Звыш трох тысяч грамадзянаў краінаў СНД пакараныя за парушэньні правілаў знаходжаньня ў Беларусі, а яшчэ 40 замежнікаў затрыманыя, паколькі знаходзяцца ў міжнародным вышуку. Гэтыя лічбы падало Міністэрства ўнутраных справаў па выніках апэрацыі “Нелегал”. Тое, што гэтая апэрацыя праходзіла ў дні, калі ў Маскве былі захопленыя закладнікі, беларускія міліцыянты называюць супадзеньнем.\nУ міліцэйскай справаздачы ў якасьці высланых зь Беларусі фігуруюць ня толькі асобы з Каўказу, але і прадстаўнікі краінаў далёкага замежжа — у прыватнасьці, Сырыі, Індыі ды Лібану. І усё ж галоўная ўвага надавалася выхадцам з Чачэніі, чаго не хавае міліцэйская справаздача.\nГэтак, самым першым вынікам апэрацыі “Нелегал” была высылка зь Беларусі адразу 10 чачэнцаў — чатырох дарослых і шасьці дзяцей. Іх адправілі зь Менску яшчэ на пачатку мінулага тыдня, калі ў Маскве толькі пачаліся масавыя праверкі дакумэнтаў ва ўсіх падазроных асобаў і людзей, што выглядаюць як замежнікі.\nЯкія наступствы можа мець высылка чачэнскай сям’і? Гэтае пытаньне я задаў знаёмаму чачэнцу Ахмету, які больш як год таму прыехаў у Менск з Урус-Мартану. Ахмет жыве ў Менску нелегальна, разам з жонкай і шасьцю дзецьмі. У яго расейскі пашпарт, у якім няма адзнакі пра беларускую прапіску, нават часовую. А менавіта прапіска ёсьць фактычным дазволам на знаходжаньне ў Беларусі. Калі міліцыянты пабачаць, што такой адзнакі няма, то пачнуцца вялікія праблемы.\n(Ахмет: ) “Я ведаю сям’ю, якую нядаўна выслалі. Разам зь дзецьмі. Ім далі ўсяго дзьве гадзіны на збор рэчаў, падагналі аўтобус, падвезьлі да цягніка, там дакумэнты аддалі правадніку і сказалі, каб ён не аддаваў гэтых дакумэнтаў гаспадарам, пакуль не даедуць да Смаленску”.\nПаводле Ахмета, у Смаленску высланых чачэнцаў ніхто не чакае. Адразу ўзьнікаюць праблемы з жыльлём, з працай. У выніку людзям даводзіцца нават галадаць, пакуль яны знайдуць на што жыць. Ня выключана, што сродкі будуць знойдзеныя не зусім законныя, і тады высланых чакае турма.\nКаб пазьбегнуць такога лёсу, Ахмет ужо другі тыдзень амаль не выходзіць на вуліцу. Яго папярэдзілі пра апэрацыю “Нелегал”, але ён і безь яе паводзіць сябе вельмі асьцярожна. Ня ходзіць на вакзал, увогуле не зьяўляецца там, дзе шмат людзей.\nАхмет кажа, што ён з задавальненьнем легалізаваў бы свой побыт у Беларусі, але зрабіць гэта амаль немагчыма. Прапіску можна атрымаць, калі набудзеш сваё жытло, а ў ягонай сям’і грошай не хапае на хлеб, ня тое што на такую маёмасьць. Яшчэ для прапіскі патрэбная праца, а зь ёй у яго таксама вялікія цяжкасьці. Калі патэнцыйныя працадаўцы бачаць, што ён прыехаў з Чачэніі, яму звычайна адмаўляюць на той падставе, што няма месца. У выніку вось ужо другі год Ахмет калі і зарабляе, дык толькі нейкай часовай падпрацоўкай.\nІ ўсё ж ён лічыць, што ня ўсё гэтак кепска у ягоным цяперашнім становішчы нелегала. Ён адзначае, што нават нягледзячы на гэтае становішча яму ўдалося ўладкаваць дзяцей у школу.\n(Ахмет: ) “Ходзяць у школу, ужо звыкліся. Пасябравалі зь мясцовымі, усё нармальна. Нават малодшы сын, які тут нарадзіўся, стаіць на ўліку ў паліклініцы, і за ім дактары, як за ўсімі, наглядаюць. Але калі мяне недзе схопяць падчас такой апэрацыі, дык усіх нас адправяць, я не сумняюся. Вашыя людзі добрыя, але законапаслухмяныя. Таму я ўдзячны богу, што пакуль мяне гэта не закранула”.


Фаркопы Volvo цена. Купить и установить в Абакане\nX XC 60-70 (с 2008 по наст.) XC 90 wagon (c 2003 по 2015)


А хто стварыў Творцу? - Беларусь - наша зямля Беларусь – наша зямля\nЧэрвень 2, 2009\t| 22 каментарыя\nА Творцу хто стварыў?\nЗаолагі называюць чатыры прыкметы, па якіх наш від лічыцца ўнікальным сярод сучасных млекакормячых: прамахаджэньне, гаворка (мова), карыстаньне агнём і здольнасьць усё больш дасканаліць свае прылады. Гуманітарыі любяць дадаваць да гэтага набору пятую: рэлігійнае пачуцьцё.\nДалей якраз гэтае пачуцьцё і падзяляе людзей на тых, для каго яно – сьведчаньне ўмяшальніцтва звышнатуральнай сілы, і на тых, хто ў гэта ня верыць. Апошнім даводзіцца нейкім чынам тлумачыць феномен рэлігійнасьці.\nІ тут яны заходзяць у тупік. Калі яны выводзяць гэтае пачуцьцё са “страху дзікуна перад сіламі прыроды” і з “містычнай першабытнай сьвядомасьці”, яны не гавораць нічога істотнага. Чаму першабытны чалавек павінен быў баяцца прыроды больш, чым яго далюдскія продкі, і больш, чым іншыя жывёлы?\nА адкуль узяліся маральныя запаветы – найважны кампанент усіх рэлігій? Са страху перад прыродай? Дый асаблівая “містычная” сьвядомасьць – кабінетная выдумка. Тая ж яе частка, якая не прыдумана, ня можа служыць тлумачэньнем, таму што сама павінна быць патлумачана.\nНя дзіва, што кавалерыйская атака на паходжаньне рэлігіі захлынулася.\nЯ ня буду ўвязвацца ў гэтую бессэнсоўную спрэчку. Замест гэтага давайце паспрабуем паглядзець, ці ёсьць ў нашых інстынктыўных праграмах (інстынкт – гэта прыроджаная праграма паводзінаў) нешта, што магло б стаць цаглінкамі ў падмурак рэлігіяў.\nЧалавек успрымае інстынктыўныя падказкі вельмі своеасабліва і звычайна іх не заўважае [таму што яны ідуць з падсьвядомасьці; гэта – характэрная рыса такіх “падказак”. – Рэд.]. А калі заўважае, дык можа успрымаць альбо як своеасаблівую патрэбу, унутранае адчуваньне, альбо як загад аднекуль звонку, “зьверху”.\nКалі аналізаваць [інстынктыўныя] праграмы ерархічнай пабудовы статку, у іх уяўляецца існаваньне па-над пірамідай яшчэ аднаго ўзроўню, занятага “звышдамінантам” [таму раздзелу кнігі В.Дольніка, які апісвае значэньне сацыяльных інстынктаў нашай падсьвядомасьці для арганізацыі нашага ж грамадства, мы вырашылі калі-небудзь прысьвяціць асобны матэрыял. – Рэд.]. Гэты “звышдамінант” павінен мець надзвычай вялікія адзнакі – ён павінен быць вялікім, усемагутным. А стаўленьне да яго павінна быць такім жа, як і да дамінанта: сумесь страху і любові.\nВоблік яго можа быць людскім, а можа быць й іншым. Некаторыя са стыхій (напрыклад, сонца) цалкам могуць уяўляцца ў якасьці “звышдамінанта”, які стаіць вышэй за людскую піраміду.\nНосьбіт вельмі высокага ерархічнага ранга павінен мець наступныя адзнакі: ён павінен быць мацней самых страшных драпежнікаў; ён павінен іх перамагаць, а яшчэ лепш – быць іх уладаром.\nАналізуючы дзіцячыя страхі сьмерці й прыёмы пазьбяганьня іх, можна заўважыць, што ў многіх жывёл [так у тэксьце. – Рэд.] ёсьць праграма заключэньня саюза зь кімсьці моцным. Гэтая праграма можа зьдзяйсьняцца рэальна, а можа стаць і марай, спарадзіўшы ўяўны саюз з заступнікам.\nТакім чынам, наверсе можа апынуцца і продак-герой, і звышчалавек, і некаторыя жывёлы, і сілы прыроды.\nКалі такі аб’ект падпарадкаваньня, пакланеньня і задобрываньня ўтварыўся, дык людзі, якія стаяць на верхнім паверсе піраміды – ерархі – будуць іміціраваць саюз зь ім, нейкія асаблівыя стасункі. Г.зн., будуць выконваць ролю жрацоў альбо шаманаў.\nУ жывёл таксама прысутнічае кансерватызм – яны схільныя дакладна паўтараць свае альбо чужыя дзеяньні й баяцца што-небудзь забыць альбо парушыць. Гэтыя праграмы наўпрасткі вядуць нас да абраднасьці й строгага выкананьня традыцый – важнага атрыбута як рэлігій, так і сьвецкіх паводзін.\nПрычына кансерватызму жывёл з рацыянальных пазіцый ясная: слабому альбо недасьведчанаму інтэлекту лепш шукаць у падзеях не сувязі “прычына-наступства”, а зьвязкі й супадзеньні. Такая інстынктыўная логіка прыводзіць і жывёл, і людзей да выпрацоўкі прыкмет, табу, рытуалаў. Сярод іх “правільныя” перамешваюцца зь нявернымі й памылковымі.\nРэлігійнае пачуцьцё вяртае нас у сьвет продкаў і дзяцінства, дзе безумоўна і бясспрэчна сапраўдным ёсьць усё, у што верыш. Дзе, калі “дакладна” і строга па рытуалу папляскаць у ладкі – пойдзе дождж, а вымавіўшы без памылак складаную абракадабру, атрымаеш выкананьне жаданьня.\nУ адрозьненьне ад здольнасьці дакладна выкарыстоўваць свой інтэлект, гэтую інстынктыўную праграму лагічнага кансерватызму ад нараджэньня мае кожны з нас. Таму, калі ўпакаваць пэўныя карысныя веды альбо правілы ў рытуальную і сакральную форму, яны лягчэй і мацней засвойваюцца мозгам, чым лагічна стройныя веды. Першыя могуць мець нямногія і толькі пасьля курсу адукацыі, а другія – могуць мець усе і адразу. У гэтым вялікая пазітыўная сіла рэлігіі як арганізатара і выхавальніка масаў [!; літаральна палажэньне нашай дактрыны – Рэд.]. У гэтым жа заключаецца і негатыўная моц і жывучасьць забабонаў, гаданьняў, астралогіі ды любых іншых іх больш сучасных аналагаў.\nАбавязковую частку любой рэлігіі складае г.зв. агульналюдская мараль – любі бацьку і маці, не забі, не скрадзі й да т.п. Аналізуючы дзяцінства чалавецтва і яшчэ шырэй – сьвет жывёл – можна пераканацца, што гэтыя забароны ня толькі агульналюдскія. Гэта – інстынктыўныя праграмы.\nПрарокі ўсіх рэлігій проста выносілі іх з падсьвядомасьці ў сьвядомасьць й апраналі ў дакладную слоўную форму. Гэта не было бессэнсоўная працай: у чалавека інстынктыўныя забароны ад прыроды слабыя, яны лёгка парушаюцца і таму патрабуюць моцнага падмацаваньня.\nТакім чынам, этолагі могуць паказаць натуральныя карані, зь якіх вырастаюць рэлігіі. Гэта такія ж карані, як і ў іншых праяў людскіх паводзін.\nЯ ня буду, як абяцаў, кідаць гэтыя новыя зьвесткі ні на адну з чашаў вагаў, каля якіх бязбожнікі вечна спрачаюцца з рэлігійнымі фанатыкамі. У ісьціны ёсьць тая цудоўная рыса, што яна часта аказваецца вышэй людскіх спрэчак.\nКалі з гэтымі фактамі пазнаёміцца тэолаг, ён можа прызнаць іх карыснымі для сябе: атрымліваецца, што зародкі рэлігійных пачуцьцяў сядзяць у нас у генетычных праграмах. А іх, зь яго пункту гледжаньня, стварыў Творца. Тое, што яны ёсьць у жывёл, зьбянтэжыць далёка ня кожнага тэолага: бо ў шмат якіх рэлігіях лічыцца, што і жывёлы надзелены душой, што яна ўвогуле адзіная і можа пераходзіць з абалонкі аднаго віду ў абалонку іншага. А чалавек – гэта толькі адзін зь іх.\nКалі з гэтымі фактамі пазнаёміцца чалавек, які адчувае патрэбу ў навуковым тлумачэньні прыродных працэсаў, ён убачыць, што і ў гэтай самай таямнічай вобласьці творца пакінуў дастаткова шмат сьлядоў, і сьляды гэтыя выкрываюць аўтара – Натуральны Адбор. Ён убачыць, што пры такім генетычным багажы ствараць рэлігіі для чалавека непазьбежна і нармальна [! – Рэд.]. Ён убачыць, што дзе б і калі б рэлігіі не паўставалі, яны будуць набываць некаторыя агульныя рысы. І ў той жа час будуць адрозьнівацца многімі дэталямі, часам вельмі яркімі. Нарэшце, ён убачыць, што пазбаўленьне людзей рэлігіі зусім не абавязкова дала б добрыя вынікі. Хутчэй наадварот, яно прывяло б да ўзьнікненьня квазірэлігій – дзікунскіх і пачварных…\nДумаем, некаторыя чытачы нашага сайта ўжо зразумелі, што наша пазіцыя вельмі блізкая да той, якую прэзентуе сп-р Дольнік, выяўляючы інстынктыўныя механізмы рэлігійнага прыцягненьня (хаця многія думкі й факты, якія падае сп-р Докінз, таксама ўяўляюць вялікую каштоўнасьць).\nЁсьць толькі два істотныя адрозьненьні.\nПа-першае, мы лічым, што такі механізм, як страх перад рэчаіснасьцю (ня столькі ў дачыненьні да сілаў прыроды, колькі перад іншымі людзьмі) – адзін з найістотных чыньнікаў, які прымушае людзей яднацца. А адзіная рэлігія, канфесія, царква – гэта адзін зь істотных механізмаў грамадскага яднаньня, а значыць і пазбаўленьня ад страху…\nДругое. Ёсьць, на наш погляд, яшчэ адзін істотны псіхічны механізм рэлігійнасьці, які не ўзгадваецца ні ў Докінза, ні ў Дольніка.\nРозум чалавека ўсё яшчэ слабы перад веліччу Сьвету. Ён ня можа ахапіць усе яго ўласьцівасьці, праявы, заканамернасьці. У сувязі з гэтым у чалавека паўстаюць пытаньні што да будовы і ўласьцівасьцяў Сьвету, адказаў на якія ён ня мае (дый нават сучасная навука яшчэ ня ў стане на многія пытаньні даць дакладныя адказы). Атрымліваецца, у псіхіцы чалавека, у яго сьветаўспрыманьні заканамерна паўстаюць “чорныя дзіркі” невядомага. Гэта вельмі цяжка пераносіцца чалавекам. Таму многія людзі імкнуцца мець любы адказ на сьветагляднае пытаньне, чым ня мець ніякага (пакуль ня будзе знойдзены навуковы адказ). Верны гэты адказ ці не – у такой сітуацыі многім падаецца справай другаснай…\nДадзеная ўласьцівасьць псіхікі чалавека вядзе да таго, што ён з задавальненьнем запаўняе месца адкрытага сьветагляднага пытаньня любым міфам. Большасьць сучаных рэлігій – гэта сістэмы міфаў, амаль усеахопныя. Яны аказваюцца вельмі дарэчы. Прыняўшы міфы ў якасьці адказаў на ключавыя сьветаглядныя пытаньні (пра паходжаньне Сьвету, жыцьця, чалавека, маральных каштоўнасьцяў і г.д.) чалавек аўтаматычна апынаецца ў сьферы той ці іншай рэлігіі – той, якая будзе бліжэй ці гучней…\nГэты запіс апублікаваны: Аўторак, Чэрвень 2, 2009 у 02:16\nЧэрвень 2, 2009 у 05:28\nСапраўды аўтар добра сфармуляваў ролю ў грамадстве рэлігіі: “вялікая пазітыўная сіла рэлігіі як арганізатара і выхавальніка масаў”. Але нельга сказаць, што рэлігія сёння ёсць аўтарытэт для людзей, бо калі б было інакш, то не было б такой дэградацыі народа, такога хааса ў грамадстве. Сёння каб падняць аўтарытэт рэлігіі, патрэбна навуковае аб’ясненне існавання не толькі самога Бога, але і многіх рытуалаў і звычаяў і ў першую чаргу, наступствы сказанага слова. У мяне узнікае такое пытанне: Ці валодае сказанае слова уласцівасцямі магніта? Ці можа слова прыцягнуць да сябе падобнае? Ці можа слова прыцягнуць бумерангам падобнае да гаспадара слова? Асабліва мне ў жыцці давялося бачыць наступствы сказаных слоў і вельмі жахлівыя, але мне хочацца ведаць, што кажа аб гэтым навука. Але нельга падняць аўтарытэт рэлігіі такімі дзеянні, як дазволіць вянчанне ў царкве гомікаў. Па Бібліі гэта вялікі грэх. На самай справе гэта анамалія ў арганізме чалавека. Дык патрэбна шукаць прычыны гэтай хваробы, а не мірыцца з гэтым. Інакш чалавек можа знікнуць, як від. Такім чынам, мы за Бога які аб’яднае наш народ, які будзе вясці народ да росквіту, а не дэградацыі, які любіць веды, як галоўную нашу сілу.\nЧэрвень 2, 2009 у 05:42\nУ аснове любой рэлігіі ляжыць страх- страх перад незнаёмым, незразумелым. Чалавек заўсёды пры сутыкненні з нечым незнаёмым адчувае стрэс. Адзін з сродкаў абароны ад стрэсу-псіхалагічныя устаноўкі, якія чалавек прымае безумоўна. Самае незразумелае для чалавека- гэта смерць. Усем добра вядомы урывак Шэкспіра з “Гамлета”:” Але мы ўсё ж баімся паміраць; Таемны край . адкуль няма звароту, Пужае нас і воля наша слабне, І мірымся мы з нашаю нядоляй: Хто ведае. што нас чакае там? Задумаешся так- і страх агорне. І павядае яркі квет адвагі Пад бледнай хваткай непазбаўных дум, І пачынанні буйнага размаху Без рэчышча сплываюць у нябыт, Няспраўджанымі застаюцца”. Натуральны адбор надзяліў чалавека ўласцівасцю асазнання уласнага “Я”, тым самым падвергнуўшы слабую людскую псіхіку наймацнейшаму стрэсу- асазнання непазбежнасці уласнай смерці. І тойжа натуральны адбор надзяліў часу чалавека абаронай ад гэтага стрэсу- магчымасцю прыняцця псіхалагічных установак. Такім чынам рэлігія-гэта сістэма псіхалагічных установак , якія даюць чалавеку ратаванне ад яго страхаў. Умова адна- прыняць гэтую сістэму безумоўна. “Пазітыўная сіла рэлігіі як арганізатара і выхавальніка масаў”-згодны з аўтарам на ўсе 100. Толькі засталась выкарыстаць гэтую пазітыўную сілу на карысць нацыянальнай ідэі.\nЧэрвень 2, 2009 у 13:19\nКалі вызначыць паняцце “Творца” як пачатак УСЯГО, то пытанне “А хто стварыў Творцу?” з’яўляецца некарэктным.\nЧэрвень 3, 2009 у 02:43\nСтос банальнасцяў. Наша зямля ператворваецца у клюб пэнсіянэраў.\nЧэрвень 3, 2009 у 11:51\nМожна падумаць, што калі ўжо малады, дык вельмі разумны. Я яшчэ ў маладых нічога не бачыла вельмі сур’ёзнага. Мішуры ў дзеяннях шмат, наіўнасці – таксама. Выкарыстоўваюць моладзь па-поўнай. Ёсць прагматызм ў некаторых, але глубокага аналізу – ноль.\nУсё была б нічога, ды толькі бяда адна: да прафесараў не прыслухоўваюцца, да досведу старэйшых – таксама. Няма павагі да мудрасці, якая набываецца па крупіцах з гадамі.\nЧэрвень 4, 2009 у 00:01\nШалёнаму, які малады і непенсіянер.\nЗ задавальненьнем выставім ваш небанальны артыкул, які будзе адпавядаць стратэгіі рэдакцыі, якая, нагадаем, у адлюстраваньні аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народа.\nТолькі не зьнікайце, калі ласка. А то зробіш прапанову дыскутанту, задаш пару пытаньняў, а ён чамусьці (цікава, чаму?) зьнікае…\nЧэрвень 4, 2009 у 03:23\nпа-першае я жадаю ведаць, з кім я размаўляю. Здаецца, альбо гэта нехта самы разумны схаваўся за нікам “Рэдакцыя”, альбо вы там у трох за адзіным кампутарам сядзіце;\nпа-другое, артыкул [“які будзе адпавядаць стратэгіі рэдакцыі, якая, нагадаем, у адлюстраваньні аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народа”] мусіць быць напісаны ў вашым стылі, які, як я пісаў раней, нагадвае разважанні у клюбе пэнсіянэраў, і пад вашай цэнзурай – ён не можа не супадаць з вашым меркаваньнем. Асабліва на гэтай ніве адмецілася спадарыня Галіна Арцёменка – больш нудных и не цікавых артыкулаў Нашазямля.орг не мае. Нашазямля.орг не патрабуе разважаньняў аб кнігах і багах, гэта не патрэбна чытачу. Было бы значна лепш, калі б вы закранулі, напрыклад, тэму абортаў, альбо другую ЖЫЦЦЁВУЮ праблему.\nЧэрвень 4, 2009 у 06:51\nНаколькі я разумею Вы больш заклапочаны сэксам, таму Вам не сюды.\nТут ідзе размова пра больш сур’ёзныя рэчы.\nЧэрвень 4, 2009 у 07:59\nА чым так не спадабаліся сп. Шалёнаму артыкулы сп. Галіны Арцёменка? Калі яны такія не цікавыя, дык не чытайце сп. Шалёны. Значыць вы проста не дараслі да такіх тэмаў. Прабачце, але ваш кругагляд, яшчэ не дазваляе вам зазірнуць ў кацёл, дзе варыцца светапогляд чалавека. Вось гэты сайт і дае вам веды, каб вы самі маглі усведамляць якімі шляхамі ісці да вызначанай мэты.\nВось вы сказалі, што патрэбна лепш паразмаўляць пра праблему абортаў. Згодна, што праблема вельмі жыццёвая. Але ці можаце вы мне адказаць на такія пытанні: Якая прычына таго, што мы маем гэтую праблему? Што дае чалавеку аборт і што чалавек губляе ў выніку аборту? Чаму ў чалавека склаўся такі светапогляд ў адносінах да аборту? Як пераканаць чалавека ўстрымацца ад аборту? і г.д. Пытанняў вельмі шмат. Але хто дасць вычарпальны адказ на гэтыя пытанні? Можа сам Шалёны? Вельмі сумняюся.\nУсе жыццёвыя праблемы чалавека складаюцца з яго светапогляду. Пасля нараджэння дзіцяці пад уздзеяннем бацькоў у яго фарміюцца “ізвіліны мозгу, г.зн. каналы па якім бяжыць электрычны ток ад кропкі да кропкі, злучаючы іх ў думку”. У дарослым стане гэтыя ізвіліны вельмі цяжка змяніць, а ў старасці яны наогул могуць закасцянець. Калі дзіця ў дзяцінстве не дастаткова развівалася, навучалася, то яно будзе мець вельмі абмяжаваны інтэлект. Змяненне “траекторый ізвілін” вельмі балючы працэс. Вось па гэтай прычыне вельмі цяжка перавыхоўваць цяжкіх дзяцей, змяніць менталітэт чалавека, перамагчы шматлікія жыццёвыя праблемы.\nВы ніколі не вырашыце праблему абортаў, не змяніўшы светапогляд чалавека. Вы думаеце, што назваўшыся хрысціянскімі дэмакратамі, вы зменіце светапогляд народа? Памыляецеся. Гэта вельмі цяжка зрабіць. Светапогляд – гэта сфера філасофіі, вельмі нуднай навукі, як вы пішаце. Каб пайсці ў царкву, патрэбна мець пэўны светапогляд – веру ў Бога. Але ў грамадстве практычна гэтага няма. Самае страшнае чаго няма, дык гэта веры.\nВось скажыце вы мне: дзе тая крыніца, якая б усяліла ў чалавеку веру? А вера – гэта такая цудадзейная сіла, якая зменіць светапогляд чалавека, гарманізуе яго знутры і вакол яго асяродак, вырашыць шматлікія праблемы, на якія мы расходуем міліарды грошаў, зробіць наша жыццё шчаслівым і радасным. А гэта ёсць шлях па якім нам трэба ісці да намечанай мэты, а не глытаць чарвяка на вудзе ва ўсялякіх прайдох, якія ў канечным выніку прывядуць да каланіяльнай залежнасці ад чужой краіны.\nМы вось такім шалёным сталі мабыць папярок горла, асабліва я – раз мяне назваў, дык мы гатовы да інтэлектуальнага бою.\nПаважаны сп. Шалёны, вы схаваліся за паранджой, дык адкройце свой твар, а мы тут ўсе і пабачым, што вы наваялі на беларускай глебе.\nЧэрвень 4, 2009 у 13:05\nсп. Мурашка, мне нічога не застаецца, акрамя як спытаць вас: “як вы зрабілі ваш вывад?”. Праблема абортаў – гэта не секс. Сэкс – гэта не праблема грамадства. Але ж я магу казаць толькі за сабе, за вас я не магу казаць.\nСпадарыня Арцёменка, вы ізноў паказалі то, аб чым я казаў раней: вы пішаце зашмат, у вас ідзе паток словаў шырынёй с Енісей – ад маяго каммэнтара пра аборты і ваш стыль вы дайшлі да залежнасці ад чужой краіны і цудадзейнасць веры. Нікому не цікавы ваш сьветапогляд і ваша меркаваньне аб сьветапоглядзе сучасным, калі яны не зьвязаны з канкрэтнымі і жыццёвымі праблемамі. Тым больш гэта нікому не цікава з-за вашай нуднай манэры разважаньня. Вы разважаеце (і падаеце вашыя ісціны) так, як разважаў Будда Гаутама, но вы не Будда. Паматайце аб гэтым. Сорамна не разумець гэтага.\nЧэрвень 4, 2009 у 13:57\nА ты, Шалёны, за ўсіх не кажы. І не табе мне указваць, як мне разважаць і аб чым думаць. І мне не цікавы твой светапогляд і твае мэты. Ведаем такіх прахіндзеяў…\nІ чаго гэта мне павінна быць сорамна? Я што народ рабую? Я што народ вяду ў рабства? Не падабаецца – не чытай. А то я гляжу, што вельмі некаторыя спеліся з рэжымам. Захацелі знішчыць старую гвардыю – “старыкі нікуды не годныя, не граматныя”. Вядомая тэхналогія. Вы шпулялі Пазняка, узяліся за старыкоў з апазыцыі.\nТу вайну, якую ужо развязаў Мілінкевіч і на баку якога ты стаіш, вам не выйграць. Паднімаецца новая сіла. І яе ніхто не спыніць. І адкуль ты ведаеш Будда я ці не Будда, што спрабуеш мне рот закрыць? Хто табе даў такое права? Прывыклі глядзець на людзей, як на рабочае быдла. Думаеш, што табе можна вызначаць, каго ухваляць, а каго ў гразь таптаць.\nГэта там ў РБ вы гаспадары, а мне вы рот не заткнёце. Я жыву ў свабоднай краіне і магу свабодна выказваць свае думкі на ўвесь белы свет. Ёсць у мяне такая свабода і такое права. І вялікі дзякуй таму, хто прыдумаў Інтэрнэт.\nЧэрвень 5, 2009 у 02:48\n1) Што такое “рэдакцыя” патлумачана пад кнопка “Хто мы”.\n2) Пасьля ўсяго, што вы тут нагаварылі ў адрас шчырых і вельмі заслужаных людзей, вам нічога не застаецца (калі вы не жадаеце канчаткова згубіць годнасьць свайго ніка), як даслаць на адрас рэдакцыі (можна, нават, у выглядзе каментара да гэтага артыкула) свой “небанальны і непенсійны”, “больш сьціслы, чым Дняпро”, канструктыўны артыкул на любую “жыцьцёвую” тэму (можна, нават, пра аборты; натуральна, пры гэтым вы дашлеце сваё фота і сапрадныя прозьвішча ды імя, як робяць абсалютнай большасьць нашых аўтараў). Хаця мы і маем свае планы, у якіх прадугледжана адпаведнае месца і час у т.л. і для дэмаграфічных праблем, мы гарантуем, што тэрмінова выставім ваш артыкул без адзінай праўкі (!). Але, натуральна, мы захоўваем права на наш каментар. Гэтае ж права, нагадваем, мае і любы наведвальнік сайта…\nЗьвярніце ўвагу, у гэтую пастку – неабходнасьць напісаньня артыкула – вы загналі сябе самі. Чакаем. І не зьнікайце…\nЧэрвень 5, 2009 у 08:01\nГаліна Арцёменка, па-першае я прашу вас больш ня “тыкаць”, тым болей у такім тоне. Па-другое, я ўпэўнены, што вы не Сіддхартха Гаўтама. Вы здольны да рацыянальнага дыялогу? Вашыя эмоцыі нікога не пераканаюць, таму паспрабуйце фармуляваць свае думкі ў меньш эмацыянальный форме. А то ўжо да “загавару супраць старой гвардыі” справа дайшла. Мілінкевіча я не шаную, як і вячоркаўскі БНФ, але пры чым зараз палітыка? Я пішу пра тое, што вашыя артыкулы нікуды не годныя, асабліва па стыле і тэматыцы.\nПаважаны Рэдактар, вы таксама не Будда. Мабыць вы з гэтым пагадзіцеся. Вы і астатнія аўтары маеце на сябе адказнацсь за тое, што падаеце ў сваіх артыкулах. Любы наведвальнік сайта, як вы пісалі вышэй, мае права на каммэнтар, але вы чагосці пачынаеце злавацца, калі “любы наведвальнік сайта” гэтым правам карыстаецца. Я не майстар літаратурнага слогу і не прафэссар вялікай колькасці навук, і таму я не падаю мною напісаныя артыкулы нібы я настаўнік пакаленьня, як спадарыня Арцёменка.”Неабходнасць напісаньня артыкула” мае той, хто прэтэндуе на ролю трыбуна – вы. Не займацеся дэмагогіей.\nЧэрвень 5, 2009 у 09:18\nВось як, не падабаецца шалёнаму на ты размаўляць. Відаць важную птушку зачапіла. Тады назавіся хто ты. Калі мяне не паважаюць, я таксама не паважаю хама. Калі табе, шалёны, не падабаюцца мае артыкулы, проста не чытай. Ці па службе палагаецца чытаць ўсё запар? Тады спачуваю, не лёгкая служба. Я здольна да рацыянальнага дыялогу, але гэты дыялог не магчымы, калі чалавек мае мэту зруйнаваць сваіх іншадумцаў. Але вось ты не здольны да дыялогу. Пішы артыкул і пакажы сваім прыкладам, а не цэнзурай займайся. У псіхалогіі сказана: “Калі людзі не знаходзяць паразумення, не шукайце прычыны ў сабе, бо гэта азначае, што ў вас і вашага апанента не супадаюць мэты. Вы добра ведаеце, якія вашы асабістыя мэты і з гэтага зрабіце выснову, што ў вашага апанента супрацьлеглыя мэты”. Я добра ведаю для чаго я гэта пішу і раблю. Я сваю мэту не хаваю. Я хачу бачыць Беларусь шляхетнай, высокаадукаванай, высокультурнай, заможнай, маральнай, свабоднай, незалежнай, паважанай, годнай сярод народаў свету і выступаю катэгарычна супраць каланізацыі краіны, рабства ў краіне, генацыду і этнацыду беларускага народа, катэгорый “сфера уплыву”, “развіваючая краіна”, “краіна з абмежаваным сувернітэтам” і г.д.\nГледзячы на тваю рэакцыю, шалёны, у цябе адваротныя мэты. Інакш мы б знайшлі паразуменне. Яшчэ я жадаю, каб да улады прыйшлі людзі высокаадукаваныя, высокакультурныя, маральныя з навуковавыверанай праграмай і ідэалогіяй, каб служыла інтарэсам народа. Не падабаецца мая асоба, гэта твае праблемы. Не чытай мае артыкулы і не глядзі на маё фота. Многім людзям мае артыкулы вельмі падабаюцца і пісьмы мне добрыя шлюць. І запомні, хто бы ты не быў, ты таксама не Госпадзь Бог, які лічыць мае грахі, ведае мае патаемныя думкі і вызначае для мяне рамкі. Я цябе проста не баюся. Ідэалогія і дэмагогія дзве розныя катэгорыі. Бог, нават калі гэта і міфічная асоба, ўсёроўна існуе ў свядомасці людзей і уплывае на паводзіны людзей. А мы павінны заплюшчыць вочы і як бараны ісці за нейкім пастухом. Ну-ну-ну..\nЧэрвень 5, 2009 у 13:02\nТое, што ў вас узьнікаюць думкі параўноўваць нас з Буддай, нас цешыць і стымулюе да далейшых творчых посьпехаў.\n– па-першае, артыкул вы пісаць адмаўляецеся, прозьвішча сваё называць – таксама. Затое вы жадаеце кіраваць рэдакцыйнай палітыкай (“разважаньні аб кнігах і багах не патрэбны чытачу, было бы значна лепш, калі б вы закранулі, напрыклад, тэму абортаў”);\n– па-другое: мы ўжо і ня ведаем, як ставіцца да вашых слоў: “стос банальнасцяў”, “клюб пэнсіянэраў”, “нудныя и не цікавыя артыкулы”, “артыкулы нікуды не годныя”. Нам цяпер трэба лічыць гэта вышыняй вашага каментаваньня ці ўвогуле каментарамі гэта не лічыць?\n– па-трэцяе: сайт працуе больш за тры гады, выстаўлены тысячы старонак беларускамоўных тэкстаў грамадскай і сьветагляднай тэматыкі; ці не маглі б вы падаць спасылкі на матэрыялы, якія дазваляюць вам заяўляць, што мы “займаемся дэмагогіяй”.\nЧэрвень 6, 2009 у 13:50\nШалёнаму. Вы выказваеце свае уласныя суб’ектыўныя меркаванні на конт работы гэтага сайту, згодна якіх яна вам не падабаецца. Вас ніхто не няволіць чытаць гэтыя артыкулы. Ёсць шмат іншых сайтаў, якія бяруць на сябе ролю “трыбуны беларускай дэмакратыі” паспрабуйце там знайсці тое, што вас цікавіць. Я лічу, тое што, робіць рэдакцыя гэтага сайта- вельмі карысная справа для беларускасці. Паспрабуйце пачытаць іншыя артыкулы і задачы, якія ставіць перад сабой рэдакцыя, можа вы пераменіця свой погляд. І не трэба сваімі безгрунтоўнымі “наездамі” сметнічаць у каментарыях. Дарэчы, мне дёлёка яшчэ да пенсіі, але знахожу тут шмат цікавага. Сайт паступова робіць сваю справу і не займаецца пустой балбатнёй.\nЧэрвень 6, 2009 у 15:17\n1. Некаторыя міфы з’яўляюцца “рабочай гіпотэзай”. Лепш мець міф, чым нічога, але быць гатовым да змены, калі знойдзецца лепшая гіпотэза ў сэнсе тлумачэння рэчаіснасці і фактаў (метад ітэрацый).\n2. Мне падабаюцца артыкулы і каментары Сп. Арцёменкі, асабліва што тычыцца шляхты. Найбольш важнай жыццёвай праблемай ёсць праблема этнацыду і адраджэння.\nЧэрвень 7, 2009 у 02:23\nВялікі дзякуй сябрам за маральную падтрымку. Сапраўды гэта рабочы працэс стварэння светапогляднай датрыны. І мая тут роль не з’яўляецца вядучай. Гэта толькі ёсць асабістая думка і яе на гэтым сайце не выкідваюць, за што вялікае дзякуй рэдакцыі. Ідзе працэсс стварэння высокаінтэлектуальнай мазгавой групы, якая ў маркетынгавай тэрміналогіі называецца венчурнай. Яшчэ існуе такое паняцце, як калектыўны разум, інтэлектуальны патэнцыял якога ў некалькі разоў вышэй аднаго чалавека, бо ў гэты патэнцыял уваходзіць усё самае лепшае створанае чалавецтвам. Ні адна арганізацыя, ні адна партыя і нават улада не працуюць над гэтым. Магчыма і не цікава чытаць такія артыкулы, але яшчэ цяжэй такія тэмы аналізаваць.\nУ галовах людзей існуе столькі міфаў і гэтыя міфы настолькі ускладняюць жыццё чалавека, што проста жах. Гэта проста элементарная зброя для падпарадкавання людзей.\nЧэрвень 8, 2009 у 02:45\nНе хапае толькі абвінавачваньняў у гэбілізме. Але крыптатэорыя ўжо уздымаецца (“вы жадаеце кіраваць рэдакцыйнай палітыкай”).\nСпадар Рэдактар, я спадзяюся вы не маеце праблем с паразумленьнем:\n1) Я НЭ ПРЭТЭНДУЮ НА ТОЕ, каб быць трыбунам, і таму я не пішу артыкулаў.\n2) ВЫ ПАДАЕЦЕ АРТЫКУЛЫ, і таму нясеце за іх адказнасць.\n3) Ваш папрок аб прозьвішчы гучыць неяк сьмешна пасля таго як вы адмовіліся падаць свае прозьвішча. Вы не тое што Будда, вы нават не каталіцкі сьвятар, каб размаўляць з-за шырмачкі. Тым больш, я не разумею, што вы жадаеце пачуць: нумар пашпарту?\nА тое, што параўнаньне з Буддай вам здаецца сур’ёзным… Тут нават і каммэнатараў не трэба.\nГаліна Арцёменка, прабачце, але ваша манэра разважаньняў уздымае пытаньне аб групе інваліднасці.\nДарафей, я згодны з вамі ў галоўным: гэта справа карысная. Але апошнім часам я бачу пагаршэньне становішча. Нават на 9 траўня не было пададзена анічога! Балбатня аб манізме і канцэпце “Духа часу”, не каштуе часу чытача.\nЧэрвень 8, 2009 у 13:56\nНа жаль, ваш узровень каментаваньня і дыскутаваньня не адпавядае патрабаваньням сайта.\nБольш вашыя “каментары” прапускацца ня будуць (прынамсі ў бліжэйшыя год – два).\nДзякуем за спробу наладзіць супрацоўніцтва з рэдакцыяй і ўсяго вам лепшага.\nЧэрвень 16, 2009 у 07:46\nТрошкі з Кабалы:\nЧэрвень 27, 2020 у 15:49\nПасля смерці ўсё стане ўсім зразумела, але для большасці будзе ўжо позна…


Расшыўкай швоў цаглянага мура\nГалоўная ➠ Будоўля ➠ Расшыўкай швоў цаглянага мура\nАпублікавана 02.03.2017 19:26\nБудаўніцтва дома на загарадным участку - значная падзея ў кожнага яго ўладальніка. Між тым, многія забываюць праводзіць далейшыя мерапрыемствы, якія тычацца яго эстэтычнага афармлення.\nАдносіцца гэта і да расшыўкай швоў мура.\nАжыццявіць дадзеныя працы можна як у працэсе будаўніцтва, так і пасля яго завяршэння.\nРасшыўкай швоў - тэхналогія правядзення\nДадзены працэс ажыццяўляецца ў некалькі этапаў:\n1. Першапачаткова рыхтуецца мур. Са сцяны прыбіраюць розныя забруджвання і дробны смецце. Затым швы прачышчаюцца шчоткай з металічнымі шчацінне, альбо для гэтага выкарыстоўваюць кампрэсар. Дзякуючы гэтаму выдаляюцца нават драбнюткія забруджвання. Затым швы змочваюцца вадой.\n2. Пасля гэтага, неабходна прыгатаваць раствор. Можна набыць ужо гатовую сухую сумесь у будаўнічым краме. Інструкцыя і прапорцыі змешвання павінны быць нанесеныя на ўпакоўку. Замешваць раствор варта порцыямі, так як у выпадку падрыхтоўкі вялікага аб'ёму ёсць рызыка яго засыхания.\n3. Затым пачынаецца расшыўкай. Спачатку трэба прыбраць невялікі пласт папярэдняга раствора глыбінёй у 1,5 сантыметра. Далей выдаляюць яго сляды з паверхні цэглы. Для гэтага выкарыстоўваецца металічная шчотка альбо зубіла. Для ачысткі верхніх швоў ужываецца лесвіца, або ўстанаўліваюцца будаўнічыя лесу.\n4. Калі швы будуць цалкам падрыхтаваны, можна пачынаць нанясенне раствора, які павінен быць без камякоў, у выглядзе аднастайнай масы. Рабіць гэта трэба з лішкам, які прыбіраюць кельняй.\n5. Пасля гэтага, пры дапамозе расшыўкай раствор ўціскаецца ў вертыкальныя швы. У дадзеным выпадку неабходна намаганне, каб не засталося праслойкі паветра паміж новым і старым пластом.\n6. Затым аналагічная працэдура праводзіцца з гарызантальнымі швамі.\nПасля гэтага прыступаюць да стварэння неабходнай формы. Для гэтага можна выкарыстаць адрэзак шланга (для ўвагнутага шва), або драўляны калок – для атрымання, заглыбленага шва.\n1. Пажадана ажыццяўляць расшыўкай у пахмурны дзень.\n2. Спачатку вырабляецца расшыўкай швоў, размешчаных па вертыкалі.\n3. Дзякуючы выкананню расшыўкай швоў, у цаглянага мура павялічваюцца гука - і цеплаізаляцыйныя ўласцівасці. Акрамя гэтага, такім чынам, у швы не пранікае вільгаць.\n4. Цагляныя сцены пад расшыўкай валодаюць доўгім эксплуатацыйным перыядам.\n5. Інструмент для расшыўкай цалкам рэальна вырабіць з наяўных пад рукой матэрыялаў.\nІнавацыі ў асвятленні\nФарбуем сцены водоэмульсионкой


Часы Tajms кварц. - «VIOLITY» Antiques\n06.12.2020, 09:41:00 +5m\n10 Копеек 1992 год.(Крупный гурт).\nЧасы Zeon ZR13999\nЧасы женские Zico позолота\nМеханизм от наручных Moser\nНаручные часы Fanta (Coca-Cola)


Bielarus.net › Беларуская Салідарнасьць » Глёрыя Патрыя – хвала айчыне\nГлёрыя Патрыя – хвала айчыне\nGloria Europa! Эўропа сьвяшчэнных камянёў, як казаў сусьветна знакамiты прадстаўнiк шляхецкага роду з маёнтку Дастоева, што каля Ігумена. Хрысьцiянства, якое стала душой, стрыжнем культуры кантынэнту, угрунтавалася на антычнай традыцыi. На высакародных руiнах грэцкага мармуру ўзьняўся Крыж як сiмвал збавеньня i жыцьця вечнага. Беларусы ўжо больш за тысячу гадоў як далучаны да вялiкай сям’i народаў эўрапейскай цывiлiзацыi. Калi на ўсход ад Смаленска яшчэ былi адно тайга i тундра.\nГрэцкi фiлосаф Зянон з Элеi (490-430 г. да н.э.) прысьвяцiў сваё духоўнае жыцьцё бясконцасьцi, адкрыцьцю абстрактных катэгорыяў рэчаiснасьцi, якiя ён, апантаны гэамэтрыяй, прадстаўляў у выглядзе гэамэтрычных канструкцый. Аднак Умбэрта Эка не забыўся сказаць аб iм: “Зянон не вымяраў свае дзеяньнi паводле Быцьця, але ў адпаведнасьцi з палiтычнай драмай сваех суайчыньнiкаў, паняволеных тыранам. І барацьба супраць тырана здавалася яму адзiным спосабам сьцьвярджэньня волi розуму”. Гiсторыя захавала iмя нiкчэмнага тырана Нэарка толькi дзякуючы ягонаму вялiкаму сучасьнiку i супрацiўнiку. Гэрастратава слава…\nГлёрыя Патрыя! Наш Зянон усхваляе Бацькаўшчыну. Беларуская Вiльня падарыла нам яшчэ адну кнiгу, якая не магла б убачыць сьвет у цяперашнiх дзяржаўных межах Беларусi. Вечная сьпiраль дыялектыкi гiсторыi вярнула наша пакаленьне на арэну барацьбы за дэмакратыю, зноў паставiла народ перад выбарам - воля альбо сьмерць.\nПесьнi сьпяваў бы\nна схiле гадоў.\nАле змоўкнi, душа,\nПрывiд прускага барда\n(верш “1989 год”)\nНя хочацца верыць, што гэта апошнi твор Зянона-паэта. Выданьне прадстаўляе ягоныя вершы i фатаграфii 80-х гадоў. Народная рэвалюцыя, якая асьвятлiла канец таго дзесяцiгоддзя, рэзка зьмянiла многiя творчыя лёсы.\nПаэт выдаў iранiчны прысуд эпосе, што адыходзiла ў нябыт: “Рухнула iмперыя. На руiнах блукаюць iмперыялiсты. І не могуць зразумець, як гэта ўсё развалiлася.” Зянон-трыбун пакiнуў сваю музу, каб разам з сябрамi iсьцi ў змаганьнi.\nГартаючы кнiгу на арабскi манер з апошнiх старонак, нецярплiва шукаеш фiнал апавяданьня, што аўтар “пiсаў для сябе проста так, i старыя фатаграфii, дзе белыя вiшнi, дарогi ды шэры пыл…” i дарэмна. Бо кнiга Зянона ня скончана. Кожны дзень творцы абавязкава пакiне свой сьлед у творчасьцi. iнакш не бывае.\nКнiга “Глёрыя Патрыя” адкрые шмат для каго малавядомага Зянона Пазьняка, якi запоўнiўся сёньняшняму пакаленьню перш за ўсё як ярчэйшая асоба ў палiтыцы. Вершы ўразяць чытача шчырасьцю давернага маналогу. Любоўю да ўсяго жывога (а для яго ўсё жывое - яркае сонца з нябёс, сосны, цёплы вецер i вiленскiя вежы…), што была ўласьцiвая для гуманiстаў Рэнесансу, якiя ўславiлi чалавека i сьвет насуперак цемрашальству iнквiзыцыi.\nНоччу маланка пакой асьвятлiла.\nДождж шапацiць па дахоўцы i лiсьцях\ni гулка гром грымiць\nЗа мокрым лесам.\nЦёпла ў доме маiм дарагiм.\nТэмы вершаў Зянона - вечныя тэмы паэзii i мысьлярства. Прырода, вера, каханьне, малая радзiма i Бацькаўшына… Толькi ня знойдзе нiхто ў гэтых радках замiлаваньня ў стылiзатарстве або дэкадэнцкага саманазiраньня, чым грашаць калялiтаратурныя пiгмеi, саркастычныя крытыканы нашага Зянона. Іхны прадукт - як нейкая фанта, штучны напой салонных задавакаў. Беларускае сэрца адгукнецца на нявымушаныя словы i вобразы, што нарадзiлiся з натхненьня, у хаўрусе пачуцьця i розуму.\nО, Вiльня, як жывiш Ты маё сэрца.\nУ час спатканьня iду на пляц.\nДзе апошнi позiрк Калiноўскага.\nКаб панесьцi з сабой у душы.\nВершы афарбаваны дарагiмi нам някiдкiмi, графiчнымi тонамi нашай зямлi. Натуральна зьнiтаваны з шэрагам фотакарцiн, створаных Зянонам. Краявiды, партрэты, аўтапартрэты, фотаэкспромты i фотапомнiкi… Вытанчаны эстэт убачыць у iх цудоўную эфэктнасьць ракурса i фрагмэнта, сьмелую панарамнасьць i ярка асьветленыя характары. А неспрактыкаваны тэарэтызаваньнямi глядач убачыць вачыма творцы (што больш важна) найпрыгажэйшую ў сьвеце зямлю i яе народ, наш куток Эўропы.\nЗянон вяртаецца да нас, што жывуць у час, якi нашчадкi назавуць эпохай Васiля Быкава. І можа нам згадаюць забытага калгаснага тырана, якi прадаваў Бацькаўшчыну i марна замахнуўся на яе Хвалу.\nЗянон. “Глёрыя Патрыя”. ( Вершы i фатаграфii 80-х гадоў.) Вiльня, Таварыства беларускай культуры ў Лiтве, 2000. - 350 ст.\n4/2/2005 › Зянон Пазьняк


На заказ: гардеробная за фасадами-купе арт. 5705 в Москве в интернет-магазине Роникон\n/Гардеробные из ДСП на заказ\n/Гардеробная арт. 5705\nГардеробная арт. 5705\nГардеробная арт. 5705, рисунок 1\nГардеробная арт. 5705, рисунок 2\nГардеробная арт. 5705, рисунок 3\nКатегории: Гардеробные комнаты на заказ, Гардеробные из ДСП на заказ, Открытые гардеробные на заказ\nГардеробная арт. 5700\nГардеробная Горький шоколад арт. 600\nШкаф-купе арт. 4099\nГардеробная арт. 5701\nГардеробная арт. 5702\nГардеробная арт. 5703\nГардеробная арт. 5704\nГардеробная арт. 5708\nГардеробная арт. 5706


Праўдзівы й добры назоў наш ”Крывічы”. Таксама праўдзівы, ды шмат яшчэ лепшы назоў ”Літва” як наш назоў агульна нацыянальны. Крывічамі мы зваліся прыраўнальна кароткі час, ды, апрача нас самых, звалі нас так адно нашы суседзі - Латышы, Ноўгарадцы, Украінцы, Суздалцы (так зваліся тагачасныя Расійцы), Палякі а Немцы, бо тады Бацькаўшчына наша ня была так шырака ведамая ў сьвеце. Ліцьвінамі мы зваліся паўсяма стагодзьдзя зь вялікім гакам, ... More »\nThe author was inspired by the unforgettable and unrepeatable Renaissance. It was time when one person could be an artist, a poet, an engineer and a thinker. The epoch ushered in a cultural breakthrough in Europe and inspirited artists for centuries. The depth and omnitude of Renaissance artists continues to impress creative people of our time. Henadz Hovar is not an exception. Like famous Renaissance artists, he has a talent for both p... More »\nЧытачоў твораў, якія ўвайшлі ў гэту кнігу, чакаюць захапляльныя падарожжы ў самыя незвычайныя і загадкавыя краіны: у адной з іх жывуць толькі гультаі, у другой — ведзьмы, а ў трэцяй і ўвогуле валадарыць Белая Варона. Сярод іншых герояў — добрыя Пластмасавыя Чалавечкі і мудрыя феі, вясёлыя Сонечныя Зайчыкі і змрочны Ваўкалак, а таксама звычайныя хлопчыкі і дзяўчынкі, якія з’яўляюцца ўдзельнікамі самых незвычайных і неверагодных гісторый. More »\nVasil Tkachou has published several books for children and adults. He is known for his excellent satire and humor, as well as for his articles. He is also a playwright – some of his plays were staged abroad. The story collection An Unusual Dictation features works targeting primarily young readers, but adults will also enjoy reading it. The author is an observant psychologist who has a knack for highlighting the richness of his characte... More »\nУ пакоі быў адзін Слава. Заклапочаны, вельмі сур'ёзны чалавек гадоў шасці, з малатком і абцугамі поўзаў вакол грузавічка, правіў машыну, што, відаць, сапсавалася. Грузавічок, змайстраваны з дошчачак, на бярозавых колцах, стаяў пасярэдзіне пакоя, на дарозе да канечнага пункта — кутка між печчу і дзвярыма. Хоць грузавік быў многа меншы за шафёра і хоць у кузаве ляжала толькі некалькі трэсачак ды старая шрубка, чалавек рабіў не на жарт — і... More »\nЗмест кнігі склалі літаратуразнаўчыя даследаванні: артыкулы, эсэ пра надзвычай плённы перыяд развіцця нашага прыгожага пісьменства – пачатак ХХст. – час Адраджэння беларускай культуры, літаратуры. У цэнтры ўвагі аўтара – творчасць Я. Купалы, А. Пашкевіч, М. Багдановіча, Я. Коласа, З. Бядулі і іншых прадстаўнікоў літаратуры таго часу. Адрасавана студэнтам, настаўнікам, выкладчыкам ВНУ, усім аматарам беларускага прыгожага пісьменства. More »\nРаман прысвечаны жыццю творчай інтэлігенцыі. Аўтар падае сучасныя падзеі на гістарычным фоне. Праўнук беларуса Усяслава Грынкевіча, удзельніка паўстання 1863 года, сустрэў Ірыну Гораву, праўнучку рускага афіцэра Юрыя Горава і пакахаў яе. Раман “Нельга забыць” вядомы таксама і пад назваю “Леаніды не вернуцца да Зямлі”. Дарога на поўнач ад горада кантралявалася інсургентамі і была небяспечнай. Таму ганцам, якія павінны былі трапіць у раз... More »


Следчы камітэт: Затрыманых па справе аб разбурэнні "лавы Клінтана" няма | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Следчы камітэт: Затрыманых па справе аб разбурэнні "лавы Клінтана" няма\nСледчы камітэт: Затрыманых па справе аб разбурэнні "лавы Клінтана" няма\n18/02/2019 - 22:16\nТым часам абаронцы Курапатаў кажуць, што міліцыянты затрымлівалі маладога чалавека, якога падазраюць у вандалізме ў Курапатах.\nНа сёння асобаў, затрыманых за разбурэнне так званай "лавы Клінтана" ў Курапатах, няма. Пра гэта афіцыйная прадстаўніца ўпраўлення Следчага камітэта па Мінскай вобласьці Тацяна Беланог паведаміла ў каментары Радыё Свабода.\n"У цяперашні час асобаў, затрыманых па справе аб разбурэнні "лавы Клінтана", няма. Па даручэнні следства працягваюцца аператыўныя мерапрыемствы, адпрацоўваюцца асобы на датычнасць да здзяйснення проціпраўных дзеянняў", — заявіла яна.\nМемарыяльную лаву як падарунак беларускаму народу ад амерыканскага ўрачыста адкрыў у Курапатах прэзідэнт ЗША Біл Клінтан у 1994 годзе. Вандалы некалькі разоў шкодзілі яе і канчаткова разбурылі 7 лютага 2019 года. Следчы камітэт пачаў крымінальную справу з гэтай нагоды.\nТым часам абаронцы Курапатаў заяўляюць, быццам міліцыянты з Бараўлянскага аддзялення РАУС Мінскага раёну затрымалі групу маладых людзей. Аднаго з гэтай групы падазраюць у разбурэнні "лавы Клінтана".\nПадрабязнасці распавёў абаронца Курапатаў Алесь Чахольскі, які размаўляў з маці затрыманага хлопца. Паведамляецца, што гэта выпускнік мінскай гімназіі М., які прывёў у Курапаты дзвюх знаёмых дзяўчат, каб паказаць ім гэтае трагічнае месца. За кампаніяй увязаліся міліцыянты ў цывільным, якіх маладыя людзі прынялі за хуліганаў і сталі ўцякаць.\n"Тыя іх дагналі, запатрабавалі спыніцца, але адна дзяўчына пырснула ў твар з балончыка. Толькі тады міліцыянты патлумачылі, хто яны такія. У выніку маладзёнаў затрымалі і да вечара пратрымалі ў аддзяленні бараўлянскай міліцыі. Потым юнакі распавялі, што там на іх крычалі, пагражалі, патрабавалі прызнацца, што гэта яны нібыта разбурылі "лаву Клінтана", — дадаў Чахольскі.\nУвечары дзяўчат адпусцілі, а юнака пратрымалі яшчэ тры дні, перш чым выпусцілі. Ідзе праверка наконт ягонай датычнасьці да разбурэньня "лавы Клінтана". Дома ў хлопца, па словах Чахольскага, адбыўся ператрус.\nВячаслаў Барок / Еўрарадыё\nАнёлы ў пагонах: ці можна за іконай схавацца ад правасуддзя?\nНа месцы сталінскіх расстрэлаў / racyja.com\nУ "віцебскіх Курапатах" упарадкавалі самаробныя мемарыялы\n"Ноч расстраляных паэтаў" у Кіеве / Еўрарадыё\nЯк беларусы правялі ў Кіеве "Ноч расстраляных паэтаў"\nДыпламаты Еўрасаюза, Вялікабрытаніі, ЗША і Швейцарыі наведалі Курапаты\nНоч расстраляных паэтаў: якія ўрокі 37-га года не вывучыла Беларусь\n"Ноч расстраляных паэтаў" пачнецца ў пятніцу — мерапрыемства мае новы фармат\nАкцыя "Ноч расстраляных паэтаў" ахопіць дзясяткі гарадоў у свеце\nЗміцер Дашкевіч прапануе змяніць фармат "Ночы расстраляных паэтаў"


Аграсядзібы Глыбоччыны: Вольга Чэн запрашае ў Палевачы - Веснік Глыбоччыны\nГалина СутулаАгроусадьба, Агроэкотуризм 449\nРуская па нацыянальнасці, з украінскімі каранямі, кітайскім прозвішчам і цяпер ужо – з беларускім пашпартам, Вольга Чэн жыве ў Палевачах. Тут – яе аграэкасядзіба, любімая справа, тут – зацішак для душы. Пасля шумнага люднага мегаполіса вясковае ўлонне з шыкоўнай прыродай і салаўіным спевам здаецца ёй казкай. Праўда, работы тут – непачаты край і да запаветнай мары – не адна вярста. Але настойлівасць, старанне і вера гаспадыні ў распачатую справу, магчыма, дапамогуць ёй ператварыць аграэкасядзібу ў Палевачах у чароўны куточак.\nЯк Ігнат Буйніцкі дапамог Вользе купіць дом\n– У 2017 годзе мы з мужам прыехалі ў Палевачы, купілі старую хату на ўскрайку вёскі. Сям’я вялікая: нас двое, трое сыноў і на той час двое прыёмных хлопчыкаў, таму мы ўзяліся актыўна пераабсталёўваць дом пад свае бытавыя патрэбы. Дадатковым бонусам былі зямля ля хаты і прыроднае прыволле! Хочаш – агароды садзі, хочаш – кветкі, хочаш – жыўнасць завадзі і гаспадаркай займайся, а хочаш – закруці нага за нагу і сядзі, птушыны спеў слухай і прыгажосцю навакольнай любуйся. Мае сёстры, знаёмыя тут пабывалі – усім месца спадабалася. І мы падумалі: трэба адкрываць тут аграэкасядзібу, – расказвае Вольга. – Гэтая ідэя стала пуцяводнай зоркай на шляху да рэалізацыі мары. Першым крокам была пакупка суседняга пустуючага дома. Сваіх грошай я не мела, таму звярнулася за крэдытам у банк. Супрацоўнік банка паглядзеў дакументы і спытаў: “А дзе хочаце хату купіць?” Як пачуў, што ў Палевачах, кажа: “Гэта ж радзіма Ігната Буйніцкага. Гістарычныя мясціны Глыбоччыны трэба адраджаць і рэкламаваць з дапамогай турызму”. І даў “дабро” на пакупку. Хата вялікая, але каб ператварыць жыллё і прысядзібны ўчастак у месцы камфортнага адпачынку, патрэбны майстравітыя рукі і не месяц часу.\nМясцовую “памешчыцу”, так называюць Вольгу некаторыя жыхары, радуе тое, што сын Аляксей звязвае свае жыццёвыя планы менавіта з Палевачамі. Хлопец нядрэнна малюе, займаецца разьбой па дрэве. Скончыў Віцебскі дзяржаўны тэхналагічны каледж, набыў спецыяльнасць майстра дэкаратыўна-прыкладных і ювелірных вырабаў. Пасля службы ў арміі ён плануе дапамагаць маці. Ёсць у яго на прыкмеце і ўласны праект: адкрыць кузню, пабудаваць для дзяцей вяровачны гарадок. І калі ўсё атрымаецца так, як задумана, то ў Палевачах з’явіцца малады, творчы, працавіты гаспадар, чаму можна толькі парадавацца.\nВольга – старэйшая ў шматдзетнай сям’і, у якой падрасталі тры сястры. Дзяцінства, юнацтва і сталыя гады дзяўчыны прайшлі ў Казахстане. У Карагандзе, дзе нарадзілася і вырасла, скончыла школу, затым – педагагічнае вучылішча. Сваё каханне сустрэла ў Паўладары, куды паехала працаваць выхавальніцай дзіцячага садка. Яе будучы муж Віталь Чэн у Кітаі ніколі не быў, але яго дзед – быў кітайскім перасяленцам: у 30-я гады прыехаў з сям’ёй у Казахстан на заробкі і застаўся. Свёкар Вольгі па нацыянальнасці рускі, свякроў – беларуска з Докшыцкага раёна, працавала на Цаліне, а ў дадатак і мужа там знайшла.\n– У нас – інтэрнацыянальная сям’я, у якой перапляліся некалькі культур, розныя традыцыі і ўклады жыцця. Думаю, што ад бабулі-ўкраінкі ў мяне цяга да кухні і кулінарыі, ад бацькоўрускіх – душа нараспашку і гасціннасць, ад беларусаў – працоўная цягласць і настойлівасць. Я не баюся цяжкасцей, мяне цікавяць рух, перамены, эксперыменты, набыццё новага вопыту, самаразвіццё і ўдасканаленне, – кажа маладая жанчына. – Так сталася, што Віталь не змог жыць у вёсцы і вярнуўся ў прызвычаенае для яго асяроддзе. А вось дзеці мой выбар падтрымалі. Старэйшы Павел працуе ў Полацку, у яго ўжо свая сям’я. Сярэдні Аляксей цяпер служыць у арміі, малодшы Стас – заканчвае 10 класаў. Сыны часта прыязджаюць у Палевачы: на казінае малачко, на свежа спечаны хлеб ды булачкі. Ну і, вядома ж, дапамагаюць мне: рабочыя рукі ў гаспадарцы лішнімі не бываюць.\nСтаць пекарам Вользе дапамаглі… глыбоцкія электрыкі\n– Працаваць з цестам я любіла даўно, але пачастункі рабіла толькі для сваіх і для ўласнага задавальнення. А ў хаце ў Палевачах руская печ, мара любой гаспадыні, таму я часта выпякала булачкі і пячэнне. Аднойчы глыбоцкія электрыкі па нашай вуліцы лінію рамантавалі. Так яны шчыра працавалі, што мне захацелася іх нечым аддзячыць. І я занесла ім булачак. Скончыўшы работу, адзін з іх аднёс пустую талерку і спытаў: “Калі ў вас яшчэ булачкі ёсць, мы іх у вас купім”. Выпечкі больш не было, але адказам на пытанне электрыка стала маё рамесніцтва.\n– Пакуль хваліцца вялікімі прыбыткамі не магу, але і сказаць, што працую ва ўбытак — таксама не. У мяне ўжо ёсць пастаянныя пакупнікі з Палевачоў і Празарок. За тыдзень у сярэднім прадаю 10-12 боханаў хлеба, па 8-10 батонаў і па 60 булачак. Думаю, што смак натуральнай, без усялякіх кансервантаў, а таму карыснай для здароўя хлеба-булачнай і кандытарскай прадукцыі, прыйдзецца да спадобы і маім гасцям, і адпачываючым, і справы пойдуць, – пераканана жанчына.\nНе першы год у вольны час Вольга збірае травы, робіць чай і лекавыя зборы. Раней сушыла сабранае то на вуліцы, то на гарышчы. Цяпер у гэтым працэсе ёй дапамагае электрычная сушылка. Чай, настоены на травах са свежымі духмянымі булачкамі на ўлонні прыроды пад пошчак салаўя – гэта кайф!\nКультарганізатар, музыкантсамавучка, філосаф…\nПераехаўшы ў Палевачы, Вольга нейкі час працавала мастацкім кіраўніком мясцовага Дома культуры. З задавальненнем успамінае праведзенае мерапрыемства ў форме інтэрв’ю з майстрыхай-дачніцай, якая шые лялькі. Сама сцэнарый пісала, пытанні прыдумвала, сама вяла, і быць у гэтай ролі жанчыне спадабалася.\nА яшчэ Вольга – музыкант-самавучка. Прызнаецца, што доўга думала, перш чым прыняць прапанову святара музычна суправаджаць службу ў Празароцкім касцеле. Цяпер кожны візіт у храм для яе – свята.\nКалі выпадае вольная хвілінка, Вольга адкрывае сшытак і пакідае на паперы свае думкі, назіранні, разважанні… Аналізуе перажытае, пачутае, убачанае і робіць свае вывады. Можа, не новыя, але важныя і значныя для сябе.\n“Кожны чалавек – унікальнае тварэнне Госпада і сапраўдны шэдэўр. Чалавека нельга ацэньваць з пункту гледжання бытавой ці прафесійнай карысці. Ён – як асобная планета, цікавая, загадкавая і непаўторная, якую трэба цаніць і берагчы”, – чытаю кароткія запісы.\nУ хаце Вольгі, як у музеі, дзе сыходзяцца розныя часы. Старая і сучасная мэбля, руская печ з чалеснікам і электрапрыборы, даўнейшыя і цяперашнія рэчы – усё гэта нагадвае людзям старэйшага пакалення іх бацькоўскі дом.\n– “Папін дом” – я спачатку так і хацела назваць аграсядзібу, але пакуль яна проста аграсядзіба ў Палевачах. Я запрашаю стомленых гарадской мітуснёй жыхароў, аматараў здаровага харчавання і здаровага адпачынку: прыязджайце – не пашкадуеце! – сказала на развітанне жанчына.\n14.07.2021 Галина Сутула 735\n16.02.2020 БелТА 3 645