DELLA™ Грузаперавозкі з Грузіі ў Туркменістан (знайсці спадарожны транспарт для перавозкі грузаў Грузія - Туркменістан)\n16.09–16.11 Свабодны і спадарожны транспарт. Грузаперавозкі Грузія — Туркменістан\nГрузія (GE) — Туркменістан (TM) тэнт 20 т\nзмян. 17.08 14:05\nпам. 17.08 14:04\nГрузы і Транспарт для грузаперавозкі Грузія — Туркменістан, суседнія напрамкі:\nгрузаперавозкі Азербайджан – Туркменістан | грузаперавозкі Арменія – Туркменістан | грузаперавозкі Расія – Туркменістан | грузаперавозкі Турцыя – Туркменістан | грузаперавозкі Грузія – Афганістан | грузаперавозкі Грузія – Іран | грузаперавозкі Грузія – Казахстан | грузаперавозкі Грузія – Таджыкістан | грузаперавозкі Грузія – Узбекістан\nгрузы Азербайджан – Туркменістан | грузы Арменія – Туркменістан | грузы Расія – Туркменістан | грузы Турцыя – Туркменістан | грузы Грузія – Афганістан | грузы Грузія – Іран | грузы Грузія – Казахстан | грузы Грузія – Таджыкістан | грузы Грузія – Узбекістан\nРаздзел «Спадарожны транспарт / Транспарт для грузаперавозкі Грузія — Туркменістан». Кампанія DELLA™ Грузаперавозкі заснавана ў лютым 1995 года. Наша місія — зручны і якасны інфармацыйны сэрвіс у сферы аўтамабільных грузаперавозак Беларусь — Беларусь і міжнародных грузаперавозак. Наш галоўны прыярытэт — актуальнасць інфармацыі. Дзякуем за цікавасць да нашага сэрвісу, заўсёды рады быць карыснымі для Вас!


Лаборатория «ДТЛ» - Волков переулок, 21 в Москва: цены, адрес, телефон\nЛаборатория «ДТЛ» — Волков переулок, 21\nЛаборатория медицинских анализов «ДТЛ» работает по адресу Волков переулок, 21 в городе Москва, почтовый индекс 123242. Основные виды деятельности: Медицинские анализы. Номер телефона +7 (499) 490-28-01 . Режим работы Пн:09:00-20:00; Вт:09:00-20:00; Ср:09:00-20:00; Чт:09:00-20:00; Пт:09:00-20:00; Сб:09:00-20:00; Вс:09:00-19:00.\nТех кто хочет обратиться в ДНК-лаборатория «ДТЛ» в городе Москва по адресу Волков переулок, 21, больше всего интересуют цены на анализы и расшифровка результатов. Все это вы можете узнать несколькими способами:\nпо номеру телефона +7 (499) 490-28-01;\nЧтобы узнать дополнительную информацию, позвоните по номеру телефона «ДТЛ» +7 (499) 490-28-01. Сотрудники вам сообщат как подготовиться к сдаче анализа крови, кала, на коронавирус, антитела и другие. Либо приезжайте лично по адресу Волков переулок, 21.\nМосква Пресненский район Волков переулок, 21


Вялікае Княства Літоўскае — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з ВКЛ)\nВялікае Княства Літоўскае, Рускае і Жамойцкае\nXIII стагоддзе — 1795\nБаявы сцяг падчас Бітвы пад Грунвальдам, 1410 Герб\nда 1323 г. — Навагрудак\nз 1323 г. — Вільня\nМова(ы) лацінская мова; Старабеларуская мова; (з XVII ст.) польская мова\nРэлігія язычніцтва, праваслаўе, каталіцтва, уніяцтва, кальвінізм, лютэранства, іслам, іудаізм\nГрашовая адзінка літоўская грыўня, Грош і Злоты\n3 500 000 чал. (1500)\nФорма кіравання манархія, канстытуцыйная манархія\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Вялікае Княства Літоўскае (значэнні).\nГерб Вялікага княства Літоўскага — «Пагоня», з Літоўскага Статута (1588)\nВялі́кае Кня́ства Літо́ўскае (лац.: Magnus Ducatus Lithuaniae, скарочана ВКЛ), поўная назва — Вялі́кае Кня́ства Літо́ўскае, Ру́скае, Жамо́йцкае і і́ншых зяме́ль — еўрапейская дзяржава, якая існавала (паводле літоўскага гісторыка Томаса Баранаўскаса) з канца 12-га стагоддзя ці (паводле беларускіх і іншых літоўскіх гісторыкаў) з 1240-х гг. да 1795 года. Генезіс дзяржавы не мае агульнапрынятай канцэпцыі, а выклікае дыскусіі. На ранніх этапах існавання новай дзяржавы і ў 14—16-м стст. тэрыторыя ВКЛ была значна пашырана за кошт уключэння балцкіх, славянскіх ды іншых земляў, у выніку чаго яна ахоплівала амаль усю сучасную Літву і ўсю сучасную Беларусь, а таксама часткі сучасных Украіны, Расіі, Польшчы, Латвіі, Эстоніі і Малдовы. У час свайго росквіту ў 15-м стагоддзі з'яўлялася найбуйнейшай дзяржавай у Еўропе. Вялікае Княства Літоўскае было шматнацыянальнай і шматканфесійнай дзяржавай з вялікай разнастайнасцю ў мовах, рэлігіі і культурнай спадчыне.\nУ 1253 г. вялікі князь літоўскі Міндоўг быў каранаваны як каталіцкі кароль Літвы, але хутка адмовіўся ад каталіцтва і працягваў прытрымлівацца язычніцтва. Язычніцтва значнай колькасці насельніцтва дзяржавы (у тым ліку і вялікіх князёў літоўскіх) было падставай пастаянных крыжовых паходаў Лівонскага і Тэўтонскага ордэнаў. Шматэтнічная дзяржава працягвала пашырацца пры Гедыміне і пры яго сыне Альгердзе. Пераемнік Альгерда Ягайла падпісаў Крэўскую унію ў 1386 г., у выніку чаго ў гісторыі Вялікага Княства Літоўскага адбыліся дзве істотныя змены: каталіцызм стаў пануючай рэлігіяй і быў створаны дынастычны саюз паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Каронай Каралеўства Польскага.\nПраўленне Вітаўта Вялікага адзначаецца як час найбольшага пашырэння тэрыторыі Вялікага Княства і паразы Тэўтонскага ордэна ў Грунвальдскай Бітве ў 1410 годзе, а таксама адзначаецца ростам колькасці прывілеяў шляхты ВКЛ. Пасля смерці Вітаўта адносіны паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Каралеўствам Польскім значна пагоршыліся. Магнаты ВКЛ, у тым ліку сям'я Радзівілаў, спрабавалі скасаваць унію з Польшчай, аднак няўдалыя войны Вялікага Княства супраць Маскоўскага княства дапамаглі уніі застацца некранутай.\nУ выніку Люблінскай уніі 1569 года была створана так званая Рэч Паспалітая Абодвух Народаў. У складзе гэтай канфедэрацыі Вялікае Княства Літоўскае захавала сваю палітычную самабытнасць і мела асобныя ўрад, сістэму ўрадаў (пасад), сімволіку, законы, армію і скарб.\nУ ходзе трох раздзелаў Рэчы Паспалітай (1772, 1793, 1795) большая частка ВКЛ увайшла ў склад Расійскай імперыі, а меншая — у склад Прускага Каралеўства і Аўстрыі. Ад канчатковага знікнення дзяржаву не змагло і выратаваць патрыятычнае паўстанне пад кіраўніцтвам Тадэвуша Касцюшкі ў 1794 годзе, накіраванае супраць трох краін-захопнікаў — Расіі, Прусіі і Аўстрыі.\n1.1 Да Люблінскай уніі\n1.2 Пасля Люблінскай уніі\n4.2.1 Іудзейскае веравызнанне\n4.2.2 Мусульманскае (ісламскае) веравызнанне\n4.3 Саслоўная структура\n6 Транспарт і шляхі зносін\n9.2 Жывапіс, партрэт і манументальны жывапіс\n9.5 Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва\n9.6 Музычнае мастацтва\n10 Матэрыяльныя ўмовы жыцця\n10.3 Галаўныя ўборы, абутак і упрыгожанні\n11 Грашовае абарачэнне\nАсноўны артыкул: Гісторыя ВКЛ\nДа Люблінскай уніі[правіць | правіць зыходнік]\nАсноўны артыкул: Утварэнне ВКЛ\nАкалічнасці і генезіс дзяржаваўтварэння вялікага княства застаюцца прадметам навуковых і ідэалагічных спрэчак.\nДзяржава ўтваралася ва ўмовах барацьбы з Лівонскага і Тэўтонскага ордэну, Галіцка-Валынскага княства, (гл.далей: Вайна Тэўтонскага ордэна ў Прусіі, Вайна Тэўтонскага ордэна і ВКЛ).\nПрацэс фарміравання Вялікага княства Літоўскага быў працяглым. Дынастычныя шлюбы, пагадненні (у рэдкіх выпадках захоп) паміж асобнымі княствамі прывялі да ўзнікнення федэратыўнага аб'яднання. Вядучую ролю ў ім адыгрывалі старажытнарускія формы кіравання дзяржавай з адпаведнымі законамі, мовай, рэлігіяй.\nПасля смерці вялікага князя Гедзіміна (1341) і адносна кароткага перыяду адасаблення некаторых тэрыторый на чале дзяржавы стаў сын Гедзіміна Альгерд (час княжання 1345—1377). Яго намаганнямі ўладанні Вялікага княства Літоўскага пашырыліся і ўключалі Чарнігава-Северскія, Падольскія, Пераяслаўскія землі, Смаленскае княства, а таксама тэрыторыі ў басейнах Днястра, Паўднёвага Буга, паўднёвага Дняпра. У выніку ваенных дзеянняў з Маскоўскім княствам у 1368—1372 да княства былі далучаны значныя раёны на паўночным усходзе да Мажайска.\nАпроч таго, у 14 ст. ВКЛ увайшло ў тэрытарыяльныя спрэчкі і ваенныя канфлікты з Польшчай, найперш за Валынь і Галічыну (гл.далей: Вайна за галіцка-валынскую спадчыну), і Вялікім княствам Маскоўскім за землі Масковіі і Русі (гл.далей: Маскоўскія паходы Альгерда).\nНа працягу 14 ст. ВКЛ распаўсюдзіла свае ўладанні на поўдзень і ўсход. Значна аслабіў дзяржаву ўнутраны канфлікт вакол улады (1370—1390-я), калі на карысць Тэўтонскага ордэна была часова страчана Жамойць.\nУ 1377 г. на княжацкі прастол узыходзіць сын Альгерда Ягайла. 3 гэтага часу пачынаецца складаны перыяд барацьбы за ўладу ў княстве паміж братам Альгерда Кейстутам, яго сынам Вітаўтам і Ягайлам. Але яна спынілася ў сувязі з узмацненнем агрэсіі Тэўтонскага ордэна. Такая ж небяспека пагражала і Польскаму каралеўству. Таму ў 1385 ў Крэўскім замку быў заключаны саюз (унія), паводле якога Ягайла быў абвешчаны польскім каралём і атрымаў новае імя Уладзіслаў I. Пасля шлюбу з польскай каралевай Ядвігай ён павінен быў далучыць да Польшчы Вялікае Княства Літоўскае і ўвесці ў ім каталіцкую рэлігію (гл.далей Крэўская унія). Гэта паслужыла пачаткам вострай унутрыдзяржаўнай барацьбы, якую ўзначаліў гродзенскі князь Вітаўт (брат Ягайлы). Ягайла і польскія магнаты вымушаны былі змяніць умовы Крэўскай уніі. 5 жніўня 1392 было заключана Востраўскае пагадненне, паводле якога за Вялікім княствам Літоўскім захоўвалася самастойнасць (незалежны ўрад, казна, войска), а вялікім князем быў абвешчаны Вітаўт. Пагадненне таксама забараняла палякам набываць ці атрымліваць у спадчыну землі ў Вялікім княстве Літоўскім. Вітаўт, абапіраючыся на сваіх намеснікаў, імкнуўся да поўнай незалежнасці дзяржавы. 3 гэтай мэтай ён збіраўся стаць каралём. Але ажыццявіць задумы перашкодзіла заўчасная смерць, магчыма, і забойства.\nЗ кан. 14 ст. вярхі ВКЛ узялі курс на саюз з Польшчай. Да 1430, падчас княжання Вітаўта, княства дасягнула максімальна вядомай магутнасці і тэрытарыяльнага пашырэння , аднак, хутка пачало страчваць тэрыторыі, найперш на карысць Польшчы (паўднёва-заходнія рускія землі), а з кан. 15 ст. на ўсходзе на карысць Масквы.\nПасля Крэўскай уніі ВКЛ і Польшча аб'ядналiся на аснове дынастычна-персанальнай унii пры захаванні імі пэўнай самастойнасці ва ўнутранай і знешняй палiтыцы. Неаднаразовае аднаўленне і перазаключэнне унiй (у 1401, 1413, 1446, 1501) сведчыць, па-першае, аб іх нетрываласці, па-другое, аб наяўнасці ў жыццi абедзвюх дзяржаў такiх фактараў, якiя падштурхоўвалi iх да зблiжэння. У XV—XVI стст. вызначылася трывалая тэндэнцыя: чым больш абвастралiся адносiны Вiльнi з Масквой, тым больш ВКЛ схiлялася да аб'яднання з Польшчай. Няўдачы ў Лiвонскай вайне, захоп войскам Iвана Грознага Прыбалтыкi i Полацка адсекла ўсходнюю i цэнтральную часткі Беларусi ад мора, што было цяжкiм ударам па гандлi. Сiлы дзяржавы былi на мяжы магчымага. Гэта вайна, як адзначалi пазней палiтыкi, прыгнала ВКЛ да новай унii з Польшчай.\nПасля Люблінскай уніі[правіць | правіць зыходнік]\nКарта Вялікага Княства Літоўскага, створаная Г. Меркатарам. З кнігі «Atlas sive Cosmographicae Meditationes». Дуйсбург. 1595. Першая карта, якая паказвае Вялікае Княства Літоўскае асобна ад іншых краін Еўропы\nТытульны ліст Статута ВКЛ (1588)\nПадчас Люблінскай уніі Вялікае княства павінна было перастаць існаваць адразу пасля падпісання акта уніі ў Любліне. Аднак, баючыся незадавальнення насельніцтва і ўзрастання ўплыву Маскоўскай дзяржавы на гэтых землях, польскія вярхі былі вымушаны згадзіцца на захаванне княства як самастойнай дзяржавы У выніку, Польскае каралеўства прыняло Вялікае Княства Літоўскае як роўнага партнёра, але коштам за тое паслужыла страта паўдёвых (пераважна ўкраінскіх) земляў. Рэч Паспалітая ўяўляла сабой раннюю форму аб'яднання на федэратыўнай аснове, дзе Вялікае Княства Літоўскае валодала пэўнай самастойнасцю. Такі стан быў замацаваны Статутам 1588. Але вонкавыя і ўнутраныя войны, казацкія паўстанні, Вайна Расіі з Рэччу Паспалітай, 1654-1667, Паўночная вайна, 1700-1721, аслабіблі моц Рэчы Паспалітай, і асабліва Вялікага княства Літоўскага і яно перастала граць самастойную ролю ў міжнароднай палітыцы. У выніку трох Падзелаў Рэчы Паспалітай княства ўвайшло ў склад Расійскай імперыі.\nАсноўныя артыкулы: Вялікія князі літоўскія, Дзяржаўны і палітычны лад Вялікага Княства Літоўскага, Дзяржаўная і зямельная сімволіка Вялікага Княства Літоўскага\nДзяржаўны і палітычны лад краіны прайшоў эвалюцыю ад вярхоўнай улады князя з яго шырокімі паўнамоцтвамі, да «залатых шляхецкіх вольнасцей», дзе яго ўлада была вельмі абмежаванаю.\nНа чале Княства стаяў вялікі князь (гаспадар). Ён быў носьбітам вярхоўнай улады. Яго гаспадарскі суд быў вышэйшай інстанцыяй.\nВялікі князь прадстаўляў выканаўчую ўладу ў краіне. Яго заканадаўчая функцыя была абмежаваная соймам — з'ездам дэлегатаў ад рэгіянальных збораў феадалаў (сходаў) і вялікакняжацкай Радай (з XVI ст. яе звалі Паны-Рада). Калі ж вялікі князь абіраўся таксама і польскім каралём і з'яжджаў у Кракаў, сталіцу Польшчы, то функцыі вышэйшай выканаўчай улады пераходзілі да Паноў-Рады.\nНайболей уплывовымі постацямі вышэйшага кіраўніцтва ВКЛ былі біскуп віленскі (кіраўнік каталіцкай царквы ў Літве), ваявода віленскі, маршалак літоўскі (старшыня Сойма і Паноў-Рады), вялікі гетман літоўскі (галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі) і вялікі канцлер (кіраўнік урада).\nВялікае Княства Літоўскае было феадальнай дзяржавай. Пад час хуткага пашырэння яго тэрыторыі ў ХIII-XIV ст., мясцовыя князі і жыхары буйных гарадоў заключалі з вялікім князем дамовы аб яго вярхоўнай уладзе і захаванні мясцовага самакіравання, згодна са старым звычаям «старыны не рухаем, навіны не ўводзім». Усталёўвалася васальная залежнасць мясцовых князёў ад вялікага князя.\nУ ХIII-XIV ст., князь пачаў вырашаць некаторыя дзяржаўныя пытанні разам з Панамі-Радай, якая ў XVI ст. пераўтварылася ў прадстаўнічы орган магнатаў. Паводле прывілея 1506 г., вялікі князь абавязваўся не прымаць ніякіх пастаноў без згоды Паноў-рады. Такія абмежаванні былі замацаваныя ў Статутах 1529, 1566, 1588 г.\nУ XV ст. пачалі збірацца агульнадзяржаўныя з'езды — соймы, у якіх удзельнічала і шляхта.\nСклад краіны ў ХVII стагоддзі\nПершапачаткова Вялікае Княства Літоўскае аб'ядноўвала 3 зямлі: уласна Літва (плошча каля 64 тыс. км²), Жамойція (27 тыс. км²) і Новагародскай (з Гародняй, Ваўкавыскам, Слонімам, 23 тыс. км²). Гэтае першапачатковае ядро дзяржавы ахоплівала каля 114 тыс. кв. км, прычым 80 % займала балцкае, рэшту — усходнеславянскае («рускае») насельніцтва.\nНа працягу 2-й паловы XIII — 1-й паловы XIV стст. да яго далучыліся Полацкае, Віцебскае, Таропецкае, Менскае, Свіслацкае, Пінскае і інш. княствы агульнай плошчай каля 136 тыс. км², а таксама частка Валыні з Берасцейшчынай (56 тыс. км²). У адрозненне ад Новагародчыны, на якую пазней пашырылася назва «Літва», яны захвалі назву «Русь». Гэтая двухчасткавасць дзяржавы абумовіла тытулатуру Гедзіміна і яго спадкаемцаў як «гаспадароў Літвы і Русі». У сярэдзіне XIV ст. каля 2/3 тэрыторыі дзяржавы займала «рускае» насельніцтва, каля 1/3 — балцкае.\nУ 1345 Альгерд і Кейстут падзялілі паміж сабой ВКЛ на Віленскую і Троцкую паловы (пад вярхоўнай уладай Альгерда). Альгерду, а потым яго нашчадкам падпарадкоўваліся Вільня з усходняй паловай сучаснай Літвы, на Беларусі — Віцебск, Лагойск, Менск, Полацк, Слуцк, пазней — Кобрын і Мсціслаў. У Троцкую палову Кейстута і яго нашчадкаў увайшлі Жамойць, Коўна, Берасце, Ваўкавыск, Гародня, Камянец, Новагародак, Слонім. Былое Свіслацкае княства з Бабруйскай і Любашанскай валасцямі было падзелена паміж Віленскай і Троцкай паловамі.\nУ сярэдзіне XIV ст. ВКЛ ахоплівала больш за 300 тыс. км², пры гэтым першапачатковае ядро («палітычная Літва») займала каля 38 %, а ўласна Літва з Жамойцю («этнічная Літва») — менш як 30 % яго тэрыторыі. Знешнія межы яшчэ былі нестабільныя. У 1349 на карысць Польшчы страчана частка Валыні (Белз, Холм, Уладзімір), ненадоўга вернутая ў 1352, але зноў страчаная ў 1366. У 1351—1366 Дарагічынская зямля належжала Мазавецкаму княству (васалу Польшчы). З 1370 Уладзімірскі і Крамянецкі паветы замацаваліся ў складзе ВКЛ.\nАдначасова на працягу 1350—1360-х адбылося істотнае павелічэнне тэрыторыі ВКЛ на усходзе: вялікі князь Альгерд, карыстаючыся аслабленнем Залатой Арды, падпарадкаваў частку Смаленскай (з Мсціславам, Белым і Ржэвам), Чарнігава-Северскую, Кіеўскую і Падольскую землі. З іх заходняя частка Падолля ў 1366 адышла да Польшчы, Ржэўская воласць належала ВКЛ толькі часова (да 1357, у 1359—1367, 1371—1381). Тэрыторыя ВКЛ дасягнула 630 тыс. км², доля «палітычнай Літвы» знізілася да 18 %, а этнічнай — да 14 %. Альгерд непасрэдна кантраляваў 10—15 % тэрыторыі, яго фактычны суправіцель Кейстут — прыкладна столькі ж, а 70—75 % складалі ўдзелы і вотчыны іншых князёў.\nБольшасць старажытных валасцей захаваліся як адміністрацыйныя адзінкі, яны былі часткова пераразмеркаваны ва ўдзелы Гедзімінавічаў (Гарадзенскае, Віцебскае, Заслаўскае, Мсціслаўскае, Новагародскае, Пінскае, Полацкае, Слуцкае княствы) ці вотчыны мясцовых княжацкіх дынастый (Гарадзецкае, Друцкае, Лукомскае); некаторыя значныя воласці (Берасцейская, Барысаўская, Ваўкавыская, Лагойская, Менская, Слонімская і інш.) кіраваліся намеснікамі вялікага князя. У канцы 1360-х гадоў дробныя княствы на ўсходнім памежжы (Вяземскае, Казельскае, Навасільскае) знаходзіліся ў васальнай залежнасці ад Альгерда, якая скончылася пасля 1371.\nУ выніку міжусобіц 1380-х гадоў у ВКЛ Ратненскае княства на Валыні часова перайшло ў васальную залежнасць да караля Польшчы і Венгрыі, Жамойць у 1384 трапіла пад кантроль Тэўтонскага ордэна, Дарагічынская зямля у 1390 — пад кантроль Мазовіі. Пасля 1392 вялікі князь Вітаўт аднавіў працэс пашырэння тэрыторыі: у 1396 была далучана рэшта Смаленскай зямлі (часова аднавіла незалежнасць у 1401—1404), да 1408 (у 1390-я?) вернута Дарагічынская зямля, у 1410 — Жамойць, у 1413 — Заходняе Падолле. На правабярэжжы Дняпра ўлада ВКЛ пашыралася на стэпавы абшар да Чорнага мора, але гэтая тэрыторыя заставалася амаль незаселенай. У гэты ж час адбыліся істотныя змены ў адміністрацыйныя структуры. Вітаўт далучыў да велікакняжацкага дамена былыя ўдзелы Кейстутавічаў (Трокі, Гародня, Берасце і інш.), ліквідаваў удзелы ў Віцебску, Кіеве, Новагародку, Полацку, Смаленску, Чарнігаве і замяніў мясцовых князёў сваімі намеснікамі. Краіна падзялялася на судова-адміністрацыйныя акругі (княствы і намесніцтвы), межы якіх не былі вызначаны заканадаўча, а гістарычна склаліся ў мінулым.\nНа тэрыторыі Беларусі было каля 20 княстваў і намесніцтваў, якія з'яўляліся асноўныя адміністрацыйна-тэрытарыяльнымі адзінкамі. Яны падзяляліся на больш дробныя воласці, якія паступова распадаліся ў працэсе падаравання земляў феадалам. Да 1427 у склад ВКЛ увайшлі Вярхоўскія княствы (Адоеў, Карачаў, Масальск і інш.), а таксама Вяземскае княства, з мясцовымі князямі на чале. На месцы былога Навасільскага княства, запусцелага ў выніку татарскіх нападаў, утварыліся Любуцкае, Мцэнскае, Тульскае намесніцтвы. У 1420-я ВКЛ дасягнуоа свайго максімальнага пашырэння — каля 687 тыс. км² (без уліку прычарнаморскіх стэпаў). Пры гэтым тэрыторыя сучаснай Літвы займала каля 10 % сучаснай Украіны — 33 %, Расіі — 23 %, Падляшша — 1,8 %, Беларусі — каля 30 % (доля Беларусі ў этнаграфічных межах XIX ст., са Смаленшчынай і Падляшшам, дасягала 38 %).\nНа пачатку XVI стагоддзя аформілася 2-узроўневая адм. структура.\nВышэйшы ўзровень ваяводствы і землі, а ваяводствы падзяляліся на княствы, намесніцтвы і панскія вотчыны.\nУ 1565—1566 была праведзена рэформа па ўладкаванню, якая падзяляла краіну на ваяводствы і паветы. Утварыліся ваяводствы:\nБерасцейскае ваяводства з цэнтрам у Брэсце (паветы Пінскі і Берасцейскі)\nВалынскае ваяводства з цэнтрам у Валыні (паветы Крамянецкі, Луцкі і Уладзімірскі)\nВіленскае ваяводства з цэнтрам у Вільні (паветы Ашмянскі, Браслаўскі, Вількамірскі і Лідскі)\nВіцебскае ваяводства з цэнтрам у Віцебску (паветы Аршанскі і Віцебскі)\nКіеўскае ваяводства з цэнтрам у Кіеве (паветы Жытомірскі, Кіеўскі, Мазырскі, Оўруцкі, Чаркаскі, Чарнобыльскі)\nМенскае ваяводства з цэнтрам у Менску (паветы Менскі і Рэчыцкі)\nМсціслаўскае ваяводства з цэнтрам у Мсціслаўі (без паветаў)\nНовагародскае ваяводства з цэнтрам у Навагрудку (паветы Ваўкавыскі, Новагародскі і Слонімскі)\nПадляскае ваяводства з цэнтрам у Беластоку (паветы Бельскі, Драгічынскі і Мельніцкі)\nПолацкае ваяводства з цэнтрам у Полацку\nТроцкае ваяводства з цэнтрам у Троках (паветы Гарадзенскі, Ковенскі, Троцкі і Упіцкі)\nЖамойць з цэнтрам у Расейнах, не мела паветаў, але была роўнай ваяводству\nПаводле уніі 1569 г., Брацлаўскае, Валынскае, Кіеўскае (без Мазырскага павета), Падляшскае ваяводствы далучыліся да Польскага Каралеўства.\nУ выніку вайны з Расіяй 1609—1618 да княства было далучана Смаленскае ваяводства са Старадубскім паветам.\nПасля Трынаццацігадовай вайны, плошча тэрыторыі Вялікага княства склала 306 тыс. км² і не мянялася амаль стагоддзе.\nАсноўны артыкул: Спіс гарадоў Вялікага Княства Літоўскага\nГорад Гродна — гравюра Т. Макоўскага, 1600 г.\nУ выніку росту абмену прадукцыяй сельскай гаспадаркі і рамеснымі вырабамі, спецыялізацыі рамяства і расшырэння вытворчасці развіваліся гарады, павялічвалася іх колькасць. У XIII — XIV ст. на тэрыторыі Беларусі было каля 40 гарадоў. У XV ст. рысы гандлёвых і рамесніцкіх цэнтраў набылі былыя крэпасці, феадальныя замкі, некаторыя гаспадарскія двары. У XVI ст. на Беларусі ўзнікла больш за 200 своеасаблівых пасяленняў гарадскога тыпу — мястэчак. У сярэдзіне XVII ст. у ВКЛ было 757 гарадоў і мястэчак. Буйнымі лічыліся гарады, якія мелі 10 і больш тысяч жыхароў, сярэднімі — больш за 5, малымі — 2-5 тысяч жыхароў. У мястэчках было ад некалькіх сотняў да 1,5 тысяч жыхароў. Гарады і буйныя мястэчкі выконвалі функцыі: эканамічную — былі цэнтрамі рамяства і гандлю, пунктамі складання тавараў, рачнога суднабудавання, месца правядзення кірмашоў, прыпынку купцоў, рачнымі портамі; адміністрацыйную — з'яўляліся цэнтрамі ваяводстваў, паветаў, валасцей, царкоўных прыходаў, феадальных уладанняў; вайсковую — служылі крэпасцямі, месцамі збору і сканцэнтраванняў войска. па меры ператварэння гарадоў у гандлёва-рамесніцкія цэнтры ўзмацнялася іх імкненне выйсці з-пад юрысдыкцыі вялікакняжацкай адміністрацыі, стварыць сваю сістэму самакіравання і судова-адміністрацыйную ўладу. З канца XIV ст. у гарадах, а пазней і ў асобных мястэчках ва ўмовах жорсткай грамадска-палітычнай барацьбы мяшчане дамагаліся магдэбургскага права.\nСацыяльны склад, маёмаснае і прававое становішча насельніцтва гарадоў былі неаднолькавыя. Гарадскія вярхі складаліся з феадалаў-баяр і вышэйшага духавенства. Да іх набліжаліся багатыя купцы і багатыя рамеснікі. Найбольшую групу гараджан складалі рамеснікі, арганізаваныя ў цэхі, гандляры, дробныя і сярэднія купцы, земляробы. У гарадах таксама жылі феадальна-залежныя людзі, пераселеныя сюды сваімі ўладальнікамі.\nУ часы ваеннага ліхалецця сярэдзіны XVII ст. большасць гарадоў і мястэчак была спустошана, некаторыя цалкам спалены. Асабліва пацярпелі гарады падчас паўстання Б. Хмяльніцкага і вайны паміж Расіяй і Рэччу Паспалітай 1654 — 1667 гг. Улічваючы цяжкіс тан гарадоў, Сейм Рэчы Паспалітай вымушаны быў на працягу 1660-х гадоў прыняць пастановы аб вызваленні іх ад падаткаў. Паводле гэтых пастаноў, 22 гарады вызваляліся на 4 гады ад усіх падаткаў на карысць дзяржавы, акрамя чопавага і пошлінных збораў.\nПадчас Паўночнай вайны 1700—1721 большасць гарадоў і мястэчак былі разбураны. У другой палове XVIII ст. эканоміка большасці гарадоў стабілізавалася. а ў канцы стагоддзя большасць з іх пераадолела заняпад.\nАсноўныя артыкулы: Праваслаўная царква ў Вялікім Княстве Літоўскім, Рымска-каталіцкая царква ў Вялікім Княстве Літоўскім, Уніяцкая царква ў Вялікім Княстве Літоўскім, Пратэстанцкая царква ў Вялікім Княстве Літоўскім\nВялікае Княства Літоўскае было пераважна хрысціянскай краінай (Праваслаўе, Каталіцтва, Пратэстантызм, Уніяцтва (з 1596), таксама існавала іўдзейскае і мусульманскае веравызнанне.\nІудзейскае веравызнанне[правіць | правіць зыходнік]\nМусульманскае (ісламскае) веравызнанне[правіць | правіць зыходнік]\nСаслоўная структура[правіць | правіць зыходнік]\nАсноўны артыкул: Саслоўная структура Вялікага Княства Літоўскага\nУ ВКЛ дамінавалі чатыры саслоўных групы — шляхта, духавенства, мяшчане і сяляне. Сацыяльныя адносіны не заўсёды насілі мірны характар. Выдзяляюць шэраг грамадзянскіх войнаў на сацыяльнай аснове — Казацка-сялянская вайна 1648-1651, сялянскае паўстанне ў Крычаўскім старостве 1743 і грамадзянская вайна паміж буйнымі магнацкімі родамі ў першай чвэрці XVIII стагоддзя і г.д.\nНайбольш прывелеяваная групай была шляхта, якая паўстала ў Сярэдневечу, вылучалася сваёй колькасцю (каля 10 % ад усяго насельніцтва) і дужа багатымі сацыяльнымі і палітычнымі правамі. Шляхта не плаціла падаткаў, але павінна была збірацца на вайну ў Паспалітае рэшэнне (апалчэнне). Характэрным для шляхты В. кн. Літоўскага быў міф аб яе паходжанні ад старажытных рымлянаў і атаясамленне сабе з сарматамі. Як саслоў'е, шляхта была дыферэнцыяванай — вылучалася дробная, сярэдняя і буйная шляхта, альбо магнаты.\nДухавенства было трох тыпаў — каталіцкае, праваслаўнае, уніяцкае ды пратэстанцкае.\nМяшчанства як салоў'е ўфармавалася ў Сярэднія вякі разам з паўстаннем местаў і гарадоў. Яно займала сярэдняе палажэнне паміж вышэйшым саслоў'ем — рыцарствам і ніжэйшым — сялянамі, або халопамі. Свае правы мяшчане пашыралі праз наданне Магдэбургскага права, якое забяспечвала ім самакіраванне. Вялікая колькасць местаў у В. кн. Літоўскім былі прыватнаўласніцкімі, што аднак, не перашкаджала самакіраванню. Галоўным заняткам мяшчан было рамяство і гандлярства. Рамеснікі і гандляры аб'ядноўваліся ў цэхі, якія праіснавалі да самога канца В. кн. Літоўскага.\nСяляне, альбо халопы былі найбуйнейшым паводле колькасці станам у В. кн. Літоўскім. На іх ляжаў асноўны падаткавы цяжар — яны плацілі падаткі і неслі шматлікія павіннасці. Статут 1588 году канчаткова запрыгоньваў сялян, хаця ў іх захоўваліся ўласныя правы і de jure яны былі вольнымі асобамі. Сяляне падзяляліся на катэгорыі — халопы, бабылі, кутнікі, людзі, чэлядзь нявольная і г.д.\nАсноўныя артыкулы: Сельская гаспадарка Вялікага Княства Літоўскага, Рамяство Вялікага Княства Літоўскага, Гандаль Вялікага Княства Літоўскага\nВялікакняжацкая[правіць | правіць зыходнік]\nДля гаспадаркі ВКЛ ў XV—XVI стст. было характэрна далейшае паглыбленне грамадскага падзелу працы. Гэта знайшло сваё адлюстраванне ў значным росце гарадскіх пасяленняў. У беларускіх гарадах вытворцы-рамеснікі аб'ядноўваліся на заходні манер у цэхавыя арганізацыі. 3 цягам часу — бліжэй да XVIII ст. — у Беларусі дзе-нідзе пачала з'яўляцца мануфактурная вытворчасць.\nАднолькавыя працэсы сацыяльна-эканамічнага развіцця ВКЛ мелі падабенства з заходнееўрапейскімі галоўным чынам па форме, але значна розніліся па свайму зместу і далёка не супадалі па часе. Калі, у Заходняй Еўропе цэхавая арганізацыя працы ў канцы XV ст. знаходзілася ўжо ў стане крызісу, то ў вялікалітоўскіх землях яна ў гэты час толькі зараджалася. Калі мануфактура ў заходнееўрапейскіх краінах стала пануючай у XVI ст., а ў канцы XVIII ст. ужо зжывала сябе, то тут мануфактурная вытворчасць пачала па-сапраўднаму развівацца якраз у XVIII ст.\nФеадальная[правіць | правіць зыходнік]\nШто тычыцца гаспадаркі феадала ў Вялікім княстве Літоўскім у XIV—XV стст., то яна не была прыстасавана да атрымання лішкаў збожжавай прадукцыі, якая магла б экспартавацца. Панскі двор задавальняў патрэбы толькі свайго ўладальніка. Асноўным жа падаткам для сялян быў грашовы чынш і натуральная даніна. Аднак узрастанне попыту на хлеб у краінах Заходняй Еўропы і магчымасць атрымання вялікіх прыбыткаў ад продажу прымусіла ўласнікаў зямлі ў ВКЛ перабудоўваць сваю гаспадарку. Яны пачынаюць ствараць прадпрыемствы па вытворчасці збожжа. Але для гэтага трэба было: па-першае, пашырыць плошчу панскан ворнай зямлі, па-другое, прымусіць сялян працаваць на ёй. Таму распачынаецца рэарганізацыя панскага двара ў фальварак. Першыя фальваркі ў ВКЛ з'явіліся ў XV ст. Але асаблівае пашырэнне фальваркі атрымалі з сярэдзіны XVI ст. у сувязі з правядзеннем аграрнай рэформы. Найбольшы рост фальваркаў назіраўся ў Панямонні і Падзвінні. Фальварковая гаспадарка мела ўжо таварны характар. Гэта значыць прадукцыя, якая выраблялася ў фальварку, ішла на продаж. Засноўвалася яна па-ранейшаму на працы прыгонных сялян. Але цяпер уласнікі зямлі за карыстанне надзелам пачалі патрабаваць з іх не грашовага чыншу і натуральнай даніны, а працы на панскіх землях — выканання паншчыны.\nСтабільна высокі попыт на заходнееўрапейскім рынку на сельскагаспадарчую прадукцыю вызначыў аграрны характар эканомікі ВКЛ, а фальварак зрабіў вызначальным паказчыкам эканамічнага развіцця Беларусі аж да канца XVIII ст. Нават пасля спусташальных ваенных ліхалеццяў сярэдзіны XVII — пачатку XVIII стст. фальварак хутка адбудаваўся і зноў заняў сваё цэнтральнае становішча ў гаспадарчай сістэме ВКЛ. Такім чынам, галоўнай асаблівасцю эканамічнага развіцця Вялікага княства Літоўскага ў XVI—XVIII стст. стала ўзнікненне фальварковай гаспадаркі, якая хоць і была заснавана на выкарыстанні працы прыгонных сялян, але ўжо насіла таварны характар і працавала галоўным чынам на знешні рынак.\nТранспарт і шляхі зносін[правіць | правіць зыходнік]\nВажнымі транспартнымі шляхамі ў ВКЛ былі рэкі (Нёман, Вілія, Заходні Буг, Заходняя Дзвіна, Дняпро, Прыпяць і іх буйныя прытокі), якія забяспечвалі даволі надзейную і танную дастаўку тавараў. У летні перыяд яны выкарыстоўваліся як водныя шляхі, а зімой — як лядовыя. Для рацыянальнага і бяспечнага выкарыстання рэк як транспартных шляхоў з 16 ст. практыкавалася іх ачыстка, напр., Нёмана і Віліі. З 2-й паловы 18 ст. пачалі будавацца Каралеўскі канал і Агінскі канал, якія звязалі рачныя сістэмы Чорнага і Балтыйскага мораў. Для руху па рэках выкарыстоўвалі разнастайныя па танажы, канструкцыі і прызначэнні рачныя судны: камягі, віціны, разнастайныя лодкі, чаўны і проста плыты. Назіраліся рэгіянальныя асаблівасці ўжывання розных відаў суднаў: у басейне Нёмана пераважалі віціны і боты; Дзвіны — стругі, шкуты і якіманкі; Дняпра — баркі і байдакі; па каналах і невял. рэках плавалі баркі і паўбаркі. Для руху выкарыстоўваліся шасты, вёслы, ветразі. Сярэдняя хуткасць руху суднаў па цячэнні была 4-6 км/гадз, а супраць цячэння − 1,5-2 км/гадз. Найбольш значныя прыстані знаходзіліся ў Вільні, Берасці, Пінску, Віцебску, Полацку, Усцілугу, з 17 ст. — у Стоўбцах, Свержані, Бешанковічах і інш.\nСухапутныя дарогі былі грунтавыя і адлюстроўвалі асаблівасці рэльефу. Яны імкнуліся не перасякаць значных перашкод, рабілі рэзкія павароты, часта змянялі свой напрамак, на забалочаных месцах рабіліся насыпы і гаці. Бум будаўніцтва дарожна-транспартнай камунікацый на тэрыторыі ВКЛ прыпаў на пачатак 15 ст., калі былі пракладзены дарогі, якія звязвалі ўсе вобласці дзяржавы з яго цэнтрам. Пры будаўніцтве дарог таго часу ўмела выкарыстоўваўся рэльеф мясцовасці. У сярэдзіне 16 — 1-й палове 17 ст. і з сярэдзіны 18 ст. ажыццяўлялася пашырэнне існай сеткі дарог, яе добраўпарадкаванне. Дарогі падзяляліся паводле сваёй значнасці. Найбольш значныя ў дзяржаўным, гандлёвым плане дарогі называліся гасцінцамі і былі шырокія і добра абсталяваныя. Статут ВКЛ 1588агаворвае (раздзел 9, арт. 32), што гасцінцы «мають быци водле стародавного обычаю так широкие, абы на полтора прута [7,3 м] быти могли», тут жа выкладзены правілы праезду па дарогах: «воз порожний маеть уступовати возу наложоному, пеший — езному, езный — возу». Дарогі мелі сістэму дрэнажу, іх акопвалі з абодвух бакоў равамі, абапал высаджвалі дрэвы. У гарадах практыкавалася пабудова дарог з цвёрдым пакрыццём (спачатку дашчаным, потым брукаваным). Дарогі часта агароджваліся. У 13-17 ст. дарогі не мелі паказальнікаў напрамкаў руху, таму вялікае значэнне мелі асабістае веданне шляху і роля праваднікоў. У 18 ст. на перакрыжаваннях сталі ставіць паказальнікі напрамкаў з назвай важнейшага населенага пункта па напрамку руху. Важнейшымі сухапутнымі дарогамі былі: «вялікая дарога» Смаленск-Орша-Талачын-Бобр-Барысаў-Менск-Койданава-Мір-Слонім-Ваўкавыск-Берасце; «гасцінец вялікі» Полацк-Віцебск-Орша-Копысь-Шклоў-Магілёў; Луцк-Пінск-Новагародак—Вільня; Вільня-Трокі-Коўна-Юрбарк; Вільня-Гародня-Ломжа; Вільня-Глыбокае-Полацк-Невель-Масква; Менск-Маладзечна-Вільня, Новагародак-Шчучын-Гародня-Аўгустаў; Кіеў-Гомель-Рэчыца-Бабруйск-Менск; Кіеў-Мазыр-Пінск-Кобрын-Берасце; Слуцк-Глуск-Гомель; Брацлаў-Вінніца-Корац-Дубровіца-Пінск; Берасце-Ратна-Уладзімір-Луцк і інш.\nАсноўную цяжкасць пры будаўніцтве дарожна-транспартных камунікацый складала абсталяванне рачных перапраў. Для пераадолення рэк выкарыстоўваліся броды, масты, а на вялікіх рэках — паромныя пераправы (перавозы). Некаторыя масты былі даволі вялікіх памераў (цераз Друць каля Бялыніч, 16 ст., цераз Бярэзіну і Гайну, 18 ст. і інш.). Апроч пастаянных усталёўваліся часовыя пераправы пантоннага тыпу (пантонны мост быў узведзены ў час бітвы пад Оршай у 1514 цераз р. Крапіўну). Асноўным матэрыялам для пабудовы мастоў было дрэва з-за даступнасці і адноснай таннасці матэрыялу. Будавалі масты і з каменнымі апорамі (напр., у Маркаўскай воласці ў 15 ст., у Гародні і Вільні ў 16-18 ст.). Масты мелі як апорную, так і арачную канструкцыю.\nДля ўтрымання ў належным стане дарожна-інжынерных камунікацый у межах дзяржавы існавала спецыяльнае кола людзей (мастаўнічыя), што назіралі за станам дарог і мастоў. Непасрэдна за стан дарожных камунікацый адказваў уласнік ці трымальнік уладання і яго адміністрацыя, на землях якога знаходзіліся дарогі. Самі работы па ўпарадкаванні дарог (будоўля і рамонт мастоў, насыпанне грэбляў і г.д.) клаліся на падданых уладання. У дзяржаўных уладаннях існавала асобая катэгорыя насельніцтва, якая спецыялізавалася на будоўлі і рамонце мастоў — борці. Для забеспячэння добрага тэхнічнага стану і абслугоўвання мастоў і дарог шырока практыкаваўся збор маставога мыта. Гэта сістэма дазваляла атрымліваць грашовыя сродкі на ўтрыманне дарог і мастоў у залежнасці ад інтэнсіўнасці іх выкарыстання.\nЗвычайным відам транспарту быў конны. Гужавы транспарт існаваў 2 відаў: калёсны (летні) і палазны (зімовы). Выкарыстоўваліся павозкі, падводы, фуры, карэты, у зімовы перыяд — сані. Хуткасць руху залежыла ад якасці дарогі: у 18 ст. для абозаў яна была 20-30 км за суткі, для асобных экіпажаў — 40-50 км, для верхавых — да 70-80 км за суткі. Напр., па даных 1668, дарога з Варшавы да Магілёва займала каля 13 дзён.\nУ цэлым дзяржаўная сістэма ВКЛ па стварэнні і захаванні інжынерна-дарожных камунікацый у належным стане выконвала сваю функцыю і забяспечвала добры стан транспартных шляхоў.\nАсвета[правіць | правіць зыходнік]\nВялікі двор Віленскага ўніверсітэта і касцёл Св. Янаў (1840—1850-я)\nАдукацыя ў ВКЛ захоўвала свой канфесіянальны характар. У 2-ой палове 16 ст. існавалі праваслаўныя школы з пашыранай праграмай адукацыі, дзе вывучаліся царкоўнаславянская граматыка, матэматыка, філасофія, тэалогія. Значны ўклад у развіццё, а часткова і ў секулярызацыю школьнай асветы зрабілі брацтвы праваслаўныя — віленскае Святадухаўскае, магілёўскае, слуцкае, брэсцкае, пінскае, полацкае і інш.\nКаталіцкая сістэма школьнай і калегіумнай адукацыі таксама адпавядала тагачасным тэалагічным, царкоўна-рэлігійным і грамадскім патрэбам. Паводле пастаноў віленскіх сінодаў каталіцкія школы павіны былі стварацца пры кожным прыходзе (плябаніі). Пасля ўтварэння Рэчы Паспалітай і перамогі контрэфармаццыі на тэрыторыі ВКЛ пачалі пашырацца сярэднія каталіцкія навучальныя ўстановы еўрапейскага ўзроўню — калегіумы, якія існавалі ў многіх гарадах княства. Большасць з іх знаходзілася пад апекай езуіцкіх, піярскіх і іншых каталіцкіх ордэнаў. Першай навучальнай установай падобнага тыпу быў Віленскі езуіцкі калегіум, заснаваны ў 1570 г. асноўным кантынгентам навучэнцаў якога, была шляхецкая моладзь.\nШырокай праграмай адукацыі вылучаліся пратэстанцкія школы, якія ўзначальвалі дэмакратычныя дзеячы рэфармацыйнага руху. Менавіта ў рэфармацыйных колах у 1560-я гады ўзнікла ідэя стварэння першага ў ВКЛ універсітэта. Аднак пад уплывам каталіцкага духавенства такая навучальная ўстанова была падначалена езуітам (Гл.далей: Віленскі ўніверсітэт).\nПобач з царкоўна-рэгілійнымі формамі школьнага навучання, у ВКЛ заўсёды існавалі прыватныя формы адукацыі. Многія беларускія, літоўскія і ўкраінскія феадалы, частка заможнага мяшчанства, духавенства папаўнялі сваю адукацыю ў розных заходнееўрапейскіх універсітэтах (пераважна ў Кракаўскай і Кёнігсберскай акадэміях, у Германіі, Чэхіі, Італіі). Пад уплывам еўрапейскага Асветніцтва ў ВКЛ з сяр. 18 ст. пачаліся рэформы ў школьнай калегіумнай адукацыі, у 1773—1775 распачала сваю дзейнасць Адукацыйная камісія (Гл.далей: Асвета).\nАсноўны артыкул: Літаратура ў Вялікім Княстве Літоўскім\nЖывапіс, партрэт і манументальны жывапіс[правіць | правіць зыходнік]\nГравюра[правіць | правіць зыходнік]\nСкульптура[правіць | правіць зыходнік]\nДэкаратыўна-прыкладное мастацтва[правіць | правіць зыходнік]\nМузычнае мастацтва[правіць | правіць зыходнік]\nАсноўны артыкул: Музычнае мастацтва Вялікага Княства Літоўскага\nЗамкі[правіць | правіць зыходнік]\nУ 14 — 1-й палове 16 ст. асноўным тыпам манументальных збудаванняў у ВКЛ быў замак, якому ўласціва спалучэнне горадабудаўнічых, ваенных, жылых і прадстаўнічых функцый, размяшчаліся на натуральных узвышшах і мелі ў плане паліганальную форму, адпаведную рэльефу. На рубяжы 15 ст. пачынаюць будавацца мураваныя замкі. У 15 — 16 ст. пашыраецца будаўніцтва мураваных і драўляных прыватнаўласніцкіх замкаў (Іказненскі замак, Геранёнскі замак, Любчанскі замак).\nУ вольных гарадах, якія атрымалі самакіраванне, паводле магдэбургскага права, фарміраваліся новыя архітэктурна-гандлёвыя цэнтры, дзе канцэнтраваліся грамадскія будынкі (ратушы, цэрквы, касцёлы, крамы). Па-ранейшаму важная роля належыла гарадскім умацаванням, якія ў вялікіх гарадах утваралі развітую абарончую сістэму. Увядзенне ў ваеннае будаўніцтва заходне-еўрапейскіх фартыкацыйных сістэм спрыяла паступовай трансфармацыі замкаў у палацава-замкавыя комплексы, спалучэнню ў іх грамадскіх і абарончых функцый.\nХрамы[правіць | правіць зыходнік]\nЦарква Святога Міхаіла ў Сынкавічах\nПраваслаўныя цэрквы на працягу 16 — 18 ст. амаль усе будаваліся драўлянымі. У першай палове 16 ст. сфарміраваўся самабытны 4-вежавы тып праваслаўнага храма, які спалучаў сакральную і абарончую функцыіі. У 17 ст. ва ўсходніх ваяводствах ВКЛ заснаваны шэраг праваслаўных манастыроў, драўляныя саборы якіх трансфармавалі ў танным мясцовым матэрыяле, ідэю візантыйскага крыжова-купальнага храма.\nІнтэнсіўна будаваліся і каталіцкія храмы, для якіх характэрна аднанефавая, аднаапсідная аб'ёмна прасторавая кампазіцыя з рознымі варыянтамі галоўных фасадаў. Манументальным цывільным і культавым збудаванням 14 ст. першай палове 16 ст. уласцівы рысы заходне-еўрапейскай готыкі з адметнымі мясцовымі асаблівасцямі ў кампазіцыі, пабудаванай на спалучэнні рамана-візантыйскіх архітыпаў. У канструкцыі, прыстасаванай да абароны, і дэкоры, заснаваным на традыцыйнай чырвона-белай паліхроміі.\nУ архітэктуры ўніяцкіх храмаў 1-ай паловы 18 ст. складваліся самабытныя рысы позняга барока, так званага — віленскага. У іх кампазіцыі былі знітаваны рамана-візантыйскія ўплывы, пластычная распрацоўка фасадаў і інтэр'ераў, своеасаблівы прапарцыянальны лад і сілуэт збудаванняў. Стылістычныя прыёмы віленскага барока выкарыстоўваліся і ў будаўніцтве храмаў іншых канфесій, а таксама ў цывільным і палацавым дойлідстве.\nРазвіццю музыкі садзейнічалі манастырскія і брацкія школы, у якіх падрыхтоўваліся спевакі і музыкі. З 17 ст. пры калегіумах і дварах магнатаў існавалі капэлы — калектывы мяшанага тыпу, якія складаліся з аркестра і групы салістаў-вакалістаў. Яны суправаджалі спектаклі тэатраў, балі, паляванні, рэлігійныя службы, ваенныя парады. Музыкантаў рыхтавалі ў прыватных школах, часам за мяжой.\nМатэрыяльныя ўмовы жыцця[правіць | правіць зыходнік]\nХарчаванне[правіць | правіць зыходнік]\nАдзенне[правіць | правіць зыходнік]\nГалаўныя ўборы, абутак і упрыгожанні[правіць | правіць зыходнік]\nЖыллё[правіць | правіць зыходнік]\nМэбля[правіць | правіць зыходнік]\nГрашовае абарачэнне[правіць | правіць зыходнік]\nВойска[правіць | правіць зыходнік]\nВойска Вялікага княства Літоўскага, як арганізаваная структура, пачало фарміравацца ў 12-м ці 13-м ст., з умацаваннем улады старэйшага князя, і праіснавала да 1795 года, у асноўным складалася з дружын баяр, паспалітага рушэння і наймітаў.\nПершае згадванне літоўскай дружыны сустракаецца ў Генрыха Латвійскага, у сваіх «Лівонскіх хроніках» ён упамінуў аб паходзе літоўскага князя Жвялгайціса ў заваяваную немцамі Лівонію. З утварэннем літоўскай дзяржавы ў XIII стагоддзі, дружыны склалі асноўную ўдарную сілу, здольную ваяваць у конным страю. Немалую частку шляхты Вялікага княства Літоўскага, як і іншых дзяржаў таго часу, складалі служылыя баяры.\nНеад'емнай часткай войска было паспалітае рушэнне — усеагульная мабілізацыя вайскова-служылага саслоўя для абароны ад непрыяцеля. Збор паспалітага рушэння ўяўляў марудны працэс і ўжо не быў сапраўды агульным апалчэннем усяго шляхецкага саслоўя, бо вялікая колькасць шляхты ўхілялася ад выезду на вайну. Нізкая дысцыпліна не дазваляла цалкам выкарыстоўваць слабыя баявыя магчымасці паспалітага рушэння. Да таго ж яно было непастаянным вайсковым фарміраваннем, а на памежных землях з Маскоўскай дзяржавай і Крымскім ханствам і тады, калі не было вайны, неабходна было заўсёды трымаць залогі ў крэпасцях і замках. Шляхта ж вельмі неахвотна згаджалася несці гарнізонную службу, бо ў мірныя часы лічыла сябе вольнай ад абавязку выконваць вайсковую павіннасць. Таму замест яе ў памежных фартэцыях выкарыстоўваліся найміты.\nУ ВКЛ выкарыстоўваць наймітаў пачалі яшчэ ў часы Вітаўта . Аднак у параўнанні з Заходняй Еўропай, дзе яны да сярэдзіны XVI ст. ужо вырашалі зыход большасці бітваў, наёмныя фарміраванні ў ВКЛ заставаліся дапаможнымі ў войску. Толькі пасля выбрання Стэфана Баторыя на трон Рэчы Паспалітай і распачатай ім рэарганізацыі арміі наёмнае войска пачало адыгрываць галоўную ролю .\nТаварыш панцырнай харугвы\nУзор прысягі ротмістра (1561):\nЯ … Прысегаю через имя Божъе его королевской млсти и великому князству Литовъскому верне, цнотливе а зычливе на томъ ураде ротмистрова такъ на замъку, яко и в полю — служить; небезпечности вшелякое стеречь, и где бых о ней што ведал, ее не тоить, але его кролевъской млсти и речи посполитой панам радамъ великог князства Литовъского ознаймовати; а пильне врадови моему ротмистровскому и сторожы, мне поручаной, досить чинити, такъ около вартъ обороны замку, яко в захованью зуполъна роты завъжды служебных, мне поручоных; и теж на местцу и в тягнени заховатся без обътяженья подданых ег кор млсти. Так ми, Боже, помогай, и тая святая Еванъгелия\nШляхецкія роды ВКЛ\nКанфесійная сітуацыя ў ВКЛ XVI-XVIII стагоддзяў\nКанфесіянальная гісторыя Беларусі\nВялікае Княства Літоўскае (1811)\nВялікае Княства Літоўскае (1812)\n↑ T. Baranauskas. Lietuvos valstybės ištakos. Вільнюс, 2000\n↑ История Литвы / А. Эйдинтас, А. Бумблаускас, А. Кулакаускас, М. Тамошайтис. — С. 29.\n↑ Гудавичюс, Э. История Литвы / Э. Гудавичюс. — 2005. — Т. 1. — С. 46.\n↑ Краўцэвіч, А. К. Стварэнне Вялікага Княства Літоўскага / А. К. Краўцэвіч. — Rzeszów, 2000. — С. 180.\n↑ Гісторыя Беларусі: у 6 т. / Ю. Бохан [і інш.]; рэдкал: М. Касцюк (гал. рэд.) [і інш.]. — Мінск, 2008. — Т. 2. Беларусь у перыяд Вялікага Княства Літоўскага. — С. 73.\n↑ Sužiedėlis, Saulius. Historical dictionary of Lithuania (2nd ed.). Lanham, Md.: Scarecrow Press. pp. 119. ISBN 978-0-8108-4914-3.\n↑ Rowell S.C. Lithuania Ascending: A pagan empire within east-central Europe, 1295—1345. Кембрыдж, 1994. стар.289-290\n↑ Ch. Allmand, The New Cambridge Medieval History. Cambridge, 1998, стар.731.\n↑ Encyclopædia Britannica. Grand Duchy of Lithuania\n↑ Гісторыя Беларусі: у 6 т. / Ю. Бохан [і інш.]; рэдкал: М. Касцюк (гал. рэд.) [і інш.]. — Мінск, 2008. — Т. 2. Беларусь у перыяд Вялікага Княства Літоўскага. — С. 87—96.\n↑ Краўцэвіч, А. К. Стварэнне Вялікага Княства Літоўскага / А. К. Краўцэвіч. — Rzeszów, 2000. — С. 178—180.\n↑ Гудавичюс, Э. История Литвы / Э. Гудавичюс. — 2005. — Т. 1. — С. 48—51.\n↑ R. Bideleux. A History of Eastern Europe: Crisis and Change. Routledge, 1998. стар.122\n↑ Rowell, Lithuania Ascending, стар.289.\n↑ Z. Kiaupa. «Algirdas ir LDK rytų politika.» Gimtoji istorija 2: Nuo 7 iki 12 klasės (Lietuvos istorijos vadovėlis). CD. (2003). Elektroninės leidybos namai: Vilnius.\n↑ N. Davies. Europe: A History. Оксфард, 1996, стар.392.\n↑ J. Kiaupienė. Gediminaičiai ir Jogailaičiai prie Vytauto palikimo. Gimtoji istorija 2: Nuo 7 iki 12 klasės (Lietuvos istorijos vadovėlis). CD. (2003) Elektroninės leidybos namai: Vilnius.\n↑ J. Kiaupienë, «Valdžios krizës pabaiga ir Kazimieras Jogailaitis.» Gimtoji istorija 2: Nuo 7 iki 12 klasės (Lietuvos istorijos vadovėlis). CD. (2003). Elektroninės leidybos namai: Vilnius.\n↑ D. Stone. The Polish-Lithuanian state: 1386—1795. University of Washington Press, 2001, стар.63.\n↑ R. Bideleux. A History of Eastern Europe: Crisis and Change. Routledge, 1998. p.122\n↑ Юхо Я.А. Кароткі нарыс гісторыі дзяржавы і права Беларусі. Вучэб. Дапам. – Мн.: Універсітэцкае, 1992. 270с.…\n↑ Дэвис, Норман (1939—).История Европы : [перевод с английского] / Норман Дэвис. — Москва : АСТ : Транзиткнига, 2004. — 943 с.,  л. ил. ; 23 см. Бібліяграфія: с. 849—870. — Паказальнікі памяны, геаграфічны: б. 879—943. — 5000 экз. ISBN 5-17-024749-4 (АСТ в переплете). — ISBN 5-9578-1011-8 (Транзиткнига).\n↑ Любавский М. К. Областное деление и местное управление Литовско-Русского государства ко времени издания первого Литовского статута. М., 1892; Крикун Н. Административно-территориальное устройство Правобережной Украины в XV—XVIII вв. Киев, 1992.\n↑ 26,0 26,1 Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т.\n↑ Грицкевич, А. П. Частновладельческие города Белорусии в XVI — XVIII вв.: (социально-экономическое исследование истории городов) / А. П. Грицкевич; АН БССР, Ин-т истории. — Мн.: Наука и техника, 1975. — 248 с., 1 л. карт. — С. 64.\n↑ Перапіс войска ВКЛ 1528 года\n↑ Codex epistolaris Vitoldi Magni Ducis Lithuaniae. С. 209, 509, 730.\n↑ Codex epistolaris Vitoldi Magni Ducis Lithuaniae. С. 19.\n↑ Малиновский И. Сборник материалов, относящихся к истории панов-рады Великого Княжества Литовского. С.84.\nВялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. Т. 1—3. Мн.: БелЭн, 2005—2010.\nБардах, Ю. Штудыі з гісторыі Вялікага Княства Літоўскага / Пераклад з польскай і французскай М. Раманоўскага і А. Істоміна; уклад. Г. Сагановіч. — 2-е выданне. — Мінск: Медысонт, 2010. — 456 с. — (Бібліятэка часопіса «Беларускі Гістарычны Агляд»). ISBN 978-985-6982-05-0\nГісторыя Беларусі: Падруч. у 2 ч. / Я. К. Новік, Г. С. Марцуль, І. Л. Качалаў і інш.; Пад рэд. Я. К. Новіка, Г. С. Марцуля. — Мінск : Выш. шк., 2003. — Ч. 1. Ад старажытных часоў — па люты 1917 г. — 416 с.\nДзярновіч, А. Пошукі Айчыны: «Літва» і «Русь» у сучаснай беларускай гістарыяграфіі / А. Дзярновіч // Палітычная сфера. — 2012. — № 18—19(1—2). — С. 30—53. \nДовнар-Запольский, М. В. История Белоруссии / М. В. Довнар-Запольский. — Минск : Беларусь, 2003. — 680 с.\nИстория Беларуси в документах и материалах / Авт.-сост. И. Н. Кузнецов, В. Г. Мазец. — Минск : Амалфея, 2000. — 672 с.\nИстория южных и западных славян : в 2 т. / Под ред. Г. Ф. Матвеева и З. С. Ненашевой. — 2-е изд. — Москва : МГУ, 2001. — Т. 1. Средние века и Новое время. — 2001. — 688 с.\nКраўцэвіч, А. Міндаўг. Пачатак вялікага гаспадарства / А. Краўцэвіч. — Мінск : Мастацкая Літаратура, 2005. — 163 с. \nКраўцэвіч, А. К. Стварэнне Вялікага Княства Літоўскага / А. К. Краўцэвіч. — Rzeszów, 2000. — 238 с. ISBN 985-08-0249-9\nКосман, М. З гісторыі і культуры Вялікага Княства Літоўскага / Уклад. Г. Сагановіча; пер. з пол. мовы С. Ішчанкі і інш. — М.: Медысонт, 2010. — 448 с. — (Бібліятэка часопіса «Беларускі Гістрычны Агляд»). ISBN 978-985-6887-60-7\nКрикун, Н. Административно-территориальное устройство Правобережной Украины в XV—XVIII вв. — Киев, 1992.\nЛюбавский, М. К. Областное деление и местное управление Литовско-Русского государства ко времени издания первого Литовского статута. — М., 1892.\nМалиновский, И. Сборник материалов, относящихся к истории панов-рады Великого Княжества Литовского // Известия императорского томского университета. — Томск, 1902. — Кн. 21.\nНасевiч, В. Л. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: Падзеі і асобы. — Мінск : Полымя, 1993. — 160 с.\nНасевiч, В. Л. Працэс утварэння Вялікага княства Літоўскага (ХІІІ—ХIV стст.) / В. Л. Насевіч // Актуальныя пытанні гісторыі Беларусі ад старажытных часоў да нашых дзён: Зборнік артыкулаў. — Мінск: БДУ, 1992. — С. 54—63.\nВячаслаў Насевiч ВКЛ ад узнікнення да Крэўскай уніі // vln.by\nНасевiч, В. «Русь» у складзе Вялікага княства Літоўскага ў XVI ст. / В. Насевіч, М. Спірыдонаў // З глыбі вякоў. Наш край: Гістарычна-культуралагічны зборнік. — Мінск : Навука і тэхніка, 1996. — Вып. 1. — С. 4—27.\nСпиридонов, М. Ф. «Литва» и «Русь» в Беларуси в 16 в. // Наш Радавод. Гродна, 1996. — Кн. 7. — С. 206—211.\nТымовский, М. История Польши / М. Тымовский, Я. Кеневич, Е. Хольцер. — М. : Весь Мир, 2004. — 544 с.\nЮха, Я. А. Кароткі нарыс гісторыі дзяржавы і права Беларусі / Я. А. Юха. — Мінск: Універсітэцкае, 1992. — 270 с.\nAugustyniak, U. Historia Polski 1572—1795 / U. Augustyniak. — Warszawa : PWN, 2008. — 1006 s.\nBaranauskas, T. Lietuvos valstybės ištakos / T. Baranauskas. — Vilnius: Vaga, 2000. — 317 p. ISBN 5-415-01495-0\nMarkiewicz, M. Historia Polski 1492—1795 / M. Markiewicz. — 2-e wyd. — Kraków : Wyd-wo Literackie, 2006. — 760 s.\nPolska na przestrzeni wieków / H. Samsonowicz [i in.]; redactor wydania J. Tazbir. — 2-e wyd. — Warszawa : WPN, 2006. — 803 s.\nSzczur, S. Historia Polski średniowiecze / S. Szczur. — Kraków : Wydawnictwo Literackie, 2002. — 676 s.\nWielka historia Polski : w 10 t. / pod red. S. Grodziski. — Kraków : Fogla, 2001. — T. 6 : Polska w czasach przełomu (1764—1815) / S. Grodziski. — Kraków : Fogla, 2001. — 302 s.\nПершакрыніцы[правіць | правіць зыходнік]\nCodex epistolaris Vitoldi Magni Ducis Lithuaniae. 1376—1430, ed. A. Prochaska // Monumenta medii aevi historica res gestas Poloniae illustrantia. T. IV, cz. 1. — Cracoviae, 1882.\nВялікае Княства Літоўскае ў Вікіцытатніку\nВялікае Княства Літоўскае на Вікісховішчы\nПартрэты Вялікага Княства ў Юркавым куточку\nВ. А. Юргенсон (Минск) НАСЛЕДНЫЕ ВЕЛИКИЕ КН. ЛИТОВСКИЕ ПОСЛЕ 1795 г.\nСтатут ВКЛ 1588 году\nТэкст Берасцейскай уніі 1596 г.\nДаследаванні метрык ВКЛ\nАлесь Белы. Хроніка Белай Русі\nАляксандр Краўцэвіч. Ці магло ВКЛ не ўтварыцца?\nГербы шляхты ВКЛ. (бел.)\nПаўла Урбан. Пра нацыянальны характар Вялікага Княства Літоўскага і гістарычны тэрмін «Літва»\nСагановіч Генадзь. Невядомая вайна: 1654—1667\nАдміністрацыйная Мапа ВКЛ. (бел.)\nЧаропка Вітаўт. Імя ў летапісе\nЕрмаловіч Мікола. Па слядах аднаго міфа\nАртыкулы па гісторыі ВКЛ у перыедыку Беларускі Гістарычны Агляд\nВялікае Княства Літоўскае : віртуальная выстава на сайце Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Я.Коласа НАН Беларусі\nВячаслаў Насевіч «Нацыянальнае пытанне» у Вялікім Княстве Літоўскім // vln.by\nУзята з "http://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Вялікае_Княства_Літоўскае&oldid=3414383"\nЗніклі ў 1795 годзе\nГісторыя Беларусі (1236—1569)\nКняствы ў беларускай гісторыі\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 12:51, 31 ліпеня 2019.


2015-11-03 15:53:51 / author: sharkov views 1157Total views: 1157 / 12Views for 7 days: 12\nsource article: http://cs.nyu.edu/cs/faculty/shasha/outofmind.html\nІнфарматыка з'яўляецца адной з найбольш важных сіл, якія фарміруюць сучасным грамадстве і будучыні, але ен з'яўляецца адным з найменш панятых. Хто зрабіў ключ прарывы і як жа яны гэта робяць?\nЗ іх розумаў знаеміць чытачоў 15 планеты за ўсе кампутарнікі, у тым ліку восем лаўрэатаў прэміі Цьюрынга, вылічальныя Нобелеўскай прэміі. Навукоўцы выяўляюць сябе ў займальных анекдотаў пра іх хутчэйшага натхнення і уплываў, іх ўклад у інфарматыку і свае думкі на яе выбухны будучыню.\nНавошта мы пішам кнігі?\nУявіце, наведаўшы Ісаак Ньютан у 1690 годзе. Вы можаце спытаць яго думкі пра інэрцыйных сіл і ен можа сказаць вам яго ўспаміны аб сельскай жыцця ў Woolsthorpe. Гэта прывілей гаварыць з жывым Ісаак Ньютонаў інфарматыкі, якія натхнілі нас, каб напісаць свой мозг.\nШто крытыкі кажуць....\nЗ сваіх думак: аб жыцці і адкрыццях вялікіх навукоўцаў-кампутарнікаў 15 Дэніс Шаша і Кэці Lazere-гэта займальны набор прафайлаў і інтэрв'ю... інфарматыкі ў яе сучасным выглядзе ўзыходзіць толькі да 1930-м гадам, і большасць піянераў ўсе яшчэ жывыя. Гэта як калі б мы маглі гаварыць з Еўклід, Архімед і Галілей. --Л. р. Шэнана, "лічбавы гісторыі" Нью-Ерк Таймс, раздзел навукі часы, аўторак, 29 жніўня, 1995\nВы хацелі б стаць, ці зачаць, якое зменіць свет кампутарных вучоны? Няма ніякіх жорсткіх сакрэты поспеху, але мяркуючы па кароткай біяграфіі, знойдзеныя ў гэтай кнізе, кампутарныя геніі ставяцца скептычна, але з шырокім кругаглядам, дапытлівы і вяселы, не па гадах, а таксама ўпартыя, незалежныя ў кропцы быцця-бяда. Дональда Кнута, Піянер у вобласці кампутарных алгарытмаў, у восьмым класе, знайшоў яшчэ 2000 рашэнняў шакаладку мейкера гульня ў словы, чым вытворца думаў існавалі; Дэніэл Хиллис, заснавальнік масавую паралельную апрацоўку, прызначаныя цацкі для Мілтан Брэдлі падчас вучобы ў мті Сварлівы? Так, калі, што ўключае кпіны органа, для вынаходнік ФАРТРАНА Джон Бэкус, так ненавідзеў школу ен заваліў класаў, у той час як Алан С. Кі, Распрацоўшчык аб'ектна-арыентаванага праграмавання, быў адхілены ад Бруклін Тэхнічная сярэдняя за непадпарадкаванне.... Дэніс Шаша і Кэці Lazere напісалі добразычлівы і інфарматыўны гід групе навукоўцаў, якія - - -, будзем мы гэта прызнаваць ці не --- у значнай ступені сфармавалі свет, у якім мы ўспрымаем як належнае. --Крыс Гудрич, Рэцэнзія На Кнігу " Лос-Анджэлес Таймс, Нядзеля, 12 Лістапада, 1995\nЗ іх розумаў даходліва напісана, нязменна цікавыя, поўныя прыгожыя ідэі, прыклады, і апавяданні, і наогул натхняе. Таксама, шмат весялосці. --Давід Gelernter), прафесар кампутарных навук, Ельскі Універсітэт, аўтар кнігі " люстэрка светаў і 1939: Закінуты свет прыгожага.\nУ нас есць вытрымкі з ўвядзення і зародкі чатырох кіраўнікоў, каб даць вам водар таго, што было ў кнізе.\nЧастка 1: Лінгвісты\nЧастка 2: Algorithmists\nСтыў Кук і Леанід Левін\nЧастка 3: Архітэктары\nЧастка 4: скульптары машыннага інтэлекту\nУ Бліжэйшыя 25 Гадоў\nУ кнігу таксама ўключаны фатаграфіі з вучоных у розных узростах. Убачыць калі вы можаце прызнаць некаторыя з стваральнікаў гэтай галіне.\nНевялікая выбарка анекдотаў\nГалаваломкі, якія пачаліся складанасці тэорыі.\nДзе Дийкстра быў, калі ен выявіў алгарытм пошуку найкарацейшага шляху.\nЯк Рычард Фейнман быў уцягнуты ў Дэні Хиллис падлучэння машыны.\nВэб-дызайн: з дапамогай WS_FTP\nЗ дапамогай WS_FTP Працэс перадачы файлаў з аднаго месца ў іншае, напрыклад для вашага прасторы на вэб-серверы называецца FTP (пратакол перадачы...\nМарцін Фаулер 8 жніўня 2013 Адна з праблем, з FluentInterface заключаецца ў тым, што яго вынікі ў якой-то дзіўнай гледзячы метадаў....\nПракат Кіраўніцтва Па Абслугоўванні\nПадрыхтоўку Тура Ўпаковачны ліст Гэтая камплектацыя з'яўляецца канчатковым. Было даказана на многіх паездках. Кожны Элемент з'яўляецца важным, нават калі гэта можа выглядаць...\ncT Programavimo Kalba Archyvas\nTrumpa istorija iš cT cT programavimo kalba buvo sukurta laikotarpį 1985-2000 Centre Projektavimo Švietimo Kompiuterija Carnegie Mellon Universiteto Pitsburge (Centre, vėliau...


Бясплатная відэазапіс знаёмстваў - Шмат пераможцаў - Цяпер яны ўлюбляюцца - ВІДЭА ЧАТ - ШОЎ РУЛЕТКА!\nதன்பாத் நகரம். தன்பாத் டேட்டிங் தளம்\nвідыачат рулетка з дзяўчатамі відэа інтым знаёмства чат рулетка па ўсім свеце відыачат без рэгістрацыі бясплатны без абмежаванняў онлайн чаты знаёмстваў без відэа знаёмства для дарослых рэгістрацыі бясплатна эратычныя відэа чаты відэа знаёмства сэксуальна чат рулетка 18 знаёмства рэгістрацыя тэлефон


Скандал у мінскай школе-інтэрнаце: двое супрацоўнікаў установы затрыманыя за злачынствы супраць палавой недатыкальнасці выхаванцаў — Рэгіянальная газета\n19.02.2018 16:17 , AЎТАР(Ы): people.onliner.by\nУ Следчым камітэце пацвярджаюць, што расследуюцца дзве крымінальныя справы.\n– Следчым упраўленнем УСК па г. Мінску расследуюцца дзве крымінальныя справы, узбуджаных пракурорам Маскоўскага раёна г. Мінска па фактах здзяйснення злачынстваў супраць палавой недатыкальнасці і палавой свабоды ў адносiнах да выхаванцаў дапаможнай школы-інтэрната. Падазраванымі прызнаныя двое супрацоўнікаў установы адукацыі. Яны затрыманыя. Праводзяцца следчыя дзеянні, – распавяла Onliner.by афіцыйны прадстаўнік Следчага камітэта Юлія Ганчарова.\nПа словах крыніцы Onliner.by, гаворка ідзе пра дапаможную школу-інтэрнат №7.\n– Дырэктар пакуль не працуе з 6 лютага. Інфармацыю пра крымінальныя справы мы не каментуем, – сказалі Onliner.by ў установе.\nМінская дапаможная школа-інтэрнат №7 была адкрыта ў 1986 годзе для дзяцей-сірот з недахопамі псіхафізічнага развіцця. У 2012 годзе разглядалася пытанне аб закрыцці ўстановы, аднак тады рашэнне было прынята на карысць «сямёркі».


Швед: Беларусь не атрымлівала ад ЕС адказаў на запыты аб выдачы апазіцыянераў - 24.06.2021, Sputnik Беларусь\nУ красавіку КДБ унёс у спіс маючых дачыненне да тэрарызму Ціханоўскую і Латушка, у сувязі з чым падрыхтаваны дакументы аб экстрадыцыі Ціханоўскі, Латушка з... 24.06.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 24 чэр - Sputnik. Беларусь пакуль не атрымлівала афіцыйных адказаў на запыты аб выдачы прадстаўнікоў апазіцыі Святланы Ціханоўскі, Валерыя Цапкала і Паўла Латушкі, паведаміў у чацвер генеральны пракурор рэспублікі Андрэй Швед.Пры гэтым генпракурор акцэнтаваў увагу на тым, што ў міжнародных адносінах дзейнічае прынцып узаемнасці.Афіцыйныя запытыУ студзені Генеральная пракуратура накіравала ў Нацыянальнае цэнтральнае бюро Інтэрпола пакет дакументаў, неабходных для аб'явы ў міжнародны вышук Паўла Латушкі.У лютым просьбу аб выдачы экс-прэтэндэнта на прэзідэнцкі пост Валерыя Цапкала для прыцягнення да крымінальнай адказнасці Генпракуратура Беларусі накіравала ў адрас Генпракуратуры Латвіі.У сакавіку просьбу аб экстрадыцыі Святланы Ціханоўскай Генпракуратура Беларусі накіравала ў Літву.Міністр замежных спраў Літвы Габрыэлюс Ландсбергіс тады заявіў, што абмяркоўваць запыт аб экстрадыцыі экс-кандыдата ў прэзідэнты Святланы Ціханоўскі ўлады краіны не маюць намер і дадаў, што "хутчэй пекла пакрыецца лёдам, чым мы пачнем абмяркоўваць патрабаванне" (запыт Беларусі аб выдачы Ціханоўскі - Sputnik) .У красавіку КДБ унёс у спіс маючых дачыненне да тэрарызму Ціханоўскую і Латушка, у сувязі з чым падрыхтаваны дакументы аб экстрадыцыі Ціханоўскай, Латушкі з Літвы і Польшчы адпаведна.Акрамя таго, як паведаміў у канцы траўня кіраўнік МУС Іван Кубракоў, беларускія кампетэнтныя органы накіравалі ў Інтэрпол запыты на экстрадыцыю фігурантаў так званых пратэстных крымінальных спраў."Па ўсіх практычна крымінальных справах, якія ўзбуджаны (пасля жніўня 2020 году - Sputnik), у тым ліку і па масавых беспарадках, запыты ўжо накіраваны, праца па вышуку падазраваных вядзецца пастаянна, у тым ліку, калі яны знаходзяцца не на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь" , - заявіў кіраўнік МУС Іван Кубракоў.Чытайце таксама:\nнавіны , у беларусі, у свеце, галоўнае, здарэнні, пратэсты пасля выбараў у беларусі, андрэй швед, беларусь, ес, апазіцыя, кдб, святлана ціханоўская, павел латушка, літва, польшча\nМІНСК, 24 чэр - Sputnik. Беларусь пакуль не атрымлівала афіцыйных адказаў на запыты аб выдачы прадстаўнікоў апазіцыі Святланы Ціханоўскі, Валерыя Цапкала і Паўла Латушкі, паведаміў у чацвер генеральны пракурор рэспублікі Андрэй Швед.\nПры гэтым генпракурор акцэнтаваў увагу на тым, што ў міжнародных адносінах дзейнічае прынцып узаемнасці.\n"Мы выконваем свае дагаворныя абавязацельствы і стараемся на прынцыпе ўзаемнасці аказваць садзейнічанне", - заявіў Швед. І дадаў, што калі партнёры не ідуць насустрач у пытаннях выдачы, то і за беларускім бокам "застаецца права такім жа чынам дзейнічаць".\nУ студзені Генеральная пракуратура накіравала ў Нацыянальнае цэнтральнае бюро Інтэрпола пакет дакументаў, неабходных для аб'явы ў міжнародны вышук Паўла Латушкі.\nУ лютым просьбу аб выдачы экс-прэтэндэнта на прэзідэнцкі пост Валерыя Цапкала для прыцягнення да крымінальнай адказнасці Генпракуратура Беларусі накіравала ў адрас Генпракуратуры Латвіі.\nУ сакавіку просьбу аб экстрадыцыі Святланы Ціханоўскай Генпракуратура Беларусі накіравала ў Літву.\nМіністр замежных спраў Літвы Габрыэлюс Ландсбергіс тады заявіў, што абмяркоўваць запыт аб экстрадыцыі экс-кандыдата ў прэзідэнты Святланы Ціханоўскі ўлады краіны не маюць намер і дадаў, што "хутчэй пекла пакрыецца лёдам, чым мы пачнем абмяркоўваць патрабаванне" (запыт Беларусі аб выдачы Ціханоўскі - Sputnik) .\nУ красавіку КДБ унёс у спіс маючых дачыненне да тэрарызму Ціханоўскую і Латушка, у сувязі з чым падрыхтаваны дакументы аб экстрадыцыі Ціханоўскай, Латушкі з Літвы і Польшчы адпаведна.\nАкрамя таго, як паведаміў у канцы траўня кіраўнік МУС Іван Кубракоў, беларускія кампетэнтныя органы накіравалі ў Інтэрпол запыты на экстрадыцыю фігурантаў так званых пратэстных крымінальных спраў.\n"Па ўсіх практычна крымінальных справах, якія ўзбуджаны (пасля жніўня 2020 году - Sputnik), у тым ліку і па масавых беспарадках, запыты ўжо накіраваны, праца па вышуку падазраваных вядзецца пастаянна, у тым ліку, калі яны знаходзяцца не на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь" , - заявіў кіраўнік МУС Іван Кубракоў.


Клоуны | Записи в рубрике Клоуны | Дневник MamaSwa : LiveInternet - Российский Сервис Онлайн-Дневников\nСоседние рубрики: Тряпиенсы(54), Тильды(86), Текстильные (примитивчики здесь)) (424), Пупсы(47), Приемы изготовления(65), Матрешки и Дотти(30), Кукольные аксессуары(153), Вязаные(90), Ведьмочки(22), Ангелы и наоборот(80), Авторские(156)\nРєР°Рє РІР°Рј ??? С€РёР»Р° РµРіРѕ РІ РєРѕР»Р»РµРєС†РёСЋ РєР»РѕСѓРЅРѕРІ....РїСЂРѕСЃРёР»Рё РўРёР»СЊРґСѓ-РєР»РѕСѓРЅР°)))РљСЂРѕРјРµ РЎР°РЅС‚ Сѓ РўРѕРЅРё Р¤РёРЅРЅР°РЅРіРµСЂ РЅРµС‚ РјР°Р»СЊС‡РёРєРѕРІ))СЌС‚РѕС‚ РїРѕР»СѓС‡РёР»СЃСЏ РїРѕ РІС‹РєСЂРѕР№РєРµ РєСѓРєРѕР»РєРё РІ РґР¶РµРјРїРµСЂРµ Рё РіРµС‚СЂР°С… РёР· РєРЅРёР¶РєРё " Vintergleder  "))РљРѕРјР±РµР· СЃРѕСЃС‚Р°РІРёР»Р° СЃР°РјР°:РЅРёР· С€С‚Р°РЅС‹ С‚РѕР№ Р¶Рµ РєСѓРєРѕР»РєРё РІ РґР¶РµРјРїРµСЂРєРµ,С‚РѕР»СЊРєРѕ РґР»РёРЅРЅРµРµ РЅР° 3СЃРј,Р° РІРµСЂС…-РїР°Р»СЊС‚Рѕ СЃР°РЅС‚С‹ РёР· РєРЅРёРіРё " Sew Pretty   " СЂСѓРєР°РІР° СѓРґР»РёРЅРёР»Р°  РЅР° 5СЃРј,Р°  СЃР°РјСѓ РєСѓСЂС‚РѕС‡РєСѓ СЂР°cСЃС‚Р°РІРёР»Р° РІ С€РёСЂРёРЅСѓ РЅР° 2СЃРј)) Р° Р±РѕС‚РёРЅРѕС‡РєРё  РёР· РЅР°Р±РѕСЂР°" Santa". Р§С‚РѕР±С‹ РѕРЅ РїРѕР»... Р§РёС‚Р°С‚СЊ РґР°Р»РµРµ...


17 Крс 2013\nАнатоль Калінін: Функцыянаванне Кітайска-беларускага індустрыяльнага парку станоўча паўплывае на эканоміку Беларусі\n17 красавіка, Смалявічы /Таццяна Грыгаровіч - БЕЛТА/. Функцыянаванне Кітайска-беларускага індустрыяльнага парку станоўча паўплывае на эканоміку Беларусі. Такое меркаванне выказаў 17 красавіка журналістам намеснік прэм'ер-міністра Анатоль Калінін у час наведвання Мінскага абласнога тэхнапарка ў Смалявічах, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nАнатоль Калінін перакананы, што гэты індустрыяльны парк "павінен быць". "Ён не накладзе ніякіх адмоўных адбіткаў на эканоміку, а наадварот адыграе станоўча, - лічыць намеснік прэм'ер-міністра. - Калі мы недзе штосьці ўшчыльнім, асушым дзесьці балоты, каб яго пабудаваць, то гэта будзе толькі станоўчы момант для нашай эканомікі. Гэта будзе развіццё, бо тут будуць укаранёны самыя перадавыя тэхналогіі пятага, шостага пакалення".\nКаменціруючы сітуацыю, звязаную з хваляваннем грамадзян наконт узвядзення гэтага аб'екта, Анатоль Калінін выказаў меркаванне, што ўсе яны тлумачацца звычайнай адсутнасцю інфармаванасці.\nЗ гэтым згодны і першы намеснік генеральнага дырэктара кітайска-беларускага СЗАТ "Кампанія па развіццю індустрыяльнага парку" Кірыл Карацееў. "Мы разумеем настрой грамадскасці, - сказаў ён у гутарцы з карэспандэнтам БЕЛТА перад пачаткам грамадскага абмеркавання горадабудаўнічага праекта "Генеральны план Кітайска-беларускага індустрыяльнага парку". - Для Беларусі гэта першы такі праект, таму, зразумела, пытанні ўзнікаюць". Для таго каб супакоіць грамадзян, не выключаецца магчымасць стварэння пры адміністрацыі індустрыяльнага парку грамадскага камітэта, члены якога ад грамадскасці маглі б выказваць прапановы, агучваць сваю пазіцыю. "У нас ёсць міжведамаснае пагадненне з кітайскім бокам, якое прадугледжвае, што кітайцы створаць пры адміністрацыі падобны камітэт з кітайскімі экспертамі. Нічога не перашкаджае нам стварыць аналагічную структуру, толькі ўжо грамадзянскага ўзору", - сказаў Кірыл Карацееў.\nАпасенні грамадзян у сувязі з будаўніцтвам парку, паводле яго слоў, выкліканы тым, што ў іх уяўленні індустрыяльны парк прадугледжвае "брудную вытворчасць". Існуе таксама стэрэатып, якім абумоўлены недавер да ўсяго кітайскага. "Той Кітай ужо ў мінулым. Сёння краіна развіваецца зусім па іншым шляху", - падкрэсліў субяседнік. Да таго ж, урадам створаны механізмы стрымлівання і процівагі, тут будуць развівацца такія напрамкі, як электроніка, біятэхналогіі, дакладнае машынабудаванне і іншыя, гэта значыць, фактычна чыстая вытворчасць. Непажаданых для краіны вытворчасцей не дапусціць і адміністрацыя парку. Кірыл Карацееў дадаў, што пэўныя патрабаванні да вытворчасці прапісаны ў генплане.\nДва тыдні таму матэрыялы горадабудаўнічага праекта "Генеральны план Кітайска-беларускага індустрыяльнага парку" былі вынесены на грамадскае абмеркаванне. Яго ўдзельнікі маглі накіроўваць пісьмовыя заўвагі і прапановы, у тым ліку аб найбольш рацыянальных спосабах рэалізацыі праекта. Яны таксама мелі права праводзіць яго прафесійную незалежную экспертызу. Сёння ў Смалявічах прайшла сустрэча арганізатара і распрацоўшчыка генплана з зацікаўленай грамадскасцю.\nЯк расказаў Кірыл Карацееў, першапачаткова канцэпцыю генплана рыхтавалі кітайскія карпарацыі, праектныя інстытуты, якія маюць каласальны вопыт, і ўжо на аснове гэтай канцэпцыі беларускія спецыялісты (УП "БелНДІгорадабудаўніцтва") распрацавалі генеральны план. Калі заказваўся праект, ставіліся дзве асноўныя мэты: па-першае, трэба было ўлічыць інтарэсы жыхароў бліжэйшых населеных пунктаў, па-другое, не нанесці шкоду экалогіі і мінімізаваць магчымае негатыўнае ўздзеянне, якое будзе звязана з будаўніцтвам. "Гэтыя мэты былі пастаўлены распрацоўшчыкам і, на мой погляд, паспяхова дасягнуты", - сказаў першы намеснік генеральнага дырэктара кітайска-беларускага СЗАТ "Кампанія па развіццю індустрыяльнага парку".


— Як бачыш... Волька рашуча перабіла:\n— Годзі ўжо, годзі. Залепяталі.\nЗборня ўнялася і перайшла да звычайных разважанняў, жартаў, смеху і піскаў. Адны намерваліся пяяць, другія перабівалі, трэція перакідаліся словамі. Атрымоўваўся рыначны задзёрысты бясклопатны шолам, які зліваўся з гоманам натоўпу каля хаты Прыдатных, з песнямі і крыкамі сватоў у хаце. Дзякуючы ціхай ночы, гукі далёка разыходзіліся ва ўее канцы мястэчка. Сёмка прытуліўся да Волькі і выказаў сумненне наконт свае бяспекі:\n— Я ўсё-ткі баюся, Волька, каб да мяне ноччу не трапіла паліцыя.\n— Няўжо ты думаеш? — жахнулася Волька. Яе жах перадаўся Сёмку.\n— Усё можа стацца.\nВолька шчыльна прытулілася да Сёмкі, мэрам бы хочучы паказаць сваю рашучасць змагацца за яго да канца. I на вуха дрыжачым голасам шапнула:\n— Перадай мне, калі маеш няможнага.\n— Не, нічога няма.\n— А ў Петруся?\n— Дык мо нічога?\nЗбоку іх зацягнулі песню: «Ды з-за хмары, хмары цёмнае». Песня заглушыла гоман у Прыдатных, і каля Прыдатных ды перакатным рэхам аддалася далёка за будынкамі, у капусніках. Да зборні пачалі збягацца хлапчукі, якія дасюль віліся па падвоканню ў Прыдатных.\nАбступілі суцэльным ланцужком дзяўчат і хлопцаў і запішчалі ў ноту сваімі рэзкімі, пісклівымі галаскамі.\nСёмка з Волькаю нейкі час маўчалі ні то слухаючы песню, ні то раздумоўваючы кожны па сабе.\nВольку брала нервовасць і таміў неспакой: яна спа-гадліва зазірала ў вочы Сёмку, раз-поразу падавала пытанні. Песні і жарты надаядалі — стала хацецца іх не чуць. Забылася суйздром пра сваты і пра тое, што абяцала Зосі зайсці да яе. Нешта міжвольна трымала яе каля Сёмкі, які здаваўся на гэты раз вельмі дарагім, вельмі каханым.\nА Сёмка, не патураючы яе настрою, праз нейкі час нядбайна праказаў:\n— Ну... што ж парадзіць: забяруць — забяруць. Пасяджу — не я першы, не я — апошні... Быць сацыялістам, трэба паспрабаваць усяго.\nЖыццё — змаганне...\n— Што тыі Не кажы, кінь... Да чаго табе кідацца ў няверу.\n— Ты шкадуеш?\nВолька адказала ціхім пацалункам.\n— А ў выпадку чаго — не пакінеш мяне, як Зося Рыгора?\n— Навошта ты пытаеш?\nСёмка змаўчаў. Пазяхнуў і падняў угору правую руку.\n— Ну, ідзі да Зосі, а то прачакаецца.\n— Яшчэ паспею.\nАле наперакор словам паднялася з прызбы і зрабіла некалькі крокаў ад дзяўчат. Сёмка намерыўся прайсці за Волькаю.\nЯкраз перашкодзіў Сроль, падаспеўшы да зборні.\n— Добры вечар! Ці няма тут Сёмкі? — запытаў ён да ўсіх.\nСемка падкраўся і аблапіў яго за рукаў.\n— Вечар добры!\nУжо цішэйшым голасам Сроль дадаў:\n— Ты мне патрэбен на хвілю.\nЯны адышліся, а Волька вярнулася к прызбе.\n— Я прыйшоў сказаць, каб ты быў напагатове: Хаіма Крупніка таксама арыштавалі, а зараз трусяць Рувіма Кінда... Ты падхаваў усё?\nСёмка сумеўся, не могучы скрыць хвалявання.\n— Сволачы! Насталі, бачыш... Трасцу, нічога не знойдуць, калі і прыйдуць.\n— Перадай Петрусю.\n— Ведае і ён.


Час чытання: 8 хвілін Калі вы збіраецеся наведаць Амстэрдам у першы раз ці вяртання, каб даследаваць цудоўныя каналы яшчэ раз, Вы хочаце ведаць аб самых унікальных рэчаў, каб зрабіць у Амстэрдаме! Калі вы гатовыя шукаць прыгоды за праспектам Дамрак у Амстэрдаме, гэты спіс…\nЧас чытання: 5 хвілін Канава самалёт цягнік і паехаць у Еўропу на выходныя Wonder. Захаваць Цягнік дазваляе лёгка забраніраваць на працягу некалькіх хвілін без дадання збораў, так што вы можаце атрымліваць асалоду ад эканоміі на дзейнасць! Вось наш выбар лепшых напрамкаў у Еўропе…\nЧас чытання: 4 хвілін Вулічнае мастацтва - гэта сучасная форма мастацкага самавыяўлення, якая робіць нашы гарады прыгажэйшымі. Добрая вуліца Фрэска таксама можа натхніць вас думаць аб сацыяльна важнай тэме або нагадаць вам аб работах класічных майстроў. Гарады Еўропы поўныя…\nЧас чытання: 4 хвілін Танцы з драконамі, аднарогі, і якія лётаюць свінні. ды, свінні! Сьвяткуйце Год Свінні, Святкаваць кітайскі Новы год у Еўропе! Кітайскі Новы год, Таксама вядомы як свята вясны ці месяцовага Новага года, з'яўляецца самым важным падзеяй у кітайскім календары. Гэта асаблівае…


Фрэнч: ад класікі да вытанчаных рашэнняў - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Фрэнч: ад класікі да вытанчаных рашэнняў\nФранцузскі манікюр - адзін з самых вядомых і любімых варыянтаў. Нездарма з году ў год ён не губляе папулярнасці і актуальнасці. Гэты варыянт досыць універсальны і падыходзіць як для паўсядзённага жыцця, так і для ўрачыстых выпадкаў. Падабраць дызайн фрэнча можна да любога нарад любога стылю, таму кожная жанчына проста абавязаная ведаць, як самастойна рабіць фрэнч.\nАдрозніваецца тым, што ён падкрэслівае белым колерам кончык пазногця ад ды званай лініі ўсмешкі і да краю ногцевай пласцінкі. У той час як асноўны колер пакрыцця астатніх пазногця - далікатна-ружовы.\nКласічны фрэнч вы можаце ўбачыць на фота зверху. Гэта самы просты і лёгкі варыянт для таго, каб ўвасобіць яго ў жыццё. Як правільна яго зрабіць у хатніх умовах глядзіце на відэа.\nТакое класічнае выкананне выдатна падыдзе для паўсядзённага жыцця або для вячэрняй прагулкі.\nВясельны фрэнч са стразамі\nЗразумела, любая нявеста ў свой самы важны дзень хоча выглядаць ідэальна і цудоўна. Тут важная нават самая маленькая дэталь, аж да манікюру. Дапоўніць вобраз дапаможа стыльны і вытанчаны фрэнч са стразамі.\nДля яго спатрэбіцца: базавы лак, белы лак для французскага манікюру, шчыльны залацісты лак, замацоўвае лак, тонкая пэндзаль для дызайну пазногцяў і стразы.\nДля пачатку праводзім падрыхтоўку рук: робім ванначку для пазногцяў і гігіенічны манікюр. Прадстаўляем пазногцям патрэбную форму з дапамогай пілачкі, пакрываем лакам-асновай у адзін пласт. Даем высахнуць некалькі хвілін.\nШырокай плоскай пэндзлем або адмысловымі трафарэтамі для фрэнча выяўляліся на вольным краі пазногця «белую ўсмешку».\nЗалацістым лакам на кончыку пазногця малюем абстрактны малюнак тонкай пэндзлікам для нейл-арта. Малюнак у нашым прыкладзе падобны чымсьці на кельцкія арнаменты. Зрэшты, калі дазваляе палёт фантазіі, можна прыдумаць узор самастойна.\nНаступным крокам стане дэкарыравання манікюру празрыстымі стразамі. Пэндзлікам наносіцца невялікая колькасць клею або празрыстага лаку. Стразы злёгку прыціскаюць апельсінавай палачкай, каб яны маглі замацавацца на пазногцях.\nУ заключэнні атрыманы манікюр пакрываецца пластом празрыстага глянцавага лаку для абароны пакрыцця ад драпін і адслаення. Шыкоўны французскі манікюр для нявесты ў хатніх умовах гатовы.\nХоць, на думку многіх экспертаў, французскі манікюр ўжо прыкметна састарэў, можна разнастаіць свой вобраз незвычайным рознакаляровым фрэнчы. У такім варыянце асноўны колер, якім у класіцы ёсць ружовы або бэжавы, можна лёгка замяніць самым яркім лакам.\nУ гэтым прыкладзе мы разгледзім стыльны цёмны французскі манікюр.\nЗразумела, перш за ўсё правядзем падрыхтоўку пазногцяў і неабходных інструментаў: шэрага і ружовага (адцення Нуд) лакаў, трафарэтаў або тонкіх пэндзлікаў, якое замацоўвае пакрыццё.\nПакрываем ўсю ногцевую пласціну шэрым лакам на 2 пласта. Даем высахнуць на працягу некалькіх хвілін.\nЗ дапамогай спецыяльных трафарэтаў або тонкім пэндзлікам малюем ўсмешку ружовым лакам і таксама даем высахнуць.\nЦяпер трафарэты можна выдаліць і пакрыць гатовы манікюр гелевыя лакам-фінішам. Высакародны цёмны фрэнч для выхаду гатовы.\nДарагія жанчыны і дзяўчаты, ведайце, фрэнч не абмяжоўваецца толькі прадстаўленымі варыянтамі. У гэтым стылі можна прыдумаць усё, што вашай душы заўгодна.\nПапярэдні Тэкст Як прыбраць падскурны тлушч з жывата\nМода 20 гадоў 20 стагоддзя\nВясельныя басаножкі на высокім абцасе\nСупрацьстаянне мужа і бацькоў\nМадэлі пухавікоў 2015-2016


Беларусь гатова працаваць па ўсіх пытаннях з Саветам Еўропы\nУ Мінску лічаць, што мяч знаходзіцца на баку прадстаўнічага органа Еўрапейскага саюза. 28.06.2019, Sputnik Беларусь\nпалітыка, галоўнае, уладзімір макей, мзс беларусі\n12:27 28.06.2019 (абноўлена: 12:55 28.06.2019)\nУ Мінску лічаць, што мяч знаходзіцца на баку прадстаўнічага органа Еўрапейскага саюза.\nМІНСК, 28 чэр - Sputnik. Пакуль Савет Еўропы не гатовы да супрацоўніцтва з Мінскам, заявіў міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей, перадае карэспандэнт Sputnik.\nНапярэдадні Расія аднавіла сваю паўнавартасную працу ў ПАСЕ. У адказ на пытанне, калі Мінск таксама пачне паўнавартасна ўдзельнічаць у працы міжнароднага органа, Уладзімір Макей адказаў, што "мы працягваем супрацоўніцтва з Радай Еўропы. Падрыхтавана чарговая праграма на наступныя некалькі гадоў".\n"Будзем спакойна працаваць над тым, каб ліквідаваць спрэчныя моманты, што засталіся", - запэўніў ён.\nАдказваючы на пытанне, ці датычыцца гэта пытання аб смяротнай кары, беларускі міністр пераадрасаваў яго да Савета Еўропы.\n"Мы гатовыя працаваць з Саветам Еўропы па ўсіх напрамках. Чаму Савет Еўропы не гатовы да поўнамаштабнага супрацоўніцтва з Беларуссю (гэта пытанне да іх - Sputnik)", - падкрэсліў ён.


13 марта 2018 г. 10:20 категория: Здоровье\nЭто интересно: Ужин перед сном является причиной сразу двух видов рака\nЭто интересно: Медики рассказали, чем полезны молодые продукты\n73 запросов. 0,626 секунд. 28.8529815673832 Мб


Жаночы гадзіннік Grovana Tradition - Armonissimo\nЖаночыя гадзіннік Grovana Tradition\nGrovana адносіцца да ліку даступных швейцарскіх марак, якія прытрымліваюцца класічнага стылю. Гэта невялікая сямейная кампанія заснавана ў 1924 годзе. Яе лагатыпам з'яўляецца стылізаваная пад цыферблат са стрэлкамі літара "G". Што ж, папулярнасць гэтага брэнда сярод еўрапейскіх прадстаўніц прыгожага полу гаворыць сама за сябе: Grovana ведае, як дагадзіць жанчыне!\nGrovana Tradition - гэта элегантная класіка для тонкага запясця. Гадзіны амаль можна назваць мініятурнымі: 24 мм у дыяметры пры таўшчыні корпуса ўсяго 6 мм. Завадную галоўку амаль не відаць. Чорны скураны папружка на круглявай класічнай зашпільцы вузкі. Вось такі чорна-белы гадзіннік для строгай Дзюймовачкі!\nХоць трэці колер усё ж прысутнічае - гэта сталь. Корпус, стрэлкі і вартавыя індэксы выкананы менавіта з яе. Нават рыфлены цыферблат з узорам з дробных ячэек адлівае мяккім сярэбраным колерам. Стралок усяго дзве - і яны спраўна вядуць свой парны танец паміж накладнымі рымскімі лічбамі і гадзіннымі пазнакамі. Цыферблат абаронены сапфіравым шклом - і гэта адзіны элемент, які надае кропельку вагі гэтым паветраным гадзінам.\nЗадняе вечка з лагатыпам фірмы і тэхнічнай інфармацыяй хавае швейцарскі кварцавы механізм Ronda 1062.\nГэтыя гадзіны вытрымаюць выпадковыя пырскі, але доўгім кантактам з вадой іх падвяргаць не варта - водаабарона нізкая, усяго 30 метраў.\nНу і раз ужо акцэнт у аглядзе зроблены на малых формах, то завершыць яго яшчэ адзін сціплы параметр - дзіўна прывабны кошт!\nПарада стыліста: «Класіка ў аксэсуарах патрабуе строгасці ва ўсім вобразе. Casual дапусцім, але толькі ў самым стрыманым яго варыянце».\nКалібр: 1062 тур\nГабарытныя памеры: D 24мм, таўшчыня 6 мм\nРаім прачытаць: Жаночы гадзіннік Roamer Ceraline Saphira


Доктар навук Міхась Міцкевіч: «Самае страшнае для народа — заняпад культуры» — «Большой»\n3 мая 2013 Интервью\nМіхась Канстанцінавіч Міцкевіч — малодшы сын вядомага ўсім пісьменніка Якуба Коласа — распавёў «Большому» шмат цікавага: пра бацьку-класіка, смерць Купалы і пра тое, што рускія і беларусы — народы не такія ўжо і родныя.\nвядомы сын слыннага бацькі\nбо «Большой» усведамляе, што такіх людзей усё меньш\n«Не ведаеш дзвюх моў — злазь з даху!»\n— Міхась Канстанцінавіч, якім бацькам быў Якуб Колас?\n— Добрым, чуллівым, клапатлівым. Канешне, часу займацца з намі было не шмат, бо па сутнасці ўсё жыццё яго складала пісьменніцкая і грамадская работа. Але ўлетку ён стараўся вывезці сям’ю за горад, размясціцца так, каб побач былі рэчка, лес… Колас душой быў вельмі блізкі да прыроды, таму стараўся прышчапіць любоў да яе і нам.\n— А калі вы бачылі, што бацька шмат піша, у самога не ўзнікала жадання стаць пісьменнікам?\n— Ну што вы, у мяне іншыя былі тады інтарэсы. Мы, малыя, цікавіліся птушкамі, звярамі, займаліся сваімі школьнымі справамі. Маці вельмі хацела, каб я навучыўся іграць на скрыпцы, а ў мяне слыху не было зусім. Аднак дзякуючы таму, што некалькі гадоў усё ж такі папілікаў — палюбіў сапраўдную класічную музыку і вось цяпер проста перажываю, калі слухаю бардак, які ідзе з эстрады. Безгалосыя, з дурацкімі словамі, выкручваюцца — ідыятызм, агідна глядзець… А музыка ж тым часам такая багатая. Дома ў нас у пачатку 1930-х гадоў гучалі цудоўныя народныя песні, рускія рамансы. Мой дзядзька быў добры тэнар, спяваў Гурылёва, Булахова, Варламава. Сам Колас вельмі любіў слухаць песні паўднёвых славян. Вось гэта музыка, а цяпер….\n— Дарэчы, калі гаворка зайшла пра 1930-я гады, мяне цікавіць пытанне: як Коласу ўдалося пазбегнуць рэпрэсій?\n— Як? Цяжка сказаць. На яго было больш за 20 даносаў. Наркамам унутраных спраў БССР тады быў Наседкін, патрабаваў арыштоўваць усіх. 90% пісьменнікаў былі расстраляныя і рэпрэсаваныя, сярод выкладчыкаў і настаўнікаў было вынішчана 80%, такім чынам, разам каля 60% інтэлігенцыі было загублена. Ва Украіне гэтая лічба даходзіць да 40%, у Расіі — да 20%. У Беларусі быў самы сапраўдны генацыд супраць інтэлігенцыі. Відаць, тады ў Сталіна было меркаванне, што людзі, выхаваныя на дэмакратычных асновах, заўсёды будуць ставіць пад сумненне дзяржаўную праграму, таму іх трэба знішчыць і падрыхтаваць тых, якія б верылі без ваганняў.\nВедаеце, немцы не прынеслі столькі шкоды, колькі савецкія ўлады, знішчаючы генафонд беларусаў. Толькі ўявіце: самыя здольныя людзі выбіліся з тоўшчы слаёў — і іх ліквідавалі. Цяпер трэба чакаць некалькі пакаленняў, каб зноў з’явіліся такія таленты. Гэта вельмі няпроста, гэта селекцыя, як і ў любой галіне прыроды.\nКалі ў гэтых варунках паглядзець на Расію, робіцца відавочным, што няма ў яе перспектывы вырвацца ў лідары. Альберт Кох меў рацыю, калі напісаў, што Расія і праз гадоў 150-200 наўрад ці падымецца на былы імперскі ўзровень. Спачатку яго высмеялі, а пасля папрасілі растлумачыць — чаму? Быў прыведзены цэлы згустак прычын, сярод якіх безыдэйнасць, п’янства. Відаць, Расія прайшла свой пік як Імперыя, і таму размовы пра яе веліч — дутыя. Палітыкі чапляюцца за мінулае, але трэба глядзець у рэальнасць. Канешне, яшчэ можна было б штосьці паправіць, але для гэтага патрабуюцца вельмі вялікія намаганні. Самае страшнае для народа — заняпад культуры.\nГуберман трапна заўважыў:\nПоднять обратно очень сложно!»\nПатрабаваць, каб чыноўнікі, кіраўнікі вольна размаўлялі на дзвюх мовах — рускай і беларускай.\nГэта правільная думка. Калі ідзе разбурэнне інтэлекту, культуры — народ дзічэе… Гэта ўжо рабы, а з рабамі вельмі лёгка ўправіцца.\nКалі ў 1930-я гады ў Мінск прыехаў Панамарэнка, то адным з першых выклікаў Коласа, я гэта добра ведаю. Бацька прыйшоў пасля сустрэчы ўсхваляваны: «Які ў нас новы сакратар! Ён добра ведае гісторыю ВКЛ, нават пытанні на гэтую тэму задаваў!». Відаць, пытанні задаваліся, каб высветліць, як насамрэч Колас ставіцца да мінулага. Панамарэнка быў разумны чалавек, хоць і жорсткі. Ён сумняваўся, прымаючы рашэнне па «беларускім пытанні» ў краіне, таму і напісаў ліст Сталіну, каб параіцца: што рабіць з мовай? Закрываць школы палітычна няправільна, трэба будаваць новыя, рускія. Што рабіць з пісьменнікамі, на якіх ёсць многа паказанняў: яны і нацыянал-фашысты, і звязаныя з польскай разведкай шпіёны, але ў той жа час карыстаюцца вялікім аўтарытэтам і сярод народа, і сярод замежжа. Што рабіць з краінай?\nГэта быў кастрычнік 1938-га. А ў пачатку 1939 года пайшлі кампаніі ўзнагарод. Адказу на ліст Панамарэнкі Сталін так і не даў.\n— А што гаварылі ў вашай сям’і пра смерць Янкі Купалы?\n— Мы ведалі Янку Купалу досыць добра, ён часта прыходзіў да нас, і я бываў у яго… Што я магу сказаць… У маладосці Купала у бровары працаваў, ну і, канешне, прызвычаіўся да выпіўкі. Здароўе ў яго было слабаватае, і яшчэ такі недахоп фізічны: калі выпіваў, то траціў магчымасць каардынацыі — падаў… А лёгенькі ён быў, як пух! Я размаўляў з Лыньковым, які ў момант смерці быў з ім у Маскве — прыехаў на запрашэнне. Як распавядаў Лынькоў, яны выпілі па шклянцы шампанскага, што да гэтага Купала выпіў — невядома, але гэтага ўжо было дастаткова для яго такой неўраўнаважанасці фігуры. Потым Купалу выклікалі да тэлефона, ён ішоў па калідоры, а там гэтыя парэнчы нізенькія, каля метра. Насупраць з’явілася жанчына, магчыма, яна яго трошкі адштурхнула, ён страціў раўнавагу і паляцеў уніз. Паводле ўспамінаў Лынькова, Купала ў той час быў у добрым гуморы, таму пра самагубства і гаварыць не прыходзіцца.\nМы і з братам пасля доўга абмяркоўвалі гэтае пытанне. Купала быў патрэбны краіне, НКВдэшнікаў ужо не было, паэт выступаў супраць немцаў з антыфашысцкімі вершамі, з Коласам яны напісалі «Зварот да беларускага народа». Версія, што яго маглі вынішчыць, не мае лагічнай падставы. Гэта быў трагічны выпадак, заснаваны на тым, што Купала губляў раўнавагу.\n— Але ці не дыскрэдытуе такая смерць імя класіка літаратуры? Атрымліваецца, што Купала — такі «малады гарэза»?\n— Ну, так можа казаць і не трэба. Вось так трагічна загінуў, што тут зробіш?\n— Калі гаварыць пра вас як сына вядомага пісьменніка, хочацца спытаць, ці належалі вы да асяроддзя «залатой савецкай моладзі»?\n— Абсалютна не. Мне і цяпер пляваць на моду. Я гляджу на гэтых моднікаў, як на прыдуркаў. Я з жонкі заўсёды смяяўся за яе захапленне капялюшыкамі. Сын старэйшы прыйдзе, шнурочак замест гальштуку павяжа, я кажу: «Што ты робіш? — Гэта модна!». Ну, няўжо няма больш чым заняцца, чым ганяцца за модай?\n— Савецкі этап Беларусі цяпер узгадваюць па-рознаму: адны жадаюць вярнуцца ў СССР, іншыя — за еўрапейскую Беларусь. Што вы можаце сказаць пра жыццё ў СССР?\n— Пытанне складанае. З аднаго боку, калі б не было рэвалюцыі, Расія стала б адной з магутнейшых краін, бо ўжо ў пачатку ХХ стагоддзя склаліся надзвычай спрыяльныя ўмовы для індустрыяльнага развіцця Расіі: вельмі многа таннай працоўнай сілы, дастаткова адукаваная частка інтэлігенцыі, прыродныя багацці і каласальная магчымасць атрымліваць крэдыты з Еўропы.\nУ часы Імперыі пабудавалі столькі чыгункі (працавалі немцы, бельгійцы, таму працэс ішоў хутка), колькі б у гады савецкай улады і блізка не ўзнікла. У сваім ваенным патэнцыяле Расія выходзіла наперад. У артылерыі былі вялікія дасягненні, будаваўся выдатны флот — афіцэрскі корпус быў з дваран, а гэта былі адукаваныя ў большасці людзі. У Першай сусветнай вайне Расія не ведала такога разгрому, як у Другой сусветнай.\nАле, каб Расія так далей і развівалася, то Беларусі б не было — гэта таксама трэба разумець. Калі распалася Імперыя, узнікла магчымасць для ўтварэння БНР, але ж яе задушылі.\nКалі ідзе разбурэнне інтэлекту, культуры —народ дзічэе…\n— Вы верыце, што магчымасці атрымаць незалежнасць былі?\n— Канешне, каб не было рэпрэсій 1938 года і засталася наша інтэлігенцыя, то ў Беларусі склаліся б самыя спрыяльныя ўмовы для развіцця нацыянальнай культуры, навукі і тэхнікі. А тут яшчэ і вайна прынесла вялікія разбурэнні.\nНяўжо з 1938-га да 1941 года нельга было нармальна падрыхтаваць камандзіраў? У фінскай кампаніі Чырвоная армія паказала сябе абсалютна недзеяздольнай — немцы гэта таксама бачылі і скарысталіся гэтым. А самае галоўнае — людзі былі не зацікаўленыя абараняць гэтую краіну. Армія на 80% была сялянская, а ў большасці сялян падчас калектывізацыі адабралі зямлю — што ім абараняць? Што ў іх было? Канешне, былі ініцыятыўныя людзі, якія ішлі ў партызанскія атрады, а астатнія ж разбегліся. Ды і цяпер, калі раптам здарыцца вайна, хто пойдзе абараняць таго ж Пуціна?\nМая жонка ва ўспамінах пра вайну (яе сям’я была між ўцекачоў) напісала, што сяляне чакалі немцаў. Вёска, дзе яны спыніліся, была голая, пустая. У жанчыны, якая іх прыняла, адна курыца неслася праз дзень — з гэтага і жылі. Акрамя таго, людзі не былі падрыхтаваныя маральна да таго, што прыйдуць «ворагі». Пры немцах школы працавалі на беларускай мове, немцы рабілі свае гаспадаркі, у тым ліку і паляўнічыя, так, як пры Сталыпіне, і давалі магчымасць працаваць. Але, з другога боку, ім патрэбна была рабская сіла, якая б абслугоўвала Германію. Канешне, пазней, відаць, далі б людзям і гарэлку, каб была магчымасць співацца, і пакінулі 30-40% нармальнага насельніцтва, каб карміць немцаў.\n— «Даць магчымасць спіцца» — ці не тое ж самае мы назіраем і сёння?\n— У пэўным сэнсе, так. Безумоўна, сёння не ставіцца пытанне генацыду, аднак, хоць і неафіцыйна, пастаўлена пытанне русіфікацыі. Не гавораць жа нам гістарычнай праўды, што рускія і беларусы — два абсалютна розныя народы. Беларусы адносяцца да індаеўрапейцаў, а рускія ў большасці сваёй — да угра-фінскай групы. Заўважце, гэта не славянская група, а асіміляваная чудзь, водзь, пермь, рзя, мардва, чувашы. Цяпер, канешне, яны выступаюць як рускія, а па генетычным кодзе да славян не адносяцца — гэта азіяты.\nПадкрэслю, што і па менталітэце расіяне застаюцца таксама азіятамі, гэта абсалютна розныя фармацыі. Беларусы — еўрапейскі народ, а рускія — азіяцкі. Нават культура сялян, калі параўнаць расійскую вёску і беларускую, культура страў, абрадаў абсалютна адрозныя.\nРасія прайшла свой пік як Імперыя, і таму размовы пра яе веліч — дутыя.\n— Дарэчы, гэта датычыцца і мовы, праўда? Як нам быць з мовай, ці рэальна зрабіць яе асноўнай?\n— Скажу, што закон аб дзвюхмоўі — здрадніцкі закон, яго трэба адмяняць. Большасць насельніцтва нашай краіны — беларускае, і гэтым усё сказана. Беларуская мова надзвычай багатая і, самае важнае, што толькі на аснове сваёй мовы магчыма развіваць культуру, мастацтва, музыку. Страта любой мовы нясе за сабой страшнейшыя страты ў культуры.\nЯ лічу, што другую мову ўводзяць тады, калі ставіцца задача знішчыць народ. На жаль, гэта ўплыў імперскай палітыкі Расіі, ад гэтага нікуды не падзенешся…\n— Ці можам мы процістаяць ёй?\n— Ведаеце, простым людзям вельмі цяжка… Адзінае, што можна зрабіць — патрабаваць, каб чыноўнікі, кіраўнікі ведалі і вольна размаўлялі на дзвюх мовах — рускай і беларускай. Не ведаеш адной з гэтых моў — злазь з даху! У Канадзе палітыкі валодаюць і англійскай, і французскай мовамі — іншага і быць не можа. Яшчэ раней вядомы паэт Расул Гамзатаў сказаў:\n«Проклятье тем, кто и понятия\nУнизившим родной язык.»\n— Вы з такой любоўю гаворыце пра Беларусь. Скажыце, а які твор бацькі вам бліжэйшы да сэрца?\n— «Сымон-музыка». У гэтай паэме Коласу ўдалося паказаць тое сапраўднае, што можа быць з чалавекам, калі яго недаацэньваюць. Што у гэты момант робіцца з душою! Мусіць, тое ж самае было і на душы ў бацькі! «Сымон-музыка» — гэта не проста паэма, а прыклад высокага мастацтва. Гэта кампазіцыя інтэлекту! (Пры гэтых словах на вачах Міхася Канстанцінавіча з’явіліся слёзы.)


Урокi гiсторыi — Слуцкія паясы | Трансмировое радио, Беларусь\n21/08/2021 @ 04:06 by Администрация сайта\nTags: mp3,Беларусь,история,программы,Слуцк,урок,Урокi гiсторыi\nЗапрашаем вас у падарожжа падзей, асоб і фактаў. Вучыцеся разам з намі! У мiкрафона Сяржук Брышцель i кандыдат гістарычных навук Андрусь Унучак. Сёння мы пагаворым пра Слуцкія паясы\ntwr.fm · Урокi гiсторыi — Слуцкія паясы


разынка | Movy Eŭropy na mapach\nKorënt +, Rosénge\npanses de raïm\n« razetka | reč »\nkatalonskaja panses de raïm\nfrancuskaja raisins secs\nfryulskaja uve calabrie\nnarveskaja nyn. rosiner\nnarveskaja bok. rosiner\nluksemburskaja Korënt +, Rosénge\nmaskalskaja изюм (izjum)\nukrainskaja родзинки (rodzynky)\nbiełaruskaja разынка / razynka\ncharvackaja suho grožđe\nserbskaja суво грожђе / suvo grožđe\nmakiedonskaja суво грозје (suvo grozje)\nbaŭharskaja стафиди (stafidi)\nkrymskatatarskaja quru yüzüm\ntureckaja kuru üzüm


Час чытання: 4 хвілін(Апошняе абнаўленне:: 06/10/2020)\nЕўропа як кантынент вельмі разнастайная, Еўропа прапануе нешта для кожнага тыпу вандроўцы - смачныя ўкусы ўключаны. Але дзе будуць вашы смакавыя рэцэптары будуць у захапленні найбольш? What meal pic will have ваш Instagram мучая 100 з падобных? Спыніць цікава і пачаць жаваць. Вопыт Best Еўропы фуды з нашымі фаварытамі!\nКалі вы шукаеце нешта пікантнае, вы не хапае Варыянты для сыру. Яны літаральна на кожным куце. Our favorite? А сіроп вафельны складаецца з двух тонкіх вафель, фрыцюры з клейкай дабрынёй ўнутры і вянчае з цукровай пудрай.\nЯк мы маглі б нават думаць пра назвах Еўропы Самыя фуды і не ўключаюць у Італіі! Ці ёсць еўрапейская краіна з больш знакавымі прадуктамі харчавання? добры дзень, карбюратары! Піца і макароны на ўсе пайсці ў спіс! Проста памятаеце, што кожны рэгіён мае сваю спецыяльнасць і залежыць сезон.\nГэта можа быць адзін з лепшых у Еўропе фудов, але ён не прыходзіць без папярэджання: «Entrée» можа быць выкарыстаны і ў іншых частках свету азначае «асноўнае страва,»Але па-французску, гэта на самай справе азначае «закуска.»Так што палка з" антрэ "для аперытыва і" Плат "для асноўнага стравы, і вы выйшлі на другім баку з поўным страўнікам і вялікім вопытам.\nЛондан ежа сцэна ўсё яшчэ з'яўляецца часткай лепшых еўрапейскімі фудов, пакуль мы не ведаем, зыход Brexit. Лондан сцэна гэта мешаніна з традыцыйнага кулінарнага бачання і сучасных інавацый. Няма ежы, арыентаваных на паездку ў Лондан не будзе поўным без крайняй меры адзін пасляпаўднёвыя гарбаты, у нядзелю гарачага ў ваколіцах паба ў суправаджэнні пінты горкіх ці нейкі вынас рыба і чыпсы ад аднаго горада многіх «chippies.’ Калі Мішлен выбраныя кухні больш ваша рэч, то вы ўсё яшчэ ў правільным месцы. Ёсць у цяперашні час пяць рэстаранаў у Вялікабрытаніі, якія трымаюць тры зоркі Мішлен. Уотерсайд Inn, Ален Дюкасс у Дорчестер, Арак, У рэстаране Gordon Ramsay, і The Fat Duck.\nВы хочаце ўставіць у нашым блогу на сайце, Вы можаце ўзяць нашы фатаграфіі і тэкст і проста даць нам крэдыт са спасылкай у гэтым блогу, або націсніце тут: https://iframely.com/embed/https%3A%2F%2Fwww.saveatrain.com%2Fblog%2Fexperience-europes-best-food-spots%2F - (Пракруціць ўніз, каб убачыць код для ўстаўкі)


Кантролер LEDbow Няма\nпункт тэхнічны індыкатар Нататка\nпараметр сувязі Выхадныя магутнасць Максімальная частата 20dBm\nMaximum transmission distance (line of sight) 2km убудаваная антэна\nХуткасць перадачы дадзеных РЧ 250kbps рэгуляваны\nХуткасць перадачы дадзеных Паслядоўны порт 1200-230400bps рэгуляваны\nадчувальнасць прымача 115dBm 1% Loss rate\nнапружанне харчавання 3-3.6V\nток эмісіі 120mA@20dBm\nпрыём току 37mA\nпрацоўная частата 470-510MHz\nінтэрфейс антэны U.FL\nфізічны параметр уваход\nСпажываная магутнасць ≤1.5W；≤2VA\nПераключалы кантакт ёмістасць ≥10A\nТэрмін службы кантактаў перамыкача ≥100,000 раз\nзацямненне зацямненне напружання 0~10VDC; -10~+10mA\nШІМ зацямнення frequency：200~4KHz\nдакладнасць Зацямненне -5~+5%\nэлектрычныя параметры вымярэнне 84(W) x 86(H)\nВонкавы матэрыял абалонкі УФ доказы інжынерны пластык\nпрацоўная тэмпература -40~85℃\nадносна вільготнасці 5~95%，No frosting\nатмасферны ціск 63~108kPa，altitude≤4000m\nтэмпература захоўвання -40~85℃\nсупраціў ізаляцыі AC ўваход other≥100MΩ\nлімітавае напружанне Пажар лінія нулявой лініі замкнёная на ground1.5KV Leakage current<5ma\nмеханічныя вібрацыі 10G\nСярэдні час напрацоўкі на адмову MTBF≥10000h\nжыццё выкарыстання >3years\nQ2. Can I have a sample order кантролера Нямая ?\nQ4. How to proceed an order кантролера Нямая ?


Права і правы чалавека на беларускіх землях\nДоўгі час на беларускіх землях панавала звычаёвае права - сістэма няпісаных прававых нормаў, якія ўзнікаюць непасрэдна з грамадскіх адносін і абапіраюцца на традыцыйныя звычаі. Звычаёвае права фіксавала такія перажыткі родаплемяннога ладу, як роўнасць усіх свабодных супольнікаў, супольную ўласнасць на зямлю і інш. Па меры развіцця дзяржаўнай улады адбывалася прызнанне звычаёвага права дзяржавай, яго "рэдагаванне" і запіс. Замацоўваліся нормы і прынцыпы судовага працэсу, сумы штрафаў (якія прыйшлі на змену кроўнай помсты) і іншыя пакаранні. Першымі прававымі актамі пісанага права былі граматы князёў, дамовы. Адным з іх была Смаленская гандлёвая праўда 1229 года.\nУ перыяд феадалізму ідэі прававой роўнасці людзей не існавала. Панавала прызнанне розных ільгот і прывілей для пануючых саслоўяў і асобных груп феадалаў, што падрывала агульны прынцып адзінства права. У рэдкіх выпадках у дакументах змяшчаліся законы, якія абаранялі, у пэўнай ступені, правы простых людзей. У дакументах і актах разам з адзначэннем у іх прававой спецыфікі для розных станаў, выяўляліся таксама і нормы права, якія рэгламентавалі жыццё прадстаўнікоў іншых нацыянальнасцяў і рэлігійных груп на нашых землях.\nСярод помнікаў феадальнага права Беларусі часоў Рэчы Паспалітай найбольш яркім і значным з'яўляецца Статут 1588 года. Гэта быў кодэкс законаў, накіраваных на захаванне самастойнасці і нацыянальнай ідэнтычнасці. «Статут Вялікага Княства Літоўскага» 1588 года заставаўся галоўнай крыніцай права ў Беларусі да 1840 года. Ён падвёў заканадаўчую аснову пад новыя на той момант часу ўзаемаадносіны ў нашым познефеадальным грамадстве. Статут аказаў вялікі ўплыў на законы суседніх краін. Ён быў прыняты ў якасці ўзору пры складанні Саборнага ўлажэння 1649 года ў Расеі. У Польшчы ў тых выпадках, калі не мелася выразна сфармуляваных нормаў мясцовага права, суды і заканадаўцы звярталіся менавіта да Статуту. У Статуце захавалася старая беларуская мова, дзяржаўна-прававая і дзелавая лексіка.\nЗ часу ўсталявання свайго панавання над беларускімі землямі, расійскі царызм праводзіў палітыку нацыянальнага, культурнага, моўнага і рэлігійнага прыгнёту беларускага народа, імкнуўся даказаць яго беспадстаўнасць як самастойнага этнасу.\nБеларуская Народная Рэспубліка - дзяржава, абвешчаная на тэрыторыі Беларусі 25 сакавіка 1918 года. Галоўным кіруючым органам з'яўлялася Рада БНР. У БНР дзейнічала Часовая канстытуцыя, існаваў інстытут грамадзянства (друкаваліся пашпарты грамадзян БНР), дзяржаўная пячатка, сцяг і герб, фармаваліся ўласныя ўзброеныя сілы, дзейнічала сістэма адукацыі. У 1919-1920 гг. БНР дэ-юрэ прызналі Украінская Народная Рэспубліка, Літва, Латвія, Эстонія, Чэхаславакія і Фінляндыя; дэ-факта - Германія, Балгарыя, Турцыя.\nУваходжанне БССР у склад СССР з’явілася, па сутнасці, вяртаннем у імперыю. Нягледзячы на фармальны суверэнітэт, канстытуцыйнае права выхаду з СССР, Савецкая Беларусь не мела рэальных правоў у савецкай унітарнай дзяржаве імперскага тыпу. Канстытуцыi БССР насілi дэкларацыйны і дэкаратыўны характар, а жыццё народа рэгулявалася падзаконнымі актамі, загадамі і часта сакрэтнымі дакументамі.\nЗ моманту заснавання Рэспубліка Беларусь узяла курс на пабудову дэмакратычнай дзяржавы. Але ўсё змянілася з прыходам да ўлады А. Лукашэнкі ў 1994 годзе. На сённяшні дзень Рэспублiка Беларусь - апошняя дыктатура сучаснай Еўропы, дзе пастаянна адбываюцца рэпрэсіі ў дачыненні да грамадства. Адсутнічае свабода слова і сходаў, не шануюцца правы чалавека, зачыняюцца незалежныя медыя, адбываецца пераслед, знікненне і арышты грамадскіх і палітычных дзеячаў, журналістаў і праваабаронцаў, фальсіфікуюцца выбары.