Калізэй — Вікіпэдыя\nКалізэ́й (лац. Colosseum або Amphitheatrum Flavium) — самы вялікі са старажытнарымскіх амфітэатраў, адно з найбольш прыкметных збудаваньняў сьвету. Знаходзіцца ў Рыме, у лагчыне паміж Эсквілінскім, Палятынскім і Цэліеўскім узгоркамі, на месцы сажалкі, што адносілася да «Залатога дому» Нэрона(be), на ўсход ад гарадзкога форуму. Лічыцца адным з найвялікшых твораў рымскай архітэктуры і яскравым прадстаўніком рымскай антычнай тэхнікі. Ягонае будаўніцтва распачалося ў 72 годзе н. э. пры імпэратары Вэспасіяне й было завершанае ў 80 годзе н. э. пад кіраваньнем імпэратара Тытуса, з наступнымі зьменамі, зробленымі падчас панаваньня Даміцыяна. Назва «Амфітэатар Флявіюм» паходзіць ад прозьвішчаў абодвух імпэратараў, Вэспасіяна й Тытуса Флявіяў.\nКрытэры i, ii, iii, iv, vi\nРэгіён** Эўропа й Паўночная Амэрыка\nКаардынаты 41°53′26″ пн. ш. 12°29′32″ у. д. / 41.89056° пн. ш. 12.49222° у. д. / 41.89056; 12.49222\nУключэньне 1980 (4-я сэсія)\nЗдольны зьмяшчаць 50 тыс. гледачоў, (паводле іншых зьвестак — 80 тыс), Калізэй выкарыстоўваўся як месца правядзеньня глядыятарскіх баёў і публічных відовішчаў, пастановачных марскіх баёў, паляваньня, перапастановак вядомых бітваў, драматычных спэктакляў, заснаваных на антычнай міталёгіі. Будынак перастаў выкарыстоўвацца па сваім прызначэньні ў эпоху Раньняга Сярэднявечча. Пазьней збудаваньне стала выкарыстоўвацца для іншых мэтаў: забесьпячэньне жыльлём, у якасьці майстэрні, як памяшканьне для рэлігійнага ордэну, у якасьці фартэцыі, каменаломні, як мясцовая хрысьціянская сьвятыня і, урэшце, Калізэй — сусьветна вядомы турыстычны пункт.\nНягледзячы на тое, што ў XXI стагодзьдзі Калізэй застаецца часткова разбураным з-за пашкоджаньняў, атрыманых у выніку землятрусаў і дзейнасьці рабаўнікоў каменьня, збудаваньне зьяўляецца знакавым сымбалем імпэратарскага Рыму. Гэта адна з найбольш папулярных турыстычных славутасьцяў сучаснага гораду. У 1980 годзе Калізэй, як і ўвесь гістарычны цэнтар Рыму і ўладаньні Ватыкану, быў уключаны ў Сьпіс Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО. Калізэй і да гэтага часу мае цесныя сувязі з Рымска-каталіцкай царквой, бо кожную вялікую пятніцу Папа з працэсіяй праходзіць з паходнямі «Крыжовы шлях», які пачынаецца ў раёне Калізэю. Выява Калізэю месьціцца на італьянскай вэрсіі пяці эўрацэнтаў.\n2.1 Арэна й пячоры\n2.2 Месцы для сядзеньня\n2.3 Будынкі побач\n3.1 Сёньняшнія часы\n4 Хрысьціяне й Калізэй\nСэстэрцы Рымскай імпэрыі з выявай амфітэатру Флявіяў, 80-я гады\nБудаўніцтва Калізэю пачалося падчас кіраваньня імпэратара Вэспасіяна, каля 70—72 году н. э. Месцам будаўніцтва быў абраны плоскі ўчастак у нізкай даліне паміж узкоркамі Цэліян, Эсквілін і Палятын, дзе працякаў ручай. У II стагодзьдзі да н. э. гэты раён быў ужо шчыльна заселены. Пазьней быў зьнішчаны ў выніку вялікага пажару ў Рыме ў 64 годзе, пасьля чаго Нэрон, авалодаўшы значнай часткай тэрыторыі, аб’явіў яе сваім дамэнам. Імпэратар пабудаваў у гэтым месцы грандыёзны асабісты палац «Залаты дом(ru)» (лац. Domus Aurea), перад якім ён стварыў штучныя азёры, навокал таксама месьціліся павільёны й пышныя сады. Існы аквэдук Aqua Claudia быў пашыраны для падачы вады ў палац, а пры ўваходзе ў палац была пабудаваная вялізная статуя Калёс Нэрона. Нягледзячы на тое што Калёс захаваўся, вялікая частка Залатога дому была разбураная. Возера было зарытае, а зямля стала месцам будаўніцтва новага амфітэатру Флявіяў. Глядыятарскія школы й іншыя будынкі былі пабудаваныя паблізу ад Калізэю, на месцы былога Залатога дому. Паводле рэканструяванага надпісу, знойдзенага на месцы «імпэратар Вэспасіян загадаў пабудаваць новы амфітэатар на грошы, якія атрымаў са сваёй часткі здабычы». Лічыцца, што гэтая частка была атрыманая зь велізарнай колькасьці скарбаў, захопленых рымлянамі пасьля перамогі ў Першай Юдэйскай вайне(en) (66-73 гады н. э.). Такім чынам Калізэй можа быць інтэрпрэтаваны як вялікі трыюмфальны помнік, пабудаваны ў рымскай традыцыі вялікіх пераможных сьвяткаваньняў. Рашэньне Вэспасіяна пабудаваць Калізэй на месцы возера й палацу Нэрона, можа таксама разглядацца як публічны жэст сымбалічнага вяртаньня да людзей раёну гораду, які Нэрон раней вылучыў для ўласнага карыстаньня. У адрозьненьне ад многіх іншых амфітэатраў, разьмешчаных на ўскраіне гораду, Калізэй быў закладзены ў цэнтры, у сэрцы Рыму.\nАмфітэатар быў дабудаваны да трэцяга паверху на момант сьмерці Вэспасіяна ў 79 годзе. Верхні ўзровень быў завершаны падчас панаваньня ягонага сына Тытуса ў 80 годзе. Дыён Касіюс распавядае, што падчас першых гульняў у амфітэатры было забіта больш за 9 тыс. дзікіх жывёлаў. Будынак быў перабудаваны Даміцыянам, малодшым сынам Вэспасіяна, які пабудаваў Гіпагей — сэрыю падземных тунэляў, якія выкарыстоўваліся як месца разьмяшчэньня жывёлаў і рабоў. Ён таксама дадаў галерэю паўзьверх Калізэю з мэтаю павелічэньня ўмяшчальнасьці трыбунаў.\nУ 217 годзе Калізэй быў моцна пашкоджаны буйным пажарам, выкліканым маланкай. Пажар зьнішчыў драўляныя верхнія ўзроўні інтэр’еру амфітэатру (часткова адрамантаваны да 240 году). У 250-х і ў 320 годзе быў праведзены чарговы рамонт будынку. Паводле запісаў, аднаўленьне розных частак Калізэю праходзіла падчас панаваньня імпэратараў Тэадосіюса II і Валентыніяна III, магчыма, для рамонту пашкоджаньняў, выкліканых моцным землятрусам у 443 годзе. Арэна працягвала выкарыстоўвацца як месца правядзеньня спаборніцтваў прынамсі да VI стагодзьдзя: апошні глядыятарскі бой згадваецца каля 435 году, а паляваньне на жывёлаў працягвалася прынамсі да 523 году, калі Аніцыюіс Максім адсьвяткаваў сваё прызначэньне на пасаду консула, з прычыны чаго быў раскрытыкаваны каралём Тэадорыхам Вялікім за вялікую растрату сродкаў на сьвяткаваньне.\nКалізэй на здымку 2010 году\nМапа сярэднявечнага Рыма з выявай Калізэю\nНашэсьце барбараў спрычынілася да запусьценьня амфітэатру Флявіяў й паклала пачатак яго паступовага разбурэньня. З XI стагодзьдзя й да 1130-х гадоў ён служыў фартэцыяй для знатных рымскіх фаміліяў. Напрыклад, для роду Франджыпані(en), роду Анібальдзі(en); апошнія, аднак, былі вымушаныя саступіць Калізэй імпэратару Генрыху VII, які падараваў яго рымскаму народу. Яшчэ ў 1332 годзе мясцовая арыстакратыя ладзіла тут баі быкоў, аднак прыкладна з тых часоў і пачалося сыстэматычнае разбурэньне арэны.\nКалізэй зьведаў некалькі радыкальных зьмяненьняў у сваім выкарыстаньні падчас сярэднявечнага пэрыяду. Да канца VI стагодзьдзя да структуры амфітэатру была прыбудаваная невялікая царква, хоць гэта, відаць, у цэлым не надало ніякага канкрэтнага рэлігійнага значэньня будынку. Арэна была пераўтвораная ў могілкі. Шматлікія прасторы ў скляпеністых аркадах пад сядзеньнямі былі ператвораныя ў жыльлё й майстэрні, і ўлічваліся як арэндныя памяшканьні ў канцы XII стагодзьдзя. Каля 1200 году сям’я Франджыпані ўмацавала Калізэй і, імаверна, выкарыстоўвала яго ў якасьці фартэцыі.\nЦяжкія страты былі нанесеныя Калізэю моцным землятрусам 1349 году, у выніку чаго зьнешні бок на поўдні збудаваньня быў зруйнаваны. Зь сярэдзіны XIV стагодзьдзя да пачатку XIX стагодзьдзя ў паўночнай траціне Калізэю асталяваўся рэлігійны ордэн сьвятога Сальватора. У сярэдзіне амфітэатар моцна пацярпеў ад здабычы каменьня, большая частка якога паўторна выкарыстоўвалася пры будаўніцтве палацаў, цэркваў, лякарань і іншых будынкаў па ўсім Рыме, кавалкі мармуру паліліся дзеля атрыманьня нягашанай вапны, бронзавыя заціскі, якія замацоўвалі каменныя блёкі адзін з адным, былі вырваныя са сьценаў у многіх месцах, пакідаючы шматлікія шчарбіны, якія існуюць і дагэтуль.\n«Інтэр’ер Калізэю ў Рыме». Томас Коўл(en), 1832 год. На карціне добра бачны крыж унутры арэны й шырокая расьліннасьць, якая была выдаленая пазьней у XIX стагодзьдзі.\nКалізэй на гравюры Джавані Батыста Піранэзі. 1757 год\nУ XVI—XVII стагодзьдзі, каталіцкімі ўладамі рабіліся спробы надаць Калізэю новую ўтылітарную ролю. Гэтак папа Сыкст V плянаваў ператварыць будынак у ваўняную фабрыку, тым самым забясьпечыўшы прыстойнай працай прастытутак Рыма, аднак гэтая прапанова правалілася па прычыне заўчаснай сьмерці папы. У 1671 кардынал Альт’еры прапанаваў выкарыстоўваць будынак як арэну для бою быкоў, аднак ідэя выклікала грамадзкі розгалас з адмоўнымі інтанацыямі, таму кардынал пасьпешліва адмовіўся ад прапановы.\nУ 1749 годзе папа Бэнэдыкт XIV ухваліў у якасьці афіцыйнай палітыкі Царквы той тэзіс, што Калізэй зьяўляецца сьвятым месцам, дзе былі забітыя першыя хрысьціяне. Ён забараніў выкарыстаньне Калізэю ў якасьці кар’еру й асьвяціў будынак, загадаўшы ўсталяваць крыж, заявіўшы, што будынак асьвечаны крывёю хрысьціянскіх пакутнікаў, якія там загінулі. Пазьней папа быў ініцыятарам праектаў рэстаўрацыі й аднаўленьня Калізэю, правёўшы мерапрыемтсвы па выдаленьню з будынку расьліннасьці, якая пагражала далейшым пашкоджаньнем збудаваньня. Фасад быў узмоцнены цэглай у 1807 і 1827 гады, а рамонт інтэр’еру быў зроблены ў 1831, 1846 і 1930 гадох. Ніжнія паверхі арэны былі часткова раскапаныя ў 1810—1814 і 1874 гадох, і цалкам выкапаныя ў 1930 годзе, падчас панаваньня ў Італіі дыктатара Бэніта Мусаліні.\nКалізэй зьяўляецца сёньня адной з самых папулярных славутасьцяў Рыму для турыстаў, атрымліваючы мільёны наведвальнікаў штогод. Агульнае пагаршэньне збудаваньня зь цягам часу выклікала неабходнасьць выпрацоўкі плянаў рэстаўрацыі, якія была ажыцьцёўленая ў пэрыяд паміж 1993 і 2000 гадамі, пры агульным кошце ў 40 млрд італьянскіх ліраў, што складае каля 20,7 млн эўра ў эквіваленце. У апошнія гады арэна стала сымбалем міжнароднай кампаніі супраць сьмяротнага пакараньня (мараторый у Італіі дзейнічае з 1948 году).\nЗ-за дрэннага ўнутранага стану арэны, немэтазгодна выкарыстоўваць Калізэй сёньня для правядзеньня буйных мерапрыемстваў, бо толькі некалькі соцень гледачоў могуць быць разьмешчаныя ў часовых трыбунах. Тым ня менш, вялікая колькасьць канцэртаў была праведзеная звонку арэны, з выкарыстаньнем Калізэю ў якасьці фону.\nКапітэль калёны ўнутры Калізэю\nРымскія лічбы над уваходамі бачны месцамі і сёньня\nПадобна да іншых рымскіх амфітэатраў, амфітэатар Флявіяў прадстаўляе ў пляне эліпс, сярэдзіна якога занятая арэнай й навакольнымі да яе канцэнтрычнымі колцамі месцаў для гледачоў. Ад усіх збудаваньняў такога роду Калізэй адрозьніваецца сваёй велічынёй. Гэта самы грандыёзны антычны амфітэатар: даўжыня ягонага вонкавага эліпсу складае 524 м, вялікая вось — 187,77 м, малая вось — 155,64 м, даўжыня арэны — 85,75 м, шырыня — 53,62; вышыня ягоных сьценаў — ад 48 да 50 м. Пры такіх памерах ён быў здольны зьмясьціць у сабе каля 50 тыс. гледачоў. Амфітэатар Флявія быў пабудаваны на падмурку таўшчынёй у 13 м.\nСьцены Калізэю ўзьведзеныя з буйных кавалкаў або блёкаў з травэртынавага каменю або травэртынавага мармуру, які здабывалі ў бліжэйшым горадзе Тывалі. Блёкі злучаліся паміж сабой сталёвымі клямкамі агульнай вагой прыкладна ў 300 тыс. кг; для ўнутраных частак ужывалі таксама мясцовы туф і цэглу. Пры будаўніцтве Калізэю былі выкарыстаныя тыповыя для рымскай архітэктуры ордэрныя аркады з ордэрнай супэрпазыцыяй(ru).\nАрхітэктурна-лягістычнае рашэньне, ужытае ў Калізэі, якое атрымала назоў vomitoria (ад лац. vomere — «вывяргаць»), выкарыстоўваецца пры будаўніцтве стадыёнаў і дагэтуль: мноства ўваходаў разьмешчаны раўнамерна па ўсім пэрымэтры будынка. Дзякуючы гэтаму публіка магла запоўніць Калізэй за 15 хвілінаў праз 80 уваходаў, зь якіх 4 былі прызначаныя для вышэйшай артыстакратыі і вялі ўніз. Простыя гледачы ўваходзілі ў амфітэатар з-пад арак ніжняга паверху, пазначаных лічбамі ад I да LXXVI (76), і падымаліся да сваіх месцаў па лесьвіцах, якіх было таксама 76. Гэтыя месцы былі разьмешчаныя вакол усёй арэны ў выглядзе шэрагаў каменных лавак, зьмешчаных адна пад адной (лац. gradus). Ніжні шэраг, подыюм (лац. podium), быў прызначаны выключна для імпэратара, ягоных набліжаных, сэнатараў і вэсталак, прычым імпэратар меў асаблівае, узвышанае сядзеньне (лац. pulvinar). Подыюм быў адасоблены ад арэны парапэтам, досыць высокім для таго, каб засьцерагчы гледачоў ад нападу выпушчаных на арэну жывёлаў. Далей ішлі месцы наогул для публікі, якія ўтвараюць тры ярусы (лац. maeniana), адпаведна ярусам фасаду будынка. На першым ярусе, які ўключае ў сабе 20 шэрагаў лавак (зараз цалкам разбураных), сядзелі гарадзкія ўлады й асобы, якія належаць да саслоўя вершнікаў-экўітаў(en), другі ярус, які складаўся з 16 шэрагаў лавак, прызначаўся для рымскіх грамадзянаў. Сьцяна, аддзяляўшая другі ярус ад трэцяга, была даволі высокай, лавы ж трэцяга ярусу былі разьмешчаныя на больш крутой пахілай паверхні, каб даць ягоным гледачам магчымасьць лепш бачыць арэну і ўсё, што адбываецца на ёй. Наведвальнікі трэцяга ярусу належалі да ніжэйшых саслоўяў. Над гэтым ярусам знаходзіўся портык, які апяразвае ўсю акружнасьць будынка і прымыкае адным сваім бокам да зьнешняй сьцяны.\nНа даху портыку, падчас паказу, зьмяшчаліся матросы імпэратарскага флёту, камандзіраваныя для нацягваньня над амфітэатрам вялізнага тэнту для абароны гледачоў ад прамянёў сонца або ад непагадзі. Тэнт прымацоўваўся з дапамогай лінаў да мачтаў, расстаўленых па верхнім краі сьцяны. У многіх месцах зьнешняга карнізу яшчэ да гэтага часу бачныя адтуліны, дзе праходзілі мачты, якія абапіраліся сваім ніжнім канцом у камяні са сьцяны ў кранштэйны. Такія кранштэйны і дагэтуль засталіся ацалелымі там, дзе яшчэ захаваўся чацьвёрты паверх. Месцы для гледачоў падпіраюць зьнізу магутная скляпеністая канструкцыя, якая заключае ў сабе праходныя калідоры (лац. itinera), камэры рознага прызначэньня й лесьвіцы, якія вядуць ў верхнія ярусы.\nМапа цэнтру Рыма ў часы імпэрыі, Калізэй уверсе справа Агульны плян Калізэю, пэрымэтр збудаваньня складае каля 525 м Плян ярусаў амфітэатру\nАрэна й пячорыРэдагаваць\nСучасны выгляд на падземныя памяшканьні-пячоры\nСама арэна мела памеры 83 X 48 м. Яна ўключала ў сябе драўляную падлогу, пакрытую пяском (пясок — па-лацінску: harena), якая ўзвышалася над складанымі падземнымі памяшканьнямі-пячорамі (лац. hypogeum). Ад арэны мала што засталося, але пячоры відаць і зараз. Яны складаліся з двухузроўневай падземнай сеткі тунэляў і клетак пад арэнай, дзе месьціліся глядыятары й жывёлы да пачатку спаборніцтваў. Восемдзесят вэртыкальных шахтаў забясьпечвалі мамэнтальны доступ да арэны жывёлаў, а таксама аб’ектаў пэйзажу, схаваных пад падлогай. Вялікія навясныя плятформы, званыя гэгматамі (лац. hegmata), забясьпечвалі доступ на арэну сланоў і габарытных аб’ектаў. На працягу свайго існаваньня пячоры неаднаразова перабудоўваліся, вядома мінімум дванаццаць розных этапаў перабудаўніцтва.\nПадземныя памяшканьні былі зьвязаныя між сабой хадамі таксама з будынкамі па-за Калізэем. Жывёлы, да прыкладу, праводзіліся ў пячоры праз тунэль з бліжэйшых стайняў, глядыятараў прыводзілі праз тунэль з суседняй казармы Людус Магнус. Асобныя тунэлі выкарыстоўваліся імпэратарамі й вэсталкамі як уваход на трыбуну арэны.\nУ пячорах мелася значная колькасьць тэхнікі. Ліфты й шківы падымалі й апускалі дэкарацыі і рэквізыт, а таксама ўздымалі клеткі з жывёламі на паверхню арэны. У адпаведнасьці са старажытнымі запісамі мяркуецца, што ў пячорах існавалі буйныя гідраўлічныя мэханізмы, з дапамогай якіх можна было хутка затапіць арэну, выкарыстоўваючы ваду з суседняга аквэдуку.\nМесцы для сядзеньняРэдагаваць\nКалізэй у разрэзе\nЗгодна з хранографам 354 году, амфітэатар умяшчаў ў сабе каля 87 тыс. чалавек, аднак паводле сучасных падлікаў, Калізэй быў здольны зьмясьціць толькі каля 50 тыс. чалавек. Месцы для сядзеньня былі падзеленыя на ўзроўні, кожны зь якіх быў прызначаны для пэўнага саслоўя ці групы людзей. На поўначы й поўдні знаходзіліся месцы для імпэратара й вэсталак, гэтыя месцы забясьпечвалі добры від на арэну. На гэтым жа ўзроўні знаходзіліся месцы сэнатараў, якім дазвалялася прыносіць з сабой свае крэслы. Характэрна, што на некаторых месцах для сэнату можна знайсьці высечаныя імёны сэнатараў V стагодзьдзя, якія, відаць, служылі для рэзэрвацыі месцаў. Вышэй на ўзровень для сэнату былі месцы для саслоўя вершнікаў, а вышэй за іх разьмяшчаліся грамадзяне Рыму, падзеленыя на дзьве катэгорыі: для заможных грамадзянаў, якія знаходзіліся адразу вышэй ваяроў, і маламаёмасных грамадзянаў, якія разьмяшчаліся яшчэ вышэй за рымскую арыстакратыю.\nПазьней, у часы панаваньня імпэратара Даміцыяна, быў прыбудаваны высокі ўзровень, дзе разьмяшчаліся бедныя грамадзяне, рабы і жанчыны. У большасьці, гэта былі стаячыя месцы. Акрамя таго, некаторым групам людзей быў наогул забаронены ўваход у Калізэй, у прыватнасьці магільшчыкам, акторам і былым глядыятарам.\nКалізэй у былыя часы меў разьвітую інфраструктуру. У дадатак да самога амфітэатру, многія іншыя будынкі, якія знаходзіліся паблізу, так ці інакш былі зьвязаныя з правядзеньнямі гульняў у Калізэі. Адразу на ўсход ад Калізэю захаваліся рэшткі Людус Магнус (лац. Ludus Magnus), навучальнай школы для глядыятараў. Гэты будынак быў зьвязаны з Калізэем па падземным пераходзе, каб забясьпечыць лёгкі пераход глядыятараў да арэны. Людус Магнус меў сваю меншую арэну для трэніровак, якая сама па сабе зьяўлялася папулярным месцам для рымскіх гледачоў. Іншыя навучальныя ўстановы для глядыятараў знаходзіліся ў тым жа раёне, у тым ліку Людус Матутынус (лац. Ludus Matutinus), дзе навучаліся байцы з жывёламі, а таксама дакійскія й гальскія школы. Таксама непадалёк ад Калізэю знаходзіўся арсэнал (лац. Armamentarium)з памяшканьнямі для захоўваньня зброі; майстэрня Сумум Харагіюм (лац. Summum Choragium), дзе захоўвалася тэхніка; лякарня (лац. Sanitarium) для лячэньня параненых глядыятараў, і Спаліярыюм (лац. Spoliarium), куды зносілі трупы глядыятараў.\nПа ўсім пэрымэтры Калізэю, на адлегласьці 18 м ад будынку, меўся шэраг высокіх каменьняў-пастоў, зь якіх засталося толькі пяць на ўсходнім баку ад амфітэатру. Існуюць розныя тлумачэньні на конт іхнай функцыі, магчыма яны пазначалі сымбалічныя сакральныя межы ці зьяўляліся зьнешняй мяжой для праверкі квіткоў або маглі выкарыстоўвацца як апора для навяснога казырку. Прама побач з Калізэем месьціцца Трыюмфальная арка імпэратара Канстантына.\n«Pollice verso» працы Жана-Леона Жэрома (1872)\nКалізэй выкарыстоўваўся як месца правядзеньня глядыятарскіх баёў, а таксама для шэрагу іншых мерапрыемстваў. Усе мерапрыемствы ладзіліся прыватнымі асобамі, а не дзяржавай. Яны мелі моцны рэлігійны элемэнт, але таксама дэманстравалі сілу й прэстыж фаміліі. Іншым папулярным тыпам мерапрыемстваў было паляваньне на жывёлаў (лац. venatio). Дзеля гэтага выкарыстоўвалася вялікая колькасьць разнастайных дзікіх зьвяроў, у асноўным завезеных з Афрыкі й Блізкага Ўсходу, як то насарогі, бегемоты, сланы, жырафы, зубры, ільвы, пантэры, леапарды, мядзьведзі, тыгры, кракадзілы й страўсы. Бітвы й паляваньні часьцяком праходзілі з выкарыстаньнем складаных канструкцыяў з рухомых дрэваў і будынкаў, якія ўсталёўваліся на арэне. Такія падзеі часам праходзілі ў велізарных маштабах, як мяркуецца, Траян адсьвяткаваў сваю перамогу ў Дакіі ў 107 годзе, ладзячы такія мерапрыемствы з удзелам 11 тыс. жывёлаў і 10 тыс. глядыятараў на працягу 123 дзён.\nПершыя гульні адбыліся на арэне за часам Тытуса ў 80 годзе і, згодна з запісамі старажытных пісьменьнікаў, Калізэй выкарыстоўваўся для правядзеньня пастановачных марскіх баёў. Існуюць сьведчаньні, што на арэне праводзілася інсцэніроўка знакамітай марской бітвы паміж керкірыйскімі грэкамі й карынцянамі. Гэтая гіпотэза стала прадметам дэбатаў сярод гісторыкаў: хоць запаўненьне Калізэю вадой не зьяўлялася праблемай, незразумела, якім чынам ён заставаўся воданепранікальным, пры гэтым вады трэба было вельмі шмат, каб вайсковыя караблі мелі месца для манэўраў. Было выказанае меркаваньне, што сьведчаньні могуць памыляцца наконт месца правядзеньня такой пастаноўкі або Калізэй першапачаткова меў шырокі затапляны канал пад арэнай, які пазьней быў заменены на пячоры.\nТаксама ў Калізэі ладзіліся пастаноўкі сцэнаў жывой прыроды. Дзеля гэтага мастакі, тэхнікі й архітэктары канструявалі лясы й хмызьнякі з выкарыстаньнем рэальных дрэваў, пасаджаных у пясок арэны, пасьля чаго на арэну запускалі зьвяроў. Такія сцэны маглі быць выкарыстаныя проста для адлюстраваньня натуральнага асяродзьдзя, ці маглі служыць у якасьці месца для паляваньня.\nСёньня Калізэй зьяўляецца галоўнай славутасьцю Рыму. Штогод мільёны турыстаў наведваюць унутранную частку арэны. Уваход для грамадзянаў Эўрапейскага Зьвязу часткова субсыдуецца, таму для грамадзянаў ЭЗ ва ўзросьце да 18 гадоў і пасьля 65 кошт на ўваход зьніжаны. На верхнім паверсе зьнешняй сьцяны будынку існуе музэй прысьвечаны Эрасу. Частка падлогі арэны была зьнятая. Пад Калізэем праходзіць сетка падземных праходаў, якія калісьці выкарыстоўвалі для перавозкі дзікіх зьвяроў і глядыятараў на арэну. Яна была адкрытая для агляду турыстамі ўлетку 2010 году. Калізэй таксама зьяўляецца месцам правядзеньня цырымоніяў Каталіцкай царквы. Да прыкладу, папа Бэнэдыкт XVI прыводзіў «Крыжовы шлях» у Калізэі ў вялікую пятніцу.\nХрысьціяне й КалізэйРэдагаваць\n«Апошнія пацеры хрысьціянскіх пакутнікаў» працы Жана-Леона Жэрома (1883)\nНяма прамых гістарычных дакумэнтаў ці захаваўшыхся рэчыўных доказаў у дачыненьні да выкарыстаньня Калізэю, як месца пакараньня хрысьціянаў.\nУ Раньнім Сярэднявеччы Калізэй, відавочна, не разглядаўся як сьвятое месца. Ягонае выкарыстаньне ў якасьці крэпасьці, а потым як кар’еру, дэманструе, што будынку надавалася мала духоўнага значэньня. У той самы час месцы, зьвязаныя з хрысьціянскімі пакутнікамі, звычайна шырока шанаваліся. Між тым Калізэй не ўваходзіў ані ў лік складзеных маршрутаў пілігрымаў, ані ў іншыя працы, як то твор XII стагодзьдзя «Цуды гораду Рыму» (лац. Mirabilia Urbis Romae), які сьцьвярджае , што цырк Флямініюса, а не Калізэй, выкарыстоўваўся ў якасьці месца катаваньня хрысьціянскіх пакутнікаў. Частка Калізэю была месцам разьмяшчэньня хрысьціянскага ордэну сьвятога Сальватора, але, мабыць, месца гэтае было абранае без уліку нейкіх рэлігійных чыньнікаў.\nЗгодна з крыніцамі, толькі з XVI і XVII стагодзьдзяў Калізэй пачаў разглядацца як месца, якое мае дачыненьне да хрысьціянскіх пакутнікаў. Папа Піюс V, раіў пілігрымам захоўваць пясок з арэны Калізэю як рэліквію, якая прасякнутая крывёю закатаваных вернікаў. Асаблівую папулярнасьць гэтая тэорыя набыла амаль праз стагодзьдзе, дзякуючы Фіяравантэ Мартынэльлі, які паставіў Калізэй на чале сьпісу сьвятых месцаў, зьвязаных з пакутнікамі, у сваёй кнізе 1653 году «Рым ад паганскіх абрадаў» (лац. Roma ex ethnica sacra).\nКніга Мартынэльлі, відавочна, аказала ўплыў на грамадзкую думку, бо адказам на прапанову кардынала Альт’еры праводзіць у Калізэі баі быкоў было абурэньне і грамадзкі розгалас. Пасьля спрэчкі, якая адбылася неўзабаве пасьля гэтага, перакананы папа Клімэнт X загадаў закрыць зьнешнія аркады Калізэю й аб’явіў іх сьвятым месцам, хоць здабыча каменьня тут яшчэ працягвалася некаторы час.\nНа просьбу сьвятога Леанарда з Порта Маўрыцыё, папа Бэнэдыкт XIV забараніў здабычу каменьня і матэрыялаў у Калізэі й усталяваў хросны шлях вакол арэны, які праводзіўся да лютага 1874 году. Сьвяты Бэнэдыкт Ёсіф Лябар правёў апошнія гады свайго жыцьця ў сьценах Калізэю, жывучы толькі на міласьць да сваёй сьмерці ў 1783 годзе. Некалькі разоў у XIX стагодзьдзі папы фінансавалі рамонтна-рэстаўрацыйныя працы ў Калізэі. Збудаваньне і сёньня шчыльна захоўвае сувязь з хрысьціянствам. Крыжы знаходзяцца ў некалькіх пунктах вакол арэны й кожную вялікую пятніцу Папа асабіста водзіць працэсіі «Крыжовага шляху» да амфітэатру.\nРасьліны ўнутры Калізэю\nКалізэй мае шырока й добра дакумэнтаваную гісторыю сваёй флёры з тых часоў, калі італьянскі батанік Дамэніка Панаролі (1587—1657) зрабіў першы каталёг расьлінаў Калізэю ў 1643 годзе. З тых часоў у будынку было налічана агулам 684 відаў. Пік прыпаў на 1855 год, калі ў Калізэі адначасова налічвалася да 420 відаў расьліннасьці. У 1871 годзе былі распачатыя спробы выкараніць частку расьліннасьці з-за асьцярогаў наконт шкоднасьці, якую флёра можа нанесьці мурам Калізэю, але спробы гэтыя ня мелі вялікіх посьпехаў. Зараз у будынку налічваецца каля 240 відаў расьліннасьці, зь іх каля 200 упершыню былі выяўленыя яшчэ Панаролі.\nЗьмены ў відавым багацьці расьлінаў могуць быць абумоўленыя зьмяненьнем клімату Рыму цягам стагодзьдзяў. Акрамя таго, міграцыя птушак і рост гораду, які прывёў да таго, што Калізэй зараз знаходзіцца ў цэнтры вялікага мегаполісу таксама могуць разглядацца ў якасьці чыньнікаў. Існуе таксама гіпотэза, што багацьце відаў было абумоўленае і тым, што насеньне магло міжволі трапіць у горад праз жывёлаў, якіх прывозілі сюды з усіх куткоў імпэрыі.\n^ Keith Hopkins, Mary Beard The Colosseeum. — Harvard University Press, 2005. — С. 2. — ISBN 0-674-01895-8\n^ Keith Hopkins (2011) The Colosseum: Emblem of Rome(анг.) BBC History Праверана 2 лістапада 2013 г.\n^ а б Roth, Leland M. Understanding Architecture: Its Elements, History and Meaning. — 1. — Boulder, CO: Westview Press, 1993. — ISBN 0-06-430158-3\n^ а б в William H. Byrnes IV Ancient Roman Munificence: The Development of the Practice and Law of Charity. — 57. — Rutgers Law Review, 2005. — С. 1043–1110. — ISBN 0-06-430158-3\n^ Рим с основания до наших дней и Ватикан = Roma dalle origini ai nostri giorni. — Рым: LOZZI ROMA s.a.s.. — С. 16. — 120 с. — ISBN 978-88-89843-11-9\n^ а б в Storia e architettura(італ.) Rome Guide Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ Frommer's Events – Event Guide: Good Friday Procession in Rome (Palatine Hill, Italy)(анг.) Frommer's Праверана 2 лістапада 2013 г.\n^ а б в г д е ё ж з і к л Claridge, Amanda Rome: An Oxford Archaeological Guide. — 1. — Oxford: Oxford University Press, 1998. — С. 276–282. — ISBN 0-19-288003-9\n^ а б в г д Roman Colosseum History(анг.) Italy Guides Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ а б Colosseum: Lonely Planet Review(анг.) Lonely Planet Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ а б Том Мюлер (студзеня 2011) Secrets of the Colosseum(анг.) Smithsonian.com Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ Medieval Colosseum(анг.) Colosseum.net Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ Rome(анг.) Encyclopædia Britannica Праверана 2 лістапада 2013 г.\n^ Modern Colosseum(анг.) Colosseum.net Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ Конвертор курсов обмена валют Евро (EUR) и Итальянская Лира (ITL)(рас.)\n^ On Italy's passionate opposition to death penalty(анг.) CNN Праверана 2 лістапада 2013 г.\n^ Roman Colosseum Lit to Mark Connecticut's Abolition of Death Penalty(анг.) Death Penalty Information Center Праверана 2 лістапада 2013 г.\n^ а б в Roman Colosseum(анг.) Rome.info Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ а б в г The Roman Coliseum(анг.) Italy Guides Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ Training Schools(анг.) Colosseum.net Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ The great Builders(анг.) Roman-Empire.net Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ а б Usage of Colosseum(анг.) Colosseum.net Праверана 13 лістапада 2013 г.\n^ Nick Squires (2010) Colosseum to open gladiator passageways for first time(анг.) The Daily Telegraph Праверана 2 лістапада 2013 г.\n^ Joseph M Champlin The Stations of the Cross With Pope John Paul II. — Liguori Publications, 1994. — ISBN 0-89243-679-4\n^ а б Ambrós, Jordi. Arquitectura Romana (en castellà). Barcelona: Parramón, 2000. ISBN 84-342-2065-2 p.39\n^ Pernoud, Régine. Les Saints au Moyen Âge - La sainteté d’hier est-elle pour aujourd’hui? (en francès). Paris: Plon, 1984, pàg. 23. ISBN 978-22-6602-087-9\n^ Catholic Encyclopedia Ed. The Encyclopedia Press, 1913\n^ John Whitfield (2003) Plants tell Colosseum's story(анг.) Nature Праверана 2 лістапада 2013 г.\nKatherine E. Welch. The Roman Amphitheatre: From its Origins to the Colosseum. — First ed. — Cambridge University Press, 2007. — ISBN 978-0521-809443\nElizabeth Mann. The Roman Colosseum: The story of the world's most famous stadium and its deadly games (Wonders of the World Book). — First ed. — Mikaya Press, 1998. — ISBN 978-0965-049337\nFiona Macdonald, Mark Bergin. The Roman Colosseum. — Peter Bedrick Books, 1996. — ISBN 978-0872-262751\nКалізэй: гісторыя й фатаздымкі(анг.)\nВіртуальны тур па Калізэі(анг.)\nСайт, прысьвечаны Калізэю(анг.)\nКалізэй у папярэчным сячэньні(анг.)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Калізэй&oldid=2310389»\nАпошняе рэдагаваньне ў 09:49 2 траўня 2022\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 2 траўня 2022 году ў 09:49.


Гандлёва-інфармацыйная сістэма аўтамабільнай аўдыётэхнікі Магнітола. Пассивный сабвуфер 6,5" Kicker 43CWRT672 - описание и характеристики.\nМагнитола » АвтоЗвук » Сабвуферы » Пассивные » Другие калибры » Kicker 43CWRT672 Моя учетная запись | Что в корзине:\nПассивный сабвуфер 6,3" Ground Zero GZHW 16SPL


Эмас Пабрик Пенголахан Кесил Бекас Перт. Биджих Эмас Ди Бату В Австралии Sbm Mining Construction Китай Co Ltd Mining and Construction Machinery Co,LTD Cement …\nдробилка дан мельница унтук пабрик тамбанг ди мидлум метод пенамбанган батубара opencast. тамбанг биджи беси ди танах лаут Civil amp Geotechnical engineering …\nпродюсер дробилка бауксит ди индонезия продюсер сперма пабрик пенджилинган. penjual каменная дробилка ди Сурабая L&M Heavy Industry is a manufacturers of jaw Crusher …\nтанаман бутлуур ди сведия Бату Мендетекси Месин Пертамбанган. истила ян дигунакан ди пертамбанган. истила ян дигунакан ди пертамбанган Peaky Blinders (TV Series 2013– …\nДиаграмма Барис Пабрик Батубара Пабрик Месин Батубара. Биая дробилка Бату Капур Кечил. проект берат дженис батубара дробилка батубара Дигунакан Тамбанг Батубара …\nпералатан тамбанг биджи нигерия дробилка дан мельница унтук пабрик тамбанг ди мидлум метод пенамбанган батубара opencast. тамбанг биджи беси ди танах лаут …


Навіны школы © Гімназія № 6 г. Мінска\nГімназія №6 горада Мінска » Свет нашых захапленняў » Школа ушу Бонг Дем Лонг » Навіны школы\nІнструктар выконвае тао «Цмок выходзіць з мора»\nМайстры па вартасці ацанілі выступ\nДанг-калегія завяршылася групавым фота ўдзельнікаў і журы\n12 студзеня 2019 года адбыўся традыцыйны Адкрыты рэспубліканскі турнір па ўшу (таолу) "Турнір Першага маладзіка". Турнір праводзіўся клубам "Пячатка Спячага Цмока"(г. Мінск) па плане рэспубліканскай федэрацыі ушу на базе "Мінск-Арэны".\nУ турніры прынялі ўдзел 26 каманд з розных краін і 180 удзельнікаў.\nКаманда «Дзяржаўнай установы адукацыі «Гімназія №6 г. Мінска» «Бонг Дзем Лонг» у складзе: Ягор Партасёнак, Цімур Крук, Марат Ніканчык, Цімафей Кавалеўскі прымала ўдзел у раздзеле «Традыцыйная кароткая зброя Ушу», дзе акрамя нас выступалі байцы з каманд Расіі (г. Масква) і Латвіі.\nНа жаль, у гэтым турніры, па розных прычынах, не прынялі ўдзел нашы байцэсы Аліса Клібашава і Анастасія Цвірко.\nСудзейская калегія палічыла неабходным уключыць двух нашых 7-гадовых байцоў у тэхнічную групу С (хлопчыкі 9-11 гадоў).\nЯгор Партасёнак, Цімур Крук, Цімафей Кавалеўскі,\nМарат Ніканчык побач са сваім кіраўніком\nКанстанцінам Віктаравічам Шчацініным\nТым не менш, разглядаючы выніковыя пратаколы, можна адзначыць, што нават з балам 7.01 мы апынуліся ў складзе першых 40 удзельнікаў (нагадаем - усяго іх 180).\nВядома, былі рэальныя памылкі, але ўлічваючы першы ўдзел у міжнародных турнірах такога ўзроўню, хочацца адзначыць агульны настрой на барацьбу і імкненне паказаць свае лепшыя якасці. А праца над памылкамі працягваецца ўсё жыццё, і няма мяжы дасканаласці.\nЯк вынік, набраўшы 7,64 балаў і адстаўшы ад пераможцы на 0.1 бала, прызёрам турніру стаў Цімур Крук, з чым мы яго і віншуем.\nВельмі спадабалася выступленне Ягора Партасенка, аднак у суддзяў было іншае меркаванне, у выніку чаго Ягор застаўся за мяжой прызёраў.\nДля свайго ўзросту і стажу годна выступілі Цімафей Кавалеўскі і Марат Нікончык, за што ім вялікая падзяка.\nВыказваем падзяку бацькам за тое, што знайшлі час для таго, каб прыйсці і падтрымаць нашых байцоў сваёй прысутнасцю, ды і фатаздымкі з'явіліся толькі дзякуючы ім.\nНаперадзе ў нас яшчэ шмат чаго новага і незвычайнага, у прыватнасці, 24-25 студзеня 2019 года, па запрашэнні кітайскага пасольства, нашы хлопцы будуць прымаць удзел у святкаванні Новага года па месяцовым календары.\nкіраўнік секцыі «АФП з элементамі ўшу»,\nінструктар школы «Бонг Дем Лонг»,\nчорны пояс 2 Данг, тай-Цзі-цюань - 1 Дуань,


“Місія Добрага Самараніна” | Каталіцкі Веснік\nАрхив меток: “Місія Добрага Самараніна”\nУ “Місіі Добрага Самараніна” адзначылі Дзень Таты\n17 сакавіка ў “Дабрачыннай Місіі Добрага Самараніна пад апекай святой Уршулі Ледухоўскай” у Мінску было арганізавана свята для татаў. Спачатку прысустныя мужчыны накіраваліся на канферэнцыю, якую для іх прамовіў а. Аляксандр Шамрыцкі МІС. Пасля канферэнцыі дзеці з “Місіі” запрасілі сваіх татаў на святочны канцэрт марской тэматыкі. Маленькія матросы лавілі рыбу, кухцікі варылі юшку, а дзяўчаты-папуасы танцавалі на востраве “Чунга-чанга”. Таты таксама былі ...\nЗа што дзеці любяць бабуль і дзядуль: у Мінску зладзілі цыркавое прадстаўленне\nДзеці з “Дабрачыннай Місіі Добрага Самараніна” ў касцёле святых Сымона і Алены ў Мінску 30 студзеня паказалі цыркавое прадстаўленне з нагоды Свята Бабуль і Дзядуль. Бабулі і дзядулі, прыехалі з розных куткоў краіны, загадзя атрымаўшы запрашэнні на свята. На пачатку іх шчыра прывітала сястра Часлава Навіцкая USJK, якая апякуецца “Місіяй”. Затым канферэнцыю прамовіў а. Аляксандр Шамрыцкі MIC. Святар, гаворачы пра Год Міласэрнаці, адзначыў, што ...\nДзеці з “Місіі добрага самараніна” у Мінску паказалі святочнае прадстаўленне\n20 снежня дзеці з “Місіі добрага самараніна” і іх бацькі сустрэліся ў Чырвоным касцёле на Святой Імшы, якую ўзначаліў арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі. Ужо добрай традыцыяй перад Божым Нараджэннем сталі такія спатканні іерарха з дзецьмі. Святочнае спатканне распачалося ўрачыстым унясеннем Бэтлеемскага агню ў святыню. Арцыбіскуп адзначыў, што агонь з’яўляецца сімвалам узыйшоўшага XX стагоддзяў таму і ніколі не заходзячага сонца ...


Рэйтынг онлайн радыёстанцый - TOP 50 - Масква\nСпіс інтэрнэт радыё з бясплатным онлайн транслированием эфіру Слухаць радыё онлайн. Бясплатнае онлайн радыё. Беларускае радыё. Беларускія радыёстанцыі. Замежнае радыё. Замежныя радыёстанцыі. Беларускія і замежныя онлайн радыёстанцыі. Рэйтынг радыёстанцый. Радыёстанцыі Беларусі і свету.\nРадио Свобода (Масква)\nМаяк (Масква) - Это мы! Это про нас!\nРазмоўны, Руская, mp3, 16Kbps\nБизнес ФМ (Масква) - Держитесь курса!\nРазмоўны, Руская, mp3, 64Kbps\nВести ФМ (Масква) - Первые — о главном\nРазмоўны, Руская, aac, 64Kbps\nЭхо Москвы (Масква) - Свободное радио для свободных людей\nРазмоўны, Руская, mp3 kh, 140Kbps\nСеребряный дождь (Масква) - Первое гуманитарное радио\nРетро, Руская, mp3, 128Kbps\nРетро, Руская, mp3, 64Kbps\nРазмоўны, Руская, aac, 32Kbps\nРазмоўны, Руская, mp3, 192Kbps\nРадио Спутник (РИА Новости) (Масква)\nХит ФМ (Масква) - На одной волне\nРадио России (Масква) - Включил, услышал, оценил\nРазмоўны, Руская, mp3, 320Kbps\nРадио Москвы (Масква)\nАвторадио (Масква) - Первое автомобильное радио – Авторадио\nПоп, Руская, mp3, 24Kbps\nРусское Радио (Масква) - Всё будет хорошо!\nШансон (Масква) - В каждом есть что-то душевное!\nАўтарская песня / Шансон, Руская, aac+, 32Kbps\nАўтарская песня / Шансон, Руская, aac+, 96Kbps\nАўтарская песня / Шансон, Руская, aac+, 48Kbps\nНаше Радио (Масква) - НАША музыка — НАШЕ Радио. Сделано в России.\nРок, Руская, mp3, 64Kbps\nDFM (Масква) - Dance Russia Dance Now\nМонте-Карло (Масква) - Monte-Carlo V.I.P. only\nShanti Radio (Масква)\nРадио Культура (Масква) - Актуальная культура в прямом эфире\nКласіка, Руская, mp3, 128Kbps\nКласіка, Руская, mp3, 64Kbps\nКласіка, Руская, mp3, 192Kbps\nКласіка, Руская, aac, 32Kbps\nКласіка, Руская, mp3, 320Kbps\nРадио Ультра (Масква)\nBest FM (Масква) - Лучшее радио\nПоп, Руская, mp3, 256Kbps\nЮмор ФМ (Масква) - Радуйся жизни!\nEnergy (Масква) - Hit Music Only!\nМилицейская Волна (Масква) - Все в порядке!\nВыбар радыё па параметрах Фармат (жанр) радыёРокПопКласікаФолк / Этно / КантрыАўтарская песня / ШансонРазмоўныТанцавальны / КлубныДжаз / БлюзРэп / Р'н'Б / Хіп-хоп / РетроАльтэрнатываРэлігійныМіжнароднаеІнструментальная музыкаNot specifiedДзіцячы Язык вещания радиоРуская Фармат аўдыёAAC+ khAAC+AAC khAACMP3 khMP3OGG Скорасць <= 32 Kbps 33-64 Kbps 65-128 Kbps 129-256 Kbps > 256 Kbps


Памер старонкі: 15 156\n15 Прызначэнне схавальнікаў гісторыі\nГеографы, геаграфія і Вікіпедыя[правіць зыходнік]\nНаконт Італіі і геаграфіі[правіць зыходнік]\nСтатус файла Выява:Italy.svg[правіць зыходнік]\nІстотныя артыкулы[правіць зыходнік]\nВаша меркаванне важнае[правіць зыходнік]\nперанакіраванні з адной прасторы назваў у другую[правіць зыходнік]\nДзякуй за запрашэнне. --Economico-geographer (размовы) 13:54, 2 чэрвеня 2021 (+03)[адказаць]\nВітаю. Калі ласка, прыміце ўдзел у прызначэнні схавальнікаў гісторыі старонак, звярніце ўвагу, там два запыты. Дзякуй. --Максім Л. (размовы) 22:02, 3 красавіка 2022 (+03)[адказаць]\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Размовы_з_удзельнікам:Economico-geographer&oldid=4097580"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:02, 3 красавіка 2022.


Пастпрад РФ пры ЮНЕСКА - пра санкцыі Кіева супраць устаноў культуры з Расіі\nНапрыканцы мінулага тыдня Украіна ўвяла санкцыі тэрмінам на тры гады ў дачыненні да ўстаноў культуры і навукі Расіі. У санкцыйных спіс трапілі Рускае... 19.05.2020, Sputnik Беларусь\nу свеце, культура, меркаванне, расія, украіна, юнеска\n© Sputnik / Алексей Даничев / Перайсці ў фотабанкБудынак Эрмітажа ў Санкт-Пецярбургу\nНапрыканцы мінулага тыдня Украіна ўвяла санкцыі тэрмінам на тры гады ў дачыненні да ўстаноў культуры і навукі Расіі. У санкцыйных спіс трапілі Рускае геаграфічнае таварыства, Эрмітаж, ДМІІ імя Пушкіна, Інстытут археалогіі РАН, МДУ імя Ламаносава і шэраг іншых устаноў.\nСанкцыі Кіева супраць культурных і адукацыйных арганізацый з Расіі супрацьпастаўляюць Украіну сусветнай супольнасці, якая, асабліва ва ўмовах пандэміі каронавіруса, усімі сіламі імкнецца захаваць доступ людзей да помнікаў, музеях і культурным пляцоўках, заявіў у інтэрв'ю карэспандэнту РІА "Новости" Вікторыі Івановай пастаянны прадстаўнік РФ пры ЮНЕСКА Аляксандр Кузняцоў.\n– Аляксандр Ігаравіч, напрыканцы мінулага тыдня Украіна ўвяла санкцыі тэрмінам на тры гады ў дачыненні да ўстаноў культуры і навукі Расіі. У санкцыйных спіс трапілі Рускае геаграфічнае таварыства, Эрмітаж, ДМІІ імя Пушкіна, Інстытут археалогіі РАН, МДУ імя Ламаносава і шэраг іншых устаноў. Як вы можаце пракаментаваць такое рашэнне Кіева?\n– Вядома, гэта - русафобская, пячорная акцыя кіеўскіх уладаў, якая недапушчальная не толькі ў міжнародным зносінах, але і наогул у прыстойным грамадстве. Яе ўжо каментавалі многія расійскія прадстаўнікі, таму, каб не паўтараць іх словы, я скажу пра тое, як гэта ўспрымаецца праз прызму ЮНЕСКА.\nЦяпер, як вядома, Арганізацыя актыўна працуе над тым, каб наступствы пандэміі каронавіруса не паставілі пад пагрозу каштоўнасці сусветнай культуры. У прыватнасці, нельга дапусціць, каб мільёны людзей пазбавіліся да іх доступу. Гаворка ідзе не толькі пра гістарычныя помнікі, якія цяпер зачыненыя з-за пандэміі, але і аб музеях, тэатрах, канцэртных залах. На гэты конт ёсць некалькі канкрэтных ініцыятыў, у тым ліку - з боку расійскіх дзеячаў культуры. І мы цяпер абмяркоўваем з Сакратарыятам ЮНЕСКА, як лепш усё гэта рэалізаваць, зразумела, з выкарыстаннем сучасных інфармацыйных тэхналогій, якія дазваляюць праводзіць буйныя мерапрыемствы на выдаленні.\nНа гэтым фоне атрымліваецца, што Украіна сваімі дзеяннямі фактычна супрацьпастаўляе сябе ўсёй сусветнай культурнай супольнасці. Гэта выглядае так, нібы нейкі дзікун з дубінай прыйшоў і зладзіў скандал на канцэрце сімфанічнай музыкі. І гэта сумна: у мінулым Украіна рабіла прыкметны ўнёсак у дзейнасць ЮНЕСКА, а сёння яна асацыюецца выключна з тэмай канфрантацыі з Расіяй. У іншых абласцях яе папросту не відаць. Але складваецца ўражанне, што гэты арсенал русафобскіх задум паступова высільваецца. Узнікае пытанне: а што далей? Калі зараз аб'ектамі нападак сталі такія найбуйнейшыя цэнтры не толькі расійскай, але і, падкрэслю, сусветнай культуры, як Дзяржаўны Эрмітаж, то што потым? Далей яны што, на Майдане будуць, падобна нацыстам, паліць кнігі рускіх класікаў? Словам, усё гэта выклікае цяжкае ўражанне.\n– Якія наступствы можа пацягнуць гэтае рашэнне для міжнароднага супрацоўніцтва?\n– Асаблівых наступстваў для міжнароднага супрацоўніцтва я не бачу - у пытаннях культуры ЮНЕСКА дэманструе салідарнасць. Нядаўна я гутарыў з генеральным дырэктарам Арганізацыі Одры Азуле, і мы прыйшлі да высновы, што ўсе думаюць прыкладна аднолькава: як ва ўмовах закрыцця найбуйнейшых аб'ектаў культуры захаваць да іх доступ, захаваць веды аб сусветнай культуры, аб сусветнай культурнай спадчыне. І менавіта на гэтым, я думаю, у бліжэйшы час будуць сканцэнтраваны нашы намаганні, у тым ліку, пры актыўным удзеле Расіі.\n– ЮНЕСКА ў адказ на запыт РІА "Новости" адмовілася каментаваць дзеянні ўкраінскіх уладаў, спаслаўшыся на патрабаванне праяўляць бесстароннасць па пытаннях спраў краін-удзельніц. Як вы лічыце, ці павінна Арганізацыя, якая наўпрост займаецца культурай і, у тым ліку, узаемадзейнічае з закранутымі інстытутамі, умяшацца ў сітуацыю?\n– Тут я з пазіцыяй Сакратарыята ЮНЕСКА не згодны і неаднаразова ім пра гэта казаў. Я лічу, што гэта праява двайных стандартаў. Чаму, калі адбываюцца нейкія рэчы, якія не падабаюцца, дапусцім, заходнім краінам, на іх варта рэакцыя Сакратарыята ЮНЕСКА, а калі мы звяртаемся з нагоды абуральных парушэнняў асноватворных прынцыпаў і каштоўнасцяў ЮНЕСКА - Сакратарыят маўчыць і не рэагуе?Гаворка ідзе ж не толькі пра такіх акцыях, як тое, што мы абмяркоўваем з вамі зараз. Не менш сур'ёзныя рэчы адбываюцца і ў галіне адукацыі, калі ўлады ў Кіеве спрабуюць выціснуць рускую мову з сферы адукацыі краіны. Гэта карэнным чынам супярэчыць не толькі духу ЮНЕСКА, але і цалкам канкрэтным юрыдычным дакументам, прынятым у гэтай Арганізацыі, такім, як Канвенцыя аб барацьбе з дыскрымінацыяй у галіне адукацыі. Мы неаднаразова звярталі ўвагу на абуральныя парушэнні Кіевам гэтай канвенцыі, але, на жаль, выразнай рэакцыі так і не дачакаліся.\n– Пад ўкраінскія санкцыі трапілі і навуковыя археалагічныя арганізацыі і інстытуты Крыма, а таксама Крымскі федэральны універсітэт. З-за таго, што паўвостраў уз'яднаўся з Расіяй, ЮНЕСКА раней адмовілася працаваць з Крымам. Супрацоўніцтва так і не аднавілася? Як цяпер ідуць справы з аб'ектам Сусветнай спадчыны "Херсонес Таўрычны"?\n– У мяне такое ўражанне, што ў Кіеве проста не ведаюць, што чыняць. Уключэнне ў гэтыя так званыя санкцыі аб'ектаў культуры і адукацыі ў Крыме толькі падкрэслівае тое, з якім пагардай і абыякавасцю ўкраінскія ўлады ставяцца да гэтых аб'ектаў, якія нібыта, паводле іх сцвярджэння, знаходзяцца на іх тэрыторыі.\nАле думаю, што так званыя санкцыі ніякага практычнага значэння не маюць. Таму, што ўжо даўно пад ціскам Кіева і яго заходніх заступнікаў ўсякае супрацоўніцтва з партнёрамі ЮНЕСКА ў Крыме цалкам спынена. У тым ліку гэта датычыцца і такога аб'екта сусветнай спадчыны, як "Херсонес Таўрычны". Бо ЮНЕСКА нават не прымае абавязковыя па Канвенцыі 1972 года справаздачы аб захаванасці гэтага аб'екта! З гэтага можна зрабіць выснову, што ні заходнія краіны, ні Украіну яго лёс наогул не цікавіць. Для іх галоўнае - увесь час трымаць на плаву ў ЮНЕСКА пытанне аб тэрытарыяльнай прыналежнасці Крыма, адмаўляць гістарычны выбар, які быў зроблены ў 2014 годзе, калі велізарная большасць насельніцтва Крыма прагаласавала за яго далучэньне да Расіі. Гэтым пытаннем мы займаемся ўжо не першы год і кожны раз бачым адно і тое ж - гэта чыстае палітыканства.\nАле праблема складаецца ў тым, што пытанні прыналежнасці тых ці іншых тэрыторый ніякага дачынення да мандату ЮНЕСКА не маюць. Гэта толькі атручвае атмасферу Арганізацыі, навязваючы ёй палітызацыю, якая для яе не толькі неўласцівыя, але і наогул згубная, паколькі, як іржа, раз'ядае яе знутры.


Праграма Community Connections 2017 для жанчын - Адукацыя\nПраграма Community Connections 2017 для жанчын\nАгенцыя ЗША па міжнародным разьвіцці (USAID) працягвае прыём заявак на ўдзел у праграме прафэсійна-культурнага абмену Community Connections-2017.\nТэма праграмы амбену: Узмацненне ролі жанчын у вырашэнні сацыяльных праблем мясцовых супольнасцяў.\nКандыдаткі, адабраныя ў выніку конкурсу заявак і гутаркі, атрымаюць магчымасць прайсці трохтыднёвую прафэсійную стажыроўку ў ЗША і пазнаёміцца з заканадаўствам ЗША аб гендарнай роўнасці, адукацыйнымі праграмамі развіцця жаночага лідарства і дзейнасцю амерыканскіх арганізацый па пашырэнні правоў і магчымасцяў жанчын, а таксама лепшымі практыкамі падтрымкі жаночага грамадзянскага актывізму на прыкладах дзейнасці жанчын- лідараў па вырашэнні сацыяльных пытанняў мясцовых супольнасцяў.\nпрадстаўніцы арганізацый і аб’яднанняў, дзейнасць якіх садзейнічае пашырэнню правоў і паляпшэнню становішча жанчын; якія падтрымліваюць прасоўванне жаночага актывізму; якія ажыццяўляюць праграмы па развіцці жаночага лідарства і якія прапануюць адукацыйныя паслугі ў гэтай галіне;\nпрадстаўніцы мясцовых органаў улады, адукацыйных устаноў і іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у распрацоўцы заканадаўства аб абароне правоў жанчын;\nведанне ангельскай мовы для ўдзелу ў праграме НЕ патрабуецца.\nУдзельнікі і ўдзельніцы будуць пражываць у сем’ях.\nДэдлайн падачы заяўкі – 21 сакавіка 2017 года.\nЗаяўкі на ўдзел у праграме з пазнакай «Community Connections» прымаюцца толькі па пошце на адрас: Агенцтва ЗША па міжнародным развіцці вул. Старавіленская, 46 220002 Мінск, Беларусь.\nДадатковую інфармацыю вы можаце атрымаць па тэлефонах +375 17 210 12 83, +375 29 651 8499; 29 644 7001\nГрафік паездак і ўзор анкеты-заяўкі можна знайці па спасылцы.


Юрий Василевский | Yandex Zen\nПривет, мой дорогой читатель. На этом канале будет опубликована книга на Белорусском языке.\nПасля гэтаіа мне як бы амністыя наступіла канчаткова\nУсё часцей і часцей стаў атрымліваць запрашэнні выступіць з лекцыяй перад калектывамі, а пасля ўтварэпня «Паходні» канчаткова стаў чалавекам, добра знаёмым усяму гораду. — На якой мове Вы чыталі лекцыі? — Палітычныя — па-руску, гісторыка-культурны цыкл — на роднай мове. I гэта не ўсім спадабалася, тым больш пытанні я падымаў вострыя...\nУ Мінску хутка стварылі спецыяльную ўрадавую камісію\nА ў той дзень, калi яна прымчалася ў Гародню, на мяне раптам чамусьці напаў лірычны настрой: пайшоў любавацца зімовай Каложай... Хаджу зачараваны і не ведаю: чорныя «Волгі» ўвесь горад аб’ехалі, адшукваючы мяне, бо нараду назначилi на тры гадзіны, а «бунтара» няма! Жонку, бедную, напалохалі, універсітэцкаму начальству ні за што перапала...\nГэта быў проста мудры дзед\nЯго так і звалі паміж сабой — Дзед. Ён мог прыняць цябе хоць днём, хоць ноччу, толькі папрасіся. Выслухоўваў, задаваў пытанні, згаджаўся з тваімі довадамі або нешта сваё падказваў... Да мяне, калі я прыйшоў з ідэяй раскопак на двары абкома, спачатку паставіўся з недаверам. А там быў якраз гарадскі гандлёва-рамесны пасад...\nЧаму не ў БДУ?\nДэкан гістфака Савачкін Пётр Захаравіч адразу папярэдзіў: «Міша, Абэцэдарскі ніколі не возьме цябе ў аспірантуру». Я не паверыў, не мог паверьщь, бо Лаўрэнцій Сямёнавіч некалі прылюдна абяцаў узяць у свае аспіранты. Тым не менш, наш дэкан меў рацыю — чатыры разы падманваў мяне Абэцэдарскі, маўляў, няма месца, хаця для іншых яно знаходзілася...\nКрыўдна, аднак што зробіш?\nСтаў працаваць і пакрысе, забыўся на тую несправядлівасць, абражальную падазронасць. I вось праз нейкі час прапануюць чытаць курс грамадазнаўства. Але, як высветлілася, усіх грамадазнаўцаў прапускалі праз райком, дзе з імі праводзіді спецыяльную гутарку...\nТады я і зразумеў\nIдзеш, браток, абочынай жыцця. Такая думка выспявала не толькі пасля шматлікіх суст-рэ'і з былымі гулагаўцамі — нагадаю, стаяў час зна-камітых ^'ездаў па культу асобы, здымаліся шматлікія помнікі Сталіну і яго прыхвасням...


Сакавіты і хрумсткі шніцаль: рэцэпт венскай класікі і яго мадыфікацыі\nШніцаль, рэцэпт якога будзе прыведзены ніжэй, прыдумалі аўстрыйцы яшчэ ў XV стагоддзі. Праўда, з гэтым фактам не згодныя італьянцы, якія лічаць, што паўночныя суседзі проста скралі ў іх аўтарскія правы на "Адбіўную па-Міланскі». Але дзеля справядлівасці трэба заўважыць, што мяса для венскага шніцаля не заўсёды варта вытанчалася кухонным малаточкам - дастаткова ўзяць тонка нарэзаны і зачышчаных ад жыў кавалачак цяляціны. Ад якой жа часткі тушы неабходна адрэзаць мяса? Гэта відавочна. Само слова «шніцаль» у перакладзе з аўстрыйскага азначае «выразка».\nВелізарны, які пакрывае ўсю талерку кавалак сакавітай цяляціны, у залацістай, хрумсткай кажушку з паніровачных сухароў. Менавіта так павінен выглядаць сапраўдны венскі шніцаль. Рэцэпт яго даволі просты, досыць выконваць некалькі умоў. Першае - бездакорнае мяса вышэйшай катэгорыі. Гэта павінна быць выразка. Натуральна, без праслоек тлушчу і жыў. Другое правіла - тонкая, каля 5 мм, нарэзка папярок валокнаў альбо «матыльком» (накшталт раскрытай кнігі). Каб паніраванні не адвалiўся ад шніцаля, трэба спачатку абкачаць кавалачак у пакуце. Потым акунуць яго ва ўзбітае яйка. І напрыканцы - ізноў абкачаць у дробцы потертой свежай булкі. І апошняя ўмова - шмат тлушчу. Алей або смалец варта добра разагрэць, а будучыня страва павінна проста тануць у ім.\nАле не толькі на патэльні смажыцца венскі шніцаль. Рэцэпт раіць рыхтаваць мяса на вялікім агні дзве-тры хвіліны для кожнага боку, а потым перакласці на бляху, засланы паперай. Сакавітасць і прыемны храбусценне мяса набывае менавіта ў духоўцы. Яго там трымаюць 15-20 хвілін пры невысокай тэмпературы ў 100 градусаў. Але і гэта яшчэ не ўсё. Пасля печы шніцаль трэба зноў выкласці на разагрэтую патэльню з некалькімі лыжкамі сметанковага масла. Літаральна на хвіліну, перавярнуць і ледзь прамокнуць кухонным ручніком. Падаваць з долькай цытрыны, пасыпаўшы сечанай зелянінай пятрушкі.\nКалі цяляціну соляць пры самай падачы (так мяса захавае сакавітасць), то свіны шніцаль рэцэпт рэкамендуе рабіць некалькі інакш. Таксама бярэцца выразка. Кавалачкі варта злёгку адбіць. Спецыі і соль дадаюць пры самай нарэзцы. Свініну проста смажаць у вялікай колькасці смальца ці алеі, абкатаўшы перад гэтым, зразумела, у патройны паніраванні.\nНе менш смачным (і больш дыетычным) выйдзе курыны або индюшиный шніцаль. Рэцэпт прапануе выкарыстоўваць для яго грудку птушкі, вычышчаную ад скуркі. Філе разрабіць на тонкія пласты, злёгку адбіць. У муку дадаць соль і спецыі, абкачаць кавалачкі мяса, абмакнуць іх у яйка, а затым паніраваць у сухарах. Смажыць у вялікай колькасці разагрэтага тлушчу некалькі хвілін для кожнага боку.\nКалі ў вас дома ёсць мясной фарш, то вы можаце зрабіць вельмі арыгінальнае страва «Шніцаль рубленный». Рэцэпт (дарэчы, таксама родам з Аўстрыі) прапануе злёгку папрацаваць з фаршам, перш чым выкладваць яго на патэльню. З чэрствай булачкі зрэжце скарыначку, покромсайте на кавалкі, заліце тлустымі сліўкамі. Цытрына ошпарьте кіпенем, на дробнай тарцы зніміце цэдру. У фаршы вымешайце яйка, адціснутую булачку, цэдру, соль і чорны перац. Мокрымі рукамі сфармуйце плоскія катлеткі, абкачайце іх у сухарах. Уключыце духоўку. Пасмажце шніцаля літаральна па паўтары хвіліны ў разагрэтым на патэльні масле, выкладзеце ў вогнетрывалы посуд. На патэльню ў пакінуты тлушч дадайце трохі булёна, дайце пакіпець, заліце ім катлеткі, на якія пакладзеце па маленькаму кавалачку сметанковага масла. Дапякалі у духоўцы 10 хвілін пры 180 градусах.\nВыдатны дэсерт - арэхавы пірог\nПярловая каша на малацэ: рэцэпт. Як рыхтаваць пярловую кашу?\nПудынг з гарбуза: рэцэпт прыгатавання\nХочаце адчуваць сябе вяльможам? Свініна з ананасамі - рэцэпт, які вам дапаможа!\nЯк зрабіць сасіску ў цесце? Падрыхтоўка сасісак у цесцю: хатнія рэцэпты\nКолер для фарбы - усе колеры вясёлкі\nАрэнда цеплахода ў Маскве на выпускны вечар\nЯкія дакументы патрэбныя для аўтакрэдытах? спіс дакументаў\nАсабняк Брусницыных: дзе знаходзіцца, гісторыя і фота\nБунін, "У вёсцы": кароткі змест, аналіз і водгукі\nБасаножкі з закрытым носам ніколі не выходзяць з моды\n"Кароль леў": хто агучваў Сімба?\nВыхаванне прынцэсы: праходжанне гульні\nДзе выгадна мяняць электронныя грошы?


Рэпа — Вікіпедыя\nРэ́па (Brassica rapa) — кветкавая расліна сямейства Капуставыя (Brassicaceae). Адна з першых культурных раслін.\nДвухгадовая травяністая расліна з белым, жаўтаватым ці фіялетавым караняплодам. У год пасеву развівае разетку буйнога, лірападобна рассечанага лісця і караняплод, на другі год — кветаносныя парасткі. Кветкі жоўтыя, духмяныя, у гронкападобных суквеццях. Караняплоды бываюць рознай формы — ад пляскатай да круглай, у сярэднім маюць у сабе 8,5—12,6 % сухіх рэчываў, 3,5— 7 % цукроў, 0,8—2 % бялку і 19— 63 мг% аскарбінавай кіслаты. Акрамя таго ў іх ёсць вітаміны групы B, у невялікай колькасці карацін (калі караняплод жоўтага колеру).\nПрацягласць вегетацыйнага перыяду сярэдняспелых сартоў складае 70—80 дзён.\nАдрозніваецца 5 падвідаў. На поўдні Еўропы і ў Заходняй Азіі як пустазелле распаўсюджана рэпа дзікая. У Еўропе, Азіі і Паўночнай Амерыцы як агароднінная культура вырошчваецца рэпа еўрапейская, або культурная, вядомая народам старажытных Шумера, Вавілона і Асірыі. На тэрыторыі Беларусі з ХІ ст. да з’яўлення бульбы была адной з асноўных харчовых культур.\nКультывуюцца сталовыя і кармавыя (турнэпс) сарты.\nУ межах віду вылучаюць каля 10 падвідаў:\nBrassica rapa subsp. oleifera (DC.) Metzg. — Капуста палявая (syn.Brassica campestris L.; Brassica rapa subsp. campestris (L.) A.R.Clapham)\nBrassica rapa subsp. pekinensis (Lour.) Hanelt — Пекінская капуста\nУ ежу спажываюць у свежым, тушаным і фаршыраваным выглядзе. Спецыфічны смак і пах рэпы абумоўлены наяўнасцю серазмяшчальнага гліказіду — глюканастурцыну, які пры распадзе дае глюкозу і фенілгарчычны алей з процімікробнымі ўласцівасцямі. У караняплодах ёсць стэрыны, якія валодаюць прафілактычным і лекавым дзеяннем пры атэрасклерозе. Дзякуючы высокай колькасці клятчаткі рэпа стымулюе перыстальтыку кішэчніка і аказвае слабіцельнае дзеянне. Пры запорах карысна спажываць нацёртыя сырыя караняплоды. Сок, выціснуты са свежых караняплодаў, аказвае мачагоннае, заспакаяльнае і адхарквальнае дзеянне. Побач з сокам выкарыстоўваюць таксама адвары рэпы. Мазь з рэпы на гусіным тлушчы ўжываюць пры абмаражэннях. Рэпа проціпаказана пры вострых і хранічных гепатытах і халецыстытах, пры захворваннях цэнтральнай нервовай сістэмы.\nРэпа — холадаўстойлівая, скараспелая расліна. Добра расце на супясчаных і лёгкасугліністых перагнойных глебах. Вырошчваюць яе на 2— 3-і год пасля ўнясення арганічных угнаенняў. Перад пасадкай уносяць мінеральныя ўгнаенні. На рост, ураджайнасць і ўстойлівасць супраць кілы дабратворнае дзеянне аказвае драўняны попел. На кіслых глебах рэпа развіваецца слаба. Рэпа ўстойлівая да нізкіх тэмператур, высяваюць яе ў канцы красавіка — пачатку мая радкамі з адлегласцю паміж імі 35—40 см, на глыбіню 1—1,5 см. Ранняя сяўба дае магчымасць памацнець расліне і пазбегнуць пашкоджання землянымі блошкамі, якія часам цалкам знішчаюць усходы. У сярэдняй паласе магчымы паўторны ўраджай. Для зімовага захоўвання і атрымання насення рэпу высяваюць у канцы чэрвеня — пачатку ліпеня. У фазе семядольных лістоў робяць першае прарэджванне, пакідаючы ўсходы на адлегласці 3—4 см адзін ад аднаго. Праз 8—10 дзён прарэджванне паўтараюць, даводзячы адлегласць паміж раслінамі да 10—15 см. Маладыя расліны не вытрымліваюць перасадкі. Міжрадкоўі рыхляць на працягу ўсяго лета, паліваюць, пастаянна падтрымліваючы глебу ў вільготным стане. Падкормліваюць расліны толькі на малаўрадлівых участках. Летам рэпу ўбіраюць па меры паспявання, выбарачна. Восенню праводзяць суцэльную аднаразовую ўборку да надыходу замаразкаў. Караняплоды вельмі далікатныя, таму іх асцярожна дастаюць з зямлі, каб не пашкодзіць скурку.\n↑ 3,0 3,1 Киселевский А. И. Латино-русско-белорусский ботанический словарь.. — Минск: «Наука и техника», 1967. — С. 25. — 160 с. — 2 350 экз.\n↑ Гл. спасылку GRIN у картцы раслін\nПрохараў В. М. Рэпа // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 14: Рэле — Слаявіна. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0238-5 (т. 14), ISBN 985-11-0035-8. — С. 16.\nСпіс сартоў рэпы • Бок-чой(руск.) бел. • Пекінская капуста(руск.) бел. • Свірэпіца • Турнэпс\nСпіс страў з рэпы • Алелуя(славенск.) бел. • Печаная рэпа\nРэпка(руск.) бел. • Ліхтарык з рэпы(ням.) бел.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Рэпа&oldid=3721975"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:52, 3 лістапада 2020.


Пархімаўскія школьнікі далучыліся да рэспубліканскай дабрачыннай акцыі “Нашы дзеці” — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\n30.12.2019 irina606Комментарии on Пархімаўскія школьнікі далучыліся да рэспубліканскай дабрачыннай акцыі “Нашы дзеці”\nКажуць, як сустрэнеш Новы год, так яго і правядзеш… Аднак не менш важна правільна завяршыць адыходзячы год.\nШтогод навучэнцы Пархімаўскага ясляў-сада — базавай школы прымаюць удзел у рэспубліканскай дабрачыннай акцыі “Нашы дзеці”. Гэты год не быў выключэннем. Усе выхаванцы, навучэнцы, іх законныя прадстаўнікі, супрацоўнікі ўстановы адукацыі прынялі актыўны ўдзел у акцыі. Былі сабраны падарункі: канцылярскія прылады, цацкі, настольныя гульні, салодкія сюрпрызы і многае іншае — усё, што можа прынесці радасць.\nСтаршакласнікі ў навагодніх касцюмах з цёплымі словамі, падарункамі і пажаданнямі выздараўлення завіталі ў Бераставіцкую цэнтральную раённую бальніцу. Навагоднія героі ўручылі дзецям падарункі, прапанавалі паспяваць разам песні пра Новы год. Хлопчыкі і дзяўчынкі чыталі вершы.\nЛічу, што далучэнне дзяцей да акцыі спрыяе выхаванню спагадлівасці, міласэрнасці, добразычлівасці — асноўных складнікаў паняцця “чалавечнасць”.\nСяргей Агнеўскі пабываў на рэспубліканскім семінары па садаводству


Меркаванні салігорскіх карыстальнікаў сацсетак адносна смяротнага пакарання падзяліліся\nhttp://spring96.org/be/news/60999 2013 2013-02-01T11:25:50+0300 2013-02-01T11:25:50+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/ne_smiarotnamu_pakaranniu.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСалігорскія прадстаўінкі Беларускага Хельсінскага камітэту вырашылі запытацца ў салігорскіх карыстальнікаў найбольш папулярнай у рэгіёне сайцыянльнай сеткі УКантакце аб іх стаўленні да існавання смяротнага пакарання ў Беларусі. Сеціўную апытанку нельга назваць рэпрэзентатыўнай, але атрыманыя вынікі праваабаронцы лічаць паказальнымі, хоць і неадназначнымі.\n- Безумоўна, праваабаронцам хацелася б каб кожны разумеў антычалавечы характар самой ідэі смяротнага пакарання, не кажучы ўжо пра судовыя памылкі ды фактычную адсутнасць стрымліваючага эфекту для злачынцаў у параўнанні з іншымі відамі пакарання, - кажа Аляксей Валабуеў.\nЗрэшты, улічваючы адсутнасць адпаведнай дзряржаўнай адукацыйнай праграмы для насельніцтва па гэтай праблеме, вынікі не падаюцца салігорскім праваабаронцам безнадзейнымі.\nТак, каля траціны апытаных выказаліся катэгарчына супраць існавання ў Беларусі смяротнага пакарання. Яшчэ 10% інтэрнаўтаў лічаць неабходным увесці мараторый на выкананне смяротных прысудаў. 14% апытаных пакуль не змаглі вызначыцца па дадзеным пытанні.\nКаля 20% апытаных салігорцаў лічуць неабходным пакуль пакінуць смяротнае пакаранне, але не супраць яго адмены ў будучыні.\nАдназначна за захаванне смяротнай кары выказаліся 25% апытаных рэспандэнтаў.\nАналізуючы вынікі, салігорскія правабаронцы захоўваюць аптымізм. Толькі чвэрць апытаных падтрымлівае безумоўнае існаванне ў Беларусі смяротнага пакарання. І гэта ва ўмовах фактычнай падтрымкі такога архаічнага пакарання на вышэйшым дзяржаўным узроўні. Астатнія тры чвэрці пры тых ці іншых умовах не бачаць неабходнасці ў захаванні гэтакага жорсткага віду пакарання.\n01.02.2013 Тэгі: сьмяротнае пакараньне


Сьцяг Беларускае Народнае Рэспублікі\nРа́да Белару́скае Народнае Рэспу́блікі, Ра́да БНР — найвышэйшы кіраўнічы орган БНР, які з 1919 году дзейнічае на эміграцыі і ўяўляе сабой адну з ключавых палітычных арганізацыяў беларускае дыяспары. Рада БНР захоўвае фармальна-працэдурную пераемнасьць з Радай Першага Ўсебеларускага кангрэсу 1917 году і па стане на 2012 год зьяўляецца самым старым у сьвеце ўрадам у выгнаньні.\n1 Гісторыя дзейнасьці ў 1917—1919 гадах\n1.2 Трэцяя Ўстаўная грамата\n1.3 Ад’езд зь Менску\n2 Рада БНР у выгнаньні\n2.1 З 1919 па 1947 год\n2.2 Пасьля Другой сусьветнай вайны\n2.3 Пасьлясавецкі час\n3 Функцыі і структура Рады\n4 Старшыні (Прэзыдэнты) Рады БНР\n5 Сябры Рады БНР\n5.1 Сучасны Прэзыдыюм Рады БНР\n5.2 Выбітныя дзейныя і мінулыя радныя БНР\nГісторыя дзейнасьці ў 1917—1919 гадах[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nТрэцяя Ўстаўная грамата[


“Вучням нельга забараняць кранаць экспанаты”\nВакол свету за… 3 гадзіны\n27.02.2020 10:59 Краязнаўства\nКалі шмат гадоў вывучаеш родны край, аднойчы абавязкова ўзнікне жаданне стварыць музей, расказаць іншым людзям пра вынікі сваёй працы ў архівах, пра незабыўныя сустрэчы са старажыламі, пра краязнаўчыя паходы і экспедыцыі, якія дазволілі сабраць сотні яркіх уражанняў і такую ж вялікую колькасць прадметаў даўніны. Нехта з настаўнікаў стварыў адзін музей, нехта — два, тры ці нават чатыры. Сённяшні герой рубрыкі “Педагогі ў краязнаўстве” стварыў аж пяць музеяў. Ды якіх музеяў! Пра арыгінальныя падыходы да музейнай справы пагутарым з педагогам дадатковай адукацыі сярэдняй школы № 2 Нароўлі Васілём Васільевічам ЧАЙКАМ.\n“Ды якіх музеяў!” — сказана невыпадкова. Мяркуйце самі: гістарычны (гэтая тэматыка даволі распаўсюджаная, аднак гістарычны музей у Нароўлі — гэта больш, чым проста месца захавання прадметаў мінулых эпох), музей промыслаў і рамёстваў (тут вы абавязкова даведаецеся, што такое квок, шклюд. Цікава? Канечне!), музей дзяцінства (яго наведванне будзе захапляльным не толькі для прадстаўнікоў пакалення Z, але і для тых, чыё бесклапотнае дзяцінства прайшло ўдалечыні ад смартфонаў і камп’ютараў). Далей — цікавей. Думаю, не памылюся, калі скажу, што музей “Сельмаг” і музей сельскай пошты адзіныя ва ўстановах адукацыі Беларусі. І гэта не ўсё! Васіль Васільевіч плануе стварыць музей “Сельскі клуб” і музей рыбалоўства. Тэматыка музеяў невыпадкова звязана з вясковым жыццём. Яно для Васіля Васільевіча — аснова асноў краязнаўчай дзейнасці. Усе задумкі педагога ў музейнай справе так ці інакш тычацца таго, што ён бачыў у дзяцінстве, у сваёй роднай вёсцы Цешкаў.\nНараўляншчына — самая што ні ёсць глыбінка Палесся, з шырокай матухнай Прыпяццю, з яе бясконцай поймай і такімі ж бясконцымі лясамі і балотамі. Аднак “глыбінкай музейнай” гэты край ніяк не назавеш. Па колькасці музеяў і гасцей, якія кожны год наведваюцца ў сярэднія школы № 2 і № 3 Нароўлі, гэты невялікі райцэнтр можа справядліва называцца музейнай сталіцай Палесся. Арыгінальная тэматыка, арыгінальныя экспанаты плюс не менш арыгінальны аповед экскурсаводаў — вось як мінімум тры прычыны, чаму школьныя музеі Нараўляншчыны вядомы ва ўсёй Беларусі. Чацвёртая, самая галоўная — гэта непасрэдна асоба Васіля Васільевіча. Некалькі хвілін экскурсіі — і ты разумееш, што толькі такі апантаны, неабыякавы, з сотнямі крэатыўных задум чалавек мог стварыць аж пяць музеяў (і гэта яшчэ не канчатковая лічба). Педагог не проста захапляльна расказвае пра экспанаты, ён, як акцёр тэатра пантамімы, то прысядзе, то падскочыць, то ўсміхнецца, то так задуменна паглядзіць на цябе…\n“Прадметы мінулых эпох не толькі выклікаюць у чалавека настальгію, але і прымушаюць яшчэ раз пераацаніць каштоўнасці свайго жыцця. А гэта адна з галоўных задач любога музея”.\n“Першы музей пачаўся са жменькі экспанатаў, якія неабходна было аформіць для захавання. Даручылі гэтую справу мне. Хоць па адукацыі я настаўнік рускай мовы і літаратуры, аднак цікавасць да гісторыі ў мяне была заўсёды. Для афармлення экспазіцыі выдзелілі невялікае памяшканне ў рэкрэацыі школы. Яно было хутка запоўнена. Пачаліся краязнаўчыя экспедыцыі, — расказвае Васіль Васільевіч. — Калі мы прыязджалі ў вёскі, то рэчы былі ў такім шырокім доступе, такой колькасці, што мы ледзь паспявалі грузіць іх на веласіпеды. Мясцовыя жыхары аддавалі іх ад усяго сэрца, шчыра дзяліліся. Адзін дзядуля так і сказаў: “Прыязджалі чужакі, я ім не даў, а вы, хлопцы, забірайце гэтую саху!” Людзей здзіўляла, што менавіта дзеці захоплены краязнаўствам, ездзяць з настаўнікам на веласіпедах і збіраюць колішнія прылады працы і побыту. Так з’явіўся першы музей, потым далі памяшканне большае, яго таксама хутка запоўнілі. Для гэтага давялося зрабіць прыкладна з дзясятак веласіпедных рэйдаў. Адзін веласіпед звычайна раўняўся мяшку экспанатаў. Нешта яшчэ вешалася на руль, нешта мацавалася да багажніка. Мы ездзілі нібыта ў грыбы. А яно так і ёсць: займацца пошукам экспанатаў гэтак жа захапляльна, як і займацца ціхім паляваннем”.\nЗвычайна колькасць экспанатаў вызначаецца лічбамі: дзесяць, сто, тысяча і г.д. А тут — мяшкамі. Вы чулі такое? “Я назбіраў мяшок экспанатаў”, “А я — два мяшкі”, “А мне пашчасціла нават тры”, — выхваляліся выхаванцы Васіля Васільевіча. Але гэта было ў 90-я. Сёння прадметы даўніны папаўняюць экспазіцыі не так маштабна. Кожны збан, глечык, кожная біклага, знойдзеная ў старых вясковых дамах, — на вагу золата. Прычын некалькі. Цяпер стала модным афармляць на лецішчах этнаграфічныя куткі. Ды і што ўтойваць: людзі сталі больш практычнымі, і за кожны прадмет, які мог бы заняць пачэснае месца ў школьным музеі, яго гаспадары просяць фінансавае заахвочванне. Аднак, хто шукае, той заўсёды знаходзіць, нягледзячы на розныя акалічнасці.\nНа аснове матэрыялаў першага музея, краязнаўчага, Васілём Васільевічам быў створаны музей гістарычны. “Школьныя гістарычныя музеі дзейнічалі ў многіх установах адукацыі. А мне хацелася стварыць нешта арыгінальнае. У любым музеі павінна быць дамінанта — экспанат або раздзел экспазіцыі, вакол якога можна будаваць экскурсію. Прычым гэтыя дамінанты могуць мяняцца. Спачатку такой дамінантай быў макет бліндажа перыяду Вялікай Айчыннай вайны, вакол якога і разгортвалася экспазіцыя. Напрыклад, для музея “Сельмаг” важна было знайсці вагі “Цюмень”. Гэта цяпер дастаць іх не праблема, бо састарэлы тавар спісваецца, а яшчэ гадоў 10 назад яны надзейна служылі ў вясковых магазінах. З вагаў “Цюмень” і пачаўся музей “Сельмаг”, — адзначыў педагог, а потым з цеплынёй пачаў узгадваць сваю маладосць. — Я памятаю той, савецкі магазін, тую металічную бочку з алеем, той вялізны мяшок, з якога чэрпалі цукар, той куб сметанковага масла, памятаю тых прадаўшчыц, якія працавалі многія гады. Таму і вырашыў аднавіць атмасферу тыповага сельмага — і, лічу, гэта атрымалася”.\n“Музей нельга ператвараць у памяшканне, куды вучні зайшлі, потым ім нешта паказалі, пра нешта расказалі, і яны выйшлі. Абавязкова павінен прысутнічаць інтэрактыў”.\nСапраўды, атрымалася. Ды яшчэ як! Паглядзіце на фотаздымкі.\nЦукеркі, крупы, макарона, абутак, адзенне… Усе гэтыя тавары — з той далёкай эпохі, пра якую часта з настальгіяй узгадвае старэйшае пакаленне. У музеі, як і ў сапраўдным савецкім сельскім магазіне, некалькі аддзелаў. “Кароўка”, “ірыска”, мармелад, зефір захоўваюцца ў харчовым аддзеле. Гэтыя прысмакі добра запіваць грузінскім чаем № 36. А лепш за ўсё індыйскім, на пачку якога намаляваны слонік. Памятаеце? Наогул, у музеі, створаным Васілём Васільевічам, не адчуваецца дэфіцыту тавараў. Тут удосталь і прысмакаў, і макароны. Дарэчы, па ўпакоўцы можна было даведацца, якога макарона гатунку. Калі была чырвоная лінія, то, значыць, вышэйшага, сіняя — першага. Кожная ўпакоўка як твор мастацтва. У прамысловым аддзеле — кеды, “румынкі” (пра іх марыла кожная модніца), адэкалоны “Чырвоная Масква”, “Шыпр”, радыёпрыёмнік “Акіян” і нават металічны ліхтарык, з якім калісьці моладзь гуляла па цёмных вясковых вуліцах.\nДамінантай і першым экспанатам музея сельскай пошты з’яўляецца сіняя шыльда з надпісам “Міністэрства сувязі БССР. Аддзяленне сувязі”, знойдзеная Васілём Васільевічам у адной з выселеных пасля аварыі на ЧАЭС вёсак Нараўляншчыны (дарэчы, кожны экспанат перад тым, як трапіць у музей, дасканальна апрацоўваецца і ўжо не тоіць радыяцыйную небяспеку). “Падштурхнуў да стварэння музея і такі факт: першая паштовая станцыя на тэрыторыі Беларусі, як мне ўдалося высветліць, знаходзілася ў нашай вёсцы Дзямідаў і ўзгадваецца ў XVI стагоддзі. І ўсё ж большая частка музейных прадметаў адносіцца да савецкага часу, бо тады пошта адыгрывала важную ролю ў жыцці людзей, была цэнтрам прыцягнення, своеасаблівым “парталам навін”. Пры стварэнні музея ўлічваліся ўсе напрамкі работы савецкай пошты. Гэта не толькі дастаўка лістоў і пасылак, арганізацыя падпіскі на газеты і часопісы, але і выдача пенсій, радыёвузел, тэлефонная сувязь і нават ашчадкасы, а таксама месца, дзе правяраліся латарэйныя білеты і аблігацыі”, — падзяліўся настаўнік.\nЦікавыя ўспаміны запісаў Васіль Васільевіч ад былога паштальёна вёскі Галоўчыцкая Буда (дарэчы, побач, у Галоўчынскай сярэдняй школе, і дзейнічае музей сельскай пошты) Рыгора Сівака. На 142 вясковыя двары выпісвалася 720 экзэмпляраў газет і часопісаў. А колькасць віншавальных паштовак, якія прыходзілі і адпраўляліся на 7 лістапада, Новы год, 8 Сакавіка або майскія святы, наогул не паддаецца падліку. Праца паштальёна заўсёды паважалася, пра яе нават складалі вершы і песні. Таму вобраз савецкага паштальёна займае важнае месца ў аповедзе юных экскурсаводаў.\n“Час бяжыць так хутка, што мы нярэдка не заўважаем, як звыклыя калісьці для нас рэчы страчваюць сваю актуальнасць, знікаюць. Але ж яны былі некалі часткай нашага жыцця, дапамагалі жыць, радавалі, абслугоўвалі, неслі на сабе адбітак эпохі, у якую былі створаны. Яны шмат што могуць расказаць. Мне часта даводзілася чуць ад вяскоўцаў такія словы: “І чаму нельга было захаваць?” Прадметы мінулых эпох не толькі выклікаюць у чалавека настальгію, але і прымушаюць яшчэ раз пераацаніць каштоўнасці свайго жыцця. А гэта адна з галоўных задач любога музея, — падзяліўся Васіль Васільевіч. — А вось задача любога школьнага музея — не толькі пазнаёміць вучняў з мінулым роднага краю, але і сфарміраваць павагу да гэтага мінулага. Музей нельга ператвараць у памяшканне, куды вучні зайшлі, потым ім нешта паказалі, пра нешта расказалі, і яны выйшлі. Абавязкова павінен прысутнічаць інтэрактыў, вучням нельга забараняць кранаць экспанаты, акрамя, канечне, найбольш каштоўных рэчаў, напрыклад, гістарычных дакументаў, узнагарод, рэшткаў зброі, прадметаў з археалагічных раскопак”.\nЗ нашым сённяшнім героем мне пашчасціла гутарыць некалькі разоў. Гэта адбывалася і на краязнаўчых чытаннях, і на музейных форумах і выставах педагагічнага вопыту. Пашчасціла нават наведацца ў Нароўлю і завітаць у незвычайныя музеі. Падчас кожнай такой сустрэчы не перастаеш здзіўляцца апантанасці Васіля Васільевіча. Нягледзячы на розныя цяжкасці (а іх у дзейнасці педагогаў-краязнаўцаў хапае), ён кожны год далучае да дзівоснага свету краязнаўства і музейнай педагогікі дзясяткі хлопчыкаў і дзяўчынак. “Цяжкасці? Дык гэта ж цудоўна! Будзе што ўспомніць у старасці!” — з усмешкай адзначыў педагог.\nВасіль Васільевіч ЧайкаНароўлясярэдняя школа № 2\nГісторыя Беларусі — у інтэрактыве...


14.11.2019 | Белорусская версия\nГалоўная | Эканоміка | Жыллёва-камунальная гаспадарка | Пералік жылых памяшканняў камерцыйнага выкарыстання дзяржаўнага жыллёвага фонду | 14.11.2019\nІНФАРМАЦЫЯ аб наяўнасці жылых памяшканняў камерцыйнага ВЫКАРЫСТАННЯ ДЗЯРЖАЎНАГА жыллёвага фонду на 14.11.2019 г.\nУ мэтах выканання Указа Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 16 снежня 2013 г. № 563 "Аб некаторых пытаннях прававога рэгулявання жыллёвых адносін» Лідскім раённым выканаўчым камітэтам выдзелены жылыя памяшканнi камерцыйнага выкарыстання для прадастаўлення грамадзянам.\nЖылыя памяшканнi размешчаны па наступных адрасах:\n1. г. Лiда, вул. Царука, д. 11, кв. 1,\nаднапакаёвая недобраўпарадкаваная кватэра (пячное ацяпленне, адсутнічае цэнтральнае водазабеспячэнне і каналізацыя, маецца новая газавая пліта) агульнай плошчай 17,01 кв. метра.\nЗаявы на прадастаўленне жылых памяшканняў камерцыйнага выкарыстання дзяржаўнага жыллёвага фонду, прымаюцца службай «Адно акно» Лідскага райвыканкама з 14.11.2019 г. па 28.11.2019 г. (уключна).


Казкі з хваста - метад і мая дзіра. | Lunar Explorer\nКазкі з хваста - метад і мая дзіра.\nСёння ноччу мая ноч да дна для ўсіх хлопцаў на гэтай сэксуальнай вечарыне, на якую я збіраюся. Мы ўсе па чарзе выконваем ролю "адкрыцця", і для таго, каб я падтрымліваў пастаянную агароджу пеўня, я нядаўна звярнуўся да метаду. Трэба сказаць, я гэта люблю. Трымайся, мы спазняемся - мы ідзем.\nГэта рагавая куча. Я магу па-чартоўску панюхаць яго ў паветры, калі я адчыняю ўваходныя дзверы. Мякка асветленая сцэна мяне вітае. Я прыгнятаюся ў спальню сваіх сяброў і хутка падымаюся. Усё трахаецца, я пазбавіўся цалкам, і, перш чым я зразумеў, пачаўся мой вечар. Я памятаю толькі першы член у мяне, а потым ён хутка згас. Я памятаю, як прачынаўся на наступную раніцу на падлозе, па-ранейшаму голы, за выключэннем коўдры Гермеса на маёй ніжняй палове (толькі таму, што гэта оргія, не азначае, што ты не можаш мець Гермеса!) О так, і адна страшэнная боль і засмучаны мудак. Пацешны факт: вы ведалі, што франтальныя камеры сапраўды палепшылі кропку гледжання дзіркі для ўсіх? Я ўсё яшчэ не хацеў глядзець. Хутка наперад два дні ...\nУ аўторак працую, як звычайна, і мой мудак усё роўна баліць. І цяпер боль перайшла да маёй правай шчацэ, яшчэ блізка да абадка, і ўтварыла прышчык (дарэчы, я назваў яго). Па дарозе да абеду маё ўнутранае сцягно і штаны раптам сталі насычанымі і, на жаль, не прыемным чынам. Памятаеце, што зіт на маёй дупе? Гэтая рэч выскачыла ў гарачы дзень Нью-Ёрка.\nУ гэты момант я пайшоў да доктара, які асушыў мой анальны абсцэс (медыцынскі тэрмін, які выклікае прышчык на вашай дзірцы). Здаецца, я таксама выпрабаваў станоўчы характар на ганарэю і распрацаваў анальны свіршч ад ЗППП. Я паняцця не маю, што гэта такое, але я заўтра правяду аперацыю, каб, нарэшце, пазбавіцца ад сувеніра, які атрымаў ад маёй групоўкі. На аперацыю ... Дапамажы мне Бог!\nХірургічнае ўмяшанне прайшло добра, і з двух магчымых сцэнарыяў у мяне атрымаўся спрыяльны - просты, не складаны, свіршч. У асноўным лекар растлумачыў тунэль свіршча, які злучаў вонкавае адтуліну прышчыка з унутранай часткай задняга праходу, і быў адкрыты ў тым, што называецца фістулотомія. Ніякіх цягліц не ўдзельнічала і быў зроблены просты разрэз. Баліць як сука некалькі дзён, але цяпер я ўсё вылечыўся. Дзякуй богу, мой тыдзень за бясконцыя падзеі ўнізе ўжо не нейкі час. Не хвалюйцеся, я гулец каманды. Вярнуцца да іх!\nЗразумела, што ў гэтага сцэнарыя ёсць некалькі цікавых пунктаў: ад яго ўжывання, да "загравання пеўняў", наступнага ЗППП і анальнага свіршча. Ну так, і ўсе праблемы псіхічнага здароўя, звязаныя з кожнай з гэтых рэчаў. З улікам сказанага, я коратка закрану крышталь, бо ён настолькі разгул у нашай супольнасці і стварае вялікую праблему. Корань яго выкарыстання складаны, і ў кожнага чалавека ёсць свой сюжэт, хоць з анальнага пункту гледжання я разумею, чаму людзі гэта робяць - гэта дазваляе псіхасацыяльную і фізічную эйфарыю, а таксама даўгалецце і расслабленне / расслабленне анусу. неймаверна. У рэчаіснасці гэта бязладзьдзе і наводзіць хаос на жыццё і, галоўнае, на іх душу. Я ніколі не бачыў, каб у доўгатэрміновай перспектыве яе выкарыстанне станоўча адбівалася.\nПераходзячы да ЗППП, гэта таксама часта сустракаецца, асабліва ў сцэнарыі не абароненага ўсяго. Анальны свіршч не так часта сустракаецца пры ЗППП, але я час ад часу бачу гэта. Таму давайце пагрузімся глыбей. Прысутнічала ганарэя або хламідіоз, і па нейкай прычыне анальны сальнік быў забіты. Замест таго, каб залоза была разумнай, каб яе закрылі, яна вылучае вадкасць (а не ў анальны канал - памятайце, што яна забітая) і знаходзіць сабе выйсце нейкім іншым спосабам. Ён альбо ўтварае абсцэс і / альбо, нарэшце, тунэлі на паверхню (напрыклад, гэты вугор, які ён распрацаваў). Неабходна не толькі трапіць на антыбіётыкі (і, вядома, прайсці поўную праверку на ВІЧ і ўсе іншыя ЗППП), але і пазбавіцца ад яго. Памятайце: ключавы адпаведны дрэнаж, таму пераканайцеся, што вы ўбачылі таго, хто мае кваліфікацыю. Калі разрэз зроблены максімальна блізка да анальнага адтуліны / абадка і ён ператворыцца ў анальную свіршч (пры гэтым 50% з іх), ён можа ўтварыць просты, а не складаны свіршч. Я не хачу вас надакучаць розніцамі, але выразна назвы "просты" і "складаны" даюць вам указанне на неабходнае хірургічнае лячэнне, а таксама на агульны прагноз.\nУ яго сітуацыі гэта спрацавала як простае хірургічнае лячэнне, якое называлася фістулотомія. Калі вы памятаеце з раней, то тунэль, які ўтварыўся, проста разразаецца, а тракт зачыняецца рубцом і грануляцыйнай тканінай. Пасля таго, як месца зачынілася, попка вяртаецца да нармальнага жыцця. Вылячэнне наркотыкаў звычайна займае 1-2 дні, потым 1-2 тыдні прыёму і выключэння Ібупрофена, асабліва падчас . Нарэшце, знішчэнне звычайна можа аднавіцца праз 4-6 тыдняў.\nЗнішчэнне - гэта грубая рэч, напэўна, так шмат складаных сцэнарыяў. Жадання і дэманы ўсіх нашых сэксуальных задавальненняў падвяргаюцца ўласцівым рызыкам. Мы гаворым пра гэтыя рызыкі пастаянна і не ў любым меркаванні. Хто я такі ебаны суддзя? Мая задача - пераканацца, што аналітыка і навука, якія стаяць за ўсім гэтым памяншэннем, максімальна рызыкуюць, адначасова ўзнімаючы ўсе нашы сэксуальныя практыкі і, што яшчэ важней, наша жыццё. Прыходзьце да нас у Bespoke хірургічны, каб атрымаць дапамогу ў рамках гэтага новага мыслення. Гэта, несумненна, карысна быць піянерам у гэтай галіне.\nМаладыя зоркі адсутнічаюць у цэнтры нашай галактыкіНуль нумараХай яны ядуць струкіЦяпер ваш шанец адкрыць новую планету (з дапамогай Google)Дзеці мёртвых людзейЧаста задаюць пытанні аб ELIXДа эмацыйнага інтэлекту: гісторыя і тэорыя


Сінкевіч: Кітай рыхтуе для Беларусі «грэцкі варыянт»\nЭканаміст папярэджвае, што кітайскія крэдыты могуць прывесці да дэфолту.\nГаворачы пра кітайскія інвестыцыі, эканаміст Аляксандр Сінкевіч перш за ўсё звяртае ўвагу на адмоўнае сальда гандлёвага балансу паміж нашымі краінамі, якое летась дасягнула 1,5 млрд долараў. (Яшчэ ў 2005-м гэты паказнік быў станоўчы). Ён зазначае, што Кітай вядзе гульню на ўсталяванне сваёй прысутнасці ў Еўропе.\nЭксперт параўноўвае стратэгію Кітаю ў адносінах да Беларусі з планам Маршала, які ЗША ажыццявілі ў пасляваенныя гады ў Еўропе: «Яны даюць крэдыты і на гэтыя грошы пастаўляюць свае тавары. Беларусь жа ў выніку разлічваецца за крэдыт валютаю, якую зарабляюць у іншых краінах».\nЭканаміст прыводзіць прыклад з праектамі спадарожнікаў, якія маглі б прынесці шмат карысці, развіваючы высокія тэхналогіі ў Беларусі. Аднак высветлілася, што спадарожнікі для нас вырабляюцца ў краіне-інвестары.\n«Беларусь трапляе ў залежнасць ад Кітаю. Можна згадаць прыклад Грэцыі, якая таксама ў крэдыт купляла тавары з Нямеччыны і дайшла да тэхнічнага дэфолту», – папярэджвае Аляксандр Сінкевіч, заўважаючы, што ніякіх сур’ёзных кітайскіх інвестыцыяў, якія б насамрэч працавалі ў Беларусі, няма.\nПры гэтым сёлета Беларусь чакаюць мільярдныя выплаты запазычанасцяў. Вонкавая пазыка складае 60 % ад ВУП. Такімі тэмпамі, мяркуе эксперт, мы хутка падыдзем да крытычнай мяжы, роўнай 100 %: «Тады апынёмся на мяжы дэфолту і атрымаем наступствы, аналагічныя Грэцыі. Пенсіі ды заробкі бюджэтнікаў абрэжуць у некалькі разоў. І выйсця з яго пакуль я не бачу».


Прагляды 377 476\nКаментарыі • 1 528\nKris Месяц таму\nSkyfall uno Месяц таму\nLil Rose Месяц таму\nJames Tierney x Месяц таму\nClay Craven 2 месяцы таму\nJA Twist 2 месяцы таму\nMark Grimaldi 2 месяцы таму\nAnthony St. Michel 2 месяцы таму\nJimmy Jennings 2 месяцы таму\nPaqwetti 2 месяцы таму\nPerson Guy 2 месяцы таму\nGryphox: Tails_155, ShinMajin and Pals 2 месяцы таму\nMadhur Kumria 2 месяцы таму\nAayush Sharma 2 месяцы таму\nJeffrey Plucinski 2 месяцы таму\nRFSA180 2 месяцы таму +1\nRFSA180 2 месяцы таму\nShaun Gray 2 месяцы таму\nJay 2 месяцы таму\nGeorgios N. Telas 2 месяцы таму +1\nGary Stern 2 месяцы таму +2\njose martinez 2 месяцы таму\nGreg Negrete 2 месяцы таму\nMd Fakhre 2 месяцы таму\njtdougl 2 месяцы таму\nsaptarshi sengupta 2 месяцы таму\nSantiago Rodriguez Guillen 2 месяцы таму +1\nTaylor Thompson 2 месяцы таму\nTaylor Thompson 2 месяцы таму +1\nGona Overhead 2 месяцы таму\nByron Lee 2 месяцы таму\nTerrence Bell 2 месяцы таму\nAndrew Holka 2 месяцы таму\ndbag0584 2 месяцы таму +2\nDub Zero 2 месяцы таму\nMunch KING 2 месяцы таму\noni zuka 2 месяцы таму\nT Lujan 2 месяцы таму\nCharles Summers 2 месяцы таму\nmark datvolta 2 месяцы таму\nCorey Martin 2 месяцы таму\nDonald Varnado 2 месяцы таму\nSpencer Manganiello 2 месяцы таму\nGematrinator_85 _ 2 месяцы таму\nabram w.momin 2 месяцы таму\nRevel 2 месяцы таму\nPascal Fabre 2 месяцы таму\nFULL MATCH - Randy Orton vs. Sheamus - WWE Title Hell in a Cell Match: Hell in a Cell 2010WWE\nHunter Hearst Helmsley wins the King of the Ring tournament: WWE King of the Ring 1997WWE\nHow WWE Can Win The New Wrestling WarWhatCulture Wrestling\n15 Wrestlers Signed to WWE But Aren’t On WWE TV!Wrestling Hub\nChris Benoit's Son In AEW? NEW WWE RAW & SD Sets!? WWE Superstars Career Over? Wrestling NewsWrestlelamia


Камэнтар Даніэля Вэрнэ да З. Бжазіньскага | Кнігарня Arche\nКод тавару: 6179\nКамэнтар Даніэля Вэрнэ да З. Бжазіньскага // № 1 (15) — 2001. С. 41—42. Пераклаў з ангельскай Сяргей Сматрычэнка паводле: The National Interest, №6, лета 2000 году, сс. 15—32.


Нацбанк адрэагаваў на словы Лукашэнкі пра «тлустых катоў» адмысловай пастановай\nНацбанк Беларусі падрыхтаваў пастанову №544, якая ўстанаўлівае патрабаванні да арганізацыі сістэмы ўзнагароджанняў i кампенсацый у банкаўскай сферы. У Нацбанку адзначаюць, што патрабаванні сфармуляваны з улікам…\n2017.11.16 13:48\tВІДЭА\nЛукашэнка назваў беларускіх банкіраў «зборышчам тлустых катоў»\nАляксандр Лукашэнка заявіў, што заробкі ў банкаўскай сферы мусяць адпавядаць узроўню заробкаў, які склаўся ў краіне. «Тут мяне перасцерагаюць ад адкрытай на гэтую тэму размовы,…\n2017.11.13 22:30\tВІДЭА\nТоп-менеджеры банкаў зарабляюць занадта вялікія грошы, мяркуюць улады Беларусі. Нацыянальны банк краіны сабраў з фінансавых установаў інфармацыю аб заробках вышэйшага кіраўніцтва. Гэтыя дадзеныя пазней будуць…


Адчуць сябе патрэбнымі — Газета "Вместе!"\nКапыльскі раённы краязнаўчы музей стаў адным з пераможцаў адукацыйнага праекта «TOLLAS – да актыўнага грамадства ў любым узросце», якое праводзіла таварыства “Deutscher Volkshochshul-Verband e. V. “ (ФРГ) сумесна з міжнароднай грамадскай арганізацыяй “Адукацыя без межаў”.\nУсе праекты-пераможцы, а іх па Беларусі чатырнаццаць, накіраваны на прыцягненне ўвагі да праблем людзей сталага ўзросту, на магчымасць іх актыўнага ўдзелу ў жыцці грамадства. Капыльскі музей прапанаваў на конкурc распрацоўку пад назвай «Апекуны шчасця».\n– Мы хацелі не проста заняць чымсьці прадстаўнікоў так званага трэцяга ўзросту, перш за ўсё думалі пра тое, каб яны адчулі сябе патрэбнымі, не выкінутымі за борт жыцця, – распавяла старшы навуковы супрацоўнік Капыльскага краязнаўчага музея Таццяна Варанцова. – Некалькі гадоў таму ў нас праходзіла выстаўка “Лялькі-чараўніцы” – яны карысталіся вялікай папулярнасцю ў нашых продкаў, у асноўным у жанчын. З таго часу ў нашых супрацоўнікаў з’явіўся інтарэс да такіх вырабаў, мы пачалі вывучаць іх, а з часам выйшлі на вясельную ляльку-куватку.\nБыла арганізавана група з пажылых людзей, якія спачатку вывучалі згубленыя элементы побытавай славянскай культуры пры правядзенні вясельных абрадаў, а потым прыступілі да вырабу лялек-куватак і сувенірных вясельных куфэркаў. Падчас ужо ўпадабаных капылянам вясельных абрадаў (яны праводзяцца ў музеі кожны тыдзень) пажылыя людзі і ўжывуць атрыманыя веды. Справа ў тым, што ўжо на працягу некалькіх гадоў у музеі праводзіцца вясельны абрад “Апекуны шчасця” для маладых, якія завітваюць сюды пасля роспісу ў ЗАГСе. Адзін з элементаў гэтага дзейства – уручэнне лялек-неразлучніц.\n– Выраб лялек у нашых продкаў меў асаблівае, сакральнае, значэнне, – заўважае Таццяна Варанцова. – Перш за ўсё лялькі служылі абярэгамі, а не выкарыстоўваліся для гульні. Куватак майстравалі сяброўкі нявесты перад самым вяселлем. Гэта дзве простыя лялькі з тканіны, злучаныя адной рукою, – сімвалізуюць мужа і жонку. Лічылася, што пасля заключэння шлюбу, муж і жонка – адно цэлае, і ісці па жыцці павінны разам. Раней людзі верылі: калі рука ў лялькі надламілася, то шчасця ў сям’і больш не будзе. Жанчына павінна была беражліва захоўваць куватку ўсё жыццё. У даўнія часы такія лялькі шылі з чырвонай тканіны (цяпер – з розных), паколькі чырвоны колер, з аднаго боку, сімвалізуе шчасце, свята, а з другога, абараняе ад сурокаў. Калі ж у сям’і з’яўляліся дзеці, то на гэтую адну-адзіную руку прывязвалі маленькія лялечкі-куваткі, каб і дзеткі зберагаліся.\nУ рамках падрыхтоўкі праекта правялі і некалькі майстар-класаў па вырабу міні-куфэрачкаў. Такой традыцыі цяпер няма, бо яна, на жаль, страчана. А калісьці куфэрак меў вялікае значэнне. Вось і вырашылі ў Капылі падчас вясельнай цырымоніі дарыць маладым і гэты сувенір для захоўвання ўпрыгажэнняў, іншых каштоўнасцей, каб перарывалася сувязь са спадчынай продкаў. А яшчэ гэта напамін пра вялікі куфар, у які нявеста колісь збірала прыданае.\n– Мы нават не чакалі, што гэтая справа будзе настолькі цікава пажылым людзям, – дадала Таццяна Аляксандраўна.\nДарэчы, да канца года ў рамках праекта павінна быць знята відэастужка і выпушчаны буклет.


"Мая Гародня". Адкрылася выстава Наталлі Дораш пра штодзённае жыццё 70-х\n14 лістапада 2018, 22:20\nЗдымкі 1970−1979 гадоў можна пабачыць у «Цэнтры гарадскога жыцця» — там 13 лістапада адкрылася фотавыстава Наталлі Дораш «Мая Гародня». На вернісажы старэйшыя гродзенцы настальгіравалі, угадвалі месцы і казалі, што частка той даўняй атмасферы яшчэ засталася ў горадзе.\nНа выставу трапілі самыя раннія здымкі Наталлі Дораш, калі яна толькі зацікавілася фатаграфіяй. 45 гадоў таму ад бацькі ёй дастаўся фотаапарат. З таго часу яна з ім не раставалася і насіла ў дзявочай сумачцы побач з памадамі і пудрамі. Фотаапарат, дарэчы, яшчэ працуе.\nПлёнкі знайшлі ў мяшку на антрэсолях\nВыстава складаецца з некалькіх дзясяткаў фатаграфій. На здымках — штодзённае жыццё гарадскіх вуліц. З кожнай звязаная нейкая гісторыя. Гэтак, неяк па цэнтры горада бегала свіння. Калі Наталля яе здымала, нейкі мужчына закрычаў, што такім чынам фатографка ганьбіць сацыялістычны лад і назваў яе ворагам дзяржавы. Праўда, больш мужчына зрабіць не паспеў, бо свіння пабегла на Савецкую плошчу, а ён збег яе лавіць.\n— Гэта не настальгія па Савецкім Саюзе, — кажа пра выставу Павел Мажэйка з «Цэнтру гарадскога жыцця». — Гэта даніна павагі нашаму гораду і бязмернаму таленту Наталлі Дораш і тым архівам, якія ў яе ёсць па гісторыі Гродна. А для маладзейшага пакалення — рэдкая магчымасць убачыць самаму хаця б па фотаздымках тое, пра што чуў ад бацькоў і дзядоў.\nФотаздымкі захаваліся дзякуючы маме Наталлі Дораш. Яна рупліва скручвала і падпісвала кожную плёнку. Пасля яе смерці ўсё знікла. А калі ў кватэры ўжо сталай Наталлі рабілі рамонт, старыя плёнкі знайшлі ў вялікім мяшку ў кладоўцы на антрэсолях. Два-тры гады сышло на рэстаўрацыю і сканаванне архіваў. Пасля выдавецтва «ЮрСаПрынт» выдала фотаальбом «Гродзенскія фатагісторыі».\nЗразумець хуткаплыннасць жыцця. Выйшаў фотаальбом Наталлі Дораш «Гродзенскія фотагісторыі»\n— Хто ведаў, што пройдзе 45 гадоў, і ўсё гэта стане ўспамінамі пра той Гродна, якога ўжо няма? Фатаграфія дае гэтыя ўспаміны, — кажа Наталля. — А пройдзе яшчэ 50 гадоў - будуць глядзецца зусім па-іншаму.\nGallery image with caption: У кадры — жыццё ў поўным колеры. Як пачаткоўцы навучыліся здымаць і зрабілі выставу пра грамадскія ініцыятывы Гродна\nGallery image with caption: «Самая навагодняя выстаўка» адчынілася ў сенатарскай зале Новага замка\n« Гродзенец, якога будуць судзіць за экстрэмізм і нацызм ў сацсетках: «Я ў шоку»


Вынішчыць адных папугаяў каб захаваць іншых | Drupal\nSat, 07/07/2012 - 23:02 | Harrier\nУ чорнага папугая вылучаюць 4 падвіды, сярод іх C. n. barkly сустракаецца выключна на Сейшэлах, дзе яго нават прызналі нацыянальнай птушкай. Некаторыя даследчыкі лічаць яго за асобны від, які знаходзіцца пад пагрозай знікнення. Ўся яго папуляцыя аценьваецца ў 200-300 папугаяў, сярод якіх каля 100 гняздуючых пар і засяляюць яны толькі адзін са 115 астравоў архіпелагу – выспу Пралсін (Pralsin). Колькасць папугаяў тут пастаянна змяншаецца, між іншым з-за драпежніцтва завезеных на востраў шчуроў і канкурэнцыі за дуплы з індыйскай майнай Acridotheres tristis.\nПапугаі Крамера з’явіліся на Сейшэльскіх астравах у 1970-я гады. Найбольш праўдападобная версія кажа пра тое, што гэта былі птушкі, выпадкова выляцелыя са сваіх клетак або вальераў. Праз наступныя 10 год папугаям Крамера атрымалася стварыць тут устойлівую папуляцыю і з 1990-х іх афіцыйна прызналі шкодным відам. Яны інтэнсіўна харчуюцца на разнастайных пладовых дрэвах, таксама прычыняючы шкоду плантацыям. І хаця сёння на архіпелагу жывуць пакуль яшчэ толькі 230 птушак, паводле аценак мясцовых навукоўцаў, калі не перашкодзіць інтрадуцентам, іх праз наступнае дзесяцігоддзе можа стаць нават 3000 асобін. Для эндэмічных чорных папугаяў найбольшую пагрозу ўяўляе т.зв. хвароба дзюба і пёраў папугаяў (PBFD), якую пераносяць папугаі Крамера.\nТаму Фонд Сейшэльскіх астравоў пры падтрымцы Еўрапейскага Звязу і мясцовага міністэрства навакольнага асяроддзя і энергіі запланавалі поўнае вынішчэнне папугаяў Крамера пакуль яны не дасягнулі вострава Pralsin і сутракаюцца толькі на галоўным востраве архіпелага - Mахе. Інтрадуцентаў плануюць лапаць адмысловымі сеткамі пад час таго, як яны злятаюцца на начлег і потым усыпляць, а тых, што мінаюць сеткі – страляць з паляўнічай зброі.\nРазам з акцыямі па адлову і адстрэлу папугаяў Крамера распачнецца адукацыйная кампанія сярод мясцовых жыхароў, каб растлумачыць ім вялікую пагрозу, якую ўяўляюць інтрадуценты для нацыянальнага сымбалю – чорных папугаяў.\nПаводле www.ajc.com праз www.birdwatching.pl падрыхтаваў Дзьмітры Вінчэўскі для www.birdwatch.by\nHarrier - Sun, 07/08/2012 - 14:58\nЦалкам зразумела, пра што\nЦалкам зразумела, пра што ідзе гаворка. Але... Але, якое стаўленне да гэтага экалагічнай супольнасьці (беларускай, па першае) калі браць у кантэксце звычайнай штодённай дзейнасьсі? Мо трэба бараніць жіццё ў любым выглядзе, тым больш нашых пярэстых сябраў, у тым ліку і інвазійных? Інтрадуцэнты так сама жывыя і хочуць жіць. Такі пункт гледжання будзе традыцыйным і цалкам лагічным, вынікаючым з існуючай практыцы, якую я маю магчымасьць назіраць увесь час існавання ... пэўнай часткі экалагічнага грамадства. Калі так, пытанняў няма. Калі прыняць другую пазіцыю - на зняшчэнне інтрадуцэнтаў (на самрэч, больш адаптаваных да жыцця у тых умовах вельмі красівых птушак) - то, калі быць паслядоўнымі, лагічным будзе адмаўляіцца ад так званай аховы прыроды (прыроды, якая існуе сама па сабе як аб'ектыўная рэальнасьць). Гэта больш складаны шлях, з адмовай ад прыярытэту паняцця "прырода" і разуменнем, што мы самі робім сваё асяроддзе і жывем в ім. Але, на мой погляд, больш перспектыўный. Заранее дзякуй,\nHarrier - Sun, 07/08/2012 - 15:05\nIn reply to Цалкам зразумела, пра што by Harrier\nПапугаі Крамера =\nПапугаі Крамера = інтрадуценты трапілі на Сейшэлы з дапамогай чалавека. Таму чалавек і ПАВІНЕН іх адтуль выдаліць, каб захаваць іншыя абарыгенныя віды - між іншым эндэмічных чорных папугаяў.\nАхова прыроды - гэта не безучастнае назіраньне за развіцьцём падзей у ёй (што яшчэ магчыма і трэба рабіць у запаведніках з (амаль) ненарушанымі экасітэмамі), а прадуманая і навукова абаснаваная дапамога ёй. Зразумела, са сваімі прыярытэтамі і неабходным тлумачэньнем грамадзкасьці чаму і як яны былі абраныя.


ЦИЛАПЕНЕМ пор инф 500мг/500мг N1 Белмедпрепараты Беларусь в аптеках Беларуси (Все регионы)\nЦИЛАПЕНЕМ (Имипенем+Циластатин) пор инф 500мг/500мг N1 (Белмедпрепараты, Беларусь), лат. - Cilapenemum\n12.74 уточн. сегодня, 17:25\n12.74 2 сегодня, 12:33\n13.23 1 сегодня, 11:11\n13.60 уточн. сегодня, 15:53


Гульня Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3 Анлайн. Гуляць бясплатна\nГульня Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3\nГуляць у гульню Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3 онлайн:\nАпісанне гульні Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3\nШто можа быць лепш таго, што ўжо добра вядома, але прадстаўлена ў зусім новай асяроддзі? Што ж будзе, калі змясціць ўсім звыклага чалавека павука ў новае асяроддзе, узятую з Флаппи Бердс? Гэта вар'яцкае змешванне, так што вы проста абавязаны яго выпрабаваць на сабе. Кіраванне ажыццяўляецца з дапамогай кампутарнай мышы. . Гуляць у гульню Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3 онлайн.\nТэхнічныя характарыстыкі гульні Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3\nГульня Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3 дададзеная: 08.06.2014\nУ гульню гулялі: 989 раз\nГульні, падобныя на гульню Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3\nСпампаваць гульню Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3\nУставіць гульню Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3 на свой сайт:\nКаб ўставіць гульню Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3 на свой сайт, скапіруйце гэты код і вставте ў html код свайго сайта. Таксама калі вам спадабалася гульня Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3, скапіруйце і адпраўце спасылку свайму сябру або ўсім сваім сябрам, падзяліцеся гульнёй з усім светам!\nЗ гульнёй Чалавек-павук лепш, чым пырхаць птушка - 3, таксама гуляюць у гульні:


Змагар за шчасце народа — Копыль. Новости Копыля | Слава працы\nЗмагар за шчасце народа\n08.11.2013 info1033Комментарии on Змагар за шчасце народа\nДаўно займаюся краязнаўчай справай, стараюся знайсці невядомае, але слаўнае пра Капыльшчыну, пра яе знакамітых людзей. Адным з іх з’яўляецца навучэнец Цімкавіцкага вышэйшага народнага вучылішча Павел Жалезняковіч. Рэвалюцыянер, актыўны член Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі. Ён разам з такім жа змагаром з панскай дэфензівай Уладзімірам Царуком будзе асуджаны на пажыццёвае зняволенне.\nНарадзіўся славуты зямляк 10 кастрычніка 1906 года ў вёсцы Лешня ў сям’і святара Георгіеўскай царквы. Затым усё сямейства пераехала ў мястэчка Цімкавічы. Яму пашанцавала вучыцца ў вышэйшым народным вучылішчы. Гісторыю выкладаў Мікалай Раманоўскі, а французскую мову – Надзея Даменя. Менавіта гэтыя выкладчыкі прывівалі імкненне да тэатральнай творчасці сваім выхаванцам. Вучылішча давала веды больш чым нават сённяшняя базавая школа. Яго студэнты атрымлівалі дадаткова прафесіі: краўца або бухгалтара. Павел атрымаў пасведчанне бухгалтара, што ў будучым дапамагала ў савецкай і партыйнай рабоце.\nПавел закончыў вучылішча ў 1920 годзе, якраз тады, калі з Капыльшчыны выгналі белапалякаў, і паехаў у госці да свайго брата Арсена ў мястэчка Ярэмічы. Але ў лістападзе Заходняя Беларусь адышла да Польшчы, і шляхі на радзіму для юнака былі адрэзаны. Павел застаўся жыць у братавай сям’і. Мястэчка пры Нёмане не скарылася акупантам. Актыўна дзейнічала камуністычнае падполле, яго актывісты на тэлеграфных слупах і на дрэвах вывешвалі чырвоныя сцягі. Будучы Герой Савецкага Саюза Уладзімір Царук трымаў невялічкую краму, якая стала цэнтрам падпольнай работы, а самым актыўным барацьбітом з акупантамі стаў Павел Жалезняковіч. Ён працаваў паштальёнам і па явачных адрасах дастаўляў камуністычную літаратуру і лістоўкі. Крама Царука служыла месцам сувязі паміж вяскоўцамі і падпольным цэнтрам. Польская дэфензіва не драмала і лавіла падпольшчыкаў. У 1926 годзе 20-гадовы Жалезняковіч быў арыштаваны. Яго катавалі ў пастарунку, але ён нікога не выдаў. Калі яго выпусцілі, то сябры сустракалі Паўла як героя. Але знайшоўся здраднік, які выдаў усіх актывістаў. Над правакатарам быў хуткі суд. Следчы пан Лабяк западозрыў Царука і Жалезняковіча, што яны маюць дачыненне да знікнення панскага паслугача. Спачатку паліцэйскія забралі іх, а потым усіх членаў райкама. Іх катавалі і асудзілі да пажыццёвага зняволення. У турме Павел атрымаў хранічны рэўматызм суставаў рук і ног. Доўгае зняволенне падарвала здароўе нашага земляка.\nВосенню 1939 года наглядчыкі Равіцкай турмы збеглі ад наступаючых фашыстаў, і мясцовыя жыхары адчынілі дзверы камеры Паўла Жалезняковіча і Уладзіміра Царука. Затым на рацэ Буг наш зямляк сустрэў воінаў-вызваліцеляў і вярнуўся ў Ярэмічы. З энтузіязмам Жалезняковіч уключыўся ў будаўніцтва новага жыцця. Спачатку загадваў паравым млынам у вёсцы Турэц, затым узначаліў Турэцкі сельскі Савет, а ў 1940 годзе стаў сакратаром Мірскага райвыканкама. Гэтыя бурлівыя гады, калі ствараліся першыя калгасы і будаваліся школы, далі шмат вопыту, які ён прыменіць, калі будзе працаваць на высокіх пасадах.\nПачалася вайна. Лёс закідае Паўла ў далёкі Орск, куды ён у 40-градусны мароз будуе эвакуіраваны з Беларусі абарончы завод. Ён разумее, што патрэбен тут, у тыле, але ўсёй душой ірвецца на змаганне з фашыстамі. Піша заяву ў ЦК КПБ, каб дапамаглі стаць салдатам. У маі 1942 года атрымлівае тэлеграму: “З’явіцца на вучобу ў Маскву”. Там ён закончыць спецшколу і стане інструктарам падрыўной справы. З такіх як ён спецыялістаў арганізуецца група, якая будзе прабірацца праз заслоны ворага ў Налібоцкую пушчу. Яны прайшлі патаемнымі сцежкамі і былі прыняты ў партызанскую брыгаду “Камсамолец”. Мінёры адразу заявілі пра сябе.\nПад умелым кіраўніцтвам камісара было ўзарвана шмат эшалонаў, праведзена і вялікая колькасць паспяховых штурмаў гітлераўскіх гарнізонаў. Калі прыйшло доўгачаканае вызваленне, атрад Жалезняковіча дапамагаў воінам-вызваліцелям гнаць немцаў.\nПасля вайны Жалезняковіч паказаў сябе ўмелым кіраўніком-гаспадарнікам. Спачатку быў першым сакратаром Любчанскага, а затым Мірскага і Карэліцкага райкамаў партыі. Узначальваў ён і Мірскі райвыканкам. Шмат пры ім узводзілася розных аб’ектаў. Міршчына хутка аднавілася і папрыгажэла.\nАпошнія гады ён жыў у Карэлічах на вуліцы Партызанскай, 9. У гэтым гарадку ў гонар яго названа адна з вуліц, а таксама калгас паблізу Міра. Ён узнагароджаны баявымі ордэнамі і медалямі, а таксама за стваральную працу – ордэнам Леніна.\nДевушка с солнечной улыбкой