Беларусь лічыць эканамічна немэтазгодным і бессэнсоўным плаціць прэміі расейскім нафтавым кампаніям у ранейшых аб’ёмах. Таму ўрад краіны шукае альтэрнатыўныя пастаўкі сыравіны, Піша БелТА.\n«Мы разаслалі адпаведныя камерцыйныя прапановы. Усе камерцыйныя службы нашых заводаў, Беларускай нафтавай кампаніі знаходзяцца на перамовах практычна ў штодзённым рэжыме. Думаю, тут мы таксама хутка атрымаем альтэрнатыўныя варыянты пастаўкі канкрэтнай нафты. Усе магчымыя краіны: і Украіна, і Польшча, і краіны Балтыі, і Казахстан, і Азербайджан. Мы зараз заняліся гэтым пытаннем», – распавёў першы віцэ-прэмʼер Дзмітрый Круты.\nПры гэтым, паводле Дзмітрыя Крутога, працягваюцца перамовы з Расеяй.\n«Нейкіх новых нюансаў перамоваў з Расейскай Федэрацыяй у нас на сённяшні дзень няма. Мы па-ранейшаму прытрымліваемся пазіцыі, што ва ўмовах рэалізацыі падатковага манеўру і штогадовага павелічэння кошту нафты для Беларусі за кошт памяншэння мыты плаціць прэмію расейскім нафтавым кампаніям у тым памеры, у якім мы дамаўляліся гэта рабіць у 2011 годзе, сёння не мае ніякага сэнсу. Гэта проста эканамічна немэтазгодна », – падкрэсліў Дзмітрый Круты.\n14 студзеня стала вядома, што жорсткая пазіцыя буйных расейскіх нафтавікоў у справе паставак нафты ў Беларусь звязанае з рэкамендацыямі Крамля. Справа ў тым, што Масква незадаволеная пазіцыяй Менску ў справе ўзгаднення дарожных мапаў інтэграцыі. Менавіта таму ў Крамлі не бачаць падставаў дзеля таго, каб пайсці на саступкі Беларусі ў нафтавым пытанні. Рашэнне перапыніць пастаўкі чорнага золата ў Беларусь звязаны з указаннямі расейскага кіраўніцтва.\nТэгі: Беларусь дарожныя мапы Крэмль нафта падатковы манеўр пастаўкі нафты Расея эканоміка


Галоўная ➠ Як пабудаваць ➠ Дах дома\nНа лачання ўкладваецца воданепранікальная дах.\nАдносна танны варыянт кроквенных рам можа быць выкананы з не тоўстых бярвенняў. Ён таксама часам называецца подтоварником. Рама мае лежакі – два гарызантальных бервяна, а таксама вертыкальныя бярвёны-стойкі. Яны стыкуюцца пры дапамозе ўсечак.\nІх змацоўваюць сталёвымі клямарамі адзін з адным. Колькасць стоек будзе залежаць ад працягласці лежакоў. Дакладней сказаць, іх колькасць вызначаецца доўгай канька даху. Яно можа быць больш за два. Адлегласць паміж стойкамі звычайна прымаецца роўным паўтара метра.\nПіламатэрыял павінен быць ошкурен, то ёсць павінна быць выдаленая кара. Сталёвыя клямары змацоўваюць адзін з адным бервяна рамы. У остриях клямараў павінны знаходзіцца спецыяльныя засечкі, якія прадугледжаны для перашкоды самоизвлечения іх пад уплывам вібрацыі з бервяна, якая можа паўстаць пры моцных парывах ветру.\nДзве клямары змацоўваюць адзін стык. Яны забіваюцца з двух бакоў рамы. Колькасць клямараў не складана вызначыць, ведаючы колькасць стыкаў кроквы ўкладваюцца на вонкавыя сцены і кроквенную раму з крокам не больш аднаго метра. Звычайна крокваў выконваюцца з тоўстай обрезной дошкі – не меней 50 мм. Іх колькасць вызначаецца шырынёй дома і шырынёй навісяў, што і з'яўляецца шырынёй даху.\nЧастка даху, якая выходзіць за межы шырыні дома называюць навісямі. Іх прызначэнне адвод ад цокаля будынка дажджавой вады. Даўжыню пахілу будзе вызначаць даўжыня навісі плюс адлегласць да вонкавай паверхні сцяны ад канька даху. Безумоўна, усім вядома, што ворагам дома з'яўляецца вільгаць. Яна правакуе пучэня грунту, прасочваючыся ў падмурак падмурка.\nДля барацьбы з гэтым ладзяцца адмосткі, якія выкладзеныя ўздоўж цокаля будынка. Іх шырыня каля аднаго метра. Яны звычайна выконваюцца з асфальту, які ўкладваецца на пласт жвіровай або друзавай засыпання. Плошчу даху павялічваюць шырокія навісі, але эканоміць на іх не варта. Іх ролю ў абароне будынка ад непажаданай вільгаці вельмі вялікая. На кроквы набіваецца лачанне.\nЯна можа быць разрэджанай або суцэльны. Калі дошкі ўкладваюцца з аднолькавымі зазорамі, то такая лачанне з'яўляецца разрэджанай. Калі паміж дошкамі няма зазораў, то лачанне – суцэльная. Выбіраемы выгляд лачання залежыць ад таго, якога выгляду дах абраная.\nДах з руберойда, то ёсць мяккая дах, абавязкова патрабуе прылады суцэльны лачання. Калі дах металічная, то лачанне можа быць разрэджанай. Колькасць дошак, якое неабходна для яе прылады, вызначаецца такім спосабам.\nПлошчу даху дзеліцца на велічыню, што атрымліваецца ў выніку падсумоўвання шырыні зазору і шырыні дошкі. Калі абраны ўхіл пахілаў больш за 50%, то даху не прыходзіцца чысціць зімой і на іх не ўтрымліваюцца масы снегу. Досыць практычныя даху без спецыяльных адводаў у вадасцёкавыя трубы отбортовок. Іх таксама называюць ендовами.\nЯны накіроўваюць дажджавую або адталую ваду ў вадасцёкавыя трубы. Пажадана, каб скаты не мелі пазух і заломаў. Бо ў іх можа запасіцца снег. У такім выпадку вельмі добрая дах, выбудоўваецца па тыпу мансарды. На яе крутых пахілах снег не ўтрымліваецца, яго чысціць зімой не трэба. Для таго, каб было зручна чысціць ад сажы дымавую трубу, неабходна побач з ёй размясціць люк, які мае адкідное запирающуюся крышку.\nДах дома - відэа:\nУ гэтым артыкуле былі задзейнічаны матэрыялы ад сайта:\thttps://news.mail.ru/


Зь Беларусі ў Сэнэгал\nНовым кіраўніком Польскага Інстытуту ў Менску — аддзелу культуры польскай амбасады, які дапамагае сёньня беларускім культурным і выдавецкім праектам — прызначаны актор Цэзары Карпіньскі, які раней працаваў дырэктарам Тэатру імя Астэрвы ў Любліне. Томаш Нягодзіш, які ачольваў Польскі Інстытут апошнія тры гады, зьяжджае на пасаду пасла Польшчы ў Сэнэгале.\nКантроль над дыяспарай\nУ Міністэрстве замежных справаў да канца траўня ўтвораць новае падразьдзяленьне, прызначанае курыраваць кантакты зь беларускай дыяспарай. Пакуль што гэтыя функцыі выконвае (амаль бяз плёну) Дзяржкамітэт у справах рэлігіяў і нацыянальных мяншыняў. Узначаліць новую «структурную адзінку» былы міністар культуры і пасол Беларусі ў Літве Яўген Вайтовіч.\nМіхаіл Пташук скончыў здымаць свой блёкбастэр «Момант ісьціны», які «зьеў» амаль увесь леташні і сёлетні бюджэт беларускага мастацкага кіно. Плянавалася, што прэм’ера стужкі адбудзецца ў Крамлёўскім палацы 9 траўня з удзелам Лукашэнкі і Пуціна. Яе нават зьбіраліся паслаць на Міжнародны фэстываль у Канах і ўжо зрабілі рэклямны ролік, але заўпарціўся сцэнарыст Уладзімер Багамолаў. Ён патрабуе прыбраць з тытраў ягонае імя, бо фільм у Пташука атрымаўся надта фальшывы. У семідзясятыя гады Багамолаў дамогся закрыцьця першага фільму паводле гэтага сцэнару, за які браўся Вітаўтас Жалакявічус — маўляў, «нярускі чалавек няздольны праўдзіва паказаць перамогу ў вялікай айчыннай вайне». Прэм’ера стужкі цяпер перанесеная на 3 ліпеня.\nНовыя народныя песьні\nБраслаўскае краязнаўчае таварыства імя Ота Хедэмана выдала зборнік папулярных беларускіх песьняў «Сьпявайма разам!». Гэта песьні, што карысталіся найбольшай папулярнасьцю на леташнім археалягічным летніку «Рацюнкі», які наладжвала таварыства. Большасьць песень — з рэпэртуару беларускіх рок-гуртоў, бардаў, з «Народнага альбому», аднак аўтарства ў зборніку не пазначанае, бо, на думку выдаўцоў, усе гэтыя песьні ўжо сталі народнымі, паведамляе Беларуская Асацыяцыя Рэсурсавых Цэнтраў.\nТрышчан і Іжота\nТры дні — з 11 да 13 траўня — у Магілёўскім драмтэатры праходзіла прэм’ера спэктаклю «Трышчан і Іжота» — паводле новай вэрсіі сярэднявечнага раману (аўтар Уладзімер Кавалёў), якую паставіў былы дырэктар магілёўскага Тэатру лялек Алег Жугжда. Спэктакль закрываў сёлетні тэатральны сэзон. У магілёўскім беларускім асяродку «Кола сяброў» прайшла ўрачыстая сустрэча актораў, рэжысэра і сцэнарыста з гледачамі.


Замест дрэваў – бетон | Smartminsk.org\nТут працягваюць высякаць сквер, які мясцовыя жыхары пасадзілі сваймі рукамі. Толькі цягам некалькіх дзён пад пілу ў сталічным мікрараёне пайшло некалькі дзясяткаў дрэваў.\nЖЫХАРЫ ВУЛІЦЫ ПЛАТОНАВА:\n«Я праз 2 дні не пазнала двара. Людзі саджалі гадамі, а высеклі цягам двух дзён»\n«Высеклі ўсё. Ні з дзіцёнкам выйсці, ні сабаку выгуляць».\nПра тое, што тут будуецца паркоўка на тры дзясяткі аўтаў, мясцовыя жыхары даведаліся выпадкова. Людзі спрабавалі перашкодзіць высяканню. У выніку на будову прыехала міліцыя, а супраць пратэстоўцаў прыгразілі скарыстаць сілу. Як патлумачылі ва Упраўленні капітальнага будаўніцтва адміністрацыі Савецкага раёну сталіцы, зямля належыць гораду, а таму пытацца згоды ў жыхароў ніхто не абавязаны.\n«Уявіце сабе, я жыву на другім паверсе. Пад маім акном будуць хлопаць дзвярыма, будзе спрацоўваць сігналізацыя. Як людзі будуць жыць?» (01:05)\n«Тут увесь час будуць ставіць машыны. Будзе загазаванасць. Вокны ўвесь час адчыненыя, а дома дзеці».\nПадобная сітуацыя склалася і на вуліцы Машэрава. Тут высеклі дзясяткі дрэваў для будаўніцтва гандлёва-офіснага аб’екту.\nПратэсты і скаргі мясцовых жыхароў таксама не дапамаглі.\nСВЯТЛАНА, ЖЫХАРКА ВУЛІЦЫ МАШЭРАВА:\n«Як толькі мы даведаліся, мы напісалі ў Гарвыканкам тры лісты. Толькі на чацвёрты нам адказалі, што тут будуць будаваць. А да гэтага яны ўсё паціху праварочвалі. На словах да нас добра ставяцца, а на справе – вось яна справа!».\nУ Гарвыканкаме паведамі: змяняць праект няма падставаў, што ж да высечаных дрэваў – мясцовыя чыноўнікі супакойваюць і абяцаюць пасадзіць новыя. Вось толькі дакладна не вядома калі і дзе.\nВІКТАР ЯНЧУРЭВІЧ, АКТЫВІСТ “ЕЎРАПЕРСПЕКТЫВЫ”:\n«Добра, што ёсць кампенсацыйныя пасадкі, але яны, на жаль, могуць быць выкананыя ў любым раёне гораду. Не абавязкова ў тым самым месцы, а нават побач з тым месцам, дзе адбылося высяканне».\nВысяканне ж зялёных масіваў на карысць ушчыльнення ў Менску даўно стала тэндэнцыяй. Пры гэтым людзі не заўсёды маюць магчымасць даведацца аб грамадскіх слуханнях аб планаваных працах. Як абараніць свой зялёны двор?\n«Выходзіць дваром, суседзяў клікаць, станавіцца жывым шчытом і не даваць пілаваць, а ўжо пасля разбірацца, якія былі дазволы, хто ўзгадніў гэтыя працы».\nІншымі словамі, загадзя, пакуль у рух не пойдуць пілы. Паводле актывістаў, такі метад спрацаваў пры абароне зялёнага ўзбярэжжа ракі Свіслач, а таксама ў Курасоўшчыне, дзе дзякуючы масавай акцыі пратэсту і збору подпісаў людзі перашкодзілі знішчэнню зялёнай тэрыторыі.\nМетки: вырубка деревьевПлатонова ул.\nНа какой город Минск будет похож в 2043 году?На какой город Минск будет похож в 2043 году?\nСледующая публикация Больш за дзве тысячы менчукоў падпісаліся ў абарону Асмалоўкі\nПредыдущая публикация Директор музшколы на Машерова: “Я не против строительства торгового центра”


TVrus (газета). 2020 год, номер 8, стр. 34


Акцыя “Гучы, роднае слова”\n21 лютага ў Коханаўскай гарпасялковай бібліятэцы правялі акцыю “Гучы, роднае слова”, прымеркаваную да Міжнароднага дня роднай мовы. Разам з чытачамі мы сказалі сваё “так” у падтрымку роднай беларускай мовы! На працягу тыдня ў бібліятэцы ў межах акцыі прайшлі мерапрыемствы: інфармацыйныя хвілінкі “Зямлі маёй роднае слова”, “Родная мова словамі беларускіх пісьменнікаў!”, конкурс “Пагуляем у роднае слова”, паэтычны конкурс “Раскажы верш - атрымай падарунак!”, гучныя чытанні “Люблю пачытаць на роднай мове”, была аформлена кніжная выстава “Сэрцам роднага слова краніся”.\nУ конкурсе “Пагуляем у роднае слова” прынялі ўдзел навучэнцы мясцовага ліцэя. Мы не проста вялі гаворку на беларускай мове - мы падарожнічалі па краіне роднай мовы. Падчас падарожжа рабілі прыпынкі. На кожным прыпынку выконвалі пэўныя заданні.\nНа першым прыпынку “Перакладчыкі” бібліятэкар агучвала рускамоўнае слова, якое трэба было хутка перакласці на беларускую мову.\nНаступны прыпынак - “Словаведы”. Бібліятэкар называла словы: поплаў, грэбля, дыямент, альтанка і інш., і агучвала тры варыянты іх значэнняў. Неабходна было выбраць адзін правільны адказ.\nНа прыпынку “Знаўцы беларускага фальклору” высвятлялі, як добра сучасная моладзь ведае прыказкі. Далей “адпачылі” на прыпынку “Пазнай партрэт пісьменніка”, дзе дэманстраваліся партрэты вядомых беларускіх пісьменнікаў і паэтаў: Янкі Купалы, Уладзіміра Караткевіча, Якуба Коласа, Пятруся Броўкі, Максіма Багдановіча, Рыгора Барадуліна і інш.\nПераможцам па выніках конкурсаў стаў Радыён Сергіевіч.


Грамадзяне Беларусі зьвярнуліся да папы рымскага\n24 травень 2007, 21:32\nГаліна Абакунчык, Менск Прадстаўнікі беларускай інтэлігенцыі, праваабаронцы і вернікі склалі адкрыты ліст да папы рымскага Бэнэдыкта XVІ. Яны просяць пантыфіка дапамогі ў зьберажэньні кляштарнага комплексу і касьцёлу сьвятога Язэпа ў Менску.\nУ лісьце гаворыцца, што “на сёньняшні дзень у Менску пражывае каля двух мільёнаў жыхароў, а дзейнічае ўсяго чатыры касьцёлы”. Што больш за два гады людзі штодзённа моляцца перад будынкам касьцёлу, які неўзабаве можа быць зьнішчаны”. Гаворыць адзін з падпісантаў ліста, мастак Аляксей Марачкін:\n“Я лічу, што гэта маральная неабходнасьць. Бо ёсьць пагроза зьнішчэньня нашай гістарычнай спадчыны і гэтых бэрнардынскіх муроў, у прыватнасьці. Мы ж ведаем, што адбываецца ў Горадні і іншых гарадах. Таму мы б’ем у званы і выказваем сваю трывогу і занепакоенасьць”.\nУдзельнікі вулічных набажэнстваў каля касьцёлу сьвятога Язэпа нічога ня ведаюць пра зварот да пантыфіка, але ўхваляюць ўсялякую ініцыятыву ў абарону храму, кажа адна зь верніц Ганна Сіўчык:\n“Шмат хто гэтым займаецца: былі ініцыятывы з боку архітэктараў, інтэлігенцыі. Мы проста ня можам усё адсачыць. Я лічу, што вельмі добра, што людзі падключаюцца да гэтай справы, што гэта не абыякава людзям. Бо для каталікоў гэта спадчына духоўная, а для ўсіх беларусаў гэта спадчына культурная”.\nІніцыятары звароту сабралі каля 20 подпісаў вядомых у Беларусі асобаў. У тым ліку, намесьніка старшыні партыі БНФ Віктара Івашкевіча, старшыні камітэту абароны рэпрэсаваных “Салідарнасьць" Іны Кулей, старшыні Беларускага Хэльсынскага камітэту Тацяны Процькі ды іншых. Ліст перададзены ў афіцыйнае прадстаўніцтва Ватыкану ў Беларусі. Адзін зь ініцыятараў звароту, каардынатар “Хартыі-97” Зьміцер Бандарэнка гэтак тлумачыць зварот на імя папы рымскага:\n“Спрабуем і тут вырашаць: большасьць людзей, якія падпісалі ліст, удзельнічаюць у грамадзянскіх акцыях па абароне касьцёлу. Ну а мы яшчэ паказваем людзям, што мы каталікі і мы зьвяртаемся да ягонай сьвятасьці і просім аб малітоўнай дапамозе. Бо гэта наш агульны абавязак – ратаваць касьцёл”.\nСупрацоўнік каталіцкага выдавецтва “Про Хрысто” Мікола Гракаў кажа:\n“Зварот да папы – гэта зварот крыху не па адрасе. Якім чынам кіраўнік касьцёлу можа паўплываць на беларускія ўлады? Я ведаю ўвогуле адзіны выпадак, калі папа заклікаў Франка, які лічыў сябе каталіком, перагледзець сваю палітычную пазыцыю. У прынцыпе, ня выключана такая форма рэакцыі, калі больш ніякай надзеі не засталося. Але здаецца дзіўным, што яны не зьвяртаюцца да касьцельных уладаў Беларусі. Ні да біскупа Аляксандра Кашкевіча, ні да біскупа Антонія Дзям’янкі ніхто афіцыйна не зьвяртаўся”.\nЯк паведаміў спадар Гракаў, паводле міжнароднай практыкі, помнікі гісторыі і культуры, у тым ліку культавыя будынкі, мусяць абараняць і захоўваць урады краінаў. Паколькі гэта зьяўляецца набыткам і спадчынай усяго народу.\nКасьцёл сьвятога Язэпа і кляштар ордэну бэрнардынцаў у Менску быў заснаваны ў XVII стагодзьдзі. Яны ўваходзілі ў кляштарны комплекс, дзе ў розныя гады працавала пачатковая школа, школа філязофіі, бібліятэка на паўтары тысячы тамоў. У 1863 годзе манахі-бэрнардынцы падтрымалі паўстаньне пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага. Пасьля яго здушэньня на загад Мураўёва-вешальніка ўсе яны былі гвалтоўна выселеныя ў Магілёў, а кляштар зачынены.\nУ касьцёле некаторы час мясьцілася праваслаўная царква, а ў 1872 годзе ён быў перабудаваны пад архіў. Сёньня тут месьціцца "Архіў навукова-тэхнічнай дакумэнтацыі", а таксама "Архіў літаратуры й мастацтва Беларусі". Будынак былога кляштару да нядаўняга часу займалі вайсковая камэндатура й пракуратура. Два гады таму вернікі-каталікі распачалі вулічныя набажэнствы за вяртаньне каталіцкіх сьвятыняў. Аднак гэтае пытаньне па-ранейшаму застаецца ня вырашаным. А нядаўна стала вядома, што ўлады прынялі рашэньне пабудаваць на месцы кляштарнага комплексу забаўляльны цэнтар з гатэлем і падземнымі гаражамі.\n Грамадзкасьць зьвярнулася па дапамогу да БНФ”, 2.05.2007  Менскі кляштар бэрнардынаў можа стаць пяцізоркавым гатэлем”, 20.03.2007


Навіны за 23 ліпеня 2016\n23.07.2016 Віцебск: ініцыятыўная група Васіля Чэкана збірае подпісы ў выбаршчыкаў, якія жывуць на іншай акрузе (фота)\n“Мы не можам адмовіць выбаршчыку, калі ён жыве ў іншай акрузе, а хоча падпісацца за вылучэнне Васіля Чэкана. Бо выбаршчык “всегда прав”, як пакупнік у краме”.\n23.07.2016 Гродзенскім назіральнікам адмовілі ў магчымасці прысутнічаць пры праверцы подпісаў. Яны падалі скаргі\nГродзенскія назіральнікі атрымалі адмоўныя адказы з акруговых выбарчых камісій, куды яны накіроўвалі заявы з просьбай даць ім мажлівасць прысутнічаць пры праверцы падпісных лістоў і непасрэдна назіраць за працэсам праверкі подпісаў.\n23.07.2016 Сайт Брэсцскага аблвыканкама паведамляе пра вылучэнне кандыдатам у дэпутаты толькі аднаго прадстаўніка палітычнай партыі\nРазмова ідзе пра Мікалая Лугаўскога, які займае пасаду другога сакратара Брэсцкай абласной арганізацыі грамадскага аб’ядання “Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі”, а вылучаны кандыдатам у дэпутаты ад Камуністычнай партыі Беларусі па Белавежскай выбарчай акрузе №8.\n23.07.2016 Раёнкі Магілёўшчыны пачалі надаваць больш увагі выбарчай кампаніі\nІ хоць матэрыялы гэтыя, у асноўным, перадрукоўваюцца з БелТА і распавядаюць пра дзейнасць ЦВК, Магілёўскай абласной і акруговых камісій, аднак радуе ўжо тое, што раённыя выданні пачалі хоць штосьці пісаць пра парламенцкія выбары.\n23.07.2016 Рэдактар Зэльвенскай райгазеты -- Івану Шэгу: “Рэдакцыя гатова да супрацоўніцтва …”\nПрэтэндэнт у кандыдаты па Слонімскай выбарчай акрузе № 58 Іван Шэга атрымаў адказ ад рэдактара зэльвенскай раённай газеты “Праца” на ягоны запыт, дзе ставілася пытанне пра тое, чаму газета асвятляе збор подпісаў толькі за вылучэнне аднаго кандыдата.\n23.07.2016 Вярхоўны суд палічыў законным пакаранне Рыгора Грыка за канцлагерную робу і перадвыбарчы пікет\nСкарга датычыла дзвюх падзеяў верасня 2015 года. Рыгор Грык з’явіўся ў краму, дзе працаваў грузчыкам, у паласатай робе, аналагічнай канцлагернай, пратэстуючы супраць таго, што яму другі год не выдаюць працоўнае адзенне.


Совещание по заготовке кормов прошло в хозяйствах Шумилинского района — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\nСовещание по заготовке кормов прошло в хозяйствах Шумилинского района\n10.06.2013 shumilino116Комментарии on Совещание по заготовке кормов прошло в хозяйствах Шумилинского района\nТэмпы и якасць: не супрацьстаяць, а быць адным цэлым\nНа мінулым тыдні старшыня райвыканкама У. П. Куранны правёў выязную нараду па пытаннях нарыхтоўкі кармоў, утрымання кароў, будаўніцтва фермаў.\nУдзельнікі нарады, сярод якіх былі кіраўнікі сельгаспрадпрыемстваў, а таксама работнікі райвыканкама, адказныя за ход сельскагаспадарчых работ у той ці іншай гаспадарцы, наведалі адкрытыя акцыянерныя таварыствы “Прыазёрны мір”, “Ляжні”, “Прыдзвінскі”.\nКанкрэтна на месцы яно, вядома, лепш бачна, дзе гадамі пустуе зямля, на якой траве пасвяцца каровы, якой якасці трава кладзецца ў сянажныя траншэі, ды і якія самі траншэі – спецыяльна пабудаваныя ці “бліны”, як самі аграрнікі называюць утрамбаваную прама на зямлю сянажную масу без абсталявання сянажнай траншэі.\nКаля павароту на вёску Сосніна (“Прыазёрны мір”) пустуе вялікі зямельны масіў. Тут зроблена меліярацыя. Кароў на такім полі пасвіць не будзеш, а вось быкоў – самы раз. У. П. Куранны нагадаў, што аблвыканкам паставіў задачу мець у кожнай гаспадарцы не менш 250 быкоў і трымаць іх на пашы. А такіх пустуючых масіваў знойдзецца нямала ў кожнай гаспадарцы.\nПра выпас кароў і зноў жа пра тое, што ў каровы малако на языку. Колькі хочаш гавары пра перавагі франтальнага метаду над загонным ці наадварот, але калі статак пасвіцца на перарослай непадкошанай яжы, сцябліны якой становяцца падобныя на дрот, тады ўжо вялікі бітон пад надой не рыхтуй, хопіць даёнкі. Здаецца, усе спецыялісты ведаюць гэта, але пакуль на нашых палях не будзе пераважаць канюшына, такіх прыкладаў будзе больш чым дастаткова.\nВысокай арганізацыяй работ парадаваў удзельнікаў нарады “Прыдзвінскі”. Кіраўнік гаспадаркі У. І. Дзятлаў расказаў, што ў гаспадарцы вырашылі не грэбаваць тэхналогіямі нарыхтоўкі кармоў і пабудаваць спецыяльныя траншэі. Вялікіх выдаткаў для гэтага не спатрэбілася. Разабралі пустуючы панэльны дом – гэтых панэляў хапіла на 6 сянажных траншэй. Такім вопытам можа скарыстацца любая гаспадарка, балазе пустуючага панэльнага жылля хапае паўсюды.\n“Прыдзвінскі”, як адзначыў намеснік старшыні райвыканкама А. П. Быкаў, сёння ў лідарах і па будаўніцтву ферм. У гэтым можна было пераканацца пры наведванні фермы Свярдлы, дзе завяршаецца будаўніцтва другога кароўніка з даільнай залай. У аснове будынкаў – клюшачнікі, пярэднія і заднія сценкі выкладваюцца з цэглы, усё грунтоўна, можна будзе не баяцца, што тут змерзнуць зімой каровы ці знясе збудаванне ветрам.\nНа нарадзе нямала гаварылася пра тэмпы нарыхтоўкі кармоў. Старшыня райвыканкама давёў заданне штодзень кожнай гаспадарцы скошваць па 100 гектараў траў. Пры такіх тэмпах дзесяці гаспадаркам раёна рэальна справіцца за дзесяць дзён, падкрэсліў Уладзімір Пятровіч. Пры гэтым ён запатрабаваў, каб на касьбе былі задзейнічаны ўсе 22 касілкі, што ёсць у раёне, а не 6, як гэта было на дзень правядзення нарады.\nПершы намеснік старшыні райвыканкама В. Ц. Мянькоў дадаў, што рабочы дзень на касьбе павінен пачынацца з 6 гадзін раніцы і заканчвацца ў 22.00. Такія патрабаванні касавіцы, якая не любіць неразваротлівых.


Ездра 4 Беларускі Біблія\n"Тады вось. Рэхум радца і Шымшай пісец і астатнія таварышы іхнія,— Дынэі і Афарсатхэі, Тарпэлэі, Апарсы, Арэх'яне, Вавілоняне, Сусанцы, Дагі, Эламіцяне\nХай будзе вядома цару, што Юдэі, якія выйшлі ад цябе, прыйшлі да нас у Ерусалім, будуюць мяцежны і нягодны горад, і сьцены робяць, і падмуркі іх ужо паладзілі.\nХай жа будзе вядома цару, што калі гэты горад будзе пабудаваны і сьцены адноўлены, дык ні падатку, ні налогу, ні мыты ня будуць даваць, і царскай скарбніцы будзе зроблена шкода.\nхай пашукаюць у памятнай кнізе бацькоў тваіх,— і знойдзеш у кнізе памятнай, і дведаешся, што горад гэты — горад мяцежны і шкодны царам і абласьцям, і што адпады бывалі ў ім здавён, за што горад гэты і спустошаны.\nЦар паслаў адказ Рэхуму радцу і Шымшаю пісцу і іншым таварышам іхнім, якія жывуць у Самарыі і іншых гарадах зарэцкіх: Мір... і іншае.\nі ад мяне дадзены загад,— і шукалі, і знайшлі, што горад гэты здаўна паўставаў супроць цароў, і ўчыняліся ў ім мяцяжы і хваляваньні,\nі што былі ў Ерусаліме цары магутныя, і якія валодалі ўсім зарэччам, і ім давалі падаткі, налогі і мыту.\nІ будзьце асьцярожныя, каб не зрабіць у гэтым недагляду. Навошта дазваляць памнажэньне шкоднага на страту царам?"


Anime-Naruto!!!(Нам нужны именно вы!)\nВы здесь » [Широко шагая] » Реклама. » Anime-Naruto!!!(Нам нужны именно вы!)


PE0200WH40238BJ1 Vishay Beyschlag Керамічныя кандэнсатары PE0200WH40238BJ1 Табліца дадзеных - Key-Components.com\nKEY Components, LTD з'яўляецца дыстрыбутарам электронных кампанентаў, які прапануе катэгорыі прадуктаў, уключаючы: Электрычныя двухслаёвыя кандэнсатары (EDLC), супер, Алюмініевыя электралітычныя кандэнсатары, Алюміній - палімерныя кандэнсатары, Трымеры, зменныя кандэнсатары, Плёнкавыя кандэнсатары, Слюда і PTFE кандэнсатары, Аксэсуары and Кандэнсатарныя сеткі, масівы ...\nМы спецыялізуемся на электронных кампанентах Vishay Beyschlag PE0200WH40238BJ1. PE0200WH40238BJ1 можа быць адпраўлены на працягу 24 гадзін пасля замовы. Калі ў вас ёсць якія-небудзь патрабаванні да С2, адпраўце запыт на прапанову сюды альбо адпраўце нам ліст: info@key-components.com\nPE0200WH40238BJ1 Атрыбуты прадукту\nЧастка нумар : PE0200WH40238BJ1


Базіліка Святога Арханёла Міхаіла (Кракаў) — Вікіпедыя\nБазіліка Святога Арханёла Міхаіла (Кракаў)\nКасцёл Св. арханёла Міхаіла і прылеглы да яго кляштар паўлінаў — сакральны комплекс у Кракаве (Польшча). Цяпер часта называецца Скалка або на Скалцы.\nКасцёл Св. Міхаіла Арханёла і Св. біскупа Станіслава\n50°02′54″ пн. ш. 19°56′16″ у. д.HGЯO\nпарафія Св. Міхаіла Арханёла і Св. біскупа Станіслава\nБазіліка Святога Арханёла Міхаіла на Вікісховішчы\nПаводле легенды, даўней тут стаяла паганская святыня. У XI стагоддзі на ейным месцы паўстаў раманскі касцёл у гонар св. Міхаіла Арханёла, які належаў да створанага кракаўскага біскупства. Шостым па ліку біскупам Кракава быў Станіслаў са Шчапанава, у 1079 годзе за здраду прысуджаны каралём Баляславам II Смелым да смяротнага пакарання. Пазней, аднак, кароль быў выгнаны з краіны, а біскуп Станіслаў прызнаны святым і ў 1253 годзе кананізаваны. Падставай кананізацыі Папа Інакенцій IV назваў цуды, што чыніліся над труной біскупа; яго парэшткі былі перанесены ў кафедру, а касцёл на Скалцы ў дапаўненне да тытула атрымаў імя Св. Станіслава і стаў месцам пілігрымак. Так, у 1270 годзе пілігрымку сюды здзейсніў венгерскі кароль Стэфан V разам з жонкаю і дзецьмі.\nУ XIV стагоддзі Казімір III Вялікі паставіў гатычную святыню. 25 сакавіка 1471 года на просьбу Яна Длугаша кароль Казімір Ягелончык перадае касцёл айцам-паўлінам.\nУ 1732 годзе паўстае план перабудовы касцёла ў барочным стылі. Перабудова пачалася ў наступным года, стары касцёл быў разбураны дазвання і збудаваны ў камяні наноў. У 1734 годзе выкапаныя і перанесеныя косткі Яна Длугаша, які быў пахаваны ў касцёле. Падчас перабудовы з-за фінансавых непаразуменняў некалькі разоў мяняліся будаўнікі, а разам з імі і планаваны выгляд касцёла. 4 ліпеня 1749 касцёл асвечаны, у 1751 кансэкраваны пад тытулам святых Арханёла Міхаіла і біскупа Станіслава. Прызначанае штогадовае свята кансэкрацыі ў трэцую нядзелю пасля Вялікадня. У 1792 косткі Яна Длугаша перапахаваныя ў касцёльнай крыпце.\nАкупацыйныя ўлады ў 1836 годзе стварылі ў кляштары турму для палітычных вязняў. У 1848—1858 года частка кляштарных будынкаў аддадзеная пад кашары для аўстрыйскага войска.\nУ 1880 годзе архітэктар Тэафіл Жэбраўскі паставіў у крыпце касцёла «труны заслужаных», куды ўрачыста перанесеныя рэшткі Яна Длугаша. У 1889 годзе з ініцыятывы прыёра паўлінаў Аброзія Федаровіча пачынаецца рэстаўрацыя касцёла. 12 красавіка Федаровіч публікуе адозву да ўсіх палякаў «У справе рэстаўрацыі касцёла на Скалцы», дзе заклікае ахвяраваць хоць бы маленькія ўнёскі на рэстаўрацыю святыні.\n3 лістапада 1889 касцёл асвечаны з удзелам кардынала Альбіна Дунаеўскага. У 1890 з нагоды сканчэння рэстаўрацыі на фасадзе святыні ўмураваная таблічка з датай. У 1892 на прыступках ля ўваходу змешчаныя імёны ахвярадаўцаў, якія далі найбольшыя сумы на рэстаўрацыю святыні.\nЧарговая рэстаўрацыя пачынаецца ў 1927 годзе, хоць цягам усяго папярэдняга перыяду адбываліся дробныя дабудовы і дапаўненні.\nУ 1940 нацысты вывезлі са Скалкі срэбны залачоны рэлікварый пачатку XVI стагоддзя, на яім быў выяўлены біскуп Станіслаў у пантыфікацыйным строі ў момант уваскрэшання Пятровіна(польск.) бел..\nУ 1950 годзе пачынаюцца кансервацыйныя працы. Адноўлены фасад, закладзеная новая тынкоўка, упарадкаваная пляцоўка перад кляштарам і касцёлам, адноўленыя труны заслужаных.\nУ 1979 годзе касцёл наведаў Папа Ян Павел II. У 2005 годзе з нагоды 750-й гадавіны кананізацыі святога Станіслава Папа Бенедыкт XVI надаў касцёлу тытул малой базілікі.\n8 мая 2008 года на дзядзінцу ля касцёла быў асвечаны Алтар трох тысячагоддзяў.\nУ 1876—1880 паводле праекту Тэафіла Жэбраўскага ў скляпеннях касцёла створаны нацыянальны пантэон, у якім пахаваныя славутыя дзеячы польскай культуры і навукі. Адкрыццё пантэону было прымеркаванае да 400-х угодкаў смерці Яна Длугаша. У сучаснай Польшчы ў Крыпце заслужаных шторок 28 лістапада (у гадавіну смерці Станіслава Выспянскага) адбываецца жалобная мша.\nЮзаф Крашэўскі, пісьменнік\nГенрых Семірадскі, мастак\nСтаніслаў Выспянскі, мастак і паэт\nЛюдвік Сольскі, акцёр\nБазіліка Святога Арханёла Міхаіла (Кракаў) на Вікісховішчы\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Базіліка_Святога_Арханёла_Міхаіла_(Кракаў)&oldid=4145695"\nАпошнія змены 21 чэрвеня 2022 а 22:21\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:21, 21 чэрвеня 2022.


Макей сустрэўся з тэлеперсанажам з праграмы Салаўёва\nМіністр замежных спраў Уладзімір Макей прыняў палітолага, былога дзяржаўнага дзеяча Ізраіля Якава Кедмі.\n«Падчас сустрэчы адбыўся зацікаўлены і падрабязны абмен думкамі па найбольш актуальных пытаннях сусветнага і рэгіянальнага парадку дня. У рамках знаходжання Я. Кедмі ў Беларусі запланаваны шэраг яго сустрэч з прадстаўнікамі беларускай экспертна-аналітычнай супольнасці, а таксама выступленне з лекцыяй перад моладзевай аўдыторыяй», — паведамляе прэс-служба МЗС.\nЯкаў Кедмі ў свой час кіраваў службай «Націў» (1992—1999), якая займалася вывазам яўрэяў у Ізраіль, але апошнія гады выступае з каментарыямі ў расійскіх палітычных шоу, пераважна ў праграмах Уладзіміра Салаўёва.


Канвертаваць GlobalCoins (GLC) і Гаяны даляраў (GYD) : Калькулятар абменнага курсу\nGlobalCoin (GLC) і Гайанский даляр (GYD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта GlobalCoin і Гайанский даляр пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 2 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад GlobalCoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Гайанский даляр валюты па змаўчанні. Націсніце на Гаяны даляраў або GlobalCoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe GlobalCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Гайанский даляр гэта валюта, у Гаяна (GY, Хлопец). Сімвал GLC можа быць запісаная GLC. Сімвал GYD можа быць запісаная G$. Гайанский даляр дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу the GlobalCoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Гайанский даляр Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад Yahoo Finance. GLC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. GYD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Дзянница Новости Щучина | 09-01-2012\nНа першым пасяджэнні, якое праводзіў старшыня раённага Савета дэпутатаў, намеснік старшыні аргкамітэта І.Ю.Сакалоўскі, размова ішла аб слаўнай гісторыі Шчучына, у якой, хутчэй за ўсё, яшчэ ёсць свае “белыя плямы”. А значыць, па меркаванні Івана Юльянавіча, не лішне ў чарговы раз зазірнуць у архівы, пашукаць новыя (а дакладней добра забытыя старыя) факты і дакументы з далёкіх-блізкіх 60-х і да нашых дзён. Многа каштоўнага могуць расказаць гараджане старэйшага веку. Жывуць у нашым горадзе тыя, хто ведае яшчэ местачковыя традыцыі Шчучына, памятае, як будавалася тут першая шматпавярхоўка, як адкрываліся “Аўтапровад” ды маслазавод, як першы сыр варылі, як новыя школы прымалі першых сваіх вучняў, як аднаўляліся набажэнствы ў мясцовым касцёле…\nНаша газета з нагоды гарадскога юбілею адкрые шэраг новых рубрык. Мы запрашаем усіх нераўнадушных людзей падзяліцца сваімі згадкамі, расказаць маладому пакаленню, як жылі і чым жылі шчучынцы ў 60-90-х ужо мінулага стагоддзя. А часы тыя, хоць і ўвайшлі ў гісторыю як застойныя-застольныя, усё ж, калі аб’ектыўна, былі па-сапраўднаму стваральнымі. Наш горад на вачах рос, будаваўся, маладзеў і прыгажэў. Кожны можа ўзгадаць пра гісторыю Шчучына нешта сваё, адметнае, і гэта, безумоўна, будзе цікава астатнім.\nШто тычыцца пытанняў, якія ўздымаліся на пасяджэнні аргкамітэта, то, натуральна, размова не магла не ісці аб добраўпарадкаванні горада, яго азеляненні. Пра ўсё гэта варта думаць ужо сёння, каб вясной дзейнічаць зладжана і мэтанакіравана. І тут сваё важкае слова (і дзеянне!) павінны сказаць камунальная і дарожная службы, шырокае поле дзейнасці для валанцёраў і моладзі, усіх людзей добрай волі, якія шчыра любяць свой горад і хочуць, каб ён быў яшчэ больш прыгожым.\n… Работнікі культуры ўжо зараз прадумваюць сцэнарый будучага жнівеньскага свята, абяцаюць шмат інавацый і сюрпрызаў. Горад на свой залаты юбілей сабярэ багата гасцей – ганаровых грамадзян, сяброў з гарадоў-пабрацімаў, вайскоўцаў-авіятараў, без якіх немагчыма было ўявіць наш райцэнтр а другой палове 20 стагоддзя.\n… Гады, як рака, плынь якой такая бурлівая і незваротная. Але на хвалях нашай памяці ўваскрасаюць лепшыя імгненні мінулага. Стымул для гэтага ў нас ёсць. Сёлета наш горад – юбіляр, а значыць усе мы, шчучынцы, – юбіляры. Давайце ж дружна рыхтавацца да знакавай даты і жыць чаканнем яшчэ аднаго цудоўнага свята.


Сэйм Польшчы рэкамэндуе вярнуць санкцыі супраць Беларусі\n17 люты 2010, 21:35\nСэйм Польшчы прыняў рэзалюцыю, якая асуджае дзеяньні беларускіх уладаў у дачыненьні да польскай нацыянальнай меншасьці.\nЯк паведамляе інфармацыйнае агенцтва РАР, у рэзалюцыі адзначаецца, што апошнім часам польскі ўрад выступіў з ініцыятывай аб збліжэньні зь Беларусьсю. Аднак "у сувязі з перасьледамі польскай меншасьці, дзеяньні польскіх уладаў павінны быць накіраваныя на падтрымку беларускага грамадзтва".\nПольскія дэпутаты лічаць, што "ўзровень супрацоўніцтва Польшчы і Эўразьвязу з беларускімі ўладамі павінен напрасткі залежаць ад узроўню выкананьня грамадзянскіх правоў у Беларусі". Яны выказаліся ў падтрымку намаганьняў беларускага грамадзтва праз фінансаваньне дзейнасьці незалежных СМІ, у прыватнасьці тэлеканалу "Белсат".\nУ рэзалюцыі ўтрымліваецца рэкамэндацыя "разгледзець магчымасьць вяртаньня да палітыкі санкцый у дачыненьні да Беларусі".\nДэпутаты заклікалі беларускія ўлады выконваць правы чалавека і грамадзянскія правы.\nПа інфармацыі польскіх СМІ, рэзалюцыя была прынята праз працэдуру аккламацыі (агульным ухваленьнем залі), без галасаваньня.\nСпікер сэйму Браніслаў Камароўскі сказаў, што на наступным тыдні Польшчу можа наведаць Анжаліка Борыс, кіраўнік непрызнанага Саюза палякаў у Беларусі.\nПрэзыдэнт Польшчы Лех Качыньскі раней накіраваў ліст Аляксандру Лукашэнку, у якім выказаў "сваю заклапочанасьць і рашучы пратэст у сувязі з ростам рэпрэсій супраць Саюзу палякаў у Беларусі".\nКанфлікт вакол неафіцыйнага Саюзу палякаў у Беларусі працягваецца. Раскол у саюзе адбыўся ў 2005 годзе. Частка арганізацыі афіцыйна зарэгістраваная Міністэрствам юстыцыі Беларусі. Неафіцыйнае крыло СПБ на чале з Борыс падтрымліваюць польскія ўлады.\nКанфлікт абвастрыўся ў пачатку 2010 году, калі на Дом польскі ў Івянцы прэтэндавалі абодва саюза. 8 лютага судовыя выканаўцы зрабілі вопіс маёмасьці Дома польскага, вытурылі з будынку актывістаў неафіцыйнага СПБ. Дырэктара дома Тэрэсу Собаль абвінавацілі ў захопе будынка.\n15 і 17 лютага былі затрыманыя дзясяткі актывістаў непрызнаванага саюзу, якія накіроўваліся на судовы працэс над Собаль ў Валожын, сярод якіх была і Анжаліка Борыс.


Да 70-годдзя вызвалення раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\nДа 70-годдзя вызвалення раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў\n31.10.2013 shumilino129Комментарии on Да 70-годдзя вызвалення раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў\nПра цяжкія баі і генеральскі партфель\n8 ліпеня 1941 года немцы захапілі Шуміліна, а значыць, увесь Сіроцінскі раён аказаўся пад ціскам акупацыйнай фашысцкай Германіі. У мястэчку Сіроціна была створана ваенная камендатура, дзе камендантам служыў нямецкі афіцэр Шпігель. Яму ўдалося скалаціць невялікі, чалавек на 20, атрад паліцаяў, якім камандаваў вядомы ў мясцовых краях кат Даніла Баравікоў. Паліцаі шукалі сем’і партызан, бралі іх у заложнікі, а затым расстрэльвалі.\nНямала жахаў расказвалі пра гэтага Шпігеля. Былы палітрук ўзвода партызанскага атрада “За перамогу” брыгады імя Кароткіна С. Е. Семянчэнка прыгадваў, як збіраў камендант мужчын для рамонту шашы Віцебск-Полацк, а ён разам з В. І. Улюценкам з Казаногава адмовіўся працаваць на немцаў. Старшым групы мужчын фашысты паставілі нейкага дзядка з суседняй вёскі. Камендант распарадзіўся да вечара з рамонтам закончыць. Маладыя, Улюценка і Семянчэнка, вядома ж, узбунтавалі, маўляў, не пойдзем, а дзядок і кажа: “Вось вечарам прыедуць фрыцы і расстраляюць за сабатаж”. А вечарам прыехаў Шпігель і ў ярасці пачаў біць неслухаў гумавай палкай, а салдаты стралялі чэргамі над іхнімі галовамі. Страшна было так, што хоць не жыві. Больш за ўсіх, вядома, дасталася дзядку. Вяртаюцца яны дамоў, а дзед і просіць: “Хлопцы, вы мне дастаньце гранату, такую, з ручкай, я Шпігеля разарву на мэтлахі”.\nПраз паўгода, калі Улюценка і Семянчэнка сталі партызанамі, узгадалі тую непакору, калі дзеда збілі немцы да непрытомнасці, і ім сорамна стала за тую кплівасць пра гранаты. “Дзядок жа праўду казаў, – згадзіліся партызаны. – Шпігель даўно, як костка ў горле”. І іхні ўзвод партызан, якім камандаваў Ігнаценка, учыніў на яго засаду. Так у лістападзе 1942 года пакончылі са Шпігелем…\nТым часам распраўляў плечы партызанскі рух. Лістападаўскай ноччу 1942 года партызаны-кароткінцы ўварваліся ў вёску Сіроціна і акружылі нямецкі гарнізон. Куль і гранат не шкадавалі. Фашысты, бачачы нявыкрутку, звязаліся з Шумілінам і папрасілі адтуль дапамогі. Групу варожых бронемашын партызаны спынілі бліз вёскі Тропіна. У засадзе быў узвод палітрука І. П. Шчукіна. Адна бронемашына была знішчана. Астатнія прарваліся да Сіроціна. Там яшчэ працягваўся бой, зацяты і адчайны. Аднак сілы былі няроўныя, і партызанам давялося адысці ў тутэйшыя лясы.\nТады ж, восенню 1942 года, узвод Ігнаценкі здзейсніў дыверсію на чыгунцы ў раёне ст. Лоўша і вяртаўся на базу ў казьянскія лясы. Недалёка ад вёскі Сіроціна, на шашы Віцебск-Полацк, якраз побач са спаленым партызанамі мостам мсціўцы заўважылі легкавушку, якая спрабавала аб’ехаць гразкую лагчыну і забуксавала.\nУ машыне сядзелі трое нямецкіх афі-цэраў і генерал. У партызан ажно заняло дух: вось вам і важны “язык”. Аднак узяць у палон іх аказалася не так лёгка. Афіцэры пачалі адстрэльвацца, кінуўся ў бок хмызнякоў, прыхапіўшы пузаты партфель, нямецкі генерал. Але і там, за кустамі, яго знайшла партызанская куля. У партфелі аказаліся каштоўныя сакрэтныя дакументы.\n6 кастрычніка 1943 года савецкія войскі прарвалі абарону праціўніка і вызвалілі горад Невель, а затым справа ад Гарадка выйшлі глыбокім клінам да вёсак Роўнае, Старыновічы, мястэчка Сіроціна. Аднак да вызвалення ўсяго Сіроцінскага раёна ад фашысцкіх войскаў заставалася яшчэ 8 доўгіх ваенных месяцаў…\nСпортивный праздник Шумилино встретило на спортивных площадках\nДень призывника прошёл в Шумилинском районе\nНа сессии утверждена программа развития района на 2011-2015 годы


“У СІЗА мяне зьбівалі да паўсьмерці”. У Віцебску пачаўся судовы працэс супраць Пятра Іванова - Віцебская вясна\nПётар Іваноў (архіўнае фота)\nПятра Іванова завялі ў судовую залю закутым у кайданкі. Падчас суду ён знаходзіўся ў клетцы. Выглядаў зьнямоглым. Адразу папрасіў судзьдзю, каб той дазволіў падчас дачы паказаньняў не ўставаць з лаўкі (атрымаў згоду). Патлумачыў, што пасьля таго, як у СІЗА №2 яго жорстка зьбівалі, яму баляць ногі. Пазьней яшчэ раз казаў пра гвалт у СІЗА: “Мяне тройчы зьбівалі, апошні раз – да паўсьмерці”.\nПадчас судовага паседжаньня Пётар Іваноў заявіў адводы ўсім удзельнікам працэсу – спачатку дзяржаўнаму абвінаваўцу, двойчы – судзьдзі і напрыканцы – адвакату. “У дадзеным выпадку гэта ня суд, а судзілішча. Рашэньне ўжо прынятае, і я ўжо ведаю, які будзе прысуд, мне ўжо паведамілі”, – казаў абвінавачаны.\nШто да абаронцы, якога наняў для Іванова Ігар Пастноў, сьцьвердзіў, што адвакат зь першага дня дапамагаў больш сьледзтву, а не яму. Паведаміў, што яшчэ раней скасаваў ягоныя паўнамоцтвы і іх не аднаўляў. “У РБ няма законаў і правасудзьдзя. Адвакаты нічога не вырашаюць. Навошта ён мне?” – заявіў Іваноў. Адмовіўся таксама адказваць на пытаньне, ці зьвязаная адмова ад адваката зь яго матэрыяльным становішчам. Між тым, папрасіў суд апытаць абаронцу ў якасьці сьведкі па справе аб зьбіцьці ў СІЗА.\nПасьля таго, як Іваноў заявіў хадайніцтва аб тым, каб па абставінах справы ў якасьці сьведкаў былі апытаныя ягоная дачка і жонка, выявілася, што абвінавачаны дагэтуль не азнаёміўся з матэрыяламі справы ў поўным аб’ёме. Спачатку ня меў магчымасьці па стане здароўя, а апошні раз (12 студзеня) адмовіўся сам, бо “пасьля зьбіцьця баяўся, што канчаткова заб’юць”.\n“Я меркаваў, што пасьля агучваньня фактаў пра зьбіцьцё, судовае паседжаньне будзе неадкладна прыпыненае, а Пётар Іваноў будзе накіраваны на судова-мэдыцынскую экспэртызу па факце нанясеньня яму цялесных пашкоджаньняў. Але, на жаль, гэтага не адбылося”, – кажа Левінаў.\n“І калі тут пракурор кажа пра тое, што ў дачыненьні Іванова можа быць ужыты тэрмін пазбаўленьня волі, большы за два гады, і таму мера стрыманьня выбраная правільна, то гэта сьмешна”, – камэнтуе Левінаў.\nАле, на ягоны погляд, нельга казаць, што пракурор ці судзьдзя забыліся на міжнародныя абавязацельствы Беларусі. “Яны проста іх ня ведаюць”, – лічыць праваабаронца.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Былы начальнік Віцебскага аддзяленьня чыгункі і дэпутат аблсавету атрымаў 7 гадоў за карупцыю\tПрызначаны суд па справе пра банкруцтва Полацкай унівэрсальнай базы »


Беларускія імёны (197055)\nФлэш-мульт Курачка-Рабка (195952)\nЦудоўная вясёлка (185473)\nРазмалёўка: домік (177914)\nМаляванкі для маленькіх: машынка (175986)\nКаляды (каб хадзіць па хатах) (173179)\nБеларуская мова: гісторыя і сучаснасць (171962)\nЯк назваць дзіця? (169013)\nТата, а ты папа? (162610)\nНатуральны білінгвізм у дзетак (161365)


19 люты 2009, 18:53\nСёньняшні візыт у Менск генэральнага сакратара Рады Эўразьвязу, вярхоўнага прадстаўніка па агульнай зьнешняй палітыцы і палітыцы бясьпекі Эўразьвязу Хавіера Саляны ў перадачы “Экспэртыза Свабоды” камэнтуе дырэктар праграмаў “Расея — Эўразія” нямецкага таварыства зьнешняй палітыкі Аляксандар Рар.\nРар: “Зараз Эўразьвяз вылучае сваю новую праграму “Ўсходняе партнэрства” з такімі краінамі, як Украіна, Грузія, Армэнія, Азэрбайджан. Туды, у гэтую праграму, нечакана для некаторых была ўключана Беларусь. Я мяркую, гэта зьвязана найперш з тым, што некаторыя краіны Эўразьвязу не на жарт спалохаліся, што Расея захоча аднавіць сваю імпэрыю. Маўляў, тое, што адбылося ў Грузіі, лёгка можа адбыцца і ў Крыме, альбо, скажам, у Беларусі. Пытаньне пра тое, што Расея зноў можа пагражаць Эўропе, стала на парадак дня шмат якіх аналітычных службаў.\nАкрамя таго, Лукашэнка адкрыта заявіў, што хоча праводзіць прыватызацыю ў краіне — і ня толькі з расейскім, але і з заходнім капіталам. Гэта таксама заахвоціла ўплывовыя бізнэс-колы ў Эўропе накіраваць свае погляды на Беларусь — таму зьявіўся і вельмі канкрэтны эканамічны інтарэс”.\nЦыганкоў: “Ці можна зразумець ваш камэнтар такім чынам, што дыялёг Беларусі з Эўразьвязам нясе нейкае антырасейскае адценьне? Але нават сам Лукашэнка заяўляе, што тут няма нічога небясьпечнага для Масквы...”\nРар: “Я думаю, што на самой справе Беларусь павінна імкнуцца ў Эўропу. Проста Беларусь прыпазьнілася на гэтым шляху, і ў гэтым сэнсе тут усё ў парадку. Але калі вы ўважліва пагледзіце праграму “Ўсходняга партнэрства”, якую распрацавалі швэды і палякі і якая цалкам падтрымліваецца цяпер чэскім старшынствам ЭЗ, то там вы ўбачыце пэўныя знакі. Ва ўсякім разе, так можна інтэрпрэтаваць гэтую праграму — як спробу выбудаваць стратэгічнае супрацоўніцтва ў сфэры бясьпекі з такімі краінамі, як Беларусь і Ўкраіна, неяк асьцерагаючыся расейскага імпэрыялізму. Там ёсьць ноткі асьцярожнага стаўленьня да Расеі.\nТаму трэба паглядзець, як гэтая праграма будзе разьвівацца, і зрабіць аналіз пасьля таго, як яна будзе прадстаўлена на наступным саміце Эўразьвязу ў Празе ў траўні. Яшчэ шмат часу, і калі паміж ЗША і Расеяй адбудзецца стратэгічнае збліжэньне, то гэтая праграма ня будзе мець антырасейскіх нотак. У іншым выпадку яна можа стаць буфэрам супраць новага адраджэньня ўплыву Расеі ў Эўропе”.\nЦыганкоў: “Падчас сустрэчы з Хавіерам Салянам Аляксандар Лукашэнка заявіў, што выступае за разьвіцьцё супрацоўніцтва з ЭЗ, аднак выказаў просьбу, каб “у нашых стасунках мы пастараліся выключыць усіх пасярэднікаў як унутры краіны, так і за яе межамі”. Безумоўна, беларускі кіраўнік меў на ўвазе найперш беларускую апазыцыю. Як можа вырашыцца гэтая дылема паміж рознымі поглядамі на “дыялёг” — афіцыйны Менск жадае гаварыць толькі пра “прагматычныя” пытаньні, Эўропа жадае ўключаць у размову таксама апазыцыю і грамадзянскую супольнасьць?”\nІншая рэч — Лукашэнка недзе мае рацыю, бо на вышэйшым палітычным узроўні ён мусіць наўпрост гаварыць з Брусэлем альбо з Прагай. Лічу, што галоўным вынікам візыту Хавіера Саляны ў Менск будзе тое, ці запросяць Лукашэнку на саміт Эўразьвязу альбо не. Я зыходжу з таго, што Лукашэнка атрымае гэтае запрашэньне пасьля таго, як Саляна вернецца зь Беларусі і зразумее, што Беларусь шукае новыя шляхі прасоўваньня ў Эўропу. У адваротным выпадку такога запрашэньня ня будзе, і тады дыялёг паміж Менскам і Эўропай павісьне ў паветры”.\nА.Рар: Лукашэнку запросяць у Брусэль


Якое значэньне будуць мець мясцовыя выбары? | Народная Воля\n19.01.2010 в 20:07\nЧавусаў: Колькасьць кандыдатаў ад апазыцыі будзе нечувана малая.«Мясцовыя выбары трэба разглядаць як пралог\nда прэзыдэнцкіх выбараў. У апазыцыйных партыях сапраўды існуе стомленасьць і апатыя. Колькасьць кандыдатаў ад апазыцыі будзе нечувана малая. Выбары пакажуць, ці існуе ў апазыцыі патэнцыял для працы з насельніцтвам.\nКарач: «У рэгіёнах ня будзе канфлікту паміж АДС і БНБ. І для апазыцыі мясцовыя выбары будуць трэніроўкай ідэй і лю\nдзей перад прэзыдэнцкімі выбарамі. У Віцебскай абласной арганізацыі АГП усе кандыдаты будуць ісьці з адзінай праграмай.


Міжнароднае французскае радыё — Вікіпедыя\nМіжнароднае французскае радыё\n«Міжнароднае французскае радыё»\nфр.: Radio France internationale\nСавет міністраў Францыі(фр.) бел.\nСусветныя французскія СМІ(фр.) бел.\nМары-Крысцін Сарагос(фр.) бел.\nМіжнароднае французскае радыё на Вікісховішчы\nМіжнароднае французскае радыё (фр.: Radio France internationale, RFI) — французская дзяржаўная радыёстанцыя, заснаваная ў 1931 годзе для замежнага вяшчання. Вяшчае на 12 мовах (англійская, в'етнамская, іспанская, кітайская, кхмерская, партугальская, персідская, руская, румынская, суахілі, французская і хаўса) у 29 краінах свету, у тым ліку ў 21 краіне Афрыкі (Гамбія, Гана, Гвінея-Бісау, Замбія, Каба-Вердэ, Камерун, Кенія, Кот-д'Івуар, Лесота, Ліберыя, Мазамбік, Малі, Намібія, Нігер, Паўднёвы Судан, Сан-Тамэ і Прынсіпі, Сьера-Леонэ, Сенегал, Уганда, ЦАР і Экватарыяльная Гвінея), 5 краінах Азіі (Арменія, Грузія, Іран, Камбоджа і Кыргызстан), 2 краінах Амерыкі (ЗША і Ямайка) і 2 краінах Еўропы (Малдова і Румынія). На 2014 г. мела 400 замежных карэспандэнтаў і каля 40 мільёнаў штотыднёвых слухачоў.\nУ 1931 г. Дзяржаўны саюз каланіяльнага радыёвяшчання заснаваў у Парыжы радыёстанцыю «Каланіяльны пост», якая вяшчала з перадавальнікаў магутнасцю 12 кілават на трох асобных кароткіх хвалях (25,63, 19,68 і 25,20 метраў адпаведна) для заморскіх уладанняў у Азіі, Амерыцы і Афрыцы. 23 сакавіка 1938 г. радыёстанцыю перайменавалі ў «Сусветную парыжскую» пры адкрыцці радыёперадавальніка магутнасцю 25 кілават у Ле-Эсар-ле-Руа(фр.) бел. (дэпартамент Івелін, рэгіён Іль-дэ-Франс). Вяшчанне пашырылася на 15 частасцей у 20 замежных мовах (англійская, арабская, балгарская, іспанская, грэчаская, дацкая, італьянская, нарвежская, нідэрландская, нямецкая, партугальская, польская, расійская, румынская, славацкая, сербскахарвацкая, турэцкая, чэшская, шведская і японская). 1 верасня 1939 г. запрацавала радыёмачта ў вёсцы Алуі(фр.) бел. (дэп. Шэр, рэг. Цэнтр) з дзвюма перадавальнікамі магутнасцю 100 кілават, што дазволіла дадаць 4 кароткія хвалі (24, 25, 31 і 41 метры). 17 чэрвеня 1940 г. радыёвяшчанне прыпынілася праз захоп поўначы Францыі нямецкім войскам у Другую сусветную вайну. 1 жніўня 1941 г. рэжым Вішы аднавіў вяшчанне радыёстанцыі на частасцях 19,68 і 25,33 метраў пад назвай «Голас Францыі», што праіснавала да падрыву нямецкім войскам Алуіскі радыёперадавальнік(фр.) бел. 17 жніўня 1944 года.\n1 студзеня 1945 г. вяшчанне аднавілася пад назвай Радыё «Парыж», якое пры канцы года мела 300 супрацоўнікаў і распаўсюджвала перадачы на 46 краін пры дапамозе трох перадавальнікаў магутнасцю 150 кілават. Дадалося вяшчанне на венгерскай і славенcкай мовах, у студзені 1946 г. — на фінскай (да красавіка 1951 г.), у 1976 г. — на в'етнамскай, кхмерскай і лаоскай. У верасні 1969 г. скасавалі перадачы па-балгарску, па-партугальску і па-славенску. У 1972 г. арабскую службу перадалі таварыству Сомера для стварэння радыё «Монтэ-Карла Блізкі Усход»(фр.) бел.. У 1973 г. запрацавалі першыя перадавальнікі магутнасцю 500 кілават у Ісудзёне(фр.) бел. (дэп. Эндр, рэг. Цэнтр). У 1974 г. скасавалі вяшчанне на 14 з 17 моў. 6 студзеня 1975 г. радыёстанцыя займела сучасны назоў. 17 снежня 1981 г. праз увядзенне Войцехам Ярузельскім 13 снежня ваеннага становішча ў Польшчы(англ.) бел. аднавілі польскую службу. 29 ліпеня 1982 г. МФР падпарадкавалі Ісудзёне(фр.) бел.. 5 верасня аднавілі расійскую службу. У 1984 г. у Французскай Гвіяне запрацавалі тры перадавальнікі па 500 кілават для пашырэння ў Лацінскай Амерыцы перадачаў па-іспанску, па-партугальску і па-французску, што пачаліся яшчэ 1 кастрычніка 1982 года. 1 студзеня 1985 г. аднавілі румынскую службу, у пачатку 1986 г. — сербскахарвацкую, у сакавіку 1988 г. — арабскую, пасля разгону войскам пратэстаў(руск.) бел. на плошчы Брамы нябеснага спакою(англ.) бел. ў Пекіне 4 чэрвеня 1989 г. — кітайскую.\nЗ увядзеннем 21 сакавіка 1991 г. персідскай службы лік моў вяшчання дасягнуў 14. 8 верасня МФР упершыню ў Афрыцы атрымала FM-частасць у Сенегале (Дакар). 16 верасня 1996 г. вяшчанне вялося на 17 мовах. 24 кастрычніка 2008 г. спынілі перадачы на албанскай, лаоскай, нямецкай, польскай, сербскахарвацкай і турэцкай мовах. Адначасна пачалося вяшчанне на суахілі і хаўса.\nАнры Цезена дзю Мансель(фр.) бел. (1986—1989)\nАндрэ Ларк'е (1989—1995)\nЖан-Поль Клюзэль(фр.) бел. (1995—2004)\nАлен дэ Пузілак(фр.) бел. (2008—2012)\nМары-Крысцін Сарагос (з 2012)\nМабільная старонка (фр.)\nМузычнае МФР (фр.)\nМузычнае вяшчанне Архівавана 14 жніўня 2011.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Міжнароднае_французскае_радыё&oldid=4019602"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:44, 17 студзеня 2022.


Сталiчны старажытны Полацк\nПолацк прызнаны культурнай сталiцай краiны 2010 года\nСертыфiкат № 1 аб прызнаннi Полацка культурнай сталiцай краiны 2010 года мiнiстр культуры Беларусi Павел Латушка ўручыў старшынi гарвыканкама Уладзiмiру Тачылу. Таксама быў падпiсаны план правядзення мерапрыемстваў па працягу гэтай рэспублiканскай акцыi.\nЯк падкрэслiў Павел Латушка, акцыя “Культурная сталiца года” праводзiцца ў краiне ўпершыню. Вобласцi прапанавалi мiнiстэрству свае кандыдатуры гарадоў i раёнаў для вызначэння першай культурнай сталiцы, з якiх i быў выбраны Полацк.\n— Сiмвалiчна, што Полацк часта ў нашай гiсторыi быў першым, — адзначыў мiнiстр. – Можна сказаць, што ён з’яўляўся першай сталiцай беларускiх зямель. У горадзе пабудаваны Сафiйскi сабор. Тут жыла вялiкая асветнiца Еўфрасiння Полацкая, па просьбе якой быў выраблены знакамiты крыж – наша святыня. Полацкiя харугвы ўнеслi значны ўклад у перамогу ў бiтве пад Грунвальдам. На гэтай зямлi iшлi жорсткiя баi ў час вайны 1812 года i Вялiкай Айчыннай.\nКожны жыхар павiнен мець доступ да лепшых здабыткаў культуры. Акцыя “Культурная сталiца краiны” гэтаму спрыяе. Так, ужо ў першыя днi акцыi ў Полацку выступiў харэагра-фiчны ансамбль “Харошкi”, у канцэртным зале Сафiйскага сабора прайшоў канцэрт салiстаў ансамбля “Класiк-авангард”, адкрылася выстава лiтаграфiй “Напалеон Орда i наша мiнуўшчына”. У плане мерапрыемстваў пазначаны выступленнi Прэзiдэнцкага аркестра, Нацыянальнага канцэртнага аркестра пад кiраўнiцтвам Мiхаiла Фiнберга, салiстаў Нацыянальнага ака-дэмiчнага Вялiкага тэатра оперы i балета. Таксама запланаваны шэраг выстаў, у тым лiку i земляка палачан Iвана Хруцкага, 200-годдзе з дня нараджэння якога хутка будзе адзначаць беларуская грамадскасць.\nНесумненна, далёка за межы горада i Беларусi выйдзе святкаванне 100-годдзя перанясення ў Полацк мошчаў святой прападобнай Еўфрасiннi Полацкай.\nСтаршыня Полацкага гарвыканкама Уладзiмiр Тачыла лiчыць, што горад па праву з’яўляецца культурным i духоўным цэнтрам. Тут шмат зроблена па аднаўленнi помнiкаў духоўнасцi i культуры. Так, хутка павiнен адкрыцца помнiк героям вайны 1812 года, якi быў адноўлены з дапамогай сродкаў Саюзнай дзяржавы. Адкрыецца i помнiк зодчаму Iаану.\nУладзiмiр Сцяпанавiч мяркуе, што падчас акцыi заявяць аб сабе i гарадскiя культурныя калектывы. Некаторыя мерапрыемствы, што праводзяцца ў Полацку, могуць набыць i рэспублiканскi статус. У прыватнасцi, лiтаратурны конкурс, якi сёлета прысвячаецца 65-годдзю перамогi ў Вялiкай Айчыннай вайне, творчы конкурс “Дзiцячы анёлак” i iншыя.\nНапрыканцы года ў Мiнiстэрстве культуры прааналiзуюць вынiкi акцыi i распрацуюць больш дасканалае палажэнне аб культурнай сталiцы краiны. Мяркуецца, кожны год яна будзе мяняцца, кожны горад цi раён змогуць ёю стаць. Але да гэтага трэба iмкнуцца i даказаць свае права на высокi статус справамi.\nПавел Латушка нагадаў, што ў Еўропе таксама вызначаецца культурная сталiца. “I чаму якi-небудзь беларускi горад праз некалькi год не зможа ёю стаць? – задаў пытанне мiнiстр. – Калi будзем iмкнуцца — зможам”. — “А чаму б i не стаць?” – адказалi ў зале.


Мастацтва - Поўны кантакт\nАматары дэманструюць гледачу тое, што спазнаецца ў працэсе наведвання міжнародных варштатаў і фестываляў, дасканаліцца шляхам спробаў і памылак і за што не выдаецца дыплом аб вышэйшай адукацыі: кірункі пластычнага, танцавальнага, вулічнага тэатра. «Непрафесіяналы» складаюць рух, які ў Беларусі набірае моц і мае вялікае кола паслядоўнікаў. Прыкладам, «SKVO`s dance company», «Karakuli», «ІnZhest» — вядомыя калектывы, што працуюць у эксперыментальных стылях. Яны робяць тэатральны прадукт найвышэйшай якасці і... лічацца аматарскімі.\nАпошнія два гады аматарскі тэатр Беларусі звяртаецца да інтэрактыўных формаў, калі глядач перастае быць простым назіральнікам, а робіцца актыўным удзельнікам і нават стваральнікам сцэнічных падзей. «Чацвёртая сцяна» — паміж глядзельняй і спектаклем — знішчаецца абсалютна, што, бясспрэчна, вымагае зменаў у тэхніцы акцёрскага выканання. Адразу зазначу: інтэрактыўны тэатр не адмаўляе сістэмы Станіслаўскага, але да звыклай псіхалогіі вобраза ў якасці надбудовы дадае наўпростае ўзаемадзеянне з публікай. Такім чынам, традыцыя ўзбагачаецца новым элементам.\nСёння інтэрактыўны айчынны тэатр існуе ў некалькіх варыянтах: у адным з тыпаў вулічных спектакляў, у адзінкавых спектаклях закрытай прасторы і ў выглядзе форум-тэатра — кірунку, які мы адкрылі ў 2004 годзе дзякуючы ініцыятыве моладзевага грамадскага аб’яднання «Новыя абліччы». Тады разам са шведскім партнёрам «Аркен тэатр» распачаўся непаўторны для краіны праект пад назвай «Форум-тэатр у Беларусі» і зладзіліся майстар-класы па невядомай на той час інтэрактыўнай методыцы — на мяжы тэатра, педагогікі і псіхалогіі. Зладзіліся для розных мэтавых аўдыторый, у тым ліку і для студэнтаў Універсітэта культуры і мастацтваў. У выніку форум-тэатр прыжыўся ў эксперыментальным тэатры «EYE» з Мінска і народным маладзёжным тэатры «Кола» з Віцебска (кіраўнікі тэатраў таксама ўдзельнічалі ў праекце). З 2009 года гэтыя калектывы паказалі больш за шэсцьдзясят спектакляў паводле методыкі форум-тэатра. «EYE» і «Кола» карыстаюцца ёй па-свойму.\nВулічны інтэрактыў завітаў да нас са славенскім тэатрам «KUD Ljud» і спектаклем «Invasion» у 2009-м на Міжнародны тэатральны фестываль «Белая Вежа»: ружовыя іншапланетнікі апантана ўзаемадзейнічалі з мінакамі, гледачамі, асяроддзем і нават з прадстаўнікамі міліцыі. Хутка ружовыя наведалі Мінск — фэст эксперыментальных тэатраў «Той самы фестываль» у 2011-м і Магілёў — «М@рт-кантакт» у 2012-м. «KUD Ljud» працуе паводле методыкі пабудовы непасрэднага дыялогу: артысты выклікаюць рэакцыю публікі на свае дзеянні. У гэтым выпадку (у адрозненне ад форум-тэатра) паміж гледачом і артыстам не існуе ніякай рэфлексійнай прасторы, што абумоўлена самой спецыфікай вулічнага тэатра: спектакль крочыць да аўдыторыі і ладзіць з ёю поўны фізічны кантакт. Такім чынам, інтэрактыў вулічнага тэатра — не частка агульнай дзеі, а непасрэдны метад.\nДзякуючы варштатам славенцаў нарадзіліся два айчынныя інтэрактыўныя стрыт-калектывы — «Moustache» і «42». Цяпер іх можна заспець на фестывалях вулічных тэатраў Славеніі, Расіі, Францыі, Польшчы. Вельмі цешыць і тое, што «42» утварыў лабараторыю вулічнага інтэрактыўнага тэатра, дзе каля шасцідзесяці добраахвотнікаў вывучаюць азы майстэрства. Сваю налаўчонасць яны засведчылі ІІІ Мінскаму форуму вулічных тэатраў сёлета напачатку траўня.\nДругі год запар Мінскі форум вулічных тэатраў ладзіўся ў Верхнім горадзе — адрэстаўраваным старым квартале ў самым цэнтры сталіцы. Сёлета фэст выйшаў за межы муніцыпальных святаў і нарэшце стаў самастойным незалежным дзействам (нагадаю: Другі форум рабіўся як іміджавае і забаўляльнае мерапрыемства падчас Чэмпіянату свету па хакеі ў Мінску ў 2014-м, а Першы збіраўся для святкавання Дня горада ў 2013-м). Па сутнасці — адбылося афіцыйнае прызнанне вулічнага тэатра Беларусі як самастойнай мастацкай з’явы. На трох пляцоўках Верхняга горада сабраліся вулічныя тэатры з Беларусі, Расіі, Польшчы, Прыднястроўя. Адметнасцю сталася нечаканая для многіх прысутнасць дзяржаўнага тэатра — Нацыянальнага акадэмічнага імя М.Горкага (Мінск) з пастаноўкай «Viva Сommedia!». Спектакль зроблены ў жанры камедыі дэль артэ — традыцыйнага народнага італьянскага вулічнага дзейства з захаваннем усіх адпаведных элементаў эстэтыкі. Усіх, акрамя галоўнага — вуліцы. 1 траўня, у вечар адкрыцця форуму, трупа тэатра сыграла твор на плошчы — там, дзе ён мусіць існаваць паводле ўсіх канонаў жанру. Фантазія трупы і пастаноўшчыкаў перанесла гледачоў у Венецыю, дзе спраўдзілася яскравая і жыццесцвярджальная гісторыя кахання, поўная сюрпрызаў, прыгодаў і таямніц.\nНаступны сюрпрыз фэсту — цырк! У Беларусь прыехалі тры акрабаты з цырку імя Жуля Верна з Ам’ена. Дарэчы, для французаў вулічны цырк — з’ява даволі звыклая, бо ён гадаваўся разам з сучасным вулічным тэатрам з часу студэнцкіх хваляванняў 1968 года і даўно набыў статус прафесійнага. Для прасторы СНД тое яшчэ новы і маладаследаваны феномен, хоць у Расіі намаганнямі Славы Палуніна і Цэнтра імя Ус. Меерхольда гэты жанр актыўна засвойваецца.\nСпецыяльная праграма ад Белдзяржцырку, якой завяршаўся фестываль, таксама зазнала аншлаг! На імправізаванай арэне выступілі жанглёры, гімнастка, сілавыя атлеты і клоўнскі дуэт. Паўнавартая пастаноўка ці не ўпершыню адбылася па-за межамі арэны.\nШто да тэатральнай праграмы, дык яе склалі пастаноўкі беларускіх калектываў у кампаніі тэатра «3,5» (Польшча), творчых аб’яднанняў «Карнавальчык» і «Вамкнам» (Расія) і вулічнага тэатра «Тук-тук» (Прыднястроўе). Па бальшыні сваёй спектаклі і перформансы спарадзілі тэатразнаўчы парадокс: Мінскі форум вулічных тэатраў нельга назваць ні фэстам прафесійных тэатраў, ні аматарскім мерапрыемствам. Постсавецкія вулічныя трупы — усе да адной — можна смела залічваць у аматарскія, бо артысты не маюць адпаведнай адукацыі ды статусу, а калі казаць пра еўрапейскіх удзельнікаў фестывалю, дык па нормах Польшчы і Францыі (дзвюх краін з наймацнейшай у Еўропе школай вулічных перфарматыўных мастацтваў) да нас завіталі самыя сапраўдныя прафесіяналы.\nТым не менш сёлета форум прадэманстраваў значны рост як у якасці праграмы, так і ў глядацкім успрыманні: выступоўцы з радасцю адзначалі, што гледачы сталі больш добразычлівымі. А гэта значыць, культура ўспрымання вулічных артыстаў пакрысе фармуецца... І айчынны тэатр, які доўга і не заўсёды паспяхова шукаў сродкі наўпроставай камунікацыі з публікай, можа іх атрымаць праз намаганні аматараў.


Кароткі, але варты ўвагі эпізод нашага мінулага | Заря над Бугом\nСямнаццатага верасня гэтага года спаўняецца 75 год з часу аб’яднання Заходняй Беларусі і Беларускай ССР. Каля дваццаці год быў актуальны тэрмін “Заходняя Беларусь” — так называлася тая частка нашага этнічнага абшару, які з 1921 да 1939 года знаходзіўся ў складзе Польскай дзяржавы\nЗаходняя Беларусь дасталася Польшчы ў выніку савецка-польскай вайны 1920 года. Такі стан рэчаў зафіксаваў Рыжскі мір у сакавіку 1921 года.\n“Цуд над Віслай” у жніўні 1920-га, адступленне бальшавіцкіх армій з-пад Варшавы дазволілі адроджанай Польшчы ўстанавіць кантроль над значнай часткай беларускіх і ўкраінскіх земляў.\nГэтыя землі – “крэсы всходне” – у грамадскай думцы Польшчы ўважаліся за свае, бо яны ўваходзілі да часу падзелаў Рэчы Паспалітай у склад гэтай дзяржавы.\nТаму вяртанне польскай дзяржаўнасці ў Беларусь і Украіну разглядалася як акт гістарычнай справядлівасці. Адбылося ўсё так, як спявалася ў нацыянальным гімне: “Co nam obca przemoc wziela, szabla odbierzemy…” (“вернем шабляю тое, што забрала чужая сіла”).\nАд пачатку адроджаная Польшча (у афіцыйнай тэрміналогіі – Другая Рэч Паспалітая) стваралася як дэмакратычная дзяржава. Але даволі хутка яна ператварылася ў аўтарытарную.\nКаля сарака працэнтаў насельніцтва новай Польшчы складалі нацыянальныя меншасці – немцы, украінцы, беларусы, яўрэі. Асіміляцыйная палітыка польскіх улад часта прымушала выступаць іх адзіным фронтам – за захаванне сваіх правоў на нацыянальную школу, друк, арганізацыі.\nУ першай палове дваццатых палітычнае жыццё Польшчы віравала. Яшчэ памятнымі былі падзеі Першай сусветнай вайны, паражэнне Нямеччыны, барацьба ўкраінцаў і беларусаў за свае нацыянальныя дзяржавы. На гэтай хвалі нацыянальныя меншасці ў часе выбараў 1922 года ў Сейм правялі даволі значную колькасць сваіх паслоў. Успамінаючы пра тыя выбары, кіраўнік Беларускага выбарчага штаба Антон Луцкевіч адазваўся так: «Выбары далі цвёрды доказ, што не чыста сацыяльныя, не рэлігійныя, а выключна нацыянальныя лозунгі прыцягнулі нашы масы. Гэта шмат для каго неспа-дзяваная навіна, мы самі ледзьве вачам сваім смеем верыць, але гэта бясспорная праўда».\nНа хвалі палітызацыі грамадства ствараецца 120-тысячная Беларуская Сялянска-Работніцкая Грамада, якую польскія ўлады знішчаюць у студзені 1927 года, а яе кіраўнікоў аддаюць пад суд.\nПасля разгрому Грамады палітычная актыўнасць Заходняй Беларусі змяншаецца, але не знікае.\nАмаль праз усе гады існавання міжваеннай Польшчы актыўна дзейнічае падпольная Камуністычная партыя Заходняй Беларусі, на рахунку якой арганізацыя антыдзяржаўных выступленняў, распаўсюджанне камуністычнай літаратуры, агітацыя за далучэнне Заходняй Беларусі да СССР.\nЧлены КПЗБ былі здольныя на ўчынак – ад паездкі з Жабінкі ў Варшаву ў форме польскага палкоўніка да сухой галадоўкі ў пружанскай турме і стрэлаў у віленскім судзе.\nІншыя беларускія партыі і арганізацыі не былі такімі радыкальнымі, але свой след у гісторыі вызваленчага змагання таксама пакінулі. Гэта і Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя, і Беларускі Сялянскі Саюз, і Таварыства Беларускай Школы, якія, нягледзячы на знешнюю лаяльнасць, усё роўна выклікалі незадавальненне польскіх улад.\nЧэслаў Немэн, вядомы польскі спявак, у адным са сваіх інтэрв’ю, згадваючы малую радзіму (ён паходзіў са Шчучынскага раёна Гродзеншчыны), адзначыў такую дэталь, датычную “польскага часу”: “вёска на крэсах чытала”. Да гэтага вызначэння можна дадаць: і пісала.\nЗаходнебеларускі перыяд пакінуў нам дзясяткі сялянскіх паэтаў-самавукаў, якія стварылі такую з’яву, як літаратура Заходняй Беларусі. У гэты час пішуць свае творы Уладзімір Жылка, Казімір Сваяк, Валянцін Таўлай, Міхась Машара, Мікола Засім, Вінцук Адважны. Незвычайную папулярнасць набывае творчасць Максіма Танка. У 1938 годзе дэбютуе ў “Шляху моладзі” Янка Брыль.\nПра большасць аўтараў тае пары можна сказаць словамі гісторыка Міколы Улашчыка: “Хай не вялікія, але ж нашы”. Вядомы даследчык той пары, Уладзімір Калеснік, так гаварыў пра спадчыну перыяду: “Паэзія гэтая – не той матэрыял, на якім крытык можа з чыстым сумленнем дэманстраваць вузкі прафесіяналізм, веданне паэтычнага рамяства… Масавая паэзія была фактам народнага парывання да чалавечай годнасці, а не мастацтвам слова ў ардынарным разуменні гэтага выразу”.\nТым не менш, літаратура жыла паўнакроўным жыццём. Існавалі ўсе асноўныя жанры, хіба што за выключэннем буйных празаічных. На высокім узроўні стаяла літаратурная крытыка, якая пазбегла тых пазанавуковых уплываў, якія былі характэрны для творчых працэсаў 30-х гадоў у БССР.\nУ спадчыну Другой Рэчы Паспалітай дасталося каля 500 беларускамоўных школ, якія з’явіліся на абшарах Заходняй Беларусі ў часы акупацыі краю кайзераўскім войскам. Польшча абяцала рупіцца пра захаванне адукацыйных правоў нацыянальных меншасцяў. У выніку гэтай рупнасці да 1939 года на тэрыторыі Заходняй Беларусі не засталося ніводнай беларускай школы. Таксама былі зачыненыя ўсе беларускія гімназіі. У выглядзе філіяла польскай гімназіі імя Ю. Славацкага датрывала толькі беларуская гімназія ў Вільні.\nБарацьбу за беларускую адукацыю вяло Таварыства Беларускай Школы. Аднак рашэнне Камуністычнай партыі зрабіць ТБШ “другой лініяй акопаў” дало ўладам падставу назваць арганізацыю “камуністычным гняздом” і ліквідаваць яе.\nДля шырокіх слаёў насельніцтва сярэдняя і вышэйшая адукацыя застаецца недаступнай. У Віленскім універсітэце ад агульнай колькасці студэнтаў беларусы складаюць 2%.\nНехта з даследчыкаў той пары, каб паказаць заходнебеларускую рэчаіснасць, што называецца, згусціў фарбы і прывёў такі прыклад: заходнебеларуская вёска паўгода не бачыла мяса. Гэта сапраўды так, але не таму, што галадала: заходнебеларуская вёска пасціла.\nРэлігійнасць грамадства даваеннай Польшчы была даволі высокай. Атэізм дакляравалі хіба члены Кампартыі і яе сімпатыкі. Сярод іх нават убіралася ў сілу тэндэнцыя не хрысціць дзяцей (якіх, праўда, пахрысцілі з пачаткам нямецкай акупацыі).\nУсяпольская набожнасць не пашкодзіла, аднак, падняць у паветра праваслаўны сабор у цэнтры Варшавы, які, з пункту гледжання ініцыятараў акцыі, псаваў традыцыйны выгляд горада.\nУнутранае ўбранне сабора было размеркавана паміж некалькімі праваслаўнымі храмамі даваеннай Польшчы. Так, баранавіцкі Пакроўскі сабор стаў уласнікам мазаік Васняцова.\nПраваслаўная Царква згодна планаў дзяржавы павінна была цалкам спаланізавацца. Калі свяшчэннік не ведаў польскай мовы, у Палескім ваяводстве дапускалася казань на мясцовых дыялектах, але прынцыпова забаранялася гаварыць на літаратурных украінскай і беларускай мовах.\nКалі пружанскі свяшчэннік Пілінкевіч прывітаў прэзідэнта Польшчы па-беларуску (у час яго візіту ў Пружаны), то меў непрыемнасці ад мясцовай адміністрацыі.\nКаталіцызм быў на больш прывілеяваным становішчы. Аднак, здараліся выпадкі, калі і ён мог трапіць у няміласць – калі бараніў правы нацыянальных меншасцяў. Так, ксян-дзы, якія выказвалі сімпатыю беларускаму нацыянальнаму руху, трапілі ў каталіцкую місію ажно ў кітайскі Харбін.\nУсе дваццаць год гэты край заставаўся аграрным. Характэрнымі рысамі былі малазямелле і дарагоўля зямлі. Масавы характар мела працоўная эміграцыя – у ЗША, Канаду, Парагвай, Аргентыну. Не сказаць, каб нічога не рабілася: патроху асушаліся балоты, пракладваліся дарогі, да канца 30-х з’явіліся аўтобусныя маршруты. Але ўсё роўна: па стане на 1939 год Заходняя Беларусь – адзін з самых бедных краёў Заходняй Еўропы.\nАдным словам, доля была ліхая. Вялікага захаплення ад адраджэння польскай дзяржаўнасці не адчувалі, як мінімум, нацыянальныя меншасці.\nНезадоўга перад пачаткам Другой сусветнай вайны ксёндз Вінцэнт Гадлеўскі (расстраляны ў 1942 годзе немцамі ў Трасцянцы) пісаў, што пры змене палітычнай сітуацыі беларус гатовы будзе кінуцца да першага, хто шчыра або няшчыра паабяцае лепшай долі.\nУ час, калі была выказана гэта думка, грамадства ўжо жыло прадчуваннем хуткіх змен.\nМацнела небяспечная суседка – гітлераўская Нямеччына. Яшчэ ў 1937 годзе ксяндзы з усёй Польшчы маліліся ў Нясвіжы за мір у Еўропе. А ўжо ў 1939-м у польскіх газетах рэкламуецца страшнае вынаходніцтва тае пары – дзіцячы вазок з процівагазам.\nУ 2010 годзе маім суседам па бальнічнай палаце стаў 95-гадовы дзед, які якраз напярэдадні Другой сусветнай вайны павінен быў пайсці ў апошні клас варшаўскай гімназіі. Я папытаў у яго, ці ездзіў ён на вучобу ў Варшаву ў жніўні 1939-га. Адказ быў такі: “Дурных тады не было. Усе толькі чакалі, хто першы прыйдзе”.\nПадпісаную 23 жніўня Дамову аб ненападзе паміж Савецкім Саюзам і Германіяй польская прэса спрабавала выставіць як прыкмету слабасці Гітлера, што вымушаны шукаць паразумення са Сталіным. Але нікога такімі апраўданнямі было ўжо не падмануць.\nУсе чакалі змен. Значная частка насельніцтва Заходняй Беларусі знаходзілася пад уплывам савецкай прапаганды, таму прыход Чырвонай Арміі быў вітаны кветкамі і трыумфальнымі брамамі.\nХай сабе гэта прапаганда часта не супадала з рэчаіснасцю, але адбыўся акт гістарычнай справядлівасці – злучэнне аднаго народа ў адным дзяржаўным арганізме. Палітычны рэжым з часам стаў менш суровы. А адзінства народа засталося.


Тэлевізары LG таксама будуць сумяшчальныя з AirPlay 2 | Я з Mac\nТэлевізары LG таксама будуць сумяшчальныя з AirPlay 2\nНа гэтым тыдні праходзіць CES - найбуйнейшая ў Лас-Вегасе кірмаш спажывецкіх тэхналогій, на якой прадстаўлены асноўныя навінкі асноўных вытворцаў. Samsung абвясціў у мінулую нядзелю гэта вашы тэлевізары 2019 і 2018 гадоў праз абнаўленне прашыўкі будуць сумяшчальныя з AirPlay 2.\nПраз дзень пра гэта абвясціла карэйская кампанія LG, другі буйны вытворца тэлевізараў на рынку новыя мадэлі, якія з'явіліся на рынку, будуць сумяшчальныя з AirPlay 2, Аднак, у адрозненне ад Samsung, ён не паведамляе, ці будуць мадэлі, выпушчаныя ў 2018 годзе, сумяшчальнымі з Samsung.\nАле акрамя гэтага, яны таксама будуць сумяшчальныя з HomeKit, што дазволіць нам кіраваць рознымі разумнымі прыладамі, падлучанымі ў нашым доме, з дапамогай каманд Siri. Тое, што мы не знойдзем у новых мадэлях LG 2019, - гэта дадатак iTunes Movies, якое так Ён таксама будзе прапаноўваць нам як мадэлі 2018 года, так і тыя, якія будуць выпускацца на працягу 2019 года.\nСумяшчальнасць AirPlay 2 з тэлевізарамі LG і Samsung, двух найбуйнейшых у свеце вытворцаў тэлевізараў, паказаць, як Apple хоча пашырыцца на іншыя рынкі і карыстальнікаў, што пацвердзіў Філ Шылер у твітэры, у якім ён пацвердзіў сумяшчальнасць тэлевізараў Samsung з AirPlay і iTunes Movies.\nАле акрамя таго, гэта яшчэ адзін крок, каб дасягнуць большай колькасці людзей праз наступную паслугу струменевага відэа, паслугу, якая, паводле некаторых чутак, можа выйсці на рынак на працягу першага квартала года, тое, што ведаць Apple малаверагодна.\nЗапуск AirPlay 2 на новых мадэлях LG і Samsung, можа стаць сур'ёзным ударам па продажах Apple TV, прылада, якую можна пакінуць па-за рынкам, бо не трэба будзе адпраўляць змест нашага iPhone, iPad ці Mac на наша тэлебачанне, што з'яўляецца адной з асноўных функцый, якую ён прапануе нам, калі не галоўнай, бо сумяшчальнасць гульняў па-ранейшаму вельмі нізкая.\nПоўны шлях да артыкула: Я з Mac » яблык » навіны » Тэлевізары LG таксама будуць сумяшчальныя з AirPlay 2\nКальцо запускае камеру для прагляду дзвярэй, пераасэнсоўваючы камеры бяспекі дома\nSpotify для Apple Watch, нарэшце, абноўлены, каб скарыстаць памер экрана серыі 4


Каб было спакойна і надзейна!\nЛюдміла Дубіна, Кобрынскі веснік 95 от 05 декабря 2015\t07 декабря 2015 11:41 Общество\tБеларуская\nПераможнае трэцяе месца за высокі ўзровень ведаў у вобласці страхавога бізнесу, ініцыятыўнасць і прафесіяналізм, а таксама за значны ўклад у развіццё страхавання атрымала Святлана Давідовіч. Як прызналася жанчына, у страхавую сферу яна трапіла выпадкова, па сямейных абставінах. З часам зразумела, што гэта быў провід лёсу. Паміж ранейшай прафесіяй настаўніка і цяперашняй пасадай страхавога агента жанчына праводзіць пэўную аналогію, якая, на думку субяседніцы, у першую чаргу заключаецца ва ўменні будаваць ўзаемаадносіны. Рабочы дзень Святланы Давідовіч пачынаецца з вечара папярэдняга дня, калі яна, узброіўшыся тэлефонным даведнікам з нумарамі сваіх кліентаў, пачынае адпрацоўваць адрасы, па якіх людзі чакаюць “гаранту” абароны ад непрадбачаных акалічнасцяў. На абслугоўванні Святланы знаходзяцца вёскі Хідрынскага сельскага савета, якія ўваходзяць у склад СВК “Узыходзячая зорка”.\nДля страхавога агента з 16-гадовым стажам Наталлі Паўлючык удзел у вышэйадзначаным спаборніцтве скончыўся перамогай у намінацыі “Страхавы агент – гэта прызванне”. Атрыманне такой узнагароды для жанчыны асабліва прыемна, на гэтай пасадзе яна адчула сябе на сваім месцы. За гады працоўнай дзейнасці ў Наталлі Паўлючык выпрацаваўся ўласны стыль работы, заснаваны на прыстойнасці, дабрыні, спагадзе і ўменні прадбачыць.\n“Удзельнікі конкурсу вызначаліся згодна паказчыкаў работы”, – адзначыў дырэктар прадстаўніцтва Белдзяржстраху па Кобрынскім раёне Анатоль Лукашэвіч і спыніўся на асаблівасцях работы прадпрыемства. Страхавую абарону насельніцтва на Кобрыншчыне ажыццяўляюць 63 чалавекі, 37 з іх – страхавыя агенты. Страхавыя паслугі, прапанова якіх на сённяшні дзень складае больш за 100 відаў, аказваюцца ва ўсіх куточках рэгіёна, у тым ліку праз 3 кропкі продажу. За 10 месяцаў бягучага года па ўсіх відах страхавання ў прадстаўніцтва паступіла 24,8 мільярдаў рублёў. У параўнанні з мінулым годам паказчык павялічыўся на 5,16 мільярдаў. Заключана 52726 дагавораў, з іх 35421 – па добраахвотных відах страхавання.


Скасаваць візы для беларусаў заклікала Еўразвяз дэпутатка бундэстагу\nМарылуізэ Бэк называе санкцыі адэкватным крокам, але мяркуе, што гэтага замала.\nДэпутатка бундэстагу Марылюізэ Бэк прапанавала не абмяжоўвацца ўвядзеннем санкцыяў для чыноўнікаў. Гэтую захаду яна назвала “адэкватным адказам на бязлітаснасць рэжыму ў адносінах апазіцыі” і адначасова “пераважна сімвалічным жэстам”.\nСпадарыня Бэк заявіла, што “ЕЗ не мусіць дапамагаць дыктатару замкнуць насельніцтва”. Яна перакананая, што “скасаванне візаў у аднабаковым парадку пакажа, што ЕЗ “трымае адчыненымі дзверы для беларусаў, ізалюючы рэжым”.\nДэпутатка дадала, што грамадзянскай супольнасці у Беларусі патрабуецца дапамогі ЕЗ, у тым ліку фінансавая, якая мае давацца без бюракратычнай цяганіны”.


Заблякаваны інтэрнэт-сайт партыі Міколы Статкевіча\nhttps://spring96.org/be/news/6626 2007 2007-04-23T10:00:00+0300 2007-04-23T10:00:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАтакаваны сайт пазбаўленай рэгістрацыі Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі Народная Грамада bsdpng.info.\nУ выніку хакерскай атакі сайт заблякаваны больш за двое сутак. Гэта адбылося пасьля таго, як на ім зьявіўся артыкул лідэра партыі Міколы Статкевіча. Палітык аналізаваў палітычную сытуацыю ў краіне і ў стане апазыцыі.\nЦяпер сайт аднаўляецца. У дадзены момант адбываецца пераезд сайту на іншы хостынг. Мікола Статкевіч ўпэўнены, што прычынай узлому сайту сталі ягоныя публікацыі.\nМікола Статкевіч адбывае пакараньне два гады абмежаваньня волі ў вёсцы Блонь Пухавіцкага раёну за арганізацыю вулічных дэманстрацый пратэсту супраць фальсыфікацыі вынікаў выбараў і рэфэрэндуму 2004 году, паведамляе Радыё Свабода.


Купить Майка WHO*S WHO в Самаре - Майка WHO*S WHO бренда AIIZ&nbspцвета МОРС. ВОЛНА 22011\nВыбрать размер L M S Цвет МОРС. ВОЛНА


Хакеры скралі, як мяркуецца, сцэнар чацвёртай серыі новага сезона папулярнага тэлесерыяла. 01.08.2017, Sputnik Беларусь\nпляцоўка , гульня тронаў\n© Photo : HBO (2011-...)Кадр з серыялу "Гульня тронаў"\nХакеры скралі, як мяркуецца, сцэнар чацвёртай серыі новага сезона папулярнага тэлесерыяла.\nМІНСК, 1 жні — Sputnik. Скрадзены хакерамі сцэнар чацвёртага эпізоду сёмага сезона тэлесерыяла "Гульня тронаў" яшчэ не апублікаваны ў інтэрнэце.\n"Гульня тронаў" — серыял тэлекампаніі HBO, адзін з самых папулярных на сучасным тэлебачанні: першую серыю сёмага сезона глядзелі больш за 15 мільёнаў чалавек.\nЯк стала вядома ў панядзелак, хакеры атакавалі серверы HBO і скралі каля палутара тэрабайт дадзеных тэлеканала — у тым ліку і сцэнар чацвёртай серыі "Гульні тронаў", якая яшчэ не выйшла, яна называецца "Трафеі вайны".\nСамі ж дадзеныя пакуль у інтэрнэце не апублікаваны, хоць многія фанаты ўжо захацелі прачытаць сцэнар чарговай серыі "Гульні тронаў". Хакеры не кажуць, калі размесцяць інфармацыю.\nHBO ўжо падвяргаўся буйной хакерскай атацы ў 2015-м, тады ў сетцы раней тэрміну былі апублікаваныя некалькі серый "Гульні тронаў". Пасля гэтага ў кампаніі заяўлялі аб тым, што ўзмацнілі меры засцярогі.\nНовы сезон "Гульні тронаў" стане перадапошнім. Ужо выйшлі тры серыі, усяго ж іх будзе сем — шоу будзе выходзіць да канца жніўня гэтага года. Дата выхаду восьмага сезона "Гульні прастолаў" яшчэ не вызначана.


Гродзенскія дэпутаты шукалі «болевыя» пункты дзіцячага аздараўлення | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Гродзенскія дэпутаты шукалі «болевыя» пункты дзіцячага аздараўлення\nЧлены прэзідыума абласнога Савета дэпутатаў і асацыяцыі мясцовых Саветаў выехалі ў летнікі, дзе ўбачылі, як адпачываюць школьнікі падчас канікул, і вызначылі, што трэба скарэктаваць у арганізацыі дзіцячага аздараўлення.\nЛетнік «Сузор'е» ў аграгарадку Парэчча Гродзенскага раёна — адзін з найлепшых не толькі ў вобласці, але і ў краіне. Ён пераможца ў розных намінацыях рэспубліканскага конкурсу. Узначальвае яго Андрэй Мацкевіч, прафесійны псіхолаг, былы выкладчык ГрДУ імя Янкі Купалы. Ён лічыць, што адпачынак можа быць не толькі цікавы, але і карысны. Таму кожная змена мае сваю канцэпцыю. Адна прысвечана Году малой радзімы, другая здароваму ладу жыцця, трэцяя — правілам бяспекі. Апошняя змена мае прафесійную накіраванасць. Тэорыя суправаджаецца практычнымі навыкамі. Значную ролю адыгрывае і прыгожы ландшафт з возерам. Сёлета, напрыклад, тут адпачнуць больш за тысячу школьнікаў. Летнік добра ведаюць і сюды імкнуцца трапіць з усяе вобласці.\nШлях да такой папулярнасці быў няпросты. Як расказала начальнік аддзела адукацыі Гродзенскага райвыканкама Таццяна Аксаміт, за летнік узяліся 10 гадоў таму, калі яго перадалі на баланс аддзела адукацыі. Па яе словах, комплекс прасцей было знесці, чым аднавіць. Спатрэбілася нямала намаганняў і фінансавых сродкаў, каб давесці яго да належнага стану. У планах — адрамантаваць яшчэ адзін будынак пад медыцынскі корпус, напрыклад, адкрыць там масажны кабінет. Зараз некаторыя паслугі дзеці могуць бясплатна атрымаць у санаторыі «Парэчча».\nТакі адпачынак у маляўнічай зоне вельмі карысны для дзяцей, лічыць старшыня абласной асацыяцыі мясцовых Саветаў дэпутатаў Анатоль Нікіцін. На яго думку, такіх летнікаў можа быць больш, але не ўсе яны працуюць. У іх ліку ведамасны летнік «Арляня», які належаў УУС. Зараз аб'ект на 100 месцаў пустуе, хоць і знаходзіцца непадалёк ад «Сузор'я». Анатоль Нікіцін прапанаваў аднавіць летнік агульнымі намаганнямі, каб прадпрыемствы і сельскія гаспадаркі адрамантавалі па доміку.\nУ вобласці назіраецца вялікі попыт менавіта на стацыянарныя летнікі, але месцаў не хапае, хоць яны і працуюць у чатыры змены. Таму ў Гродзенскай вобласці два гады таму распачалі праект па выкарыстанні пад кругласутачныя летнікі ўстаноў адукацыі. Базу падбіралі ў экалагічна чыстых месцах, дзе населеныя пункты маюць маляўнічыя краявіды. Такім чынам за два сезоны колькасць аздараўленчых баз вырасла з 35 да 65. Адпаведна, і дзетак у іх адпачыла значна больш. Па словах першага намесніка начальніка галоўнага ўпраўлення адукацыі Гродзенскага аблвыканкама Галіны Курганскай, у рэзерве яшчэ 15 такіх школ, усе яны знаходзяцца каля лясоў і азёраў.\n— Аб'ёмы аздараўлення растуць, — падкрэсліла яна. — Сёлета мы аздаравім 60 тысяч дзяцей ад 6 да 16 гадоў. Гэта на 12 % больш, чым летась. Усе летнікі працуюць на поўную магутнасць. Налета плануем аздаравіць 70 тысяч дзетак. Рэзерв ёсць. Будзем прапаноўваць гродзенцам ехаць на аздараўленне ў іншыя раёны, а не ствараць ажыятаж у прыгарадных летніках.\nЗмена з робатамі, пагранічны атрад і юныя ляснічыя\nНасамрэч у школьнікаў вобласці ёсць нямала альтэрнатыў у выбары летняга адпачынку. Многія аддаюць перавагу профільнаму кірунку.\nНапрыклад, у Лойкаўскай сярэдняй школе працуе палатачны перасовачны летнік «Следапыт». Сёлета яго ўдзельнікі за дзевяць дзён прайшлі амаль 80 кіламетраў. Са сваіх паходаў яны прынеслі экспанаты ў школьны музей.\nГродзенскі раён — прыгранічны. Школьнікі ахвотна едуць у летнікі, якія працуюць на пагранічных заставах. Іх створана 19. Як расказаў дырэктар патрыятычнага летніка Раціцкай СШ Максім Цяцерскі, перш-наперш сюды бяруць праблемных дзяцей і дзяцей з малазабяспечаных сем'яў. Палаткі ставяцца на самой тэрыторыі заставы, дзеці вучацца разбіраць і збіраць зброю, авалодваюць навыкамі следапытаў. Для многіх гэта першы крок у будучую прафесію.\nУ Скідзелі прышкольны летнік аб'яднаў 60 аматараў робататэхнікі. Школьнікі сталі пераможцамі першага абласнога конкурсу і прынялі ўдзел у фестывалі ў Мінску. Важна, што летнік з ІТ-ухілам працуе на бюджэтнай аснове.\nУ рамках летняй змены арганізаваны атрад юных ляснічых у аграгарадку Індура Гродзенскага раёна. Трапіць у яго не проста, бо мясцовае лясніцтва плаціць школьнікам за пасадкі і розныя іншыя работы. Гэта і заробак, і аздараўленне адначасова.\nПрофільны летнік «Навука» сабраў школьную інтэлектуальную эліту вобласці ў Парэцкай школе-інтэрнаце. Дарэчы, аб'ект задзейнічаны на ўвесь сезон.\nПрофільныя летнікі становяцца ўсе больш прывабнымі, бо дзяцей аб'ядноўваюць агульныя інтарэсы і цікавыя справы. Гэта перспектыўны напрамак, і ён будзе развівацца, запэўнілі спецыялісты адукацыі.\nПалепшыць абсталяванне і адкрыць басейн\nУ ліку «болевых» пунктаў дэпутаты адзначылі некалькі момантаў.\nДэпутат гарадскога Савета, галоўны ўрач 1-й дзіцячай паліклінікі Гродна Ірына Луканская звярнула ўвагу на аздараўленне дзяцей, якія маюць хранічную паталогію. Яна прапанавала ўвесці санаторныя змены ў спецыялізаваных школах-інтэрнатах. Напрыклад, у Азёрскай санаторнай школе-інтэрнаце можна прымаць дзетак са скаліёзам. У школе пяць гадоў не працуе басейн, а вада вельмі спрыяльна дзейнічае на мышцы. Была агучана прапанова яго адрамантаваць. Ужо некалькі гадоў аб'ект не трапляе ў абласную інвестпраграму, магчыма, дэпутатам удасца ўключыць яго ў спіс. Ёсць патрэба і ў медыцынскім пераабсталяванні спецыялізаваных школьных устаноў.\nСтаршыня Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў Ігар Жук звярнуў увагу на ўдасканаленне дзіцячага адпачынку.\n— Сёлета на падрыхтоўку аздараўленчага сезона ў вобласці затрачана больш за мільён рублёў. Працуе каля тысячы летнікаў розных тыпаў. Мы цалкам ахапілі дзяцей-сірот, але ёсць катэгорыя, якая патрабуе большай увагі, — гэта дзеці-інваліды. З іх праходзіць аздараўленне толькі 24 %. У «Сузор'і» будзе аздароўлена 15 чалавек. Трэба ўдасканальваць гэты кірунак. Дэпутаты павінны садзейнічаць развіццю сістэмы аздараўлення, прадугледжваць на гэта сродкі пры размеркаванні бюджэту ў раёнах, — падкрэсліў ён.\nЧлены абласной асацыяцыі мясцовых Саветаў выйшлі з ініцыятывай забеспячэння бясплатнага праезду школьнікам, якія ў летні час наведваюць прышкольныя летнікі. Такое пажаданне выказалі многія бацькі. На сённяшні дзень бясплатны праезд дзейнічае па 30 чэрвеня. У некаторых рэгіёнах, у тым ліку ў сталіцы, такія льготы для школьнікаў ужо дзейнічаюць.\nЗагаловак у газеце: Каб летнік прынёс радасць


Жыровічы. Сэрца Беларусі | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Рэпартаж » Жыровічы. Сэрца Беларусі\nЖыровічы. Сэрца Беларусі\nТут па-асабліваму ідзе час: не так спешна, не так шалёна, як у калаўроце гарадскіх будняў. І Божая Маці, чый абраз з’яўляецца галоўнай каштоўнасцю Жыровічаў, чуе ўсіх, хто прыходзіць да яе з верай. Ацаляе хворых і суцяшае пакутных. Бо хіба ішла б па свеце слава аб цудах, якія адбыліся на зямлі Жыровіцкай, хіба вярталіся б сюды з удзячнасцю тыя, хто атрымаў па веры сваёй?\nЖыровічы называюць сэрцам Беларусі. Штогод тут сустракаюць тысячы паломнікаў, якія жадаюць воддаль ад гарадскога тлуму дакрануцца да вечнага, духоўных першавытокаў, пабыць сам-насам з Богам і, спавядаўшыся, папрасіць Яго аб дараванні грахоў, памаліцца пра самае запаветнае. Хтосьці прыязджае натхнёны далучэннем да Бога, але большасць вязе сюды свой боль, смутак, апошнюю надзею…\nАдзін з галоўных асяродкаў праваслаўя ў Беларусі і найбуйнейшых у краіне архітэктурных ансамбляў XVII—XVIII стагоддзяў нядаўна адзначыў аж тры знакавыя для гісторыі веры на айчынных землях даты: 550-годдзе з’яўлення Жыровіцкага абраза Божай Маці, які шануецца не толькі ў Беларусі, але і за яе межамі і ўважаецца як цудатворны і праваслаўнымі, і каталікамі, 500-годдзе яго паўторнага з’яўлення і 500-годдзе заснавання Успенскага Жыровіцкага стаўрапігіяльнага мужчынскага манастыра\nА пачыналася ўсё са з’яўлення маленькага абраза Божай Маці, які сёння ўваходзіць у сотню самых шанаваных святынь праваслаўя. Падлеткі, якія пасвілі гаспадарскі статак, зайшлі далёка ў лес і там, у гушчары, сярод галін дзікай грушы, убачылі ззянне... З заміраннем сэрца знялі яны цудоўны абраз і аднеслі ў дом Солтана, паведаміўшы, пры якіх незвычайных абставінах была знойдзена святыня.\nАле гаспадар не надаў расповеду асаблівай увагі, паклаў абраз у куфэрак ды й забыўся на яго. А ўвечары вырашыў пахваліцца знаходкай перад гасцямі, адчыніў куфэрак, а там — пуста!\nПастухі ж назаўтра ізноў падаліся да той самай грушы. Гісторыя дакладна паўтарылася. Як і папярэдне, яны аднеслі абразок гаспадару. Той урэшце зразумеў: гэта ж цуд Гасподні! Ды сам выправіўся да лясной грушы. Памаліўшыся, Солтан даў зарок пабудаваць на месцы з’яўлення абраза храм у гонар Прасвятой Багародзіцы. У хуткім часе там паўстала драўляная царква, а вестка пра з’яўленне абраза Божай Маці хутка разышлася па ваколіцах, прывабліваючы мноства багамольцаў для пакланення. Шмат хто заставаўся тут жыць: адны стваралі сем’і, іншыя прысвячалі сябе служэнню Богу.\nФота з сайта zhirovichi-monastery.by\nКаля 1520 года здарылася бяда: пажар знішчыў амаль усё пасяленне, у тым ліку і царкву. Засталася адна царкоўная школа. Не ўдалося адшукаць і цудатворны абраз. Думалі, страцілі назаўжды.\nАднак цуд Гасподні не трымаецца межаў магчымага, вызначаных розумам чалавека... Аднойчы, пасля заняткаў у школе, вучні пайшлі на найбліжэйшую горку. На вялікім камені ўбачылі Багародзіцу ў нябесным ззянні. У руках яе быў абраз, які дарэмна шукалі на пажарышчы. Шчаслівыя дзеці прыбеглі ў пасяленне і пра ўсё распавялі дарослым. Свяшчэннік ды іншы народ паспяшаліся да ўказанага месца, дзе і знайшлі на камені цудатворны абраз. Гэтая падзея ўважаецца за другое з’яўленне Жыровіцкага абраза Божай Маці. А камень, дзе яго знайшлі, абгарадзілі. На месцы драўлянага храма пабудавалі новы, куды і змясцілі святыню. Унук Солтана Іван Аляксандравіч пачаў будаваць вялікую каменную царкву. Завяршылася будаўніцтва толькі ў пачатку XVII стагоддзя. Прастол асвяцілі ў гонар Прасвятой Багародзіцы. Цяпер гэты храм у Жыровіцкім комплексе называецца Яўленскім.\nТады, на пачатку XVII стагоддзя, абіцель пачалі засяляць уніяты. Але і ў іх цудатворны абраз заставаўся галоўнай святыняй. Шанаванне яго дасягнула апагею, калі ў 1726 годзе пастановай папскага капітула здзейснілі абрад каранавання Ісуса і Багародзіцы залатымі каронамі.\nУ 1810 годзе на тэрыторыю Жыровіцкага манастыра было перанесена епархіяльнае ўпраўленне, якое раней знаходзілася ў Навагрудку. Успенскі сабор Сэрца Беларусі (галоўны ў комплексе) стаў кафедральным. Да таго ж часу адносіцца і заснаванне ў манастыры духоўнай семінарыі. Абіцель стала галоўным асяродкам праваслаўя на беларускіх землях.\nПадчас Першай сусветнай вайны манастырская маёмасць, а таксама цудатворны абраз вывезлі ў Маскву, а манастырскі архіў — у Новарасійск. Немцы занялі памяшканні пад казармы, пасеклі на дровы іканастас... Але мінулі змрочныя часы, абраз Божай Маці вярнуўся на сваё месца: архімандрыт Ціхан прывёз яго ў слоіку з варэннем... Нягледзячы на нялёгкія выпрабаванні і грамадзянскай, і дзвюх сусветных войн, абіцель выстаяла. Маці Божая па-ранейшаму знаходзіцца ў Жыровічах.\nАбраз Маці Божай Жыровіцкай. Фота з сайта zhirovichi-monastery.by\nВыяўленая на граніце, велічынёй усяго некалькі сантыметраў, апаленая пажарам, ледзь трэснутая ад агню і часу, Багародзіца па-ранейшаму прыціскае да грудзей Немаўлятка. І моліць Сына свайго і Госпада Бога за ўсю Беларусь, перакананы вернікі...\nЗ моманту з’яўлення цудатворнага абраза Божай Маці і да цяперашняга часу народ верыць, што праз выяву Багародзіцы можна атрымаць жыватворную дапамогу і ацаленне нават у самых цяжкіх выпадках. Многія з іх на працягу стагоддзяў фіксаваліся ў летапісах, іншыя перадаваліся з вуснаў у вусны.\nТак, адна з першых занатаваных з’яў міласэрнасці Царыцы Нябеснай датуецца XVI стагоддзем. Ірына Вайнянка, адзіная дачка багатых бацькоў, у маладым веку пакутавала на невылечную хваробу. Ніхто не мог ёй дапамагчы, і тады яна сама з непахіснай верай звярнулася да Божай Маці Жыровіцкай. Хворая ўбачыла Багародзіцу ўва сне. Святая Дзева загадала ёй адправіцца ў Жыровічы. У Ірыны тым часам адняліся і рукі, і ногі. Бацькам самім давялося везці дачку, якая ўжо была на смяротным ложы, у абіцель. Але не паспелі: у дарозе Ірына памерла. Што ім заставалася, як не працягваць свой шлях, але ўжо з іншай мэтай: каб хаця б пахаваць дачку там, дзе яна жадала апынуцца...\nКалі ж праводзілі абрад пахавання, памерлая раптоўна ўзнялася з труны і паспяшалася да цудатворнага абраза... Потым распавяла, што Маці Божая дакранулася да яе рук, ног, галавы і загадала, каб рэшту жыцця дзяўчына прысвяціла служэнню Богу ў сане інакіні. Уваскрэслая пастрыглася ў Пінскім манастыры святой Варвары, дзе 10 сакавіка 1580 года граматай караля Стэфана Баторыя была прызначана ігуменняй.\nНе пералічыць усіх цудаў, якія адбыліся пазней: сляпыя станавіліся відушчымі, смяротнахворыя вылечваліся, ацаляліся вар’яты; тыя, хто тварыў кашчунствы, раптоўна ўцямлівалі, што яны робяць; у сем’ях, якія доўгі час заставаліся бяздзетнымі, нараджаліся дзеці; вярталіся скрадзеныя рэчы...\nІнакш чым цудам не назавеш і тое, што адбылося з Алегам Бембелем, вядомым у літаратурным свеце пад псеўданімам Зьніч. Прадстаўнік «залатой моладзі», сын вядомага архітэктара, народнага мастака Беларусі Андрэя Бембеля прыйшоў да веры ў тыя часы, калі ў Савецкім Саюзе шырока прапагандаваўся атэізм. Цяжкахворы, ён прыехаў у Жыровіцкі манастыр... паміраць.\n— Дактары мне сказалі: «Мы зрабілі ўсё, што маглі, цяпер толькі на Бога спадзявайся», — распавядаў карэспандэнту «ЛіМа» манах Іаан (так яго цяпер завуць у абіцелі). — Папрасіў паслушанне. Рабіў тое, што мог. Але на працягу паўгода мне станавілася ўсё горш. Да Вадохрышча ўжо ледзь хадзіў. І вось надыходзіць свята. Ледзь даплёўся да купелі... Пачакаў, пакуль акунуцца ўсе, каб не замінаць, не выклікаць на сябе ўвагу. І з малітвай тры разы апусціўся ў ваду... Наступнай раніцай сябры па келлі сказалі: «Упершыню ты не замінаў нам спаць сваімі стогнамі...»\nЗ таго часу здароўе паслушніка Алега (як тады звярталіся да нядаўняга гараджаніна) пачало паляпшацца. Апісаннем выпадку яго шчаслівага ацалення пачынаецца тоўстая кніга запісаў аб цудах, здзейсненых па малітвах Жыровіцкай Божай Маці... Пад расповедамі аб сваіх патрэбах, просьбах да Бога і спраўджаных надзеях людзі пакідаюць імёны і прозвішчы — кожны Фама няверуючы можа пераканацца ў праўдзівасці таго, што адбылося.\nА хіба не цуд тое, што сёлета пабачыла свет кніга паэзіі Зьніча?\n— Ніякіх захадаў не рабіў, каб выдаць гэты зборнік. Але летась ад выдавецтва паступіла прапанова сабраць вершы, што і было зроблена, — згадвае паэт.\nУ выданне «Святло з Жыровіч» увайшла духоўная паэзія. Матывы асэнсавання лёсу чалавека і чалавецтва, гісторыі грамадства і краіны, цуд судакранання Бога і душы, яе шлях да Творцы, патрыятычны пафас — усё знайшло адлюстраванне пад вокладкай кнігі. І гэта не сухія рытарычныя філасофскія разважанні, а напоўненыя жыццём метафары:\n...Цябе і аплявалі... і распялі...\n...і я — як распінацелі Твае —\nшто тут — са мной — жыве,\n— цвіком — па сэрцы —\nАле не толькі боскі бок душы гаворыць у вершах Зьніча. Тое, што заўжды было і будзе ўласціва чалавеку: яго маленькія радасці і смутак, надзеі і расчараванні таксама знайшлі сваё месца ў зборнічку, увасобіўшыся ў адметныя вобразы, яркія, маляўнічыя, калі адразу бачыш карцінку:\n...маланка — бляскам\nсведчыць аб сабе...\nкаханне — полымем,\nшто сэрца поўніць...\nтуга, калі кахаюць не цябе, —\nпаўней ад хмары у мігценні поўні...\nУ людзей, далёкіх ад царквы, зазвычай манастырскі ўклад жыцця, правілы, якіх абавязаны прытрымлівацца насельнікі, асацыіруюцца з суровасцю, строгасцю, нават пэўнай асуджанасцю. Бывае, што няма для бацькоў большага няшчасця, калі дзіця з юных гадоў прысвячае сябе служэнню Богу, прымае абрад пастрыжэння. Між тым нячаста можна сустрэць чалавека, шчаслівейшага за манаха Іаана. Ён знайшоў сваё прызванне ў сценах храма, заўжды энергічны, мэтанакіраваны, нягледзячы на свой немалады ўзрост (летась адзначыў 80-гадовы юбілей), займаецца пры манастыры выдавецкай справай. Умее і пажартаваць, і натхніць добрым словам на добрыя справы...\n...У манастырскай абіцелі жыццё віруе. Манахі і паслушнікі не толькі праводзяць час у малітвах, але і выконваюць шмат працы па гаспадарцы, сустракаюць паломнікаў, праводзяць для іх экскурсіі па Жыровіцкім комплексе. І пасля судакранання са святлом гэтага месца адчуваеш сябе абноўленым, акрыленым, поўным сіл...\n3281 Страшнае слова «генацыд»