Эдуард Дубянецкі (№43)\nБляск і ўбогасьць беларускага літаратурнага мадэрнізму.\nПрацяг размовы, пачатай у артыкуле Алеся Тарановіча “Мадэрнізм: учора, сёньня ...заўтра”\nДрукуючы ў “Дзеяслове” №4 (41) за гэты год артыкул\nАлеся Тарановіча “Мадэрнізм: учора, сёньня\n...заўтра, альбо Споведзь былога мадэрніста”,\nрэдакцыя “Дзеяслова” спадзявалася, што ён зачэпіць\n“за жывое” многіх творцаў і выкліча неадназначную рэакцыю. Мы запрасілі сваіх чытачоў да працягу распачатай аўтарам размовы пра стан і праблемы сучаснага мастацтва ўвогуле і літаратуры\nў прыватнасьці. Адзін з першых водгукаў на тую\nпублікацыю мы і друкуем. Падкрэсьліваем: думка аўтара можа не супадаць з думкай рэдакцыі, а значыць пры жаданьні, слова ў наступных нумарах часопісу атрымае кожны, хто захоча выказацца на распачатую тэму...\nУ сёньняшнім сьвеце культура хоць і зьяўляецца маргінальным феноменам грамадскага жыцьця, аднак па-ранейшаму працягвае аказваць даволі істотны і неадназначны ўплыў на сьветаўспрыманьне і паводзіны практычна ўсіх людзей. Пры ўсёй стракатасьці і шматаблічнасьці мастацкіх пошукаў і практык двума найбольш уплывовымі мастацкімі кірункамі з другой паловы ХХ стагоддзьзя застаюцца постмадэрнізм і рэалізм (ва ўсіх яго мадыфікацыях і разнавіднасьцях – «крытычны рэалізм”; “сацыялістычны або постсацыялістычны рэалізм”; “магічны рэалізм” і інш.). Але перш чым пачаць размову пра сьпецыфіку сучаснага беларускага літаратурнага мадэрнізму, спачатку некалькі агульных разважаньняў наконт сьпецыфікі разьвіцьця грамадства і культуры ў сучасны перыяд.\nальбо ў зачараваным коле псеўдамастацтва\nНа мой погляд, у канцы ХХ ст. у большасьці краінаў сьвету відавочна ўзмацніліся прыкметы татальнай хваравітасьці. Чалавецтва ўсё больш і больш аддаляецца ад таго грамадства, якое Эрых Фром калісьці называў “здаровым”. І адпаведна адбываецца няўхільны дрэйф у бок “хворага (хваравітага) грамадства”. Сутнаснымі рысамі такога тыпу грамадства зьяўляецца ўсё нарастаючая адчужанасьць паміж людзьмі, няўхільнае ўзмацненьне эгацэнтрызму, геданізму і меркантылізму, рэлятывізацыя і разбурэньне традыцыйных маральна-этычных каштоўнасьцяў, прыкметнае паскарэньне і нарастаючая хаатычнасьць жыцьця. Вельмі добра і па-мастацку надзвычай выразна сьпецыфіка сучаснага жыцьця паказана ў выдатнай экзістэнцыйнай дакументальнай кінапаэме “Koyaanisqatsi” (1982) амерыканскага рэжысёра Годфры Рэджо. Гэты фільм з дапамогай яркіх візуальных карцінаў прыроды і цывілізацыі пераканаўча пацьвярджае сваю назву, што ў прыблізным перакладзе з мовы індзейцаў племя хопі азначае “мітусьлівае, вар’яцкае жыцьцё; або жыцьцё, пазбаўленае трываласьці і раўнавагі”.\nУ свой час вядомы псіхолаг Леў Выгоцкі (дарэчы, наш зямляк – родам з Віцебшчыны) ў сваёй грунтоўнай працы “Псіхалогія мастацтва” слушна сьцьвярджаў, што “мастацтва ніколі ня можа быць вытлумачана да канца з малога кола асабістага жыцьця, але абавязкова патрабуе тлумачэньня з вялікага кола жыцьця сацыяльнага” (Гл.: Выготский Л.С. Психология искусства. – Мн, 1998. С.93). Таму і не выпадкова, што гэтае “вялікае кола мітусьлівага сацыяльнага жыцьця” адпаведным чынам паўплывала на стан і характар разьвіцьця розных відаў мастацтва. У большасьці выпадкаў яно таксама стала больш “хваравітым”, фрагментарным (“мазаічным”) і ў той жа час больш павярхоўным, накіраваным на зьнешні эфект, а часам і на простае шакаваньне чытача, гледача ці слухача.\nАгульнай тэндэнцыяй стала таксама нарастаючая дэпрафесіяналізацыя культуры, што выявілася ў прыходзе ў розныя віды мастацтва масы людзей без высокай сьпецыяльнай адукацыі і (што яшчэ больш сумна!) без заўважных творчых здольнасьцяў. Таму на авансцэну ў розных сферах мастацкага жыцьця (найперш у літаратуры, жывапісе, эстраднай музыцы) выйшла мноства, так бы мовіць, “бясталентных аматараў”. Але апошнія дзякуючы такім сваім сьпецыфічным якасьцям, як надзвычайная актыўнасьць, нахабства, уменьне знаходзіць спонсараў і ўмела праводзіць піяр-акцыі, забясьпечваць падтрымку сярод “сваіх” літаратурных і музычных крытыкаў, пачалі выходзіць ледзь не на першыя месцы, значна абыходзячы сапраўдных талентаў у папулярнасьці, славе і матэрыяльнай забясьпечанасьці.\nТаму ёсьць адпаведныя падставы казаць, што такі “перакулены” сьвет стварыў адмысловы феномен т.зв. “нібыта-культуры”. Ён праяўляецца ў тым, што нам – чытачам, гледачам, слухачам – у якасьці сапраўдных твораў мастацтва прапануюцца (дакладней, найчасьцей навязваюцца) “нібыта”-вершы/карціны/песьні/, створаныя і выкананыя адпаведна “нібыта”-паэтамі/мастакамі/сьпевакамі і г.д. Сёньня аказваецца рэальна магчымым тое, што яшчэ нават некалькі дзесяцігоддзяў таму было амаль немагчыма ўявіць – каб усялякае пэцканьне на палатне называлася творам жывапісу, напісаная на паперы бязглузьдзіца – творам паэзіі, мармытаньне на сцэне пад фанаграму – мастацтвам эстраднай песьні…\nІншымі словамі, наступіў час усеагульнай прафанацыі культуры, стварэньня замест сапраўды сур’ёзных і глыбокіх твораў шматлікіх узораў “псеўдамастацтва”, ці, можна сказаць інакш – “эрзац-культуры”, “кітчавага мастацтва”. У выніку атрымліваецца своеасаблівае “зачараванае кола псеўдамастацтва”, калі выдаваемыя за сапраўднае мастацтва артэфакты “выхоўваюць-спараджаюць” адпаведных прыхільнікаў, пасьлядоўнікаў, а тыя апошнія (у сваю чаргу) уласнай непрыхаванай цягай да падобных твораў інсьпіруюць, “правакуюць” яшчэ большую актыўнасьць шматлікіх псеўда-творцаў. Зразумела, што ў сёньняшнім сьвеце (насуперак усім неспрыяльным павевам і абставінам), дзякуючы высілкам таленавітых і выдатных творцаў яшчэ захоўваецца высокая, ці элітарная культура, але, на вялікі жаль, яна выціснута ў маргінэз і сфера яе распаўсюджваньня працягвае няўхільна скарачацца, як шчыгрынавая скура ў аднайменным рамане Бальзака.\nУ дадзеным артыкуле мне б хацелася працягнуць гаворку пра стан мадэрнізму ў мінулым і сёньня, што была распачатана на старонках “Дзеяслова” (№41) мастаком і журналістам Алесем Тарановічам. У цэлым падзяляючы востра крытычны погляд аўтара на сутнасьць і зьмест мадэрнісцкіх твораў выяўленчага мастацтва, хацелася б аднак заўважыць, што як асобны мастацкі кірунак мадэрнізм – гэта зьява не аднародная, а шматаблічная, разнастайная, прадстаўленая (ня толькі бяздарнымі опусамі бесталентных творцаў) гэтаксама і якаснымі, цікавымі творамі таленавітых аўтараў. І ў гэтым кантэксьце нельга пагадзіцца з высновай аўтара пра тое, што “ў ХХІ стагоддзе мадэрнізм ужо не ўвайшоў”. Факты сьведчаць, што якраз такі ўвайшоў і зрабіў гэта даволі ўпэўнена і нахабна, хаця апагей мадэрнізму, на мой погляд, застаўся ўжо ззаду, і сёньня ўвага да яго пачынае паступова падаць.\nАкрамя таго, падрабязны пералік у тэксьце вышэйзгаданага артыкулу разнастайных “памылак” мадэрнізму зьяўляецца, як мне здаецца, своеасаблівай “памылкай” самога аўтара. Лічу, што ня варта абвінавачваць творцаў (некаторыя з якіх, безумоўна, таленавітыя) у тым, што яны нешта робяць ня так, як камусьці хацелася б – кожны творца мае права на свабоду творчага самавыяўленьня, на ўласныя эксьперыменты, знаходкі і памылкі. Галоўнае ж тут заключаецца ў іншым – а менавіта ў тым, наколькі створаны артэфакт культуры зьяўляецца арыгінальным, самабытным, каштоўным (у сэньсе сваіх мастацкіх вартасьцяў) і наколькі ён можа выклікаць цікавасьць у людзей з больш-менш устойлівай, здаровай псіхікай. Прыгадаем тут вядомае вальтэраўскае выказваньне: “усе жанры харошыя, акрамя нудотных”. Гэтыя словы можна было б трошкі перафразаваць і дадаць яшчэ адзін нюанс: усе творы добрыя, акрамя нецікавых і бяздарных (бясталентных).\nАбнаўленьне літаратурнай прасторы Беларусі\nА зараз больш падрабязна разгледзім сьпецыфіку і агульны стан сучаснага беларускага паэтычнага мадэрнізму (ці дакладней – постмадэрнізму). Прычым тут для большай зручнасьці і лёгкасьці ўспрыманьня тэрміны “мадэрнізм” і “постмадэрнізм” будуць разглядацца па сутнасьці як сінонімы, хаця, зразумела, у культуралогіі яны маюць даволі прыкметныя сэнсавыя адрозьненьні. Зараз ня будзем ўдавацца ў навуковыя вызначэньні гэтых паняцьцяў, заўважыўшы толькі тое, што мадэрнізм пачатку ХХ ст. і найноўшы мадэрнізм канца ХХ — пачатку ХХІ ст. – гэта, як кажуць, “дзьве вялікія розьніцы”. Вобразна кажучы, калі многіх мадэрністаў пачатку мінулага стагоддзя можна ўявіць паважнымі, самавітымі веліканамі, гуліверамі, то сучасных мадэрністаў – у большасьці хіба што экстравагантнымі карлікамі, пігмеямі. Узгадваньне пігмеяў будзе дарэчным яшчэ і ў кантэксьце распрацоўкі “слупом” “Бум-Бам-Літа” Зьміцерам Вішнёвым адмысловай канцэпцыі “афрыканізму”.\nМожна нават сказаць, што мадэрнісцкая паэзія за стогадовы перыяд свайго разьвіцьця прайшла пакручасты шлях сваёй унутранай дэградацыі, які, гаворачы персаніфікавана, можна коратка апісаць так – “ад Томаса Стэрнза Эліёта да… Дзьмітрыя Прыгава”. Пры гэтым класік мадэрнізму – лаўрэат Нобелеўскай прэміі Т. Эліёт – напісаў за сваё працяглае жыцьцё адносна мала вершаў і паэмаў, але практычна ўсе яны былі шэдэўрамі і станавіліся прыкметнай зьявай у сусьветнай літаратуры, а самай знакамітай яго паэме “Бясплодная зямля” (1922) прысьвечаныя многія сотні кніг, брашур і навуковых артыкулаў. У той жа час другі паэт – “бацька рускага канцэптуалізму” Дз. Прыгаў – напісаў вялікае мноства вершаў (па яго ўласным прызнаньні, звыш 35 тысячаў, што перавышае колькасьць вершаваных твораў усіх расійскіх класікаў разам узятых!), большасьць з якіх, даруйце, цяжка назваць як-небудзь іначай, чым графаманствам, ці “паперапэцканьнем”.\nЗразумела, і ў наш вірліва-мітусьлівы час ёсьць здольныя і надзвычай таленавітыя паэты-мадэрністы, але яны складаюць хутчэй выключэньне з агульнай шэрай масы вершатворцаў. Вышэйпрыведзены прыклад добра ілюструе думку найлепшага паэта сярод усіх беларускіх мадэрністаў Алеся Разанава, які ў адным са сваіх зномаў слушна адзначаў, што “мноства – супернік паэта” і што добрыя творы “павінны быць выключнымі, адзінкавымі” (Гл.: Разанаў А. Сума немагчымасцяў: зномы. – Мінск: І.П.Логвінаў, 2009. – С.15). З усіх маладых айчынных мадэрністаў гэтаму меркаваньню ў найбольшай ступені адпавядае, відаць, Вальжына Морт, якая выпусьціла пакуль усяго адзін зборнік і ўвогуле піша і друкуе мала вершаў, аднак амаль усе яны сапраўды ўяўляюць мастацкую каштоўнасьць. У той жа час значна часьцей сустракаюцца паэты меншага таленту (мадэрністы і рэалісты-традыцыяналісты), але якія ўжо маюць немалую колькасьць аўтарскіх кніг і вялікае мноства слабых вершаў рознага аб’ёму – і гранічна кароткіх, і надзвычай доўгіх. Аднак усё гэта так – адно толькі невялічкая рэмарка…\nНа мой погляд, у нашай краіне найбольш яскрава рэпрэзентуюць мадэрнісцкія тэндэнцыі ў літаратуры удзельнікі і прыхільнікі такіх літаратурных суполак, як “Таварыства Вольных літаратараў” (ТВЛ), “Бум-Бам-Літ” і, прыйшоўшы яму на зьмену, “Schmerzwerk”. Далей гутарка пойдзе не пра ўсіх айчынных мадэрністаў, а толькі пра прадстаўнікоў маладога пакаленьня, якія прыйшлі ў літаратуру ў сярэдзіне 1990-х гг. і ў больш позьні час – г.зн. пра тых творцаў, якія зараз збольшага знаходзяцца ва ўзроставым дыяпазоне ад 25 да 40 гадоў.\nСпачатку коратка скажам пра асобныя станоўчыя рысы і вынікі дзейнасьці беларускіх мадэрністаў у галіне паэтычнага мастацтва. Адной з найбольш важных такіх рысаў зьяўляецца тое, што яны даволі заўважна, істотна абнавілі (зразумела, найперш сваімі лепшымі творамі!) літаратурную прастору Беларусі, наблізілі яе да звыклага ў ХХ ст. для разьвітых еўрапейскіх краінаў літаратурнага ландшафту.\nІдучы ўсьлед за своеасаблівай модай на постмадэрнізм у заходнім мастацтве, айчынныя мадэрністы пры напісаньні сваіх шматлікіх твораў праявілі, безумоўна, пэўную сьмеласьць, раскаванасьць, унутраную свабоду духу, а часам нават і нахабства (тут міжволі ўзгадваецца безапеляцыйнае выказваньне заснавальніка італьянскага футурызму Тамаза Марынэці – “Без нахабства няма шэдэўраў”), бо, не зважаючы на аўтарытэты і крытычныя выказваньні, а таксама на пэўныя неспрыяльныя моманты ў грамадскім жыцьці, працягвалі зацята “гнуць сваю лінію”, друкаваць свае опусы і экстравагантна, ярка выконваць іх са сцэны. Увогуле, бяз іх творчасьці сучасная літаратурная панарама Беларусі была б, зразумела, няпоўнай, – амаль як у вядомым выказваньні пра тое, што “без мяне народ няпоўны”.\nПа-мойму, вельмі добра і рознабакова прадставіў творчасьць айчынных мадэрністаў паэт і журналіст Міхась Скобла ў аўтарскай грунтоўнай анталогіі беларускай паэзіі ХХ стагоддзя “Краса і сіла” (Мн.: “Лімарыус”, 2003). На старонках гэтага ўнікальнага выданьня можна прачытаць, бадай, сапраўды найбольш самабытныя і тыповыя творы “бумбамлітаўцаў” Зьміцера Вішнёва, Віктара Жыбуля, Сержа Мінскевіча, Усевалада Гарачкі, а таксама такіх “перакананых” мадэрністаў, як Андрэй Хадановіч, Юрась Пацюпа, Юры Гумянюк, Ігар Сідарук і інш. Ужо з разгляду прыведзеных у дадзенай анталогіі вершаў бачна, што іх унёскам (наколькі ён заўважны і каштоўны, гэта іншае пытаньне!) у беларускую літаратуру можна лічыць абнаўленьне лексікі “надзвычай цнатлівай” ранейшай паэзіі, а таксама спробы знайсьці новыя формы выразнасьці, увесьці ў айчынную вершатворчасьць экзатычныя матывы, вобразы і да т.п.\nАднак у цэлым уклад сучасных мадэрністаў у айчынную літаратуру ня варта перабольшваць і разглядаць яго як толькі іх уласнае вынаходніцтва. Справа ў тым, што яны працуюць прыблізна ў тым жа напрамку, рэчышчы, які быў уласьцівы разьвітым замежным літаратурам ужо амаль стагоддзе таму. У пачатку ХХ ст. дзякуючы намаганьням пераважна французскіх дадаістаў і сюррэалістаў, італьянскіх футурыстаў і расейскіх кубафутурыстаў, лацінаамерыканскіх авангардыстаў адбылося значнае абнаўленьне тагачаснай паэтычнай прасторы, усяго літаратурнага ландшафту. Надзвычай актыўная дзейнасьць прадстаўнікоў усялякіх “-ізмаў” прывяла да пэўнага ўзбагачэньня сродкаў мастацкай выразнасьці, а таксама да раней нечуванага “зацямненьня” сэнсу вершаў, іх відавочнага алагізму, да нагрувашчваньня надзвычай сьмелых, дзіўных, экзатычных вобразаў, да зьнікненьня знакаў прыпынку, рыфмы і адпаведна да значнага пашырэньня верлібраў, да новых спосабаў графічнага афармленьня вершаў (напрыклад, “лесьвіца” Маякоўскага) і да т.п.\nУвогуле, першым з беларускіх паэтаў, хто вельмі добра засвоіў і творча выкарыстоўваў у сваёй дзейнасьці шматлікія здабыткі старажытнай і найноўшай яму паэзіі, быў геніяльны беларускі паэт – эталон “паэтычнай красы і сілы” – Максім Багдановіч. Трохі пазьней, асабліва на працягу 1920-х гг. (а ў Заходняй Беларусі і ў 1930-я гг.) найбольш плённай у плане засваеньня назапашаных здабыткаў высокаразьвітых замежных літаратур і іх “перасаджваньня” на беларускую глебу была творчая дзейнасьць такіх выдатных і проста таленавітых творцаў, як Уладзімір Жылка, Уладзімір Дубоўка, Язэп Пушча, Уладзімір Хадыка, Вацлаў Ластоўскі (Власт), Аркадзь Моркаўка, Максім Танк, Рыгор Папараць і інш. Яны сьмела спрабавалі ўводзіць у тагачасную беларускую паэзію новыя формы і віды верша (напр., верлібры, вершы ў прозе), актыўна шукаць новыя сродкі мастацкай выразнасьці. Але, на вялікі жаль, творчыя пошукі асобных з вышэйназваных надзвычай і іншых адораных беларускіх паэтаў былі гвалтоўна спынены ў выніку масавых бальшавіцкіх рэпрэсіяў і ўзмацненьня цэнзуры. І можна толькі здагадвацца, якога ўзроўню магла б дасягнуць беларуская літаратура ў ХХ ст., калі б не было тых нечуваных рэпрэсіяў і існавала сапраўдная свабода творчага самавыяўленьня. І безумоўна, найбольшы ўклад у справу абнаўленьня беларускай паэзіі апошняй трэці ХХ ст. унесла творчая дзейнасьць Алеся Разанава. Менавіта ён можа ўспрымацца (калі трошкі перафразаваць вядомае выказваньне пра найлепшага расійскага паэта) як “наша мадэрновае ўсё”.\nУлічваючы вышэйназванае, наватарства айчынных мадэрністаў варта ацэньваць, па-мойму, больш стрымана і цьвяроза, без празьмернага захапленьня і ўслаўленьня. Але тым ня менш, за разглядаемы намі гістарычны перыяд – з пачатку 1990-х да канца 2000-х гг. – былі напісаныя (хай сабе і няшмат!) сапраўды таленавітыя і самабытныя паэтычныя і празаічныя творы. У галіне прозы ўяўляюць, напрыклад, цікавасьць раманы Альгерда Бахарэвіча, асобныя творы Ілблі Сіна, а таксама, напрыклад, “міні-раманчыкі” Вольгі Гапеевай, Вальжыны Морт.\nІ ўсё-такі, найбольш прыкметны і важны ўнёсак беларуская мадэрнісцкая паэзія ўнесла, бадай, у айчынную “вершаваную гумарыстыку”. Паколькі для мадэрнізму арганічна ўласьціва схільнасьць да бясконцай, татальнай гульні, да “іранічна-сьцёбнага” асэнсаваньня жыцьця, то і нядзіўна, што менавіта ў гэтым рэчышчы ці блізкім да яго былі створаны самыя цікавыя і каштоўныя творы. Іх аўтарамі сталі найперш таленавітыя паэты Андрэй Хадановіч (узгадаем, напрыклад, яго “беларускія лімэрыкі” і творы з кнігі “Старыя вершы”), а таксама Віктар Жыбуль і ягоная жонка Вера Бурлак (Джэці). Апошнія з іх выдалі як асобныя зборнікі сваіх вершаў, так і “супольную харошую кніжачку” пад назвай “Забі ў сабе Сакрата” (Мн., 2008). У творах вышэйназваных аўтараў сустракаюцца сапраўды ўдалыя, па-майстэрску напісаныя вершы, што вызначаюцца віртуозным валоданьнем словам, дасьціпнасьцю, гульлівасьцю, выкарыстаньнем розных формаў верша (санет, трыялет, туюг), а часам і “выхадам” на сацыяльную праблематыку.\nХацелася б таксама асобна адзначыць яшчэ два ладныя, харошыя паэтычныя зборнікі – “Я тоненькая, як твае вейкі” (2005) Вальжыны Морт і “Pager-вершы: начная лірыка” (2005) Глеба Лабадзенкі. Першы з вышэйназваных зборнікаў можна лічыць, бадай, найвышэйшым дасягненьнем у галіне беларускага “моладзевага пачуцьцёвага мадэрнізму”, паколькі ў ім арыгінальна, надзвычай сьмела і шчыра выяўлены разнастайныя (часам кантрастныя) эмоцыі і пачуцьці маладой дзяўчыны. Менавіта яна зьяўляецца аўтарам верша “Больніца”, які А.Хадановіч, відаць, слушна назваў самым знакамітым творам сучаснай маладой беларускай паэзіі. Адно толькі хацелася б пажадаць таленавітай аўтарцы – быць больш асьцярожнай і абачлівай у выкарыстаньні ў сваіх паэтычных і празаічных творах ненарматыўнай лексікі. А што датычыцца другога зборніка, то яго аўтар (няхай сабе і не тыповы постмадэрніст) – таленавіты паэт і журналіст – нягледзячы на свае “маладыя гады, маладыя жаданьня” (па Багдановічу) увогуле вынайшаў новы від паэзіі – т.зв. “pager-вершы”, напісаныя на пэйджэры і дасланыя з яго дапамогай любімым адрасатам.\nА цяпер хацелася б зрабіць адно невялічкае, але даволі істотнае адступленьне. Паколькі ў сучасную эпоху “ўсеагульнага хаосу” ў значнай ступені разбураныя традыцыйныя маральныя і духоўныя каштоўнасьці, чалавек нярэдка губляе магчымасьць адэкватна арыентавацца ў “вар’яцкім сьвеце”, а таксама цьвяроза ўспрымаць і ацэньваць розныя зьявы ў галіне палітыкі, эканомікі, мастацтва. Таму зноў становіцца актуальнай задачай адшукаць (хаця б для самога сябе) своеасаблівую сістэму каардынатаў, а таксама асноўных крытэрыяў ацэнкі вартасьці таго ці іншага твору мастацтва. Калі слухач, глядач, ці чытач ведаюць такія “крытэрыі якасьці”, то яны могуць больш-менш хутка адрозьніць сапраўднае мастацтва ад псеўдамастацтва, артэфакты высокай культуры ад узораў “нібыта-культуры”. Спрабуючы максімальна коратка вызначыць падобныя крытэрыі якасьці паэтычных твораў, мною нечакана напісаўся наступны тэкст: “Верш, у якім няма: сьлядоў натхненьня, праяваў розуму глыбокага, гарэньня душы і сэрца неспакойнага, – нарэшце, калі паэт ня мае густу, веры (ня толькі ў сябе!), майстэрства, а яшчэ і сораму, і адчуваньня меры, тады такія яго творы – то ня вершы, а так – пустое крэмзаньне паперы…”\nІншымі словамі, верш можна лічыць каштоўным і таленавітым паэтычным творам тады, калі ў ім зьліліся ў арганічнае цэлае арыгінальныя вобразы, шчырыя пачуцьці, глыбокія думкі, вытанчаны эстэтычны густ і прыстойная “верша-тэхніка” аўтара. Вельмі добрае вызначэньне любога твора мастацтва (у тым ліку і сапраўднага верша) даў найбуйнейшы паэт 20 ст. Райнер Марыя Рыльке, які вызначаў яго як “глыбока інтымнае адкрыцьцё”. Акрамя шчырага выказваньня уласных пачуцьцяў і думак пажадана, каб кожны вершатворца яшчэ дасканала валодаў т. зв. “рамяством паэта”. Аўтар апошняга словазлучэньня – выдатны расейскі паэт-сімваліст Валерый Брусаў – заўжды настойваў, што любы паэт павінен трывала засвоіць асновы паэтычнага майстэрства і ўвесь час імкнуцца яго павышаць, удасканальваць. Таму ў далейшым, каб зразумець розьніцу паміж сапраўдным вершам і своеасаблівай падробкай пад яго (т.зв. “псеўдапаэтычным опусам”), мы і паспрабуем абапірацца на вышэйпрыведзеную “сетку каардынатаў” і меркаваньні славутых майстроў паэтычнага слова.\nКалі ж зараз паспрабаваць вылучыць (хаця зрабіць гэта надзвычай складана) толькі адзін найбольш цікавы і дасканалы твор маладога паэта-мадэрніста, то тут, з майго суб’ектыўнага пункту гледжаньня, варта назваць верш пад назвай “Карэктар Сьнег” Віктара Жыбуля з яго зборніка “Дыяфрагма” (Мн., 2002). Гэты твор вызначаецца багацьцем выкарыстаных паэтычных сродкаў выразнасьці, завершанасьцю паэтычнай думкі, культурай мовы, а таксама арыгінальнай цэнтральнай метафарай. Вось поўны тэкст верша (дарэчы, у вышэйзгаданай анталогіі “Краса і сіла” чамусьці адсутнічае заключная страфа):\nУ рыхла-белай гурбістай газеце,\nшто разгарнулася абрусамі па бруку,\nу час, калі ўсе птушкі на дыеце,\nкарэктар Сьнег шукаў памылкі друку.\nПрацуе дзень і ноч амаль няспынна\nдрукарскі незмаўкальны наш станок,\nшто пакідае кожную хвіліну\nВось так зіма нас робіць друкарамі:\nці то язда,\nці то хада,\nДы нашы ўсе радкі перабірае\nі беліць начыста\nЁн пад станка прыглушаны стук-грукат,\nтрымаючы пушысты белы пэндзаль,\nзамазаў дужа шмат памылак друку…\nДык, можа, не карэктар ён,\nВось так надзвычай таленавіты версіфікатар В.Жыбуль адным вельмі ўдалым і якасным вершам па сутнасьці даў, можна сказаць, бясплатны паэтычны “майстар-клас” ня толькі сваім “калегам” па “Бум-Бам-Літу”, але і большасьці маладых і сталых паэтаў традыцыйнай (у сэньсе рэалістычнай) літаратурнай арыентацыі. Гэты твор (які па сваім зьмесьце і агульнай танальнасьці некалькі “выходзіць за межы” традыцыйных постмадэрнісцкіх канонаў) адразу “просіцца” ў паэтычныя анталогіі, паколькі ён адначасова зьяўляецца і ўзорам паэтычнай натхнёнасьці, і праявай душэўнай усхваляванасьці, і вынікам някепскага валоданьня “паэтычным рамяством”. Акрамя таго, варта адзначыць, што В. Жыбуль, творчы патэнцыял якога яшчэ не раскрыты напоўніцу, унёс свой уклад у беларускую літаратуру таксама і сваімі паліндромнымі паэмамі (нечуваная зьява ў беларускім прыгожым пісьменстве!) – “Рогі гор” і “Кацёл клёцак”.\nТакім чынам, творы вышэйназваных беларускіх паэтаў-мадэрністаў спрычыніліся да ўзьнікненьня таго феномену, які ўмоўна можна было б акрэсьліць як “бляск” айчыннага літаратурнага мадэрнізму. А далей пагаворым пра больш сумнае і паспрабуем вызначыць, у чым жа заключаецца ўбогасьць, шэрасьць і ў чым галоўныя недахопы маладой паэзіі мадэрнісцкага кірунку.\nШызарэалізм, ці звычайная ўбогасьць?\nАдзін з найбольш глыбокіх беларускіх эсэістаў Сяргей Дубавец у сваёй кнізе літаратурных эсэ пад назвай “Вершы” выказвае некалькі даволі спрэчных меркаваньняў. Па-першае, гаворачы пра тое, што ў савецкі час меў месца “шырокі прыток графаманаў”, ён (у выглядзе параўнаньня) адзначае, што “сёньняшні час зьдзіўляе амаль поўнай адсутнасьцю карысьлівых рыфмаплётаў сярод тых, хто выходзіць на сцэну з вершамі па-беларуску”. І трошкі далей агучваецца яшчэ адна спрэчная думка аб тым, што сучасная “беларуская паэзія перажывае ўздым” (Гл.: Дубавец С. Вершы. – Мн.: Медысонт, Бібліятэчка часопісу “Дзеяслоў”, 2007. – С. 7-8).\nНа мой погляд, прыведзеныя высновы С. Дубаўца выклікаюць пэўныя сумненьні і жаданьне пярэчыць ужо з-за таго, што практычна ніякіх, як гаворыцца, аргументаў і фактаў на карысьць сваіх сентэнцыяў ён не прыводзіць. Тады як больш-менш уважлівы разгляд разьвіцьця сучаснай беларускай паэзіі сьведчыць, па-мойму, якраз пра адваротнае – ў лепшым выпадку пра яе стагнацыю, а ў горшым – нават рэгрэс. Азнаямленьне з творамі аўтараў афіцыйных літаратурных выданьняў (найперш маюцца на ўвазе часопісы “Полымя”, “Маладосць” і газета “Літаратура і мастацтва”) толькі за адзін гэты 2009 год пераканаўча сьведчыць, што паток слабых (а часам і амаль графаманскіх) вершаў працягваецца, а можа быць, і ўзмацняецца. Яшчэ больш сумнае ўражаньне пакідае разгляд творчасьці “расейскамоўных беларускіх” паэтаў, што друкуюцца пераважна на старонках часопісаў “Нёман” і “Новая Немига литературная”. І тут міжволі складваецца ўражаньне, што беларуская мова, магчыма, ужо сама па сабе зьяўляецца своеасаблівым бар’ерам на шляху графаманства, паколькі ўсё ж такі колькасьць адназначна бездапаможных (у сэньсе мастацкіх вартасьцяў) паэтычных опусаў на расейскай мове заўважна перавышае колькасьць адпаведных твораў на беларускай мове.\nБольшасьці твораў з вышэйназваных выданьняў уласьцівы банальнасьць, патэтычная шматслоўнасьць (рэзанёрства), адсутнасьць творчых пошукаў, глыбокіх думак і пачуцьцяў, а таксама арыгінальных паэтычных тропаў. Хаця, зразумела, можна сустрэць тут і някепскія, якасныя творы, аднак яны зьяўляюцца хутчэй выключэньнем з правілаў. Калі ж мы дадаткова да ўласна літаратурных выданьняў далучым і некаторыя іншыя газеты, часопісы, а таксама ўсёўзрастаючую колькасьць адпаведных інтэрнэт-рэсурсаў і выдаваемых за свой кошт паэтычных кніг, то агульная карціна стане яшчэ больш змрочнай. Усё гэта пацьвярджае думку пра тое, што “племя” нашчадкаў графа Хвастова – самай яркай “зоркі” расейскіх графаманаў пушкінскай і постпушкінскай эпохі (па адной з жартоўных версіяў, сама назва “графаманія” якраз і паходзіць ад тытула гэтага бяздарнага пііта, які на поўным сур’ёзе лічыў Пушкіна сваім пераемнікам) – нязводнае і што яго справа, як гаворыцца, па-ранейшаму жыве ў вяках і працягвае квітнець у пачатку ХХІ ст.\nДругім фактам, які пярэчыць канцэпцыі ўздыму беларускай паэзіі, зьяўляецца тое, што асобныя таленавітыя паэты сярэдняга і старэйшага пакаленьня або ўвогуле перасталі пісаць паэтычныя творы (так бы мовіць, па розных прычынах “завязалі” з паэзіяй), або збольшага перайшлі на прозу, або зрэдку пішуць і друкуюць сёньня вершы, якія відавочна саступаюць іх лепшым творам, напісаным у апошнія дзесяцігоддзі ХХ ст. Да таго ж і нашы найвыдатнейшыя сучасныя паэты амаль перасталі нас радаваць (за выключэньнем асобных “залацінак”) сваімі бясспрэчнымі шэдэўрамі, колькасьць якіх у гады іх “творчага апагею” была значна большай.\nІ нарэшце, застаецца яшчэ адна, бадай, апошняя надзея прыхільнікаў аптымістычнай пазіцыі ў сэньсе ацэнкі ўзроўню айчыннай паэзіі – сучасны літаратурны мадэрнізм. На вялікі жаль, і творчыя здабыткі нашых мадэрністаў ніяк ня могуць сьведчыць пра ўзьлёт прыгожага пісьменства. Нягледзячы на тое, што паэты-постмадэрністы надзвычай актыўна дзейнічаюць ужо больш чым паўтара дзесяцігоддзі і маюць у сваіх шэрагах дзясяткі творцаў, тым ня менш, большая частка напісанага і надрукаванага імі, на мой погляд, мае альбо нязначную, альбо ўвогуле ня мае амаль ніякай мастацкай каштоўнасьці, што аўтаматычна пераводзіць падобныя творы ў катэгорыю своеасаблівага “літаратурнага шлаку, ці сьмецьця”. Апрача таго, мне здаецца, што зараз мадэрнісцкая паэзія па сутнасьці “топчацца на месцы”, паколькі ў гэтай сферы амаль не адчуваецца творчай эвалюцыі, самаразьвіцьця, а многія аўтары ўсё часьцей пачынаюць самапаўтарацца, адмаўляцца ад пошукаў новых сродкаў выразнасьці. Асобныя больш-менш удалыя (у мастацка-эстэтычных адносінах) ўзоры мадэрнісцкага пісьма прадстаўлены пераважна на старонках згаданай вышэй анталогіі “Краса і сіла” і часопісу “Дзеяслоў”, які ў адрозьненьне ад дзяржаўных выданьняў заўжды стараецца “трымаць марку” і не апускацца ніжэй абранага ўзроўню.\nУ цэлым большасьць мадэрнісцкіх твораў (хіба што за выключэньнем некалькіх лірычных і асобных іранічных вершаў) практычна ніколі і ніяк не закранаюць душу і сэрца, а неўзабаве ўвогуле пачынаюць навяваць яўную нудоту і жаданьне хутчэй закрыць такую кнігу. У чым жа тут справа? Чаму бальшыня вершаў адначасна і традыцыйнага, і мадэрнісцкага кірунку выклікае ў мяне па сутнасьці аднолькавую псіхалагічную рэакцыю непрыманьня.\nДля тлумачэньня падобнай сітуацыі можна было б спачатку зьвярнуцца да разгляду т.з. “шызафрэнічнага мастацтва”. Тым больш што асобныя тэарэтыкі беларускага літаратурнага постмадэрнізму самі гавораць пра фарміраваньне і нібыта добрыя персьпектывы “шызарэалізму” ў айчыннай літаратуры. Напрыклад, эсэіст Юрась Барысевіч робіць не бясспрэчную выснову: “Паўнавартасны адказ на выклік, што кідае нам эпоха агульнай абыякавасьці, страты сэнсаў і разьяднанасьці, можа вытварыць адно эфектыўная і паўнакроўная шызамашына пісьма – літаратурнага, выяўленчага, харэаграфічнага, а нават і палітычнага” (Гл.: Барысевіч Ю. Цела і тэкст. Мн.: БГАКЦ, 1998. С.23). Мне ж здаецца, што, па-першае, ніякага выкліку гэтая эпоха нам ня кідае, паколькі мы самі па сутнасьці зьяўляемся і яе своеасаблівымі “прадуктамі”, і ў той жа час яе “стваральнікамі”. А па-другое, які сэнс актыўна працаваць гэтай “шызамашыне пісьма”, калі вынікі яе дзейнасьці, як будзе паказана трошкі пазьней, абсалютнай большасьці людзей папросту не цікавыя і не патрэбныя (зразумела, акрамя саміх творцаў і іх прыхільнікаў-апалагетаў).\nДык вось, калі ўзяць феномен паэтычнай творчасьці шызафрэнікаў, то трэба адразу адзначыць, што іх версіфікатарскія спробы ў сур’ёзных дасьледчыкаў ніколі не выклікалі пільнай увагі і жаданьня такую паэзію вывучаць. У адрозьненьне ад паэзіі, выяўленчае мастацтва псіханеўротыкаў даўно прыцягвае павышаную ўвагу сьпецыялістаў, паколькі ў гэтай галіне сустракаецца нямала сапраўды яркіх, надзвычай самабытных твораў, пра што сьведчаць разнастайныя выставы гэтых мастакоў і наяўнасьць кніг і артыкулаў, прысьвечаных “шызафрэнічнаму жывапісу”. Паэтычная ж творы пацыентаў “дамоў вар’яцтва” нецікавыя для дасьледчыкаў таму, што вызначаюцца практычна поўнай адсутнасьцю хаця б якіх-небудзь мастацкіх каштоўнасьцяў. Прычым іх паэтычныя опусы не зьяўляюцца аднароднымі, а маюць два асноўныя полюсы (ці модусы). Гэтыя полюсы яшчэ ў пачатку ХХ ст. выявіў нямецкі псіхіятр Эрнст Крэчмер, які выказаў думку пра тое, што шызоіды і шызафрэнікі ў залежнасьці ад уласнага характару і ступені цяжкасьці хваробы, з аднаго боку, могуць быць крохкія як шкло (т. зв. “модус шкла”), а з другога, быць тупыя, як дрэва (т. зв. “модус дрэва”).\nАсобныя дасьледчыкі, хто ўсё-такі паспрабаваў прааналізаваць канкрэтныя прыклады “шызафрэнічнага вершаскладаньня”, прыйшлі да наступных высноваў. Імі было высьветлена, што паэтычныя творы, створаныя ў рэчышчы модусу “шкла”, вызначаюцца, як правіла, надзвычайнай цьмянасьцю, алагічнасьцю, выключнай засяроджанасьцю на сваіх хваравітых фантазіях, мроях, своеасаблівай “мазаічнай нагрувашчванасьцю” рознародных і часта абсалютна несумяшчальных (але зьнешне нярэдка вычварэнчых і экстравагантных) вобразаў, парушэньнем граматычных і арфаграфічных нормаў. Усё гэта абумоўлівае амаль поўную немагчымасьць больш-менш здаровым людзям удумацца і адчуць агульны зьмест і сімволіку падобных опусаў. Вершам жа супрацьлеглага модусу “дрэва”, наадварот, звычайна ўласьцівы стылістычная аднастайнасьць, рэзанёрства, трывіяльная манатоннасьць, банальнасьць, стэрэатыпнасьць, шаблоннасьць аўтарскага мысьленьня, амаль поўная адсутнасьць унікальнай аўтарскай інтанацыі (т.зв. “абязьлічанасьць”). Але пры гэтым такія вершы нярэдка вызначаюцца большай ці меншай фармалістычнай гладкасьцю, імкненьнем аўтара да дакладнага захаваньня памеру верша, яго рыфмікі і строфікі.\nУ цэлым, калі ў модусе “дрэва” паэтычныя творы нецікавыя з-за іх павярхоўнасьці, пустога рэзанёрства і абсалютнай “прадказальнасьці”, то ў модусе “шкла” яны нецікавыя з-за амаль абсалютнай іх неканвенцыяльнасьці (г.зн. сэнсавай незразумеласьці) і поўнай адсутнасьці імкненьня аўтара да таго, каб быць зразумелым іншымі людзьмі. І ў першым, і ў другім выпадку падобныя творы хутка стамляюць і выклікаюць відавочную нудоту.\nТакім чынам, атрымліваецца, што калі многія апусы паэтаў-традыцыяналістаў (што друкуюцца ў афіцыйных літаратурных выданьнях) можа быць аднесеныя да модусу “дрэва”, то немалая частка твораў сучасных мадэрністаў хутчэй адпавядае супрацьлегламу “модусу шкла”. У выніку атрымліваецца своеасаблівы “посны”, або “прэсны” мадэрнізм, ня здольны нічым прывабіць, нічым закрануць ці ўскалыхнуць.\nУ дадзеным кантэксьце аналізу мадэрнісцкай паэзіі збольшага выглядае слушным меркаваньне Г.Кісьліцынай пра тое, што “літаратура (на шчасьце, ня ўся) дрэйфуе ад патрыятызму да фрэйдызму – новай рэлігіі вольных літаратараў (Кісьліцына Г. Blonde attack. Мн.: Логвінаў, 2003. С.31). І сапраўды, большасьць твораў мадэрністаў уяўляе сабой па сутнасьці адмысловую “плынь сьвядомасьці”, ці, відаць, больш правільна будзе казаць – падсьвядомасьці (“неўсьвядомленага”, паводле З.Фрэйда), у якой часта амаль немагчыма зразумець як сэнс твору, так і тое, навошта такі твор пішацца і каму ён прызначаецца. Падобныя творы ў большасьці выпадкаў зьяўляюцца надзвычай герметычнымі, цалкам “адчужанымі” ад пачуцьцяў і патрэбаў “сярэднестатыстычнага грамадзяніна”, а таксама нярэдка адлюстроўваюць шматлікія псіхалагічныя комплексы і хваравітыя перажываньні аўтараў. Інакш кажучы, такія вершы ўяўляюць сабой своеасаблівыя літаратурныя шарады ці загадкі, якія кожны чытач павінен (?!) паспрабаваць адгадаць.\nУвогуле, аўтары-мадэрністы займаюць вельмі выгадную пазіцыю, паколькі, з аднаго боку, пішучы вельмі “цёмныя вершы”, а часам, прабачце, і проста бязглуздзіцу, лухту, яны ў той жа час спрабуюць выставіць сябе надта арыгінальнымі, самабытнымі, што найчасьцей, безумоўна, не адпавядае рэчаіснасьці. А з другога боку, такая цьмянасьць, незразумеласьць дае ім пэўныя падставы лічыць разнастайных чытачоў-“неразумекаў” адсталымі людзьмі, “недацёпамі” і да т.п. У той жа час, на мой погляд, больш складана (хаця любы харошы верш напісаць няпроста!) стварыць арыгінальнае, самабытнае ў рэчышчы мастацтва, блізкага да гуманізму і рэалізму. Бо тут за плячыма стаяць нават не стагоддзі, а тысячагоддзі разьвіцьця высокай паэзіі – пачынаючы ад краінаў Старажытнага Усходу (Егіпту, Індыі, Кітая і інш.). І каб на гэтай “гуманістычна-рэалістычнай дзялянцы” стварыць нешта новае, па-мастацку каштоўнае, сапраўды патрэбны выключны талент, глыбокі розум, надзвычай тонкая душэўная арганізацыя, багатая творчая фантазія, шырокая эрудыцыя, а таксама яшчэ ўменьне зірнуць крытычным вокам на свае творы і працягваць іх “дапрацоўваць”, шліфаваць – узгадаем багдановічаўскае “трэба з сталі каваць, гартаваць гібкі верш // Абрабіць яго трэба з цярпеньнем”.\nА ў выпадку з мадэрнісцкімі вершамі атрымліваецца, што можна ня мець, не валодаць уласна паэтычным мысьленьнем і ўражлівай душой, а проста (без усялякай на тое патрэбы і адпаведнай апрацоўкі) запісваць першае, што прыйшло ў галаву і потым выдаваць гэта за геніяльны твор. І (парадокс!) калі больш бязглузды, пазбаўлены якога-кольвечы сэнсу створаны опус, тым ён адэптамі постмадэрнізму хутчэй успрымаецца “на ура!”, разглядаецца як сапраўдны шэдэўр.\nІ вось цяпер прывядзем некалькі тыповых “перлаў” сучаснай постмадэрнісцкай паэзіі. Большасьць ніжэйпрыведзеных твораў была апублікаваная ў кнізе “Тазік беларускі: Зб. вершаў” (Мн.: Бервіта, 1998). Напрыклад, вось вельмі “глыбакадумны” верш пад назвай “Ён”, які належыць надзвычай “пладавітаму” пяру аднаго са “слупоў” “Бум-Бам-Літа” Зьміцера Вішнёва :\nФ Т Ы Р У С\nА вось яшчэ некалькі фрагментаў з яго багатай творчай спадчыны – “Пагляджу на мамантавы знак і зразумею адну рабую ісьціну з рагамі сьлімаковымі. Што дрэвы растуць ацяпляльнымі батарэямі, што словы мае выкалупваюць магільную чачотку” (поўны тэкст верша!); “Я ганяю // зграі // афрыканскіх // мух! // мух ганяю // ганяю мух // Я ганяю // тоўстых // афрыканскіх // мух…”(фрагмент верша “Я зноў”).\nА зараз некалькі вытрымак з творчай спадчыны Альгерда Бахарэвіча – “Я саджу пінгвіня на каня // Гэта мне і работа, і праца // І забава, і сродак схавацца // Я саджу пінгвіня на каня” (фрагмент твора); “Я хачу Піць Твой Пот” (увесь верш!).\nА цяпер з твору Сержа Мінскевіча – “Гарыць лухтар // Лятаюць шмухі // Хаду спыніў мулнар // У штаны засунуў рукі (фрагмент з верша “Эпізад Жуцьця”).\nА вось узор вершатворчасьці Вольгі Гапеевай – “Цэляфанавыя вятры // запакоўваюць аблокі // дажджы не ідуць // яны не людзі. // Сумна глядзіш як асобы жаночага полу // здымаюць перад табою спачатку станік а потым // А потым ўжо неістотна… (фрагмент з верша бяз назвы);\nІ нарэшце верш Ільлі Сіна – “ты – камяніцы гібрыднага неба вогнены // бляск і сьцёртыя кнігі дзеля таго каб // адрамантаваць вясну трэба адкалоць два // кавалкі манускрыпту вока мядзьведзі // матылькі хмарачосы жабы // з ь м е і // з ь м е і // з ь м е і” (поўны тэкст верша “Зьмеі”)…\nЗразумела, яшчэ вельмі доўга можна было б прыводзіць падобныя паэтычныя “шэдэўры”, але, мяркую, большасьць чытачоў тут скажа “Хопіць!”, бо нават і з прыведзеных фрагментаў добра вымалёўваецца агульная карціна сьпецыфічнага мастацкага сьвету і напрамку творчых пошукаў паэтаў-мадэрністаў. Увогуле, мне здаецца, што каб запар прачытаць хаця б некалькі зборнікаў мадэрновых вершаў, патрэбна альбо непахісная, часам невытлумачальная “цяга” да падобнай вершатворчасьці, або надзвычай трывалая нярвовая сістэма і неверагодная вытрымка, якая можа набліжацца да мяжы мазахізму.\nКалі сыходзіць з пункту гледзішча наяўнасьці хоць якога-кольвечы сэнсу ў гэтых “паэтычных шарадах”, то іх яшчэ трэба паспрабаваць разгадаць, а калі прытрымлівацца меркаваньня, што гэта проста бязглузьдзіца (т.з. “духоўная мешаніна”), то аўтаматычна зьнікае неабходнасьць растлумачваць такія опусы. Асабіста мне здаўна падаецца больш блізкай і слушнай менавіта другая з вышэйпрыведзеных версіяў. У якасьці пацьвярджэньня гэтай думкі спашлюся на меркаваньне нямецкага філосафа і псіхіятра Карла Ясьперса, які (на аснове шматгадовага аналізу паводзінаў і творчасьці псіхапаталагічных асобаў) называе іх амаль нічым паміж сабой не зьвязаныя і практычна бессэнсоўныя іх вершавананыя радкі “хаатычным літаратурным прадуктам”. Акрамя таго, К.Ясьперс называў празьмерную шматслоўнасьць сваіх пацыентаў-паэтаў (што, між іншым, сустракаецца даволі часта і сярод многіх сёньняшніх творцаў) своеасаблівым “моўным націскам”, прычым падобныя фейерверкі словаў зьяўляюцца найчасьцей сьведчаньнем духоўнага спусташэньня аўтараў і адначасова адчайнай спробай хоць як-небудзь яго завуаляваць, прыхаваць.\nЯк ні дзіўна, праўдзівасьць пазіцыі гэтага выдатнага дасьледчыка нечакана па сутнасьці цалкам пацьвердзіў той самы Зьміцер Вішнёў, які ў сваёй т. зв. “п’янай казцы” “Грымасы” з найноўшага зборніку тэкстаў “Фараон у заапарку” (Мн., 2007) надзвычай самакрытычна адзначыў: “Я – шаленец псіхапрыдуркаваты, сяджу на звар’яцелай канапе і пішу чарговую бязглузьдзіцу”. Ну што ж, як кажуць, “без каментароў” або Sapienti sat! Хтось адразу можа запярэчыць і сказаць, што гэта адно толькі праява постмадэрновай татальнай іроніі, жарту, гульні. Але ж нават калі гэта і так, то, як вядома, у кожным жарце ёсьць доля ісьціны – а мы дададзім, што і ў кожнай гульні (хай сабе і надта вясёлай) ёсьць пэўная доля “сур’ёзу”.\nВарта таксама дадаць, што высілкі чытача па “дэшыфроўцы” многіх мадэрнісцкіх твораў, па “разгадваньні” іх цьмяных вобразаў і сімвалаў нярэдка ня маюць сэнсу ня толькі па той прычыне, што часам гэтыя “гульні розуму” ўвогуле практычна немагчыма разгадаць (прычым нават многім людзям з шырокай эрудыцыяй і высокім інтэлектам!). Справа яшчэ і ў тым, што часам і сам аўтар не ўсьведамляе сэнс і магчымае прызначэньне напісанага твору, а калі і ўкладвае ў яго нейкі сэнс, то зусім неабавязкова, што апошні супадзе з высновамі “дэшыфроўшчыка” – літаратурнага крытыка ці звычайнага чытача. Таму ўяўляецца даволі слушнай выснова, зафіксаваная ў прынятай на ХІІІ Міжнародным кангрэсе па эстэтыцы (1995 г.) сьпецыяльнай дэкларацыі: “Той або іншы прадмет зьяўляецца прадметам мастацтва, калі ў якасьці такога яго (акрамя аўтара), ацэньвае хаця б адзін чалавек”.\nТаму калі хтосьці лічыць вышэйпрыведзеныя тэксты ўзорамі высокай паэзіі (натуральна, што я іх увогуле не лічу творамі паэтычнага мастацтва), то на гэта яны, безумоўна, маюць поўнае права – як гаворыцца, колькі людзей, столькі і меркаваньняў. Але тут ёсьць некалькі невялічкіх нюансаў: па-першае, літаратурны крытык/чытач/глядач у сваіх ацэнках павінен быць (па мажлівасьці) максімальна шчырым і не “падыгрываць” пры гэтым творцам, нават калі яны зьяўляюцца ягонымі сябрамі, сваякамі. А па-другое, пажадана каб “ацэншчык” таго ці іншага опусу быў у стане зразумела растлумачыць, чаму і на якой падставе ён успрымае дадзены артэфакт (верш, апавяданьне, карціну, песьню і інш.) як сапраўдны твор мастацтва.\nУ цэлым жа можна вобразна сказаць, што бальшыня твораў сучасных паэтаў-мадэрністаў спачатку ўзьнікаюць перад вачыма (пры іх чытаньні), але вельмі хутка, нібы мыльныя бурбалкі, і зьнікаюць, не пакідаючы практычна ніякага сьледу ў душы і сэрцы (акрамя хіба пачуцьця “расчараваньня” і дарэмна патрачанага часу). Гэтыя вершы прызначаныя, відаць, для “ўнутранага” карыстаньня ў межах адносна невялікай супольнасьці людзей – г. зн. для самога паэта і тых, хто зацята прытрымліваецца ідэі аб немагчымасьці і непатрэбнасьці вытлумачэньня паэтычных твораў. Напрыклад, менавіта такую пазіцыю займае вядомы беларускі эсэіст і тэарэтык постмадэрнізму Валянцін Акудовіч. Ён у цыкле прачытаных у Беларускім Калегіюме лекцыяў пад агульнай назвай “Уводзіны ў новую літаратурную сітуацыю” сьцьвярджае, што ў эпоху постмадэрну тэкст выяўляецца толькі наяўнасьцю тэксту і эстэтычнымі вартасьцямі адносна самога сябе, а ня нейкіх вонкавых сістэмных крытэрыяў, фармальных у тым ліку” (Гл.: Акудовіч В. разбурыць парыж. – Мн., 2004. – С.257). І далей думка пра тое, што (з пункту гледжаньня постмадэрнізму) ўся літаратура – гэта бясконцая вербальна-інтэлігібельная гульня, прычым “якім бы сур’ёзным, праблематычным ці сацыяльна вострым ні імкнуўся быць тэкст, ён толькі забаўка, што па сутнасьці нічым ня розьніцца ад розных гульняў у словы, якімі студэнты бавяцца падчас адкрытых лекцыяў” (С.291). Тут практычна цалкам паўтараецца меркаваньне заснавальніка і лідэра дадаізму французска-румынскага паэта Трыстана Тцара, які яшчэ ў 1918 г. у адмысловым “Маніфесьце дада” пісаў, што “мастацтва ёсьць прыватнай рэччу, мастак робіць яго для сябе”; што “крытыка ёсьць бессэнсоўнай, яна існуе толькі суб’ектыўна…”\nВядома, любая крытыка суб’ектыўная, паколькі адлюстроўвае пункт погляду канкрэтнага аўтара. Аднак што датычыцца сапраўдных твораў мастацтва, то яны, на мой погляд, ня могуць быць толькі прыватнай рэччу самога аўтара. Вартасьць любога створанага тэксту ніколі ня можа заключацца выключна ў самім тэксьце, таму што, па-першае, сам тэкст (гаворачы жартоўна-утрыравана) натуральна ня можа ацэньваць эстэтычныя вартасьці самога сябе, бо ён не зьяўляецца жывой істотай, а па-другое, любы від мастацтва зьяўляецца своеасаблівым дыялогам творцы са сьветам і з людзьмі ў гэтым сьвеце. Інакш кажучы, твор сапраўднага “жывога” мастацтва на працягу практычна ўсёй гісторыі чалавецтва (прынамсі, да наступленьня “эпохі постмадэрнізму”) па сутнасьці ўяўляў сабой кандэнсаваны вынік “сутворчасьці” канкрэтнага стваральніка і ўсёй навакольнай прасторы – грамадскай і прыроднай. Пры гэтым, чым больш таленавітым быў мастацкі твор – верш, паэма, карціна і інш. – тым, адпаведна, больш ён “уцягваў” у сябе, нібы магутны вір, разнастайных феноменаў прыроднага, грамадскага і індывідуальнага жыцьця. Зразумела, што апошнія “ўцягваліся” ў тканіну артэфакта культуры не наўпрост, а праходзілі складаны працэс іх трансфармацыі творчай фантазіяй мастака і выяўляліся ў самабытных, сьвежых вобразах і думках.\nТакім чынам, мастацкі твор – гэта ў канчатковым выніку адмысловы “дыялог у квадраце”, паколькі мастак спачатку нібы вядзе бясконцы ўнутраны дыялог са сьветам і з самім сабой, а потым, пасьля напісаньня і апублікаваньня свайго “дзецішча”, ён пачынае ўступаць ужо ў дыялог з чытачамі, слухачамі. Прычым для любога мастака, улічваючы “публічнасьць” яго творчасьці, ва ўсе часы зьяўлялася важнай т.зв. “адваротная сувязь” – рэакцыя (пазітыўная ці негатыўная) зацікаўленых асобаў на яго творчыя зьдзяйсьненьні. Найгоршай для творцаў была сітуацыя, калі яго опусы не выклікалі ніякай рэакцыі, пакідалі людзей абыякавымі. Тады аўтар натуральным чынам задумваўся, што ён зрабіў ня так, як трэба напісаць, каб выклікаць пэўныя пачуцьці і эмоцыі ў “спажывальнікаў” мастацтва; а ў крайнім выпадку творца мог задумацца і аб недахопе ўласнага таленту і ўрэшце рэшт адмовіцца ад такой “нікому не цікавай і не патрэбнай” уласнай творчасьці.\nЗусім іншая сітуацыя пачала складвацца ў другой палове ХХ ст., калі ўзьнік і пачаў “набіраць абароты” постмадэрнізм. У рэчышчы гэтага напрамку мастацтва пачало разглядацца ня як “дыялагічная сутворчасьць”, а як неспынная татальная гульня з усім, з чым толькі можна гуляць – з чужымі ці сваімі словамі, вобразамі, думкамі, рознымі стылямі, кірункамі, з чытачамі, гледачамі, нарэшце, з самімі сабой… Таму для постмадэрністаў стала, бадай, зусім няважным, што ты хочаш сказаць сьвету, чым з ім “падзяліцца”, якія арыгінальныя думкі выказаць, якія выявіць эмоцыі і пачуцьці і г.д.\nВідаць, сучасныя творцы-мадэрністы ў большасьці выпадкаў сталі надзвычайнымі эгацэнтрыстамі (а часам і яўнымі мізантропамі) і цяпер для іх галоўнай застаецца такая арыентацыя: вось гэты твор (хай сабе і бязглузды, бяздарны!) напісаў менавіта “Я”, і пры гэтым “Я” атрымаў ад сваёй гульні-забаўкі (хай сабе і бессэнсоўнай!) поўнае/частковае задавальненьне/асалоду/аргазм і да т.п. У выпадках, калі маральна-этычны і эстэтычны рэлятывізм канкрэтнага творцы дасягае свайго апагею (“А мне напляваць на ўсё і на ўсіх у гэтым сьвеце”!), ён мае адпаведныя падставы на поўным сур’ёзе лічыць, не зважаючы ні на чые нават пераканаўчыя меркаваньні, любую сваю “пісаніну/мазню” сапраўднымі шэдэўрамі, геніяльнымі творамі. Ну што ж, як кажуць, дайшлі да ручкі, дагуляліся!\nУ той жа час, у адрозьненьне ад вышэйпрыведзеных узораў постмадэрнісцкага вершаскладаньня, многія творы выдатных беларускіх паэтаў практычна заўсёды даволі моцна ўзьдзейнічаюць на розум і эмоцыі чытачоў. І дасягаецца падобнае, нярэдка ачышчальнае (узгадаем успрыманьне мастацтва ў Старажытнай Грэцыі як працэсу катарсісу) ўзьдзеяньне ня штучна выдуманымі вобразамі, няўцямнымі словазлучэньнямі, ня “сьцёбнымі” выказваньнямі, а здавалася б, самымі простымі сродкамі мастацкай выразнасьці – звычайнымі словамі, арганічнымі зьместу твору метафарамі, традыцыйнымі строфамі, нязмушанымі рыфмамі. Асабліва добра гэта бачна на прыкладзе ціхай і надзвычай мілагучнай паэзіі Генадзя Бураўкіна, у някідкіх на першы погляд творах якога ёсьць усё неабходнае сапраўднаму паэту – і паэтычная натхнёнасьць (падмацаваная адпаведным майстэрствам), і далікатнасьць, тонкасьць, шчырасьць пачуцьцяў, і глыбіня “роздумаў з дапамогай вобразаў”, і непахісная грамадзянская пазіцыя…\nА зараз трошкі пра суадносіны паміж постмадэрнізмам і рэалізмам. Адзін з перакананых постмадэрністаў, якога, відаць, можна было б назваць лідэрам “брутальнай плыні” (з-за наяўнасьці ў яго творах мноства абразьлівых, ненарматыўных словаў) ў мадэрнісцкай паэзіі, выказвае наступныя меркаваньні. Спачатку ён адзначае, што “файна будаваць уласны сьветапогляд паводле прынцыпаў “Маральнага кодэксу прыхільніка постмадэрнізму”, і далей разважае пра “перакручаную савецкую сьвядомасьць”, пра “безгустоўнасьць апалагетаў афіцыйнага нібыта беларускага мастацтва” і да т.п. І ў канцы даецца Post Scriptum, у якім ёсьць наступная безапеляцыйна-самаўпэўненая выснова: “Гэта кніга ёсьць апошні мэталёвы цьвік, якім я прыбіў соцрэалізм да крыжа беларускае паэзіі” (Гл: Гумянюк Ю. Твар Тутанхамона”. – Полацак, 1994. С.50).\nАле мне здаецца, што каб канчаткова “прыбіць сацрэалізм”, ня хопіць высілкаў і таленту ня толькі аднаго сп. Гуменюка, але і ўсіх сучасных мадэрністаў разам узятых. Бо ў эпоху “сацрэалістычнага мастацтва” ў галіне літаратуры было створана нямала сапраўдных шэдэўраў (хаця з-за ідэалагічных абмежаваньняў і ўсюдыснай цэнзуры шмат было і “літаратурнага шлаку”), якія прайшлі праверку Часам і да якіх – як да своеасаблівых крыніцаў дабра, чысьціні і хараства – яшчэ і зараз часам хочацца вяртацца, перачытваць, пераасэнсоўваць. Асабліва зацятым крытыкам “сацрэалізму” ў мастацтве хацелася б параіць уважліва прачытаць грунтоўную кнігу аднаго сучаснага расійскага літаратуразнаўца і пісьменьніка, у якой ён паспрабаваў усебакова і непрадузята апісаць усе вартасьці і недахопы тагачаснага мастацтва ў кантэксьце савецкай і сусьветнай гісторыі (Гл.: Борев Ю. Социалистический реализм. Взгляд современника и современный взгляд. М., 2008. 480 с.). Увогуле, як ні парадаксальна, постмадэрнізм, паводле меркаваньня культуролага М. Эпштэйна, падобны на сацыялістычны рэалізм тым, што “абвяшчае сябе апошняй умяшчальняй усяго, што калісьці намячалася і разгортвалася ў гісторыі”…\nЗавяршаючы разгляд мастацкай практыкі айчыннага літаратурнага мадэрнізму, хацелася б (у выглядзе кароткага рэзюмэ) сказаць, што нягледзячы на ўсе яго недахопы, ён яшчэ мае пэўныя патэнцыйныя магчымасьці для далейшага разьвіцьця. А характар апошняга будзе ў значнай ступені залежаць ад таго, ці ўдасца найбольш таленавітым творцам паўней раскрыць свой патэнцыял і ці ўступяць у бліжэйшай персьпектыве ў шэрагі постмадэрністаў новыя цікавыя (магчыма, больш адораныя, чым “старыя”) аўтары. Някепскія вынікі для айчыннай літаратуры маглі б, на мой погляд, прынесьці спробы мадэрністаў сумясьціць у сваёй творчасьці розныя мастацкія практыкі, кірункі (у тым ліку і традыцыйныя для нашага прыгожага пістменства), ці ўвогуле перайсьці з паэзіі на прозу і драматургію, што, між іншым, ужо і зрабілі некаторыя здольныя творцы.\nА ў цэлым хацелася б спадзявацца, што ў будучым, па меры магчымага (але, відаць, малаверагоднага) “выздараўленьня” грамадства і “пераплаўкі чалавека” (выраз належыць Л.Выгоцкаму), на зьмену хваравітаму калі-небудзь прыйдзе выкшталцонае здаровае мастацтва. На мой погляд, у будучым – у выніку непазьбежнага нарастаньня стомы чытачоў/гледачоў/слухачоў ад татальнай гульні і ўсялякіх “вычварэньняў” постмадэрнісцкага мастацтва – павінна вярнуцца своеасаблівая мода на “нова-гуманістычную літаратуру”, творы якой па-майстэрску будуць апісваць і адначасна ўзбуджаць разнастайныя эмоцыі і пачуцьці больш дасканалага і высокаразьвітага “новага чалавека”. І ў гэтым кантэксьце можна лічыць невыпадковым, што яшчэ каля паўстагоддзя таму выдатны расейска-амерыканскі сацыёлаг Піцірым Сарокін – падкрэсьліваў, што нягледзячы на ўсе крызісныя зьявы ў сусьветным мастацтве, тым ня менш ўсё-такі яшчэ захоўваецца надзея на тое, што ў будучым “ісьціна, дабро і прыгажосьць зноў аб’яднаюцца ў вышэйшую трыяду каштоўнасьцей, што раскрывае ўсё больш і больш поўна таямніцы Вышэйшай Рэальнасьці і аддана служыць чалавецтву ў яго творчай місіі на гэтай планеце і за яе межамі” (Сорокин П.А. Главные тенденции нашего времени. М., 1997. 351 с.).\nУсё сказанае ў гэтым артыкуле безумоўна зьяўляецца суб’ектыўным поглядам аўтара на агульны стан і сьпецыфіку разьвіцьця літаратурнага мадэрнізму ў сёньняшняй Беларусі. Прапанаваны чытачам матэрыял можа разглядацца (ў залежнасьці ад іх пункту гледжаньня) ці то як вострая крытыка мадэрністаў, ці то як іх ухвала і бясплатная ім рэклама, ці то нават як своеасаблівая (мадэрновая?) гульня. Падкрэсьлім яшчэ толькі тое, што, па-першае, аўтар ніколі ня быў постмадэрністам (і ніколі не хацеў бы ім быць!), а па-другое, імкнуўся як мага больш шчыра і ўзважана выказаць свае думкі. І таму хацелася б завяршыць гэтыя нататкі невялікай усходняй прытчай: “Аднойчы Майстар сказаў сваім вучням: “У сьвеце няма абсалютнай ісьціны”. Адзін з вучняў спытаў: “А гэтая ісьціна абсалютная?”. “Вядома, не”, – усьміхнуўся Майстар…”


Espeeder у 6 гвалтоўных фітынгі anoized алюмініевы канец шланга an6 фітынг 45 градусаў шматразовыя шланг канец адаптар нафту топливопровод купіць - зніжка > ElementyDepo.news\nХатняя старонка зніжка ESPEEDER у 6 гвалтоўных фітынгі Anoized алюмініевы канец шланга AN6 фітынг 45 градусаў шматразовыя шланг канец адаптар нафту топливопровод\nESPEEDER у 6 гвалтоўных фітынгі Anoized алюмініевы канец шланга AN6 фітынг 45 градусаў шматразовыя шланг канец адаптар нафту топливопровод\nТэгі: an6 45, канец шланга, У 6, Танныя an6 45, Высокая якасць канец шланга, Кітай 6 пастаўшчыкоў.\nУ 6 гвалтоўных фітынгі Anoized алюмініевы канец шланга AN6 45 градусаў шматразовыя шланг канец фітынг адаптар алей топливопровод\n1.Найменне тавару: 6 гвалтоўных канец шланга 45 градусаў\nЦягі месца an4,AN6, an8 маюць, AN10,Ан-12 не азначае, 4мм,6мм, 8мм, 10мм,12мм. Які адпавядае ўнутраным дыяметры трубы былі 5.59 мм,8.7 мм, 11.11 мм, 14,2 мм,17.52 мм. Таму, пры куплі вырабы, абавязкова звяртайце ўвагу на ўнутраны дыяметр трубы.\n3.Кут Вырабы: 45 Градусаў\n5.Колер: Чырвоны / Сіні\n6.Прыдатныя мадэлі: агульныя мадэлі\n7.Ужыванне: применитесь да аўтамабіляў з турба мадыфікацыя, ўстаноўка алей радыятара астуджэння злучэння.\n8.Пакет Уключае: 1 X Шланг Канец\nВыкарыстанне высакаякаснага вытворчасці алюмінія, пластыка размеркавальная герметычная, каб пераканацца, што няма ўцечкі алею і ўцечкі. Гэтая высокапрадукцыйная версія ў выпадку злучэння трубаправодаў злучэння трубаправода, герметычнасць і канструкцыя непраглядная, каб пераканацца, што разлівы нафты і аварыі, ўцечкі алею не адбываецца падчас выкарыстання.\nДызайн хуткае падключэнне, прастата ўстаноўкі, просты ў выкарыстанні. Выкарыстоўваючы чырвоны і сіні колер дызайн, не толькі трывалы, але стыльны, персаналізаванай, каб задаволіць сучасны попыт на аўтамабілі.\nВага Ўпакоўкі : 0.045kg (0.10lb.)\nПамер Ўпакоўкі : 11cm x 8cm x 7cm (4.33in x 3.15in x 2.76in)\nФірменнае Найменне : ESPEEDER\nПамер: AN 6\nАпісанне тавару: У 6 гвалтоўных канец шланга\nДыяметр Вырабы : 00inch\nКут: 45 градусаў\nПУНКТ НЯМА.: CS00012D45\nНазва Мадэлі : CS00012D45\nТып Элемента : Пастаўка Паліва І Лячэнне\nПакет Уключае Ў Сябе: 1 *масла бок\nШырыня Вырабы: 8cm\nАўтавытворца : Замяняльныя\nколер: чырвоны і сіні\nНяма. цыліндраў: 4 цыліндру\nВага Тавару : 0.12kg\nTatka5656 – 2018-02-15:\nQanisim Zkot0980i – 2018-01-08:\n1db 45 fok an 8!!! no problem!! thanks


Агляд гульні Cubers: Arena - Game Russ\nАгляд гульні Urban Flow\nАгляд гульні BUSTAFELLOWS\nАгляд гульні One Person Story\nАгляд гульні Heliborne\nАгляд гульні Cubers: Arena\nАгляд гульні Inbento\nАгляд гульні Eclipse: Edge of Light\nАгляд гульні Goetia\nАгляд гульні Hayfever\nАгляд гульні Bears Can’t Drift!?\nАгляд гульні Simulacra\nАгляд гульні AVICII Invector\nАгляд гульні Atelier Escha & Logy: Alchemists of the Dusk Sky DX\nАгляд гульні Scrap Garden\nАгляд гульні Moon\nАгляд гульні PHOGS\nАгляд гульні FIREWORK\nАгляд гульні The Big Journey\nАгляд гульні Tharsis\nАгляд гульні Vesper\nСёння, з увядзеннем Cubers Arena, мы да вашых паслуг для аматараў гульняў на сайце Game Russ. Прадстаўляючы гульню і разглядаючы яе, мы даведаемся, ці з’яўляецца прадукт кампаніі Tomasz Dziobek (TomiGames) прыдатнай гульнёй для сяброў на гэты раз ці не. Заставайцеся з намі.\nCubers Arena можна ўвесці ў якасці шутэра ад першай асобы, але з той розніцай, што замест стральбы гульцам даступныя розныя мячы, а гульня з мноствам дэталяў і цікавай канструкцыяй забяспечыла гладыятарскае асяроддзе для гульцоў.\nУ левым ніжнім куце экрана паказаны здольнасці і таленты кожнага байца. Тры асноўныя здольнасці кожнага гульца размешчаны з уласнымі лагатыпамі. Звычайна першая здольнасць звязана з рэзкімі скачкамі. Гэтая здольнасць дапамагае вам пакінуць прастору падчас бітваў, калі праціўнік атакуе і кідае на вас рознае зброю, а таксама дапамагае сачыць за ворагамі і хутчэй дабрацца да іх, калі яны ўцякуць.\nАкрамя таго, гэтая здольнасць можа ствараць цікавыя баявыя камбінацыі, спалучаючы з іншымі фактарамі атакі, якія вызначаны для вашага персанажа. Убудавана другая здольнасць перамяшчаць асноўную зброю. Напрыклад, кожнае зброю, якое вы купляеце для сябе на рынку, пэўным чынам паказвае спецыяльную функцыю, і гэтая функцыя адрозніваецца ад звычайных удараў мячом у гульні і вернецца да пэўных магчымасцей вашай зброі. Такія здольнасці робяць гульнявой працэс больш шырокім, і, выкарыстоўваючы гэтую функцыю, вы можаце прыкласці вельмі моцную сілу да суперніка. Трэцяя здольнасць звязана з прадукцыйнасцю гульнявога персанажа ў сітуацыях, калі ён затрымаўся ў гульні адзін і вакол яго знаходзіцца некалькі гульцоў суперніка. У выніку гэтая здольнасць звязана з нанясеннем большага ўрону ўсім ворагам у адкрытым асяроддзі вакол галоўнага героя, і вы можаце выкарыстоўваць гэтую функцыю, калі вы здзіўлены і калі некалькі ворагаў атачылі вас.\nВа ўсходняй частцы ёсць асабістая карта, на якой можна прадаць вам розныя віды каштоўных камянёў. Гэтыя каштоўныя камяні павінны вас зацікавіць дзякуючы выкарыстанню іх у зброі і дадання ім новых сіл. Усялякія новыя і цікавыя джэмы і камяні адкрыюцца для вас, пераадолеўшы бар’ер ворагаў і супернікаў на спаборніцтвах.\nТыпы рэжымаў для Cubers Arena будуць падзелены на тры часткі:\n1. Кампанія – лагер і спаборніцтвы: у гэтым гульнявым рэжыме вы можаце працягваць асноўныя спаборніцтвы, якія праводзяцца ў горадзе на розных арэнах.\n2. Адзіночныя / кааператыўныя гульні – Адзіночныя гульні: дзе вы можаце пачаць розныя спаборніцтвы паміж сабой і іншымі, а таксама пазмагацца з сябрамі на арэне і атрымаць асалоду ад шматкарыстальніцкай гульні. Модуль складаецца з 4 розных раздзелаў:\nTime Attack: Калі гульня пачынаецца з сітуацыі, калі вам трэба перамагчы суперніка ў вызначаны час.\nГрыб – гульня ў грыбы: там, дзе ў гульні ёсць розныя грыбы, і вы павінны іх знішчыць\nАбаронца: У гэтым рэжыме вы павінны абараняць прынцэсу ад нападаў іншых\n• Хваля выжывання – выжыванне: Гэтая цікавая гульня пастаянна накіроўвае да вас мноства тыпаў ворагаў, і, знішчаючы ўсіх іх, вам трэба ўсталяваць вялікі рэкорд, каб даведацца, як доўга вы зможаце выжыць пад атакамі праціўніка.\n3. Versus Games – сюжэтныя гульні: якія вызначаюць розныя гісторыі для вашага персанажа.\nУвогуле, калі вам падабаецца гладыятарскі жанр і вы хочаце мець досвед гульні на розных арэнах у тыпе стратэгічнай гульні, вы можаце лёгка выбраць Cubers Arena у якасці новай гульні, пераканайцеся, што яна будзе задавальняючай. Самы вялікі недахоп, у які можна гуляць – гэта адсутнасць онлайн-гульні ў яе рэжымах, але акрамя гэтага, гульня вельмі добра і прыгожа распрацавана, і каштоўнасць яе выканання высокая.\nТэгіCubers: ArenaАгляд гульніАгляд гульні Cubers: Arena\nЦікавая гульнявая гісторыя\nМагчымасць гуляць у парным разрадзе\nСтратэгічная гладыятарская гульня\nНе маючы гульні ў Інтэрнэце\nTomasz Dziobek (TomiGames)\nAction Adventure ,\tRPG\nАгляд гульні Kitaria Fables\nАгляд гульні From Earth to Heaven\nАгляд гульні 112 Operator


Як ачысціць грыль | l-groop.com\nЯк ачысціць грыль\nПадтрыманне грылю ў чысціні мае важнае значэнне для забеспячэння яго даўгавечнасці і забеспячэння падрыхтоўкі смачнай ежы. Няхай гэта будзе грыль драўняны, газавы або электрычны, яго трэба чысціць пасля кожнага выкарыстання, каб выдаліць бактэрыі і часціцы ежы, якія прыліпаюць да паверхні. На шчасце, лёгка прыбраць грыль і прыгатаваць да сезону барбекю.\nВычышчанне варачных паверхняў на газавым грылі\nУключыце краты на максімальным агні на 10-15 хвілін. Зніміце рондалі альбо фальгу з паверхні краты і зачыніце выцяжку. Уключыце гарэлкі і пакіньце грыль у спакоі, каб спаліць вялікія кавалачкі ежы і палегчыць пачатковую ўборку. \nПры чыстцы грыля вы можаце насіць гумовыя пальчаткі, калі вы хочаце захаваць рукі цалкам чыстымі, але яны не патрэбныя.\nАдключыце крыніцу газу і вычысціце краты. Выключыце цяпло і адключыце пропан або прыродны газ, закрыўшы клапан. Выкарыстоўвайце краты-грыль або пластыкавы скрабок для выдалення пачатковых слаёў рэшткаў, вычышчаючы вертыкальна ўздоўж варочнай сеткі агрэсіўнымі ўдарамі ўверх-уніз. Дайце грылю астыць. \nНе дакранайцеся да грыля непасрэдна, пакуль вы не дасце яго астыць на працягу 20-30 хвілін пасля таго, як вы яго пачысцілі.\nСетка для падрыхтоўкі ежы або краты - гэта металічная паверхня, куды вы кладзіце ежу падчас смажання.\nПаскрэбіце дах вечка пластыкавым скрабком. Пры паднятай крышцы грыля выкарыстоўвайце пластыкавы скрабок, каб адчысціць рэшткі на даху грыля. Адчысці ад сябе, каб вы не пашкодзілі сябе, калі скрабок саслізне. Няхай увесь смецце, бруд і бруд трапляюць на паднятую крышку. \nЗ дапамогай шланга на вакууме выдаліце смецце і рэшткі. Пасля таго, як вы скрэбці дах мангала, унізе паднятай вечка набярэцца шмат бруду і бруду. Уключыце вакуум да максімальна высокага ўсмоктвання і пры дапамозе шланга вакуума выдаліце вялікія кавалачкі з ніжняй часткі вечка. Працярыце дах вечка вільготнай тканінай. \nПыласосшы рэшткі знізу вечка, гэта дазволіць пазбегнуць траплення ў рашотку корпуса пры закрыцці вечка.\nЗніміце аснову кратаў, каб выкінуць стары попел і рэшткі. Дастаньце рашоткі і адкладзіце іх. У залежнасці ад маркі і стылю грыля, падстава можна зняць, дабраўшыся да краты і падняўшы яе, альбо ссунуўшы паддон з боку краты. Магчыма, вам спатрэбіцца разбіраць гарэлкі, адкруціўшы кожную газаправод, дзе ён прымацоўваецца да корпуса, перш чым вы зможаце дастаць сваю базу. Пасля выдалення попелу і рэшткаў адкіньце ў непрыгасае смеццеправод. Адстаўце аснову кратаў. \nПераканайцеся, што вы не выкідваеце якія-небудзь гарачыя матэрыялы ў смецце. Пачакайце, пакуль грыль астыне, перш чым рабіць гэта, калі ён яшчэ гарачы.\nВычышчэнне ўнутранага корпуса газавай краты\nПрачысціце ўнутраную частку корпуса грыля пры дапамозе скрабка і капронавай шчоткі. Здрабніце вялікія плоскія ўчасткі інтэр'еру грыля пры дапамозе скрабка. У залежнасці ад грыля, гарэлкі ўсё яшчэ могуць быць прымацаваны. Калі яны ёсць, вычысціце іх у тым жа кірунку, што і газавыя шчыліны з капронавай шчоткай. Пасля таго, як вы вычысцілі плоскія паверхні, вычысціце кожную адкрытую вобласць капронавай шчоткай агрэсіўнымі ўдарамі наперад і назад. \nКалі вы адчысціце гарэлкі перпендыкулярна шчылінам, вы можаце выпадкова забіваць смецце ў адтуліны.\nКалі на грылі ёсць вечкі для гарэлкі, пакіньце іх. Яны там, каб абараніць гарэлкі і не даць пашкодзіць адчувальныя часткі. Яны таксама захоўваюць тлушч і бруд ад гарэлак, таму вам усё роўна не трэба чысціць іх.\nАчысціце тлушч альбо ніжні латок і працярыце яго. У самым ніжняй частцы корпуса грыля будзе размешчана здымная патэльня або латок, прызначаны для збору смецця, рэшткаў і тлушчу. Пасля таго, як вы абрэзалі корпус краты, выміце патэльню для тлушчу або ніжні паддон і ачысціце яго ў негаручым смеццевым кантэйнеры. Працярыце паддон або патэльню цёплай вільготнай тканінай і дайце яму высахнуць, перш чым вяртаць яго. \nВыкарыстоўвайце сталёвую вату і цёплую ваду для сцірання дэфлектара цяпла. Некаторыя краты маюць цеплаадбівальнік на дне сістэмы выхлапу або гарэлкі, які адводзіць цяпло ад краты. Звычайна гэта плоскі кавалак тонкага металу з каньком пасярэдзіне, і звычайна яны маюць тонкія шчыліны папярок, каб яны выпускалі лішкі цяпла. Дастаньце гэты кавалак, калі ў вас ёсць, і намочыце яго ў цёплай вадзе, перш чым агрэсіўна вычышчаць яго сталёвай ватай. \nГэтай частцы не трэба выглядаць як новая, калі скончыце, бо гэта не ўплывае на смак ежы.\nПропылесосьте ўнутр і працярыце ўсе знешнія паверхні вільготнай тканінай. Выкарыстоўвайце вакуум з шлангам, каб выцягнуць пакінуты смецце або рэшткі, якія вы ачысцілі з унутранай часткі краты. Пасля таго, як унутраныя паверхні грыля былі ачышчаны, вы можаце працерці знешнюю частку грыля вільготнай тканінай з мікрафібры. Прамыйце тканіну цёплай вадой, а потым выцісніце яе, перш чым сцерці знешнюю частку грыля мяккімі кругавымі рухамі. Накрыйце кожную порцыю грыля, каб узняць любы бруд і выдаліць плямы ад ежы. \nПакладзеце крышку грыля над кратамі пасля таго, як вы скончыце, каб абараніць яе ад элементаў.\nПадтрыманне кратаў з драўняным вуглём\nЗапаліце агонь на грылі з драўняным вуглём і дайце яму гарэць. Дайце агню працаваць 10-15 хвілін. Гэта выпаліць любыя рэшткі альбо бруд, якія яшчэ не былі нагрэты. Дазвольце агонь гарэць і пачакайце, пакуль грыль астыне, перш чым прыбраць крышку. \nУ залежнасці ад таго, якую колькасць драўнянага вугалю вы выкарыстоўваеце, астыць грыль можа некалькі гадзін.\nПрацярыце вечка губкай і мыльным посудам. Выкарыстоўвайце добра вымытую губку і цёплую ваду, каб вычысціць дах вечка. Вычысціце моцна кругавымі рухамі і накрыйце кожную частку вечка двойчы. Прамыйце вечка цёплай вадой і высушыце чыстай тканінай. \nБольшасць вечкаў-кратаў з драўняным вуглём пакрытыя эмаллю, што дазваляе лёгка чысціць. Калі вечка грыля складана чысціць, гэта можа быць прыкметай таго, што вам патрэбен новы грыль.\nАгрэсіўна расцірайце краты з кратамі. Пацерці вертыкальна, ідучы паралельна сетцы для гатавання. Магчыма, вам спатрэбіцца скрэбці 4-5 разоў уздоўж кожнай сеткі сеткі, каб цалкам выдаліць рэшткі ежы альбо драўняны вугаль. Перавярніце краты на грылі, а таксама пацерці дно рашотак. Прамыйце іх пад халоднай вадой, калі скончыце. \nКалі ў вас ёсць шмат рэшткаў, якія вы з усіх сіл выдаляеце, вы можаце дадаць мыльнае посуд на кончыкі шчоткі для грыля. Пасля гэтага вам давядзецца прамыць рашоткі некалькі разоў, хоць у будучыні вы не атрымаеце рэшткаў мыла на ежы.\nАчысціце вуглі і вымыйце ўнутраную міску. Надзеньце пару гумовых пальчатак. Выкіньце попел з драўнянага вугалю ў непажарную ёмістасць для смецця. Выкарыстоўвайце сталёвую ваўняную падушачку, каб ачысціць унутр чары грыль вашага вугалю. Агрэсіўна расчэсвайце рухамі наперад і назад, пакуль не выдаляецца ўся рэзьба і тлушч. Прамыйце яго вільготнай губкай і высушыце іх папяровымі ручнікамі або чыстай анучай. \nКалі вы скончыце, накрыйце грыль.\nЧыстка ўнутранага электрычнага грыля\nАдключыце грыль і дачакайцеся яго астывання. Лепш за ўсё чысціць электрычную грыль пасля таго, як вы яе нядаўна выкарыстоўвалі. Перш чым пачаць працэс ачысткі, адключыце краты і дайце ёй астыць на працягу 1-1,5 гадзін. Выміце электронны тэрмарэгулятар і адкладзіце яго, пакуль вы чакаеце, пакуль ён астыне. \nРуку пратрыце тэрмарэгулятарам з тканіны з микрофибры або папяровага ручніка. Вы не хочаце, каб электрычныя кампаненты тэрмарэгулятара былі мокрымі, таму выкарыстоўвайце сухую тканіну або ручнік.\nЗніміце награвальную паверхню грыля і, калі зможаце, памыць посуд. Некаторыя электронныя мангалы маюць здымную награвальную пліту. Калі вы зможаце зняць награвальную пліту, выміце яе і памыйце посуд звычайным мыйным сродкам. Калі ў вас няма посудамыйнай машыны, вы можаце вымыць яе губкай і мылам для посуду, перш чым прамыць яе. Дайце паветра нагрэву паверхню высахнуць. \nПрацярыце награвальную паверхню мыльным посудам, калі яго немагчыма зняць. Калі вы не можаце зняць награвальную паверхню грыля, вазьміце губку і дадайце кроплю мыла для посуду. Прапусціце губку праз цёплую ваду і адцісніце яе. Адмыйце награвальную паверхню пры дапамозе губкі, вычышчаючы мяккімі кругавымі рухамі. Зноў запусціце губку па цёплай вадзе і некалькі разоў адцісніце яе, пакуль мыла не здымаецца. Прачысціце ацяпляльную паверхню другі раз. \nМагчыма, вам спатрэбіцца прамыць губку некалькі разоў, каб вымыць мыла, і паверхню можа спатрэбіцца ачысціць некалькі разоў, каб выдаліць бруд і бруд.\nАчысціце корпус краты губкай або тканінай з мікрафібры. Правядзіце губку або тканіну пад цёплай вадой і адцісніце. Правядзіце губку і тканіну па знешніх паверхнях кратаў. Чысціце кругавымі рухамі, каб не пакідаць плям вады. Высушыце корпус грыля папяровымі ручнікамі або сухой тканінай. \nКалі вы хочаце выдаліць абескаляроўванне, выкарыстоўвайце хімічны ачышчальнік. Апраніце гумовыя пальчаткі і разагрэйце краты да 107 ° C. Злучыце 1 шклянку (240 мл) гарачай вады і 1 сталовую лыжку (15 мл) камерцыйнага хімічнага ачышчальніка грыля ў місцы. Выліце раствор на награвальную паверхню і адмыйце дротавай шчоткай, якая мае доўгую ручку. Скраб хутка і агрэсіўна, пакуль не будзе выдалены абескаляроўванне. Прамыйце награвальную паверхню мыльным посудам і цёплай вадой, перш чым даць ёй высахнуць на паветры. \nПрацярыце паверхню грыля кулінарным алеем. Дайце грылю астыць на працягу 30-45 хвілін. Пасля выкарыстання хімічнага ачышчальніка для выдалення абескаляроўвання пратрыце паверхню грылю глыбокім кулінарным алеем і папяровым ручніком. Гэта дасць магчымасць гарантаваць, што ваш грыль у будучыні не стане колерам. \nШто будзе здымаць з грылю тлустыя плямы з рук?\nВыкарыстоўвайце каля чайнай лыжкі цукру, крыху вады, а потым вымыйце рукі як звычайна. Калі гэта ўпартая сумесь тлушчу і бруду, вы можаце таксама кінуць у вадкае мыла посуд. Ён выдатна працуе, і яго значна лягчэй трымаць, чым жорсткі абястлушчвальнік і менш каламутны, чым кулінарны спрэй.\nЯк ачысціць электрычную рашотку, якая набыла цвіль на чахле, кратах і награвальным элеменце? Ці я проста пазбаўляюся ад гэтага?\nПроста пазбаўцеся ад гэтага. Існуе не добры спосаб бяспечна ачысціць усю гэтую цвіль.\nЯк ачысціць грыль, які набыў цвіль на чахле, кратах і награвальным элеменце? Ці вы проста ад гэтага пазбавіцеся?\nПаглядзіце, ці зможаце вы замяніць элемент. Калі вы не можаце, тое, як вы ачысціце астатняе, будзе вызначацца тым, з чаго ён зроблены. Эмаляваны метал звонку? Воцат, пакуль не знікне цвіль, затым ачышчальнік эмалі. Рашоткі: Эмаляваны метал? Тое ж самае, але намочыце іх спачатку ў воцаце, прамыйце, потым намочыце ў гарачай вадзе, змешанай з эмаляваным ачышчальнікам. Калі яны чыгунныя, вам можа не пашанцавала, бо гэта можа ачысціцца, але зробіць вашу ежу густам і пахам цвілі.\nЯк выдаліць плямы з грыля, калі мыла і вада не выдаляюць іх?\nВам спатрэбіцца нейкі скрабок і нейкая добрая старамодная змазка для локцяў! Ачышчальнік іржы, які ачышчае іржу, можа дапамагчы вам выкарыстаць гэты метад.\nЯк я магу ачысціць плямы, якія не змазваюць тлушчам?\nКалі гэта пашкоджанне вады ці цяпла, то зрабіць гэта не так шмат. Аднак, калі вы сапраўды заклапочаныя знешнім выглядам грыля, вы заўсёды зможаце яго перафарбаваць альбо закрануць.\nПераканайцеся, што грыль знаходзіцца на адлегласці не менш за 10 футаў (3,0 м) ад вашага дома і іншых гаручых матэрыялаў.\nНе грыль у закрытым памяшканні.\nБудзьце асцярожныя вакол полымя. Не выкарыстоўвайце бензін ці газа для распальвання пажараў. Гэта не належныя (або бяспечныя) замены на больш лёгкую вадкасць.\nЯк пачысціць іржавыя кратыЯк пачысціць барбекю знутрыЯк пачысціць барбекю з чыгунуЯк лёгка ачысціць газавы грыльЯк пачысціць грыль ПанініЯк ачысціць краты з нержавеючай сталіЯк ачысціць электрычны курцаЯк зрабіць швабры для барбекю


Творчасць юных: Павольная плынь — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n22.08.2014 19.08.2014 Admin727Комментарии on Творчасць юных: Павольная плынь\nУсе жыхары вёскі спяшаліся хутчэй схавацца ў хаты: з паўднёва-ўсходняга боку, як і абяцалі сіноптыкі, набліжалася вялізная шэрая хмара. Мамы клікалі дзяцей, а тыя, у сваю чаргу, забіралі з двара цацкі. Праз некалькі хвілін вёска зусім апусцела. І толькі сямідзесяцігадовая Надзея Іванаўна засталася стаяць каля невысокага плота. Яе любімы кот Васілька паглядзеў на жанчыну са здзіўленнем, мяўкнуў, а потым, падняўшы пыску ў неба, смешна пабег пад дах.\nНадзея Іванаўна і не думала ўцякаць. Яна, нібы дзіця, паслухмяна чакала. Нарэшце старая пачула гук матора, і да іх несамавітай вёскі падкаціў аўтамабіль. Нават у сваіх вялізных акулярах жанчына дрэнна бачыла, але добра ведала, што гэта прыехала Танечка. Бо дачушка ніколі не спазнялася.\n– Вітаю, матуля! – з машыны выйшла такая ж шыкоўная яе ўладальніца. То была сапраўды сталічная дзяўчына: моднае адзенне, дарагі тэлефон, а руку ўпрыгожвае залаты гадзіннік.\n– Навошта на такой вялізнай хуткасці ехаць, Танечка? Небяспечна!\n– Мама, толькі не пачынай, калі ласка! Не люблю я твае лекцыі.\n– Правільна, дачушка, прабач. Вам, маладым, усё паспець трэба. Галоўнае – ты нарэшце прыехала! – сказала Надзея Іванаўна і хацела абняць Таню, але тая не далася.\nДзяўчына адчыніла багажнік, пачала даставаць нейкія пакеты і разам з тым паспешліва загаварыла:\n– У мяне мала часу, таму хадзем у хату, я пакіну лекі, якія табе прывезла. Тым болей паглядзі на неба. Трэба ўцякаць! Вось бяры прыклад з Васількі. Ой, здаецца, ужо капае! Бяжым хутчэй!\n«Табе толькі здаецца, Танечка», – падумала Надзея Іванаўна і ўсміхнулася: яна чамусьці ведала, што сёння дажджу не будзе.\nУ хаце было чыста, на стол пакладзены новы белы абрус. Відаць, жанчына падрыхтавалася да прыезду сваёй госці. Але Танечка, на жаль, не звярнула на гэта ніякай увагі. Яна ўляцела ў пакой, нядбайна кінула пакеты з лекамі.\n– Усё, я пабегла! Трэба паспець з’ехаць, пакуль сапраўдная навальніца не пачалася.\nНадзея Іванаўна збянтэжылася:\n– Як пабегла, дачушка? А гарбата? Я ж думала мы яшчэ пасядзім, паразмаўляем, а потым разам з табой сходзім…\n– Куды сходзім, мама? – нецярпліва спытала Таня.\n– Туды, дзе спыняецца час, – з сур’ёзным тварам адказала старая.\n– Ах, як я не люблю, калі ты гаворыш загадкамі! Скажы нармальна: куды ты хочаш схадзіць?\nДзяўчына ўзвысіла голас. Але Надзея Іванаўна не пакрыўдзілася, бо, паглядзеўшы ў светла-блакітныя вочы Танечкі, зразумела: насупраць стаіць зусім не яе дарослая дачка. Гэта былі вочы маленькай дзяўчынкі, якая з самага дзяцінства не любіць адгадваць загадкі. Старая непрыкметна ўсміхнулася: «Маё мілае дзіцятка! Табе як заўсёды трэба адразу ведаць адказ».\n– Хачу схадзіць разам з табой на Нёман, – вымавіла Надзея Іванаўна ўслых.\n– А, туды… Ну, па-першае, навошта? А па-другое, ці ты не бачыш? Зараз дождж палье!\n– Ты ў гэтым упэўнена, дачушка?\nТаня, нічога не разумеючы, паглядзела ў акенца і не змагла ўтрымаць здзіўлення. Страшэнная хмара бясследна знікла. Сонейка, якое перамагло ў бітве з дрэнным надвор’ем, цяпер зноў вітала жыхароў вёскі. Яно быццам падміргнула Надзеі Іванаўне, а тая ўсміхнулася ў адказ.\n– Заставайся, Танечка, калі ласка! – папрасіла жанчына. – Справы пачакаюць. Ты на Нёмане вельмі даўно не была.\nКот Васілька падышоў да дзяўчыны і ласкава пацёрся аб яе ногі. Сваім мурлыканнем ён таксама запрашаў Таню застацца.\n– Ну, добра, добра, – нарэшце сказала яна. – Толькі гарбату я піць не буду. На гэта часу няма. Пайшлі адразу на рэчку.\nДа Нёмана было рукой падаць. Але ж дачка настаяла, каб пад’ехаць туды на машыне. Спыніліся недалёка ад берага. Таня адчыніла дзверы аўтамабіля, і яе адразу абдаў цёплы ветрык. Ён пяшчотна раздзімаў валасы, быццам запрашаў ісці далей. Высокая трава краналася Таніных ног. Усё вітала яе тут. Танечка хацела было зірнуць на гадзіннік, але чамусьці перадумала. Надзея Іванаўна моўчкі пайшла па сцежцы, што вяла да вады. Таня рушыла ўслед за маці, але праз некалькі крокаў спынілася: яе позірку прадстаў велічны Нёман. «Вось мы і зноў сустрэліся», – падумала дзяўчына. Колькі ж год прайшло? Пяць? Дзесяць? Ужо нават не ўспомніць.\nТаня сапраўды ніколі не любіла загадкі, але адна ёй усё ж такі падабалася. Гэтай загадкай быў Нёман. Яго таямніцы прыцягвалі дзяўчыну з маленства. Чаму вада тут здаецца найчысцейшай у свеце? Чаму менавіта побач з ракой растуць спрадвечныя дубы і сосны, і кожны год будуюць на іх свае гнёзды буслы? Нёман нічога не кажа, маўчыць, толькі слухае. А ўсё, што пачуе, пакідае ў сваіх водах і нясе іх далёка-далёка, нясе спакойна, павольна, нібы з гонарам.\nЛюдзей на пляжы амаль што не было. Дзядуля сядзеў у смешнай шапцы разам са сваёй сяброўкай-вудай. Ды некалькі хлопцаў кідалі ў ваду каменьчыкі. Але для Тані ўсё быццам знікла. Яна бачыла толькі чыстае люстэрка Нёмана, у якое глядзелася сонца. Павольная плынь. Шамаценне чароту. Раптам дзяўчыне здалося, што яна пачула ціхае лёгкае дыханне дрэў навокал. Усё жыццё яна кудысьці спяшалася, бегла, каб схапіць шчасце. І вось цяпер, у гэты самы момант, Таня зразумела, што шчасце заўсёды было побач, трэба было толькі спыніцца. Гэта ёй прашапталі дрэвы.\n– Памятаеш, як ты любіла гуляць тут у дзяцінстве? – прагучаў дзесьці далёка голас маці.\n– Памятаю, – ціха, са слязьмі на вачах адказала Танечка.\nЯна нібы бачыла сябе малой дзяўчынкай, якая радасна гуляе ля вады. Зараз праз гады Таня чула свой дзіцячы смех. Яна нават забылася, як гэта проста – радавацца імгненням. Куды ж яна ўвесь час спяшалася?\nПерад Танінымі вачыма – павольная плынь Нёмана. Збавіць хуткасць. Спыніцца. Нарэшце прыкмеціць тое, што па-сапраўднаму важна.\n– Матуля! – усклікнула Таня, штосьці ўспомніўшы. – Божачкі, а навошта табе лекі? Ты захварэла, так?\nНадзея Іванаўна зноў з любоўю паглядзела ў гэтыя дзіцячыя вочы:\n– Мне не патрэбны былі лекі, дачушка. Я проста шукала прычыну, каб ты прыехала.\nТанечка моцна-моцна абняла маці.\nЯны яшчэ доўга сядзелі каля берага і размаўлялі пра ўсё на свеце. А Нёман маўчаў, толькі ўважліва слухаў.


2006 год - які год быў па гараскопе?\nКаб яшчэ больш разабрацца ў сабе і даведацца цікавыя боку свайго характару, можна прачытаць асабісты гараскоп па ўсходнім календары. Дадзены артыкул будзе цікавая тым, для каго важны 2006 год. Які год гэта згодна задыяку - пра гэта пойдзе далей гаворка.\nВызначэнне свайго знака\nТакім чынам, у самым пачатку артыкула важна сказаць пра тое, што неабходна ўмець пісьменна вызначыцца са сваім знакам задыяку. Існуе адзін нюанс: наш год пачынаецца з 1 студзеня, паводле ж ўсходнім задыяку - з 4 лютага. Такім чынам, нават калі чалавек народжаны ў 2006 годзе, аднак у студзені, ён яшчэ пакуль жыве пад знакам Пеўня, і толькі народжаны з чацвёртага чысла наступнага месяца можа адносіць сябе да Сабаку. Пра гэта варта памятаць, каб правільна вызначыцца з жывёлай, пад заступніцтвам якога і пройдзе жыццё.\nТакім чынам, 2006 год, які год гэта па ўсходнім календары? Гэта год Сабакі. Якія ж асаблівасці адрозніваюць такіх людзей? Так, у першую чаргу варта сказаць, што такія асобы заўсёды будуць знаходзіцца ў пошуку і не даваць самім сабе спакою. Усё сваё жыццё яны будуць думаць, што не выкарыстоўвалі тыя шанцы, якія ім былі прадастаўлены лёсам. І нават калі ў Сабакі ўсё будзе выдатна складвацца, яна будзе думаць, а не магло быць усё яшчэ лепш, ці ўсё было зроблена для ідэальнага канчатковага выніку. Важна таксама сказаць, што такія людзі заўсёды будуць дамагацца сваіх мэтаў і прытрымлівацца сваіх планах часам нават цаной адносін з блізкімі людзьмі.\nРазбіраючыся, 2006 год - які год па ўсходнім календары (Сабакі), абавязкова варта сказаць, якімі ж рысамі характару можа пахваліцца чалавек, які жыве пад уплывам такога вось знака. Такім чынам, Сабакі вельмі сумленнымі ў сваёй прыродзе. Яны не церпяць хлусні і падману, самі ж імкнуцца так ніколі не паступаць. Таму часта трапляюць у нязручныя сітуацыі, імкнучыся выкрыць несумленнага чалавека, часта сапсаваўшы з ім адносіны. Таксама Сабакі вельмі слушныя і клапатлівыя, мець такога сябра, не кажучы ўжо пра другую палоўцы - шчасце. Сабакі заўсёды прыйдуць на дапамогу і не адмовяць у складанай сітуацыі. Аднак, акрамя гэтага, яны строга прытрымліваюцца сваіх поглядаў, змяніць іх меркаванне даволі-такі складана і нават практычна немагчыма. Таму лепш не спрачацца з Сабакам, бо дасягнуць кансенсусу будзе проста немагчыма. Таксама такія людзі вельмі прамалінейныя, што часта не падабаецца навакольным. Гэта якасць можа адштурхоўваць новых знаёмых, аднак сябры за гэта Сабаку і паважаюць.\nНегатыўныя якасці характару\nВедаючы, 2006 год - які год па ўсходнім календары, варта сказаць і пра негатыўныя якасцях Сабак. Так, гэта вельмі ўпартыя асобы, якія хоць і могуць выслухаць меркаванне іншага чалавека, аднак практычна ніколі не возьмуць яго пад увагу. Па сваёй сутнасці Сабакі - прыязныя, але негаваркі людзі, ім даволі цяжка заводзіць новыя знаёмствы. Што яшчэ вельмі важна сказаць: такія людзі ніколі не забываюць крыўды. Яны заўсёды памятаюць, хто і як менавіта іх пакрыўдзіў, імкнучыся проста пазбягаць зносін з падобнымі асобамі. Першай Сабака ніколі не нападзе, а вось абараніць сябе зможа, зрабіўшы крыўдзіцелю часам вельмі балюча ня толькі фізычна, але і маральна.\nРазбіраючыся, год якога жывёлы - 2006 г., варта надаць увагу і слабых месцаў Сабак. Так, гэта людзі, якія рэдка бываюць сабой задаволеныя, таму любое негатыўнае слова з нагоды іх знешнасці, уменняў ці навыкаў рызыкуе надоўга іх параніць. У выпадку няўдач Сабака становіцца бязлітаснай, грубай, можа, як той казаў, наламаць дроў, а потым доўга шкадаваць пра гэта. Дрэнна адаб'ецца на такіх людзях і няўменне прасіць прабачэння на свае ўчынкі. Гэта пагражае тым, што ў такога чалавека можа застацца даволі мала сяброў і таварышаў. Ну і самае слабое месца такіх людзей - залішні песімізм. Сабакі заўсёды настроены на правал, яны часта залішне клапатлівыя, што не дае ім нармальна сканцэнтравацца на дасягненні мэты.\nМатэрыяльныя даброты і праца\nРазбіраемся далей, які год 2006 па гараскопу: гэта Сабака. Што яшчэ можна сказаць пра такіх людзей? Гэта персоны, якія не імкнуцца да велізарных багаццяў, ім дастаткова проста забяспечыць сабе нармальны ўзровень жыцця. Калі ж у Сабакі з'яўляюцца лішнія грошы, яна іх пісьменна наўрад ці выдаткуе, хутчэй за спусціць на непатрэбныя рэчы або зусім раздасць, бо схільная да марнатраўства. Што тычыцца працоўнай кар'еры, Сабакам катэгарычна нельга звязвацца з бізнесам і адкрываць сваю справу. Гэта хутчэй за ўсё скончыцца правалам і велізарнымі выдаткамі. Бо людзі, народжаныя пад дадзеным знакам, могуць без праблем асвоіць любую справу, займацца па жыцці яны могуць шмат што. Аднак не варта сваю прафесію звязваць з зносінамі з людзьмі, Сабаку гэта будзе цяжка давацца. Добра займацца папяровай працай, у такім выпадку Сабаку чакае хуткі кар'ерны рост, бо яна апынецца адказным працаўніком.\nСям'я і каханне\nРазабраўшыся, 2006 год каго прадстаўляе па ўсходнім календары - Сабаку, варта надаць увагу і сямейна-любоўнай часткі жыцця такіх асобаў. Так, Сабака па сваёй прыродзе дакладная, яна ніколі не здрадзіць блізкага чалавека. Вось толькі зможа адпомсьціць тым жа, у выпадку, напрыклад, здрады. Памылкі сваёй палоўцы такія людзі даруюць з цяжкасцю, ніколі не забываюць і час ад часу будуць пра гэта нагадваць. Жыць з такім чалавекам будзе даволі цяжка (асабліва актыўным аптымістаў), аднак для каханага чалавека Сабака гатовая нават трохі памяняцца і змяніць стыль жыцця. У адмысловых сітуацыях такія людзі дзеля сваіх блізкіх нават могуць «згарнуць горы» і зрабіць немагчымае. Аднак Сабака можа прад'яўляць да сваёй палоўцы некалькі завышаныя патрабаванні. Добра складуцца адносіны ў людзей, народжаных пад дадзеным знакам, з Тыграм, малпу, свіней і коней. Цмок апынецца занадта імпульсіўным для Сабакі, Каза занадта клапатлівай, а Певень і зусім будзе выклікаць раздражненне. Што тычыцца дзяцей, то Сабакі будуць выдатнымі бацькамі, якія заўсёды будуць песціць сваіх малых.\n2006 год - якой жывёліны (гороскоп)? Гэта Сабака. Варта некалькі слоў сказаць пра тое, якімі будуць дамы, народжаныя ў дадзеным годзе. Так, часцей за ўсё гэта будуць прыгожыя жанчыны, якія вельмі занепакоеныя сваім знешнім выглядам. Аднак, нягледзячы на гэта, яны таксама будуць адрознівацца жывым розумам і кемлівасцю, выдатна спалучаючы гэтыя якасці са знешнім выглядам. Варта таксама сказаць, што такія жанчыны будуць і вельмі нецярплівымі, асабліва калі справа тычыцца асабістых адносін з процілеглым падлогай.\nШто тычыцца прадстаўнікоў моцнага полу, то Сабакі-мужчыны будуць адрознівацца залішняй замкнёнасць. Таксама гэта будуць выдатныя гаспадары дома, бо яны ўмеюць практычна ўсё, што тычыцца дробнага рамонту. У адносінах з процілеглым падлогай такія мужчыны спачатку могуць здавацца занадта грубымі, аднак калі Сабака-мужчына знойдзе сваю жанчыну, ён будзе "насіць яе на руках» і песціць.\nЦікава таксама даведацца, якім менавіта з'яўляецца 2006 год, які сабакі. Чырвонай, агнявой. Што ж можна ўвогуле сказаць пра такіх людзей? Яны будуць вельмі дынамічнымі па жыцці, не змогуць сядзець на адным месцы, увесь час падшукваючы сабе нешта лепшае, як у звычайнай, так і ў працоўнай жыцця. Вельмі цікавым апынецца той факт, што з людзей, народжаных у дадзены год, атрымаюцца выдатныя даследнікі. Г.зн. яны, знаходзячыся ў пастаянным руху, знойдуць сваё месца ў жыцці, цалкам задаволіўшыся ўсім, што будзе адбывацца вакол іх.\nЗнак задыяку Казярог: даты нараджэння. Камяні-талісманы для Казярога\nГараскоп: сумяшчальнасць мужчыны Панны і жанчыны Цяля\nЖанчына-Леў, мужчына-Леў - асобы знатныя\nЗначэнне імя Зарэма: паходжанне, характар і лёс\nСумяшчальнасць Авен і Дзева - цуды здараюцца?\nВадалей і Дзева. сумяшчальнасць партнёраў\nЯк развесці жэлацін: парады для падрыхтоўкі дэсертаў, заліўных і Халадцоў\nЯк прыгатаваць амлет з малаком хутка і смачна\nКрэм для эклеров бялковы: рэцэпты, асаблівасці падрыхтоўкі і водгукі\nІерафанта, Таро: значэнне. Іерафанта, Таро: значэнне і тлумачэнне ў раскладах\n'Аевит' для скуры ад сотні бед дапаможа\nЯк завязаць вузкі гальштук. віды вузлоў\nСпрэй Мачо Мэн - залог правільных адносін паміж двума мужамі\nСукенка з габардина. Асаблівасці, плюсы, выбар фасону\nДзіракол фігурны і прыгажосць, якую ён дзее\nКафэ "Малако", Ніжні Ноўгарад: фота, водгукі\nЧаму доктарская каўбаса называецца «доктарскай»: асаблівасці, склад і цікавыя факты\nДа чаго сняцца страшныя сны?


Бабруйск: Блогера Алега Жалнова пакаралі штрафам\nhttps://spring96.org/be/news/66926 2013 2013-11-02T12:27:22+0300 2013-11-02T12:27:22+0300 2013-11-02T12:27:22+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/zhalnou.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАлег Жалноў, блогер з Бабруйска. Фота: baj.by\nУвечары 1 лістапада суддзя Наталля Чарапуха скончыла разгляд справы Алега Жалнова, і пакарала яго штрафам, памерам у 20 базавых велічынь.\nНаталля Чарапуха паведаміла, што блогер прызнаны вінаватым у парушэнні артыкула 23.4. АК (непадпарадкаванне законнаму распараджэнню ці патрабаванню службовай асобы пры выкананні ёй службовых паўнамоцтваў).\n-Безумоўна, я буду падаваць касацыйную скаргу, бо не згодны з рашэннем суддзі, - адзначыў Алег Жалноў. –Мне падалося, што на яе аказваўся ціск. Таксама я збіраюся звярнуцца ў прэзідэнцкую камісію, каб расказаць, што ў Бабруйску існуе мафія ўнутры органаў унутраных спраў.\nГэта судовая справа цягнулася ад 10 кастрычніка. Невядомым пакуль застаецца лёс сканфіскаванай у кватэры Жалновых тэхнікі, і крымінальнай справы, якую просіць распачаць супраць блогера маёр ДАІ Яўген Сераштанаў.\n02.11.2013 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, свабода слова


Semalt прапануе спосабы блакаваць спам-спасылку на Sharebutton\nЦі забруджваў вашу статыстыку Google Analytics падроблены дамен Рэферала? Вам не трэба турбавацца. Будзьце спакойныя. Спам-спасылка на Sharebutton.to дазваляе выглядаць, як на вашым сайце прыбывае вялікая колькасць рэальных наведвальнікаў.\nПадроблены спам-рэферал закранае вэб-сайты з 2015 года. Аднак Google Analytics Sharebutton разглядаецца як адзін з даменаў старажытных часоў, якія па-ранейшаму забруджваюць дадзеныя GA ў сектары маркетынгу змесціва .\nЗгодна з профі, Sharebutton накіраваў спам на мэты, якія ўплываюць на ўліковыя запісы GA напрамую. Каб прыцягнуць увагу карыстальнікаў у Інтэрнэце, спамеры і зламыснікі выкарыстоўваюць такія паказчыкі, як ключавая фраза, наведвальнікі, паказчыкі адмоваў, падробленыя вэб-старонкі і ін'екцыя фіктыўнага трафіку і спасылкі на вэб-сайты.\nКалі вы нядаўна вызначылі, што большая частка вашага трафіку паходзіць з спаму Рэферала на Sharebutton, падумайце, як працаваць над тым, як ліквідаваць спам у Google Analytics, бо вы ўжо падвергнутыя спамерам. Па словах экспертаў па SEO, Sharebutton прабіраецца на вэб-сайты, выкарыстоўваючы змененыя URL-словы, такія як кнопка і доля.\nКаб даведацца, ці спам Sharebutton Google Analytics удзельнічае ў вашым рэзкім трафіку, Эндру Дыхан, галоўны эксперт кампаніі Semalt , раіць скапіраваць URL-адрас гэтага спаму і ўставіць яго ў адраснае поле для вызначэння прызначэння сайта. .\nЯк працуе спам на Sharebutton\nSharebutton ніякім чынам не ўплывае на рэйтынг сайта. Гэты спам у Google Analytics працуе на прыцягненні трафіку да партнёраў і адпаведных сайтаў. Аднак непажадана адсочваць шлях альбо адкрываць сцэнарыі Sharebutton.to, бо гэты фальшывы спам-реферал складаецца з шкоднасных кодаў, якія могуць пракрасціся шкоднасных праграм і шкоднасных пагроз для вашага сайта.\nАдкрыццё сцэнарыяў Sharebutton.to дазволіць атрымаць доступ да хакераў, якія могуць лёгка атрымаць доступ да вашых уліковых запісаў, пароляў і іншых фінансавых дадзеных на платформах сацыяльных медыя.\nАднак для панікі няма месца, калі вы нядаўна загрузілі які-небудзь кантэнт з Sharebutton.to. Усталюйце толькі комплекснае анты-шкоднаснае праграмнае забеспячэнне і выканайце поўнае сканаванне, каб выявіць, ці ўплывае на ваш сайт шкоднаснае ПА.\nЯк заблакаваць спам-реферал sharebutton.to з вашых справаздач аб GA\nПрацэдура 1. Змяніце налады фільтра\nЗапусціце свой уліковы запіс GA і націсніце раздзел «Адміністратар».\nАбярыце абразок «Усе фільтры» і стварыце новы фільтр.\nАдкрыйце поле «Імя фільтра» і набярыце «Sharebutton.to».\nУсталюйце "Спецыяльны фільтр" у якасці тыпу фільтра і выберыце "Крыніца кампаніі" ў меню "Фільтр-поле".\nНацісніце на поле «Узор фільтра», увядзіце спам на Sharebutton Google Analytics і націсніце кнопку «Захаваць».\nПрацэдура 2. Змяніце налады HTTP\nАдкрыйце свой уліковы запіс cPanel і ўвайдзіце ў сістэму.\nАбярыце "Дыспетчар файлаў" і націсніце на "корань дакумента" для вашага сайта.\nНацісніце кнопку "Паказаць схаваныя файлы" і выберыце "Перайсці".\nПасля размяшчэння любога .htaccess файла пстрыкніце правай кнопкай мышы і націсніце «Змяніць код» і націсніце «Захаваць».\nПрацэдура 3. Змяніце свой фільтр мовы GA\nУвайдзіце ў свой уліковы запіс Google Analytics і выберыце на ўкладцы "Адміністратар".\nАдкрыйце значок «Прагляд» і дадайце новы фільтр.\nУвядзіце "Моўны спам" у поле імя.\nНацісніце на кнопку "Праверыць фільтр" і націсніце кнопку "Захаваць".\nВышэйапісаныя працэдуры працуюць ва ўсіх рэферальных даменах, такіх як спам на Google Analytics. Атрымайце выразныя і дакладныя статыстычныя дадзеныя, выключыўшы поле накіравання Sharebutton, змяніўшы шаблон фільтра, налады HTTP і змяніўшы свой фільтр мовы. Не чакайце, пакуль ваш кампутар не пачне тармазіць.


Self Watering Pots Amazon 2 Pack White Flower Pot Wall Mount Self Watering Hanging Planter Large Amazoncom Inch Wall Mountable Self Watering Planter Pots White Inch Wall Mountable Self Watering Planter Pots White Set Of – guideway.info\nself watering pots amazon 2 pack white flower pot wall mount self watering hanging planter large amazoncom inch wall mountable self watering planter pots white inch wall mountable self watering planter pots white set of.\nwalmart self watering plant pots,amazon self watering plant pots,self watering pots amazon,african violet self watering pots amazon, african violet pots miniature violet in beige self watering pot african violet pots miniature violet in beige self watering pot african violet pots amazon, amazoncom glowpear urban garden selfwatering planter garden glowpear urban garden selfwatering planter, african violets self watering pots miniature african violet self african violets self watering pots aqua round self watering pot miniature african violet self watering african violets self watering pots , succulents in pots s tery small succulent amazon self watering ideas succulents in pots s tery small succulent amazon self watering ideas, amazoncom flower pots indoor or outdoor succulent pots self amazoncom flower pots indoor or outdoor succulent pots self watering planter, amazoncom glowpear urban garden selfwatering mini bench planter glowpear urban garden selfwatering mini bench planter, self watering planters and pots amazoncom tu plastic self watering planter pot white set of small indoor geometric.\nPosted on 09/19/2019 09:34:01 am Full size self-watering-pots-amazon-2-pack-white-flower-pot-wall-mount-self-watering-hanging-planter-large-amazoncom-inch-wall-mountable-self-watering-planter-pots-white-inch-wall-mountable-self.jpg


18 кастрычнік 2021, 08:19\nРуйнаваньні ад вайны, Сырыя\nУ ААН спадзяюцца, што рэформы, пра якія цяпер дамаўляюцца ўрад і апазыцыя, пакладзе канец вайне, якая доўжыцца ў краіне больш за 10 гадоў.\nПрадстаўнікі сырыйскага ўраду і апазыцыі пасьля перапынку ў дзевяць месяцаў зноў пачалі перамовы аб новай Канстытуцыі краіны. Перамовы адбываюцца пры пасярэдніцтве ААН, піша «Голас Амэрыкі».\nПрадстаўнік ААН неафіцыйна сустрэўся ў нядзелю з чальцамі камітэту, якому даручана распрацаваць праект. Прадстаўнік арганізацыі ў краіне Ґейр Пэдэрсэн заявіў, што ў камітэце, які складаецца з 45 дэлегатаў ад урадавых і апазыцыйных сілаў, дасягнулі згоды што да першых крокаў, якія спатрэбяцца, каб ісьці наперад у перамовах.\nКанстытуцыйная рэформа, як чакаецца, павінна пакласьці канец вайне, якая доўжыцца ў Сырыі больш за дзесяцігодзьдзе і прывяла да гібелі 500 тысяч чалавек. 13,5 мільёна вымушана пакінулі свае дамы, нехта пераехаў у іншы рэгіён Сырыі, а хтосьці ў іншыя краіны.\nҐейр Пэдэрсэн спадзяецца, што перамовы ня будуць зацягнутымі, бо звыш 13 мільёнаў чалавек маюць патрэбу ў гуманітарнай дапамозе, больш за 90% сырыйцаў жывуць за рысай беднасьці. У ААН ёсьць надзея, што чальцы Канстытуцыйнага камітэту будуць весьці размову па сутнасьці і выказвацца адкрыта.


Фарты Гродзенскай крэпасці, Гродзенскай вобласці Беларусі. Славутасці і Выбітнасці, Падарожжа і турызм, Гістарычныя і архітэктурныя помнікі.\nКрэйдавыя кар'еры пад Ваўкавыскам\nФарты Гродзенскай крэпасці\nПяты форт Брэсцкай крэпасці\nГеаграфічны цэнтр Еўропы\nМузей архітэктуры «Строчыца»\nІншыя славутасці і выбітнасці\nГродзенская крэпасць - сістэма ўмацаванняў вакол горада Гродна, функцыянавала як Фартовая крэпасць Расійскай Імперыі, Германскай імперыі і Польскай Рэспублікі. Гродзенская крэпасць складалася з вялікай колькасці фартыфікацыйных умацаванняў, цэнтральнае месца сярод якіх займалі фарты. Фарты Гродзенскай крэпасці атачалі горад Гродна з усіх бакоў, знаходзячыся на адлегласці каля 10 кіламетраў ад яго. Цяпер Гродзенская крэпасць закінутая і руйнуецца, але некаторыя фарты гэтай крэпасці яшчэ знаходзяцца ў не да канца разбураным стане, як напрыклад:\nФорт Гродзенскай крэпасці №1\nФорт Гродзенскай крэпасці №2\nФорт Гродзенскай крэпасці №3\nФорт Гродзенскай крэпасці №4\nТыя земляныя фарты, якія захаваліся да нашых дзён былі ўзведзены ў 1887-1889 гадах. Гэтыя збудаванні з'яўляюцца выбітнымі славутасцямі Гродзенскага раёна, архітэктурнымі помнікамі і ўзорамі фартыфікацыйнага рамяства 19-га стагоддзя. Большасць іншых фартоў Гродзенскай крэпасці так і не былі дабудаваныя да пачатку Першай сусветнай вайны. Больш за тое, падчас гэтай вайны, фарты часта падрываліся адступаючымі войскамі, таму на дадзены момант яны фактычна страчаны:\nПобач з некаторымі з фартоў Гродзенскай крэпасці можна знайсці брацкія магілы воінаў, што ўдзельнічалі ў Першай Сусветнай Вайне. Ёсць таксама помнікі прысвечаныя падзеям Другой Сусветнай Вайны. Але ні ў адной вайне Гродзенская крэпасць не адыграла істотнай ролі. Яна часта пераходзіла ад аднаго боку да іншага, некаторыя пабудовы крэпасці часам выкарыстоўвалася не зусім па першапачатковым прызначэнні (як склад ці турма).\nСхема (мапа) размяшчэння фартоў Гродзенскай крэпасці:


Каментары да артыкула: Тонкая розніца, але яна таго вартая. Падпішыся на НН+\n18.12.2019 / 10:10\nВадзім, яны не будуць на асобным дамэне, яны будуць на адным партале.\n18.12.2019 / 11:58\nВадзім, навошта ўскладняць сістэму спасылак?\n18.12.2019 / 13:30\nКазік, каб было бачна, на платны ці на бясплатны матэрыял вядзе спасылка. Каб не марнаваць час пстрыкаючы па спасылках і вяртаючыся назад.\nА што рабiць нам сумленным апазiцыянэрам у якiх грошай няма? Дзе павышаць узровень сьвядомасьцi? Пачынайце тады зноу на паперы друкавацца..................\n18.12.2019 / 14:46\nРэд., асобны дамен гэта проста як ідэя, альтэрнатыўная пазначэнню платных спасылак.\nМне падабаецца глянцавы часопіс Наша Гісторыя, гэта 5.51 у месяц + яшчэ за некаторыя артыкулы даплачваць - некамільфо. Можа знойдзеце якіясь крыніцы фінансавання, бо нязручна гэтая вашая сістэма "двайных стандартаў ")))\nведаеце, мне вельмі сумна, што я, выпісваючы на два адрасы якасны папяровы часопіс (пах паперы, маеш рэч у руках - вось гэта вось усё), а раней з'яўляючыся вашым фундатарам (нават кубак за гэта маю=)) не маю права чытаць вашыя платныя артыкулы. мая падпіска і так каштуе амаль 60*2 = 120 рублёў. больш вам адчапіць ад сабе не маю магчымасці, прабачце.\nВадзім, тогда это потеря доходов. Так это работает как кликбейт и есть доход на показе рекламы, даже если ты не видишь статью.\n20.12.2019 / 09:32\nВадзім, ну і як вы ўяўляеце праверку спасылкі ДА таго, як я яе націсну? Асабліва на мабільных? Тым больш які сэнс, калі вы ўжо падпісаліся? А самае галоўнае, так і не зразумеў, навошта\nКазік, я ня здольны, у тым і сэнс. А самому сайту гэта раз плюнуць :)\nЧеснок, вы так кажаце, быццам клікбэйт гэта не нешта непаважлівае да чытачоў.\n20.12.2019 / 16:35\nВадзім, цяпер зразумеў. Зручней будзе пазначыць платныя матэрыялы адпаведным значком. А куды спасылка вядзе, на nn.by ці premium.nn.by, неістотна. А да паважанай Рэдакцыі меў бы прапанову: мо ў платных карыстальнікаў прыбраць рэкламу? Гэта магло б стаць мацнейшым матыватарам, бо працавала б на ўсіх старонках.\n23.12.2019 / 10:25\nДзе інфа пра тое як падпісацца на Нашу Гісторыю? Чаму кожны раз калі паўстае гэтае пытанне чытач мае ламаць мозг, каб знайсці яе?\n[Рэд. - дзякуй за заўвагу, прымем меры]\n23.12.2019 / 16:55\n25.12.2019 / 01:58\nя задоначу =)\nIryna / адказаць\n25.12.2019 / 13:56\nПлатныя артыкулы маюць амаль усе нямецкія часопісы. Яны пазначаюцца спецыяльнай іконай: напрыклад, побач з простым артыкулам у Нашай Нівы можа стаяць іконка "NN", а побач з платным - " NN+". Неяк так. Паважаная рэдакцыя НН, ёсць пытанне наконт падпіскі: калі я падпісваюсь, то раблю гэта з свайго акаўнта? Магу я потым глядзець платную версію з некалькіх мабільных прылад адначасова, напрыклад, з тэлефона і планшэта, ці трэба будзе выходзіць з акаўнта на адной прыладзе, каб зайсці на іншай? Рэд. Вы зможаце ўвайсці адначасова з трох прыладаў.\nIryna, дзякуй за прыклад.\nПлатныя артыкулы пазначаныя словамі "for members" ля спасылкі.\n04.01.2020 / 17:46\nадключыце рэкламу для платникау. хацяб паунаэкранную\nАлёна К., згодны. Частка платных матэрыялау якраз з часопiса


Ванна стальная Goldman 150х70 купить в интернет-магазине Bydom.by (Код товара: 15361)\nВанна стальная Goldman 150х70 188.00 р. Ванна стальная Goldman 120х70 170.00 р. Ванна стальная Goldman 130х70 180.00 р. Ванна стальная Goldman 140х70 185.00 р. Ванна стальная Goldman 150х75 210.00 р.\nКупить комплект 357.22 р.\nВы экономите 18.80 р.\n- Размер ванны (Д.;Ш.;В., см.): 150x70x40\nВанна стальная Goldman 150х75 Длина: 150 см\nГарантия: 1 год Доставим бесплатно 02.03.2020 с 10:00 до 22:00