Павенчаныя каханнем — Techkrait . "",\n24.01.2012 113 Анжелика 0 Comment\nШанцуе мне на цікавых людзей. Выпадкова завітаў у госці і ў сям’ю Бялясавых. Гаспадар сям’і, Яўген Іванавіч, сустракаў мяне на лесвічнай пляцоўцы. Павітаўшыся, ён ласкава запрасіў у кватэру, сказаўшы: “Мы раскажам многае, а пра што напішаце – выбар за вамі”. Пераступіўшы парог, убачыў Марыю Васільеўну, якая, усміхаючыся, завіхалася на кухні. За кубачкам кавы паступова завязалася размова. Шчырая, даверлівая. Склалася ўражанне, што знаёмы мы не некалькі хвілін, а ўсё жыццё. Яўгена Іванавіча і Марыю Васільеўну можна слухаць бясконца. Быццам бы не пра сваё жыццё яны расказваюць, а чытаюць цікавы раман пра каханне, дзе галоўнымі героямі з’яўляюцца ён і яна.\nЖэня нарадзіўся і вырас на Шклоўшчыне ў сялянскай сям’і. У Акуліны Емяльянаўны і Івана Іванавіча ён быў пятым сынам, самым меншым. Біяграфія ў Жэні шмат у чым такая ж, як і ў яго равеснікаў. Пасля вызвалення роднага краю ад захопнікаў пайшоў вучыцца ў 3 клас. У 1949 г., пасля заканчэння сямігодкі, надумаў паступаць вучыцца ў Магілёўскае медыцынскае вучылішча. Гэта была мара з дзяцінства. Хлопцу вельмі хацелася быць падобным на Веру Піліпаўну, жонку старэйшага брата, якая працавала фельчарам. Жанчына была вопытным спецыялістам. У вёсцы пра яе гаварылі: “Як Піліпаўна скажа, так і будзе!” Ёй давяралі нават больш, чым урачам у райцэнтры. Да парад Веры Піліпаўны прыслухоўваліся, з ёю заўжды раіліся. Жанчыну паважалі ў вёсцы і любілі ўсе без выключэння. Дапамагаць людзям, аблягчаць іх фізічны боль хацеў і Жэня. Аднак экзамен па рускай мове напісаў не надта добра, таму медыкам так і не стаў. Каб не губляць дарэмна час, праз некалькі дзён завёз дакументы ў Магілёўскае педагагічнае вучылішча. Уступныя іспыты вытрымаў і стаў вучыцца на настаўніка фізічнай культуры. Пасля 2 курсаў вучобы прызываецца на тры гады на службу ў армію ў Германію.\n— Вярнуўшыся дадому, — успамінае Яўген Іванавіч, — пайшоў працягваць вучобу далей. 4 снежня 1954 г. я ўвайшоў у адну з аўдыторый вучылішча, дзе займаўся трэці курс, і сеў за адну парту з дзяўчынаю. Больш не было дзе. Усё занялі навучэнцы. Дзяўчына мне ўсміхнулася. Я на ўсё жыццё запомніў той погляд. Светлы, адкрыты. Штосьці ў ім было незвычайнае і нават таямнічае. Яна мне здалася загадкай, якую захацелася разгадаць.\n— Той дзяўчынай была я, — прызнаецца Марыя Васільеўна.\nЯна родам з Рагачоўшчыны са шматдзетнай сям’і. Марыя і яе сястра Галіна – блізняты, у бацькоў былі чацвёртым і пятым дзецьмі. Маці і бацька працавалі ў калгасе. Марыя, закончыўшы сямігодку, вырашыла стаць настаўнікам фізічнай культуры. Таму падала дакументы ў Магілёўскае педагагічнае вучылішча. Вучоба давалася лёгка. Дзяўчына паспявала ва ўсім, мела поспехі ў спартыўнай гімнастыцы і нават атрымала І разрад па гэтаму віду спорту.\n— Сапраўды, у той дзень была звычайная лекцыя, — працягвае Марыя Васільеўна.-Нечакана адчыніліся дзверы і разам з прадстаўніком адміністрацыі вучылішча з’явіўся ён, Жэня. Высокі, статны, падцягнуты, сімпатычны. Многія дзяўчаты адразу так і ахнулі. Гэта, напэўна, быў падарунак лёсу, каб усё жыццё ісці побач з такім хлопцам. Я ж ад нараджэння шустрая была, вёрткая, баявая. Свайго шанцу ніколі не ўпускала. А тут такі выпадак…\nЖэня і Марыя так да заканчэння вучобы і прасядзелі разам за адной партай. Агеньчык сапраўднага кахання ўспыхнуў з маленькай іскрынкі. У канцы вучобы ён ужо шугаў сапраўдным полымем у сэрцах дваіх людзей. Але ўзаконьваць свае адносіны маладыя людзі не спяшаліся, бо на першым плане была ўсё ж вучоба.\nНадышлі выпускныя экзамены, а пасля і размеркаванне. Жэня і Марыя былі ў ліку першых, таму маглі выбраць самі першае месца працы.\n— Мы хацелі удваіх паехаць у адзін і той жа раён, — прызнаецца Яўген Іванавіч. – Аднак такой магчымасці не было. Два маладыя спецыялісты-фізкультурнікі ў адзін і той жа раён тады не патрабаваліся. І толькі ў Брэсцкай вобласці маглі мы працаўладкавацца. Падумаўшы, згадзіліся. Мы згодны былі ехаць хоць на край свету, толькі б быць разам. Былі перакананы, што з усім справімся, бо ў нас было самае галоўнае – шчырае і ўзаемнае каханне.\nУ аблана нам, маладым спецыялістам, на выбар прапанавалі Ганцавіцкі і Маларыцкі раёны. Супраць Маларытчыны чамусьці выступаў мой дзядзька. Ён прыводзіў нейкія аргументы, але мы яго не паслухалі. Я быў перакананы, што многае, калі не ўсё, залежыць ад самога чалавека, ад яго адносін да справы і тых, хто знаходзіцца побач. Таму з Марыяй выбралі Маларыцкі раён.\n12 жніўня 1956г. Марыя і Жэня цягніком прыехалі ў райцэнтр. Адразу зайшлі ў кабінет да начальніка аддзела народнай адукацыі Васіля Маркава. Маладыя папрасілі, каб іх накіравалі на працу ў адну і тую ж школу.\n-Як сёння помню словы Васіля Піліпавіча, — усміхаецца Яўген Іванавіч, — які тады сказаў так: “Каб паехаць разам у адну школу, неабходна і быць адной сям’ёй”. Мы не ведалі, што рабіць. Выйшлі на вуліцу. Была субота, 6 гадзін вечара. Доўга не думаючы, пайшлі ў ЗАГС. Нас адразу там жа і распісалі.\nШчаслівыя, ён і яна ў магазіне купілі бутэльку віна, пайшлі ў гасцініцу, дзе спыніліся, і накрылі невялічкі стол. Заключэнне шлюбу адзначылі ўчацвярых: Жэня, Марыя, тэхработніца гасцініцы і паэт Мікола Засім, які ў той дзень здымаў тут нумар.\n— У панядзелак зранку мы зноў былі ў кабінеце Маркава, — гаворыць Марыя Васільеўна. – Яму паказалі пасведчанне аб заключэнні шлюбу. Васіль Піліпавіч накіраваў нас на працу ў Олтушскую школу выкладаць фізічную культуру. Праз год мы пераехалі на іншае месца працы.\n— Так склаліся абставіны, — прызнаецца Яўген Іванавіч. – Я стаў выкладаць у Велікарыцкай школе, а жонка –у Печкаўскай пачатковай школе.\nЖэня і Марыя працавалі старанна, добрасумленна. Яўген да таго ж не цураўся і грамадскай працы. Ён быў агітатарам на Велікарыцкай малочна-таварнай ферме. Хутка ўступіў у партыю, стаў старшынёй прафсаюзнага камітэта, сакратаром партыйнай арганізацыі школы. Як актывісту ў красавіку 1967 г. Яўгену прапанавалі пасаду інструктара арганізацыйнага аддзела райкама партыі. Падумаўшы, ён згадзіўся. Марыя Васільеўна з новага навучальнага года стала працаваць настаўніцай фізічнай культуры ў Маларыцкай СШ. Тут яна выкладала аж да выхаду на заслужаны адпачынак.\n— А я, — кажа Яўген Іванавіч, — затым закончыў Мінскую вышэйшую партыйную школу і на пасадзе інструктара працаваў па красавік 1976г., а затым атрымаў назначэнне на пасаду дырэктара Маларыцкага кааператыўнага прафесійна-тэхнічнага вучылішча. Тут працаваў да моманту закрыцця ўстановы, да 25 жніўня 1994 г. Усюды нам з жонкаю хацелася быць не горшымі за іншых. Мы не выбіралі лёгкіх шляхоў, імкнуліся не канфліктаваць ні з кім. Калі нешта і не задавальняла, то нікога ў гэтым не абвінавачвалі. Разумелі, што само з неба нішто не ўпадзе. Каб быў нейкі вынік, неабходна працаваць. Мы рабілі тое, што заслугоўвае ўзнагароды, але не шукалі і не чакалі яе…\nУ Марыі Васільеўны было іншае захапленне. Яна ўсё жыццё займалася спортам. За дасягнутыя поспехі ў развіцці фізічнай культуры і спорту мае амаль 30 грамат і дыпломаў рознага ўзроўню. Яна 9 разоў выступала на абласных спаборніцтвах па мнагабор’ю, з іх 7 разоў уздымалася на першую прыступку п’едэстала. А ў жніўні 1974 г. узнагароджана дыпломам І ступені за ўдзел у спаборніцтвах па комплексу “Гатоў да працы і абароны” на прызы газеты “Комсомольская правда”. Між іншым, апошні раз Марыя Васільеўна ў такіх спаборніцтвах выступіла ва ўзросце 45 гадоў.\nМарыя Васільеўна і Яўген Іванавіч разам ужо больш 55 гадоў. Па меркаванні суседзяў і тых, хто іх добра ведае, гэта – ідэальная пара ва ўсіх адносінах. Трапяткія і чулыя адносіны адзін да аднаго яны здолелі пранесці праз гады і захаваць да сённяшняга дня. Незвычайная ўважлівасць, клопат адзін пра аднаго, душэўная цеплыня, шчырасць, далікатнасць, тактоўнасць і даверлівасць у адносінах – вось тое, што характэрна для гэтай сямейнай пары.\n— Для нас самае галоўнае, — кажа Яўген Іванавіч, — жыць без падману, фальшы, быць уважлівымі да сваёй палавіны, умець разумець адзін аднаго. І са словамі, і без іх. Часам дастаткова аднаго погляду, ледзь прыкметнага жэста рукі, кіўка галавы, выразу твару, каб зразумець усё правільна і беспамылкова. Гэта дасягаецца не за адзін месяц. Такое шліфуецца дзесяцігоддзямі.\n— Усё сумеснае жыццё мы разам самі вучыліся будаваць свой сямейны дом, закладвалі падмурак, узводзілі сцены, — падтрымлівае размову Марыя Васільеўна. – Рэцэптаў аднолькавых для ўсіх, вядома ж, няма на свеце. Тут неабходна ісці сваёй сцежкай. Мы вучыліся дараваць адзін аднаму, цярпенню. А хіба лёгка ўмець цаніць погляды сваёй палавіны? Характары ў нас розныя, таму давялося паступова змяняцца на карысць іншага. Толькі ад яго і яе залежыць, якім будзе сумеснае жыццё. Парады даваць лёгка, затое цяжка самому па іх жыць. А муж для мяне – самы лепшы дарадца, сябар. Да яго думкі, слова заўсёды прыслухоўваюся нават і зараз.\nМарыя Васільеўна і Яўген Іванавіч, у якіх стаж сямейнага жыцця мае адлегласць у 55 гадоў, перакананы: для таго, каб быць шчаслівымі ў шлюбе, не так многа і трэба. Найпершая і найгалоўнейшая ўмова для гэтага – каханне. Усюды і заўжды, нягледзячы ні на якія абставіны. Сапраўднае каханне – лекі ад любой немачы.\nР.S. Яўген і Марыя Бялясавы выхавалі дачку Алу і сына Юрыя, маюць 3 унукаў і адну ўнучку.\nНа здымку: Бялясавы сёння.\n← ЗА ПОРЦЫЯЙ БАДЗЁРАСЦІ — У ТРЭНАЖОРНУЮ ЗАЛУ\n“Хуткая духоўная дапамога” →


Беларус-«кібарг» заснаваў беларускую бібліятэку ў Чарнігаве, а кіруе ёй нашчадак Напалеона Орды\n09 чэрвень 2016, 08:08\nЧарнігаўскі сьвятар Яўген Орда з кніжкамі з царкоўнай беларускай бібліятэкі\nРэпартаж пра тое, як у Чарнігаве ў памяшканьні Кацярынінскай царквы Кіеўскага патрыярхату працуе першая беларуская бібліятэка.\nАдкрыў яе ўкраінскі сьвятар Яўген Орда, які паходзіць са знакамітага беларускага роду Ордаў. А кнігі перадаў удзельнік баёў на Данбасе, баец беларускага паходжаньня Сяргей Багукалец.\nПра тое, як нарадзілася ідэя стварэньня бібліятэкі, адкуль кнігі і чаму яны патрэбныя чарнігаўскім беларусам, айцец Яўген Орда распавёў Свабодзе.\nУкраінскі сьвятар зь беларускага роду\nЧарнігаўскі сьвятар Яўген Орда сваёй радзімай прызнае Ўкраіну і Беларусь. Калісьці на сутыку гэтых дзьвюх цяперашніх краін жылі і працавалі яго славутыя продкі зь беларускага роду Ордаў. З гэтага роду і знакаміты мастак і кампазытар — Напалеон Орда.\nЯўген Орда зь беларускімі кнігамі\nСам айцец Яўген нарадзіўся ў Расеі. Пра сваё беларускае паходжаньне даведаўся яшчэ ў юнацтве ад бацькоў.\n«Мяне заўсёды цягнула да родных каранёў», — кажа сьвятар.\nПразь нейкі час бацькі Яўгена вырашылі перабрацца з расейскага Сургуту ва Ўкраіну. У Чарнігаве атайбаваліся невыпадкова. Недалёка адсюль — маёнтак «Лугавэ», які належаў іхнім продкам, вымушаным пакінуць Беларусь пасьля 1830 году, калі было здушана антырасейскае паўстаньне.\nЖыцьцё ва Ўкраіне абудзіла ў будучым сьвятары патрыятызм і скіравала да царквы. Да таго ж Орда пэўна ведаў: сярод ягоных продкаў быў і біскуп.\nПамяшканьне Кацярынінскай царквы ў Чарнігаве\n«Захаваць сапраўдную веру і патрыятызм, данесьці іх да людзей я мушу толькі ў якасьці сьвятара, — і дадае: — Нацыя павінна атаясамляцца з духоўнасьцю». Прызнаецца: «Я ніколі ня здолеў бы служыць Рускай праваслаўнай царкве».\nУжо 7 гадоў айцец Яўген служыць у Екацярынінскай царкве Чарнігава, якая належыць да УПЦ Кіеўскага патрыярхату. Першае яго набажэнства адбылося 28 ліпеня 2008 году, але гэты дзень ён успамінае з болем. Тады прыхільнікі Маскоўскага патрыярхату штурмам бралі царкву, не жадаючы прызнаваць яе пераход у Кіеўскі патрыярхат.\nКацярынінская царква ў Чарнігаве\n«Спачатку іх было няшмат — чалавек 20–30. Потым прыехалі рускія нацыяналісты, і ўжо каля 500 чалавек на месцы аблажылі царкву, зрэзалі крыжы», — успамінае Яўген і дадае, што з таго дня разам з абаронцамі «Кацярынкі» яму давялося пражыць у царкве два месяцы. Раз на суткі дзьверы адмыкалі, каб пусьціць прыхаджан памаліцца.\n«Так трох хлопцаў страцілі. За храм моцна змагаліся расейскія сілы. Ціснулі. Але мы выстаялі і перамаглі. Храм стаў украінскім», — кажа Орда.\nУ гонар абаронцаў «Кацярынкі» ў царкве па-ранейшаму як напамін вісяць сьцягі ўкраінскага «Правага сэктару» і Чарнігаўскага станічнага казацтва.\nСьвяты айцец Яўген Орда на 2 гадавіне стварэньня 41 батальёна тэрытарыяльнай абароны Чарнігаўскай вобласьці\nНе прайшла міма кацярынінскага сьвятара вайна на Данбасе. Акрамя царкоўнай працы ў Чарнігаве, Орда — капэлян украінскай арміі. Айцец Яўген бярэ чынны ўдзел у чарнігаўскім «Цэнтры падтрымкі добраахвотніцкіх фармаваньняў». Сваімі рукамі ён зьбірае і дастаўляе гуманітарную дапамогу ўкраінскім байцам у зону АТА. Дапамагаюць яму мясцовыя валянтэры, сярод якіх хапае чарнігаўскіх беларусаў. Іх Орда асабліва хваліць за працавітасьць і суперажываньне.\nОрда вызначае, што за час паездак у АТА сустракаў шмат беларусаў. Пра іх Орда кажа толькі: «Сапраўдныя патрыёты». Калі хто зь іх папросіць, айцец Орда правіць там набажэнствы па-беларуску.\nКніга-падарунак айцу Яўгену Ордзе для беларускай бібліятэкі\nБеларускі куток у Чарнігаве заснаваў «кібарг» з Луганскага аэрапорту\nАйцу Орду добра запомнілася адна з паездак у зону АТА, дзе ён пазнаёміўся зь беларускім добраахвотнікам з Чарнігава — Сяргеем Багукальцам. Дзякуючы беларускаму «кібаргу» беларускія кнігі і трапілі ў Кацярынінскую царкву.\n«Сяргей тады быў у Луганскім аэрапорце. У той час як байцы прасілі даслаць ежу, адзеньне і абутак, Сяргей прасіў дасылаць яму беларускія кнігі. Зь Менску Сяргею і перадалі беларускія кнігі. У Луганску іх скінулі зь верталёта, — успамінае Яўген. — Ён часта іх чытаў. Пазьней частка кніг згарэла ў Луганскім аэрапорце, астатнія Сяргей прывёз у Чарнігаў».\nНамаганьнямі айца Орды праз пэўны час стосы кніг з зоны баёў ператварыліся ў сапраўдную беларускую бібліятэку — першую ва Ўкраіне.\nБеларуска-украінскі альманах «Справа» і дзіцячыя кніжкі. Бібліятэка Яўгена Орды ў Чарнігаве\n«Калі я адчуў, што гэта сапраўдны беларус і беларускія кніжкі, я зразумеў, што трэба ствараць бібліятэку. Да таго ж у Чарнігаве жыве шмат беларусаў», — кажа Орда.\nПаводле афіцыйнай статыстыкі, у Чарнігаве 12 тысяч беларусаў. Шмат іх можна сустрэць і непадалёк ад Чарнігава, у прымежнай паласе — напрыклад, у пасёлку Рэпкі. Беларуская гаворка для чарнігаўскіх вуліц не навіна. Багата беларусаў прыяжджае сюды на закупы і адпачынак. Мясцовыя рынкі таньнейшыя за беларускія.\nБеларускі праваслаўны каляндар. Бібліятэка Яўгена Орды ў Чарнігаве\n«Пакуль што ў Чарнігаве няма беларускай царквы», — кажа Орда. Аднак, паводле ягоных слоў, Кацярынінская царква вельмі папулярная сярод беларускіх вернікаў. Прычына простая: памяшканьне царквы для іх як дом, дый сам Яўген Орда ставіцца да беларусаў па-братэрску.\nЁсьць у Кацярынінскай царкве нават беларуская ікона. Орда кажа, што яна з Жыровічаў.\nБеларускія кнігі і іконы\nЦяпер у бібліятэцы Орды каля 200 кніг. Сама бібліятэка ў царкве на другім паверсе. Тут утульныя месцы для чытаньня, шмат абразоў.\nБібліятэка святара Яўгена Орды. Катярынінская царква ў Чарнігаве\nЛітаратура ў бібліятэцы на ўсялякі густ: ад дакумэнталістыкі да царкоўных кніг. Беларуская клясыка прадстаўлена творамі Купалы і Коласа, Быкава, Караткевіча. Ня так даўно зьявіліся некалькі падручнікаў па беларускай мове і дзіцячых кніжак.\nПадручнікі па беларускай мове. Бібліятэка Яўгена Орды ў Чарнігаве\n«Трэба падтрымліваць беларускую мову і пашыраць яе ў сьвеце», — кажа Орда. Але найперш ён турбуецца яе станам і роляй у самой Беларусі.\nКніжныя паліцы папаўняюцца. Спрыяюць гэтаму неабыякавыя людзі. У прыватнасьці, час ад часу перадае кнігі Кацярынінскай царкве гомельскі актывіст і журналіст Кастусь Жукоўскі.\n«Кнігі ў Гомелі зьбіраю з рук: хто што дасьць», — кажа Кастусь і дадае: «Яўген Орда — сапраўдная глыба».\nЗ моманту адкрыцьця беларуская бібліятэка стала ў Чарнігаве папулярнаю. Па словах айца Орды, толькі адна тутэйшая сямʼя беларусаў узяла адразу 30 кніг.\nЧарнігаўскі сьвятар Яўген Орда зь беларусам - наведвальнікам бібліятэкі\nСьвятар кажа, што некаторыя кнігі дэфіцытныя: царкоўная літаратура, падручнікі вучыць мову, кніжкі па гісторыі Беларусі.\nДля самога сьвятара найбольш каштоўная якраз царкоўная беларуская літаратура, малітоўнікі. Год таму ў Чарнігаве прайшлі першыя дзіцячыя хрэсьбіны на беларускай мове. Сямʼя прыехала з Рэчыцы. Орда старанна рыхтаваўся — вучыў беларускія малітвы. Толькі саміх малітоўнікаў у яго дужа мала.\nЦаркоўная беларуская літаратура ў Кацярынінскай царкве Чарнігава\n«Няма і з чаго вывучаць беларускую мову, — падсумоўвае айцец, — добрыя кніжкі заўсёды патрэбныя».\nУ плянах — беларуская школа ў Чарнігаве\nПра сваю кніжную ініцыятыву сьвятар кажа: «Гэта толькі пачатак».\nОрда марыць, каб беларусы вызнавалі сваю беларускасьць, каб ведалі родную мову, дзе б ні былі.\nВасіль Быкаў, “У Тумане”. Бібліятэка Яўгена Орды ў Чарнігаве\n«Калі ў душы ўсе гэтае пракінецца — ты станесься сапраўдным беларусам. Адчуеш, што кроў беларуская цябе кліча, — айцец Яўген спадзяецца, што бібліятэка стане першым крокам да стварэньня беларускай школы ў Чарнігаве. — Спадзяюся, што ў Чарнігаве будзе сапраўдная беларуская школа». Ён нагадвае, што ў Чарнігаве гадуецца шмат беларускіх дзяцей.\nАхвяравальнік першых кніжак чарнігаўскі беларус Сяргей Багукалец тым часам ужо скончыў добраахвотніцкую службу ў зоне АТА на Данбасе, вярнуўся дахаты.\nЁн шкадуе, што пакуль мала публічных беларускіх мерапрыемстваў праходзіць у Чарнігаве. Прыехаць на гістарычную радзіму яму не ўдаецца. Беларускія памежнікі паставілі яму ў пашпарт штамп «Уезд забаронены». Гэта сталася пасьля таго, як яго ў «чорны сьпіс» унесла Расея. Тое самае тычыцца і самога айца Орды. Прыехаць і набыць яшчэ беларускіх кніжак ні той, ні другі ня могуць.\nСяргей Багукалец кажа, што ўсё ж спадзяецца праз 4 гады наведаць Беларусь — і мяркуе, што тады яму ўжо нічога там ня будзе пагражаць.\nІна Кардаш, студэнтка ЭГУ,\nадмыслова для Радыё Свабода


Фон дэр Ляйен абмяркоўвае новую трансатлантычную праграму на Мюнхенскай канферэнцыі па бяспецы 2021 г. - Рэпарцёр ЕС\nВыступаючы 2021 лютага ў спецыяльным выданні Мюнхенскай канферэнцыі па бяспецы, прэзідэнт Еўрапейскай камісіі Урсула фон дэр Ляен сканцэнтраваны па пытаннях змены клімату і лічбавых пераўтварэнняў як дзвюх асноўных тэм, якія могуць стаць асновай новай глабальнай праграмы ЕС і ЗША.\nЯна закранула Дзеянні ЕС па барацьбе са змяненнем клімату, уключаючы мэту зрабіць Еўропу першым кліматычна нейтральным кантынентам да 2050 г., і прапанаваў іншым "адпавядаць нашым амбіцыям". «Сумеснае трансатлантычнае абавязацельства па шляху да нулявых выкідаў да 2050 года зробіць нейтралітэт клімату новым глабальным арыенцірам. І гэта было б своечасовым паведамленнем напярэдадні COP26 », - сказаў фон дэр Ляен. Яна вітае вяртанне ЗША да Парыжскага пагаднення і ініцыятыву правесці ў Дзень Зямлі Саміт лідэра па клімаце.\nЯна ў роўнай ступені запрасіла далучыцца і ЗША Ініцыятывы ЕС па рэгуляванні лічбавага рынку і разам "стварыць правілы лічбавай эканомікі, якія дзейнічаюць ва ўсім свеце". «Мы хочам пераканацца, што тое, што незаконна ў аўтаномным рэжыме, таксама незаконна ў Інтэрнэце. І мы хочам выразных патрабаванняў, каб інтэрнэт-фірмы неслі адказнасць за змест, які яны распаўсюджваюць, прасоўваюць і выдаляюць », - растлумачыў фон дэр Ляен.\nФон дэр Ляен падкрэсліў, што ЗША і ЕС павінны зноў узмацніць сваё супрацоўніцтва ў якасці партнёраў і неабходных саюзнікаў. «Калі мы ідзем наперад, гаворка ідзе не толькі аб аб'яднанні намаганняў. Гэта сігнал для свету ", - заключыла яна.\nПадобныя тэмы:euМюнхенская канферэнцыя па бяспецы\n23 лютага прэзідэнт Урсула фон дэр Ляен прыняла ўдзел у мерапрыемстве па запуску кампаніі Global Citizen "План аднаўлення свету". Падчас свайго выступлення Прэзідэнт падкрэсліў працу, праведзеную за апошні год разам з міжнароднымі партнёрамі, адначасова падкрэсліўшы, што наперадзе яшчэ доўгі шлях: "Разам мы дасягнулі многага. Мы стварылі ACT-Accelerator і COVAX - сусветную ўстанову для дастаўкі даступных і справядлівых вакцын у свет. Але давайце будзем шчырымі, трэба значна больш. Патрабуецца больш фінансавання. Вось чаму, як каманда Еўропы, мы павялічылі свой уклад у COVAX на мінулым тыдні, давёўшы яго да каля 2.2 млрд. Еўра. І зараз патрэбныя дозы вакцыны ».\nПрэзідэнт таксама выказаў падтрымку прапанове прэзідэнта Макрона "перадаць дозы вакцын, неабходныя для вакцынацыі медыцынскіх работнікаў у Афрыцы. Вакцыны павінны дабрацца да ўсіх куткоў планеты як мага хутчэй ». І, нарэшце, прэзідэнт фон дэр Ляен падкрэсліў важнасць Глабальнага саміта ў галіне аховы здароўя, які яна правядзе ў маі разам з прэм'ер-міністрам Італіі Марыё Драгі: "Гэта будзе момант, каб паразважаць над атрыманымі ўрокамі, але таксама дамовіцца аб агульным план гатоўнасці, каб свет больш ніколі не заставаўся знянацку. Усе павінны ўзважыць: урады і міжнародныя арганізацыі, навукоўцы, бізнес і грамадзянская супольнасць, дабрачынныя фонды і прыватныя грамадзяне. Кожны павінен зрабіць свой унёсак ».\nПоўная прамова прэзідэнта фон дэр Ляена тут і відэа можна паглядзець яшчэ раз тут.


Пілігрымка ў Ліхень - Парафія Маці Божай Фацімскай г.Жодзіна\nПілігрымка ў Ліхень\nСерада, 11 Лістапад 2015 20:54\tАўтар Вікторыя Колесава і Іна Грыб. Фота Андрэя Яроцкага\nПілігрымка парафіян касцёла Фацімскай Божай Маці ў Ліхень адбылася ў сярэдзіне кастрычніка. Многія ўжо наведвалі гэтае святое месца, а некаторые ўбачылі яго ўпершыню. Суправаджаў нас у гэтай вандроўцы кс. Канстанцін Анашка MIC, які апекаваўся намі ва ўсіх момантах: і ў пабытовых рэчах, і ў духоўных… У час пілігрымкі мы пабывалі ў цікавых месцах Польшчы, кожны дзень быў напоўнены малітвамі, падзеямі і ўражаннямі.\nЛіхень. Месца аб’яўлення Маці Божай\nРанішняя імша ў нашым касцёле, блаславенне пробашча кс. Міхаіла Цвячкоўскага MIC, і мы рушылі ў пілігрымку. З малітвай пераадолелі пуць у 826 кіламетраў і аказаліся ў вельмі цудоўным месцы... ў Ліхені. Яго мы ўбачылі ўжо ў вячэрняй цемры, але гэта не перашкодзіла нам адзначыць і адчуць яго таямнічую прыгажосць…\nРаніцай 15 кастрычніка мы ўбачылі велічны санктуарый – месца яднання Божай волі, руплівай чалавечай працы і сапраўднай, глыбокай веры.\nДаведка: Базыліка Найсвяцейшай Панны Марыі – Балеснай Каралевы Ліхеня – самая вялікая святыня ў Польшчы, 8-я ў Еўропе і 12-я ў свеце. Яна была цалкам пабудаваная на працягу амаль 10 годаў дзякуючы ахвяраванням палякаў са ўсяго свету. У ёй могуць знаходзіцца адразу 3000 чалавек, седзячы на лаўках, і 7 000 – стоячы. Перад касцёлам вялізарны пляц, на якім могуць знаходзіцца 250 000 вернікаў. У базыліцы – 23 000 кубаметраў паверхні, нефаў, 52 дзвярэй і 365 вокнаў з прыгожымі вітражамі. Храм мае самую высокую ў Польшчы вежу – 141,5 метраў. Гонарам Ліхеньскай святыні з’яўляецца 151-галосны арган, які складаецца з 5-ці размешчаных у базыліцы блокаў, і самы вялікі ў Польшчы амаль 15-тонны звон «Багародзіца». У 1999 годзе храм пасвяціў Папа Рымскі Ян Павел II. У 2006 годзе абраз маці Божай Ліхеньскай быў урачыста перанесены з касцёла Св. Дороты ў новую базыліку. Штогод комплекс у Ліхені наведваюць амаль 2 млн. пілігрымаў, каб пакланіцца цудадзейнаму абразу Ліхеньскай Божай Маці.\nУ Ліхень мы прыехалі памаліцца перад цудадзейным абразом Маці Божай\nГісторыя цудадзейнага абраза Маці Божай Ліхеньскай\nЖыў напачатку ХІХ ст. ў Польшчы збяднелы шляхціч Томаш Класоўскі. У Ізабеліне, вёсцы за 6 км ад Ліхеня, ён быў кавалём. 16-19 кастрычніка 1813 г. у складзе арміі Наполеона прымаў удзел у бітве народаў пад Лейпцыгам і быў цяжка паранены. У пакутах прасіў ён Бога даць яму магчымасць памерці не на чужыне, а на радзіме. Яму явілася Божая Маці з каронай на галаве і белым арлом на грудзях. Марыя паабяцала Томашу ацаленне і вяртанне на родную зямлю, а таксама папрасіла яго знайсці абраз з такім выглядам, як Яна ў час з’яўлення, і размесціць яго такім чынам, каб яго бачылі людзі. Томаш вярнуўся ў Ізабелін, зноў працаваў кавалём і, каб выканаць просьбу Божай Маці, штогод наведваў шматлікія касцёлы ў надзеі знайсці Яе абраз. Пасля шматгадовых пошукаў ён знайшоў яго ў 1836 г. у Льгоці, пад Чэнстаховай. Спачатку Томаш трымаў абраз дома, а за некалькі год да смерці павесіў яго на сасне ў Громблінскім лесе.\nНа выяве абраза – поўная смутку Прачыстая Панна Марыя, з лёгка наклоненай галавой, якая глядзіць на белага арла, пяшчотна прыціскаючы яго да грудзей. Абраз выкананы алеем, часткова з выкарыстаннем пазалоты, на тонкой ліственічнай дошцы, пакрытай крэйдай, памерам 9,5 см і 15,5 см. Абраз выкананы ў другой палове XVIII века як копія Абраза Божай Маці з Рокітна, на якім Марыя прадстаўлена як Каралева Польскай Кароны, а на Яе строях знаходзяцца прылады Мукі Пана.\nУ пачатку мая 1850 г. Мікалаю Сікатку, які пасвіў скаціну ў Громблінскім лесе і маліўся перад павешаным на сасне абразом, пачала яўляцца Панна Марыя. Балесная Каралева Польшчы прасіла людзей аб пакаянні і навяртанні, а таксама казала перанесці абраз у больш вартае месца. Марыя папярэджвала аб наступленіі эпідэміі халеры і паабяцала сваё заступніцтва перад Богам для ўсіх тых, хто будзе прасіць Яе дапамогі. Толькі пасля таго, як пачалася эпідэмія халеры ў 1852 г., людзі паверылі словам пастуха.\nАцаленні пасля малітваў людзей перад абразом Марыі сталі прычынай того, што ў лес ішлі ўсё больш і больш паломнікаў. Людзі зрабілі ў Громблінскім лесе ля дарогі каменную капліцу, куды і перанеслі абраз. Ахопленыя жахам перад эпідэміяй халеры, збіраліся яны перад абразом на малітву. Недзе ў той час было прынятае рашэнне перанесці абраз з леса ў Ліхень. Урачыстасць з нагоды гэтага адбылася 29 верасня 1852 г.\nАповед кс. Канстанціна пра санктуарый у першы дзень пілігрымкі быў поўны гістарычных фактаў і цікавых рэчаў, але простым і зразумелым. Аб санктуарыі, яго капліцах і іншых цікавостках мы даведаліся шмат... Але, напэўна, каб ўсё абысці і ахапіць сваёй увагай, не хапіла б і тыдня\nУ капліцы бласлаўлёных 108 мучанікаў – святароў, манахаў і свецкіх людзей, якія загінулі ў час Другой сусветнай вайны і былі беатыфікаваныя Янам Паўлам II падчас візіту ў Варшаву ў 1999 годзе\nРабіць здымкі Ліхеня з вышыні птушынага палёту, з самай высокай вежы Польшчы, – вялізарная асалода. Прыгажосць тут ва ўсім\nНа тэрыторыі санктуарыя – яго гісторыя і знакі самых трагічных старонак гісторыі Польшчы\nУ 1999 годзе Ліхень наведаў Папа Ян Павел II. Тут ён правёў два дні і дзве ночы. У пакоі, дзе ён жыў, цяпер прыходзяць турысты і пілігрымы.\nТут маліўся Папа Ян Павел II\nУ кабінеце Папы Яна Паўла II усё надзіва проста, без раскошы. У асабістах фотаархівах пілігрымаў з Жодзіна застанецца шмат здымкаў з яго пакояў.\nМенавіта ў Громблінскім лесе Томаш Класоўскі павесіў на сасне абраз. Напэўна, сёння лес выглядае зусім інакш, чым 150 год таму. Тэрыторыя агароджана, тут шмат капліц у памяць тых падзей: Белая Капліца, Капліца Сасны, Юбілейная Капліца і інш. Вернікі ідуць тут Крыжовым Шляхам, падчас малітвы разважаючы аб пакутах і смерці Хрыста.\nУ Громблінскім лесе знаходзіцца кляштар сясцёр анунцыятак. Сёстры прыехалі ў Ліхень з Францыі 25 сакавіка 2009 г., каб сваёй малітвай падтрымаць апостальскую дзейнасць айцоў марыянаў і прасіць у Пана аб патрэбных ласках для пілігрымаў\nУ Громблінскім лесе вернікі ідуць Крыжовым Шляхам, падчас малітвы разважаючы аб пакутах і смерці Хрыста\nУ Громблінскім лесе ўсё гаворыць аб падзеях, што адбываліся тут больш за 200 год таму…\nПершы дзень пілігрымкі ў Ліхень скончыўся Святой Імшой…\nЗа 76 км ад Ліхеня знаходзіцца горад Гнезна, які лічыцца калыскай польскай нацыі. Менавіта тут легендарны Лех з польскіх паданняў убачыў таго самага белага арла, які цяпер упрыгожвае дзяржаўны герб Польшчы\nАрхікатэдральная базыліка ў Гнезне – адзін з самых каштоўных гістарычных помнікаў Польшчы. Першы касцёл на гэтым месцы быў пабудаваны ў 970 г. і ў канцы стагоддзя сюды перанеслі рэліквіі св. Войцеха. У 1000 г. сабор сталі называць катэдральным. Потым яго перабудавалі ў раманскім стылі, пазней – у гатычным, а цяпер, пасля рэстаўрацыі, храм выглядае так, як у XV ст.\nДвухстворкавыя дзверы, адлітыя з бронзы ў XII ст., знаходзяцца ў Гнезненскай архікатэдральнай базыліцы. Яны створаныя паміж 1160 і 1180 гг. і адлюстроўваюць на 18-ці рэльефах сцэны з жыцця святого Войцеха з Прагі, патрона базылікі. Левая створка памерам 328 x 84 x 1,5 см змайстраваная як адзіны кусок, правая зманціравана з 24 асобных частак\nСвяты Войцех, які прысвяціў сваё жыццё распаўсюджванню веры сярод язычнікаў, пасля смерці быў пахаваны ў гэтай базыліцы. Да перанясення біскупскай сталіцы ў Кракаў польскія каралі каранаваліся ў катэдральным саборы Гнезна.\nУсё, што знаходзіцца ў храме, зроблена лепшымі майстрамі Польшчы, Чэхіі, Германіі\nВелічныя статуі, барэльефы, карціны і шмат іншага ў архікатэдры – усё гэта з’яўляецца найвялікшай культурнай спадчынай Польшчы, якую палякі шануюць і якой вельмі ганарацца\nМы наведалі музей Гнезненскага арцыбіскупства – сапраўдную скарбніцу, у якой не толькі зберагаюць, але і даюць ўбачыць іншым каштоўныя рэчы\nКеліх св. Войцеха X ст. – самая каштоўная рэч калекцыі музея Гнезненскага арцыбіскупства. Апошні раз келіхам карыстаўся Папа Ян Павел II падчас Імшы з нагоды 1000-годдзя з дня смерці св. Войцэха\nЗ Гнезна мы паехалі на Біскупінскае гарадзішча. У 1933 г. археолагі знайшлі на адной з выспаў Біскупінскага возера сляды старажытнага паселішча. Мясцовасць там была багністая, у торфе, але знаходка вучоных выдатна захавалася. Драўляныя пабудовы, якія адносяцца прыкладна да 550 г. да н.э., у добрым стане, прычым да такой ступені, што археолагі змаглі ўзнавіць аблічча дамоў, агароджаў, тэхналогію іх пабудовы.\nЦяпер Біскупінскае гарадзішча — музей пад адкрытым небам\nУ Біскупіне дэталёва адноўленыя вуліцы і дамы гарадзішча, свабодна можна агледзець археалагічныя скарбы.\nПасля экскурсіі ў Біскупін мы вяртаемся ў Ліхень.\nКожны вечар у базыліцы перад цудадзейным абразом Маці Божай Ліхеньскай праходзіць Апэль марыйны – вячэрняя малітва да Панны Марыі. Групы пілігрымаў з Польшчы і іншых краінаў збіраюцца на ружанец\nВажным момантам для паломнікаў у Ліхені яўляецца працэсія са свечкамі, што адбываецца ў пятніцу і суботу падчас апэлю. Барэльеф з выявай Маці Божай Ліхеньскай і крыж нясуць пілігрымы\nУ працэсіі са свечкамі разам з сотнямі каталікоў Польшчы прынялі ўдзел і пілігрымы з Жодзіна\nПасля заканчэння працэсіі пад фанфары аўтарства польскага кампазітара Кшыштафа Пендзерэцкага цудадзейны абраз закрываецца на некалькі начных гадзін…\nУ касцёле гасяць святло… Лямпы гараць толькі ля абраза.\nЗа 120 км ад Ліхеня знаходзіцца Познань – адзін з самых старых польскіх гарадоў, самы старажытны горад Вялікай Польшчы. Сюды мы завіталі ў чацвёрты дзень нашай пілігрымкі.\nАрхікатэдра Святых Пятра і Паўла ў Познані – адзін са старэйшых польскіх сабораў, які быў заснаваны у X ст.\nКасцёл Панны Марыі Нястомнай Дапамогі і св. Марыі Магдаліны. У наш час штотыдзень у храме праходзяць канцэрты арганнай музыкі\nНа працягу ўсіх дзён пілігрымкі у касцёлах і капліцах мы маліліся ў сваіх інтэнцыях\nДакладна ў цэнтры Познані, ля падножжа гары Пшэмысла, побач з мастацкай галереяй, якая ўваходзіць у склад Нацыянальнага музея города, знаходзіцца кляштарны комплекс францішканаў і касцёл святого Антонія Падуанскага.\nНа вежы гарадской ратушы ў Познані ёсць гадзіннік, і кожны дзень апоўдні над ім з’яўляюцца два казляняты і бадаюцца 12 разоў. На гэты момант часу на плошчы збіраюцца людзі, каб паглядзець на казлянят, якія сталі сімвалам Познані.\nНа галоўнай плошчы Познані ёсць гандлёвыя рады з сувенірамі і шмат самых розных забаў для гараджан і турыстаў. У некаторых забавах ўдзельнічалі і мы…\nНа плошчы Адама Міцкевіча ля помніка паэту і манумента ў гонар польскіх паўстанняў мы зрабілі адзін са здымкаў нашай групы.\nНе толькі гістарычныя цікавосткі, але і сучаснае мастацтва Познані ўбачылі мы ў час экскурсіі\nВечарам чацвёртага дня пілігрымкі мы вярнуліся з Познані ў Ліхень. Вячэрняя Святая Імша адпраўлялася ў інтэнцыі сямей.\nАб ролі сям’і ў сучасным свеце ішла гаворка падчас казання. Аб сем’ях сённяшніх і будучых маліліся ўсе прысутныя\nз Жодзіна атрымалі ў той дзень памятныя пасведчанні аб сваёй прысутнасці ў Ліхені\nУ той дзень пілігрымкі мы атрымалі шмат уражанняў. Гістарычныя звесткі, велічныя старадаўнія і сучасныя будынкі Познані, населеныя пункты, праз якія мы праязджалі, маляўнічыя краявіды Польшчы – усё гэта вельмі ўразіла і пакінула след у нашых душах. Але самым хвалюючым момантам для тых, хто быў на Святой Імшы, стала ўшанаванне сем’яў.\nДЗЕНЬ ПЯТЫ, АПОШНІ Ў ЛІХЕНІ\nСамая першая штодзённая Імша ў базыліцы пачынаецца а 6 гадзіне раніцы. Пасля ранішняй Імшы ў нядзелю мы пайшлі ў сваю апошнюю ў гэтай пілігрымцы вандроўку па тэрыторыі санктуарыя.\nна Галгофу – асноўная мэта нашай ранішняй праграмы. Усё, што мы бачым, выканана настолькі якасна і рэалістычна , што немагчыма не перажываць эмоцыі\nГара, што сімвалізуе Галгофу ў Ліхені, складзеная з камянёў з многіх святых месцаў свету, а таксама з камянёў, якія прыносілі шматлікія пілігрымы.\nЗ малітвай падымаліся мы па лабірынце сцежак да вяршыні…\nІшлі, заглядваючы ў келлі і гроты…\nЗ Галгофы куды ні паглядзіш – цудоўныя краявіды\nПадчас узыходу на Галготу мы думалі кожны і пра свае асабістыя грахі, адчуваючы пры гэтым любоў Бога, які дараваў нам нашыя правіны…\nКожная стацыя на Галгоце суправаджалася малітвай і словамі а.Канстанціна пра тое, што сімвалізуюць стацыі, праз каторыя праходзіў Езус і праз каторыя кожны з нас праходзіць у жыціі…\nУ касцёл святой Дароты, прыгажосць якога цалкам адкрываецца, калі глядзіш на яго менавіта з Галготы, мы наведалі перад узыходам на Галготу. Ён пабудаваны ў XVIII ст. ў нэагатычным стылі. Тут да 2006 года знаходзіўся цудадзейны абраз Маці Божай Ліхеньскай\nГалгота ў Ліхені – месца Моцы, Любові, Малітвы і Веры ў Марыю і Яе Сына\nСанктуарый Маці Божай Ліхеньскай… Мы ўдзячныя Пану за гэты велічны храм, за пілігрымку, падчас якой мы яшчэ раз упэўніліся ў тым, што на зямлі заўсёды павінны быць дабрыня, прыгажосць, любоў і Вера. Пакуль будуць яны – жыццё будзе Вечным…\nПрачытана 2280 раз\tАпошняе змяненне Серада, 11 Лістапад 2015 21:56\nІншыя матэрыялы ў гэтай катэгорыі: « Каталікі Жодзіна моляцца за памерлых блізкіх\tДругое месца ў турніры міністрантаў »


Культура - Творчае сумоўе рэстаўратараў\nНа прэзентацыі прысутнічалі тыя, хто мае да гэтай справы непасрэднае дачыненне — спецыялісты Нацыянальнага мастацкага і іхнія калегі з рэгіёнаў. Згаданая канферэнцыя праходзіла сёлета ў сакавіку. Пляцоўкай творчага сумоўя рэстаўратараў былі Нацыянальны мастацкі музей і Музей “Замкавы комплекс “Мір”. Выява Мірскага замка змешчана на вокладцы кнігі, бо замкавы комплекс у гэтым праекце не толькі адзін з арганізатараў, але і выдавец зборніка. Дарэчы, Мірскі замак калісьці быў філіялам Нацыянальнага мастацкага музея. Сёння ж гэта дзве самастойныя ўстановы культуры, звязаныя плённымі партнёрскімі стасункамі.\nВыхад у свет зборніка матэрыялаў канферэнцыі вельмі пасуе музейнаму святу. Але паколькі наша мастацкая скарбніца нават у святочныя дні не выходзіць з рабочага рэжыму, гаворка на імпрэзе ішла не толькі пра дасягненні, якімі па праве ганарацца беларускія рэстаўратары, але і пра не вырашаныя яшчэ праблемы.\nПрамаўляў на прэзентацыі ў якасці вядучага намеснік дырэктара Нацыянальнага мастацкага музея па фондавай рабоце і рэстаўрацыі Сяргей Вечар. Ён нагадаў, што беларускай рэстаўрацыі хранічна не стае кадраў. Паводле афіцыйных звестак ва ўстановах, падпарадкаваных Міністэрству культуры, працуе крыху болей за семдзясят рэстаўратараў. Раз на пяць гадоў у Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў набіраецца курс рэстаўратараў, рыхтуе спецыялістаў і Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтва. Але абедзве ВНУ не закрываюць усіх спецыялізацый рэстаўрацыйнай справы. Так што калі-некалі па навуку даводзіцца выпраўляцца ў замежжа. Проста неабходна, каб у сталіцы меўся Нацыянальны цэнтр рэстаўрацыі, які мог бы аказваць дапамогу спецыялістам у рэгіёнах, чыя матэрыяльная база сталічнай саступае па вызначэнні.\nІснуе і праблема атэстацыі кадраў. Здавалася б, якая розніца, што ў спецыяліста запісана ў працоўнай кніжцы — абы працаваў добра. Але пры адсутнасці, так бы мовіць, “зорак на пагонах” цяжка кантактаваць з замежнымі калегамі, якія папросту не разумеюць, з кім маюць справу. Гэта першае. А па-другое, пераатэстацыя, якую ў савецкі час рэстаўратары мусілі праходзіць недзе раз на пяць гадоў, была і падсумаваннем дасягненняў, і абмеркаваннем праблем, і магчымасцю суаднесці ўласны досвед з досведам сваіх калег. Адмысловая інстытуцыя надавала спецыялісту кваліфікацыю, праз пэўны час яе пацвярджала і, калі былі на тое падставы, надавала “новую зорку на пагон”. У нас жа склалася ненармальная сітуацыя, калі па атэстацыю рэстаўратару трэба ехаць за мяжу. Да прыкладу, у Расію.\nПрымаць нашых рэстаўратараў на вучобу згодны Кітай. Але толькі тых, хто спецыялізуецца на мастацтве Усходу. Каб потым яны рупіліся пра кітайскае мастацтва ў тых музеях Беларусі, дзе яно ёсць. Плённыя кантакты нашы спецыялісты маюць з калегамі з Украіны і Літвы. У межах трансгранічнага супрацоўніцтва “Беларусь — Украіна — Польшча” з’явілася магчымасць абсталяваць на грошы Еўразвязу рэстаўрацыйныя майстэрні ў Гродне. Нашых спецыялістаў гатовы прымаць на стажыроўкі ў музеях Польшчы. Нам жа запрашаць да сябе замежных калег цяжэй з прычыны адсутнасці адпаведнай матэрыяльнай базы. Тое, што нам неабходны Нацыянальны рэстаўрацыйны цэнтр, які адпавядаў бы сусветным стандартам, дзе меўся бы комплексны падыход да работы з мастацкімі артэфактамі, гаварылі ўсе ўдзельнікі прэзентацыі.\nУ зборніку матэрыялаў канферэнцыі змешчаны даклады, якія прагучалі на секцыях “Рэстаўрацыя атрыбуцыя музейных прадметаў”, “Тэхніка-тэхналагічныя даследаванні музейных прадметаў” і “Рэстаўрацыя скульптуры, манументальнага жывапісу, археалогіі”. Сярод удзельнікаў канферэнцыі спецыялісты з Беларусі, Расіі, Украіны. У гэты час у музеі праходзіла выстава “Адкрыццё сапраўднага”, на якой нашы рэстаўратары прадстаўлялі плён сваёй працы. Мабыць, асаблівую цікавасць для спецыялістаў мела прадстаўленая ў экспазіцыі праца Фізіка-хімічнага аддзела рэстаўрацыі.


Курманава: Вадасховішча Курманава, вадасховішча ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Аграгарадок Курманава, аграгарадок у Мсціслаўскім раёне.\nЦнянка - вёска Папярнянскага сельсавета ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Цна Цнянка - рака ў Мінску і Мінскім раёне, левы прыток Свіслачы. Цнянка - праектаваны жылы раён на поўначы Мінска, у Цэнтральным раёне горада. Цнянскае вадасховішча Цнянка - наліўное вадасховішча на поўначы Мінска, каля былой вёскі Цна-Ёдкава, галаўное збудаванне Сляпянскай воднай сістэмы.\nНазву Уласы маюць: Уласы - вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Ула́сы - вадасховішча ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уласы - вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці.\nАброва - гідронім і тапонім. Вадасховішча Аброва. Аброва - аграгарадок у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Аброва - вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці.\nЛяўкі - вёска ў Пружанскім раёне. Брэсцкая вобласць. Віцебская вобласць. Ляўкі - вёска ў Аршанскім раёне. Гродзенская вобласць. Ляўкі - вёска ў Смаргонскім раёне. Мінская вобласць. Ляўкі - вёска ў Старадарожскім раёне.\nНазву Курасо́ўшчына маюць: Курасоўшчынскі парк - парк у Курасоўшчыне. Курасоўшчына - колішняя вёска, з 1965 года ў складзе Мінска. Курасоўшчына - прыпыначны пункт мінскага аддзялення беларускай чыгункі. Курасоўшчына - жылы раён у Мінску. Курасоўшчына - вадасховішча.\nМагілёўская вобласць. Кароўчына - вадасховішча ў Дрыбінскім раёне на рацэ Касінка. Кароўчына - вёска ў Быхаўскім раёне. Кароўчына - аграгарадок у Дрыбінскім раёне.\nГорнава - вёска ў Пінскім раёне. Брэсцкая вобласць. Горнава 2 - былая вёска ў Докшыцкім раёне. Віцебская вобласць. Горнава - вёска ў Верхнядзвінскім раёне.\nКрытышын - тапонім: Крытышын - вадасховішча ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці, каля аграгарадка Крытышын. Крытышын - аграгарадок у Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі.\nСвяча - вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Свяча - вадасховішча ў Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці на рацэ Гразіва. Свяча - другая назва ракі Свячанка прыток Улы ў Сенненскім, Чашніцкім і Бешанковіцкім раёнах Віцебскай вобласці.\nЗагацце - вёска ў Талачынскім раёне. Загацце - вёска ў Полацкім раёне. Загацце - вёска ў Докшыцкім раёне. Віцебская вобласць. Загацце - вёска ў Жыткавіцкім раёне. Гомельская вобласць. Загацце - вёска ў Ельскім раёне. Магілёўская вобласць. Загацце - вёска ў Клічаўскім раёне. Загацце - пасёлак у Дзяржынскім раёне. Загацце - вёска ў Мінскім раёне. Мінская вобласць.\nДразды - вёска ў Баранавіцкім раёне. Брэсцкая вобласць. Дразды - вёска ў Полацкім раёне. Віцебская вобласць. Дразды - вёска ў Лёзненскім раёне. Дразды - вёска ў Пастаўскім раёне. Дразды - хутар у Мёрскім раёне. Дразды - вёска ў Віцебскім раёне. Дразды - вёска ў Бешанковіцкім раёне. Дразды - вёска ў Чашніцкім раёне. Дразды - вёска ў Мазырскім раёне. Гомельская вобласць. Дразды - вёска ў Круглянскім раёне. Магілёўская вобласць. Дразды - вёска ў Стаўбцоўскім раёне. Мінская вобласць. Дразды - былая вёска, цяпер у складзе Мінска.\nСтарадворскае - тапонім: Старадворскае - возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Старадворскае - вадасховішча ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Старадворскае - возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці.\nТулава: Тулава - вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Тулава - цэнтральная ў анатамічных адносінах частка цела ў жывёл і чалавека. Тулава - хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Тулава - вадасховішча ў Віцебскім раёне ў пойме ракі Віцьба. Тулава - аграгарадок да 2008 г. вёска у Віцебскім раёне.\nСкрыплі́ца: Скрыпліца - вадасховішча ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці каля вёскі Скрыпліца. Скрыпліца - аграгарадок у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці.\nГаналес - адна з назваў Заслаўскага вадасховішча. Ганалес - вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Ганалес - малая гідраэлектрастанцыя ў Мінскай вобласці.\nМіхайлава - вёска ў Мсціслаўскім раёне. Магілёўская вобласць. Міхайлава - вадасховішча ў Пухавіцкім раёне. Мінская вобласць. Міхайлава - вёска ў Пухавіцкім раёне.\nНазву Лібярполь маюць: Лібярполь - хутар у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Лібярполь - вадасховішча на рацэ Цемра ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці.\nОрхава - тапонім: Орхава - вёска ў Беларусі, у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Орхава - вадасховішча ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці, каля вёскі Орхава.\nДу́браўскае - гідронім: Дубраўскае - вадасховішча ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці на мяжы з Мінскім раёнам на рацэ Усяжа. Дубраўскае - возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці.\nНазву Ганча маюць: Анча літ.: Ančia - возера ў Лаздзіяскім раёне Літвы. Ганьча польск.: Hańcza - вёска ў Польшчы, у Падляскім ваяводстве. Балтайі Анча - вадасховішча ў Літве. Чорная Ганча - рака ў Польшчы і Гродзенскім раёне Беларусі, левы прыток Нёмана. Ганьча - возера ў Польшчы, у Падляскім ваяводстве. Анча - рака ў Шаўляйскім і Таўрагскім паветах Літвы. Балтайі Анча ці Белая Ганча - рака ў Літве.\nНазву Чачора маюць: Чачора - вадасховішча ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Чачора - рака ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці, левы прыток ракі Хорапуць. Чачора - рака ў Чачэрскім раёне Гомельскай вобласці, правы прыток ракі Сож.\nРудзея - тапонім: Рудзея - вадасховішча ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Рудзея - рака ў Магілёўскім і Чавускім раёнах, правы прыток ракі Раста. Рудзея - вёска і чыгуначная станцыя ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Рудзея - рака ў Чавускім і Слаўгарадскім раёнах Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Раста.\nДжон Фіцджэральд Кенэдзі 1917 - 1963 - 35-ы прэзідэнт ЗША 1961 - 1963. Роберт Фрэнсіс Кенэдзі 1925 - 1968 - амерыканскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Дэвід Мэцью Кенэдзі 1905 - 1996 - міністр фінансаў ЗША 1969 - 1971. Эдвард Кенэдзі - сенатар ЗША. Жаклін Кенэдзі 1929 - 1994 - першая лэдзі ЗША.\nКалужская вобласць. Стайкі - вёска ў Хіславіцкім раёне. Смаленская вобласць. Стайкі - вёска ў Ельнянскім раёне.\nВадасховішча - штучнае вадасховішча, утворанае, як правіла, у даліне ракі вадападпорной збудаваннямі для назапашвання і захоўвання вады з мэтай яе выкарыстання ў народным гаспадарцы.\nВадаёмы дзеляцца на 2 тыпу: азёрныя і рачныя. Вадаёмы азёрнага тыпу характарызуюцца адукацыяй водных мас, якія істотна адрозніваюцца па сваіх фізічных уласцівасцях ад уласцівасцяў притоковых вод. Плыні ў гэтых вадаёмах часцей за ўсё звязаны з вятрамі. Вадасховішча рачнога тыпу речищаваг маюць выцягнутую форму, плыні ў іх, як правіла, сцёкавыя, а водная маса па сваіх характарыстыках блізкая да рачным водам.\nАсноўнымі параметрамі рэзервуара зяўляюцца абём рэзервуара, плошча яго паверхні і амплітуда ваганняў узроўню вады ў умовах яго эксплуатацыі.\nСтварэнне вадасховішчаў істотна змяняе ландшафт рачных далін, а рэгуляванне іх сцёку трансфармуе натуральны гідралагічны рэжым ракі ў межах падпора. Змены гідралагічнага рэжыму, выкліканыя стварэннем вадасховішчаў, адбываюцца і ў Ніжнім Бэце гідратэхнічных збудаванняў, часам на працягу дзясяткаў і нават сотняў кіламетраў. Асаблівае значэнне мае памяншэнне паводкі, што пагаршае ўмовы для нерасту рыбы і вырошчвання травы на паплавах. Памяншэнне хуткасці плыні выклікае адклад наносаў і затапленне вадаёмаў, змяненне тэмпературнага і лядовага рэжыму, а ў Ніжнім Бэце ўтворыцца палын, якая не замярзае ўсю зіму.\nНа вадасховішчах вышыня ветравых хваль вышэй, чым на рэках, да 3 м і больш.\nГидробиолагичный рэжым вадасховішчаў істотна адрозніваецца ад рэжыму рэк: біямаса ў вадасховішчы фармуецца больш інтэнсіўна, змяняецца рэгіянальны склад флоры і фауны.\n1. Асноўныя рэзервуары. (Main reservoirs)\nНайбуйнейшымі ў свеце вадасховішчамі па плошчы паверхні зяўляюцца:\nБухтарминское вадасховішча 5490 км2, Казахстан.\nБрацкае вадасховішча 5426 км2, Расія.\nВозера Вольта 8482 км2, Гана.\nКуйбышайские вадасховішча 6450 км2, Расія.\nПлошча Рыбінскага вадасховішча 4580 км2, Расія.\nВозера Насер 5248 км2, Егіпет, Судан.\nВозера Карыба 5580 км2, Зімбабвэ, Замбія.\nСмоллвуд 6527 км2, Канада.\nНайбуйнейшымі вадасховішчамі па агульнаму абёму назапашанай вады зяўляюцца:\nГордан хрум 70.1 км3, Канада.\nВозера Насер 160 км3, Егіпет.\nГуры 138 км3, Венесуэла.\nВозера Карыба 160.3 км3, Зімбабвэ, Замбія.\nКраснаярскае вадасховішча 73.3 км3, Расія.\nВозера Вікторыя 204.8 км3, Уганда.\nДэніэл Джонсан 141.2 км3, Канада.\nВозера Вольта 148 км3, Гана.\nТартар 85 км3, Ірак.\nБрацкае вадасховішча 169.3 км3, Расія.\n2. Крыніцы. (Sources)\nБеларуская Энцыклапедыя: у 18 т. т. 3: беларусы-воронцы / пад рэд. Г. П. Пашкоў і інш - М.: Белен, 1996. - Т. 3. - 511 с. с. - 10 000 экз. - ISBN 985-11-0068-4 т. 3.\nАвакян А. Б., Шарапаў В. А вадасховішча гідраэлектрастанцый СССР, М Л., 1968.\nШэксні нскае, Чарапавецкае - вадасховішча ў Валагодскай вобласці Расіі, на рацэ Шэксна. Створана ў 1963 - 1964 гг. плацінай аднайменнага гідравузла Шэкснінскай\nДразды - вадасховішча на паўночна - заходняй ускраіне Мінска, на рацэ Свіслач. Уваходзіць у склад Вілейска - Мінскай воднай сістэмы. Створана ў 1976 годзе\nКрэмэнчуцкае вадасховішча укр.: Кременчуцьке водосховище - адно з шасці буйных вадасховішчаў на Дняпры, размешчанае на цэнтральнай Украіне. Да яго прымыкаюць\nЗэльвенскае вадасховішча - найбуйнейшы вадаём Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў цэнтральнай частцы Зэльвенскага раёна, паміж вёскамі Беражкі, Каралін\nІванькаўскае вадасховішча Волжскае вадасховішча Маскоўскае мора - вадасховішча ў паўднёва - ўсходняй частцы Цвярской вобласці Расіі. Створана ў 1937\nДу браўскае - вадасховішча ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі на мяжы з Мінскім раёнам за 26 км на паўночны ўсход ад Мінска. З яўляецца рэзервовым\nЧыгірынскае вадасховішча - вадасховішча ў Беларусі, у Магілёўскай вобласці. Размешчана на мяжы Кіраўскага і Быхаўскага раёнаў, на рацэ Друць. Створана\nКрыніца - вадасховішча на паўночным захадзе Мінска. Створана ў 1975 годзе ў складзе Вілейска - Мінскай воднай сістэмы плацінай на рацэ Свіслач для абваднення\nвадасхо вішча руск.: Нарвское водохранилище, эст.: Narva veehoidla - вадасховішча азёрнага тыпу на рацэ Нарве і яе прытоку Плюсе. Размешчана на граніцы\nЛуко мскае - вадасховішча ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, на рацэ Лукомка, каля вёскі Рудніца. Вадасховішча створана ў 1951 годзе плацінай\nСяле ц - вадасховішча размешчанае на поўначы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Утворана ў абалоне ракі Ясельда. Знаходзіцца ў 7 км ад горада Бяроза\nКіеўскае вадасховішча Кіеўскае мора - вадасховішча на Дняпры на поўнач ад Кіева з агульнай плошчай у 922 км². На поўначы яно амаль даходзіць да мяжы\nВіле йскае вадасховішча Вілейскае мора - вадасховішча ў складзе Вілейска - Мінскай воднай сістэмы, самы буйны штучны вадаём ў Беларусі. Знаходзіцца ў Вілейскім\nБрацкае вадасховішча - вадаём у Іркуцкай вобласці Расіі, створаны на рацэ Ангара ў выніку будаўніцтва Брацкай ГЭС, другое па аб ёме вадасховішча свету.\nУла сы - вадасховішча ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Вадасховішча створана ў 1981 годзе каля вёскі Уласы. Плошча паверхні 0, 3 км. Даўжыня\nЗе йскае вадасховішча руск.: Зейское водохранилище - вадасховішча ў Амурскай вобласці Расіі, на рацэ Зея. Створана ў 1980 годзе ў выніку будаўніцтва\nСвяча - вадасховішча ў Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, за 57 км на паўднёвы захад ад Нароўлі каля вёскі Мальцы. Вадасховішча наліўное\nЦнянскае вадасховішча - наліўное вадасховішча на поўначы Мінска, каля былой вёскі Цна - Ёдкава, галаўное збудаванне Сляпянскай воднай сістэмы, якая ўваходзіць\nВадасховішча, вадасховішча, гідратэхніка. вадасховішча,\nвадасховішча Вадасховішча гідратэхніка. вадасховішча\nДобраўпарадкаванне вадасховішча, прыдарожны сэрвіс і.\nБераг Цнянскага вадасховішча, Зялёны Луг, Мінск. 14 студзеня 2013, 17.08. Сонца села, маладзік завіс у небе. Адчувалася, што. Акунуцца ў палонку ў вадохрышчанскі мароз: фотаздымкі, як гэта. Інвестар з Ганконга пабудаваў на беразе Вілейскага вадасховішча турыстычны комплекс. Friday, 31.10.2014. Інвестар з Ганконга пабудаваў на. У Беларусі абмежавана купанне ў вадаёмах 12 зон адпачынку. 28 лютага 2020. Добраўпарадкаванне вадасховішча, прыдарожны сэрвіс і санаторый у Лаўрыновіч. Якія інвестпраекты могуць стаць эканамічна. 600 кілаграмаў карпа і 340 кілаграмаў белага амура. Гезгальскае. Сябрынское вадасховішча з вышыні. 30 Крс 2020. Фота Андрэя Пакумейкі. Да спiска тэм Беларускія католікі адсвяткавалі Вербную нядзелю. Паўлін.\nБудзьма беларусамі! Прыгажосць Вілейскага вадасховішча.\nКляшчоў пераношчыкаў барэлія выявілі сталічныя эпідэміёлагі вакол Цнянскага вадасховішча. Больш заражаных кляшчоў у межах. БелаПАН. Вадаскід плаціны вадасховішча Дразды на ўскраіне. Вадасховішча часцей за ўсё павялічанае прыроднае альбо штучнае возера, створанае з выкарыстаннем дамбы для захоўвання вады. Інвестар з Ганконга пабудаваў на беразе Вілейскага. Самыя загартаваныя вернікі не забаяліся і дваццаціградусных маразоў і адправіліся напярэдадні Вадохрышча на вадасховішча пад. Падчас суботніка праведзены работы па ачыстцы Днепра. Шумна і шматлюдна было ўчора на беразе Гарэніцкага вадасховішча. Тут супрацоўнікі раённай структуры Беларускага таварыства паляўнічых і.\nУ Беларусі абмежавана купанне ў 51 зоне.\nВадасховішчы каля вёсак Аўсянка, Добрая, Копцеўка, Красуліна, Леніна, ГОРЫ, вадасховішча на рацэ Быстрая за 14 км на ўсход ад Горак каля вёсак. На беразе Смалявіцкага вадасховішча арганізавалі моладзевы. Пляж № 1 вадасховішча Камсамольскае возера зона рэкрэацыі на вадасховішчы Лошанскае ў акваторыі турыстычнага комплексу. У арандатара вадасховішча знайшлі немаркіраваныя сеткі. Пляц вадасховішча Лактышы складае парадку 15.9 км2. Яно было створана ў 1977 годзе для забеспячэння вадой аднайменнай рыбнай гаспадаркі.\nВілейскае вадасховішча, Беларусь: гісторыя, апісанне, фота.\nПлешчаніцы вадасховішча Адпачынак у Беларусі Усе дамы і базы адпачынку Беларусі. Белтур. Цэны 2021 Афіцыйны сайт АТТ Бел тур. Лепшых рыбакоў вызначалі лесаводы на беразе Янаўскага. На мінулым тыдні на Янаўскім вадасховішчы сабраліся аматары рыбалкі – Астравецкі доследны лясгас пры падтрымцы сваёй.\nВілейска Мінская водная сістэма Минскводоканал.\nСажалка – мелкаводнае вадасховішча плошчай не больш за 1 км2. У якасці водападпорнага збудавання на вадацёку будуюць плаціны з грунтавых. Нецвярозы нырнуў у Чыжоўскае вадасховішча і пашкодзіў хрыбет. Каля сарака фальклорных калектываў з цэлага Падляшша заспявала ў Старым Двары, што над Семяноўскім вадасховішчам. Тут прайшоў 36 ы. Вілейскае вадасховішча і азёры на Мядзельшчыне летась не. У мінулыя выхадныя каля вадасховішча паблізу вёскі Вольніца прайшоў чарговы рэспубліканскі злёт радыёаматараў і радыёспартсменаў. На месца яго. Велаэкскурсіі па Мінску і Беларусі Менскі велашпацыр. Праверыць дзейнасць прыватнага ўнітарнага прадпрыемства, што арандуе самы буйны вадаём у Ляхавіцкім раёне вадасховішча.\nЖыдча, вадасховішча Беларусь у асобах i падзеях.\nНа Чыжоўскім вадасховішчы 8 чэрвеня выратавалі чалавека, паведаміў Мінск Навінам начальнік вадалазна выратавальнай службы. Салігорскае вадасховішча Наследие Слуцкого края. Вадасховішча, прыпынак, Мінск.\nЮныя турысты паблізу Любанскага вадасховішча правялі час.\nГрамадства Замест камфартабельных нумароў юрта на беразе Вілейскага вадасховішча. І знайшлі у Беларусі, на Вілейскім вадасховішчы. Як выглядае Менск з паветранага шара Радыё Свабода. Пасажырам аднаго з аэрастатаў стаў фатограф Свабоды Уладзь Грыдзін. Авечкі на лузе непадалёк Цнянскага вадасховішча. Вёска на мяжы Менску. Зніжэнне паступлення ўзважаных рэчываў у вадаемы з Ejournal. Жыдча, вадасховішча. Start date: 1980. Quick reference: вадасховішча. Names in other languages: Жидче russian. Find in NLB Report about mistake.\nМіжнароднае музычна спартыўнае свята Вялікая бард рыбалка.\nЎ Магілёўскім раёне. У Мінску гэта пляж нумар 9 Заслаўскага вадасховішча. На вадасховішчы Рудня Слуцкага раёна купанне забаронена. Плешчаніцы вадасховішча Адпачынак у Беларусі. Вілейскае вадасховішча і азёры на Мядзельшчыне летась не замярзалі ўпершыню за 25 30 гадоў, паведамілі на выратавальных. MENU Главная Портал СМИ Помощь Главная Портал СМИ. Даведачна: жодзінскае вадасховішчы на рацэ Плісе размешчана ў Вадасховішча было створана ў 1951 годзе рэканструявана ў. ФОТАФАКТ: Чыгірынскае вадасховішча з вышыні птушынага. Вадасховішча, штучны вадаём, утвораны, як правіла, у даліне ракі водападпорнымі збудаваннямі для назапашвання і захоўвання вады з мэтай яе. Віцебскае мора. Неажыццяўлённы праект самага вялікага. У гэты дзень на беразе Смалявіцкага вадасховішча працавалі гандлёвыя рады, тэматычныя пляцоўкі, праводзіліся спартыўныя.\nЧыгірынскае вадасховішча зарыблена карпам і белым амурам.\nПрысвечана выстава Вілейскаму вадасховішчу. Больш за 10 год Аляксандр захапляецца гэтымі мясцінамі. Сваю любоў да Вілейскага. Амялушкі Цнянскага вадасховішча. У вадасховішча было выпушчана 940 кілаграмаў рыбы. Гэта 600 кілаграмаў карпа 1500 асобінаў і 340 кілаграмаў белага амура 750 асобінаў,.\nВадасховішча, прыпынак, Мінск.\nНа месцы былых міліцэйскіх катэджаў на беразе Заслаўскага вадасховішча ўжо стаіць дзіцячая вёска Вытокі. 4 декабря 2009 в. Прайшоў рэспубліканскі злёт радыёаматараў і. Падчас зарыбленьня Зэльвенскага вадасховішча выпушчана больш за 200 тысяч малявак шчупака і трох тысяч кілаграмаў карпа. На мінулым тыдні. Катамаран – карабель Ваўпянскага вадасховішча Актуально. Дуброўскае вадасховішча Адпачынак у Беларусі Усе дамы і базы адпачынку Беларусі. Белтур. Цэны 2021 Афіцыйны сайт АТТ Бел тур. Вадасховішча по русски перевод с белорусского на русский. 21 июля 2014. У летнія сонечныя дні сотні мастаўчан выязджаюць адпачыць на Ваўпянскае вадасховішча, многія з семямі, з дзецьмі. У Расіі арганізавалі суботнік па зборы чалавечых костак на. БягуЗаМаму крос для аматараў бегу, які пройдзе 14 кастрычніка на Цнянскім вадасховішчы. Арганізатары запрашаюць валанцёраў у каманду.\nСябрынское вадасховішча з вышыні Фота, Беларусь.\nНа Дняпры, Волзе ствараліся агромныя вадасховішчы, дзе пад ваду ішлі гарады і цэлыя раёны. Гігантаманія захапіла і БССР. На Дзвіне. У акупаваным Крыме высахла стратэгічнае вадасховішча. Паступлення ўзважаных рэчываў у вадаемы з выкарыстаннем рэгулюючых гідратэхнічных збудаванняў на прыкладзе Вілейскага вадасховішча.\nВелізарны арт акварыум зявіўся на будынку плаціны.\nШтучнае вадасховішча знаходзіцца пад Сімферопалем. Яно было пабудаванае ў 1966 годзе. З яго вадой забяспечвалі частку горада і. На беразе Семяноўскага вадасховішча шукалі і пераказвалі. Чыгірынскае вадасховішча размешчана ў Магілёўскай вобласці на мяжы Кіраўскага і Быхаўскага раёнаў, за 30 32 км на ўсход ад горада Кіраўск, каля. Невядомыя ледзь не знішчылі вадасховішча на Пастаўшчыне. Вадасховішча Водосховище. Вакол Цнянскага вадасховішча знайшлі кляшчоў пераношчыкаў. Для аматараў скачкоў у ваду вадаскід плаціны вадасховішча Дразды ў Мінску папулярнае месца. І таму гэтае месца з яўляецца. Азёры, сажалкі, балоты. Пастановай нумар 1157 зацвердзіў архітэктурны праект рэканструкцыі зоны адпачынку вадасховішча Камсамольскае возера парк Перамогі.


Прыроднае раянаваньне — Вікіпэдыя\nПрыро́днае раянава́ньне — сыстэма тэрытарыяльнага падзелу, заснаваная на выяўленьні прыродных рэгіёнаў, якія валодаюць унутраным адзінствам і своеасаблівымі індывідуальнымі рысамі прыроды. Дае прыродазнаўча-навуковую аснову для плянаваньня шматлікіх галінаў дзейнасьці чалавека, у тым ліку ў сфэры народнай гаспадаркі, культуры, аховы здароўя.\nВылучаюць прыродныя раёны па асобных прыкметах (клімат, рэльеф, глебы і іншае) або па іх комплексу (ляндшафтнае, фізыка-геаграфічнае).\nДэталёвасьць раянаваньня залежыць ад вывучанасьці адпаведнай тэрыторыі альбо таго ці іншага яе элемэнту. Розная трактоўка адных і тых жа даных або іх недастатковасьць прыводзіць часам да суіснаваньня некалькіх несупадаючых схемаў прыроднага раянаваньня адной і той жа тэрыторыі.\nДля тэрыторыі Беларусі распрацаваныя: агракліматычнае, геамарфалягічнае, геахімічнае, гідрагеалягічнае, гідралягічнае, глебава-геаграфічнае, зоагеаграфічнае, ляндшафтнае, фізіка-геаграфічнае раянаваньні.\nПрыроднае раянаванне // БЭ. Т. 13. — Менск, 2001 — С. 81\nАгракліматычнае · Геамарфалягічнае · Кліматычнае · Фізыка-геаграфічнае\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Прыроднае_раянаваньне&oldid=1648530»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 22 жніўня 2013 году ў 23:18.


Мой край родной | Районная газета "Кіравец" — Могилевская область\nВторник, 2.06.2020 11:50. Category: 75 годдзе Вялікай Перамогі, Мой край родной\n“А іх усё меней і меней, зрадзелі калоны, рады, бы сонечныя праменні пад восеньскія халады…” – гэтыя пранікнёныя радкі, прысвечаныя ветэранам Вялікай Айчыннай вайны, нарадзіліся даўно і, на жаль, з кожным годам мы вымушаны з сумам канстатаваць, што ўдзельнікаў жахлівых ваенных часін засталося няшмат. Адыходзяць ад нас ветэраны, пакідаючы ў ...\nПятница, 15.05.2020 10:13. Category: Мой край родной\nКіраўшчына – зямля з багатай гісторыяй, звычаямі і традыцыямі, з мноствам таленавітых і працавітых людзей, якія складаюць славу і гонар раёна. Сярод творчых людзей, якія нарадзіліся ў нашым раёне, беларускі пісьменнік Віталь Дзмітрыевіч Савіцкі, з якім пашчасціла быць блізка знаёмым. Мы неаднаразова сустракаліся на розных творчых сустрэчах у рэдакцыі “Кіраўца”, на ...\n«Учитель может учить других до тех пор, пока учится сам…»\nПятница, 15.05.2020 10:11. Category: Мой край родной, Образование\nЕсли профессия выбрана по призванию, она приносит большое внутреннее удовлетворение и радость. В таком случае говорят: человек нашел себя, и это подразумевает, что он нашел работу по душе. Хочется рассказать об удивительном человеке, учителе с большой буквы, – Анне Адамовне Каленик. Более 38 лет преподает она английский язык в Мышковичской СШ ...\nПятница, 10.04.2020 11:16. Category: Благоустройство, Мой край родной, Новости района\nВ четверг, 9 апреля, в Борках продолжилась закладка Парка памяти. Он станет частью мемориального комплекса «Памяти сожженных деревень Могилевской области в д.Борки», реконструкция которого ведется активными темпами. Участие в высадке деревьев на территории будущего Парка памяти приняли председатель Могилевского облисполкома Леонид Заяц, помощник Президента Республики Беларусь – инспектор по Могилевской области ...\nСлавный трудовой путь уроженцев Кировщины\nВторник, 31.03.2020 14:03. Category: Мой край родной\n«Кадры решают все!» – этот лозунг всегда был на вооружении в кадровой политике руководства нашего района. Была воспитана целая плеяда специалистов-профессионалов разных сфер, многие из которых стали руководителями высокого ранга. Вспоминая о таких кадрах, я, как представитель старшего поколения, горжусь и радуюсь тому, что сегодняшним молодым специалистам есть на кого равняться, ...\nНовы дом для вялікай сям’і Філімонавых з аграгарадка Мышкавічы\nПятница, 13.03.2020 15:31. Category: Мой край родной, Общество\nЗапаветныя ключы ад новага дыхтоўнага дома напярэдадні Новага года атрымала мнагадзетная сям’я Філімонавых з аграгарадка Мышкавічы. Тры жылыя дамы былі пабудаваны летась ААТ “Рассвет імя К.П.Арлоўскага” за ўласныя сродкі і выдзелены лепшым працаўнікам. Для Артура Філімонава, перадавога механізатара, сваю ролю адыграў і мнагадзетны статус яго сям’і. Галава сям’і Артур не раз ушаноўваўся ў гаспадарцы ...\nВ Кировске пройдет торжественное мероприятие, приуроченное 85-летию образования Кировского района и подведению итогов работы отраслей народного хозяйства за 2019 год\nПонедельник, 2.03.2020 12:05. Category: Мой край родной, Общество\n6 марта 2020 года в районном Доме культуры состоится торжественное мероприятие, приуроченное 85-летию образования Кировского района и подведению итогов работы отраслей народного хозяйства района за 2019 год. Начало – в 14.00. На площади имени Кирова будет организована работа сельскохозяйственных подворий с культурным сопровождением. В районном Доме культуры – выставки творческих работ учреждений социальной ...\nМіжнародны дзень роднай мовы ў Мышкавіцкім яслях-садку\nЧетверг, 20.02.2020 14:19. Category: Мой край родной, Образование, Общество\nМіжнародны дзень роднай мовы быў абвешчаны Генеральнай канферэнцыяй ЮНЕСКА ў лістападзе 1999 года і адзначаецца кожны год з лютага 2000 года для садзейнічання моўнай і культурнай разнастайнасці і шматмоўнасці. Cёння у свеце шмат цудоўных моў. Адны з іх вабяць сваёй прыгажосцю і непаўторнасцю, другія – мілагучнасцю. Але ў кожнага чалавека ёсць ...\nСреда, 12.02.2020 14:41. Category: Год малой родины, Мой край родной, Общество\nСяргей ЧАЙКА, кіраўчанін, краязнаўца: – Кіраўшчына для мяне заўсёды была і застанецца самым прыгожым, дарагім і мілым сэрцу месцам. А параўноўваць мне ёсць з чым. У Кіраўску я нарадзіўся і вырас, тут прайшло маё шчаслівае дзяцінства, памятныя гады вучобы ў СШ №1. Пасля заканчэння БДУ я звязаў свой далейшы лёс з ...\nСреда, 12.02.2020 13:21. Category: Мой край родной, Общество\nЮрый КУЛАКОЎСКІ, ветэран працы, прадстаўнік былых кіруючых кадраў раёна: – З Кіраўскам раёнам мяне звязваюць 42 гады жыцця. Прыехаў сюды ў жніўні 1977 года. Да гэтага закончыў Магілёўскі педінстытут. І, паколькі, ужо тады быў актыўным камсамольскім работнікам, з’яўляўся членам КПБ, то мяне запрасілі на пасаду інструктара Кіраўскага райкама партыі. Не апошнюю ...\nСреда, 12.02.2020 09:15. Category: Год малой родины, Мой край родной, Общество\nАляксандра Карпава і Дзмітрый Сцепановіч, актывісты раённай арганізацыі ГА «БРСМ», вучні 11 класа СШ №2 імя К.П.Арлоўскага: – З малой радзімай любога чалавека шмат звязвае: памяць пра продкаў, слаўная гісторыя, традыцыі, родныя, сябры. Зараз мы пакуль школьнікі. Але гэты год для нас асаблівы: трэба будзе зрабіць важны выбар – вызначыцца з ...


Цыкорыя — Вікіпэдыя\nЦыко́рыя (па-лацінску: Cichorium), цыкорня — род расьлінаў сямейства Астравых. Уключае два культурныя віды і некалькі дзікіх.\nЦыкорыя на Віківідах\nЦыкорыя ў Вікісховішчы\nITIS 36762 ·\nЦыкорыя — хмызьняковая шматгадовая даволі высокая трава, па пояс чалавека, а то й вышэй. Мясісты корань даволі глыбока пранікае ў грунт.\nСьцябло — разгаліністае, голае, шорсткае. Жорсткае вэртыкальнае сьцябло зьяўляецца на другое лета.\nУ першы год пры корані зьяўляецца акружак яркіх падоўжаных лістоў зь ярка выказанай галоўнай жылкай. Сьцёблавыя лісткі — сядзячыя, лянцэтныя, на канцы могуць быць закругленыя ці звужаныя.\nСуквецьце — раскрытыя кошыкі, сярэдняе велічыні, адзінкавыя, разьмешчаныя на канцах галінак і по 2—3 у пазухах лістоў. Усе кветкі ў кошыках языковыя з блакітнымі ці лявандавымі, радзей белымі ці ружаватымі пялёсткамі.\nПлод — невыразны пяціграньнік і мае чубок з кароткіх лусак.\nРадзімай цыкорыі звычайна лічаць Міжземнамор’е. Расьце ў зоне умеранага клімату і ў тропіках. Сустракаецца ў Эўразіі, Паўночнай Афрыцы, Паўднёвай і Паўночнай Амэрыцы, Аўстраліі і Новай Зэляндыі.\nУ дзікім выглядзе цыкорыя расьце на ўзьлесках, паплавох, пустках, па межах палёў і пры дарогах, каля населеных пунктаў.\nВырошчваюць цыкорыю дзеля лісьця, якое выкарыстоўваецца ў салатах, і карэньняў, зь якіх вырабляюць так званую цыкорную каву(en).\nНарыхтоўваюць корань увосені, пасьля дажджоў, калі грунт разьмяклы. Калі корань абкапаць і пацягнуць за вярхушку, ён лёгка выцягваецца цэлы і непашкоджаны. У сухія дні зь зямлі вырываецца толькі самы верх кораню.\nУ народнай мэдыцыне цыкорыя выкарыстоўваецца для паляпшэньня функцыянальнай дзейнасьці страўніка і дзеля падвышэньня апэтыту. Маладое лісьце цыкорыю ядомае, зьмяшчае вітамін C, каратын; салаты зь іх карысныя для хворых на дыябэт (расьліна зьмяшчае інулін).\nCichorium alatum Hochst. & Steud. — Эўропа, Арабійскі паўвостраў, Афрыка ад Альжыру да Намібіі\nCichorium bottae Deflers — Саудаўская Арабія, Емэн\nCichorium callosum Pomel — Паўночная Афрыка\nCichorium calvum Sch.Bip. ex Asch. — Эгіпет, Этыёпія, Палестына, Ізраіль, Ярданія\nCichorium dubium E.H.L.Krause — Эўропа\nCichorium endivia L. — Міжземнамор’е\nCichorium hybridum Halácsy — Грэцыя\nCichorium intybus L. — Эўропа\nCichorium pumilum Jacq. — Міжземнамор’е\nCichorium spinosum L. — Міжземнамор’е\n^ а б Tropicos, Cichorium L.\nЦыкорыя — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Цыкорыя&oldid=2190258»\nАпошняе рэдагаваньне ў 02:33 24 студзеня 2021


Global Youth Forum: што гэта і як туды патрапіць? - Адукацыя\nКожны год напрыканцы лістапада Global Youth Forum збірае маладых людзей з усёй планеты, каб абмеркаваць глабальныя пытанні і натхніцца досведам іншых. Кожны, хто тут пабываў, з’язджае з вялізным запалам і пашыраным нэтворкам, а некаторыя – нават з грантам на рэалізацыю свайго праекта мары. Пра тое, як нараджаўся Global Youth Forum, да якіх лакальных, але значных зменаў ён ужо прывёў, а таксама якім чынам можна стаць удзельнікам GYF, расказала дырэктарка Youth Time International Movement Юлія Кінаш.\nГлабальны моладзевы форум – гэта 4-дзённае мерапрыемства, удзельнічаць у якім можа моладзь з любой краіны свету. Сёлета ў Арабскія Эміраты прыехала амаль 100 чалавек, сярод якіх – амбітныя маладыя людзі з Мексікі, ЗША, Інданэзіі, Індыі, Ганы, Бельгіі, Чэхіі, Славакіі, Польшчы, Украіны, Расіі, Кітая, Егіпту, Вялікабрытаніі, Харватыі, Нідэрландаў, ААЭ і іншых.\nАпроч культурнага ўзбагачэння (ого, мы едзем на сафары!) і невымернага натхнення (ў наступным годзе я прыеду з уласным праектам!), удзельнікі мелі магчымасць паслухаць прэзентацыі экспертаў, паўдзельнічаць у майстар-класах і пазнаёміцца з сацыяльнымі праектамі калегаў, якія жадаюць зменаў для свайго грамадства.\nКожны год форум мяняе сваю лакацыю: першы праходзіў у Барселоне, другі – у Джакарце, трэці паехаў у Дубай. А пачыналася яго гісторыя наогул на востраве Радос.\nЯкой была першапачатковая ідэя Форуму? Навошта вы пачалі яго ладзіць?\nІдэя нарадзілася падчас форуму «Дыялогі цывілізацый» на моладзевая панэлі. Сярод удзельнікаў утварылася ініцыятыўная група з 20 чалавек, я была ў яе складзе. Раптам да нас прыйшла агульная думка: «Было б класна зрабіць такое мерапрыемства для маладых людзей з усяго свету, дзе яны маглі б абмярковаўваць пытанні, актуальныя ў дадзены час».\nАле, вядома, паміж ідэяй і рэалізацыяй пралягае доўгі шлях. Не заўсёды людзі, якія стаяць у вытоках задумкі, могуць дайсці да яе рэалізацыі. Але мне пашчасціла (ці проста была больш уцягнутая ў працэс), і мы пачалі гэты праект, у які запрасілі ў якасці сузаснавальнікаў Петра Маціякавіча і Андрэя Кафку. У 2010 годзе нашу арганізацыю Youth Time International Movement зарэгістравалі ў Чэхіі. З тае пары вось ужо 7 гадоў я з’яўляюся прэзідэнтам.\nЗ чаго пачыналі? 12 найбольш смелых прыйшлі да арганізатараў форуму «Дыялогі цывілізацый», прэзентавалі нашу ідэю — і нас падтрымалі. Падтрымалі фінансава і арганізацыйна, таму што першы крок — самы складаны. Тут важна знайсці людзей, сяброў, якія маглі б дапамагчы гэты крок зрабіць.\nКалі вы рэгістравалі вашу арганізацыю, якія мэты вы ставілі перад ёй?\nПершапачаткова мы хацелі, каб гэта была платформа для адкрытага дыялогу ў асяродку маладых людзей, паміж генерацыямі (са старшымі ментарамі) і паміж культурамі.\nКаб гэта была платформа, куды маладыя людзі маглі б прыехаць і абмеркаваць свае важныя праблемы. Без палітычнага ціску, павесткі дня, якая магла б інакш фармаваць іх светаўспрыманне. Нам было важна нічога не навязваць — толькі абменьвацца досведам, вывучаць культуры адно аднаго і натхняцца. Бо вельмі часта мы карыстаемся культурнымі клішэ, якія нам транслююць медыі. Мы ж хацелі паказаць на рэальным пракладзе, што межаў і канфлікту не існуе, калі ты бачыш жывога чалавека, а не яго вобраз у медыях.\nКаманда арганізатараў Youth Global Forum\nДобры прыклад — наша сённяшняя каманда амбасадараў. У нас ёсць праграма, паводле якой кожны год мы абіраем амбасадараў, якія дапамагаюць асноўнай камандзе прамоўціць форум, распрацоўваюць праграму форумаў, летніх школаў, шукаць экспертаў, таксама яны адказваюць за нефармальную камунікацыю падчас форуму.\nДык вось зараз у нашай камандзе ёсць хлапец з Косава і дзяўчына з Сербіі. Яны сябруюць, ужо год супрацоўнічаюць адно з адным. І няма ніякіх канфліктаў. На палітычным узроўні ёсць, а на чалавечым — не. Гэта таксама адзін з імпактаў, пра які напачатку мы нават не падазравалі.\nФорум, наколькі мы разумеем, не адзіны фармат мерапрыемстваў Youth Time International Movement. Якія фарматы ў вас ёсць яшчэ?\nЛетняя школа. Яна менш публічная. Звычайна мы запрашаем 30-35 удзельнікаў з ліку маладых спецыялістаў альбо студэнтаў апошніх курсаў. Школа мае больш практыкаарыентаваны фокусу ў адрозненне ад форуму. Мы ладзім шмат варкшопаў, на якіх удзельнікі могуць патрэніраваць свае навыкі. Ёсць майстар-класы, прэзентацыі. У апошні дзень адбываецца дзелавая гульня. Веды, атрыманыя цягам чатырох папярэдніх дзён, удзельнікі могуць на месцы прымяніць пад ментарствам экспертаў, з якімі яны працавалі.\nНаогул, нашыя праграмы ўнікальныя. Калі вы прыедзеце два гады запар на розныя мерапрыемствы ці на адны і тыя ж, вы ніколі не пачуеце адну і тую ж тэму, інфармацыю, нават калі яе будзе агучваць той самы спікер.\nЛакацыі таксама абіраем розныя. Апошні раз былі ў Пекіне. Першая школа праходзіла на Алтаі. Мы жылі ў звычаных доміках, сплаўляліся па горнай рэчцы — такая вось культурная праграма атрымалася. Для замежнікаў гэта было нешта неверагоднае. Таксама былі ў Нямеччыне, Чэхіі, Харватыі. Нашыя праграмы мабільныя ва ўсіх сэнсах.\nПадчас прэзентацыі Dr. Allam Ahmed – прэзідэнта Сусветнай асацыяцыі ўстойлівага развіцця\nФорум таксама пастаянна “пераязджае”?\nТак, першы быў ў Барселоне, летась у Джакарце, сёлета ў Дубаі. Хаця пачыналі наогул на Радосе – там прайшло пяць форумаў, але ў іншым фармаце.\nМы размаўлялі з маладымі людзьмі, пыталіся, што ім цікава, якія тэмы яны хацелі б абмеркаваць, у якую краіну паехаць і г.д. І зразумелі, што трэба расці далей. Проста гаварыць і навучацца — гэта добра, але для гэтага ў нас ёсць летняя школа. Аднак калі мы жадаем нешта змяніць, то мусім пачынаць ужо зараз. Няхай гэта будуць невялікія крокі, але яны будуць крокамі. Так мы прыдумалі наступны фармат: частка ўдзельнікаў прыязджае ў якасці слухачоў, а частка – у якасці тых, хто хоча выйграць грант на рэалізацыю свайго сацыяльнага праекта (для апошніх унёсак за ўдзел меншага памеру). То бок маладыя людзі маюць магчымасць самі рабіць перамены ў сваёй супольнасці. А таксама могуць натхніць такіх жа маладых людзей са сваёй краіны ўласным прыкладам. «Я такі ж самы, як і вы. Але ў мяне ёсць ідэя. Я ў яе веру і магу прэзентаваць. Калі атрымаю грант — дык і рэалізаваць».\nАтрымоўваецца, што ўдзел у форуме платны. Чаму?\nТак, унёсак за ўдзел ёсць, але ён, вядома, не пакрывае ўсіх выдаткаў на пражыванне, харчаванне, трансфер. Гэтыя грошы ідуць на фармаванне прызавога фонду для праектаў-пераможцаў. То бок кожны і кожная можа адчуць сябе інвестарам. Унёскі ідуць выключна на бюджэт для гранту.\nШто паказаў досвед мінулых двух гадоў? Праекты, якія вы падтрымалі, працуюць?\nУ нас ёсць добры прыклад — першы пераможца. Ён выйграў грант на правядзенне шэрагу невялікіх канферэнцый па ўсёй Індыі на тэму зялёнай эканомікі і перапрацоўкі смецця. Канферэнцыі былі прызначаны для маладых прафесіяналаў, з якіх гэты пераможца стварыў кам’юніці. Нядаўна ён заснаваў невялікі стартап у галіне зялёнай эканомікі. Працуе ўсё вельмі паспяхова. То бок першапачаткова дзякуючы нашай падтрымцы хлапец стварыў нэтворк, знайшоў каманду, а далей працэс пайшоў сам.\nЗ году ў год якасць і глыбіня праектаў расце. Цікава назіраць, як нашыя ўдзельнікі намагаюцца камбінаваць і сацыяльнае, і матэрыяльнае ў сваіх ідэях: яны імкнуцца зарабляць, але найперш жадаюць вырашыць сацыяльную праблему. Вельмі радасна, што такія маладыя людзі ёсць — з неверагоднай энергетыкай, жаданнем змяняць свет. Пакуль яны ёсць, у нашага свету ёсць надзея.\nКолькі праектаў было сёлета?\nПершапачаткова мы атрымалі ці то 84, ці то 85 заявак з праектамі. З іх мы абралі 18 фіналістаў. Пасля з імі працаваў ментар, які дапамагаў распрацаваць праект больш якасна і прафесійна. Бо на першым этапе нам дасылаюць проста ідэі. Ніхто з удзельнікаў не падае заяўку, дзе ўжо ёсць SWOT-аналіз, прапісаны бюджэт, патэнцыйныя партнёры, не кажучы ўжо пра тое, што гэта ўжо рэальны праект, які працуе. Эксперт дапамагае дацягнуць ідэю да патрэбнага ўзроўню. Сёлета нашым экспертам, дарэчы, быў выкладчык з Бізнэс-школы ў Загрэбе.\nПа якіх крытэрах вы абіраеце праекты?\nПершы — гэта сацыяльная арыентаванасць. Па-другое, праекты павінны адпавядаць агульнай ідэі форуму. І трэцяе — наколькі праект рэалізуемы. Бо можа прыйсці чалавек і папрасіць грант на будаўніцтва касмічнага шатла для палёту на Марс альбо на прыкладанне за 100 тысяч даляраў — такія праекты мы наўрад ці падтрымаем. І апошняе — гэта актуальнасць для той супольнасці, у якім жыве ўдзельнік. Бо, зноў жа, можна прэзентаваць праект па вытворчасці гумавых мішак, калі насамрэч грамадству патрэбна чыстая пітная вада. Гэта мы абавязкова ўлічваем.\nЦі адсочваеце вы лёс праектаў, якія заяўляліся на форуме?\nНе, усе не адсочвалі. Але ёсць маладыя людзі, які застаюцца актыўнымі ўдзельнікамі нашай арганізацыі. Нехта забываецца на свае праекты, нехта шукае іншае выйсце, нават калі не атрымаў грант: «Не атрымалася тут — атрымаецца недзе яшчэ».\nЯкія патрабаванні вы прад’яўляеце да праектаў-пераможцаў?\nУ нас ёсць вызначаная форма фінансавай справаздачнасці і план. Перш чым атрымаць першы транш, пераможца мусіць прадставіць дэтальна распрацаваны праект, час, графік рэалізацыі, партнёраў. Таксама важны элемент — мы не даем 100 адсоткаў заяўленай у прэзентацыі сумы, толькі 70. Гэтым мы стараемся матываваць людзей шукаць дадатковыя рэсурсы, бо ў адваротным выпадку атрымоўваецца надта проста. Хочацца вывесці іх з зоны камфорту і даць імпульс для развіцця.\nТэмы кожны год мяняюцца. Мы робім папярэдняе даследаванне ў нашым кам’юніці, глядзім, якія тэндэнцыі зараз у свеце. На аснове гэтага абіраем тэму наступнага мерапрыемства. Мы заўжды хочам быць актуальнымі і адпавядаць рэаліям ды праблемам, з якімі сутыкаецца сённяшняя моладзь.\nА ці магчыма намацаць гэтую агульную тэму для ўсёй моладзі? Ці так шмат агульнага, напрыклад, у моладзі, што жыве ў Расіі і Бразіліі?\nАд гэтага якраз і залежыць месца, куды мы прыязджаем з мерапрыемствам. Першы форум быў у Барселоне. На той момант у Гішпаніі была вялізная праблема з незанятасцю моладзі, з беспрацоўем. Мы размаўлялі пра магчымыя праграмы ці стартапы, якія праблему вырашылі б. І мясцовыя гішпанцы пераймалі гэты досвед.\nА чаму вы паехалі ў Джакарту год таму?\nПа-першае, у нас заўжды было шмат удзельнікаў з Інданэзіі. Кожны год першае і другое месца па колькасці заявак займала якраз гэтая краіна. Калі маладыя людзі жадаюць прыехаць да нас, то чаму мы не можам прыехаць да іх?! Калі такі вялікі інтарэс, то чаму б нам яшчэ больш не ангажаваць ужо зацікаўленых кандыдатаў? Таму што вандроўка ў Еўропу абыходзіцца даволі дорага, а краіна небагатая. І гэта шмат каго спыняе. Вось так мы і вырашылі. Гэта быў першы раз, калі мы не былі матываваныя найперш тэмай.\nІ аказалася, што мы зрабілі правільна. Так мы ўпершыню змаглі папрацаваць з дзяржструктурамі: з міністэрствам замежных справаў, амбасадай Інданэзіі ў Празе. Ніколькі б не падумалі, што дзяржслужбоўцы могуць быць такімі адкрытымі і зацікаўленымі!\nЯк у трэці раз вы апынуліся ў Дубаі?\nПраз тэму. Наогул, гэта заўжды выклік — правільна абраць тэму, месца і пры гэтым адпавядаць патрэбам маладых людзей. Мы зрабілі даследаванне, якое паказала, што сярод моладзі ёсць вялікая зацікаўленасць ў прадпрымальніцтве і тэхналогіях. Пачалі шукаць месца. Так знайшлі нацыянальную агенду Арабскіх Эміратаў, у якой ішла гаворка пра knowledge based economy. Пачыталі і зразумелі, што гэта якраз тое, што адпавядае запыту нашых патэнцыйных удзельнікаў.\nФорум – гэта не толькі сур’ёзныя размовы, але і фан. Напрыклад, у гэтым годзе ўдзельнікі ездзілі ў сапраўдную пустыню на сафары.\nЗразумела, з якой матывацыяй едуць на форум удзельнікі, што прэзентуюць праекты. А дзеля чаго варта ехаць у якасці слухачоў?\nПа-першае, каб пашырыць свой нэтворк. Тут можна сустрэць людзей з усяго свету – амбітных і адукаваных. Мы запрашаем маладых прадпрымальнікаў, студэнтаў апошніх курсаў, творчых людзей, маладых навукоўцаў, даследчыкаў. Другое — гэта натхненне, каб паглядзець і выйсці за межы, у якіх мы звыклі жыць. Нядаўна ў мяне была размова з адным з удзельнікаў: «Ведаеце, гэта класна, што ёсць магчымасць выбрацца хаця б раз на год. Таму што пасля паўгады жыцця ў монакультурным грамадстве я пачынаю ўспрымаць свет у чорна-белым свеце». Так, насамрэч класна, што ёсць магчымасць вырвацца і паглядзець на свет іншымі вачыма — вачыма маладых людзей з Мексікі, Інданэзіі, Бельгіі, Ганы і г.д.\nІ трэцяе — эксперты. Мы камбінуем сесіі такім чынам, каб пагутарыць як са сваімі равеснікамі, так і з больш сталымі, дасведчанымі людзьмі.\nСёлета ў нас было каля 100 удзельнікаў. З іх 13 прэзентавалі свае праекты. А атрымалі мы 350 заявак. Цікавасць ёсць, і мы вельмі радыя гэтаму – таму што людзі вераць у свае ідэі і жадаюць змяняць свет, нават праз выпадковыя сустрэчы, якія ў любым выпадку змяняюць нашае светаўспрыманне.