Кожны дзясяты выпускнік сышоў ад размеркавання ў 2012 годзе — Generation.by\nШто здарылася з выпускнікамі дзённых бясплатных аддзяленняў беларускіх ВНУ у 2012 годзе? Дадзеныя Белстату\nСёлета адбыўся рэкордна вялікі выпуск з беларускіх ВНУ. Дыпломы аб вышэйшай адукацыі атрымалі 84.6 тыс. чалавек, што амаль у два разы болей, чым было сем гадоў таму. Аб гэтым сведчаць дадзеныя Нацыянальнага статыстычнага камітэту.\nМенш за чвэрць з усіх выпускнікоў, 22.3 тысячы, мусілі быць прымусова размеркаваныя. Аднак на працы з’явіліся 19.9 тыс. з іх. Найчасцей людзі пазбягалі размеркаванне, бо атрымлівалі «вольны дыплом» — магчымасць самастойна выбіраць першае месца працы з-за таго, што ўніверсітэт не мог знайсці выпускнікам працу альбо з-за асаблівага статусу студэнта (напрыклад, інваліднасць).\nУ параўнанні з мінулым годам адсотак тых, хто сышоў ад размеркавання, зноўку зменшыўся. З розных прычын сышлі ад размеркавання (служаць у войску, працягнулі навучанне альбо проста зніклі) 1 100 чалавек. У 2011 такіх было каля 1 240. Затое болей стала вольных дыпломаў: 1 300 супраць 917 у 2011 годзе.\nЦікава, што 318 чалавек працуюць па размеркаванні не па сваёй спецыяльнасці. Хаця маюць права якраз на працу ў адпаведнасці з атрыманай адукацыяй.\nЦяпер у Беларусі 429 тысячаў студэнтаў.\nразьмеркаваньне,\tстудэнты,\tлічбы\nАндрэй Сьмятаньнікаў 13:35, 04/01/2013 | Навіны |


22 красавік 2011, 14:56\nСьледчае ўпраўленьне папярэдняга расьсьледаваньня гарадзкога ўпраўленьня ўнутраных спраў Менгарвыканкаму перанакіравала ў суд Заводзкага раёну Менска хадайніцтвы аб зьмене меры стрыманьня для зьняволенага сустаршыні аргкамітэту па стварэньні партыі "Беларуская хрысьціянская дэмакратыя" Паўла Севярынца.\nПаўла Севярынца трымаюць у СІЗА КДБ. Яго абвінавачваюць у арганізацыі дзеяньняў, якія груба парушаюць грамадзкі парадак.\n4 красавіка сябры аргкамітэту БХД у Менску даслалі з Галоўпаштамту ў гарадзкую пракуратуру Менску 127 хадайніцтваў за зьмену меры стрыманьня Паўлу Севярынцу, зьняволенаму ў СІЗА КДБ. Яшчэ 31 подпіс быў сабраны ў Бабруйску. У хадайніцтвах сябры і прыхільнікі БХД просяць зьмяніць меру стрыманьня на падпіску аб нявыезьдзе і паручаюцца, што Павал Севярынец не схаваецца ад сьледзтва, паведамляе прэсавая служба БХД.\nПрадстаўнік сьледчага ўпраўленьня паведаміў, што ў зьвязку з перадачай справы пракурору для накіраваньня ў суд "калектыўнае хадайніцтва скіраванае ў суд Заводзкага раёну Менску для разгляду і далучэньня да матэрыялаў крымінальнай справы".\n"У сувязі з уцёкамі за мяжу экс-кандыдата ў прэзыдэнты Алеся Міхалевіча і журналісткі Натальлі Радзінай, якія былі выпушчаныя пад падпіску аб нявыезьдзе, мы асабіста хадайнічаем за Паўла Севярынца, бо ўпэўненыя, што Павал нікуды не зьбяжыць, а як шчыры хрысьціянін, мужны і духоўна моцны чалавек возьме свой пакутніцкі крыж, каб дамагчыся вызваленьня ня толькі асабістага, але і ўсёй Беларусі", — сказала менская каардынатарка аргкамітэту БХД Ірына Логвін.


Лукашэнка: у Беларусі ёсць усе магчымасці рэагаваць на любыя рухі са зброяй на граніцах | Навіны Беларусі | Беларускія навіны | Беларусь - афіцыйныя навіны | Мінск | БелТА\n29 лістапада 2021, 13:51\n29 лістапада, Мінск /Кар. БЕЛТА/. У Беларусі ёсць усе магчымасці рэагаваць на любыя рухі са зброяй на граніцах. Аб гэтым Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка заявіў сёння на нарадзе ў цэнтры стратэгічнага кіравання Міністэрства абароны па пытаннях ваеннай бяспекі, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\n"У Генштабе кожны раз павінны памятаць, па якіх напрамках гэтыя нягоднікі будуць дзейнічаць супраць нас і як мы на гэта будзем рэагаваць, - падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка. - Вы прасілі падтрымаць вас у стварэнні сіл хуткага рэагавання, якія будуць задзейнічаны мінімум на працягу дзвюх-трох гадзін. У нас ёсць пэўная колькасць падраздзяленняў (іх нямала), вельмі абучаныя, аснашчаныя, якія на працягу трох гадзін могуць быць накіраваны ў любую кропку Беларусі. Усё, на што мы былі здольныя ў фінансавых адносінах, - і нават не здольныя - мы для арміі стараліся зрабіць".\nТаму, паводле слоў Прэзідэнта, мэта нарады ў Міністэрстве абароны - абмеркаванне планаў рэагавання Узброеных Сіл на магчымыя недружалюбныя і агрэсіўныя крокі ў напрамку Беларусі.\n"Менавіта Узброеных Сіл. Не толькі арміі, але і МУС, пагранічных войскаў, Камітэта дзяржбяспекі, - адзначыў ён. - Гэта значыць, мы бачым, што адбываецца. Мы не разгортваем свае воінскія падраздзяленні. Такіх загадаў я не аддаваў. Але планы на любое іх дзеянне, планы нашага процідзеяння, павінны быць. У нас ёсць усе магчымасці для таго, каб трымаць нос па ветры, як у народзе кажуць, і рэагаваць на кожны іх рух са зброяй. І нават не са зброяй, а на іх задумы - гэтых узброеных сіл. Вось мэта нашага сённяшняга мерапрыемства", - заявіў Аляксандр Лукашэнка.-0-


Целуйко | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\nИстория жизни осиповчанина Валерия Целуйко\nЛаўрэат дарожнай прэміі імя К.С. Заслонава; носьбіт звання “Ганаровы чыгуначнік”, якое атрымаў у 36 гадоў; будаўнік, што мог выканаць заказ у сціслыя тэрміны, захоўваючы якасць; чалавек, які не баіцца эксперыментаў і адказнасці за іх наступствы, — вось толькі некаторыя рысы Валерыя Цалуйкі, які прысвяціў сябе самай мірнай і стваральнай справе


Гульня Пацалункі за спіной Анлайн. Гуляць бясплатна\nГульня Пацалункі за спіной\nГуляць у гульню Пацалункі за спіной онлайн:\nАпісанне гульні Пацалункі за спіной\nПацалуначкі справа добрая, вось толькі калі заўважыць кіроўца - будзе пасмейвацца, і вашай дзяўчыне гэта не спадабаецца. . Гуляць у гульню Пацалункі за спіной онлайн.\nТэхнічныя характарыстыкі гульні Пацалункі за спіной\nГульня Пацалункі за спіной дададзеная: 19.11.2011\nУ гульню гулялі: 9516 раз\nРэйтынг гульні: 4.62 з 5 (13 адзнак)\nГульні, падобныя на гульню Пацалункі за спіной\nСпампаваць гульню Пацалункі за спіной\nУставіць гульню Пацалункі за спіной на свой сайт:\nПацалункі за спіной\nКаб ўставіць гульню Пацалункі за спіной на свой сайт, скапіруйце гэты код і вставте ў html код свайго сайта. Таксама калі вам спадабалася гульня Пацалункі за спіной, скапіруйце і адпраўце спасылку свайму сябру або ўсім сваім сябрам, падзяліцеся гульнёй з усім светам!\nЗ гульнёй Пацалункі за спіной, таксама гуляюць у гульні:


Як гэта здарылася, Зоська сама не заўважыла, але неўзабаве яна задрамала, скурчыўшыся на бруднай, затаптанай падлозе, са звязанымі на жываце рукамі. Усе яе горкія беды засталіся ў трыдзевятым царстве, далёка ў іншым свеце, у другім месцы і часе. Яна не ведала ў сне, ці гэта была вайна, ці яна выпала з усякага часу і апынулася ў іншым, незямным вымярэнні. Аднак яна ні на секунду не разлучалася са сваімі адчуваннямі, якія і ў сне былі поўныя пакут і трывогі. Яна не ведала, што было прычынай гэтай яе трывогі, але ёй было кепска, вельмі неспакойна; агорклае прадчуванне чагосьці яшчэ горшага няспынна прыгнятала яе. У полі яе зроку, аднак, не было нічога нядобрага, наадварот, перад ёй разлеглася вясновая раскоша поля з зялёнай травой і нейкімі кветкамі, паблізу высілася наўздзіў белая, быццам цукровая званічка царквы ці касцёла, дзе вось-вось павінен быў паявіцца ён. Хто такі ён, Зоська не ведала, яна не ўяўляла нават аблічча гэтай істоты, але дакладна ведала, што ён – істота жывая, вельмі строгая і несумненна добрая. Праўда, з ім трэба быць вельмі пачцівай і паводзіць сябе сціпла, як са школьным дырэктарам па меншай меры, – гэта яна адчувала выразна.\nУ той жа час, востра адчуваючы сябе душэўна, яна ніяк не адчувала сябе фізічна, яна нават не ведала, як і ў чым яна апранута і ці ёсць у яе рукі, ногі, быццам яна без цела, без свайго ранейшага аблічча або страціла здольнасць зрокава ўспрымаць гэтае аблічча. Што датычыць навакольнага свету, дык ён даволі поўна ўспрымаўся ёю ва ўсёй яго рэчаіснасці, яна бачыла ля сябе нейкіх людзей, якія стаялі і размаўлялі, быццам на кірмашы ў дзень свята. Магчыма, гэта адбывалася нават на кірмашовай плошчы ці, можа, на лужку за мястэчкам. Не зважаючы на гаману і мітусцю навакол, людзі таксама чакалі хуткае паяўленне яго, хаця, можа, і не так нецярпліва і прагна, як чакала Зоська.\nАле адбылася дзіўная падмена ў гэтай атмасферы ўсеагульнага чакання, чамусьці нікім, нават самой Зоськай, ніяк не заўважаная, – проста адзін стан неўпрыкмет змяніўся другім, і замест яго ўгары апынулася сама Зоська. Яна лёгка і вольна плыла ў вышыні над зямлёй, дрэвамі і людзьмі, дахамі нейкіх будынін, возерам і крывулякай рэчкай. Гэта быў радасны, чароўны палёт, поўны салодкага адчування прасторы і бязмежнага шчасця волі. Зоська лёгенька махала рукамі, каб трымацца на вышыні, дзе яна не адчувала ні ўласнай вагі, ні прыцягнення зямлі, ні нават супраціўлення паветра. Унізе былі, напэўна, усё тыя ж людзі, па адным і ў невялікіх купках, але цяпер ёй не было ніякае справы да гэтых людзей, ёй прыемна было аддавацца радаснаму адчуванню палёту над гэтай цёплай вясновай зямлёй.\nАднак нешта ўжо змянілася ў самой Зосьцы ці, можа, у гэтай прасторы, нейкая сіла ўладарна пацягнула яе ўніз, яна адчула вагу ўласнага цела, мацней замахала рукамі. Але ўтрымацца на вышыні яна ўжо не магла і катастрафічна хутка апускалася; зямля, дахі, дрэвы і тэлеграфныя слупы пры дарозе ўсё набліжаліся, яна з усяе сілы працавала рукамі, але спыніць зніжэння ўжо не магла. Яе з уладарнай няўхільнасцю цягнула ўніз, дзе ўжо бегалі, крычалі і махалі рукамі нейкія людзі ў чорным, яны ўжо гатовы былі ўхапіць яе, і ёй патрэбна было вялізнае намаганне, каб ухіліцца ад іх доўгіх пагрозлівых рук. Прадчуваючы, што яе чакае на зямлі, яна з усяе сілы працавала рукамі, і гэтыя яе рукі раптам ператварыліся ў крылы – шырокія, чорныя крылы птушкі, якой стала яна сама.\nКрылы, аднак, не памаглі ёй узняцца, яна ўжо была на зямлі, сярод снежнага поля, і, б’ючыся грудзьмі аб дол, адчайна спрабавала ўзляцець. Вялізныя яе крылы толькі размяталі вакол рыхлы марозны снег, махаць з кожнай хвілінай рабілася ўсё трудней, сілы яе канчаліся, і ў свядомасць шыбануў страх ад думкі, што яна гіне.\nПасля яна нібы аддзялілася ад той чорнай птушкі і ўбачыла яе збоку – распластанай на снезе з апушчанымі, перасыпанымі снегам крыламі і апалай галавой на схіленай, з ускудлачаным пер’ем шыі. Птушка рабіла апошнія канвульсіўныя рухі і роспачна білася вострымі грудзьмі аб снег. Яна ўжо не ўзлятала – яна памірала, гэта вялізная чорная птушка ў заснежаным полі, і з ёй разам у невыразнай роспачы, здаецца, канала Зоська...\nАле яна не памерла – яна раптам прачнулася з адчуваннем таго, што навакол нешта змянілася, можа, нават здарылася нешта. У накінутым на плечы кажушку Антон расчыняў дзверы, з якіх у воблаку сцюжы ў трысцен увайшоў гаспадар, за ім нейкі чалавек у шынялі, са счырванелым ад ветру тварам, пасля таўстунок у суконнай паддзёўцы і чорнабароды мужык у армяку і з вінтоўкай. Зоська пасунулася бліжэй да сцяны, спрабуючы ўстаць як не на сваіх нагах і не разумеючы, што адбываецца. Антон адступіў да печы пад накіраваным на яго аўтаматам пярэдняга, які з нязлоснай упэўненасцю закамандаваў:\n– Рукі ўгору! Угору, угору! Во так. Пашка, абшукаць! Зоська з трапяткім ад спалоху сэрцам ціснулася да сцяны і не ведала, што рабіць. Яна толькі глядзела, як таўстунок у шэрай паддзёўцы, якога пярэдні назваў Пашкам, рашуча шкуматнуў з Антона яго кажушок, лапнуўшы па кішэнях штаноў, выняў з правай наган, пачаў нешта намацваць у левай. Знешне амаль спакойны, Антон стаяў, трохі прыўзняўшы рукі, і мармытаў разгублена:\n– Рабяты, ды што вы? Ну чаго вы? Свайго не прызнаеце, ці што? Я ж з «Сувораўскага»...\n– А гэта мы яшчэ паглядзім, з якога ты «Сувораўскага», японскі гарадавы! Чым тут займаешся? – строга запытаў невялічкі з чырвоным тварам і падабраў аўтамат. – А яна? Хто яна такая?\nТут яны ўсе разам павярнуліся да яе, разглядваючы яе пры цьмяным святле капцілкі, і да свядомасці Зоські паволі, як пасля страты прытомнасці, стала прабівацца думка, што гэта ж свае, напэўна, з нейкага ліпічанскага атрада, хлопцы-партызаны. Але, амаль паверыўшы ў сваю здагадку, яна чамусьці не ўзрадавалася, тут жа сцяміўшы, што радасці з гэтага будзе не многа. Хутчэй зноў будзе кепска.\n– Яна таксама з «Сувораўскага», – сказаў Антон і прыапусціў рукі. Ніхто з іх не заўважыў таго, усе пазіралі на скурчаную пад сцяной Зоську. Зоська між тым маўчала, бо не мела права называць сябе, хаця і адчувала, што зараз, відаць, пачнуцца роспыты і трэба будзе нешта сказаць.\n– А чаму звязана? Гэта што – ты яе звязаў? Японскі гарадавы! – хмурачы светлыя броўкі на яшчэ юначым твары, дапытваў той, што стаяў з аўтаматам. Напэўна, ён тут быў старшы.\n– Я звязаў, – проста сказаў Антон, і гаспадар, які стаяў ззаду за ўсімі, ледзь прыкметна кіўнуў галавой.\n– Чаму звязаў?\n– Бачыце, – няпэўна пачаў Антон, але затым даволі бадзёра вытлумачыў: – Мы былі на заданні, ну і яна рашыла перабегчы да немцаў.\n– Ілжэш! – уся скаланулася Зоська. – Ілжэ ён!\nЯна зноў гатова была заплакаць ад бязмежнае крыўды і гэтага новага вераломства Антона. Але той, ніколечкі не сумеўшыся ад яе крыку, цепнуў плячом і кіўнуў на гаспадара.\n– Вунь сведка.\n– Во як?! – чырванатвары ўважліва паглядзеў на Зоську.\n– Пастой! – раптам іншым тонам сказаў таўстунок Пашка. – Я ж яе ведаю. Яна сапраўды з «Сувораўскага». Зося, здаецца.\nЗоська, не адказаўшы, толькі спыніла свой ціхенькі плач, выцерла аб плюшавае плячо мокрую шчаку і ўважлівей паглядзела на свайго заступніка. Не, ён быў ёй не знаёмы, здаецца, яна бачыла яго першы раз, хоць магчыма, што недзе з ім сустракалася.\n– Гэта не я, а ён рашыў перабегчы да немцаў, – сказала яна спакойна і ўстала з падлогі. – Во хай гаспадар скажа.\nУсе разам павярнуліся да гаспадара, але той толькі паморшчыўся, пераступіў з нагі на нагу і затым загаварыў на сваёй мешаніне беларускай з польскай:\n– Я, пан, мало розумем... Так, штось пан гаварыў. У Скідзель бытта ісці. Пані не хацела ісці. Чаму – не розумем.\n– Ну, гэта чапуха! – з упэўненасцю сказаў таўстунок Пашка. – Таварыш сяржант, яй-Богу, гэта наша дзеўка. Я яе ведаю.\n– Японскі гарадавы! – заклапочана вымавіў чырванатвары і скамандаваў: – Развязаць!\n– Харошая дзеўка, яй-Богу, – запэўніў таўстунок і ступіў да Зоські.\nХвіліну пакалупаўшыся над яе вузлом, ён развязаў вяроўку, і Зоська з палёгкай апусціла набрынялыя рукі. Чорнабароды з вінтоўкай моўчкі стаяў ля дзвярэй. Гаспадар адсунуў стол да печы, і ў дзвярах паявілася напалоханая гаспадыня з Вацыкам. Яны моўчкі сталі назіраць, што адбывалася ў трысцене, на сценах якога няспынна варушыліся-мільгалі чорныя цені людзей. Стоячы трохі ўбаку, сяржант пільна сачыў за кожным рухам Зоські і Антона, штось глыбакадумна асэнсоўваючы і ўсё хмурачы тонкія броўкі на строгім маладым твары.\n– Так! А таго звязаць! – паказаў ён на Антона, і таўстунок ступіў да яго з вяроўкай. Антон збянтэжана развёў рукамі.\n– Ды што вы, рабяты? Я – свой!\n– Гэта яшчэ мы пабачым, які ты свой. Ану рукі назад!\nРабіць не было чаго, Антон неахвотна заклаў рукі назад і трохі павярнуўся плячамі да таўстунка, які абматаў яму кісці вяроўкай.\n– Во так. Спрытней будзе...\n– Гэта безабразіе, сяржант! Мала што наган адабралі, дык яшчэ і вязаць! За што? Што гэта сказала? I вы ёй паверылі? Можа, у мяне з ёй асобныя шчоты?\n– Гэта якія шчоты? – з’едліва пацікавіўся сяржант.\n– А хоць бы палюбоўныя. А яна...\n– Японскі гарадавы! Ты нам тут не цямні! Ану марш! Яны расступіліся, прапускаючы Антона наперад, да выхаду, і той завагаўся.\n– Куды трэба. Ну? Марш!\n– Дайце хоць паўшубак надзець! – прыкметна занерваваўся Антон, і таўстунок накінуў яму на плечы яго кажушок. Антон варухнуў плячыма і пасля нядоўгага роздуму рашуча ступіў да дзвярэй.\n– Ты – тожа! – кінуў сяржант Зосьцы, і яна пайшла за Антонам.\nНа дварэ вісела перадсвітальная імгла, у якой ледзь шарэў снег і паніклі, згорбіліся цёмныя цені хлявоў. Сцюдзёны пранізлівы вецер нядобра дзьмухнуў Зосьцы ў твар, непрыемнай слатой астудзіў яе шчокі, і яна з апалым сэрцам падумала, што яе таксама вядуць, як арыштантку. Але куды яны павядуць яе, гэтыя ліпічанскія хлопцы? Ці не збіраюцца яны тут учыніць хуткі суд і расправу над Антонам, а заадно і над ёй таксама? Але, мабыць, суд-расправа пакуль што адкладваліся, для таго трэба было выйсці з небяспечнай зоны ці зашыцца глыбей у лес. Хаця, мяркуючы па змрочнай рашучасці гэтага сяржанта, ён мог лёгка прыкончыць дзе хочаш.\nХуткім крокам яны прамінулі калодзеж і выйшлі ў начное поле. Злашчасны той хутар неўзабаве без следу растаў у шэрых прыцемках ночы, зліўся са змрочнай сцяной хваёвага лесу. Зоська, аднак, не азіралася, яна зноў ледзьве паспявала за Антонам. Пустыя рукавы ягонага кажушка матляліся на ветры, быццам крылы падстрэленай птушкі, і Зосьцы на хвіліну ўспомніўся яе нядаўні загадкавы сон. Сон, безумоўна, меў нейкі страшны для яе сэнс, у другі раз яна б доўга хадзіла пад яго ўражаннем, цяпер жа думаць аб ім не было часу. Рэчаіснасць была мала лепшая за сон, і зноў было невядома, чым усё скончыцца.\nЯны хутка ішлі начным полем па неглыбокім, трошкі счарсцвелым пад ранак снезе. Антон старанна крочыў за чорнабародым з вінтоўкай, які вёў усю групу і якога сяржант называў Салеем. Зоська здагадалася, што ён з тутэйшых, яе землячок, значыць. Але разлічваць на яго дапамогу не было падставы, яна зразумела, што тут усім верхаводзіў гэты малады сяржант, да якога невядома як было падступіцца. Зрэшты, яна атрымала магчымасць перавесці дыханне, усё ж яна ўратавалася ад пагібелі, Антонавы планы, здаецца, рухнулі, і Зоська з цёплай удзячнасцю ўспомніла гаспадара хутара, гэтага паслугача сваёй жонкі, які не разгубіўся, уратаваў хутар і Зоську. Але, дзіўная справа, Зоська не адчувала ў сабе палёгкі, кепскія прадчуванні прадаўжалі ўладарыць над яе свядомасцю.\nЯна ўсё ішла полем міма нейкіх кустоў, зверху з цёмнага неба падаў нябачны ў цемры рэдкі сняжок, асобныя сняжынкі раставалі на яе твары, і яна зусім не разумела, куды іх вядуць. Цяпер, калі небяспека трошкі аддалілася, Зоська стала думаць пра тое, што ёй усё ж трэба ў Скідзель. Усё ж заданне заставалася. I цяпер быццам бы адпала тое, што не давала магчымасці яго выканаць. Пра Антона Зосьцы не хацелася ўспамінаць нават, ён перастаў для яе існаваць, і, хаця ішоў праз тры крокі наперадзе, ён цяпер быў – нішто. Імкненне канчаткова вызваліцца ад усяго, што так ганебна звязалася з ім, і рабіць сваю справу ўсё настойлівей авалодвала ёю, і яна не стрывала.\n– Хлопцы, а куды гэта вы нас ведзіцё? – запыталася яна па магчымасці весялейшым голасам.\n– Куды нада! – холадна кінуў сяржант, які крочыў апошні ў гэтым страі.\n– Тут такая справа, – падумаўшы, сказала Зоська. – У мяне заданне...\n– Якое заданне?\n– Ну... Я ж не магу вам сказаць якое. Мне трэба ў Скідзель.\n– Ну чаму да немцаў? – гатова была пакрыўдзіцца Зоська. – У мяне заданне...\n– У нас таксама заданне, японскі гарадавы! – зласліва крыкнуў сяржант. – А мы важдаемся з вамі, час трацім. Вось возьмем і шлёпнем абаіх к чортавай матары!\n– За што? – азірнуўшыся, спрабавала ўсміхнуцца Зоська.\n– За то! Вайна, заданне, а яны тут любоў круцяць. Ды марадзёрствам займаюцца па хутарах. А цяпер – заданне...\nНе, ён быў невыносны, гэты малады задавака, і заслугоўваў таго, каб з ім пасварыцца. Але цяпер Зоська рашыла маўчаць, чорт з імі. Некуды ж яны ўрэшце іх прывядуць, не будуць жа яны ўдзень плясціся сярод снежнага поля, значыць, раніцай недзе схаваюцца. Сапраўды, было відавочна, што яны спяшаліся, сяржант некалькі разоў ціха, але зласліва пакрыкваў на пярэдняга: «Салей, шырай шаг!» – і той паскараў і без таго даволі таропкі свой крок. Зоська ўжо спатнела, але старалася не адставаць ад Антона, які, угнуўшы галаву, з адтапыраным на спіне кажушком спорна крочыў наперадзе. Там, у хаце, калі яна курчылася на падлозе са звязанымі рукамі, а ён уладарна распараджаўся яе лёсам, яны былі раздзелены неадольнай варожасцю, і думалася, што памірыць іх можа хіба што смерць. Але, як толькі з’явіліся гэтыя хлопцы, становішча крута змянілася. Антону звязалі рукі, але і ёй быццам не развязалі, абое яны апынуліся пад канвоем у гэтым начным полі, лёсы абаіх завалакло туманам няпэўнасці, і гэтая няпэўнасць зноў нібы аб’яднала абаіх. Зоська падсвядома адчувала ўсё гэта, і гэта яе гняло. Горш за ўсё, аднак, што з імі амаль не размаўлялі, ніхто ні пра што іх больш не пытаўся, і Зоська не ведала, як усё растлумачыць гэтым суровым, незгаворлівым людзям. Яна проста не ведала, з чаго пачаць.\nПадобна, аднак, яны кіравалі ў лес, які ўжо зацямнеўся воддаль у світальным сутонні, – зноў у бок Нёмана, далей ад Скідзеля. Зоська з самотнай паныласцю заўважыла тое, але што было ёй рабіць? Яе вялі, як арыштантку, і нават не хацелі сказаць куды. Праўда, усё ж яна адчувала, што кепскага ёй не зробяць. На яе баку была праўда, і, здаецца, з’явіўся заступнік, гэты во спрытны таўстунок Пашка, які яе недзе бачыў.\nТым часам амаль развіднела – з шэрай імглы выплыла такое ж шэрае зімовае поле – голая роўнядзь з недалёкім ляском наперадзе. Ад гэтага лесу ў поле ўразаўся неглыбокі равок з кустоўем, убачыўшы які, Салей збочыў насустрач, і хутка яны ўсе ўвайшлі ў равок. Сяржант з таўстунком, якія ішлі ззаду, пра нешта ціха перамаўляліся, Зоська, адрываючыся ад сваіх перажыванняў, разы два ўслухалася, але ўчуць нічога не ўчула, а Антон раптам смыгануў шыяй, быццам спаткнуўся нават. Зоська стрымала дыханне – падобна, ззаду размаўлялі пра нейкае наступленне, і Антон зацікаўлена запытаўся:\n– Рабяты, а што на фронце чуваць?\n– А табе нашто? Каб немцам перадаць?\n– Не, праўда? Як Сталінград? – дабіваўся Антон, і Зоська заўважыла, як ён увесь сцяўся і прыціх.\n– Сталінград даў фрыцам у зубы, – сказаў Пашка. – Паперлі немцаў пад Сталінградам.\n– Ды ну? – з разяўленым ад здзіўлення ротам азірнуўся Антон.\n– Ты давай топай! – прыкрыкнуў сяржант. – А то здзівіўся, японскі гарадавы!..\n– Не, на самой справе! Немцы ж казалі, што Сталінград узялі.\n– Узялі! Падавіліся там твае немцы. Вунь на шэсцьдзесят кіламетраў турнулі. Фронт прарваны, нашы наступаюць.\n– Ай-яй! Глядзі ты! – зусім ужо збянтэжыўся Антон.\n– Во, во! – сказаў сяржант. – Але табе чаго радавацца? Ты ж іншага чакаў?\nЗоська не ўдзельнічала ў размове і ні пра што не пыталася – пасля нядоўгай збянтэжанасці ўсё ў ёй заззяла. Быццам нешта звалілася з яе плячэй, што ціснула іх доўгія месяцы, і яна выразна адчула, як ёй не хапала менавіта гэтае весткі з-пад Сталінграда. Хаця яна, можа, і не разумела ваеннай важнасці гэтага далёкага горада, але заўжды адчувала, як трэба там перамога. Калі толькі гэта не плёткі. Калі гэта на самой справе. Але хлопцы, мабыць, ведаюць пэўна, бо нават перадаюць падрабязнасці: прарваны фронт і нашы пасунуліся на шэсцьдзесят кіламетраў. I яна, заўважыўшы, як паныла змоўк Антон, зласліва падумала: цяпер хай суцешыцца. Ён жа так перажываў гэтую няўдачу пад Сталінградам, якая натхніла яго на здраду, няхай ён цяпер узрадуецца. Няўдачы няма, ёсць перамога. Дык чаго ж ён так апанурыўся, згорбіўся і апусціў плечы? Нічога ў яго не атрымалася з ягоных хітрых планаў і нічога не атрымаецца, думала Зоська амаль з прагавітым зларадствам.\nСалей прывёў іх у ладны пакаты равок, мусіць, пачатак прырэчнага рова, яны дайшлі да рэдкага на схіле хмызнячку, і сяржант ззаду скамандаваў:\n– Стоп! Пасядзім тут. А ты, – кіўнуў ён Салею, – давай дуй! Дваццаці хвілін хопіць?\nСалей патаптаўся ў сваім падперазаным шырокай афіцэрскаю дзягай армяку, выцер рукой мокрую чорную бараду. Непадвязаныя вушы яго чорнай шапкі тырчэлі ў бакі.\n– Ну і добра! Давай дуй! – распарадзіўся малады камандзір, які па гадах мог быць сынам гэтага Салея.\nСлізгаючы па снезе, Салей палез угору па схіле, а яны засталіся стаяць унізе. Таўстунок Пашка пачаў поркацца па кішэнях – збіраць закурку. На яго паўнаватым, з выгляду дабрадушным твары не было ні клопату, ні нават якой сур’ёзнасці, у куточках вуснаў жыла мяккая ўсмешачка, нібыта ён займаўся чымсьці маласур’ёзным, хаця і цікавым увогуле. На свежасчырванелым, нібы абпаленым, твары сяржанта, наадварот, адбівалася строгая важнасць, нейкая ваўкаватая незадаволенасць сабой ці іншымі, і Зоська падумала, што з ім трэба паводзіць сябе асцярожна. Такія, раззлаваўшыся, здольны на ўсё, а раззлаваць іх заўжды нічога не варта, яны ўспыхваюць, нібы порах.\n– Так. А цяпер падрубаем, а вы пагледзіцё, – без ценю гумару абвясціў сяржант, дастаючы з кішэні нешта, загорнутае ў паперку, і Зоська адвярнулася. Ежа яе мала цікавіла, яна ўсё думала, як бы ёй вызваліцца ад апекі ці арышту гэтых людзей.


Гульня мара парася Анлайн. Гуляць бясплатна\nГульня мара парася\nГуляць у гульню мара парася онлайн:\nАпісанне гульні мара парася\nМаленькі, ружовы парася заўсёды марыў палётаць. Сёння яго лепшыя сябры падарылі яму паветраныя шарыкі. Завязалі іх вакол жывата свінкі і адправілі ў палёт. Але без вашай дапамогі парася не зможа паляцець. Хутчэй за далучайцеся да гульні і дапамажыце яму. Зьбірайце золата і арэшкі. Перац чылі дае паскарэнне жывёле. Беражыцеся крумкач. . Гуляць у гульню мара парася онлайн.\nТэхнічныя характарыстыкі гульні мара парася\nГульня мара парася дададзеная: 01.05.2013\nПамер гульні: 2.13 Мб\nГульні, падобныя на гульню мара парася\nСпампаваць гульню мара парася\nУставіць гульню мара парася на свой сайт:\nКаб ўставіць гульню мара парася на свой сайт, скапіруйце гэты код і вставте ў html код свайго сайта. Таксама калі вам спадабалася гульня мара парася, скапіруйце і адпраўце спасылку свайму сябру або ўсім сваім сябрам, падзяліцеся гульнёй з усім светам!\nЗ гульнёй мара парася, таксама гуляюць у гульні:


Увага да ветэранаў - Трыбуна працы\nНа мінулым тыдні, па словах намесніка старшыні райвыканкама Святланы Носавай, завершана выплата кампенсацый ветэранам Вялікай айчыннай вайны за невыкарыстаныя пуцёўкі ў аздараўленчыя ўстановы краіны. Падрыхтаваны таксама дакументы на выплату грашовых дапамог ветэранам Вялікай Айчыннай і асобным катэгорыям грамадзян, якія панеслі страты ад наступстваў вайны. Выплаты пачнуцца з красавіка.\nВада стане якаснай →


«Героі году — 2015». Прэтэндэнты на галоўную ўзнагароду (+лайн-ап). Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\nПартал Tuzin.fm па традыцыі падсумоўвае вынікі году і вызначае найлепшых у дзьвюх намінацыях. Намінанты на «Адкрыцьцё году» ўжо былі названыя. Чарга за «Героямі году»*. Пад паняцьцем «Героі году» мы маем на ўвазе «Найлепшы гурт году» — найбольш яскравую і актуальную каманду (выканаўцу), якая па суме дасягнутага (творчая і мэдыйная актыўнасьць, канцэртная дзейнасьць, посьпехі ў чартах і г. д.) можа прэтэндаваць на гэты статус. На «Герояў году» намінавацца можна бясконцую колькасьць разоў.\nНагадаем мінулых пераможцаў (у 2004—2005, 2007—2011 гадах ім лічыўся той, хто перамог ў галасаваньні за «Найлепшую песьню»). Гэты былі: «Крамбамбуля» (песьня «Люблю», 2004), Zet (песьня «Белакрылы анёл», 2005), рок-паэт Міхал Анемпадыстаў (аўтар песьні «Сьвяло ў цемры» IQ48 і беларускай вэрсіі «Аўтабіяграфіі» ў выкананьні Лявона Вольскага і Ігара Варашкевіча, 2006), N.R.M. (песьня «Менск і Мінск», 2007), «Глюкі» (песьня «АntiEMO», 2008), «Ляпіс Трубяцкі» (песьня «Зорачкі», 2009), «Глюкі» («Краіна 2.0», разам з Mauzer і Green Che, 2010), «Ляпіс Трубяцкі» (песьня «Грай», 2011). Першымі статус менавіта «Герояў году» атрымаў гурт Akute (2012), у 2013-м прэмію заслужыў гурт Re1ikt, у 2014 годзе — Dzieciuki.\nСёлета ў шорт-ліст намінацыі «Героі году» ўвайшло сямёра прэтэндэнтаў:\n«Бригада Революционного Угара и Творческого Отпора имени Орнеллы Мутти» супакоіла сваіх патэнцыйных прыхільнікаў, якім хоць і падабаецца грамадзянін і паэт Міхалок, але фізкульт-прывет у выглядзе альбому «Underdog» іх трошкі спужаў. Сяргей нібы прызнаў, што тое была ня надта ўдалая ідэя — і Brutto сёлета запісалі альбом, які ад іх чакалі, зьезьдзілі двойчы ў тур па Ўкраіне, у тым ліку па тых пунктах, куды іншыя нос паказаць не наважацца. Была яшчэ ў гурта выдатная ідэя з антываенным фэстам, рэалізацыю якой, на жаль, адклалі. А наогул Brutto і асабіста Міхалок функцыянаваў у фармаце рэаліці-шоў і навінаў падкідаў цягам 2015 году ледзьве не штодня: абвінавачваньне былых калегаў па «Ляпісе» ў сэпаратызьме, першая публічная прамова па-беларуску, прызнаньні пра ціск з боку КДБ, аўдыенцыя ў міністра культуры Ўкраіны і выдача пасьведчаньня на сталае пражываньне ва Ўкраіне асабіста кіраўніком міграцыйнай службы з фотасэсіяй, скандал з Exploited, эпічнае відэа на «Родны край», удзел у акцыі ў Лёндане з этэрам на Бі-Бі-Сі, меркаваныя гастролі ўзімку па ЗША, — гэта кароткі пераказ таго, што адбывалася з камандай Міхалка цягам гэтага году.\nСлухаць альбом «Родны край»\nГэты гурт ужо другі раз запар намінуецца на «Герояў году». Сёлета Арцём Лук’яненка і Ксенія Жук яшчэ болей набралі абароты — іх альбом «Сонцам сагрэтыя» ўвайшоў у дзясятку найлепшых па выніках 2014 году на Experty.by, яны перамаглі (разам з Tonqixod) у конкурсе фэсту «Басовішча-2015», узялі Гран-Пры конкурсу «Засьпявай 2.0», былі адзначаныя на нацыянальнай музычнай прэміі за найлепшую песьню на беларускай мове («Абдымі мяне»), сабралі аншляг на свой канцэрт з нагоды 2-годзьдзя ў клюбе «Мулен Руж», сталі гасьцямі на фэстах «Бардаўская восень», «Дружба», «Дикая мята» (RU), адыгралі сольныя канцэрты ў Маскве, Санкт-Пецярбургу, Варшаве, Празе, і спыняцца на гэтым ня думаюць.\nСлухаць альбом «Сонцам сагрэтыя»\nСваю «партызанскую» сутнасьць «Крамбамбуля», які задумваўся некалі як застольны поп-праект, у апошнія пару году і не хаваў — можна ўзгадаць хоць бы фотасэсію ў лясах пад Менскам ці рэпэртуар на канцэрце гурта на Майдане ў Кіеве. Сёлета Вольскі канчаткова вырашыў не гуляцца ў аніякія гульні з тутэйшымі ідэолягамі і не выступаць у Беларусі нават тады, калі нібы і дазваляюць — бо ў любы момант гэты дазвол можа быць скасаваны. Таму ў Вольскага сёлета былі выключна партызанскія вылазкі — як канцэрт у падземным пераходзе каля ГУМу ці прэзэнтацыя дыска і Сьцяга ў гандлёвым цэнтры «Маскоўска-Венскі». Лявон абвесьціў, што «Крамбамбуля» больш альбомаў выдаваць ня будзе і пасьля рэлізу «Чырвонага штраля» сыходзіць у лясы партызаніць ды іншых варыянтаў існаваньня ў сучасных умовах ня бачыць. Калі ўсе расчуліліся і сталі актыўна памінаць праект, Вольскі ўдакладніў: хаваць «Крамбамбулю» заўчасна, так што новыя песьні, партызанскія сустрэчы і выязныя канцэрты могуць здарацца і надалей.\nСлухаць альбом «Чырвоны штраль»\nДэбютнік «Pradmova», выдадзены летась, працаваў на трыё ўвесь гэты год. Яны ўзялі чатыры намінацыі на ўзнагародах Experty.by — за «Найлепшы дэбютны альбом», «Найлепшы беларускамоўны альбом», «Найлепшы рок-альбом» і «Альбом году» (па вэрсіі штатных экспэртаў). За гэтую працу ім адрэспэктавалі таксама Сяргей Філімонаў, Лявон Вольскі, расейскі гурт Tequilajazzz, а таксама гледачы, якія запоўнілі залю Тэатру беларускай драматургіі на сольны канцэрт. Іх «Конрад Валенрод» пераняў эстафэту ад «Насыпаць горы» і надоўга прапісаўся ў аўдыёчарце. Вартая асобнай увагі 16-хвілінная кампазыцыя «Ўшанаваньне Цмока» — беларуская вэрсія паэмы Джыма Морысана «Celebration of Lizard». Сёлета музыкі таксама напісалі музыку да беларускай нямой стужкі «Нянавісьць» (1930) і выканалі ў дуэце зь Сяргеем Пукстам свой новы трэк «Марозная» — яго прэм’ера адбудзецца на Новы год.\nСлухаць альбом «Pradmova»\nГурт выдаў адзін з самых магутных рок-альбомаў-2015, які высьпяваў чатыры гады і ўжо толькі за яго можа прэтэндаваць на прэмію «Героі году» ў другі раз. Дзіва, але менавіта іх кліп, зроблены літаральна на каленцы, на акустычную вэрсію «Чаго ты, лося» здабыў посьпех у выніковым відэачарце і быў прызнаны найлепшым у сэзоне 2014—2015. Толькі што гурт прэзэнтаваў новую відэапрацу — на песьню «Зрушаны сьвет». Сёлета гурт таксама запрасілі на фэстываль «Нямыя ночы» зь фільмам «У агні народжаная» і госьці фэсту былі проста ачараваныя іхняй музыкай.\nСлухаць альбом «Лекавыя травы»\nГод для Вайцюшкевіча пачаўся нярадасна. Пасьля кароткай размарозкі, калі выканаўца ўпершыню за доўгі час легальна выступіў у Менску ў межах праекту «Re:Песьняры» і з сольным канцэртам у ДК глухіх, яго замарозілі назад — такім чынам быў сарваны выступ у ДК МАЗ. У клюбе «Піраты», дзе Вайцюшкевіч мусіў выступаць у межах праекту «Жывы Тузін», скончылася электрычнасьць і нягледзячы на тое, што ўсе неабходныя дакумэнты былі сабраныя і падпісаныя, арэнда аплочаная і большасьць квіткоў прададзеная, дырэкцыя клюбу адмовілася адчыняць дзьверы. У ліпені ідэолягі ўпершыню афіцыйна прызналі, што з творчасьцю Вайцюшкевіча нешта ня так. Апальны артыст выступіў легальна толькі аднойчы за год — у Белдзяржфілярмоніі з ініцыятывы Народнага артыста Беларусі Мікалая Казінца. Затое даў з паўсотні нефармальных канцэртаў у Беларусі і за мяжою, выдаў альбом «Наша песьня», які з посьпехам прэзэнтаваў у Вільні, а пад канец году выйшаў яшчэ адзін яго дыск — «Камэта» на словы Яраміра Нагавіцы, а кліп Расьціслава Смольскага на песьню «Дачакайся, матуля» пратрымаўся ў лідэрах відэачарту на Tuzin.fm практычна ўвесь гэты сэзон.\nСлухаць альбом «Наша песьня»\nЭлектра-фольк праект сёлета ўрэшце дарабіў пачатае яшчэ чатыры гады таму і прадставіў свой дэбютнік «Žnivo» — знакавы ня толькі для беларускай фольк-плыні, але і для ўсёй нашай музыкі. Гурт зладзіў маштабную прэзэнтацыю ў Менску на Купальле. А пры канцы мінулага году сьпявачкі Руся і Надзея зьезьдзілі ў Друю, каб зьняць музычны фільм ды падрыхтавалі каляднае караоке. Музыкі заўважна пашыраюць кола прыхільнікаў беларускай культуры — іх творчасьць, напрыклад, упадабала вакалістка Morcheeba Скай Эдвардс — Shuma выступіла з брытанскім трып-гоп гуртом у менскім Палацы спорту.\nСлухаць альбом «Žnivo»\nЯшчэ: Шорт-ліст музычнай прэміі «Героі году — 2015». Намінацыя «Адкрыцьцё году»\nАбвяшчэньне пераможцаў «Герояў году, а таксама «Адкрыцьця году» ды ўручэньне прызоў за найлепшую песьню, кліп і альбом сэзону адбудзецца падчас вялікага канцэрту «Героі году» 12 сьнежня ў клюбе «Пляцоўка Хол» з удзелам намінантаў на «Адкрыцьцё году» — Pauline, zolki band, Angst, а таксама намінантаў на «Герояў году» — Re1ikt i Navi. Магчымыя сюрпрызы.\nКвіткі (з улікам камісіі апэратара) — 150 000 (танцпляц) і 180 000 (столік). У дзень канцэрту будзе даражэй.\nПадзея ў Facebook Падзея ЎКантакце\nГероі году, Shuma, Зьміцер Вайцюшкевіч, Re1ikt, Tonqixod, Крамбамбуля, Navi, Brutto\n4377 / 2\nЗаклікаем рабіць свае прагнозы ў камэнтарах. Цікава ці супадуць рэдакцыйнае і чытацкае меркаваньні:).\nхоть бы не нави) если отдать крамбамбуле то это как бы будет как награда к их уходу..они несомненно заслуживают это...но я бы отдал или реликту или шума...\nУсе вартыя - цяжка выбраць...\nхРЫСЬцiна / адказаць\nRel1kt, канешне =)


Share21Nov 6 2017 16:31:23\nhttps://primechaniya.ru/home/news/oktya … tradamusa/\nhttps://lifter.com.ua/3882/16-raz-kogda … stradamusa\nписи// Это фальшивка если чё.\n26 мая 2017 г. Ролик из Фейсбука, 0:06 - https://www.youtube.com/watch?v=21lhiKfc1p4\nShare22Nov 10 2017 12:55:00\nВ Саудовской Аравии за коррупцию закрыли много-много принцев\nКонфискованные у коррупционеров активы станут собственностью государства, утверждает источник. По его словам, саудовские власти намерены выручить таким образом до 3 трлн риалов (около 800 млрд долларов\nShare23Jan 31 2018 17:48:30\nЗадержанные саудовские принцы возвращают в казну миллиарды https://ru.oxu.az/world/240703\nВ рамках борьбы с коррупцией в государственную казну Саудовской Аравии вернули 106 млрд 700 тыс. долларов. Их заплатили задержанные саудовские принцы, министры и бизнесмены в обмен на свободу.\nЧасть средств, которые власти получили от задержанных принцев и бизнесменов, разделят между населением в качестве компенсации за повышение цены на бензин и введение налога на добавленную стоимость.Саудовские госслужащие, пенсионеры и военные в течение 2018 года ежемесячно будут получать по 266 долларов прибавки к пенсии или зарплате.


Талалай Леў -\nПредмет: Талалай Леў\nТалалай Леў, нарадзіўся ў 1906 г. на Магілеўшчыне.\nУ 1925-1926 гг. працаваў настаўнікам Вендарожскай пачатковай школы Магілеўскага раёна, у 1926-1928 гг. вучыўся ў Віцебскім педагагічным тэхнікуме. Быў прызваны ў Савецкую Армію. З 1932 г. - супрацоўнік жыдоўскай газеты «Юнгер арбайтэр» («Малады рабочы»). У 1936-1941 гг. выкладаў расейскую мову і літаратуру ў сярэдняй школе ў Менску. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны - у арміі.\nЗагінуў у 1942 г. на фронце.\nПершы верш апублікаваў у 1924 г. Пісаў на мове ідыш. Аўтар зборнікаў «Мой першы сноп» (1932) і «На маршы» (1940). Асобныя творы апублікаваны ў перакладзе на беларускую мову ў зборніку «Мы іх не забудзем» (1949).\nТалалай Леў, нарадзіўся ў 1906 г. на Магілеўшчыне. У 1925-1926 гг. працаваў настаўнікам Вендарожскай пачатковай школы Магілеўскага раёна, у 1926-1928 гг. вучыўся ў Віцебскім педагагічным тэхнікуме. Быў прызваны ў Савецкую Армію. З 1932 г. - супрацоўнік жыдоўскай газеты «Юнгер арбайтэр» («Малады рабочы»). У 1936-1941 гг. выкладаў расейскую мову і літаратуру ў сярэдняй школе ў Менску. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны - у арміі....


��� ���� ����� ����� 2013 � ��� ����� ������ 2013 � ��� ����� ��� 2013 youtube rss twitter facebook �������� ���� ������� ���� ��� ����� ���� �� �� ������� ���� ������� ������� ��� ��� > ��� 2013 - ��� ������ 2013 - ������ ������� 2013 > ��� 2014 - ��� ������ - ��� �� - ��� ����� ��� ���� ����� ����� 2013 � ��� ����� ������ 2013 � ��� ����� ��� 2013\n��� ����� ��� �������ʿ ���� ������ ������� ��� 2014 ������� ����� ������� ����� ���� ���� ������� ������ ��� 2014 - ��� ������ - ��� �� - ��� ����� ��� 2013� ��� �����ʡ ��� ������ɡ ��� �ȡ ��� �������ɡ ������ 2013 ������� �������� ������� ����� �������� �������� ������� ������ ��� ����� ������� ������� ����� ��� ����� ������� ����� ���� ������� ���������� ������� ��������� ������� �������� ������� �������� ������ �������� ��� ��������� ���� ����������� ����� �������� ����� �������� ������ YouTube ���� ����� ���� ���� ������� ������� ������ �������� ������� �������� ���� ������ ����� �������� ��� 2014 ��� ���� ���� ��� ����� ����� ���� ����� ����� ����� MP3 ����� ������� ����� 2013 ����� ������� ����� MP3 ��� ���� ����� ����� 2013 � ��� ����� ������ 2013 � ��� ����� ��� 2013 1 Awesome Man ��� ���� ����� ����� 2013 � ��� ����� ������ 2013 � ��� ����� ��� 2013 ��� ���� ����� ����� 2013 � ��� ����� ������ 2013 � ��� ����� ��� 2013��� ���� ������ ������ ��� ���� ����� �����,��� ����� ������ ������� ������ -[ ���� ����� ]- �� ������ Awesome Man ● "��������" ���� ������ �������� �������� ������ ● �������� ����� �� ����� ������� ● ���� ��� �� ������ ● ������ ��� ���� ����� "���" ������ ● �������� ���� ��������� �� ���� ������ ● ��� �� ������ ���� ����� �� ����� � ● ���� ����: ��� ����� ����� ������ ��� ����� ���� ���� ● ����� ���� Super Nisqually ● ����� ���� March Offworld recon ● ��� ��� ����� 2 sнΫмªÄ ��: ��� ���� ����� �����,��� ����� ������ ����� ���� ����� ���� �� ������ sнΫмªÄ ● ����� ������ ● ���� ���� ● ������ ���� !!! ● ����� ● �������� ��� �� ����� .......�!�!�!�!�!�! ● ����� ����� ���� ���� ��� ����� ● ���� ������ ��� ● ���� ��� ����� ● �� ������ �� ���� �� �� :d ● ��� �������� 3 Awesome Man ��: ��� ���� ����� �����,��� ����� ������ ��������������� ��� ����� � ��� �� ������ Awesome Man ● �������� ������ ������ ������ ������ ��� ������� ● ����� ������� ����� �� ����� ������� �������� ���� ����� ● ����� ����� ��������: ����� ����� �� ���� ������� ���������� �������� �� ��� ● ������� ��������� ����� ������� ���� �� ����� ������ ● ����� ���� Motorrad Grand Prix Simulator 2011 ● ���� ��� ������ ������� ● ���� �� ����� ������ ● ����� ���� WWE SmackDown Vs Raw 2011 PSP ● ������": ���� ����� "����� ������� ��������" �� ����� ��������� ������� ● ����� ���������� ������� ���� ����� ����� ������� 4 ������ ����� ��: ��� ���� ����� �����,��� ����� ������ ���� ��� ����� �� �� ������ ������ ����� ● ��� ��������� ● ������� ������� ● ���� ���� ���� ������ ● ������� ������� ● ���� ���� ������ �� ���� ● ������ �� ����� ������ ● ������ ����� �� ����� �� .. ● ���������� ● ��[♥��� ����� ������� ������ ���� ♥]�� ● ���� ���� « ���� ��� �����\n����� ����� ������ � ���� �������� � ���� ������ » ����� ������� ������ ���� ����� ������� ���� ��� ������� ��� ���� ����� ��� ������� ����� ������ �������� ��� ����� ������� �������� ��� ����� ������ ������ ��� ��� �� ��� ���� ����� ����� 2013 � ��� ����� ������ 2013 � ��� ����� ��� 2013 ����� ������ 2013 - ��� ����� ������� �� 2013 - ���� ����� ����� 2013 �� ��� ����� - ���� - ��� ��� - ����� - ������ 2013 ������� ����� ������ ������ 2013 - ����� ����� ����� 2013 - ����� ����� 201 �� ��� ����� - ���� - ��� ��� - ����� - ������ 2013 ����� ����� ���������� 2013 - ������� ����� 2013 - ������� ����� ������ ������ 2013 �� ��� ����� - ���� - ��� ��� - ����� - ������ 2013 ���� ����� 2013 - ���� ����� ����� 2013 - ���� ������� ����� 2013 �� ��� ����� - ���� - ��� ��� - ����� - ������ 2013 ���� ����� ����� ������ ������ 2013 - ����� ����� 2013 - ����� ����� ����� 2013 �� ��� ����� - ���� - ��� ��� - ����� - ������ 2013 ������ ���� 08:45 PM. ������� ��� -


Прайшоў справаздачны канцэрт дзіцячай школы мастацтваў | "Нарачанская зара" (пасведчанне аб рэгістрацыі №765 ад 4.11.2009)\nПрайшоў справаздачны канцэрт дзіцячай школы мастацтваў\nСталі ўжо традыцыйнымі штогадовыя справаздачныя канцэрты навучэнцаў дзіцячай школы мастацтваў. Праходзяць яны звычайна ў маі. Прычым настолькі адметна і запамінальна, што пастаянна збіраюць у ГДК паўнюткую залу гледачоў. Так было і цяпер.\nНапачатку перад прысутнымі выступіла дырэктар дзіцячай школы мастацтваў А. І. Касарэўская.\n- Сёлета 19 выпускнікоў атрымліваюць пасведчанні аб заканчэнні дзіцячай школы мастацтваў, – сказала, звяртаючыся да прысутных, Алена Іванаўна. – З іх 6 – праходзілі навучанне ў філіяле ўстановы, які знаходзіцца ў вёсцы Сваткі. З 13 мядзельскіх выпускнікоў адзін займаўся на харэаграфічным, астатнія – на інструментальным аддзяленнях.\nДырэктар павіншавала юнакоў і дзяўчат з атрыманнем пачатковай музычнай і харэаграфічнай адукацыі, выказала ўпэўненасць, што гады, праведзеныя ў сценах установы, не пройдуць для іх дарэмна.\nЗатым А. І. Касарэўская выканала прыемную місію – уручыла пасведчанні аб заканчэнні дзіцячай школы мастацтваў выпускнікам. Пад гукі музыкі адзін за адным падымаліся віноўнікі ўрачыстасці з кветкамі ў руках на сцэну за дакументам, які пацвярджае, што імі пераадолена яшчэ адна важная прыступка на ніве адукацыі. Акрамя таго, выдатнікі вучобы і найбольш актыўныя ўдзель-\nнікі конкурсаў і культурнага жыцця ўстановы атрымалі Ганаровыя граматы. Увогуле 15 выхаванцаў было адзначана за сваё старанне. Усе яны атрымалі ўзнагароды з рук кіраўніка ўстановы.\nА затым Алена Іванаўна запрасіла паглядзець канцэрт, які падрыхтавалі навучэнцы разам са сваімі выкладчыкамі.\nВядучыя – Анастасія Тачыцкая і Андрэй Рушук – аб’яўляюць нумар за нумарам, запрашаючы на сцэну юных артыстаў. Хор малодшых школьнікаў (кіраўнік Тамара Блізнюк) змяняе хор старшакласнікаў (кіраўнік Кацярына Цурганава). Іх выступленне гледачы сустрэлі дружнымі апладысментамі. А як хораша ігралі на фартэпіяна ў чатыры рукі Юлія Мехавіч і Вікторыя Мінінкова! Шмат прыемных хвілін падаравалі прысутным юныя спевакі Караліна Круцька, Ілля Семяненка, Кацярына Ардынец, Фрыда Савіцкая, Аляксандр Нікіценка, Мікіта Сямітка. Сола на акардэоне выканала Вікторыя Багінская. Спадабаліся таксама трыо інструменталістаў у складзе сястрычак Савіцкіх – Фрыды і Адэлі, і Ірыны Качарго, якія ігралі на скрыпцы, цымбалах і фартэпіяна, дуэты баяністак Вікторыі і Наталлі Стэрнад, скрыпачоў Андрэя Рушука і Віктара Калошкі, а таксама Рамана Шыманоўскага і Андрэя Балаховіча, якія займаюцца ў класе духавых інструментаў. А якімі заўзятымі атрымаліся танцы ў выкананні вучняў харэаграфічнага аддзялення (кіраўнік Вікторыя Клімовіч)! Дарэчы, юныя танцоры выступалі не толькі самастойна, але і разам са спевакамі і сваімі прыгожымі, адточанымі рухамі надавалі адметнасць канцэртным нумарам. На “ўра” ўспрынялі гледачы і выступленні ансамбляў у складзе баяністак Наталлі і Вікторыі Стэрнад, скрыпачоў Андрэя Рушука і Фрыды Савіцкай, акардэаністак Вікторыі Багінскай, Юліі Мялешка, Дар’і Храстал. Як і заўсёды, шквал апладысментаў заслужылі эстрадна-вакальная група “Канфеці” і эстрадна-вакальны квартэт “Агеньчыкі”. Уразіла сваёй манерай выканання і трыо ў складзе салістак Кацярыны Ардынец, Караліны Круцька і Фрыды Савіцкай.\nНе зважаючы на працягласць праграмы, у якой\nудзельнічала 105 навучэнцаў і было паказана 28 нумароў, канцэрт нікому не надакучыў. Наадварот, усе былі ў захапленні ад убачанага і пачутага на сцэне. А гэта і ёсць лепшае пацвярджэнне таго, што ў школе мастацтваў працуюць таленавітыя, ініцыятыўныя людзі, якія дзякуючы сваім ведам, вопыту імкнуцца развіць далей творчыя здольнасці давераных ім дзетак, выхаваць іх людзьмі інтэлігентнымі і культурнымі ва ўсіх адносінах.\nЗасталося дадаць, што ў фае была прадстаўлена выстава работ навучэнцаў мастацкага аддзялення ДШМ. Малюнкі, выстаўленыя на суд гледачоў, уражвалі сваёй адметнасцю і непаўторнасцю. А ўсё таму, што ў кожны з іх была ўкладзена часцінка шчырай, непасрэднай дзіцячай душы.\n10 чэрвеня 2010. Каментарыі: Каментароў няма. Размешчана ў Грамадства


Падзеі, або ў пошуках тэмы | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Падзеі, або ў пошуках тэмы\nПадзеі, або ў пошуках тэмы\nМінулы тыдзень выдаўся такі багаты на падзеі, што кожная з іх вартая не толькі калонкі, але і артыкулаў з працягам, грунтоўных асэнсаванняў, разважлівых каментарыяў. Пра кожную хацелася напісаць асобна. Ды кожная наступная крыху засланяла папярэднюю... Напачатку мінулага тыдня свой юбілей адзначыла Ала Пугачова. Правільней сказаць, 70-годдзе прымадонны савецкай эстрады адзначала ўся былая вялікая краіна.\nНе, яна малайчына. Расійская пластычная хірургія таксама аказалася на вышыні. Ды і шматлікія масажысты-візажысты не дарма хлеб ядуць. Заадно ўсім нам, кабетам за... — урок. Тут жа «фішка» не толькі ў тым, як нацягнуць скуру і падабраць гардэроб, каб 70-гадовая жанчына выглядала на сорак пяць. Тут самае важнае яе ўласнае ўспрыманне і адчуванне: маладая маці, трэба адпавядаць. Ды што там казаць, яе жыццё — гэта яе выбар. Яна ж нічога не ўкрала, нікога не пакрыўдзіла. Мне падаецца, што гэтай сваёй новай сям'ёй Ала нібы ўвасобіла мару многіх і многіх людзей пражыць жыццё двойчы. Раней гэта было характэрна выключна для мужчын. Ну, напрыклад, пражыў у шчаслівым шлюбе са сваёй аднакурсніцай плюс мінус дваццаць гадоў, дзеці падраслі. Потым закахаўся, ажаніўся з маладой: новыя перажыванні, новыя эмоцыі, новыя дзеці. Нібы жыццё наноў. Розныя бываюць фіналы ў згаданай гісторыі, але будзем гаварыць пра лепшае. Так і Ала Барысаўна, думаю, яшчэ парадуецца жыццю, падгадуе дзяцей. А тое, што пра яе так шмат гавораць і праўды, і плётак, гэта таксама яе выбар. Нездарма ж усе каналы дні тры да падзеі трубілі толькі пра юбілей.\nМожа і далей гаварылі б, але навіна з Парыжа вечарам панядзелка засланіла ўсе іншыя. Гарэў Нотр-Дам. Цяпер ужо магу сказаць, што пашчасціла там быць у 2011 годзе. І гэты сабор Парыжскай Божай Маці выглядаў нечым накшталт вечнасці, непахіснасці. Дастаткова сказаць, што на ўваходзе ніхто не правяраў змесціва сумак, як, напрыклад, пры наведванні Луўра. Гэта ж храм, туды людзі ідуць маліцца, а не толькі глядзець, як мы, турысты. Тады, дарэчы, была нядзеля, у Нотр-Даме ішла служба. Але тая жменька вернікаў на чале са святаром выглядала нібы яшчэ адна група турыстаў на фоне прасторы храма. З уражанняў засталося ў памяці, што сабор вельмі вялікі, яго не абыдзеш і за 10 хвілін па перыметры, калі не ісці подбегам. Яшчэ помню яго выратавальную прахалоду, бо на вуліцы стаяла спёка за трыццаць. Пад тымі змрочнымі і велічнымі скляпеннямі нібы запавольваўся час, агортваў спакой. Спадабалася, што не трэба было стаяць у чарзе, каб купіць свечку. Яны ляжалі на спецыяльным прыстасаванні ледзь не на кожным кроку. Побач былі скрынкі, куды можна кінуць адзін альбо два еўра. А можаш запаліць свечку і так, ніхто цябе не кантралюе: ты ж у боскім храме, а не ў гандлёвым цэнтры.\nМы былі змучаныя пасля дарогі, а Нотр-Дам стаў першым аб'ектам наведвання. І гэта, вядома, не лепшы спосаб знаёмства са славутасцямі такога маштабу. Тады здавалася, вось некалі прыеду сюды зноў, каб няспешна пахадзіць, прыгледзецца да ўнікальнага помніка работы сярэднявечных майстроў... Лепш было б прыязджаць не летам, калі на востраў Сітэ морам цячэ паток людзей. А цяпер думаю, добра, што тады пабывала. І ведаеце, што мяне найбольш уразіла цяпер, калі той пажар трансліравалі ва ўсім свеце? Парыжане. Яны плакалі разам, спявалі малітвы разам. Разам прасілі неба за свой Нотр-Дам. Яны любяць свой Парыж. Таму верыцца, што адновяць сваю і сусветную славутасць. І з'явяцца ў саборы Парыжскай Божай Маці сістэма пажарнай бяспекі больш надзейная і сучасная, чым тая, што дазволіла выпадковаму пажару за кароткі час ледзь не ўшчэнт спаліць набытак чалавецтва. А можа, вінаваты славуты чалавечы фактар, бо нейкі рамонтнік праігнараваў правілы бяспекі. І вось вам задача: што можа адзін нехлямяжы рабацяга супраць васьмісотпяцідзесяцігадовай мураванай глыбы?\nЧасам чалавек можа многае. Дэманстрацыяй такой магчымасці стала яшчэ адна грандыёзная падзея мінулага тыдня, якая пераклікаецца з названай мною першай. Перамога Зяленскага. Скажаце — не пераклікаецца? Як паглядзець. Народ любіць сваіх куміраў: эстрадных, кіношных, спартыўных. Лічу, што ў першым туры суседзі выбралі кінагероя — настаўніка Галабародзьку, а ў другім ужо галасавалі за кандыдата Зяленскага. Мала памятаю, бо была ў першым ці другім класе, найбольш з расказаў ведаю, як увесь Савецкі Саюз сачыў за прыгодамі разведчыка Шцірліца падчас прэм'еры, жыццё замірала на час чарговай серыі. Ну, а каб тады былі магчымыя выбары, і акцёр Ціханаў вылучыў сваю кандыдатуру, спрагназаваць працэнтаў 90 няцяжка. Так і тут, людзі паверылі ў створаны артыстам вобраз, сваімі галасамі падпісаліся пад вечнай марай аб сумленні, справядлівасці. І цяпер Уладзіміру Аляксандравічу трэба апраўдваць спадзяванні. Цяжкі крыж ён на сябе ўзваліў.\n1682 Абнародаваны рэзультаты exit poll на выбарах Прэзідэнта\n724 Як галасавалі рэгіёны на выбарах Прэзідэнта\n592 Замежныя лідары віншуюць Аляксандра Лукашэнку з перамогай на выбарах\n586 Аляксандр Лукашэнка: Сітуацыя была ноччу напружаная\n519 Як адбываюцца выбары Прэзідэнта ў Вілейцы\n445 Выбары-2020. Погляд палітолагаў


Хоць ураджэнка беларускай вёскі Бабышкі Ніна Янсанэ мае латышскае грамадзянства і надзел зямлі на Рыжскім узмор’і, аднак сэрцам яна застаецца з Беларуссю\nПаклон Табе, мая сястрыца!\nОпубликовано: 11.11.2015 12:26:32\nУладзімір Караткевіч, Мухабат з Душанбэ, Ніна Янсанэ, Рыгор Барадулін. Каўгуры, 1966 г.\nФота: Сяргей Панізьнік\nУ беларусаў з латышамі — даўнія крэўныя повязі, і лёс маёй сястры Ніны, у дзявоцтве Панізьнік, таму пацвярджэнне. Пра яе хочацца расказаць якраз сёлета, калі адзначаюцца 150-я ўгодкі паэта, драматурга, грамадскага дзеяча Яніса Райніса, якому ў 1940 годзе было пасмяротна нададзена званне Народнага паэта Латвіі. Цяпер вядома: ад маці Дарты з роду Грыкоўскіх ён вызнаў мову і народныя песні беларусаў, якія перадаліся Янісу ад карэнных жыхароў латгальскай зямлі. Згадаем: у 1920-м некалькі прыдзвінскіх паветаў Віцебскай губерні былі перададзены Латвіі. Але нашчадкам крывічоў пашанцавала. Іх прадстаўнікі звярнуліся па дапамогу да Райніса, і ў 1921-м пры яго падтрымцы пры Міністэрстве асветы Латвіі быў створаны Беларускі аддзел для кіраўніцтва школьнымі ўстановамі. Гэта родны нам па крыві Райніс пасадзейнічаў адкрыццю гімназій у Даўгаўпілсе і Лудзэ. Беларускія дзеячы выказалі яму за тое падзяку: у 1922 годзе дырэктар Нацыянальнага тэатра быў абраны ганаровым сябрам Культурна-асветніцкага таварыства беларусаў у Латвіі “Бацькаўшчына”. Зрэшты, пра знакамітага сябра Янкі Купалы можна пісаць бясконца. Нагадаю, што ў 1926-м Райніс быў у Мінску: удзельнічаў у Акадэмічнай канферэнцыі. А ў Віцебску праз колькі дзён быў на адкрыцці драматычнага тэатра (БДТ-2).\nПадрадкоўнікі ад Ніны\nШмат твораў Райніса перакладзена ў Беларусі. Спрычынілася да таго і мая сястра. Як рыхтавалася кніга “Ян Райніс. Выбранае” (1993), то ўкладальніца тома Мірдза Абала папрасіла рыжанку Ніну Янсанэ зрабіць падрадкоўнікі паэтычных твораў, перакласці празаічныя тэксты. Хоць сястра дасканала валодае латышскай мовай, але сутыкнулася з сакрэтамі знакамітага аўтара. Значэнне многіх яго слоў не змаглі растлумачыць нават знаёмыя рыжане! Чаму? Бо Райніс пазбаўляўся даўніх згерманізаваных запазычанняў і шырока ўжываў дыялектныя пярлінкі. Іх дапамагаў Ніне асвяціць Андрыс Веянс, сын латгальскай зямлі.\nУ той том дзякуючы падрадкоўнікам Ніны Янсанэ трапіла і некалькі маіх перакладаў вершаў Яніса Райніса. Адзін з іх называецца “Блудны сын”. Некаторыя перакладзеныя Нінай райнісаўскія артыкулы беларускай тэматыкі потым увайшлі ў кнігу “Крывіцкія руны: Беларускія пісьменнікі Латвіі”. Там жа змешчаны і пераклад латышскай народнай казкі, тэкстаў Айі Лацэ, Андрыса Веянса. Актыўным кансультантам ужо згаданай Мірдзы Абалы, доктара філалогіі, Ніна была і тады, калі тая пачала працаваць над стварэннем “Беларуска-латышскага, латышска-беларускага слоўніка” — ён пабачыў свет у 2010 годзе ў тым ліку і дзякуючы намаганням Саюза беларусаў Латвіі.\nДзе сонца па зямлі хадзіла...\nПераклады маёй сястры друкаваліся ў штогодніку “Ветразь”, часопісе “Вожык”, у газетах “Наша слова”, “Набат”. Апублікаваны і яе згадкі “Помню свой мацярык”. Надта ж уразіла яе выслоўе пра незвычайную зямлю, дзе нарадзілася, бо “там сонца па зямлі хадзіла…” З верша-прысвячэння Ніне — вось такія мае радкі: “Дзвіна — суседка бальшакоў — / і нас на хвалі пасадзіла./ Ці ж вернемся мы ў след бацькоў,/ дзе сонца/ па зямлі / хадзіла?/ Сястра, зажурынка мая,/ і мне ты кладачкі масціла./ Вясной пакормім салаўя,/ каб сонца/ па зямлі/ хадзіла”. А нарадзілася Ніна, дачка Сцяпана Панізьніка, 21 лістапада 1933 года ў вёсцы Бабышкі Браслаўскага павета Віленскага ваяводства (цяпер Мёрскі раён Віцебшчыны). Добра памятае, як нашы бацькі, ды і яна з імі жылі “пры паляках, пры саветах, пры немцах…” У 1942-43-х гадах хадзіла ў беларускамоўную школу, дзе, расказвала, настаўнік Янка Манета прымушаў вучыць напамяць паэму Якуба Коласа “Новая зямля”. І больш як праз 70 гадоў з тае “пакуты” Ніна мне пры сустрэчах нагадвае ўрыўкі са знакамітага твора.\nІ якім жа няпростым, “непрамалінейным” бывае, аднак, жыццё! Па вызваленні ад акупацыі той Янка Манета, расказвала сястра, пад’ехаў з саслужыўцамі на конях да бабышкаўскага двара. Быў у вайсковай форме, пры партупеі. І загадаў называць яго цяпер Аляксандрам Пархоменкам, афіцэрам Чырвонай арміі. Вось такія “калабаранты” настаўнічалі ў Остландзе.\n“Svejki!” — гэта“Сваякі!”\nЗ 1951 года сястрыца мая жыве ў Латвіі, бо да Рыгі прытуліліся нашы родзічы яшчэ з петраградскіх часоў. Не без дапамогі знаёмых латышоў Ніна паступіла на вучобу ў тэхнікум малочна-мясной прамысловасці. Праца ў гандлёвай сферы вымагала выдатнага валодання латышскаю моваю, і Ніна яе засвоіла да глыбінных пластоў. І мяне, помніцца, вучыла “апраўдвацца” перад нечаканым субяседнікам. Прыблізна так: “Pietodet, ludzu, es nesaprot: runaju baltkrieviski”, што азначае: “Прабачце, калі ласка, я не разумею: размаўляю па-беларуску”. А латышскае прывітанне “Svejki!” я пераклаў для сябе словам “Сваякі!” Так з дапамогай сястры і сёння пачуваю сябе сваяком-сабрысам дружалюбных латышоў.\nУ жыцці Ніны адбылося многа значных пераменаў, як пачала працаваць майстрам на Рыжскім заводзе ювелірных вырабаў. Прафсаюз дапамагаў лепшым умельцам, ці пераможцам у сацспаборніцтве, наведаць ГДР, агледзець прасторы рэспублік Сярэдняй Азіі… Добра запомніўся адзін з маіх прыездаў да сястры. Вядзе мяне са станцыі Слока ў напрамку Рыжскага заліва. Пераходзім шашу на славутыя тады Кемеры. Ледзь чутны ўсплёскі мора. Дарога да яго пазначана канавамі, запоўненымі балотнай вадой. Яшчэ ідзе асушэнне тэрыторыі. А справа і злева ад дарогі пазначаны надзелы ў сотак дваццаць. “Сёмы на-дзел — гэта мой!” — заганарылася былая хутаранка. І як яна змагла на ўзмор’е выклікаць з калгаснай Беларусі нашых бацькоў? Дзівусенькі, але бацькі злаўчыліся прадаць сваю гаспадарку ў прыдзвінскім мястэчку Лявонпаль (Мёрскі раён) і пачаць ладзіць сядзібу на вуліцы Дзэлмэс, 7 у юрмальскім пасёлку Каўгуры. Сядзіба тая і сёння — адпраўным пунктам для выхаду да мора сухапутных беларусаў. Не згаслі ў ёй і запісаныя сястрою ад мамы народныя песні Прыдзвіння. Пры кожнай сустрэчы памятлівая Ніна агучвае паданні пра нашых продкаў, не забываючы маўленне роднай зямлі.\n... Даруй, Айчына!\nРасказвала, як у 1998-м стала грамадзянкай Латвіі. На прыёмнай камісіі пасля выканання гімна трэба было даць прысягу новай дзяржаве. Ніна прамовіла патрэбныя словы і ўголас папрасіла прабачэння ў сваёй Беларусі, бо гэтай клятвай яна не здраджвае сваёй Радзіме, а вельмі хоча, каб на новай для яе зямлі ўсім жылося лагодна. У некаторых жанчын з прыёмнай камісіі ў той момант паказаліся слёзы.\nДзякуючы перакладам сястры мне адкрыліся многія старонкі латышска-беларускіх літаратурных стасункаў, бо якраз такую тэму для распрацоўкі далі мне ў колішнім Скарынаўскім цэнтры. Я даведаўся, як у 20-я гады беларускія дзеячы, у тым ліку кіраўнік Беларускага аддзела Сяргей Сахараў, інспектар школаў Кастусь Езавітаў, стараліся шырэй знаёміць латышоў з духоўнымі дасягненнямі сваёй нацыі. Вось такая іскрынка. Выкладчыкамі на настаўніцкія курсы былі запрошаны Ігнат Дварчанін, Паўліна Мядзёлка, Максім Гарэцкі… А каб дабавіць аўтарытэту, ну хаця б Гарэцкаму, у “Штомесячніку Міністэрства Адукацыі” з’явіўся артыкул Кастусёнка (псеўданім К. Езавітава) пад назвай “Гісторыя беларускае літаратуры. (Максім Гарэцкі). Другое дапоўненае выданне. Віленскае выдавецтва Б. Клецкіна. 1920.”\nНіна пераклала і даследаванне Матыльды Езавітавай “Кароткі агляд даўняй беларускай культуры і літаратуры”, надрукаванае ў часопісе “Домас” (“Думкі”). Чакаюць публікацыі яшчэ і перакла-дзеныя Нінай Янсанэ брашура Вілбертса Краснайса “Беларусы як адгалінаванне народа латышскага” (Рыга, 1929), старонкі ўспамінаў Яніса Ніедрэ, а таксама апавяданне Саўлцэрытэ Віесэ пра дзіцячыя прыгоды Жаныня Пліекшана, які потым дарасце да Яніса Райніса.\nНіна і на дзявятым дзясятку гадоў захавала добрую памяць. Нашы Бабышкі былі вёскай да рассялення на хутары, і кожная мясціна ля рэчкі Волты мела сваё найменне. Наша сядзіба, напрыклад, стаяла каля Французкай дарогі — бо вядзе яна ад Дрысенскага лагера 1812 года да Друі. Пытаюся, а чаму мясцінка з таполямі і збуцвелым крыжам на той дарозе называецца “Бальшавік”? Ніна: “А гэта калі ішла Польска-бальшавіцкая вайна, сюды ад Дзвіны дабрыў паранены рускі салдат і сканаў у канаве. Яго там пахавалі…” Праз 30 гадоў пасля таго я ў школу хадзіў каля “бальшавіка”. У 43-м, згадвае сястра, на бабышкаўскім полі загінуў партызан-разведчык. Пад жульвіцай-ракітай сяляне яго пахавалі. І штогод туды стала прылятаць зязюля і дужа шчыра куваць над магілай: аж пакуль парэшткі партызана не перахавалі ў брацкую магілу ў Лявонпалі. І яшчэ згадка пра вайну. Карнікі на гумовых лыжах праходзяць балота “Мох” і расстрэльваюць на купінах партызанскія сем’і. Знішчылі і паселішча. Захавала сястра трагічны ўсхліп ацалелай жанчыны: “Загарэліся Гулякі ззаду, спераду, з бакоў…”\nЯ запісваў ад Ніны, дзе жылі Ладзюк, Ладымер, Проска, Ванюга ды іншыя людзі з цікавымі імёнамі, мянушкамі. А жылі ў Прорвах, Брэдзіве, Кульвоку, Панізьніках, Тарараках… Наша радня па-кудзелі — Танайна Параска, Падабыцька Ганэта… А маму ў дзявоцтве звалі Нюрай Сялюн. Такія імёны-назвы гучалі там. Сястра мая паэтка! Неяк прыслала з Юрмалы свае радкі пра зорную пошту: “Уначы я гляджу на сузор’е Мядзведзіцы, —/ Каб зорнаму небу расказаць / Пра тое, як жывецца нам тут,/ Перадаць яму свой боль і свой сум,/ І нашы маленькія радасці,/ Якія падараваў прамінулы дзень./ Браце! Калі хочаш уведаць пра нас,/ Навіны спазнаць, успомніць мора,/ Юрмалу і сваіх сяброў, —/ Глядзі ў гэты час на зоры!/ І яны табе перакажуць,/ Чаму нашы маркотныя сэрцы/ Сумуюць і чакаюць сустрэчы./ Але зямныя спатканні адкладваюцца…/ Таму самая надзейная — зорная пошта./ Глядзі на неба, браце! І мы не згубімся пад нашым сузор’ем”.\nСустрэчы ў Каўгуры былі розныя. Няпраўда, што беларусы не маюць выхаду да мора! Ніна сама выводзіла іх, калі нашы бацькі частавалі вышуканых у Юрмале Рыгора Барадуліна і Уладзіміра Караткевіча. Многа радні, гасцей сабралася ў доме на вуліцы Дзэлмэс. Колькі вершаў, песень пачулі з вуснаў дарагіх мінчанаў! Калі паеду адзначаць 82-ю гадавіну ад нараджэння сястры, то папрашу Ніну, яе мужа Віталда прайсціся па ўзбярэжжы Рыжскага заліва, каб узгадаць той выхад да мора балткрэваў-беларусаў, які быў першы, але не апошні.\nГолас Радзімы № 42 (3450), чацвер, 5 лістапада, 2015 у PDF


Праблемы SoC Qualcomm Snapdragon 810 | Androidsis\nПрацэсар Qualcomm Snapdragon 810 Яна сімпатычная дзяўчына амерыканскага вытворцы. З тактавай частатой што ўсхваляе яго ў верхняй частцы сектара, не кажучы ўжо пра асаблівасці гэтага магутнага SoC, большасць буйных вытворцаў робяць стаўку на 810, каб перамагчы іх наступныя флагманы. Хоць праблемы вяртаюцца.\nУ той час чуткі пра верагоднасць затрымання вытворчасці Qualcomm Snapdragon 810 з-за праблем з перагрэвам. І нават нягледзячы на гэта LG прадставіла G Flex 2, здаецца, гэта першы смартфон, які выкарыстаў гэтага васьмі'ядравага звера з 64-бітнай архітэктурай Qualcomm мае шмат праблем са сваім флагманскім працэсарам.\nКалі яны абвясцілі LG G Flex 2 і паведамілі, што выгнуты экран тэрмінала карэйскага вытворцы з'явіцца на рынку ў лютым наступнага года, упэўненасць у тым, што Qualcomm вырашыла праблемы са сваім крамянёвым флагманам, узрасла. Але здаецца, што Korea Times ён бачыць гэта па-іншаму.\nІ гэта тое, што некалькі аналітыкаў JP Morgan з Паўднёвай Карэі пацвярджаюць гэтаs Працэсары Qualcomm Snapdragon 810 і Snapdragon 615 маюць сур'ёзныя праблемы з перагрэвамАсабліва 810. Ядры Cortex - A57 у флагманскім працэсары занадта моцна награваюцца, калі іх тактавая частата перавышае 1.4 ГГц і выклікае аптымізацыю прадукцыйнасці.\nПаводле вынікаў Geekbench, гэта выклікае сур'ёзная праблема абмежавання што непасрэдна ўплывае на прадукцыйнасць графікі. Аналітыкі JP Morgan заяўляюць, што Qualcomm і TSMC, партнёру па вытворчасці SoC, прыйдзецца затрымаць вытворчасць на чвэрць.\nАсноўная прычына ў тым, што ім прыйдзецца стварыць новы прататып і перапрацаваць металічныя пласты на чыпе, акрамя таго, стварыць новую ахоўную маску, якая прадухіляе перагрэў. Што гэта азначае? У якой Qualcomm Snapdragon 810 SoC не зможа вырабляцца ў серыйную вытворчасць, пакуль па меншай меры, май 2015 года.\nВельмі трывожная лічба гэта непасрэдна паўплывае на Samsung Galaxy S6, LG G4 або дыяпазон Xperia Z4 ад Sony сярод іншых выдатных прылад, якія будуць прадстаўлены ў бліжэйшы час. Мы ўбачым, як яны вырашаюць гэтую праблему, таму што Samsung можа дрэнна выкарыстоўваць уласныя чыпы Exynos 7 Octa, Xiaomi звяртаецца да MediaTek і NVIDIA, але ў выпадку LG і Sony альбо HTC гэта было б загадкай.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » навіны » Праблемы з перагрэвам працягваюцца ў працэсарах Qualcomm Snapdragon 810\nПрывітанне, як справы? Паслухайце, у мяне ёсць пытанне, і гэта з Samsung Galaxy Note 4 lte 4G SM-N910C з 8 ядрамі, працэсарам exynos 5433, і я хацеў бы ведаць, ці сапраўды ён будзе сумяшчальны з 64 бітамі? Так як гэта заблакавана і працуе толькі ў 32 бітах !!!


Бутэрброд на 6 метраў і "таматавы экшэн": як у Іўі адзначылі Дзень памідора - 18.08.2019, Sputnik Беларусь\nУ памідорнай сталіцы Беларусі выводзяць свае гатункі, здымаюць шматтонныя ўраджаі і ладзяць таматавыя баі. 18.08.2019, Sputnik Беларусь\nграмадства, у беларусі, рэпартаж, іўеўскі раён, беларусь\n© Sputnik / Тамара ЗенинаБутэрброд на 6 метраў і "таматавы экшэн": як у Іўі адзначылі Дзень памідора\n© Sputnik / Тамара ЗенинаДзень Памідора пачынаецца з карнавала\n© Sputnik / Тамара ЗенинаБудучыя агароднікі з Іўе\n© Sputnik / Тамара Зенина"Памідорныя лямпачка" з Іўе смачная і ў рот змяшчаецца цалкам\n© Sputnik / Тамара ЗенинаГалоўную банку таматаў закаталі мэр Аляксандр Булак, пасол Турцыі ў Беларусі Кезбан Нілвана Дамара і намеснік міністра сельскай гаспадаркі Іван Смільгінь\n© Sputnik / Тамара ЗенинаУ цяпліцах мясцовага касцёла Святых Пятра і Паўла пад кіраўніцтвам ксяндза Яна вырошчваюць сем гатункаў памідораў. Амаль увесь ураджай развозяць па бліжэйшых дамах састарэлых\n© Sputnik / Тамара ЗенинаАмаль увесь ураджай Міра Аляксандравіч прадае расіянам\n© Sputnik / Тамара ЗенинаУсе продкі Айшы Сапарэвіч вырошчвалі памідоры\n© Sputnik / Тамара Зенина"Рэкардсмен" гэтага года важыць 1070 грамаў\n© Sputnik / Тамара ЗенинаПасол Турцыі ў Беларусі заўсёды купляе мясцовыя памідоры\n© Sputnik / Тамара ЗенинаУ дэпутата Аляксандра Маркевіча скончылася рулетка, таму што "памідорны" бутэрброд у гэтым годзе расцягнуўся на 6 метраў\n© Sputnik / Тамара ЗенинаКульмінацыя свята - "таматавы экшэн"\n© Sputnik / Тамара ЗенинаБыло весела і абышлося без траўмаў, так што ў наступным годзе абяцаюць павялічыць аб"ём "зброі"


Кіраўчане дзеляцца меркаваннямі пра VI Усебеларускі народны сход | Районная газета "Кіравец" — Могилевская область\nВторник, 23.02.2021 11:54. Рубрика: VI Всебелорусское народное собрание\nВячаслаў БУШМА, брыгадзір трактарнай брыгады КСУП “Ніва-Барсукі”, дэпутат Паўлавіцкага сельскага Савета дэпутатаў:\n– З інтарэсам слухаў па тэлебачанні выступленне Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Рыгоравіча Лукашэнкі, іншых удзельнікаў VІ Усебеларускага народнага сходу. пачуў шмат цікавай для сябе інфармацыі, якая датычыцца не толькі работы, але і будучыні маладых беларусаў.\nЯк прадстаўніка сельскагаспадарчай галіны, канешне ж, цікавілі прагучаўшыя пытанні развіцця АПК. Сярод асноўных накірункаў Кіраўнік дзяржавы назваў забеспячэнне сельскай гаспадаркі пад нарматыўную патрэбу высокапрадукцыйнымі машынамі і вытворчымі комплексамі. У нашым сельгаспрадпрыемстве надзейны машынна-трактарны парк дазваляе праводзіць палявыя работы ў найлепшыя агратэхнічныя тэрміны і з захаваннем тэхналогіі. Без гэтага немагчыма спадзявацца на высокія ўраджаі, важкія кармавыя запасы. Але тэхніка мае значную нарузку, выходзіць са строю, таму абнаўленне тэхнічнага парку вельмі важны фактар для далейшага развіцця і выхаду на бясстратную работу. Падтрымка з боку дзяржавы ў гэтым пытанні для аграрыяў вельмі важная.\n« Кіраўчане дзеляцца меркаваннямі пра VI Усебеларускі народны сход\nПервый урожай огурцов созрел в тепличном комбинате ОАО «Рассвет им. К.П.Орловского» (видео) »


Адзін з самых насычаных падзеямі на Случчыне ў XX стагоддзі. Што было ў 1920 годзе • Слуцк • Газета «Інфа-Кур’ер»\nАдзін з самых насычаных падзеямі на Случчыне ў XX стагоддзі. Што было ў 1920 годзе\nАдным з самых насычаных падзеямі на Случчыне ў XX стагоддзі можна ўпэўнена назваць 1920 год. Аб гэтым сведчаць архіўныя дакументы, успаміны ўдзельнікаў і відавочцаў падзей, энцыклапедычныя даведнікі, публікацыі ў перыядычным друку.\nПомнік героям на Камсамольскай. Сто гадоў таму, 25 красавіка 1920 года, белапалякі, якія захапілі Слуцк, расстралялі 14 партызан. Загінулыя фактычна сталі першымі мясцовымі героямі новай Савецкай улады. Фота з архіва «Кур'ера»\nНагадаю, што 11 жніўня 1919 года пачалася акупацыя Слуцкага павета (існаваў да ўтварэння раёнаў у 1924 годзе) польскімі войскамі. Гэта зрабіла своеасаблівы адбітак на паўсядзённым жыцці случчан у першай палове 1920 года.\nПачатак года — у Слуцку ў доме на рагу вуліц Балотнай і Капыльскай прайшла першая падпольная павятовая бальшавіцкая канфе-рэнцыя з мэтай умаца-вання падпольна-партызанскага руху супраць польскіх захопнікаў на тэрыто-рыі Слуцкага павета.\n20 лютага — выйшаў з друку другі нумар газеты «Наша Каляіна», органа слуцкага культурна-асветніцкага таварыства «Папараць-кветка».\n21 сакавіка — прайшоў з’езд Случчыны, скліканы польскім Таварыствам стражаў крэсовых.\n25 красавіка — публічны расстрэл польскімі акупантамі на гарадскіх могілках 14-ці слуцкіх партызан.\n12 чэрвеня — паблізу вёскі Варкавічы прайшла другая падпольная павятовая бальшавіцкая канфе-рэнцыя, якая прыняла рашэнне аб адкрытым узброеным выступленні супраць палякаў пры набліжэнні Чырвонай арміі да Слуцка.\n15 ліпеня — вызваленне Слуцка ад польскіх захопнікаў падраздзяленнямі 2-й стралковай дывізіі 16-й арміі; пачаў дзейнічаць часовы Слуцкі павятовы ваенна-рэвалюцыйны камітэт на чале з ураджэнцам вёскі Лапацічы Іванам Бачко.\n16 ліпеня — пахаванне загінулага пры вызваленні Слуцка ад палякаў Аляксандра Манахава, імем якога названа адна з гарадскіх вуліц.\n17 ліпеня — павятовы ваенна-рэвалюцыйны камітэт прыняў пастанову аб вяртанні вуліцам Слуцка назваў, якія існавалі да польскай акупацыі.\n21 ліпеня — пачаў дзейнічаць пастаянны Слуцкі павятовы ваенна-рэвалюцыйны камітэт на чале са Сцяпанам Несцерам.\n31 ліпеня — абвяшчэнне незалежнасці Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусь (такая назва існавала да ўтварэння ў 1922 годзе СССР), у склад якой увайшоў і Слуцкі павет. У гонар першага дня незалежнасці Беларусі ў Слуцку ёсць вуліца 1-га Жніўня, а слуцкая вуліца 11-га Ліпеня нагадвае пра вызваленне горада Мінска ад польскіх захопнікаў у 1920 годзе.\n23 жніўня — надзвычайнае пасяджэнне партыйнай тройкі павятовага камітэта Камуністычнай партыі (бальшавікоў) Літвы і Беларусі. Створаны эвакуацыйная камісія на выпадак прыходу палякаў і надзвычайная тройка па барацьбе з бандытызмам і контррэвалюцыяй з наданнем ёй права выносіць пастановы аб смяротным пакаранні.\n8 верасня — пачатак кастрычніка — у Слуцку выходзіла газета «Пролетарская мысль», орган Слуцкага павятовага ваенна-рэвалюцыйнага камітэта.\n12 кастрычніка — пачатак «другой польскай акупацыі» Слуцкага павета; падпісанне ў Рызе дэлегацыямі Савецкай Расіі і Савецкай Украіны, з аднаго боку, і Польшчы, з другога боку, дагавора аб перамір'і. Слуцк заставаўся на савецкай тэрыторыі, а заходняя частка Слуцкага павета трапляла ў нейтральную зону, дзе не павінна быць ні польскіх, ні савецкіх войскаў.\nПачатак лістапада — польскія ваенныя перадалі цывільную ўладу ў Слуцкім павеце Беларускаму нацыянальнаму камітэту Случчыны.\n14−15 лістапада — у доме Эдварда Вайніловіча на вуліцы Шырокай (цяпер Камсамольская) прайшоў з’езд Случчыны, які вітаў Раду Беларускай Народнай Рэспублікі і заявіў, што «ўсе свае сілы аддасьць на адбудову сваёй Бацькаўшчыны».\nСярэдзіна лістапада — фарміраванне 1-й Слуцкай брыгады стральцоў войскаў Беларускай Народнай Рэспублікі.\n16 лістапада — пачала дзейнічаць Беларуская рада Случчыны, выбра-ная з’ездам і якой з’езд «даручыў часова ўсю цывільную ўладу ў павеце».\n21 лістапада — выдадзена Дэкларацыя Беларускай рады Случчыны (пашырана 28−29 лістапада).\n24 лістапада — польскія войскі пакінулі Слуцк; са Слуцка ў вёску Семежава (цяпер у Капыльскім раёне) у нейтральнай зоне перабраліся Беларуская рада Случчыны, камандаванне і некаторыя падраздзяленні 1-й Слуцкай брыгады.\n27 лістапада — першыя баі 1-й Слуцкай брыгады з падраздзя-леннямі Чырвонай арміі; пачатак Слуцкага збройнага чыну.\n29 лістапада — адпя-ванне ў царкве вёскі Семежава першых загінулых удзельнікаў Слуцкага збройнага чыну; у Слуцк увайшлі падраздзяленні 8-й стралковай дывізіі 16-й арміі.\n1 снежня — пачаў дзейнічаць Слуцкі павятовы ваенны камісарыят.\n2−3 снежня — баі за Вызну (цяпер Чырвоная Слабада ў Салігорскім раёне) і заняцце яе Чырвонай арміяй.\n3 снежня — Беларуская рада Случчыны замест Анастаса Анцыповіча прызначыла камандзірам 1-й Слуцкай брыгады Антона Сокал-Кутылоўскага «з прадастаўленнем яму часова дыктатарскіх паўнамоцтваў».\n7 снежня — баі за Семежава і заняцце яго Чырвонай арміяй.\n12 снежня — заняцце Семежава 1-й Слуцкай брыгадай.\n17 снежня — заняцце Вызны 1-й Слуцкай брыгадай.\n19 снежня — баі за Вызну і заняцце яе Чырвонай арміяй.\n20 снежня — Семежава занята Чырвонай арміяй.\n28 снежня — 1-я Слуцкая брыгада і Беларуская рада Случчыны перайшлі цераз раку Лань на польскую тэрыто-рыю; заканчэнне Слуцкага збройнага чыну.\n31 снежня — яшчэ некалькі груп удзельнікаў Слуцкага збройнага чыну перайшлі на польскую тэрыторыю.


Найперш хачу вярнуцца да ліста спадара Курылы са Скідзелю. У мінулай перадачы я абяцаў адказаць на пытаньне, хто хаваўся пад псэўданімам Шэршэнь у беларускай газэце, якая выдавалася ў Беластоку пад час Другой сусьветнай вайны. У свім лісьце Вы, спадар Курыла, паведамлялі, што ў той жа газэце друкаваў свае вершы і Майсей Сяднёў, які цяпер жыве пад Нью-Ёркам.\nНа жаль, мне ня ўдалося стэлефанавацца з Майсеем Сяднёвым  магчыма, ён недзе ў ад,ездзе. Але вось які цікавы факт я ўведаў: недзе на мяжы саракавых-пяцідзесятых гадоў беларуская моладзь, якая апынулася ў эміграцыі ў эўрапейскіх краінах, выдавала сатырычны часопіс пад такім самым назовам  "Шэршэнь". Магчыма, выдаваў яго той самы аўтар беластоцкай газэты, які хаваўся пад псэўданімам Шэршань?\nЭмігранцкая беларуская літаратура і публіцыстыка ўсё яшчэ застаецца тэра інкогніта, з тым большым імпэтам мы працягнем пошук аўтара вершаў, якія спадабаліся нашаму слухачу. Спадар Курыла, дарэчы, працытаваў адзін зь вершаў:\nТанцавалі два бандыты\nАдзін-Соса, другі - Ціта.\nАдзін грузін, другі - сэрб\nА ў руках - молат і сэрп.\nПерада мною - некалькі старонак машынапісу. Аўтар ліста  а лепей сказаць, цыклу лістоў - пазначаны як Гэцкі Крэўс Ліцьвінавіч.\n"Не паважаю я вас, але бяз вас мне ні туды і ні сюды  гэткай вось сваеасаблівай фразай пачынаецца ліст.  У мяне няма аснаваньняў вас паважаць за вашыя чалавечыя якасьці, бо вы карысталюбівыя і карерыстыя.. Я вас не шаную і не паважаю за якасьць вашай працы, бо робіце вы яе вельмі дрэнна: без ініцыятывы, без сьвядомасьці таго, хто ёсьць вы і хто ёсьць мы... Вы адрываеце мяне ад маёй асноўнай працы (напісаньня гісторыі Вялікай Літвы). Губляю на вас свой час, бо самі вы не даходзіце да патрэбных нацыянальнай ідэі людзей, бо вы не шукаеце сапраўдных нацыянальных патрыётаў, якія даўно зразумелі пагубнасьць дэмакратычных шляхоў у змаганьні са жлобствам, ... зразумелі неабходнасьць узброенай барацьбы пры захопе ўлады і насільнага пераўтварэньня насельніцтва краіны ў народ" - канец цытаты.\nСпадар аўтар ліста, выглядае, што мэта ў нас агульная - незалежная Беларусь, але мы з вамі па-рознаму глядзім на мэтады дасягненьня гэтае мэты.\nУ сваім лісце вы прапануеце нам адмовіцца ад ўжываньня словаў "жонка", "жанчына", "дзяўчына", "дзяўчынка" як, на вашую думку, не-беларускіх. Тут бы я з вамі паспрачаўся: гэтыя словы ўжываюцца і Купалам, і Кузьмой Чорным, і Васілём Быкавым. А вось замест словаў "аснаваньне" , якое Вы ўжываеце, лепей было б выкарыстаць -"падстава".\nЗрэшты, я не зьбіраюся уступаць з вамі ў лінгвістычную дыскусію. Адкажу на тую частку Вашага ліста, дзе Вы пытаецеся, "навошта радыё "Свабода" марнуе час на перадачу замежных навінаў, калі іх перадаюць радыёстанцыя "Маяк" і іншыя сродкі масавай інфармацыі Расеі і Вялікай Літвы. Лепш бы выкарыстоўвалі той час для раскруткі тых праблемаў, якія я ўздымаю ў сваіх лістах да вас".\nАдказваю. Нашая праграма сапраўды пачынаецца з выпуску міжнародных навінаў не таму, што ў нас ёсьць лішні эфірны час (яго якраз няма) а з той прычыны, што нашыя слухачы часам проста не маюць аб'ектыўнай інфармацыі пра міжнародныя падзеі. Дзяржаўная беларуская прэса, тэлебачаньне і радыё карыстаецца пераважна паведамляеньнямі ІТАР-ТАСС і Інтэрфаксу. А гэтыя агенцыі часам вельмі тэндэнцыйна асьвятляюць міжнароджныя падзеі. Прыкладам - падзеі вакол Косава: паверце, што сапраўдная сытуацыя вельмі далёкая ад той, як яна падаецца ў перадачах "Астанкіна" ці паведамленьнях ІТАР-ТАСС.\nЦяпер - зьвярнуся да ліста Уладзіслава Міцкевіча з Браслава.\n"Ці нельга было б вам выйсьці з тэрыторыі Латвіі на доўгую хвалю, па суседству зь дзяржаўным радыё. Справа ў тым, што Перадачы з Прагі слухаюць, як я лічу, у большасьці няраўнадушныі і адукаваныя людзі. Спытаеце  чаму? Па- першае, з тае прычыны, што на вёсцы, у асноўным пад назовам "радыё" маецца на ўвазе радыёкропка, "точка", як яе называюць у большасьці. Тут, як кажуць, ужо нічога ня зробіш - спраўды "точка". Па-другое, большасьць любіць праводзіць сваю вольную часіну перад тэлевізарам, дзе нават па расейскім тэлебачаньні гоняць беларускую рэкляму і тлумачэньні пра падзеі ў Беларусі падаюцца толькі павярхоўна. Па- трэцяе, аб трансляцыі перадачаў на сярэдняй хвалі 521 мэтр проста ня ведаюць".\nСпыню цытаваньньне Вашага ліста, шаноўны спадар Міцкевіч, каб адказаць на пытаньні пра вяшчаньне радыё Свабода. Тым болей, што у кожным другім лісьце нашых слухачоў праблема трансляцыі закранаецца.\nВы зусім слушна заўважылі асаблівасьці дзяржаўнага беларускага радыёвяшчаньня.\nУ свой час камуністычныя ўлады зрабілі моцны прапагандысцкі ход, усталяваўшы ў кожнай кватэры, у кожнай вясковай хаце  радыёкропку. Гэта было тое, што завецца "прамыўкаю мазгоў".\nІ вы, спадар Міцкевіч, маеце рацыю - цяперашняе дзяржаўнае беларускае радыё сапраўды мала чым розьніцца ад таго, старога, савецкага. І гэтак жа - амаль што манаполдна  яно ахоплівае эфір. Дарэчы, ні ў якай цывілізаванай краіне дзяржаўнага радыё - такога, якое б вяшчала на тэрыторыю ўласнай краіны  няма.\nШто да вяшчаньня на доўгіх хвалях, ды яшчэ пробач з дзяржаўнай праграмай, пра якое вы, спадар Міцкевіч, пішаце, дык дзеля гэтага спатрэбіліся б вельмі магутныя рэтрансьлятары і даволі значныя фінансавыя сродкі. Да таго ж мне падаецца, што зусім няшмат людзей праз транезістар слухаюць першы канал дзяржаўнага беларускага радыё - дзеля гэтага ёсць прыгаданая Вамі "радыёкропка". Але транзыстар, дзе ўсталяваныя доўгія хвалі, як правіла, мае і сярэднія. Вось ужо некалькі месяцаў мы вяшчаем на сярэдняй хвалі - і, выглядае, што гэта зрабіла прыём нашых перадачаў значна лягчэйшым.\nНагадаю, шаноўныя слухачы, што нас можна слухаць на хвалях 19, 25, 31, 41 і 49 мэтраў і на сярэдняй хвалі 521 мэтр. Паводле дадзеных тэхслужбаў, найлепшая якасьць гучаньня на хвалі 31 мэтр, гэта 9 750 кылагэрцаў.\nАкрамя таго, вы можаце слухаць нас, чытаць і пісаць нам з дапамогаю інтэрнэту. Адрас нашага вэб-сайту: www.svaboda.org.\nДругая частка ліста Уладзімера Міцкевіча з Браслава прысьвечаная палітычным актуаліям.\n"Яшчэ можна пачуць у нас ад некаторых, што прэзыдэнт нічога ня ведае - ні пра кошты ў крамах, ні пра наш заробак,  піша спадар Міцкевіч.  Такім людзям, напэўна, не дапаможа нават вашае радыё... ".\nСапраўды, у сьвядомасьці некаторых людзей ўмацавалася перакананьне, што прэзыдэнт проста ня ведае пра ўсё тое, што робіцца ўнізе. Дарэчы, некаторыя камэнтатары сцвярджаюць, што гэтая тэза  "Лукашэнка добры, але яму перашкаджаюць"  была адмыслова запушчаная "ў масы" праз агэнтаў КДБ ужо праз некалькі месяцаў пасьля прэзыдэнцкіх выбараў, калі  памятаеце  адбылося першае падвышэньне коштаў на прадукты. У любым разе, стэрэатып аказаўся вельмі трывалым. І устойлівасьць ягоная, на мой поглад, мае гістарычныя парычыны. Людзі сталага веку памятаюць, што пад час рэпрэсіяў шмат хто гэтак жа быў перакананы, што Сталін ня ведае пра катаваньні і растрэлы, што ад яго хаваюць праўду пра мільёны зьняволеных у ГУЛАГу. А калі яшчэ глыбей у гісторыю - прыгадайце веру ў добрага цара-бацюхну...\nТакая вера ўласьцівая асобам ці пэўным сацыяльным групам, якія пазбаўленыя якраз веры ва ўласныя сілы і спадзяюцца, што нехта нешта зробіць за іх.\nІ дарэчы, такіх людзей зусім нямала. Паводле незалежнай сацыялагічнай лабараторпыі НОВАК, сёньня рэйтынг Лукашэнкі - 39 адстокаў. І гэта  пры надзвычай дрэнным эканамічным становішчы. Сацыёлагі сьцвярджаюць, што гэта рэйтынг - АСОБЫ, а не ПРЭЗЫДЭНТА Лукашэнкі. Гэткім чынам, у сьвядомасьці значнай часткі насельніцтва вобраз Лукашэнкі аддзелены ад нейкіхи палітычных ці дзяржаўных функцыяў. Ягоныя памылковыя дзеяньні як кіраўніка дзяржавы ніякім чынам не атаясамліваюцца з пэрсонай Лукашэнкі. Гэта выклікае асацыяцыю з вераю ў Бога - здараецца, чалавек просіць у Бога міласьці, а ўзамен трапляе ў бяду  але з гэтае прычыны ягоная вера ў Бога не зьмяншаецца.\nІ калі веру ў Бога мы лічым сьвятою, то веру ў палітыка асабіста я б назваў  сьляпою.\nЁсьць краіны, дзе такая вера дазваляе дыктатарам ўтрымліваць уладу як заўгодна доўга  Паўночная Карэя, Куба...\nАле ў нашага слухача спадара Міцкевіча - вера ў іншае.\n"Хочацца верыць, што выбары прэзыдэнта на Беларусі ўсё ж адбудуцца. Але ўзьнікае пытаньне - што рабіць з тымі, хто перашкаджаў гэтаму тым альбо іншым чынам? На маю думку, такія людзі не павінныя надалей знаходзіцца пры ўладзе. Хопіць ужо служыць усім і кожнаму."\nЗгодны з Вамі, спадар Міцкевіч  і будзем верыць, што выбары, якія ў цывілізаваным сьвеце ёсьць адзіным дэмакратычным мэханізмам перамены ўлады, ў Беларусі - адбудуцца.


Вытворцы і пастаўшчыкі ВІЧ - аптовая фабрыка ВІЧ\nЭкспрэс-тэсты на COVID-19\nКалоідны метад золата для экспрэс-касетнага аналізу антыгена новага каранавіруса (SARS-CoV-2)\nНейтралізацыя віруса SARS-CoV-2 Тэст-касэта метад калоіднага золата\nАднаразовы калектар сліны (ТЭСТ на COVID-19)\nАдзін пакет для экспрэс-тэсту на антыген COVID-19\nСаматэст на антыген Covid 19\nХуткае тэставанне на антыген SARS-CoV-2 для хатняга выкарыстання\nХуткі тэст на самастойны антыген у сумцы для партатыўнага Covid 19 для...\nНабор для аналізу антыгена COVID-19 (SARS-CoV-2) (сліна)\nНабор для тэставання на антыген COVID-19 (SARS-CoV-2).\nЭкспрэс-тэст на вірус імунадэфіцыту чалавека ВІЧ 12O\nЭкспрэс-тэст на вірус імунадэфіцыту чалавека ВІЧ 1/2/O выкарыстоўвае прынцып высокаспецыфічнай рэакцыі антыцелы-антыген.Не патрабуецца спецыяльны апарат, просты ў эксплуатацыі;аднаэтапнае выяўленне антыцелаў да віруса імунадэфіцыту чалавека (ВІЧ) тыпу I (уключаючы падтып M і падтып O) і II ва ўзорах суцэльнай крыві, сыроваткі і плазмы чалавека;Прамое і хуткае якаснае выяўленне, вынікі за 10 хвілін, добрая стабільнасць, захоўванне пры пакаёвай тэмпературы на працягу 24 месяцаў, высокая адчувальнасць, высокая спецыфічнасць і высокая дакладнасць.\nДырэктар аддзела продажаў 1: +86 15757183792\nДырэктар аддзела продажаў 1:export@fanttest.com\nДырэктар аддзела продажаў 8: +86 139 5812 2572\nДырэктар аддзела продажаў 8:may@fanttest.com\nАддзел маркетынгу 2: +86 19906728974\nАддзел маркетынгу 2:dora@fanttest com\nШто можна прыгатаваць у чыгуннай патэльні?\nПросты пошук у Google разгадае сотні ідэй рэцэптаў на патэльні, ад пірага з курыцай на адной патэльні да сырнай энхілады.Але лепш за ўсё прыгатаваць, па словах шэф-повара Norma Джавана Атарда, гэта мяса.Ён тлумачыць...\nКатлеты з індычкі Марсала\nУ гэтай марсала з індычкі выкарыстоўваюцца тонкія катлеты, што робіць параўнальна нішчымнае і смачнае страва, а падрыхтоўка і прыгатаванне займае ўсяго некалькі хвілін.Вячэра можа быць гатовы (з пастай з хуткімі валасамі анёла і салатай) менш чым за 30 хвілін...\nСПРАВЕДЗЬ АБ СІТУАЦЫІ COVID-19\nШто такое COVID-19?Каранавірус - гэта тып звычайнага віруса, які выклікае інфекцыю ў носе, пазухах або верхняй частцы горла.Большасць каранавірусаў не небяспечныя.У пачатку 2020 года, пасля ўспышкі ў снежні 2019 года ў Ч...\nХатні тэст на антыген COVID-19: што вы павінны...\nWirecutter падтрымлівае чытачы.Калі вы робіце куплю па спасылцы на нашым сайце, мы можам атрымаць партнёрскую камісію.даведацца больш Для тэсту на COVID-19 з нізкім узроўнем рызыкі хуткі тэст на антыген забяспечвае хуткі і лёгкі ...\nСамы фантастычны біятэхналагічны новы коронавірус (ВРВІ-...\nHang Zhou Fanttest Biotech Co., Ltd. Новы каранавірус (SARS-CoV-2) Касета хуткага тэставання антыгена атрымала аўстрыйскі сертыфікат продажаў саматэсціравання. У цяперашні час эпідэмія паўтараецца, вірусы часта мутуюць, і ...


На плошчы Дзяржаўнага флага ўсё гатова да пачатку грандыёзнага шоу. Прамая трансляцыя ў 21:00\nЭстафета агню "Полымя міру" ўжо зусім блізка! Менш чым праз дзве гадзіны на плошчу Дзяржаўнага флага прыбудзе сімвал ІІ Еўрапейскіх гульняў.\n"Полымя міру" пераадолела доўгі шлях - з Рыма ў беларускую сталіцу - і пабывала ў розных краінах Еўропы і нават на гары Манблан. Агонь сустракалі ва ўсіх абласцях Беларусі і, нарэшце, факел дасягнуў Мінска! Зараз на плошчы Дзяржаўнага флага знаходзіцца наш карэспандэнт Надзея Сербіненка. Яна ўжо гатова выйсці на прамую сувязь са студыяй.\nТут, на плошчы Дзяржаўнага флага, менш чым праз дзве гадзіны пачнецца доўгачаканая падзея - урачыстая цырымонія сустрэчы "Полымя міру" ў Мінску! За маёй спінай - ужо ўсё гатова да пачатку грандыёзнага шоу. Вялікая пастановачная каманда працавала над яго стварэннем на працягу некалькіх месяцаў. У шоу задзейнічана каля дзвюх тысяч чалавек - з іх большая частка - валанцёры ІІ Еўрапейскіх гульняў. Для хлопцаў і дзяўчат гэта свайго роду вялікая рэпетыцыя перад пачаткам спаборніцтваў, бо ім прыйшлося працаваць у адной камандзе і дзейнічаць зладжана. На сцэну таксама выйдуць топавыя беларускія артысты, наймацнейшыя харэаграфічныя і вакальныя калектывы з розных гарадоў краіны. Хедлайнер цырымоніі - запрошаная амерыканская рок-зорак Джо Лін Тэрнер, саліст групы Deep Purple. Яго выступленне запланавана пад канец шоу. Зараз побач са мной - рэжысёр.\nНагадаем, прамую трансляцыю цырымоніі пачне тэлеканал "Беларусь 5" роўна ў 21:00, не прапусціце! Дарэчы, увесь наступны тыдзень будзе насычаны на падзеі. Ужо заўтра галоўны сімвал II Еўрапейскіх гульняў пабывае на найбуйнейшых прамысловых прадпрыемствах Мінска: на МАЗе, МТЗ, яго таксама даставяць у Парк высокіх тэхналогій і ў Белтэлерадыёкампанію. Мы ўсім калектывам ужо рыхтуемся сустрэць "Полымя міру" ў сценах галоўнага медыяхолдынга краіны. А завершыцца эстафета ў пятніцу 21 чэрвеня на алімпійскім стадыёне "Дынама". Падчас цырымоніі адкрыцця Гульняў агонь запаляць у чашы ў цэнтры стадыёна. Арганізатары рыхтуюць для гледачоў вялікае шоу. Вядома, што хедлайнерамі цырымоніі адкрыцця стане Ганна Нятрэбка і Дзімаш Гутайбергенаў Кудайбергенаў\nПрамое ўключэнне з плошчы Дзяржаўнага флага ўжо праз дзве гадзіны, у пачатку "Панарамы". Так што ўсё самае цікавае яшчэ наперадзе!\nНагадаем, з улікам цырымоніі сустрэчы агню, у Мінску адкарэктуюць рух: з 19:30 да 21:00 факел пранясуць па маршруце плошча Свабоды - вул. Леніна - праспект Пераможцаў - стэла "Мінск - горад-герой" - плошча Дзяржаўнага флага. ДАІ звяртае ўвагу вадзіцеляў і пасажыраў грамадскага транспарту ўлічваць гэта пры планаванні маршруту.\nНаша дзяржава зрабіла нямала, каб палегчыць знаходжанне ўкраінскіх сем'яў у Беларусі\nЛегендарная тэхніка. Выстава рэтраматацыклаў праходзіць у Мінску


“Без суда і следства” супрацоўнікі міліцыі знішчылі цэлую бібліятэку актывіста\nhttps://spring96.org/be/news/91511 2018 2018-12-04T10:14:16+0300 2018-12-04T10:14:16+0300 2018-12-04T10:33:57+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/biblioteka_knigi_argentina_4.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСправа грамадскага актывіста Ігара Багачака цягнецца яшчэ з "гарачай вясны-2017". Напярэдадні Дня волі 24 сакавіка 2017 года да актывіста дадому з аглядам прыйшла міліцыя. З сабой супрацоўнікі міліцыі ўнеслі 70 кніг, журналаў і брашур нібы ў межах артыкула 17.11 КаАП. На Ігара Багачака была заведзена адміністрацыйная справа за захоўванне экстрэмісцкай літаратуры і прадукцыі.\nЛітаратуру ў сваю чаргу, як і падаецца ў такіх сітуацыях, супрацоўнікі міліцыі адправілі на экспертызу. Але нешта пайшло не так. Экспертыза праводзілася больш за два месяцы, і была скончана, калі ўжо прайшоў тэрмін прыцягення актывіста да адміністрацыйнай адказнасці.\nУ сувязі з гэтым адміністрацыйную справу па арт. 17.11 КаАП спынілі з-за заканчэння тэрмінаў для прыцягнення да адказнасці, але літаратуру яму так і не вярнулі.\nВядома, актывіст хацеў вярнуць сваю бібліятэку. Але супрацоўнікі міліцыі паведамілі яму, што экспертыза прызнала ўсю канфіскаваную літаратуру і прадукцыю экстрэмісцкай, і таму яна была знішчаная. Іх ніколькі не смучала адсутнасць рашэння суда па адміністрацыйнай справе ў дачыненні да хлопца, як у прынцыпе і адсутнасць самой справы. Вядома, што лёс такіх рэчаў можа вырашацца толькі рашэннем суда.\nЗразумела, дзеянні супрацоўніка міліцыі С. Кулічэнка абурылі хлопца, бо, як той кажа, “без суда і следства”, знішчылі яго цэлую бібліятэку. З дапамогай юрыстаў праваабарончага цэнтру “Вясна” Ігар Багачык падрыхтаваў скаргу. Хоць яна першапачаткова адрасавалася ў пракуратуру Савецкага раёна, яе ўсё роўна пераслалі ў Савецкі РУУС. Вядома, што там не знайшлі парушэнняў з боку сваіх падначаленых, і начальнік Савецкага РУУС М. Гамола паведаміў, што ўсё было ў межах закона. Праўда, невядома якога. Актывіст хацеў даведацца гэта, і з дапамогай праваабаронцаў “Вясны” абскардзіў гэты адказ у ГУУС Мінгарвыканкама.\nІ нарэшце, начальнік ГУУС Мінгарвыканкама А. Купчэня ўбачыў у гэтай сітуацыі нешта ненармальнае, ці, кажучы юрыдычнай мовай, незаконнае. І толькі 22 лістапада 2018 года Ігару Багачаку паведамілі, што за неналежнае выкананне службовых абавязкаў у дачыненні да ўчастковага інспектара міліцыі С. Кулічэнка, у прыватнасці парушэнне нормаў адміністрацыйнага і працэсуальна-выканаўчага заканадаўства, “прынятыя меры рэагавання ў выглядзе пазбаўлення бягучай прэміі”.\n04.12.2018 Тэгі: грамадства, скаргі, правы чалавека


У Ізраілі, дзе яна з сям’ёй уладкавала жыццё, Ганна працягнула і граць, і спяваць. Але хутка выявіла, што мае сур’ёзную стадыю анкалогіі, з якой таксама давялося выбірацца. Сёння праз эпідэміялагічныя абмежаванні актрыса працуе ў павольным рэжыме. Пра бел-чырвона-белы сцяг ля дзвярэй, розніцу ў стаўленні да жыцця ў Беларусі і Ізраілі ды амаль згубленую надзею — у нашай з Ганнай размове.


Пятница, 15 Сентябрь 2017 11:16\nУ падарожжа – разам\nВераснёўскае «Полымя» распачынае серыю так званых «абменных» нумароў. Гэтым разам чытачы атрымаюць шчодры «сербскі гасцінец». Проза аднаго з самых вядомых празаікаў славянскага свету Драгаслава Міхаілавіча, вершы Душана Чолавіча, Адама Пуслаіча, Драгана Лакічавіча, Србалюба Міціча, Ваіслава Караджыча і інш. у перакладах Івана Чароты і Іны Фраловай, актуальныя навуковыя і літаратуразнаўчыя даследаванні сербістаў, лепшыя ўзоры сербская сатырычнай афарыстыкі і шмат яшчэ чаго цікавага знойдзецца на старонкай 9-га нумару часопіса.\nУ беларускім блоку – працяг «дзённікавага раману паэта» Віктара Шніпа «Заўтра была адліга», глыбокая філасофская лірыка Віктара Гардзея, лірыка кахання Дзмітрыя Пятровіча… Традыцыйна не застаецца выданне ў баку ад юбілеяў беларускай класікі. 90-годдзю з дня нараджэння Алеся Адамовіча прысвечаны артыкул Міхася Тычыны «Жыццё як творчасць і творчасць як жыццё», 125-годдзю выдання апавядання Францішка Багушэвіча «Тралялёначка» — навуковая праца Ігара Запрудскага. Спрэчныя пытанні аб «віршах» Францыска Скарыны вырашае Вячаслаў Рагойша.\nСапраўдным адкрыццём нумару можна назваць і публікацыю ўспамінаў дачкі Івана Навуменкі – Валерыі. Каларытныя карціны быту пісьменніцкіх сем’яў, цікавыя дэталі дзяцінства, цёплыя словы пра многіх вядомых людзей Беларусі… Матэрыял атрымаўся сапраўды шчырым і багатым на цікавосткі. Тая ж шчырасць і ў артыкуле Казіміра Камейшы «Водгук вёсен далёкіх», прысвечаным памяці Івана Калесніка.\nНаперадзе ў часопіса яшчэ шмат цікавых планаў. І па адкрыцці для беларускага чытача новых старонак далёкага і блізкага замежжа, і па асвятленні бягучага літаратурнага працэсу Беларусі. Заставайцеся з намі!\nГардзей Віктар Канстанцінавіч нарадзіўся 19 жніўня 1946 года ў вёсцы Малыя Круговічы Ганцавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Скончыў факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У. І. Леніна (1984). Працаваў у часопісах «Беларусь», «Родная прырода», «Маладосць», «Полымя», «Вожык», у выдавецтве «Мастацкая літаратура», газеце «Літаратура і мастацтва».\nАўтар зборнікаў паэзіі «Касавіца» (1975), «Верасное палясоўе» (1978), «Засевак Радзімы» (1983), «Незабудкі азёр» (1985), «Узрушэнне» (1988), «Дзікая пчала» (1994), «Зялёныя дажджы» (1997), «Межань» (1999), «Трыадзінства» (2010), кніг прозы «Дом з блакітнымі аканіцамі» (1984), «Карані вечнага дрэва» (1988), «Уратуй ад нячыстага» (1992), трылогіі «Аселіца ў басейне Чорнага мора» (2000), рамана «Бедна басота» (2003), кнігі выбраных твораў прозы «З мінулага не вяртаюцца» (2014), шматлікіх паэтычных кніжак для дзяцей.\nЛаўрэат Літаратурнай прэміі імя Івана Мележа (1994), Літаратурнай прэміі «Залаты Купідон» (2008) і іншых.\nНі слова жывога, ні згуку вазнічых.\nМіжзорны шоп-тур не з благога намеру.\nМяне запісалі на Марс ваяўнічы,\nА я пажадаў бы ляцець на Вянеру.\nВенера спрадвек не была нелюдзімай,\nЯк Марс, дзе ў туман раз’ядае жалеза.\nХутчэй адбаліць развітанне з Радзімай\nНа ранішняй зорцы ў журбе паланеза.\nСтагоддзямі доўжыцца душ адсяленне.\nУ рай, а ці ў пекла, ці ў тыя ж пячоры.\nНа ўзятым этапе маё пакаленне\nБюро перавозак трымае ў фаворы.\nНе рупяць вяселлі, і ўжо на Каляды\nНе тупнеш з прыпеўкай, гукаючы сваху.\nСузор’і адсвечваюць — Лебедзь, Пляяды,\nНі ўлева, ні ўправа з Птушынага шляху.\nХай збудзецца тое, што нам не ўдалося,\nА вы, лавеласы, чый век у зеніце,\nЗ харомаў сваіх, як бы там ні жылося,\nПагарду Венеры маёй не чыніце.\nЯшчэ не помнік\nЯк ціха зорачкі гараць!\nДзіўлюся, бо ў далёкім годзе\nПастаўлены я сузіраць\nУсё, што дзеецца ў прыродзе.\nСтаю ля нейкай прахадной,\nНе ў рай, вядома, і не з раю.\nНашэсце хмар над галавой —\nСтаю і лівень сузіраю.\nІ шум, і гул — паток з прарэх,\nІлля качае ядры грому,\nЗаспетыя дажджом, з-пад стрэх\nНе хутка пабягуць дадому.\nПакуль не схіліць на мяжу,\nДзе тлум, і грозныя кардоны,\nПра ўсё, як ёсць, не раскажу\nНасельнікам асобнай зон.\nТут зорачкі мігцяць гусцей\nІ поўню плёскаюць крыніцы,\nЯк зубкі першыя ў дзяцей,\nВось-вось прарэжуцца зарніцы.\nНязнаны дзецям боль душы,\nІм “баю-бай” і — гоц у люлю!\nМой зменшчык, дужа не спяшы:\nСвой пост я сам дакаравулю.\nМо неўміручасці то брама?\nМажаны ветлы жэст рукой,\nДалей — з крыжамі панарама.\nТам, за цыферблатам…\nЖыцця, можа, першая спроба,\nТаму не хлусі, не грашы.\nНе скажуць ні Джуна, ні Глоба,\nЦі будзе вяртанне душы.\nАстролагі, як і празорцы,\nСягоння і самі ў нудзе:\nМой лёс не прадкажуць па зорцы,\nШто ў змроку на лес упадзе.\nЗвычайная знічка, не болей,\nДы жур перад ёй не збароць.\nДуша, мабыць, Боскаю воляй\nУселіцца ў іншую плоць.\nНе возьмеш Элізіум блатам —\nНе пусцяць грахі і даўгі.\nСтагоддзямі за цыферблатам\nДуша наразае кругі.\nНадзею пакіне астролаг.\nГадзіннік дакладны ў мяне.\nВякоў расхінаецца полаг,\nІ — сонца, і — птушкі ў акне!\n— Трыпутніку не растапчы! —\nКажу сабе самому,\nЯк і ў дзяцінстве, ідучы\nРасце зазвычай пасярод\nСтарых шляхоў і сцежак,\nА дзе найбольш снуе народ —\nЗаскочыць і на ўзмежак.\nЯкія б орды не ішлі\nЦі ехалі б вазамі,\nЯшчэ шчыльней ён да зямлі\nНа дзіва, сокамі не сцёк\nЗагоіць больку і апёк,\nЯк прыкладзеш да раны.\nНа дзедзіну ў кутку глухім\nІшоў ваяр з паходу,\nАж тры дарог перад ім —\nТакіх не бачыў зроду.\nАдна — у золаце наўсцяж,\nІ ёсць — у срэбных плітах,\nА трэцяя, хоць стой, хоць ляж,\nСлязамі скрозь паліта.\nДзяцей і жонку не збярог —\nВаяр на ростані дарог\nСвой боль не перасіліў.\nНа шлях, акроплены слязьмі,\nСтупіў, а рукі слаблі.\n— За грэх мне галаву здымі! —\nСказаў ён вострай шаблі.\nІ ўпала долу галава,\nПазней тут вырасце трава\nЗ яго крыві, магчыма.\nУ бітвах ацалеў адзін,\nДы счуў віну пакутнік.\nЗ нагоды трох шляхоў-пуцін\nТраву завуць — трыпутнік.\nІдзеш — трыпутнік не тапчы:\nЧыюсьцю топчаш долю.\nТрыпутнік, раны залячы,\nТы ж чуйны так да болю!\nТо плача ваяра душа\nІ просіць пакаяння…\nНа ростань стрэміцца шаша.\nТрыпутніку — ні звання.\nЖураўлі над хатай не ляцелі…\nСёлета паўсцяж рудых аселіц,\nХоць і пракурлыкалі здаля,\nЖураўлі над хатай не ляцелі.\nКолькі жалю — будзем знаць пасля —\nНа адну асобу жураўля!\nТам вайна, на поўдні, — слёзы, гора,\nАбмінуць бы зону ўкругаля,—\nШлях у птушак праз чужое мора.\nІ ляцяць яны з бядой фатальнай,\nІ крычаць яны на ўсе вятры\nЧарадой амаль манументальнай.\nКрывавяць на поўдні вечары\nФрантавою чырванню зары.\nГэткі жур, што ў сувязі прычыннай,\nГэткі боль, які пячэ знутры,\nЖураўлі не чулі на Айчыннай.\nСцячэ ручаямі зімовы кілім,\nЗямельку ад чараў Юрай адамкне:\nШто думаюць зло пра мяне — будзе ім,\nШто думаю я — застанецца пры мне.\nЮрай адамкнуў і траву, і расу,\nНа водшыбе — зборня, людзей талака.\nЮрай, я на выган гладышык нясу —\nСваім пастушкам не шкадуй малака.\nЗязюлю пачую, за статкам сплючы:\nНа Юр’е раскошна жывуць пастухі.\nЗамкнуць бы і пашчы ваўкам — вось ключы:\nЗацвіў першацвет паўз балотцаў глухіх.\nЗапасваць кароў — варажыць, святкаваць,\nЮрай, нам парай, міратворац стары:\nЦі яйкамі пашчы ваўкоў затыкаць?\nЦі порах у стрэльбах яшчэ не сыры?\nШто думаю я — застанецца маім.\nДругие материалы в этой категории: « Хизри Асадулаев. Стихи\tЗнаёмцеся: Зульфія Ханнанава з Башкартастана »


Будзьма беларусамі! » UZARI вяртаецца ў Юрмалу\nUZARI вяртаецца ў Юрмалу\nКанцэртная заля "Дзінтары"\nБеларускі выканаўца UZARI, лаўрэат юбілейнага дзясятага Міжнароднага конкурсу «Новая Хваля-2011» вяртаецца ў Юрмалу.\n20 ліпеня ў канцэртнай зале Дзінтары грандыёзным канцэртам адкрыецца трэці Міжнародны фэст «Лайма Рандэву Юрмала 2017». На фэсце выступяць больш за сорак папулярных выканаўцаў і калектываў з розных краін. У гэты дзень, нароўні з эстраднымі ўдзельнікамі і сусветнымі зоркамі опернай сцэны, у суправаджэнні Ліепайскага Сімфанічнага аркестра, выступіць UZARI.\nНагадаем, што ў 2011 годзе UZARI выступаў у Дзінтары ў якасці канкурсанта «Новай Хвалі-2011». Як прызнаўся артыст, ужо тады ён бараніў права выконваць конкурсную песню на роднай мове. Так стары хіт «Лапці» ў выкананні UZARI запамятаўся не толькі гледачам, але і журы.\nФэст «Лайма Рандэву Юрмала» ўпершыню прайшоў у 2015 годзе. Сёлета фэст пройдзе ў трэці раз з 20 па 23 ліпеня. Сярод удзельнікаў – артысты – прадстаўнікі Латвіі, Расіі, Беларусі, Украіны, Казахстана, Швецыі ды іншых краін. Ужо цяпер вядома, што на сцэне канцэртнай залы «Дзінтары» выступяць: зоркі расійскай эстрады Валерый Меладзэ і Леанід Агуцін, Emin, Елена Ваенга, легенды грузінскай сцэны Вахтанг Кікабідзэ і Нані Брэгвадзэ. Свой удзел у фэсце пацвердзілі украінскія артысты Верка Сярдзючка, «Время и Стекло», «Freedom ballet», Патап і Насця. У фэсце таксама возьмуць удзел эстонскія выканаўцы, і, вядома, латвійскія артысты, сярод якіх улюбёныя музыкі – Інтарс Бусуліс і Яніс Стыбеліс.\nЧас выступу ўдакладняецца


Цитата: Ёбтель-мобтель, гоп-ца-ца! Хер, залупа, два яйца...\nЁбтель-мобтель, гоп-ца-ца! Хер, залупа, два яйца, Белы ягодицы… Что это за птица?


Мінздароўя звярнулася ў пракуратуру пасля публікацыі «Ежедневника» аб незарэгістраванай вакцыне\n28.08.2018 / 14:42\nМінздароўя звярнулася ў пракуратуру пасля публікацыі «Ежедневника» аб незарэгістраванай вакцыне 15\nНа сайце Міністэрства аховы здароўя Беларусі зьявілася паведамленьне адносна нядаўніх публікацыяў у СМІ — сьцьвярджаецца, што «фармат падачы і грубае выкладаньне фактаў у артыкулах, апублікаваных на адным з інтэрнэт-рэсурсаў і перадрукаваных іншымі СМІ, могуць нанесьці шкоду нацыянальнай бясьпецы Рэспублікі Беларусь у сфэры аховы здароўя», піша Радыё Свабода.\nПры гэтым Мінздароўя не называе ні выданьне, аб якім піша, ні памылкі або недакладнасьці ў артыкулах. Гаворыцца, што гэта артыкулы, «зьвязаныя з вакцынапрафіляктыкай».\n«Паведамляем, што ведамства накіравала адпаведныя дакумэнты ў Генэральную пракуратуру», — піша Мінздароўя.\nПрэс-сакратарка Міністэрства Юлія Барадун растлумачыла Свабодзе, што гаворка менавіта аб публікацыях «Ежедневника».\nЯна паведаміла Свабодзе, што канца дня 28 жніўня або раніцай 29 жніўня зьявіцца разгорнуты камэнтар пазыцыі ведамства ў сувязі з публікуацыяй «Ежедневника» ў дзьвюх частках, Барадун назвала гэтую інфарамцыю непраўдзівай.\nМіністэрства таксама адзначыла, што «неаднаразова выказвала сваю пазыцыю» па артыкулах, «зьвязаных з вакцынапрафіляктыкай», і дала спасылку на ранейшыя прэс-рэлізы.\nМіністэрства так і не пракамэнтавала зьвесткі аб тым, што вакцына «Эўпэнта» не была зарэгістраваная і правераная ў Беларусі. Гэтыя зьвесткі выкрыў «Ежедневник» і гэта пацьвердзілі Свабодзе ў Цэнтры экспэртызаў і выпрабаваньняў у ахове здароўя.\nНа воре и шапка горит=)\n28.08.2018 / 14:55\nТронули и оно завоняло..\nПозна. Яны ўжо ўлезлі ў такі бруд, што не адмыюцца. Рэпутацыю лёгка замараць, але цяжка адмыць.