Дзе шукаюць фінансаванне культурніцкія праекты ў Беларусі?\nФота Viktor Drachev/TASS\nФізічная культура, спорт, культура (звычайная) і медыі – пад усе гэтыя пазіцыі дзяржбюджэт налета прадугледжвае крыху больш за 631 млн рублёў. Амаль палову з гэтых сродкаў забірае спорт, а на культурніцкія праекты выдаткоўваецца паводле прынцыпу «колькі засталося». Разумеючы, што культура ў нашай краіне фінансуецца ў апошнюю чаргу, арт-менеджары больш не чакаюць падтрымання ад уладаў і шукаюць розныя спосабы альтэрнатыўнага фінансавання.\nІнтэрв’ю-блог «CULT16» пра людзей, якія робяць сучасную культуру і актуальнае мастацтва ў Беларусі. Праект бярэ ўдзел у конкурсе грантаў «Актывія». Мэта блогу падтрымліваць незалежных аўтараў, якія фармуюць сучасную культурніцкую карту. Аўтарка блогу, куратарка, мастацтвазнаўца Ілона Дзяргач падзялілася з «Белсатам» сваёй матывацыяй.\n«Ідэя блогу паўстала ў 2016 годзе, з разуменнем, што асоба мастака або куратара – гэта той самы патэнцыял, які часта не бачны ў галерэях, але ў якім мае патрэбу і глядач, і культура. Толькі харызматычная асоба можа спакусіць увогуле чымсьці зацікавіцца. У Беларусі даўно час стварыць пляцоўку, прысвечаную людзям мастацтва. Б’юці-блогераў, трэвэл-блогаў і так дастаткова. Што датычыць культуры, адукацыі, то ў межах пакалення можа быць згублены патэнцыял для наступнага якаснага развіцця. А яшчэ праз 15–20 гадоў будзем глядзець на беларускіх мастакоў у музеях або галерэях іншай краіны і, па сутнасці, укладаць у замежную эканоміку і культуру».\nЦяпер на «CULT16» восем інтэрвʼю, у працэсе выхаду яшчэ пяць размоваў. У блогу няма сталага падтрымання. Напрыклад, інтэрвʼю з мастаком і пісьменнікам Аляксеем Талстовым апублікавалі дзякуючы журналістцы Лідзе Наліўцы. Таксама праекту дапамагае рэдактарка парталу «smorgon.org» Святлана Станкевіч. Пры выбары герояў аўтары і аўтаркі «CULT16» кіруюцца прафесійнаю інтуіцыяй і кажуць, што папросту маюць уласны спіс тых, з кім важна пагаварыць пра мастацтва.\nМастакі Андрэй Дурэйка і Максім Тымінько – адныя з апошніх суразмоўцаў «CULT16»\nУдзел у конкурсе «Актывія» не гарантуе, што блог атрымае фінансаванне, пакуль «CULT16» нават не ў фінале ды змагаемся за месца трапіць у паўфінал. Падтрымаць блог можна на «Талацэ», паставіўшы «сэрца».\n«Магу сказаць дакладна, што ніякіх ацэначных меркаванняў праект даваць не плануе і разглядаецца выключна як платформа абмену ідэямі і вопытам у галіне сучаснага мастацтва», – кажа Ілона Дзяргач.\nГалоўная рэдактарка «The Village Беларусь», ментарка конкурсу «Актывія» ў кірунку медыяў Яўгенія Сугак тлумачыць, чаму беларускім культурніцкім медыяпраектам там складана знайсці сваё месца пад сонцам.\n«У Францыі з кожнага праса распавядаюць пра літаратуру, а перадачы ці падкасты пра філасофію маюць паўтара мільёна сцягванняў на месяц. То бок замежным культпраектам не трэба ладзіць танцы з бубнамі, каб прыцягнуць увагу людзей да тэксту пра тэатр. У нас жа ў свой час закрылася праграма пра джаз на «Tut.by» – нават на самым наведвальным рэсурсе краіны гэтую праграму глядзелі 600 чалавек».\nКультура ў Беларусі цікавіць меншую частку аўдыторыі, кажа Яўгенія Сугак, але гэта не азначае, што медыі маюць прыстасоўвацца пад густы большасці. Калі ты робіш круты кантэнт, вядома хацелася б, каб яго пачыталі ды ўбачылі 10 тыс. чалавек, а не 100. На жаль, у Беларусі, хутчэй за ўсё будзе менавіта 100, але гэта не азначае, што не трэба нічога рабіць. Папросту падыходзіць трэба грунтоўна, бо было ўжо вельмі шмат няўдалых спробаў. Пакуль для культурніцкіх праектаў у Беларусі – найлепшы шлях – пошук грантаў або мецэната, падсумоўвае суразмоўца «Белсату».\nПарыжская кнігарня Abbey. Фота REUTERS/Charles Platiau\nНе так даўно спыніў працу онлайн-часопіс «Культпрасвет», арганізатары не дзеляцца падрабязнасцямі, чаму былі вымушаныя адмовіцца ад праекту. Як доўга пратрымаецца «CULT16»? Пакуль адзіным сярод культурніцкіх медыяў, якое дацягнула да паўналецця, застаецца «pARTisan» Артура Клінава.\nТэгі: CULT16, Актывія, культура, культурныя праекты, мастакі, медыя\n«Ад вясковай манікюрніцы да гендырэктара». На радзіме Лукашэнкі крадуць мільёны, а саджаюць невінаватых\nМенск і Пекін дамовіліся пра кітайскі крэдыт


Архіепіскап Арцемій: Прыкмета ісцінай святасці – гэта найвышэйшая пакора. | Krynica.info\nАрхіепіскап Гродзенскі і Ваўкавыскі Арцемій 6 снежня заклаў капсулу ў падмурак будучага праваслаўнага храма святых Кірыла і Мяфодзія ў Ваўкавыску.\nТаксама ўладыка Арцемій узначаліў Боскую літургію ў малым храме, асвечаным ў гонар Увядзення ў храм Прасвятой Багародзіцы, паведамляе orthos.org.\nУладыку саслужылі сакратар Гродзенскай епархіі мітрафорны пратаіерэй Анатоль Ненартовіч, настаяцель храма іерэй Аляксандр Юзва і клірыкі гарадскіх храмаў.\nУладыка Арцемій звярнуўся да вернікаў з пропаведдзю, у якой зрабіў акцэнт на тое, што браць на сябе адказнасць за здзяйсненні чалавечых лёсаў можа толькі чалавек шалёны, працяты сатанінскім вар’яцтвам: «Браць на сябе функцыі – так, я ведаю, што такое дабро, ды я ведаю, што такое зло і як загнаць чалавека ў гэта дабро – можа толькі той, хто не ведае Бога».\nСёння, – падкрэсліў уладыка Арцемій, – «з’яўляюцца «святошы», якія ўсё ведаюць – ведаюць, што такое выратаванне, якія могуць асуджаць, якія могуць павучаць. Колькі цяпер такіх, якія самыя праваслаўныя, самыя святыя, самыя сапраўдныя! Менавіта той, хто называе сябе самым святым, той, як правіла, з’яўляецца апантаным і хворым чалавекам. Прыкмета ісцінай святасці – гэта найвышэйшая пакора».\nПасля Боскай літургіі быў здзейснены хросны ход да будучага храма, пасля чаго была закладзеная памятная капсула ў падмурак храма.\nУладыка Арцемій ўзнагародзіў спонсараў будаўніцтва і актыўных вернікаў.\n07.12.2015 Навіны цэркваў| Тэгі: Арцемій, будаўніцтва, Ваўкавыск, праваслаўныя, рэлігія\nАрхіепіскап Арцемій распавёў, як у дзяцінстве збіраў рэлігійныя маркі\nУ Ваўкавыску святкавалі 140-годдзе Мікольскай царквы


Канвертаваць ICONs (ICX) і Stellars (XLM) : Калькулятар абменнага курсу\nICON (ICX) і Stellar (XLM) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта ICON і Stellar пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 26 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад ICON. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Stellar валюты па змаўчанні. Націсніце на Stellars або ICONs канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe ICON гэта валюта, у ні ў адной краіне. The Stellar гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал ICX можа быць запісаная ICX. Сімвал XLM можа быць запісаная XLM. Абменнага курсу the ICON Апошняе абнаўленне 26 жнівень 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the Stellar Апошняе абнаўленне 26 жнівень 2019 ад coinmarketcap.com. ICX каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. XLM каэфіцыент мае 11 ўважаецца лічбаў.


19.10.2019 / 14:06 10\nУвечары 18 кастрычніка ў бальніцу даставілі чатырохгадовую дзяўчынку. Яна была непрытомная і са шматлікімі пашкоджаннямі.\nАказалася, што бацька пабіў дзяўчынку за тое, што яна яго не паслухалася. Мужчына стаў трэсці дзяўчынку, наносіў удары рукамі і нагамі. Затым некалькі разоў кінуў яе на тахту, а таксама ў сцяну, пасля чаго яна страціла прытомнасць. Спалохаўшыся, мужчына выклікаў хуткую дапамогу, да прыезду медыкаў сам спрабаваў вярнуць дачку ў прытомнасць.\nУстаноўлена, што дзяўчынка з сястрой, 2016 года нараджэння, знаходзіліся пад апекай бацькі. Дзяцей раней адбіралі, бо знаходзіліся ў сацыяльна-небяспечным становішчы, а ўвосень 2018 года іх вярнулі. Іх маці пазбаўлена бацькоўскіх праў.\nМужчына пражываў таксама з сужыцелькай, у якой ёсць адно дзіця.\n25-гадовага мужчыну затрымалі. Завялі крымінальную справу па арт. 14 і п. 2 ч. 2 арт. 139 КК РБ (замах на забойства заведама малалетняй асобы).\nЦяпер чатырохгадовая дзяўчынка знаходзіцца ў рэанімацыі, яна непрытомная. Другое дзіця, 2016 года нараджэння, перададзена органам апекі, і накіравана ў шпіталь, бо на целе дзіцяці таксама выяўлены цялесныя пашкоджанні.\n19.10.2019 / 21:23\nСнова Йа, и что чиновники должны делать по-вашему? Ходить по квартирам каждый вечер и проверять бьют там кого или нет? Вы как хотите, но я им даже дверь не открою. Впрочем, как и переписчикам. Проблема в данном конкретном случае не в чиновниках. Проблема в обществе. В тупом прогнившем обществе. Одни бьют детей, вторые не обращают на это внимания, третьи молчат "кабэ чего не было", четвертые пишут каменты в интернетах... И это не изменишь законом или указом главного чела. Это воспитывается поколениями, столетиями. А в нашем обществе этот процесс даже не начинался еще.\n20.10.2019 / 21:38\nДолжен получить на всю катушку,если нормальный.Другое дело,что у него не в порядке с головой.Тогда пусть ответят те,кто бедных деток возвращал к дураку.\n20.10.2019 / 21:46\nSatan(на 21.23)Солидарен полностью.Общество деградирует в арифметической (пока) прогрессии с каждой новой вливающейся в него волной "совершеннолетних" и с каждой новой волной молодых "родителей".\nУ Гомелі прадаюць паштовыя скрыні з расійскім сцягам ФОТАФАКТ\n15 сотак элітнай зямлі, якую Лукашэнка перадаў Дэпард'ё, стаяць пустыя ФОТА 1\nАйцішніца ўпершыню назірала за выбарамі — і расплакалася ад адчаю ВІДЭА 6


У Gmail дададзеная падтрымка паштовых адрасоў з сімваламі нелатинскими\nАпублікавана 09.02.2015 18:43\nКампанія DHL - Сусветны лідэр лагістыкі і экспрэс-дастаўкі, створана ў 1969 годзе Адрыянам Дэлси, Лары Хиллбломом і Раберам Линном.\nПершыя літары іх прозвішчаў далі назву кампаніі. Транспартная сетка абслугоўвае больш за 220 краін свету. На расійскі рынак DHL выйшла ў 1984 годзе. Сёння гэтая кампанія абслугоўвае больш за 800 гарадоў і вёсак Расеі і краін былога СНД.\nАсноўныя віды дзейнасці - транспарціроўка грузу марскімі кантэйнерамі, арганізацыя перавозкі рознымі відамі транспарту (аўтатранспарт, авія, ж / д), дастаўка ў зборных кантэйнерах. Дадатковыя паслугі - страхаванне грузу, брокерскія і мытныя паслугі, афармленне дазваленчых дакументаў. Адна з паслуг, якую падае кампанія - адсочванне грузу. На сённяшні дзень яна карыстаецца вялікай папулярнасцю.\nЗаказчык можа атрымаць падрабязную інфармацыю аб тым, дзе яго груз, у якім ён стане. Таксама ён будзе своечасова праінфармаваны аб праблемах, якія ўзніклі ў шляху, змене маршруту, пры ўзнікненні непрадбачаных абставінаў.\nСамы хуткі спосаб вызначыць, дзе ваш груз - адсочванне ў рэжыме он-лайн. Для гэтага неабходна запоўніць адпаведную форму на сайце службы dhl.ru, выбраць тып адсочвання і нумар накладной. Адначасова можна адсачыць груз па дзесяці накладных. Існуе і адносна новая паслуга DHL ProView - вас будуць пастаянна інфармаваць аб адпраўленні і дастаўкі грузаў з дапамогай аўтаматычных паведамленняў у выглядзе SMS або па электроннай пошце.\nМесцазнаходжанне грузу і яго стан можна адсачыць і па ўласным рэгістрацыйная коду грузаадпраўшчыка, які паказаны ў авіянакладной. Для гэтага неабходна на сайце кампаніі ў адпаведнай форме ўвесці наступныя дадзеныя: код грузаадпраўшчыка, дату адпраўкі грузу, нумар рахунку, краіну прызначэння.\nКампанія DHL мае найбольш высокі ўзровень абслугоўвання і шырокі асартымент паслуг. Вялікая колькасць прадстаўніцтваў, таксама гуляе немалаважную ролю ў хуткім і якасна абслугоўванні, агенты DHL працуюць ва ўсіх краінах. Тыя, хто рэгулярна карыстаецца паслугамі, могуць адкрыць рахунак у DHL. Гэта значна спросціць ўзаемадзеянне з кліентам. Да вартасцяў кампаніі ставяцца і індывідуальны падыход, наяўнасць консолидационных складоў па ўсім свеце. А гнуткая схема даставак дазваляе выбраць, калі вам даставіць тавар, да пэўнага дня ці нават да зручнага для вас часу.


14 травень 2020, 17:35 абноўлена 14 травень 2020, 18:11\nМікалай Статкевіч (у цэнтры) на прыступках Цэнтральнага выбарчага камітэту\nПрэтэндэнтка на кандыдата ў прэзыдэнты Вольга Мікалайчык сказала, што збольшага «кандыдаты пратэсту» зьяўляюцца сябрамі «Народнай грамады» Статкевіча.\nА 17:40 на плошчы Незалежнасьці зьявіўся Мікалай Статкевіч. Ён сказаў, што тыя, хто зарэгіструе ініцыятыўныя групы, ня будуць зьбіраць подпісы, каб стаць кандыдатамі на прэзыдэнта. Замест гэтага ініцыятыўныя групы будуць ладзіць пратэстныя пікеты.\nСтаткевіч сказаў, што калі ніводную зь ініцыятыўных груп «кандыдатаў пратэсту» не зарэгіструюць, яны гатовыя скарыстаць пікеты любога іншага кандыдата, які гэта дазволіць.\n«Я думаю, што зграя адчула, што важак саслабеў», – так Статкевіч пракамэнтаваў удзел у выбарчай кампаніі экс-банкіра Віктара Бабарыкі і бізнэсоўца Валера Цапкалы.\nПрэтэндэнтка на пасаду прэзыдэнта Натальля Стрэльчанка з Дуброўна сказала, што асноўнае задача на сёньня – зьмясьціць дзейную ўладу.\n«У нас у асноўным добра жыве ўлада, наша мясцовая ўлада. У іх усё стабільна, яны маюць дамы і шыкоўныя машыны. Мы ўсё гэта добра бачым і хочам спыніць», — сказала Стрэльчанка.\n«Кандыдат пратэсту» Аляксандар Школьнікаў з Воршы незадаволены закрыцьцём раней буйных прадпрыемстваў у Беларусі. На яго думку, гэта адбываецца, бо Расея адмаўляецца ад беларускіх тавараў праз палітыку Лукашэнкі.\nА 18:20 натоўп рушыў у бок ЦВК, каб «кандыдаты пратэсту» падалі дакумэнты на рэгістрацыю ініцыятыўных груп. Пасьля Статкевіч правёў мітынг на прыступках ЦВК.\nХто такія «кандыдаты пратэсту»\nПалітык Мікалай Статкевіч бачыць выбары як нагоду для пратэстаў, бо са статусам кандыдата на прэзыдэнта прасьцей сабраць людзей на вуліцах. Статкевіч зьбіраецца зарэгістраваць у ЦВК ініцыятыўныя групы 30 «кандыдатаў пратэсту».\nНа момант публікацыі, ЦВК зарэгістраваў 22 ініцыятыўныя групы «кандыдатаў пратэсту».


Сванідзэ: Масква прапанавала Лукашэнку стаць прэм’ерам аб’яднанай дзяржавы | euroradio.fm\nГалоўная / Сванідзэ: Масква прапанавала Лукашэнку стаць прэм’ерам аб’яднанай дзяржавы\nУ Мінску гэтая прапанова сур’ёзна разглядаецца, распавёў вядомы расійскі журналіст і грамадскі дзеяч.\nВядомы расійскі журналіст і грамадскі дзеяч Мікалай Сванідзэ ў праграме “Падзеі тыдня” на маскоўскай радыёстанцыі “Серебряный дождь” распавёў пра прапанову, якую Аляксандр Лукашэнка нібыта атрымаў ад кіраўніцтва Расіі. І спасылаецца на інфармацыю, якая прыйшла “з дастаткова высокіх сфер мінскіх”.\nУ эфіры радыёстанцыі было агучана, што большасць беларусаў супраць аб’яднання з Расіяй, што моладзь арыентаваная на Захад. “Але вырашаць будзе “бацька”, — падкрэсліў Мікалай Сванідзэ.


Орел и решка. Кругосветка. День 209: Гайана. Как вывести режиссера из се..


Мінсельгас РФ папрасіў для АПК 23 мільярды рублёў дапамогі\nМінсельгас РФ папрасіў для АПК 23 мільярды рублёў дапамогі\nМіністр сельскай гаспадаркі Аляксандр Ткачоў прасіў ва ўрада РФ з антыкрызіснага фонду дадатковыя 23 мільярды рублёў для таго каб выканаць умовы субсідзіравання для інвестараў, а таксама папрасіў не зніжаць асноўныя сродкі дзяржпадтрымкі галіны.\nПра гэта кіраўнік Мінсельгаса заявіў на першым пасяджэнні урадавай камісіі па АПК. «Гэтыя грошы ўжо тэарэтычна выдаткаваныя, так як да нас прыйшлі інвестары, якія павінны атрымаць субсідаванне на ўжо раней выдадзеныя крэдыты, на CAPEX і гэтак далей»\nЗа апошнія 2 гады імпарт прадуктаў харчавання скараціўся на 38%, з 43 мільярдаў даляраў да 26 мільярдаў даляраў.\n«Паводле нашых ацэнак, пры ўмове фінансавання мер дзяржпадтрымкі не ніжэй заяўленага ўзроўню бягучага года - гэта 237 мільярдаў рублёў - ужо праз пяць гадоў аб'ёмы экспарту і імпарту сельгаспрадукцыі і харчавання зраўняюцца і дасягнуты парадку 22 мільярдаў даляраў», - прывёў лічбы кіраўнік Мінсельгаса.\n«Фінансаванне галіны на ўзроўні 215 мільярдаў рублёў не забяспечыць прынятыя абавязацельствы перад сельхозтоваропроизводителями, гэта не дазволіць дасягнуць пастаўленых мэтаў па паскоранаму імпартазамяшчэнню, больш за тое - магчыма скарачэнне вытворчасці», - падкрэсліў Ткачоў.\n«Калі застанецца 215 млрд рублёў, гэта руху не адбудзецца, калі будзе павялічана да 237 млрд рублёў, гэта рост складзе 3-4% і забяспечанасць уласнымі прадуктамі праз 9 гадоў.\nДа 2025 года, калі яшчэ дадаць 30-50 млрд рублёў да 237, то праз 5 гадоў мы абсалютна дакладна закрыем усе асноўныя пазіцыі па харчаванні і закрыем ўвесь дэфіцыт ».


Влюбленная пара. Купить фото № 42628. Фотограф Вадим Пономаренко / Фотобанк Лори\nИзображение № 42628\nВходит в серию автора Мужчина и женщина..


Новае - «Добры пастыр» | Хрысціянскія сувеніры\nІснуе легенда, згодна з якой святы Крыштаф перанёс маленькага Езуса на сваіх плячах праз рэчку. Таму ў каталіцкім Касцёле гэты святы традыцыйна лічыцца заступнікам усіх вадзіцеляў. Сапраўды, варта маліцца перад пачаткам кожнага нашага вялікага ці малога падарожжа: каб наш шлях быў бяспечным, згодным з Божай воляй, і каб кожны наш крок быў толькі на Божую хвалу.\nПамер абразіка: 9 на 15,7 см. Папера: 350 гр, глянцавы ліманат.\nПасведчанне аб заканчэнні катэхетычнага года (15х21 см)\nМы заўсёды імкнемся зберагчы ў памяці важныя моманты свайго жыцця. Спадзяемся, нашы пасведчанні стануць прыгожым дапаўненнем прынятых у Касцёле сакрамэнтаў, дапамогуць аздобіць урачыстасць, і будуць нагадваць пра дзеянне вялікай Божай ласкі ў Вашым жыцці.\nПамер пасведчання: 15 на 21 см.\nПасведчанне аб падрыхтоўцы да сакрамэнту сужэнства (15х21 см)\nМаленькая Біблія ў рускім сінадальным перакладзе\nТакую Біблію зручна ўзяць з сабой: невялікі памер (11 на 16 см), стылёвы і просты выгляд, а ўнутры - усе кананічныя кнігі Старога і Новага Запавету ў рускім сінадальным перакладзе.\nБіблія – гэта кніга кніг, у якой апісана гісторыя збаўлення чалавецтва, і адначасова гэта жывое слова Бога, здольнае змяніць жыццё кожнага чалавека. Гэтую кнігу недастаткова прачытаць аднойчы і пакласці на паліцу – Божае слова, як жывая вада, можа наталяць нашу духоўную смагу кожны дзень. Варта толькі знаходзіць для гэтага час, як мы знаходзім яго для кожнай каштоўнай рэчы ў нашым жыцці.\nВялікі кубак латтэ "Будзь цвёрдым і мужным"\nЯк прыемна пачаць свой дзень не толькі з кубачака кавы або гарбаты, але таксама з Божага Слова! Менавіта такімі мы пастараліся зрабіць нашы кубкі – каб яны прыносілі вам радасць, пазітыўны настрой і нагадвалі, што Бог заўсёды побач, а мы з Ім - моцныя.\nАб'ём кубка: 480 мл., вышыня: 15 см.\n«Першая Біблія» для самых маленькіх\nШыкоўнае выданне біблейскіх гісторый для самых маленькіх. У кнізе дзетак чакае пераказ дваццаці самых вядомых тэкстаў са Старога і Новага запавету з яскравымі ілюстрацыямі. Стварэнне свету, Ноеў каўчэг, абяцанне Абрагаму, Майсей, Давід і Галіяф, Данііл, нараджэнне Ісуса, вяселле ў Кане, цуд з памнажэннем хлеба, Закхей, смерць Ісуса, Уваскрасенне і іншыя тэксты аўтар Б. А. Джоўнс падае ў просты, добры спосаб, зразумела самым маленькім, бо «ніколі не бывае зарана, каб дзеткам даведацца, які цудоўны Бог». Пераклад з ангельскай. Цвёрдая вокладка, старонкі выкананыя з картону, ёсць зручная ручка. 40 старонак. Узроставая катэгорыя 0+\nПамеры: 160x165x30 мм.


БарДУ. Анонсы ўніверсітэта - 10 снежня 2013 года на факультэце эканомікі і права адбудзецца навукова-практычная канферэнцыя «Імплементацыя міжнародных нормаў у галіне правоў чалавека ў нацыянальнае заканадаўства Рэспублікі Беларусь»\n10 снежня 2013 года на факультэце эканомікі і права адбудзецца навукова-практычная канферэнцыя «Імплементацыя міжнародных нормаў у галіне правоў чалавека ў нацыянальнае заканадаўства Рэспублікі Беларусь»\nНавуковыя напрамкі работы канферэнцыі\nАгульнатэарэтычныя, гістарычныя і канстытуцыйныя аспекты імплементацыі міжнародных нормаў у галіне правоў чалавека ў заканадаўства Рэспублікі Беларусь.\nІмплементацыя міжнародных нормаў у галіне правоў чалавека ў крымінальна-прававое заканадаўства Рэспублікі Беларусь.\nІмплементацыя міжнародных нормаў у галіне правоў чалавека ў грамадзянска-прававое, сямейнае, працоўнае, гаспадарчае, жыллёвае заканадаўства Рэспублікі Беларусь.


Што новага пра Лукашэнку мы даведаліся з прэс-канферэнцыі? – belsat.eu\nНа прэс-канферэнцыі для расейскіх журналістаў Аляксандр Лукашэнка казаў не толькі пра стасункі з Расеяй, палітыку і эканоміку, але і распавядаў пра сябе. Belsat.eu падрыхтаваў падборку найбольш цікавых асабістых адкрыццяў Лукашэнкі.\nЯк змянілася ягонае стаўленне да крытыкі дзякуючы Барысу Ельцыну\nЛукашэнка і Ельцын. Фота – president.gov.by\n«Калі я стаў прэзідэнтам, я рэагаваў на кожны скрып пяра маладога журналіста. І аднойчы ў мяне адбылася размова з Барысам Мікалаевічам. Адзіны чалавек, з якім я мог выпіць. Барыс Мікалаевіч, ну што гэта такое? Гэта ж няпраўда… Ён спытаў – ты што, газеты чытаеш і тэлевізар глядзіш? Табе што, рабіць няма чаго? Я тады задумаўся», – прызнаўся Лукашэнка.\nЛукашэнка сказаў, што менавіта Ельцын навучыў яго спакайней ставіцца да крытыкі.\nЛукашэнка і карова, 2016 год. Фота – president.gov.by\nЛукашэнка расказаў, што з найвялікшым хваляваннем ставіцца да жывёлінаў. Асабліва да цялят.\n«Каму помнік у Беларусі трэба паставіць, дык гэта карове», – перакананы Лукашэнка.\nЁн таксама распавёў, што вельмі цяжка перажывае смерць хатніх жывёлінаў і таму адмовіўся ад прапановы сына ўзяць яшчэ аднаго сабаку. Цяпер, дадаў Лукашэнка, у яго жывуць тры ката і дзве сабакі.\nЦікава, што ідэя стварыць помнік карове ў Беларусі з’явілася яшчэ з 2015 года, але дагэтуль застаецца нерэалізаванай. Плануецца, што скульптура будзе размешчаная ля Камароўскага рынку. Сёлета стала вядома, што ўлады збіраюцца прыцягнуць на гэты праект вялізарныя грошы – амаль $ 130 тыс.\nПра нецэнзурную лаянку\nАляксандр Лукашэнка, 14 снежня 2018 г. Фота – president.gov.by\n«Я сам яшчэ той мацяршчыннік», – прызнаўся Аляксандр Лукашэнка. Пасля чаго абмовіўся, што мат не павінен гучаць публічна ці са сцэны.\nРаспавядаючы пра прапаганду падчас выкладання гісторыі, Лукашэнка прыгадаў, што «учора глядзеў на «Дожде» аднаго гісторыка» – праўда, не з самага пачатку. Верагодна, Лукашэнка меў на ўвазе інтэрв’ю тэлеканалу з аўтарам падручнікаў па гісторыі Расеі Леанідам Кацвай.\nНагадаем, «Дождь» – адзіны незалежны тэлеканал у Расеі. «Дождь» дазваляе сябе жорстка крытыкаваць Пуціна і палітыку Крамля.\nТаксама Лукашэнка прызнаўся, што сочыць за некаторым тэлеграм-каналамі.\nПра яшчэ адну сваю прафесію\nНарэшце, Лукашэнка прыгадаў, што ён «былы фатограф». Праўда, дэталі сваёй працы фатографам Лукашэнка не распавёў.\nІІ, belsat.eu, паводле sputnik.by\nТэгі: Аляксандр Лукашэнка заявы Лукашэнкі Лукашэнка прэс-канферэнцыя\nЛукашэнка: Прыміце меры, каб, скончыўшы адукацыю, ішоў працаваць трэнерам. Не – пазбаўляйце дыплома


«Трайпл» алігарха Чыжа прызнаў сябе банкрутам - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 1 чэрвеня 2020, панядзелак, 20:12\n«Трайпл» алігарха Чыжа прызнаў сябе банкрутам\nЗаява накіраваная ў Эканамічны суд Менска.\nГрупа «Трайпл» накіравала ў Эканамічны суд Менска заяву пра эканамічную неплацежаздольнасць (банкруцтва). Агульны памер крэдыторскай запазычанасці можа дасягаць 197,2 млн рублёў, вынікае з ліста «Трайпла» ў суд, паведамляе tut.by.\nЮрыю Чыжу належыць 66,5% «Трайпла». Астатняя дзель пароўну падзеленая паміж аўтарытэтнымі расейцамі – Язэпам Аксенцавым і Міхаілам Маміяшвілі (16,75% у кожнага). Яны атрымалі гэтую дзель пасля рэзананснага «разводу» Юрыя Чыжа са сваім шматгадовым партнёрам Уладзімірам Япрынцавым.\nГалаўная арганізацыя «Трайпл» мае пяць філіялаў – рэстаран «Залаты грабеньчык», лядовая арэна ў Бярозе, гарналыжная база «Лагойск», сельгаспрадпрыемства «Трайпл-Агра» і спа-цэнтр у Менску. Ва ўсіх гэтых кампаніях працуе 345 чалавек.\nЗавінавачанасць перад крэдыторамі ў «Трайпла» на 30 красавіка складала 99,3 мільёна рублёў. Асноўны крэдытор «Белаграпрамбанк». «Трайпл» таксама завінаваціўся персаналу 246,3 тысячы рублёў і бюджэту 175 тысячаў рублёў.\nПлюс да гэтага ў «Трайпла» маюць абавязальніцтвы ў дамовах даручальніцтва. Сумарна выходзіць 97,8 мільёнаў рублёў. Рэсурсы браліся ў «Белаграпрамбанка», «Агралізінгу» і «АСБ Лізінг» для стварэння крамаў «Прастор», мадэрнізацыі вытворчасці будматэрыялаў на «Бярозаўскім камбінаце сілікатных вырабаў» і «КварцМелПроме».\nАднак у дачыненні да гэтых структураў ужо пачатыя вытворчасці пра эканамічную неплацежаздольнасць. Так «Бярозаўскі КСВ» сышоў у санацыю да 7 красавіка 2021 года. На стан 27 сакавіка 2020 года патрабаванні 10 крэдытораў складалі 42,7 млн рублёў. У дачыненні да «Кварцмелпрам» пачатая конкурсная вытворчасць. У кампаніі Юрыя Чыжа спадзяюцца, што суд зацвердзіць санацыю завода. Такі захад дазваляе спыніць усе выканальныя вытворчасці і стабілізаваць разлікі з супрацоўнікамі, пастаўшчыкамі і іншымі партнёрамі. Цяпер прадпрыемства працуе з поўнай загрузкай магутнасцяў. Як вынікае з матэрыялаў справы, «Кварцмелпрам» прызнаў патрабаванні крэдытораў на суму 106,8 млн руб.\nАкрамя таго, судовыя выканаўцы ўжо наклалі арышт на сродкі «Трайпла» на банкаўскіх рахунках і належныя кампаніі акцыі «Менскага завода пеністых вінаў», а таксама ўвялі забарону на шэраг іншых фінансавых дзеянняў.\nУ кампаніі мяркуюць, што «прымусовыя захады для выканання пастановаў судоў практычна паралізуюць працу “Трайпла”». «Недастатковы аб'ём зваротных сродкаў і абмежаванні ў іх выкарыстанні вядуць да нерытмічнай працы вытворчасцяў, праз перабоі з пастаўкай сыравіны прадпрыемствы перыядычна прастойваюць, што таксама павялічвае страты», гаворыцца ў лісце «Трайпла».\nАктывы групы «Трайпл», за кошт якіх можна выплаціць завінавачанасць, складаюць 157,8 млн руб. З іх 43,5 млн рублёў – гэта дэбіторская запазычанасць, 42,9 млн – доўгатэрміновыя фінансавыя ўкладанні, 44,2 млн – асноўныя сродкі. Пры гэтым у лісце «Трайпла» ў суд выказваюцца сумневы, што гэтыя сродкі здолеюць атрымаць у поўным аб'ёме.\nКіраўніцтва «Трайпла» просіць суд прыняць заяву, распачаць справу пра эканамічную неплацежаздольнасць (банкруцтва) кампаніі і прызначыць ахоўны перыяд.\nЦяпер асноўны від дзейнасці «Трайпла» – гэта будаўніцтва жылых і камерцыйных аб'ектаў. У I квартале гэтага года кампанія павялічыла выручку ў 2,3 разы, да 18,7 мільёнаў рублёў у параўнанні з аналагічным перыядам 2019 года. Валавы прыбытак вырас з 381 тыс. да 7,5 млн рублёў. Прыбытак ад рэалізацыі атрыманы 5,6 млн рублёў супраць страты 1,7 млн у I квартале 2019 года. Пры гэтым чыстыя страты склалі 2,3 млн рублёў, што ў 55 разоў менш, чым год таму. Гэта тлумачыцца высокімі выдаткамі ў фінансавай дзейнасці.\n30.05 Правакатарка з Гародні 106,813\n31.05 «Стоп таракан!»: белорусы удивили мир 98,387\n30.05 Блогер NEXTA выкрыў, кім працуе правакатарка з Гародні 80,930\n30.05 Як «Саша 3 адсоткі» арганізоўваў правакацыю супраць папулярнага блогера 69,901\n29.05 Гавары за сябе, Ліда 65,580\n29.05 Жыхары Горадні патрабуюць неадкладнага вызвалення Сяргея Ціханоўскага 61,942


Баскетбалісткі „Цмокi-Менск” перамаглі „Алімпію” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБаскетбалісткі „Цмокi-Менск” выйгралі другі матч супраць гарадзенскай „Алімпіі” у паўфінальнай серыі чэмпіянату Беларусі. У другім хатнім матчы чэмпіёнкі краіны разграмілі гасцей з Гародні з розніцай у 32 ачкі – 94:62. У першым матчы мінчанкі таксама былі мацнейшыя 76:68. Такім чынам, каб выйсці ў фінал, падначаленым Андрэя Ваўлева трэба выйграць усяго адну сустрэчу. Трэці паядынак серыі да трох перамог адбудзецца 3 красавіка ў Гародні. Першым фіналістам жаночага чэмпіянату сталі баскетбалісткі „Гарызонта”, якія тройчы абыгралі ў паўфінальнай серыі „БДУ-Цмокi” – 99:42, 74:40 і 79:35.\nЛеўчанка стала лепшым гульцом матчу\nБеларуская баскетбалістка Алена Леўчанка зноў правяла ўражлівы матч у складзе грэцкага «Панацінаікаса», які разграміў «Элефтэрыю» з лікам 82:53. Леўчанка набрала 19 ачкоў і зрабіла 9 падбораў. Беларуская цэнтравая была прызнана MVP сустрэчы. Адзначым, што гэта толькі другая гульня Алены пасля двухгадовай паўзы з-за траўмы. Пасля пяці тураў «Панацінаікас» з чатырма перамогамі ў актыве займае другое месца ў чэмпіянаце Грэцыі.\n„Цмокi-Менск” прайгралі „Хімкі” у матчы Адзінай лігі ВТБ\nБаскетбалісты „Цмокi-Менск” пацярпелі дзявятую паразу запар у матчах у Адзінай лігі ВТБ. У сваім 19-м паядынку мінчане прайгралі на выездзе „Хімкам” з лікам 65:89. Самым выніковым у складзе „цмокаў” стаў Уладзіслаў Блізнюк, які набраў 15 ачкоў. Да гэтага падначаленыя Расціслава Вергуна святкавалі ўсяго дзве перамогі і па-ранейшаму займаюць апошняе, 13-е, месца ў табліцы „банкаўскага” турніру. Свой наступны паядынак „Цмокi-Мiнск” правядуць 4 красавіка ў Пермі супраць мясцовага клуба „Парма”.\nЖлобінскі „Металург” адолеў „Юнацтва” і зраўняў лік у паўфінальнай серыі\nХакеісты жлобінскага „Металурга” абыгралі сталічнае „Юнацтва” у шостым матчы паўфінальнай серыі плэй-оф чэмпіянату Беларусі з лікам — 5:1. Такім чынам, жлобінская дружына нанесла супернікам самую буйную паразу ў плэй-оф за апошнія чатыры гады. Лік у серыі да чатырох перамог стаў 3:3. Вырашальны, сёмы паядынак каманды правядуць у Мінску.\nІлля Івашка завяршыў выступы на турніры ў Маямі\nБеларускі тэнісіст Ілля Івашка, які мае 116-ы нумар сусветнага рэйтынгу, завяршыў выступы на турніры катэгорыі Masters 1000 у амерыканскім Маямі з прызавым фондам 3 мільёны 300 тысяч даляраў. У матчы другога раўнду адзіночнага разраду беларус саступіў 11-й ракетцы планеты Дзянісу Шапавалаву з Канады – 7:6 (7: 5), 4:6, 4:6. Сустрэча працягвалася тры гадзіны.\nПалякі разабраліся з Андорай, Левандоўскі аформіў дубль\nЗборная Польшчы на хатняй арэне перамагла каманду Андоры ў матчы групавога этапу кваліфікацыі чэмпіянату свету-2022 з лікам 3:0. Дублем адзначыўся форвард Роберт Левандоўскі, які забіў на 30-й і 55-й хвілінах сустрэчы, яшчэ адзін гол на 88-й хвіліне забіў нападнік грэцкага ПАОКа Караль Свідэрскі. Капітан зборнай Польшчы Роберт Левандоўскі не сыходзіць з поля без забітых мячоў у дзесяці гульнях запар. Усяго ў 43 гульнях сезона Левандоўскі забіў 47 мячоў. У іншым матчы групы Англія дзякуючы галам Кейна і Маунта на выездзе абыграла Албанію 2:0 і ўзначальвае групу, палякі на другім месцы з 4-ма ачкамі. Таксама адзначу нічыю ўкраінцаў у матчы з фінамі, якія пасля гола Мараеса змаглі зраўняць лік на 89-й хвіліне з пенальці. У гэтай жа групе французы адолелі казахаў з лікам 2:0. Італьянцы адправілі два мячы ў браму балгараў — 2:0. Гол Гнабры прынёс немцам перамогу ў матчы з румынамі — 1:0. З такім жа лікам швейцарцы дамагліся перамогі над літоўцамі – 1:0. Іспанія толькі ў канцы матчу даціснула Грузію 2:1 – на 90-й хвіліне перамогу іспанцам прынёс гол Дані Ольма. Данія забіла восем мячоў Малдове — 8:0.\nХэмілтан абышоў Ферстапена ў першай гонцы сезона Формулы-1\nБрытанскі пілот Льюіс Хэмілтан з каманды „Мэрсэдэс” стаў пераможцам першай гонкі сезону „Формулы-1” – „Гран-пры Бахрэйна”. Другім стаў Макс Ферстапен з „Рэд Бул”, трэцім — фінскі гоншчык „Мэрсэдэс” Валтэры Ботас.\n„Цмокі” нарэшце перамаглі ў Лізе ВТБ


Гомель: міліцыя абвясціла паляванне на Кастуся Жукоўскага — Гавары Праўду\nГомель: міліцыя абвясціла паляванне на Кастуся Жукоўскага\nГомельская міліцыя не пакідае ў спакоі актывіста «Гавары праўду!» Кастуся Жукоўскага. Па яго словах, 2 лістапада непадалёк ад яго дома цэлы дзень дзяжурыў міліцэйскі аўтамабіль, у якім знаходзяцца пяць супрацоўнікаў у форме.\n«Сябра прыходзіў да мяне каля 12 гадзін – аўтамабіль стаяў непадалёк ад маёй хаты. І ў 14 гадзін машына з міліцыянерамі стаяла там, і нават вечарам, пасля 18 гадзін. Няўжо ім няма больш чым заняцца? Напэўна, напярэдадні Народнага сходу, запланаванага на 12 лістапада, мяне хочуць ізаляваць», — пракаментаваў Кастусь Жукоўскі.\nНядаўна на яго ў міліцыі зноў склалі два адміністрацыйныя пратаколы. «Позваў у суд мне не было, можа, такім чынам міліцыянеры хочуць таемна мяне схапіць і завезці на суд, а потым будуць даказваць, што не з’яўляўся па позве», — лічыць актывіст.\nНагадаем, 11 кастрычніка міліцыянеры прыкавалі апазіцыянера кайданкамі да батарэі ацяплення у будынку суду. Ён прыйшоў падтрымаць на суд свайго паплечніка, Валера Сляпухіна, і старшыні суда Чыгуначнага раёна Гомеля Таццяне Адрыбец не спадабаліся паводзіны Кастуся Жукоўскага, таму што ён абураўся адсутнасцю і немагчымасцю атрымаць інфармацыю аб тым, дзе і калі будзе судовае паседжанне. Прычым у канфлікце з міліцыяй вінаватым прызналі апазіцыянера, на яго склалі два пратаколы – за абразу суддзі, і непадпарадкаванне міліцыі.\n21 верасня Кастусь Жукоўскі затрымліваўся міліцыяй, прычым з ужываннем фізічнай сілы. Зноў жа на судзе прызналі, што ён лаяўся матам і супраціўляўся міліцыянерам. Суд пакараў яго арыштам на 15 сутак. Ужо ў ізалятары аказалася, што ў актывіста зламана нага. Аднак да адказнасці за пашкоджанні міліцыянераў не прыцягнулі: урачы напісалі, што нага была зламаная раней, а пракуратура апраўдала дзеянні міліцыі.


30.11.2020 / 16:24\nБылы футбаліст зборнай Аргенціны Дыега Марадона за тыдзень да смерці (ён памёр 25 лістапада) паваліўся і ўдарыўся галавой. Пра гэта стала вядома «РИА Новости» са слоў Радольфа Баке, адваката падазраванай у халатнасці медсястры Даяны Гіселы Мадрыд.\n«Яго не адвезлі ў бальніцу, не зрабілі тамаграфію. Ніхто яго нікуды не адвёз», — заявіў Баке. Расследаванне таксама праведзена не было. Якія наступствы для здароўя Марадоны мела падзенне, не ўдакладняецца. У дачыненні да Мадрыд вядзецца расследаванне: яна схлусіла на допыце аб тым, што чула, як Марадона варушыўся ў сябе ў пакоі. Высвятляецца, ці заходзіла яна да футбаліста і ці дала неабходныя лекі.\nЛеапольда Луке, доктар Марадоны, ужо адрэагаваў на абвінавачванні ў смерці гульца. Доктар заявіў, што нікога, у тым ліку сябе, не лічыць вінаватым у тым, што здарылася.


Ігар Барысаў: Мяне затрымалі прывентыўна | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nІгар Барысаў: Мяне затрымалі прывентыўна (абноўлена)\n5-га красавіка пасля 15 сутак адсідкі на волю выйшаў старшыня Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Ігар Барысаў.\nПа словах палітыка, яго і іншых палітыкаў затрымалі адмыслова:\n– Можа як і раней затрымлівалі некалькіх асноўных лідараў, традыцыйна Статкевіча, яшчэ некаторых. Але ў сувязі з тым, што зараз „вулічныя” фактычна ўсе сядзяць, мяркую, яны вырашылі пашырыць гэтае кола як за кошт лідараў афіцыйна зарэгістраваных палітычных арганізацый, так і за кошт лідараў і актывістаў мясцовых лакальных супольнасцяў, якія з’явіліся пасля 9-га жніўня.\nПалітык упэўнены, што ўладам было важна затрымаць актывістаў перад 25 Сакавіка:\n– Мэта – нівеляваць маштабы і значнасць самога 25 Сакавіка. Ва ўлады, на маю думку, ёсць два такія нервовыя ўзбуджальнікі, на якія яна вельмі хваравіта рэагуе, – гэта Дзень Волі і дзень выбараў. Прычым, у першую чаргу – прэзідэнцкіх. Таму яна ў гэты момант і праводзіць спецаперацыі з мэтай нівеляваць маштабы і не дапусціць магчымыя пратэсты. Таму, я думаю, гэта было зроблена прывентыўна.\nІгара Барысава трымалі за кратамі спачатку на Акрэсціна, а потым у Жодзіне, дзе адбываліся здзекі з затрыманых “за палітыку”.\nЗ Жодзінскага ізалятару пасля 15 сутак арышту выйшаў старшыня Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Ігар Барысаў. Па словах яго першага намесніка Аляксея Сігаева, які быў сярод сустракаючых, Барысаў распавёў, што ўмовы ўтрымання зняволеных пасля Дня Волі 25 сакавіка сапсаваліся:\n– І сапсаваліся моцна, то бок, раней яны спалі на матрацах, пасля 25-га матрацы ў іх забралі. Яны вымушаныя былі спаць хто на падлозе, хто на металічных нарах без матрацаў. У камеры было 15 чалавек на той момант. Вось калі Ігара зараз выпусцілі, засталося 12. А камера на 10 чалавек разлічана. То бок, так ці інакш – перапоўненасць.\nТаксама, па словах Аляксея Сігаева, Ігар Барысаў распавядаў, што ўсе ў камеры скардзіліся на галаўны боль, таму што прыходзілася спаць без падушак. Да таго ж, з раніцы ў камеры ўключалі на ўсю моц радыёкропку з запісамі прапагандысцкіх перадачаў і песень.\nАлесь Пушкін: больш за 30 год мастацкага супраціву\nЭксперты ААН: Беларусь павінна пакласці канец практыцы жорсткасці праваахоўных органаў\n30 сутак за бел-чырвона-белую стужачку на арандаваным аўтамабілі


Багушэвіцкі камень з рыбкамі — Вікіпедыя\n55°17′30″ пн. ш. 28°03′56″ у. д.HGЯO\nБагушэвіцкі камень з рыбкамі\nБеларусь, паблізу ад вёскі Багушэвічы, Глыбоцкі раён, Віцебская вобласць\nБагушэвіцкі камень з рыбкамі — геалагічны помнік рэспубліканскага значэння. Знаходзіцца паблізу ад вёскі Багушэвічы (Глыбоцкі раён, Віцебская вобласць), за 0,5 км на захад ад хутара Пацэвічаў.\nВалун ружовага граніту памерамі 1,95 х 1,5 м, вышынёй 1,3 м, які мясцовыя жыхары называюць камень «з рыбкамі». Такая назва дадзена, відаць, таму, што на бакавой роўнядзі валуна знаходзіцца ўключэнне (ксеналіт) іншай паводле саставу пароды — шэрага гнейсу і ў выглядзе пляскатага эліпса (0,85 х 0,25 м). Частка гнейсу разбурылася, у выніку чаго і ўтварылася паглыбленне, у верхняй частцы якога выступае яшчэ адзін эліпс меншых памераў. Магчыма, што прыродныя рысы гэтага ксеналіту былі яшчэ падпрацаваны рукой чалавека так, каб яго відарыс больш нагадваў рыбу.\nЛічыцца, што гэтую выяву стварылі французы ў 19 стагоддзі з мэтай адзначыць месца захавання яшчэ аднаго скарбу. Паводле падання, большая з гэтых рыбак (эліпсаў) паказвае напрамак, дзе знаходзіцца тое месца і адлегласць да яго, меншая — глыбіню, на якой закапаны скарб.\nВінакураў, В. Х. Культавыя камяні Глыбоччыны / В. Х. Вінакураў, Л. У. Дучыц, Э. А. Ляўко // Памяць: гісторыка-дакументальная хроніка Глыбоцкага раёна / рэд.: Б. І. Сачанка [і інш.]; маст. А. М. Хількевіч. — Мн., 1995. — С. 29-30.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Багушэвіцкі_камень_з_рыбкамі&oldid=3745128"\nГеалогія Глыбоцкага раёна\nСлавутасці Глыбоцкага раёна\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:16, 9 снежня 2020.


У МЕНСКУ ВЫЙШЛА КНІГА ПРЭЗЫДЭНТА ТУРКМЭНІІ САПАРМУРАТА НІЯЗАВА “РУХНАМА” НА БЕЛАРУСКАЙ МОВЕ\nНа зялёнай вокладцы кнігі Сапармурата Ніязава — выява барэльефа аўтара. Напачатку кнігі побач з партрэтам пажыцьцёвага прэзыдэнта Туркмэністану зьмешчаная клятва наступнага зьместу: “У час, калі здраджу Радзіме, Сапармурату Туркмэнбашы Вялікаму, Сьвятому айцу твайму — Няхай спыніцца дыханьне маё”.\nНагадаю, што нядаўна ў Туркмэністане былі жорстка пакараныя каля 60 чалавек, некаторых асудзілі да пажыцьцёвага зьняволеньня. Усіх іх абвінавацілі ў замаху на Ніязава. У краіне ўсталяваны жорсткі дыктатарскі рэжым, забароненая апазыцыя, няма незалежнай прэсы.\nВыдала кнігу беларускае ўнітарнае прадпрыемства “Светач”. Галоўны рэдактар “Светачу” Андрэй Вірчак кажа, што гэта было ягонае душэўнае памкненьне. Ён прачытаў кнігу на расейскай мове і быў моцна ўражаны яе зьместам. Андрэй Вірчак вельмі часта бывае ў Туркмэністане, да таго ж у Ашгабаце месьціцца ягоная паліграфічная фірма “Светач-ОСТ”.\n(Вірчак ) “На постсавецкай прасторы ніхто з былых і дзейных прэзыдэнтаў не стварыў нечага, што магло б замяніць былую ідэалёгію Савецкага Саюзу. Нацыя ж ня можа жыць бязь нейкага ідэалягічнага кірунку. На мой погляд туркмэнскі прэзыдэнт вельмі ўдала сканцэнтраваў нацыю на пэўныя мэты. Для Беларусі гэта зараз вельмі актуальна — пошук свайго кірунку. Туркмэны ў Сярэдняй Азіі — тое самае, што беларусы ў Эўропе. Такія ж памяркоўныя і сьціплыя”.\nПаводле Андрэя Вірчака, кніга накладам 2000 асобнікаў выдавалася на сродкі ўнітарнага прадпрыемста “Светач”. Да таго ж, выданьне прафінансаваў Беларускі фонд культуры. Дарэчы, яго старшыня Ўладзімер Гілеп напісаў прадмову да “Рухнамы”, але подпісу свайго не паставіў. Не пазначаныя ў выданьні й прозьвішчы перакладчыкаў духоўнага кодэксу Туркмэнбашы.\nВыявілася, што вершы Ніязава перакладаў паэт Леанід Дранько-Майсюк, прозу — пісьменьнік Анатоль Кудравец, былы міністар культуры Анатоль Бутэвіч і гарадзенскі літаратар Мікалай Сільчанка. Але выглядае, што яны ня надта імкнуліся афішаваць сваю ролю ў перакладзе твору туркмэнскага прэзыдэнта.\nДарэчы, Сапармурат Ніязаў даў асабісты дазвол на пераклад кнігі на беларускую мову. Адзін зь перакладчыкаў Анатоль Кудравец гаворыць, што працаваў над кнігай зь вялікім зацікаўленьнем.\n(Кудравец: ) “Хаця яе напісаў прэзыдэнт Туркмэністану Сапармурат Ніязаў, і як быццам бы пісаў ён яе толькі для туркмэнскіх чытачоў, там ёсьць такія вельмі важныя, глыбокія думкі й высновы, якія датычацца ня толькі туркмэнскага народу, але й любога другога народу, а тым больш народу, які вырваўся з кабалы й хоча самастойную й незалежную дзяржаву”.\n(Карэспандэнтка: ) “А ці ведаеце вы пра тое, што зараз адбываецца ў Туркмэністане?”\n(Кудравец: ) “Я ведаю ў той ступені, як гэта падаецца праз расейскія СМІ. А калі гаварыць больш дакладна, то прызнаюся, што ня ведаю”.\nА вось як паставіўся да выданьня на беларускай мове духоўнага кодэксу Туркмэнбашы журналіст Чары Анамурадаў, адзін з тых, хто быў вымушаны пакінуць Туркмэнію з палітычных прычынаў:\n(Анамурадаў: ) “Гэта выглядае як падтрымка адзін аднаго блізкімі рэжымамі. На туркмэнскай мове кніга выдадзеная 12 верасьня 2001 году. Там напісана пра паходжаньне туркмэнаў, пра шляхі туркмэнаў, духоўны стан туркмэнаў. А галоўным чынам гэта самаўсхваленьне Ніязава. Гэтая кніга як “Майн Кампф” Гітлера. У Туркмэніі кожны, хто ўладкоўваецца на працу, павінен распавесьці пра “Рухнаму”. Пры паступленьні ў ВНУ здаюць іспыты па ёй, на працягу вучобы штодня вучаць па адной старонцы. І так пачынаючы зь дзіцячага садку, школы й да канца жыцьця. Нават пэнсіянэры вучаць”.


У мадэлі могуць пайсці ўсе? - 08.09.2015, Sputnik Беларусь\nДзяржаўная подыум-школа “Fashion Style” адкрывае новы набор мадэляў і запэўнівае: шлях у свет моды можа быць у кожнага. 08.09.2015, Sputnik Беларусь\n10:11 08.09.2015 (абноўлена: 12:42 08.09.2015)\n© Photo : Подиум-школа "Fashion Style""Млын моды"\n© Photo : Подиум-школа "Fashion Style"


Аршанскi льнокамбiнат вырабiў тканiны на 72 даўжынi экватару\nКiраўнiцтва Аршанскага льнокамбiната паведамiла, што да пачатку 2010 года за час сваёй дзейнасцi прадпрыемства вырабiла 3 мiльярды 481 мiльён квадратных метраў тканiны. Калi iмi ўмоўна абгарнуць экватар, то гэта склала б 72 абароты вакол зямнога шара. Дарэчы, летась прадукцыя льнокамбiната экспартавалася ў 7 краiн блiзкага замежжа i ў 21 далёкую краiну, у тым лiку ЗША, Канаду, Вялiкабрытанiю, Францыю, Германiю, Iталiю, Турцыю i нават Японiю.\nМожна ганарыцца, што беларускi “паўночны шоўк” мае такi вялiкi попыт у iншаземцаў. А вось у роднай краiне да нядаўняга часу даўгунец i вырабы з яго знаходзiлiся, так бы мовiць, у ролi падчаркi. Вось чаму радуе, што спажывецкая кааперацыя гас-цiнна адчыняе дзверы для льняной прадукцыi ва ўсе свае гандлёвыя прадпрыемствы. Як праiнфармавалi ў аблспажыўсаюзе, сёння прадукцыяй Аршанскага льнокамбiната гандлююць больш за два дзесяткi фiрменных секцый i адзiн спецыялiзаваны магазiн кааперацыi “Лянок”, што ў горадзе Глыбокае. Толькi з пачатку года кааператары Вiцебшчыны рэалiзавалi тавараў з натуральнай тканiны на больш за чвэрць мiльярда рублёў. Самымi папулярнымi ў пакупнiкоў сталi такiя вырабы Аршанскага льнокамбiната, як рушнiкi розных памераў i расфарбоўкi, пасцельная i сталовая бялiзна, сувенiрная прадукцыя.


Фэст прывiдаў - все о туризме и отдыхе в Беларуси\nЯна ШЫДЛОЎСКАЯ. Фота Сяргея ПЛЫТКЕВИЧА i Алега БЕЛАВУСАВА\nДзякуючы незвычайнай гiсторыi свайго мястэчка, гальшанцы ўжо паспелi прызвычаiцца да турыстаў.\nРазумеючы унiкальнасць малой радзiмы, дакументальна "завераную" Уладзiмiрам Караткевiчам, тутэйшыя жыхары падтрымлiваюць статус Гальшан як месца ў вышэйшай ступенi таямнiчага. Так, гальшанцы не стамляюцца абмяркоўваць убачаных у замку прывiдаў i кожны аповед упрыгожваюць новымi падрабязнасцямi. Таму правядзенне восеньскага фэсту "Гальшанскi замак" было для местачкоўцаў хутчэй падзеяй доўгачаканай, чым неспадзяванай. Папулярнасць гальшанскiх зданяў дала падставу арганiзатарам гаварыць пра традыцыйны штогадовы гальшанскi Фэст прывiдаў, а кiраўнiку гурта "Стары Ольса" Змiцеру Сасноўскаму абвясцiць аб заснаваннi першага ў Беларусi фестывалю анамальнага турызму.\nФестываль размясцiўся пад сценамi старога замка, ад якога, на жаль, сёння засталiся толькi руiны. Нягледзячы на кастрычнiцкi холад, у суботу Гальшаны наведала некалькi тысяч турыстаў. iх увазе былi прапанаваны рыцарскiя забавы, катанне на конях, вырабы мясцовых майстроў, а таксама вялiкi канцэрт i старажытныя танцы. Сёлета фестываль, задуманы як тэматычны, быў прымеркаваны да 10-годдзя гурта сярэднявечнай музыкi "Стары Ольса". Юбiляраў вiншавалi гурты "Унiя", "Келiх Кола", "Тэстамент". Кульмiнацыяй канцэрта стала з'яўленне на сцэне "Старога Ольсы" ў поўным складзе: барабаншчыка Сяргея Тапчэўскага з нагоды дня народзiнаў гурта адпусцiлi з войска. Не абышлося i без "мiстыкi": адкрыць фестываль даручылi Соф'i Гальшанскай, якая разам з Ягайлам раптоўна з'явiлася на руiнах замка. Скончыўся фестываль эфектным вогненным шоў.\nАрганiзатары фестывалю ўпэўнены, што прывiды, якiмi знакамiта Гальшаншчына, могуць стаць сапраўдным турыстычным брэндам мястэчка. Сентыментальныя пачуццi турыстаў да зданяў местачкоўцы не падзяляюць. "Я кожны вечар бачу Гальшанскi прывiд, калi вяртаюся з працы", - пераконвае нас мясцовая жыхарка. - Ён наблiжаецца да мяне ў выглядзе талеркi". "Прывiдаў не iснуе, - смяюцца мясцовыя школьнiкi. - Гэта проста легенда прыгожая". Тым не менш дырэктар гальшанскага музея Часлава Акулевiч назбiрала цэлы архiў успамiнаў аб гальшанскiх зданях.\nМастак Алесь Пушкiн, якi таксама прысутнiчаў на фестывалi, чарговы раз распавёў абставiны сваёй сустрэчы з прывiдам у сценах старога кляштара, вынiкам якой стаў намаляваны iм партрэт маладой асобы. Гэтыя гiсторыi штогод прыцягваюць турыстаў, якiм карцiць самiм пераканацца ў iснаваннi духаў i прывiдаў. Але толькi шчаслiўцам выпадае ўбачыць здань Чорнага манаха цi Белай Панны. Затое турыстычны брэнд, у адрозненне ад прывiда, можа ўбачыць кожны.\nАрганiзатарамi мерапрыемства паўсталi агенцыi "Гiсторыя-Тур", "Гальшаны Тур" i Ашмянскi райвыканкам. Для апошняга гэтая падзея стала пачаткам выканання праграмы турыстычнага развiцця. Мясцовымi ўладамi плануецца правесцi кансервацыю руiнаў замка, каб зрабiць з яго цэлы турыстычны комплекс з экскурсiямi i забавамi. Запланаваны вынас з тэрыторыi замка лiнiй электраперадачы i аднаўленне сiстэмы сажалак. Аднак iнфраструктура, неабходная для прыняцця вялiкай колькасцi турыстаў, пакуль адсутнiчае. У мястэчку дзейнiчае тры рэстарацыi, якiя на выхадныя днi часцей зачынены на спецабслугоўванне. Месцы для начлегу таксама абмежаваныя: невялiчкi гатэль, тры зарэгiстраваныя аграсядзiбы i пяць на стадыi рэгiстрацыi, ды славуты кляштар, дзе не кожны адважыцца пераначаваць, баючыся спаткання з прывiдам. "Мы робiм акцэнт на туры выхаднога дня, якiя начлегу не прадугледжваюць, - каментуе Юры Адамчык, старшыня Ашмянскага райвыканкама. - Тым, хто захоча ў нас затрымацца, можам прапанаваць пляцоўку для намётаў".\n"Гальшанскi замак" стаў яшчэ адным крокам у развiццi гiстарычнага турызму. Патрэба ў гэтым ёсць, асаблiва сярод дзетак, мяркуючы толькi па тым, колькi маленькiх наведвальнiкаў было ў Гальшанах. У суседняй Польшчы наведванне археалагiчных фестываляў уваходзiць у школьную праграму. Гэта добры спосаб выхоўваць дзяцей у пашане да гiстарычнай спадчыны.\n"Цi вы хочаце прыязджаць у Гальшаны штогод?" - запытаўся са сцэны кiраўнiк агенцыi "Гiсторыя-Тур" Алесь Кушнер. Спадзяюся, што гучнае "Так" вызначыла шчаслiвы лёс фестывалю. У наступным годзе арганiзатары запрашаюць на ўрачыстасцi з нагоды 400-годдзя Гальшанскага замка.


Які з Цмокаў можа стаць турыстычным сімвалам Беларусі? - Новости - Туризм и Отдых\nЯкі з цмокаў можа стаць турыстычным сімвалам Беларусі?\nВядомы мастак-мультыплікатар Юлія Рудзіцкая наведала некалькі беларускіх мясцін, каб знайсці там цмокаў\nВядомы мастак-мультыплікатар Юлія Рудзіцкая наведала некалькі беларускіх мясцін, каб знайсці там цмокаў.\nАкрамя таго, што я займаюся мультыплікацыяй, я яшчэ цікаўлюся гісторыяй. Не сказаць, што на прафесійным узроўні, але падчас збору і падрыхтоўкі матэрыялаў да мультфільма «Будзьма беларусамі!», я прагледзела процьму візуальнага матэрыялу… І вось што мяне сапраўды здзівіла вельмі моцна, дык гэта згадкі ў шматлікіх гістарычных дакументах такой істоты, як цмок. Цмок згадваецца нават у Статуце Вялікага княства Літоўскага.\nАле, на вялікі жаль, колькі я ні шукала, я так і не знайшла аўтэнтычных выяў беларускага цмока. Так, беларускі цмок, у прынцыпе, не мог моцна адрознівацца ад таго, якога мы ведаем з заходнееўрапейскіх крыніц ці тых жа польскіх гравюр. Я думаю, калі добра пашукаць, такія выявы можна знайсці і ў беларускіх кнігах і летапісах.\nА вось апісанні я адшукала. І нават не адно. Таму сёння хачу паказаць тры вобразы, што здолела рэканструяваць на падставе нашых гістарычных крыніц.\nПерш-наперш хачу прадставіць вам вось гэтага цмока, яго я сустрэла на Браслаўшчыне. Ёсць там каля самай літоўскай мяжы невялічкая вёсачка з дзіўнай назвай з дзвюх літар – Я Я. Мясцовыя гавораць, што гэта не проста так, а нібы ў старажытныя часы на месцы той вёскі моцна пабіліся два цмокі, але пасля яны замірыліся, а тамтэйшыя жыхары так і назвалі сваё паселішча дзвюма літарамі – Я Я. Каб кожны з цмокаў мог сказаць, што яна названая ў ягоны гонар.\nЯ мультыплікатар, а таму не вельмі давяраю словам, мне больш падабаецца тое, што я бачу на ўласныя вочы. Былое атачэнне цмока можа сказаць мне пра яго больш, чым трыста яго апісанняў. Але я знайшла сведчанне пра браслаўскага цмока ў кнізе Вітаўта Аляхновіча «У кіпцюрах таемных пачвар» – трактаце, напісаным у канцы XIX стагоддзя навукоўцам (жмудзінам з паходжання) пра жывёльны свет былога ВКЛ. Не буду прыводзіць словы, якімі цмок апісаны ў гэтай кнізе, скажу толькі, што дакладна так мне яго і апісвалі бабулькі з браслаўскіх вёсак. Здаецца, не магло вуснае паданне пратрымацца ў нязменным выглядзе больш за 200 гадоў. Як бы там ні было, а вось які «фотаробат» атрымалася ў мяне скласці на Браслаўшчыне.\n«Цмок там, гавораць, недзе вялікі быў, драпежны, не-не, у нас невялікія цмокі. Ну вось як кабыла ў Цімоха, ага, блізу такі быў. Ну але ж і прыгожыя яны былі. Луска ў яго такая, што дубовы ліст з колеру, але ўся ў такім бляску, бы залатая. І хадзілі яны вельмі прыгожа, нібы хлопец малады, пародзісты. Адразу бачна было, што цмок ідзе, а не хто там. Ну, я маніць не буду – блізка не падыходзіла. Але сама бачыла, дык калі хто кажа, нібы гэта як яшчарка была, – не, адназначна гэта няпраўда, бо на яшчарку зусім былі непадобныя. Як вялікая-вялікая выжла – можа быць, ну але яны ж яшчэ золатам блішчэлі і на сонцы і ўночы, як месяц выйдзе. Ага, і лапы іначай перасоўвалі, нібы з падваротам, ці што. Ну й агнём пляваліся – куды таму сабаку. Што яшчэ ў яго было? Ну, кіпцюры на лапах, хвост, а крылы два – але невялікія, я не бачыла, каб лятаў. Дый не казаў мне пра гэта ніхто. І два рогі невялічкія яшчэ былі, але не ва ўсіх, а толькі ў дзевак іхніх. Ну, усё, здаецца, падлівай гарбаты».\nТакое апісанне вельмі здзівіла мяне, бо ад тых, хто паходзіць з ваколіц Ліды, Навагрудка, Нясвіжа, я чула зусім іншае апісанне. Мне здаецца, што менавіта такога цмока апісваў Караткевіч у «Хрыстос прызямліўся ў Гародні». Адно што ў Караткевіча цмок атрымаўся істотаю пачварнаю, агрэсіўнаю, злою. Можа, ён у яго такі, якім яго малюе беларуская народная казка. Але трэба ж разумець, што казка – жанр дыдактычны, там ёсць тыповы персанаж, шаблон. Вось у беларускую казку на месца злога персанажа ўзялі цмока. Хаця дарослыя ніколі не згадваюць цмока як нешта дрэннае. Не, ён атрымліваецца хутчэй мілым. Людзі з гістарычнай Літвы, трохкутніка паміж Мінскам, Навагрудкам і Лідай, гавораць, што цмок нават жывот мае ружовы. Яшчэ гавораць, што ён мае даўгі хвост, не такі рухавы, як у цмока з Паазер’я, затое ў яго па ўсёй спіне і па хвасце раскіданыя шыпы. А яшчэ пра гэтага цмока гавораць, што ён крыху дурнаваты, часта людзі бачаць яго нападпітку. Не тое што ён галюцынацыя, проста гэты беларускі цмок апякуецца такімі вось выпівохамі, але не алкаголікамі, а дасціпнымі мужыкамі кшталту Гервасія Вылівахі. Крылы ж у літоўскага цмока яшчэ меншыя, чым у цмока з Паазер’я, кіпцюры маленькія, а лапы спрытныя: ён бяжыць – а з-пад іх ва ўсе бакі іскрынкі ляцяць. Вось прыблізна так ён выглядае:\nНа Палессі ж і побач з ім цмока апісваюць больш антрапаморфным – падобным да чалавека. У Пінску людзі гавораць, што беларускі цмок здольны нават хадзіць на задніх лапах. З усіх беларускіх цмокаў у яго самыя вялікія крылы, і ён выдатны лятун. Добра бачыць ў цемры, бо ў вачах яго заўседы скачуць гарэзлівыя хітрыкі-агеньчыкі. Жартаўнік. Калі раптам сустрэнеце – пужацца яго не трэба. Ён прыйдзе на дапамогу, калі хто трапіць ў складаную сітуацыю. Добрага чалавека ён не кране, але і пакрыўдзіць сябе не дасць. Усе ж такі вольны цмок. А ліхім людзям можа ад яго і на арэхі дастацца. Нібы асабліва спрыяе ён заблукалым падарожным. Кажуць, узімку ён можа сагрэць чалавека ці каня сваім подыхам, але ніколі не апячэ, ну хіба што бровы ледзь-ледзь. У выніку ў мяне атрымалася такая вось яго выява:\nЦмок усе ж такі з’ява зараз рэдкая, таямнічая. І ўбачыць яго на ўласныя вочы ў нашыя часы даволі складана. Натуральна, у гэтым партрэце, як і ў першых двух, я трошкі прыфантазіравала, як мастак, але, спадзяюся, што ў мяне атрымалася злавіць і перадаць істотныя рысы, што адрозніваюць трох беларускіх цмокаў. Можа, гэта ўсё засталося нам ад крывічоў, дрыгавічоў і радзімічаў. А можа, тры беларускія цмокі жылі тут і ў больш старажытныя часы, і тады род іх быў яшчэ больш разнастайным.\nПакуль я разважала над абрысамі і колерам гэтых цікавых істот, то ўвесь час мяне не пакідала думка, што, здаецца, вось жылі гэтыя дзівосныя цмокі на нашай зямлі, дзесьці побач, і продкі нашыя з імі добра знаёмы былі, а мы зараз чамусьці лепш ведаем іншаземных іх родзічаў, нават святкуем год Цмока па кітайскім каляндары, а нашым родным беларускім цмокам ні увагі, ні пашаны. Таму, можа, і хаваюцца яны ад нас.\nЧамусьці іх выяў не сустрэнеш ні на кірмашах, ні ў сядзібах, у якія прыязджаюць адпачыць да нас і замежныя госці. А было б выдатна. Бо нават сучаснаму прагматычнаму чалавеку ўсё роўна хочацца патрапіць на цуд. А зямля нашая на таямніцы багатая. І такі цікавы візуальны вобраз раскажа падарожніку пра нашу Беларусь нашмат больш, чым звычайны турыстычны буклет. А там – хто ведае, можа, і пашанцуе камусьці таго цмока і пабачыць.\nЮлія Рудзіцкая, якая ў пошуках цмока, шмат паездзіла па Беларусі, да канца не змагла вызначыцца з тым, які цмок ёй бліжэйшы і які з іх больш адпавядае таму вобразу нашай краіны, які ўбачыць немясцовы турыст. Менавіта турыст можа ўбачыць у тым, што для нас — будзённасць, незвычайныя прыгоды, цуды і, можа, нават цмока.\nДавайце на хвілінку ўявім, што адзін з гэтых цмокаў будзе выбраны турыстычным вобразам Беларусі – вобразам, які будуць скарыстоўваць турыстычныя фірмы, каб завабіць у Беларусь гасцей з блізкага і далёкага замежжа. Вобразам, якім будуць карыстацца фірмы, што забаўляюць замежнікаў у Беларусі, якім экскурсаводы будуць падмацоўваць свае чароўныя гісторыі. Адным словам, які з гэтых цмокаў можа стаць турыстычным сімвалам Беларусі? Прагаласаваць можна па спасылцы!\nЕроиграем в хоккей в 2014, вот тогда увидим настоящего беларускага Цмока с соответсвущими орг выводами.


Праца праваабарончых арганізацый Беларусі вельмі абмежаваная сталымі пагрозамі: прававыя нормы (фактычная немагчымасць зарэгістравацца; дазвольны прынцып атрымання замежнага фінансавання) прыводзяць да таго, што праваабарончыя арганізацыі дзейнічаюць па-за прававым полем. У такіх умовах арганізацыям складана ўзмацняць патэнцыял і развівацца інстытытуцыянальна без падтрымкі звонку. Нягледзячы на гэта, праваабарончыя арганізацыі не толькі працягваюць працу, але і зацікаўленыя ва ўзмацненні ўласнага патэнцыяла, як аднога з элементаў, які спрыяе развіццю ўнутранай дэмакратыі, і ў развіцці партнёрскіх дачыненняў ў праваабарончым сектары.\nАдна з мэтаў працы Беларускага дому правоў чалавека – павелічэнне патэнцыялу і ўмацаванне праваабарончых і іншых арганізацый грамадзянскай супольнасці Беларусі.\nДля гэтага БДПЧ прапануе арганізацыям конкурсы грантаў, трэнінгі па напісанні праектных заявак, кансультацыі па пытаннях арганізацыйнай дзейнасці, тэхнічную падтрымку; ладзіць рэгулярныя сустрэчы для каардынацыі супольнай дзейнасці і планаў праваабарончай супольнасці; прасоўвае Прынцыпы дзейнасці праваабаронцаў Беларусі і Падыход, заснаваны на правах чалавека; штогод ладзіць Прэмію праваабарончай супольнасці; разам з Праваабарончым цэнтрам “Вясна” БДПЧ валодае “Тэрыторыяй правоў” – памяшканнем для публічных і закрытых сустрэчаў, выставаў, семінараў, якое знаходзіцца ў Мінску.\nПраваабарончыя форумы ладзяцца з 2004 года, і, пачынаючы з 2010 года, БДПЧ з’яўляецца асноўным арганізатарам гэтага мерапрыемства. З таго ж моманту форумы ладзяцца раз на тры гады дзеля ацэнкі сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі, абмеркавання праблем праваабарончага руху, пытанняў камунікацыі і супрацы, абмена досведам і пазітыўнымі практыкамі.\nГэтай прэміяй, заснаванай у 2008 годзе, беларуская праваабарончая супольнасць штогод адзначае лепшага праваабаронцу года, лепшага журналіста года, лепшага адваката года (да 2015 г.) і з 2016 г. – лепшую праваабарончую кампанію ці ініцыятыву года.\nПершымі лаўрэатамі сталі праваабаронца Барыс Звозскаў, адвакат Тамара Сідарэнка, журналіст Сямён Печанко.\nПадрабязней на старонцы Прэміі\nІдэю скласці Кодэкс этыкі праваабаронцаў, ці Прынцыпы дзейнасці праваабаронцаў Беларусі не раз агучвалі праваабарончыя і грамадскія арганізацыі. І напрыканцы 2016 года пачалася, а ў 2017 годзе працягнулася супольная праца над іх складаннем.\nБДПЧ ў стварэнні Прынцыпаў належала роля арганізатара; асноўную працу праводзіў Беларускі дакументацыйны цэнтр.\nУнікальны самарэгуляваны дакумент, Прынцыпы дзейнасці праваабаронцаў, быў прэзэнтаваны на IV Праваабарончым форуме; цяпер ён знаходзіцца ў адкрытым доступе, і да яго можа далучыцца любая праваабарончая арганізацыя і грамадская ініцыятыва. На сёння Кодэкс прынялі 24 арганізацыі.\nПадрабязней на старонцы Прынцыпаў\nШтогод Беларускі дом правоў чалавека праводзіць конкурс міні-праектаў, накіраваных на абарону і прасоўванне правоў чалавека і дэмакратычных каштоўнасцяў.\nМэта конкурса - кансалідацыя праваабарончай супольнасці: умацаванне і пашырэнне супрацы дзеля прасоўвання каштоўнасцяў праваў чалавека і абароны ахвяраў парушэння правоў чалавека, большай эфектыўнасці выканання міжнародных абавязкаў ў галіне правоў і свабод на нацыянальным узроўні.\nДля арганізацый, якія хочуць удзельнічаць у конкурсе грантаў, Дом ладзіць трэнінгі па напісанні праектных заявак.\nКаб даведацца пра чарговы конкурс або трэнінг, сачыце за навінамі на нашым сайце і на старонцы Дома ў Фэйсбуку.\nБеларускі дом правоў чалавека валодае шырокай сеткай кантактаў з экспертамі і можа запрасіць для вашай праваабарончай арганізацыі спецыяліста ў сферы арганізацыйнага развіцця для кансультацыі. Дзякуючы таму, што Дом каардынуе дзейнасць праваабарончай супольнасці Беларусі агулам, яму прасцей больш цэльна ўбачыць стан арганізацый і іх патрэбы ў павелічэнні патэнцыялу.\nКалі ваша арганізацыя ці ініцыятыва жадае зладзіць прэзентацыю, ток-шоў, кінапаказ, правесці семінар, трэнінг, сэсію стратэгічнага планавання, арганізаваць выставу – і калі вы маеце патрэбу ў бяспечным памяшканні ў Мінску, для вас дзейнічае прастора “Тэрыторыя правоў”.\nПляцоўка не здаецца ў арэнду, а даецца бясплатна для правядзення падзеяў, звязаных з правамі чалавека і папулярызацыяй дэмакратычных каштоўнасцяў. Асноўнымі крытэрамі з'яўляюцца гуманізм, роўнасць і недыскрымінацыя.\nКалі вы жадаеце зладзіць сустрэчу ў “Тэрыторыі правоў”, запоўніце заяўку на сайце пляцоўкі.


Амаль 700 польскіх кампаній хочуць прывіваць працаўнікоў на працоўных месцах - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nФірма павінна сабраць мінімум 300 чалавек (супрацоўнікаў і членаў іх сямʼі), жадаючых зрабіць прышчэпку.\nМабільны пункт вакцынацыі\tPAP/Grzegorz Michałowski\nУ Польшчы ёсць амаль 700 кампаній, якія хочуць прывіваць працаўнікоў на працоўных месцах, заявіў кіраўнік канцылярыі прэм'ер-міністра і паўнамоцны прадстаўнік урада па нацыянальнай праграме вакцынацыі Міхал Дворчык.\nРэгістрацыя на праграму прышчэпкі COVID-19 на працоўных месцах пачалася ў аўторак. Фірма павінна сабраць мінімум 300 чалавек (супрацоўнікаў і членаў іх сямʼі), жадаючых зрабіць прышчэпку.\nДля вакцынацыі на працоўных месцах будуць выкарыстоўвацца наяўныя вакцыны, выбар не будзе магчымы. Працадаўца, які збярэ дастатковую колькасць заяўнікаў, будзе таксама несці адказнасць за наладжванне працэсу вакцынацыі сваіх супрацоўнікаў.\nДата пачатку вакцынацыі на працоўных месцах будзе залежаць ад наяўнасці вакцын.\nУ Польшчы прышчэпкай Johnson&Johnson будуць прывіваць ляжачых\nУ красавіку ў краіну будзе пастаўлена звыш 300 тысяч аднадозных вакцын супраць COVID-19 фірмы Johnson&Johnson.\nЭпідэмія каранавіруса ў свецеFoto: PAP/EPA/Bienvenido Velasco\nУ красавіку ў Польшчу будзе пастаўлена звыш 300 тысяч аднадозных вакцын супраць COVID-19 фірмы Johnson&Johnson. Упаўнаважаны ўрада па вакцынацыі Міхал Дворчык паведаміў, што, згодна з дэкларацыяй вытворцы, у перыяд з 16 па 18 красавіка будзе атрымана 117 тысяч доз, а з 26 па 28 красавіка – 204 тысячы.\nМіністр Міхал Дворчык дадаў, што аднадозныя вакцыны будуць уводзіцца прыкаваным да ложка людзям, якія не могуць самастойна дабрацца да пунктаў прышчэпкі.\n-Усё гэта, каб рацыяналізаваць і зрабіць працэс вакцынацыі больш эфектыўным, каб людзей, якія ляжаць у ложку, як мага менш турбаваць.\nМіністр Міхал Дворчык паведаміў, што на працягу наступных двух тыдняў у пункты прышчэпак будзе накіравана звыш двух мільёнаў доз вакцын супраць COVID-19.\nДа 10 траўня ўсім палякам будуць выдадзены электронныя накіраванні на прышчэпкі супраць каранавірусу\nПрэмʼер-міністр Матэвуш Маравецкі афіцыйна адкрыў першы ў Польшчы Універсальны цэнтр вакцынацыі, размешчаны ў Легніцы.\nМатэвуш МаравецкіFoto: PAP/Leszek Szymański\nКіраўнік канцылярыі прэм'ер-міністра Міхал Дворчык абвясціў, што да 10 траўня ўсім палякам будуць выдадзены электронныя накіраванні на прышчэпкі супраць каранавірусу. Заўтра будзе прадстаўлены падрабязны графік рэгістрацыі.\nСёння прэмʼер-міністр Матэвуш Маравецкі афіцыйна адкрыў першы ў Польшчы Універсальны цэнтр вакцынацыі, размешчаны ў Легніцы.\n-Мы хочам, каб да 10 траўня кожны грамадзянін мог атрымаць электроннае накіраванне і запісвацца, каб сама позна да жніўня кожны жадаючы змог прывіцца. Таксама ёсць надзея, што гэта будзе хутчэй, залежыць ад колькасці вакцын.\nПаводле дадзеных Міністэрства аховы здароўя, да гэтага часу ў Польшчы праведзена 8 мільёнаў 845 тысяч прышчэпак супраць COVID-19.\nЗа апошнія суткі ў Польшчы выяўлены 7283 выпадкі каранавірусу.


* 11-07-2017, 16:27 * boss * ---\nВіншуем навучэнку Цэнтра педагагічнай практыкі пры Гродзенскім дзяржаўным музычным каледжы Марыю Лішык (выкладчык М.М.Петухова) з прысуджэннем звання лаўрэата (дыплом III ступені) Трэцяга міжнароднага конкурсу вакалістаў “Звёздная рапсодыя”, які адбыўся ў г. Санкт-Пецярбургу 21-28 чэрвеня!\nАрганізатарамі конкурсу выступілі: выдавецтва “Планета музыкі”, Санкт-Пецярбургская дзяржаўная кансерваторыя імя М.А.Рымскага-Корсакава, Саюз канцэртных дзеячаў Санкт-Пецярбурга, Санкт-Пецярбургская дзіцячая школа мастацтваў імя В.А.Гаўрыліна. Конкурс праводзіўся па чатырох намінацыях: акадэмічныя сольныя спевы, камерныя спевы, камерны вакальна-інструментальны ансамбль, кампазіцыя. Удзельніікі конкурсу – выканаўцы ва ўзросце ад 8 да 35 гадоў (навучэнцы дзіцячых музычных школ, каледжаў, інстытутаў, кансерваторый, маладыя спецыялісты, якія маюць прафесійную музычную адукацыю, а таксама спевакі-аматары). Конкурсныя выпрабаванні ўключаюць адзін тур для намінацый камерныя спевы і кампазіцыя, два туры для малодшай групы, аматараў, ансамбляў і тры туры – для старэйшай групы. I тур для ўсіх катэгорый выканаўцаў праводзіцца завочна па відэазапісах. Для ўдзелу ў II вочным туры конкурсу былі адабраны 130 выканаўцаў з 8 краін (Расія, Беларусь, Германія, Кітай, Эстонія, Азербайджан, Украіна, Казахстан). Конкурсныя праслухоўванні праходзілі на базе Санкт-Пецярбургскай дзіцячай школы мастацтваў імя В.А.Гаўрыліна. Адкрыццё і закрыццё конкурсу адбыліся ў Доме кампазітараў.\nМарыя Лішык выступала ў намінацыі “Акадэмічная сольныя спевы”, узроставай катэгорыі В малодшай групы (удзельнікі 11-13 гадоў). У гэтай катэгорыі ў II туры спаборнічалі 26 удзельнікаў з 6 краін. Па ўмовах конкурсу ў I туры, які ацэньваўся па відэазапісах, ўсім удзельнікам неабходна было выканаць два творы па ўласным выбары. У малодшай групе праграма II тура ўключала дзіцячую песню кампазітара XX – XXI ст. і твор па выбары ўдзельніка. У II туры Марыя Лішык выканала кампазіцыі “Жаваранак” (музыка М.Глінкі, словы Н.Кукальніка) і “Белы парус” (музыка Я.Глебава, словы Б.Акуджавы і В.Арцымовіч).\nВыступленні ўдзельнікаў конкурсу ацэньвала журы ў складзе:\nМарыя Людзько – загадчык кафедры камерных спеваў Санкт-Пецярбургскай дзяржаўнай кансерваторыі імя М.А.Рымскага-Корсакава, Заслужаная артыстка Расійскай Федэрацыі, кандыдат мастацтвазнаўства, дацэнт (старшыня журы);\nВалерый Лебедзь – прафесар кафедры сольных спеваў Санкт-Пецярбургскай дзяржаўнай кансерваторыі імя М.А.Рымскага-Корсакава, дацэнт, Заслужаны артыст Расійскай Федэрацыі, саліст Марыінскага тэатра;\nГаліна Сідарэнка – выкладчык Санкт-Пецярбургскага музычнага вучылішча імя М.А.Рымскага-Корсакава, Заслужаная артыстка Расіі, лаўрэат міжнародных конкурсаў;\nЖорж Дзеўдарыяні – акцёр тэатра і кіно, рэжысёр, музыкант, лаўрэат міжнародных конкурсаў (Нідэрланды);\nВольга Гладкова – член Саюза тэатральных дзеячаў, кандыдат мастацтвазнаўства, музыказнаўца, крытык.\n* 433 * 0


Клаўс Зэгбэрс: “Ад Беларусі трэба патрабаваць вынікаў”\n05 кастрычнік 2004, 15:22\nАлесь Кудрыцкі, Менск Клаўс Зэгбэрс, палітоляг, прафэсар Вольнага Бэрлінскага ўнівэрсытэтуа адказвае на пытаньні карэспандэнта Свабоды пра ўзаемадачыненьні паміж Беларусьсю і Эўразьвязам. Клаўс Зэгбэрс — адзін з самых вядомых нямецкіх экспэртаў у галіне ўсходнеэўрапейскай палітыкі. Разам з Гансам-Георгам Вікам быў стваральнікам адмысловай навучальнай праграмы ў Эўрапейскім гуманітарным унівэрсытэце ў Менску.\n(Карэспандэнт: ) “Спадар Зэгбэрс, яшчэ ў ліпені вы падпісалі ліст да міністра замежных праваў Нямеччыны Ёшкі Фішэра, у якім заклікалі да больш жорсткіх санкцыяў адносна беларускага кіраўніцтва. Як вы ацэньваеце рашэньне Эўразьвязу забараніць уезд на сваю тэрыторыю для чатырох беларускіх чыноўнікаў?”\n(Зэгбэрс: ) “Такія захады, безумоўна, абгрунтаваныя, аднак яны маюць, перш за ўсё, сымбалічны характар. Што датычыцца таго, што імя Аляксандра Лукашэнкі не знаходзіцца ў гэтым сьпісе, дык прызыдэнт у любым выпадку нячасты госьць ў заходнеэўрапейскіх сталіцах. Аднак Захаду тэрмінова патрэбна вызначыцца з агульнай стратэгіяй адносна Беларусі — гэта будзе мець большы эфэкт, чым адзінкавыя захады”.\n(Карэспандэнт: ) “Якія, на вашую думку, павінны быць наступныя крокі Эўразьвязу адносна Беларусі?”\n(Зэгбэрс: ) “Справа ня ў тым, каб пакараць беларускі рэжым. Ад Беларусі трэба патрабаваць вынікаў. І беларускім уладам, і беларускаму грамадзтву трэба вызначыцца, ці жадаюць яны бачыць перад сабой эўрапейскую пэрспэктыву. Калі так, дык існуюць дакладна акрэсьленыя стандарты, якіх трэба прытрымлівацца. Варта прыгадаць прыклад Турэччыны. Працэс яе руху ў Эўропу быў вельмі доўгім, аднак цяпер мы бачым, што краіна ўжо выканала асноўныя патрабаваньні й гатовая распачаць перамовы адносна ўступленьня ў Эўразьвяз. І гэта толькі таму, што Турэччына сама таго хацела. У беларускім выпадку да гэтага яшчэ вельмі далёка”.\n(Карэспандэнт: ) “У інтэрвію, якое вы далі Беларускай службе Радыё Свабода ў лютым 2002 году, вы заявілі, што Захаду варта выкарыстоўваць камбінаваную стратэгію адносна Беларусі: дыстанцыявацца ад рэжыму ды супрацоўнічаць зь незалежнымі структурамі. Пры гэтым асноўная праблема, на ваш погляд, была ў тым, што апазыцыя не прытрымліваецца дакладна вызначанай лініі. З часу інтэрвію прайшло два з паловай году — ці зьмянілася вашая думка?”\n(Зэгбэрс: ) “На жаль, я ня бачу падставаў, каб сказаць сёньня нешта іншае. Дзеяньні прэзыдэнцкай адміністрацы непрадказальныя, яна няздольная да супрацоўніцтва зь міжнароднай супольнасьцю. Апазыцыя, як і раней, ня робіць уражаньня, што яна здольная ўзяць на сябе адказнасьць — гэта, дарэчы, будзе асноўнай праблемай і для Захаду, і для Расеі пасьля таго, як беларускі рэжым сыдзе з палітычынай арэны. Урэшце, працэсы зьменаў у Беларусі можна ініцыяваць звонку, на іх можна ўплываць, але іх нельга цалкам зьдзяйсьняць з-за мяжы. Грамадзтва ў Беларусі павінна само зрабіць пасьпяховыя крокі — так, як гэта было ў Сэрбіі ды Грузіі”.\n(Карэспандэнт: ) “Як, на вашую думку, будзе разьвівацца сытуацыя ў Беларусі?”\n(Зэгбэрс: ) “Варта пачакаць, паглядзець на тыя ўмовы, у якіх будзе праходзіць рэфэрэндум, прааналізаваць ягоны вынік, калі, вядома, можна ўвогуле казаць пра магчымасьць ягонага аналізу. У выніках плебісцыту сумнявацца не выпадае — спадар Лукашэнка лічыць, што ён пакліканы народам. Аднак Эўропа прыслухоўвацца да меркаваньняў беларускага прэзыдэнта зусім не абавязаная”.


"Вылецеў" на гэтым этапе з перадвыбарнай гонкі толькі адзін прэтэндэнт - экс-кіраўнік ПВТ Валерый Цапкала. 30.06.2020, Sputnik Беларусь\nнавіны , галоўнае, палітыка, у беларусі, беларусь, выбары прэзідэнта беларусі - 2020\n17:29 30.06.2020 (абноўлена: 17:36 30.06.2020)\n© Sputnik / Алеся ЗеленкоВыбары прэзідэнта Беларусі 2020\nМІНСК, 30 чэр - Sputnik. Цэнтрвыбаркам Беларусі апублікаваў дадзеныя аб колькасці прынятых у падтрымку вылучэння кандыдатамі ў прэзідэнты.\nПраверка здадзеных у падтрымку вылучэння кандыдатамі ў прэзідэнты подпісаў завяршылася напярэдадні. У аўторак ЦВК абагульніў атрыманую з рэгіёнаў інфармацыю і прадставіў фінальныя лічбы.\nТак, паводле інфармацыі ЦВК:\nу падтрымку Аляксандра Лукашэнкі прынята 1939572 подпісы\nВіктара Бабарыкі - 165744\nВалерыя Цапкалы - 75249\nСяргея Чарэчаня - 143109\nГанны Канапацкой - 146588\nАндрэя Дзмітрыева - 106841\nСвятланы Ціханоўскай - 104757\nТакім чынам, на гэтым этапе кампаніі выбывае экс-кіраўнік ПВТ Валерый Цапкала. З яго подпісаў было "адбракаваныя" больш за палова. У Бабарыкі не прызналі каля 200 тысяч подпісаў, але неабходны парог ён пераадолеў.\nСур'ёзных прэтэнзій да подпісаў за іншых прэтэндэнтаў у камісій не было.\nДля рэгістрацыі кандыдатам, акрамя 100 тысяч пацверджаных подпісаў, неабходна, каб былі прызнаныя і іншыя дакументы, у тым ліку дэкларацыя аб даходах за мінулы год.\nРэгістрацыя прэтэндэнтаў на вышэйшую дзяржаўную пасаду адбудзецца да 14 ліпеня. Выбары прэзідэнта Беларусі прызначаны на 9 жніўня.


«Я раблю мастацтва на падставе сваёй ідэнтычнасці, і гэта мая зброя» » MAKEOUT — Журнал про гендер и сексуальность\n«Я раблю мастацтва на падставе сваёй ідэнтычнасці, і гэта мая зброя»\nНа сустрэчы ў Мінску мастачка Ліліяна Піскорская расказала пра «Негетэранарматыўнае, лесбійскае і квір-мастацтва ў Польшчы». Мерапрыемства прайшло ў лютым у межах Лабараторыі фемінісцкага (і) квір-кіно MAKEOUT. Сёння мы публікуем размову Ліліяны з куратаркай Лабараторыі Сашай Ігнатовіч.\n© Фотаздымак з праекта «Methods of camouflage in contemporary Poland», 2016. На фота чалавек стаiць на фоне белай сцяны. На iм балаклава у колерах польскага сцягу, чорная шапка з малюнкамi чэрапаў i надпiсам на польскай мове «Смерць Ворагам» i белая майка з нумарам 9 i надпiсам «POLSKA». Вакол шыi абгорнуты польскi сцяг. Чалавек трымае канцы сцяга дзьвума рукамi.\nЛіліяна нарадзілася ў 1988-м і скончыла факультэт выяўленчага мастацтва ў Торуні ў 2013 годзе. Сёння яна — дактарантка факультэта выяўленчага мастацтва пад кіраўніцтвам Эльжбеты Яблонскай. Ліліяна вырасла на вёсцы, хрышчоная атэістка, веганка з этычных падставаў, негетэранарматыўная лесбійка. Яна ўдзельнічала ў больш чым 60 індывідуальных і групавых мастацкіх выставах у Польшчы і іншых краінах. З 2013 года яна — часткай мастацкай самаадукацынай групы ў Галерэі на рацэ Вістула. У сваіх мастацкіх пошуках Ліліяна факусуецца на такіх панятках, як фемінізм і ідэя «асабістае ёсць палітычным», але імкнецца працаваць з гэтымі канцэптамі з пазіцый квір, постгуманізму, анарха-фемінізму і сітуацый «меншасцяў». Мастацкія практыкі Ліліяны маюць аналітычны характар і наўпрост звязаныя з актуальнымі сацыяльнымі і культурніцкімі працэсамі. Мастачка працуе з разнастайнымі медыямі: скульптура, малюнак, перформанс, хэпенінг — і даволі часта выкарыстоўвае сябе і сваё цела для стварэння мастацкіх твораў. Цягам сваёй кароткай але інтэнсіўнай кар’еры Ліліяна сустрэла шмат прыгод, да прыкладу, цэнзуру яе працаў і ператварэнне ў інтэрнэт-мем.\nПрацы Ліліяны можна знайсці на яе афіцыйным сайце.\nСаша: Для мяне асабіста нашая сустрэча і магчымасць прэзентацыі тваіх прац і мастацкіх-актывісцкіх-асабістых поглядаў і пазіцыі тут, у Мінску, у прасторы «ЦЭХ», важныя яшчэ і як магчымасць публічна гаварыць пра лесбійскае (мастацтва). І не проста згадаць недзе ў апісанні, што ты пазіцыянуеш сябе менавіта негетэранарматыўнай, квір-лесбійскай мастачкай, а зрабіць адпаведную назву самога мерапрыемства. Але, як я пачула ўжо пасля тваёй прэзентацыі, усё ж шмат у каго засталіся пытанні адносна таго, ці сапраўды мастацтва «мае гендар» і ці сапраўды так важна казаць пра менавіта лесбійскае квір-мастацтва. Магчыма, ты магла б яшчэ раз вярнуцца да гэтага: чаму для цябе так важна казаць пра сябе як пра менавіта лесбійскую квір-мастачку?\nЛіліяна: Думаю, я выкарыстоўваю розныя словы ў залежнасці ад сітуацыі: у пэўных сітуацыях абіраю слова «лесбійскае», у некаторых — «квір» ці «негетэранарматыўнае». Даволі доўга я выкарыстоўвала пераважна «негетэранарматыўнае» як найбольш шырокае і найменш зразумелае вызначэнне (смяецца), але ў выніку зразумела і адчула моц, якую прыносіць выкарыстанне слова «лесбійскае» ў дачыненні да маіх мастацкіх практык.\nСловы «лесбійка» і «лесбійскае» не так часта выкарыстоўваюцца ў публічнай прасторы апошнім часам, у тым ліку і таму, што ўспрымаюцца як не транс*інклюзіўныя. Але гэтыя словы маюць палітычную зараджанасць, менавіта таму я і вярнулася да іх выкарыстання. Напрыклад, я часта выкарыстоўваю словы «лесбійка»/»лесбійскае» ў сваёй Мастацкай акадэміі, якая насамрэч даволі кансерватыўнае месца, і таму ўспрымаюся адзінай лесбійкай ва ўсім універсітэце, што, безумоўна, не так, зусім не так. Вельмі часта я чую папрокі, што выкарыстоўваю гэтае слова паўсюль, дзе толькі магчыма, без асаблівай неабходнасці. І я заўсёды адказваю, што выкарыстоўваю гэтае слова і буду выкарыстоўваць паўсюль, нават калі тэма непасрэдна не тычыцца сэксуальнай ідэнтычнасці, таму што ў слове «лесбійка» шмат майго асабістага досведу, ад якога я не хачу адмаўляцца.\nЦяпер я заканчваю працу над тэарэтычнай часткай свайго доктарскага праекта — выставы — і літаральна некалькі тыдняў таму зноў трапіла ў вельмі складаную эмацыйную сітуацыю, калі куратарка маёй працы сказала, што я не мушу так часта — 3 разы на 40 старонках — згадваць пра сваю былую дзяўчыну і нашыя стасункі, хоць сама выстава — доктарскі праект — рэпрэзентуе ў тым ліку мой досвед гэтых стасункаў. А асноўная задача тэарэтычнай часткі якраз і заключаецца ў тым, каб паказаць, як асабісты вопыт звязаны з мастацкім праектам, які я прадстаўляю. І вось з усяго масіву асабістай інфармацыі — пра маю маці, маё дзяцінства, мой дом — толькі гэтыя тры моманты згадвання пра былую дзяўчыну і лесбійскія стасункі падаліся маёй куратарцы недарэчнымі і не вартымі тэксту доктарскай працы. Гэта менавіта тое, што звычайна адбываецца з лесбійскім вопытам.\n«Самі па сабе гэтыя словы — лесбійка, лесбійскае — як чырвоныя сцяжкі: адразу падаюцца правакацыйнымі, няважна, у якім кантэксце яны ўжываюцца, — і я не збіраюся іх выкрэсліваць, выдаляць. Наадварот, я хачу, каб яны былі часткай апісання маёй творчасці, бо пазначаюць мой досвед»\n© Фотаздымак з праекту «A Journey» — Martyna Tokarska | Liliana Piskorska / На фота дзьве дзяўчыны ў вясельных сукенках i чорных ботах знаходзяцца на аўтобусным прыпынку. Адна з iх сядзiць на лаўцы, другая ляжыць, паклаўшы галаву на каленi другой. Дзяўчыны глядзяць адна на адну i трымаюцца за рукi.\nСаша: Гэта неймаверна цікавы прыклад, бо ён дае нагоду паразмаўляць пра асабістае як палітычнае, пра палітычнае мастацтва, пра палітыкі ідэнтычнасці, «універсальнасць» і «агендарнасць» мастацтва і мастацкіх практык і, канечне, пра акадэмію. З чаго пачнём?\nЛіліяна: Хм… я мела даволі шмат дыскусій з куратаркай маёй доктарскай працы — прафесаркай Эльжбетай Яблонскай — пра жаночае і фемінісцкае мастацтва, пра ўспрыняцце мастачкі як жанчыны ці феміністкі. Яна даволі часта выкарыстоўвае аргумент пра тое, што мастацтва мусіць быць прасторай для інтэрпрэтацыі, а аўтарскія тэксты-апісанні накіроўваць аўдыторыю ў пэўнае інтэрпрэтацыйнае рэчышча. У нас адбываецца даволі шмат спрэчак адноснага такой пазіцыі, бо сцверджанне пра «ўніверсальнасць» мастацтва падаецца мне даволі спрэчным.\n«Калі мы мяркуем мастацтва такім, то не зважаем на структуры і працэсы, якія ёсць перадумовамі мастацкіх практык. Мы не зважаем на кантэкст функцыявання мастацтва як элементу складанай сістэмы, дзе зазвычай пераважна мужчыны маюць доступ да рэсурсаў, якія дазваляюць ім займацца мастацтвам»\nКаб пераканацца ў гэтым, дастаткова звярнуцца да эканамічнага аспекту, да мастацкага рынку і ўбачыць, чые працы прадаюцца і па якіх цэнах, хто бачны на рынку — мастакі-мужчыны, якія паходзяць з краін Заходняй Еўропы і ЗША. Такім чынам, мастацтва ад самага пачатку — частка пэўнай структуры. І менавіта таму мне так важна артыкуляваць сваю прыналежнасць да фемінісцкага мастацтва, якое таксама ёсць вельмі шырокім вызначэннем, безумоўна. І хоць я сама не кажу ад імя ўсяго фемінісцкага мастацтва — бо гэта папросту немагчыма, — мяне вельмі злуюць спробы абмежаванага выкарыстання дадзенага вызначэння мастацкіх практык у Польшчы.\nСаша: Што ты маеш на ўвазе пад абмежаванасцю?\nЛіліяна: У Польшчы ствараецца даволі шмат фемінісцкага мастацтва альбо мастацтва, што пастулюецца як такое, але фемінізм у большасці выпадкаў разумеецца, на жаль, выключна ў межах другой хвалі. Менавіта таму мы не можам назіраць усёй разнастайнасці фемінісцкага дыскурсу ў мастацтве. Не таму, што такіх мастацкіх практык няма, проста яны атрымліваюць менш бачнасці ў сувязі з даволі абмежаваным разуменнем фемінісцкага мастацтва.\n© Фотаздымак з праекту «A Journey» — Martyna Tokarska | Liliana Piskorska, photo taken by Agata Kubis / На фота дзьве дзяўчыны ў вясельных сукенках сядзяць на падваконнi круглага вакна ў цагляным муры. У шкле адбiваецца дах аўтобуснага прыпынку.\nЗ іншага боку, у Польшчы некаторыя словы (і «фемінізм» — вельмі добры прыклад такой тэндэнцыі) з палітычных нагодаў выкарыстоўваюцца ў негатыўным рэчышчы ў медыях і ў публічнай сферы. Менавіта таму многія мастачкі баяцца такога вызначэння, баяцца быць успрынятымі як «толькі» фемінісцкія мастачкі. Часам я бачу, як маё самавызначэнне ўплывае на ўспрыняцце мяне як мастачкі: мяне запрашаюць удзельнічаць у выставах, якія пазіцыянуюцца як фемінісцкія ці жаночыя, а астатнія 90% мерапрыемстваў застаюцца для мяне закрытымі.\n«Я разумею, як маё наўмыснае выкарыстанне вызначэння «фемінісцкае» робіцца абмежаваннем маёй бачнасці і прадстаўленасці маіх мастацкіх прац у Польшчы, але думаю: якога хера! Я буду выкарыстоўваць менавіта такое вызначэнне, таму што гэта насамрэч вельмі важны складнік маёй ідэнтычнасці і творчасці»\nІ тое самае адбываецца з ужываннем такіх словаў, як «квір», «лесбійскае», нават у яшчэ большай ступені.\nСаша: У кантэксце Беларусі мы можам казаць пра падобныя працэсы — і пра абмежаванасць прасторы для прадстаўлення фемінісцкага, лесбійскага, квір-мастацтва, і пра прыпісванне гэтым словам нейкіх негатыўных сэнсаў… Таму мне заўсёды цікава, як жа самі мастачкі і мастакі, што вызначаюць сябе менавіта праз прыналежнасць да дадзеных паняткаў, разумеюць фемінісцкае/квір/лесбійскае мастацтва, спецыфіку дадзеных практык.\n© Фотаздымак з праекту «Playing with Myself with a Piece of Art (Precisely a Piece of Watermelon)», 2012 — phot. Tytus Szabelski / На фота плазмавы экран стаiць на падлозе, прытулены да шэрай сцяны. На экране бачныя ногі i частка тулава чалавека ў блакiтнай майцы. Чалавек сядзiць, раскiнуўшы ногi. Памiж ног змешчана палова кавуна. Чалавек засунуў руку ў кавун, змяўшы сярэдзiну.\nЛіліяна: Галоўным чынам для мяне гэта пра інтэрсекцыянальнасць, калі сапраўды розныя погляды і тыпы вопыту сустракаюцца ў адной прасторы і мы бачым іх узаемазвязанасць. Напрыклад, мы гаворым не толькі пра жанчын сярэдняга класу, а магчымасць выстаўляцца ў галерэях атрымліваюць не толькі мастачкі з мастацкай адукацыяй… Эканамічная перспектыва мае вялікае значэнне для мяне, бо матэрыяльнае становішча вельмі моцна ўплывае на магчымасць самавыражэння, камунікацыі і прадстаўлення сябе як мастачкі. Месца нараджэння таксама грае вельмі вялікую ролю, бо як мастачка, народжаная ў маленькай вёсцы, я маю іншае бачанне і іншыя прывілеі, чым тыя, хто паходзіць з Варшавы. І я магу дакладна сказаць, што менавіта вясковае паходжанне зрабіла мяне мной: я мусіла літаральна змагацца за магчымасць атрымаць веды, інфармацыю. З іншага боку, я мела пэўныя прывілеі: напрыклад, у мяне дома былі альбомы па мастацтве, кнігі, чаго можа не быць у людзей, народжаных у сталіцы. Тым не менш у мяне ніколі не было грошай, каб ствараць тое, што мне хацелася, я заўсёды была вымушаная думаць, ці змагу зрабіць нешта з тымі невялікімі сродкамі, якія я мела. Безумоўна, фінансавае абмежаванне заўсёды вельмі моцна ўплывае на мастацкі твор.\n«Менавіта таму фемінісцкае мастацтва для мяне — гэта перадусім мастацтва інтэрсекцыянальнае. Для мяне важна казаць, што я фемінісцкая мастачка, і з гэтай перспектывы закранаць у сваёй творчасці пытанні правоў жывёл, веганства, ненарматыўных ідэнтычнасцяў, «меншасцяў» і альтэрнатыўных жыццёвых практык — усяго таго, што знаходзіцца па-за межамі прывілеяванай часткі грамадства»\nЯ імкнуся вярнуцца, вярнуць сабе ўсё тое, што вынесена на сацыяльную перыферыю дамінантным парадкам, і ганарыцца гэтым. Менавіта таму я заўсёды падкрэсліваю, што паходжу з Воўджына: гэта маё месца, месца з якім я адчуваю найбольшую сувязь.\nСаша: Мне падаецца вельмі важным рух, накіраваны на вяртанне сабе фемінізму, асабліва ў кантэксце даволі распаўсюджанай у Беларусі (і, думаю, у Польшчы) ідэі аб «замежным» паходжанні гэтага руху. І апроч неабходнасці вярнуць фемінізму гістарычнае і лакальнае вымярэнне ў кантэксце Беларусі значным ёсць гаварэнне пра разнастайнасць фемінісцкіх палітык і практык — анархафемінізм, экафемінізм, посткаланіяльны фемінізм і інш. Гэтыя абмеркаванні няпроста даюцца нават у фемінісцкіх суполках, я ўжо не кажу пра спробу вынесці гэтыя пытанні для абмеркавання ў больш шырокай кампаніі. Разам з тым, палітычнасць такога дзеяння — вяртання сабе, (пера)вызначэння — безумоўная. І тут мы трапляем на тэрыторыю дэбатаў пра мастацтва як палітычную практыку, бо твае погляды і твая творчасць відавочна вынікаюць са сцверджання аб тым, што асабістае ёсць палітычным. І мне вельмі цікава, як ты сама вызначаеш мяжу, што падзяляе мастацтва і актывізм, калі ўвогуле для цябе такі падзел мае сэнс. Ці бачыш ты сваё мастацтва як палітычную практыку?\nЛіліяна: З аднаго боку, з часам пытанне пра гэтую мяжу ўсё больш прыводзіць мяне ў замяшанне, а з іншага — я зразумела, што зусім неабавязкова быць і актывісткай, і мастачкай на 100%, таму што гэта не працуе такім чынам. Мовы гэтых практык розныя. Але даволі доўгі час я сапраўды думала, што мушу адначасова займацца і актывізмам, і мастацтвам, разглядаць свае праекты з абедзвюх перспектываў. Цяпер я спрабую перагледзець сваю пазіцыю. Можна сказаць, што цяпер я больш займаюся актывізмам, чым мастацтвам: падрыхтоўкай акцый, працай у калектыве і г.д. Я заўважыла, што пакідаю мастацтва па-за гэтымі заняткамі, бо для мяне важная супраца менавіта ў групе, супольны працэс, а не калі мне дапамагаюць рэалізаваць мае ідэі. Але я шмат разважаю над фарматам, формай і тым, якія дзеянні могуць быць больш эфектыўнымі. Я разумею, што ні акцыі, ні мастацкія творы паасобку не маюць сапраўды вялікага значэння, але калі разглядаць іх разам, як працэс з рознымі праявамі, то можна ўбачыць і змены, якія адбываюцца дзякуючы гэтым дзеянням. Таму я стараюся думаць, што я і актывістка, і мастачка.\nМне важна рабіць працы, якія будуць зразумелыя не толькі людзям, знаёмым з мастацкім дыскурсам, але і шырокай публіцы. Я імкнуся, так бы мовіць, рабіць публіцыстычнае мастацтва. Але з іншага боку, мяне вучылі мастацтву, і гэта вопыт даўжынёй практычна ў маё жыццё, таму я сапраўды атрымліваю задавальненне ад працы з рознымі інтэрпрэтацыямі, з рознымі поглядамі на мастацтва, яго інструментарый і значэнні, якія ўтвараюцца. Я сапраўды люблю гэтую працу самога мастацтва і калі знаходжуся ў гэтым працэсе! Але гэта ж толькі для мяне, магчыма, яшчэ для некалькіх людзей… Таму я шукаю спосабы палегчыць успрыняцце мастацтва і зрабіць яго больш дасяжным.\nНапрыклад, я актыўна выкарыстоўваю інтэрнэт. На маёй апошняй выставе, прысвечанай Валеры Соланас і яе маніфесту, пабывала ля 400 чалавек, і хоць былі яшчэ артыкулы ў медыях, гэта зусім няшмат людзей. А вось працу «Спосабы камуфляжу ў Польшчы» я размясціла на сваёй старонцы ў інтэрнэце, і яна атрымала тысячы праглядаў і публікацый і, вядома, мела нашмат больш моцны ўплыў на грамадскія дыскусіі аб нацыяналізме і гендары ў Польшчы.\n«Таму я б сказала, што палітычнасць мастацтва не ў выніку, а ў працэсе, у тым спосабе, якім яно ствараецца і прадстаўляецца. Мастацтва — гэта працэс, і ў гэтым мы можам бачыць палітычнасць»\n© Фотаздымак з праекту « Methods of camouflage in contemporary Poland», 2016 / На фота — старонкi з часопіса «Торуньскі»: адзін разварот разгорнуты; другі, складзены, ляжыць зверху. На старонках змешчаныя фота праектаў Лiлiяны i артыкулы пра iх. На разгорнутай газеце фота чалавека ў балаклаве колеру польскага сцягу i тэкст з загалоўкам «Патрыятызм закамуфляваны». На газеце, што ляжыць справа зверху, — фота жанчыны і мужчыны. Яны ляжаць на пасцелi абняўшыся. Падушкi i коўдра размаляваныя ў колеры польскага сцягу, на iх нанесены польскi герб. Унiзе на коўдры надпiс: «Я паляк i маю польскiя абавязкi». Побач з фота надрукаваны загаловак: «Лiлiяна Піскорска. Вяртаю сабе нацыянальныя сімвалы, якія захапілі правыя».\nСаша: Менавіта, я таксама бачу палітычнасць у тваім выкарыстанні новых медыяў (у першую чаргу сацыяльных) як формы і інструменту мастацкіх практык. А як ты выбіраеш фарматы прэзентацыі і публікацыі сваіх прац?\nЛіліяна: Усё залежыць ад аўдыторыі, з якой я хачу размаўляць. Я часта відазмяняю, перапрацоўваю свае работы ў залежнасці ад аўдыторыі і фармату прэзентацыі. Я заўсёды вельмі нервуюся, прадстаўляючы свае працы. Як сёння падчас прэзентацыі ў прасторы «ЦЭХ» я адчула сябе аголенай перад вамі, я паказала вам так шмат са свайго асабістага жыцця… І гэта насамрэч вельмі цяжка для мяне кожны раз. І хоць я іду на гэта свядома, нават люблю рабіць гэта, але кожны раз адчуваю неверагодную стому. І для мяне такі фармат прэзентацыі — асабістай размовы з аўдыторыяй замест звычайнага размяшчэння прац у галерэі — часам адчуваецца як правал, няўдача, але яшчэ менавіта гэта дазваляе мне заставацца шчырай, дадае сіл.\n«Гэтая шчырасць успрымаецца вельмі часта ў мастацкіх колах Польшчы як няўдача быць кімсьці, здавацца тым, кім ты не ёсць, але для мяне гэта прынцыпова важная стратэгія — заставацца адкрытай і шчырай»\nСаша: Для мяне гісторыя няўдачы — гэта абсалютна палітычная і квір-стратэгія (смяецца).\nЛіліяна: Так, безумоўна (усміхаецца).\n© Фотаздымак з праекту, прысвечанаму маніфесту Валеры Соланас – SCUM, 2016. – phot. Tytus Szabelski / На фота – пусты пакой. На падлозе – драўляны паркет, сцены – белыя. Пасярод пакоя стаіць белая прамавугольная тумба. Тумба засцеленая белым абрусам з сінім надпісам SCUM. На абрусе ляжыць ліст паперы з неразборлівым тэкстам, белая ружа. Там жа стаіць чорна-белы партрэт чалавека ў чорнай рамцы. Чалавек на партрэце сядзіць за сталом, у левай руцэ трымае асадку і глядзіць у аб'ектыў.\nСаша: Падчас тваёй прэзентацыі я якраз думала пра гэтую нібыта супярэчнасць: з аднаго боку, ты займаеш уладную, дамінантную пазіцыю: ты мастачка, прэзентуеш свае працы ў такім фармаце, дзе ёсць аўдыторыя і ты. З іншага боку, ты адкрываеш сваё асабістае жыццё, сітуацыі, якія маглі б застацца непрагаворанымі і таму абароненымі ад старонніх, і табе няма куды схавацца. Гэтая адначасовая слабасць, крохкасць і ўладная пазіцыя — неверагодна складанае спалучэнне, якое стварае цікавы фармат публічнага ўзаемадзеяння мастачкі са сваёй аўдыторыяй. Дзе ты знаходзіш рэсурсы, каб раз за разам падпускаць людзей так блізка да сябе?\nЛіліяна: Мастацтва можа выклікаць залежнасць (смяецца). Гэта сапраўды неверагоднае пачуццё — расказваць пра тое, што ты стварыла. І я ведаю, што гэта мая залежнасць: увесь час думаць, як трансфармаваць сваё жыццё ў твор мастацтва. Я сапраўды залежная ад гэтага.\nПамяншэнне дыстанцыі паміж мной і аўдыторыяй сапраўды можа быць небяспечным, але я свядома раблю гэты крок, бо ён дазваляе мне зменшыць кантроль над сітуацыяй, выйсці за межы камфортнай зоны і даведацца тое, чаго я не ведаю. А часам гэта асаблівая оптыка, якая дазваляе мне глядзець на свет і якая своеасаблівым чынам абараняе мяне. Менавіта таму я не адчуваю сябе нейкай гераіняй, якая задае складаныя і небяспечныя пытанні.\n«Гэтыя пытанні, сама іх пастаноўка, ёсць адначасова і маёй зброяй, адзінай зброяй, якую я маю. Гэта мой спосаб мець справу з гэтым вар’яцкім светам, спраўляцца з траўмай. Таму я бачу інтымнасць свайго мастацтва як праяву ўласнага эгаізму»\nКалі казаць, напрыклад, пра праект «Падарожжа» і фізічную небяспеку, якая ўзнікла падчас яго рэалізацыі, важна, што я асабіста была ў меншай небяспецы, чым іншыя людзі. Бо ў будынку, дзе размяшчалася выстава, на другім паверсе жыла сям’я. І менавіта іх жыццё было ў небяспецы, калі нейкія людзі паспрабавалі падпаліць галерэю праз маю выставу. Для мяне гэта нашмат большая праблема: я сваім мастацтвам стварыла небяспечную сітуацыю для іншых людзей.\nВельмі часта, калі я раблю нешта альбо думаю над рэалізацыяй праекта, я ўспамінаю сваю маці і спрабую здагадацца, як яна ўбачыць маю працу, што падумае. І гэта мая ахілесава пята, бо хоць маці і вельмі падтрымлівае мяне ва ўсім, што я раблю, хвалюецца яна не менш. Напрыклад, калі чытае каментары да маіх прац у сеціве: не я бачу гэтую мову варожасці, а яна… Я падыходжу да ўсёй гэтай нянавісці без эмоцый, як да матэрыялу наступных прац, а яна засмучаецца і палохаецца. Мне вельмі цяжка ўсведамляць, колькі стрэсу я прыношу сваёй маці, хоць яна і цалкам ок з тым, што і як я раблю. Яна ганарыцца мной.\n© Відэа з праекту «Падарожжа», Martyna Tokarska | Liliana Piskorska\nСаша: Ува мне адгукаецца тое, што ты кажаш. І я вельмі добра разумею, што твая зброя, на жаль, не можа абараніць тваіх блізкіх. Яны робяцца нават больш уразлівымі, чым ты.\nСаша: Ліліяна, а як ты бачыш, як гэта — быць квір-лесбійкай, квір, лесбійкай у Польшчы сёння?\nЛіліяна: Мне цяжка адказаць на гэтае пытанне, таму што гэты вопыт вельмі індывідуальны. Адказ залежыць ад многіх чыннікаў: гаворым мы пра Варшаву і іншыя вялікія гарады ці пра мястэчкі і вёскі; пра які клас людзей мы вядзем гаворку, якога ўзросту, пакалення, якой адукацыі… Я ведаю так шмат людзей, неверагодна актыўных фемінісцкіх і лесбійскіх альбо гей-актывіста_к, якія застаюцца закрытымі ў сваіх сем’ях… Для мяне гэта нашмат прасцей, чым для іншых, менавіта таму, што я раблю мастацтва на падставе сваёй ідэнтычнасці, і гэта мая зброя.\n«Мне сапраўды падабаецца быць квір у Польшчы, я настолькі прызвычаілася да мовы варожасці, што яна больш не турбуе мяне, я ўсё роўна застаюся адкрытай і працягваю пры любым зручным моманце казаць пра сваю гомасэксуальнасць, пра тое, што я лесбійка. Таму мне не даводзіцца рабіць выбар, дзе і як сябе прэзентаваць»\nШмат што змянілася ў Польшчы за апошні год. Сярод маіх сяброў, якія ідэнтыфікуюць сябе як квір, нават з’явіўся жарт, што найбольш квірная цяпер барацьба за права на аборт і правы жанчын (сумна ўсміхаецца). Мне здаецца, што мы ў працэсе перагляду самой ідэі актывізму. Шмат хто ў шоку. Шмат хто спадзяецца, што сітуацыя зменіцца вельмі хутка, і нам проста трэба пачакаць. Я таксама хачу спадзявацца, што гэтая сітуацыя не пратрывае доўга, бо сённяшні ўрад дурны, усе рашэнні — абсалютная лухта. Але гэты ўрад мае даволі вялікую падтрымку насельніцтва, выключна таму, што даў 500 злотых на кожнае другое дзіця ў сям’і! Насамрэч у нас няма ніякай ідэі, што будзе далей і што нам рабіць (смяецца).\nСаша: Мне вельмі знаёмае гэтае пачуццё (усміхаецца).\nЛіліяна: Часам я думаю пра ідэю «добрага, годнага (ладу) жыцця», якая робіцца часткай маіх развагаў пра мастацтва і актывізм. Вельмі часта даводзіцца нагадваць сабе, што насамрэч я вартая таго, каб жыць шчасліва і годна, але, на жаль, я не ведаю, як арганізаваць сваю паўсядзённасць адпаведным чынам. Адзінае, што я адчуваю і пра што думаю цяпер, — гэта тое, што ідэя «годнага жыцця» — элемент майго бачання жыцця разам з мастацтвам і актывізмам…\n© kim ty jesteś | liliana piskorska\nСаша: Я падрыхтавала пытанне на канец нашай размовы, але калі б яго задалі мне, я б вельмі збянтэжылася (усміхаецца): хто такая Ліліяна Піскорская?\nЛіліяна: У сэнсе — хто я? Хм… У маёй біяграфіі ёсць апісанне, якое я магу выкарыстоўваць у такія моманты, каб крыху схавацца (смяецца). Але тое, чаго няма ў маёй афіцыйнай біяграфіі і што дакладна стварае мяне, што я стараюся зразумець і прыняць у сабе, — гэта па-польску DDA: «дарослае дзіця чалавека з алкагольнай залежнасцю». Я думаю, гэта вельмі важная частка мяне, гэта тое, што ўплывае на ўсё ў маім жыцці. Менавіта ў дадзены момант я не ведаю, што з гэтым рабіць, але для мяне стала ўжо нармальным казаць пра гэта «out&loud». Не ведаю, як адказаць на гэтае пытанне (смяецца).\nЯ цяпер у даволі спецыфічнай фазе жыцця. Заканчваю напісанне доктарскай дысертацыі (PhD), што на дадзены момант падтрымлівае мяне эканамічна. Цяпер у мяне няма ніякай ідэі, што я буду рабіць праз паўгода. Гэта вельмі палохае. Мне трэба вырашыць, што я хачу рабіць і дзе знайсці рэсурсы, каб забяспечваць сябе. І такое пачуццё, што надта шмат пастаўлена на кон. Пакуль я бачу, што сфера, у якой я магла б працаваць, вельмі вузкая, бо я не магу, напрыклад, ігнараваць пытанне кансьюмерызму і проста займацца камерцыйным мастацтвам. Таму на дадзены момант я лепш ведаю, што не маю ўяўлення, хто я, чым ведаю, кім ёсць (смяецца). Насамрэч я думаю, што гэта цалкам нармальна — не ведаць, бо ў любым выпадку «нешта» я ведаю — напрыклад, ведаю, што хачу стварыць, якія рэчы рабіць, і ведаю, што хачу рабіць гэта ў Польшчы.\n«Я ведаю, што хачу працаваць у гэтай краіне і не хачу з’яджаць, бо ведаю культурніцкую і гістарычную мову Польшчы і магу шчыра размаўляць на ёй. І гэта вельмі важная частка маёй ідэнтычнасці. Я — полька, і хоць на розных узроўнях гэтае сцверджанне даволі праблематычнае для мяне, гэтак жа яно і важнае»\nСаша: Напэўна, не магло быць лепшага адказу на маё дурацкае пытанне (смяецца).\nЛіліяна: Аднойчы ў мяне бралі інтэрв’ю для газеты, і адно з пытанняў было: «Якой вы будзеце праз 10 гадоў?», на што я адказала, што, канечне ж, буду на 10 гадоў старэйшай (смяецца). У выніку і пытанне, і адказ прыбралі з матэрыялу (смяецца).\nСаша Ігнатовіч для MAKEOUT


Беларусь перадала Украіне спіс з імёнамі затрыманых «вагнераўцаў» | Новы Час\nБеларусь перадала Украіне спіс з імёнамі затрыманых «вагнераўцаў»\nУкраінскі бок мае намер высветліць, хто з фігурантаў спісу браў удзел у баях на Данбасе. СБУ і офіс прэзідэнта Зяленскага паведамілі, што Украіна звернецца да Беларусі наконт экстрадыцыі затрыманых баевікоў.\nБеларусь перадала Украіне спіс затрыманых наймітаў, праваахоўнікі правераць іх наконт удзелу ў баявых дзеяннях на Данбасе, паведамляе УНІАН.\nПра гэта заявіў украінскі міністр замежных спраў Дзмітрый Кулеба падчас брыфінгу. Ён падкрэсліў, што пытанне не толькі ў тым, колькі сярод затрыманых украінцаў і хто яны. «Таксама вельмі важна ўстанавіць, хто з удзельнікаў гэтага спісу прымаў удзел ва ўзброеных дзеяннях на баку акупацыйных сіл, незаконных узброеных фарміраванняў, ці датычныя яны да здзяйснення тых ці іншых злачынстваў», — растлумачыў Кулеба.\nКіраўнік МЗС Украіны не ўдакладніў колькасць затрыманых у Беларусі ўкраінцаў, але адзначыў, што іх не сямёра, як раней паведамлялі СМІ.\n29 ліпеня ў Беларусі затрымалі 33 байцоў расійскай ПВК "Вагнера". Некаторыя з затрыманых з'яўляюцца выхадцамі з Украіны і таксама маюць украінскія пашпарты. Служба бяспекі Украіны і офіс прэзідэнта паведамілі, што Украіна звернецца да Беларусі з запытам аб экстрадыцыі затрыманых баевікоў.