Міхаіл Валовіч (1806—1833) | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Гісторыя і Этнаграфія » Міхаіл Валовіч (1806—1833)\nМіхаіл Валовіч (1806—1833)\n...Юнак з маёнтка Парэчча Слонімскага павета з радасцю сустрэў у 1831 годзе вестку пра паўстанне ў Царстве Польскім супраць расійскага панавання. Не вагаўся, пакінуў сваю нарачоную і пайшоў да паўстанцаў. Яго адправілі ў Варшаву наладжваць сувязь з Вільняй. Па дарозе Валовіч і яго спадарожнікі натрапілі на засаду, іншыя разбегліся ў цемры, а сам Міхаіл, ратуючыся ад пагоні, сігануў на кані са стромкага берага ў Нёман і пераправіўся цераз раку, дабраўся да Варшавы.\nЖаданай дапамогі паўстанцам ён не атрымаў. Але смелага юнака (не кожны быў здольны, рызыкуючы сабой выканаць небяспечны загад) прызначылі эмісарам на Літве і даручылі прыняць у порце Палангі карабель са зброяй. Ізноў небяспечная дарога: Паланга была захоплена царскімі войскамі. Праз небяспеку ён накіроўваецца адтуль у Варшаву. Міхаіл ганарыўся, што яму давяраюць цяжкія і адказныя задачы. Пасля ён змагаўся ў шэрагах паўстанцкага корпуса генерала Гелгуда, і, як ягоныя таварышы, перажываў горыч паражэння, ганьбу ад здачы зброі прускім уладам, расчараванне і скруху ў вязніцах Прусіі. Для яго стала відавочна, што «паўстанне, узначаленае шляхтай, не мела чалавекалюбівай мэты». А мэтай Валовіча было вызваліць сялян ад прыгоннага ярма і даць ім зямлю, пра што і забыліся кіраўнікі паўстання. Свабодная краіна — гэта там, дзе свабодныя людзі, і яны гаспадары краіны, а не прывілеяваныя алігархі, якія душаць народ... Лагічна, што ў Парыжы Валовіч зблізіўся з вольнадумцам Іаахімам Лялевелем, пад яго ўплывам стаў прыхільнікам сацыяльнай рэвалюцыі і далучыўся да партыі Юзафа Заліўскага.\nПаплечнікі Заліўскага марылі падняць народнае паўстанне ў Польшчы, Беларусі і Літве, верачы ў агульную еўрапейскую рэвалюцыю. Валовіч прыняў прапанову Заліўскага вярнуцца на Беларусь і разгарнуць паўстанніцкі рух у Слонімска-Навагрудскай акрузе. «На сябе на наш люд, на сябе саміх можам толькі і павінны спадзявацца: не на паноў, не на дыпламатыю, не на іншае. А зрэшты, што нас чакае? Якая будучыня? Гультайства, звады, нікчэмнасць, а тым часам нашых у краі мучаюць, катуюць, вывозяць у Сібір, выбіраюць рэкрута. Раззлаванае рэкрутчынай нашае сялянства чаго не зробіць, калі мы дамо яму вольнасць і зямельную ўласнасць, тады зраўняем са шляхтай, што да паноў... але што там спадзявацца на цвярозую ацэнку? Досыць, што хто дзельны ў эміграцыі, у якім ёсць душа, то пойдзе. Далі мы сабе словы, і размовы скончаны», — казаў Міхаіл. Канешне, гэта былі наіўныя спадзяванні, але тое і вылучае змагароў, што яны гатовы і ў безнадзейным становішчы паказваць прыклад іншым, усяляць у сэрцы баязлівых веру ў перамогу. Валовіч. Ён свядома выбраў свой шлях. Ведаў яго смяротную небяспеку, таму на выпадак арышту гатовы быў на самагубства, «бо хто можа быць упэўнены ў сілах сваіх, што катаванне вытрымае; калі мяне зловяць, калі на пакуты пацягнуць, страшэнна падумаць, што ў аслабленні мог бы вораг з якой балючай жылы выцягнуць слова якое неасцярожнае альбо заплачу ў пакутах».\nНа пачатку 1833 года Валовіч адправіўся ў Беларусь. Ні памочнікаў, ні дастаткова грошай, ні явачных адрасоў яму не далі, толькі чужы пашпарт ды два рэвальверы. Няма чаго дзівіцца, што выправа скончылася поўным правалам.\nПерайшоўшы прускую мяжу Валовіч і Юзаф Яцкевіч, які далучыўся да яго ў Пазнанскім княстве, прабраліся па лясных сцежках у Слонімскі павет. На месцы Валовіч пераканаўся, што яго вера ў народ была занадта аптымістычная. Шляхта, напалоханая царскімі карамі, ціха сядзела і баялася нават думаць пра паўстанне. А сяляне былі пакорлівыя сваёй гарапашнай долі. У такім безнадзейным становішчы Валовіч лічыў ганьбай адмовіцца ад пастаўленай мэты. Гэта быў яго самы важны загад — загад сэрца. Ні цяжкая хвароба, ні арышт Яцкевіча, якога схапілі па дарозе ў Вільню, нішто не спыняла Міхаіла. Ён усё ж сабраў атрад з дзесяці чалавек. Актыўнай дзейнасцю Валовіч спадзяваўся прыцягнуць да сябе больш паўстанцаў, а пасля напасці ў Слоніме на турму і вызваліць адтуль вязняў.\nПаўстанцы напалі на паштовую карэту. Кучар вырваўся з акружэння, збіўшы коньмі двух паўстанцаў, адзін з якіх неўзабаве памёр. Гэты напад устрывожыў улады, пачаліся аблавы. Сам імператар Мікалай І загадаў узяць «бунтаўшчыка» жывым або мёртвым. На пошукі Валовіча ўлады выгналі шэсць тысяч сялян. На дарогах стаялі вайсковыя і паліцэйскія каравулы. Да часу Міхаіл і яго таварышы (пяць чалавек збегла) пазбягалі аблавы, хаваліся ў лесе, пад мастамі, у закінутых будынках. Але 14 мая іх высачылі паблізу Парэчча і акружылі ў балоце паліцыя і сяляне. Валовіч паспрабаваў угаварыць сялян: «Навошта вы мяне бераце, вы абцяжараны панамі, працай і іншым, а я зусім вам не раблю ніякай шкоды і хацеў бы заваяваць вам свабоду». Але над сялянамі стаў жандарскі прымус. Спроба самагубства скончылася няўдала, пісталет даў асечку, тут на яго накінуліся...\nНа допытах Валовіч трымаўся годна, здрадай не купляў сабе жыццё. Прама сказаў: «Я хацеў выкарыстаць мяркуемае паўстанне для майго намеру вызвалення сялян».\nПакаранне Валовіча царскія ўлады правялі 2 жніўня 1833 года ў полі за Гародняй «со всевозможною торжественностью». Міхаіл сказаў, што яго паплечнікі не заслужылі суровага пакарання, хоць так хацеў выгарадзіць іх (яны былі сасланы ў Сібір). Прызнаў, што толькі ён вінаваты і хоча памерці за Айчыну. Цела закапалі ўпотай. Але імя Міхаіла Валовіча засталося ў гісторыі і ўвайшло ў трагічны спіс герояў, пакараных за любоў да радзімы. Паўстанец Міхаіл Валовіч верыў, што ягонае самаахвяраванне «сагрэе дух, стынучы ў народзе».\n6303 Лукашэнка: «Галоўным крытэрыем для супрацоўніка КДБ з'яўляецца патрыятызм, недапушчэнне любых праяў карупцыі, а асабліва здрады»\n5725 Рука, якая трымае калыску, кіруе светам. Тэст да Дня маці\n4362 Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін\n4312 Старадаўнія сядзібы Гродзеншчыны. Шукаем балі, прывідаў і натхненне\n4065 Урач — пра тое, як цяпер праяўляе сябе каранавірус\n2519 Харчовая бяспека. Гародніны і бульбы хопіць усім


Розьніца паміж вэрсіямі «Калхіда» — Вікіпэдыя\nРозьніца паміж вэрсіямі «Калхіда»\nВэрсія ад 22:57, 24 сьнежня 2019\nВэрсія ад 12:22, 20 студзеня 2018 (рэдагаваць)\nВэрсія ад 22:57, 24 сьнежня 2019 (рэдагаваць) (скасаваць)\n[[Файл:Georgian States Colchis and Iberia (600-150BC)-en.svg|thumb|300px|]]\n'''Калхіда''' ('''კოლხეთი''') (грэц. Κολχίς) — старажытнагрэцкая назва заходняй часткі [[Грузія|Грузіі]] (мясц. Эгрысі)\nУ пач. І тыс. да н. э. насялялі гэтыя землі колхі. Паводле паданьня антычных аўтараў, тут правіў Ээт, бацька Мэдэі, ён валодаў залатым руном, якое выкралі [[арганаўты]]. У VI ст. да н. э. тут узьніклі грэцкія калёніі Фасіс і Дыяскурыяда.\nУ VI—II ст. да н. э. існавала Калхідзкае царства. Асноўным заняткам яго насельніцтва зьяўлялася земляробства, былі разьвіты мэталюргія жалеза, апрацоўка лёну, дрэва, ювэлірнае, керамічнае і іншыя [[рамёствы]], чаканіліся сярэбраныясрэбраныя манэты (калхідкі). Існавалі гандлёва-рамесныя пункты гарадзкога тыпу і гарады. У канцы VI — пач. V ст. да н. э. Калхідзкае царства знаходзілася ў залежнасьці ад Пэрсіі. У IV ст. да н. э. правіцель Куджы ўзначаліў рух за аб’яднаньне старажытнагрузінскіх плямён у адзіную дзяржаву.\nУ II ст. да н. э. Калхіда заваявана [[Пантыйскае царства|Пантыйскім царствам]], у I ст. да н. э. — Рымам. На мяжы I—II ст. н. э. ўзьнікла царства [[Лазіка]], якое паступова падпарадкавала і насельніцтва паўночнай Калхіды.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/wiki/Спэцыяльныя:MobileDiff/2103109»


Галоўная » Артыкулы апошніх навін » Авіякампанія » Новая авіякампанія Himalaya Airlines з Катманду ў Непал - добрая навіна для турызму\nАвіякампанія • аэрапорт • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • Урадавыя навіны • Апошнія навіны Непала • навіны • турызм • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Навіны турыстычнага провада\nІнаўгурацыйны рэйс авіякампаніі "Гімалаі" з Катманду, міжнароднага аэрапорта Непала Трыбхуван (KTM), прызямліўся ў Абу-Дабі ў нядзелю, 31st Сакавік. Авіякампанія Himalaya Airlines пачала тры штотыднёвыя рэйсы, якія звязваюць Абу-Дабі з Катманду ў Непале.\nМаартэн Дэ Гроф, галоўны камерцыйны дырэктар аэрапортаў Абу-Дабі, сказаў: «Мы рады дадаць авіякампаніі Himalaya Airlines у наш які расце спіс авіяперавозчыкаў, якія працуюць у міжнародным аэрапорце Абу-Дабі. Непал заўсёды быў запатрабаваным месцам для жыхароў ААЭ, а ў ААЭ таксама пражывае шмат непальскіх эмігрантаў. Мы з нецярпеннем чакаем, каб пасажыры, якія адпраўляюцца ў Непал або прыбылі з Непала, атрымлівалі асалоду ад бясшвовых паездак ".\n"Мы імкнемся прадставіць новыя рэйсы і маршруты да і з міжнароднага аэрапорта Абу-Дабі ў адпаведнасці з нашымі намаганнямі па пашырэнні сувязі Абу-Дабі і падтрымцы гандлю і турызму ў ААЭ", - дадаў Дэ Гроф.\nАвіякампанія Himalaya Airlines будзе кіраваць маршрутам на самалёце Airbus 320, які ў цяперашняй канфігурацыі ўключае 8 месцаў прэміум-класа эканом і 150 месцаў эканом-класа. У нядзелю, аўторак і чацвер рэйсы плануецца выконваць з Катманду ў 20:45 і прыбываць у Абу-Дабі ў 23:45. Зваротныя рэйсы ў Катманду павінны адпраўляцца з Абу-Дабі па панядзелках, серадах і пятніцах у 01:45 і прыбываць у Катманду ў 08:00.\n«Мы рады адкрыць прамыя рэйсы паміж Абу-Дабі і Катманду. На абодвух рынках існуе вялікі попыт на непасрэдную працу па маршруце, і мы адказалі на гэтае ўзрастанне патрабаванняў кліентаў.\nГандлёвыя і культурныя сувязі паміж ААЭ і Непалам квітнеюць, і Гімалаі маюць гонар адыграць ключавую ролю ў садзейнічанні і актывізацыі росту гандлю і турызму паміж дзвюма краінамі. Мы спадзяемся, што гэтая новая сувязь яшчэ больш павялічыць трафік з ААЭ. Авіякампанія Himalaya Airlines знаходзіцца на мяжы хуткага завяршэння 3-га года паспяховай камерцыйнай дзейнасці, і мы рады дадаць Абу-Дабі ў нашу сетку », - сказаў г-н Віджай Шрэста, віцэ-прэзідэнт - адміністрацыя.\nБольш падрабязна пра турызм Непала: https://www.welcomenepal.com/\nБольш падрабязна пра авіякампаніі Himalaya: https://www.himalaya-airlines.com/


Блог Алены Трацэнка: Займальна пра мову\nЗдаўна прынята ў нашым народзе казаць: не выбірай дзяўчыну ў свята, а каня ў дождж. Такая парада прызначана тым, хто лёгка паддаецца першым спадманлівым уражанням. Бо вядома ж, калі нават не вельмі прыгожая дзяўчына прыбярэцца на свята ў самае лепшае адзенне, зробіць адмысловую прычоску, то з першага погляду і спадабаецца якому хлопцу. А ў будныя дні можа аказацца, што гэтая дзяўчына не такая ўжо і пекная.\nВыбіраць каня ў дождж таксама няма рацыі, бо, вядома ж, нават цягавіты паслухмяны конь, вымаклы пад дажджом, здасца горшым, чым ён ёсць на самой справе. Таму ў народзе слушна раяць: не паддавайцеся на першыя выпадковыя ўражанні, а ўсебакова ацэньвайце чалавека ці нейкую з’яву, перш чым зрабіць канчатковы выбар: не выбірай дзяўчыну ў свята, а каня ў дождж.\nЗа камаром не ганяйся з тапаром. Названы выраз ужываецца ў тых выпадках, калі мы выкарыстоўваем для вырашэння праблемы занадта моцныя сродкі. А ў выніку атрымліваецца зусім як у паэме Коласа: забілі зайца, не забілі, але ж, брат, гуку нарабілі. “Не бяры мушкета, каб забіць матылька”, – могуць параіць англічане. Французы і немцы, як і нашыя ўсходнія суседзі, у сваіх прымаўках страляюць па вераб’ях. А мы – беларусы – не надта ахвочыя смаліць з гарматы, мы маем свае, не менш вобразныя прыказкі: за камаром не ганяйся з тапаром; за мухай не ганяйся з абухам. І сапраўды: забіць не заб’еш, а толькі шкоды лішняе наробіш. Такім чынам, робячы сур’ёзныя, рашучыя захады, заўсёды памятайма пра запавет продкаў: за камаром не ганяйся з тапаром.\nАнатолий Прокушевский 31 октября 2014 г., 1:23\nДзякуй, Алена, за ёмкія пяцімінуткі “Размаўляем па-беларуску”! Калі не памыляюся, у перадачы вы яшчэ не тлумачылі выраз "хоць вазамі вазі". А ў маім жыцці ён меў практычнае ўвасабленне. Тэлефаную на сваю малую Радзіму, былой суседцы, на Віцебшчыну: "Цетка Ліда, ці ёсць грыбы ў лесе, ці варта прыязджаць?" – Ой, Толічак, грыбоў – хоць вазамі вазі, прыязджай!.. Што самае цікавае?.. Па маім прыездзе расказвае: "Ой, вазьму некалькі кашоў, назбіраю, а мой тады на кані прыедзе з возам і забірае..." Вось яно як. Буду ўдзячны, калі скарыстаеце матэрыял у перадачы.\nЕлена Троценко 2 ноября 2014 г., 11:16\nДзякуй, Анатоль, за слушную даведку! Абавязкова выкарыстаем фразеалагізм ды і "замалёўку з вашага жыцця ў тэлевіктарыне "Размаўляем па-беларуску".\nМаксім Лебядзеў 31 октября 2014 г., 1:37\nПаважаная Алена, хацелася б трапіць на вашую віктарыну "Размаўляем па-беларуску". Але я сам не з Беларусі, жыву ў Польшчы. Ці ёсць магчымасць зрабіць інтэрнацыянальную гульню?\nЕлена Троценко 2 ноября 2014 г., 11:22\nІнтэрнацыянальная гульня - гэта цікава! Шаноўны Максім, запрашаем вас і вашых аднадумцаў на запісы ў Гомель. Аднак, спачатку выпрабаванне на сайце tvrgomel.by!\nAlex Kuzmin 7 октября 2015 г., 23:50


Праграма семінара Актуальные вопросы реализации денежно–кредитной политики, 24 - 25 мая 2007 г. | Нацыянальны банк Рэспублiкi Беларусь\nПраграма семінара "Актуальные вопросы реализации денежно–кредитной политики", 24 - 25 мая 2007 г.\n24 мая, чацвер\n25 мая, пятніца


Версія ад 18:02, 24 лістапада 2020\n14 836 байтаў дададзена , 3 месяцы таму\nпрактычна перапісаў гісторыю да ХІХ ст. наноў з улікам гістарыяграфіі\nВерсія ад 10:00, 15 лістапада 2020 (правіць)\nВерсія ад 18:02, 24 лістапада 2020 (правіць) (адкат)\n(практычна перапісаў гісторыю да ХІХ ст. наноў з улікам гістарыяграфіі)\nПаводле археалагічных даследаванняў, у [[XI]] ст. на месцы сучаснага горада існавалі два ўмацаваныя гарадзішчы на абодвух берагах Шчары, якія, магчыма, паслужылі повадам для ўзнікнення назвы. З [[XII]] ст., відаць, на правабярэжжы на так званым Замчышчы (у цэнтры сучаснага горада на беразе Шчары) існаваў [[Ніжні замак (Слонім)|драўляны замак]]. Упершыню Слонім згадваецца ў [[Іпацьеўскі летапіс|Іпацьцеўскім летапісе]] пад [] г. У [[XII]]—[[XIII]] стст. горад з высокай матэрыяльнай культурай, развітымі рамёствамі і гандлем. З сярэдзіны [[XIII]] ст. знаходзіўся ў складзе [[ВКЛ|Вялікага Княства Літоўскага]]. Пад [] годам згадваецца [[Васілька Слонімскі|«князь васлонімскі» Васілька]]<ref name="PSRL"/>. Умацаваным цэнтрам Слоніма быў Верхні замак на левым беразе Шчары. Слонімская харугва прымала ўдзел у [[Грунвальдская бітва|Грунвальдскай бітве]] [] г. З [] г. Слонім у складзе Троцкага ваяводства.\nНаконт даты заснавання Слоніма ідзе дыскусія. Многія даследчыкі, спасылаючыся на польскага гісторыка XV стагоддзя [[Ян Длугаш|Яна Длугаша]], пішуць, што ў 1040 годзе кіеўскі князь [[Яраслаў Уладзіміравіч]], «''спаткаўшыся на палях слонімскіх з літвінамі, перамог іх так, што затым, калі ён праехаў Літву да самага Нёмана, прымусіў яе на пэўны час падпарадкавацца''». На думку гісторыкаў, калі існавалі «палі слонімскія», то, лагічна, мусіў існаваць і сам Слонім. Такім чынам, спасылаючыся на Длугаша, у гістарычных даведках пра Слонім з’явілася і другая дата — 1040 год, як пачатак існавання горада, першае ўпамінанне аб ім у хроніках. Такая згадка прысутнічае ў "Апісанні горада Слоніма" (1891) [[М. Мілакоўскі|М. Мілакоўскага]]<ref>Милаковский М. Описание города Слонима . Гродно: Типография Губернского правления, 1891. С. 7.</ref>, міжваенным "Нарысе гісторыі горада Гродна" (1934) [[Годэль Гольдберг|Годэля Гольдберга]]<ref name=":0">Goldberg Godel. Zarys dziejów miasta Słonima. Słonim, 1934. S. 9.</ref>, падтрымлівае яе зараз і слонімскі гісторык-краязнаўца [[Сяргей Мікалаевіч Чыгрын|Сяргей Чыгрын]]<ref>Чыгрын Сяргей. Слонім і ваколіца. Мінск: Кнігазбор, 2014. С. 5.</ref>. Аднак яшчэ слонімскі гісторык [[Васіль Рыгоравіч Супрун|Васіль Супрун]] не знайшоў у перавыданнях Яна Длугаша згадак пра "слонімскія палі"<ref name=":1">Супрун Васіль. Дзеі над Шчарай (з гісторыі зямлі Слонімскай). Слонім: Слонімская друкарня, 2000. С. 43.</ref>. Шэраг сучасных гісторыкаў ([[Васіль Герасімчык]], [[Сяргей Іванавіч Ёрш|Сяргей Ёрш]]) лічаць гэту згадку са спасылкай на Длугаша гістарыяграфічнай памылкай, якія ўзнікла ў ХІХ стагоддзі. Як падсумоваў гэту дыскусію Сяргей Ёрш: "''Паход 1040 года Яраслава Мудрага ў наш рэгіён быў. Але няма ніякіх вартых даверу пісьмовых сведчанняў, што ў той час ужо існаваў Слонім. 1040 год, як і 1044-ы, і 1036-ы, на жаль, нельга лічыць за першую згадку нашага горада''"<ref>Ёрш Сяргей. Хто ж першы згадаў пра “палі Слонімскія” у 1040 годзе? // Слонімскі край. №2 (36). С. 1-6.</ref>.\nЗ [[XII]] ст., відаць, на правабярэжжы на так званым Замчышчы (у цэнтры сучаснага горада на беразе Шчары) існаваў [[Ніжні замак (Слонім)|драўляны замак]]. У [[XII]]—[[XIII]] стст. горад з высокай матэрыяльнай культурай, развітымі рамёствамі і гандлем. У сувязі з барацьбой галіца-валынскіх і літоўскіх князёў за Панямонне горад быў аб'ектам ваенна-палітычных дзеянняў, таму неаднаразова пераходзіў ад адных князёў да другіх. У 1240-я гады Панямоннем авалодаў літоўскі князь [[Міндоўг]], які перадаў Слонім свайму сыну [[Войшалк|Войшалку]]. Галіца-валынскія войскі [[Даніла Раманавіч|Данілы]] і [[Васілька Раманавіч|Васількі Раманавічаў]] спрабавалі вярнуць гэтыя землі. У 1252 г. адбылося іх нашэсце на Панямонне. Войшалк перадаў княжанне Раману Данілавічу, пры гэтым даў "''Новгород от Миндовга''", а Слонім у ліку іншых гарадоў - "''от себе''"<ref name=":2">Слонім // Гарады і вёскі Беларусі. Гродзенская вобласць. Кніга ІІІ. С. 345.</ref>. Гэта падзея і лічыцца першай афіцыйнай згадкай Слоніма ў [[Іпацьеўскі летапіс|Іпацьцеўскім летапісе]] пад [] г. Паводле мірнага дагавора 1254 г. землі Панямоння засталіся за Літвой. У 1276 г. галіца-валынскія князі зноў захапілі Слонім. У 1280-я гады, як паведамляе Іпацьеўскі летапіс, горадам правіў "''князь вослонимский''" [[Васілька Слонімскі|Васілька]]<ref name="PSRL" />.\nУмацаваным цэнтрам Слоніма быў Верхні замак на левым беразе Шчары. У 1340 г. Слонім ва ўладанні [[Войцех Манівід|Манівіда]] (старэйшага сына Гедзіміна), у 1345 г. горад адыйшоў да троцкага князя [[Кейстут|Кейстута]] Гедзімінавіча. У 1382 г. - уласнасць [[Вітаўт|Вітаўта]]. "''У 1388 г. вялікі князь літоўскі Вітаўт, які хацеў развіць заняпалыя гаспадарча літоўскія гарады і павялічыць іх насельніцтва, даў габрэям прывілей жыць у літоўскіх гарадах і займацца там гандлем і рамёствамі. Габрэі пачынаюць тады сяліцца ў літоўскіх гарадах, у тым ліку і ў Слоніме. Напачатку ХV стагоддзя ў Слоніме паяўляецца невялікае габрэйскае паселішча, якое з цягам стагоддзяў павялічваецца і шмат у чым спрычыняецца да развіцця горада''"<ref name=":0" />.\nСлонімская харугва прымала ўдзел у [[Грунвальдская бітва|Грунвальдскай бітве]] [] г. Пасля гэтай біты Вітаўт размясціў у Слоніма як памежную варту татараў, якія яму дапамагалі на вайне. З гэтага часу у горадзе паяўляецца асобная татарская калонія, што затым вылучылася ў асобную Татарскую вуліцу (цяпер вуліца імя Кірава).\nЗ [] г. Слонімскае княства было ператворана ў Слонімскі павет і ўвайшло ў Троцкае ваяводства ВКЛ. У 1483 г. вялікакняжацкім намеснікам быў літоўскі падскарбі [[Солтан Аляксандравіч]], у 1492 г. намеснікам назначаны літоўскі падскарбі [[Іван Храптовіч|Ян Літавор Храптовіч]].\nУ [] г. [[Казімір Ягелончык]] будуе ў горадзе першы касцёл (на яго месцы збудаваны мураваны касцёл св. Андрэя (1775).\nЗ 1500 г. Слонім - цэнтр Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства. У [] г. быў горад разбураны крымскімі татарамі на чале з [[Менглі-Гірэй I|Менглі-Гірэем]], стары замак больш не аднаўляўся. З 1508 г. - цэнтр Слонімскага староства. Слонімскім намеснікам быў назначаны [[Васіль Львовіч Глінскі|Васіль Глінскі]] па мянушцы Сляпы. У [] г., пры намесніку [[Ян Радзівіл, 1474—1522|Яну Мікалаевічу Радзівілу]], на левым беразе Шчары пабудаваны [[Верхні замак (Слонім)|новы "''Верхні замак'']]'', які хоць і нагадваў традыцыйнае абарончае ўмацаванне, больш прыстасоўваўся пад адміністрацыйны цэнтр. З пераносам замка на левабярэжжа канчаткова перамясціўся і цэнтр горада. Ранейшы ж цэнтр паступова траціў сваё значэнне, і правабярэжжа горада атрымала назву Замосця (з XVI стагоддзя)"''.<ref name=":1" /> У 1529 г. была пабудавана драўляная Пятніцкая царква.\nУ [] г. вялікі князь [[Жыгімонт Стары]] даў Слоніму гарадское самакіраванне па магдэбургскім праве, пацверджанае ў [] г. [[Жыгімонт Ваза|Жыгімонтам Вазам]] (скасавана ў [] г.). Горад меў свой герб з 1591 г.: у сінім полі барочнага шчыта залаты леў трымае ў лапе сярэбраны герб "Ліс" (родавы герб Сапегаў). З мая 1558 г. паводле граматы вялікага князя Жыгімонта ІІ Аўгуста праводзіліся два кірмашы штогод, развіваецца рамяство. У першай палове XVI стагоддзя ў Слоніме было 22 рамесныя спецыяльнасці: бляхары, ігольнікі, гваздзільшчыкі, замочнікі, залатых і сярэбраных спраў майстры і інш. Узніклі цэхавыя рамёствы. З 1556 г. пачалі дзейнічаць гарадскі і земскі суды, збіраліся павятовыя сеймікі.\nАбарончыя збудаванні - слонімскія замкі - размяшчаліся на левым беразе р. Шчара. Верхні замак быў умацаваным цэнтрам сярэднявяковага горада, знаходзіўся на ўзвышшы. Побач з Верхнім размяшчаўся Ніжні замак, які быў абкружаны земляным валам і вадзяным ровам. Слонім не меў уласна гарадскіх умацаванняў. З паўднёвага захаду горад акружалі высокія ўзвышшы, што панавалі над ваколіцай. На сутыку гандлёвых шляхоў была размешчана сістэма ўмацаванняў з цэркваў і кляштараў, якая запірала ўезды і выезды з горада. На тэрыторыі замка размяшчаліся каралеўская адміністрацыя, сядзібы феадалаў, заезны дом, канюшні, праваслаўныя і каталіцкія храмы<ref name=":2" />.\nЗ [] г. Слонім становіцца уласнасцю маршалка [[Рыгор Грынькавіч Валовіч|Р. Валовіча]], з [] — канцлера літоўскага [[Л. Сапега|Льва Сапегі]]. "''Новы староста спрыяў уздыму культуры і прамысловасці горада, яго палітычнай значнасці. Побач з замкам, на беразе Шчары, Сапега ўзвёў мураваны палац, названы пазней яго імём. Там па хадайніцтву старосты са студзеня 1597 г. праходзілі генеральныя сеймікі ВКЛ... Праводзіліся тыя сеймікі ў Слоніме аж да 1685 года. Тут адбываліся і сеймікі павятовыя, дзе выбірался паслы на сеймікі генеральныя.''\n''У гэты час пры замку існавалі неблагая бібліятэка і архіў. Парупіўся Сапега і аб дабраўпарадкаванні прымакаўшых да замка вуліц, аб прывядзенні ў належны стан мастоў і дарог. Пры яго гаспадаранні былі насыпаны новыя грэблі і дамбы. У 1595 годзе ён аднавіў знішчаны крымскімі татарамі ў 1506 г. адзіны каталіцкі касцёл на Замосці. Пісьмовыя крыніцы згадваюць аб вялікай колькасці існаваўшых тады ў Слоніме праваслаўных цэркваў. Па волі старосты і частковы за яго кошт былі ўзведзены і шыкоўныя заезныя дамы... Не без захадаў і клопату Сапегі з 1605 г. Слонім атрымаў права "склада", што абавязвала купцоў, якія везлі праз горад тавары, спыняцца і гандляваць імі. У тым жа 1605 г. Леў Сапега заснаваў тут першы ткацкі цэх''"<ref name=":1" />.\nУ 1613 г. у горадзе адбылося некалькі вялікіх пажараў, якія нанеслі яму значныя страты. У 1630 г. быў заснаваны кляштар бернардзінцаў. У 1633 г. старостай стаў падканцлер літоўскі [[Казімір Леў Сапега]] (сын Льва Сапегі). У 1639 г. на левым беразу р. Шчара каралеўскі сакратар [[А. Радван]] заклаў фундамент мураванага касцёла бернардзінцаў Святой Тройцы. У 1635 г. Я.С. Сапега заснаваў кляштар канонікаў латэранскіх. Кляштарны комплекс знаходзіўся на краі Рыначнай плошчы. У 1640-я гг. у Слоніме існаваў кляштар бернардзінак, заснаваны К. Юдзіцкай-Салятыцкай. У 1642 г. у стыле барока была пабудавана сінагога. З 1645 г. існаваў драўляны касцёл Беззаганнага Зачацця Дзевы Марыі, які згарэў у 1656 г., у 1670-96 гг. быў пабудаваны мураваны касцёл пад ранейшай назвай.\nЗ 1795 г. Слонім знаходзіцца ў складзе [[Расійская імперыя|Расійскай імперыі]] і з’яўляецца цэнтрам [[Слонімская губерня|губерні]]. У 1801 г. як цэнтр павета ўвайшоў у [[Гродзенская губерня|Гродзенскую губерню]]. У 1886 г. праз горад прайшла чыгунка Баранавічы—Беласток, пры будаўніцтве чыгункі былі цалкам зрэзаныя замкавае ўзвышша на правым беразе Шчары і суседні яўрэйскі могільнік (найстарэйшы ў горадзе). У 1896—1946 гг. дзейнічаў [[Слонімскі лесапільны завод]]. Падчас [[Першая сусветная вайна|Першай сусветнай вайны]] акупаваны нямецкімі войскамі (1915), разбураны. У 1919—1920 гг. заняты польскімі войскамі. З 1921 г. у складзе Польшчы, цэнтр павета. З 1939 г. у БССР, з 1940 г. цэнтр раёна [[Баранавіцкая вобласць|Баранавіцкай вобласці]] У гады [[Вялікая Айчынная вайна|Вялікай Айчыннай вайны]] акупанты знішчылі ў горадзе і раёне 42 тыс. чалавек. У 1954 г. Слонім як цэнтр раёна ўключаны ў склад Гродзенскай вобласці.\nУ 1886 г. праз горад прайшла чыгунка Баранавічы—Беласток, пры будаўніцтве чыгункі былі цалкам зрэзаныя замкавае ўзвышша на правым беразе Шчары і суседні яўрэйскі могільнік (найстарэйшы ў горадзе). У 1896—1946 гг. дзейнічаў [[Слонімскі лесапільны завод]]. Падчас [[Першая сусветная вайна|Першай сусветнай вайны]] акупаваны нямецкімі войскамі (1915), разбураны. У 1919—1920 гг. заняты польскімі войскамі. З 1921 г. у складзе Польшчы, цэнтр павета. З 1939 г. у БССР, з 1940 г. цэнтр раёна [[Баранавіцкая вобласць|Баранавіцкай вобласці]] У гады [[Вялікая Айчынная вайна|Вялікай Айчыннай вайны]] акупанты знішчылі ў горадзе і раёне 42 тыс. чалавек. У 1954 г. Слонім як цэнтр раёна ўключаны ў склад Гродзенскай вобласці.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/3736165"


Эштан: вырашаць сусветныя праблемы можна толькі сумесна\nПалітыка 08.10.2019 | 14:34\n8 кастрычніка, Мінск /Аліна Грышкевіч - БЕЛТА/. Новыя сусветныя праблемы, пагрозы і выклікі сучаснасці неабходна вырашаць не паасобку, а сумесна, у комплексным падыходзе. Аб гэтым заявіла былы вярхоўны прадстаўнік Еўрапейскага саюза па замежных справах і палітыцы бяспекі, кіраўнік праграмы "Глабальная Еўропа" ў міжнародным цэнтры імя В.Вільсана (Вашынгтон, ЗША) Кэтрын Эштан сёння на міжнароднай канферэнцыі "Еўрапейская бяспека: адысці ад краю бездані", перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nКэтрын Эштан звярнула ўвагу на адзін з аспектаў распаўсюджання сучасных канфліктаў: "Праблемы могуць наспець у адным месцы, але не застацца там, а распаўсюдзіцца ва ўсім свеце. І мы павінны думаць, як супрацоўнічаць, каб вырашыць гэтыя праблемы".\nНа яе думку, няма пытанняў, якія дзяржавы цяпер могуць вырашыць паасобку, ці гэта змяненне клімату, кібербяспека, развіццё гандлёвых адносін або прыцягненне інвестыцый. Абсалютна ўсе пытанні патрабуюць міжнароднага супрацоўніцтва паміж дзяржавамі і групамі дзяржаў, лічыць Кэтрын Эштан.\nЯна пераканана, што простага абмеркавання праблемы недастаткова. "Я поўнасцю згодна з Прэзідэнтам Лукашэнкам, што патрэбны рэальныя дзеянні. Умацаванне даверу паміж дзяржавамі, вядзенне перагавораў - неад'емныя элементы для дасягнення прагрэсу. Нельга адкідаць старыя інстытуты і дагаворы, мы павінны выкарыстоўваць іх у якасці асновы, эталона для пошуку новых спосабаў вырашэння існуючых праблем", - прадоўжыла спікер.\n"Мы павінны навучыцца вырашаць праблему цалкам", - заявіла Кэтрын Эштан і заклікала шукаць новыя падыходы і распрацоўваць стратэгіі для вырашэння наспелых у свеце праблем.-0-\n12 Снежань, 16:16\n12 Снежань, 14:47\n12 Снежань, 13:24


Цукроза: Што гэта? Для чаго гэта патрэбна? Ці шкодзіць гэта арганізму? Адкорм?\nЗдароўе\t 19 кастрычніка 2018\nЦукроза - гэта хімічны элемент, які можна ўзяць з цукровага трыснёга, буракоў ці некаторых садавіны. Ён выкарыстоўваецца ў вытворчасці сталовага цукру і іншых салодкіх вырабаў. Але для чаго патрэбна цукроза?\nШто такое цукроза?\nЦукроза - так называюць сталовы цукар альбо рафінаваны цукар, гэта свайго роду вуглявод, які складаецца з дзвюх малекул, адна з глюкозы, а другая з фруктозы. Пры пакаёвай тэмпературы гэты элемент набывае форму дробных крышталяў, якія раствараюцца ў вадзе і маюць салодкі густ.\nЦукрозы можна знайсці ў лішку ў цукровым трыснягу, бураках і садавіне. А згодна з бразільскім заканадаўствам, цукар вызначаецца ў залежнасці ад узроўню.\nЦукроза мае некалькі функцый. Ён выкарыстоўваецца ў харчовай прамысловасці для вытворчасці дэлікатэсаў, такіх як шакалад, якому з-за салодкага густу неабходна вялікая колькасць цукрозы.\nДля нашага арганізма ён працуе гэтак жа, як і іншыя вугляводы, забяспечваючы энергію для падтрымання арганізма.\nНашым целам патрэбна энергія на ўсё, нават на дыханне. Сахароза ў арганізме расшчапляецца на фруктозу і глюкозу, і клетка выкарыстоўвае глюкозу, узятую з вугляводаў, якія мы ўжываем, каб даць нам гэтую энергію.\nФруктоза - гэта своеасаблівы натуральны цукар, які змяшчаецца ў крупах, садавіне і мёдзе, аднак прамысловасць яе штучна дадавала ў некаторыя прадукты для замены цукру-рафінаду.\nЗ-за гэтага празмернае ўжыванне прамысловых прадуктаў нанесла шкоду здароўю, выклікаючы мноства захворванняў. Фруктоза, якая змяшчаецца ў ежы, наадварот, не шкодзіць здароўю.\nГлюкоза - гэта хімічны элемент, які адносіцца да класа простых вугляводаў. Яно выкарыстоўваецца ў якасці паліва клеткавай сістэмай, якая разбурае гэтую малекулу для атрымання энергіі для функцыянавання арганізма.\nПад назвай глюкоза сістэматызацыя глюкозы ажыццяўляецца праз падстраўнікавую залозу, вызваляючы інсулін, калі колькасць гэтага вуглявода з'яўляецца празмерным.\nГлюкоза ўтвараецца раслінай метадам, вядомым як фотасінтэз. Малекула глюкозы атрымліваецца шляхам злучэння малекул вугляроду і вады пры дапамозе сонца і кіслароду.\nМальтоза - гэта дысахарыд, які ўтвараецца ў выніку аб'яднання малекулы aD-глюкозы і малекулы aB-глюкозы. Гэты тып цукру ў прыродзе не сустракаецца свабодна, ён дасягаецца стрававальнымі метадамі, калі малекулы крухмалу расшчапляюцца ў арганізме на часткі мальтозы, а затым на малекулы глюкозы, што дазваляе паглынаць яго арганізмам.\nНа смак ён салодкі, але менш салодкі, чым цукроза. Мальтоза - асноўны элемент соладу, які выкарыстоўваецца ў вытворчасці піва.\nФормула цукрозы - C12H22O11. Ён атрымліваецца за кошт застывання фруктозы і глюкозы. Цвёрдасць - гэта злучэнне гэтых элементаў з адсутнасцю малекулы вады.\nЦі таўсцее яна?\nЦукроза мае функцыю выпрацоўкі энергіі, як і многія іншыя вугляводы. Калі ўжываць яго ў правільнай колькасці, гэта не прычыніць шкоды. Аднак, калі ўжываць яго без кантролю, гэта можа спрыяць павелічэнню вагі.\nГэта таму, што калі ён не выкарыстоўваецца нашым арганізмам, ён захоўваецца ў выглядзе тлушчу. Акрамя таго, што ён дапамагае пры павелічэнні вагі, яго лішак таксама можа выклікаць узнікненне некаторых захворванняў, напрыклад, дыябету.\nЯк ужо было сказана, цукроза - наш сталовы цукар. Гэты тып цукру можа выклікаць мноства праблем са здароўем. Пастаяннае і перабольшанае ўжыванне цукру ў гэтай сітуацыі цукрозы можа выклікаць нестабільнасць у працы арганізма.\nПа гэтай прычыне рэкамендацыя складаецца ў тым, каб пазбягаць або значна скарачаць ужыванне апрацаваных прадуктаў харчавання і ўкладваць грошы ў натуральную ежу, якая забяспечыць неабходную глюкозу для нармальнай працы нашага арганізма.\nЧастае і празмернае ўжыванне цукрозы можа выклікаць такія захворванні, як атлусценне, дыябет, завалы, высокі ўзровень халестэрыну, рак, вугры, высокае крывяны ціск, карыес, гастрыт і іншыя.\nЦі часта сустракаецца непераноснасць цукрозы?\nНепераноснасць - гэта стан, пры якім арганізм не ў стане пераварваць звычайны цукар. Такая нецярпімасць можа здарацца ў розны час жыцця.\nГэта адбываецца з-за недастатковасці адукацыі фермента сахаразы-ізамальтазы. Калі цукар паступае ў вобласць ўсмоктвання ў кішачніку, яны не засвойваюцца, выклікаючы дыярэю, уздуцце жывата і ваніты.


Дзярэчын. Ад славы да забыцця\n124 старонкі займаў спіс нарабаваных расейцамі скарбаў палацу ў Дзярэчыне. Цар Мікалай I асабіста адбіраў для сябе сапегаўскія рэчы. А ў Сапегаў была самая вялікая калекцыя жывапісу ва Усходняй Еўропе. Дзе ў Расеі захоўваюцца карціны з Дзярэчына?
www.belsat.eu

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/deAnuEMpvA8?list=PLLxQpYG35cp1lqk... Болей »\n«Хлопча, гэта ж дʼябальскі знак. Яго так проста не здымеш», сказаў адзін стары гарадзенец калі мясцоваму кавалю з трэцяй спробы не ўдалося дэмантаваць чырвоную зорку са шпілю Новага замку ў Горадні ды замяніць яе на флюгер з аленям Св. Губерта – сімвалам гораду. Што перашкодзіла зняць савецкую зорку з замку? Чым гэты замак цікавы? Што важнага ў ім адбывалася?
www.belsat.eu</... Болей »\nТарноўскі маёнтак перажыў лёс шматлікіх падобных у гістарычнай Літве. Добраўпарадкаваны пакаленнямі тутэйшых уладальнікаў быў гвалтам перададзены заваёўніку – расейскаму палкоўніку. Але якраз ён і збудаваў архітэктурны комплекс – палац у стылі неарэнесансу.
www.belsat.eu

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/589fwkJuuMg?list=PLLxQ... Болей »\nЯкім чынам Пружанскі палацык звязаны з Паўстаннем Каліноўскага? У самым цэнтры Пружанаў месціцца старажытны палац пасярод англійскага парку. Гэта самая цікавая пабудова старажытнага і немалога гораду. Справа не толькі ў незвычайнасці аблічча сядзібы, але ў гісторыі яе лёсу, непарыўна звязанай з гісторыяй даўно загінулай мясцовай шляхты. Пружанскаму палацыку пашанцавала больш, чым ягоным мінулым гаспадарам.
<a href="http://b... Болей »\nГарадзенскі Стары замак – месца ўнікальнае – у першую чаргу незвычайнай канцэнтрацыяй помнікаў архітэктуры на такой малой пляцоўцы. Праўда большасць з іх, як і сам замак, моцна пашкоджаныя. У культурным слоі замку добра захаваліся арганічныя матэрыялы – дрэва, косці, скура. Археолагам удавалася адкапаць нават траву XII ст. якая захавала не толькі свой колер, але і пах. Чаму такое магчыма?
<a href="http://belsat.eu" target="... Болей »


Гэты грыб выглядае як купка фаршу. Без жартаў ФОТЫ\n09.11.2017 / 06:37 Гэты грыб выглядае як купка фаршу. Без жартаў ФОТЫ1\nХіба апошняя ў гэтым сезоне падборка ад абазнанага грыбніка, паэта Сяргея Сыса. Трэба сказаць, грыбы ў завяршальнай серыі звышнезвычайныя, проста немагчыма паверыць, што ўсё гэта расце ў беларускім лесе. Глядзіце самі.\nАскакарынэ мясная. Фота wikimedia.org.\nНапачатку лістапада адбылося маё першае знаёмства з яшчэ адным дзіўным грыбочкам.\nПадумалася, што нахабная сойка, аб’еўшыся лясных ягад, плюхнула трохі на пянёк, але дух першаадкрывальніка перамог. Я прыгледзеўся і зразумеў — гэта ружовенькі анёльскі грыбочак. Куснуў кавалачак… і сплюнуў: смак якісь у яго падазроны, не лясны.\nДоўга гартаў розныя даведнікі, каб высветліць, што ж за імя ў такога вычварэнства, і нарэшце адшукаў — аскакарынэ мясная (лац. Ascocoryne sarcoides). Гэтая аскакарынэ шырока распаўзлася па ўсёй Еўропе, не абмінуўшы і Беларусь. Сустракаецца даволі часта позняй восенню і нават на пачатку зімы на лістоўнай драўніне альбо на пнях.\nУ гэтых малюпусенькіх (паўтары-два сантыметры) грыбкоў пругкая, нібыта гумавая, мякаць бэзава-ружаватага колеру. Пад час росту грыбочкі зрастаюцца ў добрую купінку, падобную на мозг нейкай жывёліны. Можа таму і назвалі яе «мясной»? Вельмі ж вялікае падабенства з кавалкам свежыны. Не ведаю, бо тыя грыбкі пакінуў там, дзе і ўбачыў: на вялікім бярозавым пні. Ды і ніхто толкам не ведае, ці можна іх ужываць у ежу, паколькі грыбочак вельмі маленькі. Які там з яго наедак?\nА нядаўна вучоныя высветлілі, што аскакарынэ можа ўтвараць у сваім складзе хітрую сумесь актанаў, кетонаў і вугляродных спіртоў, што зусім падобна на звычайную салярку ці бензін.\nГэты прэпарат навукоўцы назвалі «мікадызелем». Хто яго ведае, можа прыйдзе час, калі машыны будуць запраўляцца палівам з аскакарынэ. Праўда ж і шмат яго будзе трэба вырасціць!\nДрыжэлка. Фота wikimedia.org.\nНапачатку лістапада ў лесе можна напаткаць яшчэ адно дзівоснае відовішча: на апалых галінках ці падгніўшых паваленых дрэўцах раптам успыхнуць незвычайна яркім колерам памаранчавыя жэлацінкі, падобныя на кавалкі параскіданага студзяністага халадцу з клейкай паверхняй.\nГэты загадкавы грыбок завуць дрыжэлкай (Tremella mesenterica, дрыжэлка памаранчавая, драгля). Колер і кансістэнцыя грыба моцна залежаць ад кліматычных умоў: у цёплае сухое надвор’е гэтыя жэлацінавыя нарасты цвярдзеюць і падсыхаюць, але пасля дожджыка ізноў пачынаюць прыбаўляць у аб’ёме. А вось калі дождж палівае некалькі дзён запар, дрыжэлка становіцца амаль празрыстай і колер робіцца зусім бляклым. Грыбы-перастаркі, памеры якіх дасягаюць 8-10 сантыметраў, робяцца больш грубымі і мяняюць колер на цёмна-жоўты.\nЛюбяць дрыжэлкі расці на спарахнелых парэштках паваленых і мёртвых лістоўных парод дрэў, пнях, асабліва бяроз ці асін, аднак часам грыбок можа ўсперціся і на хваіну. Час актыўнага росту грыба — позняя восень — пачатак вясны.\nЯ сустракаў некалькі такіх грыбочкаў у сваім улюбёным заслаўскім лесе пры канцы кастрычніка. Аднак не чапаў, бо не было ў чым данесці дахаты.\nСправа ў тым, што ў вільготнае надвор’е дрыжэлка становіцца надта мяккай і можа проста распаўзціся сліззю па іншых грыбах. Аднойчы так і здарылася са мной, дык каб не наступаць двойчы на адны і тыя ж граблі, цяпер я спачатку прымячаю ў лесе грыбочкі, а праз дзень-другі, як выпадае час, бяру з сабой пластыкавы кантэйнер, у які і кладу дрыжэлкі. Прычым, адразаючы, захопліваю частку кары, тады грыб трымаецца мацней.\nДрыжэлка — грыб-паразіт. Ён расце толькі на грыбе-гаспадары, у якасці якога выступае часта нейкі невялічкі трутавічок.\nБеларусы баяцца іх, як і іншае незвычайнае лясное паскудства, а дарэмна. Дрыжэлка памаранчавая — каштоўны ядомы грыб. Ёсць звесткі, што яго ўжываюць у ежу зусім негатаваным, дадаючы ў салаты. А можна смела класці ў першыя стравы. Прызнаюся, гэтага я не рабіў. Адзінае выкарыстанне — сушка, а ўжо потым у суп.\nКаштоўнасць жа грыба не ў яго гастранамічных якасцях, якія я асабліва адзначыць не магу, а ў лекавых уласцівасцях. Прэпараты з гэтага грыба эфектыўныя як імунапавышальныя і супрацьпухлінныя сродкі.\nА найбольш славутая ва ўсім свеце яе сястрычка — дрыжэлка фукусавідная (Срэбнае вушка, ледзяны грыб, марскі грыб). Яна мае празрыста-белы колер і расце ў Кітаі, Японіі, Паўночнай Карэі і ў Прыморскім краі Расіі. Там з гэтага дзіўнага грыба вырабляюць самыя розныя рэчы: вараць супы, робяць напоі і нават дадаюць у марозіва. Можна знайсці звесткі, што ў Кітаі штогод у штучных умовах вырошчваюць у медыцынскіх мэтах больш за 100 тысяч тон гэтага каштоўнага грыба.\nЯжовік каралавідны. Фота yandex.ru.\nЯ надта не заганяюся наконт ужывання ў ежу розных малавядомых грыбочкаў і пакуль яшчэ не курчыўся ад болю, схапіўшыся за жывот. Спадзяюся пры гэтым на інтуіцыю, вопыт і вядомае выслоўе: «Грыбы можна есці ўсе…». Забываючыся пры гэтым на працяг: «…праўда, некаторыя толькі адзін раз».\nАднак і ў маёй жыццёвай пазіцыі маюцца некаторыя выключэнні.\nЯ, напрыклад, ніколі ў жыцці не кранаў у лесе яжовіка каралавага, нават ведаючы, што гэта ядомы і каштоўны грыб.\nЯжовік каралавідны (Hydnum coralloides, герыцыюм каралавы, грыб-карал, яжовік каралавы) цяжка назваць грыбам у нашым звыклым уяўленні пра іх. Ягонае бялюткае пладовае цела, падобнае на галінку карала памерамі ад 10 да 40 сантыметраў, заўважна ў лесе здалёк і нібыта магнітам прыцягвае да сябе. Падыходзіш, спыняешся зачараваны і забываешся на ўсё астатняе. Здаецца, што нехта наўмысна прымацаваў рэдкі заморскі карал на паваленае бураю дрэва.\nГрыб-карал сустракаецца не так часта, але па ўсёй тэрыторыі Беларусі. Сёлета мы ўбачыліся з ім толькі аднойчы, у амаль некранутым чалавекам грабава-дубовым лесе на захад ад Заслаўя. Доўга любаваўся незвычайнай прыгажосцю, кратаў той карал рукамі, і ён мне аддзячыў. Якраз у падножжа спарахнелага ясеня прыкмеціў сямейку скрыпіц, якія сваімі магутнымі плячамі рассунулі лясное жорсткае покрыва і дружна выглянулі на божы свет. Усе яны былі цупкія, без адзінага чарвячка, і таму дружна палезлі ў мой кошык.\nЛюбіць грыб-карал расці ў гордай адзіноце на паваленых лістоўных (бяроза, асіна, дуб) дрэвах альбо старых пнях, пераважна ў старых лясах, дзе не было прамысловых вырубак дрэў, новых просек і тралёвачных дарог.\nГрыб-карал вядомы яшчэ з антычнасці, і мудрыя старадаўнія лекары ўзгадвалі ў сваіх навуковых трактатах пра яго цудоўныя лекавыя ўласцівасці. А сёння хіба што кітайцы выкарыстоўваюць настойку з яжовіка каралавага, каб вывесці чалавека з дэпрэсіі.\nЯ думаю, што вы добра зразумелі, чаму я не збіраю гэтага рэдкага «чырвонакніжніка»: проста люблю.\nСергей / Адказаць 09.11.2017 / 21:14\nУдивительные грибы, хоть сам грибник. Вся подборка вызывает странное чувство, будто не в родной Беларуси, а где-то в волшебном царстве. Автор молодец!


Юрась Губарэвіч: Тэма выбараў для інвестараў — табу | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЮрась Губарэвіч: Тэма выбараў для інвестараў — табу\nЛідар руху “За свабоду” распавёў пра тое, чаму мясцовыя выбары малацікавыя і для выбаршчыкаў, і для кандыдатаў.\nЮрась Губарэвіч: Цікавасць да гэтых выбараў у грамадстве знаходзіцца на дастаткова нізкім узроўні. Як правіла, тыя праблемы, з якімі сутыкаюцца грамадзяне, яны не вырашаюцца дэпутатамі мясцовых саветаў. У лепшым выпадку можна чакаць нейкага выніку пры звароце ў выканкам, але і гэта не факт. Таму некаторыя мяркуюць так: якая розніца, хто будзе абраны мясцовым дэпутатам? Тое ж самае тычыцца і многіх кандыдатаў.\nРР: Але ж яны найперш павінны быць зацікаўлены ў гучнай перадвыбарчай кампаніі…\nЮрась Губарэвіч: Так, але мы бачым, што цяжар агітацыі ўскладаецца, як правіла, на плечы кандыдата і яго каманды. Выбарчыя фонды таксама трэба фармаваць самастойна, перадусім са сваіх асабістых сродкаў і сродкаў блізкіх паплечнікаў. Бо наўрад ці можна сур’ёзна разлічваць на дапамогу з боку нейкіх камерцыйных структур. Гэтая тэма для інвестараў – табу. Усё гэта адлюстроўваецца на візуальным афармленні гэтай кампаніі. Да асноўнага дня галасавання засталося каля двух тыдняў, але ў той жа сталіцы вельмі мала можна пабачыць друкаванай прадукцыі нават праўладных кандыдатаў.\nРР: Як ідзе ваша перадвыбарчая агітацыя?\nЮрась Губарэвіч: Я стараюся выкарыстоўваць любыя магчымасці для сустрэчы са сваімі выбарцамі. Дастаткова шчыльную працу вяду таксама з тымі ініцыятывамі, якія пратэстуюць на нашай акрузе супраць ушчыльненняў у раёнах Акадэмічнай акругі, хаця гэтая праблема характэрна для ўсяго горада. Тут можна працаваць, не выкарыстоўваючы друкаваную прадукцыю, і, як мне падаецца, такая праца нават больш эфектыўная, бо дазваляе наўпрост размаўляць з людзьмі па тых праблемах, якія іх хвалююць.\nРух „За Свабоду” пад пагрозай афіцыйнай ліквідацыі\nЛукашэнка абнавіў кіраўніцтва цэнтральных СМІ\nЦі сустрэнуцца менскія ўлады з актывістамі ў справе юбілею БНР?\nМікіта Семяненка: Выбары зноў заваленыя “жанчынамі з начосамі”!


Сітуацыя з правамі чалавека ў Беларусі. Верасень 2015\nhttp://spring96.org/be/news/80252 2015 2015-10-01T16:44:07+0300 2015-10-01T16:44:07+0300 2015-10-01T16:45:08+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/human_rights_violations.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nВерасень 2015 года\nНа працягу верасня назіраўся працяг тэндэнцыі пэўнага змякчэння сітуацыі з правамі чалавека ў краіне, якая пачалася ў жніўні, пры гэтым ніякіх сістэмных зменаў у гэтай галіне зафіксавана не было;\n- 31 жніўня ў сувязі са зменай меры стрымання з СІЗА № 1 былі вызваленыя абвінавачаныя па г. зв. «справе графіцістаў» М. Пякарскі і В. Жаромскі. Тым не менш, расследаванне крымінальнай справы, распачатай па ч. 2 арт. 339 КК (злоснае хуліганства), да гэтага часу не спынена;\n- не спынены крымінальны пераслед і ў дачыненні да Алеся Міхалевіча, аднаго з кандыдатаў у Прэзідэнты на выбарах 2010 г., які быў затрыманы пры перасячэнні дзяржаўнай мяжы Беларусі, куды ён вяртаўся пасля 4 гадоў вымушанай эміграцыі. У сувязі з наяўнасцю няспыненых палітычна матываваных крымінальных справаў, Праваабарончы цэнтр «Вясна» заклікаў улады краіны спыніць іх;\n- у верасні ў Менску прайшоў шэраг пікетаў, арганізаваных некаторымі апазіцыйнымі палітыкамі. Дадзеныя масавыя мерапрыемствы прайшлі без ўмяшання органаў унутраных справаў, удзельнікі і арганізатары не затрымліваліся, правядзенне пікетаў гвалтоўна не спынялася, аднак іх арганізатары пазней былі прыцягнутыя да адміністрацыйнай адказнасці ў выглядзе штрафаў. У рэгіёнах краіны пры гэтым працягвалася традыцыйная практыка адмоваў мясцовых органаў улады ў задавальненні заявак грамадзянаў на правядзенне масавых мерапрыемстваў, у тым ліку па тэматыцы выбараў;\n- 24 верасня быў падпісаны Указ Прэзідэнта № 401 аб далучэнні Беларусі да Канвенцыі аб правах інвалідаў, прынятай Генасамблеей ААН 13 снежня 2006 г. Варта адзначыць, што беларускія праваабарончыя арганізацыі неаднаразова заклікалі ўлады Беларусі далучыцца да дадзенай Канвенцыі ААН.\n2. Палітычна матываваны крымінальны пераслед\n31 жніўня ў сувязі са зменай меры стрымання ў выглядзе ўтрымання пад вартай на падпіску аб нявыездзе з СІЗА № 1 на волю выйшлі абвінавачаныя па ч. 2 арт. 339 КК Максім Пякарскі і Вадзім Жаромскі – фігуранты г. зв. «справы графіцістаў». Абодва абвінавачаныя ў агульнай складанасці правялі пад вартай больш за 20 дзён. Нагадаем, 11 жніўня пяцёра хлопцаў былі жорстка затрыманыя па падазрэнні ў датычнасці да трох крымінальных справаў: нанясення беларускамоўных графіці «Беларусь мае быць беларускай» і «Рэвалюцыя сьвядомасьці, яна ўжо ідзе...», а таксама запэцкванне фарбай сацыяльнага бігборда з выявай супрацоўнікаў міліцыі.\n20 жніўня Следчы камітэт прад'явіў абвінавачванні Максіму Пякарскаму і Вадзіму Жаромскаму па ч. 2 арт. 339 Крымінальнага кодэкса – «Хуліганства, здзейсненае групай асобаў».\nПраваабарончы цэнтр «Вясна» выступіў з заявай з нагоды гэтай сітуацыі і запатрабаваў неадкладнага вызвалення з-пад варты Вячаслава Касінерава, Максіма Пякарскага і Вадзіма Жаромскага.\nРасследаванне па гэтай справе не спынена, і на сённяшні дзень па ім праходзяць чатыры чалавекі: Максім Пякарскі і Вадзім Жаромскі ў статусе абвінавачаных, а таксама Яраслаў Ульяненкаў і Вячаслаў Касінераў у статусе падазраваных.\n8 верасня пры перасячэнні беларуска-літоўскай мяжы памежнымі службамі Рэспублікі Беларусь быў затрыманы і перададзены органам МУС Алесь Міхалевіч, адзін з кандыдатаў у Прэзідэнты на выбарах 2010 г., які знаходзіцца ў вышуку па крымінальнай справе, узбуджанай па ч. 1 арт. 293 КК (арганізацыя масавых беспарадкаў).\nАлесь Міхалевіч вяртаўся ў Беларусь з Чэшскай Рэспублікі, у якой ён папрасіў палітычнага прытулку ў 2011 годзе. У той жа дзень следчымі органамі Беларусі яму была змененая мера стрымання на падпіску аб нявыездзе, аднак справа ў дачыненні да яго не спынена да гэтага часу. Варта адзначыць, што Алесь Міхалевіч – апошні фігурант справы аб «масавых беспарадках», узбуджанай па падзеях 10 снежня 2010 года. Усе астатнія асуджаныя па дадзеных падзеях былі альбо памілаваныя і вызваленыя з месцаў пазбаўлення волі, альбо выйшлі на волю ў сувязі з заканчэннем тэрмінаў пазбаўлення волі, альбо ў дачыненні да іх крымінальныя справы былі спыненыя. Пасля вызвалення з СІЗА КДБ у 2011 годзе А. Міхалевіч публічна заявіў аб катаваннях і жорсткім абыходжанні ў дачыненні да яго і іншых фігурантаў справы аб падзеях 19 снежня 2010 г., якія знаходзіліся там пад вартай.\nУ сувязі з наяўнасцю ў краіне няспыненых палітычна матываваных крымінальных справаў, Праваабарончы цэнтр “Вясна” і Міжнародная Федэрацыя за правы чалавека (FIDH) выступілі з сумеснай заявай, у якой заклікалі ўлады краіны да спынення ўсіх палітычна матываваных крымінальных справаў і правядзення сістэмных рэформаў у галіне правоў чалавека.\n3. Выбары Прэзідэнта\nНазіральнікі фіксуюць важную заканамернасць пры вывучэнні складу шэрагу сфармаваных участковых камісій: іх узначальваюць кіраўнікі прадпрыемстваў і арганізацый, а сябрамі з'яўляюцца прадстаўнікі працоўных калектываў, вылучаныя туды рознымі спосабамі. Фармальна гэта не парушае Выбарчы кодэкс, але па сутнасці пазбаўляе сябраў камісіі незалежнасці пры ажыццяўленні сваіх паўнамоцтваў.\nМясцовыя ўлады вызначыліся з выбарам месцаў для агітацыі за кандыдатаў у прэзідэнты; адзінай практыкі і адзіных крытэрыяў вызначэння такіх месцаў няма; рашэнні мясцовых органаў выканаўчай улады часта непаслядоўныя і абмяжоўваюць магчымасці кандыдатаў па агітацыі. У цэлым, такія абмежаванні парушаюць права грамадзянаў на мірныя сходы.\nУ верасні завершана праверка падпісных лістоў у падтрымку вылучэння кандыдатаў у прэзідэнты; 10 верасня зарэгістраваныя чатыры кандыдаты ў прэзідэнты.\n11 верасня ў офісе ПЦ "Вясна" адбылася прэс-канферэнцыя кампаніі "Праваабаронцы за свабодныя выбары" з нагоды завяршэння трох важных этапаў арганізацыйных мерапрыемстваў па падрыхтоўцы і правядзенні выбараў, якія фактычна складаюць палову выбарчай кампаніі.\nУжо ў верасні праваабаронцамі зафіксавана падрыхтоўка да прымусу выбаршчыкаў да галасавання на асобных прадпрыемствах і ў арганізацыях.\nПрацягваецца перыяд агітацыі за кандыдатаў у прэзідэнты. Агітацыя за дзеючага кіраўніка дзяржавы праводзіцца з шматлікімі выпадкамі выкарыстання адміністрацыйнага рэсурсу і рэсурсаў дзяржаўных СМІ.\n9 верасня ў Ельску Гомельскай вобласці супрацоўнікі міліцыі затрымалі актывіста "Еўрапейскай Беларусі" Аляксандра Рыбачэнку. Ён, заўважыўшы ў райцэнтры ўлёткі, якія заклікаюць да байкоту выбараў, паспрабаваў іх сфатаграфаваць. А. Рыбачэнку трымалі ў РАУС больш за тры гадзіны. Пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні не складаўся.\n27 верасня пікетам актывіста Рыгора Грыка ў Баранавічах супраць расейскіх ваенных баз і за сацыяльныя правы людзей зацікавілася група футбольных заўзятараў (каля 30 чалавек). Заўзятараў без тлумачэнняў затрымалі супрацоўнікі міліцыі і павезлі ў РАУС.\n5. Парушэнні свабоды выказвання меркаванняў, свабоды сумлення, свабоды сходаў\nМясцовыя органы ўлады адмаўляюць заяўнікам у дазволе мірных сходаў: Мікашэвіцкі гарвыканкам забараніў бацькам вучняў мясцовай школы №3 правядзенне пікету супраць закрыцця школы, Салігорскі райвыканкам забараніў правядзенне на цэнтральнай плошчы пікетавання супраць ушчыльнення гарадской забудовы.\nСуды адмаўляюць грамадскім актывістам і праваабаронцам у скаргах на неабгрунтаваныя адмовы ў правядзенні мірных сходаў і пікетаў, вышэйстаячыя судовыя інстанцыі з такімі рашэннямі згодныя: не задаволеная касацыйная скарга на рашэнне суда Бярозаўскага раёна аб прызнанні законным неабгрунтаванай адмовы ў дазволе мірнага сходу.\nПасля таго, як палітык Мікалай Статкевіч заявіў пра свой намер правесці пікет 10 верасня ў цэнтры Менска, ён быў выкліканы да начальніка ГУУС Менгарвыканкама, дзе яго абвінавацілі ў парушэнні закона. 10 верасня ў час правядзення пікету быў складзены пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні па арт. 23.34 КаАП; сам пікет пры гэтым працягваўся. 22 верасня судом ён аштрафаваны на 40 базавых велічынь (7 200 000 беларускіх рублёў).\nТаксама прыцягнуты да адказнасці і Уладзімір Някляеў, які прыняў удзел у гэтым пікеце.\nСтаршыня партыі АГП Анатоль Лябедзька і іншыя грамадскія актывісты правялі пікет у Менску з нагоды гадавіны гвалтоўнага знікнення В. Ганчара і А. Красоўскага. У дачыненні да арганізатараў пікету А. Лябедзькі і М. Казлова складзены пратаколы аб адміністрацыйным правапарушэнні, чым парушана іх права на мірны сход.\n23 верасня ў Менску прайшло масавае мерапрыемства, прысвечанае абмеркаванню вынікаў дзейнасці Аляксандра Лукашэнкі. На арганізатараў пікету Мікалая Статкевіча, Уладзіміра Някляева і Анатоля Лябедзьку складзены пратаколы аб адміністрацыйным правапарушэнні; пікет пры гэтым працягваўся.\n30 верасня А. Лябедзька судом Цэнтральнага раёна аштрафаваны за два пікеты на 7 200 000 беларускіх рублёў. Мікалай Казлоў – на 5 400 000 беларускіх рублёў. Уладзімір Някляеў і Мікалай Статкевіч завочна аштрафаваныя на 5 400 000 і 9 000 000 беларускіх рублёў.\n6. Жорсткае абыходжанне, катаванні\nАбвінавачаны ў нанясенні графіці ў грамадскіх месцах Максім Пякарскі распавёў аб жорсткім затрыманні яго і іншых фігурантаў справы супрацоўнікамі міліцыі. Затрыманым наносілі ўдары, у тым ліку, электрашокерам; аказвалі псіхалагічны ціск; груба парушалі працэсуальныя правы. Акрамя таго, супрацоўнікі АУС аказвалі псіхалагічны ціск на іх родных, у тым ліку на будучую жонку Яраслава Ульяненкава, якая знаходзіцца на познім тэрміне цяжарнасці. Вячаслава Касінерава таксама жорстка збілі, зламалі яму сківіцу; гэта адбылося ўжо пасля фактычнага затрымання.\nЯраславу Ульяненкову, аднаму з збітых затрыманых, адмовілі ва ўзбуджэнні крымінальнай справы ў дачыненні да дзеянняў міліцыі.\nПрацягваецца расследаванне гібелі ў выніку жорсткага абыходжання ў менскім следчым ізалятары №1 зняволенага Ігара Пцічкіна, якое была адноўленае па скаргах яго маці Жанны Пцічкінай. Аднак Следчы камітэт і Генеральная пракуратура адмаўляюць Жанне Пцічкінай ў азнаямленні з тэкстам пастановай службовай асобы Генеральнай пракуратуры аб адмене пастановы аб спыненні справы. Увесь працэс расследавання засакрэчаны; маці загінулага пазбаўленая магчымасці выказвацца пра даныя расследавання пад пагрозай крымінальнага пакарання.\nБылы палітвязень Юры Рубцоў заявіў аб нялюдскім, зняважлівым абыходжанні ў баранавіцкім следчым ізалятары.\nПра жорсткае, зняважлівае абыходжанне са зняволенымі калоній распавёў ПЦ "Вясна" былы палітвязень Мікалай Дзядок.\nГрамадскі рэзананс выклікаў выпадак прымянення жорсткасці пры затрыманні жыхара Менска, які, знаходзячыся ў падземным пераходзе, збіраў ахвяраванні мінакоў. За супраціў і гвалт у дачыненьні да супрацоўнікаў міліцыі грамадзянін быў затрыманы і прыцягнуты да крымінальнага пераследу. Аднак замест аб'ектыўнага расследавання як непрафесійных і жорсткіх дзеянняў супрацоўнікаў міліцыі, так і прычын, якія прымусілі названага грамадзяніна аказаць ім супраціў, Следчы камітэт і МУС засяродзіліся на стварэнні негатыўнай рэпутацыі затрыманага і адмовіліся прызнаць парушэнні закону супрацоўнікамі міліцыі.\n25 верасня ў Варшаве ў рамках канферэнцыі АБСЕ па чалавечым вымярэнні адбыўся абмен думкамі па пытанні аб адмене смяротнага пакарання. На слуханнях выступіў каардынатар кампаніі "Праваабаронцы супраць смяротнага пакарання ў Беларусі" Андрэй Палуда. У сваім выступе праваабаронца падрабязна распавёў пра сітуацыю ў галіне вынясення і прывядзення ў выкананне вышэйшай меры пакарання ў Беларусі.\n01.10.2015 Тэгі: правы чалавека


Які сёння дзень: 7 верасня 2020 года - 07.09.2020, Sputnik Беларусь\nЯкі сёння дзень: 7 верасня 2020 года\nГэты дзень з'яўляецца дзвесце пяцьдзясят першым па грыгарыянскім календары, да канца года застаецца 115 дзён. 07.09.2020, Sputnik Беларусь\nУ гэты дзень у 1667 годзе Сімяон Полацкі быў прызначаны настаўнікам рускага царэвіча Аляксея Міхайлавіча. Якія яшчэ падзеі адбыліся 7 верасня і чым азнаменаваны гэты дзень у народным календары, чытайце ў спраўцы Sputnik.Гістарычныя падзеі 7 верасняХто нарадзіўся 7 верасняТаксама сёння нарадзіліся англійская каралева Елізавета І і рускі пісьменнік Аляксандр Купрын.7 верасня ў народным календарыСёння праваслаўныя вернікі шануюць памяць апостала ад 70 – Ціта, вучня апостала Паўла, разам з якім ён вандраваў, пакуль не стаў епіскапам Крыцкім.У народнай традыцыі Ціту дадаюць мянушку Грыбнік, бо гэтым часам ужо збіралі апошнія грыбы, якіх звычайна было многа ў лесе, асабліва калі пачатак верасня быў цёплы і дажджлівы. Калі ж грыбы былі яшчэ доўга пасля гэтага дня, гэта значыла, што снег будзе таксама позна.Але "грыбы грыбамі, а малацьба за плячамі" – трэба было выконваць і гаспадарчыя працы.Таксама 7 верасня святкуюць перанясенне мошчаў аднаго з 12 апосталаў – Варфаламея, або, як яго называюць у народзе, святога Баўтрамея. Казалі: "Прыйшоў Баўтрамей – жыта на зіму сей". Да гэтага часу на полі заставаўся не зжаты звычайна толькі авёс – асноўная сыравіна для каш ды любімая страва дамашняй жывёлы. З аўсянай мукі таксама пяклі хлеб і блінцы, рабілі кісель.\n© Sputnik / Мария АмелинаЯкі сёння дзень: 7 верасня 2020 года\nГэты дзень з'яўляецца дзвесце пяцьдзясят першым па грыгарыянскім календары, да канца года застаецца 115 дзён.


Магілёў: Маленькі прынц, Ільвіны мост, старажытныя фрэскі і іншыя цікавосткі | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Магілёў: Маленькі прынц, Ільвіны мост, старажытныя фрэскі і іншыя цікавосткі\nМагілёў: Маленькі прынц, Ільвіны мост, старажытныя фрэскі і іншыя цікавосткі\nТак, у Магілёве ёсць свой Маленькі прынц. І хоць скульптура ў горадзе з’явілася не так даўно — на святкаванне 750-годдзя — з ёй ўжо завязаны пэўныя гарадскія традыцыі. Аблюбаваў «зорны хлопчык» Камсамольскі сквер. Да рэвалюцыі тут было адно з самых вялікіх і папулярных гандлёвых месцаў Магілёўшчыны — Шклоўскі кірмаш. Але ў 30-х гадах тагачасная моладзь вырашыла закласці ў цэнтры горада сквер і назваць яго ў гонар сваіх стваральнікаў — камсамольцаў. Адзін з самых лепшых ў 30-я гады кінатэатраў Беларусі — «Радзіма» — таксама з’явіўся побач з Камсамольскім скверам. Першая карціна, якую тут паказалі, была прапагандысцкай і насіла назву «Светлы шлях», існуе нават гарадская гісторыя, што пасля яе паказу людзі, не збалаваныя кінематографам, пісалі ўладам ліст з прапановай даць кінатэатру назву «Светлы шлях», але атрымалі адказ, што «Радзіму» не пераймяноўваюць.\nУжо ў ХХІ стагоддзі да скверу дадалася Зорная плошча. У цэнтры яе фігура астролага, вакол крэслы са знакамі задыяку. Будзеце адпачываць на іх — загадайце жаданні. Трэба толькі дакрануцца да рукі чароўнага назіральніка за зоркамі, і ён адправіць ваша жаданне ў космас. Дарэчы, адной рукой чараўнік паказвае ўгару, а другой на зямлю, каб людзі не забываліся, што зоркі ёсць не толькі на небе, таму тут і прынята ўзгадваць пра ганаровых жыхароў горада. Паступова горад напаўняецца новымі сучаснымі традыцыямі — у ім з’явіліся Маскоўскі і Тульскі дворыкі, дзе-нідзе на сценах можна пабачыць вершы класікаў — была шыкоўная задума схаваць па горадзе каля сотні такіх выведзеных мастакамі радкоў, і будзем спадзявацца, што праект «вершы на сценах» усё ж будзе працягнуты.\nАле не трэба забывацца, што Магілёў — горад з багатай гісторыяй і духоўнай культурай і падаваць яго гасцям можна па-рознаму. Напрыклад, зладзіць сіці-тур па памятных мясцінах, альбо выдзеліць дзень на знаёмства з храмамі, даведацца пра гераічную абарону горада ў гады Вялікай Айчыннай вайны, выправіцца ў настальгічнае падарожжа, якое прадстаўнікам старэйшага пакалення нагадае пра іх савецкае дзяцінства, а можа, вас зацікавіць вандроўка «Магілёў — апошняя сталіца Расійскай імперыі», усё ж у гады Першай сусветнай вайны тут размяшчалася стаўка Мікалая ІІ (на гэтым маршруце гатовы працаваць акцёр, які будзе сустракаць гасцей у касцюме імператара). Сёння нават можна паспрабаваць Магілёў на смак — ёсць прапановы для турыстаў з майстар-класамі па прыгатаванні розных страў і дэгустацыяй мясцовых налівак. На любой кропцы маршруту могуць далучацца музыкі і даваць невялікія канцэрты, мемы, ці творчыя асобы, якія рыхтуюць для гасцей свае сюрпрызы.\nНе толькі горад, але і ўся вобласць сёння чаруе над новымі турпрадуктамі, каб паспрабаваць «выйсці з ценю», бо пэўны час гэты рэгіён заставаўся белай плямай на турыстычнай карце. І семінар, арганізаваны Нацыянальным агенствам па турызме, паказаў, што Магілёўшчына можа стаць выдатнай фабрыкай уражанняў для цікаўных падарожнікаў і таксама працаваць на выхаванне патрыятызму.\nШпацыр з сюрпрызамі\nГісторык, экскурсавод, выкладчык Магілёускага дзяржуніверсітэта Дзмітрый Карсакоў падзяліўся некаторамі сакрэтамі горада. У канцы 30-х гадоў, калі Мінск знаходзіўся паблізу з тагачаснай мяжой з Польшчай, існаваў праект пераносу беларускай сталіцы ў Магілёў. Дом Саветаў для горада, гэтак жа як і для Мінска, распрацоўваў адзін архітэктар — Іосіф Лангбард. Таму будынак магілёўскага аблвыканкама так падобны на Дом ураду ў Мінску. Па задуме архітэктара, яго форма нагадвае сцяг, які развіваецца, — адразу бачна для чаго і каго стваралася гэтае збудаванне.\nПадчас шпацыру па магілёўскай пешаходцы — вуліцы Ленінскай (былая Вялікая Садовая), важна ўважліва глядзець па баках, розныя дэталі, шыльды раскрываюць гісторыю горада.Так тут можна ўбачыць адну са старэйшых навучальных устаноў Магілёва — будынак губернскай гімназіі, у якой атрымлівалі адукацыю многія вядомыя асобы. Знойдзеце вы тут і «ключ ад горада» — у 1780-м годзе ў Магілёве Кацярына ІІ сутракалася з аўстрыйскім імператарам Іосіфам ІІ. Гараджане, якія прымалі імператрыцу, падарылі ёй сімвалічны ключ ад горада. Дарэчы, аўстрыйскі імператар тады спыніўся ў адным з лепшых будынкаў горада,які належыў багачам — купцам Аношка. Сёння ў гэтым старажытным будынку размяшчаецца мастацкі музей Вітольда Каэтанавіча Бялыніцкага-Бірулі. Пра тое, наколькі заможнымі былі гараджане можна меркаваць па былым доме купца Бабовіка, узведзеным міліянерам у 1898 годзе. Сёння ў ім размясціўся эканамічны фаукльтэт Магілёўскага дзяржуніверсітэта.\nКалі нашы землі ўвайшлі ў склад Расійскай імперыі, Кацярына ІІ распарадзілася, каб было створана каталіцкае епіскаўства з цэнтрам у Магілёве. Хоць варта сказаць, што доўгі час у горадзе пераважала праваслаўе, толькі ў ХVІІ стагоддзі тут пачалі разгортваць дзейнасць каталікі. Спачатку кармелітамі быў пабудаваны драўляны касцёл, а ў 1752 годзе на яго месцы паўстаў шыкоўны будынак у стылі барока — сабор Успення Дзевы Марыі (ці яшчэ яго называюць касцёлам Святога Станіслава). Ёсць гарадская легенда, звязаная з гэтым храмам. Быццам ганарлівы шляхціч учыніў разборкі з мясцовымі гандлярамі, раскідаў іх тавар. Тыя, раз’юшаныя, накінуліся на яго. Чалавек быццам спрабаваў уратавацца ў драўляным касцёле, толькі абураны натоўп яго там нагнаў і забіў. Атрымалася двайное злачынства — забойства шляхціча і апаганьванне храма. У пакаранне ўлады загадалі гараджанам разабраць усё, што ёсць каменнае і збудаваць з гэтага новы храм. У той час горад быў драўляным, а каменнымі — толькі печы ў дамах. Наўрад ці прыгожы і велічны храм мог быць збудаваны з такога матэрыялу, таму трэба яшчэ разгадаць загадку, чаму ўзнікла такая гарадская легенда.\nМенавіта касцёл Святога Станіслава стаў галоўным каталіцкім храмам ва ўсёй Расійскай імперыі. Ён славіцца сваімі фрэскамі, якія захаваліся дзякуючы таму, што ў савецкі час тут размясціўся архіў. Адна з фрэсак «апавядае», як кармеліты атрымалі грамату на будаўніцтва касцёла. За іх спінамі намаляваны будынкі — лічыцца, што гэта самая старажытная выява горада. З 1993 года да пандэміі пры касцёле праходзіў фестываль духоўнай музыкі «Магутны Божа», які ў лепшыя часы збіраў тысячы ўдзельнікаў.\nМагілёў можа пахваліцца старэйшым у краіне тэатрам — будынак ўзведзены ў 1888-м годзе. Грошы на яго збіралі гараджане, частка сродкаў была выдзелена з казны. Больш за сто гадоў будынак прастаяў без рэканструкцыі. У 1985 годзе Мінкультуры нават прапаноўвала яго знесці, маўляў, танней пабудаваць новы, але магіляўчане адстаялі яго.\nА вось езуіцкаму калегіуму не пашанцавала, калі гараджане ўзнялі пытанне аб яго захаванні, ад будынка засталіся толькі адна сцяна і фундамент. На гэтых рэштках быў узведзены будынак краязнаўчага музея, у якім працуе этнаграфічная экспазіцыя, а таксама выстаўка «Мінск губернскі», прысвечная царскаму перыяду ў гісторыі горада.\nРэдкая экскурсія па Магілёве абыходзіцца без наведвання Плошчы Славы і парка Горкага, які разбіты на месцы былога замчышча. Першыя звесткі пра Магілёў звязаны з 1267 годам, але сёння ў парку стаіць макет больш маладога замка — 1526 года, апісанне якога захавалася, што дазволіла магілёўскаму скульптару Андрэю Вараб’ёву зрабіць яго выяву. Побач стаіць і скульптура Машэкі, з якім звязана паданне аб з’яўленні назвы Магілёў. З высокага ўзгорку можна пабачыць рынак, які месцічы завуць Быхаўскім. У 1942 годзе дасюль дайшло «Магілёўскае цунамі». Нават цяжка ўявіць,што прычынай стыхійнага бедства стала невялікая рака Дубравенка. У пачатку вайны труба, што праходзіла праз чыгуначны насып, аказалася забітай і не прапускала ваду з ракі. У хуткім часе за насыпам утварылася вялікае возера, але аднойчы вада размыла яго і хлынула на горад. Яна зносіла нават дамы. Ні ў гады вайны, ні пасля ніхто так і не падлічыў колькі людзей тады загінула, даследчыкі называюць лічбы ад 500 да 2 тысяч чалавек. Пасля доўгі час зладзеі забягалі на Быхаўскі рынак з крыкам «Вада! Патоп!», і, калі гандляры ў паніцы разбягаліся, рабавалі.\nСучасная Плошча Славы здавён была самай вялікай у горадзе і насіла назву Гандлёвай. У канцы ХVІІ стагоддзя тут пачалося будаўніцтва каменнай ратушы. У ХІХ стагоддзі на яе ўздымаліся імператары Кацярына і Іосіф. Бачыла ратуша і Мікалая ІІ. Хоць яна і панесла сур’ёзныя пашкоджанні ў гады вайны, старажытную ратушу магчыма было захаваць, але яна была ўзарваная. Сучасны будынак ствараўся наноў па старых чарцяжах. Зараз тут размясціўся музей гісторыі горада. У ім захоўваецца выкуплены ў нашы часы мецэнатамі арыгінал Статута ВКЛ. Таксама можна ўзняцца на аглядную пляцоўку і пабачыць знутры гадзіннікавы механізм ратушы.\nЗ плошчы адкрываецца цудоўны від на Задняпроўе — раён, забудаваны ўжо ў пасляваенныя гады. Праз Днепр можна перабрацца праз мост, які пасля таго, як яго ўпрыгожылі чатыры бронзавыя фігуры цара звяроў, гараджане сталі зваць Ільвіным. Ёсць тут і падземны пераход — галерэя выявамі горада розных часоў, у тым ліку фота будынкаў, якіх ужо не існуе.\nГараджане любяць адпачываць у Падніколлі. У Свята-Мікольскі манастыр ідуць, каб у тым ліку пакланіцца цудадазейнаму Магілёва-Братскаму абразу Божай Маці, які ўжо не раз ратаваў горад ад стыхійных бедставаў і войнаў. Тут жа захоўваецца манетка, якую некалі Імператар Мікалай ІІ падарыў беднаму хлопчыку. Яе сірата захоўваў усё жыццё, а ўжо сівым дзедам перадаў у царкву. Свята-Мікольскі храм — помнік 1672 года, гэта самая старая пабудова ў горадзе.\nВандроўкі па ваколіцах\nЯк заўважыў падчас круглага стала намеснік начальніка спорту і турызму Магілёўскага аблвыканкама Вадзім Брэжэзінскі, пандэмія завярнула падыходы да турызму ў правільнае рэчышча: калі раней неабходна было думаць пра тое, як завабіць замежных турыстаў, то сёння стала відавочным, што найперш трэба разлічваць на суайчыннікаў. І Магілёўшчына ўжо шукае падыходы, як затрымаць турыстаў больш, чым на адзін дзень. Вандроўкі па абласным цэнтры могуць дапаўняццца іншымі маршрутамі і лакацыямі. Так, можна завітаць у этнаграфічны комплекс «Беларуская вёска ХІХ стагоддзя» ці рамесніцкую вёску «Зялёная рошча», альбо заехаць у экатуркомплекс «Мікалаеўскія пруды», у якім наведаць музей мастака Мікалая Неўрава і экспазіцыю «Музея СССР».\nСтвораны маршрут «Край жыватворных крыніц», за якімі стаяць паданні і вераванні ў лекавую ўласцівасць вады. Падчас такой вандроўкі можна знаёміцца і з традыцыйнымі промысламі і рамёствамі (шапаваламі, бортнікамі, вучыцца здабываць мёд і рабіць сыры).\nРаспрацаваны маршруты па шляху з варагаў у грэкі, і па мясцінах, звязаных з Кацярынай ІІ — па сядзібах, у якіх абжываліся яе фаварыты.\nРаспрацовывае вобласць і новы пілотны праект «Чыгірынка», дзе ствараецца кластарная сістэма для таго, каб разам шчыраваць над новымі турыстычнымі прадуктамі.\nЯк рабіць дзяўчыне прапанову выйсці замуж, каб яна не адмовіла?\n11:30 ДПК: за суткі ў Беларусь прыбылі 220 грамадзян Украіны\n11:11 Чараўніцтва смеху на фестывалі ў Гомелі: легендарны клоўн Май раскрыў сакрэты майстэрства\n10:53 Грызлоў: Беларусь і Расія разам шукаюць і рэалізуюць магчымасці імпартазамяшчэння\n10:34 Маладзёжны тэатр эстрады падрыхтаваў для выпускнікоў шоу «Апошні званок»\n10:11 БРСМ і «Беллегпрам» далі старт дызайнерскаму конкурсу «За любімую Беларусь»\n09:52 Падстанцыю 110 кВ «Дуброва» пабудуюць на Гродзеншчыне\n09:31 Беларускія дыпламаты прынялі ўдзел у прэзентацыі фільма «Лета 1941 года» ў Казахстане\n09:12 Старшыня Саюза пісьменнікаў Беларусі ў Гомельскім аблвыканкаме\n09:07 Беларусь і Кітай умацоўваюць партнёрства ў прамысловасці\n08:39 Каталікі святкуюць Ушэсце Гасподняе\n2600 Падавайце правільныя сігналы! Што пра чалавека можа расказаць мова цела, і як зрабіць яе паспяховай?\n2288 Усходні гараскоп на тыдзень\n2094 Марына Арцёменка: Падтрымка пажылых і інвалідаў павінна адпавядаць іх фактычным запатрабаванням\n1878 Рызыкі лічбавай прасторы. Як не трапіць на вуду інтэрнэт-махляроў\n1801 «Самае галоўнае — заставацца простым чалавекам»: гутарка са старшынёй Саюза кінематаграфістаў Віктарам Васільевым\n1746 Архітэктар Галіна Левіна аб генацыдзе ў беларускім мастацтве\n1395 Як у краіне ўдасканальваецца працэс вядзення цяжарнасці і чаму партнёрскіх родаў мусіць быць больш, адказалі эксперты\n1133 На месцы спаленай царквы ў Хомску па ініцыятыве сельвыканкама ўстанавілі памятны знак\n1029 Канкурсант ад Беларусі на «Віцебск-2022» Ганна Трубяцкая: Маладыя маюць права быць на вялікай сцэне\n1008 Як самі бацькі псуюць сваіх дзяцей? 5 галоўных памылак дарослых. Не рабіце так ніколі\nСамы старажытны горад Беларусі рыхтуецца да юбілею\nЦікавосткі Года гістарычнай памяці. Куды і як накіраваць турыстычныя патокі?\nЯкія сакрэты адкрыла Бібліяноч—2022? Аўтары «Звязды» ведаюць\nМаладзільная вада, аптэкарскі сад, старажытныя вінакурні\nАртыстка з чароўным голасам сёлета прадставіць Беларусь на конкурсе эстраднай песні «Віцебск—2022».\nВыхаванне дзяцей — не самая простая задача. Капрызы, істэрыкі — гэта толькі частка праблем, з якімі сутыкаюцца сучасныя бацькі.\nЦалкам вырашыць праблему кібернебяспекі немагчыма.


Ніва № 25 (2875), 19 чэрвеня 2011 г.\nБыць як паўночны алень\nНе без прычыны сягнуў я чарговы раз па кніжку, дзякуючы якой зноў магу папаломнічаць па Сібіры — „Дневники одного года” Лебедзева, Сімчанкі, Старосціна, аб іх этнаграфічным паходзе на далёкую Поўнач, на раку Таз, дзе жывуць селькупы, паляўнічыя на паўночных аленяў, пабрацімы ненцаў (перад савецкай рэвалюцыяй — самаедаў), эвенкаў (тунгузаў), хантаў, асцякоў і г.д. Кажу не без прычыны, таму што засумаваў я па чыстым, непадманным свеце, сапраўдным, што не значыць, што ён утапічны. Тут прашу прабачэння ў чытача за гэтую наіўную тыраду. Ды стамілі мяне шматзначныя, складаныя ды штораз больш шматзначныя паняцці, якімі карыстаемся ў штодзёншчыне, і за імі яшчэ больш складаныя міжчалавечыя адносіны. Кажучы проста: засумаваў я па тым, чаго штораз менш у нашым недаверлівым свеце, а за што так горача заступаўся адзін Месія, калі казаў, каб „так” значыла „так”, а „не” — „не.”\nУ кніжцы, пра якую тут гаворка, мноства інфармацый: аб тым як селькупы будуюць сані, як летнія палаткі, а як зімовае жыллё-зямлянкі. Ды ўварвалася паміж вучоныя старонкі паэзія; Ясенін: „И, каждую березку обнимая, я был пьяней, чем синий день”.\nСелькупы вершаў не пішуць, свой эмацыянальны стасунак да акаляючага свету выказваюць у песні інспіраванай рэччу або з’явай, якую назіраюць у даны момант. Таму іх лірыка пра бярозу гучыць так: „Я знайшоў добрую бярозу, мае яна гладкі пень і мала сучча, выйдзе з яе добры нюк” („нюк” гэта (...)


Здаўна самымі паважанымі і запатрабаванымі людзьмі на вёсцы былі кавалі. Існавала кузня і ў Навасёлках. У васьмідзясятых гадах мінулага стагоддзя разам з сям’ёй сюды пераехаў з Докшыцкага раёна Гілярый Часлававіч Юндзель. Склалася так, што ён у асноўным працаваў слесарам, а потым асвоіў і кавальскую справу. Некаторыя лічылі гэты занятак дзівацтвам. Маўляў, машынна-трактарны парк папаўняецца новай тэхнікай і агрэгатамі, у тым ліку замежнымі, так што кавальскі молат не спатрэбіцца. Але кіраўніцтва і спецыялісты гаспадаркі лічылі, што кузню закрываць нельга, тым больш знайшоўся чалавек з прызваннем каваля.\n— З таго часу прайшло шмат гадоў, — гаворыць Гілярый Часлававіч. — На камбайнах, трактарах цяпер камп’ютары, вельмі дасканалыя сеяльныя і іншыя агрэгаты, але кузню не абмінаюць ні механізатары, ні рамонтнікі. Асабліва шмат клопатаў падчас сяўбы, нарыхтоўкі кармоў, уборкі збожжавых. Ды і зімой, калі ідзе рамонт тэхнікі, у кузні бывае горача.\n“Дыхае” горн, да чырвонага распальваючы каменны вугаль, не бяздзейнічаюць пнеўматычны молат і “гільятына”. Але часцей за ўсё Гілярый Часлававіч бярэ ручны молат, які, як і кавадла, надзейна служыць шмат гадоў. Кожны ўдар каваля па метале дасканалы, упэўнены, разлічаны. Таму і не бывае браку ў рабоце. А ён не толькі адраджае лемяшы, дыскі, зубы і іншае, але і сам многае вырабляе і рамантуе.\nПрацу ветэрана сельгасвытворчасці (Г. Ч. Юндзель заслужыў права на льготную пенсію тры гады назад) у адкрытым акцыянерным таварыстве “Навасёлкі-Лучай” заўсёды цэняць і адзначаюць. Летась, напрыклад, ён быў адзіным прадстаўніком сваёй прафесіі на свяце работнікаў сельскай гаспадаркі, якое праходзіла ў Паставах. А гэта таксама пра многае гаворыць. На адпачынак у бліжэйшы час Гілярый Часлававіч не збіраецца. Сілы яшчэ ёсць, як і жаданне працаваць, прыносіць карысць калектыву, якому аддадзена больш за палову жыцця.


Што рабіць, каб камары не сапсавалі адпачынак\nГастраэнтэролаг папярэдзіла пра небяспеку хурмы\nМакей сустрэўся з пасламі Францыі і Германіі\nМаксім Рыжанкоў пераабраны на пасаду старшыні Беларускай федэрацыі баскетболу\n23 июня 2011 в 14:32\nЦёплы летні вечар, выхадны. Непадалёк ад дома з тэрасай дыміць мангал, але гаспадары з гасцямі ўжо не радуюцца ідэі правесці пікнік на адкрытым паветры. Прычына празаічная — камары, якіх, відаць, год ад года становіцца ўсё больш.\nДля таго, каб размнажацца, камарам дастаткова невялікай колькасці вады. Возера, балота, сажалка, ды і проста бочка з вадой — гэтага ўжо хопіць. Нават звычайная лужына можа быць выдатнай "базай" для камароў. Другая крыніца — гарадскія недагледжаныя падвалы. Калі домакіраўніцтва або таварыства ўласнікаў кватэр не падтрымлівае падвалы ў парадку, камары там могуць размнажацца круглы год і пранікаць у дамы праз вентыляцыйныя люкі.\nКроў смокча толькі самка камара. Бялок, які змяшчаецца ў крыві чалавека або жывёлы, патрэбен ёй для размнажэння. Ад яго залежыць і колькасць патомства: самка, якая не зможа насмактацца дастаткова крыві ў шлюбны перыяд, адкладзе ўсяго адну невялікую кладку яек.\nКалі ў паветры скача рой дробных камарыкаў, не бойцеся: гэта самцы, якія чакаюць вяселля, яны не кусаюцца. Вялікіх камароў, якіх многія чамусьці завуць "малярыйнымі", таксама баяцца не варта — гэта даўганожкі, яны вегетарыянцы.\nІдэальная тэмпература для камара — +16 градусаў, адносная вільготнасць — 80—90%. Камары перастаюць атакаваць пры тэмпературы вышэй +28, у сухім паветры гудлівая эскадрылля не трымаецца — страчвае ваду. Не любяць "крывапіўцы" і вышынных палётаў.\nПры выбары ахвяры самка крывасмока арыентуецца на вуглякіслы газ, які выдыхае чалавек (радыус выяўлення да 12 метраў), на цеплавое выпраменьванне, рухі, а таксама на пах малочнай кіслаты, якая ёсць у поце. Таксама самка камара рэагуе на святло, выбіраючы слаба асветленыя памяшканні, з-за чаго ў гарадскіх кватэрах яны вядуць у асноўным начны лад жыцця.\nНасуперак распаўсюджанай памылковай думцы, камароў не адпуджвае сам па сабе драўняны дым; адносны поспех працэдуры "выкурвання" тлумачыцца цеплавым выпраменьваннем крыніцы дыму, якое ўносіць перашкоды ў работу іх цеплалакатара. Менавіта таму камары менш актыўныя на фоне магутных крыніц цяпла (вогнішча, печка).\nДжала камара, падобнае на іголку шпрыца, абаронена спецыяльным чахлом, які падчас праколвання скуры ссоўваецца назад. Перш чым самка пачынае смактаць кроў, яна ўводзіць пад скуру антыкаагулянт, які не дазваляе згусаць крыві і дае магчымасць удосталь ёй напіцца. Дарэчы, менавіта гэтае рэчыва выклікае сверб, ацёк, пачырваненне на месцы ўкусу, а ў некаторых выпадках і цяжкую алергічную рэакцыю.\nШто ж можна супрацьпаставіць камарам?\nЧалавецтва выкарыстоўвае ўвесь арсенал цывілізацыі для барацьбы з камарамі: антымаскітныя сеткі, рэпеленты, фуміганты, спіралі, мазі, народныя сродкі.\nРэпеленты ў цэлым дастаткова эфектыўныя, прычым сінтэтычныя валодаюць больш магутным і працяглым дзеяннем. Іх дастаткова нанесці на скуру адзін раз, і абарона ад камароў забяспечана на некалькі гадзін. Рэпеленты, як правіла, выпускаюцца ў выглядзе крэмаў, эмульсій, ласьёнаў-спрэяў і нават алоўкаў. Ёсць сродкі для дарослых, дзяцей і малых (ад трох гадоў). Час ахоўнага дзеяння рэпеленту, нанесенага на скуру, можа зменшыцца, калі вы мыліся або плавалі. Пасля інтэнсіўнай фізічнай нагрузкі ахоўнае пакрыццё змываецца з потам, часткова сціраецца або ўсмоктваецца ў скуру. Высокая тэмпература і вільготнасць паветра, вецер таксама могуць скараціць дзеянне рэпелентаў.\nУ рэпелентаў, на жаль, ёсць і мінусы: яны супрацьпаказаны цяжарным жанчынам, людзям з захворваннямі скуры, спецыялісты не рэкамендуюць іх выкарыстоўваць дзецям да 5—8 гадоў. Іх нельга наносіць на пашкоджаную скуру (ранкі, драпіны), непажадана пападанне на слізістыя абалонкі рота і носа, у вочы.\nПіратэхнічныя фумігатары для выкарыстання на прыродзе (спіралі і сцікі) — для тых, хто збіраецца ў паход, на рыбалку, пікнік. Абгарадзіце імі месца сваёй стаянкі, і вы на нейкі час у бяспецы. Дзейнічаюць спіралі і сцікі накшталт кітайскіх палачак — тлеюць, выдзяляючы згубныя для насякомых пары. Мінусы: дым і залежнасць ад кірунку ветру. У якасці альтэрнатывы спіралям можна парэкамендаваць спецыяльныя выпарнікі супраць камароў з прыемным, у асноўным лімонным, водарам.\nУ барацьбе з камарамі прымяняюцца і прыстасаванні, якія імітуюць і значна ўзмацняюць гук, што выдаюць камары-самцы для прыцягнення самак. Для аплодненай самкі гэты гук невыносны. Яна адлятае ад яго крыніцы як мага далей.\nАбараняцца ад насякомых можна і без хіміі. Камары вельмі адчувальныя да пахаў. Вядома, што яны не пераносяць паху <І>таматнага лісця і, адчуўшы яго, знікаюць. Пастаўце некалькі гаршкоў з таматнымі кустамі ў доме або перад вокнамі — гэта надзейны бар'ер супраць камароў.\nКамары не любяць таксама паху гваздзікі, анісу і эўкаліпту. Намачыце алеем гэтых раслін ватку і пакладзіце на падаконнік. Можна таксама намазаць гваздзіковым, анісавым або эўкаліптавым алеем аголеныя часткі цела.\nАдпуджваюць камароў і пах валяр'яну, тытунёвы дым і дым ад злёгку прасушанай ігліцы ядлоўцу, хваёвых або яловых шышак, камфары. Сто грамаў камфары, што выпарваюцца над гарэлкай, пазбавяць ад мух і камароў нават вельмі вялікія памяшканні.\nАд свербу пасля ўкусу камара (авадня, мошкі) можна пазбавіцца, прыклаўшы да пашкоджанага месца расцёртую мяту, мацярдушку, мелісу, трыпутнік, святаяннік, дольку лімона, кветку чаромхі альбо ватку, змочаную нашатырным спіртам. Калі сверб і ацёк не праходзяць, накладзіце кампрэс з раствору соды і прыміце таблетку любога антыгістаміннага прэпарата.\nЭфектыўныя і наступныя народныя сродкі:\nЗмяшаць кашку часнаку напалам з мёдам, намазаць гэтай сумессю складзеную ў 2 столкі марлю і прыкласці яе да месца ўкусу, замацаваўшы бінтам. Павязку мяняць 2 разы на суткі да знікнення болевых адчуванняў.\nНадзерці палову галоўкі рэпчатай цыбулі, пакласці цыбульную кашку ў марлю, адціснуць сок і змазваць гэтым сокам месца ўкусу.\nПерыядычна прыкладваць да месца ўкусу кавалачкі сырой бульбы або лісце пятрушкі.\nЗаліць 3 ст. лыжкі сухіх суквеццяў піжмы шклянкай гарачай вады, кіпяціць 15 хвілін, затым працадзіць і рабіць прымочкі.\nКалі вас укусіла пчала...\nНайбольш небяспечныя ўкусы слізістай абалонкі рота, бо ў гэтым выпадку могуць развіцца ацёкі зева і гартані, што выкліча ўдушша.\nЗразумела, пчала не можа заляцець у закрыты рот. Малаверагодна і тое, што хто-небудзь пачне знарок адкрываць рот, каб яна туды заляцела. Як правіла, пчала можа трапіць да вас у рот адзіным спосабам: плаваючы на паверхні вады, соку, квасу або іншай вадкасці, якая захоўваецца ў незакрытай пасудзіне, з якой вы вырашыце папіць. Таму выснова: не пакідайце ёмістасці з ахаладжальнымі напоямі адкрытымі, абавязкова накрывайце іх накрыўкай або марляй.\nПчолы рэдка нападаюць на чалавека ўдалечыні ад вулляў, калі ён іх не чапае. Затое калі падысці блізка да пчальніка, у пчол спрацоўвае інстынкт самазахавання, і тады яны, абараняючы сваё жыллё, могуць наляцець на чалавека цэлым роем. Таму не варта на шкоду сабе парушаць спакой пчаліных сем'яў.\nКалі ўсё-ткі пчалінага ўкусу не ўдалося пазбегнуць, як мага хутчэй выдаліце джала з ранкі іголкай, папярэдне прадэзынфікаваўшы яе, пратрыце ранку спіртам і прыкладзіце да пашкоджанага месца холад (кавалак лёду з маразільнай камеры або бутэльку з халоднай вадой). Можна выпіць таблетку антыгістаміннага прэпарата. Гэтая мера таксама з'яўляецца прафілактыкай і лячэннем алергічнай рэакцыі.\nУвага! Калі след ад укусу не падобны на ўжо знаёмыя вам сляды ад укусаў камароў ці аваднёў або вы заўважылі сур'ёзнае пагаршэнне самаадчування (цяжка дыхаць, кружыцца галава, з'явілася млоснасць і да т.п.), а таксама пры множных укусах з наступнай таксічнай рэакцыяй — абавязкова звярніцеся да доктара!\nЯк не "назбіраць" грыбкоў на пляжы\nЛетняя напасть: как уберечься от кишечной инфекции\nКак избежать летних неприятностей\nТемы: здоровье, выборы


Г„Г®Г¬ ГЈГ®Г±ГІГЁГГЁГ·ГГ®ГЈГ® ГІГЁГЇГ CГ Sambo Венеция, ГЉГўГ Г°ГІГЁГ°Г Венеция Castello\nBBPlanet - BBPlanet - Апартаменты CГ Sambo - ГЌГҐГ¤Г Г«ГҐГЄГ® Г®ГІ ГЇГ«Г®Г№Г Г¤ГЁ Г‘Г Г-ГЊГ Г°ГЄГ® ГЂГЇГ Г°ГІГ Г¬ГҐГГІГ» Ca 'Г‘Г Г¬ГЎГ® ГЇГ°ГҐГ¤Г«Г ГЈГ ГҐГІ ГЈГ®Г±ГІГҐГЇГ°ГЁГЁГ¬Г±ГІГўГ® Гў ГіГѕГІГГ®Г© ГЄГўГ Г°ГІГЁГ°ГҐ Г± ГЎГҐГ±ГЇГ«Г ГІГГ»Г¬ Wi-Fi ГЁ ГЄГ®ГГ¤ГЁГ¶ГЁГ®ГГҐГ°Г®Г¬. ГЋГ ГўГ¬ГҐГ№Г ГҐГІ Г¤Г® Г·ГҐГІГ»Г°ГҐГµ Г·ГҐГ«Г®ГўГҐГЄ. ГЉГ Г±Г Г¬ГЎГ® Г±Г®Г±ГІГ®ГЁГІ ГЁГ§ Г±ГЇГ Г«ГјГГЁ, ГЈ BBPlanet ГЌГ®Г·Г«ГҐГЈ ГЁ Г§Г ГўГІГ°Г ГЄ ГЂГЇГ Г°ГІГ Г¬ГҐГГІГ», ГЋГІГҐГ«ГЁ ГЂГЈГ°Г®ГІГіГ°ГЁГ§Г¬Г»\nАпартаменты Италия › Veneto › Апартаменты Венеция › Castello › Апартаменты CГ Sambo\nGiudecca (1,8 km)\nАпартаменты - CГ Sambo\nГ®ГЇГ»ГІ ГЁ Г‘Г«ГҐГ¤ГіГѕГ№ГЁГҐ Г®ГІГ§Г»ГўГ» ГЎГ»Г«ГЁ Г®Г±ГІГ ГўГ«ГҐГГ» ГГ ГёГЁГ¬ГЁ ГЄГ«ГЁГҐГГІГ Г¬ГЁ ГЇГ®Г±Г«ГҐ ГЇГ°Г®Г¦ГЁГўГ ГГЁГї Гў Апартаменты CГ Sambo\nГЌГҐГ¤Г Г«ГҐГЄГ® Г®ГІ ГЇГ«Г®Г№Г Г¤ГЁ Г‘Г Г-ГЊГ Г°ГЄГ® ГЂГЇГ Г°ГІГ Г¬ГҐГГІГ» Ca 'Г‘Г Г¬ГЎГ® ГЇГ°ГҐГ¤Г«Г ГЈГ ГҐГІ ГЈГ®Г±ГІГҐГЇГ°ГЁГЁГ¬Г±ГІГўГ® Гў ГіГѕГІГГ®Г© ГЄГўГ Г°ГІГЁГ°ГҐ Г± ГЎГҐГ±ГЇГ«Г ГІГГ»Г¬ Wi-Fi ГЁ ГЄГ®ГГ¤ГЁГ¶ГЁГ®ГГҐГ°Г®Г¬.\nГЋГ ГўГ¬ГҐГ№Г ГҐГІ Г¤Г® Г·ГҐГІГ»Г°ГҐГµ Г·ГҐГ«Г®ГўГҐГЄ. ГЉГ Г±Г Г¬ГЎГ® Г±Г®Г±ГІГ®ГЁГІ ГЁГ§ Г±ГЇГ Г«ГјГГЁ, ГЈГ®Г±ГІГЁГГ Гї Г± Г¤ГЁГўГ ГГ®Г¬-ГЄГ°Г®ГўГ ГІГјГѕ, ГўГ ГГГ Гї ГЄГ®Г¬ГГ ГІГ Г± Г¤ГіГёГҐГ¬ ГЁ ГЄГіГµГГҐГ©.\nГ„Г®Г¬ Г®ГІГ¤Г»ГµГ ГЉГ Г±Г Г¬ГЎГ® 5-ГІГЁ Г¬ГЁГГіГІГ Гµ ГµГ®Г¤ГјГЎГ» Г®ГІ Г®Г±ГІГ ГГ®ГўГЄГЁ ГўГ ГЇГ®Г°ГҐГІГІГ® ГЁ Г±ГІГ ГГ¶ГЁГЁ ГІГ ГЄГ±ГЁ.\n+ Диван+ 5 в‚¬ 136,00\nГ„ГіГё, Г”ГҐГ, ГЏГ®Г«Г®ГІГҐГГ¶Г , ГЏГ®Г±ГІГҐГ«ГјГГ®ГҐ ГЎГҐГ«ГјГҐ, ГЉГ®ГГ¤ГЁГ¶ГЁГ®ГГҐГ°, ГЋГІГ®ГЇГ«ГҐГГЁГҐ, ГЏГ®Г±ГіГ¤Г®Г¬Г®ГҐГ·ГГ Гї ГЊГ ГёГЁГГ , Г‘ГІГЁГ°Г Г«ГјГГ Гї, Г“ГІГѕГЈ ГЁ ГѓГ«Г Г¤ГЁГ«ГјГГ Гї Г„Г®Г±ГЄГ , TB, ГђГ Г¤ГЁГ® HiFi, DVD / CD, Г€ГГІГҐГ°ГГҐГІ, ГЁГГІГҐГ°ГГҐГІ Wi-Fi, ГЌГҐ ГЄГіГ°ГЁГІГј, ГЏГ®ГІГ°ГҐГЎГ«ГҐГГЁГҐ ГўГ®Г¤Г», ГЏГ®ГІГ°ГҐГЎГ«ГҐГГЁГҐ ГѓГ Г§, ГЏГ®ГІГ°ГҐГЎГ«ГҐГГЁГҐ ГќГ«ГҐГЄГІГ°ГЁГ·ГҐГ±ГІГўГ®\nГ‘Г¬ГҐГГ ГЎГҐГ«ГјГї Г„Г®ГЇГ®Г«ГГЁГІГҐГ«ГјГГ®ГҐ (€ 10,00 Гў Г·Г Г±)\nГ‚ГЄГ«ГѕГ·ГҐГГГ»ГҐ Г“Г±Г«ГіГЈГЁ: ГЉГ®ГГ¤ГЁГ¶ГЁГ®ГГҐГ°, ГЋГІГ®ГЇГ«ГҐГГЁГҐ, ГЁГГІГҐГ°ГГҐГІ Wi-Fi, ГЊГГ®ГЈГ®ГїГ§Г»Г·ГГ»Г© ГЏГҐГ°Г±Г®ГГ Г«, Г¤Г®Г¬Г ГёГГЁГҐ ГЌГ… ГЏГ°ГЁГГЁГ¬Г ГҐГ¬Г»ГҐ


Ігар Бабкоў: Антыкаланіяльны мадэрнізм — агульная эмоцыя беларускай літаратуры\nГалоўная » Навіны » Ігар Бабкоў: Антыкаланіяльны мадэрнізм — агульная эмоцыя беларускай літаратуры\nДата публікацыі: 12.07.2013\nІгар Бабкоў — старэйшы навуковы супрацоўнік Інстытута філасофіі НАН, чытае лекцыі ў ВНУ, абараніў дысертацыю пра віленскага пазітывіста Яне Снядэцкага, які вельмі не любіў рамантыкаў. Персанажа для даследаванняў абраў менавіта таму, што той па перакананнях яму вельмі далёкі. Ігар наогул любіць парадоксы і містыфікацыі. З яго постмадэрнісцкага рамана «Адам Клакоцкi і ягоныя цені», паводле прадмовы для чытача, няма выйсця. Бабкоў перакладаў Джойса, Сэлінджэра і Ейтса, аўтараў загадкавых і інтэлектуальных.\n— Ты налічваеш тры пакаленні найноўшай беларускай літаратуры. Чаму ты назваў нашае пакаленне «тутэйшых» «разарваным»?\n— А я назваў разарваным?\n— Так, толькі што прачытала твой артыкул.\n— Наадварот, мне здаецца, гэта адно з самых цэльных і згуртаваных пакаленняў, але згуртаванае яно эмоцыяй, а не эстэтычнай праграмай. Таму што ўявіць «у адным флаконе» Глобуса, Сыса, Федарэнку, Галю Дубянецкую, Таццяну Сапач і мяне вельмі цяжка — гэта людзі і літаратары «з розных планет». Тым не менш ёсць агульная эмоцыя, я назваў яе «антыкаланіяльны мадэрнізмам». Гэта эмоцыя вяртання да сваёй культуры, дадому. Уявіце Джойса, які піша па-гэльску і не з’язджае з Дубліна, адмаўляючыся ад бліскучай кар’еры ў Цюрыху ці Парыжы.\n— Нашае пакаленне, чыё дзяцінства было піянерскім, а юнацтва прыпала на часы перабудовы, паўстала на стыку эпох, у міжчассі, і як бы правалілася ў тую часавую шчыліну. У пачатку 1990-х, калі мы павінныя былі выдаваць першыя кнігі, гэта аказалася неверагодна цяжка зрабіць. Некаторыя да гэтага часу засталіся з парай тонкіх зборнікаў на руках. Тыя, што прыйшлі ў літаратуру пазней, выглядаюць больш упэўнена.\n— Затое ў пакалення «тутэйшых» была місія, якую яны выканалі цалкам паспяхова, непрыкметна для саміх сябе: сфармавалі матрыцу беларускай літаратуры, гарадской, сучаснай. Той каркас, у які лёгка было трапляць наступным. У 1990-я ўсе захапляліся вонкавымі формамі, магчымасцю выхаду ў свет, і, можа быць, гэта быў не найлепшы час для літаратурнай творчасці, якая патрабуе, наадварот, канцэнтрацыі і сыходу ў сябе. Амаль усе «тутэйшыя» толькі ў апошнія шэсць-сем гадоў пачалі актыўна даваць выхад назапашанай імі энергетыцы. Гэта пакаленне, тэксты якога будуць узнікаць наўздагон эпосе.\n— Так, у параўнанні з Расіяй з яе новым рэалізмам — відавочныя адрозненні.\n— Мне здаецца, расійскі новы рэалізм — гэта на самай справе старая руская чарнуха, проста прыпраўленая злёгку трэшам, порнагламурам і іншымі атрыбутамі. Зайздросціць я б не стаў. У найноўшай беларускай літаратуры было зададзена два напрамкі. Першы — гэта сапраўды неарэалізм, прадстаўнік яго, вядома, Глобус. Не дакументальная проза, а гульня з рэальнасцю. Глобус чапляе, задзірае рэальнасць, і тое, што тая на яго ўвесь час крыўдзіцца, паказвае паспяховасць стратэгіі аўтара. І Андрэй Федарэнка бліскуча ў гэтым кірунку адбыўся. Толькі яго проза выбудаваная вакол асобы аўтара. З найноўшага пакалення сюды можна аднесці Югасю Каляду, Насту Манцэвіч. З іншага боку, ёсць мяккі беларускі мадэрнізм, які бярэ пачатак яшчэ ад «Сястры» Кузьмы Чорнага. Да гэтага кірунку належыш і ты, і Сяргей Рублеўскі, і Барыс Пятровіч, і Альгерд Бахарэвіч. Сябе ж я адношу да герметызму, «iншага пісьма». Хоць у нас ёсць герметычныя празаікі і паэты, у параўнанні з якімі я здаюся сабе ясным і празрыстым. Успомніць таго ж Міхася Баярына.\n— Дарэчы, даўно пра яго не чула.\n— Ён перавёў «Бхагавад-Гіту» на беларускую мову. Праўда, гэта таксама герметычны пераклад, да трэцяй старонкі якога не кожная птушка даляціць. У нас ёсць і традыцыя метафізічнай літаратуры, што супярэчыць вяскова-лапцявому іміджу. Яна бярэ пачатак яшчэ ад Уладзіміра Жылкі, позняга Міцкевіча. У адным з вершаў Францішка Багушэвіча я знайшоў алюзію на знакамітага містыка Анджэя Тавяньскага.\n— Ты сцвярджаеш, што сёння вяршэнствуе культура коміксаў, то бок павярхоўнае ўспрыманне, завязанае на візуальны шэраг.\n— Літаратурную моду дыктуюць вялікія выдавецтвы, кніжныя рынкі, задача іх — прадаць як мага больш асобнікаў нейкага тэксту. Для гэтага кніжка павінная мець яснае пасланне для чытача. Неяк рэдактар самага снабісцкага расійскага выдавецтва Ad Marginem Саша Іваноў казаў мне, што хоча выдаць беларускі раман, але ў ім павінныя быць пэўныя складнікі, барока з усялякімі несцеркамі. Тэкст павінен дакладна адпавядаць стэрэатыпу ўспрымання беларускай культуры прасунутай маскоўскай публікай. Выдаўцы так усё і пралічваюць, адсюль і спрашчэнні.\n— А няўжо раней так не было? Калі Дастаеўскі і Бальзак пісалі на заказ?\n— Тады ўзнікалі газеты, пачала зараджацца масавая літаратура. Але як рэакцыя з’явіўся высокі еўрапейскі мадэрнізм і так званыя нішавыя, невялікія выдавецтвы.\n— Часам тое, што не для ўсіх, таксама робіцца кан’юнктурай. Чаму ў свой час пачалі скупляць карціны імпрэсіяністаў, кубістаў і іншых, не любячы іх, не разумеючы? Чаму публіка ламілася на канцэрты футурыстаў, якія яе абражалі? Усім хочацца адчуць сябе элітай, далучанымі, прасунутымі…\n— Гэта ўжо не мадэрнізм, гэта грамадскі спектакль. Так, многія са скуры вылузваюцца, каб трапіць у імідж забароненага аўтара. Гэта сапраўды павышае продажы і падагравае цікавасць. Але такая танная стратэгія спрацоўвае на месяц-два.\n— Прадстаўнікі моладзевай субкультуры эма пазіцыянавалі сябе прыхільнікамі Дастаеўскага. Сённяшнія хіпстары скупляюць так званую «аранжавую серыю» — альтэрнатыўную літаратуру, Бероўза, Уэлша, Хантэра… І вось выдаўцы гэтай серыі, бачачы, што падскочылі продажы, пачалі ў ёй часам выдаваць зусім іншае, такую «пратэстнасць-лайт». І нічога, купляюць… Ва ўпакоўцы з надпісам «Шкодна для здароўя» можна хутка прадаць вельмі шмат карыснага.\n— Галоўнае — зразумець, з якога боку барыкады знаходзішся ты. Або з культурным «Макдональдсам» стараешся спячы як мага больш фаст-фуда і ўпарыць даверлівай публіцы, або трымаешся свайго. Мне здаецца, у нас ужо не засталося ілюзій, мы бачым, як працуюць гэтыя машыны. Трэба шукаць сваё месца, неабавязкова паспяховае, але сваё. З аднаго боку, на нашых вачах адбываецца працэс узнікнення беларускай белетрыстыкі, прычым вельмі рознай, якая гуляе з гісторыяй, трэшам, палітыкай. Асветніцкая літаратура спрабуе павучаць, а белетрыстыка спакушае, заваблівае, захапляе. З іншага боку, беларуская літаратура заўсёды аказвалася на барыкадзе. Рэч у тым, што выбар беларускай мовы для творчасці — гэта выбар, нагружаны культурна і этычна. Практычна ўсе нашыя літаратары пачынаючы з «тутэйшых» пачыналі пісаць на рускай і выбралі топас беларускамоўнага літаратараменавіта з этычнай перспектывы: калі я не згодны з тым, што гэтая мова памірае, што я магу зрабіць? Хочам не хочам — на нас таўро гэтага этычнага выбару, нават калі мы герметычныя і эстэцкія. Мы не адны такія ў свеце, згадаць хаця б ірландскіх літаратараў, якія пішуць на гэльскай.\n— Раскажы пра сваю апошнюю аповесць.\n— Гэта, я б сказаў, сага, якая складаецца з чатырох вялікіх аповесцяў, аб’яднаных адным героем і эпохай. Спадзяюся, у канцы года яна выйдзе кнігай, якая будзе называцца «Хвiлiнка», як рэальная мінская кавярня, культавая ў 1980-я.\n— Таксама постмадэрнізм?\n— Я думаю, постмадэрнізм быў страшылкай дзевяностых, так на ўсялякі выпадак называлі ўсё, што крыху адрознівалася ад рэалізму. Мару напісаць гісторыю беларускай філасофіі. Прычым вясёлую, у духу Ніцшэ і Фуко.\n— У найбліжэйшы час можа з’явіцца масавая беларуская літаратура?\n— Безумоўна, можа. Але яна хутчэй будзе звязаная не з белетрыстыкай, а з тымі жанрамі, якія ва ўсім свеце добра прадаюцца: энцыклапедыі, кнігі па гісторыі… Тое, што неабавязкова чытаць, але што ўпрыгожыць кожны дом. Мне часам здаецца, што ўвесь свет гуляе «на паніжэнне» з беларускай культурай — гладзіць нас па галоўцы: не хвалюйцеся, праз сто гадоў і ў вас усё будзе. А ў нас ужо ёсць кагорта ўнікальных літаратараў такога ўзроўню, якімі магла б ганарыцца любая іншая культура.\nЛюдміла Рублеўская, sb.by, пераклад nn.by


Предложения прочих услуг в Несвиже | Страница 1 | nesvizh.zakup.by\nАренда спецтехники, оборудования57\nУслуги организации и продажи бизнеса1\nРитуальные товары и услуги8\nВсе предложения от ООО ВИНТ Консалт в категории Другие услуги в Несвиже Все предложения от ООО ВИНТ Консалт в Несвиже\nЗаказывайте маркетинговые исследования у нас и Вы получите наиболее достоверные данные в области рынка.\n3D друк на замову. Выраб невялікіх пластмасавых дэталяў і фігур.\nИП Поленик Сергей Валентинович из региона Брест\nВыраб невялікіх пластмасавых дэталяў і фігурак на 3D прынтары.\nМаксымальны памер 21х21х20см.\nНекаторыя прыклады ўжытку 3D друку:\n- дробны рамонт: друк сапсаваных частак (шасьцёрняў, заглушак, штуцэраў, накрывак ды інш.)\n- прататыпаваньне: друк некаторых мэханізмаў, корпусаў, фігурак для нагляднай ацэнкі формы перад сэрыйнай вытворчасьцю\n- дробнасэрыйная вытворасьць: друк невялікіх партый маленькіх пластмасавых дэталяў у некаторых выпадках бывае больш выгадны за ліцьцё\n- дэкаратыўныя фігуры: бірулькі, статуэткі, падстаўкі ды інш.\nРозныя тыпы й колеры плястыкаў пад любую патрэбу.\nБясплатная дастава поштай.\nКошт ад 0,5 руб. за грам, але ня менш за 20 рублёў. На вялікія замовы мажлівыя істотныя зьніжкі.\nНаяўны й безнаяўны разьлік.\nВсе предложения от ИП Поленик Сергей Валентинович в категории Другие услуги в Несвиже Все предложения от ИП Поленик Сергей Валентинович в Несвиже\nВсе предложения от ООО "Белбиохаус" в категории Другие услуги в Несвиже Все предложения от ООО "Белбиохаус" в Несвиже\nДругие услуги по выгодной цене от продавцов в Несвиже. Большой ассортимент товаров и услуг, фото, цены, доставка.


Навукоўцы супраць ядзернага шантажу\n11 сакавік 2008, 07:56\nМапа распаўсюду шкоды ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС\nАўтарытэтныя беларускія навукоўцаў ініцыявалі рух "За безьядзерную Беларусь".\nСярод навукоўцаў - прафэсар Георгій Лепін, кандыдаты тэхнічных навук Віктар Юшко і Ягор Фядзюшын. Навукоўцы плянуюць супрацьстаяць палітычнаму рашэньню ўладаў узводзіць у краіне атамную электрастанцыю.\nПадчас “круглага стала” ў праблемах ядзернай энэргетыкі гучала: будаўніцтва АЭС у Беларусі ня ёсьць “непазьбежнай неабходнасьцю”, паколькі для яе разьвіцьця адсутнічаюць эканамічныя, сацыяльныя і тэхнічныя перадумовы.\nЯ. Фядзюшын: “Хто ўтылізуе 440 рэактараў?”\nАдзін зь ініцыятараў руху – фізык-ядзернік, кандыдат тэхнічных навук Ягор Фядзюшын. Добра знаёмы з праблематыкай, бо яшчэ за савецкім часам уваходзіў у склад Каардынацыйнай рады фізыкі радыяцыйных пашкоджаньняў пры Дзяржкамітэце атамнай энэргетыкі СССР. Мэту абвешчанага руху акрэсьлівае так: цяпер аднолькава трэба бараніць Беларусь і ад “чарнобыльскага пекла”, і ад “ядзернага раю”:\n“Улады ня ўлічваюць, што ідзе разьвіцьцё навукі як такой. Яны жывуць яшчэ ў мінулым стагодзьдзі. Разьлічваюць, сыходзячы зь пяцігадовай даўнасьці дадзеных. А за апошнія гады кошт паліва павялічыўся ў сем разоў! Яны ж гэтага ня ўлічваюць”.\nКарэспандэнт: “На афіцыйным узроўні сьцьвярджаецца, што АЭС будуюць па ўсім сьвеце, галіна зноў разьвіваецца...”\n“Гэта ўсё глупства, бо будуюць у так званых “краінах, што разьвіваюцца”, куды гэтыя тэхналёгіі сьпіхваюцца. Ідзе, будзем так казаць, ядзерны шантаж з боку МАГАТЭ і ядзерных дзяржаваў – ЗША, Расеі Францыі, каб збыць кудысьці сваю прадукцыю. Яны ж колькі напрацавалі гэтых рэчываў! Я ня супраць АЭС, якія ўжо працуюць. Няхай сабе дапрацоўваюць рэсурс. Потым, праўда, узьнікне праблема: куды іх падзець? 440 рэактараў у сьвеце, і ў гэтых краінах ня ведаюць, якім чынам іх утылізаваць. Унукам нашым давядзецца вырашаць – куды падзець тое, што дзяды напрацавалі. А гэта ой як шмат бруду”.\nГ. Лепін: “Атамная энэргетыка – самая дарагая”\nНавукоўцы прапанавалі стварыць камісію для ацэнкі мэтазгоднасьці разьвіцьця ў Беларусі атамнай энэргетыкі. Доктар тэхнічных навук, прафэсар Георгій Лепін перакананы ў неабходнасьці гэтага, паколькі, ягонымі словамі, з вуснаў зацікаўленых ядзернікаў немагчыма даведацца праўды:\n“Я ад ядзернікаў яшчэ ніводнага разу ня чуў праўды. То бок, яны настолькі бессумленна хлусяць! Вось, прыкладам, кажуць: атамная энэргетыка – самая танная. Падчас круглага стала называлася іншая лічба: сабекошт атамнай электраэнэргіі – 20 цэнтаў за кіляват/гадзіну. А цеплавой -- блізу трох. Дык дзе ж яна самая танная?”\nКарэспандэнт: “Ёсьць меркаваньне, што існуюць лябісты, якія проста прасоўваюць у трэці сьвет састарэлыя тэхналёгіі?”\n“Канечне. Прычым, колькі іх давялося ўжо лавіць на падмане! Але яны кожны раз моўчкі гэта праглынаюць і не спрабуюць нават спрачацца. Таму што ведаюць - хлусяць. Гэты падман настолькі далёка ў іх дайшоў, што, прыкладам, намагаюцца усіх “забіць” лічбай: маўляў, купляем на Ігналінскай АЭС электраэнэргію па 2,5 цэнты за кіляват/гадзіну. Самае цікавае, што гэта праўда. Чаму? Па-першае, Ігналінка была падараваная, за яе ня ўзялі ні капейкі. Асноўныя ж страты – капвыдаткі. На Ігналінцы ў сабекошт ідзе толькі паліва і абслугоўваньне. А гэта якраз два цэнты, крыху нават яшчэ і зарабляюць. А калі ўсё улічваць, то разоў у пяць сума павялічыцца. А любы від энэргетыкі дае сабекошт ніжэй за 10 цэнтаў. Значыць, атамная энэргетыка – самая дарагая. Яны ж пераконваюць у адваротным”.\nС. Гусак: “Ня трапіць у залежнасьць ад Расеі!”\nНавукоўцы канстатуюць, што ў Беларусі практычна ня вывучаны досьвед захаваньня ядзерных адыходаў і вываду АЭС з эксплюатацыі. Паводле разьлікаў, калі яшчэ пры канцы 1990-х вывад станцыі каштаваў 10% ад кошту аб'екту, то цяпер ён параўнальны з выдаткамі на будаўніцтва.\nЗрэшты, ня ўсе экспэрты лічаць АЭС непатрэбным праектам. Спэцыяліст у энэргетычнай галіне эканаміст Станіслаў Гусак прыхільнік атамнай энэргетыкі, аднак папярэджвае: ні ў якім разе нельга зноў апынуцца ў сыравіннай залежнасьці ад Расеі:\n“Пабудова ядзернай электрастанцыі павінна ажыцьцяўляцца такім чынам, каб мы зноў не атрымлівалі паліва для гэтай станцыі з Расеі. Ядзерны рэактар павінен быць аналягічны францускаму, швайцарскаму, амэрыканскаму. Але ні ў якім разе не расейскаму. Таму што калі ўсталяваць расейскі рэактар на гэтай электрастанцыі, то ў гэтым выпадку зноў усё паліва будзе ісьці з Расеі, мы чарговым разам намёртва прывяжам сябе да расейскага фактару. А незалежнасьці ад гэтага Беларусь ніякай не дадасьць”.\nСёлета Аляксандар Лукашэнка падпісаў пастанову “Аб разьвіцьці атамнай энэргетыкі ў Рэспубліцы Беларусь”. Першы энэргаблёк беларускай АЭС пабудуюць у 2016 годзе, другі – у 2018-м. Сумарная магутнасьць складзе 2 тысячы мэгават. У якасьці пляцовак разглядаюцца варыянты ў Шклоўскім і Чавускім раёнах Магілёўскай вобласьці, а таксама ў Ашмянскім раёне на Гарадзеншчыне. Кошт будоўлі, паводле розных ацэнак, вагаецца ад 4 да 10 мільярдаў даляраў.\nГомель: дэмакраты прапануюць рэфэрэндум пра АЭС\nУ Воршы зьбіраюць подпісы супраць будаўніцтва АЭС