Містар і місіс Дурслі жылі на Крушынавай вуліцы ў доме нумар чатыры і вельмі ганарыліся тым, што яны, на шчасце, абсалютна нармальныя людзі. Ніхто ў жыцці б не паверыў, што ў такой сям'і можа адбыцца нешта дзіўнае і загадкавае, бо хто-хто, а яны не стануць цярпець аніякага глупства.\nМістар Дурслі працаваў дырэктарам фірмы «Гранінгс», якая займалася вырабам дрылёў. Гэта быў вялізны, таўсматы мужчына, амаль што без шыі, затое з густымі вусамі. А місіс Дурслі была худой бландзінкай з доўгай шыяй, удвая даўжэйшай за звычайную, і гэта ёй вельмі дапамагала, бо яна бавіла шмат часу, падглядаючы за суседзямі праз плот. У Дурсляў быў сын, якога звалі Дадлі, — на іх думку, самае цудоўнае дзіцятка на свеце.\nДурслі мелі ўсё, што хацелі, аднак у іх быў адзін сакрэт, і больш за ўсё на свеце яны баяліся, што нехта яго раскрые. Яны б не вынеслі, калі б хто-небудзь дазнаўся пра Потэраў. Місіс Потэр была сястрой місіс Дурслі, але яны не бачыліся ўжо некалькі гадоў. Насамрэч місіс Дурслі рабіла выгляд, што ў яе ўвогуле няма сястры, бо тая і ейны нікчэмны муж былі настолькі нядурслевымі, наколькі гэта можна ўявіць. Што скажуць суседзі, калі Потэры з'явяцца на Крушынавай вуліцы, — гэтая думка страшна палохала Дурсляў. Яны ведалі, што ў Потэраў таксама ёсць сын, але ні разу яго не бачылі. Гэты хлопчык быў яшчэ адной прычынай трымацца падалей ад Потэраў: Дурслі не хацелі, каб іх Дадлі вадзіўся з гэткімі дзецьмі.\nКалі містар і місіс Дурслі прачнуліся той самай сумнай і шэрай раніцай аўторка, у які пачынаецца наша гісторыя, нічога, нават хмарнае неба, не прадказвала дзіўных і таямнічых рэчаў, якія неўзабаве здарацца па ўсёй краіне. Містар Дурслі мурлыкаў нешта сабе пад нос, пакуль выбіраў чарговы нудны гальштук на працу, а місіс Дурслі радасна пераказвала плёткі, намагаючыся ўсадзіць Дадлі, які істэрычна крычаў, на яго высокае крэселка.\nНіхто з іх не заўважыў вялікай шэрай кугакаўкі, якая праляцела паўз акно.\nУ восем трыццаць містар Дурслі ўзяў партфель, чмокнуў місіс Дурслі ў шчаку і паспрабаваў пацалаваць на развітанне Дадлі, але прамахнуўся, бо ў сына пачаўся прыступ гневу, і ён раскідваў па сценах кашу.\n— От гарэза, — хіхікнуў містар Дурслі, выходзячы на двор.\nЁн сеў у машыну і ад'ехаў ад дома нумар чатыры.\nУжо на рагу вуліцы ён заўважыў першую прыкмету чагосьці незвычайнага — котку, якая вывучала нейкую карту. Спачатку містар Дурслі нават не ўсвядоміў, што менавіта ён убачыў, і таму абярнуўся, каб паглядзець яшчэ раз. На рагу Крушынавай вуліцы стаяла паласатая котка, але побач ніякай карты не было. Як ён мог да такога даўмецца? Вядома, гэта гульня святла і ценю. Містар Дурслі праміргаўся і ўтаропіўся ў котку. Котка таксама паглядзела на містара Дурслі. І пакуль ён паварочваў за рог, то ўсё яшчэ назіраў яе ў люстэрку. Цяпер яна чытала шыльду з назвай «Крушынавая вуліца» — не, безумоўна, яна проста глядзела на шыльду. Каты не ўмеюць чытаць ні шыльдаў, ні мапаў. Містар Дурслі страпянуўся і выкінуў котку з галавы. Пад'язджаючы да горада, ён ужо думаў толькі пра тое, наколькі буйную партыю дрылёў яму ўдасца прадаць сёння.\nАле як толькі ён заехаў у горад, дрылі з яго галавы выцесніла нешта іншае. Стоячы ў звычайным ранішнім заторы, ён заўважыў навокал мноства дзіўна апранутых людзей. Людзей у мантыях. Містар Дурслі цярпець не мог, калі людзі насілі смешную вопратку — усе гэтыя маладзёжныя прыкіды! І вось табе — чарговая ідыёцкая мода. Ён паляпаў па стырне, і яго погляд спыніўся на гэтых дзіваках. Яны стаялі побач і ўсхвалявана перашэптваліся. Містар Дурслі з абурэннем заўважыў, што некаторыя з іх — зусім не моладзь. Вунь той мужчына, мабыць, старэйшы за яго, а начапіў на сябе смарагдава-зялёную мантыю! Якое нахабства! Але тут яму ўспала на думку, што гэта, мабыць, проста дурацкія фокусы — відавочна, тыя дзівакі ўсяго толькі збіраюць на нешта грошы… Безумоўна, так яно і ёсць. Затор пачаў рассмоктвацца, праз пару хвілін містар Дурслі прыехаў на стаянку фірмы «Гранінгс», і яго думкі вярнуліся да дрылёў.\nМістар Дурслі заўсёды сядзеў у сваім кабінеце на дзясятым паверсе спінай да акна. Калі б не гэта, засяродзіцца на дрылях яму было б не так і лёгка. Ён не бачыў соў, якія лёталі сярод белага дня, а людзі на вуліцы бачылі: яны паказвалі на іх пальцамі і назіралі, раскрыўшы раты, як па-над галовамі адна за адной праносіліся птушкі. Дагэтуль большасць не бачыла соў нават уначы. Аднак у містара Дурслі была абсалютна нармальная, бяссоўная раніца. Ён накрычаў на пяцярых супрацоўнікаў, зрабіў некалькі надзвычай важных тэлефонных званкоў і яшчэ крыху палаяўся. Ён быў у гуморы аж да самага абеду, а потым вырашыў размяць ногі і прайсціся ў пякарню на тым баку вуліцы па булачку.\nЁн ужо цалкам забыўся на людзей у мантыях, як раптам па дарозе наткнуўся на грамаду такіх дзівакоў. Ён злосна паглядзеў на іх і невядома чаму адчуў неспакой. Гэтая група таксама ўсхвалявана перашэптвалася, але скарбонкі для збору грошай нідзе не было. А вяртаючыся назад з вялікім пончыкам у пакунку, ён выхапіў некалькі слоў з размовы.\n— …Потэры, менавіта так… так мне сказалі…\n— …так, іх сын Гары…\nМістар Дурслі знерухомеў. Яго апанаваў страх. Ён азірнуўся на гэтых дзівакоў, быццам хацеў ім нешта сказаць, але перадумаў і змаўчаў.\nЁн імкліва перайшоў вуліцу, паспяшаў у офіс, гаркнуў сакратарцы, каб яго не турбавалі, схапіў тэлефон і амаль набраў хатні нумар, ды раптам перадумаў. Ён паклаў слухаўку і ў роздуме прыгладзіў вусы… Не, нейкае абы-што. Потэры — не такое і рэдкае прозвішча. Ён быў упэўнены, што ёсць куча Потэраў, сына якіх завуць Гары. Калі на тое пайшло, ён ужо ўвогуле сумняваўся, ці сапраўды яго пляменніка завуць Гары. Ён жа яго ніколі не бачыў. Яго маглі зваць Харві. Ці Гаральд. Не варта турбаваць жонку: любая згадка пра сястру заўсёды так яе засмучала. Ён яе не вінаваціў — калі б у яго была такая сястра… Але ўсё адно, гэтыя людзі ў мантыях…\nЦяпер яму стала нашмат цяжэй канцэнтравацца на дрылях, і калі а пятай гадзіне ён выйшаў з будынка, то ўсё яшчэ быў такі занепакоены, што проста на ганку з кімсьці сутыкнуўся.\n— Выбачайце, — буркнуў ён, калі нізенькі стары спатыкнуўся і ледзь не ўпаў.\nТолькі праз некалькі секунд містар Дурслі зразумеў, што стары апрануты ў фіялетавую мантыю. Здавалася, ён зусім не засмуціўся, хоць амаль паваліўся на зямлю. Наадварот, шырока ўсміхнуўся і пісклявым голасам ускрыкнуў так, што мінакі пачалі азірацца:\n— Не варта выбачацца, шаноўны сэр, сёння мяне нішто не зможа засмуціць! Радуйцеся, бо Самі-Ведаеце-Каго больш няма! Нават такія маглы, як вы, мусяць святкаваць гэты дзень, гэты шчаслівы, шчаслівы дзень!\nІ ён абняў містара Дурслі за пояс і пабег далей.\nМістар Дурслі стаў як скамянелы. Яго толькі што абняў незнаёмы чалавек. А да таго ж назваў маглам, што б гэта ні значыла. Нібы аглушаны, ён кінуўся да машыны і паімчаў дадому, спадзяваючыся, што ўсё гэта — плён яго фантазіі, хаця раней не пагадзіўся б і на такое, бо ніякіх фантазій не ўхваляў.\nПад'ехаўшы да дома нумар чатыры, ён адразу ж убачыў — і гэта яго ніяк не супакоіла! — ранішнюю паласатую котку. Цяпер яна сядзела на садовай агароджы. Ён быў упэўнены, што котка тая самая — у яе былі тыя ж плямы вакол вачэй.\n— Псік! — крыкнуў містар Дурслі.\nКотка не зварухнулася і толькі строга паглядзела на яго. Ці паводзяць сябе так нармальныя каты? Містар Дурслі хацеў бы гэта ведаць. Спрабуючы ўзяць сябе ў рукі, ён зайшоў у дом. Ён усё яшчэ пераймаўся, як бы не прагаварыцца жонцы.\nА вось у місіс Дурслі быў цудоўны нармальны дзень. За вячэрай яна расказала мужу пра суседчыны праблемы з дачкой і пра тое, што Дадлі вывучыў новы выраз («Не буду!»). Містар Дурслі стараўся паводзіцца нармальна. Калі Дадлі паклалі спаць, яго бацька зайшоў у гасцёўню акурат на вечаровыя навіны:\n— І апошняе на сёння: з усёй краіны паступаюць паведамленні ад назіральнікаў за птушкамі пра анамальныя паводзіны соў. Нягледзячы на тое, што звычайна совы палююць уначы і іх рэдка можна ўбачыць удзень, гэтыя птушкі былі сотні разоў заўважаныя пасля ўзыходу сонца. Яны ляцелі ва ўсіх магчымых кірунках. Эксперты не могуць растлумачыць прычыны раптоўных змен у распарадку дня соў, — сказаў вядоўца і пажартаваў у дадатак: — Усё гэта надзвычай загадкава. А цяпер я перадаю слова Джыму Макгафіну, які раскажа нам пра надвор'е. Прывітанне, Джым, дык ці чакаць нам савінага дажджу?\n— Не ведаю, Тэд, — сказаў вядоўца прагнозу надвор'я, — але не толькі совы паводзілі сябе сёння дзіўна. Нашы гледачы з розных мясцін — Кента, Ёркшыра і Дандзі — паведамлялі, што замест дажджу, які прагназаваўся ўчора, у іх была сапраўдная залева са знічак! Мажліва, людзі вырашылі загадзя адсвяткаваць Ноч феерверкаў — гэй, народ, яна толькі на наступным тыдні! Але сёння я дакладна магу абяцаць — уначы будзе дождж.\nМістар Дурслі сядзеў у сваім фатэлі і абліваўся халодным потам. Знічкі па ўсёй Брытаніі? Совы лётаюць удзень? Загадкавыя людзі ў мантыях? І гэтыя перашэптванні пра Потэраў…\nМісіс Дурслі зайшла ў гасцёўню з двума кубкамі гарбаты. Далей цярпець немагчыма. Ён мусіў нешта ёй сказаць. Містар Дурслі нервова пракашляўся і пачаў:\n— Э… Петунія, дарагая… Там ад тваёй сястры апошнім часам нічога не чуваць?\nЯк ён і падазраваў, місіс Дурслі тут жа раззлавалася. І не дзіва, яны ж заўсёды ўдавалі, што ніякай сястры няма.\n— Не чуваць, — адрэзала яна. — А што?\n— Ну, там сёння ў навінах… розныя дзіўныя рэчы… — прамармытаў містар Дурслі. — Совы… знічкі… І ў горадзе натоўпы дзіўных людзей…\n— І што? — суха спытала місіс Дурслі.\n— Ну… я падумаў… можа… гэта неяк звязана… ну, ты ведаеш… з такімі, як яна.\nМісіс Дурслі падціснула губы і крыху адпіла гарбаты. Містар Дурслі не ведаў, ці здолее ён прызнацца, што чуў імя Потэраў. І вырашыў — не здолее. Замест гэтага ён сказаў — самым звычайным голасам, на які быў здатны:\n— Іх сын… ён жа недзе ўзросту нашага Дадлі?\n— Здаецца, так, — неахвотна адказала місіс Дурслі.\n— Нагадай, як яго завуць? Говард?\n— Гары. Брыдкае, грубае імя.\n— Ага, праўда што, — прамовіў містар Дурслі, і яго сэрца жудасна закалацілася. — Вельмі брыдкае імя.\nТут яны пайшлі наверх, і больш ён не сказаў на гэтую тэму ні слова. Пакуль місіс Дурслі была ў ванным пакоі, містар Дурслі вызірнуў праз акно спальні ў сад. Котка ўсё яшчэ была там. Яна глядзела на вуліцу і нібыта чагосьці чакала.\nМожа, ён усё гэта сабе прыдумаў? Ці звязана ўсё гэта з Потэрамі? Калі так… калі выплыве вонкі тое, што Дурслі — іх радня… Такога ён не вытрывае.\nДурслі леглі спаць. Місіс Дурслі хутка заснула, але яе муж доўга круціўся, перабіраючы ў галаве падзеі дня. Нават калі гэта ўсё неяк тычыцца Потэраў, з чаго б ім раптам сустракацца з ім і місіс Дурслі? Потэры выдатна ведаюць, што ён і Петунія думаюць пра іх ды астатніх людзей такога гатунку… Містар Дурслі не ўяўляў, як ён або Петунія могуць быць звязаныя з тым, што цяпер робіцца… Ён пазяхнуў і павярнуўся на бок. На іх гэта ніяк не адаб'ецца… Гэта была апошняя суцяшальная думка, пасля якой ён заснуў.\nЯк жа ён памыляўся!\nМістар Дурслі праваліўся ў трывожны сон, а котка на садовай агароджы не паказвала ані знаку стомы. Яна замёрла, як статуя, ейныя вочы, не міргаючы, глядзелі на рог Крушынавай вуліцы. Яна не ўздрыгнула ні тады, калі ля суседняга дома ляпнулі дзверы машыны, ні нават тады, калі ўверсе пранесліся дзве савы. Зварухнулася яна толькі недзе апоўначы.\nНа рагу вуліцы, куды котка акурат і пазірала, з'явіўся чалавек. Ён узнік так раптоўна і бязгучна, нібыта вырас з-пад зямлі. Котка павяла хвастом, і яе вочы звузіліся.\nНікога падобнага да гэтага мужчыны Крушынавая вуліца раней не бачыла. Ён быў высокі, худы і вельмі стары, калі меркаваць па яго сівых валасах і барадзе — такіх доўгіх, што іх можна было заправіць за пояс. Ён быў у пурпуровай мантыі, якая даставала да зямлі, ды ў ботах са спражкамі і на высокім абцасе. Яго светлыя, яркія блакітныя вочы блішчалі за шкельцамі акуляраў у форме паўмесяцаў. Нос быў доўгі і скрыўлены, нібыта яго ламалі прынамсі двойчы. Мужчыну звалі Альбус Дамблдор.\nЗдавалася, Альбус Дамблдор нават не ўсведамляў, што апынуўся на вуліцы, жыхары якой не віталі ўсё гэтакае, пачынаючы ад ягонага імені і заканчваючы ботамі. Ён шукаў нешта ў кішэнях мантыі, але потым зразумеў, што яго заўважылі, бо раптам зірнуў на котку, якая ўсё яшчэ неадрыўна глядзела на яго з іншага канца вуліцы. Было падобна, што выгляд гэтай коткі чамусьці яго забаўляе. Дамблдор усміхнуўся і прамармытаў:\n— Я мусіў здагадацца.\nУрэшце ва ўнутранай кішэні ён знайшоў тое, што шукаў. Гэта было нешта накшталт срэбнай запальнічкі. Ён адкрыў яе, падняў угору і пстрыкнуў. Суседні ліхтар шчоўкнуў і пагас. Ён ізноў пстрыкнуў — і наступны ліхтар праваліўся ў цемру. Ён пстрыкнуў дванаццаць разоў, і ў выніку адзінымі агнямі на ўсёй вуліцы засталіся дзве маленькія пацеркі ўдалечыні — вочы коткі, якія глядзелі на яго. Калі б нехта зараз вызірнуў у акно — нават місіс Дурслі з яе пільнымі вачыма, — то нічога не ўбачыў бы. Дамблдор засунуў адпальнічку, якая насамрэч называлася дэлюмінатарам, назад у кішэню мантыі і скіраваўся да дома нумар чатыры, дзе ўсеўся на цаглянай агароджы побач з коткай. На яе ён нават не паглядзеў і, крыху счакаўшы, сказаў:\n— Не спадзяваўся вас тут сустрэць, спадарыня Макгонагал.\nЁн з усмешкай павярнуўся да паласатай коткі, але яна ўжо знікла. На ейным месцы сядзела даволі суровая жанчына ў квадратных акулярах такой жа формы, як плямы ў коткі вакол вачэй. На ёй таксама была мантыя, толькі смарагдавага колеру, а чорныя валасы былі сабраныя ў тугі пучок. Выглядала яна раздражнёнай.\n— Як вы даведаліся, што гэта я? — спытала яна.\n— Спадарыня прафесар, я ніколі не бачыў, каб каты сядзелі настолькі нерухома.\n— Вы б таксама знерухомелі, калі б прасядзелі цэлы дзень на цаглянай сцяне, — адказала прафесар Макгонагал.\n— Цэлы дзень? А чаму вы не святкуеце разам з усімі? Па дарозе сюды я натрапіў ці не на тузін вечарынак.\nПрафесар Макгонагал зласліва фыркнула.\n— О так, усе святкуюць, вядома! — непахвальна сказала яна. — Вам не здаецца, што ім варта было б рабіць гэта больш асцярожна? Але ж не!.. Нават маглы заўважылі, што нешта адбываецца. Пра гэта перадавалі ў іх навінах, — яна паказала галавой на цёмнае акно гасцёўні Дурсляў. — Я чула. Чароды соў… знічкі… Яны ж не поўныя дурні! Мусілі нешта заўважыць. Знічкі ў Кенце! Стаўлю на тое, што гэта Дэдалус Дыгл. Яму заўжды бракавала розуму.\n— Іх можна зразумець, — мякка сказаў Дамблдор. — За апошнія адзінаццаць гадоў у нас амаль не было чаго святкаваць.\n— Ведаю, — раззлавана адказала прафесар. — Але ж гэта не нагода губляць галаву. Зусім бесклапотным стаў народ — выйшлі на вуліцы проста ўдзень, нават не пераапрануўшыся ў маглаўскае адзенне, і адкрыта пляткараць.\nЯна кінула косы позірк у бок Дамблдора, быццам спадзяваючыся, што ён нешта скажа, аднак той маўчаў, таму яна працягнула:\n— Вось будзе свята, калі ў той самы дзень, як Самі-\nВедаеце-Хто ўрэшце знік, пра нас даведаюцца маглы. Спадзяюся, Дамблдор, ён сапраўды знік?\n— Выглядае на тое, — сказаў Дамблдор. — Нам пашанцавала. Лімонную карамельку будзеце?\n— Лімонную карамельку. Гэта такія маглаўскія цукеркі, я ад іх проста дурэю.\n— Не, дзякуй, — холадна адказала прафесар Макгонагал, быццам намякаючы, што цяпер не час для лімонных карамелек. — Як я сказала, нават калі Самі-\n— Спадарыня Макгонагал, мне здаецца, такая разумная асоба, як вы, магла б называць яго па імені. Усе гэтыя «Самі-Ведаеце-Хто» — лухта. Ужо адзінаццаць гадоў я спрабую пераканаць людзей называць яго сапраўдным іменем — Валдэморт.\nПрафесар Макгонагал уздрыгнула, але Дамблдор, які спрабаваў разляпіць дзве лімонныя цукеркі, гэтага, здаецца, не заўважыў.\n— Калі мы кажам «Самі-Ведаеце-Хто», ствараецца лішняя блытаніна. Я ніколі не разумеў, чаму мы мусім баяцца называць імя Валдэморта.\n— Я ведаю, што вы не разумееце, — сказала прафесар Макгонагал, адначасова абурана і захоплена. — Але вы ж іншы. Вы — адзіны чалавек, каго Самі-Ведаеце… ладна… каго Валдэморт баяўся.\n— Здаецца, вы перабольшваеце, — стрымана адказаў Дамблдор. — Валдэморт меў такую сілу, якой у мяне ніколі не было.\n— Гэта толькі таму, што вы… разумееце… надта шляхетны, каб ёй скарыстацца.\n— Добра, што цяпер цёмна. Я так не чырванеў з таго часу, калі мадам Помфры пахваліла мае новыя футравыя навушнікі.\nПрафесар Макгонагал рэзка зірнула на Дамблдора і сказала:\n— Совы совамі, а вось якія чуткі разляцеліся. Ведаеце, што кажуць людзі? Пра тое, чаму ён знік? Пра тое, што яго ўрэшце спыніла?\nТолькі цяпер прафесар Макгонагал наважылася задаць пытанне, якое яе найбольш цвяліла, і менавіта дзеля гэтага яна цэлы дзень прасядзела на халоднай агароджы. Дагэтуль яна ні ў выглядзе коткі, ні ў выглядзе жанчыны так пільна на Дамблдора не глядзела. Было зразумела: што б там ні казалі «людзі», яна не збіраецца ім верыць, пакуль Дамблдор не пацвердзіць, што гэта праўда. Аднак ён старанна выбіраў чарговую лімонную карамельку і маўчаў.\n— Кажуць, — ціснула яна далей, — што мінулай ноччу Валдэморт з'явіўся ў Годрыкавай Лагчыне. Ён шукаў там Потэраў. Пляткараць, што Лілі і Джэймс Потэры… што яны… яны… загінулі.\nДамблдор кіўнуў. Прафесар Макгонагал ахнула.\n— Лілі і Джэймс… Не магу паверыць… Не хачу верыць… Ох, Альбус…\nДамблдор абняў яе за плечы.\n— Я ведаю… ведаю… — са скрухай прамовіў ён.\nДрыготкім голасам прафесар Макгонагал працягвала:\n— Але гэта не ўсё. Кажуць, ён збіраўся забіць іх сына, Гары. Але… не змог. Не змог забіць маленькага хлопчыка! Ніхто не ведае, чаму і як, але калі Валдэморту не ўдалося забіць Гары, ягоная сіла нібыта зламалася — і таму ён знік.\nДамблдор зноў панура кіўнуў.\n— Дык гэта… гэта праўда? — запінаючыся, спытала прафесар Макгонагал. — Пасля ўсяго, што ён зрабіў… знішчыў столькі людзей… і не змог забіць маленькае дзіця? Гэта проста неверагодна… Колькі яго спрабавалі спыніць… Але як Гары ўдалося выжыць?\n— Нам застаецца толькі здагадвацца, — адказаў Дамблдор. — Можа, мы ніколі і не даведаемся.\nПрафесар Макгонагал дастала карункавую насоўку і выцерла вочы пад акулярамі. Дамблдор гучна шмыгнуў носам, выцягнуў з кішэні залаты гадзіннік і зірнуў на яго. Гадзіннік быў даволі дзіўны. На ім было дванаццаць стрэлак і ніякіх лічбаў; замест іх па коле рухаліся маленькія планеты. Але Дамблдор, відаць, усё зразумеў, бо паклаў яго назад у кішэню і паведаміў:\n— Хагрыд спазняецца. Дарэчы, гэта ж ад яго вы дазналіся, што я буду тут?\n— Ад яго, — адказала прафесар. — І ўжо не спадзяюся, што пачую тлумачэнне, навошта вы тут.\n— Я тут, каб перадаць Гары ягоным дзядзьку і цётцы. З родных у яго больш нікога няма.\n— Вы хочаце сказаць… Толькі не кажыце, што вы маеце на ўвазе людзей, якія жывуць тут! — ускрыкнула прафесар Макгонагал, падскочыўшы на ногі і паказваючы на дом нумар чатыры. — Дамблдор! Вы не можаце! Я сачыла за імі цэлы дзень. Няма людзей больш непадобных да нас. І ў іх ёсць сын — ён штурхаў сваю маці, пакуль яны гулялі на двары, і верашчаў, патрабуючы цукерак. Гары Потэр будзе жыць з імі?!\n— Для яго гэта найлепшае месца, — цвёрда адказаў Дамблдор. — Ягоныя цётка і дзядзька ўсё яму растлумачаць, калі ён падрасце. Я напісаў ім ліст.\n— Ліст? — слабым голасам перапытала прафесар Макгонагал, сядаючы назад на цагляную агароджу. — Сур'ёзна, Дамблдор, вы думаеце, такое можна растлумачыць у лісце? Гэтыя людзі ніколі яго не зразумеюць! Ён стане знакамітым… легендай! Я не здзіўлюся, калі сённяшні дзень назавуць Днём Гары Потэра… Пра яго напішуць кнігі… Кожнае дзіця ў нашым свеце будзе ведаць яго імя!\n— Менавіта так, — сказаў Дамблдор, паважна пазіраючы паверх акуляраў-паўмесяцаў. — Гэтага дастаткова, каб задурыць галаву любому хлопчыку. Стаць знакамітым раней, чым навучыўся хадзіць і размаўляць? Знакамітым праз тое, чаго нават не памятаеш? Няўжо вы не бачыце, што для яго будзе лепей расці ўдалечыні ад усяго гэтага, пакуль ён не будзе гатовы прыняць праўду?\nПрафесар Макгонагал хацела запярэчыць, але перадумала, выдыхнула і сказала:\n— Так… так, вы сапраўды маеце рацыю, безумоўна. Але як хлопчык трапіць сюды, Дамблдор?\nЯна ўважліва паглядзела на ягоную мантыю, падумаўшы раптам, што ён хавае Гары недзе ў яе складках.\n— Яго прывязе Хагрыд.\n— Вы думаеце, гэта разумна — даверыць Хагрыду такую важную справу?\n— Я б даверыў Хагрыду нават сваё жыццё, — адказаў Дамблдор.\n— Я не кажу, што ў яго кепскія намеры… — неахвотна пачала прафесар Макгонагал. — Але вы ж не будзеце сцвярджаць, што ён адказны чалавек. Ён схільны… Што гэта было?!\nНізкі буркатлівы гук разарваў цішыню. Ён рабіўся ўсё гучнейшым і, пакуль яны азіраліся па баках у пошуку водбліску фар, ператварыўся ў дзікі рык. Тады яны ўдваіх паглядзелі на неба — і ў гэты момант адтуль зваліўся вялізны матацыкл, прызямліўшыся акурат перад імі на дарогу.\nІ хоць матацыкл быў агромністым, ён усё адно падаваўся драбніцай у параўнанні з мужчынам, які на ім сядзеў. Той быў амаль удвая вышэйшым за звычайнага чалавека і разоў у пяць таўсцейшым. Ён выглядаў такім гігантам, што гэта было проста на мяжы дазволенага, і такім дзікуном — барада і доўгія пасмы ўскудлачаных чорных валасоў хавалі большую частку ягонага твару, далоні былі памерам з накрыўкі ад смеццевых бакаў, а ступакі ў скураных ботах нагадвалі дэльфінят. У дужых мускулістых руках ён трымаў нейкі скрутак коўдраў.\n— Хагрыд! — сказаў Дамблдор з палёгкай. — Нарэшце. Адкуль ты ўзяў гэты матацыкл?\n— Пазычыў, прафесар Дамблдор… сэр, у Сірыуса Блэка, — сказаў волат, акуратна злазячы з матацыкла. — Я прывёз хлопчыка, сэр.\n— Праблем не было?\n— Не, сэр… Будыніна была разбураная ўшчэнт, але я выцягнуў яго адтуль раней, чымся панабеглі маглы. Ён заснуў, як мы праляталі над Брысталем.\nДамблдор і прафесар Макгонагал нахіліліся да скрутка коўдраў. Усярэдзіне ляжаў хлопчык і пасопваў у сне. На ягоным ілбе, пад чубком чорных як смоль валасоў, яны ўбачылі незвычайную рану, падобную да зігзага маланкі.\n— Гэта тое месца, куды?.. — прашаптала прафесар Макгонагал.\n— Так, — адказаў Дамблдор, — гэты шнар застанецца з ім назаўсёды.\n— І вы нічога не можаце з гэтым зрабіць, Дамблдор?\n— Нават калі б мог, то не стаў бы. Шнары часам бываюць карысныя. У мяне ёсць адзін, над левым каленам — і гэта выдатная мапа лонданскага метро. Ладна, Хагрыд, давай яго сюды, трэба хутчэй скончыць з гэтым.\n— Можна я… можна я з ім развітаюся? — спытаў Хагрыд.\nЁн схіліў над Гары сваю вялізную калматую галаву, даў яму колкую ад вусоў і бакенбардаў буську і нечакана заскуголіў, як паранены сабака.\n— Цс-с-с! — прашыпела прафесар Макгонагал. — Вы разбудзіце маглаў!\n— П-п-прабачце, — усхліпнуў Хагрыд і схаваў твар у вялікай перапэцканай насоўцы, якую дастаў з кішэні. — Але я не магу вы-вынесці… Лілі і Джэймс п-памерлі… а маленькі, гаротны Гары будзе жыць з магламі…\n— Так-так, усё гэта вельмі сумна, але трэба ўзяць сябе ў рукі, Хагрыд, бо нас могуць заўважыць, — прашаптала прафесар Макгонагал, асцярожна папляскаўшы яго па руцэ, пакуль Дамблдор перабіраўся праз агароджу і ішоў да пярэдніх дзвярэй. Ён акуратна паклаў Гары на парог, дастаў са сваёй мантыі ліст, засунуў яго ў коўдру і вярнуўся да астатніх. З хвіліну яны стаялі ўтраіх і глядзелі на маленькі скрутак, плечы Хагрыда страсаліся, прафесар Макгонагал нервова міргала, а зіхоткае святло, што звычайна лілося з вачэй Дамблдора, здаецца, кудысьці знікла.\n— Ну, — сказаў урэшце Дамблдор, — вось і ўсё. Больш няма чаго нам тут заставацца. Мы таксама можам пайсці і далучыцца да святкавання.\n— Ага, — сказаў Хагрыд прыглушаным голасам, — а я вярну матацыкл. Дабранач, прафесар Макгонагал… Прафесар Дамблдор, сэр…\nУсё яшчэ выціраючы рукавом слёзы з вачэй, Хагрыд узлез на матацыкл і завёў яго. Той з гучным рыкам падняўся ў паветра і знік у ночы.\n— Спадзяюся, хутка пабачымся, спадарыня прафесар, — сказаў Дамблдор і кіўнуў ёй.\nПрафесар Макгонагал шмыгнула носам у адказ.\nДамблдор павярнуўся і пайшоў уніз па вуліцы. На рагу ён спыніўся і дастаў срэбны дэлюмінатар. Пстрыкнуў ім — і дванаццаць агністых шарыкаў вярнуліся ў свае ліхтары. Крушынавая вуліца раптоўна заблішчала аранжавым святлом, і Дамблдор заўважыў, як паласатая котка знікла за рагом на другім канцы вуліцы. Цяпер ён бачыў толькі скрутак коўдраў на ганку дома нумар чатыры.\n— Удачы, Гары, — ціха сказаў Дамблдор.\nЁн павярнуўся на абцасах і, зашамацеўшы мантыяй, сышоў.\nПад чарнільным небам ветрык калыхаў акуратна пастрыжаныя кусты ўздоўж Крушынавай вуліцы — апошняга месца на свеце, ад якога можна было чакаць нейкіх дзівосаў. Гары Потэр пакруціўся ў коўдрах, але не прачнуўся. Маленькая ручка прыкрывала ліст, і хлопчык спаў, не ведаючы, што ён незвычайны, не ведаючы, што ён знакаміты, не ведаючы, што праз некалькі гадзін яго разбудзіць крык місіс Дурслі, якая адчыніць дзверы, каб паставіць на ганак малочныя бутэлькі, і што наступныя некалькі тыдняў яго будзе тузаць і шчыкаць стрыечны брат Дадлі… Ён не мог ведаць, што ў гэты самы момант людзі па ўсёй краіне таемна сустракаюцца, падымаюць келіхі і напаўголаса прамаўляюць: «За Гары Потэра — хлопчыка, які выжыў!»\nText © J.K. Rowling 1997


як пазбегнуць смерці ў LOL 2020\nяк пазбегнуць смерці ў LOL\nЯ мяркую, што вы хочаце ведаць прычыны раптоўнай смерці, калі чалавек падчас натуральнага сну памірае да таго, як прачнецца. Калі гэта так, то прычын будзе ўсяго некалькі.\nЧасцей за ўсё сустракаецца злаякасная сардэчная арытмія (парушэнне сардэчнага рытму). Рэдка бывае, што гэта адбываецца самаадвольна, і калі гэта адбываецца, чалавек звычайна мае асноўнае генетычнае парушэнне сардэчнага рытму. Большасць людзей, якія паддаюцца сардэчнай арытміі ў сне, будуць мець асноўнае захворванне, якое схіляе да сардэчнай арытміі і раптоўнай смерці, напрыклад, першаснае захворванне сэрца альбо сардэчнае захворванне, якое ўзнікае на фоне іншага захворвання, напрыклад, захворвання лёгкіх з лёгачнай гіпертэнзіяй. Іншым распаўсюджаным захворваннем, якое можа выклікаць смяротную арытмію ў сне, з'яўляецца хранічнае непралечанае абструктыўная апноэ сну, асабліва пры цяжкай форме. Яшчэ адна магчымая прычына раптоўнай смерці ў сне - масіўны інфаркт (інфаркт міякарда). Хоць гэта можа прывесці да раптоўнай сардэчнай недастатковасці, найбольш частай непасрэднай прычынай смерці ад сардэчнага прыступу (у сне ці няспанні) па-ранейшаму з'яўляецца сардэчная арытмія, асабліва жалудачкавая тахікардыя / фібрыляцыя, якая можа ўскладніць сардэчны прыступ, які ў канчатковым выніку прыводзіць да прыпынку сэрца.\nДа спісу прычын раптоўнай смерці ў сне я дадаў бы інсульт. Гэта часта аклюзія, а не разрыў крывяноснай пасудзіны. Згустак часта паходзіць з сэрца альбо з буйных сасудаў на шыі альбо ўнутры чэрапа. Каб раптоўная смерць наступіла, згустак павінен патрапіць у асноўную артэрыю, якая забяспечвае ствол мозгу, альбо згустак крыві можа закаркаваць некалькі сасудаў адначасова (малаверагодна).\nІншай рэдкай прычынай з'яўляецца лёгачная эмбалія, якая ўзнікла ў сне ў чалавека з гиперкоагуляционным станам, як правіла, які не быў распазнаны і, такім чынам, не лячыўся. Але гэта даволі рэдка ў людзей, якія не аслаблены і здаровыя.\nЛюдзі з эпілепсіяй могуць раптоўна памерці ў сне (SUDEP). Рызыка найбольшая ў людзей з частымі прыступамі, нягледзячы на прыём некалькіх протівоэпілептіческій прэпаратаў у максімальных дозах. Гэта амаль ніколі не бывае ў людзей з добра кантраляванымі прыпадамі.\nНаркотычная гіпаглікемія ў людзей, якія прымаюць антыдыябетычныя прэпараты, патэнцыйна можа прывесці да смерці ў сне. Аднак падзенне ўзроўню цукру ў крыві часта абудзіць чалавека, які не аслаблены, і ён / яна можа хутка ўзяць цукерку.\nВядома, існуе мноства іншых патэнцыйных прычын раптоўнай смерці ў сне, але яны рэдка сустракаюцца ў параўнанні з тымі, якія я апісаў вышэй. Аднак людзі, якія пакутуюць шматлікімі медыцынскімі праблемамі, асабліва тыя, хто аслаблены альбо мае сур'ёзныя недахопы, могуць рызыкаваць па гэтых рэдкіх прычынах.\nПарушэнне натуральнага сну наркотыкамі, алкаголем і іншымі рэчывамі з'яўляецца найбольш трывожнай прычынай раптоўнай смерці ў сне. Людзі, якія прымаюць наркотыкі, алкаголь і / або іншыя рэчывы, якія душаць дыхальны прывад у сне, рызыкуюць раптоўна памерці ў сне з-за дыхальнай недастатковасці. Гэта частая прычына смерці ў сне ў адносна здаровых людзей. Ён прыйшоў да ўвагі грамадскасці пасля мноства смерцяў знакамітасцей за апошнія некалькі гадоў. Гэта ціхая эпідэмія ў краіне, дзе многія людзі рэгулярна прымаюць наркатычныя, анксіёлітыкі, псіхаактыўныя прэпараты і іншыя прэпараты, якія душаць ЦНС. Гэтыя прэпараты, асабліва калі іх прымаць разам з алкаголем, могуць прывесці да прыгнёту дыхання і спынення дыхання ў сне. Распаўсюджаны сцэнар - гэта захворванне дабраякаснага хранічнага болевага сіндрому (боль у паясніцы, боль у шыі, фібраміалгія), які (як правіла) агрэсіўна лечыцца наркатычнымі сродкамі (апіятамі). Рызыка памерці ў сне вышэй пры больш высокіх дозах наркатычных рэчываў, пры прыёме двух і больш сродкаў, якія душаць ЦНС (напрыклад, перкоцет і валіум), а таксама пры адначасовым прыёме спіртных напояў і іншых седатыўны рэчываў. Як правіла, людзі, якія паддаюцца прыпынку дыхання з-за гэтых прэпаратаў, бессімптомныя ў стане няспання і перад сном. Гэта тлумачыцца тым, што, прымаючы лекі некаторы час, у іх развіваецца талерантнасць да седатыўное ўздзеяння, але не да тармазных уздзеянняў дыхальных шляхоў. Дыханне рэгулюецца вегетатыўнай і саматычнай нервовай сістэмай падчас няспання. У сне саматычная нервовая сістэма «засынае», і вегетатыўная сістэма застаецца самастойна рэгуляваць дыханне, усё, што будзе душыць вегетатыўныя дыхальныя цэнтры ў мазгавым ствале, можа патэнцыйна выклікаць раптоўную смерць у сне. Гэта павінны разумець усе людзі.\nУ заключным моманце я хацеў бы адзначыць атручэнне чадным газам падчас сну, незалежна ад таго, спіце вы дома альбо ў аўтамабілі. Вось чаму кожны павінен усталяваць дэтэктары чаднага газу.\nПрабачэнні за дрэнна арганізаваны адказ. Я не шукаў у літаратуры, а проста набіраў усё, што ў мяне выскоквала з галавы. Не саромейцеся дадаваць уласны спіс. -------------------------------------------------- ---------- Адмова ад адказнасці: Гэта інфармацыя не павінна замяніць звычайны догляд за пацыентам і не павінна тлумачыцца як канкрэтная медыцынская парада, дыягназ альбо лячэнне.\nЯ падазраю, што ў гэтай тэме будзе шмат меркаванняў. На гэтай падставе я дадам свой у спіс. Памятайце: гэта толькі меркаванне. Так, гэта заснавана на сведчанні гэтага некалькі тысяч разоў, але ў рэшце рэшт гэта залежыць ад чалавека.\nЛагічны адказ заключаецца ў тым, што, паколькі большасць людзей праводзіць каля 1/3 свайго жыцця ў сне, зразумела, што вялікая частка людзей памрэ ў сне.\nМногія людзі і так праводзяць свае апошнія дні ледзь у прытомнасці - таму з-за гэтага яны памруць не ў стане абуджэння.\nАднак людзі, якія вядуць нармальную размову з кім-небудзь, не выяўляюць відавочных сімптомаў хваробы, а потым паміраюць у сне, я думаю, што гэта тэма гэтага пытання, хаця я, магчыма, мяркую тут. Я распавяду пра свае высновы па гэтым пытанні.\nПа-першае, я быў сведкам таго, як многія людзі бываюць без прытомнасці, часам цэлымі днямі, і потым атрымліваюць апошні ўсплёск жыцця. Гэта можа працягвацца гадзінамі, часам дзень-два, потым яны засынаюць і паміраюць. Так шмат людзей прымае гэта за поўнае выздараўленне. Я выявіў, што гэта магчымасць завязаць любыя свабодныя кропкі / развітацца з тымі, хто мае значэнне.\nНекаторыя людзі вісяць (часта да прыезду пэўнага каханага) і паміраюць неўзабаве пасля наведвання. Аднойчы я быў сведкам таго, як лекары далі гадзіну жыцця, пакуль яе дачка прыбыла з Аўстраліі, пратрымалася 3 дні. Яна памерла праз некалькі хвілін пасля таго, як дачка выйшла з пакоя. Гэта таксама не была адзінкавая гісторыя!\nНекаторыя людзі проста дасягаюць міру сваім жыццём і прымаюць іх смерць.\nДзеду было 94 гады, калі ён памёр. Ён быў прыняты пасля калапсу дома з-за нізкага крывянага ціску і адчування непрытомнасці. Праз 3 дні ў аддзяленні ён пачаў разважаць пра сваё жыццё па-свойму непаўторна, прымушаючы смяяцца большую частку аддзялення. Пасля гэтага ён пайшоў спаць і больш не прачнуўся: сапраўды ўрок, як памерці. Я ўпэўнены, што ірландцы дапамаглі - культура вельмі ўнікальная!\nТакім чынам, якія ўрокі я выцягнуў са свайго досведу ў гэтай галіне:\nМногія людзі цэлымі днямі вісяць на пакутах, таму што іх сем'і / блізкія не могуць адпусціць іх - людзям часта патрэбны дазвол памерці, альбо яны будуць пакутаваць больш\nЛюбому, хто пражыў паўнавартаснае і любоўнае жыццё, працэс памірання стане значна прасцей\nШкадаванні і гнеў падобныя на бумерангі ў канцы жыцця - калі вы прытрымаеце іх, вы амаль напэўна пацерпіце больш\nЖыццё кароткае, і ўсе мы паміраем - так што пачніце планаваць свой спіс вядзерцаў ужо сёння!\nСардэчная арышт: Смерць, звязаная з сэрцам, можа быць звязана з некалькімі медыцынскімі захворваннямі, уключаючы раптоўную прыпынак сэрца (СКА), інфаркт міякарда, арытміі (парушэнні сардэчнага рытму) і застойную сардэчную недастатковасць (ХСН). Адзіным распаўсюджаным эфектам усіх гэтых сардэчных захворванняў з'яўляецца недастатковасць сэрца перапампоўваць дастатковую колькасць крыві ў астатнюю частку цела, што можа прывесці да смяротнага зыходу.\nАрышт дыхання: лёгкія і сэрца дапаўняюць адно аднаго. Такім чынам, калі адна сістэма выходзіць з ладу, хутчэй за ўсё рушыць услед другая. Адзін з тыпаў дыхання, які сведчыць аб надыходзячай смерці, называецца дыханнем Чейна - Стокса альбо перыядычным дыханнем. Для яго характэрна глыбокае і пачашчанае дыханне з наступным паступовым памяншэннем перад часовым спыненнем дыхання альбо апноэ. Шаблон паўтараецца з кожным цыклам, які доўжыцца да 2 хвілін.\nДыхальная недастатковасць можа адбыцца з-за хранічнага дэгенератыўнага захворвання, напрыклад:\nЛёгкія таксама могуць выйсці з ладу з-за некаторых змяненняў у цягліцах або нервовай сістэме, як у выпадку з міястэніяй альбо бакавым аміятрафічным склерозам (БАС).\nБольш за тое, ёсць выпадкі сіндрому раптоўнай дзіцячай смерці (SIDS) у дзяцей ва ўзросце да года. Дакладная прычына невядомая, але, як мяркуюць, яна звязана з дэфектамі аддзела мозгу немаўля, які адказвае за дыханне і ўзбуджэнне ад сну.\nСіндром раптоўнай невытлумачальнай начной смерці: сіндром раптоўнай невытлумачальнай начной смерці быў упершыню распазнаны ў 1915 г. на Філіпінах. Першапачаткова ён называўся бангунгут ("паўставаць і стагнаць;" слова "кашмар") на мове тагалог. На Гаваях яны называюць гэта хваробай сноў.\nДакладная прычына СУНД незразумелая, але яна звязана з вострым гемарагічным панкрэатытам, сіндромам Бругада (стан, які выклікае парушэнне нармальнага рытму сэрца) і структурнымі захворваннямі сэрца. Больш за тое, "НУД" распаўсюджаны сярод маладых дарослых мужчын Паўднёва-Усходняй Азіі, якія ў астатнім здаровыя.\nАтручэнне чадным газам: Вы чулі пра людзей, якія паміраюць падчас сну ў машыне з уключаным пераменным токам? Гэта больш верагодна з-за атручвання чадным газам. Аксід вугляроду (СА) - гэта бясколерны газ без паху, які можа прывесці да смяротнага зыходу, калі занадта шмат яго ўдыхаецца ў лёгкія. І калі вы не выкарыстоўваеце дэтэктар CO, вы амаль не заўважыце яго прысутнасці. Яго можна знайсці ў дымах ад працуючых аўтамабіляў, газавых печаў, печаў, грыляў, печаў, воданагравальнікаў, каміна, сушылкі і гэтак далей. Як гэта забівае? Павелічэнне ўзроўню вокісу вугляроду можа парушыць колькасць кіслароду, які паступае ў кроў. Калі гэта адбываецца, кроў, якая цыркулюе ў целе, нясе ў сабе больш таксічнага ўгарнага газу замест кіслароду. У канчатковым рахунку гэта прыводзіць да шоку, альбо ў горшым выпадку - да смерці.\nШто будзе, калі вы не спіце? Калі ў вашым аўтамабілі альбо ў вашым асяроддзі павышаны ўзровень угарнага газу, калі вы не спіце, у вас могуць узнікнуць такія сімптомы, як галавакружэнне, галаўны боль або засмучэнне страўніка.\nАбструктыўная апноэ сну: абструктыўная апноэ сну (ОПА) з'яўляецца найбольш распаўсюджаным з усіх відаў апноэ сну, і, хутчэй за ўсё, віной таму, што чалавек можа памерці ў сне. Мабыць, OSA - гэта сур'ёзнае парушэнне сну. Гэта прыводзіць да таго, што дыханне спыняецца і неаднаразова пачынаецца падчас сну. Гэты тып апноэ прымушае мышцы горла перыядычна расслабляцца і блакаваць дыхальныя шляхі падчас сну. Такім чынам, у яго назве ёсць тэрмін "перашкод". Храп - адзін з прыкметных прыкмет апноэ ў сне. Паводле ацэнак, каля 22 мільёнаў амерыканцаў змагаюцца з апноэ сну, і 80% гэтых выпадкаў не дыягнастуюцца.\nЯк OSA забівае? Калі дыхальныя шляхі заблакаваны, гэта можа раптам парушыць узровень кіслароду, які працуе ў крыві. Калі чалавек ужо схільны рызыцы інфаркту і інсульту, OSA можа выклікаць раптоўнае сардэчнае здарэнне альбо прыступ мозгу, які можа прывесці да заўчаснай смерці ў сне.\nне саромейцеся галасаваць🤗🤗\nЯ не ўпэўнены, што вы пытаецеся пра мудрую смерць у сне альбо пра смерць увогуле ў сне?\nЧалавек, які памірае ў сне, можа быць абумоўлены шырокім колам агульных прычын з улікам бягучага стану здароўя гэтага чалавека.\nУ рамках мары былі зроблены спробы даследаванняў, але нічога цалкам канчатковага, таму што такі сон цяжка вымераць, бо гэтыя сны навука не можа проста здзейсніць альбо паўтарыць падчас даследавання сну.\nАднак існуюць гіпотэзы, чаму гэта можа адбыцца, напрыклад, рэагуюць Ці цела і мозг неспакойна на раптоўнае павелічэнне выкіду гармона / нейрамедыятара на аснове страху альбо боль і стрэс падчас сну. Яны могуць выклікаць такія рэакцыі, як арышт сэрца, шок і г.д. падчас сну.\nАле ў цяперашні час цяжка даказаць гэтыя гіпотэзы, бо сардэчны прыступ у сне можа быць проста з-за нераскрытых праблем са здароўем, а не з марай памерці ў сне і стаць рэальнасцю.\nУзрост з'яўляецца фактарам рызыкі развіцця сардэчна-сасудзістых захворванняў, бо са старэннем сардэчная цягліца слабее. Для мужчын вы схільныя рызыцы развіцця сардэчна-сасудзістай хваробы альбо інфаркту пасля 45 гадоў, для жанчын пасля 55 гадоў.\nВы ніколі не зможаце ўсталяваць гэта\nКалі вы хочаце памерці ў сне, вы можаце паспрабаваць зрабіць гэта пры дапамозе АД, атруты ці чагосьці іншага. Вы можаце паспрабаваць нанесці сабе шкоду ... гэта будзе вельмі непрыемна, і вы можаце толькі ўпасці ў кому. Ці вы будзеце пакутаваць ад болю да таго, як ваша цела выключыцца.\nЁсць і іншы спосаб. Калі вы ў стане быць у курсе, каб запрасіць кагосьці з таго свету (звычайна дэмана ... вы, магчыма, і не ведаеце, што гэта дэман) у сваё спальнае жыццё ... вы можаце папрасіць аднаго дапамагчы вам памерці. Можна прыйсці ... вазьміце за руку і скажаце спыніць дыханне. Гэта са мной здарылася. Адзінае пытанне ў мяне было ... "Як я гэта магу зрабіць?" Потым дух сышоў ... Хутчэй за ўсё гэта быў дэман, які спрабаваў выдаць сябе за таго, хто хацеў вас падмануць. Некаторыя людзі могуць сказаць, што я звар'яцеў ... Гэта здарылася са мной, і мне было ўсё роўна, што хто-небудзь думае і кажа пра гэта. Гэта быў мой досвед. У гэты момант я вырашыў аддаць сваё жыццё і смерць у рукі Бога. У мяне сапраўды рак. Я не баюся смерці, але ёсць яшчэ шмат спраў, якія я хачу зрабіць, знаходзячыся тут. Я хачу максімальна выкарыстоўваць сваё жыццё кожны дзень.\nКалі вы глыбока пакутуеце і сапраўды хочаце памерці ... іншы спосаб - знайсці месца ў свеце, дзе хтосьці можа вам дапамагчы ў гэтым.\nУ некаторых культурах адзначаецца самагубства.\nВы адчуваеце невялікую смерць кожную ноч\nЯ прачытаў усе каментарыі, і ва ўсіх ёсць нейкае меркаванне наконт гэтага - як бы лагічна гэта ні было. Трохі цяжка прымусіць самога сябе быць уцягнутым у такую смерць. Мая жонка памерла два тыдні таму, у сне побач са мной, ва ўзросце 33 гадоў ... Я прачнуўся раніцай, і яна была мёртвая. Крыміналісты былі ў нас дома гадзінамі, яны адпраўлялі яе цела на сканаванне, а потым на выкрыццё. Яны не змаглі знайсці нічога, што магло б прывесці да яе смерці ... Па іх словах, яна была цалкам здаровая ... У яе не было парушэнняў сну, яна не піла і не паліла - праблем з дыханнем няма, яна есць здаровую ежу, не прымае дзіўныя лекі, за выключэннем парацэтамолу і болесуцішальных сродкаў, у яе не было праблем з сэрцам (на самой справе яна была псіхіятрам - з шырокімі медыцынскімі ведамі), яна мела нармальнае здаровае жыццё да 33 гадоў. была цяжарная 7w3d. Не тлумачыць яе смерць. Як я магу гэта зразумець, як хто-небудзь растлумачыць гэта, калі некалькі спецыялістаў не змаглі? Яны пераважаюць на некаторых узорах цягліц і костак для далейшых тэстаў, але, падобна, не будзе пэўнага тлумачэння. Можа ў кагосьці яшчэ ёсць лагічнае тлумачэнне? Штосьці, што я магу пераследваць?\nЯ дакладна не ведаю, як, але я чуў пра гэта і бачыў, як гэта адбывалася. Я спадзяюся, што вы не плануеце паміраць у сне, таму што любыя прычыны, якія я збіраюся запісаць, з'яўляюцца натуральнымі прычынамі, і вы не павінны забіваць сябе. Ага.\nТакім чынам, вось мне вядомыя прычыны:\nСардэчныя арышты і сардэчны прыступ\nАбструктыўная апноэ сну (OSA)\nСАНДЗІ або сіндром раптоўнай нечаканай начной смерці\nГэта я бачыў, як гэта адбывалася. Некалькі гадоў таму ў маёй цёткі заразілася нейкая ўнутраная інфекцыя з-за крайняга выпадку варыкознага пашырэння вен. Яна змагалася з гэтым больш за 12 гадоў, але заражэнне авалодала ёю толькі да канца. У асноўным гэта ўключала павышэнне тэмпературы цела, нізкі імунітэт, нізкі гемаглабін і слабасць. У апошнія некалькі імгненняў яна празмерна ванітавала, пакуль жывот не апаражніў таго мала, што яна з'ела ў тыя дні. Пасля ванітавага эпізоду яна цалкам вычарпала энергію і неўзабаве заснула, альбо мы так думалі. Ніхто ніколі не высветліў дакладную прычыну яе смерці, але гэта было зроблена як раптоўнае і экстрэмальнае падзенне ўзроўню цукру ў крыві падчас сну.\nЗвычайна, натуральная прычына нейкага тыпу. Сардэчны прыступ, анеўрызма альбо тэрмінальная хвароба.\nКалі мой муж быў паліцэйскім, калі EMS атрымлівала "DRT" (мёртвы там, як яны яго называлі), звычайна гэта быў пажылы чалавек, які меў сардэчны прыступ і памёр у сне. Яны праводзяць расследаванне, выключаюць дрэнную гульню, потым каранер бярэ на сябе справу. Калі гэта хвароба ў канчатковым этапе, і хатняе здароўе альбо хоспіс ужо былі ўцягнуты, звычайна ўскрыцця няма, калі сям'я не патрабуе гэтага.\nГэта было тое, што ён бачыў часцей за ўсё, калі людзі паміралі ў сне. Часцей за ўсё, гэта былі проста натуральныя прычыны.\nЧаста яны паміраюць ад тых самых рэчаў, якія маглі б забіць іх, калі яны прачнуліся, але калі там ніхто не патэлефанаваў на нумар 911, яны мёртвыя, калі хто-небудзь прыходзіць расследаваць, чаму яны не з'явіліся на сняданак. Цяжка даведацца, ці сапраўды яны "памерлі ў сне", ці "прачнуліся, ахнулі за дапамогай і былі мёртвыя, бо дапамога была недаступная".\nГэта неверагоднае пытанне, зададзенае сёння. Я быў проста гісторыяй за мінулую гадзіну ад свайго хлопца. У яго ёсць даўні сябар, які працуе ў кампаніі, з якой вядзе бізнес. Ён сказаў, што ягоны сын адзін вечар пасля школы быў у нахіленым крыле, ён ехаў у школьным аўтобусе, якому было 25 гадоў. Яму сказалі, што ў яго вельмі невялікі згін крыла з лёгкай траўмай галавы. Ён сказаў, што проста стукнуўся галавой, нічога страшнага. Ён пайшоў спаць 💤. На наступную раніцу бацька патэлефанаваў яму, але адказу не было. Ён пайшоў да сябе дадому, давялося ўзламаць дзверы, а потым знайшоў сына мёртвым ад маленькага згінальніка крыла разам з невялікім ударам па галаве. Ён быў хрысціянінам, таму я ведаю, што ён на нябёсах з Панам. Але бацька будзе жыць з гэтай раніцай у думках да канца жыцця. Калі б яго сын толькі не спаў !!\nБудзем спадзявацца, што вы не думаеце самагубства, бо гэта нікому не прыносіць карысці. Але калі вы проста хочаце ведаць, каб вы ведалі, што гэта такое\nБольшасць смерцяў, якія здараюцца ў сне людзей, выкліканыя сардэчным прыступам альбо прыпынкам сэрца, але ёсць і іншыя менш распаўсюджаныя прычыны. Існуе вялікая верагоднасць таго, што многія тысячы людзей паміраюць у сне, бо ў іх абструктыўная апноэ сну (OSA). OSA прымушае іх пераставаць дыхаць шмат разоў на працягу ночы, і, магчыма, адзін з тых выпадкаў яны паміраюць. Сем'і і лекары мяркуюць сардэчны прыступ, але гэта лёгка можа быць OSA.\nЯк ты паміраеш у сне?\nНа гэтае пытанне вельмі складана адказаць, бо ніхто, хто зрабіў гэта цалкам паспяхова, ніколі не выжыў, каб растлумачыць.\nМяркуецца, што людзі па якіх-небудзь прычынах кладуцца спаць і перастаюць дыхаць, вельмі часта гэта выклікае інфаркт.\nЯны ніколі не прачынаюцца, што вельмі міласэрна - трэба ўявіць, як было б прачнуцца і выявіць, што вы памерлі - шок можа вас забіць.\nЯ не ведаю, ці хачу я ведаць адказ на гэта. Вы кажаце, як вы робіце гэта наўмысна? Калі вы падаеце ўсё, што мне падаецца, мне падаецца хваравітым і маліцца, гэта не тое, чаму вы пытаецеся. Пытанне пра тое, як гэтага пазбегнуць, павінна даць вам некалькі цікавых адказаў. З усіх спосабаў, якія я магу прыдумаць, што кінула б дні нараджэння, я спадзяюся, што гэта здарыцца падчас сну.\nСпрабую заставацца ўдзячным, калі прачнуся, і быць гатовым, калі гэтага не зраблю.\nPS У якасці дадатковай думкі вы хочаце даведацца, ці будзеце вы, ведаючы пра гэта, пакутаваць, калі вы спіце і што б не адбывалася, што прымушае вас не прачынацца? Каранёў якія-небудзь адказы? Я змагаўся з тэрміналогіяй для гэтага адказу.\nяк паліраваць рубіныяк лётаць на гідры ў gta san andreasяк прыпаяць провад 12 калібраяк гуляць на арле на гітарыяк схаваць цялесны светяк убачыць якія чакаюць запыты на Linkedinяк вымаўляецца ndebele


Малдова - выдатны райскі куток. Тысячагоддзямі тут вырошчваюць вінаград і робяць віно, якое стала сапраўдным сімвалам краіны.\nМалдаўскія віна - візітная картка краіны. Як вядома, у краінах, здаўна займаюцца вінаробствам такіх, як Германія, Італія, Францыя, Іспанія віном называецца напой, які атрымліваецца ў выніку браджэння ягад вінаграду. У Малдове ж гэты напой атрымліваюць у тым ліку і з дапамогай закісання яблычнага соку.\nКласіфікацыя вінаў у рэспубліцы праводзіцца па эканамічных, сацыяльных і тэхналагічным прыкметах.\nПа спосабе перапрацоўкі вылучаюць: купажные, сепажные і гатункавыя напоі.\nСумесь гатункавых вінаў ў строгіх прапорцыях прыводзіць да адукацыі купажных напояў. А сумесны працэс закісання цалкам розных гатункаў абумоўлівае атрыманне сепажных тыпаў прадукцыі. Абсалютна ўсе гэтыя тэхналогіі выкарыстоўваюцца вінаробамі Малдовы.\nКласіфікацыя вінаў па колеры і вытрымцы\nМалдаўскія віна традыцыйна класіфікуюцца па колеры: чырвоныя, ружовыя і белыя. Усе гэтыя віды вырабляюцца ў краіне.\nБольш за тое, напоі адрозніваюць і па якасных характарыстыках, і па тэрмінах іх вытрымкі. Гаворка ідзе пра ардынарным і высакаякасным прадукце. Звычайныя маладыя віна - ардынарныя напоі. Іх прадаюць, як правіла, у год ўраджаю. Што тычыцца высакаякасных гатункаў, то яны падзяляюцца на вытрыманыя (іх вытрымліваюць у тары не менш за паўгода) і калекцыйныя (іх вытрымліваюць як мінімум два з паловай гады).\nПа тэхналогіі вытворчасці адрозніваю натуральныя і спецыяльныя (зроблены з выкарыстаннем спецыяльных прыёмаў) напоі.\nЯк вядома, МОВ (Міжнародная Арганізацыя Віна) прытрымліваецца таго меркавання, што вырабляны прадукт проста абавязаны захоўваць свае гістарычныя назвы адносна той тэрыторыі, дзе ён вырабляецца. Напрыклад, шампанскім можа называцца толькі той напой, які выраблены ў правінцыі Шампань у Францыі.\nВа ўгоду міжнароднай канвенцыі малдаўскія віна маюць альтэрнатыўныя назвы, каб не выкарыстоўваць абароненыя маркі. напрыклад:\nХерас - напой плёнкавы Ialoveni.\nВіно портвейн - летні напой з доступам мінімальнага колькасці кіслароду Prometeu.\nМадэра - віно, якое прайшло апрацоўку цяплом, з доступам кіслароду Luceafur.\nВермут - араматызаваны напой Mireazma Codrului.\nСотерн - белае дэсертнае віно Nectar.\nЧым славяцца малдаўскія віна?\nАбсалютна ўсе малдаўскія віна маю выдатны густ і добра зарэкамендавалі сябе на міжнародных выставах. Яны папулярныя далёка за межамі Рэспублікі. Мы разгледзім некаторыя з іх.\nСухія віны Малдавіі характарызуюцца лёгкасцю, вытанчанасцю і своеасаблівасцю. Больш за тое, часцяком яны не саступаюць па якасці замежным напояў. Таму варта абавязкова паспрабаваць малдаўскія віна, цана вас парадуе. Некаторыя, як ні дзіўна, лічаць іх больш таннай заменай напояў з заходніх краін. Аднак гэта няправільна і несправядліва. Больш дэмакратычныя кошты на віно зусім не кажа аб іх дрэннай якасці.\nНаадварот, яны не сталі б гэтак папулярныя за межамі краіны, калі б мелі дрэнныя характарыстыкі. Успомнім пра найбольш папулярных напоях: алиготе «Онешты», віно «Малдаўскае», «Дняпроўскае Белае», «Флояра Вией», «Романешты», «Траминер», «Алб дэ Кодру», «Сильванер», «Негру дэ Пуркарь», «Гратиеште», «Совиньон дэ Хынчешты», кабернэ «чума».\n«Негру дэ Пуркарь»\n«Негру дэ Пуркарь» лічыцца адным з самых лепшых чырвоных сухіх вінаў Малдовы, ня саступаюць па якасці больш вядомым і дарагім замежным маркам. Назва напой атрымаў па месцы вытворчасці, які знаходзіцца на правым узбярэжжы Днястра ў сяле Пуркары. Для яго вырабу выкарыстоўваецца вінаград, вырашчаны менавіта ў гэтай акрузе. Ён тут вельмі добра расце, назапашваючы вялікая колькасць цукру.\n«Негру дэ Пуркарь» - гэта купажное віно, якое вырабляецца з некалькіх гатункаў: кабернэ-совиньона, саперави, Рара нягре. Прычым кабернэ ў напоі прысутнічае да шасцідзесяці адсоткаў. Спецыялісты кажуць, што гэта выдатная аснова для арыгінальнага віна. А вось сапрерави і Рара нягре надаюць свежасць і мяккасць адначасова, спрыяючы атрыманню прыгожага букета, які мае лёгкі чорных парэчак тон. Густ адрозніваецца аксаміцістай і пяшчотай. Гэта віно атрымала міжнароднае прызнанне. Яго нават пастаўляюць у каралеўскі Англійская двор. Кошт такога віна ўраджаю 1987 году - больш за сем тысяч рублёў.\nБелыя віна Малдовы\nЧастка сухіх белых вінаў Малдовы вырабляюць з гатунку вінаграда «фетяску». Самыя добрыя з іх неаднаразова адзначаліся на міжнародных конкурсах: «Флоаря вией», «Флоряска». Паколькі гатунак «фетяску» спее вельмі хутка, то хуткаспелымі з'яўляюцца і напоі, вырабленыя з яго. На другі год вытрымкі яны набываюць свае найлепшыя якасці, а да пятага годзе - практычна ўсе іх губляюць. Яны становяцца даволі пасрэднымі, страціўшы паўнату букета. Знаўцы выдатна разумеюць, што вялікі тэрмін вытрымкі такога віна на этыкеце павінен насцярожыць, і ўжо ніяк не варта набываць такі напой.\nГэта сухое чырвонае віно, якое вырабляецца з кабернэ-совиньона. Яно мае цёмна-чырвоны колер. У букеце прысутнічаюць тоны ванілі, рэзкіх затавак, ноткі зялёнага перцу, мяккага сыру, дуба, вяленых ягад парэчкі чорнай. Смак вельмі лёгкі і мае фруктовы адценне з доўгім рэхам смаку.\nТакі напой варта падаваць да тлустага мяса ці страў з дзічыны, астудзіўшы да васемнаццацi градусаў.\nСапраўдныя знаўцы і гурманы аддаюць перавагу «Криковское кабернэ» ўраджаю восемдзесят сёмага года. Безумоўна, такі напой больш дарагі, чым іншыя малдаўскія віна, але смакавыя характарыстыкі апраўдваюць такую цану. Гэта віно мае адзін нязначны недахоп у выглядзе трохі падвышанай кіслотнасці, але падобнае сустракаецца і ў іншых калекцыйных вінах Малдовы. У астатнім гэты напой заслугоўвае толькі хвал.\nСмакавыя характарыстыкі алиготе\nВіно - арыгінальнае, вырабляецца ў Малдове з даўніх часоў. Найлепшыя ўраджаі збіраюцца ў цэнтральнай зоне. Колер напою вагаецца ад вельмі светлага зялёнага да залацістага. Віно мае прыемны густ з пахам палявых кветак, фіялак. Малдаўскае алиготе - віно, якое адрозніваецца свежасцю і збалансаванасцю.\nНаогул, напоі з вінаграда "алиготе" адрозніваюцца сваёй лёгкасцю, свежасцю і гарманічнасцю густу. Кошт віна вагаецца ад шасцістах рублёў і да дваццаці тысяч, у залежнасці ад года ўраджаю і паходжання вінаграда. Напой звычайна вытрымліваецца два гады.\nМалдаўскае віно ізабела вырабляецца з аднайменнага гатунку вінаграда. Яно мае характэрны смак, які ні з чым не пераблытаць.\nПершапачаткова гэты вінаградны гатунак быў прывезены з Амерыкі ў Еўропу і атрымаў даволі шырокае распаўсюджванне менавіта як вінны гатунак. Імпанавала і тое, што ён быў устойлівы да рознага роду захворванняў, якім схільныя гэтыя расліны. На постсавецкай прасторы "Ізабэла" распаўсюджаная ў Азербайджане, Грузіі, Чарнаморскім узбярэжжы Каўказа, Малдовы і Краснадарскім краі. З гэтага гатунку рыхтуюць выдатныя чырвоныя сталовыя напоі. Яны малоокрашенны і маюць характэрны прысмак суніцы. Праўда, такое віно хутка старэе і губляе свой афарбоўка. Сталовыя віна з гэтага гатунку маюць характэрны ружовы колер і выдатны водар.\nКоштавая палітыка розная. Напрыклад, кошт Ізабелы з серыі «Холмы Малдовы» - ад чатырохсот пяцідзесяці рублёў. А вось паўсалодкае Case Mare будзе каштаваць больш за тысячу.\nСама назва «вермут» адбылося ад нямецкага слова "палын". У склад інгрэдыентаў гэтага напою могуць уваходзіць больш за дваццаць відаў траў, але прысутнасць зваблівай і гарачай палыну з'яўляецца абавязковай умовай. Араматызаваныя віна яшчэ ў даўнія часы лічыліся гаючымі. Адным з найбольш папулярных сярод такіх напояў у СССР лічыўся «Букет Малдавіі». Першапачаткова для яго вытворчасці усе патрэбныя травы і араматычныя дабаўкі прывозіліся з Італіі. А праз некалькі гадоў малдаўскія вінаробы перайшлі на мясцовыя травы.\nУ цяперашні час «Букет Малдавіі» как-то страціў свае пазіцыі на рынку - ці то з-за адсутнасці рэкламы, ці то па іншых прычынах. Хоць раней быў бясспрэчным фаварытам. Нават мясцовыя знатакі вермутаў зараз хутчэй возьмуць марціні, хоць родны вермут, кошт якога ніжэй, не саступае па смакавых якасцях. Уражвае і тое, якая колькасць траў выкарыстоўваецца ў яго падрыхтоўцы: мята, рамонак, ліпа, каляндра, баркун і яшчэ многія іншыя. Усяго гэта каля дваццаці відаў. І безумоўна, палын, без якой сапраўдны вермут нельга ўявіць.\nМаючы выдатныя смакавыя характарыстыкі, вермут, цана якога стартуе ад пяцідзесяці рублёў, цалкам можа канкурыраваць з замежнымі маркамі.\nБезумоўна, малдаўскія віна заслугоўваюць увагі прыхільнікаў і знатакоў гэтага выдатнага напою. Тым больш што яны маюць добрае якасць і дэмакратычныя кошты пры гэтым. Ды і нельга скідаць з рахункаў стогадовыя традыцыі ў вінаробстве.\nПадрабязна пра тое, колькі градусаў у шампанскім\nГарэлка "Пасольская". Склад, вытворчасць, цана\nBlanche de Bruxelles - шэдэўр бельгійскіх півавараў\nАбрыкосавая наліўкі: некалькі рэцэптаў\nЯк выбраць малдаўскі каньяк?\nЗалацісты стафілакок. Сімптомы. лячэнне\nЯк стаць лепшым, калі справа тычыцца пацалунку\nАдталая вада і яе ўласцівасці\nПераходнай ўзрост у дзяўчынак: прыкметы і сімптомы. У колькі пачынаецца і ў колькі сканчаецца пераходны ўзрост у дзяўчынак?\nКамень говлит: ўласцівасці, значэнне, ужыванне\nВлог - гэта нескладана! Што такое влог?\nКалыска Baby Jogger City Mini - лепшае набыццё для прыхільнікаў шпацыраў з дзецьмі па гарадскіх джунглях!\n"Флемоксин 250": інструкцыя, апісанне, водгукі\nКуры геркулес. Змест і развядзенне курэй


Лукашэнка возьмецца за лён у Карэлічах і Дзятлава\nАляксандр Лукашэнка працягвае інспекцыю па Гарадзеншчыне. Чарговымі кропкамі ягонага маршруту стануцца Карэлічы і Дзятлава. Пад асаблівы кантроль там кіраўнік краіны паабяцаў узяць рэгіянальныя ільнозаводы. Напярэдадні візіту «Белсат» з’ездзіў у Карэлічы і даведаўся, чаго чакаюць ад кіраўніка краіны і як рыхтуюцца яго сустрэць.\nЯкасць лёну ў Карэлічах праверыць Аляксандр Лукашэнка. Падрыхтоўка да візіту тут распачалася адразу пасля заявы, што ён плануе наведаць мясцовы ільнозавод. Прыбіранне лёну з палеткаў у Карэліцкім раёне ідзе ўзмоцненымі тэмпамі – таго патрабуе не толькі спрыяльнае надвор’е, але і абяцаны высокі візіт.\nСыравіну звозяць на бліжэйшае прадпрыемства «Карэлічы-лён». У кіраўніцтве, аднак, сцвярджаюць, што адмыслова не рыхтуюцца, бо «заўжды гатовыя», але цяжкасці ёсць: два мінулыя гады сталіся «правальнымі» з-за дрэннага ўраджаю. На сёлета прагнозаў не даюць і размаўляць адмаўляюцца, але працаўнікі на прадпрыемства не скардзяцца.\n«Вельмі добра працуецца: ёсць праца, добра аплочваецца. У сярэднім заробак – не менш за 500 рублёў. Начальства да нас добра ставіцца, годна, і заробак годны. Але кожны хацеў бы яшчэ большы – я так думаю, маё меркаванне – мо б хто інакш сказаў», – кажа працаўніца заводу Алена Чэмярыс.\nАнансаванага візіту ў Карэлічах чакаюць і рыхтуюцца на ўсіх узроўнях: парадкуюць дарогі і ўсе падʼязныя шляхі. Самых жа працаўнікоў перадусім турбуе як аплачваецца іхная праца, і вырашэнне праблемы нізкіх заробкаў якраз і ўскладаюць на візіт высокага госця.\n«Хапае працы, а заробкі… так сабе».\n«Каб заробак лепшы быў, бо што гэта – 200 рублёў. Усё ж ён прэзідэнт – трэба ж і калгаснікаў больш паважаць – лепшы заробак даць. А якія яшчэ перамены чакаць – галоўнае, каб мір быў, а на кавалак хлеба заробім».\n«Ён робіць сваю работу, а мы сваю. Хочам, каб заробак падняў крыху вышэй, а ўсё астатняе задавальняе, нібыта дзеці, усё ў парадку. У мяне 350 рублёў, але ж неяк жывём», – кажуць працаўнікі камунальных службаў.\nАдсутнасць працы, малыя заробкі і чынавенскае гаспадаранне – галоўныя праблемы, пра якія кажуць таксама іншыя жыхары Карэлічаў:\n«Чулі пра візіт, чакаем, хацелі бы сустрэцца, за руку павітацца, але хто нас туды пусціць? Хацеў бы… Больш начальства прыціскаць, а то расперазаліся зусім».\n«У нас няма працы ў Карэлічах, няма. Крыху працуе маслазавод і ільнозавод – вельмі цяжка з працай, нават будаўнічых арганізацыяў няма».\n«Няхай едзе, паглядзіць, як народ жыве – у кожным двары машына, але хочацца лепш – народ, пенсіянеры пакрыўджаныя».\nАйчынны лён – сярод стратэгічных беларускіх сельгаскультураў: на яго перапрацоўванні занятыя каля 40 ільнозаводаў ва ўсёй краіне. Аднак абʼём і якасць льняных вырабаў – не канкурэнтная на еўрапейскім рынку. У кірунку рэанімацыі льнаводчай галіны краіны нават прымаліся некалькі адмысловых дзяржаўных праграмаў, кажа лідар незалежнага прафсаюзу Аляксандр Ярашук:\n«Мы маглі б быць канкурэнтаздольнымі хаця б у сваім рэгіёне, але і тут губляем сваю канкурэнтаздольнасць, бо лён – вельмі «трапяткая» культура, тонкая тэхналагічна. І такі вульгарны гаспадарчы арганізм, як калгас, не прыдатны да таго, каб займацца ільнаводствам».\nПаводле адмыслоўца, эфектыўнасць ільнаводства магчымая пры ўмове рэфармавання ўсяго працэсу вытворчасці. Але шэраг візітаў у рэгіёны кіраўніка краіны – гэта яшчэ і падрыхтоўка да недалёкіх парламенцкіх і прэзідэнцкіх выбараў.\nГаліна Абакунчык, belsat.eu\nТэгі: візіт Лукашэнкі Галіна Абакунчык Дзятлава карэлічы лён\n30 гадоў таму была прынятая Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце\nГаладоўніц руху «Маці 328» наведалі прадстаўнікі Святланы Ціханоўскай\n08:20 Размова дня - Размова дня цяпер\n08:40 Давайце разбірацца


Што такое тэмпература і наколькі яна небяспечная для любога жывога істоты, ведае кожны. Тое ж самае ставіцца і да кампутараў з ноўтбукамі. Павышаныя значэння тэмпературы на працэсары могуць прывесці да выхаду з ладу як самога ЦПУ, так і астатняй частцы вашай ЭВМ. Каб гэтага пазбегнуць, вам спатрэбіцца гаджэт для вымярэння тэмпературы працэсара.\nПроста і хутка\nКалі вы карыстаецеся аперацыйную сістэму версіі да Windows Vista, то гаджэт тэмпературы працэсара для Windows 7 вам недаступны. Аднак што рабіць, калі неабходнасць маніторынгу гэтага параметру застаецца актуальнай? У вас ёсць некалькі варыянтаў, як даведацца патрэбную вам інфармацыю.\nІншыя праграмы. Іх нельга назваць гаджэтамі, паколькі яны не працуюць пастаянна і не вырабляюць маніторынг характарыстык працэсара ў рэальным часе. Яскравым прыкладам можа служыць ўтыліта AIDA 64. З інтуітыўна зразумелым інтэрфейсам, гэтая праграма дапаможа вам даведацца неабходныя дадзеныя. Калі вы яе запусціце і пяройдзеце ў левым меню ва ўкладку "Датчыкі", то справа зможаце ўбачыць усё, што вам трэба.\nBIOS. Яшчэ адзін спосаб даведацца разгляданы параметр, не выкарыстоўваючы гаджэт для Windows 7. Каб патрапіць у яго, вам неабходна пры ўключэнні ПК націснуць клавішу F2 або F3. Перайшоўшы ў стандартныя налады (Standart CMOS features), выбраць пункт "Энергія" (Power). Там вы зможаце ўбачыць бягучую тэмпературу працэсара і наладзіць автовыключение кампутара пры дасягненні гэтым параметрам вызначанага значэння.\nВытворцы матчыных поплаткаў і працэсараў нярэдка самастойна выпускаюць праграмы і гаджэты для падтрымкі іх абсталявання. Сярод іх можна сустрэць і ўтыліты для вызначэння тэмпературы працэсара. Давайце разгледзім некаторыя з іх.\nНапрыклад, Intel выпусціў гаджэт тэмпературы працэсара для Windows 7 пад назвай Intel Core Series. На дадзены момант даступная версія 2.5. Гэта зручны інструмент, які дазваляе вызначаць тэмпературу ядраў працэсара і загружанасць аператыўнай памяці.\nЦі іншы гаджэт тэмпературы працэсара AMD. CPU Speed Intel or AMD Professional - гэта прыстасаваная для вызначэння хуткасці працэсара і асноўных яго характарыстык, у тым ліку і нагрэву, праграма.\nШто можна сказаць пра такіх прыкладаннях? У большасці выпадкаў яны прыстасаваныя да працы выключна з запчасткамі пэўнага вытворцы, таму іх выкарыстанне можа выклікаць цяжкасць.\nНарэшце, мы падышлі да самай сутнасці пытання. Які гаджэт тэмпературы працэсара для Windows 7 лепш выкарыстоўваць на хатнім кампутары? Значная частка такіх праграм распаўсюджваецца бясплатна, і вы можаце спампаваць іх на любым файлаабменніках. Давайце разгледзім найбольш папулярныя варыянты гаджэтаў.\nAll CPU Meter. Гэтая праграма была створана як гаджэт і індыкатар нагрузкі цэнтральнага працэсара і памяці персанальнага кампутара. Яна досыць кампактная, аднак гэта адбіваецца на функцыянальнасці. Нягледзячы на тое што ў гэтым гаджэце падтрымліваюцца шмат'ядравыя працэсары, ён не здольны паказваць усю тэмпературу.\nДосыць своеасаблівы гаджэт Rockstar extras ўключае ў сябе функцыі, сабраныя "у кучу" па незразумелай логіцы. Але пры гэтым ён здольны выводзіць на экран такія параметры, як загружанасць працэсара і памяці, тэмпература ЦПУ і відэакарты, інфармацыя аб жорсткім дыску і кошыку.\nСамы апцыянальны гаджэт тэмпературы працэсара для Windows 7 - гэта Core Temp. Як зразумела з назвы, гэтая праграма дастаткова вузкаспецыялізаваных, што дае ёй пэўныя перавагі. Напрыклад, хуткасць і дакладнасць вызначэння тэмпературы працэсара ў рэальным часе, а таксама месца на цвёрдым дыску, якога патрабуецца вельмі мала.\nЯк бачыце, існуе мноства спосабаў і гаджэтаў для вызначэння тэмпературы ўнутры вашага сістэмнага блока. Які б выбар вы ні зрабілі, кожны з прадстаўленых спосабаў дапаможа вам справіцца з задачай.\nІ пара невялікіх саветаў у завяршэнне. Калі вы сабраліся "разганяць" працэсар, паклапаціцеся спачатку аб дадатковым астуджэнні і падніміце ў "Биосе" парог тэмпературы, пры якой адбываецца аўтаматычнае выключэнне персанальнага кампутара.\nРэанімацыя флэшкі. Якая лепшая ўтыліта для рэанімацыі флэшкі?\nСмартфон Sony Xperia T3: характарыстыкі, агляд, фота, водгукі\nСамыя прыгожыя навушнікі ў свеце: агляд мадэляў.\nДзіцячыя антирефлюксные сумесі. Як выбраць антирефлюксную сумесь для нованароджанага\nКарціна пра Вялікую Айчынную вайну - адлюстраванне болю і надзеяў\nЗаход Сонца і яго значэнне для падарожнікаў\nПрэпарат "Флебодиа". Інструкцыя па ўжыванні.\nШто такое "Азазія"? Вывучаем слэнг.


19.09.2018 / 23:16\nУ польскіх медыя актыўна абмяркоўваюць нядаўні сумесны здымак кіраўнікоў ЗША і Польшчы Дональда Трампа і Анджэя Дуды. Фатаграфію апублікаваў на сваёй старонцы ў твітары амерыканскі прэзідэнт, падпісаўшы: «Сёння для мяне вялікі гонар вітаць прэзідэнта Польшчы Анджэя Дуду ў Белым доме».\nНа здымку прэзідэнты падпісваюць сумесную дэкларацыю аб стратэгічным партнёрстве ЗША і Польшчы, толькі Трамп гэта робіць седзячы, а Дуда стоячы.\nФотаздымак выклікаў абурэнне сярод многіх польскіх палітыкаў і грамадскіх дзеячаў.\nБылы прэзідэнт Польшчы Браніслаў Камароўскі заявіў, што яму сорамна, і што такая сітуацыя не павінна мець месца. Таксама ён асудзіў Дуду за намер назваць новую базу ЗША ў Польшчы «Fort Trump», бо базы яшчэ няма і невядома, ці з'явіцца яна ўвогуле.\nСпецыялісты па міжнародных адносінах у эфіры польскіх медыя таксама заявілі, што такое падпісанне дэкларацыі — парушэнне дыпламатычнага пратакола.


Ілья Гурскі. На скрыжаванні дарог\nБыстры, серабрысты Нёман у затоцы нібы спыніўся ў сваім імклівым бегу, закружыўшы ў віры пажоўклае лісце. Зайшло сонца. У сіняй гладзі вады, як у люстэрку, адбіліся блакітным ззяннем месяц, залацістыя зоры, пуховыя воблакі, што, як статкі баранчыкаў, паволі плылі з поўначы на поўдзень. На пагулянку выйшаў, відаць, сом. Ён раз-пораз усплёскваў ваду, парушаючы вячэрнюю цішыню.\nНа крутым беразе рэчкі раслі каржакаватыя дубы, раскінуўшы свае галіны, утвараючы своеасаблівыя шатры. Далей стройнымі радамі ўзвышаўся саджаны сасновы падлесак, пахла смалою. Дзесьці, нібы малое дзіця, заплакала сава: «Ку-га-а!», потым быццам засмяялася: «Хо-хо-хо-о!» Лес напоўніўся рэхам. З рэчкі павеяла прахалодай.\n— До-о-бра-а!.. — гаворыць сам сабе Мірон Андрэевіч Корань, высокі і сутулы стары, з парэпанымі рукамі, у акулярах, з сівымі апушчанымі вусамі і шэрымі вачыма. Ён закінуў у рэчку вуду са званочкам, пасля ўзяў абвязаны белай анучкай збанок за ручку, ускінуў на плячо палінялы рукзак і цяжкаю хадою падышоў ла кастра.\nЮшка са свежай рыбы ўжо кіпела, у носе казытаў прыемны пах. Корань зменшыў агонь, каб не выкіпаў навар, прысеў. Мы былі ў добрым настроі: як-ніяк, а на юшку рыбы налавілі, хацелася каля кастра пагаварыць, падумаць, памарыць. Яшчэ мне карцела пачуць ад старога пра першыя дні рэвалюцыі ў Петраградзе. Корань тады працаваў качагарам на Пуцілаўскім заводзе. Патрэсквала сухое голле, час ад часу ўзвіваліся языкі полымя, разразаючы цемень, навокал мігцелі цені.\n— Ну і абмялеў Нёман, проста не пазнаць рэчкі, — загаварыў Корань. — Што ж, многа вады сплыло... Бывала, калі з бацькам плыты ганялі... Дзіва, гэтак лясы спляжыць!.. Быў я сёння на сваёй радзіме... Там, дзе раней шумела пушча, цяпер гола... хоць у бубен бі...\n— А вы хіба з гэтых мясцін? — спытаў я.\n— Родам я з вёскі Каласовічы, недалёка ад нас і пачынаецца славутая рэчка, — адказаў стары. — Дзе б я ні быў: ці ездзіў на паравозах і суднах, ці стаяў каля топак электрастанцый, я часта з замілаваннем успамінаў радзіму, сцежкі, дзе вучыўся хадзіць.\n— Цікава, — аж прыўстаў я. — А мне адзін чалавек з сур’ёзным выглядам даводзіў: паколькі рабочы па сваёй прыродзе інтэрнацыяналіст, то што яму да радзімы...\n— А па-мойму, — папраўляў агонь Корань, — толькі той чалавек, які па-сапраўднаму любіць радзіму, свой народ, сваю культуру, звычаі і мову, якой маці навучыла, можа быць сапраўдным інтэрнацыяналістам...\nМне ніколі не прыходзілася гаварыць з рабочым на гэтую тэму, а таму я пастараўся падтрымаць размову.\n— Хто яго ведае чаму, але так здарылася, — пачаў я, — што на нашу краіну і на яе людзей некаторыя глядзелі зверху ўніз. Казалі, што наш народ забіты, не мае характару, чаго ад яго чакаць?..\n— Н-да!.. — пасуравеў Корань. — Давайце ўдакладнім: хто імкнуўся прынізіць беларусаў? Паны распаўсюджвалі аб іх думку, што гэта людзі цёмныя, што ім не ўласцівы высокія ідэалы. З лёгкай рукі нейкага пана, які напісаў пра беларуса, пэўна, з расказу такога ж самага пана, яго іначай і не ўяўлялі, як з каўтуном на галаве, ціхім і пакорлівым. Давайце разбяромся, ці гэта так.\nМяне і раней цікавіў Корань, з ім было аб чым пагаварыць, але сёння ён паўставаў у іншым святле. Недарма кажуць: каб чалавека пазнаць, трэба з ім пуд солі з’есці. Не звяртаючы ўвагі на юшку, якая моцна кіпела, я слухаў старога. Але Корань не з такіх, каб дарэмна псаваць рыбу, — ён зняў з палкі закураны салдацкі кацялок з юшкай і паставіў збоку на вуголле.\n— І трэба ж было беларусу пасяліцца на скрыжаванні дарог, — набіўшы люльку мультаном, задыміў Корань. — Колькі па іх праходзіла ўсялякіх заваёўнікаў, якія імкнуліся захапіць дабро, здабытае працаю нашых рук. Разам з рускімі і ўкраінцамі беларусы білі Мамая на Куліковым полі, Радзівіла пад Мінскам, Карла XII каля вёскі Лясная і пад Палтавай, Напалеона на Бярэзіне, войскі кайзера Вільгельма II і легіёны Пілсудскага, нарэшце, білі орды Гітлера. Незлічоныя курганы, дзе парахнеюць косці чужынцаў, — гэта нямыя сведкі шматлікіх бітваў, што тут адбываліся. На беларускай зямлі неаднойчы разыгрываліся крывавыя драмы, і, зразумела, нашаму брату нямала пападала. Не раз крывёю ўмываліся. Прайшоўшы праз такую школу выпрабаванняў, беларус загартаваўся, на векі вечныя парадніўся з братнімі народамі, стаў незалежным і больш за ўсё любіць радзіму і свабоду. — Корань падумаў. — Мінчане адны з першых у семнаццатым годзе патрабавалі рашучых дзеянняў, звяржэння ненавіснага Часовага ўрада. Значыць, разумелі, што да чаго! Палешукі першыя ў васемнаццатым годзе паднялі паўстанне супраць кайзераўцаў. Гэта што-небудзь ды значыць!\n— Плысці супраць плыні нялёгка, — уставіў я. — Колькі гаварылі і пісалі, што беларус ціхі, няздатны пастаяць за сябе. У некаторых гэтая думка ўсталявалася. Паспрабуй давядзі ім.\n— А давесці трэба! — Корань пастукаў люлькай па абцасе юхтовага бота, выбіваючы попел. — Англічане кажуць: «Чыстае сумленне не баіцца абвінавачванняў». Беларус таму, што яго зневажалі, не стаў горшы. Бруднае да чыстага не прыстае. Праўда, беларусы, як і ўсе людзі на зямлі, неаднолькавыя. Трапляе часам і людскі шлак, але не яго я маю на ўвазе, калі гавару пра беларусаў.\nМне прыемна было пачуць ад рабочага такую думку аб сваіх людзях.\n— Мірон Андрэевіч! — звярнуўся я да Кораня. — дзе вы былі і што рабілі ў час вайны?\n— Якой вайны? Я іх тры перажыў.\n— Вайны з фашыстамі. .\n— А-а-а... — Стары падумаў. — Пра сябе як быццамі не зручна гаварыць, але раскажу.\nУ гэты час забрынкаў званочак, і Корань стрымгалоў кінуўся да рэчкі, адкуль у яго спрыт узяўся.Ён выхапіў вудзільна, пацмокаў, паахаў, зноў начапіў прынаду і закінуў вуду.\n— Недарма кажуць: паспяшыш — людзей насмяшыш, — вяртаючыся да кастра, шкадаваў ён. — І нешта добрае бралася... Няйначай галавень... толькі луской бліснуў...\nКорань прымайстраваўся каля шурпатага дуба і загаварыў:\n— На другі дзень, калі фашысты прыйшлі ў Мінск, я кінуў работу на электрастанцыі і з сям’ёю падаўся на бацькаўшчыну, у Каласовічы. З блізкіх родных там нікога не асталося — адны паўміралі, а другія разбрыліся па свеце. Бацькава хата даўно струхлела, і нават вуглоў не было. Закватаравалі мы ў канцавой хаце, ва ўдавы Мальвіны Дзяругі, старой кабеты. Яна была ціхая, здавалася, вады не замуціць, толькі ўпалыя вочы неяк асабліва гарэлі. Я неяк застаў яе за работаю: яна выкройвала торбу з кужэльнага палатна. Адна ўжо была гатова. «Навошта вам, цётка Мальвіна, гэтыя торбы?» — спытаўся я. «Родненькі, — апаліла яна мяне сваімі праніклівымі вачыма, — не чакай дабра ад гэтага гадаўя. Чаго іх прынесла нячыстая сіла да нас? Каб парабаваць. То, можа, торбы спатрэбяцца — ці схаваць што, ці хадзіць з імі...» Праз некаторы час Мальвіна стала разведчыцай. Але я забягаю наперад.\n— Хіба вы былі ў партызанах? — пацікавіўся я.\n— Так, — сцвердзіў Корань. — Павінен вам сказаць, што не ў маёй натуры выхваляцца, але я падняў Каласовічы на барацьбу. Хоць каб не я зрабіў, другі б знайшоўся. Праўда, пакуль разварушыліся каласавічане, прайшоў пэўны час. Людзі нездаволены былі, што савецкае войска так паспешліва адступіла. «Нейкі, мусіць, непарадак, — гаварылі. — Пэўна, нехта даў зяўка». Але калі падняліся, горача было фашысту на нашай зямлі. Што праўда, то праўда, — ціхі наш народ, але да пары, пакуль разгневаецца, а потым толькі трымайся! Мне нашы людзі нагадваюць захаваную сілу спружыны, якая моцна б’е, вызваляючыся ад сціскання.\n— А для чаго цётцы Мальвіне патрэбны былі торбы? — напомніў я.\n— Начапіўшы торбы, прыкінуўшыся жабрачкай, з кіем у руках, уся ў чорным, цётка Мальвіна скалясіла некалькі раёнаў, збіраючы звесткі аб праціўніку, — паведаміў Корань. — Пра яе кемлівасць і адвагу шмат можна гаварыць, але я раскажу пра самае галоўнае. Аднойчы на наш атрад наваліліся вялікія сілы гітлераўцаў з танкамі. Прызнацца па праўдзе, моцна тады фашысты білі партызан — мы сыходзілі крывёю. У нас не было чым абараняцца ад танкаў. І вось у баі пад вёскай Забалоцце, дзе партызанам пагражала поўнае акружэнне, гэтая старая жанчына са звязкай гранат выйшла на паядынак з танкам. У танку разляцелася гусеніца, і страшыдла з крыжам задыміла. Сваёй геройскай смерцю Мальвіна Дзяруга натхніла партызан і фактычна выратавала атрад. І гэта зрабіла простая беларуская сялянка. Пазайздросціць можна!\n— Згодзен, — сказаў я.\n— А колькі было слаўных спраў у іншых нашых жанчын у час вайны, я ўжо не кажу пра мужчын — партызан і савецкіх воінаў, — усхвалявана гаварыў Корань.— Уся Беларусь узнялася на барацьбу. Нашаму народу даражэй за ўсё свабода. Дзеля яе нашы людзі не шкадавалі жыцця. Два мільёны дзвесце тысяч загінула нашых людзей на фронце і ў тыле праціўніка. Акрамя гэтага, гітлераўцы трыста восемдзесят тысяч юнакоў і дзяўчат вывезлі ў Германію. Фашыстам ва ўсім памагалі людзі з чорнымі душамі — беларускія буржуазныя нацыяналісты, будзь яны праклятыя! Але народ выстаяў. — Корань уздыхнуў. — Як ні цяжка нам узнімаць гарады і вёскі, але трэба паклапаціцца і пра герояў нашага народа, ушанаваць іх памяць.\nКорань гаспадарлівым вокам паглядзеў на юшку, зняў кацялок з вуголля, і мы сталі рыхтавацца да вячэры. Разліўшы страву — мне ў вялікую салдацкую конаўку, а сабе ў пагнутую алюмініевую міску, — стары вывернуў рыбу ў агонь.\n— Што вы зрабілі? — здзівіўся я.\n— Н-да... — Корань ухмыльнуўся. — Сапраўдны рыбак ніколі не будзе есці вываранай рыбы. Які з яе наедак!\nСтары моўчкі сёрбаў юшку. Я спрабаваў загаварыць пра самае галоўнае, дзеля чаго паехаў на рыбалку, пра Петраград, але ён зрабіў выгляд, што не чуе мяне. Тады я пачаў есці. Якая гэта была смачная юшка, можа ведаць толькі той, хто хоць раз у жыцці ласаваўся ёю каля кастра ўначы. Не ў крыўду хай будзе сказана: ні адна самая найлепшая гаспадыня на кухні такой ежы не згатуе! Павячэраўшы, Корань закурыў, потым памыў кацялок, набраў вады і паставіў на жар для чаю.\n— Чалавек, груба кажучы, нагадвае мне крыху топку катла, — сказаў Корань. Добра заправіш яе — пары будзеш мець у дастатку...\n— Мірон Андрэевіч! А як вы гледзіце на тое, што паравыя катлы, на якіх вы паўвека працуеце, у будучым страцяць сваё ранейшае значэнне? — запытаўся я.\n— Як я на гэта гляджу? — Корань, відаць, не чакаў такога пытання, ён моцна пацягнуў з люлькі і закашляўся. — Катлы зрабілі сваю справу і ў музеі зоймуць належнае месца... Хоць не адмовіліся ж мы ад каня, а чаму адмаўляцца ад катла... Ён яшчэ паслужыць чалавеку...\nМне казалі, што Корань, працуючы качагарам на Кіраўскім (былым Пуцілаўскім) заводзе, чуў прамову Леніна. Мяне гэта вельмі цікавіла, і я хацеў навесці яго на ўспаміны.\n— Мірон Андрэевіч! Кажуць, што вы бачылі Леніна? — нарэшце спытаў я. — Які быў Ільіч?\n— Помню — жвавы такі, але не мітуслівы, — заззяў Корань, — на ўсіх ласкава паглядае. Яго слова разумеў кожны, ды і як не разумець, калі яно гаварылася ў інтарэсах рабочага і ў абарону ўсяго народа. Вядома, яго разумелі лепш, чым іншых.\nІ Корань расказваў далей:\n— Гэта было ў маі 1917 года. Эсэры хацелі правесці на Пуцілаўскім заводзе мітынг. Пры дапамозе салодкіх прамоў Чарнова яны думалі сагітаваць сорак тысяч пуцілаўцаў на падтрымку Часовага ўрада.\nА Чарноў толькі на словах афарбаваны ў колер рэвалюцыі. Акрамя сувязі з масамі, якім ён гаварыў адно, Чарноў меў сувязь з буржуазіяй, якой гаварыў зусім другое.\nЭсэры пачалі агітаваць рабочых: прыходзьце, моў, на сход. Прыедзе красамоўнейшы з прамоўцаў — Віктар Чарноў.\nДаведаўшыся пра гэта, мы, беспартыйныя, пачалі прасіць бальшавікоў паведаміць у ЦК партыі, у палац Кшэсінскай.\nПуцілаўскі завод — найвялікшы арсенал, які вырабляў ваеннае ўзбраенне, вялікая маса рабочых, спаяных адзінай воляй і пралетарскімі інтарэсамі. Гэты калектыў заўсёды даваў рэвалюцыйны тон усяму рабочаму Піцеру, наводзіў страх на буржуяў стальной сваёй згуртаванаю грамадой. Калі рушыць саракатысячная маса Пуцілаўскага завода да Нарвскіх варот, якая сіла спыніць?\nМітынг пачаўся ў тры з паловай гадзіны дня на вялізнай плошчы заводскага двара. Гэта было вядомае месца пуцілаўскіх агульназаводскіх сходаў.\nТрыбуна была на скорую руку збіта будаўнічым цэхам без усялякага ўбрання, без кветак, простая драўляная трыбуна.\nКалі прагуў гудок, рабочыя першай змены выйшлі з цэхаў, спяшаючыся, на хаду пакуллем выціраючы рукі.\nХутка запаўняецца плошча, рабочыя займаюць чыгуначныя платформы: хто стаіць, хто садзіцца на край; усаджваюцца і стаяць на балванках, узбіраюцца на прылягаючыя карпусы — сталепракатны і жалезапракатны, на старую галоўную кантору. Тут і барадатыя старыя, і сярэднія, і зялёна-маладыя — стракаты пуцілаўскі састаў. Тут і салдаты, якія тады працавалі на заводзе.\nПрамоўца Чарноў красамоўна заклікае масу падтрымліваць Часовы ўрад, выплаўляць гарматы, рабіць снарады — шасцідзюймовыя, фугасныя і саракадвухсантыметровыя і, галоўным чынам, — гарматы, гарматы і гарматы для прадаўжэння вайны.\nНе цяжка было ў той час сабраць мітынг, але не кожны прамоўца мог уздзейнічаць на рабочага.\nСлухаюць яго ўважліва, ветліва, хоць ведаюць, што ён гаворыць не тое, чаго хочуць усе.\nТады яшчэ меліся сярод некаторай часткі рабочых абарончыя настроі. Не такі просты быў пераход да ліпеньска-кастрычніцкай барацьбы.\nКалі скончыў гаварыць Чарноў, раптам з’явіўся Ільіч. Неяк знянацку, з саракатысячнай масы падняўся ён на трыбуну.\nІ ў процівагу таму, што гаварыў Чарноў, Ленін давёў, што неабходна перш за ўсё заключыць мір без анексій і кантрыбуцый, спыніць кровапраліцце і голад, якія перажывае краіна.\nНе ведаю, ці знойдуцца такія словы, каб перадаць тое вялікае захапленне, тую сілу, якой ён падпарадкаваў усіх, хто яго слухаў.\nІ калі Ільіч, гаворачы ад імя ўсіх і за ўсіх, выказаў свае думкі адносна вайны, пералом сярод пуцілаўцаў адбыўся на вачах, і чацвёртага мая пуцілаўцы на Неўскім, а потым першага ліпеня ля магілы ахвяр рэвалюцыі патрабавалі:\n— Далоў дзесяць міністраў-капіталістаў, далоў Мілюкова і Гучкова дарданельскіх!\nРабочыя і цяпер помняць усё, што гаварыў Ільіч.\nІ кожны пуцілавец помніць гэтую грандыёзную карціну мітынгу рабочых, гатовых пайсці на любую барацьбу.\nГэты мітынг даў вельмі многа для гісторыі. Ён нацэліў пуцілаўскую масу, а пуцілаўская маса нацэліла ў рэвалюцыю. І гэты дзень я памятаю як самае цудоўнае ў маім жыцці, таму што ў гэты момант я ўбачыў велізарны пералом у розумах рабочых, зроблены сілай ленінскай праўды.\nКорань змоўк. Я быў узрушаны ад простага, але пераканаўчага расказу старога, які сам усхваляваўся і мне перадаў гэта хваляванне.\n— Скажыце, можа, вам яшчэ калі прыходзілася бачыць Леніна? — спытаўся я.\n— Не, больш не давялося, — адказаў Корань. — А вось майму сябру, рускаму рабочаму, аднойчы пашчаслівіла гаварыць з Леніным вось так, як я з вамі гавару. Гэты сябар узяў замуж маю зямлячку. Яны жылі ў Ленінградзе, і ў час блакады ён памёр. Калі скончылася вайна, жонка вярнулася на радзіму. Я на днях быў у яе... Кабета перадала мне адну цікавую рэч. — Корань дастаў з кішэні пацёртую запісную кніжачку і ўрачыста прамовіў: — Мой сябар вось у гэтай кніжачцы — ён ніколі не разлучаўся з ёю да апошняга дыхання — расказвае пра Ільіча.\n— Прачытайце, калі ласка, — узрадаваўся я.\nМы падклалі галля, ярка ўспыхнуў агонь. Корань разгарнуў запісную кніжачку (папера пажоўкла ўжо, сцерліся асобныя літары) і, запінаючыся, пачаў чытаць:\n«Калі Часовы ўрад быў скінуты, Керанскі, які ўцёк, пераадзеўшыся ў жаночую вопратку, дваццаць сёмага кастрычніка павёў красноўскую банду на Петраград, і пад Лугу хлынулі з фронту верныя яго абаронцы, сябры Керанскага.\nВаенна-рэвалюцыйны камітэт у Смольным, спяшаючыся, арганізаваў баявыя атрады для адпору Керанскаму. Але пуцілаўцы, не чакаючы агульнай мабілізацыі Петраграда, самі арганізавалі атрады Чырвонай гвардыі і проста з тэрыторыі завода паяздамі і пеша пайшлі на Заходні фронт, на Краснае Сяло, на Тайцы, на Лугу, супраць контррэвалюцыйнай арміі.\nНекалькі дзён быў я з атрадам пад Лугай. Там, у лясах Лужскіх, прыйшлося нам сустрэцца з атрадамі Керанскага. Мы ім падсыпалі куль, і яны вымушаны былі ўцякаць, як пацукі. Але ў нас не хапала панарам для гармат і не было правадоў і апаратаў для палявой тэлефоннай сувязі, а яшчэ прадбачыліся сутычкі з гатчынскай кераншчынай.\nТады я быў тэрмінова камандзіраваны на Пуцілаўскі завод для неадкладнай дастаўкі на фронт панарам і тэлефоннага абсталявання.\nЯ вярнуўся ў Піцер, прыняў усе неабходныя меры і, пакуль таварышы рыхтавалі ўсё патрэбнае, дзяжурыў у заводскім камітэце.\nПад трыццатага кастрычніка, прыкладна ў гадзіну ночы, дзяжурыў я з адным таварышам у памяшканні былога вагоннага аддзела Пуцілаўскага завода. На дварэ было сыра і холадна. Прагаладаліся. На пліце ў маім салдацкім кацялку зварылі бульбу, якую нам прынёс заводскі агароднік. Згатавалі чаю і размаўлялі аб падзеях. Я расказваў пра тое, як мы біліся на фронце.\nРаптам аднекуль у суседнім пакоі, які вядзе да выхаду, з’яўляюцца дзве постаці. Адна — у скураной куртцы, у скураных штанах і ў рускіх ботах, з пісталетам на баку, а другая — сярэдняга росту, у асеннім паліто з паднятым каўняром і кепкай на галаве. Уваходзяць ціха і ідуць да нашага стала.\nМы ў сваю чаргу ідзём да іх насустрач.\nЯ зараз не помню, хто быў другі, але чалавек у паліто быў Ленін.\nМы трохі захваляваліся, чаму так позна Ільіч на заводзе. Спачатку меркавалі, што якое-небудзь асаблівае здарэнне яго сюды прывяло.\nЯны прыйшлі да нас у пакой, і Ільіч пачаў распытваць. Ён задаваў мноства пытанняў, сярод якіх мне запомніліся:\n— Які настрой на заводзе? Як рэагуюць рабочыя на захоп улады? Ці ідуць рабочыя на фронт?\nМы яму растлумачылі, што настрой на заводзе добры, вялікая колькасць рабочых паслана ўжо на фронт. Узбраення спачатку не хапала, але зараз дастаткова. Арганізуем дадатковыя атрады. З пульманаўскіх вагонаў для перавозкі вугалю са спецыяльнай сталі, якая ёсць на заводзе, зрабілі нядрэнны браняпоезд.\nТут я яшчэ дадаў:\n— Бяру неабходныя для фронту панарамы і тэлефонны матэрыял для сувязі і вяртаюся заўтра з імі ў атрад.\nЗатым прапанавалі мы яму чаю і звараную бульбу:\n— Можа быць, хочаце, Уладзімір Ільіч, есці?\nЁн ахвотна згадзіўся:\n— Не зашкодзіць...\nЁн з’еў бульбы з хлебам і выпіў шклянку чаю. І я сказаў бы, што ён быў галодны. Бачыў я — еў ён з ахвотай. Відаць, заняты сур’ёзнымі справамі, не меў часу падумаць пра яду.\nКалі мы запыталі яго аб прычыне прыезду, ён сказаў, што вяртаецца з фронту.\n— Я заехаў па дарозе даведацца, якое становішча на Пуцілаўскім заводзе.\nМы сядзелі ўчатырох. Паўгадзіны Ільіч з намі гутарыў.\nГэтую гісторыю пра тое, як Ільіч еў бульбу ў пуцілаўскім заўкоме, ведаюць усе пуцілаўцы.\nБыло ўжо вельмі позна, калі Ільіч, цёпла развітаўшыся з намі, паціснуўшы нам моцна рукі, пажадаў поспехаў і выказаў упэўненасць у тым, што мы пераможам.\nМы яго праводзілі да выхаду з завода і выпусцілі праз брамку вагоннага аддзела.\nПотым мы вярнуліся ў памяшканне заводскага камітэта, поўныя пачуцця асаблівай радасці ад гэтай сустрэчы».\nСкончыўшы чытаць, Корань беражна паклаў запісную кніжачку ў кішэню пінжака. Мы былі пад уражаннем падзей даўно мінулых дзён, з якіх пачалася вясна чалавецтва.\n— Мірон Андрэевіч! А што вы рабілі ў першыя дні рэвалюцыі? Дзе былі?\n— У шмат якіх месцах быў, — успамінаў Корань. — Між іншым, разам з братвой з «Аўроры» ўдзельнічаў у разгроме контррэвалюцыйнай Стаўкі ў Магілёве... Салдаты пры мне на станцыі царскага генерала Духоніна, які спрабаваў наладзіць контррэвалюцыйны мяцеж супраць Савецкай улады, уходалі... З таго часу ў Беларусі асталяваўся... Пацягнула на радзіму...\n— Чаму ж вы асталіся беспартыйным?\n— У той час я меў адукацыю за народную школу, а калі падвучыўся, шмат у мяне на гэта пайшло часу, дык адчуў, што старэць пачынаю, — уздыхнуў Корань. — Але душою я заўсёды з партыяй... Яна вывела мяне, маіх дзяцей і мой народ у людзі... З нашай сям’і ў шаснаццаць чалавек толькі я са старой і трое ўнукаў беспартыйныя... Добра з партыяй і ў радасці і ў горы... Партыя, як маці, і патрабавальная і ласкавая... Яна ўзняла і тутэйшага чалавека на недасягальную вышыню... — Стары падумаў і заключыў: — Так што беларусы разам з рускімі і ўкраінцамі, з усімі савецкімі людзьмі заўсёды былі і будуць на перадавой лініі агню, такі іх характар...\nКорань змоўк і паглядзеў на кацялок, у якім вада напалову выкіпела. Мы пачалі рыхтавацца піць чай. Стаяла цішыня. Толькі калі-нікалі было чуваць, як пляскаліся хвалі, набягаючы на пясчаныя берагі.


В семье Дарануца из деревни Глинное Докшицкого района царит идиллия — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\nВ семье Дарануца из деревни Глинное Докшицкого района царит идиллия\n16.02.2016 265 Natali Комментариев нет\nВёска Гліннае, вуліца Лясная… Месца знаходжання дома гаспадароў Дарануца поўнасцю адпавядае назве вуліцы. Да лесу, як кажуць, рукой падаць. А на ганку сустракае гасцей прыветлівая жанчына, маці пяцярых дзяцей. У доме пахне духмянымі пірагамі, з пакояў даносяцца звонкія дзіцячыя галасы.\nНа пытанне, ці разлічвалі, што будзеце выхоўваць столькі дзетак, Марына адказвае:\n– Тое, што стану шматдзетнай, мабыць і не. Зразумела, спраўляцца з дзецьмі нялёгка, але не падумайце, што я скарджуся. Калі большыя падраслі, сталі даглядаць меншых, а гэта, паверце, значная дапамога.\nПадчас вучобы ў Лужаснянскім сельгастэхнікуме Марына пазнаёмілася з адным са студэнтаў – прыгожым статным малдаванам, якога звалі Іван. І ўжо пасля другога курса вучобы на пальцах маладажонаў заззялі заручальныя пярсцёнкі.\n– Мама плакала тады, – успамінае Марына. – Казала: “Не магла з нашых, беларускіх, хлопца выбраць?” Але ўжо потым, калі бліжэй пазнаёмілася з зяцем, пераканалася, што лепшага мужа для дачкі і быць не магло. Першынца, сына Ваню, я нарадзіла ў 17 гадоў. Сямімесячнае немаўля было зусім слабенькае, думалі, што не выжыве. Зараз жа наш Ванька – пекны здаровы хлопец, на галаву вышэй за бацьку.\nПасля сына ў нашай сям’і нарадзілася дачушка Таня. У яе, на жаль, затрымка псіхамоўнага развіцця. З гэтым дыягназам дзяўчынка жыве ўжо 20 гадоў. Яна ў нас спакойная, добрая, у яе ёсць свой асабісты маленькі свет, у які з задавальненнем пускае меншых брацікаў Ігнація, Данііла і сястрычку Юлечку.\n– Пасля Тані было жаданне яшчэ нарадзіць дзяцей, але вельмі баяліся, што і ў іх будуць праблемы са здароўем, – працягвае Марына. – Але ўрачы запэўнілі, што баяцца няма чаго. Так нашу сям’ю папоўнілі яшчэ трое дзетак. Сёння Юля вучыцца ў чацвёртым класе, Данііл толькі рыхтуецца пайсці ў першы, а самы маленькі, якога мы завём ласкава Натусік, наведвае дзіцячы сад. Адно з важных месцаў у нашай дружнай сям’і належыць маёй маме Марыі Іванаўне. На пенсіі яна толькі чатыры гады, а дагэтуль працавала поварам, прадаўцом і даяркай. Для нас яна першы памочнік і дарадца, без якога нам не справіцца.\nПа прафесіі Марына заатэхнік – некаторы час працавала загадчыцай фермы “Загалаўе”, а потым заняла нішу ў іншай сферы, да якой у яе ёсць прыродныя здольнасці. Падрыхтоўка разнастайных канцэртаў і мерапрыемстваў, работа гурткоў – за ўсё была ў адказе загадчыца сельскага клуба, што ў Глінным. Спявае жанчына вельмі прыгожа, а разам з ёй і ўсе члены сям’і. Пакуль жа яна знаходзіцца ў водпуску па доглядзе за дзіцем.\nАсобныя словы трэба сказаць пра галаву сям’і – мужа і тату. Іван Ністаравіч – сапраўдны гаспадар, які заўсёды стараўся, каб ні дзеці, ні жонка ні ў чым не мелі патрэбы і жылі ў дастатку. Некалькі год ён адпрацаваў у былым саўгасе “Камунар” трактарыстам, пасля быў асемянатарам, зараз працуе на птушкафабрыцы пад Мінскам. А яшчэ, па словах дзяцей, іх тата – “добры чараўнік”, які здзяйсняе любыя жаданні. Самым важкім падарункам стала машына для каханай жонкі.\n– Прызнацца, вадзіць аўтамабіль ніколі не марыла, больш таго не любіла, – прызнаецца Марына. – Прымусілі сямейныя абставіны. А ўвогуле лічу, што ўсё ж такі машына – не раскоша, асабліва ў наш час, а сродак, які дапамагае хутка вырашаць штодзённыя справы.\n– Пра што марыць шматдзетная маці?\n– Напэўна, як і ўсе – каб родныя былі здаровыя. Калі ж гаварыць наконт задумы, то хацелася б усёй сям’ёй выбрацца на некалькі дзён на прыроду з начоўкай і пажыць у палатках. Спадзяюся, што сёлета для гэтага знойдзецца час.\nНА ЗДЫМКАХ: 1. Марына Дарануца з маленькім Ігнаціем спрабуюць, наколькі смачны атрымаўся суп. 2. Юлія рыхтуе дамашняе заданне, побач з ёй Данііл. 3. Душэўна размаўляюць бабуля Марыя з унучкай Таней.\n← Первоклассники Докшицкого района получили статус жителей волшебной страны искусства\nШоу-программа «Влюблённые сердца» прошла в Докшицах (+фото) →\nВыставка «Великий Рембрандт. Подлинные шедевры гения. Произведения 1630-1665 годов» открылась в Витебске\n10.07.2017 Natali Комментариев нет\nПедагоги Докшиччины отметили профессиональный праздник (+фото)\n06.10.2015 Natali Комментариев нет\nВ Докшицах прошёл районный турнир по интеллектуальным играм (+ ФОТО)\n01.11.2016 Natali Комментариев нет


Пра шунявак і лукашавак — Газета Слонімская\n17 марта 2017 9:51\nТакая народная словатворчасць даволі паказальная. Лукашаўкі ці шуняўкі ў сваёй сутнасці вытворныя ўсё ж ад шаўкі. Прозвішчы гаспадароў тут — толькі пазнавальны дадатак. Верагодна, агрэсіўныя беларускія шаўкі будуць і далей «служыць» такім жа чынам. Ажно пакуль народ, вобразна кажучы, не патопча іх на вуліцах сваёй масай, як гэта было з кіеўскімі цітушкамі ў 2014 годзе.\nСпецыфіка працы «байцоў нябачнага фронту» пры рэпрэсіўных уладных рэжымах палягае ў тым, каб любымі сродкамі бараніць гэтыя рэжымы. Ілжэсведчанні ў судах — адзін з такіх сродкаў. І тут часам здараюцца проста анекдатычныя выпадкі, як вось гэты на судзе ў Гомелі, якім лагічна будзе завершыць наш расповед пра шунявак ды лукашавак.\n«Цёмна і ціха» — дэвіз шунявак.


Апошнімі днямі ўзмацніліся намаганьні самых розных грамадзкіх і палітычных сілаў у спробах мірнага ўрэгуляваньня косаўскага канфлікту. Пры гэтым, калі да дзеяньняў Расеі ў гэтым кірунку, здаецца, усе даўно прызвычаіліся, то візыт у Бялград амэрыканскіх грамадзскіх і рэлігійных дзеячоў зьяўляецца даволі нечаканым.\nПрадстаўнікі югаслаўскага ўраду афіцыйна віталі айца Джэсі Джэксана разам з групай амэрыканскіх хрысьціянскіх, мусульманскіх і іўдзейскіх лідэраў, забясьпечыўшы ім экскортнае суправаджэньне ад харвацкай мяжы да Бялграду і паабяцаўшы сустрэчу з прэзыдэнтам Мілошавічам і трыма палоннымі амэрыканскімі салдатамі. Дэлегацыя ў складзе 19 чалавек, візыт якіх у Югаславію раззлаваў адміністрацыю Клінтана, была відавочна ўзрадаваная такім прыёмам. Рэлігійныя лідэры ЗША кажуць, што спадзяюцца пераканаць Мілошавіча выпусьціць салдатаў у якасьці акту добрай волі, што можа прывесьці да дыпляматычнага разьвязаньня ў Косаве. Перад ад'ездам з Вашынгтону дэлегацыя сустрэлася з дараднікам па нацыянальнай бясьпецы ЗША Сэнды Бэргерам, які выказаў заклапочанасьць Клінтанавай адміністрацыі тым, што гэтая паездка можа быць выкарыстаная Мілошавічам як інструмэнт прапаганды. Бэргер папярэдзіў, што іхная місія прывядзе толькі да працягу вайны. Адміністрацыя таксама заявіла, што ня бачыць у трох палонных салдатах матэрыял для нейкіх абменных зьдзелак.\nТаксама працягваецца місія адмысловага пасланьніка Расеі Віктара Чарнамырдзіна, які наведвае Рым і Бон у пошуках новых магчымасьцяў для мірнага ўрэгуляваньня. Па выніках сустрэчы з канцлерам Нямеччыны Герхардам Шрэдэрам Чарнамырдзін сказаў: гэта прагрэс, але не прарыў. Шрэдэр яшчэ раз паўтарыў пазыцыі НАТО, што любы міжнародны міратворчы кантынгент войскаў у Косаве павінен грунтавацца на сілах альянсу, тым часам як Расея настойвае на мандаце ААН над гэтымі сіламі і ўключэньні туды значнай часткі расейскіх войскаў.\nВыглядае, што місія Чарнамырдзіна паўстане перад сур'ёзнымі цяжкасьцямі ў заплянаваным візыце ў Бялград. Былы расейскі прэм'ер павінен пераканаць Мілошавіча ня толькі пачаць вывад прыблізна 40 тысячаў спэцыяльных войскаў з Косава, але і згадзіцца на тое, што яны будуць замененыя войскамі тых дзяржаваў, якія бамбардуюць ягоную краіну.\nНАТО працягвае патрабаваць, каб Мілошавіч вывеў усе войскі з Косава, дазволіў сотням тысячам альбанцаў вярнуцца ў свае дамы і пагадзіўся на высадку ваеннага кантынгенту на чале з натаўскімі злучэньнямі. «Нашыя мэты не мяняліся, не мяняюцца і ня зьменяцца», — сказаў намесньнік дзяржсакратара Тэлбат.\nЦяпер, больш чым празь месяц пасьля пачатку югаслаўскай вайны, усё большая ўвага зьвяртаецца на праблему коштаў косаўскага канфлікту. Днямі высокія чыноўнікі ўрадаў краінаў НАТО, Эўракамісіі і Міжнароднага Валютнага Фонду выказалі засьцярогі наконт патэнцыйных эканамічных наступстваў працягу канфлікту. Вайна аказвае фінансавы ўплыў у трох кірунках: па-першае, кошты для краінаў НАТО бамбаваньня сэрбскіх аб'ектаў, па-другое, наступствы авіяўдараў для эканамікі балканскіх краінаў, і нарэшце, плата за абарону і ўладкаваньне ўцекачоў, а таксама аднаўленьне эканомікі Сэрбіі і суседніх краінаў пасьля заканчэньня вайны.\nПакуль што кошт апэрацыяў натаўскіх паветраных сілаў застаецца даволі памяркоўным. Альянс патраціў толькі каля мільярду даляраў ад пачатку авіяўдараў 24 сакавіка. Як вядома, амэрыканскі бюджэт зараз мае перавышэньне прыбыткаў над выдаткамі, таму грошаў на працяг вайсковай кампаніі дастаткова. Для многіх эўрапейскіх краінаў, аднак, вельмі важна, як будуць падзеленыя выдаткі на апэрацыю ў Косаве паміж яе ўдзельнікамі. «НАТО яшчэ ня вырашыла, ці выдаткі будуць падзеленыя пароўну, альбо частка фінансавага цяжару павінна быць заплачаная тымі дзяржавамі, якія наўпрост ня ўдзельнічалі ў апэрацыі», — заявіў прадстаўнік Вялікабрытаніі.\nІтальянскі ўрад, які ўжо патраціў каля 85 мільёнаў даляраў на забесьпячэньне косаўскіх уцекачоў, выказвае на гэты конт усё большую заклапочанасьць. Занепакоеная Італія і ўплывам канфлікту на ўласную эканоміку, асабліва зьмяншэньнем патоку турыстаў і закрыцьцём некаторых аэрапортаў. Што да памежных краінаў, то, паводле ацэнак МВФ, Альбанія, Босьнія, Баўгарыя, Харватыя, Македонія і Румынія паўстануць перад сур'ёзнымі макраэканамічнымі наступствамі агульным коштам каля палутара мільярдаў даляраў. Але найбольшыя затраты чакаюцца на пасьляваеннае аднаўленьне Югаславіі. ЭЗ ацэньвае гэтыя выдаткі на 30 мільярдаў даляраў, югаслаўскія ўлады называюць лічбу 100 мільярдаў. У любым выпадку, МВФ лічыць, што агульны кошт аднаўленьня эканомік краніаў рэгіёну падвоіцца, калі канфлікт працягнецца да восені.


На Тернопольщине гераічны ўчынак жыхара Бережанщини\n23 лютага на сажалцы ў горадзе Бережаны ледзь не здарылася трагедыя. Чацвёра трынаццацігадовага дзяўчынак, вяртаючыся са школы, вырашылі прагуляцца паблізу вадаёма, паверхня якога ўсё яшчэ скоўваў нетрывалы лёд. Дзеці забаўляліся тым, што вымяралі таўшчыню лёду прабіваючы яго. Двое дзяўчынак, Наталляі Юля, вырашылі не рызыкаваць і не адыходзіць далёка ад берага. А Лена і Віялета смела накіраваліся па лёдзе, і скокнуўшы некалькі разоў, маментальна апынуліся пад вадой. Сяброўкі клікалі на дапамогу, але на жаль паблізу не было нікога. У той час па дамбе, у сваім аўтамабілі праязджаў Пётр Аляксандравіч, убачыў, што адбываецца. Ён неадкладнакінуўся на дапамогу дзецям: падпоўз да іх і выцягнуў за куртачку Алёнку. Віялета была ў тоўстым пухавікі, хутка намок і цягнуў дзяўчынку на дно. Ад вагі лёд трэснуў і пад выратавальнікам, так ужо абодва апынуліся ў вадзе. Пётр Аляксандравіч пагрузіўся, каб паспрабаваць выпхнуць дзяўчынку на паверхню лёду, і лёд ламаўся, а глыбіня апынулася значнай, каля 2,5-3 м. Тут на дапамогу пидспила спадарожніца Пётр Аляксандравіч, якая ехала з ім у аўто, падала дзяўчынцы галінку, і дапамагла выбрацца з вады. Услед выцягнулі выратавальніка. Як толькі трое апынуліся ў бяспецы, пабеглі сагравацца – чалавек у свой аўтамабіль, а дзяўчынкі ў памяшканне выратавальнай-вадалазнай станцыі, якая знаходзіцца поблізу. Адтуль іх і забралі бацькі. Дарэчы Пётр Аляксандравіч – падпалкоўнік службы бяспекі Украіны ў адстаўцы. 20 гадоў у пагонах далі пра сябе ведаць – рашэнне прымае хутка і дзейнічае ў надзвычайных сітуацыях правільна, менавіта гэта і дапамагло яму не разгубіцца, не страціць ні секунды і своечасова прыйсці на дапамогу. Ужо пазней, успамінаючы аб переже аналізуе, што і сам ладна рызыкаваў жыццём, бо спалоханыя дзяўчынкі ў паніцы маглі б зацягнуць пад лёд і яго. І ўпэўнены, што дзейнічаў правільна і шчаслівы, што выратаваў два маладых жыцця. Не пакінулі гэты подзвіг без увагі і ратавальнікі. Начальнік Бережанского раённага аддзела Упраўлення ДСНС Украіны ў галіне падпалкоўнік ТарасКалакура, ад імя кіраўніка пажарна-выратавальнай службы Тернопольщины палкоўніка службы грамадзянскай абароны Віктара Маслея, уручыў герою Удзячнасць і адзначыў, што правільна і своечасова аказаць дапамогу ў надзвычайнай сітуацыі павінен умець кожны, бо часам секунда прамаруджання прыводзіць да непапраўнай.\n← На Винничине на школьнікаў... Вінніцкая вобласць: на... →