10 студзень 2020, 09:45\nСяргей Дубавец і Ігар Гермянчук у Міры, 1978\nМірскі замак. Пачаткі героя\nРаз на тыдзень на факультэце журналістыкі БДУ зьяўляўся някідкі чалавек, Адам Шыдлоўскі. Ён вёў мастацкі пераклад. Тлумачыў, што прозьвішча ў яго ад слова «шыдэлак». Гэта быў чалавек з моцным беларускім гартам. Вучыў перакладаць не мэханічна, а творча. Нібы шыдэлкам зьвязваць словы ў прыгожы тэкст.\nУ савецкай школе галоўнай кнігай пра герояў лічылася «Як гартавалася сталь» Мікалая Астроўскага. Ангельскі пераклад яе фатальна не пайшоў, распавядаў нам Шыдлоўскі. Бо для ангельцаў гэта была назва падручніка вытворчасьці сталі. Назву зьмянілі — «Як становяцца героямі». І чытач «клюнуў». Каму ж не цікавая рэцэптура кухні герояў?\nПазьней Ігар будзе згадваць тыя адметныя лекцыі. І лекцыі яшчэ аднаго «моўніка», Пятра Садоўскага, які адкрываў вочы на тое, што мова мела сапраўдныя фарбы, якія ў зрусыфікаваных слоўніках не заўсёды знойдзеш. Што па-беларуску «золушку» лепей назваць папялушкай, што «дзюймовачка» будзе — цалёўка, а «лятучая мыш» — кажан. Мы сядзелі тады ўтрох — Гермянчук, Дубавец і я — на галёрцы. У аўдыторыі на Маскоўскай, 15, вокнамі на юрфак БДУ, пазьней — акадэмію пры прэзыдэнту.\nІгар быў вельмі ўсьцешаны, што мы слухаем цікавую лекцыю таго самага Садоўскага, зь якім яны, здавалася б, зусім выпадкова пазнаёміліся далёка ад ра-дзімы, на расейскай Поўначы. За тысячы кілямэтраў, дзе наш сукурсьнік, будучы ў казарме, умацоўваўся ў сваёй нязгодзе з тым, каб Беларусь рабілася ўсё менш беларускай.\nГерменчуку выпала нарадзіцца ў савецкай рэспубліцы, якая нястомна сеяла, жала, стаяла за канвэерам і старанна рапартавала Маскве, дзень і ноч на працоўнай вахце. Самая саветызаваная рэспубліка нібы саромелася сваёй назвы, усё беларускае ў душы карцела канвэртаваць у расейскае, выціснуць па кроплі зь сябе нацыянальнае. Такі быў час і трэнд.\nНасамрэч такі быў страх.\nВынішчэньне пад корань усёй нацыянальнай эліты адбылося яшчэ перад вайной. Пра гэта можна было забыць ці ня ведаць. Але страх застаўся — як нейкі новы орган у целе. Ігар прагнуў праўды. Днямі праседжваў у «Ленінцы» (так тады называлася Нацыянальная бібліятэка), вывучаючы тую гісторыю краіны, пра якую не казалі ні ў школе, ні ва ўнівэрсытэце.\nПрынята лічыць, што ягонае пакаленьне было першым нябітым пакаленьнем. Нябітым — значыць, бясстрашным.\nНаймагутнейшым узрушэньнем для Ігара на ўсё жыцьцё стаў Мірскі замак. Здавалася, што ў аднастайны шэры краявід калгасных вёсак ён перанесены зь нейкай іншай краіны, з таго Залатога веку колішняй рыцарскай Беларусі, пра якую ня ведаў ніхто і пра якую нішто не нагадвала ў сучаснасьці. І тут раптам такая раскоша. Знаёмства адбылося ўвесну 1978 году і перавярнула сьвядомасьць.\nМірскі замак, 1978\nВырваная з гісторыі велічная пабудова, зьмешчаная ў бляклы сучасны кантэкст. Эпічны замак сустрэў сурова і змрочна. Пакінуты і занядбаны, ён, тым ня менш, хваляваў душу, абяцаў мноства неверагодных адкрыцьцяў, клікаў да творчасьці, перапаўняў гонарам за Беларусь. Пра Мір і замак карцела дазнацца ўсё, што толькі магчыма.\nПаэт Алег Мінкін убачыць замак вышчарбленым, з пустымі вачніцамі, ашчэраным ротам і чэрапам — прытулкам кажаноў. І замак чуе, як па растрэсканым муры ступае Копша, паганскі бог, прызначэньне якога — ахоўваць старавечныя скарбы.\nТой вясною ў Мір са сталіцы Гермянчук паехаў са сваім новым сябрам Сяргеем Дубаўцом. Яны пазнаёміліся ва ўнівэрсытэце, апынуўшыся разам на вячэрнім ад-дзяленьні факультэту журналістыкі. На дзённае не прайшлі.\n«У Міры, проста на местачковай вуліцы па дарозе ў невялічкі гатэль мы пастанавілі з гэтага моманту заўсёды і паўсюль размаўляць толькі па-беларуску», — згадае пра тую паездку Дубавец.\nНа кадры, зробленым тады з замкавай сьцяны, — шыфэрныя дахі мястэчка, маркотныя здранцьвелыя дрэвы. Дарога. Абапал запоўненыя талай вадою нізіны. І нечаканы, спынены фотаабʼектывам рух. Сцэна з таго далёкага правінцыйнага жыцьця. Грузавік з апушчанымі бартамі. У кузаве ўгадваецца труна. За грузавіком нястройным цугам ідуць людзі.\nНа іншым здымку — Гермянчук з даўгімі белымі валасамі. Стаіць на замкавай сьцяне. Трымае раўнавагу. Здаецца: меч яму ў руку, латы — і будзе рыцар. Такім ён сябе ў душы і адчуў. І пасьля пранёс гэтае адчуваньне праз усё жыцьцё.\nІгар Гермянчук у Міры, 1978\nМовазнаўца Вінцук Вячорка Ігара Герменчука ведаў ад пачаткаў моладзевага адраджэнскага руху. Пазнаёміў іх Дубавец. Хутка Гермянчук увайшоў у вузкае кола пасьвячоных, успамінае Вячорка. Назваліся групай «Незалежнасьць».\nУвечары вучоба, удзень праца. Гермянчук на паліграфкамбінаце развозіў электракарам грузы. Тут і скарыстаўся доступам да наборных касаў. На працягу некалькіх месяцаў вынес поўны камплект шрыфтоў. Абмінаючы ахову і кантроль, не без павагі зазначае Вячорка.\nЖонка Вячоркі Арына пашыла фартух наборшчыка з мноствам кішэняў. Кожная адпавядала пэўнай літары. Паэт і бард Сяржук Сокалаў-Воюш вырабіў гумовы валец. Дапамог швагер, які працаваў на заводзе ў Наваполацку. Дубавец замовіў пад выглядам формы для эксьлібрыса медзярыт са словам «Вястун». Можна было выдаваць сваю падпольную газэту. Чаму не дайшлі рукі? Пачалі браць у войска. Спачатку Дубаўца, а праз паўгода і Герменчука.\nЁн якраз трапляў на веснавы прызыў 1979-га.\nКапэрта на конкурс\nЯкім ён тады быў, 17–18-гадовы Ігар Гермянчук?\n«Што да адметнасьцяў характару, — разважае Вінцук, — то гэта аптымізм, іронія, таксама самаіронія. Я прыгадаў, як Гермянчук да мяне зьвяртаўся, ён мне казаў: „Вячорка, ня вумнічай...“ Калі я пачынаў разважаць глыбакадумна, то ён мяне такім чынам вяртаў на рэальную жыцьцёвую глебу. Не прамінаў падкрэсьліць, што ён, у адрозьненьне ад нас, менчукоў, лепей ведае жыцьцё, таму што прыехаў са Сьветлагорску. У большай ступені, відаць, лічыў сябе self-made, чым мы тут у Менску. Гэта заўважна было. Так што ён сваю вартасьць ведаў і годнасьць вытрымліваў. Ён быў самадастатковы».\nДубавец успамінае, што заплянаванае нелегальнае выданьне яны ў ліставаньні называлі кодавым словам «капэрта». Калі ён, Дубавец, увосень 1978-га трапіў у войска, Гермянчук займаўся даўкамплектаваньнем падпольнай друкарні.\n«Запуск выданьня, якое мусіла зьмяшчаць маніфэст, мы называлі ў лістах „адпраўкай капэрты на конкурс“, — кажа Дубавец. — Гэты запуск адкладаўся, спрэчкі вяліся пра спосаб распаўсюду. Напрыклад, быў такі варыянт — пакідаць на століках у цягніках, або — раскідаць у паштовыя скрыні».\nБезагляднасьць Ігара ў ягоных учынках спалучалася з засьцярогамі ад неабачлівасьці. Дзейнічаць трэба было максымальна прадумана.\n5 сакавіка 1979 году Гермянчук напіша Дубаўцу ў войска:\n«Ты зноў трымаесься сваёй пазыцыі па распаўсюджваньні капэрт. Вельмі ты ўжо наіўна глядзіш на адпаведныя ўстановы, на іх магчымасьці. Адмаўляеш іх выхад на нас. Штосьці і ты, і мой Вінцук мне не падабаецеся гэтымі сваімі прапановамі. Але зразумейце, што праз гэтыя вашыя шляхі распаўсюду мы вельмі хутка будзем там, дзе камусьці гэта патрэбна. Патрэбны трэці шлях. Трэці! Прамежны! Я ўжо рабіў некалькі сынтэзаў, але вынікі незадавальняючыя. Зразумей, што для сучаснай крыміналістыкі нават папера пахне целам яе ўладальніка. Тут яшчэ думаць, думаць і думаць...»\nХлопцу толькі васямнаццаць, а ён з такімі думкамі — «папера пахне целам яе ўладальніка».\nДубавец адказвае яму ўзаемнасьцю:\n13.02.79. «Каб быў я богам, першае, што зрабіў — гэта надзейна забясьпечыў вашую асьцярожнасьць. Ты б ведаў, як мяне гэта непакоіць».\nГэта рэакцыя на папярэдні ліст ад Герменчука: у яго ідэя — перакласьці з польскай кнігу «Вандроўкі па маіх былых ваколіцах» Уладзіслава Сыракомлі (гэта павінен быў зрабіць Дубавец), напісаць да кнігі артыкул, што зробіць ён сам, і самім выдаць. Ды «ўсё зрабіць па-хуткаму». Самім выдаць! Гэта тады гучала саманадзейна, але найперш даволі неразважна, бо самім у СССР было нельга. Кнігі выпускала дзяржава. Толькі яна.\nСёньня кніга Сыракомлі даўно перакладзеная, выдадзеная і стала краязнаўчай клясыкай. А тады яна, зусім забытая ў Беларусі, успрымалася як крамола, і «нябітыя», натрапіўшы на яе ў бібліятэчных сховах, глядзелі на выданьне, як на авантурную прыгоду. Ну, і наіўнасьць нэафітаў адыгрывала тут сваю ролю.\nІ просьбы ад Дубаўца-салдата. Перш прыслаць абяцаны твор Купалы, перафатаграфаваны. А для трафарэтаў — здымкі Мірскага замка. «З Гарэцкага пераздымі, калі ласка. Апавяданьне „Рускі“ (гэта ўсяго тры старонкі). Як бачыш, шмат працы фатаграфічнай».\n26.02.79. «Брату ў хату добры дзень. Маю некалькі новых прапаноў. Па-першае, сыстэматызацыя нашага ўласнага архіву па Міры. Гэта рэч няпростая, але патрэбная, і таму вось табе мае меркаваньні. Спачатку ўсе копіі дакумэнтаў і выпісы варта пранумараваць (кожны), а таксама здымкі. Усё гэта патрэбна, бо архіўчык наш можа ператварыцца ў архіў».\nТут «дакумэнты» — гэта сотні старонак, перапісаных ад рукі з даўнейшых крыніц.\nУся перапіска стракаціць інфармацыяй пра кнігі і паліграфію: радкаадліўныя машыны, шрыфты, марзаны, шпацыі... Хлопцы сурʼёзна рыхтаваліся да друкарскай і дасьледніцкай дзейнасьці, прысьвечанай пазнаньню і выратаваньню Беларусі.\n«Няхай цябе спасьцігне лёс Кейстута»\nАднойчы перад самым адыходам у войска Ігар атрымае тэлеграму:\nВІНШУЮ СА СВЯТАМ НЯХАЙ ЦЯБЕ СПАСЦІГНЕ ЛЕС КЕЙСТУТА АБ,ЯЗДЖАЮЧЫ ПАКІНЕШ РЭЧЫ=Вітаўт=\nДаслана з 50-га аддзяленьня сувязі. Гэта Галоўпаштамт. Адрас адбіты па-беларуску: «Мінск, 103, Цікоцкага, 34, корпус 2, кв. 165. Герменчуку Ігару». Гэта адрас кватэры, дзе Ігар наймаў пакой «на пару зь іншым хлопцам» (так ён напіша Дубаўцу ў войска).\nДата — 9 траўня 1979 году.\nДаслаць у БССР тэлеграму на беларускай мове ня ў кожнага хапіла б упартасьці і нэрваў. Тэлеграфных апаратаў зь беларускімі літарамі не было. Усё залежала ад добрай волі працаўніцы пошты.\nТэкст гучыць як выклік, можа, першы такі на ягоным шляху грамадзкага дзеяча. У невялікім асабістым архіве, які Ігар трымаў у рэдактарскім партфэлі, гэтая тэлеграма захоўвалася да канца жыцьця.\nХто мог быць адпраўнікам — загадка. Хоць і выбар, нібыта, невялікі: чалавек папрасіў (ці дамогся нават) набраць па-беларуску, дасьведчаны ў лёсе Кейстута, кажа пра «рэчы» — відавочна, пра той падпольны выдавецкі рыштунак. Колькі такіх людзей было ў іхнай невялічкай групе? Вінцук ды Арына. Але яны ня сталі б віншаваць яго з савецкім сьвятам, ня сталі б пісаць савецкім правапісам, дый чыста з кансьпірацыі ня сталі б слаць тэлеграму, прычым з аднаго канца Менску ў другі. Хоць «рэчы» ў выніку засталіся ў Вінцука.\nСяргей Дубавец, які на той момант паўгода служыў у Вільні, кажа, што паміж Ігарам і Вінцуком часам узьнікала напружанасьць, што натуральна ў суіснаваньні двух юнацкіх максымалізмаў. Але гэта былі кароткія канфлікты, якія хутка зьмяняліся канструктыўнай супрацай. Справа, прынцыпы і тая ж кансьпірацыя былі вышэй за гэта.\nВерагодна быў нехта яшчэ, зь Ігаравага асяродку, каго мог ня ведаць Вінцук, але каго Ігар, як яны тады казалі, «апрацоўваў» і каму мог даверыць свае тайны, і хто з усёй безагляднасьцю мог пажадаць яму такога лёсу. Магчыма таксама, што нэафіт у мове пераблытаў словы «спасьцігнуць» і «пазьбегнуць» — магчыма, меў на ўвазе гераічнае жыцьцё князя, а не ягоную жахлівую сьмерць. Такія здагадкі выказвае Дубавец.\nМяне як аўтара яны не пераконваюць, я ня веру, што ў справах, якія рыхтуюць скрупулёзна, можна пераблытаць зусім розныя словы. Для мяне важна тое, што магія, адна з таямніц жыцьця майго героя, трапляе пад вокладку кнігі непрыдуманай, робячыся магіяй літаратуры.\nУражвае параўнаньне ў той таямнічай тэлеграме. 18-гадовы хлопец — і гістарычная асоба, якой адмерана было 85 гадоў. І якой ня стала амаль сямсот гадоў таму.\nСын Гедыміна і сам кароткі час вялікі князь літоўскі, Кейстут хадзіў з паходамі на Мазовію, ваяваў зь лівонцамі, трапляў у палон да тэўтонскіх рыцараў. Сядзеў у замкавых лёхах у Марыенбургу. Уцёк! Дапамог Ягайлу, пляменьніку, стаць вялікім князем.\nПазьней сытуацыя рэзка зьмянілася, Ягайла дзейнічаў як яму заманецца. Кейстут захапіў яго ў палон і змусіў прызнаць сябе, роднага дзядзьку, вялікім князем. Ягайла падпісаў паперу і быў адпушчаны. Але вырашыў адпомсьціць.\nНеўзабаве людзі Ягайлы захапілі Вільню. У сталіцу прыбыў ён сам. А на дапамогу яму — крыжакі. Кейстуту зь Вітаўтам, ягоным сынам, не ўдалося сабраць моцнае войска. Якое было выйсьце? Перамовы. Ягайла завабіў сваякоў і зьняволіў іх. Турмою стаў Крэўскі замак. Сыну, аднак, удалося ўцячы, а бацьку задушылі. Проста пальцамі пераціснулі горла. Гэта адбылося 15 жніўня 1382 году. Польскія і нямецкія храністы пакінулі пра Кейстута запісы як пра бездакорнага рыцара.\nЗагадкавая тэлеграма тоіць у сабе мноства сэнсаў і сакрэтаў, а параўнаньне лёсаў Кейстута і Герменчука з вышыні часу наводзіць на роздум. Бо і Ігар быў бездакорным рыцарам і як дэпутат парлямэнту, і як журналіст-прафэсіянал.\nАднойчы ў Цэнтральнай кнігарні яго чакала навінка. Ён тады ўжо вярнуўся з арміі і жыў ва ўнівэрсытэцкім інтэрнаце на Кастрычніцкай. На паліцы ў ягоным пакоі зьявілася кніжачка з выявай Вітаўта на вокладцы. Вядомы почырк: мастак Мікола Купава. Дзьве драматычныя паэмы пад адной вокладкай. «Курганьне» і «Крэва». Напісаў іх паэт Мікола Арочка. Кейстут і Вітаўт зьняволеныя — пра гэта другая паэма. Сьмяротны лёс Кейстута гэтак жа засмучаў, як захапляла гісторыя ўцёкаў Вітаўта. Ігару ня йшла з розуму тая тэлеграма. З Кейстутам. Ад Вітаўта.\nЗычэньне ў тэлеграме — быццам атручаная страла, запушчаная ў будучыню. Перад тым, як хлопца забяруць на службу, перад значным жыцьцёвым выпрабаваньнем. Калі на дарогу звычайна кажуць зусім іншыя словы.\nГаліна Жарко вучылася на вечаровым журфаку разам зь Ігарам, запомніла яго ў плашчыку, а ўжо маразы пачаліся...\n«Сабраліся былі праводзіць яго ў войска, гуляем... а ён раптам позву ўзяў ды спаліў. Нейкая адтэрміноўка там была невялікая.\nЯшчэ ўспамінаецца: ішлі разам па мосьце над Сьвіслаччу, ён ужо ў форме салдацкай, насустрач афіцэр — Ігар казырае, а мне так сьмешна стала, бо дзеўка-пустасьмех...\nСтаіць проста ў вачах ён. Пра Ігара Герменчука той сантымэнт застаўся не перайначаны. Бо шмат іншых сантымэнтаў неяк пабляклі, ня вытрымалі цяперашняга ўспрыняцьця чалавека. Маладосьць і шчырасьць, гэтым запомніліся мне Ігар і яшчэ Сяргей Вітушка (з 1987-га кіраўнік менскай „Талакі“, затым — а-дзін з тых, хто адраджаў беларускае жыцьцё ў Вільні, дзе пазьней асьлеп у выніку цяжкай хваробы і памёр у 2012 годзе. З Герменчуком у іх быў агульны любімы паэт — Максім Багдановіч). Успамінаю абодвух, і бачыцца нейкая аднолькавая вакол іх... ну, хай гэта будзе аўра».\nСпаліць позву ў кожным разе ў далёкім 1979-м было выклікам. Можа крыху й позай, бо перад дзяўчынай.


Гульня Ninjapeng Анлайн. Гуляць бясплатна\nГуляць у гульню Ninjapeng онлайн:\nАпісанне гульні Ninjapeng\nВы воін, вы несяце змеры рыбам, у вас няма ні шкадавання ні пачуццяў. Пустэчу ў сваім сэрцы вы запоўнілі помстай, як гэта і належыць сапраўднаму ніндзя. Сапраўднаму ніндзя патрэбныя ворагі, і яны ў вас з'явіліся. На ваша паселішча высадзіўся дэсант рыб-забойцаў. Ваша задача забіць як мага больш рыбы. Вы павінны паставіць рыб на месца, яны павінны зразумець, што ў харчовай ланцужку пінгвіны стаяць вышэй рыб, больш за тое, пінгвіны ядуць рыб. Забіваючы ворага, вы не толькі выконваеце святы дол пінгвіна, але і атрымліваеце грошы, якія можна выкарыстоўваць для прапампоўкі персанажа.. Гуляць у гульню Ninjapeng онлайн.\nТэхнічныя характарыстыкі гульні Ninjapeng\nГульня Ninjapeng дададзеная: 17.11.2013\nПамер гульні: 6.1 Мб\nГульні, падобныя на гульню Ninjapeng\nСпампаваць гульню Ninjapeng\nУставіць гульню Ninjapeng на свой сайт:\nКаб ўставіць гульню Ninjapeng на свой сайт, скапіруйце гэты код і вставте ў html код свайго сайта. Таксама калі вам спадабалася гульня Ninjapeng, скапіруйце і адпраўце спасылку свайму сябру або ўсім сваім сябрам, падзяліцеся гульнёй з усім светам!\nЗ гульнёй Ninjapeng, таксама гуляюць у гульні:


«Малітвы Беларусі» – дабрачынныя канцэрты ў Чырвоным касцёле\nСцены Чырвонага касцёлу бачылі сёлета шмат розных падзеяў. Гэтым разам людзі сабраліся на дабрачынную серыю канцэртаў «Малітвы Беларусі».\nУжо першы канцэрт гэтай серыі пад назвай «Вечнае святло» стаўся культурнай падзеяй сталіцы: чарга па квіткі паўстала яшчэ за гадзіну да пачатку імпрэзы, а гледачы ахвотна дзяліліся меркаваннямі.\n«Прачытаў у інтэрнэце і прыйшоў, бо жадаю падтрымаць вернікаў, бо сродкі будуць накіраваныя касцёлу, і таксама, каб паслухаць музыку».\n«Мне падаецца, што ўсё, што цяпер робяць людзі, – яно патрэбна і важна, і яно прыгожа, таму трэба быць тут».\n«Я тут адразу з некалькімі мэтамі: паслухаць класічную музыку і падтрымаць у гэтыя цяжкія часы каталіцкую супольнасць Беларусі. Гэта наша агульная справа – зрабіць усё, каб нашая Беларусь стала лепшай».\nАрганізатары канцэртаў – Музычны дом «Класіка» і Цэнтр культурных ініцыятываў «ArtsKIT» – перадусім маюць за мэту дабрачынную салідарнасць: усе сродкі пойдуць на падтрыманне Чырвонага касцёлу і беларускіх дзеячаў культуры.\n«Вельмі правільна зрабіць такія канцэрты, якія падтрымаюць наш народ, падтрымаюць Беларусь. І не проста гэтая серыя называецца «Малітвы Беларусі» ў Чырвоным касцёле: ён стаў знакавым месцам за гэтыя апошнія месяцы ў нашай краіне», – кажа кіраўніца цэнтру культурных ініцыятыў Кацярына Саладуха.\nТворы класічнай музыкі – Моцарта, Шуберта, Гендэля – прагучаць у выкананні хору, аркестру і оперных спевакоў – удзельнікаў дабрачыннага праекту.\n«Я ведаю вельмі шмат музыкантаў, якія проста нават мараць удзельнічаць у тым, дзе можна выказаць сваю пазіцыю і сваё стаўленне да таго, што адбываецца. І не выпадкова серыя канцэртаў завецца «Малітва за Беларусь»– кажа дырыжор Андрэй Галанаў.\nДругі дабрачынны канцэрт-рэквіем Моцарта пройдзе роўна праз тыдзень і будзе прысвечаны ўсім ахвярам, пацярпелым у Беларусі ў мірны час.\nТэгі: Беларусь дабрачынны канцэрт канцэрт касцёл


Амерыканскі фільм «Разумніца Уіл Хантынг» уваходзіць у спіс двухсот пяцідзесяці лепшых твораў кінематографа усіх часоў і народаў па версіі Internet Movie Database (IMDb) - найбуйнейшай базы дадзеных пра кіно. Гэта пранізлівая гісторыя з глыбокім філасофскім падтэкстам, «загорнутая» у абалонку моладзевай драмы і на першы погляд адлюстроўвае толькі тыповую амерыканскую мару.\nФільм быў адзначаны мноствам намінацый на прэстыжныя кінематаграфічныя ўзнагароды, перамогшы ў некаторых з іх, а таксама атрымаў спрыяльныя водгукі крытыкаў.\nФільм з'яўляецца своеасаблівым прысвячэннем класікам амерыканскай сучаснай літаратуры - Уилльяму Берроуз і Алену Гинзбергу. «Разумніца Уіл Хантынг» (акцёры далей па тэксце) - гэта драматычная стужка пра дваццацігадовым вундэркінда, які жыве ў Бостане і працуючым прыбіральшчыкам памяшканняў у універсітэце. Ня знаходзячы належнага прымянення свайму таленту і вострага розуму, ён раз-пораз трапляе ў непрыемныя сітуацыі. Пасля чарговай вулічнай бойкі яго з паліцыі вызваляе і бярэ пад апеку прафесар матэматыкі, уражаны здольнасцямі хлопца да гэтай дакладнай навуцы. Аднак ён ставіць перад ім два ўмовы - рэгулярнае і абавязковае наведванне яго заняткаў, а таксама псіхатэрапеўта. Сеансы ў доктара пачынаюцца з недаверу і праблем, але паступова пераходзяць у моцнае сяброўства паміж вучнем і настаўнікам.\nАсобы, якія напісалі сцэнар да фільма «Разумніца Уіл Хантынг», - акцёры, прычым цяпер вельмі вядомыя. У дадзеным выпадку з Мэтта Дэймана і Бэна Аффлека атрымаўся добры дуэт не толькі на экране. Па прызнанні саміх акцёраў, яны заняліся напісаннем сцэнара толькі ад таго, што іх больш нікуды не бралі. Вось так, без амбіцый, самі таго не падазраючы, яны стварылі адзін з лепшых сваіх праектаў, за які ў самым пачатку кар'еры атрымалі «Оскар». Характэрна, што старэйшы з братоў Аффлек і Дэйман сябруюць з дзяцінства, больш за тое, іх сем'і прыпадаюць адзін аднаму далёкімі сваякамі.\nСцэнар да фільма ацанілі многія кінастудыі, аднак ўвасабляць яго на экране яны не спяшаліся. Адно з галоўных умоў яго стваральнікаў меркавала іх удзел у галоўных ролях. Улічваючы той факт, што Б. Аффлек і М. Дэйман на той момант яшчэ не былі вядомыя, а ў акцёрскай скарбонцы мелі толькі некалькі эпізадычных роляў, прадпрыемства пагражала быць правальным. У рабят паверылі прадзюсары кампаніі Miramax і не пралічыліся. Маладыя акцёры літаральна прачнуліся знакамітымі, прапановы аб працы пасыпаліся на іх, як з рога багацця.\n«Разумніца Уіл Хантынг»: Мэт Дэйман\nПерсанаж Мэтта Дэймана - Уіл Хантынг. Ён па сутнасці з'яўляецца ядром ўсяго фільма. Ўжо не падлетак, але яшчэ не дарослы. Уіл займае прамежкавае становішча. Яму зусім не патрэбны талент матэматыка, прабіваецца з яго. Адзінае, чаго б яму хацелася, - гэта нармальнага жыцця, каб яго проста ўзялі і змясцілі ў яе, і патлумачылі, што так правільна. Одолеваемый ўнутранымі дэманамі, ён спрабуе стаць гаспадаром свайго жыцця, і ў гэтым яму дапамагае псіхатэрапеўт.\n«Разумніца Уіл Хантынг»: акцёры другога плану\nВыканаўшы галоўнае ўмова маладых акцёраў, кампанія Miramax на ролю сябра галоўнага героя Чакки Сэлливана зацвердзіла Бэна Аффлека. Персанажу адведзена не так шмат экраннага часу, аднак будучая зорка Галівуду змагла сябе паказаць. Праз усяго год пасля здымак у дадзеным фільме ён быў запрошаны Майклам Бэем ў яго фантастычную стужку «Армагедон». Адзначым таксама, што карціна пазнаёміла гледачоў з яшчэ адным прадстаўніком сямейства Аффлек. Малодшы брат Бэна Кейсі (на фота вышэй) выканаў ролю Моргана О'Мэйли.\nВобразы настаўнікаў Уілла - прафесара Джэральда Ламбо і псіхатэрапеўта Шона Мэгуайра - выканалі Стеллан Скарсгард (фота ніжэй) і Робін Уільямс адпаведна. Адны з самых вядомых акцёраў сучаснасці ўпрыгожылі фільм сваёй прысутнасцю, паказаўшы моладзі, якой павінна быць сапраўдная акцёрская гульня. Без узнагарод, дарэчы кажучы, яны таксама не засталіся.\nЯшчэ адна роля другога плана дасталася ангельскай акторцы, спявачцы і аўтару песень Міні Драйвер. Праца ў вобразе сяброўкі Уілла з'яўляецца для яе добрым стартам, за якім рушыла ўслед некалькі роляў у рамантычных камедыях. Аднак пакліканнем для яе стала тэлебачанне.\nЎзнагароды і намінацыі\nДэбютны праект Бэна Аффлека і Мэтта Дэймана фільм «Разумніца Уіл Хантынг» быў высока ацэнены крытыкамі і заваяваў самыя прэстыжныя ўзнагароды.\nТак, у 1998 г. стужка атрымала 9 намінацый на прэмію «Оскар», у двух з якіх перамагла. Статуэтка дасталася Р. Ўільямсу, лепшаму акцёру другога плана, і сцэнарыстам.\nНа кінафестывалі ў Берліне Мэт Дэйман за выбітны аднаасобны ўклад атрымаў срэбнага мядзведзя. Рэжысёр карціны Гас Ван Сэнт быў намінаваны на залатую статуэтку.\nЗа сцэнар да карціны «Разумніца Уіл Хантынг» акцёры М. Дэйман і Б. Аффлек атрымалі «Залаты глобус». Адразу дзве прэстыжныя ўзнагароды ў дадзенай катэгорыі смела можна было расцэньваць як прызнанне таленту і поўны поспех. М. Дэйман і Р. Уільямс намінаваліся на званне лепшага драматычнага акцёра і акцёра другога плана.\nСтеллан Скарсгард пасля здымак у праекце атрымаў прэмію European Film Awards за вялікі ўклад у развіццё сусветнага кінематографа.\nФільмы-катастрофы: спіс. Фільмы пра самалёты: агляд, апісанне, сюжэты і водгукі\nЦудоўныя Класных Фільмаў Про аферысты І Злодзеяў\nСанаторый "Энергетык" (Перм): фота і водгукі турыстаў\nАрыгінальная латка на джынсах падорыць вашым штанах новае жыццё\nЦырк дзю Салей у Санкт-Пецярбургу: арыгінальнасць і яркасць шоў\nСамыя эфектыўныя змовы на грошы\n"Чалавек, які смяецца": кароткі змест рамана Віктара Гюго


Молодечненская газета - Вялікі стымул дзейнічаць\nО правилах безопасности при прользовании природным газом\nШтогод у маі ў нашай краіне праводзіцца месячнік Чырвонага Крыжа. Сёлета ён мае назву «Актыўнае валанцёрства».\nСтаршыня пярвічнай арганізацыі "Чырвонага Крыжа" УП «Камунальнік» Іна Смаленская.\nУ рамках месячніка актывісты Маладзечанскай раённай ар ганізацыі дабрачыннага таварыства праводзяць шэраг мерапрыемстваў, сярод якіх збор сродкаў і ахвяраванняў для дапамогі найбольш неабароненым катэгорыям насельніцтва, ажыццяўленне медыцынскай дапамогі на даму адзінокім састарэлым, інвалідам і інш.\nЯк адзначыла старшыня раённай арганізацыі Чырвонага Крыжа Яўгенія Русецкая, вялікую дапамогу ў ажыццяўленні дабрачынных мерапрыемстваў ёй аказваюць валанцёры пярвічных арганізацый таварыства. Яны працуюць на прадпрыемствах, у арганізацыях, а таксама па месцы жыхарства.\nАдна з самых вялікіх «пярвічак» дзейнічае ў «Камунальніку». Яе вось ужо на працягу шасці гадоў узначальвае Іна Смаленская (на здымку). На прадпрыемстве яна працуе бухгалтарам аддзела працы і заработнай платы. Участак работы не з лёгкіх. Але знаходзіць час і для грамадскай дзейнасці. На працягу амаль трох гадоў Іна Яўгеньеўна ўдзельнічае ў праекце па аказанні дапамогі цяжкахворым на туберкулёз.\n— Нягледзячы на вялікую занятасць, мне падабаецца быць валанцёрам, — гаворыць І. Смален-\nская. — Гэта дае разуменне патрэбнасці і карыснасці людзям. Я бачу і ўсім сэрцам адчуваю, як мая дзейнасць уплывае на жыццё людзей, якім я дапамагаю. Нягледзячы ні на што, у мяне зноў і зноў адкрываецца другое дыханне, і я гатова ісці далей, дапамагаць людзям проста каб бачыць іх удзячныя вочы. Здаецца, дробязь, а для валанцёра гэта вялікі стымул дзейнічаць.\nAота: Вячаслаў ТАБУЛІН.\nДругие материалы в этой категории: « Пакет мер по стимулированию рождаемости разработают в Беларуси Врач-психотерапевт – о суициде »


13 студзень 2010, 22:48\nГосьць “Начной Свабоды” – украінскі палітоляг Віктар Каспрук.\nАляксей Знаткевіч: Спадар Каспрук, мінулыя прэзыдэнцкія выбары ва Ўкраіне, якія прывялі да масавых пратэстаў, выглядалі як момант выбару далейшага шляху разьвіцьця для Ўкраіны. На вашую думку, ці можна нешта падобнае сказаць пра цяперашнія выбары? Ці можа нешта радыкальна зьмяніцца ва Ўкраіне ў залежнасьці ад іх вынікаў?\nВіктар Каспрук: На маю думку, 2010 год можа быць наўпроставым працягам 2004 году. Таму што, па-сутнасьці, Памаранчавая\nрэвалюцыя вырашыла толькі палову тых пытаньняў, якія павінна была вырашыць. Сама па сабе свабода слова і свабода дзеяньняў мала што вырашае, як паказалі пяць гадоў прэзыдэнцтва Віктара Юшчанкі.\nАляксей Знаткевіч: Пра гэтыя выбары аглядальнікі збольшага гавораць, як пра спаборніцтва двух асноўных кандыдатаў – прэм'ер-міністра Юліі Цімашэнкі і былога прэм'ер-міністра Віктара Януковіча. Якія шанцы Віктара Юшчанкі?\nВіктар Каспрук: Па ўсёй Украіне шмат людзей ня вызначыліся з тым, за каго яны гатовыя галасаваць. Вялікая частка дэмакратычнага лягеру гатовая галасаваць за Юлію Цімашэнку таму, што яны лічаць Віктара Юшчанку непрахадным.\nАляксей Знаткевіч: Ці можна сказаць, што Віктар Януковіч прарасейскі, а Юлія Цімашэнка празаходні палітык?\nВіктар Каспрук: Гэта ў пэўным сэнсе памылка. Напрыклад, Юлія Цімашэнка дужа часта зайграе з Пуціным і з Расеяй. Ёй здаецца, што яна можа быць фаварыткай для Расеі. А з другога боку, зьвярніце ўвагу на тое, што Віктар Януковіч як і ў 2004 годзе ўжо паверыў у тое, што ён ужо выйграў. Але гэта дужа небясьпечна, бо, як і ў 2004 годзе ён будзе сьвяткаваць перамогу, а ўсё можа зьмяніцца.\nАляксей Знаткевіч: Якія праблемы найбольш хвалююць украінскае грамадзтва?\nВіктар Каспрук: Сацыяльныя праблемы, што нарасталі ва Ўкраіне ўжо ня першы год і тая сацыяльная нестабільнасьць, што шмат людзей прымусова выбітыя са сваіх сацыяльных нішаў. Такое ўражаньне, што кіраўніцтва Ўкраіны мала разумее пра тое, што робіцца ў вёсках, мястэчках і нават у самім сталічным Кіеве.\nАляксей Знаткевіч: Фактар расейскай мовы, як другой дзяржаўнай – наколькі гэты пункт ярка прысутнічае ў праграме Віктара Януковіча?\nВіктар Каспрук: Ён часта пераходзіць на расейскую мову, таксама ён гаворыць пра другую дзяржаўную, або афіцыйную расейскую мову. Рэч у тым, што мы сапраўды маем вялікія праблемы з мовай, можа трошкі меншыя, чымся ў Менску, але, калі мы паслухаем людзей у Кіеве, дужа вялікая частка насельніцтва сталіцы паслугоўваецца расейскай мовай. Таксама ў нас засільле расейскамоўнай прэсы, тэлевізіі, радыё. І што найгорш, у FM-перадачах па радыё можна пачуць толькі адну расейскую папсу. У інфармацыйным полі мы абсалютна знаходзімся ў Савецкім Саюзе, таму што часта FM-радыёстанцыі трансьлююць савецкую музыку, засільля якой не было нават у савецкія часы.\nАляксей Знаткевіч: Калі б вы сталі кіраўніком Украіны, што б вы зрабілі найперш?\nВіктар Каспрук: Па-першае, я б зьнёс усе памятнікі Леніну, забараніў бы камуністычную партыю, пачаў бы працаваць з украінскай інтэлігенцыяй, чаго не зрабіў ніводзін з папярэдніх прэзыдэнтаў. Апроч таго, запатрабаваў бы ад дарадцаў у двухтыднёвы тэрмін даць мне плян дэмантажу і замены сыстэмы рэалізацыі ўлады, якая засталася ва Ўкраіне ад Савецкага Саюзу.\nВіктар Каспрук: "Я б зьнёс усе памятнікі Леніну, забараніў бы камуністычную партыю".


Лукашэнка загадаў пілаваць лес ня ўпоперак, а ўдоўжкі\n19 жнівень 2014, 13:26\nКіраўнік Беларусі Аляксандар Лукашэнка сёньня загадаў з 2016 году спыніць продаж на экспарт неапрацаванай драўніны.\nНаведваючы Рэспубліканскі сэлекцыйна-насеньняводчы цэнтар пад Менскам, ён заявіў:\n«Давайце дамовімся: сёлета і ў наступны год вы яшчэ боўтаецеся, а з 2016 году ў вас поўная забарона на пастаўку неапрацаванай драўніны за межы краіны... З 1 студзеня 2016 году вы не пастаўляеце за межы Беларусі сыравіну, а толькі прадукцыю з высокай дададзенай вартасьцю».\n«Ёсьць такі выраз: „дайшло да зайчыка“. Менавіта гэтыя словы і хочацца сказаць у якасьці першай рэакцыі на ініцыятыву Лукашэнкі», — адзначае эканаміст Міхась Залескі:\n«На сёньняшні дзень Беларусь 50% свайго лесу экспартуе ў краіны, у якіх лесапакрытая плошча большая за нашу. 25% лесу мы экспартуем у краіны, дзе лесапакрытая плошча роўная нашай. І толькі чвэрць лесу мы экспартуем у краіны, якія маюць плошчу лясоў адносна насельніцтва меншую, чым у нас.\nДругое — доля кругляка і жэрдак у лясным экспарце Канады, Швэцыі, Фінляндыі складае мізэрныя 0,75–1%. У нас у такі спосаб, калі проста нарэзалі бярвеньня і прадалі, ідзе да трох чвэрцяў лесу.\nА эканамічна гэта выглядае так, пра што і кажа Лукашэнка. Уявіце, што ў мяне ёсьць бервяно і ў вас ёсьць бервяно. Калі я яго расьпілую ўпоперак, то атрымаю дровы. А вы, калі расьпілуеце ўдоўжкі, атрымаеце дошкі. І заробіце на гэтым у 10 разоў болей за мяне, патраціўшы роўна столькі ж грошай. Вось гэта і ёсьць дададзеная вартасьць.\nДададзеную вартасьць утвараюць не рукамі, а галавой. Таму Амэрыка — найбагацейшая краіна ў сьвеце. Яна прадае не сыравіну, а тэхналёгіі і стандарты», — канстатуе экспэрт Міхась Залескі.


Ашмяны. Паставы. Германовічы. Наваполацк. Валожын. Гродна | Новы Час\nЗ нагоды 140-годдзя мастака Фердынанда Рушчыца ў Ашмянскім раёне пройдзе рэгіянальны пленэр мастакоў, прысвечаны яго памяці. Ініцыятарам і арганізатарам пленэру стала мясцовая дзіцячая школа\nмастацтваў. Пленэр павінен паспрыяць праяве талентаў і творчых здольнасцяў дзяцей і моладзі Ашмянскага, Смаргонскага і Астравецкага раёнаў.\n23 красавіка ў чытальнай зале раённай бібліятэкі адбылася вечарына памяці вядомага мясцовага пісьменніка і журналіста Алеся Касцяня, якому споўнілася б 55 гадоў. Сустрэча была падрыхтавана сябрамі таварыства беларускай мовы і літаратурнага аб’яднання «Світанак» пры рэдакцыі газеты «Пастаўскі край» — тых арганізацый, у жыцці якіх Алесь актыўна ўдзельнічаў.\nАлесь Касцянь — адметная асоба для Пастаўшчыны. Ён вядомы як таленавіты журналіст, глыбокі і тонкі паэт, майстар займальнай прозы, а таксама як кіраўнік літаратурнага аб’яднання і арганізатар выдання калектыўных зборнікаў мясцовых аўтараў «Рунь». Аўтар зборнікаў паэзіі «Зруб»(1983), «Правінцыялы»(1992), «Лязо душы»(2005), кніг прозы «Золата дзядулі»(1992) і «Вясковыя і местачковыя гісторыі»(2001), «Каменьчыкі ў кірзавым боце»(2009).\nНа вечарыне з успамінамі выступілі сябры і калегі пісьменніка. Да дня нараджэння паэта яго сябры выдалі невялікі паэтычны зборнік А. Касцяня «Трынаццаць чарачак і гляк».\nГермановічы. Сустрэча з мясцовым бардам\nУ літаратурнай гасцёўні культурна-асветніцкага цэнтра імя Язэпа Драздовіча (Германовічы) адбылася сустрэча з таленавітым паэтам і бардам Георгіем Станкевічам, які жыве ў Бешанковічах і працуе настаўнікам нямецкай мовы. Ён ужо бываў у Германовічах. У першы прыезд прэзэнтаваў свой зборнік вершаў «Званы». На гэты раз прывёз зборнік «Мая зорка». Многа вершаў Георгій прысвячае выбітным сынам Беларусі: Максіму Багдановічу, Янку Купалу, Якубу Коласу, Васілю Быкаву, Уладзіміру Караткевічу.\nНаваполацк. Культурнае жыццё працягваецца\n27 красавіка на Полаччыну па запрашэнні суполкі «Рубон» гарадской арганізацыі Таварыства беларускай мовы імя Ф.Скарыны завіталі вядомыя маладыя журналісты газеты «Звязда»: паэт і літаратар Глеб Лабадзенка ды лідэр гурта “HandmadE Яўген Валошын. На працягу дня вядомыя творцы гасцілі ў гімназіі №2 Полацка і гімназіі №2 Наваполацка, а ў 17.00 творчая сустрэча з маладымі журналістамі адбылася ў бібліятэцы імя Я.Коласа ў Наваполацку. У праграме — вершы, спевы, цікавыя і смешныя аповеды з жыцця журналістаў, прэзентацыя дыска «Галасы Уладзіміра Караткевіча, Ларысы Геніюш, Рыгора Барадуліна. 1968 год», факсімільнага выданнння да 75-годдзя Рыгора Барадуліна яго першага зборніка «Маладзік над стэпам». Сустрэчы адбылася ў межах кампаніі «Будзьма беларусамі».\nВаложын. Птушкі Налібокскай пушчы\nВыстава з такой назвай будзе праходзіць у раённым музеі ў рамках праекта «Ахова птушак Бацькаўшчыны» на працягу месяца. Праект «Ахова птушак Бацькаўшчыны» накіраваны на стварэнне сеткі тэрыторый важных птушак (ТВП) у Беларусі, распрацаваны пры падтрымцы партнёраў са Швецыі і Літвы. Гэта унікальны, першы ў гісторыі праект, калі да актыўнага ўдзелу ў захаванні каштоўных прыродных тэрыторый і біяразнастайнасці далучыліся аматары прыроды і жыхары тэрыторый, важных для птушак. Адной з такіх тэрыторый стала Налібоцкая пушча. Захаванне гэтага дзівоснага куточка немагчыма без удзелу неабыякавых людзей. На адкрыццё выставы былі запрошаны: Вольга Лукшыц, супрацоўнік АПБ па стварэнню сеткі захавальнікаў ТВП. Алесь Белы, уладальнік аграсядзібы «Марцінова Гусь», захавальнік ТВП «Налібоцкая пушча»; Васіль Шакун, вядучы інжынер па паляўнічай гаспадарцы ПРУП «Белдзяржпаляванне». На выставе прадстаўлены каляровыя фотаздымкі птушак Налібоцкага краю, плакаты, буклеты па дадзенай тэме. Змешчана шмат цікавых матэрыялаў пра «Птушку года» — сокала-пустальгу.\nГродна. Хавайся ў бульбу\nМіжнародны рок-байк-фэст «Хавайся ў бульбу» з 30 красавіка па 2 мая праходзіць у двух кіламетрах ад горада на беразе Нёмана побач з аднайменнай базай адпачынку. На фестываль прыехала болей за 1000 байкераў з Беларусі, Расіі, Польшчы, Літвы, Украіны, Казахстана, нават Канады. У праграме — разнастайныя конкурсы, атракцыёны, пейнтбол, файершоу, маладзёвыя акцыі, канцэрты рок-выканаўцаў. Па словах арганізатараў, у гэтым годзе акцэнт быў зроблены выключна на ўдзел беларускіх рок-каманд. Запланаваны праезд калоны байкераў у суправаджэнні ДАІ па вуліцах абласнога цэнтра. Арганізатарамі мерапрыемства ўжо шосты год запар выступаюць мясцовыя матаклубы «Насарогі», «Грызлі» і Rolling Anarchy пры падтрымцы Асацыяцыі мотаклубаў Беларусі.


БАЦЬКА ДЫ НЁМАН\nспыніцца на аўтамабільным мосьце\nнад Нёманам –\nІ вось наша машына заглухла,\nпераяжджаючы гэты мост.\n“О Нёман, о бацька мой, Нёман!” –\nрадасна крычу я.\n“Хто твой бацька?” –\nнезадаволена касавурыцца бацька.\nІ вось бацька мяняе сьвечкі,\nА я перахілілася праз парэнчы,\nспрабую разгледзець Нёман,\nці б’е, ці грае ён\nсваёю блакітнаю хваляй –\nі нічога не бачу:\nноч, туман, траса.\nІ толькі польскія фуры\nз зорамі замест габарытаў,\nз фарамі-шукальнікамі ў форме сэрца,\nі толькі высока над намі\nВялікі Воз на аварыйцы.\nІ толькі Нёман ды бацька,\nБацька ды Нёман.\nЛІСТЫ КАПІТАНА БЭН ЕГУДЫ\nПесьня пра капітана Вароніна магла б быць саўндтрэкам нашага "трыюмфальнага ўезду ў Лужкі", дзе мелі адбыцца Бэн Егудаўскія чытанні, арганізаваныя Адай Райчонак. Але ў цэнтры былога мястэчка адбывалася ўсё, як у песьні: сьпёка, цішыня, бязьлюднасьць і ні сьледу краязнаўчай канфэрэнцыі. Выявілася, што ў мясцовасьці абвесьцілі карантын з нагоды афрыканскай чумы сьвіньняў, таму ўсё мерапрыемтва перанесьлі ў суседнюю вёску, дзе ў будынку зачыненай школы быў разьмешчаны "цэнтр культуры і адпачынку". Шукаючы гэтую вёску, мы і праўда натыкнуліся на некалькі санітарных кардонаў.\nЭлізер Бен Егуда нарадзіўся ў мястэчку Лужкі пад Шаркоўшчынай і пражыў там 14 гадоў. Пасьля зьехаў у Дзвінск, Парыж і ў выніку - у Палестыну, дзе ў складзе сіянісцкай грамады агітаваў габрэйскае насельніцтва за вяртаньне мовы іўрыт у штодзённы ўжытак. Як вы ведаеце, у яго ўсё атрымалася, і цяпер яго іменем названыя вуліцы ва ўсіх гарадах і кібуцах Эрцу. Пра гэта і размаўлялі на непрацяглых, але душэўных чытаньнях. Таксама вельмі расчуліў удзел у "мітынгу-паніхідзе" (ці неяк падобна выславілася полацкая актывістка) каля мемарыялу памяці лужкоўскіх габрэяў, якія загінулі ў Халакосце. Найбольш уразіў выступ ветэрана вайны, які падлеткам здолеў уратавацца з Лепельскага гета.\nДарэчы, і сама Ада Райчонак маленькай дзяўчынкай двойчы трапіла ў гета, але двойчы цудоўна была ўратаваная.\nДругая частка чытанняў перамясцілася ў Германавічы, у музэй Ады Эльеўны. Паехалі туды разам з усімі, але, на жаль, дабыць да канца чытанняў, якія плаўна перацякалі ў Купалле, не маглі, а выправіліся дадому, у Менск. На вячэру ў нас былі чарніцы і лісічкі.\nУсім дзякуй за добрую кампанію!\n"Я БЫЎ ВА ЎКРАІНЕ І ВЫЖЫЎ"\nI was in Ukraine and survived - у st_martinа над сталом вісіць магніцік з такім надпісам. І гэта стала апошняй кропляй.\nДа хто ані вапшчэ такія, каб снабіраваць Украіну?\nНу, эці ўсе эўрапэйцы, якія ехалі туды з такім недаверам?\nУ 2007 годзе адзін амэрыканец паказваў мне падарожную кніжку вядомай канторы, "Лэтс гоў", здаецца, дзе маладым пісучым людзям квіткі на самалёт аплочваюць ці што, і яны па выніках сваіх дзікіх вандровак па жопах міра падрабязна апісваюць мясцовасьці, дзе вандравалі. У сэнсе, тут можна сесьці, тут паесьці. І вось я пачытала парады аднаго з падарожнікаў адносна Ўкраіны.\nХітом была фраза: "Абавязкова мыйце набытую на рынку садавіну і гародніну гарачай вадой". І нешта там яшчэ пра дэзынфекцыю рук.\nУ мінулым годзе я была ў Бэрліне акурат пасьля агурковага скандалу. Цынічныя беларусы Бэрліну паказалі мне артыкул у нейкай там "Зюйддойчэ цайтунг", дзе журналіст адкрываў вочы немцам, што, аказваецца, нават вынятыя з вакуумнага пакету гуркі перад спажываньнем трэба мыць. Калі верыць маім сябрам (цынічным, паўтаруся), большасьць немцаў атручанага рэгіёну ўпершыню даведалася пра неабходнасьць мыць гародніну (гарачай вадой, падкрэсьліваў журналіст) толькі пасьля атручаньняў.\nЦі ў Нямеччыне ў 2006 годзе перад матчамі круцілі рэкляму чыста прыбраных трохзоркавых гатэльных нумароў са слоганам "Мы гатовыя да Эўра"? Ва Ўкраіне круцілі. Ці швэдзкія журналісты перад алімпіядай у Лондане ходзяць па алімпійская вёсцы, фотаючы ўнітазы ў апартамэнтах сваіх спартоўцаў? Гатэль, дзе сялілі ў Харкаве (?) швэдскую зборную ў адной са швэдзкіх газэтаў быў зафотаны на ўвесь разгарот ва ўсіх разрэзах. Што за нах, паўтаруся? Хаця не, я гэтага яшчэ не гаварыла. А вось цяпер паўтаруся: што за нах?\nІ блін бачыла я, як у Швэцыі адліваюць пад сьценку швэды пасьля гулянак - на Готландзе ў пачатку чэрвеня былі выпускныя, і дзясятьакі п'яных школьнікаў, і што, характэрна, школьніц, разьбягаліся, схапіўшыся за ўлоньні, па брукаваных падворках XV стагодзьдзя. І чо-та толькі ва Ўкраіне ўсе хорам вось, блін, не пасьпелі прыбіральні разьвесьці па шляху сьледаваньня п'яных футбольных швэдаў... Ды што за нах?\nАльбо вось усе гэтыя стэрэатыпы пра дзікую Ўкраіну. Пяць год таму ў Кракаве я сядзела ў трамваі, а перада мной сядзеў панк. У трамвай зайшоў п'яны гопнік, бяз словаў падышоў да панка, і моўчкі яго адлупцаваў. А потым расчыніліся дзьверы на наступным прыпынку, гопнік выйшаў, перад тым прамовіўшы адзіную фразу: "Запомні: Кракаў, Вісла". Ніводзін пасажыр,уключна з панкам, не сказаў ні слова і не варухнуўся. З панка хвастала кроў, а ён сядзеў, нібы так і трэба. І я таксама не варухнулася. І толькі запомніла: Кракаў, "Вісла". Або п'яны таўстун, які дачапіўся да нас з К. у варшаўскім прывакзальным бары, калі мы не змаглі есьці недавараныя капыткі і папрасілі хлеба да адбіўной. Ён тады сказаў, ды яны з Украіны, толькі хахлы ядуць усё з хлебам, і яшчэ доўга гундосіў штосьці пра высокасьць польскай нацыі, завяршыўшы сьпіч выгукам: "Тылько Лег'я". І пры гэтым усім Польшча напярэдадні Эўра чамусьці пазыцыянавалася як крутая эўракраіна, а Ўкраіна падавалася як дзікі край агрэсіўнага плебсу.\nНу і вось прыйшоў карнавал і перавярнуў усё з ног на галаву (або паставіў усё з галавы на ногі?). Палякі рабілі вось такое, што феерычна апісала lady_z_shalomam вось тут. А ва Ўкраіне сьвята футболу, лета і г.д.\nБрат (двойчы) быў ва Ўкраіне ў чэрвені і выжыў. Хтосьці класна прыдумаў зашыбаць на самаіранічных значках, але, асабіста мне здаецца, што Эўра ва Ўкраіне - гэта найлепшае, што магло здарыцца з Эўропай у 2012 годзе. Пшэпрашам бардзо, "Вісло", прэпрашам, Лег'ё... Але цяпер вашая чарга запаментываць.\nне магу маўчаць, падарожжы\nДРОГОБИЧ. PINK MICKIEWICZ\nДрагобыч то прошэ паньства място зупэўне роз'ебанэ, але ў гэтым проша паньства і е цымус. Горад-базар, горад-будоўля, горад-скансан. Тут культывуюць Бруна Шульца, на месцы дзе яго застрэлілі ў 1942-м вам таксама раскажуць гісторыю аб памятнай шыльдзе, якую усталявалі да прысьвечанай Шульцу імпрэзы, а за ноч да нейкі цыган яе расьпілаваў і скраў, і тады драгобыцкая міліцыя зладзіла аблаву па пунктах здачы мэталалому. Цыгана павязалі, а расьпілаваная шыльда ляжыць у музэі - калі не патлумачыць, здаецца, што так і трэба.\nРазмаўляюць поляк і полька:\n- Я, проша пана, ехала сюды тры гадзіны супраць паложаных паўтарах, бо аутобус заехаў на нейкія прасёлкі, дзе се вогуле не езьдзі, і што вы думаеце, улазіць у аўтобус бабця, а ў яе сумка Tower London, а у сумцы куры! Так мы і ехалі з тымі ландан курамі. Дзе быў мой фоцік?\n- Ха! Мая жона ехала сюды у сьнежні, і ў Львове на Стрыйскім вакзале села жанчына з казой.\n- Ух ты! Але мела шчэнсьце пана жона!\nЗдаецца, калі б маршруткі, якія палякі называюць "машуткамі", былі мікрааўтобусамі экстраклясы з кандзішанам і эказагончыкам для гэтай самай казы, подруж бы полякуф зупэўне росчароваўа. Пшэцеш до Украіны Заходней се едзе праве по то.\nЦі вось скажам помнік Адаму Міцкевічу на вуліцы Тараса Шаўчэнкі. Польская грамада Драгобыча яго зьлеганца падрэстаўравала.\nАтрымалася "цют контровэрсыйне", але затое шэры тыпавы абэліск пачатку ХХ стагодзьдзя фотаюць нават тыя, хто паленаваўся зафотаць казу. Нават я на мабільнік:\nУ Драгобычы па даўняй завядзёнцы аб першы ж абрэпаны вугал на плошчы Рынак падрала дар крамы "Паўлінка" цього сєзону, у суседняй краме тканінаў з аплікацый каб закрыць латку такога памеру было до выбору толькі партрэт Чэ Гевары, ружа са стразамі та анархазорка. Давялося браць зьвязду. Цяпер сьмела можна новы ляночак выгуляты на выступ Жадана. Чаго і вам жадаю.\nА гэта з новых досьвядчэнь. У гатэлі падрапала твар аб падушку. Пер'е.\nМенскія вельмі прасілі чэкануць, ці гатовы любы Львів да Эўра. За ўвесь Львів не скажу, а вакзал ой гатовы. У спадароў з камэры захоўвання е папірэць з надпысам "10 hryvnias till midnight", але два японцы з камэрай здаецца, дагэтуль іх дастаюць, таму што 24 h open на папірэць Lviv injaz дапісаць забыўся. Дэбаркадэр блішчыць, інтэрнэт-клюб також готов, 15 грн за гадзіну, жаночую прыбіральню траха не паліруюць, пайду буфет праверу. Тут зацішша перад.\nКРАКАЎ. ЧАЦЬВЕРТАЯ ЎКРАІНКА\nУ Кракаве я мелася жыць на Віле Дэцыюша, дзе пяць год таму была на літаратурнай стыпэндыі. Таму настрой на пад'езьдзе да мілага сэрцу парка быў самы сьвяточны. Усё было міла, усё было знаёма.\nЗвычнай сьцежкай прайшла да ўваходу, праціснулася праз афіцыянтаў, што сэрвіравалі вясельны прыём, зайшла ў адміністрацыю.\n- Добры дзень кажу, прыехала. Ці можна ключык?\nЗ-за стала падняўся дзяцюк цыганскай зьнешнасьці.\n-А, вы з Украіны?\n- Не, не з Украіны.\n- Ну, тады ня ведаю. Тут зранку пасяліліся тры ўкраінкі, яшчэ адна павінна прыехаць. А вас мы знаць ня знаем.\nОпа, менты. З аднаго боку, зранку мусілі засяліцца тры дзяўчыны зь Беларусі. Зь іншага, падчас паездкі накладачка на накладачцы, Разанаву, напрыклад, квіток у Польшчу купіць забыліся. Думаю, можа зноў нейкая блытаніна? І для мяне зарэзэрваваны які "Хілтан" або чыста як варыянт не зарэзэрваваны і давядзецца ўпісвацца да Залескага?\nЦі вось засялюся я, а потым пад'едзе чацьвертая ўкраінка. І будзе няёмкая сцэна міжэтнічнай разборкі на калідоры з рушніком на валасах ці ў начнушцы - і ўсё гэта прама пад фотапартрэтам Зьмітра Вішнёва на тутэйшай дошцы гонару.\nЯ кажу, нех пан ідзе высьвятляе, а я на фантанчык пафтыкаю.\nПразь дзесяць хвілінаў чувачок вырульвае на падворак, несучы ключ і нейкі сшытак.\n- Для чэго пані хлусіць?\n- Ну вось, тут жа напісана: "19-га, 4 асобы зь Менску".\n- Так, гэта мы.\n- Дык для чэго пані выдурняецца?\n- Хто выдурняецца??? Вы спыталіся, ці я з Украіны. Я не з Украіны, я зь Беларусі.\n- А якая розьніца?\nІ моцна ж я села на каня, ой моцна. Але чувачок папаўся што нада: "Ээх, буду я яшчэ табе нешта тлумачыць, з табой сварыцца..." - прамармытаў ён і, выразна махнуўшы на мяне рукой, пашыбаваў у адміністрацыю, расштурхоўваючы вясельных афіцыянтаў.\nПотым мне расказалі, што ў чувачка мянушка "Враг пісацеля". Працоўны дзень ён пачынае а 8-й ранку з таго, што заходзіць у пісьменьніцкі гатэль і пачынае там пыласосіць. І ні вясна, ні лета, ні зіма, ні сьвятая нядзеля, ні хадайніцтвы Міністэрства культуры ня ў стане спыніць гэты шумавы рытуал. Будзе ён яшчэ нешта нам тлумачыць, з намі сварыцца...\nКракаў, май. До зо.\nIn Byaroza by Anka Upala\nлітаратура, падарожжы, фрашкі\nУласна, так я зьезьдзіла ў санаторыю:\nБеларускі санаторый — гэта кароткатэрміновы выхад у астрал у разгар цяжкой працы. Санаторый — нірвана беларуса. Санаторый — гэта баракамера сацыяльна арыентаванай дзяржавы, увасабленне мары накшталт вядомага гогалеўскага “каб галушкі самі ў рот заскоквалі”. Санаторыі — гэта не проста гаючыя гразі або дыетычнае харчаванне на аснове “сапраўднага малака”. Санаторый — гэта месца, дзе за цябе ўсё вырашылі іншыя — дактары, медсёстры, кухары на кухні. У санаторыі тваё жыццё рэгламентаванае, прадуманае, а таму бестурботнае.\n"Новы час", артыкулы, падарожжы\nНЕКАТОРЫЯ ВЫНІКІ ТЭЛЕТЭРАПІІ\nІ паехала я ў санаторыю, і на прыёме ў доктара мне прызначылі шмат карысных прыцэдураў, якія звычайна прызначаюць санаторнікам у санаторыях: і масаж, і фітатэрапію, і электратэрапію, і парафінатэрапію, і іншыя розныя тэрапіі. І паназірала я за санаторнікамі ў санаторыі і скеміла, што самыя карысныя і раслабляюшчыя працэдуры санаторнікі прызначаюць сабе самі, і найпапулярнейшыя віды лячэньня ў санаторыі, гэта, безумоўна, алкатэрапія і сэксатэрапія, але я адкрыла для сабе абсалютна ўнікальны, індывідуальны від тэрапіі, які можна назваць тэлетэрапіяй.\nПавялося так, што ў месцы, дзе я цяпер пераважна жыву, няма тэлевізара, больш за тое, адключаная сама магчымасьць прымаць тэлесыгнал, каб непавадна, і дзеля эканоміі 20 баксаў у год, ды й проста, шос вам, а не тэлесыгнал у месцы, дзе я пераважна жыву, усё адно ўсё самае сьмешнае і пра Лукашэнку адразу вывешваюць на ютубе. Але па прыезьдзе ў санаторыю выявілася, што кожны пакой санаторыі аснашчаны маленькай тэлескрынакай “Віцязь”, і я толькі ў гэтай санаторыі неяк задумалася, што тут нейкая сувязь, тое што тэлезавод знаходзіцца ў Віцебску, а тэлевізар называецца “Віцязь”, і я ўключыла яго, і ён працаваў, і быў пульт, і я адразу прапісала сабе некалькі расслабляюшчых і інтэрнэтавывадзяшчых, і мозгаачышчальных працэдураў: і сэрыял “Цюдоры”, і сэрыял “Інтэрны”, і сэрыял пра міс Марпл, і яшчэ пару як сэрыялаў, так і адзінока ідушчых фільмаў. А рыэліці-шоў “Дом-2” я сабе не прапісвала, яно нейк само сабой зацясалася ў мой расклад тэлеваннаў, але гэта, відаць, пабочны эфэкт ад прагляду сучаснага тэлевізара, яно там запаянае ў мікрасхемы, гэтае рыэліці-шоў.\nІ вось ужо я ведала, як яно там – на тэлеканале ТНТ, і якія там правілы гэтага шоў, і якія там героі, і апісаць пабачанае я змагла сама сабе адно з дапамогай кірылічных літараў о, я,е,б і у, і стала мне не, не агідна, а неяк проста вусьцішна, гэтак жа, як было мне вусьцішна, калі пару месяцаў таму ў цырульні я выпадкова раскрыла часопіс, які так і называўся, “Дом-2” і адчула гэтыя апяяныя Акудовічам мэтафізычную вусьціш і інтэлектуальную вярэду ад сустрэчы зь Іншым. І вось цяпер, калі я ў дадатак пабачыла, як яны рухаюцца і размаўляюць, усё вярнулася, ёсьць такі канал, “Энімал Плэнет”, і вось прыкладна тыя ж пачуцьці я перажываю, калі гляджу “Дом-2”, як калі я выпадкова бачу тэлеканал “Энімал Плэнет”, таму што, па маім сугубым перакананьні, людзі, якімі задумалі іх Божанька і Чарльз Дарвін, ня могуць так размаўляць, так выглядаць і так рухацца, як размаўляюць, рухаюцца і выглядаюць удзельнікі тэлепраекту “Дом-2”.\nІ здаецца мне што хоць я ні разу ня бачыла ніводнага шоў “Фабрыка Зорак” і часопіс іх не чытала, але шмат чула пра іх з усіх шчылінаў, і тое шоў мне здаецца больш лягічным, бо зьвярушак там адбіраюць з даволі высокароднай мэтай сьпець песьню ці станцаваць кліп, і калі яны там пачынаюць кахацца і спароўвацца, то гэта як бы пабочны эфэкт ад песень і танцаў. І тады пацыентам, якія праходзяць тэлетэрапію, робіцца нават цікава слухаць песьні і глядзець танцы. А яшчэ, кажуць, можна адразу спароўваць зьвярушак, але таксама з стопудовым алібі – парнае коўзаньне, і тады, калі нехта ня проста коўзаецца, але як бы танцам сваім на лёдзе высьвятляе стасункі, усім робіцца яшчэ цікавей глядзець на гэтае парнае коўзаньне, і адразу ўсё набывае нейкі здаровы сэнс, а вось тэлешоў “Дом-2” ніякага здаровага сэнсу ня мае, бо там зьвярушак адбіраюць сугуба для спароўваньня, і альфа-самец непасрэдна пасьля памяшчэньня ў клетку павінен абраць сабе самачку, ці наадварот, сымпатычная самачка ў ружовым спартовым гарнітурчыку павінна абраць самца, і тады яны спароўваюцца і высьвятляюць стасункі, і кахаюцца, і нават дзяцей нараджаюць проста ў тэлестудыі, але глядзець на ўсё гэта не, не агідна, а вусьцішна, проста таму што аўтары рыэліці-шоў цынічна агалілі самую сутнасьць: хто з кім спароўваецца, і няма ніякай мішуры, ніякай дадатковай атракцыі, а можна ж было, як у войску, даць людзям спэцыяльнасьць, каб пайшлі ў аўташколу, або навучыць працаваць з фрызой, ці вось карысная і вельмі патрэбная праца цырульніцы, або мэдсэстры душа Шарко, вяртаючыся да розных відаў тэрапіі.\nІ шоў гэтае мае падназоў “Горад Каханьня”, але абсалютна відавочна, што гэта канкрэтны горад нянавісьці, бо ў іх там ёсьць кухня, і яны ўсе (с)варацца на гэтай кухні, і тыраць адно аднога, і ясна, што там разьдзьмуваюць скандалы на роўным месцы, бо так папрасілі рэжысэры. І не крычаць там і не высьвятляюць стасункі толькі тады, калі нешта баліць у арганізме, і тады дзьве зьвярушкі роўнымі галасамі абмяркоўваюць мэдычныя прэпараты, і гэтыя прэпараты ў іх абсалютна выпадкова з сабою, і іх паказваюць буйным плянам, увогуле, яны ў кожнай перадачы на нешта хварэюць, гэтыя зьвярушкі. І гэта самыя шчырыя моманты перадачы, бо яны не акторы, і так фальшыва расказваюць пра свае балячкі, а часам нават непрыхавана іранізуюць, і гэта цяжка выразаць, што проста пусечкі, і ўвогуле, вельмі ненатуральна глядзець перадачу пра жыцьцё тузіна маладых людзей, дзе няма ніякіх размоваў пра ўласна жыцьцё, і пра тое, як жылося ў роднай Цьмутаракані, і кім працуюць бацькі, і ці ёсьць браты і сёстры, і што там няма пэрспэктываў, і таму яны прыехалі ў Маскву на шоў, бо насамрэч з гэтага складаюцца размовы і эмоцыі, з гісторыяў жыцьця, з супольнай працы, з абмену досьведам, і трэба ўключыць ну надта суворую сэлекцыю, каб тузін маладых людзей толькі і рабіў, што спароўваўся і высьвятляў стасункі, або трэба проста выразаць з гэтай перадачы ўсё чалавечае.\nА яшчэ я паглядзела сапутствуюшчае шоў – але па іншым тэлеканале, пра лёс былых удзельнікаў розных падобных праектаў. І там гаварылася, што ў гэтых маладых людзей пасьля таго, як гэтыя праекты заканчваюцца, пачынаюцца вялікія псыхалягічныя праблемы, уже через месяц іх перестают узнавать на уліце, трагічным голасам вяшчаў дыктар, а хлопчык, які прадстаўляў РФ на апошнім Ебачаньні і так патасна крычаў у камэру, это Россія, это Россія, блять, даваў інтэрвію і казаў, вы даже не представляете эті мінуты, когда я сіжу на полу в этой комнате і плачу от несправедлівості, от всех своіх проблем, і особенно тяжело, когда оні прокрутят кліп два раза а потом перестают крутіть его вообшче, вообшче, понімаете? А яшчэ няясна, як можна глядзець розныя тэлешоў, калі ў нас усё жыцьцё наўмысна ня выдумаеш, як у пляне арыштаў ды перасьледаў, так і ў пляне любові і здрадаў, вось напрыклад, калі я была ў Амэрыцы, там быў такі пісьменьнік з Чылі, Гансала, і Гансала ўмудрыўся адначасова закруціць раман з трыма (!) дзяўчынамі, якія працавалі ў адным (!) офісе (а яшчэ дзьве ў яго было ў горадзе) і хадзіць зь імі разам на вечарынкі так, што кожнай здавалася, што ён прыйшоў менавіта зь ёю, і адна паненка вырашыла нарадзіць яму дзіця, а другая сказала мужу, што з’яжджае ў Чылі, бо любіць іншага, а трэцяя вырашыла зрачыся ісламу (!!!) і перайсьці ў каталіцтва, але тут яны адкрылі адна адной сэрцы проста ў офісе, і афігелі, і паказалі адна адной мэйлы, яны былі ідэнтычныя, ён нават імёны у пачатку не пісаў, каб не заблытацца, клясыка жанру, і гэтыя тры амэрыканкі селі, падумалі і падалі заяву ў паліцыю, і паліцыя вынесла яму restriction адносна яго далейшых паводзінаў у Злучаных Штатах, і Гансала, пакінуты, самотны і на алоўку ў шэрыфа ўнівэрсытэцкай паліцыі, грукаўся ў дзьверы Ані зь Нямеччыны і казаў, Аня, ты мой сябар, выслухай мяне, мне кепска, а Аня казала, які ты мне сябар, я месяц цябе не бачыла ўвогуле, і чым ты кабель наагул думаў, а ён казаў, Аня, я ня мог сабе адмовіць... І Аня і Гада потым фыркалі, ну што за пошласьць, лацінаамэрыканскі мача, які зьвёў трох дзевак адначасова, пра такое нават пісаць нельга, бо чытачы скажуць, што за танны сэрыял, што за нуднае рыэліці-шоў.\nА ўвогуле ў санаторыі я перакладала Грабала Багуміла, але, здаецца, гэта і так ясна з усяго вышэйнапісанага.\nБІЛОРУСИ НА ФОРУМІ: MULTIMEDIA-GUIDE\nЗборная Рэспублікі Беларусь па літаратуры сыграе сэрыю таварыскіх матчаў на 18 Форуме выдаўцоў у Львове. Вашай увазе - мультымэдыя-гайд па беларускіх імпрэзах Форуму:\nЧытаньне-тандэм. Уладзіслаў Ахроменка (Украіна-Беларусь) і Міраслаў Боднар (Украіна). Мадэратар Марыя Мартысевіч. Прэзэнтацыя раману Ўладзіслава Ахроменкі “Тэорыя змовы”.\nОбласна науково-педагогічна бібліотека (вул. Зелена, 24).\n13:00-14:30 Аўтарская сустрэча. Андрэй Хадановіч & Алена Хадановіч. Прэзэнтацыя дзіцячай кнігі “Таткові нотатки” (кніга выйшла ў выдацецтве "Грані-Т" у перакладзе на ўкраінскую млву Івана Андрусяка).\nКав'ярня "Штука" (вул. Котлярська, 8).\n15:00-16:30 Чытаньне-тандэм. Павел Касцюкевіч (Беларусь-Ізраіль)& Марыя Мартысевіч (Беларусь.Мадэратар Астап Кінь. Прэзэнтацыя новай кнігі М. Мартысевіч “Амбасада”. Чытаньні з будучай кнігі прозы П. Касьцюкевіча “Зборная Рэспублікі Беларусь па негалоўных відах спорту”.\nРэстарацыя "Дім Легенд" (вул. Староєврейська, 48). Бібліятэка.\n13:00-14:30 Чытаньне -тандэм. Цімур Хоміч & Віталь Рыжкоў. Мадэратар Сяргей Прылуцкі.\nПрэзэнтацыя кнігі вершаў “Дзьверы, замкнёныя на ключы” (сэрыя "Кніга+аўдыё". Прэмія “Дэбют-2010” імені Максіма Багдановіча).\n16:00-17:30 Чытаньне-тандэм. Ігар Кулікоў & Сяргей Календа.\nПрэзэнтацыя кнігі прозы С.Календы “Іржавы пакой зь белымі шпалерамі”. Прэзэнтацыя кнігі Ігара Кулікова "Паварот на мора". Мадэратар Павел Касьцюкевіч.\n17:30-19:00 ВЯЛІКІЯ БЕЛАРУСКІЯ ЧЫТАНЬНІ\nЧытаньне-маратон. Цімур Хоміч, Павел Касцюкевіч, Сяргей Календа, Марыя Мартысевіч, Сяргей Прылуцкі, Віталь Рыжкоў, Уладзіслаў Ахроменка? Ігар Кулікоў. Выстава праекту "Канец словаў. Home Collection" (Максім Жбанкоў, Дар'я Сітнікава). Мадэратар Андрэй Хадановіч.\nТэатр ім. Лэся Курбаса (вул. Леся Курбаса, 3).\n16:00-17:30 Аўтарская сустрэча. Андрэй Хадановіч.Мадэратар Галіна Крук. Прэзэнтацыя кнігі вершаў “Несымэтрычныя сны” (сэрыя "Кніга+аўдыё").\nТэатр "Воскресіння" (пл. Ген. Григоренка, 5). Чорная заля.\n18:30-20:00 Аўтарская сустрэча. Сяргей “Пістончык” Прылуцкі.\nПрэзэнтацыя кнігі прозы "Йопыты двух маладых нелюдзяў".\nКав'ярня-книгарня "Кабінет" (вул. Винниченка, 12).\nбелліт, падарожжы, імпрэзы\nБАЦЬКА ДЫ НЁМАН — 1\nЛІСТЫ КАПІТАНА БЭН ЕГУДЫ — 0\n"Я БЫЎ ВА ЎКРАІНЕ І ВЫЖЫЎ" — 3\nДРОГОБИЧ. PINK MICKIEWICZ — 8\nКРАКАЎ. ЧАЦЬВЕРТАЯ ЎКРАІНКА — 3\nНІРВАНА БЕЛАРУСА — 1\nНЕКАТОРЫЯ ВЫНІКІ ТЭЛЕТЭРАПІІ — 23\nБІЛОРУСИ НА ФОРУМІ: MULTIMEDIA-GUIDE — 0


Кітайскі завод і пастаўшчыкі кальцынаванай лушчанай парашкі | Хуацзін\nНаша прадукцыя з кальцынаванай слюды прымае высокатэмпературны працэс дэгідратацыі, каб слюда страціла ваду, захоўваючы ўнутраную ўласнасць. Працэс вытворчасці карысны для навакольнага асяроддзя і не мае другасных забруджванняў. Гэта лепшы выбар для спецыяльных зварачных матэрыялаў, агульных будаўнічых матэрыялаў і электраізалятараў.\nКальцынаваная лушчак (зварачны матэрыял)\nКальцынаваная лушчак （Зварачны матэрыял）\nF-150 Залаціста-чырвоны —— 50 ～ 100 ＞ 97 —— ＜ 0,1 ＜ 0,1 7.6 0,22\nF-200 Залаціста-чырвоны —— 40 ～ 75 ＞ 97 —— ＜ 0,1 ＜ 0,1 7.6 0,22\nF-300 Залаціста-чырвоны —— 30 ～ 55 ＞ 97 —— ＜ 0,1 ＜ 0,1 7.6 0,19\nАсноўныя адрозненні паміж кальцынаванай слюдай і звычайнай слюдай:\n1. Асноўны інгрэдыент - гэта ўтрыманне вады. Утрыманне вільгаці ў кальцынаванай слюдзе менш за 0,01%, а ў звычайнай слюдзе менш за 0,5%.\nДругое - гэта пякучыя страты. Страта гарэння кальцынаванай слюды складае менш за 0,1%; страта звычайнай слюды ад гарэння складае менш за 1,5%.\n2. Колер звычайнага масквіча звычайна белы альбо серабрыста-белы, але пасля прыпякання ён можа стаць чырвоным, медным альбо светла-карычневым.\n3. Сваім асляпляльным залацістым колерам кальцыніраваная слюда аддаецца перавазе ў галіне дэкору, насценных паліто і мастацкіх фарбаў, а таксама лідзіруе ў галіне высокай канчатковай зваркі дзякуючы сваім асаблівым інгрэдыентам.\nПапярэдняя: Натуральны парашок маскавіцкай слюды\nДалей: Парашок слюды прыроды\nСпецыяльная прокаленная лушчак для ўдасканаленай зваркі\nСпецыяльная прокаленная слюда для электрода\nСпецыяльная прокаленная слюда для зваркі


БЕЛКАРТ – конкурс для крэатыўных дызайнераў\n«Беларусбанк» і БЕЛКАРТ узнагародзілі пераможцаў IV этапу конкурсу «Сам сабе дызайнер»\nУ Нацыянальным цэнтры сучасных мастацтваў прайшла цырымонія ўзнагароджання пераможцаў чацвёртага этапу конкурсу «Сам сабе дызайнер». На цырымоніі прысутнічалі пераможцы і іх бацькі, прадстаўнікі «Беларусбанка» і БЕЛКАРТ.\nНа адкрыцці цырымоніі ўзнагароджання з прывітальным словам выступіла намеснік начальніка Упраўлення распрацоўкі і суправаджэння прадуктаў і паслуг разліковага цэнтра плацежных карт ААТ «ААБ Беларусбанк» Алена Лобач, а таксама прадстаўнік плацежнай сістэмы БЕЛКАРТ.\nСпецыяльна для пераможцаў конкурсу з музычнымі нумарамі выступілі тэатр эстраднай песні «Сябрынка» і фіналісты Рэспубліканскага фестывалю-конкурсу «Млын моды-2016» з дэманстрацыяй калекцыі адзення «Герніка».\nПрыемным бонусам для наведвальнікаў цырымоніі ўзнагароджання стала экскурсія па Музеі сучасных выяўленчых мастацтваў.\nКонкурс «Сам сабе дызайнер» праводзіцца ў рамках праекта kartochki.by, які рэалізуе ААТ «ААБ Беларусбанк» і плацежная сістэма БЕЛКАРТ. Праект быў запушчаны ў маі 2016 года. Кожны месяц журы выбірае лепшыя работы, якія створаны з дапамогай сэрвісу kartochki.by. Для ўдзелу ў конкурсе неабходна стварыць свой дызайн, паставіць галачку ў полі «Прыняць удзел у конкурсе» і пазначыць дадатковую інфармацыю пра сябе.


Крыніцы па вывучэнню міфалогіі.\nУласна міфалагічных тэкстаў па старажытнай міфалогіі беларусаў мы не маем і ведаем аб ёй па другасных пісьмовых крыніцах. Іх дзве значныя групы: дакументы, створаныя продкамі беларусаў; дакументы, створаныя замежнымі аўтарамі па пытаннях сваёй культуры, але якія ўтрымліваюць пэўную інфармацыю па міфалогіі беларусаў.\nПісьмовыя крыніцы – гэта тэкставыя крыніцы, якія зафіксаваны навукоўцамі, маюць друкаваныя копіі і даступны шырокаму колу не толькі даследчыкаў, але і студэнтаў.\nАдзіны аўтэнтычны твор пісьмовага перыяду нашай гісторыі, у якім арганічна гучаць міфалагічна-язычніцкія матывы – «Слова пра паход Ігара», створаны ў другой палове ХІІ ст. У ім значнае месца адведзена падзеям, звязаным з Полацкім княствам і асобай Усяслава Чарадзея, у ім шмат рэфлексіі на архетыпы культуры, якія сучасная навука прызнае прыналежнымі да беларускай культуры.\nФакты міфалагічных уяўленняў утрымліваюць нават юрыдычныя дакументы. Напрыклад, у дагаворы літоўскіх князёў з польскім каралём 1349 г. Можна прачытаць выраз, які сведчыць аб паралельным існаванні ў Беларусі фіксацыі часу як па хрысціянскім, так і язычніцкім абрадавым календары: «А мір ад пакрова Багародзіцы да Іванава дня, да Купал». Падобнае вызначэнне дат календара ў язычніцкім і хрысціянскім злічэнні сустракаецца ў грамаце Вітаўта (1369 г.) і іншых дакументах.\nПачынаючы з сярэдзіны ХІІІ і да сярэдзіны ХVІ ст. Вялося непасрэдна беларускае летапісанне. Пазней на змену яму прыйшлі хронікі, якія пісаліся да сярэдзіны ХVІІІ ст. Яны таксама захоўваюць міфалагічныя элементы як язычніцкай, так і хрысціянскай міфалогій. Найбольш значныя з іх – гэта «Радзівілаўскі», а таксама «Летапісец князёў Літоўскіх», «Баркалабаўскі летапіс», «Хроніка Быхаўца» і інш. Беларускія хронікі каштоўныя тым, што даюць дадатковыя звесткі аб міфалагічных уяўленнях гараджан у часы позняга сярэднывечча.\nАб асобных фактах па міфалагічных уяўленнях старажытных беларусаў можна даведацца з павучэнняў хрысціянскіх дзеячоў Беларусі. Першымі па часе з’яўляюцца працы Кірылы тураўскага. У «Слове Кірылы Тураўскага на антыпасху» ён выступае супраць міфалагічных уяўленняў беларусаў, яго сучаснікаў. Пасля яшчэ шмат беларускіх хрысціянскіх дзеячоў будуць абурацца бытаваннем у асяроддзі беларускага народа рэшткаў язычніцтва.\nУ эпоху Адраджэння пачынаецца не проста фіксацыя асобных фактаў міфалагічных уяўленняў беларусаў, але і спроба іх асэнсавання. У гэтым плане каштоўныя матэрыялы захоўвае «Хроніка Польская, Літоўская, Жамойцкая і ўсёй Русі» (1582 г.), напісаная Мацеям Стрыйкоўскім. Паляк па паходжанні, ён 30 гадоў пражыў у Беларусі і мог непасрэдна назіраць язычніцкія абрады, якія захаваліся на нашай тэрыторыі. Гэтаму Стрыйкоўскі прысвяціў цэлы раздзел чацвёртай кнігі «Хронікі...», які назваў «Аб старажытных абрадах, альбо дакладней шаленствах рускіх, польскіх, жамойцкіх, літоўскіх, ліфляндскіх і прускіх жыхароў – ідалапаклоннікаў і разнастайнасць іх багоў ілжывых». Каштоўнасным з’яўляецца тое, што ён «на тых бяседах і святах сам часта бываў, ... дзе дзіўным паганскім звычаям прыглядаўся, бо там, у тых старанах сёння і да гэтых часоў амаль аб Бозе мала ведаюць».\nСучаснікам Стрыйкоўскага быў Ян Ласіцкі, які пакінуў каштоўныя сведчанні па рэлігійных пытаннях некалькіх народаў. У сваёй працы «Аб рэлігіі, ахвярапрынашэннях, шлюбных, пахавальных абрадах русінаў, маскавітаў і татараў», якую выдаў у Германіі ў 1582 г. на лацінскай мове, Ласіцкі дае апісанне вераванняў, абрадаў не толькі хрысціянскіх, але і язычніцкіх, якія захаваліся ў Беларусі да таго часу. У другой кнізе «Пра богаў самагітаў, іншых сарматаў і несапраўдных хрысціян», выдадзенай ў 1615 г., ён апісваў міфалогіяю і язычніцкія ўяўленні жыхароў Вялікага княства Літоўскага.\nФальклор як крыніца па міфалогіі. Старажытны беларускі міф застаўся бытаваць у традыцыйнай культуры народа і знайшоў сваё месца у фальклорных жанрах. Традыцыйная культура беларусаў нясе і захоўвае да гэтага часу вялікую колькасць элементаў міфалогіі і з’яўляецца асноўнай базай для рэканструкцыі міфалагічных уяўленняў нашых продкаў. Таму навукоўцы-фалькларысты, якія вывучаюць вусна-паэтычную творчасць беларусаў, даюць значную частку звесткаў па міфалогіі нашых продкаў. Але матэрыялы з гэтых крыніц патрабуюць уважлівага і крытычнага падыходу, глыбокага аналізу і ўдакладнення інфармацыі па іншых кріныцах. Для даследаванняў міфалогіі на базе фальклору, беларускія навукоўцы стварылі добры падмурак. Гэта – шматтомная акадэмічная серыя «Беларуская народная творчасць», дзе зафіксавана вялікая колькасць тэкстаў і праведзена першасная апрацоўка.\nЭтнаграфічныя крыніцы. Этнаграфічныя матэрыялы дазваляюць аднавіць многія элементы беларускай міфалогіі. Найбольш значны з іх даюць абрады, у першую чаргу, каляндарныя і земляробчыя, потым – сямейныя. Міфалагічная семантыка закладзена нават у жыллі беларускага селяніна. Міфалагічныя ўяўленні аказвалі ўплыў на выбар месца пабудовы хаты, прасторавая арганізацыя хаты і яе дэкаратыўнае аздабленне неслі міфалагічную семантыку. Хатняе начынне, бытавыя рэчы выкарыстоўваліся ў абрадах, пры замовах, рытуалах, што таксама дазваляе весці рэканструкцыю міфалагічных уяўленняў. Арнаменты на адзенні, ручніках, посцілках зберагаюць сімволіку язычніцтва і хрысціянства. Спіс найбольш значных прац этнографаў ХІХ–ХХ стст. Можна знайсці ў энцыклапедыі «Этнаграфія Беларусі».\nАрхеалагічныя крыніцы. Для вывучэння міфалогіі беларусаў маюць значэнне ідэаграфічныя тэксты, якія захаваліся на костках, кераміцы, культавыя прадметы і іншыя артэфакты, звязаныя з рэлігійнымі і міфалагічнымі ўяўленнямі нашых продкаў. Пахаванні даюць магчымасць рэканструяваць пахавальную абраднасць і ўяўленні людзей аб Тым свеце. Раскопкі язычніцкіх капішчаў таксама даюць інфармацыю для рэканструявання абраднасці, формах і відах ахвярапрынашэнняў. Абярэгі, знойдзенныя на старажытных паселішчах ці пахаваннях даюць звесткі аб татэмных жывёлах, зберагаюць міфалагічную сімволіку.\nМова і тапаніміка. Мова і міф непарыўны. Распаўсюджанасць язычніцкіх найменняў і фіксацыя іх на карце Беларусі разглядаюць тапаніміка і мікратапаніміка, якія вывучаюць уласныя імёны геаграфічных аб’ектаў. Тапаніміка Беларусі адзначае наяўнасць назваў розных гістарычных перыядаў, розных культур, зберагае падчас тое, што не трапіла ў пісьмовыя крыніцы. Сярод іх засталіся і назвы, звязаныя з міфалагічнымі ўяўленнямі. Вывучэнне іх дасць дадатковую і карысную інфармацыю. Тапонімы дазваляюць вызначыць прасторавыя характарыстыкі распаўсюджвання тых ці іншых міфалагічных элементаў на тэрыторыі Беларусі, акрэсліць рэгіянальныя асаблівасці міфалогіі беларусаў.


Рэкамендацыі па мантажных работах для рэканструкцыі сцен з бярвення - Paroc.by\nРэкамендацыі па мантажных работах для рэканструкцыі сцен з бярвення\nУкладка дадатковага слоя ізаляцыі з вонкавага боку дома з бярвення\nЗдыміце стары фасад і ветраахоўную пліту. Загерметызуйце наяўныя шчыліны і зрабіце рамонт канструкцый, пашкоджаных вільгаццю ці цвіллю.\nЗ дапамогай рухомых крапежных элементаў усталюйце апорныя стойкі на міжцэнтравай адлегласці адна ад адной 600 мм.\nУлажыце пліты Paroc eXtra паміж драўлянымі каркасамі. Рэкамендуецца выкарыстоўваць цэлыя пліты, старанна падганяюцы іх па краях. Загерметызуйце злучэнні вакол вокнаў і дзвярэй з выкарыстаннем ушчыльнікавай стужкі. Забяспечце поўнае запаўненне драўлянага каркаса ізаляцыйным матэрыялам.\nЗ вонкавага боку драўлянага каркаса ўсталюйце ветраахоўную пліту такім чынам, каб яна была звернута пакрыццём наружу. Зрабіце ўкладку пліт, злучаючы іх устык адна з адной. Для папярэдняга мацавання пліт рэкамендуецца выкарыстоўваць цвікі ці вінты з шайбамі (па 5-6 шт. на пліту).\nПасля ўсталявання ўсіх ветраахоўных пліт на сцяну трэба прыціснуць іх да распорных элементаў, размешчаных на адлегласці каля 600 мм (як на драўляным каркасе). Верхні шэраг распорных элементаў не павінен знаходзіцца ніжэй за лінію злучэння сцяны і даху больш чым на 200 мм.\nУ выпадку ўсталявання гарызантальнай абліцоўкі з вонкавага боку трэба правесці мантаж вертыкальнай рашэтчатай абліцоўкі, прыбіўшы яе да сцяны цвікамі, што праходзяць праз распорныя элементы.


Ці можа патрапіць пад амністыю палітвязень Міхаіл Жамчужны? - Віцебская вясна\nПалата прадстаўнікоў разгледзіць закон аб амністыі, якая будзе прымеркаваная да 75-годдзя вызвалення краіны. Адпаведны праект дакумента ужо паступіў у парламент. palitviazni.info разбіраецца з праваабаронцам "Вясны" Валянцінам Стэфановічам, ці можа патрапіць пад амністыю палітвязень Міхаіл Жамчужны?\nКрыніца: Ці можа патрапіць пад амністыю палітвязень Міхаіл Жамчужны?


Нябесны турызм. Колькі каштуе палятаць над Беларуссю? - Новости - Туризм и Отдых\nНябесны турызм. Колькі каштуе палятаць над Беларуссю?\nПалятаць над Беларуссю турысты могуць на самалёце, верталёце і паветраным шары\nПалятаць над Беларуссю турысты могуць на самалёце, верталёце і паветраным шары.\nУ Беларусі з часоў росквіту Дабраахвотнага таварыства садзейнічання арміі, авіяцыі і флоту (ДТСААФ) захавалася 11 аэраклубаў. Самым папулярным з’яўляецца мінскі, які знаходзіцца ў Баравой. Скачок з вышыні 3 кіламетраў разам з інструктарам каштуе 1,2 мільёна рублёў. Аднак, каб сэканоміць, можна паехаць у рэгіёны. Напрыклад, у Віцебску за такі самы скачок давядзецца заплаціць 950 тысяч рублёў, а ў Сычкове пад Бабруйскам – каля 890 тысяч.\nШто да самастойных скачкоў, то трэба спачатку прайсці пяцігадзінны інструктаж (каштуе каля 100 тысяч рублёў). Сам палёт з вышыні 900 метраў каштуе ад 300 да 650 тысяч у залежнасці ад месца.\nЗрэшты, многія мінскія экстрэмалы абіраюць таннейшы варыянт і скачуць з уласнымі парашутамі з дахаў мінскіх высотак. Яны лічаць, што 75–90 метраў – дастатковая вышыня, каб паспець адчуць сябе ў палёце і ў патрэбны момант пацягнуць за колца. Праўда, за такія небяспечныя скачкі можна атрымаць немалы штраф ці нават быць арыштаваным.\nТытунёвы магнат Павел Тапузідзіс летась адкрыў у Ратамцы на Мінскім моры «Робінсан Клаб». Сярод іншых забаў там ёсць магчымасць пакатацца на верталётах. Кошт палёту складае каля $500 за гадзіну. Можна абмежавацца і 15 хвілінамі, заплаціўшы адпаведна каля $130. Гэтыя сумы можна падзяліць на трох пасажыраў – больш у верталёт не ўлезе.\nЯк паведамілі ў службе пракату клуба, маршрут уключае ў сябе палет над санаторыем «Юнацтва», вяслярным каналам, Заслаўем і іншымі аб’ектамі ў заходнім накірунку ад Мінска.\nМаксімальная працягласць палёту верталёта Robinson R44 складае 3 гадзіны, а крэйсерская хуткасць дасягае 240 км/г.\nРаней у Ратамцы на месцы клуба Тапузідзіса знаходзілася «Авіяранча». Пасля некалькіх трагічных выпадкаў яно закрылася. З нядаўняга часу «Авіяранча» працуе каля аграсядзібы «Зарачаны» ў Пухавіцкім раёне. «Разынка» адпачынку – паветраны маршрут па ваколіцах – называецца «Пары над Зарачанамі».\n«Падымі мяне па-над зямлёю, падымі мяне ў светлы абшар», – спяваў у канцы 1990-х гурт N.R.M. Цяпер сустрэць у небе світанак ці заход сонца стала нашмат прасцей. З паветранымі шарамі ў Беларусі працуе кампанія «Аэратур Балунс».\nСамая недарагая прапанова ад яе – так званы «прывязны палёт». Паветраны шар уздымаецца на вышыню да 50 метраў і вісіць уверсе на працягу 10 хвілін. Гэта каштуе $30 з кожнага пасажыра.\nЗа тое, каб палятаць на вышыні да 1 кіламетра, давядзецца заплаціць каля $250 з чалавека за гадзіну. «Згодна з традыцыяй, пасля першага палёту вас чакае прысваенне графскага тытула і выдача сертыфіката», – адзначаюць у «Аэратуры». На вышыні можна зладзіць і вяселле. Яно будзе каштаваць прыблізна $500 з чалавека.\nШто да тэрыторыі палёту, то шар можа ўзляцець з любой пляцоўкі плошчай 50х50 метраў пры наяўнасці дазволу.\nСярод самых папулярных месцаў запуску – «Робінсан Клаб», «Лінія Сталіна», «Дудуткі». З канца ліпеня паветраны шар пачне ўзлятаць і з Камсамольскага возера ў Мінску.


Віцэ-прэм’ер Жарко: «Як пэдыятар я ўпэўнены: урокі павінны пачынацца а 9-й»\n31 травень 2017, 13:18\nВіцэ-прэм’ера беларускага ўраду Васіля Жарко пасьля выступу ў Палаце прадстаўнікоў журналісты спыталі як былога міністра аховы здароўя, а якой гадзіне, на ягоную думку, павінны пачынацца ўрокі ў беларускіх школах.\n«Я буду казаць зараз як пэдыятар. Я абсалютна ўпэўнены, што ўрокі павінны пачынацца а 9-й гадзіне раніцы, не раней. Бо менавіта з гэтага часу дзіцячы арганізм найбольш падрыхтаваны да ўрокаў. Калі пачынаць заняткі раней, то дзецям даводзіцца быць у складанай сытуацыі, а калі першы і другі ўрокі яшчэ складаныя, то гэта сапраўдны стрэс.\nНа сёньняшні дзень мы разглядаем магчымасьць пачатку заняткаў у школах у двух варыянтах. Магчыма, у некаторых школах урокі будуць пачынацца а палове 9-й раніцы, у іншых — а 9-й. Менавіта з гэтага часу трэба праводзіць урокі. Бо калі я нядаўна пачуў, як у адной школе заявілі, што дзьверы там будуць адчыненыя а 8-й гадзіне, а ўрокі пачнуцца толькі а 9-й, то гэта ня ёсьць выйсьце з сытуацыі. Чым будуць займацца дзеці цэлую гадзіну, незразумела».\nНа пытаньне журналістаў, а што рабіць у такім выпадку бацькам, віцэ-прэм’ер адказаў:\n«А гэта іхнае пытаньне. Яны павінны падумаць, як ім выстраіць свой працоўны дзень».\nНа пытаньне, чаму ён як пэдыятар ніколі раней не казаў пра гэта, пакуль тэму не закрануў прэзыдэнт Лукашэнка, Васіль Жарко адказаў:\n«Ну мабыць таму, што асабіста ў мяне гэтай патрэбы не было. Мае дзеці ўжо дарослыя».


Свежая зводка па каронавірусе ў Беларусі ад Міністэрства аховы здароўя: плюс 998 выпадкаў - 07.07.2021, Sputnik Беларусь\nБольш як 420 тысяч хворых і звыш 3 тысяч смярцей ад COVID-19 паводле афіцыйнай статыстыкі выяўлена ў Беларусі ад пачатку пандэміі. Вакцынацыя ў краіне набірае... 07.07.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 7 ліп – Sputnik. За мінулыя суткі ў Беларусі выяўлена 998 выпадкаў каронавіруснай інфекцыі, паведамляе прэс-служба Міністэрства аховы здароўя.Ад пачатку пандэміі ў рэспублікі зарэгістравана 423 519 захворванняў на COVID-19. За гэты час ачунялі 416 412 пацыентаў (+1 049 чалавек за мінулыя суткі).За ўвесь перыяд распаўсюджвання інфекцыі ў Беларусі праведзена 6 905 480 ПЦР-тэстаў, за мінулыя суткі выканалі 19 286 даследаванняў.Вакцынацыя ад каронавіруса ў БеларусіЯк раней паведамляла Міністэрства аховы здароўя, першую дозу вакцыны ад каронавіруса ў рэспубліцы атрымалі больш за 1 млн чалавек, з якіх амаль за 670 тысяч завяршылі поўны курс з двух прышчэпак.У Беларусі для вакцынацыі даступны два прэпараты: кітайскі "Сінафарм" (Vero Cell) і расійскі "Спутник V". Зрабіць прышчэпку можна як у паліклініцы па месцы жыхарства, у гарадскіх бальніцах, так і дадатковых пунктах вакцынацыі, якія адкрыліся з 25 чэрвеня ў гандлёвых цэнтрах. Поўную карту і графік працы шукайце тут.Нагадаем, 1 ліпеня Аляксандр Лукашэнка падпісаў указ, якім увёў бязвізавы рэжым для тых, хто хоча зрабіць прышчэпку ў рэспубліцы ад каронавіруса. Бязвіз пачне дзейнічаць з 15 ліпеня.Як паведамляла Міністэрства аховы здароўя, поўны курс вакцынацыі ад СOVID-19 расійскім прэпаратам "Спутник V" абыдзецца замежным грамадзянам у 130-150 беларускіх рублёў (50-60 долараў).Чытайце таксама:\nбеларусь, міністэрства аховы здароўя, статыстыка, вакцынацыя, каронавірус, covid-19\n© Sputnik / Константин Михальчевский / Перайсці ў фотабанкМедыцынскі супрацоўнік праводзіць вакцынацыю ад COVID-19\nБольш як 420 тысяч хворых і звыш 3 тысяч смярцей ад COVID-19 паводле афіцыйнай статыстыкі выяўлена ў Беларусі ад пачатку пандэміі. Вакцынацыя ў краіне набірае абароты.\nМІНСК, 7 ліп – Sputnik. За мінулыя суткі ў Беларусі выяўлена 998 выпадкаў каронавіруснай інфекцыі, паведамляе прэс-служба Міністэрства аховы здароўя.\nАд пачатку пандэміі ў рэспублікі зарэгістравана 423 519 захворванняў на COVID-19. За гэты час ачунялі 416 412 пацыентаў (+1 049 чалавек за мінулыя суткі).\nЗа ўвесь перыяд распаўсюджвання інфекцыі ў Беларусі праведзена 6 905 480 ПЦР-тэстаў, за мінулыя суткі выканалі 19 286 даследаванняў.\nЯк раней паведамляла Міністэрства аховы здароўя, першую дозу вакцыны ад каронавіруса ў рэспубліцы атрымалі больш за 1 млн чалавек, з якіх амаль за 670 тысяч завяршылі поўны курс з двух прышчэпак.\nУ Беларусі для вакцынацыі даступны два прэпараты: кітайскі "Сінафарм" (Vero Cell) і расійскі "Спутник V". Зрабіць прышчэпку можна як у паліклініцы па месцы жыхарства, у гарадскіх бальніцах, так і дадатковых пунктах вакцынацыі, якія адкрыліся з 25 чэрвеня ў гандлёвых цэнтрах. Поўную карту і графік працы шукайце тут.


Белавія пачне лятаць у арабскі эмірат Рас-эль-Хайма - БЕЛАВІЯ - Авіякампанія Рэспублікі Беларусь\nБелавія пачне лятаць у арабскі эмірат Рас-эль-Хайма\nАвіякампанія “Белавія” 7 кастрычніка пачне выконваць рэгулярныя рэйсы з Мінска ў Рас-эль-Хайма (Аб'яднаныя Арабскія Эміраты). Рэйсы будуць выконвацца адзін раз на тыдзень па чацвяргах. Вылет з Мінска запланаваны на 4.55, прыбыццё ў Міжнародны аэрапорт Рас-эль-Хайма (RKT) - на 11.25. Зваротныя рэйсы з эмірата будуць ажыццяўляцца ў 12.25 з прылётам у Мінск у 17.10. Час для ўсіх аэрапортаў названы мясцовы.\nБілеты можна набыць на сайце авіякампаніі, у офісах продажаў авіябілетаў і ў агентаў. Кошт пачынаецца ад 196 еўра ў адзін бок і 338 еўра за палёт туды-зваротна (тарыф LIGHT). Больш падрабязна з раскладам і тарыфамі можна азнаёміцца на сайце belavia.by.\nРэйсы будуць выконвацца на паветраным судне Embraer 195-Е2, разлічаным на перавозку 125 пасажыраў: 9 месцаў у бізнэс-класе і 116 месцаў у эканомкласе. Пры павелічэнні попыту на білеты магчыма замена самалёта на больш ёмісты Boeing 737-800. Час палёту складае пяць з паловай гадзін.\n“У лютым бягучага года мы пачалі выконваць рэгулярныя рэйсы ў Дубай і досыць хутка зразумелі, што гэты кірунак вельмі папулярны сярод беларусаў. Авіякампанія вядзе сталую працу па развіцці сваёй маршрутнай сеткі і вывучэнні попыту на авіяперавозкі з Беларусі. Улічваючы высокі попыт на пералёты ў ААЭ, мы вырашылі прапанаваць нашым пасажырам новы арабскі кірунак - Рас-эль-Хайма. Эмірат адрозніваецца больш камфортным кліматам, тут шмат славутасцяў, якія гатовыя здзівіць сваёй гісторыяй, і месцаў, дзе можна актыўна правесці час. Да таго ж блізкасць эмірата Рас-эль-Хайма да Дубая дазволіць падарожнікам складаць камбінаваныя маршруты з выкарыстаннем рэйсаў Белавія”, - пракаментаваў генеральны дырэктар авіякампаніі “Белавія” Ігар Чаргінец.\nРас-эль-Хайма - самы паўночны эмірат у Аб'яднаных Арабскіх Эміратах, размешчаны недалёка ад Хаджарскіх гор. Найбольш папулярнымі турыстычнымі аб'ектамі з'яўляюцца Нацыянальны музей у форце, гандлёвы цэнтр Manar Mall, парк Saqr, аквапарк Iceland Waterpark, гольф-клуб і авіяцыйны клуб Jazirah.\nМіжнародны аэрапорт Рас-эль-Хайма размешчаны ў 18 кіламетрах ад горада і курортнай зоны. Дарога ў аэрапорт “Рас-эль-Хайма” займае каля 20 хвілін, у залежнасці ад абранага транспарту. Адлегласць да Дубая складае каля 100 кіламетраў, да Шарджы - каля 80 кіламетраў.


пададзены ў АНАЛІЗ НАВІНЫ\tby Марцін Vrijland\tмая 23 2019\t• 3 Каментары\nУ маім тэлефоннай размове з Уілсанам Тэлеграф Boldewijn я ўжо згадваў там. Сродкі масавай інфармацыі могуць deepfakes. Я згадаў, што вы можаце запусціць інтэрв'ю з кожным чалавекам, выкарыстоўваючы галасавую запіс і фатаграфію разам. Гэтая тэхніка існавала і рэканструкцыя асобы (таксама называецца «твар своп) сказаў. Samsung [...]\nУсяго праглядаў: 16.760.835


Пайшоў з жыцьця тэатральны рэжысэр Барыс Эрын\n24 люты 2008, 00:37\n22 лютага на 87-м годзе жыцьця памёр былы галоўны рэжысэр Нацыянальнага акадэмічнага тэатру імя Янкі Купалы Барыс Эрын.\nЁн працаваў на гэтай пасадзе з 1964 па 1968 гады. Сярод найлепшых пастановак Барыса Эрына на сцэне тэатру імя Янкі Купалы — "Ліса і вінаград", "Забыты ўсімі", "Лявоніха на арбіце", "Людзі на балоце", "І змоўклі птушкі", "Вечар" і "Памінальная малітва".\nПра Барыса Эрына – тэатразнаўца Вячаслаў Ракіцкі:\n“Барыс Уладзімеравіч Эрын – рэжысэр, які належаў шэрагу культураў. Дзе б ён ні ставіў свае спэктаклі, ён заўсёды выяўляў сутнасьць нацыянальнага характару, нацыянальнага кантэксту, у якім адбываліся падзеі, нават тады, калі ставіў усясьветную клясыку, якую ён вельмі любіў.\nУ ягонай творчасьці, а ягонае жыцьцё ў тэатры было вельмі доўгае, важным момантам быў час, калі ён ачольваў Нацыянальны тэатар імя Янкі Купалы. Спэктаклі Барыса Эрына – гэта цэлая старонка ў гісторыі тэатру Янкі Купалы. Спэктакль “Людзі на балоце” паводле Івана Мележа я асабіста лічу найвялікшым шэдэўрам беларускага тэатру ХХ стагодзьдзя.\nБарыс Эрын змог разам з такімі акторамі, як Генадзь Гарбук і Лілія Давідовіч, выявіць здольнасьць беларусаў да пераменаў і цяжкі шлях адлучэньня ад зямлі і пошуку нечага новага, духоўнага, што знаходзіцца па-за межамі звыклага.\nЗрэшты, сёньня беларусы яшчэ маюць магчымасьць паглядзець спэктакль Барыса Эрына ў тэатры Янкі Купалы – гэта пастаноўка п’есы расейскага драматурга Рыгора Горына “Памінальная малітва”.\n115 гадоў Максіму Гарэцкаму\nВянок памяці: Ірына Сакалова\nВянок памяці: Юры Шырокі