«Інтэрвалы лічацца дысануе змяніліся, бо" сярэднявечча "»; Як так?\nlearning history theory classical-music harmony\nЧытаючы маю новую кнігу «Поўнае кіраўніцтва Класічнай музыкі», я разумею наступнае:\n<�Р> Калі дзве ноты аддзеленыя адзін ад зычнага гук прыемны для вушэй. Калі яны маюць диссонантный інтэрвал яны сутыкаюцца адзін з адным. Таму яны павінны быць вырашаны з дапамогай падыходнага сугучча. </Р>\nТым не менш, я не разумею (як гэта не тлумачыць):\n<�Р> Інтэрвалы лічацца дысануе змяніліся з часоў Сярэднявечча\nЦі з'яўляецца гэта таму, што:\nмы пазней прызналі, што гэта «гучыць» ня правільна, так як яны першапачаткова былі пералічаныя, таму што ...\nгэта цалкам меркаванне на пярэднім краі, чаму інтэрвалы былі калісьці лічыцца дысанансам?\nЯ быў бы вельмі ўдзячны, калі хто-то можа растлумачыць, чаму дысануюць інтэрвалы змяніліся так?\nЗменена ў какой шлях?\nГэтая тэма асабліва зачараваў мяне. Я зрабіў некаторы далейшае чытанне.\n<�Р> Музычна кажучы, не вельмі дысануюць інтэрвалы, але толькі дысануюць ноты, якая нота дысануе ў інтэрвале фізічна (акустычна) дысануе. Гэта залежыць ад ляскату, да якой гэты інтэрвал павінен быць перададзены, такім чынам, адметным диссонантным .. .notes замест старой сістэмы інтэрвалаў і акордаў, больш дакладнае ўяўленне акордаў атрымліваюцца.\nУ той час як у «Інтэрвал» розніца паміж двума крокамі не абавязкова гармоніі ў-с, калі гэтыя ноты гуляюцца разам яны рэзка распавесці аб частцы, таму я лічу вышэй цытату выдатна няцотным; «Ёсць на самай справе не дысануюць інтэрвалы».\n<�Р> У сярэдніх стагоддзях тэарэтыкі звычайна мяркуюць, што поліфанічныя тэкстуры былі ў асноўным зычнай ў прыродзе і тыя недасканалыя сугучча гулялі падпарадкаваную ролю ідэальнага сугучча. Яны прызналі, што фразы пачынаюцца і заканчваюцца на дасканалым сугучча і што заключнае здзейсненага сугучча набліжаюцца крокам у процілеглым руху ад бліжэйшага незакончанага консонанса.\nЦі павінны мы выказаць здагадку, то тут, што гэта ўсё ўспрымаецца многімі многімі фактарамі, як тэмперамент, жанр, дыяпазон, і фактычная <�ет> інтэрвал сам па сабе? Амаль у кропку (як падказвае мой арыгінальны пост), што меркаванне вышэйшага прынцыпу тут?\nГэта тое, што збівае з панталыку: дапоўненай другі і трэці мінорны ідэнтычныя. Але ў традыцыйным разуменні, то першае з іх лічыцца дысананс, а другі сугучча.\nВялікае пытанне, затым яна можа сцвярджаць тое, што актава можа быць дысанансам?\nдададзена 29 снежні 2017 у 01:39 аўтар cmp адрэдагавана 31 снежні 2017 у 03:06\n@Dekkadeci вы ўпэўненыя, што гэта не было наадварот?\nдададзена 29 снежні 2017 у 02:47, аўтар Nikos Steiakakis, крыніца\n@syntonicC вам не патрэбен ніякі тэмперамент для харавой музыкі, гэта цалкам магчыма і натуральна спяваць 5-мяжа (або нават 7- або вышэй) толькі інтанацыю. Гэта, здавалася б, проста <�я> не прыходзіла ў галаву сярэдняга ўзросту кампазітараў .\nдададзена 30 снежні 2017 у 12:53, аўтар Nikos Steiakakis, крыніца\nНаколькі я ведаю, буйныя і дробныя траціны не былі разгледжаны зычнымі ў Еўропе да 1500-х гадоў. На самай справе, гэта было збольшага прычына развіцця Медиантного тэмпераменту і яго варыянтаў - захаваць якасць трацін, забяспечваючы ідэальны чацвёртыя і пяты не было зменена занадта шмат цэнтаў.\nдададзена 29 снежні 2017 у 05:47, аўтар Eddie Velasquez, крыніца\nЯ прачытаў, што ідэальны чацвёртае лічыцца дысануе ў сярэдніх стагоддзях, але зычных сёння.\nдададзена 29 снежні 2017 у 02:18, аўтар Dekkadeci, крыніца\n@leftaroundabout, я мог бы змешваць яго з цягам часу я прачытаў, што дасканалыя чвэрці былі разгледжаны дысанансам у контрапункт (напрыклад, ars-nova.com/Theory%20Q&A/Q85.html і en.wikibooks.org/wiki/Counterpoint/First_Species ). Трымайся, en.wikipedia.org/wiki/Perfect_fourth паказвае на гэта, у адпаведнасці з <�я> музычны слоўнік Гроува , другога выданне: «у 15-м стагоддзі чацвёрты стаў разглядацца як дысануюць самой па сабе, і быў першым класіфікуецца як дысананс па Іягану Тинкториса ў яго Terminorum musicae diffinitorium (1473 ) «.\nдададзена 30 снежні 2017 у 08:54, аўтар Dekkadeci, крыніца\nТакім чынам, першае ўдакладненне кантэкстаў:\nПрыведзеныя матэрыялы ў асноўным датычацца заходнееўрапейскай музыкі. Музыка сярэднявечча амаль напэўна ставіцца да літургічнай музыцы таго часу і месца, таму мы ў асноўным гаворым пра Грыгарыянскім харале, Organum, спевы і г.д. Калі гаворка ідзе пра змены ў пазнейшых эпохах, я падазраю, што яны ў асноўным казаць пра змены, якія цалкам зацвярдзелых ад часу класічных кампазітараў, як Моцарт і Бетховен. Калі мы змяшчаем далей у дваццатым і дваццаць першага стагоддзя музыка гэтай лініі мы бачым далейшыя змены ў інтэрвале выкарыстання, як калі б мы змяшчаем у іншыя жанры, такія як джаз, рок, поп і хіп-хоп.\nДалей, выканаўчае рэзюмэ:\nЯ падазраю, што першая кніга, у асноўным, са спасылкай на пераход ад ідэальнага чацвёртага часу ў асноўным разглядаюцца як сугучча ў сярэдніх стагоддзях разглядаюцца як дысананс у некаторых кантэкстах у класічнай эпохі. Адначасова з гэтым зрухам з'яўляецца пераходам ад тэндэнцыі лячыць тое, што мы цяпер называем недасканалыя сугучча (буйныя і дробныя траціны і шостыя) як дысананс у сярэдніх стагоддзях да сугучча яны звычайна знаходзяцца ў класічнай эпохі. Мы маглі б таксама казаць аб значна больш познім пераходзе ад класікі да джаза: у першым выпадку сёмы практычна заўсёды дысананс у той час як гэта часта сугучча ў апошнім.\nДля таго, каб ўдавацца ў падрабязнасці, я думаю, што гэта вельмі карысна для ўмацавання парой друзлыя вызначэння «зычны» і «дысануе.» У прыватнасці, я думаю, было б карысна выкарыстоўваць тэрміны «зычныя» і «нязгодныя», каб звярнуцца да аб'ектыўных паказчыках, як проста частоты двух нот звязаны адзін з адным. Гэта некалькі паказана на малюнку вы публікуемую, што ўключае ў сябе ілюстрацыі вельмі супадальным інтэрвал актавы-у якім перыяды двух сігналаў высокай ступені карэлююць-і даволі супярэчны інтэрвалам у секунду. Формы хвалі другі ўзяць значна даўжэй, перш чым яны вернуцца ў зыходным суадносіны (не паказаны на малюнку, так як вобраз павінен быць занадта доўгім для шырыні старонкі), чым на актаву, якая паказвае форму сігналаў, вяртаючыся да іх запуску адносіны ў два разы за ўсё за кароткі прамежак. Нягледзячы на тое, што могуць быць некаторыя няяснасьці і спрэчкі аб вельмі спецыфічнай рэйтынгу кожнага магчымага інтэрвалу, гэта справядліва сказаць, увогуле, што дасканалыя ўнісон і актавы надзвычай зычныя; учыненыя чвэрці і пятыя і цалкам зычныя; буйныя і дробныя траціны і шостае умерана зычныя; нязначныя сёмыя і асноўныя секунды даволі супярэчаць; асноўныя сёмых і нязначныя секунды моцна дысануе. Гэта заснавана выключна на тым, як смалы ўзаемадзейнічаюць адзін з адным з пункту гледжання іх перыядычных сігналаў.\nКалі мы дамо гэтыя тэрміны выступаюць за больш «навуковае» разуменне інтэрвальныя адносін, мы можам выкарыстоўваць «зычны» і «дысануе» для абазначэння шляху, што кампазітары (у самым шырокім сэнсе гэтага слова) на самой справе выкарыстаць інтэрвалы ў межах кантэкст іх часткі і жанру. Диссонантный інтэрвал адзін, які, як правіла, разглядаюцца як нестабільныя: інтэрвал, які неабходна вырашыць для больш зычнай інтэрвалу. Зычны інтэрвал з'яўляецца той, які разглядаецца як стабільная; гэта інтэрвал, які можа быць дазволены на . Таму што гэта зусім пра стылі і кантэксце, гэта аспект інтэрвальныя азначэнняў, перамясціліся найбольш на працягу многіх гадоў. На жаль, ёсць яшчэ адна складанасць, якая павінна абмяркоўвацца, перш чым казаць пра гэта.\nПа большай частцы, уступныя тэксты лячэння тангажу і налад наколькі ясней, чым яны на самой справе. Яны схільныя лічыць роўнай тэмперамент, які выдатна падыходзіць для пачаткоўцаў, але пытанне аб гістарычных зрухаў у інтэрвале выкарыстання не можа быць аддзелена ад праблемы тэмпераменту. Ёсць шмат пытанняў на гэтым сайце, які дасць вам дэталь, але дастаткова сказаць, што самыя раннія цюнінг якія выкарыстоўваюцца ў сярэдніх стагоддзях для фіксаванага кроку інструментаў (прылады, такія як разьбяная радок або клавіятуры, дзе вы павінны ўсталяваць дакладную наладу смалы загадзя і не можа лёгка змяняць налады падчас выканання) была Піфагор. Гэта сістэма, у якой усе ноты настроены ў адпаведнасці з Квінт. Калі вы зробіце гэта, па сутнасці, наладу піяніна, ідучы па крузе пятыя і атрымліваць кожны пятыя сапраўды ідэальна-то вашы асноўныя траціны будзе вельмі дысанансам у параўнанні з нашымі сучаснымі аднолькава адпушчанымі асноўнымі трацінамі і будзе вельмі дысананс у параўнанні з чыстым асноўны трэцюю. Зноў жа, спецыфіка гэтых адрозненняў з'яўляюцца складанымі, але вы можаце даведацца больш, гледзячы ўверх «толькі інтанацыю», «тэмперамент» і «роўны тэмперамент» сярод іншых тэм. Развязка, наколькі гэтае пытанне датычыцца ў тым, што гэта не дзіўна, што кампазітары літургічнай музыкі ў сярэднія вякі лячэнне асноўны трэці як дысананс, якую неабходна вырашыць, каб больш чыстыя інтэрвалы, такія як чацвёрты і пяты. Збольшага гэта адбываецца таму, што менш распаўсюджана, каб разглядаць інтэрвал, як супярэчаць, як Піфагор галоўнай траціны ў якасці адпраўной кропкі дазволу.\nГэта значна спрошчаны, але вельмі, наогул кажучы, розныя адносіны пачынаюць з'яўляцца (на працягу стагоддзяў) у эпоху Адраджэння. Слодыч чыстай траціны (што было лёгка вывучыць у капэла спеваў, напрыклад) стала больш папулярнай, і людзі пачалі налады фіксаванага кроку інструментаў так, каб яны былі чыстая (ці больш чыстая) траціну, а таксама. Кампазітары пачалі выкарыстоўваць траціны (і шостыя) у якасці першасных сугуччаў і так неабходных для рэгулявання налады фіксаванага кроку інструментаў, каб зрабіць гэтыя дзве траціны больш зычныя, а таксама. Паколькі трэці стаў асноўным сугучча, неадназначны статус для кварту ўзнікае. Хоць кварта была гэтак жа зычныя, як гэта было раней (больш зычныя, чым асноўная траціну!) Гэта ўсяго толькі паўкроку ад таго, каб быць трэцім. Гэта прывяло да натуральнай «цяжкасці» як- <�ет> у кантэксце музыкі, якая пісалася -The Верхняя нота гэтых чвэрцяў мела тэндэнцыю «хочуць», каб вырашыць ўніз паўкроку і стаць згодным трэцім , Мэта Узгодненасць ідэальны чацвёртае не змяніўся, але яго кантэкстны азначае зрабіў. Калі ніжняя нота чацвёртага з'яўляецца нізкай нотай ўсёй гармоніі, чацвёрты стаў ясным і моцным дысанансам.\nЧацвёрты не стала больш дысанансу, ён проста стаў больш дысанансам.\nІ толькі пацвердзіць, што гэта толькі ў пэўных кантэкстах нават унутры музыкі класічнай эпохі. Калі чацвёрты знаходзіцца паміж двума верхнімі нотамі ў большай гармоніі, гэта цалкам згодны. Чацвёрты лечацца толькі як дысананс, калі ніжняя нота чацвёртай таксама самая нізкая нота ўсёй гармоніі. (Паглядзіце на cadential 6/4 акорда для квінтэсенцыі прыкладу гэтага, хоць і ўбачыць размову ў каментарах да такога адказу паміж мной і @leftaroundabout, які дадае некаторыя цікавыя нюансы па гэтым пытанні). Адрозненне паміж конкордацией/дысанансам з аднаго боку, і сугуччы/дысанансам з другога боку, таксама дапамагае растлумачыць ваш пытанне аб дапоўненым другім у параўнанні з малой трэцюю. Па-першае, у многіх няроўных загартаванымі сцэнарыяў, гэтыя два інтэрвалу не тое ж самае. Павялічаны другі будзе шырэй і значна больш супярэчаць чым чыстая тэрцыя. У вы цытуеце, аднак кнігі, гаворка ідзе аб гэтак жа ўраўнаважаных інструментах, такіх як сучасны раяль, і на тых, хто гэта праўда, што дапоўненая другая і тэрцыя той жа мэта адносіны. У выніку, было б зусім карэктна казаць пра тое, што яны ў роўнай ступені зычныя (або дысананс), а таму, што «сугучча» і «дысананс» кантэкстуальнай вызначаны, гэта не смешна казаць, што дапоўненыя другі дысануюць, а непаўнагадовы трэці сугучна. Гэта, як правіла, іх выкарыстанне ў музыцы класічнай эпохі: кампазітар амаль ніколі не пішацца з інтэрвалу як дапоўненай другі, калі яны не прызначаныя, каб гэта было выканана як няўстойлівасць, якая павінна вырашыць. Напісанне нататак у рахунку не проста інструкцыя аб тым, якія кнопкі націскаць, ён можа таксама пазначыць рытарычнае намеры кампазітара.\nТакім чынам, каб падвесці вынік, чацвёрты быў першапачаткова разглядаецца як сугучча роўна Квінту ў сярэднія вякі ў Еўропе і траціны мелі тэндэнцыю быць дысанансаў, якія вырашаюць іх. Паколькі статус трацін пачаў мяняцца, чацвёрты стаў неадназначным і часта дысананс, які неабходна вырашыць на траціну. Гістарычна склалася, што існуе некаторы зрух у конкорданс трацін з-за змены ўзроўню налады, але першасны зрух з'яўляецца чыста кантэкстная адзін у бок сугучча. Зусім нядаўна, мы чуем нешта падобнае здарыцца з лячэннем сёмы ў джазавай музыцы, дзе гэта часта зусім зычнай інтэрвал, нягледзячы на сваю адносную дысананс.\nEDIT TO ADD: Я толькі што бачыў, дзе вы прасілі крыніц. Адна праблема заключаецца ў тым, што такога роду пытанне трапляе ў няўдалым адтуліну ў літаратуры. З аднаго боку, гэта занадта асноўнай для абмеркавання ў навуковых часопісах; з другога боку, гістарычнае развіццё чагосьці такога спецыфічнага разглядаецца як занадта тангенцыйным для ўступнага тэксту. Я думаю, што большасць падручнікаў як тэорыі музыкі і гісторыі музыкі, па меншай меры згадаць пра гэта, накшталт кнігі, якая заахвоціла ваша пытанне. Я ведаю, што як Clendinning/Marvin і Костка/Payne тэксты тэорыі музыкі, па меншай меры прысвяціць абзац гэтай тэме. У мяне няма маёй копіі на руках, але я думаю, што ёсць некалькі пунктаў у падручніку Burkholder/Зацірка/Palisca на гэта, як добра, аднак я памятаю, што як раз абмяркоўваецца па ходзе тэксту, як яна рухаецца ад ранняй музыкі у стылі барока, а не ў адным зразумелай месцы.\nМагчыма, самае лепшае месца для пошуку аўтарытэтных крыніц у Grove Music (цяпер называецца Oxford Music). У артыкуле на Чацвёртай там даволі коратка, але ўключае ў сябе гэты пункт:\n<�Р> чацвёртую мае унікальнае становішча ў заходняй музыцы, таму што гэта было расцэнена як ідэальны інтэрвал (напрыклад, ва ўнісон, 5-й і актаву) і дысананс адначасова. У старажытнай грэцкай музыцы асновай мелодыі была тетрахорд, набор з чатырох палёў, ахоплівае ў 4-ым. Самыя раннія формы сярэднявечных паралельнай Organum выступаюць як інтэрвал паміж воксом organalis і воксом principalis. З далейшым развіццём поліфанічнай музыкі ў 12-м і 13-м стагоддзях, 5 замянілі 4-й, як найбольш важны Сугучча пасля актаву і ўнісон. Да 15-м стагоддзі 4-й з'явіўся як консонанс толькі паміж верхнімі часткамі вертыкальнай гучнасці, напрыклад, у 6-3 акордах фобурдона стылю і ў 8-5-1 кадэнцыя (напрыклад, D-A-D); кампазітары пазней за 15-га стагоддзя, у тым ліку Du Fay, часам свядома пазбягалі 4th ў трохчастковую пісьмовым выглядзе (гл Non-пяціпавярховы гармоніі), і Tinctoris лічыў дысананс у яго Terminorum musicae diffinitorium (c1473).\nВы заўважыце, што сугучча-дысананс/сугучча-дысананс адрозненне я кажу пра далёка не універсальная, і гэтыя тэрміны выкарыстоўваюцца па-рознаму ў большасці тэкстаў на гэтую тэму. У канчатковым рахунку, гэта тая інфармацыя, якую я даведаўся на працягу семестра доўга аспірантуру па гісторыі тэорыі. Як гэта часта бывае ў такіх курсах, не было ніякай падручнік, мы займаліся з першаснымі гістарычнымі крыніцамі. Мы пачалі з старажытнымі тэарэтыкамі, як Аристоксен і, пазней, Гауденции, затым пераехалі ў пазнейшыя пісьменнік, як Боэции і інш. Па большай частцы, гэтыя аўтары не моцна кажуць аб зрухах у мысленні, замест гэтага, адзін мае інтуітыўна і назіраць зрух паміж імі. Ва ўсякім разе, я спадзяюся, што гэта па меншай меры, дапамагае размясціць ваша разуменне няшмат.\nдададзена 01 студзень 2018 у 04:51 аўтар JAGAnalyst\nВыдатна абмеркаванне. Я б заўважыць, што ₄⁶ акорд на самай справе больш супярэчыць чым каранёвая пазіцыя мажорнай, <�я>, калі шырокі звонкасць выкарыстоўваецца (магчыма, з басавай нотай актавы падваення, як агульныя ў аркестравых наладах) : 3: 8: 10 супраць 2: 5: 6. У цесным агучвання, як тыповыя на гітары, гэта не больш супярэчыць, а пяты ў басовых акорды сапраўды шырока выкарыстоўваюцца гітарыстамі, як правіла, не ўспрымаюцца як дысананс.\nдададзена 01 студзень 2018 у 05:23, аўтар Nikos Steiakakis, крыніца\nНу, вы не пачуеце 6: 8: 10, але 3: 4: 5 у блізкім голасе ₄⁶ акорда, і я мяркую, што цалкам сугучна сапраўды. - Вядома, калі класічныя кампазітары выкарыстоўваюць ₄⁶ гэта, як правіла, напрыклад, пераважная, а не тонік, таму што <�я> жанр канвенцыя . Зноў жа, у класічнай гітары, як правіла, вакальных партый шырэй, чым у народных/стылях рок і класічная падрыхтоўка падкрэслівае неабходнасць таго, каб басовая нота выразна вылучацца ніжэй астатніх.\nдададзена 02 студзень 2018 у 05:31, аўтар Nikos Steiakakis, крыніца\n@leftaroundabout Гэта цікавы кадр, які я не разгледзеў раней. Гэта сапраўды здаецца больш шырокім крокам, безумоўна, падкрэслівае нестабільнасць больш, хоць я не ведаю, чаму 6: 8: 10 будзе <�я>, што </я> значна бліжэй па ўстойлівасці да 2: 5: 6, чым 3: 8: 10. Вызначана дакладна, што гэтае пытанне з'яўляецца больш ці менш не мае дачынення да ўласнага стылю гітары, але я заўсёды прымаў Адыход ад 6/4, як дысануе быць больш жанру пытання, чым інструментальным адзін. Калі барочныя і класічныя кампазітары пішуць для лютні/гітары Ці яны да гэтага часу выкарыстоўваюць 6/4 акорды ў першую чаргу для няўстойлівых функцый, такіх як перадача і cadential?\nдададзена 02 студзень 2018 у 05:18, аўтар JAGAnalyst, крыніца\nМаё меркаванне (магчыма, не зусім мэйнстрым ўзгоднены) з'яўляецца тое, што нічога не змянілася ў тым, што інтэрвалы былі дысанансам паміж сярэднімі стагоддзямі і сёння. Хутчэй за ўсё, яны проста не выкарыстоўваць некаторыя з інтэрвалаў, якія мы выкарыстоўваем у якасці сугуччаў сёння, наадварот.\nСярэдні ўзрост-гармонія была строга Піфагора ў прыродзе, гэта значыць усе інтэрвалы былі пабудаваныя шляхам множання або дзялення частоты з нумарамі 3 і 2. напрыклад, вы атрымаеце ідэальны пяты, калі пачынаючы з некаторай частоты (напрыклад, A3: 220 Гц), памножыўшы на 3 (660 Гц) і дзяленнем на 2 (330 Гц), які, як вы будзеце паведамленьне амаль дакладна частата з E4 на сучасным фартэпіяна (329,6 Гц). Актаў проста мае двайную частату, і гэтак далей.\nЗ гэтай канструкцыі, вы атрымаеце ў якасці найбольш натуральных інтэрвалаў: актавы, пяты, чацвёрты, дзевяты маёр, галоўны другі ...\nBecause in the Renaissance, musicians (re-) discovered another note quite close to that “C♯” of 278.4 Hz, one that can't be constructed from Pythagorean tuning. Namely, if you just multiply by ⁵⁄₄, you end up at 275 Hz, which gives a very sweet, harmonious-sounding interval. Ever since, instruments were built with that consonant major third in mind, and that interval is a mainstay of Western music. But it's not the interval that folks in the middle ages, rightly, considered dissonant, though the frequencies are quite similar.\nдададзена 29 снежні 2017 у 03:13 аўтар Nikos Steiakakis\nХоць гэта праўда, што сярэднявечныя трактаты па наладзе спрыяння піфагоравы interavals, гэта адкрытае пытанне, як музыкі настроены на практыцы. Я сур'ёзна сумняваюся, што сярэднявечныя спевакі, накіраваны на, Піфагора траціну ў шматлікіх частках, асабліва на англійскай і альпійскай музыцы, якія былі ў першай чарзе на аснове траціны. Але я мяркую, што няма ніякага спосабу даведацца напэўна.\nдададзена 01 студзень 2018 у 10:36, аўтар Scott Wallace, крыніца\nЧаму дысануюць інтэрвалы змяняюцца з цягам часу, і як? Карацей кажучы, паняцце консонанса і дысананс ўяўляе сабой спалучэнне аб'ектыўнага, акустычныя з'явы, што мы маглі б назваць «акустычнае сугучча/дысананс» або «конкорданс/дысананс» -and суб'ектыўнымі, культурныя з'явы, якія могуць або не могуць карэляваць з акустыкай (але часта рабіць). Культуры мяняюцца; акустычныя прынцыпы не робяць. Тенне (1988) прапануе найшырокі погляд на зменлівую канцэпцыі сугучча/дысананс праз заходнюю музычную эпоху, але гэтая праца не павінен разглядацца як апошняе слова; ёсць дробныя дэталі на працягу кожнага перыяду, якія ляжаць у аснове гэтых вялікіх зрухаў.\nЦяпер, на некаторыя прыклады. Ідэальны чацвёрты архетыпічны прыклад інтэрвалу, які зведаў змяненне ў катэгорыі сугучча/дысанансу. Гэты інтэрвал, які нясе 4: 3 суадносіны асноўных частот, акустычны зычны-ён мае высокую гарманічнасць (верагоднасць да адной гармоніку складанага тоны) і спрыяе успрыманае зьліцьця (слуханне двух гукаў у якасці аднаго). Але гэта таксама не ўпісваецца ў канцэпцыю гарманічнага кораня: Р4 інтэрвал «які стаіць на [яго] галаве» (Thomson 1993 годзе, 127), у тым, што сучасны (акорд-арыентаваны) слухач схільны чуць Р4 ў якасці інверсіі P5, паказваючы на верхні тон як «корань» (як у шасці-чатыры хорды). Такім чынам, з паступовым змяненнем у музычнай практыцы эпохі Рэнесансу ад тэнара (у сярэдзіне) на басу (найнізкі) у якасці структурнага галасы, Р4 змяняецца стабільным (сугучча) да менш стабільным (дысананс). У прынцыпе, змяненне з сістэмай сугучча/дысанансу, а не з P4: Р4 проста здараецца, стоячы на лініі разлома.\nШто тычыцца адрозненні паміж дапоўненым другімі і трэцімі дробнымі інтэрваламі, якія энгармонический эквівалентам ў равнотемперированном, што маецца на ўвазе ў вашым пытанні, «дысананс», прыпісваецца А2 з'яўляецца адным з меладычнай практыкі і музычнага чаканні. Большасць работ у заходняй арт-музычнай традыцыі ( "канон") проста не выкарыстоўваць А2 у якасці меладычнага інтэрвалу, хоць мы можам знайсці адзін ці два скрытыя асобнікі, як забароненыя паралельныя квінту, што часам мы знаходзім у рамантычнай эра піяніна працуе. Істотны асобнік гэтага інтэрвалу знаходзіцца ў так званых гарманічных нязначных маштабах паміж апушчаным шостым ( ле ) і вырас сёмы (<�ет> ці ) маштабаванне градусаў. Заходняя музыка (і яго слухачы) навучыліся лячыць і чуць кожнага з гэтых шкалы ступені, як «які імкнецца» ў бок больш структурных ступеняў, якія ляжаць на паўтону away- <�ет> ле вышэй золь , <�ет> ці ніжэй зрабіць . Скачок з ле да ці , паменшаная сёмы, культурна добра, бо ён лічыць "гравітацыю" з ле ўніз. (Праверце з два Інвенцыі Баха няма. 4 рэ мінор, BWV 775, на прыклад гэтага паменшанага сёмы інтэрвалу ў абодвух напрамках). Але <�ет> ль да ці , дапоўненай другі, парушае гэта гравітацыйнае прыцягненне; ён «пераскоквае прабел», які часта зацямняюцца, калі мы практыкуем напісання Harmonic Minor шкалы, як, пачынаючы з зрабіць і узыходзячы актаву. І хоць размовы пра «цяжкасці» ў музыцы папахваюць некаторых з больш узнёслых «воль тонаў» паняццяў, знойдзеныя ў музычных трактатах, Larson (2004) прапануе разумнае, кагнітыўнай-арыентаванае апісанне і аналіз цяжару як «меладычнай сіла. "\nНарэшце, можа быць актава дысанансу? Я б прапанаваў кваліфікаваны «так». Паколькі актаў мае высокія гарманічнасці з суадносінамі 2: 1, ён заўсёды будзе схільны да гарманічнага зліцці, і будзе «гучаць добра» у хордзе або меладычны скачку. Але гэта магчыма, каб стварыць кантэкст, у якім актаў лічыцца сінтаксічны непрыдатным. «Свабодны атанальнага» стыль кампазіцыі, часцей за ўсё асацыюецца з Шенберг і як розум іхні да серыйных работ, строга пазбягае актавы ў сваіх акордах. (Так, мы можам знайсці актаву падвойваючы ў фартэпіяннай мелодыі, але гэта толькі што-падваенне мелодыі для мэт дынамікі і тэкстур, а не дзве незалежных галасоў.) Крамер (2003 г.) вылучаюць тэорыю, што Шенберга і Веберн выкарыстоўваюцца асноўныя сёмымі і другараднымі девятая- «змяніла актаву» -як замены для стабільнай актавы, і што гэтыя інтэрвалы могуць быць пачутыя і як акустычны (праз іх шурпатасць) і практычна (праз іх частоты выкарыстання) Структурныя. Будзе актаву ў гэтым стылі музыкі таму гучыць дысанансам? Выпрабаванне было б у здольнасці чуць актаву як Негармонический ( "не-акорд») тон-так, што слухач будзе чакаць, што гэта вырашацца ў консонанс. Я б прапанаваў падвеску, ліквідавалае ад актавы да асноўных сёмы; Я не магу думаць аб такім, напрыклад, у літаратуры, але, магчыма, мы маглі б знайсці, або скласці адзін па гэтым пытанні.\nСапраўды гэтак жа (але не непасрэдна на тему), мы можам пачуць «змененую актаву» -Старшей сёмыя або мінор дзевятых-як сугучча? Я прапаную музычны прыклад, чуў у «Angst унд Hoffen," няма. 7 з Шенберг Кніга Вісячыя сады (Op. 15, 1908-09). Праслухаць першыя два тры тоны акордаў у піяна-першае дапоўненай трыяды (GB-Bb-D), другі «венскі трохструнны музычны інструмент» складзеных дапоўненай і дасканалых чвэрцямі (набор класаў 016), вікі ўверх Fb-Bb -eb. Паспрабуйце, каб пачуць іх у якасці дамінуючай тонікі ў межах танізавальнага Eb. (Minor? Маёр? Давайце называць гэта "E-кватэры.") Слухайце мелодыю голасам ўздымаецца ад ці ( "Тоска") у зрабіць ( "Hof- «), падвойваючы верхнія тоны кожнага акорда. Цяпер слухайце канчатковую меладычную праходжання працы, пры Sehr Langsam тэмп маркіроўкі, так як Шенберга пачынае упрыгожаны скалярны спуск у голасе ад золь (Bb) да канчатковага Re - зрабіць (F ЕВ); кавалак заканчваецца тым жа «дамінуючая на тонік» пару акордаў, як гучаць у пачатку. Ці з'яўляецца фінальны акорд згодным? Вы можаце навучыцца чуць яго як зычны? Можа іншыя слухачы зрабіць гэта, а? Я думаю, што гэта так, але, магчыма, я прашу занадта шмат слухачоў.\nLarson, Стыў. 2004. «Музычныя сілы і меладычных чакання: параўнанне Кампутарныя мадэлі і эксперыментальныя вынікі.» Музыка Успрыманне 21 (4), 457-498.\nТенни, Джэймс. . 1988. Гісторыя Сугучча і дысанансу Нью-Ёрк: Excelsior.\nТомсан, Уільям. «Гарманічныя Root: далікатная Жаніцьба канцэпцыі і перцэпцыі.» Музыка Успрыманне 10 (4), 385-415.\nдададзена 04 студзень 2018 у 11:26 аўтар SeanX\nВось урывак з рэцэнзіі Op Бетховена. 111 санаты, напісаныя ў 1823 годзе, неўзабаве пасля таго, як яна была апублікаваная:\n<�Р> Бетховен ... пакутуе пад пазбаўленнямі, што музыканту невыносная - ён амаль цалкам пазбаўлены пачуцця слыху ... Саната, ор. 111 складаецца з двух рухаў ... У [першым руху] бачныя некаторыя з гэтых дысанансаў суровасці якіх, магчыма, пазбеглі назіранняў кампазітара.\nВось прадукцыйнасць Op. 111. Магчыма, вы вырашыце, ці згодныя вы з крытыкам.\n<div class="youtube-embed"><div> <iframe width="640px" height="395px" src="https://www.youtube.com/embed/RCgwYl-W4ts?start=879"></iframe> </div></div>\nСправа ў тым, тое, што дысананс чыста суб'ектыўнае паняцце, па меншай меры, наколькі мы ведаем, у цяперашні час.\nГэта пацвярджаецца тым фактам, што паняцце аб тым, што гэта і не дысануе знаходзіцца пад пастаянным пераглядам на працягу апошніх некалькіх сотняў гадоў. Цікава зразумець, што ў 1400е трытон (B да F, напрыклад) быў перададзены як Diabolus ў Musica , і яго выкарыстанне было строга забаронена ў духоўнай музыцы. Меркавана таму, што яго «відавочна» дысананс было нешта, што не можа зыходзіць ад Бога. З часам, мы знайшлі наш шлях да таго, што, паколькі дысананс паняцце суб'ектыўнае, мы можам вызначыць музычную структуру так, як нам падабаецца, незалежна ад музыкі напісана Ці можна з дапамогай гэтай структуры «гучыць дысанансам» ці не.\nТым не менш, я трапіў у вельмі цікавую дыскусію на гэтую тэму некалькі гадоў таму, кажучы пра ідэю рэзанансу. Калі чалавечае цела рэзаніруе гук - і законы фізікі мяркуюць, што ён робіць, як і любы іншы фізічны аб'ект - то з гэтага вынікае, што некаторыя частоты могуць стварыць рэзанансы, якія аб'ектыўна карысныя для здароўя і некаторых іншых частот могуць стварыць рэзанансы, аб'ектыўна менш. Напрыклад, здавалася б, верагодна, што ёсць частоты, якія маглі б ўсталяваць ваганне ў пухлінах, якія маглі б прывесці да іх разбурэння аднаго ад аднаго, і іншыя, якія могуць пашкодзіць унутраныя органы.\nКалі гэта адбылося, што некаторыя інтэрвалы мелі больш спрыяльнае ўздзеянне на здароўе арганізма, чым іншыя, тое, што можа разглядацца як аб'ектыўны стандарт сугучча супраць дысанансу.\nТак, можа быць, 200 гадоў з гэтага моманту, мы будзем глядзець назад на абмеркаванне «Суб'ектыўны дысананс» ад нашага часу з тым лагоднымі люблю, што ў цяперашні час мы назіраем за дыскрэдытавалі ідэі, такія як цялесныя гумару і кровапусканне.\nдададзена 04 студзень 2018 у 03:28 аўтар BobRodes\nКалі «інтэрвалы лічацца дысануе змяніліся з часоў Сярэднявечча» турбуе вас (і гэта толькі заява аднаго аўтара, не факт), магчыма, вы б лепш думаць аб прадмеце такім чынам. Спектр дысанансу не мяняецца - мы па-ранейшаму прызнаем, што актава цалкам згодная, а пятыя амаль столькі ж, 4-ты, як некалькі нестабільныя і г.д. і да т.п. - мы толькі што распрацаваў густ для інтэрвалаў далей ад чыстага сугучча. Мы не змянілі сваё меркаванне аб тым, што гэта сугучна і тое, што дысануе, толькі наш погляд, колькі дысанансу з'яўляецца прымальным.\nдададзена 03 студзень 2018 у 01:41 аўтар Laurence Payne\nУсе вышэйпералічаныя адказы добрыя. Я хацеў бы дадаць іншы пункт гледжання. Тэрміны «сугучча і дысананс», як выкарыстоўваецца (калі не заўсёды відавочна апісана) у музыцы не эквівалентныя (і не абавязкова звязаны) з суровымі і салодкіх гукаў або згоды тэрмінаў і разладу. Дысананс (як я разумею з некаторых тэкстаў і гледзячы на шмат музыкі) звычайна азначае, што гук, які паказвае музычны рух; дысананс павінна быць вырашана. Сугучча азначае, што ніякае рух не маецца на ўвазе. Гэтыя «мясцовыя» асаблівасці. У вялікай музычнай структуры (рух санаты, фуга і г.д.) ёсць танальныя вобласці, якія, здаецца, заклікаюць да нечага, каб прытрымлівацца. Адкрыццё санаты (у мажорным ключы, тонікі секцыя з наступнай дамінантнай або іншы ключавы вобласцю) уяўляецца няпоўнай, хоць не абавязкова адбываецца ніякага мясцовы дысананс. Аналагічна для фугі толькі пасля некалькіх заяў тэмы.\nЁсць дзве кропкі я хацеў бы зрабіць тут. Па-першае, што сугучча і дысананс з'яўляюцца найбольш суб'ектыўныя тэрміны і музычная фізіка не тлумачыць усё. (Выбар Тэмперамент можа прадстаўляць цікавасць у гэтай галіне, хоць.) Па-другое, сугучча і рознагалоссе не фіксаваны тэрміны, але сэнс іх моцна залежыць ад музычнага стылю. Звярніце ўвагу, што чацвёртыя вышэй басу быў (ёсць?) Лічыцца дысанансам у дзвюх частках кантрапункта і што гэта можа быць таму, што гэта азначае 6-4 акордаў, якія, у сваю чаргу, лічацца упрыгажэннем дамінантнага акорда. Non-cadential 6-4 акорды гучаць не дысануе. На працягу стагоддзяў, стылі змяніліся, але гэта змена (я не думаю) караніцца ў нестройный або зычнага характары музыкі.\nдададзена 05 студзень 2018 у 12:34 аўтар ttw\nСугучча/дысананс ня бінарнае рэч, што інтэрвалы часу, натуральна, трапляюць у. Гэта градыент. Што мы можна зрабіць матэматычна вызначыць парадак інтэрвалаў ўздоўж гэтага градыенту, каб паказаць, якія інтэрвалы з'яўляюцца больш ці менш зычнай/дысанансам, чым іншыя інтэрвалы часу. Гэта досыць аб'ектыўны.\nАле там, дзе вы хочаце, каб намаляваць лінію і класіфікаваць усе на адным баку, як зычныя, а з другога дысанансам, да вас. Ці з'яўляецца гэта мэтазгодна класіфікаваць інтэрвалы ў такой двайны моды ў першую чаргу, гэта таксама залежыць ад вас.\nдададзена 01 студзень 2018 у 02:34 аўтар Michaellogg


16 студзеня 2019, 06:41\n20 снежня 2018 гродзенцам прэзентавалі доўгачаканы генплан развіцця горада на бліжэйшыя 10 гадоў. Грамадскае абмеркаванне завяршылася 11 студзеня. Hrodna.life сабраў прапановы гараджан і грамадскіх арганізацый Гродна па пытаннях, не ўлічаных у генплане.\nНезаўважныя раварысты і тэрміналогія\nПа-за ўвагай генплана засталася Канцэпцыя развіцця роварнага руху ў Беларусі, прынятая 11 студзеня 2018 года. Раварыстаў з «ВелаГродна» гэта не задавальняе.\nУ раздзеле «Развіццё транспартнай інфраструктуры» чамусьці не вылучылі падраздзел «Веласіпедны транспарт», які мусіць уключаць таксама і схему ўнутрыгарадскіх маршрутаў. Роварны рух сёння немагчыма ігнараваць, тым больш, што гэты від транспарту дапамагае захаваць гарадское паветра чысцейшым, што надзвычай актуальна якраз для Гродна.\nРаварысты прапануюць унесці нарэшце яснасць у паняцці «веласцежка», «веламаршрут» і «велапешаходныя сувязі» і падобныя, якімі цяпер карыстаюцца вельмі адвольна, але якія маюць розны функцыянал.\nВелатурызм і небяспечныя сцежкі\nСам велатурызм у Гродне і ваколіцах згадваецца толькі ў кантэксце агратурыстычных комплексаў, а не як паўнавартасны від турызму. Пры тым Гродна вызначылі як шматфункцыйны цэнтр турызму міжнароднага значэння. «ВелаГродна» прапануе дадаць інфармацыю пра магчымасць перасякаць памежныя пераходы раёна на ровары і пра наяўныя роварныя маршруты.\n[irp posts="30 592″ name=" Каб улічылі ў генплане". Раварысты Гродна склалі мапу перспектыўных веламаршрутаў"]\nВажная праблема, на якую ў генплане не звярнулі ўвагі - дубляванне роварных сцежак пешаходнымі побач. Пры адсутнасці такіх пешаход мае права рухацца па роварнай сцежцы, што і адбываецца пастаянна, напрыклад, у Пышках. Такая сітуацыя вельмі небяспечная і для раварыстаў, і для пешаходаў.\n«ВелаГродна» нагадвае, што пры будаванні новых вуліц, раёнаў, рэканструкцыі старых магістраляў трэба не толькі дадаваць роварныя сцежкі, але і не забывацца на інфраструктуру для іх: роварныя паркоўкі і гаражы. Таксама гэта датычыць і ландшафтна-рэкрэацыйных аб’ектаў: патрэбны велапаркоўкі ў пешаходнай даступнасці і інфармацыйныя стэнды з маршрутамі руху.\nРознаму спорту — розныя пляцоўкі\n«ВелаГродна» заклікае дадаць у якасці прапаноў па выкарыстанні спартыўных комплексаў (па вул. Ражанскі і вул. Фолюш) уладкаванне bmx і скейт пляцовак (bmx-парк, скейт-парк, памп-трэк і інш.). Велаактывістка Юлія Каляда, старшыня «ВелаГродна», прапануе пазначыць як магчымыя варыянты ўладкаванне пляцовак для відаў спорту, якія не маюць зараз магчымасці для трэніровак: аўтамабільнага дрыфту, мотаджымханы, матацыклетнага эндура і трыялу.\nКрытычная колькасць аўтамабіляў і што з ёй рабіць\nЮлія Каляда звяртае ўвагу на тое, што ў частцы «Асноўныя палажэнні» вельмі не хапае Слоўніка тэрмінаў. Акрамя таго, Юлія лічыць, што сама частка, даступная ў будучыні для азнаямлення гараджанам, невыразна паказвае асноўныя змены для Гродна. Людзям будзе цяжка сачыць за выкананнем плана.\nГенплан ніяк не тлумачыць, якім чынам будуць стрымліваць рост аўтамабіляў у горадзе, рост трафіку ў цэнтры, і якая колькасць машын стане для Гродна крытычнай на 2025 і 2030 гг. Не ясна, за кошт чаго плануюць будаваць стаянкі для 85 тыс. новых машын — ці не за кошт зялёных тэрыторый і двароў, як гэта ўжо рабілі ў Гродне раней.\nЮлія прапануе пазначыць генпланам неабходнасць распрацаваць да 2020 года праграму рэгулявання колькасці асабістага транспарту. А для вызвалення цэнтра ад машын прапануе акрэсліць у плане зніжэнне хуткасці ў гістарычным цэнтры, уладкаванне «перахопных» парковак (мінімум па адной на год), развіццё зон платнай паркоўкі.\nПераходы, маніпуляцыі з паркамі і новыя пірсы\nЗапланаванае будаўніцтва падземных пераходаў на кальцавых перасячэннях у горадзе не варта рабіць адзіным спосабам перасячэння праезджай часткі. Гэта істотная перашкода і для сталых людзей, і для раварыстаў, і для людзей з абмежаванымі магчымасцямі.\nПытанні ў Каляды выклікаюць не патлумачаныя, але ўнесеныя ў план фразы аб пераўтварэнні і развіцці лесапарка «Румлёва», Каложскага парку і «фармаванні сістэмы размяшчэння культавых аб’ектаў».\nТаксама Юлія цікавіцца, ці змогуць тры пірсы ў цэнтры горада, аб будаўніцтве якіх вядзецца ў генплане, стаць і турыстычнымі аб’ектамі.\nНезаўважныя сталыя людзі\n«Цэнтр «Трэці сектар» звяртае ўвагу на тое, што ў генплане адзначана: да 2030 г. 30% насельніцтва Гродна складуць сталыя людзі. Аднак інтарэсы людзей гэтага пакалення слаба адлюстраваныя ў прапанаванай версіі дакумента. Таму сярод мэтаў развіцця горада актывісты арганізацыі прапанавалі дадаць «паляпшэнне якасці жыцця жыхароў горада ўсіх пакаленняў».\nУ гродзенскім Універсітэце Залатога Веку, фота uzv.by\nДля гэтага, сярод іншага, трэба арганізаваць развіццё новых форм дадатковай адукацыі для людзей рознага ўзросту, стварыць цэнтры падрыхтоўкі спецыялістаў па навучанні дарослых і сталых людзей. Важна ствараць і падтрымліваць універсітэты трэцяга ўзросту і клубы сталых людзей на базе грамадскіх арганізацый і вышэйшых навучальных установаў.\nНеабходна стварыць сеткі геранталагічных кабінетаў на базе паліклінік горада і ўстановы для сталага і часовага знаходжання людзей, якія пакутуюць ад дземенцыі. Арганізацыя прапануе заснаваць цэнтры мужчынскага здароўя, якія паспрыялі б зніжэнню разрыву ў працягласці жыцця паміж жанчынамі і мужчынамі. Зараз ён складае каля 10 гадоў.\nНовая аўтадарога і старыя кварталы\nГісторык і краязнаўца Андрэй Вашкевіч, аўтар кніг па гісторыі і архітэктуры Гродна, скіраваў свае заўвагі, якія датычаць захавання і турыстычнага выкарыстання гістарычнага цэнтра горада. Так, яго хвалюе, што ў генплане нідзе дакладна не прапісана адмова ад будавання транспартнай артэрыі - дублёра Вялікай Траецкай па верхняй тэрасе Гараднічанкі, хаця ў СМІ гэтая інфармацыя з’яўлялася неаднойчы. Будаўніцтва такой трасы гісторык бачыць вельмі шкодным для гістарычнага цэнтра.\nВашкевіч лічыць, што праекціроўшчыкам варта прапісаць у генплане перспектыву адбудовы страчаных у пасляваенныя гады цікавых кварталаў Гродна, якія з часам могуць быць «далучаныя» да гістарычнага цэнтра. Гэта раён вуліцы Вялікая Траецкая за сінагогай, а таксама раён навокал былога гродзенскага піўзавода (сучасная вул. Завадская).\nУ праекце генплана таксама няма канкрэтыкі па ўключэнні гістарычных кварталаў горада Новы Свет і Настаўніцкая Калонія, ці прынамсі некаторых будынкаў, у спіс гісторыка-культурнай спадчыны. Краязнаўца кажа пра каштоўныя драўляныя будынкі Гродна, узведзеныя ў канцы 19 — пачатку 20 стст.\n[irp posts="99 559″ name="Распрацоўшчыкі генплана прапануюць перагледзець межы гістарычнага цэнтра Гродна: у яго могуць уключыць Новы Свет?"]\nАндрэй Вашкевіч прапануе прадугледзець у генплане забарону на ўзвядзенне будынкаў, вышэйшых за 7−9 паверхаў, на левым беразе Нёмана непасрэдна насупраць гістарычнага цэнтра горада. Ён лічыць, што гэта важна для захавання крявіду з боку старога горада. Тым часам, былі прапановы збудаваць 19-павярховы будынак на месцы былой малочнай вытворчасці па вул. Гарнавых.\n« Глядзіце, як выглядаў цэнтр Гродна падчас Другой сусветнай (рэдкія фота)


60-я inside: атмасфэра ў часе здымкаў кліпаў да новага музычнага рэтра-праекту — Generation.by\n60-я inside: атмасфэра ў часе здымкаў кліпаў да новага музычнага рэтра-праекту\nФотарэпартаж з падзеяў па-за здымачнай пляцоўкай начных здымак кліпаў да новага музычнага праекту ў стылі 60-х.\nЗдымацца — адказная справа, грыміруюцца нават хлопцы.\nЭкскурс у характэрныя 60-м танцы: ніякіх сучасных актыўных рухаў сьцёгнамі, таньчым усім целам і ўсьміхаемся :)\nУ каго няма «бітлоўскай» фрызуры — імправізуем.\nКіруе працэсам прадусарка Ганна Вольская.\nАпошнія праўкі перад выхадам на здымачную пляцоўку. Лявон Вольскі ў вобразе.\nЯркія ўдзельнікі здымак, адпаведныя дэкарацыі і адчуваньне, што на двары 60-я — гарантаванае.\nУладзімір Пугач (J:морс), бачна, быў папулярны і ў 60-я гады, хоць і маскіраваўся цёмнымі акулярамі :)\nЗорка 60-х — Лявон Вольскі. З такімі прыгажунямі можна й забыцца, што наперадзе яшчэ здымкі кліпаў :)\nРакавая «каралева бензакалёнкі» Марына Грыцук рыхтуецца да здымак кліпа на пару з сваім былым калегам па КВЗ Андрэем Дзярковым.\n«Спакойна, Маша, я — Джэймс Бонд!» — упэўнена заяўляе «безьбілетнік» Віталь Артыст.\nА рэжысэр здымак Мацей Сабураў у гэты час тлумачыць удзельнікам задумку наступнага кліпа — Віталь Артыст у вобразе Джэймса Бонда.\nНадзвычай пасуе Алегу Хаменку вобраз Мао Дзэдуна.\nА бялявая Каця Пытлева пераўтварылася ў кітайскую паплечніцу Алега Хаменкі.\nУсе вакол у незвычайных вобразах, зь яркім макіяжам і грымам — атмасфэра маскараду. А каб не расслабляцца паміж здымкамі можна гуляць у гульні, піць каву ці працягваць таньчыць.\nНа пляцоўцы і здымаліся, і пілі, і елі. Да самай раніцы.\nНа вуліцы ўжо сьветла, кліпы амаль зьнятыя, і праз гадзінку – у каго праца, у каго заняткі. Пабыўшы ноч у вобразе 60-х, пасьля бяссоннай ночы, усё ўспрымаецца крыху інакш. І нават пайсьці на працу з чорнымі стрэлкамі на вачох і ў кароткай яркай сукенцы ўжо здаецца цалкам натуральным :)\nЗдымкі завершаныя. Застаецца толькі чакаць гатовае відэа і разглядаць фота.\nАле насычаны начны графік здымак і наагул праект зраднілі ўсіх удзельнікаў – і бывалых на сцэне актораў ці музыкаў, як Аня Хітрык, і тых, для каго гэты праект – першы сцэнічны досьвед ці прыемная перадкалядная авантура.\nЧытайце таксама падрабязьней пра новы супольны музычны праект у стылі 60-х, а таксама глядзіце фотарэпартажы з аднаго працоўнага дня новага супольнага музычнага праекту ў стылі 60-х на гуказапісвальнай студыі , а таксама пра тое, што адбывалася на здымачнай пляцоўцы ў ноч здымак кліпаў да праекту.\nВоля Кузьміч 11/12/2008\nIn 0.1025 seconds.


Канвертаваць Індыйскіх рупій (INR) і Мексіканская Унидад De інверсіі (MXV) : Калькулятар абменнага курсу\nІндыйская рупія (INR) і Мексіканская Унидад De інверсія (MXV) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Індыйская рупія і Мексіканская Унидад De інверсія пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 4 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Індыйская рупія. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Мексіканская Унидад De інверсія валюты па змаўчанні. Націсніце на Мексіканская Унидад De інверсіі або Індыйскіх рупій канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nІндыйская рупія гэта валюта, у Індыя (У, IND). Мексіканская Унидад De інверсія гэта валюта, у Мексіка (MX, MEX). Сімвал INR можа быць запісаная Rs, і IRs. Сімвал MXV можа быць запісаная UDI. Індыйская рупія дзеліцца на 100 paise. Абменнага курсу Індыйская рупія Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Мексіканская Унидад De інверсія Апошняе абнаўленне 4 красавік 2020 ад Цэнтральны банк Мексікі. INR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. MXV каэфіцыент мае 7 ўважаецца лічбаў. Вялікая колькасць рупій выяўляюцца ў рупій рупій ці крор рупій. Рупія лах 100 тысяч рупій і крор рупій ў дзесяць мільёнаў рупій. Унидад дэ інверсіі (літаральна адзінкі інвестыцый) з'яўляецца індэксам фондаў кантраляваных мексіканскім урадам і выкарыстоўваюцца ў мексіканскай індустрыі крэдытных.


Мы сабралі самыя красамоўныя факты аб прарасейскім тэрарысце Гіві, які ваяваў супраць украінскага войска і мірных жыхароў на Данбасе.\nТэрарыст пад мянушкаю Гіві стаўся вядомым пасля баёў пад Ілавайскам. Украінская групоўка войскаў трапіла ў «кацёл». У акружэнні тэрарыстычных сілаў, падмацаваных расейскімі вайскоўцамі-«адпускнікамі» украінцы атрымалі гарантыі выхаду праз «гуманітарны калідор», але былі расстраляныя падчас адступлення.\nУ «зачыстках» бралі ўдзел тэрарысты з банды «Самалі», якой кіраваў Гіві.\n«Ілавайск – усё было распланавана заранёў, і мы рабілі сваю справу, пастаўленую задачу. Гэтую задачу мне паставіў Конананаў Уладзімір Пятровіч, міністр абароны: падтрымаць Ілавайск любымі шляхамі. Я ўтрымліваў Ілавайск сваймі людзьмі, у першую чаргу. (…) Дарога ад Ілавайску да Успенкі была забітая тэхнікай, забіта ў хлам. Так што немагчыма было праехаць, мы адцягвалі тэхніку сваймі сіламі, каб людзі маглі ездзіць па гэтай вызваленай дарозе», – распавядаў пра свой удзел у баях пад Ілавайскам Гіві.\nПаводле ўкраінскіх вайскоўцаў, у баях за Ілавайск загінулі больш за 300 ваенных, сепаратысты заяўлялі, што не менш за 900. Цяпер горад знаходзіцца пад кантролем «ДНР».\nПасля Ілавайску Гіві становіцца героем дзясяткаў рэпартажаў на расейскім тэлебачанні. Як і з баевіка Матаролы, з яго «лепяць» вобраз простага, шчырага хлопца, які «абараняе сваю зямлю». У сваіх зваротах і заявах разам з Матаролам тэрарысты відавочна «працуюць на публіку».\nУ 2014 годзе, калі група ўкраінскіх жаўнераў абараняла а сепаратыстаў будынкі Данецкага аэрапорту, Матарола і Гіві запісалі зварот да «кібаргаў», называючы іх «підаргамі».\nВялікую ролю ў папулярызацыі тэрарыстаў Матаролы і Гіві, акрамя расейскіх медыяў, адыграў журналіст з Вялікай Брытаніі Грэхэм Філіпс, які не хавае сваёй сімпатыі да прарасейскіх тэрарыстаў на Данбасе.\nУ 2015 годзе прадстаўніца Міністэрства абароны Украіны, памочніца начальніка Генштабу Таццяна Рычкова ў адным з інтэрвʼю заявіла, што Гіві паказальна расстрэльваў параненых украінскіх жаўнераў, якія трапілі ў палон. Прадстаўніца Украіны спаслалася пры гэтым на паказанні грамадзяніна Расеі, які трапіў у палон на Данбасе.\n«Ты, чмо, навошта сюды прыпёрлася»? – крычыць на ўкраінскіх жаўнераў баевік і просіць у сваіх падначаленых нож. Жаўнеры стаяць на каленях. «Гіві» адразае з рукавоў вайскоўцаў украінскія сцягі і запіхвае іх салдатам у рот. «Шчыра скажу, вам пашчасціла, вы застаняцеся жывыя», – крычаць «Гіві». Палонным завязваюць вочы і кідаюць жаўнераў у машыну.\nПра тое, што Гіві адрозніваўся садызмам і жорсткасцю ў дачыненні палонных, вядома са сведчанняў тых, каго вызвалілі з рук «ДНР» ды з некаторых відэа з удзелам Гіві.\nНа «падпалкоўніка Гіві» ужо быў замах\nУ сакавіку 2015 году зʼявіліся паведамленні, што Гіві спрабавала забіць «дыверсійная група»: калі ён ехаў на пазіцыі ля Данецкага аэрапорту, невядомыя абстралялі машыну «падпалкоўніка ДНР».\n«У выніку нападу пашкоджаная машына падпалкоўніка Талстых (сапраўднае прозвішча Гіві – рэд.), сам ён не пацярпеў, бо ў час выскачыў з машыны і адкрыў агонь на паражэнне па машыне нападнікаў, пашкодзіўшы ім правы бок, прастрэліўшы заднюю фару», – паведамілі прадстаўнікі групоўкі «Самалі».\nТаксама ў адным з інтэрвʼю Гіві распавядаў, што яго ледзь не забіў снайпер.\nТэгі: вайна на Донбасе, забойства Гіві


Ханой Хілтан — Вікіпедыя\n21°01′31″ пн. ш. 105°50′47″ у. д.HGЯO\nХаной Хілтан на Вікісховішчы\nХаало (в’етн.: Hỏa Lò, Вогненная печ) — былая турма, а зараз музей і турыстычны аб’ект у Ханоі (В’етнам). Пабудавана французскімі каланіяльнымі ўладамі у 1896 годзе для ўтрымання в’етнамскіх палітвязняў — праціўнікаў каланіялізму. Першапачатковая французскае назва турмы была Maison Centrale.\nПадчас вайны ў В’етнаме Хаало выкарыстоўвалася паўночнав’етнамскімі ўладамі для ўтрымання палонных амерыканскіх пілотаў, якія далі ёй мянушку «Ханой Хілтан» (англ.: Hanoi Hilton). Самым вядомым былым зняволеным турмы з’яўляўся будучы амерыканскі палітык Джон Макейн.\n2 Адлюстраванне ў культуры\nТурма «Maison Centrale» была пабудавана французскімі каланіяльнымі ўладамі ў 1896 годзе. Была прызначана для ўтрымання каля 450 палітычных зняволеных-праціўнікаў французскага каланіяльнага рэжыму ў Індакітаі.\nУ 1954 годхе, пасля заканчэння Першай Індакітайскай вайны, сыходу французаў з Індакітая і стварэнні двух незалежных в’етнамскіх дзяржаў, турма перайшла пад кантроль Дэмакратычная Рэспубліка В'етнам. Яна была названая «Хаало» па назве вуліцы, на якой размяшчалася.\nУ жніўні 1964 года авіяцыя ЗША здзейсніла першы налёт на Дэмакратычную Рэспубліку В’етнам. Было збіта два самалёты і ўзяты ў палон малодшы лейтэнант Эверэт Альварэс, які і стаў першым амерыканцам у Хаало. Пасля пачатку рэгулярных бамбардзіровак у 1965 годзе ў турму пачалі прыбываць іншыя лётчыкі. Паколькі ЗША і Паўночны В’етнам фармальна не знаходзіліся ў стане вайны, паўночнав’етнамскія ўлады аддавалі перавагу называць палонных амерыканцаў злачынцамі і спачатку ўтрымлівалі іх у турме для крымінальнікаў замест спецыяльнага лагера ваеннапалонных.\nПазней амерыканцаў сталі размяркоўваць па іншых турмах і лагерах у розных раёнах краіны, але некаторая частка заўсёды ўтрымлівалася ў Хаало. Найбольш вядомымі вязнямі турмы былі Дуглас Пітэрсан (у 1997 стаў першым амерыканскім паслом у В‚етнаме пасля аднаўлення дыпламатычных адносін паміж дзвюма краінамі), Джэймс Стокдэйл, Робі Рыснер, Джон Макейн. З-за цяжкіх умоў утрымання амерыканскія лётчыкі далі Хаало іранічную мянушку «Ханой Хілтан», па аналогіі з вядомымі гатэлямі сеткі Hilton Hotels. У 1972 годзе турму наведала вядомая актрыса і актывістка антываеннага руху Джэйн Фонда, якая пасля заявіла, што палонныя амерыканцы ўтрымліваюцца ў добрых умовах.\nАсноўны артыкул: Катаванні амерыканскіх ваеннапалонных у Паўночным В’етнаме\nУ гэты ж час зафіксаваны шэраг правапарушэнняў з боку наглядчык і катаванняў амерыканскіх палонных.\nУ 1990-я гады турма была амаль поўнасцю знесена. На яе тэрыторыі было пабудавана некалькі камерцыйных будынкаў, уключаючы 25-павярховы жылы дом. Захаваўся толькі вартавы будынак, які знаходзіўся ля брамы турмы. Тут размешчаны музей гісторыі Хаало.\nУ 1999 годзе ў Ханоі была адкрыта пяцізоркавая гасцініца сеткі «Хілтан», якая атрымала назву «Ханой Хілтан Опера».\n«Любячы і ваюючы» (1987) — амерыканскі мастацкі фільм па кнізе былога зняволенага турмы Хаало Джэймса Стокдэйла.\n«Ханой Хілтан» (1987) — амерыканскі мастацкі фільм, зняты па ўспамінах былых зняволеных турмы Хаало.\nПалітычныя зняволеныя-в'етнамскія паўстанцы ў Maison Centrale. Рэканструкцыя.\nТурьма Хаало, 1973 год\nТурыстычная група былых ваеннапалонных ля ўваходу ў музей, 2007 год.\n↑ 1,0 1,1 Maison Centrale — 1000 Years Thang Long (VietNamPlus) (нявызн.) . Архівавана з першакрыніцы 16 ліпеня 2013. Праверана 12 ліпеня 2013.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ханой Хілтан\nHanoi Hilton (англ.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Ханой_Хілтан&oldid=3765911"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 18:49, 30 снежня 2020.


20 сакавіка дырэктар Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі Раман Матульскі ў рамках дабрачыннай акцыі “Чытанне – прастора інфармацыі і ведаў” перадаў у фонды бібліятэк Аршанскай цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы 275 экзэмпляраў мастацкай, энцыклапедычнай, даведачнай, навукова-папулярнай, вучэбнай і іншай літаратуры.\nНа сённяшні дзень Аршанская цэнтралізаваная бібліятэчная сістэма ўключае 36 бібліятэк, у тым ліку 23 размешчаны ў сельскай мясцовасці. Практычна кожны трэці жыхар горада Оршы і Аршанскага раёна карыстаецца паслугамі публічных бібліятэк.\nФонды бібліятэк Аршанскага раёна захоўваюць каля 730 тыс. экзэмпляраў рознай літаратуры. За 2018 год колькасць новых паступленняў у бібліятэкі рэгіёну склала 16,5 тыс. экзэмпляраў. Гэтай колькасці відавочна не дастаткова для якаснага абнаўлення фондаў.\nУ адпаведнасці з нарматывамі Міжнароднай федэрацыі бібліятэчных асацыяцый і ўстаноў (IFLA) фонд публічнай бібліятэкі павінен цалкам абнаўляцца адзін раз у 10 гадоў.\nКалі папаўненне фондаў бібліятэк Аршанскага раёна і ў далейшым будзе адбывацца тымі ж тэмпамі, то яго поўнага абнаўлення можна чакаць толькі праз 40–45 гадоў. Таму выданні, перададзеныя ў рамках акцыі “Чытанне – прастора інфармацыі і ведаў”, стануць своеасаблівым укладам усіх яе ўдзельнікаў у справу абнаўлення фондаў бібліятэк.\nНацыянальная бібліятэка Беларусі выказвае падзяку ўсім, хто не застаўся абыякавым і далучыўся да акцыі, перадаўшы літаратуру для папаўнення фондаў бібліятэк краіны.


Чаму Apple называе USB-C у новых MacBook Pros Thunderbolt 3? | Я з Mac\nЧаму Apple называе USB-C у новых MacBook Pros Thunderbolt 3?\nПраўда, многія карыстальнікі пытаюцца ў нас, чаму Apple называе USB-C новага MacBook Pro Thunderbolt 3? калі ўсё сапраўды адно і тое ж, і адказ можна растлумачыць даволі проста. У гэтым выпадку нам трэба растлумачыць два важныя моманты ў гэтым пытанні. Першае - гэта тое, што USB Type C - гэта характарыстыка раздыма, які, можна сказаць, з'яўляецца універсальным альбо падобным на старыя парты USB 3.0 і раней. У гэтым выпадку порт USB-C дадае асноўная асаблівасць, якая з'яўляецца зварачальнай і не патрабуе пэўнага становішча для кабельнага злучэння. Apple дадае да гэтага тыпу злучэння Thunderbolt 3 у гэтым новым Macbook Pro, што азначае, што яго аперацыйная сістэма - USB 3.1 і Thunderbolt.\nВось што яны рэкламуюць на вэб-сайце Apple пра гэтыя парты: Чатыры парты Thunderbolt 3 (USB-C) сумяшчальны з:\nThunderbolt (да 40 Гбіт / с)\nUSB 3.1 Gen 2 (да 10 Гбіт / с)\nНовы MacBook Pro рэкламуе 2 і 4 раздымы Thunderbolt 3 адпаведна на сваіх 13-цалевых або 15-цалевых дысках, дадаючы ў дужках, што тып раздыма USB-C. Такім чынам, розніца ў тым, чаму два тыпы злучэння падзеленыя, ёсць проста універсальнасць порта злучэння.\nЛагічна, што ўсё гэта не нешта новае для USB-C, бо ў Intel такая ж сістэма падключэння (не, гэта не нешта эксклюзіўнае для Apple), але з прыходам такога тыпу раздымаў на Mac мы спадзяемся, што яны пачнуць укараняцца масава астатняе абсталяванне, незалежна ад таго, ад Apple. Цяпер мы можам выкарыстоўваць розныя знешнія прылады, якія выкарыстоўваюць USB 3.1 або Thunderbolt пакуль тып раздыма USB-C. Так, мы не разумеем прычыны, па якой мы ставім менш партоў для карыстальнікаў, якія не хочуць сэнсарную панэль у новых MacBook Pro, але на іншы дзень ...\nПоўны шлях да артыкула: Я з Mac » Кампутары Mac » MacBook Pro » Чаму Apple называе USB-C у новых MacBook Pros Thunderbolt 3?\nПаміж зямлёй, бясплатна на працягу абмежаванага часу\nSetApp: новая рэвалюцыйная ідэя падпіскі на праграмы


Зімой разам з пухнатым сняжком людзі, як правіла, чакаюць і лёду. Адны, у асноўным дзеці, бяруць цюбінгі ці набітыя сенам мяхі і ідуць катацца з горкі. Іншыя спяшаюцца на каток або лыжню. Некаторыя не могуць дачакацца адпаведнага надвор'я, каб пайсці на рыбалку. Добра, калі ўсё гэта прыносіць задавальненне ці карысць. Аднак нярэдка такое баўленне часу каштуе не толькі здароўя, але і нават жыцця...\nРыбалка без прыгод\nАматары зімовай рыбалкі з нецярпеннем чакаюць узмацнення марозу і, адпаведна, трывалага лёду. Аднак калі больш вопытныя рыбакі не спяшаюцца выходзіць на лёд, іншыя, надзеўшы на сябе рыбалоўны рыштунак і ўзяўшы снасці, шпацыруюць да возера ці рэчкі ўжо пасля першых замаразкаў.\nПершай ахвярай лёду гэтай зімой стаў мужчына, які лавіў рыбу на рацэ Обаль, што ў Полацкім раёне. Рыбака спрабавалі выратаваць, але мужчыну знесла плынню. Яго жонцы, якая таксама прыйшла парыбачыць, пашанцавала — побач былі людзі, якія кінуліся на дапамогу. За два дні да трагедыі на той жа Полаччыне на возеры Шчаты патанулі бацька і сын.\nРодным рыбакоў з Мінскага і Клецкага раёнаў удалося пазбегнуць гора. 11 снежня ратавальнікам паступіла паведамленне, што на вадасховішчы Вяча пад лёд праваліўся чалавек. Калі супрацоўнікі МНС прыбылі на месца здарэння, мужчына быў па шыю ў вадзе. Каманда спрацавала аператыўна — і праз некалькі хвілін пацярпелы з дыягназам «пераахаладжэнне» быў дастаўлены ва ўстанову аховы здароўя. У той жа дзень ратавальнікі Міншчыны паспяшаліся на дапамогу яшчэ аднаму чалавеку, жыццё якога магло абарвацца ў халоднай вадзе пад тонкім лёдам. Калі супрацоўнікі Міністэрства па надзвычайных сітуацыях прыбылі да ўказанага вадаёма, мясцовыя жыхары выцягнулі рыбака з вады і перамясцілі ў гумавую лодку. Ратавальнікі дапамаглі выбрацца людзям з лодкі, якая пад вагой ужо дваіх чалавек намервалася сысці пад лёд. Так у лічаныя хвіліны мог загінуць і той, хто лавіў рыбу, і той, хто імкнуўся выратаваць рабака, калі ён праваліўся пад лёд.\n— Нельга кідацца на дапамогу знянацку, не падрыхтаваўшыся, бо можна трапіць у такую ж пастку самому, — заўважае афіцыйны прадстаўнік Мінскага абласнога ўпраўлення Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Анастасія ШВАЙБОВІЧ. — Калі людзі ўдваіх знаходзяцца ў адной палонцы, гэта ўвогуле небяспечна: спрацоўвае эфект панікі. Калі вы сталі відавочцам таго, як тоне чалавек, самая лепшая дапамога — патэлефанаваць па нумарах «101» або «112». Затым агледзьцеся па баках, знайдзіце доўгую палку або вяроўку, працягніце яе таму, хто тоне. Нават калі нешта пойдзе не па плане, ратавальнікі будуць спяшацца да вас дваіх.\nДнямі ратавальнікам патэлефанаваў сам пацярпелы. Мужчына паведаміў, што знаходзіцца на льдзіне, якую зносіць на сярэдзіну вадасховішча «Вялута», што ў Лунінецкім раёне. Супрацоўнікі МНС, якія аператыўна прыбылі на месца здарэння, з дапамогай ратавальнай дошкі з сярэдзіны вадасховішча выцягвалі ўжо двух рыбакоў. Трэці рыбак, які таксама клікаў на дапамогу, быў выяўлены на супрацьлеглым беразе. У медыцынскай дапамозе выратаваныя не мелі патрэбы.\nЗатое яны надоўга засвоілі ўрок — выходзіць толькі на памацнелы лёд!\nМала хто ведае, што трываласць лёду лёгка вызначаецца па яго колеры. Самы моцны мае празрысты сіні колер, слабы — непразрысты белы, найбольш далікатны — шэры і шэры «ў крапінку»: пры знаходжанні на такім пакрыцці шанц зладзіць сабе экстрэмальную лоўлю вельмі вялікі. Акрамя таго, важна ведаць, што пры нулявой тэмпературы, якая захоўваецца на працягу трох дзён, трываласць лёду зніжаецца на 25 %. Забараняецца выходзіць на лёд у перыяды яго замярзання і раставання. Небяспечна правяраць трываласць лёду ўдарам нагі. Лепш за ўсё рыбачыць там, дзе ёсць станцыі Таварыства ратавання на водах і дзяжураць ратавальнікі.\nДля аматараў начнога клёву лепш устрымацца ад гэтай задумкі. У цёмны час сутак чалавеку, які праваліўся пад лёд, будзе больш складана выбрацца. Акрамя таго, шанцы дачакацца дапамогі будуць роўныя нулю: вячэрніх падарожнікаў побач з вадаёмамі няшмат, а калі яны і апынуцца недалёка, дзе гарантыя, што ў цемры заўважаць таго, хто трапіў у бяду?\nЗабава скончылася трагедыяй\nУ дзяцей да лёду — асаблівая цікавасць. Яны ўспрымаюць яго выключна як забаву і небяспеку проста не разумеюць. Бацькі павінны патлумачыць дзецям, што выходзіць на лёд катэгарычна нельга! Для катання на каньках ёсць спецыяльна абсталяваныя месцы.\nТрагедыя адбылася перад самым Новым годам на Полаччыне. Гэтым разам пад лёд праваліліся дзеці 10 і 12 гадоў. Як стала вядома, у той дзень адзін з іх святкаваў дзень нараджэння. Хлопчыкі каталіся на цюбінгах з горкі, што знаходзіцца якраз побач з Заходняй Дзвіной. Адзін з іх вырашыў праверыць таўшчыню лёду і праваліўся ў ваду. Сябар спрабаваў яму дапамагчы і апынуўся там жа. Дзяўчынка, якая была з імі, кінулася шукаць дапамогі. Аднак было позна. Целы дзяцей не знайшлі дагэтуль...\n— Да 11 гадоў у дзяцей адсутнічае паняцце страху, — адзначыў начальнік вадалазна-ратавальнай службы Віцебскай абласной арганізацыі Таварыства ратавання на водах Вячаслаў ГОРЫН. — Для іх гэта свайго роду забава. Інстынкту самазахоўвання практычна няма. Натуральна, трапляючы ў такую сітуацыю, дзеці знаходзяцца ў стрэсе. Іх рэакцыя сапраўды непрадказальная. Нават тыя, хто будзе знаходзіцца побач, наўрад ці змогуць аказаць пэўную паўнавартасную дапамогу. На жаль, дзеці ў такой вадзе і на такой рацэ тонуць вельмі хутка.\nПадрыхтавацца да абраду\nПраз тыдзень праваслаўныя хрысціяне адзначаць адно са сваіх галоўных свят — Хрышчэнне Гасподняе. Па традыцыі ў гэты дзень многія вернікі акунаюцца ў палонку, што сімвалізуе ачышчэнне ад грахоў. Аднак, апускаючыся ў ледзяную ваду, людзі не заўсёды да канца ацэньваюць свае сілы і магчымасці. Мала хто ведае, што гэта вялікі стрэс для арганізма. Таму, калі чалавек, які плануе нырнуць на Хрышчэнне ў ваду, нездаровы, лепш гэтага не рабіць. У зоне асаблівай рызыкі — людзі з дыябетам, гіпертаніяй, туберкулёзам. Акрамя таго, не рэкамендуецца ныраць у купель дзецям і цяжарным жанчынам.\nКалі вы ўсё ж вырашылі далучыцца да абраду, перад выхадам з дому рэкамендуецца добра паесці. Апрануцца патрэбна не толькі цёпла, але і зручна. Абавязковы атрыбут — шапка, якая не нашкодзіць асабліва тады, калі вы выйдзеце з вады. Важна паклапаціцца і аб абутку, які не слізгае. Ратавальнікі раяць не акунацца ў ваду з галавой. У той жа час не бойцеся і адразу заходзьце на патрэбную глыбіню. У купелі лепш за ўсё знаходзіцца не больш за адну хвіліну. Як толькі вы выйшлі з вады, сагравайцеся: расцірайце сябе ручніком, пераапраніцеся ва ўсё сухое, папіце чаго-небудзь гарачага (ні ў якім разе не алкагольнага, іначай вы падвергнеце свой арганізм двайному стрэсу). Калі самастойна справіцца з пераахаладжэннем не атрымаецца, звярніцеся да медыцынскіх супрацоўнікаў, якія абавязкова будуць дзяжурыць каля купеляў.\nЧытаць на сайце https://zviazda.by/be/news/20220111/1641912450-shto-treba-vedac-kab-zimovyya-zabavy-ne-kashtavali-zh...


Галоўная ➠ Розны ➠ Голад дапамагае прымаць правільныя рашэнні\nАпублікавана 05.07.2010 14:42\nДаследнікі з Утрехтского універсітэта ў Нідэрландах паведамляюць, што калі вам трэба прыняць важнае рашэнне, лепш за ўсё рабіць гэта на галодны страўнік, а не на сыты, так як голад можа палепшыць працэс прыняцця рашэнняў.\nНавукоўцы правялі тры эксперыменту на групе студэнтаў, каб праверыць, прыводзіць ці голад да выгаднаму прыняцця стратэгічных рашэнняў. Ва ўсіх эксперыментах студэнты былі падзеленыя на дзве групы – адна з іх прымала рашэнне, будучы сытымі, а іншая нашча. Удзельнікі з другой групы нічога не елі на працягу прыкладна 10 гадзін, перш чым прайсці тэст, у той час як першай групе давалі сытны сняданак, і яны маглі есьці і піць столькі, колькі яны хацелі.\nУ першых двух эксперыментах студэнты гулялі ў картачную гульню, якая адлюстроўвала складаны працэс прыняцця рашэнняў, які ўключаў у сябе розныя рызыкі і выгады. Вынікі паказалі, што галодныя студэнты прымалі рашэнні лепш, чым сытыя, больш дакладна аналізуючы сітуацыю. У трэцім эксперыменце ўдзельнікаў быў прадстаўлены шэраг пытанняў, у якіх патрабавалася выбраць невялікая колькасць грошай у сапраўдны момант часу або найбольшая колькасць грошай у будучыні. Гэты эксперымент пацвердзіў высновы двух першых эксперыментаў, так як галодныя ўдзельнікі выбралі найбольшую колькасць грошай у будучыні, у той час як сытыя часцей прытрымліваліся першага варыянту.\nНавукоўцы даказалі, што дзяўчынкі разумнейшыя хлопчыкаў\nМедыкі вывучылі послеродовую дэпрэсію пры дапамозе iphone\nСабакі могуць дапамагчы дзецям з аўтызмам\nПаміж серотоніна і рызыкай развіцця дэпрэсіі не існуе ніякай ўзаемасувязі


Як ні круці, а есці хочацца заўсёды. Сталовая на сённяшні дзень з'яўляецца самым даступным варыянтам, дзе можна смачна і нядорага паабедаць, калі заехаць дадому не ўяўляецца магчымым. Усе са школьных часоў памятаюць класічныя стравы, якія складаюць аснову меню. Гэта супы і кашы, найсмачныя піражкі, запяканкі і, вядома, кампот. Але сёння мы хочам больш дэталёва разабраць, што такое сталовая.\nПачнем з вызначэння\nКожная буйная арганізацыя мае пункт арганізацыі гарачага харчавання. Гэта ў першую чаргу школы і дзіцячыя сады, розныя фабрыкі і заводы. Такім чынам, мы плаўна выходзім на вызначэнне, што такое сталовая. Гэта агульнадаступнае або абслугоўваюць пэўны кантынгент спажыўцоў прадпрыемства грамадскага харчавання. Ёсць і іншыя асаблівасці, па якіх можна хутка зразумець, што за ўстанова перад вамі. Гэта пэўны стыль афармлення залы, своеасаблівы інтэр'ер і арганізацыя падачы страў. Можна і па-іншаму адказаць на пытанне, што такое сталовая. Гэта прадпрыемства, якое вырабляе і рэалізуе стравы ў адпаведнасці з разнастайным меню, распісаным па днях загадзя.\nКалі сказаць вельмі коратка, то гэта паслугі забеспячэння насельніцтва гарачым харчаваннем. Каму з нас не даводзілася забягаць у бліжэйшую сталовую, калі наблізіўся гадзіна абеду, а да дома яшчэ далёка? Што такое сталовая, звычайна тлумачыць не патрабуецца. Прадпрыемства ажыццяўляе паслугі па вырабе кулінарнай прадукцыі, разнастайнай па днях тыдня, або спецыяльных рацыёнаў харчавання, калі гаворка ідзе пра працоўныя, школьніках ці турыстаў. Акрамя гэтага, прадпрыемства стварае ўмовы для рэалізацыі і спажывання гатовай прадукцыі.\nТакім чынам, значэнне слова "сталовая" ужо стала дастаткова ясны. Аднак іх адрозніваюць па некалькіх крытэрыях, што мы цяпер з вамі і абгаворым. Напрыклад, па асартыменце рэалізуемай прадукцыі можна адрозніць сталовую агульнага тыпу і дыетычную. Апошняя можа таксама дзяліцца на некалькі відаў, у залежнасці ад таго, пры якіх захворваннях рэкамендуецца дадзеная дыета.\nСлова "сталовая" і яго вызначэнне звычайна інтуітыўна зразумела дзяржаўным чыноўнікам і школьнікам. Спытаеце: чаму? Ды таму, што яны ўвесь час карыстаюцца паслугамі арганізацыі грамадскага харчавання. Па абслугоўваемаму кантынгенту спажыўцоў прынята вылучаць школьную або студэнцкую, а таксама рабочую сталовую. Адрозніваюць іх і па месцы размяшчэння. Напрыклад, гарадская сталовая даступная ўсім жадаючым, а па месцы працу або вучобы размешчана звычайна закрытая ўстанова.\nАсаблівасці сталовай на вытворчасці\nМы яшчэ крыху хочам спыніцца на гэтым падзеле, паколькі кожнае з гэтых азначэнняў нясе сваю функцыянальную нагрузку. Агульнадаступныя сталовыя часцей за ўсё размешчаны ў ажыўленых раёнах горада і прызначаны для забеспячэння гарачымі абедамі, сняданкамі і вячэрамі насельніцтва дадзенага раёна, а таксама прыезджых. Хто працуе побач з недарагі сталовай, часцяком наведвае яе ў абедзенныя гадзіны. Тут ужываецца метад самаабслугоўвання з наступнай аплатай.\nСталовыя пры вытворчых прадпрыемствах важныя ў першую чаргу для тых арганізацый, якія моцна выдалены ад цэнтра горада, а таксама на якіх працуе вялікая колькасць людзей. Вельмі важная іх максімальная набліжанасць да абслугоўваецца кантынгенту. Сталовыя пры вытворчых прадпрыемствах арганізуюць харчаванне ў адпаведнасці з графікам працы свайго кантынгенту, а таксама асаблівасцямі іх працы. Гэта можа быць падрыхтоўка гарачых абедаў у дзённыя, вячэрнія і начныя гадзіны, пры неабходнасці харчаванне дастаўляюць непасрэдна па цэхах або на будаўнічыя пляцоўкі.\nСталовая ў навучальнай установе\nКафэ-сталовая пры школе або прафесійна-тэхнічным установе ствараецца ў тым выпадку, калі колькасць навучэнцаў складае не менш за 320 чалавек. Пры гэтым абавязкова ўлічваецца неабходнасць падрыхтоўкі гарачага харчавання на першую і другую змену з улікам узроставых асаблівасцяў. Першая група - гэта вучні з першага па пяты клас, а другая ахоплівае школьнікаў больш старэйшага ўзросту.\nЧасцей за ўсё такі тып установы, як кафэ-сталовая дыетычнага тыпу, арганізуецца пры спецыялізаваных санаторыях. Спецыялізуецца яна на падрыхтоўцы ежы для асоб, якія маюць патрэбу ў лячэбным харчаванні. Звычайна гэта параўнальна невялікія ўстановы, разлічаныя на 100 (і больш) пасадачных месцаў. Пры гэтым улічваюцца розныя захворвання людзей, а адпаведна, і дыетычныя сталы. Рэкамендуецца мець не менш за 5-6 асноўных дыет. Стравы ў такіх установах рыхтуюцца па спецыяльных рэцэптурах і тэхналогіях. Звычайна і кухары, якія працуюць тут, павінны мець адпаведны сертыфікат. Як мінімум у штаце павінен быць лекар-дыетолаг, які рэгулюе працу сваіх падначаленых і адпаведнасць ежы пэўным стандартам.\nАбсталяванне дыетычнай сталовай - гэта асобная тэма. Яны абавязкова абсталёўваюцца пароварочные абсталяваннем, протирочными машынамі, паравымі наплітнай катламі і сокавыціскалку.\nІснуюць і такія, яны звычайна абслугоўваюць невялікія працоўныя калектывы. Іншая назва - раздаткавая. Яны не маюць кухні, а ажыццяўляюць толькі падагрэў ежы. Яны павінны быць абсталяваны небіткай посудам і прыборамі. Па сутнасці гэта перасоўны пункт, які дастаўляе ежу ў гарачым стане ад месца падрыхтоўкі да спажыўца. У буйных гарадах яны вельмі запатрабаваныя. Невялікія офісы пры дапамозе іх забяспечваюць харчаванне сваіх работнікаў.\nЯк адкрыць сваю справу\nВельмі прыбытковым варыянтам можа стаць добрая сталовая. Рэстаранны бізнэс вельмі цікавы, асабліва калі сам гаспадар з'яўляецца поварам і ўмее адчуваць гэтую працу. Перад адкрыццём спатрэбіцца аформіць прадпрыемства юрыдычна. Гэта залежыць ад таго, якую катэгорыю спажыўцоў вы хочаце абслугоўваць. Калі плануецца праца з фізічнымі асобамі, то дастаткова ІП, а для працы з юрыдычнымі прадпрыемствамі трэба абавязкова ТАА.\nДругім важным крокам стане выбар памяшкання. Тут вельмі важна вызначыцца з раёнам. Выгадным варыянтам стане адкрыццё сталовай побач з буйным бізнес-цэнтрам, гэта забяспечыць вашу сталовую кліентамі. Буйное вытворчае прадпрыемства ў крокавай даступнасці (нават калі для гэтага прыйдзецца адчыняць сталовую ў прамзоне) таксама забяспечыць поспех. Памяшканне павінна адпавядаць усім санітарным і гігіенічным патрабаванням, з нагоды якіх лепш загадзя пракансультавацца з пэўнымі службамі.\nПаралельна з гэтым трэба будзе закупіць неабходнае абсталяванне і распрацаваць меню. Для сталовай неабходна прытрымлівацца разнастайнага меню, якое будзе задавальняць запыты спажыўцоў. Першых страў павінна быць не менш за тры. Звычайна гэта солянка, харчо і боршч. На гарнір таксама мяркуецца 2 варыянты на выбар: бульбяное пюрэ, збожжавыя. Да гарніру мяркуецца падаваць мясную поджарку, катлеты ці рыбу. Дадаткова абавязкова ў меню мець некалькі салат, кампот і выпечку.\nПершы гастропаб ў Казані: рэстаран "Ромэйн"\nРэстаран «Чын-Чын» (Масква): апісанне, меню, водгукі наведвальнікаў\nРэстаран "Мархал" у Ховрино: размяшчэнне, апісанне залаў, водгукі\nВітаміны "Юнивит Кидс": інструкцыя па ўжыванні, склад, водгукі\nСамы папулярны пляж Сімеіза (Крым). Пляжы Сімеіза: адрасы, апісанне. Адпачынак у Сімеіза\nМужчынскія брэндавыя сумкі - эталон густу\nЧыты на "Крызіс": усе спосабы дапамогі ў гульні\nПадарункавыя наборы для мужчын - як абраць з усёй шматстатнасці?\nЖаночыя камізэлькі - арыгінальная і стыльная адзенне\nГатэль Kata Beach SP House 3 (Пхукет): апісанне, фота і водгукі турыстаў\nЯк прыгатаваць лечо з морквай на зіму?


МЗС Беларусі адрэагавала на спрэчку паміж амбасадаю Расеі і Нацыянальным музеем\nНацыянальны музей Беларусі ў сацсетках размясціў інфармацыю з нагоды дня нараджэння героя Беларусі Тадэвуша Касцюшкі. У адказ расейская амбасада абвінаваціла музей у «гістарычным невуцтве». На гэтую спрэчку адрэагавала МЗС Беларусі.\nНацыянальны музей Беларусі ў сваім Instagram назваў Тадэвуша Касцюшку героем чатырох краінаў. Але ў дыпламатычным прадстаўніцтве Расеі не пагадзіліся з тым, што Касцюшка – герой. Прадстаўнікі амбасады РФ напісалі, што называць Касцюшку нацыянальным героем Беларусі – значыць распісацца ў сваім «гістарычным невуцтве».\nСкрыншот са старонкі Instagram Нацыянальнага музею.\nНа спрэчку адрэагавала МЗС Беларусі.\n«Лічу, што не трэба з гэтага рабіць драму. Беларусь, беларускі народ для сябе сваіх герояў, у тым ліку гістарычных, вызначыў. І зрабіў гэта карэктна, не ўмешваючыся ў справы іншых і не залазячы на чужую тэрыторыю.\nГэта галоўнае. У нас няма комплексаў з гэтай нагоды, і нашай краіне не патрэбнае прызнанне або адабрэнне гэтага факту ад каго-кольвек, акрамя саміх беларусаў. З гэтага і трэба зыходзіць.\nМы суверэнная дзяржава. І няма ніякага сэнсу займацца навешваннем палітычных цэтлікаў, пагатоў неадназначных. Гэта апошняе, што нам трэба ў Год народнага адзінства.\nМы не збіраемся перапісваць гісторыю. Больш за тое, мы з Расейскаю Федэрацыяй супольна гэтаму супрацьстаім. І кіраўніцтва МЗС Расеі неаднаразова гэта падкрэслівала, гэта наш агульны падыход.\nТаму Нацыянальны гістарычны музей выказаў нармальную і адназначную пазіцыю. Яна можа падабацца ці не падабацца, але яна ў нас такая.\nІ спрэчка пра гэта мае весціся ў межах экспертнай і канструктыўнай дыскусіі», – адрэагаваў прэс-сакратар МЗС Беларусі Анатоль Глаз.\nКасцюшка зноў аб’яднаў ЗША і народы Першай Рэчы Паспалітай\nТэгі: гісторыя МЗС Нацыянальны музей расейская амбасада Тадэвуш Касцюшка


Задымленне ў «Магніце»: праверка эвакуацыі | Лунинец | Лунинецкий район | Лунінецкія навіны\n29.03.2018 by Александр Ковко\tin Пажарам - заслон\t· Комментариев нет\nПасля трагедыі, якая адбылася ў расійскім горадзе Кемерава, кіраўнік дзяржавы Аляксандр Лукашэнка даручыў праверыць буйныя гандлёвыя цэнтры ў Беларусі. Карэспандэнт «Лунінецкіх навін» разам з выратавальнікамі выйшла ў аператыўны рэйд і даведалася, наколькі «Магніт» адказвае правілам бяспекі.\nУмоўны пажар у магазіне разгарэўся ў 18.00. У будаўнічым аддзеле на першым паверсе побач з цэнтральным уваходам супрацоўнікі РАНС устанавілі спецмашыну. У лічаныя секунды будынак запоўніўся дымам і спрацавала пажарная сігналізацыя. Наведвальнікі гандлёвага цэнтра здзіўлена азіраліся. Не ўсё адразу выходзілі, але, бачачы, як пусцеюць боксы, накіраваліся да дзвярэй. Шлях ім паказвалі члены добраахвотнай дружыны з ліку супрацоўнікаў цэнтра, яны ж выклікалі пажарных. Панікі не было.\n– Глядзім навіны, ведаем пра няшчасце ў Кемерава. Суперажываем трагедыі. Таму адразу здагадаліся, што трывога вучэбная, – падзялілася адна з удзельніц эвакуацыі.\nЯшчэ адна наведвальніца «Магніта» прыйшла за пакупкамі разам з 5-гадовым сынам. Жанчына бадзёра паўтарала малышу:\n– Не бойся, проста глядзі перад сабой і спакойна ідзі.\nУсяго супрацоўнікі «Магніта» эвакуіравалі 48 чалавек. Прыехаўшым выратавальнікам паведамілі, што ў будынку засталіся людзі: дзе – невядома. Пажарныя аператыўна даследавалі памяшканне. Першага «пацярпелага» знайшлі на другім паверсе, другога – каля ўваходу ў мэблевы магазін. У кіслародных масках іх вывелі на вуліцу.\nНачальнік РАНС Эдуард Санюковіч паведаміў:\n– Жыхары і госці райцэнтра з разуменнем паставіліся да таго, што адбывалася ў гандлёвым цэнтры. Усё прайшло арганізавана. Мы яшчэ раз праверылі ўсе ўваходы-выхады і работу аўтаматычных сістэм бяспекі.\nНагадаю аб правілах паводзін у грамадскіх месцах, дзе здарыўся пажар. Трэба захоўваць спакой самім і заклікаць да гэтага людзей, якія знаходзяцца побач. Варта ацаніць абстаноўку і пераканацца ў наяўнасці рэальнай небяспекі. Па тэлефонах 101 ці 112 паведаміць пра здарэнне ў службу выратавання. Калі памяшканне запоўнілася дымам, адсутнічае асвятленне, паспрабаваць ісці да выхаду, трымаючыся за сцены і поручні, дыхаць праз платок або рукаў адзення, весці дзяцей перад сабой, не адпускаючы іх плечы. Дапамажыце тым, каго збілі з ног. Калі ж раптам упалі самі, устаньце на калена і, абапіраючыся аб падлогу, рэзка адштурхніцеся ад яе і выпрастайце цела. Калі пажар здарыўся ў шматпавярховым будынку, не карыстайцеся ліфтамі. Спусціцеся па лесвіцы, не паддавайцеся жаданню выскачыць у акно з вялікай вышыні. Пры немагчымасці выбрацца, знайдзіце памяшканне, не ахопленые агнём, і там чакайце дапамогі выратавальнікаў.


lizdejka | Entries tagged with сіта\nEntries tagged with сіта\nУПД: пра любімыя прылады працы - сіта і рэшата\nMar. 11th, 2010 09:27 pm\nУ Расонскім раёне “на Саракі пяклі... птушак і клалі ў рэшата, рэшата кружылі і прыгаворвалі: “Рэшата, рэшата, кружыся ка мне. Калі я замуж пайду, у мяне будзе многа дзетак, я буду багатая...”\nРэшата выкарыстоўвалася ў самых розных абрадах - радзінных, вясельных, памінальных, гадавых святаў. У спевах згадваецца на Каляды і Купалле (прынамсі, тое, што я сама сустракала). З дапамогай рэшата варожаць, чаруюць, лекуюць.\nРэшата - медыятар паміж верхам і нізам, які мае здольнасць якасна мяняць з аднаго другое, ВЫРАШАЦЬ.\n*Сітам завецца ў нас сузор'е Пляяд.\n*У рэшата-сіта на яйкі садзяць квактуху, калі выводзяць пішклят.\n*У нас у сіта кладуць чырвоныя яйкі на Вялікдзень, з якога потым даюць валачобнікам, хоць ня ведаю, ці гэта карэніцца ў нечым рытуальным, ці выпадковая звычка (калі размова пра выпадковасць тут наогул дарэчная).\n* У сіце перабіраюць фасолю, гарох, адсейваюць кмен.\nРэшата адрозніваецца ад сіта большымі дзіркамі. Сіта - ад слова sieti "звязваць". Рабілася з конскага воласу. Рэшата - з лыка ці дроту, ці скуры. Магчыма, што магічнае і абрадавае выкарыстанне таксама разрознівала сіта і рэшата, але я пра тое ніц ня ведаю.\nДзякуй за падказкі ў тэму.


Снежаньскі нумар “Слонімскага краю” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ свежым нумары шмат новых і цікавых матэрыялаў. Найперш гэта артыкул “Вуліцы і будынкі Слоніма, 1915-1917 гады”, дзе чытачы ўбачаць рэдкія здымкі Слоніма падчас Першай сусветнай вайны.\nУпершыню апублікаваны і матэрыялы пра камандзіра 118-га Шуйскага палка Адама Горскага, які пахаваны ў Слоніме на Ружанскіх могілках. Даведаюцца чытачы і пра тое, як расейскія ўлады знішчалі ў Слоніме архівы і бібліятэкі, пра першыя каналы, якія капалі па загаду Льва Сапегі, пра тое, як 70 гадоў таму была застрэлена на Слонімшчыне дэпутатка Вярхоўнага Савета БССР Ганна Кароль і іншыя.\nПоўнасцю свежы нумар “Слонімскага краю” чытайце тут:\nЖыхару Слоніма не выпісалі “Наша слова”


Публікацыі па тэме «электрамабіль» | Новы Час\nМінск -4℃ -2℃ -2℃ -2℃\nВіцебск -6℃ -2℃ -4℃ -5℃\nГродна -2℃ -3℃ -5℃ -7℃\nМагілёў -4℃ -2℃ -2℃ -2℃\nПадатковая вырашыла разабрацца са схемай афармлення электрамабіляў на беларусаў з наступным продажам у РФ. Вядома, што расейцы шукаюць у нашай краіне «вешалак», каб не плаціць ПДВ і размытнёўку. Па дадзеных МПЗ, сярод пакупнікоў дарагіх машын шмат «малазабяспечаных грамадзян». Падаткавікі вырашылі зладзіць ім праверку, каб высветліць адпаведнасць даходаў расходам. Onliner пацікавіўся ў падатковага кансультанта, аўдытара Людмілы Мовчан, што чакае тых самых «вешалак» і што ім пагражае?\nІндыя. Татальная электрыфікацыя транспарту\nДзяржаўны аналітычны цэнтр Індыі, які асабіста курыруе прэм’ер краіны Нарэнда Модзі, прапанаваў дарожную карту татальнай электрыфікацыі грамадскага і прыватнага транспарту ў краіне.\nУ 2017 годзе Беларусь зробіць свой першы электрамабіль\nУ 2017 годзе навукоўцы Акадэміі навук Беларусі плануюць прадставіць эксперыментальны ўзор электрамабіля. Пра гэта на тэлеканале СТВ распавёў старшыня Прэзідыума НАН Беларусі Уладзімір Гусакоў.\nНа паркоўцы каля Траецкага прадмесця ў Мінску гэтымі днямі адбылася незвычайная з’ява — з'езд аматараў электракараў. Ён быў прымеркаваны да Тыдня мабільнасці і Дня без аўто. Гэта ўжо трэцяя сустрэча, якую ладзіць кам'юніці спецыялізаванага форуму — e-cars.by.\nПольская фірма "Romet" выпускае на рынак першы электрамабіль, піша "Dziennik. Gazeta Prawna". Кіраваць машынай "Romet 4" змогуць нават уладальнікі правоў катэгорыі АМ, якая патрабуецца для кіравання мапедам! А гэта значыць, што за стырно новага электрамабіля могуць сесці нават 14-гадовыя падлеткі. Цана навінкі — 5 тысячаў еўра.\nКалі на беларускіх дарогах можна будзе ўбачыць электрамабіль і не здзівіцца (фотарэпартаж)\nАдкрыццё станцыі экспрэс-зарадкі для электракараў стала крокам у развіцці інфраструктуры для электрамабільнай будучыні.\nУ Беларусі за суткі афіцыйна 1757 новых выпадкаў COVID-19\nЗША да 2025 года зробяць 480 новых ядзерных авіябомбаў — амерыканскія навукоўцы\nСёння беларусы Беластока правялі чарговую акцыю ў падтрымку палітзняволенных


Інтэрв'ю Алега Трусава з нагоды прыняцця Дэкларацыі аб суверэнітэце ў 1990 годзе\nВыява з сайта svaboda.org.\nРоўна 26 гадоў таму, 27 ліпеня 1990 года, Вярхоўны Савет БССР прыняў Дэкларацыю аб суверэнітэце. Расказаць, як гэта адбывалася 26 гадоў таму і навошта тую Дэкларацыю прымалі, ці усім незалежнасць Беларусі была даспадобы і што ёй пагражае сёння, у студыю Еўрарадыё прыйшоў дэпутат Вярхоўнага Савета ХІІ склікання, старшыня Таварыства беларускай мовы Алег Трусаў.\n— Значная частка дэпутатаў ніякай Дэкларацыі прымаць не хацела, але калі 10 з 15 Саюзных Рэспублік такія Дэкларацыі прынялі, то мусілі нешта прымаць. Спрачаліся за кожную кропку і коску. Але ніхто з камуністаў ў парламенце не верыў, што гэта калі-небудзь будзе рэалізавана.\n— Я за Дэкларацыю не галасаваў: мы (дэпутаты ад БНФ) залу пакінулі — з-за нязгоды, што ў дакумент уключылі пункт абавязкова падпісаць новую саюзную дамову з Расіяй. І тады назло нам камуністы гэтую Дэкларацыю прынялі. І вельмі радаваліся.\n— Прыняцце Дэкларацыі аб суверэнітэце дало нам магчымасць праз год ператварыць яе з паперкі ў рэальны дакумент: 25 жніўня 1991 года ёй надалі вагу часовай Канстытуцыі.\n— Будаваць незалежную краіну пачалі 25 жніўня 1991 года. Потым у верасні быў прыняты новы герб, новы сцяг, новая назва і працэс пайшоў. А потым былі Віскулі.\n— Інстытут прэзідэнцтва незалежнасць умацоўвае. Але пасля Украіны стала зразумела, што адзін чалавек — не герой і абараніць незалежнасць краіны не зможа, нават калі захоча. Абараніць незалежнасць можа толькі народ.\n— Тое, што 27 ліпеня перастала лічыцца дзяржаўным святам, мяне не крыўдзіць. Бо я не лічу гэтую дату роўнай даце 25 сакавіка ці 25 жніўня. Гэта кропка адліку, і ў календары яна павінна быць пазначаная. Але рабіць з яе самае вялікае свята я не стаў бы.\n— Пішу цяпер падручнік “Гісторыя Еўропы эпохі сярэднявечча з беларускага гледзішча” і магу вам дакладна сказаць, вытокі нашай незалежнасці і нашай нацыі — у ХІІ стагоддзі.\n— Улада баіцца выхадаў людзей на вуліцу пад любымі сцягамі. Паглядзіце: мы афіцыйна святкуем 7 лістапада, але дэманстрацыі забароненыя. Бо калі людзей на вуліцы выйдзе шмат, уладзе канец.\n— Не такі мы ўжо і сатэліт Расіі, як некаму падаецца. Мы, калі трэба, можам зубы паказаць. Ніхто так не абводзіў Расію вакол пальца, як наша кіраўніцтва. Як гісторык, я ў захапленні ад нашага кіраўніцтва.\n— Для мяне лепш Лукашэнка, чым Кебіч. Калі б выбралі Кебіча, то ён здаў бы нас у Расію разам са сцягам, гербам і мовай. А Лукашэнка не здаў, бо для яго незалежнасць — гэта ён сам.\n№ 28 (1231)\nНаша Слова № 28 (1231) ад 15 ліпеня 2015 года.


Дарога дадому — Івацэвіцкі веснік - газета Івацэвіцкага раёна || Ивацевичский район\nГлавная → Блогі → Сляды на пяску → Дарога дадому\nОпубликовано: 1254 дня назад (15 сентября 2015)\nСёння мы з братам Сярожам едзем у Івацэвічы. На мосце ён хацеў павярнуць на “алімпійку”, але я папрасіў ехаць па “старой” трасе, праз Чамялы. Мне падабаецца гэта дарога. Хоць яна і не такая гладкая, як “алімпійка”, але для мяне яна нейкая больш маляўнічая, больш утульная ў акружэнні вынёслых дрэў і пышных кустоў.\nПа ёй прыемна ехаць у любую пару года, але восенню, у сонечнае надвор’е – асабліва. Тут усё: і буянства фарбаў на дрэвах, і рознакаляровыя цені, і сонечныя плямы на асфальце, і завіруха апалых лістоў пад коламі сустрэчных машын… Так бы\nехаў ды ехаў і ніколі не надакучыла б.\nДа таго ж, і заязджаць у Івацэвічы мне падабаецца менавіта па гэтай дарозе. Кожны раз, калі машына ўзнімаецца на высокі мост праз Грыўду і адкрываецца панарама горада, у мяне крыху перахоплівае дых. І ад гэтай вышыні, а яшчэ – ад хуткай і жаданай сустрэчы.\nТакое адчуванне засталося яшчэ з дзяцінства. Тады паездка на старым, скрыпучым “ЛАЗе” ў Івацэвічы (у горад, як казалі старыя) была сапраўдным падарожжам у нейкі новы свет.\nАсфальт, тратуары, машыны, магазіны, чыста і прыгожа апранутыя людзі, якія некуды ідуць, спяшаюцца ў розных кірунках, –\nусё гэта было цікавым і нязвыклым для вясковага хлапчука.\nДы й сама паездка ў горад з бацькам або маці заўсёды здаралася з добрай нагоды: купіць нешта з адзежы ці абутку. Асабліва мне падабалася падрыхтоўка да школы: тут ужо куплялася ўсё разам –\nабутак, адзенне, падручнікі, канцылярскія прылады.\nКолькі радасці! Потым дома я зноў і зноў прымяраў абноўкі і міжволі пачынаў чакаць 1 верасня.\nНават і зараз, калі пішу гэтыя радкі, амаль фізічна адчуваю прыемны пах новых чаравікаў, падручнікаў, гладкую і прыемную прахалоду новага касцюма і сарочкі…\nПотым, юнаком, я любіў з’ездзіць у Івацэвічы адзін ці з сябрамі. Аўтобусы хадзілі часта, і, маючы ўсяго адзін-два рублі ў кішэні, там можна было цікава правесці некалькі гадзін, а то і ўвесь дзень.\nМы гулялі па горадзе, елі марозіва, пілі газіроўку ў прыкуску са свежай і мяккай, як пух, булачкай.\nА яшчэ нам вельмі падабалася пастраляць у невялічкім вагончыку-ціры, што стаяў у ціхім завулку побач з Домам культуры. Тут мы маглі пакінуць большую частку сваіх грошай. Здаецца, і не дорага тыя тры капейкі за кульку, але ж пяць стрэлаў – і ўжо 15 капеек! А што тых пяць стрэлаў? Павагаўшыся, бралі яшчэ.\nДы кожны раз ужо праз некалькі гадзін знаходжання ў горадзе я чамусьці пачынаў адчуваць нейкую стому. Мітусня, шум і гул машын хутка надакучвалі, ад усяго бачанага, чутага і нават ад тых смакаў рабілася млосна і хацелася дамоў.\nЗ якім жа задавальненнем, стоячы на прыступках вакзала, я слухаў паведамленне дыктара:\n– Адпраўляецца аўтобус “Івацэвічы – Волька” праз Чамялы, Магіліцы.\nМенавіта з гэтай аб’явы для мяне пачыналася дарога дадому.\nПотым, седзячы ці стоячы ў перапоўненым салоне аўтобуса, я глядзеў на палі, лугі, нечыя хаты ўздоўж дарогі і чакаў.\nЧакаў, калі роўна і напружана працуючы аўтобус збавіць хуткасць і, запавольваючы хаду, пакоціцца да Даманаўскага скрыжавання.\nВось і паварот на Чамялы. Дарога дадому становіцца значна карацейшай. Аўтобус робіць прыпынак у вёсцы і, высадзіўшы частку пасажыраў, набірае хуткасць. Застаецца праехаць зусім нямнога: палову вёскі, чамялоўскую пасадку, “Млінок”.\n“Дома!” – праносіцца ў галаве, і ўсміхнуцца хочацца.\nТое сапраўднае адчуванне, дарогі дадому. Гэта адчуванне накрывала, як свежая хваля ў летнюю спякоту, нават сама сабою на твары з’яўлялася ўсмешка.\nНіколі не забуду таго пачуцця лёгкасці і радасці, калі выходзіў на сваім прыпынку і на поўныя грудзі ўдыхаў свежага паветра.\nАўтобус ад’язджаў, рабілася ціха-ціха. І толькі потым слых пачынаў успрымаць нейкія гукі: шапаценне лістоты на вяршынях старых бяроз, што некалі раслі ля хаты дзеда Кастуся з аднаго боку дарогі і – бабы Ганны з другога, крыкі пеўняў па дварах…\nГэтыя знаёмыя з дзяцінства і таму звыклыя гукі не стамлялі, не раздражнялі. Яны былі неад’емнай часткай вясковай цішыні, якая лашчыла слых і надавала спакою.\nТак гучыць Радзіма.\nГладкі ды роўны асфальт скончыўся, і машына, якая дагэтуль ішла мякка і плаўна, здрыганулася, затрэслася па камяністай гравейцы. Невялікі паварот, канава, а праз паўкіламетра –\nблакітны знак з вялікімі белымі літарамі “МАГІЛІЦЫ”.\nТут зноў пачынаецца асфальт, які з абодвух бакоў абступае вынёслы сасоннік. У адкрытую фортку ўварваўся пах разагрэтай на сонцы хвоі і нечага яшчэ –\nняўлоўнага, але блізкага, знаёмага.\nГэта – як пах сваёй хаты, калі ўвесь час тут жывеш, перастаеш яго адчуваць. Ды калі пасля доўгай адсутнасці вяртаешся дамоў, адчуваеш яго з парога. Так пахне дзяцінства.\nІ гэта не супадзенне.\nЯшчэ ў Івацэвічах я стаў адчуваць сябе не вельмі добра: напэўна, упаў ціск, у вачах мітусіліся чорныя і каляровыя плямы, цела агортвала непрыемная слабасць. І так я адчуваў сябе ўжо не менш за гадзіну, а тут, быццам уключылі святло – у вачах праяснілася, слабасць і млоснасць як рукой зняло. Я ўдыхнуў на поўныя грудзі і нават усміхнуўся. Сярожа заўважыў такую рэзкую змену майго настрою і таксама засмяяўся:\n– Што, ажыў? Дом пачуў?\nПачуў! І адчуў усёй істотай, хворым целам, якое ўстрапянулася і ачуняла, адчуўшы жывыя токі роднай зямлі.\nВось нават гэтыя сосны, яны такія ж, як і ля Чамялоў, Даманава ці яшчэ дзе. Такія ж, але… Да гэтых хочацца падысці, крануцца іх цёплай шурпатай кары, абняць, як старых сябровак з далёкага ўжо дзяцінства. Яшчэ малым я схадзіў і аблазіў гэтую пасадку ўздоўж і ўпоперак, зведаў кожны яе куточак.\nЛетам і восенню сюды хадзілі па грыбы, зімою каталіся з горак на санках і лыжах. Іх, гэтых горак, у пасадцы было некалькі, але самай большай і таму самай любімай была тая, што ля кароўніка. Яна нават мае сваю назву – Маяк. Зімою сюды збіраліся хлапчукі з усёй вёскі, і да самай цемры тут стаяў гвалт, гучаў смех…\nДарога дадому. У кожнага яна свая. Для мяне гэта дарога ў родныя Магіліцы.\nЯ помню яе ўсялякай – пясчанаю ўлетку, з глыбокімі, аж да калена, каляінамі і занесеную снежнымі сумётамі зімой, у вялізных і глыбокіх лужынах вясною і схопленую першымі маразамі, з лядком і грудамі позняй восенню.\nАле не было, ды і няма для мяне больш прыемнай, больш жаданай дарогі, чым гэта…\nБрацік Ты хто?


07 красавік 2015, 16:54\nШэраг кіраўнікоў і ўладальнікаў беларускіх ІТ-кампаніяў рыхтуюць ліст Аляксандру Лукашэнку, у якім просяць кіраўніка дзяржавы паспрыяць зьмене меры стрыманьня для затрыманага ІТ-прадпрымальніка Віктара Пракапені з арышту на вызваленьне з падпіскай пра нявыезд і ўнясеньнем грашовага закладу.\nГэтую просьбу аўтары ліста матывуюць тым, што арышт вядомага ў сьвеце ІТ-шніка нэгатыўна паўплывае на патэнцыйных інвэстараў і прывядзе да значных фінансавых стратаў. Таксама ІТ-прадпрымальнікі зьбіраюцца прасіць Аляксандра Лукашэнку пасадзейнічаць, каб была выведзеная з-пад арышту частка актываў, якія ня маюць дачыненьня да абвінавачаньня, інкрымінаванага Віктару Пракапені.\nВядома, што паставіць свае подпісы пад лістом да Аляксандра Лукашэнкі маюць намер уладальнік парталу tut.by Юры Зісер, гендырэктар фірмы «Сыстэмныя тэхналёгіі» Аляксандар Мукавозчык, дырэктар беларускага падразьдзяленьня EPAM Systems Сяргей Дзівін ды іншыя.\n7 красавіка Юры Зісер паведаміў карэспандэнту Свабоды, што, «хутчэй за ўсё, ліст будзе накіраваны заўтра, 8 красавіка, калі ўсе ўзгодняць канчатковы тэкст, які адрозьніваецца ад першапачатковага тым, што ў ім менш эмоцыяў, а больш фактаў».\nАрышт Віктара Пракапені Сьледчы камітэт Беларусі пацьвердзіў 3 красавіка. Цяпер вядома, што пад варту вядомы ІТ-прадпрымальнік быў узяты тры тыдні таму.