18-гадовы Арцём Агмень — студэнт гістарычнага факультэту Магілёўскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту імя Куляшова. Арцём марыць, каб ягоны родны горад стаў сапраўды беларускім.\n(Арцём: ) “Мне хацелася б бачыць вакол сябе больш беларускага, хацелася б, каб выкладаньне вялося паўсюль па-беларуску. Хацелася бы больш адраджэньня нашых культурных традыцыяў. Калі спытаеш нашага сярэдняга маладога чалавека, каго ён ведае зь беларускай гісторыі, то ён можа назваць, прыкладам, Суворава, які па сутнасьці быў катам беларускага народу.\nСкладана быць маладым у Беларусі. Магілёў, можна сказаць, такі агрэсіўны горад, тут атмасфэра нейкая больш гвалтоўная, тут людзі адзін да аднаго чапляюцца. Напэўна, у нас дух з Усходу ідзе. Мне хацелася б, каб горад стаў больш беларускім, бо ў Магілёва гістарычныя традыцыі скіраваныя на беларушчыну.\nЧаго я баюся? Таго, што мая краіна, мая Беларусь перастане існаваць на сьвеце, што яна зробіцца губэрняй Расеі. Баюся, што зьнікнуць тыя людзі, якія размаўляюць па-беларуску, што наогул зьнікнуць беларусы.\nУ Беларусі можна быць шчасьлівым, толькі калі ты будзеш вяртацца да сваіх каранёў, калі ты сам будзеш думаць, што табе рабіць, калі ты проста ня будзеш ісьці ў натоўпе. Кожны малады чалавек мусіць зразумець, што яму належыць будучыня ў гэтай краіне”.


Лоскутное шитье квилт Статья из журнала Алеся, 2001, No. 3\nУ бабулі народнага майстра Валянціны Жыткевіч было сорак фартухоў. I ўсе да аднаго старанна аздоблены адмысловай вышыўкай. Ды і хата ўся была ў цуда- вышыванках: фіранкі, настольнікі, ручнікі... Пра тэта не раз Валянціне расказвала маці, якая і сама (ткачыха і вышывальшчыца) славілася на ўсю вёску Рынкоўку, што на Крычаўшчыне.\nНапэўна, менавіта ад бабулі і матулі атрымала Валянціна ў спадчыну вялікую любоў да рукадзелля, якое і стала яе прафесіяй: Валянціна Іванаўна Жыткевіч — кіраўнік народнай студыі дэкаратыўна-прыкладной творчасці “Чарадзеі” Мінскага Палаца культуры і спорту чыгуначнікаў. Разам са сваімі вучаніцамі яна займаецца распрацоўкай і вырабам мастацкіх нацыянальных касцюмаў.\nПачынала з гуртка. Сёння ж тут — сапраўдная творчая майстэрня. У ёй утульна і прыгожа: на вокнах квяцістыя фіранкі, на сценах — упрыгажэнні з саломкі і дрэва, на сталах — сурвэткі ручной работы, у кутках — вырабы старажытнага побыту. Тут і калаўрот, і верацяно, і вялікі куфэрак, пакрыты даматканай посцілкай...\nАле галоўнае ўпрыгажэнне студыі — вялікая калекцыя арыгінальных касцюмаў. Некалькі дзесяткаў мадэлей, у якія ўкладзены і душа, і майстэрства, і час студыйцаў. Кожная сукенка або касцюм у гэтай калскцыі нярэдка шыліся на працягу года, а то і больш, доўгімі вечарамі карпатліва ўпрыгожваліся радаснай, вяселкавай аплікацыяй з абрэзкаў.\nДарэчы, калі на пачатку 80-х гадоў з-пад рукі Валянціны Жыткевіч часцей за ўсё з’яўляліся цуда-сукенкі з марлевай тканіны (многія жанчыны, напэўна, памятаюць тую прыгожую моду “марлёвак”), то цяпер майстар аддае перавагу тэхніцы шыцця з абрэзкаў.\nК лоскутку лоскуток,\nК уголку уголок,\nКак из чистой криницы\nКалісьці Валянціна пачула гэтыя радкі і здзівілася, як дакладна перададзены настрой, які апаноўвае майстра падчас работы: складваючы розныя акравачкі з квяцістага паркалю або цёплага атласу ў прыгожыя кампазіцыі, быццам ачышчаешся душой. Новыя мадэлі, узоры і арнаменты часам нават сняцца.\nМіж іншым, у славянскім касцюме шыццё з абрэзкаў выкарыстоўвалася спакон веку. Ды і не толькі ў касцюме. Памятаеце тыя вясёлыя дыванкі, дарожкі, навалкі, якія сваімі пярэстымі паркалёвымі ўзорамі ўпрькожвалі хаты нашых бабуль? А коўдры з абрэзкаў?.. Яны шыліся зусім не ад беднасці, а для радасці.\nАле, на жаль, так здарылася, што на доўгі час вырабы з абрэзкаў выйшлі з моды ў нашай краіне. А між тым прадпрымальныя амерыканцы гэтую спрадвечную славянскую нацыянальную тэхніку шыцця гадоў 15 назад прадставілі як... навінку, як сваё вынаходства, нават запатэнтавалі і «раскруцілі» з усім сваім амерыканскім прадпрымальніцкім імпэ- там. Цяпер гэта мастацтва вядома як квілцінг. Яно вельмі папулярнае ва ўсім свеце. Яго прыхільнікі выпускаюць свае часопісы, збіраюцца на міжнародныя фестывалі, праводзяць спецыяльныя семінары. У 1994 годзе Валянціна Жыткевіч была запрошана разам з вучаніцамі на надобны семінар у Суздаль. Выкладалі на семінары амерыканцы. Спачатку яны спрабавалі вучыць майстроў з розных куткоў СНД асновам квілцінгу. Але. пазнаёміўшыся з іх высокамастацкімі вырабамі, свой «вынаходніцкі” гонар сцішылі. I сапраўды, шмат шэдэўраў з абрэзкаў пабачылі тады ў Суздалі Валянціна Іванаўна і яе вучаніцы. Але і яны, як кажуць, паказалі сябе. Беларусачкі зрабілі сапраўдны фурор, калі ў арыгінальных сарафанах і сукенках выйшлі на сцэну басанож і кінулі ў залу палявыя кветкі.\nШмат гадоў назад, калі Валянціна Іванаўна стварала сваю студыю, я на марыла, каб у ёй панавала творчая, сяброўская атмасфера. Ёй гэта ўдалося. Яе вучаніцы — яе аднадумцы. Вечары, якія яны праводзяць разам, чымусьці падобныя на тыя старадаўнія дзявочнікі, на якіх і папрацуюць, і пагавораць пра жаночыя справы, а калі і паспяваюць. Многія з дзяўчат займаюцца ў студыі добры дзесятак гадоў. Віка Гучок, Алена Парамон, Аксана Казючыц, Наташа Мілеўская, Таня Зюськевіч, Наташа Лакацько ўжо і сапраўднымі майстрамі сталі, і замуж павыходзілі, а са студыяй развітвацца не збіраюцца.\nКалі ў 1982 годзе Валянціна Іванаўна прыйшла працаваць у студыю, якую тады ўзначальваў цудоўны чалавек, знакаміты майстар-разьбяр Леанід Іванавіч Гагалушка, тут можна было навучыцца і разьбе па дрэве, і вышыўцы, і саломапляценню, і ікебане... Але, на жаль, за апошняе «камерцыйнае» дзесяцігоддзе і майстроў, і гурткоў у студыі йаменшала, вось толькі не паменшала славы. I ў гэтым вялікая заслуга Валянціны Жыткевіч. Вырабы студыйцаў штогод заваёўваюць вышэйшыя адзнакі на рэспубліканскіх і гарадскіх выстаўках народнай творчасці. Ды і яе асабістыя работы неаднойчы прадстаўлялі Беларусь на замежных фестывалях. Каларытныя, арыгінальныя, выкананыя ў традыцыйным нацыянальным стылі, яны заўсёды выклікаюцьзахапленне гледачоў. Нездарма на рахунку майстра — дыпломы, прывезеныя з Кішынёва, Таліна, Яраслаўля, Суздаля і нават з кітайскага горада Усі.\nАле не ў дыпломах, прэміях, узнагародах бачыць Валянціна Іванаўна вынік сваёй працы. “Я шчыра лічу, што праз мастацтва, праз творчасць, праз прыгожае, — гаворыць яна, — можна паўплываць на душу чалавека, зрабіць яго добрым, шчырым, чулым — больш чалавечным. Здаецца, мне і маім дзяўчатам з дапамогай вясёлых абрэзкаў гэта ўдаецца... »\nТак, цудоўныя вырабы народнага майстра і яе вучаніц яшчэ не пакінулі абыякавым нікога.\nР.S. У «Светлице» знаёмцеся з камплектам В.І.Жыткевіч «Весялуха»\nТамара Міжыгурская. «Вяселкавыя ўзоры». Алеся, 2001, No. 3, 10-11.


Прафесараў БНТУ прызналі вінаватымі ў перавышэнні службовых паўнамоцтваў\n12 ліпеня Менскі гарадскі суд вынес прысуд у гучнай справе супраць навукоўцаў-фізікаў.\nСуддзя Дзіна Кучук агучыла пакаранне, прадугледжанае часткаю 3 артыкулу 424 КК «Злоўжыванне службовымі паўнамоцтвамі», для Уладзіміру Собалеву, Аляксандру Чычку і ягонай жонцы Вользе Чычко.\nПрафесара, доктара фізіка-матэматычных навук Аляксандра Чычка асудзілі на 48 месяцаў пазбаўлення волі з канфіскацыяй маёмасці. Прафесара, доктара тэхнічных навук Уладзімір Собалеў атрымаў такое ж пакаранне тэрмінам на 42 месяцы. Кандыдат тэхнічных навук Вольга Чычко, дацэнт кафедры «Інфармацыйных тэхналогіяў» БНТУ – 3 гады пазбаўлення волі з канфіскацыяй маёмасці.\nУсім ім прызначылі 2 гады адтэрміноўкі выканання пакарання ды забаранілі займаць адміністрацыйныя і распарадчыя пасады цягам 5 гадоў.\nУладзімір Собалеў (злева) і Аляксандр Чычко\nПаводле пастановы суда, у сям’і Чычко сканфіскуюць лецішча, 3 гаражы і 3 аўтамабілі. У прафесара Собалева забяруць ноўтбук, тэлевізар і халодню.\n«За справаю стаяць міліцэйскія чыны, каб паказаць прэзідэнту, што ў нас дрэнная навука. Нехта вельмі зацікаўлены не даць развівацца праграмным прадуктам у Беларусі, – перакананы Аляксандр Чычко. – Гэта не пабелкаю пафарбаваць! Паводле закону, я маю права выкарыстоўваць свае навуковыя вынікі».\nЁн, як і падчас судовых спрэчак, паводзіўся эмацыйна. Прафесар па-ранейшаму апеляваў да 29 заведама хлуслівых пазіцыяў у дзяржаўным абвінавачванні, якія ён аспрэчыў у сваім апошнім слове.\nЦяпер навукоўцы працуюць у БНТУ. На пытанне belsat.eu, што яны збіраюцца рабіць далей, Аляксандр Чычко адказаў: «пакуль з універсітэту не выганяюць». Нагадаем, у 2013 годзе траіх навукоўцаў кафедры «Машыны і тэхналогія ліцейнай вытворчасці» БНТУ пасля шэрагу паўторных правяранняў абвінавацілі ў плагіяце з карыслівымі мэтамі. Тады belsat.eu разбіраў складаны ланцужок драматычных падзеяў.


Рэцэпт пышнага амлета з малаком на патэльні - Дом 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дом 2017 ⇒ Рэцэпт пышнага амлета з малаком на патэльні\nШматлікія гаспадыні стараюцца на ранішнія сняданкі згатаваць пышны амлет з малаком на патэльні аднак часта такое страва атрымліваецца не пышным. Спачатку ён падымаецца ў патэльні, аднак, як толькі расклаўшы яго па сподачках, омлетик апускаецца, губляецца хараство і апетытна.\nРэцэптаў раскошнага омлета ёсць дастаткова, некаторыя гаспадыні, збіваючы яйкі, дадаюць маянэз, іншыя - дробку соды, што зусім не рэкамендуецца. Уважліва азнаёміўшыся з нашымі элементарнымі рэцэптах, сапраўды выконваючы працэсы і спосабы падрыхтовак, у вас атрымаецца накарміць сваіх дамачадцаў выдатным і пышным страў.\nСавет: пасля таго, як пышны амлет прыгатаваны, неабходна злёгку прыгрэць сподачак, і адразу ж перакласці раскошную яечную масу.\nРэцэпт амлета з малаком на патэльні\nНа падрыхтоўку стравы спатрэбіцца:\nЯек 4 шт.;\nмука-4 сталовыя лыжкі;\nмалако-4 чайныя лыжачкі.\nЯк згатаваць амлет:\nУбіць яйкі ў міску, і венцам або міксерам змяшаць іх. Дадаць вашы любімыя спецыі, пасаліць і ўліць патрэбную колькасць малака. Яшчэ раз добра ўзбіваем і пачынаем паступова ўсыпаць муку (пажадана вышэйшага гатунку), пры гэтым працягваючы ўзбіваць. Масу трэба ўзбіваць да аднастайнай гушчыні і з’яўлення пузыречков.\nНаступны момант таксама вельмі важны ў падрыхтоўцы амлету. Неабходна добра распаліць патэльню, растапіць кавалачак алею і пасля ўжо уліць омлетную масу. Усе змесціва размеркаваць па донца ёмістасці, накрыць вечкам і паменшыць агонь. Час падрыхтоўкі не больш за пяць хвілін. Калі передержать амлет закрытым, ён таксама можа асесці.\nРэцэпт амлета з малаком і сырам на патэльні\nЯек 6 штук;\nсыр галандскі - 300 гр;\nвада мінеральная з газам - 8 арт. лыжак;\nмукі - 2 сталовыя лыжкі;\nНеабходную колькасць яек забіць у місачку, і венцам або міксерам ўзбіць да пышнай пены. Уліць газаваную ваду і працягваць ўзбіваць. Нацерці сыр і ўсыпаць у міску з яйкамі, а таксама палову патрэбнага колькасці пакуты, пасаліць і дадаць спецыі. Ізноў усю масу ўзбіць, усыпаць астатнюю муку, змяшаць. Апошнім, чацвёртым прыходам, узбіць масу да пузыречков.\nЯк і ў папярэднім рэцэпце омлета на патэльні, выліваць усё гэта трэба на распаленую патэльню. Пакласці сметанковы алей, растапіць яго і пасля гэтага уліць атрыманую масу. Усе змесціва размеркаваць па донца ёмістасці, накрыць вечкам і паменшыць агонь. Час падрыхтоўкі омлета не больш за пяць хвілін. НЕ передержать! Пышны амлет можа «сесці».\nРэцэпт амлета-суфле на патэльні\nНа рэцэпт трэба:\nЯек 3 шт.;\nсметанковага масла 25 снежня;\nлюбы павідла - 2 ст. лыжкі;\nЯйкі падзяліць на жаўткі і вавёркі, разліць па асобных місачкі. Вавёркі трэба ўзбіць да пышнай масы, а жаўткі расцерці з цукрам. Далей усё гэта зліць у адну міску і змяшаць. Перад тым як рабіць пышны амлет, патэльню трэба завастрыць, падпаліць у ёй алей і выліць амлет. Праз дзве хвіліны, калі дно яечнай масы злёгку падсмажыцца, зняць з пліты і пераставіць у папярэдне нагрэтую духоўку на пяць хвілін.\nДастаць атрыманы амлет, нашмараваць адну яго палоўку джэмам або варэннем, прыкрыць другой часткай, пасыпаць цукровай пудрай. Падаваць на сняданак гарачым.\nМногія гаспадыні дзеляцца сакрэтамі падрыхтоўкі пышнага омлета, якія правераныя і выпрабаваныя кулінарнымі экспертамі:\n* Не дадавайце соду;\n* Не забывайце, пышнасць стравы будзе залежаць непасрэдна ад колькасці ўжытнага малака 1 яйка - 1 ст. лыжка малака\n* Для пышнасці омлета трэба дадаць у яйкі на кончыку нажа крухмал;\n* Трэба асобна ўзбіваць бялкі і жаўткі, менавіта ад жаўткоў залежыць пышнасць стравы;\n* Адразу з патэльні перакладаць на цёплую талерку, ня затрымлівайце амлет пад вечкам.\nПышный омлет как в детском саду рецепт Відэа.\nПапярэдні Тэкст Плоў ў духоўцы: 3 рэцэпту\nНаступная Артыкул Як выбраць кававарку


Падарожжа на радзіму братоў Гарэцкіх (фота) | Новы Час\nУ год 125-годдзя класіка беларускай літаратуры Максіма Гарэцкага сябры ТБМ на чале з Аленай Анісім здзейснілі падарожжа на яго малую радзіму і наведалі дом-музей пісьменніка ў вёсцы Малая Багацькаўка.\nІныцыятыва сыходзіла ад старшыні мінскай гарадской арганізацыі ТБМ Аляксандра Давідовіча і старшыні Магілёўскага ТБМ Алега Дзячкова. Як гісторык і дасведчаны экскурсавод, спадар Алег прапанаваў насычаны маршрут з наведваннем мястэчка Княжыцы, Магілёва, Мсціслава і Пустынак. Пра ваколіцы Мінска распавёў яго калега Павел Мезаўцоў.\nУ Малай Багацькаўцы сябры ТБМ пазнаёміліся з экспазіцыяй літаратурнага музея Максіма Гарэцкага, філіяла Мсціслаўскага раённага гісторыка-археалагічнага музея. Ён быў заснаваны 15 студзеня 1993 года паводле загаду Міністэрства культуры. Крыніцамі дакументальных звестак з'явіліся ўспаміны брата М. Гарэцкага —Гаўрылы, дачкі пісьменніка Галіны, яго жонкі — дзіцячай пісьменніцы Леанілы Чарняўскай-Гарэцкай і малодшага брата Парфірыя. Экспазіцыя музея складаецца з літаратурнай часткі, якая прадстаўляе асноўныя этапы творчай біяграфіі пісьменніка, і этнаграфічнай.\nНаведвальнікі пабачылі фотаздымкі Івана Кузьміча і Еўфрасінні Міхайлаўны Гарэцкіх, асобнікі кніг Максіма Гарэцкага, прадметы побыту. У драўлянай хаце жылі 12 чалавек. Дубовая калыска, прывязаная да столі, убраная рушнікамі, сведчыць пра тое, што вялікія адраджэнцы Беларусі гадаваліся ў сціплых умовах, але моц іх духа, грамадзянскія і патрыятычныя пачуцці дазвалялі ім дасягаць вышыняў у літаратуры і навуцы. На выставе знаходзіцца атэстат Каморніцкага агранамічнага вучылішча, дзе вучыўся Максім Іванавіч.\nЭкскурсавод распавяла пра розныя перыяды дзейнасці пісьменніка: багацькаўскі і першы горацкі (1893 — 1913 гг.), першы віленскі (1913-14 гг.), службу ў войску, смаленскі перыяд (1917-19 гг.) і другі віленскі перыяд (1919-23 гг.), працу ў Інбелкульце, выкладанне беларусазнаўства на рабфаку БДУ. Падрабязней яна спынілася на другім мінскім адрэзку жыцця пісьменніка (1928-30 гг.), працы ў Акадэміі навук БССР, распавяла пра абставіны яго арышта, пра вяцкі перыяд (1931-35 гг.) — працу ў высылцы і кіраўскі час (1935-37 гг.) — пра выкладанне літаратуры, арышт і заўчасны сыход з жыцця. Вандроўнікі разам з Аленай Анісім сфатаграфаваліся на ганку сядзібы і ў адным з пакояў.\nЯк адзначыў Алег Дзячкоў, пытанне аб пераносе дома-музея ў Мсціслаў, супраць якога выступаў акадэмік Радзім Гарэцкі, зараз ужо не ўздымаецца.\nПадчас падарожжа сябры ТБМ пачулі цікавы аповед пра беларускіх мастакоў, звязаных з Магілёўшчынай: Апалінарыя Гараўскага, Вітольда Бялыніцкага-Бірулю, Мікалая Неўрава, Паўла Масленікава.\nПадарожнікі спыніліся ў мястэчку Княжыцы, дзе нарадзіўся вядомы жывапісец ХХ стагоддзя Павел Масленікаў, і агледзілі каталіцкі касцёл ХVIII стагоддзя.\nАлег Дзячкоў распавёў пра Калінінскую акругу, якая паспяхова праводзіла палітыку беларусізацыі ў 1924 годзе пад кіраўніцтвам Алеся Адамовіча.Тут выпускалася газета на беларускай мове “Наш працаўнік”, тут жылі і працавалі Уладзімір Дубоўка і Паўліна Мядзёлка.\nПрывабным для турыстаў стаў факт, што вёску Александрыя заснаваў Аляксандр Іванавіч Хадкевіч —дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, мецэнат.\nУ Мсціславе сябры ТБМ агледзілі кармеліцкі касцёл Найсвяцейшай Панны Марыі. Там захаваліся ўнікальныя фрэскі, архітэктурны дэкор. У старажытным касцёле адчуваецца прахалода даўніх камянёў і свежы павеў Святога Духа. Іншай велічнай архітэктурнай дамінантай горада з’яўляецца езуіцкі касцёл Святога Мікалая ХVІІ стагоддзя, пабудаваны ў формах ранняго барока. Падрабязна пра гісторыю горада вандроўнікі даведаліся з аповеда экскурсавода мясцовага гісторыка-археалагічнага музея Ларысы Уладзіміраўны Уласені.\nУ Мсціславе нарадзіўся, вучыўся і працаваў вядомы археолаг, ганаровы старшыня ТБМ, кандыдат гістарычных навук Алег Анатольевіч Трусаў. Тут ён паспяхова праводзіў археалагічныя раскопкі разам з Міхасём Ткачовым.\nНа замкавай гары Алег Дзячкоў звярнуў увагу турыстаў на валун, пастаўлены ў памяць Сямёна Лугвена Альгердавіча, родапачынальніка князёў Мсціслаўскіх, героя Грунвальдскай бітвы, фундатара праваслаўных святынь. Тут побач на пляцу ў жніўні традыцыйна праходзіць “Рыцарскі фэст”, у якім удзельнічаюць клубы гістарычных рэканструкцый з Мінска, Полацка, Барысава, Гродна і іншых гарадоў.\nПотым гід прывёў турыстаў на крыніцу Тупічэўскай Божай Маці.Тупічэўскі праваслаўны манастыр быў заснаваны ў Мсціславе ў пачатку ХVІІ стагоддзя. У горадзе агледзілі два помнікі друкару XVI cтагоддзя Пятру Мсціслаўцу, які выдаў “Апостал”, ”Часоўнік”, “Евангелле Напрастольнае”, “Псалтыр”.\n“Важна, што менчукі наведалі знакавыя месцы беларускай культуры — радзіму братоў Гарэцкіх, Магілёў, Мсціслаў, Пустынкі”, — сказаў старшыня Магілёўскага ТБМ Алег Дзячкоў.\nХараство, прыгажосць і душэўнасць вечара найлепш праявіліся на зваротным шляху. У аўтобусе з чытаннем вершаў выступілі паэткі Святлана Багданкевіч і Ядвіга Рай. Лейтматывам іх твораў было: "Не здавайце ў рабства Айчыну!" Прафесар Мікалай Іванавіч Савіцкі з глыбокім пачуццём прадэкламаваў вершы Максіма Багдановіча і Анатоля Сыса.\nБард Аляксей Галіч заспяваў пад гітару купальскія песні, і да яго ахвотна далучыліся вандроўнікі. Многім песні знаёмыя з дзяцінства. У хоры галасоў звонка гучаў голас старшыні ТБМ Алены Анісім. Потым бард перайшоў да твораў Сяржука Сокалава-Воюша, Эдуарда Акуліна. Голас яго быў напоўнены трапяткімі пачуццямі і пяшчотай.\nВандроўка адкрыла сябрам ТБМ новыя веды пра слынных дзеячаў культуры, мастацтва, навукі, паглыбіла знаёмства з архітэктурнымі забудовамі і помнікамі ХVII-ХVIII cтагоддзя, узбагаціла інфармацыяй пра знакамітых асобаў, якія паходзілі з Магілёўшчыны і прысвяцілі сваю дзейнасць гэтаму рэгіёну.\nУніверсітэт імя Ніла Гілевіча распачне курсы для абітурыентаў


Скрыпка — хлеб твой і апора… - РэйРэй\n21 лістапада 2018 года на сцэне Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа адбылася доўгачаканая прэм’ера — спектакль “Сымон-музыка” паводле аднайменнай хрэстаматыйнай паэмы народнага песняра. Коласаўцы прысвяцілі прэм’еру 100-годдзю першай рэдакцыі гэтага неўміручага твора, якое адзначалася якраз у мінулым годзе, і яна ж, першая рэдакцыя “Сымона-музыкі”, якая значна адрозніваецца ад пазнейшых варыянтаў, натуральна, стала асновай новай пастаноўкі, галоўным стымулам для мастацкага кіраўніка Коласаўскага тэатра, аўтара інсцэніроўкі і рэжысёра прэм’ернага спектакля Міхася Краснабаева.\nНовае тэатральнае ўвасабленне “Сымона-музыкі” (у 1976 годзе паэму ўжо ставіў на Коласаўскай сцэне ў Віцебску заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі Валерый Мазынскі, і тады гэта была вельмі годная пастаноўка; рэжысёр і выканаўца галоўнай ролі Сяргей Шульга быў адзначаны за яе прэміяй Ленінскага камсамола) таксама стала знакавай культурнай падзеяй, па-новаму раскрыўшы ролю мастака і мастацтва ў сучасным жыцці, актуалізаваўшы адвечную праблему пакутлівай і самаахвярнай экзістэнцыі сумленнага чалавека-творцы і як бы пераадрасаваўшы многія пытанні, намінальна адрасаваныя Сымону, асабіста кожнаму з сучасных беларусаў, хто памятае пра свае духоўныя і культурныя карані, і ўсяму нашаму народу-творцу ў цэлым. Куды прывядзе Сымона яго выпрабавальны шлях? Ці будзе хоць недзе ў гэтым свеце месца Сымону-грамадзяніну, Сымону-беларусу, Сымону-музыку, “чалавеку без скуры”?..\nА пад Новы год па запрашэнні дырэктара Дзяржаўнага літаратурна-мемарыяльнага музея Якуба Коласа Зінаіды Камароўскай, якая прысутнічала на лістападаўскай прэм’еры ў Віцебску, у Мінск на творчую сустрэчу са сталічнымі аматарамі літаратуры і тэатра завітала пастановачная група Коласаўскага тэатра ў складзе вышэйзгаданага яго мастацкага кіраўніка і рэжысёра спектакля “Сымон-музыка” Міхася Краснабаева, выканаўцы адразу чатырох роляў у новай пастаноўцы (Старога, Курылы, Жабрака і дзеда Данілы), народнага артыста БССР, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Беларусі Тадэвуша Кокштыса, выканаўцы цэнтральнай ролі Сымона маладога артыста Дзмітрыя Каваленкі і кіраўніка літаратурна-драматычнай часткі тэатра Алеся Замкоўскага, які быў вядучым сустрэчы. Таксама на некаторы час да гэтай паважанай кампаніі далучылася і народная артыстка Беларусі Таццяна Мархель (у пастаноўцы 1976 года яна выконвала ролю Маці).\nДа ўвагі нашых чытачоў — фрагменты той сустрэчы.\nАлесь Замкоўскі. У свой час мы доўга думалі, чаму ў рэпертуары нашага тэатра, які носіць імя Якуба Коласа, няма ніводнага спектакля па творчасці Канстанціна Міхайлавіча. І вось такі спектакль з’явіўся — мы гэта зрабілі. Кожны з нас, коласаўцаў, хто меў дачыненне да новай пастаноўкі, адчуў, што такое Колас, як ён ствараў гэтую паэму і куды мы самі змаглі прыйсці са сваім яе разуменнем.\nМіхась Краснабаеў. Асабіста я вельмі доўга ішоў да гэтай пастаноўкі. Майго “Сымона-музыку” ставілі ў план яшчэ два гады назад, а я быў не гатовы. Наступны год зноў ставілі, а я зноў не быў гатовы… Хаця разуменне таго, што ў тэатры павінен быць “Сымон-музыка”, было. Было заўсёды. Тым больш што я сам некалі іграў Сымона ў спектаклі Валерыя Мазынскага (быў другім выканаўцам, першым з’яўляўся Сяргей Шульга). Але ісці шляхам Мазынскага было немагчыма: там была іншая каманда, іншы час, усё было іншае. Але вось з падказкі Алеся Замкоўскага нарэшце-такі знайшліся і гэтая адмысловая кампіляцыя на аснове першай і трэцяй рэдакцый паэмы адпаведна 1918 і 1936 гадоў, і гэты канкрэтны ход, калі стары Сымон вядзе маладога Сымона праз свой лёс, праз свой шлях… Тая Ганна, якая гіне ў першай рэдакцыі, — гэта ж яго каханая, яго ўспамін. І невыпадкова спектакль пачынаецца словамі Старога (старога Сымона) “О, край родны, край прыгожы!..”, а заканчваецца гэтымі ж словамі, але ўжо з вуснаў Сымона маладога. Але што павінна адбыцца з гэтым маладым чалавекам, нашым сучаснікам, каб у фінале ён сказаў гэтыя словы?.. І не проста сказаў, а сказаў з поўным разуменнем, што гэта такое. Я ўжо зусім тут карты раскрываю, але менавіта ў гэтым — сэнс нашай пастаноўкі. І, забягаючы наперад, адразу скажу, што спектакль даўся нялёгка. Мы да апошняга моманту нешта перастаўлялі, выкрэслівалі, дапаўнялі. Напружана шукалі музычную канцэпцыю, устаўлялі песні-зонгі — на вершы Коласа, а не на “Сымона-музыку”. Трэба ж разумець, што літаратура — гэта літаратура, а сцэна вымагае свайго, сцэнічнага, каб было дзеянне, каб была дынаміка… Нялёгка было нам усім, але таму я і ўдзячны без выключэння ўсім, хто мне дапамагаў, з кім мы разам рабілі спектакль: мастаку-пастаноўшчыку Святлане Макаранка, балетмайстру Дзіяне Юрчанка, аўтару відэаінсталяцый Алегу Чарняку, кампазітару Арцёму Краснабаеву, майму сыну, які, як мне жонка аднойчы нагадала, нарадзіўся ў той дзень, калі я іграў Сымона ў спектаклі Мазынскага, — 17 снежня 1986 года, так што гэта быў для мяне нейкі знакавы момант… А яшчэ, безумоўна, усім артыстам, асабліва Тадэвушу Антонавічу Кокштысу, выканаўцу чатырох роляў у спектаклі. З яго боку гэта проста подзвіг, сапраўдны подзвіг артыста — заставацца ў такім узросце ў такой цудоўнай акцёрскай форме і з такой яснай галавой! (Тадэвуш Кокштыс нарадзіўся ў 1934 годзе. — М.Ч.) Я нават не ведаю, як яму гэта ўдалося…\nТадэвуш Кокштыс. Ці былі ў мяне нейкія сумненні: змагу я ці не змагу сыграць адразу чатыры ролі, пабыць адразу ў чатырох вобразах на сцэне? Я не маю права разважаць у такім кірунку. Я паднявольны, ён гаспадар спектакля (ківае на Міхася Краснабаева). Ён мне даверыў. Я стараўся, як мог. Я зараз гляджу на сябе збоку (падчас сустрэчы з коласаўцамі на экране дэманстраваліся відэаўрыўкі з прэм’ернага спектакля), ажно курчуся… І столькі думак узнікае! Пазнавата… Каб жа раней… І так я сабе не падабаюся на самым першым паказе! Толькі на другім, здаецца, пазбавіўся хвалявання… Пры ўсім пры тым я ўсё ж вельмі рады, што мне яшчэ дазволена выходзіць на сцэну ў Коласавым творы, у такім складаным матэрыяле. Гэта цудоўна. Я зараз не магу не ўспомніць сустрэчы тут, у Мінску, у доме-музеі Коласа, калі я яшчэ застаў сям’ю Канстанціна Міхайлавіча і калі мяне прасілі чытаць майго Жабрака. Але тады мне прасцей было: толькі адна ролька Жабрака і была… А тут, ведаеце, вы — той самы Сымон, які калісьці гэтак жа прызнаваўся, як і сённяшні Сымонка прызнаецца, сваёй Ганулі… І ўсё гэта ўвабраць у сябе, каб было што аддаць гледачу пасля. Гэта складана. Калі на тое пайшло, усе мае дадатковыя ролі ў новым спектаклі — і не ролі на самай справе. Гэта адхіленні на тых людзей, з якімі сустракаўся Сымон, калі пайшоў у свет. А гэта вельмі цікава.\nДзмітрый Каваленка. Страху, што мне давядзецца іграць у адным спектаклі з нашым патрыярхам Коласаўскай сцэны Тадэвушам Антонавічам, я, бадай, не адчуваў. Была, хутчэй, цікаўнасць разам з Тадэвушам Антонавічам ісці далей і далей, паглыбляцца і паглыбляцца ў твор, у вобраз. Гэта было такое ж паглыбленне, як і ў самога Сымона: а што там далей, а куды прывядзе мяне гэты шлях? Тым больш што для мяне гэта ж было фактычна першае знаёмства з Коласам, калі не лічыць сярэднюю школу. Але я верыў рэжысёру, верыў партнёрам, ведаў, што ўсё будзе добра. І мы ішлі ўсе разам. Куды — не ведалі.\nТадэвуш Кокштыс. Нам вельмі пашанцавала з Сымонам — Дзмітрыем Каваленкам. Асабліва мне, старому, які ўсё жыццё мучыцца і хвалюецца перад кожным выхадам на сцэну… Я зайздрошчу Дзіму. Ён іншы. Ён раскаваны. І ў той жа час выхаваны. А раскаванасць, ведаеце, розная бывае. У школе нават настаўніц крыўдзяць сённяшнія раскаваныя дзеткі — дык гэта ніякая не раскаванасць, а элементарная нявыхаванасць. А да нас прыйшоў хлопчык Дзіма, з якім мне надзвычай лёгка. У нас тэксту з ім прыблізна аднолькава: жахліва многа і ў яго, і ў мяне! І калі я на сцэне раптам раблю вялікія вочы, маўляў, штосьці там у мяне заядае, дык ён мне… падказвае! (Смяецца.)\nАлесь Замкоўскі. З вуснаў пастуха Курылы мы чуем у спектаклі праграмныя словы: “З скрыпкай збудзеш сваё гора, // З ёю ты ўжо не адзін; // Скрыпка — хлеб твой і апора. // Дык шануй яе, мой сын…” Ці з’яўляюцца мастацтва, тэатр хлебам і апорай таксама і для кожнага з коласаўцаў, былых і сённяшніх? Я думаю, што так.\nТадэвуш Кокштыс. Ну дык а як жа! Навошта тады ўвогуле гэта ўсё?..\nДзмітрый Каваленка. Мы ж жывыя? Жывыя! Значыць, есці ёсць што… Ядзім. І абапіраемся на нешта, бо ёсць сябры, ёсць жыццё.\nМіхась Краснабаеў. Тэатр — гэта такая штука: тут як патрапіў, ужо не выберашся.\nТаццяна Мархель. Калі мы рабілі першы раз “Сымона-музыку”, то здавалася, што гэта ўжо ўсё, што гэта — увесь Колас… А цяпер гляджу на сённяшні спектакль: дык жа вось насамрэч яна, гэтая Коласава апора! Толькі так, здаецца, і трэба рабіць “Сымона-музыку”. Колас — гэта, канечне, такая глыбіня, толькі бяры ды капай…\nМіхась Краснабаеў. Мне здаецца, што людзям патрэбны тыя вечныя пытанні, якія ставіць Колас у сваёй паэме і якія ставім мы ў спектаклі. Я, можа, адхілюся, але чамусьці прыгадалася, як у Салжаніцына ў яго “У крузе першым” да Берыі выклікалі інжынера, каб той пайшоў працаваць у яго “шарашку”. А той сказаў, маўляў, а што вы мне зробіце, я вас не баюся, у мяне загінула ўся сям’я, я прайшоў праз усё, нават смерць мне не страшная, нічога не хачу, нічым вы мяне не спужаеце, ні да чаго не прымусіце… А потым: “Але ж ёсць адна штука. Цікава, а што там у навуцы далей?” Вось гэтае, разумееце, “А што там далей?”. І мы таксама шукаем усё жыццё адказы на гэтае пытанне. Чалавек — такая істота, якая ўвесь час хоча нешта даведацца, і перад ім заўсёды стаяць пытанні. Мастацтва на іх не адказвае, яно проста паварочвае іх так, каб можна было глянуць на іх з другога боку. І справа мастака якраз у тым, каб павярнуць і пытанні, і саміх людзей: паглядзіце з гэтага боку, пабачыце, як будзе цікава.\nДзмітрый Каваленка. Для мяне падчас працы над спектаклем адкрыліся вельмі многія пытанні, над якімі раней я асабліва і не задумваўся. Дзе я жыву? Дзеля чаго жыву? На якой мове я размаўляю? Хто мае бацькі? Хто мае родныя? З кім я працую? І чым больш паглыбляліся мы ў “Сымона-музыку”, тым мацней апаноўвалі мяне гэтыя пытанні. Я задаваў іх сваім сябрам. І яны таксама спачатку не маглі на іх адказаць, задумваліся, пачыналі ўсведамляць, што ім таксама ўсё гэта цікава… Я і сёння не магу сказаць, што знайшоў для сябе ўсе адказы. Але важна іншае: гэтыя пытанні цяпер пастаянна ў маёй галаве.\nАлесь Замкоўскі. А вось Тадэвуш Антонавіч, колькі яго ведаю, заўсёды кажа пра сябе з упэўненасцю: “Я беларус”.\nТадэвуш Кокштыс. Дык са мной гэтае беларускае — праз усё жыццё, ад нараджэння… Але яно ж можа быць і вялікай працай для мазгоў і сэрца. Быў такі ў Купалаўскім тэатры акцёр цікавы — Павел Кармунін. Ён зусім не беларус. Але ніхто з тых, каму давялося бачыць яго на сцэне або ў кіно, не скажа, што ён не беларус. Ён проста хацеў і дасягнуў многага. Вывучыў мову, вывучыў душу беларускую — і сам стаў беларусам.\nТаццяна Мархель. Я толькі цяпер разумею, што вельмі важна, якіх людзей табе па дарозе Бог пасылае… Безумоўна, у свой час, калі я прыйшла ў медвучылішча і калі мне ўсе казалі, маўляў, вучыся, а то будзеш колы мазаць дзёгцем, я, каб не бачылі, што родам адтуль, дзе колы мажуць дзёгцем, старалася гаварыць па-руску. Атрымлівалася, праўда, “риба”. Неяк так. Нават у медінстытуце тая “риба” яшчэ раз-пораз выпаўзала… А вось менавіта калі я прыйшла ў Віцебскі тэатр і мы ўзяліся за Коласа, мне стала так лёгка, ногі быццам самі павялі некуды… Памятаю, Мазынскі неяк мне сказаў: “Таня, ты там, здаецца, некалі нешта спявала з маці. Паспрабуй!” Я тады сама сабе падумала: “Божа, дома недзе ў хаце там спявала, а цяпер на сцэне спяваць буду? Ды ні за што!” Але Мазынскі не адчапіўся: “Ну паспрабуй!” І калі актрыса пачала чытаць: “Ад роднае зямлі, ад гоману бароў…” — за ёй услед пайшла і мая песня: “Ой, коціцца вянок з поля…” (Пачынае спяваць.) І, вы ведаеце, усё так супала! У такі вянок сплялося! Я да чаго кажу… Што і як бы мы ні гаварылі, але з нутра гэта не вырвеш, таму што ёсць нябёсы, ёсць зямля, ёсць душа. Менавіта гэта давала сілу, якія б жаночыя непрыемнасці ні здараліся ў мяне па жыцці. Я не ведаю, як жыла б і як перажыла б усё, калі б не мела гэтай асновы. Я спявала нашы песні і ў Нью-Ёрку, і ў Бруселі, і ў Эдынбургу… Праспяваеш нешта па-беларуску — і ўсё! Толькі і чуеш тады: “Якая ў вас прыгожая мова, якія песні!..” І сёння таксама не трэба пужацца, што не ўсе яшчэ дайшлі да гэтага, што дрэнна ўсё з нашай мовай… Дойдуць! Усё ідзе па нармальнай лініі. Вы паглядзіце на моладзь сённяшнюю, на Дзіму Каваленку. Гэта нікуды не прападзе.\nДзмітрый Каваленка. Але пытанні ўсё-такі застаюцца: і ў жыцці, і ў тэатры. І мы на іх адказваем. Самі для сябе. І для кагосьці.\nМіхась Краснабаеў. Мастацтва — мара пра ідэал. Ён недасяжны. І мы да яго будзем імкнуцца. Гэта магчыма толькі ў тэатры, бо тэатр не кіно. Там зняў — і ўжо нічога не памяняеш. А мы ў тэатры, па вялікім рахунку, ведаем толькі кірунак, па якім ідзём. Як і ў жыцці. А што ўжо атрымаецца — гэта вялікая загадка бывае. Калі зоркі сыдуцца, калі ўсе будуць працаваць на адно, калі, урэшце, Бог дасць здароўя, тады нешта і атрымаецца. Але гэта залежыць ад усіх нас.\nФота аўтара і з сайта\nНацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа.\nпрэм’ера спектакль Сымон-музыка\nЗ тегами: прэм’ера спектакль Сымон-музыка\nПапярэдняя: Мінск як месца, дзе здымаецца кіно…\nНаступная: Скульптар Дзмітрый АГАНАЎ: “Усё мастацтва сканцэнтравана вакол чалавека. І існуе яно таксама для чалавека…”


Стары скверык пойдзе пад знос\n13.07.2009 / 16:46\nСтары скверык пойдзе пад знос 7\nУ Мінску каля храма Марыі Магдалены падчас рэканструкцыі і перапланіроўкі тэрыторыі Маладзёжнага тэатра збіраюцца знішчаць стары скверык.\nПаводле рашэння Мінгарвыканкама прынята рашэнне аб рэканструкцыі Дзяржаўнага моладзевага тэатра Рэспублікі Беларусь (пр-т Машэрава, 23) і тэрыторыі вакол яго. 6 ліпеня рабочыя пачалі мантаж слупоў часовага электразабеспячэння, усталявалі агароджу будаўнічай пляцоўкі. Заўтра ці паслязаўтра яны могуць прыступіць да знішчэння болей чым 80 дрэваў, узрост якіх дасягнуў 80 гадоў.\nПадчас рэканструкцыі будуць патурбаваныя размешчаныя ў парку пахаванні. Раней на гэтым месцы размяшчаліся Старажоўскія могілкі, адны з самых старых у Менску. Пашырэнне моладзевага тэатра на месцы могілак — блюзнерства ў адносінах да гісторыі і да жывых сваякоў пахаваных, а таксама сур’ёзная пагроза існавання яшчэ аднаго маляўнічага кавалачка горада.\nСтаражоўка / Адказаць\n13.07.2009 / 17:02\nГэта ніякі не "скверык" - гэта старыя могілкі праваслаўных менчукоў (Старажоўскі), толькі надмагільныя помнікі прыбралі, толькі пасля вайны. У тым ліку, тэатр стаіць на могілках, і паркінг за царквой таксама. Можна пабачыць на фатаздымках 30-х гг. Калі пачнуць там капаць, будуць косткі пахаваных самасваламі вывозіць, шчыльнасць пахаванняў там была вельмі высокая. Цікава, што праваслаўная епархія не выказала пярэчанняў супраць планаў масавага знішчэння пахаванняў нябожчыкаў з ліку яе паствы.\noxik / Адказаць\n13.07.2009 / 17:05\nЯшчэ адзін хмарачос будзе? Каму і колькі далі за такое "рашэнне"?\n13.07.2009 / 17:12\nмоладзевы тэатр на касцях :) парадоксы жыцця


29 ліпень 2005, 08:39\nУ ліпені Віягры купілі болей, чым, напрыклад, лекаў супраць бяссоньня. Болей, чым прэпаратаў супраць хваробаў суставаў і іншых. Цікавае супадзеньне, менавіта ў ліпені сэксалягічнае аддзяленьне Цэнтру памежных станаў і псыхатэрапіі ў поўным складзе пайшло ў адпачынак, дык не ўдалося атрымаць камэнтару спэцыяліста-сэксапатоляга наконт сэзоннага ўсплёску цікавасьці да спэцыфічнага прэпарату.\nШто да папулярнасьці, дык яе, відаць, дужа стрымлівае, апроч кошту, папярэджаньне, што гэтыя лекі нельга ўжываць разам з алькаголем.\nАпроч таго, за адну таблетку трэба выкласьці больш за 30 тысяч. Існуе, праўда айчынны прэпарат -- “Патэнцыягра” больш танным коштам. Не ва ўсіх аптэках яго, праўда, знойдзеш.\nАле, аказваецца, трэба мець мужнасьць нават на тое, каб набыць прэпарат. У аптэчнай сетцы Віягра зьявілася каля 5-ці гадоў таму. А беларусы па-ранейшаму купляюць яе з непатрэбнымі камэнтарамі. Паслухаем аптэкарку.\n(Аптэкарка: ) “Я не ўсьміхаюся. Але ведаеце, гэта цэлы спэктакль. Прыходзіць мужчына... палову гадзіны разглядае паліцы. І пачынаецца... Мушу выслухаць цэлую гісторыю пра нейкага дзядулю, у якога на старасьці “крыша паехала”. Адпускаю моўчкі. Канешне, ня ўсе так. Некаторыя проста называюць кошт, і кажуць -- Віягра. Без усялякіх камэнтароў. . Дробязь, але нейкая павага ўзьнікае”.\nПаводле дадзеных ЗША, кожны другі мужчына пасьля 30-ці сутыкаўся з няўдачаю – меў праблемы з эрэкцыяй.\nУ Вялікай Брытаніі Нацыянальная сыстэма аховы здароўя плянуе аплочваць нармаваны прыём Віягры тым пацыентам, імпатэнцыя якіх, паводле меркаваньня дактароў, аказвае нэгатыўны ўплыў на псыхіку.\nДарэчы дасьледаваньні паказалі, што прэпараты, якія падвышаюць патэнцыю, могуць выклікаць сьлепату. У ЗША афіцыйна зарэгістравана 43 выпадкі страты зроку у мужчын, якія прымалі прэпараты ад імпатэнцыі. І айчынную «Патэнцагру», і «Віягру» ня варта прымаць людзям з сардэчнымі хваробамі.\nТым часам ня варта пакідаць без увагі і дасьледаваньні супрацоўнікаў Гамбурскага ўнівэрсытэта. Яны ўстанавілі, што рэгулярнае палавое жыцьцё актывізуе працу шэрага рэчыва галаўнога мозгу. Чалавек робіцца разумнейшы.\nСпэцыялісты назвалі Віягру таблеткай узаемаразуменьня. Прэпарат ператварыў праблему парушэньня эрэкцыі з тайнага пароку ў адну з тэмаў, якія абмяркоўваюць.


Мой любы край – Бераставіччына — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\nМой любы край – Бераставіччына\n29.01.2016 09.08.2019 irina1017Комментарии on Мой любы край – Бераставіччына\nМенавіта такога меркавання пра наш раён прытрымліваецца малады спецыяліст, аграном па ахове раслін СВК “Пархімаўцы” Аляксандра Яроцкая, якая прыехала сюды працаваць, як спадзяецца, назаўсёды.\nЯна закончыла Пагранічную гімназію, а затым факультэт аховы раслін Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта. Прафесію дзяўчына выбрала па прызванні, са школьных гадоў любіла біялогію і родную прыроду. І хаця ў юнацтве Аляксандру ўсё ж больш цікавілі прыгожыя пакаёвыя кветкі, чым рэкордны ўраджай на бацькоўскім прысядзібным участку, зацікавіла яе менавіта сур’ёзная і грунтоўная агранамічная навука, якая зараз здольная тварыць сапраўдныя цуды. Мы пагаварылі з Аляксандрай не толькі пра работу ў гаспадарцы, але і пра тое, што цікавіла нас, як людзей, што любяць працаваць на зямлі, вырошчваць бульбу, агародніну, пладовыя дрэвы і кустоўе. Малады спецыяліст запэўніла мяне, што зараз зусім неабавязкова прыкладваць столькі намаганняў, як раней, каб вырасціць уласную прадукцыю. Памятаю, менавіта такая працаёмкасць часта “адварочвала” моладзь ад вёскі. Калі хто палоў шмат пасадак бульбы, вялікі агарод у дадатак, а праз некалькі дзён пасля добрага дожджыка ўсё гэта спраўна зарастала маладзенькім пустазеллем ізноў, зразумее мяне. А нас з бабуляй, да якой мяне адвозілі на школьныя канікулы, чакалі кожнае лета яшчэ дзялкі калгасных буракоў да самага гарызонту… Дзед з хворымі нагамі, як мог, дапамагаў нам на прысядзібным участку, спачуваючы, падтрымліваючы маральна, і рыдлёўкай выкопваў доўгае ўчэпістае карэнне пырніку і адуванчыкаў. Дык вось, Аляксандра адразу дала карысную параду – зараз ёсць “разумная хімія” — гліфасаты, ад якіх пустазелле проста жаўцее і засыхае, але выкарыстоўваць іх трэба па навуцы. А наконт “плантацый” адуванчыкаў і яна развяла рукамі – надта ж жывучая і панадлівая гэтая расліна. Лёгкія белыя парасончыкі яе тысячамі разносяцца ветрам, ствараюць сапраўднае пастаяннае нашэсце, а карэнне адуванчыка вельмі доўгае, таму вывесці непажаданага госця праблематычна. Эфектыўным застаецца ўсё ж “дзедаўскі спосаб” – выкараняць, не даваць укараніцца маленькім шкодным раслінам. Частая праполка дапаможа захаваць участак у чысціні. Па падрабязнай нераўнадушнай кансультацыі маладога спецыяліста па непасрэднай спецыяльнасці – ахове раслін, можна было ўбачыць, што Аляксандра любіць сваю справу, што радуе. А затым наша гутарка плаўна перайшла на яе надзённы занятак.\n— Зімой жа няма зялёных палеткаў, хлебнай нівы, а значыць, і такіх клопатаў, – канстатую. – А што робяць аграномы зімой, у прыватнасці Вы?\n— Работы хапае, — адказвала мая маладзенькая і прыгожая субяседніца. – Падмяняю тых людзей, хто ў спакойны зімовы час узяў водпуск, выконваю абавязкі кладаўшчыка. Мне ў СВК “Пархімаўцы” вельмі падабаецца. Тут дружны калектыў, добразычлівыя людзі, з імі цікава працаваць.\nЯ з паўслова разумею Аляксандру, яна прыйшла не на “цаліну”, як вобразна называюць аграрыі слабыя гаспадаркі, дзе пануе заняпад. У нашым раёне такіх увогуле няма, хаця ў рэспубліцы па-ранейшаму ўсё ж хапае. Пра такія сельгаскааператывы можна нярэдка ўбачыць вострыя крытычныя матэрыялы ў галоўнай газеце працаўнікоў сельскай гаспадаркі – былой “Белорусской ниве”, а зараз “Сельскай газеце”, якая вярнула сабе ранейшую назву. Ва ўмовах рынку ім раяць проста змяніць спецыялізацыю, калі надвор’е і глеба ім не “дагаджаюць” з зайздросным пастаянствам. І нямала прыкладаў, што амаль побач у аднолькавых умовах у добрых гаспадароў зусім іншыя паказчыкі. А ў СВК “Пархімаўцы” земляробства вядзецца на дастойным узроўні. Агранамічная служба тут моцная, Аляксандра трапіла ў сапраўдную зладжаную каманду. Стаўка ў гэтым сельгаскааператыве зроблена на перспектыўныя гатункі культур і сучасныя эфектыўныя тэхналогіі. Клопат пра новы ўраджай пачынаецца адразу пасля таго, як магутныя грузавікі адвезлі залатое збожжа з хлебных ніў.\nБезумоўна, ячмень імпартнай селекцыі Травелер не даў бы 78 цэнтнераў з гектара ў гэтай гаспадарцы ў мінулым годзе без намаганняў спецыялістаў і працаўнікоў. Толькі “дыктатура тэхналогій” і добры догляд дапамаглі раскрыць багаты патэнцыял гэтай запатрабаванай культуры. Парадавалі нашых землякоў таксама авёс Юбіляр айчыннай селекцыі – 55 цэнтнераў з гектара, азімая пшаніца Ядвіся – 80 цэнтнераў з гектара, трыцікале Вітон імпартнай селекцыі – 75 цэнтнераў з гектара. Клапатлівыя чулыя рукі аграрыяў, іх трывалыя веды служаць сапраўдным залогам далейшых здабыткаў. Аляксандры ёсць з кім параіцца, у каго пераняць перадавы вопыт. Таму і настрой у маладога спецыяліста добры, бадзёры. А як часта бывае, што нядаўнія студэнты, на навучанне якіх дзяржава выдаткавала столькі грошай, стараюцца ўцячы з вёскі хутчэй зноў у вялікі горад. І сваю лепту ў гэта часта ўносяць і старэйшыя калегі, якія належным чынам не сустрэлі маладога спецыяліста, не сагрэлі яму душу добрым словам, не падтрымалі ў цяжкую хвіліну, калі нешта не атрымліваецца. Вось і нядаўна ў рэспубліканскім друку прайшла цікавая публікацыя, як дзяўчыне, што прыехала па размеркаванні ў аграгарадок, прадставілі закінутае жыллё … без дзвярэй. Няцяжка ўявіць, які настрой быў пасля гэтага ў маладога спецыяліста, які стымул аддана працаваць. А Аляксандры далі пакой у добраўпарадкаванай кватэры, а калі створыць сям’ю, прадставяць асобнае жыллё. Добрыя прыязныя адносіны – гэта своеасаблівая інвестыцыя ў будучае, яна акупіцца выніковай працай. І тое, што на Бераставіччыне жадаюць працаваць маладыя, гэта “высокі бал” і для гаспадарак, і для людзей.\nПройдзе зусім мала часу, прыгрэе веснавое сонейка, абудзіцца маці-зямелька пасля працяглага зімовага сну, выйдуць на ворыва трактары, зарунее поле, з’явіцца прастора для работы і маладога агранома па ахове раслін.


Шматканальнае Пасажырскія і аўтамабільныя паромы\nШматканальнае цэны на пасажырскі і аўтамабільны парай білет, раскладу, браніраванне білетаў і інфармацыя для паромаў, якія плывуць з Дувра, Англіі ў Кале і Дзюнкерк, Францыя.\nПараўнаць усе даступныя Cross Channel цэны Квіток на паром у рэжыме рэальнага часу і забраніраваць самыя танныя даступныя Cross Channel аўтамабіль і пасажырскія паромы ветразных і з Дувра, Англія, Кале і Дзюнкерк, Францыя з P & O Ferries, LD Lines, Norfolkline або DFDS Seaways паромаў онлайн з імгненнае пацверджанне. Custom Search\nКошты і браніраванне білетаў Квіткі на паром Канал Кніга Cross з P & O Ferries, LD Lines, Norfolkline або DFDS Seaways для паромаў, якія плывуць з Дувра, Англіі ў Кале і Дзюнкерк, Францыя онлайн загадзя, каб атрымаць асалоду ад танны кошт квіткоў даступная на пароме.\nЦана, якую вы бачыце, гэта цана, якую вы плаціце, Там няма ніякіх схаваных дадатковых або сюрпрызаў, такіх як дадалі дадатковыя зборы на паліва ці браніравання збораў і мы не спаганяць нічога лішняга для аплаты з дапамогай карты Visa Electron. Цана, якую мы працытаваць вас на абраны Cross Channel або пасажыра аўтамабіля білет на паром, на борце пражывання і тып аўтамабіля ўсё, што вам будуць плаціць, і гэта абяцанне. Каб атрымаць цану білет на паром Cross Channel і забраніраваць білет на паром надзейна онлайн, калі ласка, выкарыстоўвайце ў рэжыме рэальнага часу форму браніравання парома на левай баку. Вы таксама можаце дадаць гатэль ў пункт прызначэння, ці дзе-небудзь яшчэ, на Ваш білет на паром пры запаўненні вашай броні квіток на паром. Звесткі аб канале Паром Крыжа Кожны год больш за паўтара мільёна пасажыраў і тры мільёны аўтамабіляў выкарыстоўваюць порт Дувр, каб перасекчы Ла-Манш ў Кале і Дзюнкерк ў Францыі з добра вядомымі аператарамі паромных як Norfolkline Ferries, DFDS Seaways, P & O Ferries і LD Lines.\nP & O Ferries - Прапанова да 46 Штодня Dover паромныя пераправы ў Кале, Францыя з прыблізны час марскога перасячэння усяго 90 хвілін.\nNorfolkline (DFDS Seaways) - Прапанова да перасячэнняў 11 Штодня Dover Фэры ў Дзюнкерк (Дзюнкерк), Францыя з набліжаным часу перасячэння мора 120 мін.\nDFDS Seaways / LD Lines - Прапанова да 5 Штодня Dover паромныя пераправы ў Кале, Францыя з часу перасячэння прыблізная мора 90 мін. Да інтэрнатаў на пасажырскае абслугоўванне будынкаў прапануюць шырокі спектр паслуг, уключаючы рэстараны, Travelex Абмен валюты, банкамат, масажныя крэслы, Гандлёвыя аўтаматы і крам, якія прадаюць лёгкія закускі, напоі, кандытарскія вырабы, газеты, кнігі, карты і карысныя падарожжа прадметы першай неабходнасці, а таксама як туалеты, туалеты для інвалідаў, душавыя & змены дзіцячых устаноў.\nанглійская канал з'яўляецца самым загружаным фарватэр ў свеце, і хоць можна было б падумаць, перш пасажырскіх перавозак, звыш 400 судоў у дзень перавозкі грузу ў розных партах.\nКанал аддзяляе Злучанае Каралеўства з кантынентальнай Еўропы і гістарычна забяспечылі абарончы бар'ер для астраўных краін. Заціснуты водны шлях вар'іруецца ад 34 км у Дувра да 240 км у шырыню. Дзякуючы сваёй вузкай шырыні таксама спасылку на кантынент у часы свету, з'яўляючыся адным з самых ажыўленых марскіх шляхоў у свеце.\nпаромное англійская Channel з'яўляюцца ідэальным спосабам, каб перасекчы на еўрапейскі кантынент. Скрыжаванне звычайна займае каля адной гадзіны, і паромное даступны кожны дзень года.\nЗ таго часу, як у пачатку стагоддзя 19th тых, хто мог дазволіць сабе зрабіць гэта перасёк канал як тое, што мы цяпер называем турыстаў. Скрыжаванне цяпер настолькі проста, што ён прыйшоў, каб быць вядомым як канал скачкападобна перабудовы. Нягледзячы на завяршэнне тунэля, у чаннел і чыгуначным паведамленнем з Folkstone ў Кале, Францыя, паромаў застаецца важным метадам транспарту. Дувр ў Кале Паром з'яўляецца адным з самых ажыўленых ў свеце.\nпаромы часта з'яўляюцца лепшым выбарам, чым нават лётаць. У залежнасці ад часу вылету яны можа дазволіць, каб звязацца з прызначэння больш хутка. Яны танней, чым паветраныя перавозкі, і, безумоўна, зручней з многімі пунктамі адпраўлення. Цэлы шэраг кампаній працуюць паромы з розных партоў ў Вялікабрытаніі. докі парай размешчаны ў Халл, Харидж, Dover, Ньюхейвена, Фолкстон, Портсмут, Пул, Уэймут і Плімут. Еўрапейскія злучэнні могуць быць зробленыя ў Францыі, Іспаніі, Бельгіі і Нідэрландаў. Брытанскія выспы канала таксама папулярныя напрамкі. Камфорт і экалагічнасць дадатковыя падставы лічыць перагона, а не лётаць.\nБольшасць пасажырскіх паромаў прапануюць такія выгоды, як фільмы, бараў і рэстаранаў, крам, а таксама відэа-аркад для дзяцей. Для сямейных падарожжаў паромаў ідэальныя. Транспартныя сродкі ад седанаў да транспартных сродкаў для адпачынку могуць быць размешчаныя, і пасажыры блукання па вітаюцца, а таксама. Пры прыняцці перакрыжаванага парай канала ў Кале, Сен-Мала, Ратэрдам, Зебрюгге, Бильбоа, або любую колькасць напрамкаў у кантынентальнай Еўропе, ваш адпачынак пачынаецца самае цікавае, як толькі вы крок на борце судна. Свежы марское паветра, смачная ежа, добры размова, забавы і забавы ў той час як на борце ўпэўненыя, каб атрымаць ваш адпачынак пачаўся ў найлепшым чынам.\nз Даверу ў Кале, Портсмут Бильбоа, ёсць багацце паромаў, якія прапануюць разнастайныя маршруты, каб узяць Вас на адпачынку ў камфорце. Для кароткіх паездак, хуткія паромы даволі папулярныя. На борце гэтых паромаў, вы будзеце атрымліваць асалоду ад зручнымі крэсламі, а таксама зніжка куплі, такія мерапрыемствы, як фільмы і гульні для самых маленькіх, а таксама напояў і лёгкай службы ежы. Некаторыя паромы могуць прапанаваць гарачыя стравы, а таксама. Праверце з кампаніі, якую вы выбіраеце, каб вызначыць, якія стравы падаюцца на борце іх хуткага абслугоўвання парома.\nБольшасць людзей, якія падарожнічаюць па лыжных паромаў канала прымаюць свае аўтамабілі з імі. Маючы свой аўтамабіль з вамі, калі вы дасягне порта праз канал дазволіць вам свабоду ісці куды заўгодна, не заплаціўшы дадаткова за таксі, аўтобусе ці цягніка. Некаторыя паромаў таксама дазваляюць давесці свой караван на борце, што вельмі зручна для падарожнікаў, якія жадаюць зрабіць некаторыя кемпінг падчас адпачынку. Некаторыя паслугі парома таксама дазваляюць ўзяць з сабой хатняе жывёліна разам у адпачынак, але не забудзьцеся праверыць правілы і палажэнні, перш чым рабіць канчатковыя планы.\nпаромаў Крос канала забяспечыць усе выгоды і добрага якасці гатэля. Калі ваша паездка зойме больш, чым некалькі гадзін, вы хочаце, каб замовіць падарожжа па любым з шматлікіх начных пераездаў, прапанаваных, вырашыўшы набыць кабіну для сну камфорт. Каюты абсталяваны кандыцыянерамі і аснашчаны душам і прыбіральні. Гэта як нумар у гатэлі на борце парома. Падчас паездкі, вы будзеце атрымліваць асалоду ад лепшыя рэстараны, крамы і забавы для Вас і Вашых дзяцей. Калі прыйшоў час спаць, вы будзеце мець магчымасць выдаліцца ў вашай каюце, каб атрымаць асалоду ад сон спакойнай ночы, прачынацца свежым і гатовым пачаць свой адпачынак поўны энергіі.\nПадарожнічаючы паміж кантынентальнай Еўропе і Англіі з дапамогай крос-паромаў канала зручна, даступна і весела. Ці з'яўляецца браць хуткі парай або выбіраюць для больш павольнага, больш спакойнага перасячэння, папярочныя паромаў канала з'яўляюцца выдатным выбарам для падарожнікаў, прабіраліся праз Англійская канал.\nГарантыя лепшай Cross Channel Фэры Кошт квітка\nГарантыя лепшай цэны - Мы заўсёды прапануем вам нашы самыя нізкія даступныя P & O Ferries, LD Lines, Norfolkline або пасажырскія і аўтамабільныя паромы кошт квітка DFDS Seaways і з Дувра, Англія. Там няма ніякіх схаваных дадатковых або сюрпрызаў, такіх як дадалі дадатковыя зборы на паліва ці браніравання збораў і мы таксама мы не спаганяць плату нічога лішняга для аплаты з дапамогай карты Visa Electron. Цана, якую мы працытаваць для абранага парома білет Cross Channel, на борце пражывання і тып аўтамабіля ўсё, што вам будуць плаціць, і гэта абяцанне!\nУ малаверагодна выпадку вы знойдзеце тое ж самае усё ўключана Cross Channel білет на паром танней у брашуры любога іншага тураператара мы абяцаем, што мы зробім усё магчымае, каб перамагчы гэтую цану або прапанаваць Вам выбар запыту на вяртанне. Каб забраніраваць Cross Channel аўтамабіль і пасажырскі паром квіткі, калі ласка Клікніце тут. Абслугоўванне кліентаў, продажу па тэлефоне і Зваротная сувязь У ferryto.com вы можаце атрымаць у рэальным часе Cross Channel цэны Квіток на паром, праверыць даступнасць і забраніраваць аўтамабіль і пасажырскі квіткі на паром і з Дувра, Англія ў нашай самай нізкай даступнай цане квітка. Ferryto.com з'яўляецца часткай найбуйнейшага ў свеце размеркавальнай сеткі онлайн білет на паром падаючы магчымасць замовіць больш 80 буйных еўрапейскіх паромных аператараў у тым ліку ў крыжаваным канале і больш 1,200 іншых паромных маршрутаў па ўсёй Вялікабрытаніі, Францыі, Іспаніі, Ірландыі, Галандыі, Усходняй Еўропы , Міжземнае, Балтыйскае і Паўночнай Афрыцы. Для атрымання дадатковай інфармацыі, адказы на часта задаюць пытанні або звязацца з намі напрамую, калі ласка, Клікніце тут. Пра


Усё на “чэ”: Чарнобыль,Чэлябінск, Чарнамырдзін, час Чэ. Што за чартаўшчына? - Беларусь - наша зямля Беларусь – наша зямля\nМногія чытачы ў гэтым месцы напэўна могуць паставіць кропку. Маўляў, усё, пазіцыя рэдакцыі вядомая, факт выбуху амерыканскай ракеты над Чэлябінскам практычна ўстаноўлены. Малайцы, хлопцы, прасьвятлілі, а цяпер пераходзьце да іншых праблем…\nАднак мы вырашылі ў гэтым месцы кропку ня ставіць. А, узяўшы названы “чэлябінскі інцыдэнт” за аснову, капнуць глыбей (ці шырэй – як хто жадае).\nПершае, што трэба скарэктаваць у прыведзенай вышэй гіпотэзе, скарыстаўшыся данымі Максімава, гэта тое, што Чэлябінск быў абраны ня столькі таму, каб трохі пашугаць простых расейцаў, і ня толькі таму, каб паказаць расейскім уладам незадаволенасьць стварэньнем Еўразійскага саюзу (пакуль эканамічнага). На наш сёньняшні ўдасканалены погляд, найбольш істотная мэта чэлябінскага ракетнага інцыдэнта заключалася ў тым, каб вельмі добра стрэсануць расейскую імперыякратыю, бо тая, па ўсім відаць, узялася за фармуляваньне новых імперскіх планаў, стала празьмерна амбітнай, хоча вырвацца з накінутых ёй сіянакратыяй хамутоў, каб зноўку стаць суб’ектнай геапалітычнай сілай. А гэта ўсё вельмі не падабаецца глабалісцкай сіянакратыі, якая ў асноўным базуецца на тэрыторыі ЗША (таму ракета ляцела з Аляскі; гл. здымак з Космасу і дзьве дадатковыя мапы расейскіх навукоўцаў). Вось яна (сіянакратыя) і вырашыла падаць выразны сігнал рас.імперыякратыі. А каб да апошняй дайшло, ракета, нібы показка настаўніка, паказала ня толькі на цэнтр Еўразійскага саюзу, а і на адзінае і гіганцкае сховішча ядзерных матэрыялаў пад Чэлябінскам. Маўляў, будзеце і далей рыпацца, наступная ракета выбухне на вышыні не дзесяткаў кіламетраў над ім, а непасрэдна над ім!…\nПра тое, што ў выніку гэтых разборак паміж сіянакратыяй і рас.імперыякратыяй можа адбыцца, нам, рызыкуючы жыцьцямі, патлумачылі некаторыя сумленныя расейцы (гл. тут: https://nashaziamlia.org/2013/05/05/5612/ – і тут: https://nashaziamlia.org/2013/05/08/5624/). У гэтых абставінах мы – беларусы-літвіны – павінны ўспомніць жах Чарнобыля, перамножыць на 1000 (!) і зразумець: калі такое сапраўды адбудзецца, дастанецца па поўнай усім, ня толькі расейцам… Гэта азначае, што праблема ня толькі іхняя, а і ў значнай ступені наша. Гэта наша зь імі агульная праблема.\nЗафіксуем адзначанае ў памяці, як першае істотнае палажэньне, і зьвернем увагу на другі факт ці групу з трох фактаў, важных для нашага далейшага аналізу.\nАказваецца, за 20 гадоў дзеяньня дамовы Гор-Чарнамырдзін (дамова была падпісаная ў 1993 годзе; гл. фота яе галоўных фармальных удзельнікаў, за якімі далей стаяць Клінтан і Ельцын, а за імі… сіянакраты) з Расеі было вывезена (ў асноўным у ЗША) 500 тон збройнага ўрану, якім толькі й можна напаўняць галоўкі міжкантынентальных ядзерных ракет (збройны плутоній можа быць выкарыстаны толькі для тактычных ядзерных ракет). 500 тон збройнага ўрану – гэта амаль увесь запас, напрацаваны савецкімі людзьмі ў пасьляваенны час. Гэта той уран, які забясьпечваў збройны парытэт паміж Злучанымі Штатамі й Савецкім Саюзам, не дазваляючы планаваць ні аднаму з бакоў магчымасьць нападу. Цяпер гэты парытэт цалкам падарваны, фактычна зьнішчаны. Імперская Расея разам зь яе насельніцтвам і яе імперыякратыяй сёньня зьяўляецца цалкам аддадзенай на міласьць уладароў Амерыкі.\nУ гэтым не было б нічога кепскага, калі б улада ў ЗША не была цалкам у руках… злачыннай сіянакратыі. А так, адбыўся амаль поўны пераход рычагоў рэальнай сілы ад аднаго злачынцы да злачынцы іншага (але ня лепшага), што нічога добрага ні рускаму народу, ні нашаму народу, ні шматлікім іншым народам не сурочыць…\nДадаткова аказалася, што кошт збройнага ўрану, перададзенага амерыканскаму боку па дамове Гор-Чарнамырдзін, зьяўляцца ня меншым за 8 трыльёнаў даляраў ($ 8.000.000.000.000). Узамен за іх Расея атрымала каля 8 мільярдаў даляраў – г.зн. толькі 1/1000 частку ад рэальнага кошту! Такое – ня проста абкраданьне. Гэта – нейкае звышмаштабнае рабаваньне, магчымае толькі тады, калі Ельцын, Чарнамырдзін, іншыя расейскія ўдзельнікі гэтай гістарычнай афёры, былі людзьмі з таго самага боку, што і амерыканскія яе ўдзельнікі – Клінтан, Гор, іншыя. Г.зн. – усе яны былі на баку сіянакратыі (вядома, што Ельцын любіў выпіць, але ж ня вечна п’яны ён быў; вядома, што Чарнамырдзін быў тупаваты, але ж не ў такой ступені…).\nАднак і гэта яшчэ ня ўсё. Аказваецца, па дамове Гор-Чарнамырдзін было прадугледжана стварэньне ў цэнтры Расеі гіганцкай ядзернай міны (у 1000 разоў большай за Чарнобыльскую АЭС!), якая можа выбухнуць і расьсеяць сьмерць на тысячы кіламетраў вакол сябе. І… ў любы момант, у які гэта пажадае зрабіць сіянакратыя!\nВось яны – галоўныя злачынствы дамовы Гор-Чарнамырдзін, за якую Гор атрымаў Нобелеўскую прэмію міра (сіянакратыя любіць такія сатанінскія вычварэнствы!), а Чарнамырдзін – права на працяг абкраданьня “новай дэмакратычнай Расеі” на пасадзе прэм’ера… (паколькі многія людзі маюць добрыя фізіягнамічныя здольнасьці, ніжэй мы падалі фота галоўных злодзеяў той афёры; прыгледзьцеся да твараў Ельцына, Чарнамырдзіна, Гора, Клінтана – і вы многае дадаткова адчуеце).\nПрайшлі 20 гадоў выкананьня дамовы.\nМы жывем у 2013 годзе. Дамова выканана – ваенны парытэт зьнішчаны, 8 трыльёнаў баксаў выкрадзены, гіганцкая ядзерная міна пад Расею падкладзена… Але за гэты час рас.імперыякратыя зноў набралася амбіцый, настварала агрэсіўных планаў, падбухторваючы сама сябе, канчаткова абарзела, пачла “біць у хамут” (так выглядае сітуацыя з пазіцыі ўладароў ЗША і амаль усяго “Захаду”; з нашага ж пункту гледжаньня, рас.імперыякратыя проста зноў узялася за даўно вядомае старое – палітыку расейскага імперыялізму). Вось сіянакратыя і паслала ёй “чорную (чэлябінскую) метку”…\nТак на сёньня ў выніку нашага рэдакцыйнага аналізу выглядае адказ на пытаньне пра сапраўдныя прычыны выбуху “метэарыта над Чэлябінскам”!\nАле і гэта ня ўсё. Ёсьць трэцяе.\nПершыя два пункты паказваюць (ды яшчэ ў якой ступені, наколькі надзейна!), што ў глабальнай сістэме соцыяпаразітных сіл, якія апанавалі нашу Буларусь і многія-многія іншыя дзяржавы, сіянакратыя сапраўды знаходзіцца над рас.імперыякратыяй (г.зн., што глабалісцкая сіянакратыя кіруе расейскай імперыякратыяй). А гэта зноў пацьвярджае вернасьць складзенай намі шмат гадоў таму і добра вядомай чытачам нашага сайта сьхемы, у якой глабалісцкая фіналігархія-сіянакратыя займае дамінуючую пазіцыю (гл. малюнак, які мы даўно выкарыстоўваем для тлумачэньня як глабальнай палітычнай сітуацыі, так і сітуацыі ў Беларусі).\nА калі так, лічым сябе ў праве ў чарговы раз заявіць: без вызваленьня людскай цывілізацыі ад усёй гэтай сістэмы соцыяпаразітных сіл (а ня толькі ад расейскай імперыякратыі), нас – усіх зямлян – чакае альбо адносна хуткая сьмерць (у выніку глабальнага ядзернага канфлікту), альбо сьмерць павольная (у выніку рабства, пакутаў, большай ці меншай крыві, паступовага выморваньня).\n(Гэтую заяву можна лічыць працягам сфармуляваных раней прынцыпаў Беларускай дактрыны – Д пр-паў 83 і 125).\nЗ другога і трэцяга сфармуляваных тут палажэньняў вынікаюць 4-е і 5-е.\nЧацьвёртае – гэта пытаньне аб прычынах прыходу да ўлады ў Беларусі ў 1994 годзе ўсім вядомага чалавека.\nСёньня ўсім, хто цікавіцца сучаснымі палітычнымі працэсамі й сучаснымі паліттэхналогіямі, відавочна, што тая аперацыя была выканана па класічных законах PR-тэхналогій і ніякімі выбарамі не зьяўлялася. Апазіцыя, нават самая што ні ёсьць нацыянальная і дэмакратычная, тады гэтыя законы ня ведала (дый сёньня ня ведае), рэсурсаў (у выглядзе грошай ды СМІ) на іх зьдзяйсьненьне ня мела (і сёньня гэтых рэсурсаў у апазіцыі няма), а выконвала ролю ўсяго толькі антуражу на псеўдадэмакратычных выбарах (а на практыцы – прызначэньні) беларусафобскага дыктатара-этнацыдчыка (дый сёньня працягвае выконваць тую ж ролю).\nЛукашэнка быў прызначаны.\nТаму галоўнае пытаньне для тых, хто гэта ўжо ўсьвядоміў, можа гучаць толькі так: кім?!\nЯсна, што прызначэньне адбывалася пад канец 1993 – у пачатку 1994 гадоў. Ясна, што яно адбывалася ў Крамлі. Вядома, што туды на “сматрыны” вазілі розных дэпутатаў Вярхоўнага Савету Беларусі ХІІ-га скліканьня. Вядома, што гэта адбывалася якраз пад канец 1993 – у пачатку 1994 года (дарэчы, прыкладна ў гэты ж час – студзень 1994 года – Зянон Пазьняк сустракаўся з прэзідэнтам ЗША Білам Клінтанам у Курапатах – гл. фота; Пазьняк ім па ўсім відаць не спадабаўся…).\nАле, хто ў той час кіраваў расейскай палітыкай?\nУ шматлікіх успамінах адстаўных (на сёньня) амерыканскіх дыпламатаў, а таксама з успамінаў некаторых адказных асоб з атачэньня Ельцына, засьведчана (прычым, з абодвух бакоў аднолькавае), што ўся расейская палітыка ў тыя часы цалкам кантралявалася… амерыканцымі. Па некаторых зьвестках, сотні (!) агентаў ЦРУ знаходзіліся тады ў Маскве і ў якасьці кансультантаў пісалі для “будучай дэмакратычнай Расеі” законы, кантралявалі кадравыя прызначэньні, сачылі за іншымі падзеямі практычнай палітыкі, калі трэба, карэктавалі іх.\nЗ гэтых сьведчаньняў мы ўжо даўно зрабілі выснову ня толькі пра тое, што Лукашэнка быў прызначаны нам Крамлём, а і што ён быў прызначаны нам тымі, хто кіраваў Крамлём у тыя часы – а г.зн… агентамі сіянакратыі!\n(Гэтая выснова паглыбляе тое, што ў свой час было сфармулявана ў выглядзе прынцыпаў Беларускай дактрыны – Д пр-паў 67 і 108).\nДык вось, “Чэлябінскі метэарыт” ня проста пацьвердзіў гэтыя выкладкі. Ён паказаў, у якой ступені яны адпавядаюць рэчаіснасьці.\nЦяпер мы можам сказаць, што любыя іншыя гіпотэзы аб палітычных прычынах і механізмах прыходу Лукашэнкі да ўлады ў Беларусі (напрыклад, што ён “такі геніяльны палітык-самародак”, так “добра адчувае настроі беларусаў” і т.п.), зьяўляюцца, як мінімум, недарэчнымі…\nТакім чынам, быць прэзідэнтам-дыктатарам у Беларусі Лукашэнку прызначалі Ельцын, Чарнамырдзін, а над імі такія асобы як Клінтан, Гор, Олбрайт (гл. фота апошніх вышэй). Яны яшчэ тады дакладна ведалі, хто ён і які ён. Менавіта таму і прызначылі…\nІ зноў яшчэ раз падкрэсьлім: усе гэтыя амерыканскія клінтаны, олбрайты, горы (як й іхныя наступнікі бушы, абамы) зьяўляюцца выканаўцамі волі значна больш магутных асоб – тых, каго мы прапануем зваць сіянакратыяй. Гэта і ёсьць тая апошняя суб’ектная сіла, па волі якой мы – беларусы-літвіны – хутка будзем жыць ужо два дзесяцігоддзі ва ўмовах беларусафобскай, этнацыднай дыктатуры, зацята накіраванай на зьнішчэньне нашага беларускага народу і нашай дзяржавы…\nЯк мы ўжо адзначылі вышэй, з другога і трэцяга вынікае і пятае – пытаньне пра сапраўдныя прычыны Чарнобыльскай аварыі, якая і сёньня агульнапрызнана самай вялікай тэхнагеннай катастрофай за ўсю гісторыю людскай цывілізацыі!\nНагадаем, 70% радыяцыі з Чарнобыльскай АЭС пасьля аварыі асела (а таксама па загадзе з Крамля было асаджана – гл. тут: http://www.svaboda.org/content/article/9504878.html ) на тэрыторыі Беларусі. Праз чвэрць стагоддзя пасьля аварыі больш за 2 мільёны жыхароў Беларусі працягваюць жыць на тэрыторыях, забруджаных небясьпечна высокім для здароўя ўзроўнем радыяактыўнага цэзія, а ўсіх насельнікаў нашай краіны працягваюць карміць харчамі, вырашчанымі ў забруджаных радыяцыяй раёнах, дзе нельга нічога ні вырошчваць, ні гадаваць (http://www.svaboda.org/content/article/16794509.html; http://www.svaboda.org/content/article/9504995.html; http://www.svaboda.org/content/article/24560331.html).\nАле Чарнобыльскую аварыю 1986 г. і чэлябінскі інцыдэнт 2013 г. аб’ядноўвае ня толькі радыяцыя. Аб’ядноўвае і Масква, Крэмль. Бо рашэньне аб пабудове сховішча радыяцыйных адкідаў пад Чэлябінскам і рашэньне аб пабудове Чарнобыльскай АЭС прымаліся там.\nІ яшчэ. Хаця непасрэднай прычынай аварыі на Чарнобыльскай АЭС былі пазарэгламентныя авантурысцкія і наўмысныя дзеяньні кіраўнікоў станцыі, загады – што рабіць (якія тумблеры ўключаць, якія выключаць) – кіраўнікі ЧАЭС атрымалі яўна з… Масквы. Непажаданая для грамадства інфармацыя пра наступствы чарнобыльскай аварыі й галоўных вінаватых таксама хаваліся ў маскоўскіх кабінетах (http://ari.ru/news/3700/; http://lib.ru/MEMUARY/CHERNOBYL/dyatlow.txt).\nГалоўным кіраўніком у Маскве быў тады Міхал Гарбачоў. Заняць вышэйшую дзяржаўную пасаду Гарбачову дапамог “Юры Андропаў” (па маці Флекенштэйн, па бацьку Ліберман; гл. фота абодвух; ну, што ты скажаш – зноў вушы сіянакратыі тырчаць…).\nЗдаецца, пасьля ўсяго адзначанага пра нейкую новую АЭС у Беларусі, пабудаваную пад кіраўніцтвам з Масквы, увогуле ніякай гаворкі быць ня можа.\nЯк бы ня так. Астравецкая АЭС ня толькі ў планах, яна ўжо будуецца…\nВядома кім – Лукашэнкам! (і чаму мы, у рэдакцыі, ня зьдзіўлены гэтым фактам?)\nПад Беларусь зноў падкладаецца ядзерная міна. Мы зноў трапляем пад кантроль ня толькі расейскіх імперыякратаў, а і тых, хто над імі.\nІ ўся барацьба зь ім яшчэ наперадзе.\nКалі мы рыхтавалі гэты матэрыял, зьвярнулі ўвагу, што ключавыя словы ў ім чамусьці пачынаюцца на “чэ” (асабліва ў рускай транскрыпцыі – “Чернобыль”, “Челябинск”, “Черномырдин”, “время Че”; пра апошняе ўзгадаў нават прафесар Максімаў; дарэчы, чаму час “Чэ”, а не, напрыклад, час “А” – час атакі? Між тым, так павялося ў Чырвоным, а пазьней і Савецкім войску з часоў Троцкага-Бранштэйна. А чаму, ніхто ня ведае).\nЧартаўшчына нейкая (рус. “чертовщина”), – падумалі мы.\nА можа, у гэтых словах схаваны нейкі сімбалічны сэнс нейкіх цёмных сіл, пра які мы і не здагадваемся?\nВось бы Чэгевару на ўсіх гэтых чарнамырдзіных… (гл. фота ў пачатку артыкула).\nІ беражыце сябе для будучыні.\nГэты запіс апублікаваны: Панядзелак, май 20, 2013 у 21:11\nКатэгорыі: 1.3. Беларусь сёньня, 1.4. Гісторыя Беларусі й вакол, 1.6. Сьвет сёньня, 2.3. Такая "апазіцыя", 2.5.2. ЗША, прыкметы дэградацыі, 2.5.3. Сусьветная закуліса, 3.1. Імпербюракратыя Расеі, 3.2. Сіянізм і антысіянізм, 3.4.5. Расея, 4.3. Інтэрнацыяналізм сапраўдн.. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.\nмай 23, 2013 у 11:09\nПаважаная Рэдакцыя, негледзячы на тое, што я шмат ў чым не падзяляю вашага захаплення ТЭОРЫЁЙ ЗМОВЫ, і мне і мяркую іншым чытачам было бы цікава пачуць вашую аценку сітуацыі ў апазіцыйным руху пасля 2010 году. Ані адзін незалежны сайт не зрабіў такога аналізу. А падзей і новых фактоў даволі шмат. Напрыклад. Выяснілася што амаль нікто з кандыдатаў не набраў патрэбную колькасць подпісаў, каб удзельнічаць ў Выбарах 2010 г; выйшаў на сцену Ў.Мацкевіч, каб навучыць розуму апазіцыю і даволі хутка знік; абязаў нешта зрабіць Бородач і затіх; падключылася БНР, каб ўставіць мазгі ЕЗ; прашумеў Падгол, збіраючыся падняць народ дыктоўкай “пакуль над табой маскаля не будзе”, Вы прапанавалі ідентыфікацыю, каб высветліць сяброў і ворагоў; тройка партый затевае Референдум (нават не магу сказаць для чаго); і наканец, на арену выходзяць атец і сынок Гайдукевічі, палічыўшы відаць з апазіцыяё пакончана і што патрэбна выратоўваць Выбары 2015 г, каб байкот іх народам не агаліў Лукашенку. Значыць лі атсутнасць аналізу сведчаннем таго, што апазіцыя мертва? Сп. Астроўскі, што варта рабіць ў бліжэйшые гады? Адключыцеся на час ад вашага захаплення міравымі праблемамі, спусціцеся на грэшную Зямлю нашай Краіны.\nмай 23, 2013 у 18:34\nПаважаны сп. Літварус.\nВы ж павінны ведаць, што:\n1) праблемы, якія мы назіраем у Беларусі – вытворныя ад глабальных, а не наадварот; г.зн., пакуль мы не разьбярэмся з агульнацывілізацыйнымі пытаньнямі, мы нічога ня зможам зразумець і, як вынік, нічога сэнсоўнага ня здолеем запрапанаваць і “на нашай грэшнай зямлі”.\n2) розным прапановам ад розных незразумелых людзей у Беларусі хутка будзе 20 гадоў; вынікі = 0; цяпер вось зноў паступіла шэраг прапаноў ад тых, хто ўжо ўсё праваліваў (а то і ня раз); і што цікава, многія здавалася б прыстойныя людзі працягваюць слухаць ды яшчэ аналізаваць запрапанаванае (у тым ліку і вы); нам ужо проста сьмешна на ўсё гэта глядзець… людзі дасёньня ня могуць выпрацаваць элементарныя крытэры, каб аддзяліць персьпектыўныя прапановы шчырых, разумных людзей ад адуважвальнай лухты тых, чыя дзейнасьць… элементарна заказана і праплочана!; што тут казаць? застаецца толькі рукамі разводзіць…\n3) што канкрэтна трэба рабіць дэмакратычнай апазіцыі ў Беларусі, было запрапанавана (дакладная пасьлядоўнасьць крокаў) яшчэ ў 2003 годзе на зьездзе БНФ; за 10 гадоў, працуючы невялікай групай (хаця ўвесь час мы заклікалі далучацца ўсіх жадаючых), мы выпрацавалі шмат дакладных прынцыпаў Беларускай і Сьветагляднай дактрын, многае сістэмна зьвязалі; будзем гэтую справу працягваць. Іншыя хай ходзяць за вячоркамі, янукевічамі, мілінкевічамі, саньнікавымі, раманчукамі, рымашэўскімі, міхалевічамі, някляевымі ды іншымі мацкевічамі-гайдукевічамі; СЬЦЯГ ВАМ У РУКІ! будзем чакаць, калі вы нарэшце находзецеся за гэтымі праплочанымі сіянакратыяй “лідарамі”; іншага выйсьця ў нас няма – ня можам жа мы свае Веды ўставіць у вашыя мазгі…\n4) некалькі гадоў (да 2010 года) мы шмат часу прысьвячалі аналізу дзейнасьці “беларускай апазіцыі”; вынік = 0; прычына відавочная і простая: у нас ёсьць Праўда, але няма грошай, а ў “лідараў апазіцыі” прыярытэты адваротныя… Таму мы практычна кінулі гэтым займацца. Мы і далей плануем мала займацца “беларускай” “аб’яднанай” “дэмакратычнай” “апазіцыяй” (памятаеце, як даўно мы гэтыя дзьвюкосьсі ставілі?), затое і далей будзем прапанаваць абгрунтаваны нашым ідэалагічным аналізам Праграмны вобраз будучай дзяржавы Беларусаў-Літвінаў – асноўнай Мэты грамадска-палітычнай дзейнасьці, будзем казаць пра аб’ектыўныя інтарэсы беларуска-літвінскага народу на яго ўласнай зямлі, як Крытэры для адрозьненьня сапраўднага беларускага дэмакрата ад няведама каго. Тым часам, яны будуць прапанаваць вам грошы за подпісы. За кім “пойдуць людзі” вядома. Хадзіце, зьбірайце, калі яшчэ не нахадзіліся. Другі СЬЦЯГ ВАМ У РУКІ…\nНа конт “тэорыі змовы”.\nДа яе мы ня маем ніякага дачыненьня. Мы бярэм канкрэтныя факты (а ня нейкія “тэорыі”) і самі іх аналізуем, ні ў каго не пытаючыся. З гэтага аналіза АБСАЛЮТНА АДНАЗНАЧНА ВЫНІКАЕ, што ў глабальных маштабе дзейнічае магутнае таемная сіла (дакладней сістэма соцыяпаразітных сіл на чале зь сіянакратыяй), якая практычна ў адкрытую рабуе, разбурае, хаатызуе, дэградуе, дэмаралізуе, абыдляе, зьністажае людскую цывілізацыю. Сьвет стаіць на мяжы страшных падзей – самай страшнай за сваю гісторыю вайны, гіганцкай крыві, цяжкіх пакутаў у рабстве, незьлічоных сьмерцяў. Вы гэтага ня бачыце і гэтую таемную сілу не прызнаёце (Добра, гэта ваша права. Толькі, калі ўсё раскрыецца, ці будзеце вы яшчэ ў стане хаця б пашкадаваць “аб бессэнсоўна страчаных гадах”?…) Высьвятляецца таксама, што аналагічна нашаму бачаць сітуацыю многія вельмі разумныя, надзвычай прыстойныя і сьмелыя людзі. Многіх з гэтых людзей сусьветныя злачынцы ўжо забілі, а тых, каго не змаглі, спрабуюць дыскрэдытаваць, абзываючы “прыхільнікамі тэорыі змовы”. А вы, замест таго, каб разабрацца і прыняць відавочнае (праўда такое відавочнае, пра якое ні ў школе, ні ва ўніверсітэтах ня кажуць, па тэлеку не паказваюць), дапамагаеце злачыннай прапагандзе. Што ж, ваша права. Але, паўтарымся, час ісьціны набліжаецца…\nмай 23, 2013 у 21:01\nСпадар Літварус, праглядзіце, напрыклад, вось гэты матэрыял – http://via-midgard.info/index.php?newsid=30649 – і скажыце, як чалавек, якія “ня верыць у тэорыю змовы”: КАНКРЭТНА ХТО ўсё гэта робіць зь Еўропай? Зь Еўропай, як часткай сьвету, якая некалі была ўзорам для іншых, якая некалі складалася з адносна дэмакратычных нацыянальных дзяржаў!\nПры гэтым, нагадаем, што і Меркель, і Сарказі, і Камерон ужо 2-3 гады таму як заявілі, што “мультыкультуралізм” быў памылкай.\nмай 24, 2013 у 22:38\n“..затое і далей будзем прапанаваць абгрунтаваны нашым ідэалагічным аналізам Праграмны вобраз будучай дзяржавы Беларусаў-Літвінаў — асноўнай Мэты грамадска-палітычнай дзейнасьці, будзем казаць пра аб’ектыўныя інтарэсы беларуска-літвінскага народу на яго ўласнай зямлі, як Крытэры для адрозьненьня сапраўднага беларускага дэмакрата ад няведама каго…”\nТолькі такі падыход, здольны выратаваць, захаваць і пабудаваць вольную, незалежную, квітнеючую, заможную Беларусь і яе нацыю.\nмай 26, 2013 у 16:56\nПаважаная Рэдакцыя, рэкамендаваны вамі матэрыял праглядзеў. На жаль у меня няма здольнасцяў для такіх вялікіх абагульненняў, каб падзеі ў Лондане і ў Свеце связаць са справамі нашай апазіцыі, якія ёсць вытворнымі ад першых.\nмай 26, 2013 у 17:57\n1) Пытаньне было ў тым: ХТО КАНКРЭТНА на ваш погляд сёньня зьнішчае еўрапейскія нацыі?\nМы хацелі пачуць ваш адказ на гэтае пытаньне (адказ павінен быць за межамі “тэрыі змовы”, бо на гэтым увесь час настойваеце вы), нам было вельмі цікава.\n2) Няўжо тое, што вы напісалі, мы павінны лічыць вашым адказам на гэтае пытаньне?\nКалі жадаеце, паглядзіце, напрыклад, яшчэ тут:\nмай 26, 2013 у 19:16\nгэта не “тэорыя змовы”, гэта рэальнасць “кіруемага развіцця сусветнага грамадзтва” і пачалася яна з масавага эксперыменту над самімі амерыканцамі, калі яны масава ў 20-я гады былі “падсаджаны” на коку праз “Кока-колу”, а далей – эканамічны крах, калі будучая вайна здавалася “збавеннем”, гэта масавы эксперымент бальшавізму ў Расіі з 17 году і які цягнецца ў Беларусі і зараз… Для тых, хто думае – сам бачыў, што сёлета (а можа і не першы год) нават абы-якія палі пад Гродна нават не ў лепшых “калхозах” засявалі насеннем кукурузы з …Францыі !!! Яно не толькі напэўна генамадыфікаванае, яно ж напэўна “залатое”…\nмай 30, 2013 у 12:54\nМне ўсё ж такі хацелася б каб Рэдакцыя спусцілася на нашую зямлю і выказалася аб тым што адбываецца ў нашай краіне. Напрыклад, чым скончылася вашая прапанова ідентыфікацыі.Замест гэтага вы прапанавалі мне пачытаць кучу артыкулаў і раптам пытаецеся у меня “хто канкрэтна знішчае еўрапейскіе нацыі?” Я мог бы сказаць вам відавочнае – еўрапейскіе нацыі пачалі знішчацца ад наплыва мігрантаў з краін трэццяга Свету. Мог бы (як вы мне) параіць пачытаць кучу прац сучасных мысліцеляў з якіх следуе што народы Еўропы хутка меняюцца, а за імі будзе меняцца і ўвесь Свет. Але для вас гэта будзе непераканаўчым. Вам патрэбна нешта Вялікае, Абагульняльнае. Яшчэ пару крокаў ў тым жа напрамку і можна пачынаць тлумачыць падзеі ў нашай краіне пятнамі на сонце і арбітамі метеарытаў, гэта значыць аказацца ў кампаніі гадалак і экстрасэнсаў. Б.Рассел сказаў яшчэ сто гадоў таму што філасофіяй варта зікавіцца таму, што тое аб чым яны філосафы пішуць сёння, заўтра ў гэта будуць верыць людзі. Звярніце увагу – “не здарыцца” аб чым пішуць філосафы, а “ў тое ва што будуць верыць людзі”. Маркс верыў ў светлую будучыню челавецтва, людзі паверылі яму і яго камунізмам стварылі пекла для людзей. Вера і рэчаіснасць не адное і тое ж. Ніхто на Захадзе не верыў ў развал Саюза, а ён раптам разваліўся.\nмай 30, 2013 у 14:04\n“… еўрапейскіе нацыі пачалі знішчацца ад наплыва мігрантаў з краін трэцяга Свету”.\n1) Cпадар Літварус, па вашым меркаваньні “наплыў мігрантаў” – гэта як надыход зімы, як “масла падаражала…”. Ці гэта ўсё ж кіруемы працэс, якім могуць кіраваць і кіруюць пэўныя людзі?\n2) Мы вам падалі масу артыкулаў і фільмаў, у якіх якраз паказваецца, ХТО і НАВОШТА такія рэчы, як “наплыў мігрантаў” з наступным “зьнішчэньнем еўрапейскіх нацый” робіць. А вы не жадаеце з гэтымі матэрыяламі нават пазнаёміцца. Адкуль у вас будзе глыбейшае ўяўленьне пра грамадскія працэсы, чым той узровень, які вы дэманструеце прыведзенай вышэй фразай.\n3) Нашая прапанова ідэнтыфікацыі можа перайсьці ў наступную фазу толькі тады, калі ў нас зьявяцца дастаткова вялікія беларускія (!) грошы на яе рэалізацыю. Гэтага ў бліжэйшы час не прадбачыцца. Таму вы будзеце сьведкамі раскруткі іншых праектаў, галоўнай уласьцівасьцю якіх будзе далейшая абсалютная пустапарожнасьць, якая ў сваю чаргу будзе асіставаць працягу ціхага генацыда (у форме этнацыду)беларускага народа…\nмай 30, 2013 у 14:20\nІ яшчэ, вы пішаце: “… народы Еўропы хутка меняюцца, а за імі будзе меняцца і ўвесь Свет. Але для вас [г.зн. для нас – Рэд.] гэта будзе непераканаўчым. Вам патрэбна нешта Вялікае, Абагульняльнае.\nНам патрэбна ня гэтае.\nНам патрэбна ведаць, што тое, што “народы Еўропы хутка меняюцца, а за імі будзе меняцца і ўвесь Свет” – гэта добра ці кепска?\nХто і навошта гэтая гэтыя зьмены робіць?\nШукаючы адказаў на гэтыя пытаньні мы сярод іншага даВедаліся, што зьмены, якія адбываюцца сёньня з народамі Еўропы і Сьветам у цэлым – гэта ня проста нядобрыя падзеі, а надзвычай злачынныя! Што гэтыя зьмены прывядуць да закабаленьня, а потым і зьнішчэньня абсалютнай большасьц людзей на Зямлі. Што робяць усё гэта (наўмысна, па штучна створаных планах)вельмі кепскія людзі і дзеля сваіх надзвычай злачынных мэт. Што гэтыя кепскія людзі – інцыятары будучых страшных падзей – знаходзяцца ў асноўным за межамі Беларусі, а тут, у Беларусі, дзейнічаюць іх агенты.\nНу, вось, прыкладна так.\nмай 30, 2013 у 16:03\nШаноўная Рэдакцыя, дарма вы вырашылі што я не азнаёміўся з рэкамендаванымі вамі артыкуламі. Не з усім, а з паловай я азнаёміўся і зразумеў што гэта “не мае”. Памятаю такой выраз з рэкамендаваных вамі – “еўрапецы гэта помесь чурак з габрэямі”. Раней чуркамі ў Саюзе называлм жыхароў Ср. Азіі і Каўказа. А хто чуркі цяпер? Ўсе мусульмане, разам з мангалоідамі і індусамі і неграмі? А хто цяпер еўрапейцы? Гэта толькі заходнікі, ці і мы разам з украінцамі і руснёй? І где ўзяць столькі габрэяў, каб перамешаць іх з чуркамі? Вось такой выраз і спыніў чытаць мне усе рэкамендаваные вамі артыкулы. Патлумачце мне гэты перл. Што скажа на яго пані Арцёменка? Заадно патлумачце ці трэба нажымаць CAPTCHA Code; некатарые мае каментары не выстаўляюцца на вашым сайце. Ці гэта цензура?\nмай 30, 2013 у 19:26\n1) Цікава, адкуль вы ўзялі гэты выраз: “еўрапецы гэта помесь чурак з габрэямі”? А тым больш тое, што мы некалі яго вам рэкамендавалі?\n2) Цэнзуры ў нас няма. Толькі выдаляюцца каментары, якія маюць прыкметы відавочнага нахабства ці правакацый (дый тое, пасьля іх зьяўленьня). Набірайце дакладна CAPTCHA Code і ўсё будзе добра (прынамсі, у большасьці выпадкаў вам яго прайсьці ўдаецца).\nмай 30, 2013 у 16:18\nШаноўная Рэдакцыя, у філосафаў, гісторыкаў, наогул разумных людзей няма такога пытання -ў які бок меняецца Свет – ў лепшый, ці горшый. Ён меняецца і у прагрэсса заўсёды ёсць адмоўные бакі. Мракабесы крычаць аб іх. Адкажыце мне на пытанне – ў які бок зменяўся Свет пасля прыходу хрысціянства, капіталізма, камунізма. Пасля хрысціянства перасталі ахвяраваць ў рытуалах людзмі, пры капіталізме перасталі працаваць па 12 гадзін ў дзень, пры камунізме міліёны людзей атрымалі адукацыю і знішчыліся паразітные класы.\nмай 30, 2013 у 20:28\nЦікавае пытаньне. Але ў адпаведнасьці зь яго кантэкстам вы, а разам з вамі й вашыя “філосафы, гісторыкі, наогул разумныя людзі”, гатовыя прыняць любыя зьмены, і ў кожнай зь іх знайсьці станоўчыя бакі. Прыйшоў бы да ўлады ў глабальным маштабе Гітлер ці яго ідэйныя нашчадкі, прыйшла б да ўлады сіянакратыя, ці мааісты, ці гомасексуалісты, ці чорт ведае хто яшчэ вы пра любога нешта добрае сказалі б. Галоўнае, каб у іх была ўлада…\nАле гэта пазіцыя пасіўнага назіральніка за падзеямі (калі сказаць мягка). Навошта тады наогул вывучаць грамадскія працэсы? Як можна ўвогуле думаць пра будучыню, ня маючы ў руках мерыла для ацэнкі дабра-зла, прагрэса-рэгрэса?\nЗьнішчэньне біясьферы Зямлі ў выніку людскай дзейнасьці, забруджваньне асяроддзя таксічнымі й радыяактыўнымі рэчывамі, выміраньне біялагічных відаў, зьнішчэньне народаў, разбурэньне іх моў, культур, памяньшэньне ў цэлым праяваў агульнай культуры, маральная й інтэлектульная дэградацыя людзей, павелічэньне верагоднасьці глабальнага цермаядзернага канфлікту і т.п. – гэта відавочныя праявы рэгрэса нашай цывілізацыі. Прагрэс мае супрацьлеглы кірунак.\nДык вось, ёсьць сілы і прынцыпы арганізацыі нашай цывілізацыі, якія будуць (калі ім дазволіць) і далей весьці нас усіх у кірунку дэградацыі, пакуль чалавецтва не зьнікне цалкам. А ёсьць сілы і прынцыпы, якія ўсё гэта спыняць і забясьпечаць практычна неабмежаваны ў часе працяг жыцьця людзей на Зямлі, захаваньне і нават узбагачэньне біясьферы, а таксама далейшае прагрэсіўнае разьвіцьцё ўсёй людскай цывілізацыі. Натуральна, што “разумныя людзі, гатовыя прыняць любыя зьмены”, да апошніх сіл не належаць…\n6 + = сем


Суд у Францыі даў 4 гады экс-кіраўніку Міжнароднай асацыяцыі фэдэрацый лёгкай атлетыкі за хабар ад Расеі\n16 верасень 2020, 20:23\nСуд у Францыі прызнаў вінаватым у карупцыі і асудзіў былога прэзыдэнта Міжнароднай асацыяцыі лёгкаатлетычных фэдэрацый (IAAF) 87-гадовага Ляміна Дыяка на два гады пазбаўленьня волі і на два гады ўмоўна, піша AFP. Яго абвінавачвалі ў атрыманьні ў 2011 годзе хабару ад Усерасейскай фэдэрацыі лёгкай атлетыкі за ўтойваньне фактаў допінгу расейскіх спартоўцаў.\nЯк піша выданьне L’Équipe, суд таксама аштрафаваў Дыяка на 500 тысяч эўра. Усяго па справе праходзілі шасьцёра, самае суровае пакараньне атрымаў сын Ляміна — Папа Масата Дыяк, які працаваў кансультантам па маркетынгу ў IAAF і адмовіўся зьявіцца на суд. Ён атрымаў пяць гадоў пазбаўленьня волі і адзін мільён эўра штрафу. Цяпер ён у сталіцы Сэнэгалу, суд пакінуў у сіле ордэр на яго арышт.\nБылы дырэктар антыдопінгавага аддзелу IAAF Габрыэль Дале атрымаў два гады ўмоўна і штраф 140 тысяч эўра, юрыдычны дарадца IAAF Дыяка Хабіб Сісэ атрымаў тры гады, зь якіх два ўмоўна, а таксама штраф 100 тысяч эўра.\nПаводле вэрсіі сьледзтва, агульная сума хабару ад Расеі склала 3 млн эўра.


Галоўная » Навіны » Сон сюр з Някляевым у Брэсце\nПра салідарнасць, лаўрэата(ў) Мядовай прэміі ды інстытут імя Купалы\nАмаль рэпартаж з элементамі эсэ\nБывае ж такое, здараецца – каб і хацеў прыдумаць, дык не, не атрымаецца. Так і гэтым разам было.\nПракаповіч і Пракопавіч\nНядзеля, 28 студзеня. Першае ў гэтым годзе пасяджэнне Рады Берасцейскага аддзялення СБП, як даўно ўжо ёсць завядзёнкаю, ідзе ў рэдакцыі “Брестского курьера”. З’явілася тэхнічная праблема – адключылі батарэі, то ў памяшканні тэмпература вуліцы, некалькі градусаў цяпла. Таму ўсе ў паліто, кажушках, – адно што не ў пальчатках.\nАле праз кароткі час антураж мяняецца. З’яўляецца госць – Уладзімір Пракопавіч Някляеў уласнай персонай. І разгортваецца ён, гэты няйначай сон пад Далі, – цалкам сюррэалістычная дзея. Някляеў сядзіць крыху збоку калдобістага цячэньня сходу, падпісвае кніжкі. Напачатку добра знаёмым прысутным – а такіх многа. Найперш Міколу Пракаповічу (не блытаць з Пракопавічам!), – з ім знаёмы яшчэ з сацецкіх часоў. Потым менш знаёмым прысутным. Паколькі паэт-пчаляр Мікола Папека чапляе госця на палітычныя тэмы, то яму пакуль нічога. Між тым праважаты Пракопавіча Язэп Янушкевіч, паказваючы на чарговую падпісваную кнігу, падымае градус: “Дык гэта ж бібліяграфічная рэдкасць, 1976 года! Рарытэт!!” І Папека (калекцыянер!) не вытрымлівае: вочы яшчэ спрачаюцца , але міміка выдае, як ён хоча кнігу, аб’яўленую апошняй. Дарэчна падключаецца Мікола Пракаповіч, нагадвае, што гэта Папекаў мёд мы прыносілі ня так даўно нашаму калегу і паплечніку ў Брэсцкую гарадскую бальніцу, дзе той ляжаў з гіпертанічным крызам і перасьледаваны пэўнымі цэрберамі. Някляеў паказвае на абліччы барацьбу пачуццяў, але бачна таксама, што ён унутрана згодзен. Супраць аргумента салідарнасці як супраць лома... І кніга (“...тут не я, тут пра мяне”) адыходзіць Міколу Папеку. Някляеў корпаецца ў ноўтбуку, дастае адтуль верш, чытае. Верш энергетычны, падабаецца прысутным. Адкуль ён такі? А з медыцынскага бланка! Аўтар згадвае, што ў брэсцкай бальніцы, калі яго затрымалі на мяжы, не было патрэбных лекаў, доктар адно выпісала рэцэпты, на адным з іх ён пачаў запісваць верш, а потым аддаў з ахвотнаю схадзіць у аптэку, і бланк з вершам застаўся там. “Але аптэкарка немаведама як даведалася, што гэта мой накід, здолела праз некага перадаць мне, і верш быў дапісаны”, – кажа берасьцейцам тое, што яны не ведаюць пра Берасьце, Някляеў. Рэдактар парываецца запісаць гісторыю для публікацыі, але тут умешваецца шматведны Мікола Папека. “У “Новым часе” пагартайце, там гэта ёсць”. Твар яго свеціцца задаволенасцю. Не тое, пра што падумалі – усё яшчэ кніжка. Ад Някляева. Грэе спадара Міколу знутры. Любіць, каб апошняе яму. Самае рэдкае. Самае-самае.\nЗаадно прысутныя даведваюцца, калі і каму будзе ўручана наступная, 17-я Мядовая прэмія. Але пастаўленая і ўмова: імя лаўрэата не раскрываецца! Затое з налёту і адразу прымаецца рашэнне пра Мядовую прэмію 2018 года (!!) Гучыць і імя лаўрэата (!!!). Яна будзе прысуджана паэту Аляксандру Рызо, які рызыкнуў прачытаць прысутным свой чатырохрадковік на беларускай мове. Верш спадабаўся, паэту сказалі, што ягоныя ранейшыя (піша на расійскай) вершы ўсе прайгралі, і калі напіша і выдасць за гэты год па-беларуску кнігу, то аўтаматычна атрымае пуд мёду ад Папекі.\nТут гэты, калі зважаць на фабулу і яе напаўненне, сюррэалістычны сон у духу Далі мае працяг. І ён даволі рэалістычны. Прысутным даводзіцца інфармацыя, што заявіў пра сваё жаданне ўступіць у Саюз Беларускіх Пісьменнікаў Петэр Бараш. Інжынер паводле адукацыі, ён яшчэ з савецкіх часоў жыве ў Брэсце, але мае радзімай Венгрыю і перакладае на венгерскую (вугорскую) мову творы беларускіх пісьменнікаў. І ўжо зусім без эфекту сну a la Далі, цалкам рэальна Уладзімір Някляеў выходзіць перад сход і падтрымлівае свайго перакладчыка рэкамендацыяй (Бараш пераклаў і выдаў адну кнігу Някляева, зараз працуе над другой).\nПры такім міжнародным павароце падзей у Брэсце абнародую наступную ідэю. Яна метадалагічная.\nВядома, што любую справу можна рабіць некалькімі спосабамі (часам прынцыпова адрознымі), і яны будуць мець розны каэфіцыент карыснага дзеяння. Калі дэталізавацца: мая добрая знаёмая гэтак сама трапна, як яна добрая, заўважыла, што часта беларусы што б ні рабілі, робяць гэта так, як нагружаюць гной на воз. Хутчэй накідалі, накідалі, і но-о конік! Або, як канкрэтызацыя, і гэта ўжо пра іншы народ, векапомнае выслоўе Віктара Чарнамырдзіна пра “...што б ні рабілі, а выходзіць АКМ”.\nДэталізую далей. У Беларусі працуе Брытанская Рада (the British Council). Нягледзячы на тое, што ўчынілі імені класіка на радзіме (маю наўвазе фільм “FACK JU GÖHTE”, які карыстаецца ў Германіі шалёным поспехам), вельмі вынікова і даўно працуе інстытут імя Гётэ (das Goethe-Institut).\nЗ нядаўняга часу надзвычай актывізаваліся ўсходнія суседзі, і нават у абласных гарадах там-сям адкрыліся Цэнтры расійскай навукі і культуры.\nА мы, выходзіць, нямоглыя, босыя і голыя? Просім просьбітамі, глытаем кінутую ў нас як у тлум мудрасць вялікіх?\nАле гляньма: ёсць Петэр Бараш. Другую ўжо кнігу зараджае. А берасьцеец Мікола Аляхновіч пераклаў, у сваю бытнасць у Венгрыі, каля дзесяці венгерскіх паэтаў на беларускую і выдаў кніжкаю “Такая тонкая размовы ніць” (кніга-полілінгва, у ёй, улучна з моваю перакладу, вершы на пяці мовах). Нават Коласа на беларускую пераклаў (маю наўвазе венгерскага паэта Ласла Коласа)!!\nЁсць у Германіі перакладчык з беларускай на нямецкую Томас Вайлер, натуралізаваўся наш Альгерд Бахарэвіч. У Англіі і ЗША тоесных ім людзей маем, некаторыя ўваходзяць у Саюз Беларускіх Пісьменнікаў. У Іспаніі такі чалавек гэта Анхела Эспіноса Руіс. І з беларускімі вершамі высокія месцы ў спаборах тут займае, і нашы вершы на іспанскую перакладае.\nДык чаму не рабіць гэта больш паяднана, пад эгідаю Янкі Купалы? Яго, дарэчы, таксама коцалі тут, як і Гётэ ў Германіі, але “... каб Сонца засланіць...”, вядома. Гэта імя-брэнд.\nДзяржава дык у гэтым зацікаўленая найперш. Бо малымі высілкамі можна рабіць важную і вялікую іміджавую працу, так неабходную за мяжою.\nСканцэнтраваўшы высілкі, мы ў ключавых краінах свету дапаможам увайсці ў грамадскі дыскурс найперш нашым класікам, – як тым, каго ўжо няма з намі, так і жывым (Алексіевіч, Разанаў). Але і Някляеў напэўна мае фігураваць таксама. І не таму, што так арганічна “прысніўся” брэсцкім літаратарам напрыканцы студзеня. А таму, што шматкаратны, як кажуць немцы, паэт, прадстаўнічая фігура.\nЯўген Бяласін, фота аўтара


Агляд прэсы: ад перамены месцаў… | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nРасейская гасціннасць да апанентаў. Кампраміс па колькасці баегаловак. Лукашэнка з Уганды. Каго прышчапіць першым? Падрабязнасці свежых матэрыялаў замежнай прэсы.\nАчуняўшы пасля няўдалага атручвання, расейскі апазіцыйны палітык Аляксей Навальны ў нядзелю вярнуўся з Германіі ў Расею. У Маскве ён быў затрыманы яшчэ да праходжання пашпартнага кантролю ў аэрапорце.\nУкраінскі часопіс „Новое время”адзначае, што адной з першых на затрыманне Навальнага адрэагавала лідар беларускай апазіцыі і экс-кандыдат у прэзідэнты Беларусі Святлана Ціханоўская. Яна напісала ў Twitter, што затрыманне Навальнага – гэта «небяспечны крок да пазбаўлення расейцаў палітычнай альтэрнатывы. Беларусь бачыла наступствы такога абыходжання з палітычнымі апанентамі. Гэта не адпавядае інтарэсам расейскага народу і краіны», – цытуе Ціханоўскую ўкраінскае выданне.\nАмерыканская газета The Wall Street Journal дала слова экс-дарадцу прэзідэнта ЗША па нацбяспецы Джону Болтану ў артыкуле пад назвай «Ранняе выпрабаванне для Джо Байдэна ад Масквы і Пекіну». Аўтар матэрыялу адзначае важнасць запланаванага пагаднення ЗША з Расеяй аб кантролі над узбраеннем. Пры гэтым ён спасылаецца на наяўныя парушэнні Масквой Дамовы аб ліквідацыі ракет сярэдняй і меншай далёкасці ды настойвае на неабходнасці прыцягнення Кітая да перамоваў над новым дакументам. Інакш няўдзел Кітая, невыкананне Расеяй сваіх абавязальніцтваў і краіны-ізгоі, якія займаюцца распаўсюдам зброі, усё гэта робіць ЗША адзінай краінай, якая сапраўды выконвала абмежаванні дамовы. Пры гэтым гонка ўзбраенняў паміж краінамі працгяваецца.\n«Пералічаныя пытанні складаныя, але і для Байдэна гэта не першае радэа ў галіне кантролю над узбраеннямі. Што ён будзе рабіць і як ён гэта будзе рабіць – вось што вызначыць ідэалагічны накірунак яго прэзідэнцтва і адначасова ягоную кампетэнцыю», – лічыць калумніст The Wall Street Journal, і прыходзіць да высновы, што Трамп мог бы справіцца з такім пытаннем лепш за Байдэна.\nНа прэзідэнцкіх выбарах ва Угандзе перамогу атрымаў 76-гадовы Ёверы Мусевені, які знаходзіцца ва ўладзе з 1986 года. Для вылучэння сваёй кандыдатуры ён пайшоў на змены ў канстытуцыі краіны. Па афіцыйных дадзеных, па выніках галасавання Мусевені набраў амаль 60 адсоткаў галасоў. Яго супернік Бобі Вайн заяўляе, што мелі месца фальсіфікацыі. Заходнія назіральнікі на выбарах не прысутнічалі.\nБрытанская газета The Guardian заўважае, што актывісты-дэмакраты ў краінах Афрыкі больш не могуць разлічваць на дапамогу з Еўропы і ЗША. Журналістка Паціенс Акуму ў сваім артыкуле на старонках выдання з крыўдай адзначае:\n«У мінулым засталіся тыя часы, калі ў аналагічных сітуацыях свабодны свет быў магутным саюзнікам, аднак цяпер, мяркуючы па ўсім, у яго самога занадта шмат праблем, а таму яму не да турбатаў у чарговай краіне, якая развіваецца і дзе лідар усімі сіламі чапляецца за ўладу. Пасля перашкод з акрэдытацыяй назіральнікаў за выбарамі ва Угандзе, і ЗША, і ЕЗ палічылі за лепшае не адпраўляць сваіх назіральнікаў. Магчыма, Захад усведамляе, што сам пацярпеў фіяска ў многіх сферах, і цяпер у яго проста няма маральнага права вучыць Афрыку».\nЕўрапейскія СМІ крытычна сочаць за тым, як у краінах Еўропы выкарыстоўваюць розныя падыходы да вакцынацыі. Так на старонках газеты La Libre Belgique вядомы блогер Жан-Марк Гофар выступае за тое, каб пры распрацоўцы стратэгіі вакцынацыі не выходзіла з-пад увагі менавіта ажыўленне эканомікі:\n«Можа, было б больш эфектыўна ў першую чаргу прышчапіць тых, хто нясе адказнасць за іншых? Бацькоў, настаўнікаў, якія зноў змаглі б праводзіць з дзецьмі вочныя заняткі, рабочых, вытворцаў, работнікаў гандлю – і ўсіх тых, без каго немагчыма нармальнае функцыянаванне грамадства? Хоць, вядома ж, на самым першым месцы павінен стаяць медычны персанал. Тады зноў сталі б выплачвацца заробкі, а сацыяльныя выплаты можна было б скараціць! Сталыя людзі будуць рады ўбачыць сваіх родных і блізкіх, якім больш не трэба будзе баяцца таго, што яны могуць быць крыніцай заражэння», – падкрэслівае бельгійскае выданне.\nБеларускае войска: тэрыторыя патрыётаў ці рассаднік „русского мира”?\nБеларусь сёлета — № 1 для працягу агрэсіі Расеі\nМінэнерга Расеі абмеркавала з Мезенцавым супрацоўніцтва з Беларуссю\nАгляд прэсы: неабходнасць змены пазіцый


Беларусь і Расея абмяркоўваюць «аналаг шэнгенскай візы»\nРаней у МЗС абвяргалі магчымасць увядзення агульнай візы для Беларусі і Расеі.\nМасква і Менск разглядаюць магчымасць увядзення адзінай уязной візы, паведамляецца ў каментары расейскага МЗС.\n«Дадзенае пытанне сапраўды абмяркоўваецца паміж Масквой і Менскам, хаця перамовы па канкрэтным праекце пакуль не пачыналіся. Ва ўмовах адсутнасці памежнага кантролю ўвядзенне адзінай візы бачыцца цалкам лагічным крокам», – распавялі «РИА Новости» ў расейскім знешнепалітычным ведамстве.\nУ расейскім МЗС дадалі, што «штучна фарсаваць» падрыхтоўку дакумента аб адзінай візе ні ў Расеі, ні ў Беларусі не настроены. Бо трэба выразна акрэсліць фармулёўкі пагаднення, каб гэта не стварала праблемаў турыстам, а таксама трэба вылічыць затраты, што ўзнікнуць пасля фармавання адзінай візваай прасторы.\nПра магчымае ўвядзенне «аналага шэнгенскай візы» для Беларусі і Расеі 10 верасня распавёў дзяржаўны сакратар Саюзнай дзяржавы Грыгорый Рапота. Аднак 11 верасня прэс-сакратар беларускага МЗС Дзмітрый Мірончык паведаміў, што Беларусь і Расея не вядуць перамоваў наконт адзінай візы.


Ён ведаў словаў сілу,\nЯкія кажа сейбіт да раллі.\nСыпнуў ён зерне - буйна ўскаласіла,\nКраса тых слоў па ўсёй яго зямлі.\nКолас! Колькі ў гэтым слове чалавечага сэнсу і цяпла! Колас - гэта хлеб, гэта само жыццё. І не выпадкова, наш пясняр, чыё сэрца было поўна да краёў гукамі самога жыцця, у далёкі час, калі ён пачынаў свой творчы шлях, спыніўся на такім літаратурным імені.\nУжо сам псеўданім быў як бы літаратурным сцягам маладога паэта, які збіраўся ў вялікую дарогу, яго дэкларацыяй, якой ён заявіў, што ўся яго творчасць будзе і павінна ісці ад самога жыцця, чэрпаць з яго, як з найглыбейшай крыніцы, думкі і надзеі, матывы і фарбы, што яна стане часцінай самога жыцця народа, выказнікам яго смутку і радасці.\nРаман Сабаленка "Наш Колас"\nПамёр паэт, а песня будзе жыць.\nСярод славутых імён, якімі па праву ганарыцца беларускі народ, Якубу Коласу належыць адно з самых пачэсных месц. Геніяльны мастак слова, выразнік настрояў і ідэалаў беларускага грамадства першай паловы XX ст., сапраўдны народны пісьменнік Якуб Колас стаў не толькі заснавальнікам найноўшай беларускай літаратуры, але і цэлай эпохай у ёй і ў жыцці сваёй радзімы. Абсягі дзейнасці Я. Коласа былі надзвычай шірокія. Ён - вялікі паэт і празаік, драматург і перакладчык, крытык і публіцыст, настаўнік літаратурнай моладзі, буйны вучоны, выдатны лінгвіст, фалькларыст, арганізатар навукі і выдавецкайсправы ў рэспубліцы.\nТворчасць Я. Коласа аказала вялікае ўздзеянне на далейшае развіццё ўсёй беларускай літаратуры. У амых розныз галінах мастацтва - тэатры, кіно, музыцы, выяўленчым мастацтве з'явіліся творы, звязаныя з жыццём і творчай дзейнасцю песняра. Багатае сцэнічнае жыццё маюць не толькі яго драматычныя творы, але і п'есы пастаўленыя паводле паэм, апавяданняў, аповесцей, трылогіі пісьменніка. Творчасць Я. Коласа натхняла майстроў жывапісу, графікі, скульптуры.\nУ Беларусі свята ўшаноўваецца памяць народнага песняра. За лепшыя празаічныя творы і літаратуразнаўчыя працы два разы ў год прысуджаецца Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь імя Я. Коласа. У 1959 г. у Мінску быў адкрыты Дзяржаўны літаратурны музей Якуба Коласа. На радзіме песняра Ў Стаўбцоўскім раёне музеекаваны мемарыяльныя сядзібы - Акінчыцы, Смольня, Альбуць, Ласток. Больш за 20 год праводзяцца навуковыя канферэнцыі "Каласавіны", у рамках якіх у 1990 г. быў адкрыты мемарыяльна-мастацкі комплекс "Шлях Коласа" па матывах твораў песняра, з драўлянымі скульптурамі, выкананымі самадзейнымі майстрамі.\nУ Беларусі імя народнага паэта носяць многія ўстановы, плошчы, вуліцы, скверы. У 1956 годзе ў Мінску Камароўская плошча была перайменавана ў плошчу Якуба Коласа. У цэнтры плошчы знаходзіцца сквер партрэтнага тыпу з помнікам вялікаму паэту, які быў устаноўлены 3 лістапада 1972 года. Па рашэнні ЮНЕСКА ў міжнародным маштабе адзначалася стагоддзе народнага паэта Беларусі. У 1996 г. створаны Міжнародны фонд Я. Коласа. У сёлетні юбілейны год пабачаць свет першыя тамы новага дваццацітомнага навуковага збору твораў паэта.\n2021 Бiблiятэка ВДУ


Жалобныя акцыі ў Менску, Берасьці і Наваполацку\nАпошняе абнаўленьне: 08 верасень 2011, 15:20\nВечар-рэквіем у памяць хакеістаў расейскага хакейнага клюбу "Лякаматыў" адбудзецца 8 верасьня на "Менск-Арэне".\nЖалобная імпрэза адбудзецца замест матчу, які павінен быў прайсьці паміж клюбамі "Лякаматыў" (Яраслаўль) і "Дынама-Менск".\n8 верасьня ў 19.00 каля лядовага палацу ў Берасьці таксама адбудзецца жалобная акцыя з нагоды гібелі ў авіякатастрофе хакейнай каманды “Лякаматыў”.\nУ наваполацкім Палацы спорту 8 верасьня праходзіць жалобнае мерапрыемства, на якім згадваюць 21-гадовага нараджэнца Наваполацку Сяргея Астапчука. Ён загінуў напярэдадні ў авіякатастрофе пад Яраслаўлем.\nУ фае Палаца спорту ўсталяваны вялікі партрэт маладога хакеіста, гараць сьвечкі, людзі ўскладаюць кветкі.\nСяргей Астапчук пачынаў займацца хакеем у Наваполацкай СДЮША, у мясцовым клюбе "Хімік-СКА" гуляў яго бацька Ігар Астапчук. Сёньня хакейны клюб "Хімік-СКА", у якім Сяргей Астапчук пачынаў сваю спартовую кар’еру, і ўсё наваполацкія аматары спорту смуткуюць па загінулых хакеістах яраслаўскага "Лякаматыва".\n7 верасьня самалёт з хакейнай камандай "Лякаматыў" на борце разьбіўся пры ўзьлёце ў аэрапорце "Тунашна" Яраслаўскай вобласьці. У катастрофе загінулі 43 чалавекі. Сярод ахвяраў – беларускія хакеісты Руслан Салей і Сяргей Астапчук, а таксама трэнэр па фізычнай падрыхтоўцы Мікалай Крываносаў.\nРуслан Салей і Сяргей Астапчук загінулі ў катастрофе пад Яраслаўлем. Хроніка трагедыі