Басута — Вікіпедыя\nБасу́та, таксама басо́та, су́та, со́та, паўднёвыя со́та (саманазва Basotho) — паўднёваафрыканскі народ. Басута жывуць пераважна ў ПАР і Лесота, прычым у апошняй краіне складаюць асноўную этнічную супольнасць. Агульная колькасць (2016 г.) - 5 679 100 чал.\n5 679 100 (2016 г.)\nЛесота — 1 691 000\nПаўднёва-Афрыканская Рэспубліка — 3 971 000\nБатсвана — 11 000\nЭсваціні — 6 100\nтсвана, педы, макуа, лозі, тсонга\nБасута належаць да групы народаў банту. Археолагі мяркуюць, што агульныя продкі басута, тсвана і педы мігрыравалі ў Паўднёвую Афрыку з Усходняй Афрыкі не пазней за VII ст. н. э. У раёне Яганэсбурга яны стварылі культуру здабытчыкаў жалеза. У XV ст. адбыўся першасны падзел агульных продкаў на тры галіны — паўднёвую, усходнюю і паўночную, значна пашырыліся населеныя імі тэрыторыі.\nКанчатковае вылучэнне паўднёвых сота здарылася ў XIX ст., калі кароль Машвешвэ I аб'яднаў роды, якія пад ціскам нгуні былі вымушаны ратавацца ў горнай мясцовасці, і стварыў дзяржаву, вядомую ў нашы дні як Лесота.\nБасута традыцыйна спалучаюць земляробства і жывёлагадоўлю. Доўгі час асноўнымі сельскагаспадарчымі культурамі былі проса і сорга. У нашы дні важную ролю адыгрываюць кукуруза, бульба, гарох, фасоля, часнык і інш. Трымаюць кароў, авечак, коз, коней, хатнюю птушку. У Лесота шырока распаўсюджана парода поні басута. Земляробства лічыцца жаночай справай, а жывёлагадоўля — мужчынскай. Са старажытных часоў басута займаюцца здабычай і апрацоўкай жалеза, вырабам керамікі і пацерак. У сельскай мясцовасці жанчыны вырабляюць ваўняныя тканіны, плеценыя травяныя дываны і кошыкі.\nШтодзённая ежа складаецца з крупяной кашы. Асабліва распаўсюджана кукурузная каша пап-пап. У кашу часцяком кладуць молатыя бабовыя, бульбу, зеляніну, кураціну і прыправы. Улетку ўжываюць садавіну, на працягу ўсяго года — смажаную кукурузу. Ялавічыну і бараніну ядуць як самастойныя святочныя стравы. Папулярныя напоі — кіслае малако і джаале, піва з сорга.\nТрадыцыйная вопратка — доўгая ваўняная накідка і плецены востраканцовы капялюш. У нашы дні карыстаюцца еўрапейскай вопраткай, аднак накідкі і капялюшы апранаюць у святочныя дні.\nБольшасць басута жыве ў вёсках з раскіданай планіроўкай. Традыцыйныя круглявыя хаціны махора будуюць з камянёў, якія змацоўваюць і тынкуюць сумяссю зямлі і гною. Падлога робіцца з утрамбаванага гною. Дах крыецца саломай.\nАсноўная сацыяльная адзінка — пашыраная сям'я, на чале якой стаіць мужчына. Шлюбу папярэднічае выкуп бахады, што перадаецца сям'ёй жаніха сям'і нявесты. Дазваляюцца шлюбы са стрыечнымі сваякамі. Сярод сацыяльнай эліты часта практыкуецца палігінія. Адказнымі за выхаванне дзяцей лічацца маці і бабулі. Вядомы выпадкі перадачы дзяцей для выхавання сваякам, звычайна з горада ў вёску. Сталенню папярэднічаюць абрады ініцыяцыі. Яны ўключаюць абразанне крайняй плоці ў хлопчыкаў і абразанне клітару ў дзяўчынак.\nАдлік сваяцтва вядзецца па мужчынскай лініі. Сем'і аб'ядноўваюцца ў буйныя роды, кожны з якіх мае асобную назву, звычайна жывёлы. На чале роду стаяць правадыры. Іх улада перадаецца па спадчыне. У мінулым правадыры былі ваеннымі лідарамі, займаліся судовымі справамі і размяркоўвалі зямлю. У Лесота захавалася сацыяльная сістэма, сфарміраваная ў XIX ст. На чале краіны стаіць кароль, які з'яўляецца правадыром рода Бамакатэлі (Кракадзіл) і вярхоўным правадыром усёй краіны. Яму належыць уся зямля. Нягледзячы на існаванне сучаснай парламенцкай сістэмы кіравання, значную ролю адыгрываюць іншыя правадыры родаў.\nБасута маюць багаты фальклор — казкі, міфы, гістарычныя паданні, спевы, танцы. Песні суправаджаюцца музыкай і воплескамі ў далоні. Папулярны харавыя спевы. Распаўсюджаныя музучныя інструменты — барабаны, ляскоткі, свісткі і струнныя прылады.\nМова сесута належыць да групы моў банту. Пісьмовасць на аснове лацінкі з 1841 г. З'яўляецца афіцыйнай мовай у Лесота і ПАР.\nТрадыцыйная рэлігія басута заснавана на веры ў духаў продкаў баліма, якія быццам бы апякуюць ці караюць жывых людзей, з'яўляюцца іх заступнікамі перад вышэйшым богам Мадыма. Басута таксама вераць у духаў прыроды і магію. Хрысціянства распаўсюджваецца з 1833 г. Большасць вернікаў наведвае касцёл і адначасова працягвае прытрымлівацца традыцыйных вераванняў.\n↑ Boys quit school to become men\n↑ Female Genital Mutilation\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Басута\nSotho - Countries and Their Cultures\nCultures and Languages - Sesotho\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Басута&oldid=3354317"\nАпошнія змены 13 красавіка 2019 а 22:35\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:35, 13 красавіка 2019.


Як вывучыць мову хіндзі\nРасія Украіна - У Дзярждуме РФ прапануюць дэнансаваць дамову аб мяжы з Украінай\nАпублікавана 05.04.2016 07:21\nМова хіндзі належыць да індаеўрапейскай сям'і моў. Па колькасці размаўлялых на ім мову хіндзі стаіць на чацвертым месцы ў свеце пасля кітайскага, іспанскага і англійскай мовы.\nЕсли вас интересует официальный Сайт, стоит заглянуть на этот сайт http://iformatsiya.ru/ вы найдете официальный Сайт отличного качества.\nХіндзі разам з ангельскай з'яўляецца дзяржаўнай мовай Індыі. На хіндзі ў Індыі кажуць каля 42% насельніцтва.\nАснова хіндзі - пісьмо дэванагары (11 галосных, 35 зычных), якія вельмі дакладна перадаюць гукі. Ліста хіндзі на любых курсах вучаць з першага заняткі. Вымаўленне лічыцца не вельмі складаным. Найбольш складаная для навучання граматыка. Навучэнцы з цяжкасцю прывыкаюць да таго, што дзеяслоў ставіцца ў канцы сказа, а для сувязі слоў выкарыстоўваюцца "послелоги".\nЯк жа можна вывучыць гэтую мову?\nСпецыялістаў з веданнем мовы хіндзі рыхтуюць некаторыя маскоўскія вну. Напрыклад, у МДІМА можна вывучаць хіндзі як асноўны мова (чатыры ці пяць гадоў) або як дадатковы (тры гады). Мова хіндзі прапануюць таксама вывучаць ў магістратуры тым студэнтам, якія выбралі кірунак "Регионоведение".\nУ РГГУ хіндзі вывучаюць будучыя спецыялісты па лінгвістыцы, філасофіі і мастацтвазнаўстве.\nУ інстытуце краін Азіі і Афрыкі МДУ, на факультэце журналістыкі МДУ таксама есць магчымасць вывучаць мову хіндзі.\nУсходні універсітэт таксама выпускае спецыялістаў па Індыі з веданнем мовы хіндзі.\nУ Культурным цэнтры ім. Д. Неру пры пасольстве Індыі можна вучыць мову хіндзі, пры гэтым навучанне практычна бясплатнае. Трэба ўлічыць, што навучанне вядзецца на англійскай мове, таму яго веданне вельмі пажадана.\nМінусам гэтага навучання з'яўляецца тое, што выкладчыкі абапіраюцца на класічны літаратурны мову, ад якога не так-то проста перайсці да сучаснага гутарковай. Акрамя таго, для носьбітаў мовы многія складаныя моўныя з'явы, якія з'яўляюцца само сабой разумеюцца, ім цяжка растлумачыць іх пачаткоўцам вывучаць мову.\nНекаторыя навучальныя цэнтры прапануюць курсы мовы хіндзі або індывідуальныя заняткі\nМожна паспрабаваць вывучаць мову самастойна. Для яго вывучэння спецыялісты рэкамендуюць "Падручнік мовы хіндзі" (аўтары В. Г. Ульциферов, В. І. Гаруноў, З. М. Дымшыц) з граматыкай, тэкстамі і практыкаваннямі, замацоўваюць пройдзены матэрыял. Але пытанне з вымаўленнем усе-ткі пажадана вырашаць з дапамогай выкладчыка.\nУ інтэрнэце есць шэраг сайтаў для жадаючых вывучаць хіндзі\nУвогуле, калі вы паставілі сабе мэту вывучыць гэты цікавы і даволі рэдкі мову, то магчымасці для гэтага есць. Поспехі!\nСуфле з вішнямі


Стаўбцоўскі раённы выканаўчы камітэт - Навіны рэспублікі\nАрганізацыі ўсіх форм уласнасці ў студзені - жніўні пабудавалі 29,2 тыс. кватэр, уведзена ў эксплуатацыю амаль 2,52 млн кв.м жылля. Аб гэтым БЕЛТА паведамілі ў Нацыянальным статыстычным камітэце.\nНамеснік міністра замежных спраў Мікалай Барысевіч правёў сустрэчу з часовым павераным у справах дзяржавы Катар у Рэспубліцы Беларусь Мешаалем аль-Атыя. Аб гэтым карэспандэнту БЕЛТА паведамілі ў прэс-службе беларускага знешнепалітычнага ведамства.\nАб'ём прамысловай вытворчасці ў Беларусі ў студзені-жніўні склаў Br97,6 млрд, або ў супастаўных цэнах 108,6 працэнта да ўзроўню аналагічнага перыяду 2020 года, паведамілі БЕЛТА ў Нацыянальным статыстычным камітэце.\nКіраўнік дзяржавы Аляксандр Лукашэнка 15 верасня падпісаў указ нумар 348, якім зацверджана Дзяржаўная праграма інавацыйнага развіцця Беларусі на 2021-2025 гады. Аб гэтым БЕЛТА паведамілі ў прэс-службе Прэзідэнта.\nПасол Беларусі ў Казахстане Павел Уцюпін сустрэўся з міністрам сельскай гаспадаркі Казахстана Ерболам Карашукеевым. Аб гэтым карэспандэнту БЕЛТА паведамілі ў прэс-службе беларускага знешнепалітычнага ведамства.\n14 Верасень 2021\nУ 2020 годзе карыстальнікамі бібліятэк сталі больш за 2,9 млн чалавек, гэта значыць кожны трэці жыхар краіны. Аб гэтым гаворыцца ў аглядзе Нацыянальнага статыстычнага камітэта, паведамляе БЕЛТА.\nБеларусь у студзені - ліпені 2021 года павялічыла экспарт тавараў і паслуг у параўнанні з аналагічным перыядам 2020-га на 32,2 працэнта да $26,14 млрд. Аб гэтым сведчаць даныя, апублікаваныя на…\nЭкспазіцыя беларускіх вытворцаў Made in Belarus будзе прадстаўлена на міжнароднай выстаўцы Armenia Expo 2021, якая пройдзе з 16 па 18 верасня ў Ерэване. Аб гэтым паведамляе БЕЛТА са спасылкай на…\n09 Верасень 2021\nУ Беларусі з 14 верасня пачнуць тэставае выпрабаванне цэнтральнай праграмнай платформы цэнтралізаванай інфармацыйнай сістэмы аховы здароўя, паведаміла журналістам першы намеснік міністра аховы здароўя Алена Богдан, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nЗолатавалютныя рэзервы Беларусі за жнівень выраслі на 14,2 працэнта да $8,5 млрд\n08 Верасень 2021\nМіжнародныя рэзервовыя актывы Беларусі на 1 верасня 2021 года, паводле папярэдніх даных, склалі $8496,7 млн у эквіваленце, паведамілі БЕЛТА ва ўпраўленні інфармацыі і грамадскіх сувязей Нацыянальнага банка.


Агляд літаратурных часопісаў № 7 | Созвучие\nАгляд літаратурных часопісаў № 7\nСреда, 11 августа 2021 10:53\n«Калі ноч раззорыцца…»\nЛіпеньскае «Полымя» адкрываецца лірыкай Міколы Мятліцкага. Матывы яго падборкі пад назвай «Галаснікі» — асэнсаванне гарадскога феномена ў айкумене быцця, супярэчнасці гісторыі існавання цывілізацыі, радасці і пакуты простага чалавечага жыцця. Адзін з самых яркіх вобразаў — вобраз мегаполіса, што…\nІ толькі калі ноч раззорыцца\nІ сціхне парыўна-спакусны вецер,\nПадасца на міг нейкі шчасны гораду,\nШто кружыцца ён між зор у сусвеце.\n<…> А раніцай, змораны, апускаецца\nЗ неба на хмарачосы-ногі\nІ доўга, трапятун стары, каецца,\nЗаціснуты поясам кальцавое дарогі.\nАдметны і твор, які даў назву нізцы вершаў. Галаснікамі называлі керамічныя пасудзіны, якія выкарыстоўваліся пры будаўніцтве храмаў у кладцы сцен альбо скляпенняў, размешчаныя гарлавінамі ў бок унутранай прасторы пабудовы. Мастацкі вобраз, створаны аўтарам, прываблівае прастатой і ў той жа час узвышаным адчуваннем пульсацыі высокай энергетыкі быцця:\nУ сценах храмаў таямніча\nЗ той пракаветнай даўніны\nСвае гліняныя абліччы\nХаваюць ад вачэй яны.\nЗачароўвае ігрой (менавіта ігрой — як на музычным інструменце) слоў і сэнсаў падборка Сяргея Панізьніка пад назвай «Бераг продкаў берагу». Паэт адчувае сябе ў роднай плыні, калі гаворыць:\nЯ — беражысты… Бераг берагу.\nІ ветразь мой над румамі напяты.\nПаслугі ўсе мае не на слыху:\nГатоў ступіць і прывідам на пяты.\nПад радаводны Посах мой узняты\nАхвярна станаўлюся за слугу.\nТаму й сустрэчы спадкаемцаў — святы.\nУражвае прачуласцю і выразнай палітрай тонкіх адценняў, а таксама патрыятычным пафасам — але не гучным і дэкларатыўным, а кранальным і шчырым у сваёй непахіснасці — нізка вершаў Настассі Нарэйкі «Захаваю да скону»:\nАд роспачы да веры,\nІ любыя разнасцежыш дзверы.\nУзорам «жаночай» прозы ў лепшым сэнсе гэтага слова выступае апавяданне Таццяны Дземідовіч «Калі выпадзе снег…». Яно — і пра асноўнае ва ўзаемаадносінах паміж мужчынам і жанчынай, і пра сутнасць чалавека, і пра каханне. Як па-рознаму можа ўплываць гэтае пачуццё: для адных кахаць — значыць дапамагчы іншаму раскрыць сваё ўнутранае «я» такім, якім яго задумаў Бог, а для іншых — перакроіць аб’ект кахання пад сябе і свае ўяўленні аб камфортным жыцці… «Яна валодала ўнікальным дарам — ціха кахаць, не ставячы ніякіх умоў, не патрабуючы больш, чым магла даць сама…» — гэта пра Ніку, галоўную гераіню, якая выступае ідэалам жаноцкасці. Як і ў класічных творах падобнага кшталту, у галоўнай гераіні заўжды ёсць антыпод. Супрацьлегласць Нікі — Вольга, якая «як наглядчык з пугай, трымае ў турме гэтыя ўспаміны, але дарэмна. Кавалак жыцця не выразаць нажніцамі, не выцягнуць, як тонкія правадкі, з галавы Івана…»\nЗ прэтэнзіяй на філасофскасць выступае раман Вітаўта Чаропкі «Паўшыя анёлы», першая кніга якога была надрукавана ў «Полымі» за кастрычнік і лістапад 2019 года. Прыцягваюць увагу гучныя назвы раздзелаў твора: «Як робяцца людзьмі», «Мост часу», «Адчуць вечнасць вечнага» і іншыя. Якія праблемы паўстаюць перад героямі Вітаўта Чаропкі, вырванымі са сваёй звыклай рэальнасці, і ці блізкія яны чытачу, кожны няхай вырашыць сам.\nРубрыка «Галасы свету» знаёміць з баладай пад назвай «Хільдзіна» — гэта першы пераклад з мовы норн на беларускую. «Норн — самая загадкавая з усіх скандынаўскіх моў, пісьмовых помнікаў на якой амаль не захавалася. Яна мела распаўсюджанне на Аркнейскіх і Шэтландскіх выспах і ўжо ў ХVIII стагоддзі праз дамінаванне англійскай пачала імкліва знікаць з актыўнага ўжытку», — распавядае перакладчык Яўген Папакуль. Несумненна, твор пра каханне і помсту нікога не пакіне абыякавым.\nШаль глыбокага роздуму\nЛіпеньскі нумар «Маладосці» прадстаўляе чытачу падборку, як кажуць, на любы густ. Ён удала параўноўваецца з зялёным летам, якое ўвабрала ў сябе ўвесь сок і разнастайнасць фарбаў. «Ліпеньская “Маладосць” — гэткая ж разнастайная. Хапае месца жарсцям і расчараванням, трагедыям і шчаслівым здарэнням, одуму і філасофскім развагам. Тут — пра літаратуру, тэатр, жывапіс і проста жыццё. З яго размаітай, неверагодна шырокай палітрай. Маляваць трэба адразу, каб не засохлі фарбы...» — сведчыць прадмова на вокладцы часопіса.\nУ раздзеле «Проза» можна пазнаёміцца з апавяданнем Маргарыты Латышкевіч «Дыля». Сюжэт тэлепартуе чытача ў яго школьны час. Аднак нярэдка падобныя сітуацыі адбываюцца наўпрост на вуліцы. Па сутнасці, гэта рэфлексія аўтара над важным пытаннем булінгу. Калі пакапацца ў засеках памяці і сумленнасці, міжволі ў кожнага ўзнікнуць свае вобразы Дылі і Астапчука — галоўных герояў твора.\nПрозу ў нумары таксама прадстаўляе аповесць Ягора Конева «Беларускі Дудар». Гэта цікавы спосаб нагадаць, а для кагосьці пазнаёміцца, з жыццёвым шляхам Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча. Так званая біяграфія ў мастацкім абрамленні. Аўтар расказвае пра жыццё і творчасць класіка ў дзвюх часавых плоскасцях. Седзячы ў Менскай турме, пісьменнік узгадвае пра сваё жыццё. Элементы інтрыгі і малавядомыя дробязі з жыцця В. Дуніна-Марцінкевіча ператвараюць сухія біяграфічныя звесткі ў паўнацэнны цікавы аповед, варты ўвагі чытача.\nНельга абыйсці і шэсць кароткіх аповедаў Алены Брава, якія, быццам яркія ўспышкі, выклікаюць імгненны выбух падзей і пачуццяў і пакідаюць пасля сябе ціхі шаль глыбокага роздуму. Гэта шэсць гісторый чалавечага жыцця, якія кароткаметражнымі стужкамі прадстаўляюцца чытачу. Ксенія Шталянкова ў сваіх мініяцюрах «Гэта будзе айс» звяртаецца да ўсіх: да сябе, да сяброў, знаёмых і проста цікаўных. «Гэта будзе айс» — маналог, ці, хутчэй, вокліч, які адказвае на пытанні, што назапашваліся доўгі час і пачалі балець. Аўтар удала са свайго мастацкага погляду паказвае, з якімі недарэчнымі пытаннямі, сітуацыямі, абставінамі сустракаецца чалавек з інваліднасцю.\nПаэзія ў нумары прадстаўлена вершамі Віктара Шніпа, Юліі Алейчанкі, Алёны Папко і Казіміра Камейшы, Кацярыны Масэ. Тут чытач можа акунуцца ў свет роздуму, таямніц, кахання, бясконцых пошукаў пытанняў і адказаў, заўважыць тонкасць прыроды і хараство навакольнага свету, адчуць грані чалавечай душы, характараў, зірнуць на свет і жыццё вачыма аўтара.\nПад рубрыкай «Сусветная літаратура» чытачы адшукаюць цікавае інтэрв’ю ў перакладзе з сербскай мовы Ясміны Міхайлавіч, якая расказвае пра каханне і жыццё з югаслаўскім паэтам і празаікам Міларадам Павічам. Тут жа можна знайсці крытыку Санцьяга Муціса «Пяць найпрыгажэйшых у свеце кароткіх апавяданняў паводле Гарсія Маркеса». Акрамя гэтага, крытыкай ліпеньскага нумара стала рэцэнзія на раман «Жэтон на метро» Андрэя Федарэнкі, напісаная Аленай Стэльмах. Мастацтва ў ліпеньскай «Маладосці» прадстаўлена інтэрв’ю з мастакамі Вольгай Шкарубай і Вадзімам Богданам. Тут можна даведацца пра любімыя краявіды пейзажыстаў, убачыць некаторыя творы, даведацца пра працэс іх стварэння і зазірнуць за шырму асабістага жыцця мастакоў.\nЛіпеньскі нумар не можа пакінуць чытача абыякавым. Кожны знойдзе ў ім хаця б кропельку таго, што адгукнецца ў яго душы. Ён і сапраўды атаясамліваецца з ліпенем — пахучым, багатым месяцам, насычаным, радасным, напоўненым фарбамі, відавой разнастайнасцю, а галоўнае — пачуццёвасцю.\nЛёгкасць: магчымая і неабходная\nПразаічная частка новага нумара «Нёмана» ў ідэйным плане даволі бедная. Абодва творы — «Тасёмка з рамонкаў» Алены Міхаленкі і «Аповесць любові, якая сыходзіць» («Повесть уходящей любви») Алены Чыжэўскай — маюць рэлігійную скіраванасць, аднак яркага канфлікту, які б прывёў герояў да веры, асэнсавання пытанняў хрысціянства ці перанясення хрэстаматыйных сюжэтаў у сучаснасць, што было б вельмі цікава, у тэкстах няма.\nТак, у апавяданні «Тасёмка з рамонкаў» выразна счытваецца падзел на тых, хто Богу яшчэ патрэбны на зямлі, і тых, каго, так бы мовіць, можна забраць. Магчыма, з пункту гледжання галоўнай гераіні (мяркуючы па ўсім, верніцы) ніякіх сумненняў тут не існуе, аднак для чытача, які знаходзіцца ў пастаянных роздумах і пошуках, такія відавочныя і бясспрэчныя высновы не могуць не бянтэжыць. У пэўным сэнсе на асаблівае адчуванне твора ўплывае кантэкст: асновай для сюжэта стала трагедыя ў мінскім метро 11 красавіка 2011 года. У той дзень гераіня разам з дачкой, дзякуючы толькі выпадковасці, апынаецца крыху воддаль ад эпіцэнтра падзей, што дазваляе выратавацца і пазней з удзячнасцю ўспамінаць жанчыну, якая незадоўга да страшнага здарэння затрымала ўсю чаргу ў краме. Побач з псіхалагізмам, неабходным у творах такога тыпу, крочыць рэлігійны складнік (не будзем закранаць пытанне ахоўных механізмаў псіхікі). Гераіня разважае: «Можа, не трэба было ўцякаць? Можа, маглі дапамагчы некаму? А галоўнае, зноў: але калі Бог выратаваў, гэта ж для нечага?»\nАднак трэба дадаць, што ў Алены Міхаленкі атрымалася выдатна апісаць пачуцці чалавека ў надзвычайнай сітуацыі, адлюстраваць не толькі яго дзеянні, але і дзеянні людзей побач — у дадзеным выпадку ў метро, на вуліцы, у грамадскім транспарце. Асобны момант — высновы персанажа. У аўтара гэта пазбяганне гераіняй пачуццяў нецярпення і раздражнення. Своеасаблівым каталізатарам для яе стаў выпадак з жанчынай у краме.\n«Аповесць любові, якая сыходзіць» пераносіць ужо ў будзённае жыццё адной сям’і. Муж разлюбіў жонку, не заўважае дзяцей і ненавідзіць працу. Жанчына не разумее, чаму так адбываецца (чытач часам таксама), а дзеці — вучні старэйшых класаў — як і належыць, засяроджаны на сабе. Канфлікт узнікае ў той момант, калі сыну сямейнай пары, пазітыўны вобраз якога так ці інакш ствараўся на працягу завязкі, падкідваюць наркотыкі: такім чынам у найлепшых традыцыях меладрамы выяўляюцца заганы грамадства. Рэлігійны ж аспект праяўляецца на працягу ўсёй аповесці, але дамінуе ў фінале, калі нават не вера ў Бога, а толькі імкненне да веры ратуе чалавека, магчыма, не аднаго, ад гібелі. Такім чынам абвяшчаецца яшчэ і адзіная шчырая і вечная любоў — маці да сына. Між тым, асаблівасць такіх твораў заключаецца ў тым, што лёс кожнага з герояў вядомы і, як правіла, лагічны. Аднак Алена Чыжэўская вырашае пакінуць чытача на самым цікавым месцы.\nУ паэтычнай частцы «Нёмана» выступаюць Ізяслаў Катляроў з творам «Геніяльнасць» (са зводу паэм «Вучань вечнасці») і Міхаіл Кулеш з паэтычнай падборкай «Пра час». Змешчана ў нумары і грунтоўная нізка вершаў Ганада Чарказяна «Іншай дарогі няма…» Пераклад з курдскай зрабіў Анатоль Аўруцін. Прыкметна вылучаецца падборка Андрэя Каровіна «Воблака за плячыма». «Какие они будут после нас // зима весна шампанское и лето // все так же будет плакать контрабас // и девушки купаться не одеты // и будут целоваться по ночам // все так же ли влюбленные шекспиры // все так же будут следовать речам // вождей и новоявленных кумиров» — хіба не з такой лёгкасцю трэба гаварыць пра вечнае і невядомае?\nДругие материалы в этой категории: « Адрасы пісьменства. У Клецку ўсё па-свецку\tГодЛитературы.РФ объявляет конкурс «Детектив Достоевский» »


Піт Паўлаў: "У N.R.M. на "Еўрабачанні" шансу лахануцца няма!" | Experty.by – белорусская музыка\nПіт Паўлаў: "У N.R.M. на "Еўрабачанні" шансу лахануцца няма!"\n24/10/2012 | статьи\nСпроба гурта N.R.M. патрапіць на "Еўрабачанне" здзівіла, напэўна, больш, чым навіна пра прыезд Depeche Mode у Мінск. Навошта культавым рокерам ехаць на конкурс, які ўжо даўно лічыцца папсовым і заўважна губляе папулярнасць?! Піяр-ход гэта, ці музыкі сапраўды вырашылі перацягнуць прыхільнікаў у Litesound ды Loreen. "Еўрарадыё" адразу ж паспрабавала расставіць усе кропкі над "і", пагрукаўшы ў магутныя жалезныя дзверы рэпетыцыйнай студыі гурта.\nПа гарачых слядах, у жывым выкананні пачуць песню "Кузнічка", якую музыкі і даслалі ў заяўцы, на жаль, не атрымалася. А вось задаць некалькі пытанняў двум з трох удзельнікаў калектыву Піту Паўлаву ды Алезісу Дземідовічу пашанцавала. Юрась Ляўкоў не пажадаў заставацца, і пабег па сваіх справах.\n– Чаму вырашылі падаць заяўку на Еўрабачанне, бо раней нават і думак такіх не было?\nПіт Паўлаў: Я вам скажу, што думкі заўсёды прысутнічалі, але ніколі яшчэ не збягаліся так акалічнасці. Першы раз у нас ёсць песні, цэлы альбом, якія яшчэ ніхто не бачыў... за выключэннем, здаецца, песні "Прамень". Цэлы тузін песень, якія цалкам усе трапляюць пад умовы "Еўрабачання". Гэта першае. А па-другое, у нас ёсць песня адна, якую мы і падалі, якая дакладна мае шанец менавіта перамагчы. Не проста паўдзельнічаць, ці стварыць нейкі піяр, а менавіта перамагчы. Я ўпэўнены, што ў гэтай песні ёсць такі патэнцыял.\n– А перамагчы дзе? У нас, ці...\nПіт Паўлаў: Перамагчы ў Швецыі, цалкам перамагчы ў "Еўрабачанні".\n– А што такога ў гэтай песні?\nПіт Паўлаў: Ну, гэтая песня замаскаваная пад народную. Наогул, мы хацелі зрабіць містыфікацыю на альбоме, мы хацелі не называць аўтара гэтай песні, каб усе лічылі, што яна народная. Яна дзіка стылізаваная пад народную. І я думаю, што ўсё славянскае насельніцтва Еўропы з першага радка падхопіць прыпеў. Бо там спяваецца: "Кузнічка, кузнічка...". Гэтае слова кладзецца на славянскае вуха, бо ва ўсіх мовах падобна гучыць. Ну, а як вы бачылі "Еўрабачанне", там заўсёды галасуюць такімі блокамі: балканскі блок, постсавецкі блок, скандынаўскі... Я спадзяюся, што ўсе славяне зараз падтрымаюць гэтую песню, калі мы туды, вядома, трапім... таму што трэба яшчэ прайсці самае страшнае – так званую камісію.\nАлезіс Дземідовіч: Мастацкі савет!\nПіт Паўлаў: Так, мастацкі савет, дзе галасуюць высокія спецыялісты, якія могуць прызнаць наша "творэніе" нявартасным.\n– А што датычыцца, напрыклад, музыкі, стылістыкі, усё ж гэта больш папсовы конкурс, эстрадны...\nПіт Паўлаў: Я з вамі не згодны!\nАлезіс Дземідовіч: Гэта ўсё ж конкурс песні, а яна можа быць і папсовай, і рокавай. Памятаеце, не так даўно перамаглі гэтыя металюгі з Фінляндыі, якія былі пераапранутыя ў дыназаўраў.\n– Але там перамагло, хутчэй, шоў. А ў вас будзе нейкае шоў, ёсць нейкая думка на гэты конт?\nПіт Паўлаў: Натуральна! Песня сама па сабе ўжо ўключае гэтае шоў. Яна пачынаецца з гуку накавальні.\nАлезіс Дземідовіч: Там ёсць галоўны герой, нават два. Адзін з іх – каваль. Можна, на сцэне метал ліць (усміхаецца).\nПіт Паўлаў: Мы запісалі гэтага "Каваля", не разлічваючы ні на які конкурс! Я хачу, каб усе зразумелі, што песню мы рыхтавалі для альбома N.R.M. Думка, паўдзельнічаць у "Еўрабачанні" ўзнікла ў гэтую суботу, бо мы вычыталі ў інтэрнэце, што там недахоп удзельнікаў. І калі мы прааналізавалі нашы варункі, то нечакана зразумелі, што ў нас ёсць песня, якая, падкрэсліваю, мае ўсе шансы перамагчы. І цвяроза ацэньваючы варункі "Еўрабачання"... Гэта конкурс песні і конкурс такіх нацыянальных лобі. А вось гэтая песня адпавядае вялікай колькасці гэтых умоваў, і яна можа дакладна перамагчы.\n– То бок вы скокнулі ў апошні вагон з падачай заявак, бо вырашалі, што вам гэта трэба?\nАлезіс Дземідовіч: Ну, мы ж вагаліся! Мы ж ніколі раней не бралі там удзел. Ёсць, напрыклад, выканаўцы, якія кожны год там удзельнічаюць. І мы вельмі асцерагаемся, бо так адзін раз улезеш, і будзеш потым кожны год рыхтаваць туды песні. Таму мы ў апошні момант, каб не захварэць гэтай еўраманіяй.\nПіт Паўлаў: Я і сам, як і мае калегі па гурце, калі пачулі гэтую прапанову, сказалі: Ты ...ануўся! Гэта першыя словы, якія кожны з нас прамовіў. Але, калі мы пачалі аналізаваць варункі, то ўсе сапраўды паставіліся з энтузіязмам.\n– А вось няма такой боязі, лахануцца? І потым усе будуць сцябацца, як з Ялфімава ці з Litesound?\nПіт Паўлаў: А як тут лахануцца!? Чакайце, Ялфімаў жа сам падставіўся – апрануў белыя нагавіцы... Ялфімаў, дарэчы, класна спявае! Але ён вылез туды з кепскай песняй, ён вылез туды з пафаснымі позамі, а еўрапейцы гэта ўспрымаюць, ну, як калгасныя...\nАлезіс Дземідовіч: Шмат гераізму было, а ў нас жа няма гераізму! А мы будзем N.R.M., які куе метал (усміхаецца).\nПіт Паўлаў: Па рознаму ставяцца людзі, нехта любіць, нехта не любіць N.R.M., але да N.R.M. усе прызвычаіліся. І вось яны ўбачаць той самы N.R.M., бо мы будзем самі сабой, таму няма ніякага шансу лахануцца. Калі ёсць шанец лахануцца, то, значыць, мы ўжо лахануліся, калі пачалі займацца музыкай.\n– То бок, калі ў вас не атрымаецца перамагчы, то вы не баіцеся такой звычайнай бучы ў інтэрнэце...\nПіт Паўлаў: Скажу адразу пра перамогу: я ўпэўнены, што гэта песня вартая перамогі. Але, напрыклад, калі перамаглі фіны са сваімі крыламі, то цяжка перабіць такія крылы, такія касцюмы... Калі там вельмі заўважная была Сярдзючка, то Сярдзючка – гэта і ёсць "Еўрабачанне". Эпатаж, незразумелая сэксуальнасць – гэта ўсё і ёсць квінтэсенцыя "Еўрабачання". Калі з'явіцца такі чалавек, то гэта, магчыма, будзе парытэт. Усе хочуць убачыць нейкую музычную жвачку, а перамагае заўсёды тое, што з гэтага выбіваецца.\nАлезіс Дземідовіч: А перамагае Рыбак, напрыклад (усміхаецца). Што маглі, мы робім і будзем рабіць, а калі нехта не зацікаўлены ў перамозе на Еўрабачанні, то няхай там забараняюць і г.д.\nПіт Паўлаў: Калі мы нават не пераможам, то мы будзем у першай тройцы. Дакладна, што гэтая песня будзе заўважная.\n– Ці не было думкі, ці спробы запрасіць для ўдзелу ў Еўрабачанні Лявона Вольскага?\nАлезіс Дземідовіч: Мы ўжо даўно не мыслім у гэтым рэчышчы! Гвалтоўна яго запрасіць ці як? Ці што вы маеце на ўвазе? Звязаць яму рукі!?\n– А раптам ён для Еўрабачання пагадзіцца!?\nПіт Паўлаў: Не, мы ў гэтым напрамку нават не думаем. Гэта пытанне ўжо тры гады не да нас. І нават, калі з'явяцца нейкія прапановы, то мы, хутчэй за ўсё, проста не будзем іх разглядаць. У нас цяпер усё нарэшце адбываецца па нашым плане, мы нарэшце кантралюем тое, што адбываецца ў гурце.\n– З гэтага года музыкі самі аплачваюць сабе запіс, касцюмы, нумар і г.д. Калі вы пераможаце і паедзеце, то ці гатовыя вы свае грошы ўкладаць?\nАлезіс Дземідовіч: Аптымістычна (усміхаецца)! Я вам скажу, што мы ніколі не бралі ў дзяржавы грошай і цяпер неяк выкруцімся.\nПіт Паўлаў: Ёсць два варыянты. Мы, натуральна ж, знойдзем незалежныя крыніцы фінансавання. Але, калі туды паедзе дзікая дэлегацыя ад тэлебачання з гатэлямі, сутачнымі і з усёй гэтай прыгажосцю, тады я папрашу, каб яны і нас неяк "на хвост узялі". Гэта дзіўная ўмова, але мы з ёй справімся, калі дойдзе да паездкі ў Швецыю. А пакуль што я прашу прыхільнікаў N.R.M. зразумець адну простую рэч: што гэта не выбрык для піяру, а гэта звычайная спроба N.R.M. зрабіць сапраўды вартую рэч: разрэкламаваць беларускую песню, рок-песню на ўсю Еўропу. Ніякіх кампрамісаў мы рабіць не збіраемся. Гэта N.R.M.-аўская песня менавіта ў тым рэчышчы ў якім мы працавалі апошнія 20 гадоў.\nНагадаем, цяпер N.R.M. рыхтуюць да выдання новы альбом. Каля двух тыдняў таму быў запісаны апошні трэк дыска, засталося толькі звядзенне ды майстарынг. Але музыкі не спяшаюцца, маўляў не хочацца лахануцца на апошняй стадыі падрыхтоўкі да рэлізу.\nНа гэты момант канкурэнцыю рокерам складаюць каля 60 выканаўцаў і гэтая лічба можа вырасці. Да 31 кастрычніка 17 сяброў журы праз вызначэнне шорт-ліста і яго "жывое" праслухоўванне назаве не больш за 15 удзельнікаў паўфіналу. Фіналістаў плануецца абраць 16 лістапада. Праўда, у палажэнні беларускага адбору на "Еўрабачанне" прапісана, што калі журы не знойдзе вартых выканаўцаў, магчымае правядзенне толькі фіналу 7 снежня.\nСёлета конкурс "Еўрабачанне" пройдзе 14-18 траўня ў шведскім горадзе Мальмэ.\nОпубликовано Олег Шпаковский Ср (24/10/2012 - 12:51)\nГод тому они альбом обещали.\nГод тому они альбом обещали. Ждём...


17 студзень 2010, 14:55\nУ камэнтарах да агляду "Гаіці блізка, Гаіці далёка...", прысьвечанага гісторыі гэтай карыбскай краіны, беларускаму сьледу ў ёй і прыкраму ігнараваньню беларускай блогасфэрай жахлівага землятрусу, які там адбыўся, нехта пад псэўданімам Чыкі Брык напісаў: "Ха, а я думаў, тут трэба радавацца, што мы не зрабіліся ахвярамі Сусьветнага Тэлебачаньня і не жывем абсалютна неістотнымі заморскімі навінамі! Тая глабальная мэдыйная прастора толькі адцягвае ўвагу ад рэальнага жыцьця". То давайце паглядзім на істотнае рэальнае жыцьцё апошніх дзён беларускай блогасфэры, ад якога ня здолела адцягнуць блогерскую ўвагу дэманічнае Сусьветнае Тэлебачаньне.\n12 студзеня, акурат за колькі гадзінаў да землятрусу ў Гаіці, што, канешне, чыстая выпадковасьць, беларуская блогасфэра выбухнула рогатам. Рэха ад якога не суціхае і дасюль. Да колікаў насьмяшыў яе караценькі запіс у блогу Кірыла Атаманчыка:\n"Зафрэньдзіў Міхаіла Задорнава... Досыць цікавы ЖЖ!\nДадаў яго ў фрэндстужку таму, што люблю тонкі гумар, і разнастайнасьць думак..."\nНя ведаю, як вы, а я далёка не адразу дапяў, у чым тут цымус - прычына масавага сьмяхозу. Адзінае, што прыйшло ў галаву - досыць цікавы спосаб расстаўленьня Кірылам разнастайных знакаў прыпынку.\nСкажам, гэтае шматкроп'е пасьля першага і апошняга сказаў. Шматкроп'е звычайна азначае паніжэньне голасу, недамоўленасьць, абарванасьць думкі, шматзначнасьць, задуменнасьць, няўпэўненасьць, нявызначанасьць пачуцьцяў, гнятлівае перажываньне, эмацыйны ступар. Паведаміўшы сваім чытачам пра тое, што ён прысябрыў Міхаіла Задорнава, Кірыл нібыта надоўга задумваецца: а што далей?.. і навошта я гэта зрабіў?... а мо ня трэба было?.. зафрэньдзіў, цяпер сам ня рады... зафрэньдзіў, а тут ён нечакана (памёр; пачаў выкладваць у сваім журнале брудныя порна-здымкі; напісаў, што сябрам "Маладога Фронту" прысябрываць яго не рэкамэндуецца)... і г.д., і да т.п.\nАж раптам Кірыл упадае ў ажытацыю, аб чым сьведчыць клічнік у канцы другога сказу, які выражае экспрэсію, моцнае душэўнае хваляваньне (захапленьне, зьдзіўленьне, жах і да т.п.). Выглядае на тое, як быццам блогер доўга і цяжка думаў, напружана варушачы глуздамі, і тут яго асяніла: о, эўрыка! нарэшце прыгадаў, што я хацеў сказаць! чалавек з тэлевізара насамрэч існуе! мы зь ім судакрануліся оптавалаконнымі кабэлямі! і г.д., і да т.п.\nАбзац таксама зьяўляецца знакам прыпынку, які групуе аднастайныя тэматычныя, сюжэтныя і да т.п. адзінкі тэксту. Вылучэньне фразы ў асобны абзац узмацняе сэнсавы акцэнт, які на яе падае. Кожная новая думка - новы абзац. Кірыл разьбіў паведамленьне з трох сказаў на два абзацы, дадаткова графічна адасобіўшы іх. Трэці сказ, на першы погляд, здаецца абсалютна цьвярозым, празрыстым і адназначным: я зрабіў "А", таму што "Б". Але ж у першых двух сказах чытач назіраў унутранае змаганьне аўтара з самім сабой, бурныя ірацыянальныя працэсы, рэзкі пераход ад мінору да мажору, ад прыгнечанасьці да афэкту. Калі верыць знакам прыпынку, блогер сам ня ведаў дакладна, што ён робіць і навошта. Апошні сказ гвалтоўна адмяняе ўсю папярэднюю драму. Аказваецца, усё ён добра ведаў. Дык нашто было камэдыю ламаць?! (Пытальнік і клічнік разам у дадзеным выпадку азначаюць абуранае недаўменьне.) Але ж, зноўку-здароўкі, у канцы зьяўляецца гэтае шматкроп'е, зь якога ўсё пачыналася. Кола замкнулася...\n(Аўтар карыкатуры veselovsky)\nАднак у блогу Кірыла на момант напісаньня агляду было 1402 запісы. Большасьць зь іх напісаныя з нагэтулькі ж кручанай і ня меней сьмехагеннай, калі зьвяртаць на яе ўвагу, пунктуацыяй. І дасюль ніхто не сьмяяўся. Хіба што ціха-ціхенька, у кулачок.\nКарацей, выявілася, што справа тут не ў Атаманчыкавай філялёгіі, а ў Задорнаве. Амаль дзесяць гадоў ня маючы тэлевізару, я безнадзейна адстаў ад жыцьця. Таму, у адрозьненьне ад прасунутых беларускіх блогераў, ня ведаў, што прызнавацца ў цікаўнасьці да творчасьці Задорнава ў шляхетным асяродзьдзі сталых тэлегледачоў - дурны тон.\nКалі я быў яшчэ зусім маленькім і, паміж трансьляцыямі зьездаў і калыханкай, глядзеў гумарыстычныя праграмы, Задорнаў мне падабаўся. Запомніўся па назьве выдуманай савецкай навуковай установы, якую немагчыма перакласьці на іншыя мовы - "НИИВТОРСЫРЧЕТМЕТБРЕДБРАКМРАКСНАБСТЫДСБЫТ-ЗАГРАНПОСТАВКА", з маналёгу пра амэрыканскага шпіёна, які крануўся розумам ад неспасьціжных загадак савецкай рэчаіснасьці. І яшчэ па каменным, безэмацыйным твары, па якім зрэдзьчасу блукала ледзь заўважная, зьедлівая ўсьмешка. Што само па сабе было моцным сьмехавым прыёмам. З тае пары шмат вады ўцякло. Мусібыць, Міхаіл Мікалаевіч значна зьмяніўся:\n"Мяне заўсёды зьдзіўляла: хто ўсе гэтыя людзі, якія глядзяць, ці чытаюць Петрасяна, Задорнава і гд.? Марсіяне?" (gsbelarus)\nГадоў 15-20 таму нікому не прыйшло б у галаву паставіць хвосткага, трапнага і па-нардычнаму вытрыманага Задорнава на адну дошку зь Петрасянам, гэтым разбоўтаным, пашлаватым крыўлякам і адначасова занудным маралістам. Няўжо на старасьці гадоў згубіў форму? Ды не, здаецца. Па наводцы Атаманчыка я зазірнуў у ягоны журнал і, як гэта ні дзіўна, знайшоў там "тонкі гумар і разнастайнасьць думак" - на ўзроўні, вышэйшым за сярэдні блогасфэрны. Маецца на ўвазе расейская блогасфэра.\nАле ж ён цяпер не савецкі чалавек, разам зь якім мы дружна сьмяяліся над сабой, ён расеец. І жартуе з нацыяльнага пункту гледжаньня расейца. Збольшага пра іншых. Такім чынам, з сатырыка Задорнаў пераўтварыўся ў эстраднага палітыка. Таму і сьмех ягоны часьцяком злы і дурнаваты. Напэўна, так яно заўжды бывае, калі перад "сваімі" высьмейваеш "чужых", узвышаючы першых за кошт апусканьня апошніх, бяз усякай самагіроніі. Падобны сьмех робіцца ўсяго толькі своеасаблівай формай прапаганды нацыяльнай перавагі і выключнасьці.\n"У дзяцінстве я станоўча ацэньваў гэтага пэрсанажа. У сваіх выступах ён мне падаваўся досыць сатырычным і бліскучым назіральнікам. Зараз жа з упэўненасьцю магу назваць яго м..аком і шавіністычным блазнам". (scisserboy)\n"Сатырык дазволена-імпэрскага рогату. "Якія яны ўсе тупыя!..." Шварц у "Голым каралі" добра паказаў такі "сьмех". Мне неяк усё здаецца, што Задорнаў робіць сваю кар'еру па прыкладзе заслужанага каралеўскага блазна з гэнай п'есы. Вы неяк яго запытайце пры нагодзе, ці ня так?" (tulyaha)\n"Ага, а яшчэ калісьці ён "досыць цікава" сьцябаўся зь беларускай мовы. Маўляў, беларусы пішуць з памылкамі. Заля проста заходзілася, так сьмешна". (myshyn)\n"Ён абразіў мой народ". (yuras-adamovich)\nЗрэшты, працытаваныя блогеры якраз вельмі сур'ёзна паставіліся да Кірылавага захапленьня, іх было няшмат. Астатнія ня надта пераймаліся з нагоды маральнага аблічча Задорнава. Камусьці Атаманчык дзесьці перайшоў дарогу, і яны скарысталіся момантам, каб выставіць яго на пасьмешышча. Хтосьці кпіў з амаль дзіцячай Кірылавай наіўнасьці. Пра апошнюю трапна выказаўся стары выкшталцоны цынік rycyna:\n"А я Кірылу люблю і паважаю. Гэта адзіная чыстая душа ва ўсім Белнэце. Хобіт нашых дзён".\nНу, у хобітаў прастадушнасьць спалучалася зь сялянскай хітраватасьцю, а Кірыл, падобна, яе пазбаўлены. Таму яго можна назваць хобітам са знакам якасьці.\nІншых сьмяшыла ягонае імкненьне пастаяць побач зь вядомымі людзьмі. Атаманчык ужо пасьпеў сфатаграфавацца разам з Пазьняком\nНу, а тут як быццам пастаяў у сьвятле славы Задорнава. Тае бяды, што гэта ня ён Кірыла прысябрыў, а Кірыл яго. Гэтак нават яшчэ круцей, бо "не Задорнаў і я", а "Я і Задорнаў". Хачу прысябру, не спадабаецца - адсябру. Магу круціць Задорнавым як заўгодна, вось! Пра мяне даведаюцца, пра мяне загавораць!\nХутчэй за ўсё, Кірыл так ня думаў, але староньні назіральнік мог успрыняць ягоныя матывы такім чынам і, натуральна, пасьмяяцца:\n"Зафрэндзіў вас, бо досыць цікавы жж! пакуль што не набраўся сьмеласьці зафрэндзіць Міхала Задорнага, але праз вас ён цяпер мне як фрэнд. Як кажуць, фрэнд майго фрэнда - мой фрэнд. Дзякуй за тонкі гумар і разнастайнасьць думак!" (kulturnyzabojca)\n(Аўтар карыкатуры krywal)\nІ ўсё-ткі галоўнай прычынай сьмешыкаў стала сама фраза - "за тонкі гумар і разнастайнасьць думак". Мабыць, таму, што ад яе патыхае канцылярытам, плякатнай адназначнасьцю, бадзёрасьцю і безаблічнасьцю. Гэтая фраза абсалютна пустая і падобная да стандартных паведамленьняў, якія тысячамі аўтаматызавана рассылаюць спам-боты. Блогер lipski скараціў яе да абрэвіятуры: "За ТоГуРД!" - што гучыць як ёмісты тост.\n"Адразу і выпіла :-)))" (adelka)\n"Ну, за ТоГуРД! - гэта ўжо мой другі кілішак :-)))" (beatnik_kalenda)\n"Адкаркаваў "Чарнігаўскае", далучаюся!" (abrykos)\n"У мяне Stare Misto від Першой Приватной!" (molatau)\n"У мяне Торэс" (nescerka)\nГэта не product-placement! Мне ніхто не плаціў за згадкі алькагольных марак, а што такое "Торэс", і чым яго закусваюць, я даведаўся толькі цяпер, праз Google.\n"Затое мы прысутнічалі пры нараджэньні новай ідыёмы". (filosofinja)\nІдыёмы, крылатай фразы або, гаворычы сеціўнай мовай - мэму (анг. meme). Тэрмін запазычаны зь мэмэтыкі, дзе азначае адзінку культурнай інфармацыі, якая распаўсюджваецца ад аднаго чалавека да іншага празь імітацыю, навучэньне і г.д. У інтэрнэце "мэмамі" называюць пэўныя "прышпільныя" фразы або слоўцы, якія часта адсылаюць да гісторыі кшталту справы "Атаманчыка-Задорнава" і да пэўнага моманту акумулююць усё болей сьмехавой масы ад выкарастаньня іх усё большай колькасьцю людзей, убіраючы іх эмоцыі . Пасьля яны натуральным чынам перастаюць выклікаць рэфлекторны сьмех, робячыся проста хрэстаматыйнымі фразамі або слоўцамі.\nДа нядаўняга часу эмісійны цэнтр гэткіх мэмаў знаходзіўся ў расейскай блогасфэры. І беларускія блогеры вымушаныя былі даношваць сэканд-хэнд зь пляча старэйшага брата, выглядаючы ў ім даволі нягегла.\nАле пакрысе ў беларускай блогасфэры назапашваюцца свае ўласныя здабыткі. І Кірыл Атаманчык па праву можа лічыцца адным зь піянэраў у іх стварэньні. Нароўні зь Юрам Дземідовічам, які падараваў беларускім блогерам фразу "хтобвыдумалі?!", магічны заклён "etis! atis! animatis!" і, канешне, сам шматзначны вобраз "чароўнага трусіка".\nШтосьці дзесьці зьнікае, штосьці дзесьці нараджаецца. Зьнік горад на мапе сьвету, затое нарадіўся мэм. Падзеі па свайму маштабу непараўнальныя. Дый ці варта параўноўваць? Падзеньне Бабілёнскай вежы падаравала чалавецтву сотні моваў, у тым ліку і беларускую. Якая сувязь паміж разбурэньнем вежы і ўзьнікненьнем моваў? Ніякай. Гэтак жа, паміж гаіцянскім землятрусам і нараджэньнем у Беларусі "тонкага гумару і разнастайнасьці думак" ("тонкі гумар і разнастайнасьць думак - наш адказ агульнай млявасьці і абыякавасьці да жыцьця!", - напісаў kabierac) ніякай сувязі. З нашага, чалавечага пункту гледжаньня. Тральфамадорцы, якія бачылі сьвет у чатырох вымярэньнях, мажліва, думаюць іначай.


У Кіеве прайшоў мітынг у абарону новых украінскіх палітвязняў | Новы Час\nУ Кіеве прайшоў мітынг у абарону новых украінскіх палітвязняў\n6 чэрвеня 2011 года агульнаўкраінскае аб’яднанне ВО “Свобода разам з іншымі нацыянальна-вызвольнымі рухамі Украіны правялі шматтысячны мітынг ў Кіеве ў парку Тараса Шаўчэнкі з патрабаваннем спыніць палітычныя рэпрэсіі і вызваліць новых украінскіх палітвязняў, якія сталі закладнікамі распачатай уладамі правакацыі 9 траўня 2011 года ў Львове з чырвонымі сцягамі.\nПерад удзельнікамі выступіў Старшыня Кіеўскай гарадской арганізацыі ВО "Свобода" Андрэй Ільенка. У сваёй прамове ён падкрэсліў: “Украінцы жадаюць жыць ў свабоднай краіне, а не ў саўдэпаўскім маскоўскім балоце пад чырвонымі сцягамі. <…> Апошні прыклад - 9 траўня 2011 у Львове, калі украінцаў паставілі перад выбарам: пагадзяцца яны на рытуальнае прыніжэнне, якое пятая калона Масквы пажадала здзейсніць у Львове, ці не. Але ж львавяне да гэтага часу прыніжаны гэтым чырвоным сцягам, пад якім знішчалі ўкраінскі народ, пад якім забівалі Галадаморам, пад якім этапавалі ў Сібір, пад якім катавалі ў турмах. Дзякуй богу, львоўскае грамадства не пагадзілася на гэтую правакацыю.\nУдзельнікі акцыі перадалі ў Адміністрацыю Прэзідэнта рэзалюцыю, у якой патрабуюць асудзіць правакацыю – так званы Закон аб афіцыйным выкарыстанні чырвоных сцягоў, які быў прыняты 21 красавіка Вярхоўнай Радай Украіны і падпісаны Януковічам. У рэзалюцыі гаворыцца: “У падзеях, якія адбыліся 9 траўня ў Львове, цалкам вінаватыя ўлады. Стала абсалютна відавочным, што рэжым Януковіча разам з эмісарамі з Масквы, ад пачатку і да канца зрэжысаваў і здзейсніў гэту правакацыю. Яе мэта – атрымаць падставы для новага вітка палітычных рэпрэсій і паліцэйскага тэрору супраць украінцаў, каб безперашкодна абрабаваць украінцаў і вынішчыць дзяржаву.\nНа мітынгу выступіў Старшыня Руху Салідарнасці “Разам Вячаслаў Сіўчык. Ад імя беларускай апазіцыі ён выразіў салідарнасць з украінскімі палітвязнямі, нагадаў, што кожны дзень у Мінску беларускія актвывісты моляцца ля Чырвонага Касцёла за незаконна асуджаных беларусаў. Ён заклікаў украінскія палітычныя сілы да правядзення акцыі салідарнасці з беларускімі палітвязнямі 19 чэрвеня 2011 года. Палітык заклікаў пікетаваць амбасаду Беларусі ў Кіеве пад лозунгам “Свабоду палітвязням! і амбасаду Расіі – пад лозунгам “Рукі прэч ад Беларусі!


ЖАНРАВА-СТЫЛЁВЫЯ АСАБЛІВАСЦІ ПАЭМ ЛЮДМІЛЫ КЕБІЧ\n(на прыкладзе зборніка\n«Рай для адзіноты»)\nІмя беларускай паэткі Людмілы Кебіч з пакалення «сямідзясятнікаў» стала прапісалася сярод вядомых творцаў сучаснай Гродзеншчыны. Аўтар паэтычных зборнікаў ««Па музычных законах» (1996), «Зялёная рутвіца» (2001), «На беразе белай ракі» (2003), «Ключы ад неба» (2005), «Непераможны колер охры» (2008), празаік, музычны педагог, старшыня Гродзенскага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі - такі значны творчы набытак мае сёння далёка не кожны аўтар. Тым не менш, нягледзячы на свае заслугі, Людміла Кебіч застаецца чалавекам няўрымслівым, летуценным, душэўным, што непасрэдна выяўляецца ў яе шматлікіх паэтычных творах.\nУ 2016 годзе выдавецтва «Народная асвета» прадставіла чытачам чарговы зборнік Людмілы Кебіч «Рай для адзіноты». Гэта аб'ёмнае і важкае выданне, здаецца, ставіла на мэце ўвабраць ў сябе ўсё самае лепшае, чым сёння прываблівае творчасць гродзенскай паэткі. Зборнік, які склалі творы розных гадоў, аказаўся і разнатэмным, і жанраваразнастайным. Акрамя вершаў ( а іх каля 700) у зборніку прадстаўлены тэксты песень Людмілы Кебіч, што яшчэ раз даказвае непарыўнае адзінства паэзіі і музыкі ў яе творчасці.\nМожна заўважыць у зборніку яшчэ адзін жанр, які прызнаны майстрамі слова за асаблівы ўзор дасканаласці і майстэрства, - жанр паэмы. У зборнік Л. Кебіч уключаны 4 паэмы: творы ў змесце кнігі вылучаны аўтарам асобна, нібыта ў самастойны раздзел, але, відавочна, кожная паэма – гэта асобы варыянт погляду пісьменніка на свет і рэчаіснасць.\nНатуральна, мастацкія адзнакі паэм Людмілы Кебіч многім абавязаны яе паэтычным творам, і таму можна сцвярджаць, што многія нюансы паэтычнай творчасці знайшлі працяг і ўвасабленне ў творах новага жанру – паэмнага.\nПа сваіх характэрных адзнаках паэзію Л. Кебіч мажліва аднесці да лірыка-апавядальнай плыні (паводле класіфікацыі У.Гніламёдава). Так ім заўважана, што «вершы лірыка-апавядальнага характару здольныя несці ў сабе багаты чалавечы змест, чаруюць сваёй прастатой – і ў вобразе, і ў рытме… «традыцыйная» прастата - адна з характэрных рыс у мастацкім мысленні многіх беларускіх паэтаў, у стылістычным малюнку верша» [1, с.154].\nЗгаданыя адзнакі вызначаюць і паэтычны свет гродзенскай паэткі, у вершах якой многа прыватнага, адзінкавага, але тым часам раскрываецца і агульназначнае, чалавечае, што прадвызначыла разнастайнасць матываў, вобразаў, настрояў. Рэаліі свету, які акружае паэтку, канкрэтныя, у многім дакладныя, звязаныя з асабістым жыццёвым вопытам. Паэтку хвалююць пытанні маральнага зместу, духоўныя запатрабаванні сучаснага чалавека, праблема гістарычнай памяці. Выяўленню глыбінных думак і эмоцый спрыяе асобы рытмічны малюнак вершаў, які грунтуецца на музычна-песеннай аснове.\nНазваныя асаблівасці знайшлі сваё непасрэднае ўвасабленне і ў творах паэмнага жанру, што сталі арганічнай часткай творчасці Людмілы Кебіч. Больш таго, мастацкія адзнакі паэзіі сфарміравалі і адпаведны тып жанру паэмы.\nПершая паэма Людмілы Кебіч «Запалі лучыну, маці» (2006) адсылае да нацыянальнай гісторыі пачатку ХХ стагоддзя. У цэнтры ўвагі аўтара рэальная асоба – беларуская пісьменніца Алаіза Пашкевіч, якую вы звыкла ўспрымаем пад псеўданімам Цётка. У раздзелах паэмы аўтарка мадэлюе шлях жыцця і станаўлення паэткі, паказвае, як фарміруецца яе асоба, яе светапогляд. Па ўсіх названых параметрах перад намі гісторыка-біяграфічная паэма – твор у якім дамінантным матэрыялам выступаюць дэталі біяграфіі вядомай гістарычнай асобы. Лёс беларускай паэткі аўтарка паэмы асэнсоўвае па-свойму: гэта не разгорнуты і дакладны пераказ жыцця, а згадка пра яго вузлавыя моманты, тыя, што даюць падставу для роздуму над жаночай доляй, прызначэннем чалавека, адносінамі асобы і радзімы, асобы і народа. Л.Кебіч не ставіць на мэце захаваць максімум гістарычнай дакладнасці, яе цікавяць духоўныя, маральныя аспекты жыцця Цёткі. Яны становяцца адпраўной кропкай роздуму для самога аўтара твора.\nКампазіцыйна паэма падзяляецца на 6 частак, дакладнаму раскрыццю іх ідэйнага зместу дапамагаюць красамоўныя эпіграфы з вядомых твораў самой Цёткі. Падзеі, што складаюць знешнюю сюжэтную лінію паэмы, цесна злучаны з лініяй эмацыйнай, суб’ектыўнай, лірычнай. Заўважана, што менавіта гэта другая плынь непасрэдна, глыбінна ўздзейнічае на першую, дыктуе напрамкі яе развіцця. А па сутнасці яны ўяўляюць сабой непарыўнае кампазіцыйнае цэлае ў кожным з вызначальных момантаў. Паказальна, што мастацкі час у паэме не абмежаваны толькі падзеямі мінулага жыцця, укладзеных у пэўныя храналагічныя рамкі. Час мае сваю працягласць і для будучыні. Так сюжэтнае дзеянне паэмы завяршаецца не звыклай развязкай, а па сутнасці адкрытым фіналам (частка «Ліст да Цёткі ад моладзі ХХІ стагоддзя»):\nУ рытмах новых і вясёлых\nарліны чуецца размах.\nале па скрыпцы тваёй сола\nМы вызначаем слушна шлях [2, с.469].\nГэта яшчэ раз падкрэслівае ў паэме дамінанту лірычнага над эпічным. Тым не менш, указаныя адзнакі дазваляюць жанр паэмы «Запалі лучыну, маці» вызначыць як ліра-эпічны.\nСкразным вобразам-сімвалам у паэме выступае вобраз лучынкі. Напачатку твора гэта рэальны атрыбут вясковага жыцця беларусаў даўняга часу, звыклы ў сялянскай хаце. У кранальным дыялогу паміж дачкой і маці ўсяго толькі гучыць просьба дзяўчыны запаліць трошачкі святла. Але паступова згаданая рэалістычная дэталь набывае больш адцягненае значэнне, сімвалізуе асвету, пробліск новага:\nХай лучына её пасвеціць\nу зімову ночку,\nз той лучынаю па свеце\nпойдзе твая дочка [2, с.463].\nУ паэме рэалістычная дэталізацыя спалучаецца з мастацкай умоўнасцю, бясконцасцю мастацкага часу і прасторы. Так ліра-эпічная форма спрыяе адлюстраванню спрадвечнага, заўсёднага ў праявах штодзённага, імгненнага.\nПаэма «Одум пра песню» (2007) выявіла новую грань жанру паэмы ў творчасці Л. Кебіч. Зборнік «Рай для адзіноты» дакладна прадэманстраваў цікавасць паэткі да розных паэтычных формаў (верлібры, трыялеты, тэрцыны, рандэлі). Але не меншае месца займае ў паэтычнай творчасці Л.Кебіч жанр песні, якія вылучаны ў названым зборніку нават у асобны раздзел. Песні Л. Кебіч маюць ярка выражаную арыентацыю на жанравыя формы, кампазіцыйны лад і паэтыку вуснай народнай творчасці. Дасведчанасць у музыкальным рэчышчы не ў меншай ступені спрыяла стварэнню ўласных арыгінальных музычна-паэтычных твораў.\nВызначаныя якасці маюць месца і ў паэме «Одум пра песню», у якой паэтка выяўляе сваё бачанне месца даўняга фальклорнага жанру – лірычнай песні – у жыцці народа, асобы.\nПрайшоўшы па храналогіі па гадавым коле жыцця чалавека-беларуса, Л. Кебіч паказала, у якіх сітуацыях, момантах прысутнічае песня.\nПадзел паэмы на фрагменты-часткі (уступ, 7 раздзелаў, заключэнне) дазваляюць аўтару перадаць шматграннасць жыцця беларускага народа, паказаць неардынарнасць яго культуры, вызначыць маральныя прыярытэты, а галоўнае, паказаць эстэтычную вартасць народнай песні, яе глыбокую змястоўнасць, вобразны лад, інтанацыйнае багацце. У змест паэмы ўключаны тэксты 8 песень, якія суадносяцца з пэўным этапам жыцця і дзейнасці чалавека («Гуканне вясны», «Купальская песня», «Жніўная песня» і інш.). Знешне песні нагадваюць фальклорны тэкст, але ніводная з іх не мае непасрэднага аналагу ў народнай творчасці. Па сведчанні самой Л. Кебіч, толькі матывы калыханкі з Заключнай часткі паэмы маюць блізкае падабенства з тым, што яна сама чула ў маленстве. Думаецца, сваю задачу паэтка бачыла не ў тым, каб стварыць падабенства на фальклорны матэрыял, выкарыстаўшы яркія народныя вобразы. Надаючы сваім песням рысы, адпаведныя фальклору, Л. Кебіч спрабуе звярнуць увагу сучасніка на той выключны патэнцыял, якім валодае народная творчасць. Новыя варыянты песень, створаных нашай сучасніцай, дапамагаюць лепш адчуць сілу і ўнікальнасць паэтычнага багацця народа, зрабіць яго больш даступным і ўжывальным.\nТак аўтарам ствараецца адмысловая сінтэзаваная форма паэмы, якая з’яўляецца ўзорам арыгінальнага камбінавання аўтарскага і фальклорнага матэрыялу, якія арганічна дапаўняюць адзін аднаго. Галоўнае, пісьменніку ўдаецца, стварыць сваю унікальную паэмную канструкцыю, у якой два ўспрыманні свету выступаюць як выяўленне мастацкага цэлага, захаваўшы пры гэтым адметнасць жанраў народнай творчасці, іх стылёвыя адзнакі.\nФункцыя фальклорнай «цытаты» ў паэме Л. Кебіч дастаткова разнастайная: гэта і спосаб раскрыцця характару лірычнага героя, асобы паэтычнай, бясконца ўлюбёнай у свой край і яго культуру; гэта і перадача эмацыйнага стану, перажыванняў асобы ў пэўнай жыццёвай сітуацыі; выяўленне выключнай сілы хараства беларускага песеннага мастацтва.\nПаэма «Одум пра песню» вылучаецца ярка выражанай лірычнасцю, якую ствараюць думкі і разважанні лірычнага героя, і якая ўзмацняецца эмацыйнай плынню народнай песні.\nСваёй адметнай жанравай формай вылучаецца невялікая паэма Л. Кебіч «Стрый і Опер» (2008), змест якой быў навеяны падарожжам па маляўнічых мясцінах Закарпацця.\nУ адрозненні ад папярэдніх твораў новая паэма дакладна выяўляе дамінанту эпічнага над лірычным. У аснову твора пакладзены варыянт легенды пра дзве магутныя і прыгожыя ракі Стрый і Опер, што ва Украіне. Легенда апавядае пра двух братоў, якіх разлучылі складаныя перыпетыі лёсу. Але братняя любоў аказалася мацнейшай за жыццёвыя нягоды. Ператварыўшыся ў прыгожыя рэкі, браты злучаюцца і разам імкнуцца да магутнага Днястра.\nАўтарская апрацоўка легенды складае сюжэтны план паэмы, але эпічнасць у творы не прысутнічае ў чыстым выглядзе, яна прасякнута тонкім лірычным перажываннем, пачуццямі, якімі дзеліцца герой-апавядальнік. Так праз даўняе паданне паэтка ўдала злучыла розныя часы і эпохі: мінулая гісторыя пераплятаецца з думкамі пра чалавечы лёс і наканаванне, віну і пакаранне, пра свабоду выбару, пра след, які застаецца ад людскіх спраў на зямлі. На падобным перазове мінулага і сучаснага асэнсоўваецца праблема чалавечага існавання, разумення сваіх уласных маральных прыярытэтаў.\nУсе падзеі і эпізоды паэмы злучаны ў адзіную структуру вобразам героя-апавядальніка, асобы, якая зачараваная красой далёкага краю, узрушаная драматызмам падзей, пра якія захавалася паданне. Больш таго, падзеі даўніны становяцца для апавядальніка адпраўной кропкай у разважаннях пра час і чалавека, пра сябе. Так асабовае, індывідуальнае афарбоўвае лірызмам эпічную плынь паэмы.\nФорма паэмы-падання мае ў беларускай літаратуры даўнюю традыцыю, якая была запачаткавана яшчэ самім Янкам Купалам («Бандароўна», «Магіла льва»). Пазней да апрацоўкі легендарнага матэрыялу звярнуліся ў сваіх паэмах М.Мятліцкі «Вяртанне нарачанкі», М.Скобла «Герадотава мора» і інш. Названы тып паэмы вылучаецца асобымі адзнакамі: наяўнасць рамантычнага матыву, храналагічнае разгортванне сюжэту, і ў той жа час яго лаканічнасць і сцісласць, фальклорна-міфалагічны стыль. Такія паэмы фарміруюцца на аснове эпічнага пачатку, лірыка, у сваю чаргу, дапамагае раскрываць унутраны, пачуццёвы план твора. Наяўнасць традыцыі ў творах названай паэтычнай формы не выключае аўтарскага пошуку, яркіх мастацкіх знаходак. Паэма Л. Кебіч «Стрый і Опер» дакладна выяўляе як агульныя рысы, так і свае ўласныя адзнакі: наяўнасць пейзажных малюнкаў, перадача душэўнага стану герояў, выяўленчыя сродкі паэмы ўключаюць і элементы паэтыкі фальклорных твораў.\nНекаторымі сваім адзнакамі да названай паэмы набліжаецца і адна з апошніх па часе напісання паэм «Бакаляраўшчына» (2008). Новы твор будуецца ў апавядальнай форме, бо ў ім расказваецца пра маляўнічы куток Беларусі, што знаходзіцца на радзіме самой паэткі, які яна так шчымліва-пяшчотна назыве Бакаляраўшчынай. Успамін пра родныя мясціны дазваляе напоўніць паэму цікавымі побытавымі дэталямі, апісаннямі маляўнічых куточкаў каля ракі Баклашы і возера Баклярка. Апісальнасць мяжуе часам з гумарам і дасціпнымі заўвагамі-дэталямі:\nПаўночны бок – для закаханых,\nбагном, высокаю травою,\nпякучкай-злючкай крапівою [2, с.494].\nПрыродная прастора, якую апісвае аўтарка, дапаўняецца дзедавым аповедам-легендай пра паходжанне возера. У аўтарскай інтэрпрэтацыі паданне пра закаханых юнака і дзяўчыну, якіх напаткала неспадзяваная ростань, гучыць рамантычна і павучальна. Так у структуры паэмы ўдала спалучаюцца фальклорны матэрыял, выяўленчыя сродкі вуснай народнай творчасці і індывідуальна-аўтарскія сюжэтныя сітуацыі, апісанні, дэталі, якія і дэманструюць моўную, стылістычную і выяўленчую разнастайнасць твора:\nСюды і сем’ямі прыходзяць,\n«уік-энд» кароткі свой праводзяць.\nТады ідуць на бераг правы,\nдзе пышна разрасліся травы,\nдзе так прыемна дыхаць, нюхаць\nбаркун, крываўнік, медавуху,\nды назіраць з лагоднай цішы,\nяк ветрык возера калыша [2, с.494].\nУсе дэталі, дзеянні, падзеі ў паэме пададзены праз ацэнку героя-апавядальніка, які такім чынам выяўляе характэрныя маральныя пазіцыі, блізкія самаму аўтару. Лірычны герой паэмы Л.Кебіч выступае не проста як апавядальнік, ён носьбіт тых поглядаў і пазіцый, якія арыентуюцца на агульначалавечыя каштоўнасці. Эпічнае і лірычнае ў паэме «Бакаляраўшчына» падаюцца ў непарыўным адзінстве.\nПаэмы Людмілы Кебіч з’яўляюцца важнай складовай часткай яе творчасці і адпаведна сучаснай беларускай літаратуры. Аўтар адлюстроўвае ў творах шырокае кола праблем: ад асэнсавання гістарычнага мінулага да сучаснасці, даследуе духоўны свет асобы ў яго станаўленні і найвышэйшых праявах, вылучае комплекс маральна-этычных канонаў, на якія павінен арыентавацца чалавек у сваім жыцці. Выяўленню ідэйнага зместу спрыяе адметная жанравая форма паэм. У паэзіі Л. Кебіч пераважае лірыка-апавядальная плынь, дзякуючы якой фарміруецца жанр ліра-эпічнай паэмы. У той жа час аўтарка не цураецца эксперыменту, вынікам якога з’яўляецца асобая форма, якая яднае ў сабе як адзнакі кананічнай паэмы, так і элементы іншых жанраў, характэрных для народнай творчасці. Такім чынам ствараецца асобая сінтэзаваная форма паэмы. Спалучэнне ў творах элементаў розных стыляў, жанраў становіцца аўтарскім спосабам выяўлення рэчаіснасці. Паэмы Л.Кебіч з’яўляюцца красамоўным узорам актыўнага працэсу жанравай сінтэзацыі, што адбываецца ў сучаснай беларускай літаратуры.\n1. Гніламёдаў Ул. Ад даўніны да сучаснасці: Нарыс пра беларускую паэзію / У.Гніламёдаў. – Мінск, 2001. – 246с.\n2. Кебіч Л.А. Рай для адзіноты : Кніга паэзіі / Л.А. Кебіч. - Мінск : Народная асвета, 2016 . – 574 с.


Хатнія тэпцікі сваімі рукамі - Рукадзелле 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Рукадзелле 2017 ⇒ Хатнія тэпцікі сваімі рукамі\nТакім чынам, вазьміце патрэбнага памеру гатовыя вусцілкі. Зьвяжэце па іх вусцілкі пры дапамозе кручка, як па выкрайкі - слупкі з накидом. Пастаянна прымерваў да гатовым вусцілкі свой выраб, робячы убавка альбо дадаючы там, дзе гэта неабходна.\nЗараз пачынайце вязаць верхнюю частку будучага тапках. А памер і шырыню яе вызначайце індывідуальна, па назе. Далей пастаянна кантралюйце гэтую частку пры вязанні па назе і вусцілцы.\nЗатым атрыманыя нарыхтоўкі трэба абвязаць па краі. Вазьміце дзве вусцілкі - звязаную вамі і крамную, накладзяце іх адзін на аднаго і абвяжыце па краі пры дапамозе кручка кантраснай ніткай. Зьвяжэце слупкамі без накида (тры слупка з аднаго падставы-дзірачкі).\nТым жа спосабам абвяжыце і верхнюю частку Тапачкі (яна ў вас будзе адзінарная, без падкладак). Цяпер дэталі тэпцікі трэба сабраць разам. Для гэтага перш за ўсё прыкладзеце да вусцілцы верхнюю частку і абвяжыце пры дапамозе кручка ніткай аздобнага колеру месца злучэння (слупкамі без накида). Калі вы хочаце большага выгоды, то звяжыце тапачак пятку па тым жа прынцыпе.\nЗвязаўшы другі тэпцік, прымайцеся за ўпрыгожванне гатовых вырабаў. Для гэтага звяжыце лісточкі з кветачкамі (ці іншы малюнак на ваш выбар). Каб малюнак не быў занадта вялікім або занадта маленькім, абмяжуйцеся трыма лісточкамі і трыма ж кветачкамі на кожны тэпцік.\nМожна звязаць малюнак у форме вашага знака задыяку. Такія тэпцікі можна не толькі насіць самім, але і падарыць блізкаму чалавеку. І будзьце ўпэўненыя - ваш падарунак будзе ацэнены па вартасці.


Свята сталення | Настаўніцкая газета\n31.05.2016 - 10:33Апошнія запісы, Рознае\nУчора ва ўсіх навучальных установах рэспублікі празвінеў апошні званок для вучняў 11-х і 9-х класаў. На ўрачыстых лінейках гучалі словы падзякі настаўнікам, бацькам і вучням. А на самых пачэсных месцах стаялі галоўныя віноўнікі свята — адзінаццацікласнікі, якія апошні раз слухалі гучанне школьнага званка. Безумоўна, кожны з іх захавае ў памяці гэты святочны і ўрачысты момант, бо школьныя гады пакідаюць самыя светлыя і шчымлівыя ўспаміны ў кожнага з нас.\nМенавіта пра гэта ў сваім прывітальным слове, адрасаваным выпускнікам, педагогам і бацькам гімназіі № 36 Мінска, гаварыла намеснік міністра адукацыі нашай краіны Раіса Станіславаўна Сідарэнка:\n“Паважаныя бацькі, дарагія дзеці! Вось і наступіў той дзень, якога вы так доўга чакалі, і вас перапаўняюць эмоцыі. Першы іспыт у жыцці, першае расчараванне, першая памылка, першая перамога — усё гэта было ў сценах любімай гімназіі.\nЗаканчваецца этап школьнага жыцця. Упэўнена, што ўсе выпрабаванні і экзамены, якія для вас рыхтуе жыццё, вы пройдзеце дастойна і выйдзеце пераможцамі. Калі глядзіш на нашу моладзь, узнікае думка, што будучыня наша ў надзейных руках, у руках выхаваных намі дзяцей. Паважаныя калегі, дзякуй вам за тыя гадзіны, дні і гады, якія вы пражылі разам са сваімі выпускнікамі. Са святам вас, паважаныя сябры!”\nСапраўды, няма ў жыцці больш важнага часу, чым пара вучнёўства. Менавіта за школьнай партай чалавек набывае патрэбу і ўменне мысліць, радасць пазнання і творчасці. Дырэктар гімназіі Андрэй Валер’евіч Стрыгельскі з гордасцю адзначыў, што выпускнікі іх гімназіі падрыхтаваны да жыцця. Са сцен гімназіі № 36 Мінска ў дарослае жыццё выходзяць два адзінаццатыя класы.\nАдзінаццаць гадоў іх песцілі, вучылі, выхоўвалі настаўнікі школы і рабілі гэта прафесійна і ад душы. За вернасць педагагічным ідэям і высокі прафесіяналізм ім дзякавалі ўсе: і выпускнікі, і бацькі, і адміністрацыя гімназіі. Сёння ж іх перапаўняе радаснае шкадаванне: са сцен школы сыходзяць іх дзеці, якія за 11 гадоў сталі дарослымі і разумнымі.\nВось яны стаяць у рад, такія прыгожыя і ўрачыстыя. Вось яны чытаюць вершы на развітанне, а вось кружацца ў школьным вальсе і пускаюць рознакаляровыя шарыкі ў неба. А вось у гонар выпускнікоў выступае народная артыстка Беларусі Ірына Дарафеева! А вось з іншага кутка гімназічнага двара на адзінаццацікласнікаў захоплена паглядаюць першакласнікі. Значыць, радасны сум педагогаў хутка зменіцца захапленнем і новымі вучнёўскімі адкрыццямі. І гімназія зноў ажыве.\nТакую ж урачыстасць і лёгкі сум учора адчувалі ў школах па ўсёй краіне. Сёлета ў рэспубліцы працавалі больш за 3000 агульнаадукацыйных навучальных устаноў. Гэты навучальны год заканчвае больш за 950 тысяч вучняў, з іх 90,7 тысячы дзевяцікласнікаў і 57,4 тысячы навучэнцаў 11-х класаў, для якіх учора завяршылася школьнае жыццё. Наперадзе выпускныя экзамены і ўступная кампанія. Са святам сталення вас! І ні пуху ні пер’я!


Калі на вуліцах Мінска з’явіцца суперсучасны швейцарскі трамвай\nЛiпень. Мiнск. Мяцеліца\nОпубликовано: 27.07.2017 08:02:12\nУ апошні час жыхары і госці Мінска маглі бачыць на вуліцах горада футурыстычнага выгляду ярка-жоўтыя вагоны. Але гэта не трансформер, які сышоў з кiнаэкранаў, а мадэль самага новага 27-метровага трохсекцыйнага трамвая В85300М «Мяцеліца» вытворчасці завода «Штадлер Мінск». Яго сабралi ў Фаніпалі, i хутка ён будзе пастаянна хадзiць па нашых вулiцах. А пакуль тэставую эксплуатацыю электрамашыны праводзіць Мiнскі трамвайны парк.\nKiраванне адным пальцам\n— Кіраваць новымі трамваямі будуць толькі вопытныя вадзіцелі першага класа, — у гэтым цалкам упэўнены начальнік тэхнічнага аддзела філіяла «Трамвайны парк» КУП «Мінсктранс» Максім Каральчук.\nСупрацоўнікі завода «Штадлер Мінск» сумесна з трамвайным паркам навучаюць персанал абслугоўваць і рамантаваць складаную тэхніку, дапамагаюць вадзіцелям асвоіць канструктыўныя асаблівасці новага трамвая, каб тыя ўмелі аператыўна ўстараняць магчымыя здарэнні на лініі.\nНізкападлогавы вагон дадаткова абсталяваны пляцоўкай для інвалідаў.\nНіна Кунец, вадзiцель трамвая з 37-гадовым стажам, пачынала свой працоўны шлях яшчэ, як яна жартуе, на «дагістарычных вагонах МТВ» — старых машынах з цалкам ручным кіраваннем. Зараз яна кіруе адзінай у краіне, ды і ў свеце, мадэллю трамвая АКСМ743 вытворчасці завода «Белкамунмаш», які дзякуючы сваёй унікальнасці завочна варты месца ў запланаваным музеі грамадскага транспарту Мінска. А пакуль ён самааддана працуе на самым загружаным маршруце № 6 Зялёны Луг — Серабранка, па якім хутка пойдзе i «Мяцеліца». Адбудзецца пуск ўжо на гэтым тыдні — адразу пасля адладкі файлаў інфармацыйнай сістэмы пабудовы маршрутаў. З максімальнай загрузкай у 250 пасажыраў «Мяцеліца» дазволіць прадуктыўна працаваць у напружаных умовах у гадзіны пік.\nНіна Кунец дзеліцца ўражаннямі ад навiнкi:\n— Кіраваць «Мяцеліцай» адно задавальненне, мне нават і не мроілася, што калі-небудзь буду працаваць на такiм камфортным вагоне. Там зручнае кіроўчае месца, у трамвая хуткія разгон і тармажэнне, плаўнасць і адносная бясшумнасць ходу. Кіраванне можна ажыццяўляць адным пальцам».\nНеонавае падсвятленне салона хутчэй стыльны штрых, чым функцыянальная дэталь.\nНацісні на кнопку — атрымаеш вынік\nАдна з галоўных асаблівасцяў новага трамвая – адчыненне дзвярэй з салона націскам адмысловай кнопкі.Вадзіцелі пакуль не мелі спраў з такой сістэмай, ды і пасажырам прыйдзецца прывыкаць да таго, што у нашпігаваным электронікай трамваі дзверы трэба адкрываць самастойна.\nХвалявацца наконт таго, што бяздушная аўтаматыка можа нашкодзіць пасажыру, не варта. Падчас тэставай абкаткi сістэма бяспекі спрацоўвала безадмоўна – заціснуць дзвярыма канечнасць не атрымаецца, нават калі задацца такой мэтай. Сярод іншых электронных асістэнтаў вадзiцеля ў «Мяцеліцы» ўстаноўлена прадвiнутая сістэма відэaрэгістрацыі: восем камер у салоне і па адной у кожнай з дзвюх кабін, а карцiнка выводзіцца на асобны экран прыборнай панэлі.\nПрадугледжаны месцы як для звычайнай, так і для USB-зарадкі гаджэтаў.\nВялікай перавагай новага вагона з'яўляецца і тое, што ў яго па чацвёра дзвярэй з кожнага боку, а не трое, як у тых, што цяпер стаяць на «ўзбраенні». Дадатковыя дзверы на самай справе моцна ўплываюць на хуткасць пасадкі і высадкі, бо асноўная маса пасажыраў запасіцца каля дзвярэй. Кандыцыянерам у кабіне транспарту сёння нікога не здзівіш, але ў «Мяцеліцы» ён усталяваны і ў салоне.\nАднак мінчанам пакуль рана радавацца. На дадзены момант дакладнай пэўнасці аб масавым укараненні «Мяцеліцы» ў транспартную сістэму Мінска няма. «Мінсктранс» пакуль заключыў дамову з заводам «Штадлер Мінск» толькі на вопытную трохмесячную эксплуатацыю новага трамвая, па выніках якой Гарвыканкам ужо будзе прымаць рашэнне аб закупцы дадзенай мадэлі.


Дэманстрацыя салідарнасці без затрыманняў\n24.08.2007 / 13:10\nАкцыя пратэсту супраць пазапраўных затрыманьняў і зьбіцьця маладых актывістаў апазыцыі прайшла ўчора ўвечары ў сталіцы, на скрыжаваньні вуліц Няміга і Гарадзкі Вал.\nАкцыя пратэсту супраць пазапраўных затрыманняў і збіцця маладых актывістаў апазіцыі прайшла ўчора ўвечары ў сталіцы, на скрыжаванні вуліц Няміга і Гарадскі Вал.\nКаля 20 чалавек разгарнулі расцяжку «Пакуль ты сядзіш дома, яны збіваюць дзяўчынак» і плакаты, на якіх была інфармацыя аб падзеях, што адбываліся 16 жніўня, адначасова мінакам раздавалі улёткі. Нагадаем, у той дзень амапаўцы разагналі акцыю салідарнасці з палітвязнямі і жорстка збілі некаторых яе ўдзельнікаў. Адна з актывістак кампаніі «Jeans — за свабоду», Таццяна Цішкевіч дагэтуль находзіцца ў 9 мінскай лякарні. Акцыя доўжылася каля 15 хвілін і завершылася без затрыманняў


«Хлопцы Пасялковыя», народныя нашы | Учреждение СМИ «Редакция Хотимской районной газеты»\nДалёка не кожны раён Беларусі можа пахваліцца наяўнасцю шматлікіх фальклорных і вакальных калектываў са званнем «Народны». Гэта кажа, як аб унікальнасці і самабытнасці культурнай спадчыны Хоцімшчыны, так і высокім узроўні майстэрства і прафесіяналізму работнікаў сферы культуры. Да нядаўняга часу народных ансамбляў у Хоцімску было дванаццаць. І вось у канцы лістапада бягучага года калегіяй Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь прынята рашэнне аб прысваенні высокага звання яшчэ аднаму хоцімскаму вакальнаму калектыву.\nКаля сямі-васьмі гадоў таму ўдзельнікі народнага ансамбля «Пацеха» Хоцімскага РЦК Валерый Жадан, Дзяніс Шалганаў і Віталь Нікульчанка сталі выконваць на канцэртах песню «Люба». Трыо адразу палюбілася гледачам. Іх асобнага выступлення чакалі і цёпла прымалі. Паступова ў рэпертуары сталі з’яўляцца новыя песні, і ўдзельнікі трыо задумаліся аб стварэнні свайго асобнага праекта. Так безназоўнае трыо атрымала назву – «Парни поселковые».\nЗа тэрмін свайго існавання мужчынскае вакальнае трыо прыняло ўдзел у велізарнай колькасці канцэртаў, святочных мерапрыемстваў, святаў, як у Беларусі, так і за яе межамі. І што характэрна, першай значнай узнагародай хоцімскіх артыстаў стаў Падзячны ліст Міністэрства культуры Растоўскай вобласці Расійскай Федэрацыі за ўдзел у Міжнародным фестывалі «Садружнасць». У далейшым «Парни поселковые» стануць неаднаразовымі дыпламантамі і пераможцамі міжнародных, рэспубліканскіх і рэгіянальных фестываляў, аглядаў-конкурсаў. Будуць выступаць не толькі ў статусе ўдзельнікаў, але і запрошаных гасцей.\nВакальны ансамбль актыўна прапагандуе беларускую народную песню. Рэпертуар калектыву разнастайны і пастаянна абнаўляецца. Гэта не толькі народныя беларускія і рускія песні, апрацоўкі, эстрадныя, аўтарскія песні. Таксама практыкуецца выкананне песень Хоцімшчыны. Трыо адрозніваецца сваім непаўторным почыркам, імкненнем да новай арыгінальнай трактоўцы выканання музычнага матэрыялу, беражліва захоўвае лепшыя традыцыі беларускай музычнай спадчыны, якая ўзбагачае змест канцэртных праграм, дапамагае заставацца верным духу народнай творчасці, служыць асновай сапраўднага прафесійнага мастацтва.\nНацыянальны каларыт, сваеасаблівасць, шчырасць і тэмперамент, гумар – гэта ўсё знаходзіць адлюстраванне ў праграмах народнага мужчынскага вакальнага ансамбля «Хлопцы Пасялковыя».\nТак, з нагоды прысваення звання калектыў унёс змены ў афіцыйную назву. Рускамоўны варыянт «Парни поселковые» ў мінулым, цяпер толькі «Хлопцы Пасялковыя». Але ад змены назвы не зменіцца галоўнае – любоў да сваёй справы, талент і жаданне дарыць людзям радасць і добры настрой.


Як правільна прасвідраваць бетонную сцяну дрылём - Блог пра інструменты\n› Блог пра інструменты › Стандартныя\nЯк правільна прасвідраваць бетонную сцяну дрылём\nУ сучасных пабудовах, як правіла, сцены і столі з'яўляюцца бетоннымі. Рана ці позна можа паўстаць неабходнасць, напрыклад, павесіць паліцу свяцільня або пры рамонце абшыць сцены гіпсакардон, тады ўзнікае праблема, як прасвідраваць бетонную сцяну дрылём.\nСхема свідравання бетоннай сцяны.\nСкладанасць у свідраванні можа ўзнікнуць з-за шэрагу прычын. Па-першае, структура бетонных панэляў з'яўляецца неаднароднай і ў іх склад уваходзіць жалезная арматура, цэментава-пяшчаныя растворы і друз, што прыводзіць да цяжкасці свідравання. Па-другое, бетон валодае высокай трываласцю і яго вельмі цяжка апрацоўваць.\nЧым свідруюцца сцены з бетону?\nПерш чым прыступіць да выканання работ, важна вызначыцца, якім свідравальны прыладай лепш выканаць працу. Выбар, вядома, невялікі, бо існуе два віды бурэння сцен:\nПерфаратар лепш справіцца з гэтай працай, так як яго функцыяй з'яўляецца менавіта прабіўка бетонных або каменных паверхняў. Выкарыстоўваючы гэты інструмент, можна прарабіць адтуліны вялікага перасеку, а вось нават самая якасная ўдарная дрыль не здольная прасвідраваць адтуліны больш за 12 см.\nСхема прылады свердзела.\nАле калі трэба свідраваць пенобетонные сцены, аптымальнай будзе менавіта дрыль, так як перфаратар проста раскрышыць паверхню.\nПры працы з бетоннымі сценамі катэгарычна нельга ўжываць ненаціскных дрыль, таму што гэта будзе бессэнсоўным, да таго ж можна сапсаваць інструмент.\nКалі маецца зрабіць усяго некалькі дзірак і адсутнічае перфаратар, не варта яго з-за гэтага набываць, можна абыйсціся і дрылём. Калі мае быць вялікая праца, то купля перфаратара непазбежная.\nУ выпадку калі неабходна ўсё-ткі працаваць дрылём, важна не забываць, што трэба выкарыстоўваць победитовое свердзел па бетоне і менавіта з наканечнікам, пакрытым цвёрдасплаўным складам.\nАлмазныя свердзела і іншыя прыстасаванні\nНа прылаўках крам часам можна знайсці мадэль колцавых свердзелаў з алмазным наканечнікам. Такія вырабы прызначаюцца для свідравання велізарных адтулін перасекам да 25 см. Важна ўлічыць, што падобныя прыстасаванні каштуюць дорага, у сувязі з гэтым для хатняга ўжывання іх не варта набываць.\nПры ўзнікненні неабходнасці прарабіць адтуліну пад разетку або выключальнік можна ўжыць каронкі, прызначаныя для бурэння бетону. Рэжучая частка па акружнасці мае ўніверсальныя напайки з цвёрдасплаўнымі металаў.\nПадобныя элементы маюць перасек ад 35 да 120 мм, але вялікім попытам карыстаюцца вырабы перасекам 68 мм, так як менавіта яго маюць разеткі і выключальнікі. Калі вырабляецца бурэнне каронкай, то важна не забываць выключыць функцыю ўдару перфаратара. Гэтым прыладай свідруюцца адтуліны, глыбіня якіх складае максімум 15 см. Пры неабходнасці большай глыбіні рэкамендуецца прымяніць асадку-падаўжальнікам.\nАналагічныя каронкі прадаюцца і для электродрелей. Яны адрозніваюцца ад ранейшых тым, што замест напайки яны абсталяваны напыленнем карбідных-вальфрамавага сплаву. Вартасці такога прылады ў тым, што калі бетонныя сцены абкладзены кафлянай пліткай, то замяняць асадку няма сэнсу, бо яна добра свідруе і кафлю, і бетонныя паверхні. Але трэба не забываць, што такія прыстасаванні могуць прымяняцца для дрылёў магутнасцю вышэй за 1000 Вт.\nЧасцей за ўсё для працы перфаратарам ўжываюць буры, перасек якіх мае межы ад 4 да 80 мм. Многія сутыкаюцца з праблемай правільнасці падбору дыяметра свердзела. Але разумней за ўсё пры куплі перфораторного прылады варта набыць і камплект свердзелаў для бетону. Але і якасны камплект каштуе немалых грошай, у сувязі з гэтым неабходна падбіраць перасек такое ж, як і ў дзюбеля, прызначанага для гэтай мадэлі.\nПрактычныя парады майстроў\nУсім вядома, што бетонная сцяна і ўсе падобныя канструкцыі маюць трывалыя якасці і цяжка свідруюцца, бо часцей за ўсё пры працы можна натрапіць на друз, які ўваходзіць у бетонны склад, з якога выраблены сценавыя і потолочные канструкцыі. Адтуліны ў бетонных плітах пры будаўніцтве вырабляюцца досыць часта:\nпры аздобных працах;\nпры мантажы убудаванай мэблі;\nпры ўсталёўцы кандыцыянераў;\nпры прыладзе электроразводок;\nпры мантажы сантэхнічных прылад.\nПадчас дробнага бытавога рамонту можна абыйсціся просты электродрелью, ня абсталяванай ўдарнай функцыяй.\nЗавострыванне свердзелы па бетоне.\nДля гэтага ў працэсе ўкаранення победитового свердзела ў бетонную паверхню перыядычна трэба раздалбливать бетон мыслікам з металу, які павінен адпавядаць перасеку адтуліны. Яго ўжываюць, калі пры свідраванні электрадрэль пачынае заставацца ў бетоне. Тады і змяшчаюць мыслік ў адтуліну і па ім б'юць, выкарыстоўваючы пры гэтым малаток або кувалду, што дапамагае раздрабніць ўшчыльненыя месцы і глыбей пракрасціся. Але мыслік пры гэтым трэба злёгку пракручваць, а далей можна ізноў прыступіць працаваць ненаціскных дрылём.\nГэтыя маніпуляцыі варта працягваць да таго часу, пакуль адтуліны не дасягнуты патрэбнай глыбіні. Такі метад вельмі працяглы, але для некалькіх дзірак прыдатны.\nВядома, можна скарыстацца і універсальнымі свердзеламі з алмазнымі наканечнікамі. Яны выдатна справяцца з металам, друзам, а таксама з бетоннымі канструкцыямі. Але важна ўлічыць, што яны падыходзяць толькі на звычайную дрыль або прылада з адключаным рэжымам вібрацыі. Выкарыстоўваючы ў працы алмазныя свердзела, варта памятаць, што яны ў працэсе працы патрабуюць астуджэння.\nАле добрага эфекту бурэння можна дамагчыся, ужываючы дрыль-перфаратар. Яе перавагі ў сумяшчэнні функцый вярчальнага руху з зваротна-паступальным рухам. Пры свідраванні такой дрылём кончык свердзела здольны разбіць бетонны склад, і працэс свідравання будзе найменш працаёмкім.\nНекалькі нюансаў, як прасвідраваць бетонную сцяну\nПерад тым як прасвідраваць бетонную сцяну, неабходна ўсталяваць свердзел ў патроне дрылі. Але для пачатку важна пераканацца, ці няма ў ім іншародных прадметаў. Калі такія маюць месца, іх неабходна выдаліць мяккай рыззё, каб пазбегнуць праблем пры далейшай працы. Такім чынам, усталёўваючы яго ў патрон, важна прасачыць, каб яно правільна размясцілася - пад прамым вуглом і хвосцік увайшоў да ўпора.\nСхема прылады перфаратара для свідравання бетону.\nПершая цяжкасць, якая можа адбыцца пры свідраванні бетоннай сцяны, гэта ўпор у жалезную арматуру. У гэтай сітуацыі арматуру прабіваюць мыслікам і далей працягваюць свідраванне. Пры працы ударнай электродрелью з падобнай цяжкасцю можа справіцца і свердзел па метале.\nВажна ўзяць на нататку, што пры працы маламагутным прыладай (бо ён не разлічаны на працяглую працу) неабходна праз 15 хвілін даць дрылі адпачыць 10 хвілін. Гэтага часу будзе дастаткова для астуджэння прылады і бетоннай сцяны. Перш чым прыступіць да наступнай працы, свердзел рэкамендуецца намачыць вадой, што значна павялічыць тэрмін яго службы.\nБываюць выпадкі, калі пры свідраванні адтулін з другога боку сцяны адколваюцца кавалкі тынкоўкі. Пры такіх праблемах трэба паменшыць абароты свідравання для зніжэння вібрацыі. Вядома, праца ў такім тэмпе зойме нашмат больш часу, але затое захаваецца цэласнасць сцены.\nІншая праблема, якая можа ўзнікнуць, калі захрасае свердзел ў сцяне. Ні ў якім разе нельга спрабаваць атрымаць яго шляхам расхіствання інструмента, паколькі такім чынам можна Абломаў яго канец. У гэтай сітуацыі адлучаецца перфаратар, у яго ўстаўляюць свердзел меншага памеру і пачынаюць высвідроўваюцца застопоренный элемент, але стараюцца не дакранацца яго.\nПры правільным падборы прылады і камплектавалых можна дамагчыся якасных адтулін нават у бетоннай сцяне. Але папярэдне трэба набыць крыху практыкі і тэорыі, тады праца не створыць клопатаў.\nПредыдущаяЯкі зварачны апарат лепш выбраць\nСледующаяЯк вырабіць самаробную цыркулярцы\nКатэт звычайнага зварнога шва\nПравільная завострыванне нажа\nЯк зрабіць сталярныя шрубцынгі сваімі рукамі\nЧым і як лепш свідраваць бетон\nЯк зрабіць цыркулярны стол сваімі рукамі\nЗарядка для бытавога шуруповерта\nЯк самастойна памяняць патрон на дрылі\nЗборка ручной лябёдкі сваімі рукамі\nЯкі паяльнік выбраць для дома\nЯк праводзіцца паверка нівеліра


28 кастрычнік 2011, 11:13\nМікола Гусоўскі. Песьня пра зубра (пер. Язэпа Семяжона)\nМікола Гусоўскі. Песьня пра зубра (пер. Натальлі Арсеньневай)\nУ 1921 годзе трапным стрэлам са свайго манліхера палясоўшчык Барталамей Шпаковіч забіў апошняга зубра ў Белавескай пушчы. Наўрад ці Шпаковіч пра гэта здагадваўся, калі націскаў на курок – а як даведаўся, дык, пэўне, ня надта засмуціўся. Падумаеш – зубр. Плакаць па ім, ці што. Яшчэ, мусіць, і ганарыўся, прыяцелям распавядаў. Фоткі паказваў. Паненкі вохкалі і прасілі падрабязнасьцяў. Невядома, ці чытаў Шпаковіч Гусоўскага – але гэтая паляўнічая ўдача аказалася быццам адмыслова прымеркаванай да чатырохсотай гадавіны стварэньня “Песьні пра зубра”, паэмы, напісанай у 1522 годзе. Сваім стрэлам палясоўшчык нібы паставіў кропку ў творы: пасьпявалі – і хопіць.\nВось так: цалкам магло здарыцца, што сёньня “Песьня пра зубра” чыталася б намі ўжо зусім інакш – як аповед пра дыназаўраў і мамантаў. І эмблемаю МАЗу быў бы ня горды пушчанскі асілак, а, напрыклад, бабёр. Але, як вядома, зубрам пашанцавала – ацалелых асобінаў, якіх у сьвеце заставалася ўсяго некалькі дзясяткаў, вырашылі ўратаваць ад зьнішчэньня. Зубр зноў пасяліўся ў Белавежы, не падазраючы, які ён люты зьвер, і зноў, як і чатырыста гадоў таму, “княжацкі ўказ пад пагрозай адказнасьці строгай не дазваляе зьнішчаць ні зубрыцаў, ні моладзь” – і гэтак далей. Ну, хіба што замежны турыст добра заплаціць князю валютай за магчымасьць пастраляць па зубрах. Адчуць сябе, так бы мовіць, пушчанскім супэрмэнам, “акунуцца ў атмасфэру сярэднявечча”.\nТытульны аркуш кракаўскага выданьня 1523 г.\nІ гэта ў пэўным сэнсе лягічна. Бо гісторыя стварэньня паэмы такая: апынуўшыся ў Рыме ў складзе пасольства ВКЛ, Мікола Гусоўскі, былы паляўнічы, чалавек з паэтычнай душой і вокам як прыцэл мушкета, трапіў неяк на бой быкоў. Цяпер гэтая забава называецца ў Італіі кальча, і ногі ў быкоў сталі нейкія задужа валасатыя – эвалюцыя, што паробіш – а тады проста побач з Ватыканам ладзілася карыда, і сам папа нічога ня меў супраць. Паназіраўшы за крывавай дзеяй, нехта з пасольскіх кажа: “Як у нас на зубрынай аблаве”. “Дакладна”, – пагаджаецца Мікола і распавядае, “як і ў нас у змаганьні зацятым адольваюць дужага зьвера”. Гусоўскага слухаюць з захапленьнем і не марудзячы даручаюць яму скласьці на лаціне паэму пра зуброў, каб прэзэнтаваць яе ў апостальскай сталіцы. Вывераны піяр-ход, які закліканы забіць ня толькі віртуальнага зубра, але і адразу некалькіх неабходных для пасольскай кухні зайцоў: будучая паэма мелася пацешыць мясцовых вяльможаў, заахвоціць іх да супрацоўніцтва, абудзіць у іх цікавасьць да далёкай “паўночнай” краіны і павагу да яе, абвергнуць недарэчныя міты – карацей, паслужыць рэкляме дзяржавы і зьнешнепалітычнай прапагандзе. Мяркую, меў рацыю Ўладзімер Арлоў, які ў аповесьці “Час чумы” кажа вуснамі пасла ВКЛ, які размаўляе з Гусоўскім: “Мы даўно адкрылі для сябе Захад, і даўно ўжо прысьпела пара паказацца на людзях самім”. Не сказаць, што Гусоўскі быў задаволены сваім сачыненьнем: “Лепш бы ты сам пісанінай, чытач мой, заняўся…” – але за справу бярэцца безь пярэчаньняў, бо нездарма яго ў пасольства ўзялі, мысьленьне ён мае дзяржаўнае.\nПаштовая марка, 1996\nЗдрабнелі дзяржаўныя мужы за апошнія чатырыста гадоў… Уявім сабе, што дзеяньне адбываецца ў нашы дні. Супрацоўніку якой-небудзь з раскіданых па сьвеце чырвона-зялёных амбасадаў даручаюць тэрмінова напісаць для замежнікаў паэму пра Беларусь – па-ангельску. Ці наважыўся б хтосьці? Моцна сумняваюся. Безнадзейна. Ён бы і па-беларуску ня здолеў два радкі зрымаваць, гэты дыплямат праз два “п”, выпускнік акадэміі кіраваньня, лукамолец з вачыма прастытуткі і манерамі кішэннага злодзея. Вядома, можна было б пашукаць якога прафэсійнага паэта, здольнага ўзяцца за такую адказную справу – але ўсе паэты ці ў апазыцыі, ці ў эміграцыі. Ці наогул у турме. Можна, канечне, замовіць опус і білірубінаву, але ёсьць рызыка, што білірубінаў зноў сядзе на свайго любімага фаянсавага канька. Вось і даводзіцца цяперашнім пасольскім людзям задавальняцца стварэньнем вэрлібраў кшталту “Што для вас ня можа зрабіць консул РБ”. А Беларусь пачакае.\nЗрэшты, сам Гусоўскі супраць моцнай рукі і рукавіцаў з вожыка нічога ня меў. Як і кожны паэт рэнэсансу, ён марыў пра добрую, цэнтралізаваную, магутную і справядлівую ўладу – наколькі ўлада наогул можа быць справядлівай. Князь Вітаўт у паэме – зубр найвышэйшай якасьці, хоць на выстаўку сельскагаспадарчую вядзі: і пра прыплод клапоціцца, і тэрыторыю дзе трэба пазначыць, і зубрыцаў у крыўду ня дасьць, і варожыя вантробы рагамі ўспароць ніколі ня супраць. Гусоўскі шчыра захапляецца ўладкаваньнем жывёльнага сьвету – у апісаньні паэта сьвет гэты паўстае нейкай ідэальнай фашыстоўскай дзяржавай, пераняць законы якой людзям было б няблага.\n“Кожны ж – за гурт і за ўсіх, беспарадкаў – ніякіх.\nДужы са слабым уладай дзяліцца ня стане”...\n“Права царова ў чародах на пашы і ў спрэчках\nДаў яму вопыт, набыты магутнаю сілай,” –\nпіша паэт ці то пра зубра, ці то пра Вітаўта, а потым з уздыхам салютуе нашчадкам:\n“Пад сонцам ніводнай хвіліны\nБез барацьбы на зямлі не было і ня будзе”.\nЗубр у Гусоўскага атрымліваецца сапраўднай пачварай. Хто яго ведае, магчыма, і насамрэч цяперашнія зубры жахліва дэградавалі празь нейкі цьмяны капрыз прыроды – бо яны ж проста бледныя копіі колішніх монстраў, кастраты і карлікі, пародыі на былых крыважэрных волатаў. Спачатку Гусоўскі спасылаецца на Плінія: “Лютасьцю, злосьцю і сілай роўнага зьверу ня знойдзеш лясному асілку”. А потым і сам апісвае крыважэрнасьць зубра – ад аднаго позірку гэтага монстра разрываюцца сэрцы некаторых надта ўжо ўражлівых паляўнічых. Васіліск, а не парнакапытнае. А можа, гэта перакладнік нешта наблытаў? Кажуць, што чытаць трэба пераклад Шатона, які адзіны здолеў прыручыць элегічны двуверш. Але ў мяне Семяжон. У прадмове перакладчык мераецца зь немцамі бібліямі і такарнымі станкамі і палохае чытача, каб не спадзяваўся асабліва на добрую чытанку, рознымі суворымі сэнтэнцыямі:\n“Пагоня за вонкавай, літаральнай дакладнасьцю дае самыя згубныя вынікі… “\nЧасам сапраўды ствараецца ўражаньне, што ў “Песьні пра зубра” паэт піша пра нейкую іншую жывёлу. У гісторыі бывалі выпадкі, калі леў станавіўся сланом, а Нямеччына – Бізоніяй. Але ўсё вяртаецца на свае месцы, калі Гусоўскі мімаходзь кідае:\n“Зубр для людзей не страшны, не чапай – не зачэпіць”.\nНашто ж было чапаць зубра? Я ні ў якім выпадку не хачу мераць людзей ХVI стагодзьдзя сёньняшнімі меркамі (пагатоў мы ім, як высьветлілася, шмат у чым прайграем) – але рэч у жорсткасьці тагачаснага сьвету, хай гэта і была зара гуманізму. Гусоўскі з асалодай апісвае паляваньне на зубра, апісаньне яго займае большую частку паэмы – і ў гэтым паляваньні больш высакароднасьці, чым у стрэле Шпаковіча ці рымскай карыдзе, але менш, чым у сумленнай дуэлі. Больш сэнсу, чым у братазабойчай вайне, якую так ненавідзіць Гусоўскі, але менш, чым у адным зубрыным воку, якое наліваецца крывёй, калі бачыць сваіх крыўдзіцеляў. Паляваньне на зубра было для суайчыньнікаў Гусоўскага перадусім спортам – забойствам зуброў яны імкнуліся давесьці сабе і толькі сабе, што яны валадары прыроды. Ці можа забойства быць спортам? Толькі для нясьпелых, маладых драпежнікаў, якія толькі вучацца змагацца за сваё месца пад сонцам. Менавіта такімі і ўяўляе сваіх суайчыньнікаў Гусоўскі:\n“Мы яшчэ дзеці ў сьвеце хрышчоных і верым у казкі”.\nНя ведаю, як у каго, а ў мяне апісаньне паляваньня абуджае спагаду да зьвера. Тое, што робіць зь няшчасным паляўнічым зубр, цешыць – за зубра перажываеш і радуешся гэтаксама, як калі чытаеш пра посьпехі чачэнскіх інсургентаў: зьбітыя імі верталёты і падарваныя танкі. Паўстанцкая тэма тут дарэчы – Гусоўскі, мусіць, першы ў беларускай літаратуры выявіў партызанскую сутнасьць беларускага лесу. Але жорсткасьці ў паэме хапае і без удзелу зубра. “Чым растлумачыць сілу, што ў нас надаецца замовам і травам, песьні і магіі слова?” – з трывогай пытаецца аўтар, заклапочаны нязводным паганствам сваёй фармальна хрысьціянскай краіны. Гусоўскі даволі падрабязна апісвае, як абыходзіцца сьвет хрышчоных з падазронымі асобамі: топіць і спальвае жыўцом. І дадае:\n“Верце, у нас, у Літве, гэта ўсё – рэчаіснасьць”.\nГэта недвухсэнсоўнае пасланьне рымскім чытачам. Маўляў, апостальская сталіца можа стаць спакойна, усё пад кантролем.\nВокладка выданьня 1980\nЯ разумею, што тым, для каго я сьпяваю, праўда за ўсё даражэй… Так піша паэт-паляўнічы. Але ці можна стаць кітайцам, паглядзеўшы фільм з Брусам Лі? Ці здольны наогул літаратурны твор распавесьці праўду пра краіну? Ці зрабіла гэта “Песьня пра зубра” – або зь яе пачалася тая чарада абсалютна памылковых, фальшывых уяўленьняў Заходняй Эўропы пра Ўсходнюю як пра край жорсткі і не падлеглы разуменьню, край, ад якога лепш трымацца як мага далей (што не выключае ні спачуваньня, ні цікавасьці – да пэўнай мяжы). Але барані божа лічыць яе сваёй, гэтую рэзэрвацыю зуброў, кірыліцы і рускай мафіі. Бо яно ж як: карыда ў Рыме – гэта не вам ня дзікае паляваньне ў пушчы, гэта культурная спадчына. А ва ўсялякіх Вайсрусляндаў і Ўкраінаў лёс такі – купляць візы, прыяжджаць да цывілізаваных народаў і цешыць іх страшнымі байкамі. І Niccolo Hussoviani вашага не было нават у пасольскім штаце…\nУ канцы паэмы Гусоўскі піша мараль – куды ж безь яе. Як спагадлівы доктар, ён выпісвае на лаціне рэцэпт тым, хто ўжо набавіўся з зубрамі і хоча ісьці далей. Спынім забойствы. Пастырам будзь па-над паствай. Бі ў сваё звонкае слова, кніжнік. Бог ня выдасьць, зубр не парве – можа, і адгукнецца.\nПомнік у Менску


Вакцинация детей от 12 лет против COVID-19 началась в Лунинецком районе\nГлавная/Общество/Здоровье/Вакцинация детей от 12 лет против COVID-19 началась в Лунинецком районе\nСезон захворвання на ВРВІ і грып на фоне пандэміі каронавіруса можа справакаваць з’яўленне мікс-інфекцый: у такім выпадку чалавек рызыкуе захварэць дзвюма адначасова. Аб тым, чым небяспечна падвоенае заражэнне і як жывуць побач вірусы, гутарым з галоўным дзяржаўным санітарным урачом раёна Віталем Дзегцяровым:\n– Пры атацы грыпу і каронавіруса арганізм будзе адчуваць вялікую нагрузку. Пры гэтым адрозніць адзін ад аднаго даволі складана з-за падабенства сімптомаў. Улічваючы ўспрымальнасць людзей да двух захворванняў, у групе рызыцы знаходзяцца ўсе. Асаблівую небяспеку такія інфекцыі ўяўляюць для асоб са зніжаным імунітэтам. Лепшай прафілактыкай з’яўляецца вакцынацыя.\n– Ад чаго лепш засцерагчы сябе ў першую чаргу?\n– Распрацаваны механізм сумеснага правядзення вакцынацыі супраць грыпу і COVID-19 для тых, хто не хварэў і не быў прышчэплены ні ад аднаго з іх. Рэкамендацыя ў гэтым выпадку наступная: першапачатковае значэнне мае вакцынацыя супраць каронавіруса. Праз 14 дзён пасля завяршэння курса варта прышчапляцца ад грыпу. Пры жаданні можна зрабіць абедзве ў адзін дзень. Гэта дапушчальна, калі няма супрацьпаказанняў і пасля падпісання індывідуальнай згоды.\n– Летась чалавек праходзіў імунізацыю ад грыпу. Сёлета таксама патрэбна?\n– Адназначна. Па-першае, штамавы склад вакцын змяніўся, цыркулююць ужо іншыя вірусы, да сустрэчы з якімі імунная сістэма не гатова. Па-другое, важна памятаць, што поствакцынальны імунітэт непрацяглы і доўжыцца ад 6 да 12 месяцаў.\n– Наколькі мэтазгодна рэвакцынацыя супраць COVID-19?\n– Пацыенты могуць прайсці яе па жаданні. Выкарыстоўваецца вакцына “Спутник Лайт”, якой прышчэпліваюць моладзь ва ўзросце ад 18 год: студэнтаў, навучэнцаў каледжаў, прызыўнікоў, курсантаў. Пры наяўнасці дастатковай колькасці доз магчыма правядзенне рэвакцынацыі астатнім пацыентам.\n– Дзе можна зрабіць прышчэпкі?\n– Спачатку неабходна звярнуцца да ўчастковага ўрача-тэрапеўта. Для ўдакладнення парадку правядзення вакцынацыі можна патэлефанаваць з панядзелка па пятніцу па нумарах: у Лунінцы – 4-54-05, 8-029-174-96-98 з 8.00 да 18.00, у Мікашэвічах – 6-85-47 з 8.00 да 20.00, вяскоўцам – у сваіх амбулаторыях.\n– Калі на Лунінеччыне пачнуць вакцынацыю супраць каронавіруса для дзетак?\n– З панядзелка, 27 снежня. Свой дазвол для правядзення прышчэпкі сынам і дачушкам ва ўзросце ад 12 да 17 год павінны даць бацькі ці законныя прадстаўнікі. Дарэчы, у раён паступіла вакцына “CoviVac” расійскай вытворчасці. Яна распрацавана па тым жа прынцыпе, што і класічныя – ад воспы, поліяміеліту, адру і інш. У аснове ляжыць інактывіраваны вірус SARS-CoV-2. Такая ж платформа выкарыстоўваецца у дзвюх кітайскіх – Sinopharm і Sinovac. Яна таксама складаецца з двух кампанентаў, якія ўводзяцца з розніцай у 14 дзён.\nЛюбы чалавек, вакцынаваны ён ці не, можа выступаць у ролі пераносчыка віруса-ўзбуджальніка COVID-19. Вось чаму не страцілі актуальнасці тыя ж меры прафілактыкі, што і раней: сацыяльнае дыстанцыраванне і нашэнне масак. Як бы ні хацелася ад іх пазбавіцца, як бы яны ні надакучылі, сёння гэта няхай не адзіная, але важная мера, якая дапамагае зменшыць верагоднасць заражэння і грыпам, і каронавірусам.\nГутарыла Наталя Арашкевіч.\nВ Кожан-Городке сгорела хозпостройка с машиной (Лунинецкий район)\nКаманда "Лунінец" стала пераможцам турніру па міні-футболе


Jsp Няяўныя аб'екты\nГэтыя аб'екты ствараюцца JSP Engine падчас фазы перакладу (пры перакладзе JSP ў сэрвлета). Яны ствараюцца ўсярэдзіне метаду абслугоўвання , таму мы можам непасрэдна выкарыстоўваць іх у скриптлете без ініцыялізацыі і аб'яўляць іх. Ёсць усяго 9 няяўных аб'ектаў, даступных у JSP.\nНяяўныя аб'екты і адпаведныя ім класы:\nВыхад: Выкарыстоўваецца для напісання кантэнту для кліента (браўзэра). Ён мае некалькі метадаў, якія могуць быць выкарыстаны для правільнага фарматавання вываду паведамленні ў браўзэр і для працы з буферам.\nЧытайце поўную артыкул тут » OUT няяўнай аб'ект з прыкладамі .\nЗапыт: Асноўная мэта запыту няяўна аб'екта , каб атрымаць дадзеныя на старонцы JSP , якая была ўведзена карыстальнікам на папярэдняй старонцы JSP. Вырашаючы лагін і формы рэгістрацыі ў JSP мы часта падахвочвае карыстальніка запаўняць гэтыя дэталі, гэты аб'ект затым выкарыстоўваецца, каб атрымаць гэтыя уведзеныя падрабязнасці на іншай старонцы JSP (старонкі дзеяння) для праверкі і іншых мэтаў.\nЧытайце поўную артыкул тут » Запыт няяўна аб'екта з прыкладамі .\nАдказ: Гэта ў асноўным выкарыстоўваецца для modfying або delaing з адказам Спасланы на кліенце (браўзэр) пасля апрацоўкі запыту.\nЧытайце поўную артыкул тут » Response няяўнай аб'ект з прыкладамі .\nСесія: Гэта найбольш часта выкарыстоўваецца няяўнай аб'ект, які выкарыстоўваецца для захоўвання дадзеных карыстача , каб зрабіць яго даступным на іншых старонках JSP , пакуль актыўны сеанс карыстальніка.\nЧытаць поўны тэкст артыкула тут »Session няяўнай аб'ект з прыкладамі.\nУжыванне: Выкарыстоўваюцца для атрымання параметраў ініцыялізацыі прыкладання агульнагарадскога і падтрымліваць карысныя дадзеныя па ўсім дадаткам JSP.\nЧытайце поўную артыкул тут » Application няяўнай аб'ект з прыкладамі .\nВыключэнне: выключэнне няяўнай аб'ект выкарыстоўваецца ў апрацоўцы выключэнняў для адлюстравання паведамленняў пра памылкі. Гэты аб'ект даступны толькі для старонак JSP, які мае isErrorPage значэнне ПРАЎДА.\nЧытайце поўную артыкул тут » Exception няяўнай аб'ект з прыкладамі .\nСтаронка: старонка невідавочнае аб'ект уяўляе сабой спасылку на бягучы асобнік сэрвлета (пераўтварыць Servlet, генеруецца падчас фазы перакладу са старонкі JSP). Мы можам проста выкарыстоўваць гэта замест яго. Я не пакрыўшы яе падрабязна, так як ён рэдка выкарыстоўваецца і ня карысны няяўнай аб'ект пры пабудове прыкладання JSP.\nPageContext: Выкарыстоўваецца для доступу атрыбутаў старонкі, запыту, прыкладання і пра сеанс.\nЧытайце поўную артыкул тут » PageContext няяўнай аб'ект з прыкладамі .\nКанфігурацыя: Гэта аб'ект канфігурацыі сэрвлета і ў асноўным выкарыстоўваецца для атрымання доступу пры атрыманні інфармацыі аб канфігурацыі , такіх як кантэкст сэрвлета, імя сэрвлета, параметры канфігурацыі і г.д.\nЧытайце поўную артыкул тут » Config няяўнай аб'ект з прыкладамі .\nsays Винод кажа\nусе прыклады і змест, напісаныя на дадзеным сайце, з'яўляюцца вельмі карыснымі і лёгка understand..thnx для стварэння гэтага сайта