У чым розніца паміж асабістай пазыкай і крэдытнай картай? 2020\nУ чым розніца паміж асабістай пазыкай і крэдытнай картай?\nАсабістая пазыка і крэдытная карта - гэта два розныя прадукты, якія прапануе кожная фінансавая ўстанова. У абодвух ёсць свае перавагі і недахопы. Карыстальнік павінен разумець прызначэнне прадукту.\nЯго можна выкарыстоўваць у краме рознічнага гандлю або ў прадаўца. У залежнасці ад таго, які спосаб аплаты прымае крэдытная карта і якую суму транзакцыі можна выплачваць беспрацэнтна ў залежнасці ад цыклу разлікаў. Калі сума транзакцыі вышэй, яна можа быць канвертавана ў EMI. Аднак у кожнага банка ёсць свой мінімальны кошт транзакцыі (звычайна ад 2500 да 3000 USD), каб мець магчымасць выкарыстоўваць гэтую функцыю.\nАднаразовая сума будзе залічана кандыцыянеру кандыдата, і карыстальнік павінен будзе зрабіць плацеж у EMI. Заяўнік можа выбраць тэрмін паўнамоцтваў у адпаведнасці са сваёй мэтазгоднасцю. Асабістая пазыка можа быць выкарыстана для многіх мэтаў, шлюбу, абнаўлення маёмасці, транспартных выдаткаў, медыцынскіх выдаткаў і г.д. Вы можаце наведаць гэтую спасылку: https://www.hdfcbank.com/persona ... каб зразумець розніцу паміж крэдытнай картай і асабістай пазыкай\nАсабістыя крэдыты і крэдытныя карты - гэта абодва выгляду пазык, якія вы павінны пагасіць з працэнтамі. Аднак ёсць некаторыя адрозненні паміж імі.\n· Крэдытная карта прапануе пазычальніку ўсебаковую крэдытную лінію, з якой можна аплаціць розныя выдаткі. На карце ёсць ліміт, усталяваны ўладальнікам карты, які залежыць ад штомесячнага выкарыстання. Калі вы перавысіце свой крэдытны ліміт, вы заплаціце дадатковую плату на карце.\nІснуе верхняя мяжа, колькі вы можаце пазычыць кожны месяц, і вы павінны зрабіць як мінімум штомесячны плацеж на балансе. Шматлікія крэдытныя карты спаганяюць гадавыя зборы, але таксама прапануюць беспрацэнтныя льготныя перыяды, крэдытныя пераклады і бонусы.\nРозныя тыпы даступныя для розных мэтаў. Выбар правільнай карты, якая адпавядае вашым патрэбам, з'яўляецца важным момантам, які неабходна ўлічваць, перш чым падаваць заяўку на крэдытную карту.\n· Персанальныя крэдыты з'яўляюцца фіксаванай стаўкай. У дадатак да працэнтаў, вы можаце таксама заплаціць за рэгістрацыю, атрыманне, штомесячную плату або плату за перадаплату.\nАсабістая пазыка - гэта незабяспечаная шматмэтавая пазыка, якую вы можаце выкарыстоўваць для падтрымкі навучання дзіцяці, плана падарожжаў, абнаўлення дома, сямейнага вяселля або медыцынскага лячэння.\nВам не трэба дэпазітаваць свае актывы ў якасці забеспячэння, каб атрымаць асабістую пазыку. У залежнасці ад крэдытнай сітуацыі, працэнтная стаўка можа даходзіць да 30%. Тэрмін пагашэння можа складаць ад 1 да 5 гадоў.\nКрэдытная карта або асабістая пазыка - гэта толькі ваш выбар, заснаваны на патрабаваннях і тэрмінах. Выберыце правільны варыянт, які адпавядае вашым патрэбам і варыянтам пагашэння.\nУ чым розніца паміж выкананнем і рамкай?У чым розніца паміж утрыманнем і зместам? Прывядзіце, калі ласка, некалькі прыкладаў.У чым розніца паміж шоў і спектаклем?Якая розніца паміж валавым чэкам і адкрытым чэкам?У чым розніца паміж gksudo і gksu ў Ubuntu?У чым розніца паміж Prime Music і Amazon Music HD?У чым розніца плаўлення шакаладных цукерак і шакаладных чыпсаў, калі такія ёсць?


Канвертаваць Novacoins (NVC) і Сьера-Леонэ Leones (SLL) : Калькулятар абменнага курсу\nNovacoin (NVC) і Сьера-Леонэ Леонэ (SLL) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Novacoin і Сьера-Леонэ Леонэ пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 10 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Novacoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сьера-Леонэ Леонэ валюты па змаўчанні. Націсніце на Сьера-Леонэ Leones або Novacoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Novacoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сьера-Леонэ Леонэ гэта валюта, у Сьера-Леонэ (SL, СКВ). Сімвал NVC можа быць запісаная NVC. Сімвал SLL можа быць запісаная Le. Сьера-Леонэ Леонэ дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу the Novacoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Сьера-Леонэ Леонэ Апошняе абнаўленне 10 жнівень 2020 ад Yahoo Finance. NVC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. SLL каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Канвертаваць OmiseGOs (OMG) і Унцыі медзі (XCP) : Калькулятар абменнага курсу\nOmiseGO (OMG) і Унцыі медзі (XCP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта OmiseGO і Унцыі медзі пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад OmiseGO. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Унцыі медзі валюты па змаўчанні. Націсніце на Унцыі медзі або OmiseGOs канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe OmiseGO гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал OMG можа быць запісаная OMG. Сімвал XCP можа быць запісаная Cu Oz. Абменнага курсу the OmiseGO Апошняе абнаўленне 21 верасень 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Унцыі медзі Апошняе абнаўленне 17 верасень 2020 ад Лонданская біржа металаў. OMG каэфіцыент мае 15 ўважаецца лічбаў. XCP каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Новости: У Віцебску адбыўся "Кірмаш праектаў". - Гандляр\nУ Віцебску адбыўся "Кірмаш праектаў".\nЧалавек, Культура, Горад. Што паміж імі — кропкі ці коскі? Якім бачаць развіццё Віцебска яго жыхары і якія праекты ў галіне культуры ім цікавыя найперш? Менавіта гэта абмеркавалі падчас “Кірмашу праектаў”, зладжанага грамадскай культурніцкай кампаніяй “Будзьма беларусамі!”. Віцебская імпрэза зрабілася заканамерным працягам “Кірмашоў”, што прайшлі ў Гомелі і Магілёве, і грамадскай дыскусіі і прэзентацыі фестывалю беларускамоўнай рэкламы “Аднак” у горадзе над Дзвіной.\n— Мэта сённяшняй сустрэчы — дапамога ў праявах ініцыятывы тым, хто клапоціцца не толькі пра сваё, абмен кантактамі між людзьмі, якія шукаюць партнёраў для рэалізацыі праектаў у галіне культуры і якія змогуць разам зрабіць унёсак у паляпшэнне культурнага жыцця горада! — зазначыў вядоўца віцебскага “Кірмашу праектаў” Уладзімір Булаўскі.\nПра неабыякавасць грамады сведчыла як яе колькасць, так і якасць прэзентаваных ідэяй, а таксама каментароў і заўваг. Болей за пяцьдзясят віцяблян прыйшло ў гэты дзень у клуб “Паддашша”, які нядаўна аднавіў сваю дзейнасць, прадставіць свае праекты (сярод прысутных былі як зацікаўленыя ў рэалізацыі і пошуку партнёраў, так і актыўныя культрэгеры Віцебска, якія ацэньвалі прапановы).\nУ вітальным слове ад кампаніі “Будзьма беларусамі!” яе PR-мэнэджар Алесь Плотка расказаў пра мінулыя імпрэзы ў Гомелі і Магілёве і далейшыя планы “Кірмашу” — пра стварэнне вялікага банку ідэй, дзе любы ахвочы зможа далучыцца да ўжо гатовага праекту ці прапанаваць грамадзе свой. Ён нагадаў пра тое, што параўнаць праекты розных гарадоў заўжды можна на сайце budzma.org (Гомель; Магілёў; абмеркаванне гомельскіх праектаў у адмысловай суполцы ў “Вконтакте” ) і шчыра пажадаў кожнаму з праектаў зрабіцца такім жа народным, як месца іх прэзентацыі — культавы для Віцебска “Бітлз-клуб”.\nАгулам у Віцебску было прадстаўлена 11 праектаў. Гэта ідэі пра выданне каталога прац Аляксандра Салаўёва, модныя цяпер у Беларусі канцэпцыі брэндынгу роднага горада, конкурс сучасных беларускіх пісьменнікаў і паэтаў, выданне навукова-папулярных паштовак для аматараў і настаўнікаў гісторыі. Шчыра радавала і тое, што былі прапанаваныя праекты для розных па ўзросце мэтавых аўдыторый — ад сур’ёзнага “дарослага” канструктыўнага мастацтва да “Забаўлянак для Янкі” для самых маленькіх. Не засталіся без увагі тэмы дабрачыннасці (праект “Вялікая і добрая супольнасць”), кінамастацтва (праект cайта KINAPOSHUK і праграма падтрымкі маладых рэжысёраў) і сучасныя асветніцкія праекты (“Таямніцы Віцебска”, “Віцебск: папулярнае мінулае” і “Інфармацыйны гід па Віцебску”).\nАдразу пасля прэзентацый прагучалі прапановы выкарыстоўваць канкрэтныя пляцоўкі ад іх гаспадароў, а некаторыя з культмэнэджараў абмеркавалі магчымасць супрацы ў прыватнай размове. Зрэшты, узровень публічнасці ў працэсе падрыхтоўкі кожны абірае сам — галоўнае, каб вынік быў на карысць культуры горада.\n“Кірмашы праектаў" мяркуецца ладзіць не толькі ў абласных цэнтрах Беларусі. Калі вы маеце жаданне актывізаваць ініцыятыўных людзей у прапанаваным намі фармаце ў сваім горадзе, пішыце на razam@budzma.org — і мы зробім гэта разам!


Вялікае Княства Літоўскае » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Блогі » Жывая кніга Паўла Севярынца » Вялікае Княства Літоўскае\n23.10.2010, 14:41 | Жывая кніга Паўла Севярынца, БХД\nВКЛ – асноўная тоўшча беларускай гістарыяграфіі.\nУ сярэдзіне злавеснага трынаццатага стагодзьдзя орды мангола-татараў з глыбіняў Азіі рушылі на Захад, спусташаючы Бухару, Закаўказьзе, Паволжа й Уладзімера-Суздальскую Русь, і ў 1237-39 гг. падышлі да Дняпра. Амаль адначасна крыжацкія ордэны, укамплектаваныя рыцарствам з усяе Эўропы, рынуліся на Ўсход, скараючы вагнём і мечам Балканы, Польшчу, Прусію й Прыбалтыку, ды ў 1240-41 гг. зьявіліся на ўсходнеславянскім узьмежжы. Якраз у гэты момант у Міжмор'і, дзе ў страшным сутыкненьні павінныя былі сысьціся й захлынуцца крывёю дзьве супрацьлеглыя й такія сугучныя сілы Сярэднявечча, раптоўна ўзьнікае нябачная дагэтуль дзяржава. Перад ёй сьцішваецца Арда, спыняецца Ордэн, ёй прысягаюць навакольныя князі...\nТак эфэктна й уладарна пачалася больш чым 500-гадовая гісторыя Вялікага Княства Літоўскага.\nУ 1240-х гадох летапісную Літву – асыміляваныя славянамі балцкія землі вакол Наваградка – зьяднаў Міндоўг. Гедзімін у 1323 г перанёс сталіцу ў Вільню і далучыў да ВКЛ сёньняшнюю Летуву (Жамойць), Полацк, Менск, Тураў. Альгерд пашырыў абсяг Княства ўдвая, вызваліўшы ад татараў Украіну, прыяднаўшы Смаленск, Бранск, Чарнігаў і прымусіўшы Маскву плаціць даніну. Нарэшце, за Вітаўтам Вялікім ВКЛ – ужо найбуйнейшая краіна Эўропы ад Балтыкі да Чорнага мора, пад чыім пратэктаратам знаходзяцца Ноўгарад ды Цьвер, якому падпарадкоўваюцца і крыжакі, і Арда. ВКЛ – гегемон Усходняй Эўропы й фарпост цывілізацыі на азіяцкім даляглядзе.\nПасіянарны выбух – вось як гэта называецца. Перамогі на Сініх Водах у 1362-м й пад Грунвальдам у 1410-м, альгердава дзіда ля брамы Крамля, Мажайск як мяжа – за 130 км ад Масквы! – і паўвыспа Літоўская ў Крыме – усе гэтыя нацыянальныя рэкорды датуюцца якраз часамі ВКЛ.\nЯдро Вялікае Літвы склалі этнічныя беларускія землі. Беларусы занялі пануючае становішча ў канглямэраце ліцьвінскага насельніцтва. Беларуская мова зрабілася дзяржаўнаю й загучала скрозь ад Прыбалтыкі да Малдовы. Беларушчына напоўніла сабою ўсю Літву. Беларусь стала асновай ВКЛ – і гэта прадвызначыла сутнасьць вялікалітоўскага фэномэну ў сусьветнае гісторыі.\nНават для эпохі рэлігійнага Сярэднявечча ВКЛ – краіна ўнікальна хрысьціянская паводле свайго характару. Факты будуюць зь Вялікай Літвы XIV-XVI стст. храм унушальнае велічы:\n— Большасьць земляў была далучаная да ВКЛ мірам – і гэта ў эпоху, што жыла войнамі;\n— У дзяржаве кіраваў закон, шэдэўр юрыспрудэнцыі таго часу, правобраз эўрапейскіх канстытуцыяў – Статут ВКЛ;\n— Грамадзтва адрозьнівала талеранцыя ў сутоцы канфэсіяў. Тым часам як кантынэнт скаланалі рэлігійныя войны, інквізыцыя й варфаламееўскія ночы, ВКЛ абавязвала да верацярпімасьці нават караля Францыі;\n— Поўнае спрыяньне аказвалася габрэям, практычна ўраўнаваным у правох са шляхтай – уявіце сабе, сярод пандэміі антысэмітызму тых стагодзьдзяў!\n— ВКЛ згенэравала вунію паміж праваслаўнымі й каталікамі; пазьбегла як рэлігійнага фанатызму, так і акультызму, атэізму, разбэшчанасьці;\n— Палітычны лад ВКЛ набліжаўся да шляхецкай хрысьціянскай дэмакратыі– параўнайце з тагачаснымі эўрапейскімі манархіямі ці маскоўскай дэспатыяй!\n— Сплаў Рэфармацыі й Рэнэсансу спарадзіў фаервэрк рамантычнага і духовага мастацтва, музыкі, літаратуры – культуры Залатога веку;\n— ВКЛ сталася галоўнай друкарняй Сьвятога Пісьма й эпіцэнтрам эвангельскай місіі ва Ўсходняй Эўропе: Скарына пераклаў Біблію на беларускую, Фёдараў і Мсьціславец выканалі апостальскую ролю ў Расеі й на Ўкраіне, Радзівіл і Будны друкавалі дзесяткі выданьняў на лаціне й польскай для Захаду.\nШматвекавы храм беларускага Сярэднявечча стаіць упоравень з эўрапейскімі нацыянальнымі ідэямі першае велічыні – Нямеччыны, Ангельшчыны, Чэхіі, Швэдзіі – і адкрывае нам падмурак, якога не было ані ў Расеі, ані ў Амэрыкі. Замкі й палацы, магутнасьць і бляск магнатаў, вольная й шматлікая шляхта, магдэбурскае права ў гарадох, культурныя шэдэўры й высокамастацкае рамесьніцтва, тытаны веры й адухоўлены народ… ВКЛ, бясспрэчна, была адным з найбольшых посьпехаў хрысьціянскае Эўропы – мадэлью для цэлай цывілізацыі.\nВКЛ – абрэвіятура, якая адпавядае савецкаму клішэ-скароту "уключана". Тэксты пра ВКЛ сапраўды чытаюцца са шчоўканьнем уключальнікаў: ВКЛ! – і з адной толькі ўспышкай памяці азараецца ўся панарама сярэдневечнае беларускае гісторыі.\nВКЛ – матрыца беларускай пэрспэктывы. Вобраз максымальнага росквіту фармуе для наступных пакаленьняў ідэалы зьнешнепалітычнага, эканамічнага й культуровага разьвіцьця. Пункты, што пералічваюць вялікалітоўскія дасягненьні ў часе й прасторы, аўтаматычна робяцца кропкамі апоры для Беларусі ў будучыні.\nНастальгічныя згадкі пра "Літву", усе гэтыя "О, Літва, айчына!" – "Нарадзіўся я ліцьвінам", – "Літва харобрая" – генетычна ўсё яшчэ джаляць беларусаў жалем. Бо Літва – летуценьне нашае велічы. Літва – наша малітва ўдзячнасьці Госпаду Богу за мінулыя дабраслаўленьні. Але ня варта шкадаваць пра тое, што ВКЛ засталося адно пластом гісторыі.\nБо нас чакае Беларусь. Новая зямля. Сьвежая, сьветлая й чыстая, як аркуш белай паперы.\nРосквіт шляхецкай хрысціянскай дэмакратыі ў ВКЛ\nКалі ў сярэдзіне ХІІІ – пачатку ХІV стагоддзя ўладная сістэма ВКЛ яшчэ зазнае сужыццё полацкіх…\nauto insurance quotes 413131 cheap california auto insurance 8))) cheap car insurance hvm\ncheap auto insurance 3731 florida health insurance flicoc insurance auto auctions bkdlx life insurance quotes dwlzc\naccutane purchase babbve accutane 620 propecia zsouq phentermine without prescription %D non perscription generic cialis 455\nlevitra 684436 auto insurance quotes =-))) cheap car insurance wbxedq\nhome insurance ahjdbq state auto insurance wypn insurance for small business nep\ncialis 576712 Ventes de viagra nzpd viagra uao viagra economico >:-DD\npropecia 5103 buy levitra viagra mlqhh online auto insurance 072


Прыя Бэйнс. Імя ракі ў крыві\nФота: Баард Хэнрыксэн\nІмя ракі ў крыві\nЗнайсці новага любімага аўтара — заўсёды вялікае шчасце. Дзіўна ўсведамляць, што я ніколі б не даведалася, што ў мяне ёсць новая любімая аўтарка, калі б сама яе не перакладала. Бо чытаць на мове, з каторай я перакладала, я не ўмею. Воркшоп "Крытыкера" адбыўся для мяне святам супрацы і мовы. Пераклад і супраца немагчымыя без кампрамісаў і адно без другога. Шукаць найлепшы кампраміс — бадай, галоўная задача перакладу, таму я была вельмі радая раздзяліць яе з аўтаркай. Аказалася, што ў перакладзе вершаў галоўная мова — мова паэзіі: я перакладала не з нарвежскай на беларускую — я перакладала з паэзіі на паэзію.\nПрыя Бэйнc (нар. у 1995 г.) — нарвежская паэтка, рэдактарка часопісу "Abhivaykti", які публікуе пераважна літаратуру і мастацтва меншасцей. Прыя навучалася ў Акадэміі пісьменства ў Бергене і Школе аўтара "Forfatterskolen" у Капенгагене.\nДэбютная кніга Прыі "Med restene av mine hender" ("З рэшткамі маіх рук"), што вышла ў кастрычніку 2021, — паэтычны наратыў пра род. У ім Прыя асэнсоўвае сямейныя гісторыі, паходжанне і міграцыю. Героі Прыі — бацькі, сыны і дочкі, бясконцыя дзядзькі і цёткі, бабулі і дзядулі, са сваімі традыцыямі, забабонамі, сваім "пакінутым і здабытым" — знаёмыя мне, хоць я і яны прыйшлі ў вершы Прыі з розных культур. "Імя штодзённых спраў" у нашых мовах аднолькавае.\nтой з маіх дядзькаў\nякі памёр, памерлым і быў\nз'еў жменю ўгнаення\nі адразу ж знік\nцяпер ён жыве каменьчыкам\nу воку маёй маці\nсям'я поўная надзвычайных трагедый\nдобрыя дзядзькі разбіваюць скарбонкі\nкаб купіць таблеткі цёткам\nякія дрэмлюць на канапе\nзасынаючы іншы раз на ўвесь дзень\nяны купляюць свежыя гуркі, вялікія жмені мяты\nкупляюць маркі і пішуць лісты\nда сваякоў і былых каханак\nяны расказваюць ім пра зданяў\nякія ўрываюцца праз сцены\nды блукаюць па доме\nгэта турбуе цётак\nі яны варочаюцца ў сне\nдзядзькі пішуць пра доўгія паліто\nз кішэнямі поўнымі грошай\nпра тое як пахнуць грашыма падушачкі іх пальцаў\nкалі яны ўвечары кладуцца спаць\nмы не прыйшлі да згоды\nмы хацелі назваць цябе ўсім на свеце\nты магла б мець столькі імёнаў\nнават прынцэсы б зайздросцілі\nімя мяккага ды імя цвёрдага\nімя намі пакінутага ды імя здабытага\nімя ракі ў тваёй крыві ды імя божай праведнасці\nімя месяца ў нашых вачах ды імя каменьчыка ў тваім чаравіку\nімя штодзённых спраў ды імя ночы, калі ты нарадзілася\nімя мужчыны, які павесіўся ў садзе, ды імя божай міласэрнасці\nімя жанчыны, якая кінулася ў агонь, ды імя дзяцей, што засталіся\nімя брата, які гэта бачыў, ды імя нашых павернутых спінаў\nПераклад з нарвежскай і каментар Ганны Шакель\nФота: Ганна Кіпель


Стало известно ещё об одном пружанце погибшем в Афганистане — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\n12.02.2010 23.12.2010 Автор: Katrin\nАфіцыйная статыстыка сцвярджае, што падчас выканання інтэрнацыянальнага абвязку ў Афганістане загінулі 12 ураджэнцаў раёна. Аднак з цягам часу становяцца вядомыя новыя факты пра нашых землякоў, якія аддалі свае жыцці ў тыя гады. Таму працягваецца работа па пошуку звестак пра ўсіх пружанцаў, загінуўшых у Афганістане. Нядаўна стала вядома пра яшчэ аднаго нашага земляка. Вячаслаў Кузьміч Панамарэнка нарадзіўся ў 1946 годзе на Пружаншчыне ў сям’і ваеннаслужачага і доўгі час жыў у нашым раёне. Тут жа Слава хадзіў у школу, магчыма, яшчэ жывыя яго настаўнікі, сябры, людзі, хто памятае юнака.\nПасля таго, як яго бацька закончыў службу, яны пераехалі ў г.Балаклея Харкаўскай вобласці, і з гэтага горада пачалася вайсковая кар’ера Вячаслава. Адразу паступіў у Славянскае авіяцыйнае тэхнічнае вучылішча грамадзянскай авіяцыі. У 1968 годзе В.К.Панамарэнка напісаў рапарт на службу ў армейскай авіяцыі і атрымаў накіраванне ў Херсонскі авіяатрад у званні лейтэнанта.\nДавялося служыць Вячаславу Кузьмічу ў Адэскай і Забайкальскай ваенных акругах, лятаў у небе над Чэхаславакіяй.\nУ жніўні 1985 года капітан Панамарэнка атрымаў новае назначэнне — у Дэмакратычную Рэспубліку Афганістан, горад Газні. За месяц службы Вячаслаў Кузьміч у якасці старшага тэхніка верталета МІ-6 выканаў больш за 40 баявых вылетаў.\nЭкіпажы яго эскадрыллі атрымалі 17 верасня 1985 года загад на дастаўку грузаў на месца правядзення баявой аперацыі. Падчас перавозкі ГЗМ у паветры спрацавала выбуховае ўстройства, закладзенае дыверсантамі ў бочку з гаручым. У выніку на борце ўзнік пажар, верталёт пачаў падаць і пры сутыкненні з зямлёй узарваўся. Капітан Панамарэнка загінуў разам з экіпажам…\nВячаслаў Кузьміч узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі пасмяротна. Пахаваны наш зямляк у г.Балаклея, яго прозвішча ўвекавечана на помніку загінуўшым у Афганістане жыхарам гэтага горада. Сёння ў Херсоне яшчэ жыве маці героя. Таксама, як паведамляе Балаклейскі савет ветэранаў Афганістана, рыхтуецца да выдання кніга «Доблесць, гонар і адвага Афганістана» пра загінуўшых і жывых удзельнікаў вайны ў ДРА, сярод якіх будзе і наш зямляк Вячаслаў Кузьміч Панамарэнка.\nСледующая записьМасленица пришла в Пружаны


Хто адпачывае ў беларускіх замежных санаторыях?\n28 сакавік 2007, 18:27\nІгар Карней, Менск Пасьля таго, як летась беларускія санаторыі за межамі краіны былі пераведзеныя на самафінансаваньне і гаспадарчы разьлік, зьмяніўся і стыль працы здраўніцаў. Пазбаўленыя бюджэтнага фінансаваньня, установы мусяць самастойна зарабляць сабе на жыцьцё. Галоўная крыніца прыбытку пры гэтым – прыцягненьне на адпачынак замежнікаў.\nКіраўніцтва справамі прэзыдэнта валодае шэрагам санаторыяў за межамі краіны: “Белая Русь” і “Беларусь” у расейскіх Туапсэ і Сочы, “Белоруссия” у латыскай Юрмале і “Беларусь” у літоўскіх Друскеніках, а таксама ва ўкраінскім Крыме – “Белоруссия” ў Місхоры, “Ай-Петры” ў Ялце і “Алушцінскі” ў Алушце.\nЯк кажуць спэцыялісты ўстановы “Цэнтар Курорт”, падпарадкаванай Кіраўніцтву справамі прэзыдэнта, на пасьлясавецкай прасторы беларускія санаторыі сёньня – самыя прывабныя ў кошце і якасьці. Адсюль, тлумачаць у "Цэнтар Курорце", і папулярнасьць на адпачынак сярод іншаземцаў.\nМянчук Аляксандар Вернік днямі вярнуўся з Друскенікаў. Кажа, што сапраўды шмат там сутыкаўся з замежнікамі. Але пераважна гэта – былыя суайчыньнікі:\n“Немцаў там процьма, ізраільцаў. Але я маю на ўвазе эмігрантаў, тых, хто колісь жыў у Беларусі ці ўвогуле ў Саюзе, а пасьля эміграваў у Нямеччыну, Ізраіль, іншыя краіны. Дык вось, іх настальгія душыць. Да таго ж, Літва для іх бязьвізавая. Прыехаў і атрымаў у чымсьці савецкі танны сэрвіс. Таму для іх гэта найлепшае месца. Там адзін корпус сапраўды “задрыпаны”, тыпова савецкі, кшталту піянэрскага лягеру, а другі ўжо нармалёвы. Увогуле гэта вялікая па плошчы структура: там і школа, і шпіталь. Усё, што заўгодна”.\nКалі прадстаўнікоў старэйшага пакаленьня магчымасьць панастальгаваць па мінулым задавальняе, то кліентаў маладога веку беларускія здраўніцы ўражваюць мала. Вось што гаворыць Аляксандар, які летась тыдзень правёў у юрмальскай “Белоруссии”:\n“Я сам жыву ў Нямеччыне, але выхадзец з Беларусі. Знайшоў выпадкова абвестку, дзе рэклямаваўся наш беларускі санаторый у Юрмале. Паглядзеў на кошты – нібыта і ня вельмі дорага. Паехаў, ну і што магу сказаць? Так, за гэтыя грошы я атрымаў сэрвіс, цалкам адпаведны гэтым грашам. Кармілі – так сабе; абстаноўка цалкам савецкая, як быццам вярнуўся ў мінулае, як і не прайшлі гэтыя гады. Думаю, болей я туды не паеду”.\nПаводле афіцыйных дадзеных, у 2005-м у Беларусі адпачылі 10 тысяч іншаземцаў, а летась 30 тысяч. Сёлета гэты паказьнік мяркуецца ўзьняць да 50 тысяч. Праўда, пры гэтым маюцца на ўвазе ня ведамасныя дамы адпачынку на Нарачы ці ў Соснах, а замежныя ўладаньні, якія засталіся пасьля распаду СССР. Супрацоўніца “Цэнтар Крорту” паведаміла: нягледзячы на спакусу атрымаць болей валюты, прыярытэт для беларусаў у беларускіх санаторыях за мяжой будзе захаваны:\n“У санаторыях беларускіх могуць, канешне, любыя грамадзяне адпачываць. Установы зараз пераведзеныя на самаакупляльнасьць, на камэрцыйную аснову. Таму самі прапануюць варыянты адпачынку. Гэта ідзе дакладна паводле такой жа схемы, як мы робім прыём замежнікаў у Беларусі. Яно і статыстыкай ахопліваецца, што адбываецца прыём замежнікаў у Беларусі. А каго там болей? Беларусаў, натуральна, болей. Хоць бы з таго, што там круглы год дзеці адпачываюць”.\nЯк паведамілі ў “Цэнтар Курорце”, асноўныя замежныя госьці на беларускіх курортах – расейцы: санаторна-курортнае лекаваньне ў Расеі каштуе на 40-50% даражэй.\n1-мясцовы нумар у галоўным корпусе санаторыю ў Сочы для грамадзянаў Беларусі каштуе 1170 расейскіх рублёў за суткі; замежнік за аналягічны нумар плаціць 2880 рублёў. Розьніца ў 2-пакаёвым “люксе” яшчэ больш адчувальная – 1380 рублёў для беларусаў супраць 4150 рублёў для іншаземцаў. Амаль удвая розьняцца цэны і ў санаторыі “Белая Русь” у Туапсэ. Для грамадзянаў Беларусі 1-пакаёвы 2-мясцовы нумар – 1220 расейскіх рублёў за суткі, для іншых – 2000 рублёў. А вось у больш старых прыбалтыйскіх санаторыях розьніца ў коштах для беларусаў і замежнікаў неістотная. За стандартны 1-пакаёвы нумар у Юрмале ў дзень беларусы плацяць 72 даляры, іншаземцы -- 79. У Друскеніках, адпаведна, 42 і 43,5 даляраў. У кошт санаторнай курортнай пуцёўкі ўваходзяць пражываньне, лекавыя працэдуры і 3-4-х разовае харчаваньне. Дарога і візы – ўласным коштам.


Цi ўсе глядзелi фантастычны блокбастар «Армагедон»? А цi ведаеце вы, што ў NASA гэты фiльм паказваюць... у навучальных мэтах. Выканаўшым заданне лiчыцца той, хто знойдзе ўсе 168 фiзiчных неадпаведнясцяў. Настаўнiца фiзiкi з жодзiнскай гiмназii № 1 Эла Якубоўская таксама часта прапануе сваiм вучням крытычна прааналiзаваць убачанае ў фантастычных фiльмах (i не толькi ў iх) i вынесцi свой вердыкт: цi магчымае ў рэчаiснасцi прыдуманае рэжысёрамi? Цi не iгнаруюцца там законы фiзiкi i якiя? «Як фармiраваць медыяадукаванасць, не нашкодзiўшы прадметнаму зместу урока» – так гучала назва майстар-класа, якi падчас педагагiчнай неканферэнцыi EdCamp Belarus – 2020 педагог правяла для сваiх калег.\n– У нас апошнiм часам сталi модныя фiзкультхвiлiнкi, хвiлiнкi чыстапiсання, вуснага лiчэння. I медыяадукаванасць ператвараецца ў такую ж хвiлiнку. А я магу вам даказаць, што медыяадукаванасць можна ўкараняць у змест урока, i яна там будзе выглядаць абсалютна арганiчна, – паабяцала Эла Якубоўская на кiрмашы педагагiчных iдэй i выканала сваё абяцанне, не расчараваўшы тых, хто за яе майстар-клас «прагаласаваў нагамi».\n– Медыяадукацыя, уключаная ў школьны курс, нацэлена практычна на той жа вынiк, што i выкладанне многiх прадметаў, – тлумачыць яна. – Ад дзяцей патрабуецца разумець з'явы i падзеi, якiя адбываюцца ў навакольным свеце, мець неабходныя веды, каб растлумачыць iх, i ўмець выкарыстоўваць веды на практыцы. Уменне крытычна аналiзаваць iнфармацыю, якая сустракаецца ў медыякрынiцах, можна адпрацоўваць на звычайных школьных уроках: фiзiкi, хiмii, бiялогii, гiсторыi, замежных моў... I калi медыйныя крынiцы iнфармацыi будуць iнтэграваныя ў ваш урок, вучнi змогуць разам з прадметнымi кампетэнцыямi набываць i медыйныя.\nДля прыкладу, фiзiчныя памылкi сустракаюцца ў мастацкай, навукова-фантастычнай i вучэбнай лiтаратуры, шмат iх у кiнафiльмах. Узяць тую ж «Гравiтацыю» цi «Iнтэрстэлар». Ёсць жарт на гэту тэму: «Глядзеў фiльм i плакаў. – А чаму плакаў? – Таму што фiзiк!»\nАдзiн з вiдаў медыяадукаванасцi – вiдэаадукаванасць. Усе мы памятаем, як герой кiнастужкi «Iндыяна Джонс i Каралеўства хрустальнага чэрапа» хаваўся ад ядзернага выбуху ў халадзiльнiку. Але цi могуць нават самыя тоўстыя сценкi гэтага бытавога прыбора выратаваць чалавека ад гама-выпрамянення? А ў фiльме «Пiк Дантэ» кiслата здольная раз'есцi металiчны корпус лодкi, але не раз'ядае арганiку: рыбу, руку героя, ногi i штаны. Дарэчы, калi кiслотны раствор насычаны гэтак, што праядае грабны вiнт, можна меркаваць, што героi проста задыхнулiся б ад пароў гэтай кiслаты яшчэ задоўга да прыбыцця на бераг.\n– Трэба мець на ўвазе, што сучасныя дзецi – гэта пакаленне вiзуалаў, яны лепш успрымаюць вобразы, малюнкi, дыяграмы, графiчныя выявы, чым словы. Але трэба навучыць iх крытычна ўспрымаць убачанае, – падкрэслiвае педагог. – Напрыклад, пэўны час таму вiрусную папулярнасць у iнтэрнэце набыў ролiк, у якiм вiдэаблогер падпалiў плiтку шакаладу адной вядомай гандлёвай маркi: тая загарэлася, а ён зрабiў выснову пра шкоднасць гэтага прадукту. Маўляў, калi шакалад не плавiцца, а гарыць, значыць, там няма нiчога карыснага, адна «хiмiя» i яго нельга ўжываць у ежу. У блогера знайшлiся шматлiкiя паслядоўнiкi, якiя пачалi аналагiчным чынам выпрабоўваць прадукцыю iншых вытворцаў. I, уявiце сабе, шакалад гарэў!!! Якi ж быў выбух эмоцый! «Што нам прадаюць? Толькi што падпалiла плiтку «Бабаеўскага», цукерку «Белачка» i плiтку дарагога шакаладу, прывезенага з Iталii. Не гараць, проста плавяцца. А «Кiндэр» гарыць адкрытым полымем», – пiсалi абураныя людзi. Насамрэч, ненармальна, калi шакалад не гарыць, але для гэтага трэба ведаць элементарныя асновы хiмii i працэсу гарэння. Прадукт павiнен гарэць, калi ён утрымлiвае шмат вугляводаў, шмат тлушчаў i не ўтрымлiвае вады.\nВывучаючы тэму «Сiла, якая выштурхоўвае. Плаванне цел. Паветраплаванне», можна прапанаваць дзецям паглядзець дома мультфiльм «Уверх». Па сюжэце галоўны герой прывязаў да свайго дома мноства паветраных шарыкаў i паляцеў у падарожжа. На ўроку разам шукаем адказ на пытанне: убачанае – фантастыка цi ўсё ж такi магчыма ўзняць дом на паветраных шарах? Для гэтага трэба зрабiць адпаведныя разлiкi: знайсцi пад'ёмную сiлу, створаную адным шарам, напоўненым гелiем, а пасля разлiчыць максiмальную масу дома з пасажырамi, пры якой будынак можа ўзляцець.\n– Для вучняў аказваецца адкрыццём, што гэта сiтуацыя магчымая, – падкрэслiвае Эла Якубоўская. – Прычым яны самi прыходзяць да такой высновы. Толькi потым я расказваю iм, што ў сакавiку 2011 года дом быў падняты ў паветра пры дапамозе паветраных шароў. Такi эксперымент прайшоў пад кiраўнiцтвам каманды вучоных i iнжынераў, пры падтрымцы тэлеканала National Geographic. Для таго каб падняць будынак у паветра, спатрэбiлася 300 шароў вышынёй 90 метраў. Дом быў пабудаваны з больш лёгкiх матэрыялаў, i падчас палёту ў iм знаходзiлiся два чалавекi, якiя накiроўвалi яго ў патрэбны бок. Такое падарожжа доўжылася каля гадзiны, пасля чаго будынак паспяхова прызямлiўся ў запланаваным месцы. Для прадзюсара гэтага праекта было важна паказаць людзям: многае з таго, што здаецца немагчымым, насамрэч рэальнае. Але калi я прапаноўваю адказаць на гэта пытанне дарослым, то абсалютная большасць думае, што лятаючы дом на паветраных шарах – нешта з вобласцi фантастыкi…\nВiдэафрагменты, якiя прапануюцца на ўроку, папярэджвае настаўнiца, не павiнны доўжыцца больш за 5–7 хвiлiн. Iх можна выкарыстоўваць, напрыклад, у якасцi ключавога пытання (своесаблiвага кручка), на якое трэба будзе знайсцi адказ да канца ўрока. Сюжэт павiнен не толькi iлюстраваць тэму, але i «чапляць» увагу вучняў.\nНе менш цiкавая дзецям i работа з лайфхакамi. Lifehack складаецца з англiйских слоў «life» i «hack». Першае азначае «жыццё», другое – «узлом». Iншымi словамi, лайфхак перакладаецца як «узлом жыцця». Гэта арыгiнальны, нестандартны погляд на праблему, якi можа сэканомiць час, грошы i вашы намаганнi. Яго галоўны плюс – у прастаце выкарыстання\n– Прывяду прыклад, – кажа Эла Якубоўская. – Аўтары аднаго з лайфхакаў прапануюць адкрыць шчыльна закручаны слоiк пры дапамозе скотча. Можна паспрабаваць зрабiць так самому i раскласцi па палiчках усе фiзiчныя працэсы, якiя дзейнiчаюць. Вельмi папулярны лайфхак з выкарыстаннем кока-колы, якая раз'ядае налёт на ўнiтазе або ракавiне i выдаляе iржу. Але гэтаксама ўздзейнiчаюць i любыя кiслыя вадкасцi: газiраваны напiтак, сок цi раствор лiмоннай кiслаты. Аднак выкарыстоўваць iх для мыцця занадта дорага, танней мыць растворам воцатнай цi салянай кiслаты. Гэтым лайфхакам можна скарыстацца на ўроках хiмii пры вучэннi кiслот.\nУвогуле можна даць дзецям дамашняе заданне – знайсцi ў iнтэрнэце лайфхак на пэўную тэму. Яны робяць гэта з вялiкiм задавальненнем. Але трэба не проста знайсцi, але i праверыць праўдзiвасць рэсурсу, з якога была ўзятая iнфармацыя (гэтаму мы таксама вучымся). Затым неабходна пракансультавацца з настаўнiкам або бацькамi, цi бяспечна праводзiць эксперымент. Паверце, гэта вельмi важна, бо ў сецiве чаго толькi не знойдзеш... Затым вучнi ставяць эксперымент, здымаюць яго на вiдэа або робяць фатаграфii. Рыхтуюць прамову перад аднакласнiкамi i тлумачаць, на падставе якiх фiзiчных, хiмiчных, бiялагiчных з'яў i законаў лайфхак працуе, робяць выснову аб яго мэтазгоднасцi.\n– На сваiх уроках для фармiравання вiзуальнай адукаванасцi я часта выкарыстоўваю фотаздымкi без подпiсаў, – расказвае настаўнiца. – На малюнку цi фотаздымку можа быць зафiксаваны гiстарычны факт, але можа быць i памылка. Напрыклад, добра падыходзiць для ўрока фiзiкi рэдкi гiстарычны кадр «Крушэнне дырыжабля «Гiндэнбург». Клас разбiраецца ў тым, для чаго прызначана такая канструкцыя, на якiм законе фiзiкi заснаваны прынцып яе работы? Сённяшнiя вучнi слаба ўяўляюць, што такое дырыжабль. Некаторыя прыгадваюць, што бачылi iх на фотаздымках ваенных часоў. Блытаюць з аэрастатамi, якiя выкарыстоўвалiся для абароны гарадоў ад бамбардзiровак. Разбiраемся, што прынцып дзейнасцi дырыжабля заснаваны на законе Архiмеда. Вучнi даведваюцца яшчэ i гiстарычныя факты пра тое, якая падзея адлюстравана на здымку i чаму яна ўвайшла ў гiсторыю. Так склалася, што самая знакамiтая катастрофа паветранага плавання засталася не толькi ў памяцi сведак, але i на рэдкiм, каштоўным сёння фотаздымку. Крушэнне адбылося 6 мая 1937 года ў штаце Нью-Джэрсi. Дырыжабль раптоўна ўспыхнуў, рухнуў i згарэў лiтаральна за 34 секунды. У вынiку трагедыi загiнулi 36 чалавек, пасля чаго для перавозкi людзей перасталi выкарыстоўваць такi вiд паветранага транспарту. Такiм чынам з фотаздымка можна «выцягнуць» максiмум iнфармацыi, якая датычыцца як непасрэдна фiзiкi, так i агульнага развiцця.\n– Для прыкладу, у нас вельмi любяць рэкламаваць розныя цудадзейныя прыстасаваннi, – заўважае педагог. – Пасыл зразумелы – калi ў цябе няма часу, каб хадзiць па ўрачах, ты купiў такi цуда-прыбор, i будзе табе шчасце. Разбiраемся разам з вучнямi: хто прасоўвае гэту рэкламу i з якой мэтай? Цi выклiкае давер «эксперт»? Чым можна пацвердзiць правiльнасць назвы «апарат квантавай тэрапii»? Што могуць азначаць тэрмiны, якiмi аперыруюць рэкламадаўцы: «квантавая медыцына», «палiфактарнае ўздзеянне», «бактэрыцыднае сiняе святло», «экалагiчна бяспечныя выпрамяненнi»? Як чырвонае святло можа спраўляцца з хранiчнымi захворваннямi? Цi можа сiняе святло аказваць заспакаяльнае i абязбольвальнае ўздзеянне? А вось яшчэ адзiн унiкальны прыбор, якi рэкламуецца, – «для ачысткi азонам прадуктаў, вады i паветра ад гармонаў росту, антыбiётыкаў, пестыцыдаў, гербiцыдаў, таксiнаў i дыяксiнаў». Нi больш, нi менш. Што трэба ведаць, каб не «павесцiся» на такую рэкламу? Выкрываць псеўданавуку цiкава, а паралельна мы выкрываем яшчэ i сродкi манiпуляцыi.\nНадпiс на алеi «без халестэрыну» бачылi ўсе? Але халестэрын – рэчыва, якое ўтрымлiваецца толькi ў прадуктах жывёльнага паходжання. Нi раслiны, нi прадукты iх перапрацоўкi апрыёры не могуць яго ўтрымлiваць. Таму пiсаць на ўпакоўках алею «без халестэрыну» тое ж самае, што пiсаць на бутэльцы мiнералкi «без спiрту». Гэта толькi маркетынгавы прыём,\nразлiчаны на недасведчанага спажыўца, якi спрабуе такiм чынам клапацiцца пра сваё здароўе. Такая ж бязглуздзiца – пiсаць на бутэльцы з пiтной вадой, што яна ўзбагачаная кiслародам.\nДарэчы, падчас мiжнароднага даследавання РISА-2018, у якiм упершыню прыняла ўдзел i наша краiна, правяралася як чытацкая, так i медыяадукаванасць. Сярод чытацкiх уменняў на першым месцы стаiць уменне знайсцi iнфармацыю, крытычна яе ацанiць i – самае важнае – скласцi сваё меркаванне. На жаль, але толькi каля чатырох працэнтаў беларускiх падлеткаў маюць высокiя паказчыкi ў чытаннi – гэта значыць, што яны дасягнулi пятага i шостага ўзроўняў у тэсце па чытацкай адукаванасцi РISА. На гэтых узроўнях вучнi могуць засвойваць вялiкiя тэксты, аперыраваць абстрактнымi паняццямi, знаходзiць парушэннi ў логiцы, адрознiваць факты ад здагадак, iдэнтыфiкаваць крынiцы iнфармацыi. Таму ў нашых настаўнiкаў – шырокае поле для дзейнасцi...\nНадзея Нікалаева, «Звязда», 22 кастрычніка 2020 г.\nобразование, школа, развитие


«Я праваслаўная, муж — каталік», — гарадзенцы вітаюць ідэю папы\n15 чэрвень 2015, 16:12\nАпытаньне Свабоды ў Гародні пра стаўленьне да прапанову папы Рымскага Францішка усталяваць адзіную дату Вялікадня для каталікоў і праваслаўных.\n“Я праваслаўная, муж – каталік”, – гарадзенцы вітаюць ідэю папы\nЖанчына сярэдняга веку: «Мне здаецца, варта пакінуць усё як ёсьць — чым болей сьвятаў, тым лепш. Я сама праваслаўная, а мой муж — каталік, мы бралі шлюб у касьцёле і дзіця хрысьцілі ў касьцёле. На ўсе праваслаўныя сьвяты ходзім да маіх бацькоў у госьці, а на ўсе каталіцкія — да бацькоў мужа. Мы не працуем ні ў праваслаўныя сьвяты, ні ў каталіцкія».\nЖанчына пэнсійнага веку: «Падтрымліваю прапанову папы Францішка, бо Бог у нас адзін. У мяне зяць каталік, а наша сям’я — праваслаўная, і было б лепей, каб мы адзначалі сьвята ў адзін дзень. Я толькі за гэта».\nЖанчына сярэдняга веку: «Станоўча да гэтага стаўлюся, мне гэтая ідэя падабаецца вельмі. Я сама праваслаўная. Калі ўсе разам, то гэта больш сьвяточна. Калі бывае, што Вялікадні супадаюць, то мне гэта вельмі падабаецца. У нас і сям’я такая, што напалову католікі, а напалову праваслаўныя, і таму, калі ўсе разам сьвяткуем — гэта нешта асаблівае».\nМалады хлопец: «Вельмі станоўча да гэтага стаўлюся, бо Бог адзін і ўсе мы хрысьціяне. Гэта будзе проста цудоўна, калі мы будзем адзначаць Вялікдзень у адзін дзень. Сем’і будуць аб’ядноўвацца, асабліва калі жонка, скажам, каталічка, а муж праваслаўны, альбо наадварот. Гэта будзе шчасьце і радасьць для сям’і».\nЖанчына сярэдняга веку: «Я падтрымліваю гэтую ідэю, бо ў нас шмат і каталікоў, і праваслаўных. Мне б хацелася, каб такія сьвяты адзначаліся сумесна, хоць некаторым падабаецца, што ёсьць два сьвяты».\nМаладая жанчына: «Вельмі б хацелася, каб усе разам адзначалі такое сьвята, а то адны сьвяткуюць, а ў другіх яшчэ пост...».\nМужчына сярэдняга веку: «Ніяк я да гэтага ня стаўлюся, ня бачу асаблівай розьніцы. У прынцыпе, мне нават лепей спачатку з аднымі адсьвяткаваць, а потым з другімі — два разы».


У Менску адбыўся „Марш абураных беларусаў 2.0” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Менску адбыўся „Марш абураных беларусаў 2.0”\nПаводле звестак праваабаронцаў, пасля „Маршу абураных беларусаў 2.0” затрыманыя як мінімум два чалавекі.\nПасля акцыі затрыманы актывіст „Еўрапейскай Беларусі” Арцём Чарняк. Паводле інфармацыі актывісткі Юліі Сцяпанавай, яго вязуць ва УУС Цэнтральнага раёна.\nТаксама супрацоўнікі АМАПа затрымалі актывістку кампаніі „Еўрапейская Беларусь” Вольгу Нікалайчык.\nМікола Статкевіч вырашыў не весці людзей да Дома ўрада, спыніліся каля Чырвонага касцёла. Дзе адбыўся невялікі мітынг. Статкевіч нагадаў, што налета чакаецца 100-годдзе абвяшчэння Беларускай народнай рэспублікі. Пад воклічы «Жыве Беларусь!» ён завяршыў акцыю.\nМарш рушыў у бок плошчы Незалежнасці, мітынгоўцы ідуць па ходніках, на дарогу не выходзяць. Перад калонай ідуць праваабаронцы-назіральнікі.\nЦяпер удзельнікі маршу ідуць па ходніках праспекта Незалежнасці да Плошчы Незалежнасці. Сярод іх – наш карэспандэнт Павел Генадзіч:\n– Людзі сабраліся на Кастрычніцкай плошчы ў 14.00. Пасля выступу Статкевіча і Сіўчыка Статкевіч заклікаў усіх ісці на плошчу Незалежнасці. І зараз калона ідзе на плошчу Незалежнасці. Міліцыі, прынамсі ў форме, не відаць. І пакуль што ніхто не замінае шэсцю.\nРР: А які план маршу? Ці плануеца там мітынг?\n– Так, заклікалі пайсці на плошчу Незалежнасці, дзе павінен адбыцца мітынг. І марш такім чынам мусіць завершыцца. Іншых планаў заяўнікі не агучвалі.\nПерад акцыяй адбыўся шэраг прэвентыўных затрыманняў, у тым ліку і сёння прыходзілі паведамленні з рэгіёнаў, што затрымлівалі актывістаў, якія ехалі на акцыю.\nМітынг быў кароткім — выступілі толькі Мікола Статкевіч і Вячаслаў Сіўчык.\nНа Кастрычніцкай плошчы каля 200 актывістаў. Мікалай Статкевіч ладзіць шэсце ў бок да плошчы Незалежнасці. Разам з тым на будучыню ён заклікае перанесці пратэсты са сталіцу ў рэгіёны.\nЛідар «Беларускага нацыянальнага кангрэсу» Мікола Статкевіч прызначыў на 14-ю гадзіну 21 кастрычніка акцыю пратэсту на менскай Кастрычніцкай плошчы.\nАкцыя не санкцыянаваная ўладамі, але Статкевіч загадзя папярэдзіў улады аб яе правядзенні. Патрабаванні, што плануецца высоўваць на маршы — скасаванне «дэкрэту аб дармаедах», падвышэнне заробкаў і пенсіяў, змаганьне з дзедаўшчынай і гвалтам у войску.\nНа першы «Марш абураных беларусаў» 17 лютага Беларускі нацыянальны кангрэс вывеў на вуліцы сталіцы каля 3000 чалавек.\nШарэнда знік, а Папкова хаваецца


Апублікавана 19.06.2016 10:54\nНе шматлікім пашанцавала жыць у дамах з бездакорным мікракліматам: у каго-небудзь паветра сухі, а ў каго-небудзь, насупраць, вільготны. У першым выпадку Для вас будзе трэба ўвільгатняльнік, а ў 2-м асушальнік паветра, аб выбары якога мы і пагаворым у нашай цяперашняй артыкуле.\nПадрабязней:Асушальнік паветра для дома якой абраць\nАпублікавана 26.03.2016 23:44\nНягледзячы на тое, што існуе вялікая колькасць разнавіднасцяў кандыцыянера - аконныя, касетныя, канальныя, падлогавыя, потолочные - больш папулярнымі застаюцца сцянныя спліт-сістэмы.\nПадрабязней:Насценны спліт-сістэма лепшы выбар кандыцыянера\nНа што звярнуць увагу, выбіраючы кухонныя шалі\nАпублікавана 05.03.2016 03:53\nШалі на кухні незаменныя калі ідзе гаворка пра вырабе складаных страваў, дзіцячага харчавання, таксама вельмі карысныя падчас дыет. Акрамя таго, кухонныя шалі цяпер - гэта і прынцыповы дэкаратыўны девайс, які можа быць выкананы ў любым колеры і быць практычна любы формы.\nПадрабязней:На што звярнуць увагу, выбіраючы кухонныя шалі\nАпублікавана 28.05.2015 20:11\nПытанне адсутнасці гарачай вады ў жыллё цяпер проста дазволім - даволі лёгка набыць воданагравальнік. Воданагравальнікі бываюць праточнымі альбо накапіцельнымі, а працаваць яны могуць ад электрычнасці альбо газу.\nПадрабязней:Назапашвальныя бойлеры з гарачай вадой без праблем\nПадрабязней:Назапашвальныя воданагравальнікі з гарачай вадой у любы час\nАпублікавана 10.08.2014 10:09\nАсушальнікі паветра ўяўляе сабой абсталяванне, пры дапамозе якога можна палепшыць ўзровень вільготнасці ў офісным памяшканні, на складзе, прыгарадным доме альбо ж у звычайнай гарадской кватэры.\nПадрабязней:Сцянныя асушальнікі паветра\nМультиварка шматфункцыянальная прылада для вырабу розных страў\nАпублікавана 08.06.2014 07:55\nТым, хто імкнецца падтрымліваць сваё здароўе і ва ўласны штодзённы рацыён ўключае па большай частцы здаровую ежу, трэба пазнаёміцца з адным займальным прыладай.\nПадрабязней:Мультиварка шматфункцыянальная прылада для вырабу розных страў\nАпублікавана 15.01.2014 19:01\nКампанія АЕГ лічыцца найстарэйшай германскім брэндам, які займаецца выпускам хатняй тэхнікі. Вось ужо больш за стагоддзе ствараюцца прылады, адметнай рысай якіх можна назваць найвышэйшую якасць, надзейнасць і даўгавечнасць.\nПадрабязней:Асаблівасці рамонту пральных машын аег\nАпублікавана 22.09.2013 09:27\nПомпавыя станцыі выкарыстоўваюцца для стварэння аўтаномных сістэм водазабеспячэння асабістых дамоў там, дзе няма здольнасці падлучыцца да цэнтралізаванага вадаправода.\nПадрабязней:Помпавыя станцыі аспекты выбару


Кушляны. Благаславёны куток\nГрамадскі дзеяч, паэт, празаік, публіцыст і перакладчык, адзін з пачынальнікаў новай беларускай літаратуры, народны адвакат – усё гэта Францішак Багушэвіч. 21 сакавіка беларусы адзначылі 180 гадоў са дня яго нараджэння.\nІмя Францішка Багушэвіча цесна звязана з Кушлянамі, дзе ён жыў і плённа працаваў. З асобай паэта-дэмакрата ў мяне звязана некалькі асабістых момантаў. Мой бацька Францішак Казіміравіч - цёзка Багушэвіча. Бабуля і дзядуля былі людзьмі непісьменнымі, Багушэвіча не чыталі, таму гэты факт - не больш, чым супадзенне.\nМой прадзед Пётр па мамінай лініі напачатку ХХ стагоддзя (пасля смерці Багушэвіча), жыў з сям'ёй і працаваў у сядзібе. У 1915 годзе, падчас Першай сусветнай, прадзед захварэў, і яму нямецкі доктар рабіў аперацыю (на жаль, не ведаю, якую). Напэўна, нейкую нескладаную, бо аперыраваў менавіта ў Кушлянах. Маміна стрыечная сястра, настаўніца беларускай мовы і літаратуры Смаргонскай СШ №1 Алена Рудко трыццаць гадоў таму напісала і выдала брашуру “Францішак Багушэвіч” (на год раней за кніжачку “Кушлянскі кут” Уладзіміра Содаля). Дарэчы, з Содалем яна вельмі сябравала. На жаль, рана памерла - у 1991 годзе.\nУпершыню ў музей-сядзібу я разам з бацькамі патрапіла ў 1990 годзе. Тады сядзібу адрэканструявалі і адкрылі першую мастацка-літаратурную экспазіцыю. Мае бацькі далёкія ад літаратуры. Маці працавала ў фінаддзеле райвыканкама. Напярэдадні свята яе накіравалі ў Кушляны на суботнік. Разам з жонкай Алеся Жамойціна мяла сцежкі, па якіх некалі хадзіў Багушэвіч.\nТак праніклася той атмасферай, што ўгаварыла бацьку адвезці нас на свята. Было вельмі шмат народу, вядомых пісьменнікаў. Быў і першы захавальнік спадчыны вядомага земляка - мясцовы дзядок Міхаіл Ляпеха. Вось што пра яго пісаў Юрась Церабун: “Міхаіл Сымонавіч жыў адзін у бакоўцы хаты Францішка Багушэвіча. Зімой там быў такі холад, што ў маразы падлога пакрывалася шэранню і хадзіць было нават небяспечна: настолькі яна была слізкай. Але самым вялікім выпрабаваннем былі гурбы снегу, што замяталі ўваходныя дзверы. Спаць даводзілася амаль не распранаючыся. А аднойчы ноччу гаспадара за нос укусіў пацук, аж знак застаўся... Дочкі забіралі бацьку да сябе ў Маладзечна, але ён адмаўляўся. Не мог пакінуць хату паэта, бо людзі розныя бываюць, маглі і шкоды нарабіць. Мне здавалася, што Міхаіл Сымонавіч быў сваяком Багушэвіча. Ён так дасканала ведаў пра жыццё і творчасць паэта, мог гадзінамі чытаць яго вершы. Дзядзька Міхал рады быў сустракаць рэдкія ў той час экскурсіі, што прыязджалі ў Кушляны. Часцей за ўсё гэта былі школьнікі са сваім настаўнікам.\nЗ задавальненнем экскурсавод вадзіў наведвальнікаў да каменя Мацею Бурачку, ганарыўся сваёй алеяй з 60 дубоў, што высадзіў у гонар колькасці гадоў, пражытых паэтам. Абавязкова хадзілі дзівіцца на сялянскі свіран – помнік даўніны.\nПасля 80-годдзя Міхаілу Ляпеху захацелася хатняй утульнасці і цяпла, але Кушляны пакідаць ён не збіраўся. Нарэшце, былы старшыня мясцовага калгаса, а потым – Смаргонскага райвыканкама, дэпутат Анатоль Янец паехаў у Мінск вырашаць лёс занядбанай будыніны. Пытанне вырашылі, хата ператварылася ў музей”.\nЯ даволі рана вызначыла для сябе, што пайду ў філалогію, таму вучаніцай яшчэ не раз бывала ў кушлянскім музеі. Маю ўвагу прыцягвалі рэчы, якія літаральна праменілі Багушэвічавай энергетыкай: мэбля, рукапісы… Сустрэчы з загадчыкам музея Алесем Жамойціным пакідалі самыя прыемныя эмоцыі. Я думаю, невыпадкова, што і на экзамене ў БДУ па беларускай літаратуры другой паловы ХІХ стагоддзя я выцягнула білет з пытаннем “Філасофская лірыка Францішка Багушэвіча”. Мы здавалі іспыт маладому на той час выкладчыку Ігару Мікалаевічу Запрудскаму, які паспеў зубы з’есці на творчасці Багушэвіча.\nКалі я стала працаваць у газеце, аднойчы мы з супрацоўнікамі ДАІ былі ў Кушлянах у рэйдзе. Я папрасіла заехаць на хвілінку на сядзібу, каб зрабіць некалькі здымкаў. Для мяне адкрыўся ракурс, у якім фатографы рэдка здымаюць кушлянскую сядзібу. Пазней мой свёкар, самабытны мастак Анатоль Антонаў з Петрыкава, змаляваў з фотаздымка карціну, якая пастаянна напамінае мне “пра Святую зямлю Багушэвіча”. І запавет класіка: “Не пакідайце ж мовы нашай беларускай, каб не ўмёрлі!” .


Прыёмы кіравання аўтамабілем у гарадскіх умовах (частка 3)\nАсабліва трэба быць уважлівым пры яздзе ў струмені з сучлененым аўтобусам, у якога пры рэзкіх манеўрах магчымы вынас прычэпа. Таму, калі аўтобус падаў сігнал манеўравання (мал. 29), неабходна тэрмінова прыняць меры засцярогі: калі вы знаходзіцеся ў прычапной часткі ўзбоч аўтобуса, то лепш прапусціць яго наперад або прасунуцца да перадпакоя секцыі аўтобуса.\nДля тралейбуса характэрныя, акрамя тармажэння ў прыпынкаў, нечаканыя прыпынкі (притормаживания) у месцах злучэння Кантактнага провада і паніжэнне хуткасці на павароце. Таму, Рухаючыся за тралейбусам, трэба быць стала гатовым да раптоўнага тармажэння.\nМагчымасці манеўравання тралейбуса абмежаваныя наяўнасцю кантактнага провада, аднак ён здольны вольна і рэзка адхіляцца на некалькі метраў у абедзве боку ад кантактнага провада і можа хутка (нават у параўнанні з легкавым аўтамабілем) Разганяцца з месца. Таму кіроўца, прымаючы рашэнне аб аб'езды або абгоне тралейбуса, павінен улічваць гэтыя асаблівасці.\nМал. 29. Зоны магчымага вынасу прычэпа сучлененага аўтобуса (сіняе поле)\nМал. 30. Сітуацыя, пры якой кіроўца легкавога аўтамабіля, не чакаючы адхіленні тралейбуса, апынуўся ў "капкане"\nНа мал. 30 паказаная характэрная памылка кіроўцы, объезжающего тралейбус па левай паласе пры многорядном руху. Кіроўца не бачыць, што тралейбус з-за няўдала стаялага наперадзе яго аўтамабіля (мал. 30, а) змушаны моцна адхіліцца налева (мал. 30, бы), і легкавы аўтамабіль апынецца ў "капкане". На нешырокай дарозе мэтазгодна для бяспекі загадзя знізіць хуткасць, каб тралейбус цалкам пакінуў прыпынак, і толькі пасля гэтага здзейсніць абгон.\nПры яздзе ў струмені з трамваем неабходна ўлічваць, што для яго характэрныя частыя прыпынкі. Калі трамвайнае палатно размешчана на адным узроўні з дарогай, то трэба спыняцца разам з трамваем, каб прапусціць пасажыраў для пасадкі і высаджванні. Каб пазбегнуць гэтых прыпынкаў, большасць кіроўцаў імкнуцца ехаць наперадзе трамвая.\nПры яздзе ў горадзе кіроўцу часта прыходзіцца паварочваць, перасякаючы трамвайнае палатно. Выконваючы гэты манеўр, варта пераканацца ў адсутнасці ў непасрэднай блізкасці трамвая і ў выпадку неабходнасці абавязкова прапусціць яго. У месцы пракладкі трамвайнага палатна дарога звычайна пакрытая брукам. Дасведчаныя кіроўцы ведаюць, што на мокрым і брудным бруку праслізгваюць колы і магчымыя намеці. Таму такі ўчастак варта праязджаць без змены падачы паліва і тармажэнні. Акрамя таго, ні ў якім разе праскочыць яго нельга спрабаваць перад трамваем, паколькі тармазны шлях трамвая значны.\nПаварочваючы налева адначасова з трамваем, кіроўца павінен памятаць аб тым, што ў трамвая на павароце "выносіць" вонкавую заднюю частку. Таму ў дадзеным выпадку трэба прадугледзець інтэрвал бяспекі не меней 1,5 м, каб не атрымаць адчувальны бакавы ўдар.\nНа сённяшні дзень паркование з'яўляецца найвострай праблемай сучасных гарадоў. Ад кіроўцаў патрабуецца ветлівасць і далікатнасць у выбары стаянкі. У сціснутых умовах гарадскіх вуліц ставіць аўтамабіль на стаянку неабходна на адмыслова адведзеныя пляцоўкі або ўздоўж вуліц, калі на іх няма знакаў і разметкі, забараняльных прыпынак або стаянку.\nАўтамабіль можна ставіць уздоўж тратуара або пад кутом да яго. Дзеянні кіроўцы пры пастаноўцы аўтамабіля ўздоўж тратуара паказаныя на мал. 31. Пад'язджаючы да месца меркаванага прыпынку (1), варта паглядзець у люстэрка задняга выгляду і пры адсутнасці перашкод улучыць паказальнік павароту. Выконваючы перестроение (2), трэба паступова паменшыць хуткасць руху, дбайна агледзець месца меркаванага прыпынку і, плыўна паварочваючы направа (5), пад'ехаць да бардзюра, не дакранаючыся яго бакавінамі шын. Выраўнаваўшы аўтамабіль раўналежна бардзюру (4) і канчаткова затармазіўшы, варта адключыць сігнал павароту і спыніць рухавік.\nУшчыльную да тратуара спыняцца не варта, бо ад'езд абцяжараны тым, што правае кола пры павароце рулявога кола налева ўпрэцца ў бардзюрны камень.\nМал. 31. Схема прыпынку аўтамабіля ў зонах манеўру 1...4 па ходзе руху


ЮРЫЙ ШАЎЧУК: “МНЕ ЗАЎСЁДЫ ПАДАБАЛІСЯ ЛЮДЗІ, ЯКІЯ НЕ ХАДЗІЛІ СТРОЕМ” » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nАндрэй Хадановіч. НАТАТКІ ТАТКІ: дзе набыць кнігу? Дзядзька Рыгор. Дзённік выбраных сустрэч\nМай 1989 года. На мінскім стадыёне “Дынама” “ДДТ” дае два канцэрты. Інтэрнэта ў той час не было, і інфармацыю магчыма было здабываць толькі з газет ды тэлевізара. Зрэшты, нягледзячы на ўжо тады вялікую папулярнасць, пра “ДДТ” мала пісалі — карабель савецкага афіцыйнага друку быў даволі непаваротлівы. Я ведаў, бадай, толькі тое, што ў 1982 годзе Юрый Шаўчук (мастак-настаўнік па адукацыі, ён паходзіў з Уфы; некалі сям’я Шаўчукоў жыла пад Кіевам, але ў 1930-я гады былі выселена на Калыму) атрымаў за песню “Не стреляй!” першае месца ў конкурсе “Камсамолкі” “Залаты камертон”. Менавіта тады і з’явілася назва “ДДТ”. Справа ў тым, што калі песня “Не стреляй!” прайшла ў другі тур конкурса, стала патрабнай больш канцэптуальная назва, чым проста “Гурт Генадзя Родзіна” (Родзін фармальна лічыўся мастацкім кіраўніком калектыву). Тады і прыдумалі назвацца “ДДТ”. Фармальна – гэта абрэвіятура ад Дзіцячага дома творчасці, дзе рэпетавалі музыканты. Зрэшты, у назве быў схаваны і падтэкст: ДДТ, як вядома, — гэта інсеціцыд, ці, кажучы прасцей, дуст. Праўда, самі музыканты не дужа ўхвалялі такую аналогію, таму расшыфроўвалі назву іначай, напрыклад, “Дурні з Дома тэхнікі”.\nУ 1984 годзе гурт запісаў альбом “Периферия”, у якім кіраўніцтва Башкірыі ўбачыла паклёп на савецкую вёску. У мясцовым друку пачалося шальмаванне аўтара “Периферии”. Тады ж Шаўчука выклікалі ў КДБ, дзе патрабавалі не сачыняць песень, не выконваць і не садзейнічаць іх распаўсюду. Юра, вядома, нічога не падпісаў. У той жа дзень да яго на вуліцы падышлі невядомыя: “Ты Шаўчук?” — “Я”. Збіты, ён патрапіў у бальніцу… Стаўшы на ногі, лідар “ДДТ” зразумеў, што з Уфы яму трэба, як кажуць, рабіць ногі, і з’ехаў спачатку ў Свярдлоўск, пасля ў Маскву і толькі затым, у 1985-м, у Ленінград. Нават на тагачаснай эмблеме “ДДТ” быў крэйсер “Аўрора” з крыламі, як у самалёта, і прапелерам, чамусьці ззаду.\nУ той раз, у 1989-м, я і пазнаёміўся з Шаўчуком. Спачатку былі, вядома, на “вы”, але ў хуткім часе неяк лёгка перайшлі на “ты”. Шматтысячны стадыён ужо скандзіраваў: “Юра! Юра!”, а мы яшчэ гутарылі. Вось толькі фрагмент з таго інтэрв’ю:\n— Каго б вы назвалі сваім настаўнікам?\n— Найперш маму сваю. Яна — мой галоўны настаўнік. Апроч гэтага, любы добры чалавек, з якім сутыкае цябе лёс, таксама настаўнік. Ці кніга, яна — заўсёды гутарка з добрымі людзьмі. Я люблю кніжкі, якія пішуць добрыя людзі.\n— Вы іграеце ў стылі рок, які быў запазычаны з Захаду…\n— А знакамітая ікона?! Што, яе ў Расіі прыдумалі? Яна з Візантыі. Балет — з Парыжа. Прабачце, а што ўвогуле ў Расіі прыдумалі?! Зразумейце, справа не ў гэтым. Проста Расія дала гэтаму ўсяму магутнасць, глыбіню. Дала дастаеўскіх. Пушкіна таксама ў дзяцінстве клікалі французам. Еўропа прыдумвае формы, а наш мужык чухае патыліцу, падымаецца і дае гэтаму моц. Гэта тое, што называецца расійскім мастацтвам…\n— Біцца — ваша крэда?\n— Па галаве магу даць, часам трэба бывае… У добрага аўтара Толкіена ёсць такая думка: мы павінны дамагацца раўнавагі сіл дабра і зла, каб пакінуць для сваіх сыноў кавалачак прасторы, дзе яны маглі б пачаць рубіцца за дабро… Я не Астроўскі, “каб не было пакутліва балюча…” — увесь гэты пафас я не вельмі люблю. Галоўнае, каб мой палутарагадавалы сын потым не сказаў, што яго бацька быў, прабач, дзярмом. Гэта самае галоўнае…\nДарэчы, тады ж даведаўся, што “ДДТ” мог прыехаць у Мінск і годам раней, але канцэрт забаранілі. Зрэшты, не толькі ў Мінску — гурт Шаўчука забаранялі па ўсім Савецкім Саюзе: у Маскве, Палтаве, Чабаксарах… Але, як заўважыў Юра, “часы цяпер мяняюцца штомесяц”. І яно насамрэч было так, бо ў разгары была гарбачоўская “перабудова”.\nІНТЭРВ’Ю З ПЕЦЯРБУРГА Ў МАСКВУ\nЗ таго часу і пачалося нашае знаёмства-таварыства. Мы бачыліся і гутарылі практычна штогод, у Мінску, Пецярбургу, Маскве… Так, да прыкладу, у 1991 годзе адзін рыжскі часопіс замовіў мне інтэрв’ю з Шаўчуком. Прыехаўшы ў Пецярбург, я спыніўся дома ў Юры. Праўда, патрапіў да яго не адразу: уваходны званок не працаваў, а бліжэйшы таксафон знаходзіўся ў дзясяці хвілінах ад дома. Патэлефанаваў. Хоць была гадзіна дня, Шаўчук яшчэ спаў. Ён — класічная “сава”. Пасля ўжо патлумачыў: “Трэба было ў вакно грукацца”. Жыў Юра на першым паверсе ў камуналцы ў доме пабудовы 1837 года. Яго жонка Эльміра ў той час разам з маленькім сынам знаходзілася ва Уфе. Ёй будзе ўсяго толькі дваццаць чатыры гады, калі яе не стане — анкалогія. У тым жа 1992 годзе Юра прысвеціць ёй, мусіць, самы светлы альбом “ДДТ” — “Актриса Весна”: на вокладцы дыска будуць змешчаны малюнкі Эльміры і яе партрэт…\nПражыў я ў Шаўчука пару дзён. З таго, што цяпер прыгадваецца. У яго суседа быў папугай, які мог гаварыць чалавечым голасам. Юра жартаваў: “Папугаі трыста гадоў жывуць. Навучыць бы яго песні “Родина”. Уяўляеш: мяне ўжо не будзе, а папугай будзе маім голасам спяваць: “Родина, еду я на родину!..” Ці вось прачынаемся нараніцы (трэба сказаць, Юра засынаў таксама класічна — з уключанай лямпай каля канапы і кнігай у руках) і п’ём гарбату — шклянку, другую, трэцюю, пятую. Ад кавы я ўжо адмовіўся. Потым Юра прапанаваў прагуляцца па Неўскім праспекце. “Даўно не гуляў!” — патлумачыў. На вуліцы многія пазнавалі яго. Падбеглі, напрыклад, школьнікі: “А вы будзеце выступаць?” Але, відаць, рэдка хто верыў, што гэта той самы Юрый Шаўчук. Нейкі хлопец папрасіў закурыць. “Дужа ты на Шаўчука падобны”, — заўважыў. У адказ Юра паціснуў плячыма. “А ты яго творчасць паважаеш?” — “Ну, у прынцыпе, так”. — “Малайчына!” — хлопец ухвальна пляснуў Шаўчука па плячы…\nДома нас чакаў боршч і пірог, што прыгатавала Юрына мама (Фаіна Акрамаўна жыла ў тым жа доме і нават у тым жа пад’ездзе, толькі ў іншай кватэры)… Увечары, калі мы нарэшце сабраліся размаўляць, па тэлевізары пачалася захараўская карціна “Убить дракона”. “Вельмі хацеў гэты фільм паглядзець!” — узрадаваўся Юра. А тут так недарэчы маё інтэрв’ю! Да таго ж сёння мой цягнік на Мінск. І вось задаю пытанне за пытаннем, а Юра адказвае хутчэй механічна, не ў звычайнай сваёй манере гаварыць разважаючы:\n— Як ты вучыўся ў школе?\n— Па-рознаму. Больш марыў ды глядзеў у акно. Урокі часта прагульваў. Біцца таксама даводзілася. У нас ва Уфе пастаянна адбываўся гвалт дужых над слабымі. Я ўсё гэта вельмі глыбока перажываў у душы. Увогуле, я рос даволі слабым хлопчыкам. І па першым часе мне шмат даставалася, гэта значыць, бойкі я прайграваў. Потым ўсё змянілася, як гэта звычайна і бывае: спачатку цябе б’юць, потым — ты.\n— Ты ўпарты?\n— Так, мяне даволі часта характарызуюць гэтым словам. Але ўпарты толькі тады, калі цалкам перакананы ў сваёй праваце.\n— А ці часта дакараеш сябе за мяккаць характара?\n— Здараюцца такія сітуацыі, калі мне падаецца, што трэба было паступіць больш жорстка. Але на самай справе я хутчэй дакараю сябе за мяккасць, якая часам ува мне праяўляецца. Залішняя мяккасць робіць столькі ж зла, колькі і залішняя жорсткасць…\nАдным словам, гутаркі тым разам не атрымалася, таму дамовіліся сустрэцца праз нейкі час у Маскве, дзе ў “ДДТ” планаваліся канцэрты. Трэба патлумачыць, што размаўляць з Шаўчуком было кожнага разу надзвычай цікава (правільней казаць — слухаць Шаўчука), але не ў любы момант можна было распачаць тую гутарку — трэба было злавіць той настрой, калі ён гатовы да шчырай размовы. Як тады ў Маскве, калі сустрэліся пасля канцэрта ў грымёрнай. Юра гаварыў:\n— Мая самая любімая культура — крыта-мекенская. Мне ўсё там падабаецца: якое месца займала жанчына ў грамадстве, чым яна займалася і нават тое, як апраналася. Такі позні матрыярхат. Мне не падабаецца ў сучасных жанчынах найперш танная, дурная эмансіпацыя, якая шмат у чым навязаная жыццём, сацыяльнымі ўмовамі мясцовага характара. Сапраўды — хоць гэта, мабыць, банальна гучыць, — але ў жанчыне мала жаноцкасці. Эмансіпацыя можа быць дарэчы ў Амерыцы, яшчэ недзе, дзе эмансіпіраваная жанчына абаронена грамадствам, законамі. У Расіі ж жанчыне патрэбная падтрымка, яна павінна быць з мужчынам і плаціць яму за абарону. Калі побач няма мужчыны, гэта, канешне, трагедыя. І эмансіпіраванасць шмат у чым вызначаецца гэтым. У нас, увогуле, Сярэднявечча — па характары ўзаемаадносінаў: я, мой дом, мая сям’я — усё! Велізарны плот і гэтак далей… Напэўна, у сярэднія вякі нарадзілася каханне ў сённяшнім разуменні: вельмі лірычны стан, звязаны з рэўнасцю, адчуваннем уласнасці чалавека, якога кахаеш, з гэткім гіпертрафіраваным пачуццём. І гэта ёсць ва ўсіх нас. І пачынаеш разумець, што ты не маеш рацыі, нават горш — калі ўжо, што называецца, насек дроў і разбіў сям’ю…\nУвогуле, пра жанчын можна гаварыць гадзінамі. Дый што там гадзінамі — мы ім жыццё прысвячаем!.. На дадзены момант для мяне існуе адзіная жанчына — мая маці. І яшчэ сястра. Гэта мае самыя блізкія людзі. Вядома, у мяне ёсць і добрыя сябры сярод жанчын, у самым чыстым разуменні гэтага слова. Гэта, як правіла, людзі, якія пішуць, займаюцца творчасцю. Мы з імі маем выключна духоўныя стасункі.\n— А ці памятаеш першае сваё каханне?\n— Памятаю, канешне. Я вучыўся ў першым класе. Я дужа пакутаваў, як ні дзіўна, бо прадмет майго кахання быў вельмі какетлівы. І гэта, напэўна, былі першыя моманты рэўнасці… Пазней у нас у класе была самая прыгожая дзяўчынка школы, у якую былі закаханыя практычна ўсе. Мяне гэта таксама не абышло. Але я гэтага ніколі не выказваў. Я, увогуле, быў даволі скрытны хлопчык і перажываў у сваёй душы без сведкаў. Цяпер разумею, што гэта вельмі многа дало мне для больш тонкага ўспрыняцца сусвету, дало нейкае разуменне жыцця. Таму што калі тваё каханне не мае ўзаемнасці, чалавек значна больш атрымлівае духоўна. Калі каханне не выплёскваецца на паверхню, у чалавеку адбываецца каласальная праца. Для чалавека творчага вельмі важнае каханне без узаемнасці. Я прыйшоў да высновы, што ўсё-ткі лягчэй кахаць самому, чымсьці быць каханым. Таму што калі цябе кахаюць, а ты — не, гэта дужа пакутліва. Калі ты, вядома, не пераступаеш цераз людзей. А самому кахаць — гэта выхоўваць душу. Пакуты — гэта і ёсць тая выдатная глеба, на якой ўзрастае асоба. Гэта законы жыцця. Нельга, каб усё ішло як па масле. Іначай чалавек вырастае раўнадушным…\nАД ІМЯ “ПАКАЛЕННЯ ДВОРНІКАЎ І ВАРТАЎНІКОЎ”\nЗрэшты, паколькі мы бачыліся даволі часта, Шаўчук мо праз які-небудзь дзясятак-другі інтэрв’ю аднойчы папікнуў: “Што ты ўсё пра нас ды пра нас пішаш? Ты б лепей больш пра маладых пісаў”. З таго часу мы хоць па-ранейшаму сустракаліся, але нейкі перыяд інтэрв’ю я ўжо не рабіў. Праўда, аднойчы ў нас з ім узнікла ўсё ж узаемная зацікаўленасць у публікацыі. А ўсё таму, што падчас выступлення ў Мінску Юра прапанаваў гледачам дасылаць запіскі з пытаннямі, але ні на адно з іх не адказаў, бо з-за пражэктараў не заўважыў кошыкаў, што стаялі на авансцэне і куды гледачы клалі запіскі. І як жа ён быў здзіўлены, калі пасля канцэрта ў грымёрную прынеслі ажно дзва кошыкі, якія былі запоўнены паперкамі! Вось я і прапанаваў: Шаўчук адказвае на пытанні гледачоў, а я друкую яго адказы ў “Белорусской деловой газете”. Юра ахвотна пагадзіўся…\n— Здараецца так, што “по нулям кислород и бензин”?\n— Здараецца. Але кіслародную падушку я, канешне, у сябе пад ложкам не трымаю. Мяне выратоўваюць сябры і добрыя людзі, якіх у сапраўднасці значна больш. Проста дрэнныя людзі больш бачныя і смярдзючыя. Таму і здаецца, што іх болей.\n— Ці не здаецца вам, што рускім рокерам, “пакаленню дворнікаў і вартаўнікоў”, паветра свабоды не надта пайшло на карысць? Наташа.\n— Наташа, колькі горычы і самоты!.. Мы дасюль разбіраемся, што ж такое свабода. І ніхто, па-мойму, не ведае дакладнага адказу на гэтае пытанне… Асабіста я вельмі шмат разважаю на гэтую тэму. І, на мой погляд, свабода — гэта найперш адказнасць. Па-другое, гэтае вызначэнне вельмі цесна звязана з сэнсам жыцця. Гэта, мабыць, вельмі роднасныя рэчы… Нам Гасподзь дараваў свабоду выбару, дарагая Наташа, паміж дабром і злом. Свабода не азначае — што хачу, тое і раблю. Свабода значыць — выбіраю дабро. А мы часам выбіраем зло. Вось у чым самота свабоды. І мне здаецца, што маё “пакаленне дворнікаў і вартаўнікоў” разбіраецца ў гэтым крыху лепш, чым пакаленне, якое абрала “пэпсі”. Таму што новае пакаленне найчасцей прагне толькі задавальнення. А гэта, пагадзіцеся, суцэльны эгацэнтрызм.\nКНІГА ПРА “ДДТ”\nБыў кастрычнік 1993-га. Тым разам я прыехаў да Шаўчука, каб пераканаць яго толькі ў адным — мне карцела напісаць кнігу пра “ДДТ”, і я хацеў атрымаць не тое, што дазвол Шаўчука, — ягонае, так бы мовіць, блаславенне. Юра жыў пад Пецярбургам, у Рэпіне, дзе месцяцца лецішчы сябраў Саюза кампазітараў. Сустрэўшыся ў офісе “ДДТ” на вуліцы Пушкінскай, паехалі ў Рэпіна. Зрэшты, у горад я тым вечарам больш не вярнуўся, бо на лецішчы нас чакала пачатая пляшка гарэлкі, якая дужа засмуціла мяне. Рэч у тым, што ўсе, хто быў блізкі да “ДДТ” у той час, ведалі, што ў Шаўчука бываюць даволі працяглыя перыяды, калі ён вядзе абсалютна цвярозы лад жыцця (прыгадваецца, што ў яго камуналцы вісела карціна, на якой быў намаляваны жудаснага выгляду дзік, і тут жа быў, здаецца, такі надпіс: “Свіння той, хто спойвае Шаўчука”). Праўда, якраз у адзін з такіх перыядаў мы пасварыліся з Шаўчуком. Ён тады прыехаў у Мінск, і я, як звычайна, падараваў яму фотаздымкі, што зрабіў падчас мінулага канцэрта. Але Юру іх якасць даволі моцна засмуціла. “Нешта яны ў цябе шэрыя”, — сказаў ён. Я патлумачыў, што рабіў іх на таннай фотапаперы, бо грошай у мяне нямнога. “Стары, — Шаўчук часта так да мяне звяртаўся, — мастацтва нельга рабіць малымі сродкамі”. І нават плакат гэткім жа чынам пасля мне падпісаў. Праз гэта мы не тое, што разышліся, але, ва ўсялякім выпадку, не паразумеліся.\nІ вось цяпер, заўважыўшы пачатую пляшку, я асцярожна заўважыў: “Юра, ты ж не п’еш”. Шаўчук адказаў афарыстычна-мудра: “Стары, я зразумеў, што мастак не можа быць манахам”. У той час ён працаваў над новым альбомам і цяпер, уключаючы магнітафон, на які былі запісаны “балванкі” новых песень, спяваў іх пад гітару: “Ты не один”, “Что нам ветер…” Гэтыя песьні адразу лёгка і ўтульна леглі на душу, і я прасіў Шаўчука яшчэ і яшчэ раз спець іх… У тую ноч мы доўга сядзелі і гаманілі. Ужо потым Юра сказаў, што тут недалёка Фінскі заліў, на які вельмі добра глядзець, стоячы пад зорным небам. “Давай пойдзем”, — ахвотна пагадзіўся я. “Не, стары, да заліва трэба ісці аднаму!” — філасофскі хмыкнуў Шаўчук. Ну, калі аднаму, дык аднаму. Я пайшоў. А калі вярнуўся, Юра ўжо спаў… Нараніцы я не стаў яго будзіць, а ціха сабраўся, бо ўдзень ішоў мой цягнік на Маскву.\nУжо пазней даведаўся, што і Шаўчук праз некалькі дзён ірвануў уначы на машыне ў Маскву — пасля таго, як убачыў па тэлевізары, што танкі страляюць па “Белым доме”, ёсць забітыя і параненыя… Мабыць, мы былі ў той час недзе побач і, можа, разам траплялі пад аўтаматныя чэргі ці адзіночныя стрэлы снайпераў, якія паселі ў высотках уздоўж Кутузаўскага праспекта. Ужо потым Шаўчук напіша пра гэта песню “Правда на правду”:\n…И справедливость думала занять чью-либо сторону.\nСтреляло право по беде — увидишь где ещё…\nАле я забыўся сказаць яшчэ пра кнігу. Я так і не змог пераканаць Шаўчука, што здолею напісаць яе. “Стары, — казаў ён, — разумееш, ты не пісьменнік”. На мяне нібыта вылілі цэбар сцюдзёнай вады. Мусіць, я павінен быў бы пакрыўдзіцца, але Шаўчук, канешне, меў рацыю. Зрэшты, усё ж такі не зусім, бо я і пасёння думаю, што дарэмна ён тады ў мяне не паверыў. Затое ў хуткім часе паверыў іншаму журналісту, якога зусім не ведаў. Юра потым расказваў мне: з’явіўся чалавек з вар’яцкімі вачыма, ён жыў недзе на поўначы Расіі, у яго была свая газета, якую ён прадаў, і, прыехаўшы да Шаўчука, сказаў, што хоча напісаць кнігу пра “ДДТ”. “І ты ведаеш, стары, я яму паверыў”, — гаварыў Шаўчук, які паведаміў таму журналісту тэлефоны сваіх сяброў. “Ён і табе патэлефануе”, — дадаў.\nПасля я бачыў тую кнігу — я добрасумленна прачытаў пяцьдзясят старонак адтуль, болей не змог. Юра прачытаў, мусіць, усю кнігу, але яна — гэтая кніга пра “ДДТ” і Шаўчука — так і не сталася прадметам гонару ні “ДДТ”, ні Шаўчука… Адказваючы тады ў Мінску на запіскі гледачоў і, у прыватнасці, на пытанне, у якім прыгадвалася гэтая кніга, Юра папрасіў: “Не чытайце гэтую дурную кнігу! Яе аўтар — вар’ят, даруй мне, Гасподзь. Ён такога “нагарадзіў”!.. Лепш слухайце нашы песні. Там усё праўда”.\n“ТРОЙЦА МОЖА БЫЦЬ ТОЛЬКІ АДНА”\nІ гэта ж дзякуючы Шаўчуку пачаў набываць вядомасць гурт “Тройца” (тады яшчэ ў складзе Івана Кірчука, Дзмітрыя Лук’янчыка і Віталія Шкілёнка). У той прыезд у 1996-м “ДДТ” выступалі ў канцэртнай зале “Мінск”. Яшчэ ўдзень Шаўчук папрасіў прынесці аўдыязапісы беларускіх музыкантаў, каб выбраць некага, хто б выступіў на пачатку канцэрта. Запісы тыя хутка з’явіліся, і Юра адкідаў касету за касетай, кожнага разу кажучы адно і тое ж недрукаванае слова, і спыніўся толькі тады, калі пачуў “Тройцу”. Ужо пазней ён запрасіў гурт у Пецярбург на фестываль “Песні канца ХХ стагоддзя”, які ладзіў “Тэатр “ДДТ”. І хоць вядучым тады быў шоўмэн з “Аўкцыёна” Алег Гаркуша, Шаўчук сам аб’явіў беларускіх музыкантаў, а падчас адной з песень пусціўся ў скокі прама на сцэне…\nЗрэшты, калі гурт распаўся (першы яго склад), Юра па-філасофску заўважыў: “Тройца можа быць толькі адна”.\nВарта ўзгадаць яшчэ імя Веніяміна Айзенштата, які пісаў пад псеўданімам Блажэнны. Сталага веку, Веніямін Міхайлавіч жыў у Мінску на вуліцы Караля. Яшчэ 24-гадовым юнаком быў частым госцем у Барыса Пастэрнака, які высока цаніў паэта-пачаткоўца. Узнёслыя словы пра яго паэзію казалі Арсеній Таркоўскі і Віктар Шклоўскі. А між тым у Беларусі яго практычна не ведалі. Веніямін Міхайлавіч цяжка хварэў і ў апошнія пятнаццаць гадоў не выходзіў з дому.\nПра яго Шаўчук даведаўся, мусіць, у рэдакцыі пецярбургскага часопіса “Петрополь” (ва ўсялякім выпадку, казаў, што сустрэцца з Айзенштатам яго папрасілі ў “Петрополе”). Пазнаёміў жа яго з паэтам Іван Іванавіч Паланейчык, арганізатар большасці мінскіх канцэртаў “ДДТ”. Я пачуў пра Веніяміна Міхайлавіча ўжо ад Юры. І гэта ж дзякуючы Шаўчуку выйшла ў 1994 годзе кніга Блажэннага “Сораспятье”, прычым з’явілася неверагодным накладам — дваццаць тысяч асобнікаў. Гэта сталася магчымым дзякуючы падтрымцы кіраўніка кампаніі “Нов & К” Валерыя Новіка, з якім Шаўчук пазнаёміўся, трэба сказаць, выпадкова. І вось праз гэтае знаёмства і сталася магчымай кніга Блажэннага, а пазней і дакументальны фільм рэжысёра Сяргея Галавецкага “Вениамин Блаженный”. Такім чынам, дзякуючы менавіта Шаўчуку імя Веніяміна Міхайлавіча стала больш шырока вядома хоць бы ў апошнія гады яго жыцця.\nЛіпень 2003 года. Тыдзень таму не стала Васіля Быкава. Перад канцэртам я прапанаваў Шаўчуку завітаць да Ірыны Міхайлаўны Быкавай. І хоць у гасцях мы былі нядоўга дый асаблівых гутарак Шаўчук і Ірына Міхайлаўна не вялі, але сама атмасфера быкаўскай кватэры і найперш кабінета Васіля Уладзіміравіча, які сотнямі кніг і фотаздымкаў зберагаў памяць пра гаспадара, відавочна ўразілі Юру. “Я нібыта ў храме пабываў”, — сказаў ён сыходзячы.\nУжо падчас канцэрта Шаўчук сказаў, што прысвячае “Пластуна” сапраўднаму салдату Васілю Быкаву. Стадыён падняўся.\nПрикрепляя медаль на дырявую грудь…\nПасля канцэрта, усхваляваны, ён запытаўся: “Ты бачыў, калі я сказаў, што песня прысвячаецца Васілю Быкаву, партэр адразу ўстаў?! Я душэўна быў крануты гэтым”. На маёй памяці гэты быў першы выпадак, калі Шаўчук ахвяраваў некаму сваю песню.\nМіж іншым, той канцэрт доўжыўся дзве з паловай гадзіны, і аднаму Богу вядома, чаго гэта каштавала Шаўчуку. Рэч у тым, што напярэдадні ён патрапіў у аварыю і сур’ёзна пашкодзіў калена. Ужо ў дзень канцэрта ўрачы выдалі яму здымны гіпс. На сцэну і са сцэны Юра мог падымацца толькі з нечай дапамогай. І таму за некалькі хвілін да канцэрта вырашаў: ці казаць гледачам пра праблемы з нагой? Калі не скажа, разважаў, гледачы вырашаць, што Шаўчук, маўляў, пастарэў, бо ні танцаваць, ні рухацца ўжо не здольны. А пасля жартам казаў, што апране шорты, каб быў бачны гіпс. “Не, не будзем на шкадаванне націскаць”, — усміхнуўся. Я яшчэ запытаўся ў Юры, калі ён, кульгаючы, падыходзіў да сцэны: “Як жа ты будзеш выступаць?” — “Пра гэта ўмомант забудуся, бо на сцэне ў крыві адразу з’яўляецца адрэналін”. Зрэшты, так яно і выйшла — Шаўчук так разышоўся, што я й забыўся, на якую ж нагу ён перад тым кульгікаў…\nУжо потым, падчас прэс-канферэнцыі, Юра сказаў: “Калі даведаўся, што Васіль Быкаў, царствіе нябеснае, памёр, вырашыў абавязкова прысвяціць яму песню. “Пластуна” абраў таму, што Васіль Быкаў быў франтавік, баец і воін. Да таго ж у ім была вялікая ўнутраная свабода, якую і мне хацелася б не згубіць. Дзівосны чалавек, дзівосная асоба. Мне заўсёды падабаліся людзі, якія не хадзілі строем. Нават на вайне. Людзі, якія і думалі іначай. Прычым неістотна — памыляецца чалавек ці не. Важна, што ў ім ёсць нешта такое, што зачароўвае. Важна, што ў ім ёсць праўда, магутнасць, моц, інтэлект і сумленнасць. Сумленнасць найвысакародная. Можна толькі ўявіць, які існаваў у той час прэсінг у літаратуры: сацрэалізм, крок улева, крок управа — расстрэл. А чалавек пісаў пра вайну сапраўдную праўду. І пісаў не пра тую вайну, пампезную і гераічную, а пра вайну гераічную, але не пампезную. Гэта розныя рэчы. Гэта дарагога каштуе. І памёр 22 чэрвеня, у дзень пачатку вайны. Гэта, дарэчы, варта песні”. І пасля ўжо папрасіў неяк перадаць яму кнігу Быкава і пажадана, каб з дарчым аўтографам Ірыны Міхайлаўны “для Юры”.\nПадчас нашай апошняй сустрэчы Шаўчук папісаў мне на кнізе “Поэты русского рока”: “Сергей, надеюсь твоё почитать!” З таго часу мы больш не бачыліся, і ён, канешне, не ведае, што за мінулае дзесяцігоддзе ў мяне з’явілася нават не адна ўжо кніга. Мо калі-небудзь мы яшчэ сустрэнемся, і я падарую яму адну са сваіх кніг. І толькі крыху шкада, што гэта не будзе кніга пра “ДДТ” і пра тыя часы, калі мы былі маладыя і калі жыццё здавалася бясконцым. Бо такую кнігу я так і не напісаў.


4. Цябе няма\n6. Для смутку няма прычын\n8. Чатыры паверхі\n11. Зброя (Я складаю зброю)\n12. Халады (Мы перажылі халады)\n15. Калі адключаць электрычнасць\n17. (Гэтая ноч)\n18. Мой блюз\nТы жывеш у далёкім горадзе,\nНі адна з дарог туды не вядзе.\nПа зямлі не прайсці,\nНе даплысці па вадзе.\nА мой дом – звычайны бетонны гмах\nУ краіне, дзе поўжыцця зіма.\nРаскажы мне пра мора,\nЯкое яно на смак?\nПраўду кажуць: там зоркі жывуць на дне?\nЯ аднойчы бачыла мора ў сне,\nІ здалося мне:\nМора бачыць мяне.\nІ на вуснах з ранку – марская соль.\nТы прыедзеш, каб суцяшаць мой боль.\nА збярэшся вярнуцца –\nВозьмеш мяне з сабой.\nТолькі да вясны яшчэ поўгады.\nІ з чаго табе збірацца сюды?\nТам, за морам,\nЁсць лепшыя гарады.\nА мой дом – звычайны бетонны гмах.\nМабыць, я цябе чакаю дарма.\nІ на смак тваё мора –\nЯк соль у маіх слязах.\n(С D – 8 паўтораў)\nС D C D\nЦіхі-ціхі голас ветра,\nЦёплы-цёплы подых зямлі...\nЯ выходзіла на край Сусвета\nСустракаць твае караблі\nА аблокі плылі,\nІ дарогі вялі\nДа той зямлі, адкуль ізноў\nНе відаць тваіх ветразёў.\nІ гусьцела імгла,\nХутка ноч надышла,\nІ ў цемры постацяў не пазнаць,\nІ галасоў не чуваць.\nAm F Bm7 E – 2 разы)\nШэпат хваляў на світанні\nЎпотай мне распавядзе,\nШто знайшоў сваё каханне\nТы на іншым беразе.\nAm F D7 Сm7 )\nПР (тое ж, што і ў мінулым прыпеве):\nДзень сканае як дым,\nВыйдзе ноч ратаваць,\nБуду я праз гады\nНе цябе сустракаць.\nА аблокі плывуць,\nУсе дарогі вядуць\nНе відаць тваіх ветразёў. (Пройгрыш па прыпеве, Кода – Am F)\nУ Музы праца нярвовая –\nНі выхадных, ні вакацый,\nПасада не ганаровая,\nУдзячнасці не дачакацца\nНі за начныя бяссонні,\nНі за дзённыя турботы,\nАле і ўчора, і сёння\nБезліч ахвотніц да гэтай работы,\nПрымяраючы на сябе новы верш,\nCпадзяюцца на месца ў Вечнасці...\nАле кахаць Паэта лепш\nНа бяспечнай адлегласці.\nУ Музы работа шкодная,\nЗатое пенсія ранняя.\nМагчыма, хаця бы адным радком\nАдзначацца намаганні яе.\nДык вось для каго ён, скажуць, пяе!\nАле невядома большасці,\nШто для Паэта сэрца яе\nТолькі прастора для творчасці.\nСпадзяюся на месца ў Вечнасці...\n(проигрыш Dm G)\nМаё рамяство не надта складанае –\nШтодзённы няспынны бег.\nУ свеце маім няма цябе. (2 раза)\nТвой боль не дацягвае да сусветнага,\nТвой сум не ўплывае на рух планет.\nУ свеце тваім няма мяне.\nЯ ўмею адрозніваць сон ад рэальнасці,\nАле застаюся ў сне.\nІ нашыя лёсы – паралелі,\nСустрэчы чакаць дарма.\nУ свеце маім цябе няма.\nУ свеце тваім мяне няма.\nТой, хто хацеў мяне бачыць ціхай і ветлай,\nМусіць глядзець цяпер, калі я акрэпла.\nТой, хто хацеў мяне бачыць малой і млоснай,\nМусіць глядзець, як я раблюся дарослай.\nЯ – гнуткае лязо.\nЯ – вострая ігла.\nЯ – хуткая вада.\nЯ – трапная страла.\nКаб я міма прайшла.\nУ ветра няма братоў, у паветра – замены,\nІ плямы на сонцы людскімі вачамі не ўбачыць.\nІ той, хто хацеў мяне на свой лад перайначыць,\nМагчыма, не будзе рады такім пераменам.\nУ ветра няма братоў,\nУ ветра ёсць толькі сястра...\nГлядзі ў вочы,\nКаб я цябе знайшла.\nDate: 2015-09-27; view: 431; Нарушение авторских прав


У будучыню туг глядзяць з “Надзеяй” — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nВторник, 17 май, 2011 119 admin\nУ Віцебск настаўнікі працоўнага навучання, метадысты аддзелаў адукацый з усіх абласцей Беларусі прыехалі, каб абмеркаваць важную на сёння тэму: «Работа па прафесійным самавызначэнні навучэнцаў на ўроках працоўнага навучання і пазаўрочнай дзейнасці». А вось практычную яе рэалізацыю госці змаглі ўбачыць на сенненскай зямлі. Апошні дзень семінара прайшоў на базе УА «Сенненская дзяржаўная агульнаадукацыйная сярэдняя школа-інтэрнат для дзяцей-сірот і дзяцей, застаўшыхся без апекі бацькоў».\nУзначаліў прадстаўнічую дэлегацыю галоўны інспектар Міністэрства адукацыі Уладзімір Паддубскі (на здымку 1 справа). Сустракалі гасцей намеснік старшыні райвыканкама Ганна Якаўлева, начальнік раённага аддзела адукацыі Людміла Аніськовіч, педкалектыў школы на чале з дырэктарам Леанідам Казловым.\nСенненская школа-інтэрнат славіцца на ўсю рэспубліку. Яна — той самы паспяховы прыклад узаемадзеяння і супрацоўніцтва школьнага калектыву, раённых улад і замежных дабрачынных арганізацый. Італьянскі фонд «Дапаможам ім жыць» — даўні сябра беларускіх хлопчыкаў і дзяўчынак. Штогод італьянскія сем’і — члены фонду — прымаюць выхаванцаў да сябе на адпачынак, многія становяцца не проста часовымі, а сапраўднымі татамі і мамамі для іх. Гледзячы на тое, як вольна размаўляюць па-італьянску дзеткі з іншаземцамі, разумееш, што іх еднасць не парушаць ніякія межы. У школе прадстаўнікі фонду — не госці, а члены школьнай сям’і.\nАднымі вакацыямі італьянцы не абмежаваліся. З іх ініцыятывы і падтрымкі з 1999 года тут пачаў дзейнічаць міжнародны гуманітарны праект школы-фабрыкі «Надзея», які прывучае дзяцей да працы і, больш таго, дае пуцёўку ў дарослае жыццё. Разам з атэстатам аб адукацыі падлеткі атрымліваюць паўнацэнныя прафесіі — сталяра, швачкі, асвойваюць спецыяльнасці пчаляра, агародніка, трактарыста. У будучыні гэта дапаможа ім адаптавацца ў соцыуме, знайсці сябе ў працы і сям’і. А сёння вучні і настаўнікі ледзьве не цалкам забяспечваюць родную адукацыйную ўстанову ўсім неабходным, ды яшчэ паспяваюць, як кажуць, весці бізнес. За перыяд з 2006 па 2010 гады дзеці зарабілі 630 мільёнаў рублёў.\nна ўсе рукі\nСлоў захаплення не шкадавалі ўдзельнікі рэспубліканскага семінара падчас экскурсіі.\nГосці наведалі сталярныя майстэрні, дзе хлапчукі пад кіраўніцтвам майстроў вырабляюць драўляныя прылады. Дыхтоўныя вуллі, ложкі, аконныя рамы карыстаюцца попытам далёка за межамі раёна.\nЯк, дарэчы, і пасцельная бялізна, якую шыюць у швейных майстэрнях дзяўчаты (здымак 2). Ужо зараз юныя швачкі трэцяга разраду без цяжкасцей справяць любое адзенне. Што з поспехам прадэманстравала дэфіле, на якім было прадстаўлена 6 калекцый, у іх ліку працоўная форма, дзелавы і моладзевы стылі, вячэрнія сукенкі. Усе майстэрні маюць прафесійнае абсталяванне. Многія ўдзельніцы семінара не прамінулі набыць па камплекціку бялізны.\nІнтэрнатаўцы — пастаянныя ўдзельнікі сельскагаспадарчых кірмашоў. Дзеці забяспечваюць харчаваннем сябе і выстаўляюць лішкі на продаж. Навуку агародніцтва тут спасцігаюць не толькі за партамі, але і на палетках, у парніках. Першым вынікам — свежай радыскай — можна было пачаставацца, не адыходзячы ад градкі.\nПраект «Пчаляры» ўзнік адносна нядаўна. Цяпер школа можа пахваліцца ўласнай пасекай, уласнаручнымі вуллямі, пчалярнай лабараторыяй, дзе выхаванцы асвойваюць старажытнае рамяство, і нават музеем беларускага пчалярства.\nРобяць свой уклад у школьную гаспадарку вучні малодшых і сярэдніх класаў. Займаючыся ў гуртках і асвойваючы розныя тэхнікі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, яны аднаўляюць мэблю, пераўтвараючы яе ў сапраўдны дызайнерскі аб’ект.\n«Кватэрнае пытанне» інтэрнатаўцы вырашаюць з дапамогай сваёй жа «Школы рамонту». Брыгада вучняў і майстроў выконвае практычна ўвесь пералік прац: шпаклёўка, паклейка шпалераў, пафарбоўка і інш. Дзякуючы чаму пакоі ў спальных карпусах максімальна набліжаны да хатніх умоў. Нядаўна тут стварылі «Гасцёўню». Ва ўтульным пакоі з вялікім тэлевізарам, мяккімі канапамі, крэсламі, дыванамі, лялькамі можна адпачыць і пагуляць.\nЦалкам адчуць сябе гаспадаром уласнага жыцця і маёмасці дапаможа «Цэнтр сацыяльна-бытавой адаптацыі». Невялікі дамок рамантавалі самі. Тры пакоі — спальня, зала, дзіцячая. Плюс аснашчаная кухня, прасторны калідор, санвузел. Цяпер гэта прыстанішча вучняў выпускных класаў. Насельнікі дома вядуць гаспадарку асобна: самі гатуюць, прыбіраюць, ходзяць у магазіны, распараджаюцца грашыма. Сёстры Юля (11 клас) і Насця (9 клас) Абозавы (здымак 3) прызнаюцца, што калі-небудзь звяртаюцца да дарослых па парады. Напрыклад, па рэцэпты страў — у кулінарны гурток, выхаванцы якога могуць прыгатаваць ад дранікаў да італьянскай піцы.\nІнтэрнатаўскія дзеткі не толькі здольныя да працы, але і вельмі таленавітыя ў творчым плане. Пра што засведчыў канцэрт мастацкай самадзейнасці.\nНапрыканцы семінара Уладзімір Паддубскі выказаў падзяку педкалектыву і навучэнцам школы. Ад упраўлення адукацыі Віцебскага аблвыканкама былі ўручаны Падзякі заснавальніку і прэзідэнту фонду «Дапаможам ім жыць» Фабрыцыа Пачыфічы і Марцыа Арталані, а таксама яго членам Маўрыцыо Манетта і Ліно Дэльмонтэ. У сваю чаргу, італьянцы ўручылі Дыплом аб супрацоўніцтве з фондам. Такое ж пасведчанне атрымала кожная італьянская сям’я, якая прымае ў сябе беларускіх дзетак.\nУ гэтым годзе эксперыментальны праект Міністэрства адукацыі Беларусі «Апрабацыя мадэлі практычна арыентаванага адукацыйнага асяроддзя школ-інтэрнатаў для дзяцей-сірот, якое забяспечвае больш высокую эфектыўнасць сацыялізацыі і прафесійнага самавызначэння выхаванцаў» завяршаецца са станоўчымі вынікамі. За некалькі гадоў у школе дабіліся амаль 100-працэнтнага паступлення выпускнікоў у вышэйшыя і сярэднія спецыяльныя навучальныя ўстановы. Больш за 150 вучняў атрымалі прафесійныя кваліфікацыі сталяра, швачкі, трактарыста-машыніста, агародніка.\nСёння работа працягваецца ўжо ў якасці інавацыйнай пляцоўкі, лабараторыі, накіраванай на прафесійна-тэхнічнае навучанне. Яна будзе даступная не толькі для інтэрнатаўцаў, але і для іншых маладых сенненцаў. А выпускнікі атрымаюць магчымасць знайсці працу на малой радзіме. Як падкрэсліў Марцыа Арталані, спатрэбяцца значныя інвестыцыі. Аднак яны цалкам апраўдваюць сябе, бо гэта ўкладанні ў будучыню дзяцей. А ў будучыню тут глядзяць з «Надзеяй».\n← Сенненскія рагулі выйшлі на палі\nУсім дарогам знайсці гаспадара спрабуюць на Сенненшчыне →


Туберкулез: болезнь, которая "держит оборону" » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nСухоты: хвароба, якая "трымае абарону"\nСмяротнасць ад туберкулёзу за апошнія 15 гадоў паменшылася на 29,4% і склала 6,5 на 100 тысяч. Аднак эпідэмічная сітуацыя застаецца напружанай, бо гэтае інфекцыйнае захворванне характарызуецца вострай прагрэсіруючай працякальнасцю працэса, распаўсюджваннем лекаваўстойлівых форм. Да таго ж, з'явіліся і новыя групы рызыкі па захворванні, у прыватнасці, мігранты з краін з высокім узроўнем захворваемасці на туберкулёз, ВІЧ-інфіцыраваныя, а таксама асобы, якія прыбылі з пенітэнцыярных устаноў. Дарэчы, асоб сацыяльнай рызыкі з цяжкасцю прыцягваюць да абследавання і лячэння, сярод іх часта дыягназуюцца распаўсюджаныя формы туберкулёзу з бактэрыявыдзяленнем, што ўяўляе небяспеку заражэння акружаючых іх людзей.\nУ раёне, на жаль, летась адзначаны значны рост захворвання: у параўнанні з 2011 годам выяўлена хворых у 2,3 раза больш — 14 чалавек (у тым ліку з бацылавыдзяленнем — 9), што складае 57,85 на 100 тысяч насельніцтва. У папярэднім годзе сур'ёзны дыягназ быў пастаўлены 6 чалавекам, з іх толькі 3 мелі бацылавыдзяленне. Людзі з актыўнай формай туберкулёзу лёгкіх пры кашлі, размове, чханні напаўняюць паветра вялікай колькасцю бактэрый, якія могуць працяглы час заставацца ў памяшканнях, дзе няма добрага праветрывання, і трапляць у арганізм здаровага чалавека. Вялікай рызыцы заражэння сухотамі падвяргаюцца людзі, якія доўгі час знаходзяцца ў кантакце з хворым і маюць аслабленую імунную сістэму.\nУ ачагах сухотнай інфекцыі вельмі важна захоўваць меры прафілактыкі, а гэта цэлы комплекс мерапрыемстваў, накіраваных на прадухіленне перадачы інфекцыі. Перш за ўсё трэба звярнуць увагу на забеспячэнне правілаў гігіены. У хворага павінен быць па магчымасці асобны пакой, свой ложак, посуд, ручнік. Неабходна некалькі разоў на дні праветрываць памяшканне, праводзіць сістэматычна вільготную ўборку, не радзей аднаго разу ў месяц — генеральную з выкарыстаннем дэзінфіцыруючых сродкаў. Хворы абавязкова павінен карыстацца плявальніцай для збору макроты з наступным яе абеззаражваннем.\nДля прафілактыкі гэтага небяспечнага інфекцыйнага захворвання неабходна захоўваць правільны рэжым працы, рацыянальна і збалансавана харчавацца, адмовіцца ад курэння, наркотыкаў, злоўжывання спіртным, прымаць вясной полівітаміны, загартоўваць арганізм, займацца фізкультурай, весці здаровы лад жыцця, праводзіць мерапрыемствы па аздараўленні жыллёвага і вытворчага асяроддзя. Вельмі важна праводзіць (і гэта ў нас робіцца) прафілактычныя прышчэпкі супраць туберкулёзу.\nНадзейны і бяспечны метад выяўлення туберкулёзу на ранніх стадыях развіцця — флюараграфічнае (рэнтгеналагічнае) і бактэрыялагічнае даследаванні. Не трэба ігнараваць праходжанне штогадовых медаглядаў, якія дапамагаюць выявіць хворых, назначыць ім лячэнне і пазбегнуць заражэння іншых людзей.\nгалоўны санітарны ўрач раёна;\n» Естественное движение


23 верасня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. У сельгасарганізацыях Беларусі бульба ўбрана з 13,2 тыс. га, што складае 47,9 працэнта плошчаў, паведамляе БЕЛТА са спасылкай на аператыўную інфармацыю Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання.\nУсяго ў гэтым годзе пад бульбу адведзена 27,7 тыс. га. Паводле даных на 23 верасня, накапана 430,8 тыс. т бульбы. У сярэднім з 1 га ў бягучым годзе збіраюць 325,2 ц бульбы, гэта на 35,9 ц больш за мінулагодні паказчык. Лідарам ва ўборцы другога хлеба з'яўляецца Віцебская вобласць, там на сёння ўбрана 60,9 працэнта плошчаў бульбы. Таксама ў гэтым рэгіёне самы высокі паказчык ураджайнасці - 404,5 ц/га. Крыху менш - 395,3 ц/га - збіраюць у Магілёўскай вобласці.\nПрадаўжаецца ў гаспадарках краіны і ўборка цукровых буракоў. На 23 верасня яны ўбраны з 25 тыс. га, што складае 26,6 працэнта ад агульнай плошчы. Сабрана больш за 1,13 млн т салодкіх караняплодаў пры ўраджайнасці 453,2 ц/га (гэта на 29,6 ц больш, чым у мінулым годзе). Цукрыстасць буракоў складае 16,23 працэнта. У кошт дзяржзаказу прададзена 731,5 тыс. т цукровых буракоў, што складае 35,1 працэнта ад плана.\nАзімыя збожжавыя ў Беларусі пасеяны больш як на 828 тыс. га, гэта каля 61 працэнта да плана. У цэлым у гэтым годзе азімыя збожжавыя зоймуць 1352,3 тыс. га сельгасплошчаў. Паводле даных на 23 верасня, у Магілёўскай вобласці засеяна 74,5 працэнта плошчаў, Віцебскай - 58,6 працэнта, Мінскай - 64,3 працэнта, Брэсцкай і Гродзенскай - 63 працэнты і 61,6 працэнта адпаведна, у Гомельскай вобласці - 46,1 працэнта.-0-


Гомель (возера) — Вікіпедыя\n55°18′37,93″ пн. ш. 28°45′29,73″ у. д.HGЯO\n(Пасля перасылкі з Возера Гомель)\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Гомель, значэнні.\nКаардынаты: 55°18′37,93″ пн. ш. 28°45′29,73″ у. д.HGЯO\nГомель (Гомля) — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 18 км на поўдзень ад Полацка, каля аграгарадка Гомель. Належыць да групы Ушацкіх азёр.\nВозера знаходзіцца ў басейне ракі Тураўлянка. Плошча Гомеля складае 3,46 км². Найбольшая глыбіня возера 23 м, даўжыня 3,4 км, найбольшая шырыня 1,2 км. Даўжыня берагавой лініі 11,7 км. Аб'ём вады ў возеры складае 19,01 млн. м³, плошча вадазбору возера — 744 км².\nСхілы катлавіны возера маюць вышыню 4—8 м, на паўднёвым захадзе вышыня схілаў сягае да 18 м. Схілы пераважна разараныя, у ніжняй частцы парослыя хмызняком. Берагавая лінія звілістая. Берагі возера пясчаныя, на пэўных участках галечныя і камяністыя.\nМелкаводдзе возера пясчанае і пясчана-галечнае. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці складае да 100 м.\nУ паўднёвай затоцы возера востраў плошчай 0,1 га (0,001 км²).\nУ возера ўпадае ручай з возера Канашы. Таксама Гомель злучанае пратокай з возерам Зашчаты, існуе сцёк па пратоцы ў возера Суя.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Гомель_(возера)&oldid=2803619"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:54, 16 верасня 2017.


Будзьма беларусамі! » Дырэктар «Графіці» і музыка Аляксей Ажогін: Кожны сантыметр клуба можа распавесці шмат гісторый\n20.02.2022 | Музыка\nДырэктар «Графіці» і музыка Аляксей Ажогін: Кожны сантыметр клуба можа распавесці шмат гісторый\nСярод сталічных аматараў року, пэўна, няма тых, хто б не ведаў, што такое «Графіці». Невялікі бар-клуб існуе ўжо больш за 20 гадоў і вядомы далёка за межамі сталіцы. З «шэрым кардыналам» легендарнага бара — дырэктарам «Графіці» Аляксеем Ажогіным — паразмаўляў «Новы Час».\n— Лепш за ўсіх, не дачакаюцца! Справаў шмат. Можа, не ўсё атрымліваецца так, як планавалася, але ж робім.\n— На сённяшні дзень «Графіці» з’яўляецца старэйшым клубам сталіцы. Як атрымліваецца існаваць такі працяглы час?\n— Насамрэч гэта загадка! Часам здаецца, што вось зараз кіну ключы аб падлогу і ўсё на гэтым...\nЯ заўсёды кажу, што «Графіці» — гэта ў першую чаргу каманда. Так, людзі мяняюцца — хтосьці сыходзіць, хтосьці прыходзіць. Тут у асноўным моладзь працуе, і нам вельмі шанцавала ўвесь час, што прыходзілі такія вось... Адчайныя. Тыя, хто падтрымліваў гэты рух. Напачатку пандэміі думалі, што «вось і ўсё, наша гісторыя скончылася». Яшчэ раз хачу выказаць шчырую падзяку сябрам «Графіці» за падтрымку, якая нам вельмі дапамагла літаральна выжыць. Змяняюцца пакаленні музыкаў і наведвальнікаў. Некаторыя прыходзяць ужо сем’ямі з дзецьмі. Здаралася і так, што людзі тут знаёміліся і потым вяселлі таксама тут ладзілі!\n— Некалькі разоў з’яўлялася інфармацыя, што «Графіці» прадаецца.\n— Калі хто жадае набыць — калі ласка, мы адкрытыя для перамоў. Насамрэч, мы хацелі б зрабіць нейкі такі, будзем казаць, «рэлакейт», а для гэтага патрэбны пачатковыя грошы. Мы ўжо шмат часу шукаем новае памяшканне, зараз шмат пляцовак вызвалілася, але не ўсе падыходзяць па розных крытэрыях — дзесьці няма пажарнай сігналізацыі, дзесьці выцяжкі, дзесьці пазыкі такія, што адразу адмаўляемся. Не ведаю, як гэта будзе далей, можа будзе «Графіці 2.0». Трэба адзначыць, што «Графіці» гэта ж не толькі бар, гэта ТАА. Заўсёды былі яшчэ пляцоўкі — на Чыжоўскім вадасховішчы летняе кафэ «Брытні Пірс», на Цнянцы таксама, штосьці спрабавалі рабіць у Палацы мастацтваў. Увесь час намагаемся рабіць больш, такім чынам можна казаць не столькі пра «рэлакейт», колькі пра пашырэнне. Зразумела, у гэтых сценах шмат хто пачынаў. Кожны сантыметр можа распавесці вельмі шмат гісторый. Гэтае месца нам, безумоўна, вельмі дарагое, але хочацца чагосьці большага ў сэнсе памяшкання.\n— То-бок зараз любы чалавек з вуліцы можа прыйсці і сказаць: «Я хачу набыць „Графіці“»?\n— Ну, любы чалавек можа сказаць усё, што захоча ў межах дзейнага заканадаўства. Паўтаруся, мы гатовыя размаўляць на гэты конт. Ёсць умовы, каб гэтае месца засталося ў тых жа рамках, каб быў захаваны менавіта гэты дух пляцоўкі. Мы не першыя ўладальнікі, мы тут з 2009 года. І калі ішоў працэс перадачы, перш за ўсё была ўмова пра захаванне фармату «Графіці», каб пляцоўка заставалася «альтэрнатыўнай».\n— Не сакрэт, што тут пачыналі зараз ужо досыць вядомыя калектывы. У «Графіці» можа выступіць любы пачатковец?\n— Так, мы зараз робім такі фармат выступаў, як «Свабодны мікрафон». Спачатку, канечне, выступ трэба ўзгадніць з намі, абмеркаваць некаторыя тэхнічныя моманты. Па жанрах мы ніякіх абмежаванняў не ставім — гэтыя сцены чулі і бачылі ўжо амаль усё! Дзеля ўдзелу трэба толькі звязацца з намі і паразмаўляць — ці будзе гэта «Свабодны мікрафон», ці нешта іншае прыдумаем. Вось зусім нядаўна ў адной дзяўчыны быў дэбют: усё зрабілі прыгожа, ёй вельмі спадабалася, і яна ўпэўнена, што будзе далей займацца музыкай.\nАдна справа, калі ты на «кропцы» дзесьці рэпетуеш, граеш, так скажам, «у стол», і зусім іншая, калі ты выступаеш, атрымліваеш нейкую аддачу ад выступу. Падсаджваем, карацей, на гэтую «іголку» (смяецца).\n— А каму з вядомых артыстаў «Графіці» даў старт у музычнае жыццё?\n— Неяк Пугач (Уладзімір Пугач — лідар гурта «J:Moрс») падчас выступу сказаў: «Мы гралі ў Палацы спорту, там-сям, але ў „Графіці“ дагэтуль не, і сёння мы гэта выпраўляем». То-бок, лічыцца добрым тонам «зачэкініцца» ў «Графіці», а потым можна хоць у «Мінск-Арэну».\n«Нейра Дзюбель» у Графіці\nШмат хто тут пачынаў, я ўсіх нават не прыгадаю, нікога не хачу пакрыўдзіць. «NaviBand», «Akute» — яны з Магілёва, але мінскі старт адбыўся тут, «Всё Crazy» і «Разбітае Сэрца Пацана», «Нейра Дзюбель» — не тое, каб тут пачынаў, але ж вельмі часта тут гралі. Кулінковіч неяк казаў, што ягоны бубнач заявіў, што «Нейра Дзюбель» ужо не мінскі гурт, а гурт Першамайскага раёна, бо з «Графіці» амаль не выходзяць. «Адыс Абеба» таксама тут пачынала, Дзіма Іваноў (вакаліст гурта) нават у нас кухарам працаваў і часам у каўпаку сваім з кухні ішоў граць канцэрт. Насамрэч шмат хто. Тусоўкі тут такія былі... Неяк хтосьці сказаў, што «ў „Графіці“ багатыя п’юць з цікавымі».\n— А ці ёсць у «Графіці» свае «любімчыкі» — гурты, якія вы радыя бачыць тут заўсёды і на любых умовах?\n— Гэта, як я часам жартую, «прадпрыемстваўтваральныя» гурты, якія маглі тут па два разы за месяц граць. Раней «Нейра Дзюбель», канечне. Цяпер «Веласіпедыстаў», The UNB, «Касіяпея». «РСП» раней таксама часта гралі. Шмат хто ўжо не вельмі хоча граць на невялікай пляцоўцы, і гэта я разумею — усім хочацца расці.\n— Зараз шмат гуртоў ці з’ехалі, ці распаліся. Як ты лічыш, можа, зараз надышоў час гучна заявіць пра сябе маладым?\n— А гэта і адбываецца. З’яўляюцца ці заяўляюць пра сябе маладыя гурты, якія можна слухаць. Якія, як кажуць, граюць не толькі гучна, але і добра. Мы пастаянна робім канцэрты маладых камандаў, на іх прыходзіць шмат людзей. Часам нават больш, чым на канцэрты старых і вядомых. Маладыя рухаюцца, жыццё працягваецца.\nНядаўна была каманда з Віцебска «Грамадзянін Зямлі» — вельмі спадабалася. Таксама «4200» гралі тут — якасны панк, можна сказаць «зоркі». Насамрэч шмат гуртоў. Я сам граю ў гурце «Atesta», бывае, што вельмі стамляешся, бо граем шмат, пры тым, што цяпер не вельмі шмат пляцовак. Засталіся «TNT», «Графіці», «Lo-Fi» на Кастрычніцкай. У «Бруге» не ведаю, што адбываецца, аднак металісты, якія там гралі, зараз грукаюцца да нас. Яшчэ «Lidbeer Legenda» на месцы былога «Грай». Дарэчы, калі «Грай» прадавалі, мы доўга думалі — можа, там «Графіці» зрабіць. Не паспелі трошку.\n— Якія зараз праблемы ў клуба з арганізацыяй канцэртаў?\n— Па першае, канечне, гэта эпідэміялагічны складнік. Ці то ёсць эпідэмія, ці то яе няма. Ну і зразумець логіку выдачы гастрольных пасведчанняў ніяк не атрымліваецца. Трэба даслаць шмат усяго — прозвішчы ды імёны ўдзельнікаў, даты нараджэння, трэк-ліст, тэксты, што за гурт ці ўдзельнік, адкуль і г. д. І вось камусьці даюць, а камусьці не — логікі ніякай не адсочваецца. Адмаўляюць па п. 1.8 арт. 215 Кодэкса аб культуры «Парушэнне іншых патрабаванняў актаў заканадаўства». Што гэта за іншыя патрабаванні, ніхто ніколі не тлумачыць. Тэксты Курта Кабэйна «прайшлі» — гурты гралі трыб’ют «Nirvana», а вось умоўны тэкст «любоў-маркоў, мы ўбачыліся зноў» — не. Да 2020 года было неяк прасцей. Але жыццё працягваецца і рок-н-рол знойдзе сабе шлях. Змяняюцца формы правядзення, даводзіцца рабіць больш вольных уваходаў — закон гэтага не забараняе.\n— На тваю думку, ці ёсць будучыня ў такіх «камерных» клубаў, як «Графіці», з развіццём інтэрнэт-тэхналогій у музычнай галіне?\n— Жывы гук будзе заўсёды запатрабаваны. Яго ніяк нельга параўнаць з запісам, нават добра зробленым і зведзеным. Ёсць стары жарт: «Запісваецца на інструментах па 2 тысячы долараў, зводзіцца на апараце за 10 тысяч долараў, а слухаецца ў слухаўках за 10». Рок-н-рол — музыка жывога гуку.\n— Акрамя дырэктарства ў «Графіці» ты сам граеш у двух гуртах — «Atesta» і «Дрымон». У цябе шмат вольнага часу ці гэта нешта іншае?\n— Гэта каб зусім не звар’яцець. На рэпетыцыі за дзве гадзіны забываешся пра ўсё, гэта рэлакс такі. З «Дрымонам» зараз менш, думалі зусім пакуль прыпыніць дзейнасць, але не атрымліваецца: выдалі сінгл, хутка канцэрт зайграем.\nЗ «Atesta» цікава, пастаянна нешта новае пішацца, яны маладыя, бадзёрыя. Ну, а часу заўсёды мала. Шчыра кажучы, вельмі хочацца каб працай была музыка, а хобі — «Графіці». Пакуль атрымліваецца наадварот. А ў вольны час чытаю кнігі, серыял магу паглядзець. Ну, і канечне ровар! Зараз яго троху трэба парамантаваць, а так вельмі люблю катацца. З Аляксандрам Памідоравым у нас быў такі «анархаалкароварпатруль». Не, пра гэта не буду лепш... (смяецца). Мінулым летам у Мядзель на ровары катаўся, у намёце начаваў.\n— Як дырэктар «Графіці» і музыка скажы: што рабіць беларускаму року, каб выжыць у нашых зусім не простых рэаліях?\n— Працягваць займацца тым што падабаецца. Не падабаецца — не працягвай. Ну і прыходзіць у «Графіці», каб паказаць як атрымліваецца! Шмат рэпетуюць толькі баязліўцы. Калі самім падабаецца — трэба паказваць, выходзіць на пляцоўкі, рабіць «салянкі», рыхтаваць сольнікі. Не трэба баяцца адмоўнага досведу — без яго не існуе аніводны гурт.\n— Ну і амаль традыцыйнае наша пытанне. Давай уявім сабе, што вось заўтра сыдзе кавід і «ўзыдзе сонца». Што ты па-першае і ўвогуле зробіш?\n— Я ўзрадуюся і пайду на працу з вялікай такой усмешкай! Будзе вельмі шмат справаў, і іх трэба будзе зрабіць максімальна хутка, пакуль не вярнуліся ўсе астатнія. Яны вернуцца, а ў нас ужо ўсё зроблена!


У КНДР загаварылі пра «нацыянальнае ўз'яднанне» на фоне дыялогу з Сеулам | Новы Час\nУ КНДР загаварылі пра «нацыянальнае ўз'яднанне» на фоне дыялогу з Сеулам\nУ галоўнай паўночнакарэйскай газеце выйшаў артыкул другога сына Кім Чэн Іра, у якім гаворыцца аб «новай палітыцы» КНДР, накіраванай на «нацыянальнае ўз'яднанне» і стварэнне мірнай абстаноўкі на паўвостраве.\nНа фоне старту перамоваў з Паўднёвай Карэяй галоўнае друкаванае выданне Працоўнай партыі Карэі Надон сінмун змяніла тон публікацый, у газеце выйшаў артыкул «Яркая пуцяводная зорка нацыянальнага ўз'яднання» за аўтарствам Кім Чэн Чхоля (сярэдні сын Кім Чэн Іра).\nАкрамя ўсхвалення лідара краіны Кім Чэн Ына ў артыкуле гаворыцца пра «нацыянальнае ўз'яднанне», якое, на думку аўтара, «абавязкова будзе дасягнута, нягледзячы на існуючыя складанасці». Адзначаецца, што жаданне спыніць эру канфрантацыі і «ўступіць у новую эру адзінства» зыходзіць асабіста ад Кім Чэн Ына.\n«Час для поўначы і поўдня Карэі сесці тварам да твару і пачаць шчыры дыялог аб паляпшэнні двухбаковых стасункаў», — гаворыцца ў артыкуле.\nКлючавой задачай для абедзвюх краін называецца скарачэнне ваеннай напружанасці і стварэнне мірнай абстаноўкі на паўвостраве. Нягледзячы на тое, што адносіны КНДР і Паўднёвай Карэі цяпер «на самым нізкім узроўні», гэтага можна дасягнуць, калі «ліквідаваць ўзаемны недавер».\n«Сапраўдныя міжкарэйскія перамовы на высокім узроўні з'яўляюцца каштоўным увасабленнем новай палітыкі, усталяванай вярхоўным лідарам», — падкрэсліваецца ў артыкуле.\nНагодай для зруху ў адносінах абедзвюх краін стаў навагодні зварот Кім Чэн Ына, паўночнакарэйскі лідар заявіў, што краіна хацела б прыняць удзел у Алімпіядзе, якая адбудзецца ў Пхёнчане, і гатовая да перамоваў. Сеул адгукнуўся на словы Кім Чэн Ына і ўжо 9 студзеня ў памежнай вёсцы Пханмунджом адбыліся першыя з 2015 года перамовы на ўзроўні міністраў, якія адказваюць за нацыянальнае аб'яднанне.\nНа перамовах дэлегацыя КНДР заявіла аб жаданні адправіць на Алімпіяду сваіх спартсменаў і мастацкі калектыў. Сеул у адказ прапанаваў правесці сумесны праход дэлегацый і дапусціў зняцце санкцый з КНДР на час Алімпіяды. Бакі ўжо дамовіліся аднавіць дыялог па ваенных пытаннях. Наступны этап перамоваў адбудзецца 15 студзеня.\nПрэзідэнт Паўднёвай Карэі пасля старту перамоваў заявіў, што хацеў бы асабіста сустрэцца з Кім Чэн Ынам «пры ўмове, што [сустрэча] будзе садзейнічаць вырашэнню ядзернай праблемы і аднаўленню межкарэйскіх адносін».\nа ня " Сеўл "