25.10.2021 / 18:49\nУ свеце распаўсюджваецца новы варыянт кавіду. Заходнія крыніцы называюць яго «дэльта плюс», але беларускія медыкі далі яму назву «дэльта лайт». Афіцыйна ж гэты штам вядомы пад шыфрам AY.4.2.\nСтрога кажучы, «дэльта лайт» — гэта не зусім новы штам кавіду, а мутацыя штама «дэльта», сумна вядомага за кошт сваёй надта лёгкай перадачы. Найбольш актыўна «дэльта лайт» распаўсюджваецца ў Брытаніі. Упершыню ён быў ідэнтыфікаваны ў ліпені 2021 года і з гэтага часу пачаў павольна распаўсюджвацца, піша ВВС.\nПакуль што навукоўцы яшчэ вывучаюць тое, наколькі лёгка перадаецца «дэльта лайт». Хутчэй за ўсё, штам сапраўды больш заразны, чым першапачатковая «дэльта», але розніца ў заразнасці складае не больш за 10%. Што датычыцца структуры віруснай часцінкі, то AY.4.2 адрозніваецца ад «дэльты» наяўнасцю новых мутацый у шыпавідным бялку — элеменце, з дапамогай якога вірус трапляе ў клеткі.\nУ Брытаніі «дэльта плюс» абвешчаная штамам, што знаходзіцца пад павышаным кантролем, але СААЗ пакуль што не прызнала AY.4.2 варыянтам, які выклікае асцярогу. Калі б штам атрымаў такі статус ад СААЗ, гэта значыла б, што арганізацыя лічыць яго здольным хутка распаўсюджвацца, выклікаць больш цяжкае цячэнне хваробы, чым іншыя штамы, або не рэагаваць на вакцыны. Пакуль няма прыкмет, што «дэльта лайт» здольная на гэта.\nЛічыцца, што большасць сімптомаў AY.4.2 супадае з прыкметамі «дэльты». Гэты штам, у сваю чаргу, мае іншыя сімптомы, чым першапачатковы штам кавіду «альфа». Напрыклад, для «дэльты» характэрныя галаўны боль, насмарк і боль у горле, у той час як «альфа» часцей праяўляецца праз кашаль, ліхаманку і страту пачуццяў смаку ці нюху.\nАднак ёсць даныя і пра сімптомы, што характэрныя менавіта для «дэльты лайт». Такімі называюць боль у жываце, млоснасць і ваніты, страту апетыту, боль у суставах і праблемы са слыхам.\nПакуль што медыкі не бачаць прычын панікаваць праз з’яўленне новага штама. Варта працягваць выконваць тыя ж меры перасцярогі, што і раней: насіць маску ў людных месцах, адкрываць вокны і дзверы, калі сустракаецеся ў памяшканні з іншымі людзьмі, і сыходзіць на самаізаляцыю пры наяўнасці сімптомаў кавіду.


Гомельскія міліцыянты затрымалі актывістаў за “сьвяткаваньне дня народзінаў “Бацькі”\nhttps://spring96.org/be/news/18045 2007 2007-08-30T14:28:03+0300 2007-08-30T14:28:03+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЯк паведамляе “Гарт”, група маладзёнаў сабралася ў цэнтры горада, каб правесці акцыю, прымеркаваную да дня нараджэння Аляксандра Лукашэнкі. Паводле словаў удзельнікаў акцыі, адмыслова для мерапрыемства былі падрыхтаваныя афіцыйныя партрэцікі з выявай Лукашэнкі, якія маглі атрымаць у падарунак усе ахвотныя. Апрача гэтага, юнакі склалі петыцыю, у якой заклікалі беларускае насельніцтва прызнаць 30 жніўня дзяржаўным святам. Як распавёў адзін з удзельнікаў акцыі, Зміцер Жалезнічэнка, на дадзены момант удалося сабраць каля 20 подпісаў гомельцаў, што ўхваляюць ініцыятыву моладзі.\nУдзельнікаў акцыі Зміцера Жалезнічэнку і Віталя Дабранача затрымаў прапаршчык Аляксандар Панчанка. Актывістаў Андруся Сянюту і Сяргея адвёз у Цэнтральны РАУС капітан міліцыі Васіль Мінтусаў. Як паведамілі маладзёны, міліцыянты падазраюць іх у рабаўніцтве, самі супрацоўнікі праваахоўных органаў былі апранутыя ў цывільную вопратку.\n30.08.2007 Тэгі: апазіцыя, затрыманьні


14 студзень 2008, 14:03\nЯк гаворыцца ў заяве амбасады ЗША, затрыманьні, арышты і прысуды удзельнікам акцыі “былі відавочна накіраваны на тое, каб перашкодзіць ім карыстацца сваімі грамадзянскімі і чалавечымі правамі ці пакараць за карыстаньне гэтымі правамі”.\nШэраг арыштаваных дэманстрантаў фізычна не змаглі зьявіцца перад судом з-за таго, што былі жорстка зьбітыя падчас ці пасьля арышту. Такое абыходжаньне зь мірнымі дэманстрантамі парушае асноўныя свабоды выказваньня і сходаў.\n“Мы заклікаем улады дазволіць беларускім грамадзянам удзельнічаць у мірных дэманстрацыях без перасьледу, умяшальніцтва альбо пагроз пакараньня. Акрамя таго, мы працягваем заклікаць праваахоўныя сілы праяўляць стрыманасьць у дачыненні да дэманстрантаў”, - гаворыцца ў заяве амбасады ЗША.\nАмбасада зноў выказвае занепакоенасьць станам усіх зьняволеных, якія ўтрымліваюцца па палітычна матываваных абвінавачаньнях, і заклікае да іх неадкладнага вызваленьня.


Дзень касманаўтыкі. Пра космас і знакамітых беларусаўДзень касманаўтыкі. Пра космас і знакамітых беларусаў\nСлушна — Навiны — Зоркі шэпчуцца па-беларуску: Дзень касманаўтыкі\nСёння – Дзень касманаўтыкі. Гэтая дата пачала адзначацца ў СССР 12 красавіка 1962 года ў гонар першага палёту чалавека ў космас. Памятаеце, як абураліся нашы бабулі: «Лётаюць у космас, дзюрак у небе панарабілі!» Не вельмі яны віталі развіццё касманаўтыкі, якое, паводле іх меркаванняў, пакрысе разбурала традыцыйны ход спраў на зямлі і рабіла недасканалымі народныя прыкметы, бо клімат мяняўся і надвор’е псавалася!\nАднак што тая незадаволенасць – касмічная эра сцвярджала сябе! Яе ўпэўнены поступ можна адсачыць і па шэрагу Міжнародных святаў, якія паўсталі ўслед за Днём касманаўтыкі, самым першым з іх.\nЗ 1969 года 12 красавіка святкуецца і Сусветны дзень авіяцыі і касманаўтыкі. У 2011 годзе гэты дзень быў абвешчаны Міжнародным днём палёту чалавека ў космас, а з 2001 года ў шматлікіх гарадах свету Кансультатыўнай радай касмічнага пакалення (недзяржаўнай арганізацыяй, якая аб’ядноўвае ўдзельнікаў больш чым з 60 краінаў свету) ладзіцца яшчэ і Юр’ева ноч! Што гэта за мерапрыемства?\nРоўна праз дваццаць гадоў пасля першага палёту чалавека ў космас, 12 красавіка 1981 года, стартаваў першы пілатуемы палёт па амерыканскай праграме «Спэйс Шатл». Вось у гонар абедзвюх падзей у розных гарадах свету і адбываецца вечарына «Юр’ева ноч».\nДалучымся і мы да святкавання, згадваючы пра тое, як нашы продкі ўспрымалі неба, зоры, і, між іншым, як пашчыравалі самі беларусы, каб «касмічныя дзюркі» не толькі з’явіліся ў небе, але і памнажаліся.\nАле – пра ўсё па парадку. Пачнем з лірыкі!\n* Як і ўсе людзі на зямлі, беларусы любяць узірацца ў неба. Зоркі над намі гамоняць па-беларуску – зварот да народнай астраноміі таму пацверджанне. Толькі ўслухайцеся, як гучаць беларускія назвы зорак. Млечны шлях у залежнасці ад рэгіёна можа быць Птушынай дарогай, Станам, Дарогай для закаханых, Цёшчынай дарогай, Карамыселкам, Сітам, Вялікай зараніцай… Вялікая Мядзведзіца – Семярычка, Семязвёздзіца, Стажары, Вісажары (а таксама Копы, Кучкі, Кіпы), Курачкі; Малая Мядзведзіца – Малы коўш, Малы воз…\n*Беларусы захоўваюць шмат назіранняў, прыкметаў і вераванняў, звязаных з нябеснымі свяціламі. Да прыкладу, нашы продкі лічылі, што на Месяцы ёсць людзі – яны там ходзяць і варочаюцца. Калі ж Месяц чырванее – недзе ідзе вайна, і ён становіцца крывавым. Назіраючы, як змяняюцца квадры Месяца, казалі: калі ён старэе, Бог крыша яго на зоры, адзін жа кавалачак кладзе ў дзяжу на закваску. Туды падаюць зоры, з іх робіцца рошчына, цеста падыходзіць і пераліваецца цераз край – так нараджаецца Маладзік, новы Месяц.\n*Па зорках арыентаваліся падчас вандровак, у залежнасці ад фазы Месяца планавалі гаспадарчыя справы\nТым, хто хоча пачуць, як гамоніць наша неба, рэкамендую прачытаць кнігі Кастуся Цвыркуна «Над намі – неба: міфы і паданні пра зоркі, сузор'і і планеты» і Цімафея Авіліна «Паміж небам і зямлёй: этнаастраномія», а таксама кнігу эсэ Янкі Сіпакова «Зялёны лісток на планеце Зямля».\n*Францішак Скарына – першадрукар і вучоны, асветнік і гуманіст, паэт і медык, батанік і астраном – размясціў у першым вiленскім выданні «Малой падарожнай кнiжыцы», надрукаванай на старабеларускай, зразумелай тагачаснаму люду, мове, шэраг каляндарных і астранамічных звестак (беларускія назвы месяцаў, знакаў задыяка) у 1522 годзе, тым самым далучыўшы люд паспаліты і да прагрэсіўнай еўрапейскай думкі ў галіне астраноміі.\n* З мястэчка Дуброўна (зараз гэта Віцебшчына) паходзіць Казімір Семяновіч (1600-1651) – інжынер і тэарэтык артылерыі, вынаходнік шматступеньчатай ракеты. У 1650 годзе ў Амстэрдаме (Нідэрланды), дзе Казімір Семяновіч жыў працяглы час, была выдадзеная яго кніга «Вялікае мастацтва артылерыі, частка першая» на лацінскай мове. Яна адразу ж была пераведзеная на шмат якія замежныя мовы. У гэтай кнізе, апроч іншага, занатавана апісанне шматступеньчатай ракеты – на 250 год апярэдзіў наш зямляк іншых сусветна вядомых вучоных! Напрыклад, Канстанцін Цыялкоўскі, якога называюць бацькам рускай касманаўтыкі, у сваіх навуковых працах і тэхнічных распрацоўках спасылаўся на Казіміра Семяновіча.\nКазіміру Семяновічу належыць вынаходніцтва трохкутнага крыла як стабілізатара – іх выкарыстоўваюць на ўсіх ракетах, у тым ліку і на «Шатлах». Да такога рашэння сучасныя навукоўцы і канструктары дадумаліся толькі ў 1950 годзе! Нездарма НАСА – амерыканскае касмічнае агенцтва – лічыць Казіміра Семяновіча заснавальнікам усёй ракетнай тэхнікі.\n* З Беларусі паходзіць Барыс Кіт (1910-2018) – матэматык, фізік, амерыканскі канструктар ракетнай тэхнікі. Дзякуючы яго распрацоўкам, здзейснена падарожжа на Месяц і працуе праграма «Шатл».\n* Сярод першапраходцаў космасу – нашы зямлякі, беларусы Уладзімір Кавалёнак і Пётр Клімук. У кастрычніку 2012 года да іх далучыўся яшчэ адзін беларус, Алег Навіцкі. Як і землякі-папярэднікі – у якасці камандзіра экіпажа карабля.\n*На карту Месяца занесенае імя Сяргея Блажко (1870-1956) – ураджэнца беларускага Хоцімска, прафесара, члена-карэспандэнта АН СССР, дырэктара абсерваторыі Маскоўскага ўніверсітэта (1920-1931), загадчыка кафедраў астраноміі і астраметрыі МДУ, старшыні Камісіі па вывучэнні зменных зорак пры астранамічныя рады АН СССР на працягу дваццаці гадоў.\n*Другім начальнікам першага ў свеце касмадрома Байканур з 1958 па 1961 г. быў Канстанцін Васільевіч Герчык, беларус, ураджэнец вёскі Сорагі Слуцкага раёна.\n* «Астрабатаніку» – раздзел астрабіялогіі, прысвечаны даследванню мяркуемай расліннасці на планетах Сонечнай сістэмы – таксама прыдумаў наш земляк са Смалявічаў Гаўрыла Адрыянавіч Ціхаў (1875-1960) – астраном, доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар.\n*Мастак Язэп Драздовіч (1888-1954) – пачынальнік касмічнай тэмы ў беларускім выяўленчым мастацтве. У графічных і жывапісных работах ён распрацаваў тры тэмы: «Жыццё на Марсе», «Жыццё на Месяцы» і «Жыццё на Сатурне». Ён жа – аўтар навукова-папулярнай брашуры «Нябесныя бегі» ды іншых філасофскіх разваг пра космас.\nДля чытання на касмічную тэматыку дзецям альбо разам з дзецьмі раім касмічную Адысею Раісы Баравіковай «Казкі астранаўта. Касмічныя падарожжы беларусаў», «Казачныя аповесці пра міжпланетнага Пажарніка і іншых мамурыкаў», а таксама «Касмічную кнігу ў творах беларускіх пісьменнікаў» (укладанне Раісы Баравіковай). Спытайце ў бібліятэцы таксама кнігу Паўла Місько «Эрпіды на планеце Зямля».\nКалі ж карціць пачытаць кніг – добрых перакладаў на беларускую мову, – няхай гэта будзе Дуглас Адамс «Аўтаспынам па Галактыцы» (пераклад з англійскай Паўла Касцюкевіча).\nЧуеце?! Зоркі шэпчуцца па-беларуску і цыруюць у небе дзюркі, насвірдаваныя касмічнымі караблямі. Спадзяюся, далучыўшыся да касмічнай вечарыны са сваімі згадкамі, мы хоць крышачку ім дапамаглі.


«ШЛЯХЦІЧЫ» ў напрамку ТЭЛЕВЯРШЫНІ\nГлавная/«ШЛЯХЦІЧЫ» ў напрамку ТЭЛЕВЯРШЫНІ\nНацыянальныя тэлевізійныя конкурсы аматарскіх музычных калектываў мастацкай самадзейнасці карыстаюцца вялікай папулярнасцю ў сучаснікаў.\nНовы тэлепраект “Спяваючыя гарады” на канале СТБ (сталічнае тэлебачанне) закліканы адкрыць новыя імёны ў музычнай прасторы Беларусі. На кастынгу, які адбываўся ў ГДК, журы на чале з вядомым дуэтам Аляксандра і Канстанцін праглядзелі 47 выканаўцаў з Лунінца і раёна.\nУ кастрычніку гледачы ўсёй Беларусі мелі магчымасць бачыць на экранах сваіх тэлевізараў ці ў інтэрнэце ролікі прадстаўнікоў нашага краю, у тым ліку народнае аматарскае аб’яднанне “Світанак” (Дзятлавіцкі ЦСДК), ансамбль песні “Весніца” Палескага СДК, дуэты: Надзея і Міхаіл Дубінічы (Любачынскі СДК), Васіль Яраховіч і Аляксандр Кацуба (Міжлескі СДК), салісты: Людміла Бярозка (Азярніцкі СК), Надзея Веляскевіч і Аксана Варданян (Кажан-Гарадоцкая ДМШМ), Марына Корчык і Максім Перапёлкін (дзіцячая школа мастацтваў), Ніна Ерамяевіч, Андрэй Канапацкі, Ірына Сашняніна, Тамара Федасеева (усе – Лунінец).\nАсаблівы поспех выпаў народнаму ансамблю песні і музыкі “Шляхцічы” (ГДК), які адабраны ў фінал конкурсу “Спяваючыя гарады”.\nУ яшчэ адным творчым спаборніцтве – “Песні маёй краіны” – лунінецкія спевакі дасягнулі другога тура. Мяркуецца, што праграма з удзелам “Шляхцічаў” выйдзе ў эфір на канале АНТ 4 лістапада ў 18.00.\nЛюдміла СВЯРЧКОВА, дырэктар Лунінецкага ГДК.\nДЗЕ ГЭТА ВУЛІЦА?\nТЫЯ, КАГО ПАМЯТАЕМ, – ЖЫВУЦЬ…


Азэрбайджан: «Эўрабачаньне» на фоне рэпрэсіяў\n21 травень 2012, 17:50\nУ Азэрбайджане, які прымае гэтым тыднем удзельнікаў і гасьцей песеннага конкурсу «Эўрабачаньне-2012», не спыняецца перасьлед апанэнтаў улады. Пры гэтым праваабаронцы зьвяртаюць увагу, што афіцыйныя прадстаўнікі конкурсу і іншыя эўрапейскія структуры заплюшчваюць вочы на праявы аўтакратычнага рэжыму Ільхама Аліева.\nУ панядзелак паліцыя ў Баку жорстка разагнала дэманстрантаў, што патрабавалі ў цэнтры азэрбайджанскай сталіцы свабоды сходаў і вызваленьня з турмаў 12 актывістаў, прызнаных праваабарончай арганізацыяй «Міжнародная амністыя» вязьнямі сумленьня. Дзясяткі ўдзельнікаў несанкцыянаванай дэманстрацыі былі затрыманыя. Сваёй акцыяй арганізатары хацелі забраць увагу прыбылых на «Эўрабачаньне» замежнікаў на праблемы з датрыманьнем правоў чалавека ў Азэрбайджане.\nСьпевакі з 42 краінаў возьмуць сёлета ўдзел у эўрапейскім песенным конкурсе. Трансьляцыі з Баку, як чакаецца, зьбяруць больш як 125-мільённую аўдыторыю тэлегледачоў. Рыхтуючыся да «Эўрабачаньня, рэжым прэзыдэнта Ільхама Аліева не шкадаваў грошай. Так, пабудова новага комплексу Baku Crystal Hall, дзе пройдзе конкурс, каштавала, як паведамляецца, каля 134 мільёнаў даляраў.\nПры гэтым факт правядзеньня ў Баку «Эўрабачаньня» ніяк не паменшыў маштабаў рэпрэсіяў, пад якія трапляюць у Азэрбайджане журналісты, грамадзкія актывісты і іншыя крытыкі рэжыму Аліева.\nМакс Такер, прадстаўнік «Міжнароднай амністыі» ў справах Азэрбайджану, называе сытуацыю «жахлівай» і падкрэсьлівае, што гэта ставіць Баку асобна на фоне іншых постсавецкіх сталіц, якія прымалі «Эўрабачаньні» ў апошняе дзесяцігодзьдзе:\n«Там ёсьць рыса, якой няможна пераступаць. Калі вы толькі загаворваеце аб прэзыдэнцкай сям’і або выносіце на сьвятло факты карупцыі сярод кіроўчых алігархаў, вы тым самым апынаецеся пад вялікай небясьпекаю перасьледу. Я сказаў бы, што цяперашняя сытуацыя з свабодаю выражэньня ў Азэрбайджане несумненна горшая, чымся ў Расеі і Ўкраіне».\nЖурналісты доўгі час застаюцца асноўнай мішэньню рэжыму Ільхама Аліева. Паводле ступені свабоды прэсы арганізацыя «Рэпартэры бязь межаў» паставіла летась Азэрбайджан на 162 месца ў сьпісе 179 краінаў.\nЦяперашняя сытуацыя з свабодаю выражэньня ў Азэрбайджане несумненна горшая, чымся ў Расеі і Ўкраіне.\nНабліжэньне «Эўрабачаньня» нічога не зьмяніла. Рэпартэр Ідрак Абасаў дасюль лечыцца пасьля брутальнага нападу — супрацоўнікі спэцслужбаў зьбілі яго пасьля таго, як ён абнародаваў факты незаконнага зносу дамоў у Баку — знос спатрэбіўся ўладам для рэалізацыі новых будаўнічых праектаў. Зусім нядаўна ахвяраю паклёпніцкай кампаніі стала журналістка Хадзія Ісмаілава. У сваім матэрыяле для нашага радыё яна расказала пра падпісаньне ўрадам — у абыход закону — з прадстаўнікамі клану Аліева кантракту на высокапрыбытковую здабычу золата. Пасьля зьяўленьня матэрыялу Ісмаілаву пачалі шантажаваць, пагражаючы выкласьці ў інтэрнэт яе прыватныя відэазапісы. Журналістка перакананая, што шантажысты дзеялі на загад уладаў.\nАзэрбайджанскія ўлады жорстка распраўляюцца і з тымі, хто публічна выражае свой пратэст. За апошнія месяцы сотні ўдзельнікаў масавых акцыяў у Баку былі зьбітыя і затрыманыя. Бальшыня з 12 азэрбайджанскіх вязьняў сумленьня апынулася за кратамі менавіта за сваю ролю ў антыўрадавых пратэстах.\nНекаторыя назіральнікі пры гэтым, тым ня менш, выказваюць спадзяваньне, што ўсё большую крытыку на адрас азэрбайджанскіх уладаў немагчыма будзе заглушыць у дні «Эўрабачаньня-2012».\nУ інтэрвію азэрбайджанскай службе нашага радыё нямецкі дэпутат Фолькнэр Бэк зазначыў, што падзеі накшталт «Эўрабачаньня» павінны паслужыць таму, каб у выніку ў сьвеце шырэй зьвярнулі ўвагу на праблемы, зь якімі сутыкаюцца грамадзяне Азэрбайджану:\n«Мы ня можам дапусьціць, што ў той час, як мы моўчкі сядзім і аплядуем музыкам, журналісты і блогеры трапляюць пад рэпрэсіі, палітычныя вязьні застаюцца за кратамі, а ўдзельнікаў пратэстаў зьбіваюць».


АДЧУВАНЬНЕ ПАТРЭБЫ СВАБОДЫ\n(Сяргей Харэўскі: ) “Беларускі рынак мастацтва займае ў нацыянальнай эканоміцы мізэрны сэгмэнт, што нават не трапляе ў статыстычныя памылкі. Тым часам у нашых суседзяў гэта істотная частка вялікага бізнэсу. Апроч мноства мастацкіх галерэяў у Польшчы, Расеі, Латвіі, Літве йснуе разгалінаваная сетка адмысловых выданьняў, што дазваляюць патэнцыйным пакупнікам ці крытыкам арыентавацца як ва ўласных рынках, гэтак і ў сусьветных. Гэтыя выданьні і ёсьць шкілетам артыстычнага бізнэсу, заканадаўцамі модаў і коштаў. У адной Польшчы, прыкладам, існуе больш за два дзясяткі такіх пэрыёдыкаў, ад дзяржаўнага кансэрватыўнага часопіса“Zdabytki” да выключна камэрцыйнага “Art & business”, дзе адразу пад рэпрадукцыямі ставяць кошты.\nЦяпер адныя беларускія бізнэсоўцы купляюць гравюры Пікаса ў Барсэлёне, іншыя – што-небудзь Рэпіна ў Маскве. То бок, купляюць тое, пра што пэўна ведаюць. Зь беларускім мастацтвам справы выглядаюць па іншаму. Днямі адзін мой грашавіты знаёмец папрасіў пра дапамогу ў набыцьці твораў Алеся Пушкіна. На маё пытаньне, ці бачыў ён ягоныя творы, той адказаў адмоўна. Але, кажа, я пра яго чытаў, ён выдатны хлопец, такіх трэба падтрымоўваць. Натуральна, мой знаёмы прапрымальнік чытаў пра Алеся Пушкіна не ў афіцыёзнай газэце “Культура”. У гэтай трагікамічнай сытуацыі нічога дзіўнага няма. Насамрэч, як дазнацца пра вартасьці твораў таго ці іншага мастака? Дзе прачытаць, хто зь іх меў ці мае посьпех у сьвеце? І колькі каштуюць творы?\nУ вялікім двухмільённым Менску, зрэшты, як і па ўсёй Беларусі, каб падлічыць колькасьць мастацкіх галерэяў, пальцаў хопіць. А пэрыёдыкі пра мастацтва лічыць наагул не выпадае. Стары часопіс “Мастацтва”, які ледзьве ліпее за дзяржаўныя грошы, ды адзіны нумар часопісу “pARTyzan”, які ліпее за грошы спонсараў.\nТымчасам у Менску нядаўна адкрылася новая, цалкам камэрцыйная мастацкая галерэя “Зямля людзей”, што на вуліцы Рэвалюцыйнай. Яе ўладальнік француз Іў Прудом (Yves Prud'homme), які разам са сваёй жонкаю Вольгаю, пасьля доўгіх ваганьняў, наважыўся заняцца галерэйным бізнэсам на беларускім цаліку. Зрэшты, пачалі яны ня порстка, выставіўшы да ўвагі публікі па чарзе творы выкладчыкаў Акадэміі мастацтваў: спачатку Савіча, затым Герасімава, пасьля Хілько й Зінкевіча. Памыліцца з акадэмічнымі настаўнікамі ў кансэрватыўным нерасьпешчаным праблемаю выбару Менску, бадай, немагчыма. Кожную выставу наведвалі пад тры сотні гледачоў. Цяпер у галерэі выстаўленыя творы іх навучэнцаў. Што далей? Высьвяліць гэта ў самога Іва Прудома я папрасіў Севярына Квяткоўскага.\n(Севярын Квяткоўскі: ) “Зьяўленьне ў Менску “Зямлі людзей” выклікала ў дасьведчанай публікі зьдзіўленьне: укладаць у Беларусі грошы ў такі няпэўны бізнэс як гандаль мастацтвам! У краіне фактычна няма культурніцкіх выданьняў, існуе мізэрная колькасьць галерэяў, прыватныя можна пералічыць па пальцах рукі. Самы хадавы тавар – “матрошкі” на “разлогах” гандляроў за Палацам Рэспублікі. Ды й большасьць галерэяў нагадваюць “базары”, дзе ў адной залі рэпрэзантавана ўсяго патроху: крыху жывапісу, крыху графікі, трошкі плястыкі, крыху “рэалізму”, каліва “абстракцыянізму”…\nІў Прудом і ягоная жонка Вольга хочуць давесьці, што ў Беларусі можна рабіць бізнэс на мастацтве і ствараць прастору для разьвіцьця мастацкіх кірункаў. Калі мастакі ня будуць спадзевы на разьвіцьцё й заробак зьвязваць адно з Захадам. У галерэйнае працы Іў Прудом арыентуецца ня толькі на мастакоўскую й калямастакоўскую тусоўку, але на шырокую публіку, якую зьбіраецца паціху адукоўваць. Працу сваю ў Беларусі француз акрэсьлівае сьціплым словам “пазытыўна”:\n(Іў Прудом: ) “La travalle positive…Пазытыўна, таму што за чатыры месяцы 1500 наведнікаў прайшлі праз нашую галерэю. Пазытыўна, бо ня толькі рэалістычныя карціны ў нас рэпрэзантаваныя. Вельмі радуе, што наведнікі імкнуцца зразумець тое, што ў нас выстаўляецца: чым ёсьць жывапіс, чым ёсьць графіка, чым ёсьць тэматычнае мастацтва”.\n(Квяткоўскі: ) “Спадар Прудом кажа пра тое, што бізнэс у галерэі “Зямля людзей” рушыў. Да заснаваньня галерэі, дзеля “асьветы” публікі й падтрымкі аrt-прасторы ў Беларусі Іў Прудом замысьліў стварыць часопіс. Не вузкаспэцыялізаваны, але з ахопам усіх відаў мастацтва. Каб цікаўны да жывапісу чытач заахвоціўся якім іншым відам art’у, апрача ўлюблёнага.\nУ Францыі існуе адзінаццаць галоўных мастацкіх часопісаў і безьліч лякальных. Прынцыповым для ўсіх часопісам лічыцца “La Gazette de L’Hotel Drouot” (“Газэта гатэлю Друо”), дзе зьмяшчаюцца аб’явы на продаж і набыцьцё твораў сучаснага мастацтва. Падобны ж часопіс пад назвай “Antiquites”. Яшчэ адзін важны часопіс – “Art Actuel”, дзе зьмяшчаюцца абвесткі пра навіны мастацтва ўсяго сьвету. Найбольш цікавы для Іва Прудома часопіс пад назвай “Artans!on”. У назве закладзеная гульня словаў “art” – мастацтва, і “attantion” – увага. Часопіс рэпрэзэнтуе навінкі, робіць агляды, прамоцыі, дыскусіі й абавязкова – крытычныя артыкулы. У ідэі стварэньня беларускага мастацкага часопісу Прудом арыентуецца на “Artans!on”.\n(Харэўскі: ) “Бадай, нічога нечаканага ў тым, што менавіта францускі грамадзянін задумаў стварыць у Беларусі мастацка-крытычны часопіс, няма. Мастацкая крытыка й зарадзілася ўва Францыі, у сярэдзіне XVIII стагодзьдзя. Ля яе вытокаў стаяў сам Дэні Дыдро. А ў сярэдзіне ХІХ стагодьдзя тамсама, у Францыі ўжо існавала багата спэцыялізаваных пэрыёдыкаў. У іх зьяўляліся артыкулы па мастацтву Стэндаля, Бадлера, Заля. Таму павучыцца нам у французаў ёсьць чаму. Але з-за чаго спадар Прудом пакуль марудзіць з пачаткам свайго новага праекту? І як, дарэчы, будзе звацца ягоны часопіс?\nПрацягвае Севярын Квяткоўскі...\n(Квяткоўскі: ) “Новы часопіс будзе звацца проста “Art”. Чаму Іў Прудом дагэтуль не запускае праект свайго мастацкага часопісу ў Беларусі? Праблема ня ў грошах і не ў арганізацыі:\n(Прудом: ) “L’idee de ce magazine… Ідэя часопісу нарадзілася на пачатку году. Я размаўляў са многімі мастакамі й мастацтвазнаўцамі, каб заахвоціць да супрацы. Вельмі спадабаўся Артур Клінаў. Вельмі творчы чалавек. Але, на жаль, такіх людзей мала. Я ведаю, пра што казаць у часопісе, але праблема ў тым, каб знайсьці журналіста, які б мог пісаць карэктна. Бо, каб крытыкаваць, патрэбныя добрыя веды. Цяпер у Беларусі папросту бракуе людзей, якія б маглі пісаць у часопіс”.\n(Квяткоўскі: ) “Людзі, якія б маглі пісаць у часопіс, ствараць творы, пра якія б можна было пісаць, жывуць у Францыі ды іншых краінах. Гаворка вядзецца пра сыход творчых асобаў зь Беларусі. Але Прудому бліжэй пазыцыя мастака Сяргея Рымашэўскага, які ня хоча пакідаць Беларусь з тае прычыны, што на Захадзе ён цікавы як менавіта беларускі мастак. Бо ў той жа Францыі творцаў вельмі шмат. Іў і Вольга Прудомы мяркуюць, што толькі на сваёй зямлі творца можа стварыць штосьці цікавае для людзей зь іншых краінаў. “Таму й назву для галерэі ўзялі адпаведную з клясыкі – “Зямля людзей”, – тлумачыць Іў Прудом.\nІ шыльду, і праспэкты выставаў Прудомы сьвядома робяць з абавязковай прысутнасьцю беларускага тэксту. Меркаваны часопіс “Art” замысьлены як дзьвюхмоўны, расейска-ангельскі. “Гэта рацыянальна, трэба заахвочваць як людзей з Захаду, гэтак людзей з Усходу”, – тлумачыць галерэйнік.\nІў Прудом у захапленьні ад часопісу Артура Клінава “pARTisan”. На думку Прудома, “у Францыі падобных часопісаў шмат, але для Беларусі гэта сапраўдная бомба”. Але “Партызан” ня можа зацікавіць шырокае кола, бо гэта цалкам элітарны праект”, – кажа Прудом. Ці мусіць чытач мастацкага часопісу быць усеядным? На думку Іва Прудома, “цяпер немагчыма маляваць, як у 18-м стагодзьдзі. Цяпер мастацтва існуе для ўсіх. Нават асадка, якой вы пішаце, – гэта плён працы дызайнэраў. Іншая справа – выбар. Першае адчуваньне, калі чалавек зірнуў на карціну: падабаецца – не падабаецца. Наступныя ўражаньні залежаць ад адукацыі”, – мяркуе Іў Прудом.\nА пакуль мастацкай асьветаю аматараў мастацтва займаецца часопіс “Мастацтва”, які ледзьве дыхае. Іў Прудом мяркуе, што гэта нармальная постсавецкая сытуацыя, якую можна й трэба выпраўляць:\n(Прудом: ) “C’est normal, c’est le nivau du pays… Гэта сьведчыць пра ўзровень краіны, які трэба ўздымаць. Журналісту цяжка пісаць аб’ектыўна, бо патрэбныя адпаведныя веды. Гэта праблема школы, праблемы савецкага мінулага. Па-другое, каб быць вольным, калі пішаш, трэба мець сьмеласьць: быць падрыхтаваным да таго, што займееш ворагаў. Крок за крокам трэба выпраўляць сытуацыю. У апошняй выставе "5 жанчын" (Аўтары – навучэнцы Акадэміі мастацтваў Алена Іванова, Дзяніс Хімарода й Тацяна Кандраценка) я працую з трыма маладымі крытыкамі, я адчуваю, што ім патрэбная свабода, калі яны пішуць. Ім толькі па 22 гады, і ў іх зьмяняецца мэнталітэт, які быў нармальны для гэтае краіны”.\n(Харэўскі: ) “Гэткім чынам, неўзабаве ў Беларусі мусіць зьявіцца яшчэ адзін часопіс, прысьвечаны мастацтву, трэці ў краіне. Часопіс мае мець трывіяльную назву “Арт”, то бок, у беларускім перакладзе, яшчэ адзін часопіс “Мастацтва”. Ягоным стваральнікам, аднак, будзе не беларус, а француз... Іў Прудом, уладальнік галерэі “Зямля людзей”, што ў Менску. Ён не хавае таго, што гэта будзе цалкам камэрцыйны праект, разьлічаны ня гэтулькі на беларускіх спажыўцоў і чытачоў, як на вонкавых: на Захадзе і на Ўсходзе. Можна меркаваць таксама, што ён будзе разьлічаны на шырокія густы. А гэта значыць, што ён будзе хутчэй патрафляць ім, чым іх фармаваць. Бадай, гэты праект прынясе спадару Прудому й посьпех.\nАле пытаньні пра дасьледваньне беларускага мастацтва, інфармаваньня й асьвету нашае публікі новы часопіс не здымае. Але напэўна прынясе адчуваньне патрэбы свабоды для маладых крытыкаў, на што гэтак спадзяецца спадар Прудом”.


Славакія: перамога апазіцыі на парламенцкіх выбарах | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСлавакія: перамога апазіцыі на парламенцкіх выбарах\nУ Славакіі 29 лютага прайшлі выбары ў Нацыянальную раду – парламент гэтай краіны. Пераканаўчую перамогу на выбарах здабыла апазіцыйная партыя з арыгінальнай назвай „Звычайныя людзі і незалежныя асобы” (OĽaNO).\nПартыя пад кіраўніцтвам Ігара Матавіча набрала амаль 25% галасоў. Такія вынікі агучыла ў нядзелю ЦВК краіны ў Братыславе. Гэта звесткі пасля апрацоўкі 98 адсоткаў галасоў.\nКіроўная партыя „Кірунак – Сацыяльная дэмакратыя” (Smer-SD) займае другое месца, набіраючы 18,4 % галасоў.\nПрэм’ер-міністр Славакіі Петар Пелегрыні ўжо павіншаваў OĽaNO з перамогай на парламенцкіх выбарах.\nНа папярэдніх парламенцкіх выбарах, якія прайшлі ў 2016 годзе, партыя „Звычайныя людзі і незалежныя асобы” набрала 11% галасоў. Вынік цяперашніх выбараў куды больш паспяховы.\nАналітыкі адзначаюць, што 46-гадовы палітык Ігар Матавіч непрадказальны ў сваіх дзеяннях, таму невядома з кім OĽaNO будзе зараз ствараць кааліцыю ў парламенце. Называюцца тры іншыя партыі ліберальнага і кансерватыўнага кірунку.\nМатавіч у час перадвыбарчай кампаніі дэкляраваў змаганне з карупцыяй. Яго партыя станоўча ставіцца да сяброўства Славакіі ў НАТА і Еўразвязе.\nНа зыход выбараў безумоўна паўплывала рэзананснае забойства журналіста Яна Куцыяка і яго нявесты, якіх застрэлілі ў лютым 2018 года ва ўласным доме, што знаходзіцца на адлегласці 65 км. ад Братыславы. Куцыяк праводзіў журналісцкае расследаванне, выяўляючы сувязі набліжаных асоб да прэм’ер-міністра дзяржавы Роберта Фіца з італійскімі бізнесоўцамі, звязаных з мафіяй.\nПраз год пасля таго забойства судзілі славацкага прадпрымальніка і мультымільянера Марыяна Кочнера, якога вінавацілі ў тым, што гэта ён замовіў забойства журналіста. Грамадства востра рэагавала на гэтыя падзеі, абураючыся існай карупцыі ва ўрадавых колах і іх крыміналізацыі. Адсюль і такія вынікі новых парламенцкіх выбараў.\nПрэзідэнт Славаччыны назваў „Начных ваўкоў” пагрозай для бяспекі


Павел Колас: Попыт на беларускамоўныя паслугі будзе ўзрастаць | Новы Час\nСэрвіс для беларускамоўных: нарэшце, замаўляючы тавары і паслугі, можна не пераходзіць на «нормальный язык» і не баяцца непаразуменняў.\nПавел Колас. Фота Службы інфармацыі "ЕўраБеларусі"\nМенш за месяц таму ў сеціве пачаў працаваць каталог беларускамоўных бізнесаў, паслуг і месцаў СВАЕ. Рэсурс, нягледзячы на пакуль што кароткі час існавання, набірае ўсё большую папулярнасць як у вытворцаў тававраў і паслуг, так і ў спажыўцоў. Служба інфармацыі «ЕўраБеларусі» пагутарыла з заснавальнікам каталога Паўлам Коласам і даведалася, якія перспектывы ў бізнеса па-беларуску ў краіне, дзе мовай тытульнай нацыі карыстаецца менш за чвэрць насельніцтва.\nШлях самога Паўла да роднай мовы можна назваць выключэннем: усё пачалося з сям’і, дзе ў пэўны час пачалі размаўляць па-беларуску. Працуючы праграмістам у невялікай уласнай IT-кампаніі і ствараючы сайты для інтэрнэт-крам, Павел не адзін год выношваў ідэю заснавання рэсурсу, дзе былі б сабраныя ўсе бізнес-прапановы для беларускамоўных. Прызнаецца — была ў гэтым і асабістая патрэба.\n— Вельмі прыемна, калі ты прыходзіш куды-небудзь, а там табе могуць адказаць па-беларуску. Проста хочацца арганізаваць для сябе маленькую камфортную прастору.\nПавел — не вынаходнік у гэтым рэчышчы, дагэтуль нешта падобнае рабілі на сайце курсаў «Мова Нанова», праўда, апошнім часам інфармацыя там не абнаўляецца. Таксама пры падтрымцы Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны працуе сайт nabyvaj.by, дзе можна пазнаёміцца з некаторымі практыкамі ўжывання беларускай мовы ў спажывецкіх таварах, а таксама пакінуць заяўку на атрыманне прафесійнага перакладу матэрыялаў бізнесу на беларускую мову. Далей, мяркуе суразмоўца, у svaje.by яшчэ будуць з’яўляцца канкурэнты. Але гэта канкурэнцыя ў добрым сэнсе слова.\nЗаснавальнік бізнес-каталога не лічыць, што, збіраючы асобна паслугі для беларускамоўных, сайт узмацняе адчуванне «беларускамоўнага гета».\n— Я лічу, што «гета» — гэта тое, дзе ёсць мы цяпер, і горш ужо не будзе, — перакананы ён.\nЦі перастае бізнес баяцца беларускай мовы? Па словах Паўла, ён ніколі яе не баяўся, бо ідзе за попытам. Многія сервісы, стваральнікі якіх прыязна ставяцца да беларускай мовы, не спяшаюцца беларусізавацца толькі таму, што большасць іх спажыўцоў рускамоўныя. Аднак апошнім часам людзі сталі ствараць попыт на беларускае, які, упэўнены суразмоўца, будзе толькі ўзрастаць.\n— Напрыклад, ёсць сэрвіс па арганізацыі сустрэчы з радзільні. Ці фірма па ўсталяванні вокнаў. Ёсць і беларускамоўны грузаперавозчык, і бізнес па ацэнцы нерухомасці, — пералічвае Павел.\nЦяпер у каталогу svaje.by каля 70 бізнес-прапаноў, і яшчэ з дзясятак пакуль чакаюць публікавання. Вельмі шмат прапаноў правядзення экскурсій. А вось, напрыклад, кавярняў і аўтасэрвісаў не хапае. Павел быў бы рады з’яўленню беларускамоўнай службы таксі, але разумее, што пакуль яна не зможа канкураваць з іншымі перавозчыкамі. Што да рэгіёнаў, то найбольш актыўна ў каталог дадаюцца Мінск, Гродна, Брэст, Магілёў. А вось ад Віцебску і Гомеля — самых русіфікаваных абласных цэнтраў — пакуль няма заявак. Зрэшты, любы ахвотны можа іх прапанаваць.\n— З месцаў, якія мяне здзівілі, магу назваць беларускамоўны піўны бар, які знаходзіцца ў Астраўцы, — зазначае Павел.\nКалі вы — уласнік бізнесу і хочаце дадаць сваю прапанову на сайт, трэба запоўніць анкету і чакаць званка. Калі вы зможаце падтрымаць размову па-беларуску, ваша заяўка будзе задаволена і з’явіцца ў каталогу. Калі не — вам адмовяць. Падыход досыць жорсткі.\n— Чаму гэта мусіць быць інакш? — здзіўляецца Павел. — Калі чалавек шчыра імкнецца падтрымаць беларускую мову, то хаця б некалькі словаў ён можа вывучыць. Бо каталогаў для рускамоўнай публікі ў Беларусі хапае, а для беларускамоўных — не.\nЗрэшты, не ўсё так строга: калі, напрыклад, у кавярні ёсць хаця б адзін супрацоўнік, здольны абслугоўваць наведвальнікаў па-беларуску, — установу дададуць у каталог з пазнакай «часткова на беларускай мове».\nКалі якасць валодання беларускай мовай стваральнікі каталога адсочваюць, то якасць тавараў і паслуг яны, часцей за ўсё, праверыць не могуць. Для гэтага на сайце існуе сістэма водгукаў, дзе карыстальнік можа пакінуць шчыры каментар адносна таго ці іншага тавара ці паслугі. Што важна — водгук не можа быць ананімны і адміністратары сайта могуць звязацца з тым, хто яго пакінуў. Праўда, за месяц існавання каталога не з’явілася ніводнага адмоўнага водгука.\nПавел прызнаецца, што мае шэраг ідэй для развіцця свайго праекта: і стварэнне праграмы лаяльнасці для спажыўцоў розных бізнесаў, і здымкі відэа-кантэнту, і, урэшце, пераўтварэнне самога каталога ў бізнес. Але пакуль што гэта — планы на будучыню. Праўда, гледзячы на шпаркі і ўпэўнены старт ініцыятывы, гэтая будучыня можа наступіць досыць хутка.


Ключ 44 — Вікіпедыя\nКлюч 44 尸 (піньінь shī) са значэннем «труп» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.\nУ слоўніку Кансі налічваецца 148 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49,030).\nСтаражытны знак адлюстроўваў чалавека, які нерухома ляжыць дагары тварам. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «рытуальная статуя», «ляжаць раскінуўшы рукі», «узначальваць, заведваць», «несці адказнасць».\nУ табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 尸.\n2 尻 尼 㞋\n3 尽 𡰪 㞌 㞍\n4 尾 尿 局 屁 层 㞎\n5 届 屄 居 屆 屇 屈 屉 㞏 㞐 㞑\n6 屋 屌 屍 屎 屏 𡱖 㞒 㞓 㞔 㞕 㞖\n7 屐 屑 屒 屓 屔 展 屖 屗 屘 𡱩 𡱰 𡱶 𡱸 㞗\n8 屚 屛 屜 屝 屙 𡲈 㞘 㞙\n9 屠 属 屟 屠 𡲢 𡲤 𡲥 𡲫 㞚 㞛\n10 𡲬 𡳀 𡳁 𡳃\n11 屢 屣 𡳎 㞜 㞝 㞞\n12 層 履 屦 屧 𡳒 𡳛 𡳜 𡳝 㞠 㞟\n13 𡳢 𡳣 𡳤 𡳥\n14 屨 𡳩\n15 屪 屩 𡳪\n16 屫 𡳰 㞡\n17 𡳳 䆈\n18 屬 𡳵 𡳶\n19 𡳹 𡳺\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ключ 44\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Ключ_44&oldid=3851619"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 19:36, 24 мая 2021.


Як і колькі Беларусь зарабляе на зброі - Завтра твоей страны\nСвабода паглядзела, якой зброяй і з кім гандлюе Беларусь.\nПры гэтым, згодна зь міжнародным рэйтынгам Стакгольмскага міжнароднага інстытуту дасьледаваньня праблемаў сьвету (SIPRI), Беларусь, наадварот, скараціла пастаўкі. Але гэты рэйтынг ня ўлічвае разьлікі з Расеяй у расейскіх рублях. Адсюль такое разыходжаньне ў дадзеных, Свабодзе патлумачыў вайсковы аналітык Аляксандар Алесін.\n«Гэты рэйтынг няпоўны. Апроч гандлю з Расеяй, ён ня ўлічвае ўнутрыкаапэрацыйны гандаль. Бо такія зьдзелкі не рэгіструюцца на зьнешнім рынку. Да таго ж там ня ўлічваюцца ўсе віды тэхнікі. А гэта цэлы шэраг радыёэлектронных сродкаў», — сказаў Аляксандар Алесін.


Вануатскі буравеснік сфатаграфаваны! | BirdWatch.by\nУ пачатку лютага 2010 году экспедыцыя бёдуотчараў з Zegrahm Expeditions, якую ачольвае адмысловец па марскіх птушках Пітэр Харрысан (Peter Harrison), упершыню сфатаграфавала буравеснікаў у моры, недалёка ад паўночнай групы астравоў Вануату. Назіранні былі зробленыя прыкладна ў 60 мілях ад таго месца, дзе від быў адзначаны ўпершыню ў 1927 годзе.\nСёлетняя экспедыцыя адмыслова планавала візіты на малавядомыя навукоўцам астравы Новай Каледоніі, Вануату і Саламонавы.\nУсяго на працягу трох дзён атрымалася налічыць 21 вануатскага буравесніка. Асаблівую цікавасць можа ўяўляць тое, што 8 з іх назіраліся недалёка ад параўнальна вялікіх скальных астраўкоў, якія могуць прадстаўляць гэтым птушкам ідэальныя месцы для гнездавання.\nШэсць калекцыйных скурак, атрыманых Амерыканскім музеем Натуральнай гісторыі (AMNH) пасля заканчэння экспедыцыі капітана Ўітні (Whitney) ў паўднёвыя моры ў 1927 годзе праляжалі незаўважанымі і не адрозненнымі ад блізкага віду – белашыйнага буравесніка (Pterodroma cervicalis) – амаль 50 наступных год! У 1976 годзе Р.А.Фалла (R A Falla), натураліст з Новай Зеландыі, вызначыў іх як меншую і іншую форму, аднак на відавы статус вануатскі буравеснік чакаў да 2001 году!\nАкрамя памераў, апошні адрозніваецца ад белашыйнага буравесніка таксама больш вузкім і кароткім хвастом і дэталямі афарбоўкі крылаў.\nПад час сёлетняй вандроўкі даследчыкам атрымалася ўбачыць і іншыя, але больш вядомыя віды марскіх птушак.\nПадрабязная справаздача і фоты вялікага памеру гл. тут: See full account and photo gallery\nІлюстрацыя з www.travelblog.zeco.com


Міхайла Грамыка | Могилевский областной исполнительный комитет\nОпубликовано пт, 05/02/2016 - 16:40 пользователем Elena\nНарадзіўся Міхайла Грамыка 12 лістапада ў вёсцы Чорнае Рэчыцкага раёна на Гомельшчыне ў сям’і разначынца. Пасля смерці маці бацька з дзецьмі перабраўся ў Гомель, а ў 1892 годзе прыняў на сябе абавязкі “даверанага i ўправіцеля” маёнтка ўдавы магілёўскага настаўніка ceмінарыі. Фальварак знаходзіўся непадалёк ад Іванішчавіч Быхаўскага павета. I гэты перыяд жыцця будучы пісьменнік узгадваў заўсёды з замілаваннем: «3 сямі да трынаццаці гадоў я пражыў багатым на ўражанні жыццём. У гэты час сям’я наша не адчувала матэрыяльнай нястачы. Блізкае знаёмства з нашай прыродай, сялянамі, мовай, рознабаковымі праявамі гаспадаркі, непасрэднае назіранне за дзейнасцю бацькі заклалі ў маю душу пэўныя асновы светапогляду».\nЗатым сям’я Грамыка пераязжае ў Магілёў, дзе бацька займаецца адвакатурай: «Тут набыў невялікі, але ладны дамок, прыбудаваў кухню i пакоі для дзяцей. Пры доме быў кветнік i фруктовы сад на 12-15 сотак». Міхайла паступае ў Магілёўскую мужскую гімназію, дзе далучаецца да рэвалюцыйнага руху: «Пачаткам майго ўдзелу ў рэвалюцыйным руху ў Магілеве ў перыяд першай рэвалюцыі можна лічыць неаформлены гурток пмназістаў-пяцікласнiкaў Магілёўскай гімназіі». У 1905 годзе паступае на медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта, а потым пераводзіцца на фізіка-матэматычны па спецыяльнасцi «геалогія». У 1906-1907 уваходзіў у аграрную групу Магілёўскага акруговага камітэта РСДРП, вёў агітацыю па вёсках сярод сялян. А ў 1911 годзе пасля атрымання дыплому ў Віленскай акрузе ў пасадзе настаўніка сярэдняй школы яму адмовілі, прыйшлося ехаць жыць у Адэсу, дзе прабыў 10 год. У 1914 годзе Грамыка з групай настаўнікаў-турыстаў наведаў Германію, Італію i Швейцарыю. Настаўнічае, прымае ўдзел у рабоце культурна-асветнщкай арганізацыі беларускіх бежанцаў «Беларускі гай». У 1921 годзе пакідае Адэсу i працуе ў Мінску. На paзвітанне з чарнаморскім краем піша прыгожы верш «Апошняе даруй»:\nСамо сябе што i не чуеш, мора!\nКаб край ажыў, расквеціўся заноў.\nУ Мінску выкладае геалогію i мінералогію ў Белпедтэхнікуме i БДУ. Актыўна працуе ў Інбелкульце з першых дзён адкрыцця ўстановы, у Беларускай Акадэміі Навук: «3 тых часоў я ўжо не аддзяляўся ад нашага народнага жыцця... Якое то было акружэнне! Я ўглядаўся ў постаці Янкі Купалы, Якуба Коласа, Змітрака Бядулі, Цішкі Гартнага, Максіма Гарэцкага i многіх хоць i меней выдатных, але патрэбных для паўнаты i магутнасці «хору» i «аркестра». У 1922 годзе разам з Я.Коласам, С.Некрашэвічам, А.Круталевічам напісаў «Адозву да праваслаўных беларусаў», якія заклікаліся «да адбудовы роднай Царквы, якая жадае icці ўласным шляхам, да сцвярджэння яе на аўтаномных пачатках i захавання яе нацыянальнага аблічча. Разам з Мікалаем Азбукіным апрацаваў беларускую навуковую тэрміналогію ў галіне геаграфіі, геалогіі, грунтоў i xiмii. Піша на беларускай мове падручнікі «Пачатковая геаграфія» для агульнаадукацыйнай школы, а таксама «Уводзіны ў навуку аб неарганічнай прыродзе» (частка першая - Крышталаграфія; частка другая - Мінералогія) ў 1926 годзе для вышэйшых навучальных устаноў. На пачатак 20-х прыпадае i поўнае разгортванне літаратурнай творчасці Міхайлы Грамыкі. Пicaў вершы, паэмы, п’есы, некаторыя з ix, як напрыклад, «Скарынін сын з Полацка» ставілася ў БДТ-1 (тэатр Я. Купалы).\nПрымаў удзел у шматлікіх геалагічных экспедыцыях па Белаpyci, у тым ліку i Магілёўшчыне: “Прайшоу, між іншым, па беразе прыгажуні Проні ад вытокаў яе каля г. Горкі да злучэння з Сожам пад Слаўгарадам (былое мястэчка Прапойск)”. Быў, разам з Вацлавам Ластоўскім, удзельнікам спецыяльнай экспедыцьі, якая шукала граніт для Маўзалея Леніна. У 1930 разам з географам Азбукіным пад Рэчыцай праводзіў геолага-выведчыя работы па выяўленні нафты, але беспадстаўны арышт i высылка абодвух спынілі даследаванні.\nУ1930 - арыштаваны i сасланы ў Іванава-Вазнясенск. Працаваў затым у Кіраўску (Мурманская вобласць), у горным тэхнікуме, з 1941 г. - у Пермскай вобласці, у Іжэўску ў педінстытуце. Потым зноу ў Kipaўcкy.\nУ 1957 годзе рэабілітаваны. Апошнія гады жыў у Падмаскоўі ў горадзе Xімкі. Пакінуў пасля сябе ўспаміны, у тым ліку i пра рэвалюцыйныя падзеі ў Магілёве.


Этнагенетычныя ідэі і іх палітычнае значэнне – Інстытут палітычных даследаванняў "Палiтычная сфера"\nЭтнагенетычныя ідэі і іх палітычнае значэнне\n8 снежня, а 18-й гадзіне, на падворку ЦСІ абудзецца чарговае паседжанне даследчага семінару Інстытута палітычных даследаванняў “Палітычная сфера”. Тэма дакладу: “Этнагенетычныя ідэі і іх палітычнае значэнне”.\nДакладчык: філосаф, этнакультуролаг, рэдактар сайту этнакасмалогіі «KRYŬJA», галоўны рэдактар альманаху “DRUVIS” Аляксей Дзермант.\nДа ўдзелу ў семінары запрашаюцца ўсе жадаючыя. Рэгістрацыя адбываецца праз электронны адрас: info@palityka.org\nКароткая інфармацыя пра даклад:\nЭтнагенетычныя тэорыі і ідэі з даўніх часоў былі не столькі спробай аб’ектыўнага апісання працэсу паходжання народаў, колькі адмысловым наратывам, які ствараўся дзеля легітымацыі ўяўнай генеалогіі ці прэтэнзій на панаванне. Прыкладам, як у “Аповесці мінулых часоў” або ў разе з паданнем пра рымскае паходжанне літоўскага набілітэту. Вельмі выразны палітычны кантэкст маюць адносна нядаўнія тэорыі “старарускай” народнасці, “усходнеславянскай” цывілізацыі і г.д.\nБольш як паўстагоддзя не сціхаюць дыскусіі вакол балта-славянскага пытання на тэрыторыі Усходняй Еўропы. У дакладзе будзе прапанаваны аналіз таго, якім чынам тыя або іншыя тэорыі адносна паходжання і ўдзелу балтаў ды славянаў у этнагенезе усходнееўрапейскіх народаў спалучаліся з палітычнай рыторыкай або мелі палітычны падтэкст. У прыватнасці, будуць разгледжаныя спрэчкі вакол славянскага пытання, у тым ліку апошняга часу, што адбываліся вакол рэвалюцыйнай працы Ф. Курты “Вынаходніцтва славянаў”.\nГэтую тэму можна працягнуць “ятвяжскай” праблемай як у навуковым, гэтак і ў палітычным кантэксце (рэгіяналісцкі рух у Беларусі, Літве і Польшчы). Балцкая тэма і па сёння застаецца адной з самых “гарачых” сярод беларускіх навукоўцаў. У звязку з гэтым варта разгледзіць аргументы і пазіцыі тых, хто аспрэчвае калі не вызначальны, то значны ўплыў мясцовага балцкага насельніцтва на фарміраванне беларускага народу. Спецыяльнай увагі патрабуюць і новыя звесткі, якімі пачалі актыўна апераваць у асадах этнагенетычнага дыскурсу, у прыватнасці генетычныя, на падставе якіх ужо пачаліся самыя разнастайныя спекуляцыі.\nТаксама колькі слоў мяркуецца прысвяціць аналізу таго, як этнагенетычныя ідэі транслююцца на шырокую публіку і ўплываюць на рыторыку палітычных лідэраў (Беларусь, Літва, Расія).\nPrevious Семінар “Гістарычная памяць беларускіх палякаў: паміж афіцыйнымі наратывамі і сямейнай памяццю”\nNext Сацыяльнае вучэнне Рускай Праваслаўнай Царквы і геапалітычная ідэя рускага свету


Апублікавана 26.02.2015 14:48\nАдным з найбольш прыемных падарожжаў для чалавека здаўна было купанне.\nАсабліва, калі праходзіць яно ў камфортных умовах у цёплай ўтульнай ваннай пакоі.\nНядаўна з'явілася такое выдатнае вынаходства, як душавая кабінка, якая за некалькі хвілін здольная вярнуць зарад энергіі з стомленае цела, змыўшы пры гэтым не толькі пот і бруд, але і ўвесь назапашанай за дзень негатыў.\nВядома, кожны хацеў бы бачыць у сябе ў ваннай гэты выдатны прадмет, да таго ж з кожным годам ён станавіцца ўсё больш даступным па цане. І ў гэтым артыкуле разгледзім некалькі саветаў аб тым, як жа правільна выбіраць душавую кабінку.\nПа тыпу канструкцыі душавыя кабінкі дзеляцца на адчыненыя, зачыненыя і ўбудаваныя.\n- Адкрытыя кабінкі не маюць даху, а нярэдка і большасці сценак, і ўяўляюць сабой свайго роду канструктар з душавой паддона, агароджы і непасрэдна душа. Гэтая камбінацыя можа быць ўстаноўлена ў любым пункце ваннай пакоі, а яе дызайн залежыць толькі ад вашай фантазіі. Часам людзі, якія імкнуцца да свабоды і адрозныя творчым падыходам, ствараюць на яе аснове сапраўды шэдэўральныя купальні, але простым жа смяротным, чые жаданні ў дадзеным пытанні абмяжоўваюцца «адасобіцца і памыцца» больш падыдзе так званы душавой куток. Двума сценкамі гэтай канструкцыі з'яўляюцца кафляныя сцены ваннай, а дзве іншыя - з небіткага шкла. Такія кабінкі адрозніваюцца кампактнасцю габарытаў і пры гэтым дастатковай змяшчальнасцю.\nІстотным недахопам адкрытых кабінак з'яўляецца неабходнасць закупляць асобна ўсе яе складнікі, а потым, ламаючы галаву ўсё гэта збіраць. Аднак пры гэтым вы зможаце падабраць аптымальны для вас набор тэхнічных і функцыянальных характарыстык кабінкі.\n- Закрытыя душавыя кабінкі найбольш зручныя ў эксплуатацыі. Яны ўяўляюць сабой цалкам ізаляваную вобласць прасторы, пры гэтым прадаюцца такія кабінкі ўжо цалкам укамплектаванымі і абсталяванымі мноствам дадатковых функцый. Застаецца толькі падключыць іх у вадзе і сліву і карыстацца ў сваё задавальненне. Адзіным недахопам у такіх кабінак з'яўляецца іх вялікая, у параўнанні з адкрытымі, кошт.\n- Убудаваныя душавыя кабінкі ўяўляюць сабой сапраўдны твор мастацтва. Акрамя асноўных патрабаванняў, што прад'яўляюцца да дадзенага тыпу сантэхнікі, яны ствараюцца з улікам стылю і інтэр'еру вашай ванны і стануць лепшым яе упрыгожваннем. Пры гэтым яны займаюць менш месцы, у параўнанні з аналагамі, і складаюцца выключна з адных добрых якасцяў. Толькі, вядома, і каштуюць гэтыя вартасці нямала.\nТак што выбар застаецца за вамі, у залежнасці ад вашых густаў і магчымасцяў кашалька.\nВыдувной апарат для вытворчасці тары


Tumble Pack - Delta Engineering Бельгія\nАрхіў з катэгорыі "Пакет"\nПросты блок загрузкі Twin Box - упакоўка ў барабане\nГэта прылада апускае бутэлькі ў скрынкі, упакаваныя ў барабан. Фотаэлемент падлічвае бутэлькі, і як толькі скрынка будзе запоўненая, засланка перанакіравальніка перанакіроўвае бутэлькі ў іншую "пустую" скрынку.\nАпублікавана ў Перакласці пакет\nБлок загрузкі скрынкі\nГэты загрузачны блок загружае скрынкі з пустымі бутэлькамі, упакаванымі ў сушы. Паступовая загрузка, каб пазбегнуць дэфармацыі тэрмічнай бутэлькі. Фотаэлемент вымярае становішча бутэлькі і бутэлька адхіляецца ў патрэбным месцы.\nБлок загрузкі бункера для сілас\nГэты блок загрузкі сілас загружае бутэлькі ў 2 гнуткіх сілас (па чарзе). Бутэлькі мяшаюцца, падаючы на падавальны канвеер, таму іх падлічваюць "прыблізна". Затым яны трапляюць у сілас з дапамогай селектара нахілу пласціны.\nГэты загрузачны блок загружае бутэлькі ў 2 гнуткія бункеры (па чарзе). Бутэлькі паступаюць з транспарцёра (стоячы), падлічваюцца паасобку і падаюцца ў сілас з дапамогай селектара нахілу пласціны.


> Пад гукі паланэза…\nувайшлі ў знакаміты гомельскі палац вытанчаныя, пяшчотныя дзяўчаты і строгія, падцягнутыя юнакі\nПаланэз, менуэт, мазурка, падэграс, полька і вальс — гэтыя шэсць відаў танцаў былі ўключаны ў бальную карту вечара, які прайшоў у Гомельскім палацава-паркавым ансамблі.\n165 юнакоў і дзяўчат, якія вучацца ў Гомельскім кадэцкім вучылішчы, прадэманстравалі сваё майстэрства перад ганаровымі гасцямі, сярод якіх былі старшыня Гомельскага аблвыканкама Генадзь Салавей, старшыня Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў Кацярына Зянкевіч і начальнік галоўнага ўпраўлення адукацыі Руслан Смірноў.\nКалісьці ў Палацы Румянцавых і Паскевічаў праводзіліся шыкоўныя танцавальныя вечары. Сёння гэтая традыцыя адноўлена.\nСучасныя юныя кадэты ў строгай форме хваляваліся, але трымалі твар і спіну. Для дзяўчат былі пашыты адмысловыя сукенкі, у якіх кожная нагадвала Наташу Растову на сваім першым балі. Над іх вобразамі папрацавалі цырульнікі і візажысты.\nПры бляску вялізных люстраў зіхацелі пагоны, юнакі ў белых пальчатках папраўлялі аксельбанты. Напэўна, так было і стагоддзі назад. Вядома, што князь Пётр Румянцаў і князь Іван Паскевіч у свой час былі навучэнцамі кадэцкіх карпусоў. Кадэт Юрый Шафераў вучыцца на 3 курсе. Гаворыць, што ў вучылішча прыйшоў свядома. Больш за тое, марыў пра гэта з самага дзяцінства:\n— Хачу заняць дастойнае месца ў жыцці і служыць ва ўнутраных войсках Рэспублікі Беларусь. Самы любімы мой танец — вальс.\nДырэктар Гомельскага кадэцкага вучылішча Дзмітрый Грыгарэнка лічыць, што танцы — абавязковая дысцыпліна ва ўстанове:\n— Да нас прыходзяць вучыцца ў 8 клас. У нашай установе па раскладзе ідуць заняткі па харэаграфіі. Я лічу, што кожны мужчына павінен умець танцаваць. Прынамсі, сярод нашых кадэтаў — 36 дзяўчынак.\nСтаршыня Гомельскага аблвыканкама Генадзь Салавей да юных кадэтаў і іх чароўных спадарожніц звяртаецца “дамы і спадары афіцэры”:\n— У Гомельскай вобласці праходзіць першы кадэцкі баль. Гонар адкрыць гэтую старонку ў сучаснай гісторыі рэгіёна выпала менавіта вам. Я хачу, каб у нас адрадзілася такая традыцыя. Прычым менавіта балю — не дыскатэкі, а выдатнай цырымоніі, з захаваннем бальнага этыкету і вызначанага дрэс-коду, бо баль — гэта высакародныя манеры, танцы для душы. Арыстакратызм, гонар, прыгажосць — вось першыя словы, якія асацыіруюцца са словам “баль”.\nГенадзь Міхайлавіч падкрэсліў, што невыпадкова месцам правядзення першага балю выбраны сапраўдны палац, які памятае гукі паланэза і вальса, французскую гаворку, шолах атласных сукенак:\n— Уладальнікамі гэтага палаца былі два генерал-фельдмаршалы — Пётр Аляксандравіч Румянцаў і Іван Фёдаравіч Паскевіч. Думаю, вам, будучым афіцэрам, будзе цікава даведацца, што Іван Фёдаравіч Паскевіч у свой час выхоўваўся ў Пажскім корпусе Санкт-Пецярбурга. Там будучага генерал-фельдмаршала вучылі не толькі маршыраваць на пляцы, фехтаваць і валодаць зброяй, але і любіць Айчыну, разумець мастацтва, галантна ставіцца да дам, ведаць этыкет і ўмець танцаваць. Ва ўсе часы чалавек у пагонах быў гарантам надзейнасці і доблесці. Спадзяюся, што новая эпоха баляў будзе спрыяць выхаванню эстэтычных прынцыпаў і глыбокай маральнасці.\nДарэчы, на балі ў Палацы Румянцавых і Паскевічаў быў свой распарадчык і гаспадыня — усё так, як два стагоддзі назад. Класічная музыка, арыі ў выкананні філарманічных спевакоў, складаныя нумары ад узорных танцавальных калектываў Рагачоўскага і Жлобінскага раёнаў… Праграма балю атрымалася разнастайнай і насычанай.


24 травень 2017, 08:22\nУдзельнікі Гарадзенскай канфэрэнцыі ў межах рэгіянальных кансультацый Кастрычніцкага эканамічнага форуму KEF-2017\nНа пачатку канфэрэнцыі Аляксандар Чубрык прааналізаваў тэндэнцыі ў эканоміцы Беларусі і пэрспэктывы на 2017 год.\nЁн заўважыў, што эканамічная сытуацыя ў краіне неадназначная, бо рэгіёны існуюць у сваім сьвеце, цэнтар — у сваім, і абодва бакі ня вельмі абазнаныя, што дзе адбываецца. А цяпер Міністэрства эканомікі пачынае распрацоўваць стратэгію рэгіянальнага разьвіцьця, і такія кансультацыі, як сёньняшняя, вельмі карысныя.\nПаводле Чубрыка, нягледзячы на крызісны стан беларускай эканомікі, ён доўгі час шукаў пазытыў у працэсах, якія ў ёй адбываюцца. І прыйшоў да высновы, што ў сваім падзеньні эканоміка дасягнула дна і пачалося павольнае аднаўленьне. Свой погляд ён падмацаваў статыстычнымі дадзенымі.\nСтаршыня камітэту эканомікі Гарадзенскага аблвыканкаму Андрэй Сьвірыдаў сказаў, што такая пляцоўка для абмеркаваньня эканамічных праблемаў зарэкамэндавала сябе добра. Цікава пачуць альтэрнатыўную думку аб праблемах эканомікі ад экспэртаў Дасьледчага цэнтру ІПМ:\n«Што датычыць эканамічнай палітыкі ўладаў Гарадзеншчыны, яна ня моцна адрозьніваецца ад таго, што ёсьць у краіне, паколькі ўлада ў краіне моцна цэнтралізаваная і ў мясцовых уладаў насамрэч мала мэханізмаў, каб уплываць, асабліва ў межах макраэканомікі, на пэўныя зьмены і тэндэнцыі, якія існуюць у краіне. Тым ня менш мы маем свае пункты росту і свае кірункі».\nМарына Бараўко з Эўрапейскай асацыяцыі бізнэсу\nМарына Бараўко з Эўрапейскай асацыяцыі бізнэсу зьвярнула ўвагу на тое, што цяпер ня толькі ў Беларусі, але і ўва ўсім сьвеце няпростая сытуацыя ў эканоміцы. Паводле яе, улады спрабуюць пытацца ў бізнэсу, што рабіць у тых ці іншых умовах.\nРэгіянальныя кансультацыі ў межах Кастрычніцкага эканамічнага форуму маюць на мэце, каб палітыка цэнтру адносна лякальных тэрыторый стала больш зразумелай і празрыстай:\n«Вось паглядзіце, колькі пытаньняў ставяць прадпрымальнікі на месцах, ім патрэбныя кансультацыі і падтрымка. А таму варта стварыць пляцоўкі, каб абмяркоўваць у рэгіёнах, што робіцца ў нацыянальнай эканоміцы і як гэта адбіваецца на лякальным узроўні. Трэба зьбіраць зваротную сувязь наконт таго, як захады на цэнтральным узроўні рэзануюць на рэгіёнах, што трэба рабіць у такой сытуацыі. Бізнэс кажа, што яго ня чуюць, але сам не выкарыстоўвае такой пляцоўкі для дыялёгу», — кажа Марына Бараўко.\nУ кулюарах журналістаў найперш цікавіла сытуацыя з эканомікай на Гарадзеншчыне. Чубрык сказаў, што вобласьць прайшла 2016 год у эканамічным пляне лепей, чым іншыя рэгіёны, і па і тэмпах росту яна другая пасьля Менскай вобласьці. З 2016 году, кажа ён, у траціне раёнаў вобласьці пачалося аднаўленьне вытворчасьці і экспарту:\n«Тым ня менш нават у тых рэгіёнах вобласьці, дзе назіраўся рост вытворчасьці ў 2016 годзе, падалі заробкі, і няма ніводнага раёну, апрача Астравецкага, дзе б сытуацыя паляпшалася. Атрымліваецца, што першы крок — аднаўленьне вытворчасьці — не пацягнуў пакуль за сабой падвышэньня ўзроўню жыцьця. Але цяпер праблема ўжо вырашаецца не на ўзроўні рэгіёну, а на ўзроўні краіны. Калі вырасьце ўнутраны попыт, тады малы бізнэс ізноў пачне ажываць, і праца зьявіцца ў малых гарадках і мястэчках».\nПаводле Чубрыка, калі ў краіне пачаўся рост вытворчасьці, сытуацыя ў раёнах вобласьці стала выроўнівацца за кошт дзейнасьці малога бізнэсу. Але апошнім часам стала відавочна іншае:\n«Тыя раёны, дзе раней сытуацыя была больш стабільная, значна лягчэй прайшлі крызіс, а ў слабейшых раёнах сытуацыя пачала пагаршацца. І гэта адбываецца ня толькі ў Гарадзенскай вобласьці, але ў цэлым па краіне.\nНаагул ідэя такая: калі рэгіянальная палітыка распрацоўваецца на цэнтральным узроўні, ёсьць рызыка, што недастаткова будзе прынятая да ўвагі фактычная сытуацыя ў рэгіёнах. То бок трэба ўлічваць ня толькі тое, што некаму бачыцца з цэнтру», — кажа Аляксандар Чубрык.\nГарадзенская канфэрэнцыя адбываецца ў межах рэгіянальных кансультацый Кастрычніцкага эканамічнага форуму KEF-2017. Фінансаваў яе Эўрапейскі Зьвяз.\nНаступная канфэрэнцыя ў межах рэгіянальных кансультацый Кастрычніцкага эканамічнага форуму KEF-2017 адбудзецца ў Берасьці.


Як забыцца мужа пасля разводу - Сям’я і дзеці 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nЯк забыцца мужа пасля разводу\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Сям’я і дзеці 2017 ⇒ Як забыцца мужа пасля разводу\nНіколі не варта баяцца сваіх пачуццяў і ўжо тым больш хаваць іх. Вядома, ніхто не заклікае плакаць і ўпадаць у істэрыку ва ўсіх месцах, якія вы наведваеце. Але дома, калі вы адны або побач з вамі блізкія сябры, родныя, дазвольце сабе выплакала і выліць боль. Калі яна застаецца ўнутры, гэта заўсёды горш. Лепш пагаварыць з сябрамі або блізкімі пра свае перажываньні, магчыма, вы адразу ж знойдзеце падтрымку або атрымаеце слушную параду і вам стане значна лягчэй. Час ад часу пачуццё страты будзе спрабаваць зачапіць вас, паспрабуйце не паддавацца яму. Калі гэта адбываецца ўсё часцей і справіцца ўсё цяжэй, лепш за ўсё змяніць становішча. У крайнім выпадку, можна задаволіць сабе адпачынак і адправіцца на адпачынак. Не варта пераконваць сябе, што гэта немагчыма, што вы вельмі занятыя на працы ці з дзецьмі. Усё гэта лёгка ўладкаваць. Нават калі па нейкіх прычынах на працяглы тэрмін з'ехаць не атрымліваецца, карысна зладзіць адпачынак хаця б на выходныя.\nМожна папрасіць сябровак скласці вам кампанію і адправіцца куды-небудзь у цікавыя месцы, галоўнае - забыцца аб праблемах хоць бы на некалькі дзён. Паспрабуйце пашукаць у сваім разводзе спрыяльныя моманты. Напрыклад, у вас магло з'явіцца больш вольнага часу для сябе ці дзяцей, для працы. Магчыма, гэта падстава падштурхнуць сябе вышэй па кар'ернай лесвіцы. Карысна аддаць максімум энергіі працы ці любімай справе, вельмі часта менавіта развод становіцца для жанчын стымулам для дасягнення небывалых вышынь у жыцці.\nКалі ў вас ад шлюбу засталіся дзеці, паспрабуйце акружыць іх узмоцненай увагай і клопатам. Не варта замыкацца на сабе і сваіх праблемах, ім жа таксама даводзіцца нялёгка. Варта як мага часцей арганізоўваць сумесны адпачынак, паходы на розныя мерапрыемствы: у кіно, на выставы, на канцэрты. Аднак не менш важна выканаць баланс паміж сваім асабістым жыццём і жыццём дзяцей. У вас абавязкова павінен быць час для сябе і прылады сваё асабістае жыццё. Старайцеся не ўзгадваць пра сумеснага жыцця.\nЛепш на першы час прыбраць далей фатаграфіі і сведчанні вашай шчаслівых дзён, так будзе значна менш падстаў шкадаваць сябе. І не варта спрабаваць аднавіць адносіны, трэба закрыць гэтую старонку гэтай кнігі і смела пачынаць стварэнне і чытання новай. Ўсмешка на твары не толькі адлюстраванне ўнутранага стану, але яшчэ і спосаб яго фарміравання. Паспрабуйце зрабіць так, каб ўсмешка была з вамі заўсёды, няхай яна будзе адрасавана і мужчынам. Новыя адносіны не абавязкова будуць няшчаснымі, дазволіце сабе ўспрымаць жыццё па-новаму.\nПапярэдні Тэкст Навагодні касцюм снягуркі для дачкі сваімі рукамі!\nНаступная Артыкул Дрэнныя гены ў добрай сям'і\nПачуцці ніколі не затухнуць, калі ...\nЯк выбраць дзіцячы матрац\nЯк расстацца з няўдачнікам