ў імя Хрыста\n(Дапаможнік для суправаджальнай пары)\nПераклад з польскай паводле дакумента: «Zgromadzeni w imię Chrystusa (zeszyt dla pary pilotującej)»\nТры галоўныя вымярэнні, у якіх адбываецца служэнне суправаджальнай пары.. 4\nТры практычныя аспекты місіі суправаджальнай пары.. 6\nПрапануемы шлях фармацыі 8\nУвядзенне новых суполак у Рух END.. 10\nДэкларацыя END 1947 года і дакумент «Што такое Суполкі Маці Божай?» 1977 года. 12\nПедагагічная структура штомесячных сустрэчаў у суполцы.. 14\nПлан першай сустрэчы.. 17\nПраца над канкрэтнымі заданнямі, 22\nабо «Шляхі жыцця». 22\nII–IV сустрэчы: удзельнікі вучацца жыць у супольнасці 23\nАдказная пара суполкі 30\nV–VIII сустрэчы суполкі. 33\nШлях ва ўлонні руху. 33\nІХ сустрэча. 38\nПадвядзенне вынікаў першага года. 38\n«Уік-энд» новых суполак. 39\nСуполка, адказная за ваш сектар, абрала вас для выканання абавязкаў суправаджальнай пары, і вы прынялі на сябе гэтае служэнне, вельмі важнае для новай суполкі, якая робіць першыя крокі ў END. Дзякуем вам ад імя ўсяго руху. Сапраўды, добры старт новай суполкі мае вялікае значэнне для яе далейшага шляху, а таксама для жыццяздольнасці ўсяго руху.\nДля таго, каб падтрымаць вас у выкананні гэтага задання, а таксама паспрабаваць адказаць на пытанні, перад якімі вы апынецеся, робячы гэтую справу, быў падрыхтаваны гэты дапаможнік. Ён складзены з улікам досведу тых сужэнскіх параў, якія ўжо каля дзесяці гадоў суправаджаюць новыя суполкі, і на аснове матэрыялаў, распрацаваных у Францыі і Бельгіі з часу зараджэння руху. Мы пастараліся, каб гэты дапаможнік быў як мага больш поўным, змястоўным і лёгкім для ўспрыняцця.\nАпостальскае служэнне Суполак Маці Божай, у якім і вы прымеце ўдзел, ахоплівае тры асноўныя вымярэнні: духоўнае, чалавечае і супольнаснае. Памятаючы пра гэта, складальнікі кнігі спецыяльна засяродзяць вашу ўвагу на прынцыпах і метадах, дзякуючы якім вы зможаце падтрымліваць новую суполку ў яе адкрыццях на працягу ўсяго года. Гэтая кніга дапаможа вам, не зважаючы на ўласныя недахопы, нанова даверыцца Пану ў выкананні сваёй місіі — так, як гэта зрабіў святы Павел: «Хопіць табе Маёй ласкі, бо моц удасканальваецца ў слабасці» (2 Кар 12, 9).\nТры галоўныя вымярэнні,\nу якіх адбываецца служэнне\nСуправаджальная пара паклікана да выканання задання, якое вынікае з наказаў Пана Бога. У той жа час гэта пакліканне да больш глыбокага перажывання любові да братоў, якіх даручае нам рух і якія пад вашаю духоўнаю апекаю будуць рэалізаваць свае задачы і абавязкі ў сужэнстве і супольнасці.\nДля суправаджальнай пары гэта нагода да аднаўлення ў Духу Святым. І наколькі малітва, чытанне Божага слова, удзел у сакрамэнтах і духоўных практыкаваннях заўсёды важныя для нашага асабістага развіцця, настолькі большае значэнне яны набываюць тады, калі мы асаблівым чынам пакліканыя да духоўнай блізкасці з некаторымі братамі.\nЗ вашага боку гэта будзе канкрэтны адказ на атрыманы заклік, гэта будзе спосаб выявіць сваю ўдзячнасць за магчымасць з дапамогаю руху больш глыбока перажываць веру, удзячнасць за пакліканне, якое адкрывае бескарыслівую і незаслужаную любоў Бога. Ён яшчэ раз захацеў надзяліць нас сваім дарам.\nАдказнасць перад чалавекам\nСуправаджальная пара бярэ на сябе таксама звычайную чалавечую адказнасць, якая патрабуе ад яе прыслухоўвацца да іншага чалавека. Пара павінна рабіць гэта не толькі ўважліва і цярпліва, але і з поўнай адданасцю і суперажываннем, усведамляючы, што ў кожным чалавеку ёсць часцінка праўды, якая павінна быць пазнаная і адкрытая хаця б толькі ім самім. Таму суправаджальная пара прымае пад сваю апеку людзей на тым этапе, на якім яны знаходзяцца ў дадзены момант, дапамагаючы ім дасягнуць чалавечых і духоўных каштоўнасцяў. Гэта патрабуе асабістага ўдзелу ў жыцці новай суполкі. Праявай гэтага ўдзелу, апрача ўсяго іншага, павінна стаць аўтэнтычнае, проста і зразумела пададзенае сведчанне ўласнага жыцця, уважлівае прыгляданне да жаданняў і зацікаўленняў сяброў суполкі, а перадусім пашана да іх сціпласці і сарамлівасці.\nАдказнасць перад рухам\nГэтая адказнасць заключаецца ў тым, каб паказаць новай суполцы рух такім, якім ён на дадзены момант з’яўляецца, разам з усёй рэальнаю моцаю ласкі, якой адарыў яго Бог («харызма Суполак Маці Божай»). Аднак гэта трэба зрабіць пакорна, як належыць асобам, што належаць да гэтага руху. Такім чынам, суправаджальная пара абавязкова павінна добра ведаць рух, дух і методыку якога будзе прадстаўляць новай суполцы.\nПадагулім патрабаванні, якія стаяць перад суправаджальнаю параю новай суполкі Маці Божай:\nмаліцца за суполку і сужэнствы, якія ў яе ўваходзяць;\nстарацца як мага бліжэй пазнаёміцца з кожнай парай і яе жыццёвым досведам;\nдбаць пра ўласную фармацыю і вывучаць дакументы, выдадзеныя рухам END, асабліва гэты дапаможнік.\nТры практычныя аспекты\nмісіі суправаджальнай пары\nЧаканні маладых параў шматлікія і разнастайныя, трэба толькі пазнаць іх:\nмаладыя чакаюць дапамогі, але пераважна ў форме «прапановы», парады;\nмногія жадаюць паглыбіць сваю любоў адно да аднаго, каб яна была больш шчасліваю;\nіншыя імкнуцца лепш арыентавацца на «рэлігійным» узроўні;\nхтосьці вельмі клапоціцца пра развіццё сваіх чалавечых якасцяў;\nнекаторыя вельмі цікавяцца сацыяльным аспектам жыцця.\nСуправаджальная пара ў сваіх дзеяннях павінна кіравацца добразычлівасцю і спрыяць фармаванню духа ўзаемадапамогі, а менавіта:\nпрымаць кожнага такім, якім ён ёсць;\nспрыяць развіццю пачуцця свабоды ва ўдзельнікаў, выяўляць сяброўскія і адкрытыя адносіны да іх;\nпрыслухоўвацца да жаданняў, матывацый і апасенняў сяброў суполкі;\nне ствараць уражання, што іх прымусова завярбоўваюць у дзейнасць руху;\nпрапаноўваць розныя спосабы дзейнасці і заахвочваць да іх выпрабоўвання;\nдаваць сведчанне з уласнага вопыту;\nспалучыць прад’яўленне патрабаванняў з гнуткасцю.\nЗадачы, якія неабходна выканаць падчас працы ў супольнасці і якія сужэнствы будуць рэалізоўваць у далейшым:\nдапамагчы маладым сужэнствам у вядзенні дыялогу — навучыць іх слухаць адно аднаго ў сужэнстве і ў стасунках з іншымі парамі, асцерагацца асуджэння, шукаць або ахвяроўваць дапамогу;\nстымуляваць кожнага да адкрыцця багацця малітвы, адносінаў з Богам па прынцыпу «для Цябе і Табе», не чакаючы занятку № 5, што прысвечаны малітве і называецца «Любоў, якая жывіцца Богам»;\nскіроўваць новую суполку да адкрыцця шматлікіх каштоўнасцяў, якія заключаюцца ў сужэнстве;\nдзяліцца сваёй радасцю ад прыналежнасці да адной з суполак Маці Божай і абуджаць у іншых жаданне глыбей пазнаць рух;\nпадтрымліваць узнікненне сяброўскіх адносінаў у суполцы;\nбліжэй знаёміцца з удзельнікамі суполкі, распавядаючы адно аднаму пра свае жыццёвыя справы;\nпадтрымліваць кантакты з удзельнікамі суполкі ў перыяды паміж сустрэчамі, заахвочваць іх да матэрыяльнай узаемадапамогі і сяброўскіх сустрэчаў.\nУ падагульненне адзначым, што моцнае сяброўства паміж удзельнікамі суполкі, іх жаданне падтрымліваць адно аднаго і весці дыялог павінны дапамагчы кожнаму застацца сабою і развіць сваю асобу.\nПрапануемы шлях фармацыі\nГэты шлях будзе новым для ўсіх — як для сяброў новай суполкі, так і для вас. Незалежна ад досведу, які вы ўжо маеце дзякуючы ўдзелу ў жыцці сваёй суполкі або суправаджэнню новых суполак, гэта будзе зусім іншы шлях, адрозны ад таго, што вы перажывалі раней, бо людзі, якія будуць вам давераныя, з’яўляюцца непаўторнымі, як і тыя жыццёвыя шляхі, што прывялі іх у Суполкі Маці Божай.\nНепрыдатным (або амаль непрыдатным) будзе для вас папярэдні досвед. У гэтым сэнсе ніякі раней атрыманы вопыт не ўдасца спалучыць з тым, што вас чакае наперадзе. Адзінай кропкай суаднясення застанецеся для сябе вы самі і ваша жыццё ў сужэнстве. Таму пастарайцеся гэта ўсвядоміць з самага пачатку.\nГод, прысвечаны знаёмству з нашым рухам\nНа гэты год распрацавана 8 тэматычных сустрэчаў. У кожнай тэме разглядаецца які-небудзь адзін аспект жыцця ў супольнасці або ў сужэнстве, а таксама падаецца апісанне аднаго канкрэтнага задання, якое трэба будзе выканаць (шлях жыцця).\n1. Утварэнне суполкі.\n2. Супольнасць у малітве.\n3. Любоў, якая ствараецца.\n4. Любоў перамененая.\n5. Любоў, якая жывіцца Богам.\n6. Досвед любові ў штодзённым жыцці.\n7. Любоў, адкрытая на бліжніх.\n8. Любоў трывалая і верная.\n9. Заключная сустрэча.\nФармацыя падчас «ўік-энда»\nПасля цэлага года знаёмства з нашым рухам праводзіцца «ўік-энд» для таго, каб дапоўніць гэтую фармацыю. Падчас яго сустракаюцца некалькі новых суполак, якія прайшлі вышэйакрэслены цыкл заняткаў. Тут ім прапануецца дадатковае навучанне аб сужэнскай духоўнасці і духоўнасці Руху END, а таксама больш інтэнсіўнае практычнае знаёмства з метадамі, якія яны ўжо выкарыстоўвалі на працягу ўсяго года, асабліва з тымі, якія датычацца выканання канкрэтных заданняў.\nТакім чынам, знаёмству новых суполак з нашым рухам прысвячаецца адзін год (8 сустрэчаў), пасля чаго праводзіцца дадатковы фармацыйны «ўік-энд» (т.зв. «ўік-энд новых суполак»).\nУвядзенне новых суполак у Рух END\nУвядзенне новых суполак у Рух END мае вялікае значэнне, таму што дазваляе ім непасрэдна знаёміцца з рухам. Суправаджальныя пары могуць дастасоўваць прапанаваныя матэрыялы да патрэбаў сужэнстваў, якія складаюць новую суполку, да тэмпу развіцця супольнасці, адначасова захоўваючы самае істотнае ў праграме сустрэчаў.\nТакая адаптацыя прапанаваных матэрыялаў да патрэбаў канкрэтнай суполкі можа адбывацца за кошт перафармулёўкі пытанняў або ўвогуле падбору іншых пытанняў, за кошт самастойна прыдуманага тлумачэння пэўнага задання на дадзены месяц, расстаноўкі асаблівых акцэнтаў на тым ці іншым аспекце тэмы, нагадвання характару Руху END і г. д.\nДапаможныя матэрыялы самі па сабе нейтральныя. Галоўнае — надаць ім больш жывы характар, дастасоўваючы да сужэнстваў, якія ўтвараюць суполку. У такім выпадку вельмі каштоўным будзе меркаванне духоўнага дарадчыка, асабліва калі ён ужо знаёмы з Суполкамі Маці Божай.\nКожная з васьмі сустрэчаў павінна быць падрыхтавана і падагулена з удзелам суправаджальнай пары. Папярэдняя падрыхтоўка да сустрэчаў дапаможа пазбегнуць лішніх стратаў часу і энергіі. Падвядзенне вынікаў напрыканцы кожнай сустрэчы дапаможа вам скіраваць супольную працу на правільны шлях у выпадку адыходу ад асноўных прынцыпаў.\nПрадумаць ход сустрэчы — гэта ў першую чаргу задача суправаджальнай пары.\nКуды мы імкнемся прыйсці? Якая ў нас кропка адпраўлення? Якія шляхі, метады, тэарэтычную базу мы выбіраем? На якія пытанні будзем шукаць адказы? Які досвед ужо маем?\nНеабходна вызначыць задачы суправаджальнай пары у падрыхтоўцы сустрэчы, задачы сужэнства, якое прымае ў сваім доме ўдзельнікаў сустрэчы. задачы духоўнага дарадчыка, які дапамагае суполцы.\nВажна таксама вызначыць часавы расклад сустрэчы і прытрымлівацца яго.\nНа наступным этапе падрыхтоўкі ўдзельнічае пара, якая будзе прымаць у сябе суполку, і, калі гэта магчыма, духоўны дарадчык.\nДзякуючы гэтаму другому этапу суправаджальная пара зможа канкрэтызаваць сваё ўяўленне пра ход сустрэчы і праверыць, наколькі яно адпавядае патрэбам суполкі. Мэта гэтага этапа — пазнаёміць усе пары суполкі з асобнымі часткамі сустрэчы і пераканаць іх у неабходнасці падрыхтоўкі да сустрэчы, каб яна была як мага больш эфектыўнай.\nНапрыканцы кожнай сустрэчы суправаджальная пара (а затым — адказная пара) робіць кароткае падагульненне з дапамогаю наступных пытанняў:\nЦі кожны кожны меў магчымасць выказацца?\nЦі клапаціліся мы пра тое, каб кожны быў выслуханы з увагаю?\nЦі завязалася паміж намі сяброўства?\nЦі прынялі мы якія-небудзь пастановы? Якія?\nТакое падагульненне можа быць добраю падрыхтоўкаю да наступнай сустрэчы.\nВялікае значэнне мае запісванне падагуленых вынікаў у сшытку, які стане чымсьці накталт Дзённіка супольнасці.\nТакім чынам, да кожнай сустрэчы трэба рыхтавацца з удзелам пары, якая будзе прымаць у сваім доме суполку, і духоўнага дарадчыка. Пасля кожнай сустрэчы неабходна падвесці яе вынікі з дапамогаю ўсёй суполкі. Дапаможныя матэрыялы трэба выкарыстоўваць з індывідуальным падыходам, згодна са спецыфікай той ці іншай суполкі.\nДэкларацыя END 1947 года\nі дакумент «Што такое Суполкі Маці Божай?» 1977 года\nСпантанна ўзніклы ў 1938 годзе Рух Суполак Маці Божай, заснаваны айцом А. Кафарэлем, шчасліва перажыў падзеі Другой сусветнай вайны. Яго далейшае развіццё патрабавала распрацоўкі статута, які ў 1947 годзе быў названы Дэкларацыяй. Праз 30 гадоў адбылася яе практычная актуалізацыя.\nУ наш час суправаджальная пара можа ў вялікай ступені абаперціся на першапачатковую рэдакцыю Дэкларацыі, а таксама на далейшыя змены ў ёй для таго, каб адшукаць той дух, які спадарожнічаў утварэнню руху END, і даведацца пра педагагічныя прынцыпы, якія ляжаць у аснове жыцця суполак, асабліва пра ролю духоўнага дарадчыка.\nРоля святара ў суполцы (паводле Дэкларацыі 1947 года)\nКожная суполка павінна забяспечыць сабе падтрымку святара, таму што ніякі план працы не можа замяніць дактрынальную і духоўную базу, якую прыносіць у суполку святар. Ён не толькі тлумачыць яе асновы, але і дапамагае парам інтэрпрэтаваць іх у кантэксце ўласнага жыцця. Такое супрацоўніцтва вельмі плённае. Святар і сем’і вучацца ўзаемаразуменню, пашане, узаемадапамозе: пары прымаюць узнёслыя апостальскія інтэнцыі святара, ён жа ў сваю чаргу, цэлебруючы эўхарыстычную Ахвяру, даручае Богу сужэнствы, чые высілкі, змаганні і жаданні ён ведае.\nЗаахвочваем вас цяпер задаць сабе два пытанні, якія датычацца святара, «духоўнага дарадчыка», што згадзіўся дапамагаць вам ісці па шляху да Пана.\nЦі сапраўды вы карыстаецеся ўсім багаццем яго святарскага служэння?\nУ той час, калі ў многіх рэгіёнах, дзе ёсць жывы Касцёл, не хапае святароў, а там, дзе святары ёсць, яны часцей за ўсё абцяжараныя абавязкамі, мы павінны карыстацца іх дапамогаю толькі ў тым выпадку, калі спецыяльнае святарскае служэнне проста неабходнае. Ці так адбываецца ў вашай суполцы? Ці задумваліся вы над тым, якое месца вы адводзіце ў суполцы свайму духоўнаму дарадчыку і што вы ад яго чакаеце? Ён не павінен прымаць за вас адказнасць у суполцы, але вы як суполка можаце і павінны прасіць яго аб усім, што звязана з яго святарскім служэннем. Ці не варта было б узняць гэтую праблему на адной з сустрэчаў у суполцы?\nЯкім чынам вы выказваеце яму сваю ўдзячнасць?\nЯшчэ нават у наш час многія хрысціяне разглядаюць святароў як «чыноўнікаў», якія проста выконваюць свае абавязкі. Безумоўна, гэта не датычыцца сяброў вашай суполкі. Аднак ці прымаеце вы свайго духоўнага дарадчыка як «брата ў Езусе Хрысце»?\nСвятар шмат ахвяруе дзеля вас. Што вы даеце яму ўзамен? Ці раздзяляеце яго душпастырскія клопаты? Ці памятаеце пра іх у сваёй малітве? Ці мелі вы нагоду аказаць святару канкрэтную дапамогу ў яго служэнні? Ці прапанавалі яе яму? Безумоўна, тут не ідзе гутарка пра ператварэнне суполкі ў групу парафіяльных актывістаў, а хутчэй пра тое, што называецца «насіць цяжар адзін аднаго».\nЗ другога боку, ці думаеце вы пра фінансавую дапамогу святару? Магчыма, ён мае вельмі абмежаваныя сродкі. Таму было б добра арганізаваць у суполцы штогадовы збор сродкаў для духоўнага дарадчыка, дзе кожны складаў бы ахвяраванні па меры сваіх магчымасцяў.\nштомесячных сустрэчаў у суполцы\nКожная сустрэча будзе для суправаджальнай пары нагодаю для таго, каб:\nпраз выкананне канкрэтных заданняў, якія маюць на мэце духоўны ўзрост удзельнікаў, паказаць ім, у якім духу дзейнічае Рух END: гэта дух узаемнай братэрскай дапамогі ў межах суполкі і паміж суполкамі;\nпазаць удельнікам сэнс сустрэчаў, малітвы, шчырага абмену думкамі, раскрыць значэнне ўзнятай тэмы і сумеснага пасілку ў перспектыве жыцця хрысціянскай супольнасці. У дадзеным выпадку важней за ўсё стварыць для суполкі тыя магчымасці, дзякуючы якім яна зможа перажыць гэтыя разнастайныя моманты сустрэчы, а не паслухаць тэарэтычнае іх тлумачэнне;\nпры магчымасці, падчас дзялення жыццёвым досведам, даваць канкрэтнае сведчанне аб тым, якія пастаўленыя перад чалавекам задачы могуць дапамагчы яму ў працы над сабою і ў яго духоўным росце.\nСуправаджальная пара павінна сачыць за часам, які вызначаны на правядзенне сустрэчы, а таксама ўлічваць форму, у якой адбываецца той ці іншы яе этап (пасілак, малітва і г.д.).\nЁн распачынаецца з благаслаўлення ежы, павінен быць простым і лёгкім, дзякуючы чаму паспрыяе вядзенню размоў і ўсталяванню братэрскай атмасферы.\nСуправаджальная пара павінна кіраваць абменам думкамі і жыццёвым досведам. На самым пачатку трэба, каб кожная з параў прадставілася, расказала пра свій род дзейнасці, пра сваю сям’ю... Няхай пары пазнаёмяцца паміж сабою як можна лепш і хутчэй. Несумненна, было б добра правесці такую размову ўжо падчас пасілку.\nСуправаджальная пара павінна кантраляваць час, які вылучаны на малітву, а таксама сачыць за яе зместам, які павінен быць дастасаваны да патрэбаў суполкі. Паступова кожная пара становіцца актыўным удзельнікам малітвы, спачатку гэта можа быць проста называнне інтэнцый. Суправаджальная пара павінна звяртаць увагу на тое, каб малітва не была зацягнутая ў часе: гэта датычыць і самой суправаджальнай пары, і сяброў суполкі. Распачаць малітву можа пара актывізатараў (аніматараў) суполкі, прачытаўшы перад гэтым фрагмент для медытацыі.\nДзяленне жыццёвым досведам.\nАмаль на кожнай сустрэчы неабходна нагадваць сябрам суполкі, у якім духу павінна праходзіць дзяленне жыццёвым досведам. Яно з’яўляецца нагодаю для ўзаемнай дапамогі паміж парамі. Суправаджальная пара таксама прымае ўдзел у дзяленні досведам, па магчымасці дапамагаючы іншым сваімі канкрэтнымі прыкладамі. Паступова трэба выпрацаваць разам з суполкаю хуткую, але дакладную тэхніку вуснага абмеду досведам па любой праблеме. Кожны раз неабходна грунтоўна разглядаць толькі адно канкрэтнае пытанне, бегла закранаючы іншыя, моцна не засяроджваючыся на іх. Напрыканцы гэтага этапа трэба агучыць тэму для абмену досведам на наступнай сустрэчы і сцісла патлумачыць яе.\nГутарка па вызначанай тэме.\nГэта не даклад, падрыхтаваны супаваджальнай парай, і не лекцыя духоўнага дарадчыка. Кожны з удзельнікаў робіць свой унёсак у тое, каб разам з іншымі сябрамі суполкі паразважаць на вызначаную тэму. Калі ёсць жаданне, адна з пар (кожны раз іншая) можа кіраваць размоваю. Гэта дазволіць кожнаму навучыцца ўмела заахвочваць іншых узяць слова і эфектыўна выслухоўваць іх.\nНеабходна будзе растлумачыць парам, што вывучэнне абранай тэмы заключаецца не ў інтэлектуальнай працы, а ў тым, каб у святле гэтай тэмы паразважаць над сваім жыццём і распазнаць, што ў гэтым жыцці варта было б змяціць, кіруючыся пазнанаю ісцінай. Дзякуючы гэтаму абмен думкамі не будзе пераходзіць у дыскусію, а стане супольным пошукам Божага замыслу і волі, а таксама спосабам знайсці адказ на іх.\nУрэшце рэшт, з самага пачатку суправаджальная пара павінна сачыць за тым, каб сустрэчы праходзілі без марнавання часу. Дзякуючы актыўнаму рытму сустрэчаў пары, якія будуць у іх удзельнічаць, прызвычаяцца да таго, што сустрэча кожны раз заканчваецца ў вызначаную гадзіну, пасля чытання гімна «Магніфікат».\nПлан першай сустрэчы\nМэты і метады\nУмовы, у якіх будзе праходзіць першая сустрэча, могуць быць вельмі розныя: у некаторых выпадках сужэнскія пары ўвогуле не ведаюць адна адну, у іншых — цалкам наадварот, яны ўтвараюць супольнасць яшчэ за некалькі месяцаў да таго, як вырашаць уступіць у Рух Суполак Маці Божай.\nТаму было б добра, каб суправаджальная пара даведалася пра такія падрабязнасці ў адказнай пары свайго сектара і згодна з атрыманай інфармацыяй прадумала ход першай сустрэчы, якую зазвычай яна сама і праводзіць.\nТым парам, якія не ўтваралі раней супольнасці, можна прапанаваць наступнае:\nняхай кожная з іх прадставіцца, па чарзе беручы слова;\nняхай пары прачытаюць супольную малітву (у той форме, якая прынята ў Суполках Маці Божай, або выбранай па якім-небудзь іншым прынцыпе);\nняхай пары задумаюцца над тым, якім чынам яны будуць утвараць суполку.\nШто датычыць сужэнстваў, якія ўжо добра ведаюць адно аднаго, то падчас першай сустрэчы ўжо не трэба будзе траціць шмат часу на знаёмства. Пасля супольнай малітвы можна больш грунтоўна паразважаць над тым, чаму гэтыя сужэнствы выбралі Суполкі Маці Божай і якім чынам яны ўтвораць сваю суполку.\nІ ў адным, і ў другім выпадку не варта далёка заходзіць у тлумачэнні метадаў і структуры руху падчас першай сустрэчы суполкі, канечне, выключаючы тыя выпадкі, калі трэба будзе адказаць на пытанне, якое можа ўзнікнуць з гэтай нагоды і будзе непасрэдна звязана з гэтаю тэмаю. Для развіцця суполкі прынцыпова, каб гэтыя метады і структура руху з самага пачатку былі не мэтаю дзейнасці, а дапаможнымі сродкамі на шляху да Пана, і выкарыстоўваліся ў той форме, якую ўдзельнікі самі для сябе вызначаць.\nУрэшце рэшт, старайцеся падтрымліваць усё, што дапаможа ўдзельнікам суполкі здабыць больш свабоды. Для гэтага асабліва паклапаціцеся пра наступнае:\nкаб сустрэчы суполкі былі як мага больш ажыўленыя і радасныя, чаму паспрыяе ўнёсак кожнага ўдзельніка;\nкаб ход сустрэчы новай суполкі не паўтараў з дакладнасцю ход сустрэчы ў іншых суполках, якія вы ўжо ведаеце і з якімі працавалі раней. Можна змяніць чарговасць асобных этапаў сустрэчы або іх форму. Кожная суполка павінна вызначыць, што ёй найбольш адпавядае;\nкаб малітва была як мага больш спантанная. З самага пачатку пазбягайце «ўціскаць» яе ў вельмі цвёрдыя рамкі;\nкаб усе мелі шанец узяць слова. Для гэтага ўмела заклікайце да парадку балбатуноў і заахвочвайце выказацца нясмелых.\nЗ вялікай увагаю прыслухоўвайцеся да імкненняў гэтай маладой суполкі і дапамажыце ёй «згуртавацца»: Рух Суполак Маці Божай павінен служыць парам, а не пары — руху!\nПерад тым, як увасобіць у жыццё ўсе этапы сустрэчы, трэба распавесці пра кожны з іх асобна, улічваючы яго асаблівасці, таму што не заўсёды відавочна, як кожны з іх павінен праходзіць і якое ён мае значэнне. У першую чаргу трэба растлумачыць вартасць і сэнс асобных частак сустрэчы для Суполак Маці Божай.\nТрэба падкрэсліць, што гэты час мае вялікую вартасць з пункту гледжання дзялення адзін з адным (дзяленне хлебам — гэта саўдзел у жыцці), гасціннасці (трэба надаць сустрэчам рухомы характар праз змену месца сходу; дом, у якім адбываюцца сустрэчы, павінен быць непасрэдным увасабленнем нашай ахвяры з таго, чым мы валодаем), радаснага застолля...\nВарта нагадаць сабе і іншым, што найлепшыя рэчы наш Пан здзяйсняў менавіта падчас супольнага пасілку, асабліва гэта датычыцца Эўхарыстыі. Такім чынам Ён падкрэсліваў каштоўнасць тых момантаў, калі мы збіраемся разам і разам выконваем пэўную працу...\nГэта не павінен быць «даклад» пра ўсё тое, што мы зрабілі на працягу месяца, або пра штосьці выключна цікавае, таму што ніхто з нас не перажывае кожны месяц незвычайныя падзеі. Трэба каб з самага пачатку ўсвядоміць: усё, што мы звычайна робім, цяпер мы павінны «прачытваць інакш», больш уважліва і глыбока. Мы павінны настроіцца на гэта і прызвычаіцца да гэтага, запісваючы падзеі, якія нас «паглыналі» на працягу апошняга месяца (калі такое вядзенне запісаў узяць сабе за правіла, то яно хутка прынясе добры плён).\nУвага! З самага пачатку сачыце, каб супольная размова не стала месцам дыспутаў. Будзьце чуйныя, далучайцеся да размовы і тактоўна заклікайце да парадку, калі раптам размова павернецца не ў тым кірунку.\nТрэба абавязкова растлумачыць удзельнікам, што форма іх выказвання неістотная, галоўнае, што дзякуючы малітве суполка перажывае асаблівы час дыялогу з Богам. Сэнс у тым, каб распавесці пра справы, якія ляжаць у вас на сэрцы, з простасцю і шчырасцю, не клапоцячыся пра правільнасць фармулявання сказаў або пра падбор адпаведных словаў...\nАсабліва на першай сустрэчы супольная малітва няпростая, таму што ў большасці выпадкаў людзі не прызвычаеныя да таго, каб уголас выказваць свае малітоўныя інтэнцыі.\nДзяленне жыццёвым досведам\nНе будзем разглядаць гэты этап тэарэтычна, таму што ён з’яўляецца інтэгральным складнікам тэмы сустрэчы.\nНа працягу першага года існавання суполкі тэксты, якія асвятляюць тэмы сустрэчаў, прапануюцца Рухам і змешчаныя ў падручніку для новых суполак.\nЗ самага пачатку важна падкрэсліць, што рэфлексія над кожнаю з прапанаваных тэмаў — гэта нагода паглыбіць веды пра тыя жыццёвыя пытанні, якія моцна хвалююць нас.\nВарта заахвоціць кожную пару да таго, каб яна запісвала свае разважанні на вызначаную тэму. Гэта неабходна рабіць па дзвюх прычынах:\nкаб пазбегнуць хвіліннай імправізацыі;\nкаб рэфлексія сужэнцаў была глыбокай і ясна выкладзенай.\nТрэба падкрэсліць, што гэтая праца пераўзыходзіць рамкі сустрэчы і прадугледжвае існаванне двух іншых складнікаў:\nразмовы паміж самімі сужэнцамі;\nудзялення часу на тое, каб падумаць і выкласці разважанні на паперы.\nПрапанова: можна выбраць наступны варыянт. Кожна пара адсылае вынікі сваіх разважанняў суправаджальнай пары перад сустрэчаю. Тады на падрыхтоўчай сустрэчы яна разам з сужэнствам, якое будзе прымаць у гасцях суполку, можа прадумаць некалькі канкрэтных пытанняў, якую-небудзь адну ідэю, якая будзе разгледжана ў ходзе сустрэчы суполкі.\nАпошняя частка сустрэчы прадугледжвае магчымасць свабоднай гутаркі паміж удзельнікамі. Гэта слушная і вельмі добрая справа. Але перад тым, як канчаткова завяршыць сустрэчу, трэба зрабіць яшчэ дзве рэчы:\nпрачытаць малітву «Магніфікат»;\nвызначыць дату наступнай сустрэчы.\nТрэба патлумачыць сужэнствам значэнне жыцця ў супольнасці і даверу да Марыі, які павінен нарадзіцца дзякуючы чытанню «Магніфіката», а таксама давесці, што менавіта ў гэтым знаку выяўляецца еднасць і братэрства ўсіх суполак на свеце.\nШто датычыць планавання наступнай сустрэчы, то нельга дазволіць, каб група разышлася, перш чым будзе вызначана месца і дата гэтай сустрэчы, а калі магчыма, то і падрыхтоўчага сходу.\nНа завяршэнне не забудзьцеся пра падагульненне і ўдакладненне праграмы наступнай, другой сустрэчы.\n«Мы дапамагаем адно аднаму ўзрастаць у веры, стараючыся асаблівым чынам працаваць над некаторымі пытаннямі, дзякуючы якім у нас абуджаюцца і ўзмацняюцца тры рэчы: імкненне да праўды, дасведчанасці і пачуццё прыналежнасці да супольнасці».\nШтодзённая размова з Панам «ад сэрца да сэрца» (малітва)\nЖонка з мужам і дзеці; сужэнская і сямейная малітва\nШтомесячны праўдзівы і шчыры дыялог паміж сужэнцамі перад абліччам Бога\nШтомесячнае разважанне над адным складнікам са сферы асабістых адносін з іншымі і праца над гэтым («правілы жыцця»)\nРэгулярнае слуханне Божага слова (lectio divina)\nШтогадовая сустрэча суполкі перад абліччам Пана (духоўныя рэкалекцыі)\nПраца над канкрэтнымі заданнямі,\nабо «Шляхі жыцця»\nУ розных раздзелах падручніка прааналізаваныя некаторыя сферы, якія патрабуюць канкрэтных намаганняў з боку сужэнцаў. Добра было б з самага пачатку заўважыць «унутраную сувязь паміж тымі заданнямі, якія прапануюцца парам, а таксама вядучы матыў, дзякуючы якому гэтыя заданні скіраваныя да адной мэты».\nПаводле Дэкларацыі 1947 г. і дакумента 1977 г., а таксама прапановаў а. Кафарэля адносна ўзаемнай духоўнай дапамогі для пар, якія належаць да Суполак Маці Божай, гэтых сапраўдных адзінак Касцёла, сфера прыкладання канкрэтных намаганняў застаецца той жа самай:\nсістэматычнае слуханне Божага слова;\nпрысвячэнне часу на штодзённую малітву перад абліччам Пана;\nштодзённая сустрэча сужэнцаў на малітве (калі магчыма, у коле сям’і);\nпрысвячэнне часу на штомесячны шчыры сужэнскі дыялог перад абліччам Пана (заданне «Прысядзем разам!»);\nвызначэнне ўласных «правілаў жыцця» і штомесячная праверка таго, як вы рухаецеся па гэтым шляху;\nштогадовы ўдзел у рэкалекцыях (прынамсі 2-дзённых, г. зн., працягласцю 48 гадзін) і разважанне над тым, што вы перажылі падчас іх (па магчымасці, разам з сужэнцам).\nГэтыя заданні дапамагаюць прайсці тыя этапы, якія сапраўды пазначаюць і будуюць нашыя «шляхі жыцця», якія судакранаюцца адзін з адным, залежаць адзін ад аднаго, надаюць адзін аднаму прывабнасці і захапляльнасці. Звычайна напрыканцы кожнага пройдзенага шляху чарговасць паасобных этапаў мае меншае значэнне, чым намаганні, прыкладзеныя да іх. Дзякуючы захапляльнасці кожнага асобнага этапа і ўсіх іх разам заціраецца абавязковы характар, які ім калісьці прыпісваўся, яны становяцца проста сродкамі, і кожны дабравольна карыстаецца імі, каб дасягнуць духоўнага росту, а таксама — і ў першую чаргу — развіцця чалавечнасці, гуманнасці ў нашым штодзённым жыцці.\nудзельнікі вучацца жыць у супольнасці\nУступныя назіранні і прынцыпы дзеяння\nПершая сустрэча дапамагла парам лепш пазнаёміцца адна з адной і зразумець, што Суполкі Маці Божай — гэта:\nу чалавечым вымярэнні — група сяброў;\nу духоўным вымярэнні — хрысціянская супольнасць.\nПершы досвед сустрэчы ў суполцы даў яе ўдзельнікам уяўленне пра важнасць кожнай яе часткі: пасілку і супольнай размовы, малітвы і дзялення жыццёвым вопытам, абмену думкамі па тэме разважанняў. Але першы досвед яшчэ не дазваляе ім ацаніць усяго багацця, якое крыецца ў гэтым пачынанні, і нават яго мэты, таму што ўдзельнікі яшчэ не ўсё распавялі пра свае чаканні і патрэбы... нават калі атмасфера ўсталявалася ўжо вельмі добрая.\nСяброўства, давер і адкрытасць паступова будуць займаць сваё месца ў адносінах паміж удзельнікамі, якія будуць завязвацца на працягу наступных трох сустрэчаў. Пра добрую падрыхтоўку гэтых сустрэч павінна паклапаціцца суправаджальная пара разам з духоўным дарадчыкам і парай, якая будзе прымаць суполку ў сваім доме, а таксама, калі гэта магчыма, з парай актывізатараў, або аніматараў (гэта можа быць тая самая пара, якая прымала ў сябе суполку папярэдні раз).\nДзякуючы гэтаму падрыхтоўчы сход надае рытм самім сустрэчам, таму што спрыяе больш цесным кантактам паміж новымі парамі. Гэтыя кантакты садзейнічаюць непасрэднай адкрытасці на міжасобасныя і духоўныя адносіны з іншымі — адносіны, якія развіваюцца ў прастаце і праўдзе, таму што ўсё адбываецца ў сяброўскай атмасферы.\nВарта падкрэсліць вялікае значэнне кантактаў, якія суправаджальная пара ўсталёўвае падчас гэтых першых месяцаў з рознымі парамі і з духоўным дарадчыкам новай суполкі. Гэтыя кантакты дазваляюць суправаджальнай пары дзяліцца радасцю сустрэчы з новымі сябрамі і яднаюць усе этапы распачатага шляху.\nЗнаёмства з жыццём у суполцы на практыцы\nНапрыканцы кожнай сустрэчы суправаджальная пара вылучае дзве канкрэтныя прапановы на наступны месяц, якія датычацца духоўнага росту ўдзельнікаў і якія трэба перажыць у поўні, у супольнасці з іншымі парамі.\nПа-першае, гэтыя прапановы датычацца ўсталявання і ўтрымання кантактаў паміж парамі суполкі, перадусім яны арыентаваны на дзяленне досведам па тэме таго канкрэтнага задання, знаёмства з якім адбудзецца на наступнай сустрэчы. Чарговасць знаёмства з канкрэтнымі заданнямі адлюстравана ў падручніку: у межах першых 4 сустрэчаў гэта будзе Божае слова і заданне «Прысядзем разам!».\nПадчас кожнай сустрэчы суправаджальная пара ўкараняе на практыцы педагогіку выканання канкрэтных заданняў. Дзякуючы яе сведчанню і заахвочванню адкрываецца магчымасць «перадаць эстафету» новай пары, на кожнай сустрэчы — іншай, у межах абмену думкамі на зададзеную тэму, пасля папярэдняга абмеркавання на падрыхтоўчым сходзе.\nЗ I па IV сустрэчу суправаджальная пара дапамагае суполцы развіваць дух узаемадапамогі ў чалавечай і духоўнай сферы. У сувязі з гэтым яе падыход да кожнай часткі сустрэчы павінен характарызавацца імкненнем задаволіць чаканні і патрэбы кожнага ўдзельніка, кожнай пары, якая належыць да суполкі, а таксама клопатам пра тое, каб кожны ўдзельнік быў выслуханы. У гэтым на дапамогу суправаджальнай пары павінен прыйсці духоўны дарадчык, які з’яўляецца паўнапраўным сябрам суполкі.\nНа практыцы: суправаджальная пара можа цалкам абаперціся на план сустрэчаў, які прапанаваны ніжэй.\nМалітва падчас сустрэчы\nЗаданне «Прысядзем разам!»\nСуправаджальная пара ў сваіх дзеяннях шукае падтрымку ў малітве, чэрпае сілы з чытання Божага слова і разважання над ім, праслаўляючы Бога так, як Марыя ў гімне «Магніфікат».\nПерш чым распачаць малітву падчас сустрэчы, варта яшчэ раз нагадаць кожнаму ўдзельніку тое, аб чым гаварылася на першай сустрэчы: вельмі важна «разам з сужэнцам, а калі магчыма — з усёй сям’ёй, чытаць Божае слова, а затым вучыцца маліцца, абапіраючыся на прачытанае» (паасобку або разам).\nПадчас супольнай размовы на другой сустрэчы трэба даць слова кожнай пары, каб яна распавяла, якое месца ў яе асабістым і сужэнскім жыцці займае малітва. Прааналізаваўшы пачутае, суправаджальная пара павінна высветліць, якое значэнне надаюць малітве ўдзельнікі суполкі, і затым прапанаваць перайсці непасрэдна да этапа супольнай малітвы.\nДухоўнага дарадчыка трэба запрасіць да таго, каб ён пракаментаваў фрагмент Святога Пісання, на якім будзе грунтавацца малітва ўдзельнікаў.\nЗатым трэба ініцыяваць удзельнікаў (па жаданні) узяць слова па чарзе — па коле, так, як яны сядзяць. Першай слова можа ўзяць суправаджальная пара.\nЧас, прысвечаны малітве, не павінен быць вельмі цвёрда падпарадкаваны ўнутранаму раскладу заняткаў, прынамсі на першых чатырох сустрэчах.\nТым не менш, трэба падкрэсліць, што існуе вялізная розніца ў рэлігійнай культуры маладых параў і ні ў якім разе нельга ігнараваць патрэбы індывідуальнага прыстасавання да ўдзелу ў малітве, а таксама патрэбу кожнага ў той ці іншай ступені выяўляць сваю актыўнасць. Суправаджальная пара і духоўны дарадчык могуць паспрыяць такому асабістаму далучэнню кожнага ўдзельніка да супольнай малітвы, уважліва выслухоўваючы сведчанні іх уласнага досведу.\nПаступова можна будзе дапамагаць сужэнствам адпаведнымі друкаванымі матэрыяламі: кнігамі, часопісамі і малітоўнікамі, якія дазволяць знайсці адказы на розныя пытанні, што датычацца канкрэтных жыццёвых праблемаў або нашага штодзённага жыцця.\nУрэшце рэшт, суправаджальная пара можа прапанаваць маладым парам марыйную малітву ў свабоднай і метафарызаванай форме — тую малітву, якая будзе чытацца напрыканцы кожнай сустрэчы.\nАбмен вопытам у выкананні заданняў\nПачынаючы з другой сустрэчы суправаджальная пара павінна распавесці ўдзельнікам пра ўсе канкрэтныя заданні і схематычна ахарактарызаваць іх, таму што яны будуць разглядацца падчас сустрэчаў на працягу першага года.\nСлушна будзе нагадаць, што кожнае заданне — гэта толькі сродак, які вядзе да духоўнага росту, а не мэта сама ў сабе. Усе разам гэтыя заданні ўяўляюць сабою нібы «скрынку з прыладамі», дзе ўсе «прылады» ўзаемадапаўняльныя і кожная з іх вузка спецыялізаваная. Духоўны прагрэс пэўнай асобы, пары, супольнасці ў канчатковым выніку можа абапірацца толькі на адну такую «прыладу» або карыстацца іх разнастайнасцю і ўзаемадапаўняльнасцю, асабліва што датычыць выканання задання «Прысядзем разам!»\nВопыт, які атрымаюць пары ў дачыненні да кожнага канкрэтнага задання падчас абмену думкамі, пасля дапаможа ім як мага больш эфектыўна карыстацца гэтымі «прыладамі».\nМенавіта на такім узроўні ўзаемадапамога ў сужэнстве і ў суполцы мае прынцыповае значэнне ў сферы чалавечай і духоўнай.\nТакім чынам, абмен вопытам падчас сустрэчы суполкі мае вялікае значэнне: улічваючы гэта, пасля супольнай малітвы суправаджальная пара павінна запрасіць удзельнікаў да абмену вопытам у форме свабодных разважанняў над канкрэтнымі заданнямі. Кожны, жадаючы падзяліцца як цяжкасцямі, так і багаццем свайго жыцця ў сужэнстве, сям’і, сведчыць пра ўласныя рэальныя і фактычныя перажыванні.\nВельмі важна разам шукаць крыніцы поспеху і прычыны няўдачаў, а таксама сродкі да эфектыўнай узаемадапамогі.\nНа працягу першых сустрэч трэба выразна акрэсліць розніцу паміж супольнаю размоваю, якая разгортваецца вакол пэўных жыццёвых падзей, і духоўным абменам вопытам на тэму канкрэтных заданняў, які з’яўляецца сапраўднай узаемадапамогай да духоўным шляху.\nТэма для разважанняў на трэцяй і чацвёртай сустрэчы — будаванне саюза паміж мужчынам і жанчынаю ў хрысціянскім вымярэнні.\nШматлікія пытанні па гэтай тэме павінны быць таксама аб’ектам індывідуальнай працы кожнай пары ў межах задання «Прысядзем разам!», якое ўласна з гэтай мэтаю і прапануецца Суполкам Маці Божай.\nСуправаджальная пара з дапамогаю духоўнага дарадчыка павінна прыступіць да гэтай захапляльнай, але вельмі інтымнай тэмы з усёй далікатнасцю. Тут асабліва трэба ўнікаць тэарэтычных, павярхоўных і бясплённых дыскусій, а замест гэтага даваць канкрэтнае сведчанне ўласнага жыцця і заахвоціць маладыя пары да пісьмовага адказу на пытанні, прапанаваныя ў падручніку.\nТакая пісьмовая падрыхтоўка заўсёды застаецца чымсьці асабістым і не выходзіць па-за сужэнскае кола, але актывізуе розум для абмену досведам у суполцы.\nПраз некаторы час гэтыя запісы, дапоўненыя і ўзбагачаныя элементамі, якія будуць пачэрпнуты з досведу іншых сяброў суполкі, стануць своеасаблівым дзённікам сужэнскай пары і адлюструюць этапы пройдзенага ёю духоўнага шляху. І калі потым сужэнцы захочуць прыгледзецца да свайго сужэнскага жыцця, гэтыя «сляды» дапамогуць ім скарыстацца агульным досведам суполкі.\nГеніяльная інтуіцыя падказвала айцу Кафарэлю, якім чынам можа быць пабудаваны дыялог сужэнцаў перад Богам. Гэты дыялог прадугледжвае ўпарадкаванне некаторых канкрэтных заданняў — такіх як чытанне Божага слова (служыць у якасці ўводзінаў да задання «Прысядзем разам!»), а таксама сужэнская малітва (стварае спрыяльны клімат для выканання задання «Прысядзем разам!»).\nЗмест сужэнскага дыялогу можа быць прысвечаны выбару «правілаў жыцця» і малітве, якія з’яўляюцца асабістымі рэчамі, а таксама дням духоўных сустрэчаў, у якіх удзельнічае пара.\nСуправаджальная пара павінна закранаць гэтую спецыфічную для Суполак Маці Божай тэму з перакананнем, што яна дасць добры плён у служэнні сужэнскаму саюзу, які дае свету прамяністы вобраз сямейнага жыцця праз сакрамэнт сужэнства.\nАбмен думкамі на тэму сакрамэнту сужэнства адбываецца падчас чацвёртай сустрэчы, таму што вымагае ад удзельнікаў новай суполкі больш глыбокага знаёмства адзін з адным. У цэнтры гэтага абмену думкамі знаходзіцца духоўнае будаўніцтва саюзу. Адказы на шматлікія пытанні, пастаўленыя ў падручніку для новых суполак, павінны грунтавацца на чытанні адпаведных матэрыялаў і пісьмовых разважаннях, падрыхтаваных з апораю на Божае слова.\nТут таксама неабходны ўнёсак духоўнага дарадчыка, які мае асаблівы душпастырскі досвед у падрыхтоўцы параў да сакрамэнту сужэнства.\nСуправаджальная пара ў сваю чаргу павінна даць доказы дабратворнага ўплыву сакрамэнту на сужэнскае жыццё, распавёўшы пра тыя цяжкасці і радасці, якія з’явіліся ў яе жыцці пасля заключэння шлюбу.\nСлуханне або чытанне Божага слова — гэта спажытак для душы, неабходны не толькі тым, хто знаходзіцца ў духоўным пошуку, але і ўсім людзям у штодзённым жыцці з яго змаганнямі і клопатамі. Штодзённае слуханне або чытанне Божага слова чыніць з кожнага чалавека, кожнага саюза, кожнай супольнасці сведку часу, у які мы жывём, чыніць з нас носьбітаў Добрай Навіны.\nСуправаджальная пара і духоўныя дарадчык заахвочваюць маладыя сужэнствы адкрываць Божае слова ва ўсім — у біблійных тэкстах, у жыцці, у адносінах з іншымі людзьмі. Потым можна падзяліцца адзін з адным гэтым словам падчас малітвы суполкі, заўсёды застаючыся гатовымі да братэрскай узаемадапамогі.\nВось і прайшлі чатыры месяцы. Суправаджальная пара, карыстаючыся падтрымкаю духоўнага дарадчыка і з актыўным удзелаў кожнай з параў па чарзе выканала заданне актывізцыі (анімавання) і сведчання жыцця. Рух, з’яўляючыся крыніцаю педагогікі, якая служыць пошуку сужэнскай духоўнасці, цяпер прапануе новай суполцы распачаць больш незалежнае жыццё, выбраўшы адказную пару.\nУ Дэкларацыі акрэсліваецца аб’ём заданняў адказнай пары, якая выбіраецца на пачатку чацвёртай сустрэчы новай суполкі.\nАдна кароткая формула вызначае яе ролю і падкрэслівае важнае значэнне: яна адказная за братэрскую любоў. Яе заданне — учыніць так, каб суполка давала свету вернае сведчанне евангельскай любові, дзякуючы якой кожная пара знойдзе патрэбную ёй дапамогу.\nАдказнай пары адразу даручаецца падрыхтоўка штомесячных сустрэчаў разам з духоўным дарадчыкам суполкі.\nМенавіта адказная пара запяспечвае сувязь суполкі з рухам, а тым самым — з усімі суполкамі Маці Божай.\nГэтая пара толькі тады зможа добра выканаць сваю місію, калі паклапоціцца пра свой малітоўны «тыл», таму абое адказных сужэнцаў штотыдзень абавязаныя ўдзельнічаць у святой Імшы (за выключэннем сур’ёзных перашкодаў), а таксама штодзень прысвячаць 10 хвілін на малітву.\nТымчасам суправаджальная пара не перастае дапамагаць новай суполцы, і аказвае сяброўскую падтрымку сужэнству, якое было абрана адказнаю параю, асабліва ў падрыхтоўцы наступных сустрэчаў, у кантактах з рухам як на ўзроўні сектара, так і на агульнанацыянальным узроўні.\nАдказная пара павінна дбаць пра тое, каб сябры новай суполкі як мага інтэнсіўней далучаліся да жыцця руху. Сужэнствы супрацоўнічаюць з духоўным дарадчыкам, каб у поўні чэрпаць з багацця «Касцёла ў Руху», які рэпрэзентуюць Суполкі Маці Божай, падобна да многіх іншых арганізацый у свеце, толькі з той спецыфікай, з той асаблівасцю, што Рух Суполак Маці Божай шукае і рэалізуе ў жыцці элементы сужэнскай духоўнасці, якая адлюстроўвае любоў Бога да людзей.\nСужэнцы суправаджальнай пары павінны сведчыць новаабранай адказнай пары пра тое, якія ласкі яны атрымалі, калі самі былі абраныя для выканання такой жа функцыі. Абавязкі адказнай пары ўскладаюцца на сужэнства не больш чым на два гады запар, каб іншыя ўдзельнікі суполкі ў сваю чаргу таксама мелі магчымасць узяць на сябе такую адказнасць, што паспрыяе іх асабоваму і духоўнаму развіццю.\nЗрэшты, для нашага руху характэрна тое, што яго ўдзельнікі дабравольна прымаюць прынцып перадачы адказнасці на ўсіх узроўнях па чарзе асобным парам і ў тым рытме, які ўласцівы выконваемым функцыям (ад 1 года для адказнай пары суполкі да 6 гадоў у выпадку сужэнсваў, што ўваходзяць у склад Міжнароднай Суполкі).\nПасля выбару адказнай пары суполкі суправаджальная пара мае яшчэ адно заданне: прадставіць удзельнікам арганізацыйную структуру руху, распавесці пра функцыі параў, якія дзейнічаюць на розных узроўнях, а таксама ўдакладніць план далейшых сустрэчаў у бягучым годзе і ў наступных.\nУзроўні адказнасці ў руху:\nсувязная пара — з’яўляецца на сустрэчы новай суполкі і, як гаворыць сама яе назва, забяспечвае сувязь паміж суполкаю і сектарам;\nадказная суполка сектара — арганізуе дні духоўных сустрэчаў і сустрэчы ў «змешаных суполках»;\nадказная пара рэгіёна — ладзіць сустрэчы адказных параў суполак і праводзіць «ўік-энды» новых суполак;\nадказная суполка краіны — забяспечвае актыўную дзейнасць усіх суполак і публікуе «Ліст», на які новая суполка можа падпісацца, як толькі спіс яе ўдзельнікаў трапіць да нацыянальнага сакратарыята Суполак Маці Божай;\nМіжнародная суполка — каардынуе дзейнасць усяго руху і штогод збірае прадстаўнікоў 40 тысяч суполак з усяго свету; апошні з’езд меў месца ў Сант’яга-дэ-Кампастэла ў верасні 2000 года з удзелам 4 тысяч сужэнстваў і 400 святароў.\nУрэшце, з мэтаю захавання якога-небудзь пісьмовага следу, які пазней дапаможа вярнуцца да найбольш значных падзей у жыцці новай суполкі, суправаджальная пара, якая напрыканцы кожнай сустрэчы рабіла нататкі падчас падвядзення вынікаў, са згоды суполкі можа зрабіць адкрыццё сшытка актыўнай памяці; весці гэты сшытак прызначана адказная пара суполкі, і ён будзе спадарожнічаць суполцы так доўга, як доўга яна будзе існаваць; ён будзе пераходзіць з рук адной адказнай пары да другой, як эстафета, што перадаецца ў бегу да «любові шляхам шчасця і святасці» — так на міжнародным з’ездзе, што адбыўся ў Люрдзе ў 1988 годзе, сказаў айцец Аліўе, які прагнуў аднаўлення духу ў Суполках Маці Божай.\nV–VIII сустрэчы суполкі.\nШлях ва ўлонні руху\nУступны агляд і прынцып дзеяння\nЧаста, не чакаючы дзевятай — выніковай — сустрэчы, або «ўік-энда», якім завяршаецца гадавая праца, суправаджальная пара арганізуе прамежкавае падвядзенне вынікаў, перш чым пакіне кіраванне суполкаю і саступіць месца адказнай пары суполцы, каб тая магла свабодна выявіць свае імкненні, якія датычацца яе новых функцый.\nЗ гэтаю мэтаю можна звярнуцца да дакумента 1976 года «Што такое суполкі Маці Божай?», які надалей застаецца актуальным, у якім асучасніваюцца палажэнні Дэкларацыі ад 8 снежня 1947 года і даюцца парады па практычным яе прымяненні. Абапіраючыся на прачытаныя дакументы, кожная пара можа вызначыць, наколькі прапанаваны праект, аблічча руху і выбраны шлях адпавядае яе спадзяванням і патрэбам, памятаючы аднак, што педагогіка Руху Суполак Маці Божай поўнасцю яшчэ не распрацавана.\nТады можна змяніць пэўныя формы і нават змест узаемных дароў чалавечай і духоўнай дапамогі — гэта трэба ўзяць пад увагу ў перспектыве чатырох сустрэч, якія прыпадаюць на другую палову года. Зразумела, суправаджальная пара дапамагае адказнай пары суполкі ў рэалізацыі структуры і зместу наступных сустрэч па дамоўленасці з суполкаю і духоўным дарадчыкам, з улікам зробленых заўваг (яны захоўваюцца ў пісьмовай форме ў сшытку актыўнай памяці новай суполкі).\nМы як сужэнскія пары жадаем у поўні рэалізаваць ласкі сакрамэнту сужэнства і сэнс абранага шляху: мы прагнем удваіх ісці да Бога, карыстаючыся сродкамі, якія прапануе нам рух, з дапамогаю суполкі і выконваючы канкрэтныя заданні.\nПрактычны працэс фармацыі ва ўлонні руху\nПрапануем вам з канца IV сустрэчы больш намаганняў прыкладаць да чытання Божага слова (проста захоўваць некалькі хвілін цішыні пасля Lectio divina).\nТрэба таксама мець на ўвазе, што хоць заданне «Прысядзем разам!» атрымала рэалізацыю ў жыцці новай суполкі, але кожная пара па-рознаму ўспрымае яго.\nУрэшце, іншыя канкрэтныя заданні былі толькі бегла згаданыя і ўдзельнікам суполкі будзе вельмі цікава даведацца, на чым грунтуецца малітва, як практыкаваць сужэнскую і сямейную малітву, што мы называем «правіламі жыцця» і куды можна адправіцца на рэкалекцыі?\nЖаданне даведацца пра ўсё гэта цалкам нармальнае. Трэба знайсці адказы на гэтыя пытанні, дбаючы пра разважлівы педагагічны падыход, тым больш, што часам могуць з’явіцца непрыемныя вынікі, калі не прытрымлівацца задуманага ў рэалізацыі розных частак сустрэчы.\nСуправаджальная пара, карыстаючыся падтрымкаю духоўнага дарадчыка, павінна нагадаць адказнай пары ніжэй прапанаваную схему, якая дапаможа ёй праводзіць сустрэчы з большай карысцю для кожнага ўдзельніка, кожнай пары і, урэшце, усёй суполкі.\nПрацягласць сустрэчы: не больш за 3 гадзіны.\nАгульны план сустрэчы\n(выкарыстоўваецца як варыянт)\nпасілак і супольная размова\n1. чытанне Божага слова;\n2. разважанні над Божым словам (уголас);\n3. малітоўныя інтэнцыі\n2. дзяленне вопытам, які датычыцца выканання канкрэтных заданняў\nгутарка па вызначанай тэме (вывучэннем тэмы пары займаюцца на працягу папярэдняга месяца; гутарка ў суполцы праходзіць у свабоднай форме пад кіраўніцтвам адказнай пары суполкі)\nАпошнія 15 хвілін сустрэчы:\nпадвядзенне вынікаў і чытанне малітвы «Магніфікат»\nПаглыбленне ведаў пра канкрэтныя заданні на працягу V–VIII сустрэчаў\nМалітва ў нашым жыцці\nЛюбоў на ўсё жыццё\nСужэнская і сямейная малітва\nЛюбоў трывалая і верная\nДні духоўных сустрэч\nМы даведаліся пра значэнне малітвы (тэма V сустрэчы) у жыцці кожнага з сужэнцаў, кожнай пары і суполкі.\nАсабістая малітва, якую называюць яшчэ «ўнутранай», — гэта адносіны любові да Бога, якія развіваюцца дзякучы дыялогу сэрца, гэта малітва par excellence, але навучыцца ёй няпроста. Таму ў гэтым выпадку духоўны дарадчык павінен адыграць важную ролю як «настаўнік малітвы» ў суполцы. На ім ляжыць заданне распавесці ўдзельнікам пра гэтую форму малітвы, якая акажацца новай рэччу для многіх маладых пар.\nУ час абмену вопытам па тэме гэтага канкрэтнага задання кожны раз неабходна агаворваць умовы, дзякуючы якім становяцца магчымымі такія адносіны з Богам — іх складана падтрымліваць, і таму вельмі часта яны застаюцца занядбанымі, перш чым стануць відавочнымі іх дабратворныя вынікі.\nШостая сустрэча прысвечана тэме «Любоў на ўсё жыццё», якая дазволіць яшчэ раз закрануць пытанне жыцця саюзу і паглыбіць веды пра дзве формы малітвы — малітву сужэнцаў і сямейную малітву. Гутаркі на гэтую тэму звычайна праходзяць вельмі плённа.\nТрэба добра размяжоўваць гэтыя дзве формы малітвы. Малітва сужэнцаў працягваецца ўвесь час, пакуль існуе сужэнскі саюз, яна спадарожнічае ўсім духоўным клопатам і пачынанням, што дазваляе сужэнцам супольна стаць перад абліччам Бога ў момант распачацця задання «Прысядзем разам!». Выконваючы гэтае заданне, сужэнцы вучацца слухаць адно аднаго, а гэта спрыяе больш шчыраму дыялогу паміж імі самімі, паміж імі і Богам.\nСямейная малітва прысутнічае ў жыцці сужэнцаў толькі ў той перыяд, калі ў доме ёсць дзеці. Калі дзіця дасягне пэўнага ўзросту, яно павінна само праявіць жаданне ўдзельнічаць у малітве.\nПадчас абмену досведам па гэтым канкрэтным заданні трэба асабліва дбаць пра тое, каб кожны ў форме простага аналізу мог распавесці пра прычыны сваіх няўдач і ўмовы поспеху.\nУ Дэкларацы Суполак Маці Божай адзначана:\n«Без правілаў жыцця адвольнасць вельмі часта кіруе рэлігійным жыццём сужэнцаў і робіць яго хаатычным. Гэтыя правілы жыцця (кожнае сужэнства распрацоўвае свае ўласныя) акрэсліваюць намаганні, якія прыкладае кожнае сужэнства, каб лепей выконваць Божую волю.\nТут маецца на ўвазе не павелічэнне абавязкаў, а іх удакладненне, што дапаможа сужэнствам узмацніць сваю волю і пазбегнуць адступніцтва і здрады».\nКаб лепей прыняць (і проста зразумець) сапраўдную вартасць і мэтазгоднасць гэтага новага канкрэтнага задання, трэба спалучыць яго з выкананнем іншых канкрэтных заданняў: «правілы жыцця» могуць быць вызначаныя на ўзроўні нашых духоўных пошукаў, пошукаў кірунку жыцця (напрыклад, да такіх «правілаў» будзе адносіцца пастанова паглыбляць асабістую малітву, прысвячаючы ёй на працягу пэўнага часавага перыяду некалькі хвілін свайго дня) або на ўзроўні больш практычных пастановаў (напрыклад, больш клапаціцца пра адукацыю дзяцей, больш часу і намаганняў прысвячаць дапамозе сужэнцу ў выкананні хатніх справаў, якія ніколі не заканчваюцца, калі толькі мы хочам іх заўважыць). Бясконца можна прыдумваць штосьці для свайго ўдасканалення, калі рэгулярна задумвацца над сваімі адносінамі да Бога і іншых людзей, пачынаючы з самых блізкіх і не забываючыся пра саміх сябе.\nНа шляху сужэнскага жыцця могуць з’яўляцца шматлікія перашкоды.\nЧасам ужо не хапае дыхання, каб працягваць падымацца на вяршыню, адкуль можна было б усё ўбачыць і ацаніць, перш чым распачаць пэўныя дзеянні. Рэкалекцыі, у якіх сужэнцы разам прымаюць удзел, — гэта час, прызначаны для таго, каб затрымацца і знайсці новае дыханне ў жыцці, глыбей і даўжэй папрацаваць над заданнем «Прысядзем разам!».\nДля сужэнцаў гэта нагода зрабіць рахунак з усяго свайго жыцця, які датычыцца адначасова чалавечых і духоўных справаў, з выкарыстаннем усіх рэкалекцыйных акалічнасцяў і ўмоваў, якія можна сабе выбраць (месца рэкалекцый, святар-рэкалекцыяніст, тэмы, практыкаванні).\nПадвядзенне вынікаў першага года\nУ жыцці новай суполкі заканчваецца першы год знаёмства з педагагічным сродкамі, якія прапануе Рух Суполак Маці Божай і якія даюць магчымасць развіваць свае чалавечыя якасці і расці духоўна ў сужэнскай супольнасці.\nДзякуючы публікацыям («Лістам» і трактатам), разнастайным акцыям, праведзеным на мясцовым, рэгіянальным, дзяржаўным і міжнародным узроўні Рух END даў сужэнствам магчымасць перажыць канструктыўныя моманты групавых сустрэч з іншымі парамі і іншымі суполкамі.\nНастаў час падвесці вынікі, або правесці шчырую гутарку ў форме задання «Прысядзем разам!» у межах ўсёй суполкі. Трэба мець адвагу выказаць, наколькі да гэтага часу ў суполцы былі ўлічаныя нашыя спадзяванні і патрэбы, а чаго нам яшчэ не хапае для поўнага задавальнення.\nСуправаджальная пара, якая наўмысна не прыходзіла на чатыры апошнія сустрэчы, разам з адказнаю параю і духоўным дарадчыкам праводзіць гэтую выніковую сустрэчу. Высновы і пастановы гэтай сустрэчы фармулююцца і захоўваюцца ў пісьмовай форме.\nГэтая дзевятая сустрэча, так як і ўсе папярэднія, можа грунтавацца на пісьмовым матэрыяле, падрыхтаваным кожнаю з пар, і складацца з наступных этапаў:\nчытанне Божага слова (папярэдне выбраны фрагмент);\nмедытацыя, якая праводзіцца ўголас;\nпералічэнне малітоўных інтэнцый;\nвольны абмен думкамі па выбраных пытаннях з падручніка.\nПадчас пасілку можа быць створана найбольш спрыяльная атмасфера для таго, каб правесці сапраўды плённую гутарку аб тым, што на працягу года найбольш уразіла ўдзельнікаў суполкі.\n«Уік-энд» новых суполак\nПрыняцце новых пар у Рух Суполак Маці Божай ініцыявала пара інфарматараў, якая дала ім дакументацыю і неабходныя тлумачэнні і скіравала да адказнай суполкі сектара. Адказная суполка прапанавала ім утварыць новую суполку, каб яны маглі навучыцца жыць у супольнасці і распачаць свой шлях у шэрагах Руху END пасля двух важных этапаў, ахарактарызаваных у гэтым сшытку.\nЦяпер можна прапанаваць гэтым маладым парам далучыцца да Суполак Маці Божай, бо яны ўжо ведаюць асноўныя сродкі, прынятыя ў руху, і ўпэўнена далучаюцца да рэалізацыі яго паслядоўнай педагогікі.\nТаму суправаджальная пара павінна адразу ж заахвоціць новыя сужэнствы сустрэцца з удзельнікамі іншых суполак, якія таксама завяршаюць этап знаёмства з Суполкамі Маці Божай, і правесці разам з імі гэты «ўік-энд», арганізаваны адказнаю параю рэгіёна.\nСуправаджальная пара павінна суправаджаць новую суполку на працягу гэтага «ўік-энда».\n«Уік-энды» арганізуюцца паводле наступнай мадэлі:\nпавучанне на якую-небудзь агульную тэму (выказванне і актывізацыя ўдзельнікаў даручаецца аднаму з духоўных дарадчыкаў). Прыклад тэмы: «Святасць: яе дэфініцыя і практыка (асабістая і ў сужэнскім саюзе, з дапамогаю суполкі і руху)»;\nагульнае падвядзенне вынікаў па канкрэтных заданнях з удзелам і сведчаннямі суправаджальных параў і духоўных дарадчыкаў; практычныя парады маладым сужэнствам;\nэўхарыстычная Ахвяра, прыгатаваная супольна, падчас якой адбываецца ўрачыстая цырымонія падачы заявы аб уступленні ў Рух Суполак Маці Божай (у якасці памяткі ўдзельнікі атрымліваюць абразок або які-небудзь іншы прадмет).\nПані наша, апякунка сем’яў,\nЗараз 58 госцяў анлайн


Культура - Захаванне памяці аб пакутах і падзеле\nТут абмяркоўвалася пытанне музеефікацыі тэрыторыі былога польскага канцлагера міжваеннага перыяду і ўсталяванне помніка ахвярам. Як вядома, праект і эскіз помніка прайшлі ўзгадненне ў Адміністрацыі Прэзідэнта, Міністэрстве культуры і Бярозаўскім райвыканкаме, і зараз вядзецца яго выкананне. Зроблены помнік будзе ў выглядзе абеліска і дзвюх стэл, якія сімвалізуюць уваход у лагер. Таксама рэстаўрыруецца будынак казарм, дзе ўтрымоўвалі вязняў. Тут будзе створаны музей з адметнай экспазіцыяй. Мемарыял плануецца скончыць да 17 верасня — дня аб’яднання Заходняй Беларусі і БССР.\nЗ’яўленне канцэнтрацыйнага лагера ў Бярозе-Картузскай было заканамерным вынікам палітыкі санацыі, якую праводзілі польскія ўлады ў міжваеннай Польшчы на чале з Юзафам Пілсудскім. Гэты рэжым існаваў на глебе пераследу палітычнай апазіцыі і ўціску правоў нацыянальных меншасцяў.\nЛічылася, што беларусы і складалі за Польшчай такую меншасць, хаця, безумоўна, меншасцю яны маглі лічыцца толькі ў маштабах усёй тагачаснай польскай дзяржавы, а ў Заходняй Беларусі відавочна складалі пераважную большасць карэннага насельніцтва.\nЗвычайнай практыкай было зняволенне ў лагеры асобаў, для суда над якімі не хапала доказаў. Людзі, якія траплялі ў лагер, маглі ўтрымлівацца тут на працягу трох месяцаў, прычым адміністрацыя лагера мела права зноў прызначыць гэты тэрмін неабмежаваную колькасць разоў.\nАдначасова ў лагеры маглі змясціцца восемсот чалавек. Лагерны комплекс складаўся з трох будынкаў колішніх казарм царскай арміі, але вязні ўтрымліваліся толькі ў адным з іх, у іншых карпусах размяшчаліся адміністрацыя лагера, ахова і склады са зброяй.


Вальфрам Цяжкіх сплавы - Лояны каваны вальфрам-малібдэнавы Матэрыял Co., Ltd.\nВысокая шчыльнасць, выдатная фармуемасці і обрабатываемость, выбітная каразійная стойкасць, высокі модуль пругкасці, уражвае цеплаправоднасць і нізкае тэрмічнае пашырэнне. Мы ўяўляем: наш вальфрам цяжкіх металічныя сплавы.\nНашы «цяжкавагавікі» выкарыстоўваюцца, напрыклад, у авіяцыйнай і аэракасмічнай прамысловасці, медыцынскай тэхнікі, аўтамабільнай і ліцейні прамысловасці або для нафтавых і газавых свідравін. Коратка прысутнічаюць тры з іх ніжэй:\nНашы вальфраму цяжкіх металічных сплаваў W-Ni-Fe і W-Ni-Cu маюць асабліва высокую шчыльнасць (17,0 да 18,8 г / см3) і забяспечваюць надзейную абарону ад рэнтгенаўскага і гама-выпраменьвання. Абодва W-Ni-Fe, і наш немагнітных матэрыял W-Ni-Cu выкарыстоўваюцца для экранавання, напрыклад, у медыцынскім прымяненні, але і ў нафтавай і газавай прамысловасці. Як коллиматоры ў прамянёвай тэрапіі абсталяванні яны забяспечваюць дакладную экспазіцыю. У балансавальных вагах мы выкарыстоўваем асабліва высокай шчыльнасць нашага вальфраму цяжкіх металаў сплаву. W-Ni-Fe і W-Ni-Cu, пашырыць толькі вельмі мала пры высокіх тэмпературах і рассейваць цяпло асабліва добра. У якасці уставак прэс-формы для алюмініевых ліцейных працы, яны могуць быць паўторна награваюць і астуджаюць, ня становячыся далікатнымі.\nУ працэсе электрычных разрадаў апрацоўка (EDM), металы падвяргаюцца механічнай апрацоўцы да гранічнага ўзроўню дакладнасці з дапамогай электрычных разрадаў паміж апрацоўванай дэталлю і электродам. Калі медныя і графітавыя электроды не да працы, зносастойкіх вальфрамавай электроды-медь- здольныя машыны нават цвёрдых металаў без працы. У распыляльных фарсунак плазмы для пакрыцця прамысловасці, ўласцівасці матэрыялу вальфраму і медзі зноў дапаўняюць адзін аднаго выдатна.\nИнфильтрированный металічны вальфрам цяжкія металы складаюцца з двух кампанентаў матэрыялу. У ходзе вытворчага працэсу двухступенчатоя, порыстае спеченный падстава спачатку атрымлівае з кампанента з больш высокай тэмпературай плаўлення, напрыклад тугаплаўкі металам, да таго, як адкрытыя пары затым насычае звадкаваны кампаненту з больш нізкай тэмпературай плаўлення. Ўласцівасці асобных кампанентаў застаюцца нязменнымі. Калі агляд пад мікраскопам, ўласцівасці кожнага з кампанентаў па-ранейшаму відавочныя. На макраскапічным узроўні, аднак, ўласцівасці асобных кампанентаў у спалучэнні. У якасці гібрыднага металічнага матэрыялу, новы матэрыял можа, напрыклад, валодае новай цеплаправоднасцю і значэння цеплавога пашырэння.\nВадкая фаза-спекается вальфраму цяжкія металы выраблены з сумесі парашкоў металаў у працэсе вытворчасці одноступенчатой, на працягу якога кампаненты з больш нізкімі кропкамі плаўлення плавяцца на тых, з больш высокімі кропкамі плаўлення. У злучнай фазе, гэтыя кампаненты ўтвараюць сплавы з тымі, якія маюць больш высокую тэмпературу плаўлення. Нават вялікая колькасць вальфраму, які мае высокую тэмпературу плаўлення, раствараюцца ў злучнай фазе. вадкая фаза спеченные кампазіцыйныя матэрыялы PLANSEE забяспечваюцца шчыльнасці кампанента вальфраму ў, модуль пругкасці і здольнасці паглынаць рэнтгенаўскія і гама-выпраменьванне, не пакутуе ад якой-небудзь з недахопаў, звязаных з апрацоўкай чыстага вальфраму У супрацьлегласць гэтаму, каэфіцыент цеплавога пашырэння і цеплавая і электрычная праводнасць вадкіх фазы спеченный кампанентаў залежыць у вельмі вялікай ступені залежаць ад складу, які ўдзельнічае ў злучнай фазе.\nНазад-адліваныя матэрыялы адначасова спалучаюць у сабе ўласцівасці матэрыялу двух розных кампанентаў матэрыялу. У ходзе гэтага працэсу, самі матэрыялы захоўваюцца ў іх першапачатковым стане і звязаны толькі ў тонкім злучэнні. Металы зліваюць у прэс-форме з адукацыяй сувязі ўсяго некалькі мікраметраў. У адрозненне ад зваркі і пайкі метадаў, гэты метад з'яўляецца асабліва стабільным і забяспечвае аптымальную цеплаправоднасць.\nTzm Plate, малібдэн ліст, малібдэн пліты, малібдэн, малібдэн Rod, Tzm Sheet,


Ssang yong korando - Агляды лепшых аўтамабіляў\n11-01-2018 Легкавыя аўтамабілі\nSsangYong Korando 2016 review - Car Keys\nЗадоўга да таго, як карэйская аўтавытворца Ssang Yong выйшаў на грамадзянскі рынак, ім былі ліцэнзаваны амерыканскія джыпы CJ 7, якія паслужылі асновай для прататыпа Korando. У 80-х гадах з'явіўся Korando K4. Ён вельмі нагадваў свайго прабацькі - амерыканскі Jeep - і вырабляўся ў невялікіх колькасцях для патрэб паўднёвакарэйскай арміі. Абсталёўваўся залежнымі падвескамі з ліставымі рысорамі і атмасферным дызелем аб'ёмам 2,2 л. магутнасцю 68 л.с.\nУ 1988 году Ssang Yong пачаў выпуск аўтамабіля пад імем Korando Family. Гэтая быў ужо вялікі 5-дзвярны пазадарожнік, пабудаваны на базе Isuzu Trooper (Korando Family абсталёўвалі дызелямі аб'ёмам 2,2 л. І 2,5 л. Магутнасцю 68 л.з. і 79 л.з.).\nУ 1995-м на лонданскім аўтасалоне дэбютаваў канцэпт пад індэксам KJ, які пасля пачатку вытворчасці ў 1997 годзе атрымаў імя Korando. Korando - абрэвіятура ангельскага словазлучэння "Korean can do!", Што ў перакладзе на рускую азначае "Карэйцы могуць зрабіць!".\nЭкстравагантны дызайн аўтамабіля быў распрацаваны ангельскай стылістам Кеном Гринли, які да таго часу меў досвед працы з такімі маркамі як Aston Martin і Bentley. Звужаецца капот, акантаваныя выпуклыя крылы, вялікая рашотка радыятара і ўбудаваныя падножкі нагадваюць пра сваяцтва з легендарнымі вайскоўцамі джыпамі. Круглыя фары, з аднаго боку, - мінулае стагоддзе, а з другога - класіка. Пазадарожнік выпускаюць толькі з адной даўжынёй базы - 2840 мм і двума тыпамі кузаваў: трехдверный суцэльнаметалічны універсал Hard Top і двухдверный кабрыялет Soft Top з адкідваючыся верхам (з'явіўся ўвосень 1997 года).\nСалон цалкам зручны і досыць прасторны для чатырох чалавек (могуць размясціцца і пяцёра). Ўнутраная аздабленне пластыкам, з імітацыяй пад дрэва, глядзіцца сучасна. Задняе сядзенне са здымнымі падлакотнікамі можна скласці па частках і тым самым павялічыць багажнік з 350 да 1200 л. Панэль прыбораў выканана сіметрычнай, г.зн. абводы прыборнай дошкі ў дакладнасці супадаюць з абрысамі панэлі перад пасажырам, толькі перад ім замест прыбораў знаходзіцца вялікая ніша для рэчаў і пад ёй ёмісты бардачок. Прыборы пад класіку, круглыя, без лішніх вынаходстваў і добра праглядаюцца.\nУ стандартную камплектацыю Korando ўваходзяць гідраўзмацняльнік рэгуляванага па вышыні руля, Электравокны люстэркаў і шклапад'ёмнікаў, кандыцыянер, кіроўчая падушка бяспекі, цэнтральны замак і металічная абарона паддона картэра рухавіка.\nПярэдняя падвеска - незалежная тарсіённай на падвойных папярочных рычагах, задняя - звычайная залежная з спружынамі. Яна годна паводзіць сябе як пры хуткасны яздзе па шашы, так і на няроўнасцях. Паўнапрывадная трансмісія з демультипликатором і самоблокирующимся заднім дыферэнцыялам дазваляюць залазіць значна далей на бездараж, чым гэта можа дазволіць сабе любы "пляжны" пазадарожнік: адбіваюцца "вайсковыя карані". Тормазы абсталяваныя ABS ад фірмы Bosh.\nПад капотам Korando можна сустрэць тры бензінавых матора: 4-цыліндравыя аб'ёмам 2,0 л. (126 л.с.), 2,3 л. (150 л.з., 160 л.з., але часцей за 140 л.с.) і самы магутны рядный 6-цыліндравы аб'ёмам 3,2 л., Які выдаваў 209 л.з., а затым і ўсе 220 л. с. (Аўтамабілі з бензінавымі сілавымі агрэгатамі пазначалі як "серыя" Е "). Пазадарожнікі з дызелямі называліся" серыя "600". Цяпер можна сустрэць у продажы тры розных матора на салярцы: аб'ёмам 2,3 л. (4-цыліндравы, магутнасцю 77 л.з., 80 л.с. або 101 л.с. у залежнасці ад версіі і года вытворчасці), 2,9 л. (5-цыліндравы, без турбонаддува, 98 л.з.) і 2,9 л. з турбінай (ужо 129 л.з.). Усе мадэлі абсталёўваюцца альбо пяціступеністай механічнай КП, альбо четырехдиапазонным "аўтаматам" вытворчасці фірмы "Borg Warner", прадукцыя якой з поспехам усталёўваецца на многія аўтамабілі "Mercedes-Benz".\nУ канцы 90-х гадоў аўтамабільнае падраздзяленне SsangYong было прададзена фірме Daewoo. Так з'явіўся Daewoo Korando. Аднак неўзабаве сама Daewoo апынулася ў фінансавым крызісе, і ў 21 стагоддзі кампанія SsangYong зноў аднавіла выпуск аўтамабіляў пад сваім уласным брэндам. У 2003 годзе мадэль Korando зведала невялікі рэстайлінг. А ў 2006 на змену ёй прыйшоў Actyon.\nУ 2008 годзе SsangYong Korando стаў рабіцца на Таганрогскі заводзе пад імем ТАГАЗ Tager. У аўтамабілі нічога не сталі змяняць і ён з'яўляецца поўнай копіяй паўднёвакарэйскага Korando.\nУ 2008 годзе на міжнародным аўташоў у Парыжы быў прадстаўлены SsangYong C200 Concept. Серыйную версію планавалі прадставіць восенню 2009 года на аўташоў у Франкфурце, аднак, з-за фінансавых цяжкасцяў тэрміны запуску красовер ў серыйную вытворчасць былі перагледжаныя. Серыйную версію SsangYong C200 прадставілі на толькі ў траўні 2010 года на міжнародным аўтасалоне ў Пусане. На ўнутраным паўднёвакарэйскім рынку аўтамабіль атрымаў найменне Korando C. Так з'явілася другое пакаленне Korando. У Расіі аўтамабіль больш вядомы пад імем Actyon.\nКампанія цалкам змяніла дызайн і тэхнічнае абсталяванне пазадарожніка. Гэта першы аўтамабіль у мадэльным шэрагу SsangYong c апорным кузавам. Стыльны і цэласны экстэр'ер, прадуманае ўнутранае прастору, найноўшы экалагічны турбодизельный рухавік, выдатныя хадавыя характарыстыкі і багацце аснашчэння дазволілі Korando стаць годным канкурэнтам у класе кроссоверов.\nГалоўная вартасць Korando 2011 мадэльнага года ў параўнанні з папярэднікамі - гэта сучасны, прывабны дызайн. Да стварэння машыны прыцягвалі італьянскае дызайн-атэлье Giugiaro. Пярэдняя частка набыла больш прыемную знешнасць: абцякальныя шырокія фары, пярэдні бампер выглядае, як адзінае цэлае з капотам і кратамі радыятара, знізу ўбудаваныя мініяцюрныя противотуманки.\nСалон пазадарожніка досыць прасторны. Цэнтральная панэль выканана з клопатам да ўладальніка аўтамабіля. Вялікая колькасць функцыянальных кнопак быў прыстасаваны ў адзін, альбо вынесена на навігацыйнае меню. Зручныя сядзенні валодаюць адчувальнай бакавой падтрымкай. Вялікая колькасць месца выдзелена пад розныя дробязі, гэта і падлакотнік, павялічаны бардачок, пад якім таксама хаваецца ніша пад розныя рэчы. Асобная ўвага таксама заслугоўвае выдатная шумаізаляцыя пазадарожніка.\nПад капотам дызельны рухавік аб'ёмам 2 літра і магутнасцю 175 л.з. З ім разгон да 100 км / г займае 10,8 секунд. Прадугледжаны мадыфікацыі з 6-ці ступеністай механікай і з 6-ступеністым аўтаматам. Аўтамабіль можа быць переднепріводный або з поўным прывадам.


06.02.2012 14:27 3669 Праглядаў Мінск\nНіводная судовая сістэма, нават самая ідэальная, не можа гарантаваць адсутнасць судовых памылак. Дзясяткі прыкладаў гэтаму мы ведаем у розных краінах. І Беларусь не выключэнне — сумна вядомая «справа Міхасевіча», калі нявінны чалавек быў неправасудна расстраляны. З новай сілай гэтая тэма магчымай судовай памылкі загучала ў сувязі са справай па тэракце ў мінскім метро.\nПытанне скасавання смяротнага пакарання ў Беларусі было абмеркаванае экспертамі «Народнай праграмы».\nНа гэты конт выказаліся кіраўнік Беларускага Хельсінкскага Камітэта Алег Гулак і Алег Алкаеў, былы начальнік Следчага ізалятара № 1 у Мінску, які на гэтай пасадзе кіраваў камандай, што выконвала смяротныя прысуды.\nА жыхары Мінска выказалі сваё стаўленне да смяротнага прысуду Дзмітрыю Канавалаву і Уладзіславу Кавалёву.\nТэгі: тэракты 35 метро 11 смяротнае пакаранне 37 Народная праграма 90


Украіна пачала крымінальную справу за праезд расейскага цягніка па Крымскім мосьце\n25 сьнежань 2019, 18:35\nРасейскі пасажырскі цягнік на Крымскім мосьце, 25 сьнежня 2019\nПракуратура Аўтаномнай рэспублікі Крым пачала крымінальную справу за праезд першага цягніка з Расеі ў анэксаваны Крым па мосьце праз Керчанскую пратоку. Справу пачалі паводле артыкулу аб незаконным перасячэньні дзяржаўнай мяжы Ўкраіны. Пра гэта паведамляецца ў Тэлеграм-канале пракуратуры.\n«Такія дзеяньні краіны-акупанта груба парушаюць дзяржаўны сувэрэнітэт і тэрытарыяльную цэласнасьць Украіны, сьведчаць аб пагардзе агульнапрызнанымі прынцыпамі і нормамі міжнароднага права», — гаворыцца ў паведамленьні.\nЦягнік «Таўрыя» стаў першым пасажырскім цягніком, які праехаў па мосьце праз Керчанскую пратоку. Цягнік ішоў па новым маршруце ў аб’езд тэрыторыі Ўкраіны і прыбыў у Севастопаль з Санкт-Пецярбургу раніцай 25 сьнежня.\nПуцін адкрыў чыгуначнае злучэньне з анэксаваным Крымам. Кружна з Масквы — 33 гадзіны\n23 сьнежня прэзыдэнт Расеі Ўладзімір Пуцін адкрыў чыгуначнае злучэньне з анэксаваным Крымам. Ён праехаў у кабіне рэйкавага аўтобуса па мосьце праз Керчанскую пратоку.\nКрымскі мост злучае Крым з расейскім Краснадарскім краем Расеі. Будаўніцтва пераправы, коштам амаль 230 мільярдаў рублёў (амаль 4 мільярды даляраў), пачалося ў лютым 2016 году. Рух аўтамабіляў па ёй запусьцілі вясной мінулага году — таксама з удзелам Пуціна.\nУ Беларусі пабіты тэмпэратурны рэкорд за ўвесь пэрыяд мэтэаназіраньняў


29 лістапад 2017, 23:40\nЛеанід Кучма, былы ўкраінскі прэзыдэнт і прадстаўнік Украіны на перамовах у Менску па ўрэгуляваньні канфлікту на Данбасе\nТрохбаковая кантактная група ў Менску на перамовах па ўрэгуляваньні канфлікту на Данбасе дамовілася аб абмене палоннымі. Пра гэта паведаміла прэс-сакратарка прадстаўніка Ўкраіны на перамовах Леаніда Кучмы. Паводле яе, дакладная дата абмену пакуль не вядомая, але гэта можа адбыцца яшчэ да навагодніх сьвятаў.\nУ сярэдзіне лістапада сэпаратысты самаабвешчаных Луганскай і Данецкай «народных рэспублік» заяўлялі, што гатовыя выдаць Украіне больш за 70 палонных. Тыдзень таму ў «ЛНР» зьмянілася ўлада. Былы кіраўнік самаабвешчанай рэспублікі Ігар Платніцкі зьехаў у Расею. Які заняў яго месца Леанід Пасечнік заявіў, што гэта не паўплывае на абмен.\nРаней прадстаўнік Украіны па гуманітарных пытаньнях у трохбаковай кантактнай групе Віктар Медзьвядчук паведаміў, што абмен пройдзе ў два этапы. Паведамляецца, што Кіеў на першым этапе гатовы перадаць «ЛНР» і «ДНР» 306 чалавек у абмен на 74 палонных.


Хто цяпер з’яўляецца кіраўніком беларускіх католікаў? Адказвае спецыяліст па кананічным праве | Народная Воля\n— Некаторыя СМІ пішуць, што ў католікаў Беларусі новы кіраўнік. Што насамрэч змянілася з выхадам на пенсію арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча?\nПаўнамоцтвы Мітрапаліта ў адносінах да іншых дыяцэзій, акрамя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, мінімальныя, таму больш правільна казаць, што Мітрапаліт узначальваў Мінска-Магілёўскую Мітраполію. Акрамя таго, арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч быў старшынёй Канферэнцыі каталіцкіх біскупаў у Беларусі, але, выконваючы гэтую функцыю, ён таксама не меў улады над іншымі дыяцэзіямі ў Беларусі.\nЗ выхадам Тадэвуша Кандрусевіча на пенсію Мінска-Магілёўская архідыяцэзія стала вакантнай кафедрай — на лаціне sedes vacans. Для кіравання ёю на час да прызначэння новага арцыбіскупа Мітрапаліта быў вызначаны Апостальскі адміністратар, якім стаў біскуп Казімір Велікаселец. Такім чынам, ён цяпер з’яўляецца пастырам Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, але не ўсіх католікаў Беларусі.\n— Згодна са Статутам беларускага каталіцкага епіскапату Старшынёй ККББ можа быць толькі дыяцэзіяльны біскуп. Такім чынам, да часу выбару новага Старшыні гэтыя абавязкі выконвае яго ранейшы намеснік біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч.\n— Згодна з Агульнымі ўводзінамі да Рымскага Імшалу (№ 149), падчас святых Імшаў у касцёлах і капліцах на тэрыторыі Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі цяпер успамінаецца біскуп Казімір (Велікаселец).


Па закліку душы, з адкрытым сэрцам і святочным настроем! - Кировская районная газета\nПа склаўшайся добрай традыцыі, да Дня Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Беларусі адкрываюцца новыя і рэканструяваныя сацыяльныя аб’екты. У нашым раёне дзень 7 лістапада быў азнаменаваны ўрачыстым адкрыццём пасля завяршэння капітальнага рамонту аб’екта «ДСУ «Кіраўская дзіцяча-юнацкая спартыўная школа». А першым масавым мерапрыемствам на абноўленым стадыёне стала традыцыйная раённая акцыя “За здароўем — на веласіпедзе!”, прысвечаная святу і закрыццю веласіпеднага сезону.\nТут выстраіліся прадстаўнікі працоўных калектываў, навучальных устаноў, ветэраны са сваімі двухколавымі сябрамі — веласіпедамі, упрыгожанымі сувенірнымі флажкамі Рэспублікі Беларусь, паветранымі шарамі.\nНа свята да кіраўчан завітаў старшыня Горацкага райвыканкама Уладзімір Піскіжаў: кіраўчане ведаюць, што Уладзімір Уладзіміравіч, будучы на чале Кіраўскай раённай вертыкалі ўлады, быў ініцыятарам правядзення такой фізкультурна-аздараўленчай акцыі, зыходзячы з таго, што веласіпед — вельмі папулярны ў нас від транспарту, а на рахунку былых выхаванцаў аддзялення веласпорту ДЮСШ — шмат дасягненняў нават сусветнага ўзроўню.\nПрысутных вітала старшыня раённага Савета дэпутатаў Надзея Каранкевіч. Яна павіншавала ўсіх з Днём Кастрычніцкай рэвалюцыі і адзначыла, што наша краіна — адна з нямногіх, якія аддаюць даніну павагі гэтай гістарычнай даце. Прамоўца падкрэсліла значнасць падзей восені 1917 года, якія карэнным чынам паўплывалі на ход далейшай гісторыі.\nСтаршыня райсавета дэпутатаў выказала глыбокую ўдзячнасць ветэранам вайны і працы і ўсім, хто ўносіць свой уклад ва ўмацаванне эканомікі раёна і паляпшэнне дабрабыту яго жыхароў.\nДалей Надзея Каранкевіч адзначыла, што для правядзення фізкультурна-аздараўленчай акцыі “За здароўем — на веласіпедзе!” ёсць некалькі аргументаў: гэта здаровы лад жыцця, карысны адпачынак, станоўчыя эмоцыі, якія будуць спрыяць дасягненню поспехаў ва ўсіх значных справах. Адметна, падкрэсліла яна, што гэтая святочная акцыя стартуе і фінішуе на абноўленым стадыёне: адрамантаваны фасад адміністрацыйнага будынка, заменены ваконныя запаўненні, новае асфальтавае пакрыццё набыла бегавая дарожка стадыёна. На гэтыя мэты сёлета быў выкарыстаны 1 млрд. 66 млн. рублёў. Тут нямала яшчэ трэба зрабіць, але першая прыступка пераадолена. У дзяцей і моладзі, дарослага насельніцтва з’явілася яшчэ больш магчымасцей для заняткаў фізкультурай і спортам.\nЯк адзначыў, звяртаючыся да прысутных Уладзімір Піскіжаў, вельмі радуе, што ў дзень свята, якое для многіх пакаленняў стала сімвалам новага, сімвалам здзяйсненняў, у Кіраўску наладзілі такую форму правядзення масавага мерапрыемства, якой няма ні ў адным рэгіёне Магілёўскай вобласці. Адчуваецца імкненне кіраўчан быць разам і ў працы, і на адпачынку. Людзі па закліку душы, з адкрытым сэрцам і добрым настроем прыходзяць на велапрабегі ў межах акцыі. У адным страі з ветэранамі — школьнікі, моладзь, нават дашкаляты. Гэта значыць, будзе працяг гэтай традыцыі, і яна захаваецца на гады.\nУладзімір Піскіжаў выказаў таксама задавальненне тым, што праве-дзены капітальны рамонт у ДСУ «ДЮСШ», набыў новае аблічча стадыён. Кожная капейка, якая ўкладзена ў гэтую справу, падкрэсліў ён, зароблена добрасумленнай працай кіраўчан. Людзі гэта разумеюць, таму ўсё зробленае цэняць, зберагаюць.\nВетэран спорту, суддзя вышэйшай нацыянальнай катэгорыі Уладзімір Бяляўскі адзначыў у сваёй прамове, што аб акцыі “За здароўем — на веласіпедзе!” ведаюць ужо ў многіх рэгіёнах краіны. З велапрабегу, праводзімага ў Брэсце, ён прывёз навацыю і прапанаваў яе для ажыццяўлення ў Кіраўску: велазаезд “Жаночы абцасік”, калі прадстаўніцы цудоўнага полу ў туфлях на абцасах, прыгожых сукенках на веласіпедах спаборнічаюць за першынство на пэўнай дыстанцыі.\nПрагучала пажаданне “Добрага шляху!”, і ўдзельнікі акцыі дружна накіраваліся па вызначаным маршруце па вуліцах Кіраўска. На гэты раз дыстанцыя складала 5,5 км. Па ходу руху гараджане і госці горада падтрымлівалі веласіпедыстаў шчырымі апладысментамі.\nА на фінішы на стадыёне ўсіх чакаў духмяны чай з прысмакамі.\nНа Кіраўшчыне ў гонар 97-й гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі быў наладжаны шэраг іншых культурна-масавых мерапрыемстваў.\n← Спаборніцтвы працягваюцца\nВерныя традыцыям →\n25 октября пройдет профилактическая акция «Кировщина — территория здоровья»\n4 июня Кировск празднует 20-летие присвоения статуса города! Объявляем челлендж #cюбилеем родной город\n28.05.2021 28.05.2021 Газета Кiравец Комментариев нет


Легендарны выканаўца "Белавежскай пушчы", аўтар хрэстаматыйных аранжыровак, "Пясняр" Валерый Дайнэка ўспамінае і параўноўвае фестывальныя традыцыі. 20.07.2017, Sputnik Беларусь\nгалоўнае, меркаванне, у беларусі, беларусь, радзівон бас, славянскі базар у віцебску, "славянскі базар-2017"\n08:57 20.07.2017 (абноўлена: 10:04 26.07.2017)\n© SputnikВалерый Дайнэка\nЛегендарны выканаўца "Белавежскай пушчы", аўтар хрэстаматыйных аранжыровак, "Пясняр" Валерый Дайнэка ўспамінае і параўноўвае фестывальныя традыцыі.\nВалерий Дайнеко о Родионе Бассе, истории и традициях "Славянского базара"\nАдзін з заснавальнікаў "Славянскага Базару", былы дырэктар фестывалю Радзівон Бас сёння сур'ёзна хворы, але не забыты. Многія вядомыя выканаўцы памятаюць яго добры гумар, увагу, якую ён стараўся аказаць кожнаму артысту — удзельніку "Славянскага базару", і высока ацэньваюць яго прафесійныя якасці.\nЗаслужаны артыст Беларусі, легендарны саліст ансамбля "Песняры" Валерый Дайнэка расказаў радыё Sputnik Беларусь пра сваё стаўленне да Радзівона Баса, традыцыяў і гісторыі "Славянскага Базару".\n"Калі б мы былі ў гэтым годзе ў Віцебску, я паспрабаваў бы сустрэцца з Басам. Я ведаю, што ў яго адбылося, і думаю, што гэты чалавек варты таго, каб урад або багатыя людзі, якіх шмат, змаглі яму дапамагчы. Гэта выбітны чалавек", — сказаў артыст.\nШто адрознівае фестывалі ў мінулым і сучаснасці і як змяніўся дух "Славянскага базару", вы пачуеце ў інтэрв'ю з заслужаным артыстам Беларусі Валерыем Дайнекам на радыё Sputnik Беларусь.


Будзьма беларусамі! » Be‑Free пераносіцца і пройдзе ў Чарнігаве\nРаней паведамлялася, што фэст запланаваны на 8‑9 жніўня. Але высветлілася, што месца, дзе мелася ўсё адбыцца, у тыя дні будзе занятым.\nТаму арганізатарам прыйшлося разглядаць іншыя варыянты, што вымусіла перанесці фэст на пазнейшы час.\nВыступы пройдуць на беразе Дзясны на пляцоўцы паміж Гарадскім паркам культуры і адпачынку і гатэльным комплексам «Брянск».\nДоўжыцца праграма ў абодва дні будзе прыкладна з 16 гадзін і да 22.00.\nУжо запланаваны ўдзел дзесяці гуртоў з Беларусі і шасці з Польшчы ды Украіны. Дакладна назваць склад каманд, якія выступяць на Be‑Free, арганізатары не могуць. З некаторымі, як «Ляпіс Трубецкой» і «Воплі Відаплясава», пакуль вядуцца перамовы.\nПобач з месцам правядзення фэсту будзе арганізавана намётавае мястэчка. Арганізатары плануюць правесці шэраг акцый па прыцягненні ўвагі да сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі. Тэкст цалкам.\nАфіцыйны сайт фестываля: festsvabody.org\nТэгі: Украіна, Чарнігаў


Глядзець слёзы з раю - эпізод 24 - тэлерэле\n#LesLarmesDuParadis # Episode24 - Арзу выкладае свой план дыскрэдытаваць Cennet і звольніць яе з кампаніі. Калі гаспадыня SR Architecture аддае Cengiz рахунак за гатэль за Махіра, ён накіроўваецца непасрэдна да месца, каб зразумець, што адбываецца. Затым ён трапляе на сцэну, якую ён ніколі не ўяўляў. Арзу спрабуе пераняць Сэнэ на пачуцці, каб пераканаць яе спыніць усе адносіны з Селімам. Па дарозе да дома Сеннэ Бестэ бачыць, як яе сяброўка развітваецца з жанчынай, якую яна адразу распазнае: яна прыёмная маці Алі ... Да сустрэчы пазней Тэлеканал Novelas.\n[fb_vid id = "photo_id": "227784838382594 ″"] [fb_vid id = "227784838382594 ″]\nУ Нью-Дэлі працягваюцца жорсткія сутычкі, бо міліцыя ўзмацняе прысутнасць - New York Times


Эпідэміі ў літаратуры-2 | Новы Час\n“Вайна — не прыгода. Вайна — гэта хвароба. Як тыф, — сведчыў вайсковы лётчык Антуан дэ Сент-Экзюперы. Апроч медыцынскай літаратуры па эпідэміялогіі, у свеце існуе безліч твораў мастацкай літаратуры, якія так ці іначай апісваюць эпідэміі, якія-кольвек зазнала чалавецтва. І калі стваральнікі масавага чытва, поруч з прэсай, зацікаўленыя пашыраць эпідэмію панікі для падняцца продажу сваіх кніг, іншыя літаратары, апісваючы страшныя хваробы, робяць гэта дзеля глыбейшых мэтаў, скарыстоўваючы смяротныя хваробы як метафару сацыяльна-палітычных пошасцяў.\n(На здымку: Амерыканскі вайсковы лазарэт пад Экс-Сан-Бенам (Францыя). Хворыя на іспанку. 1918 г.)\nЗабраўшы мільёны чалавечых жыццяў, чума прынесла чалавецтву безліч перажыванняў, а чалавечай думцы — глыбокіх філасофскіх праблемаў, над якімі варта задумацца. Як ні цынічна гэта гучыць, іншыя смяротныя хваробы (найперш халера ды воспа) не атрымалі супастаўнага розгаласу ў літаратуры. Відаць, па прычыне значна ніжэйшай смяротнасці, якую выклікалі ў працэнтных суадносінах “тут і цяпер, хоць, паводле статыстычных дадзеных, воспа (смяротнасць — 20-40%, у некаторых выпадках — да 90%) — абсалютны рэкардсмен сярод хваробаў-кілераў, бо стала прычынай 300–500 мільёнаў смерцяў (дадзеныя з 430 г. да н.э па 1979 г. н.э.).\nУ 1979 годзе ў свеце абвешчана пра перамогу над натуральнай воспай шляхам пагалоўнай вакцынацыі насельніцтва, у той час як халера дагэтуль валадарыць у некаторых рэгіёнах свету. Яна мае сталую прапіску на Афрыканскім кантыненце, бо з’яўляецца там, дзе пануе антысанітарыя і бракуе пітной вады. У 2008–2009 гадах здарылася восьмая па ліку пандэмія халеры за гісторыю чалавецтва. На халеру нядаўна хварэў жыхар Кеніі Малік Абама, зводны брат прэзідэнта ЗША.\nCholera morbus: сінонім жыцця\nХалера — кішачная інфекцыя, якую выклікае траплянне ў страўнік халернага вібрыёну. Суправаджаецца паталагічным спаражненнем страўніка і моцным абязводжваннем арганізма. Радзіма халеры — дэльта ракі Ганг. Зараза распаўсюдзілася ў краінах заходняга канону літаратуры адносна нядаўна, у пачатку ХІХ стагоддзя, калі ў свеце пачаліся інтэнсіўныя міжкантынентальныя сувязі. Пра гэта сведчыць і тое, што ці не ва ўсіх еўрапейскіх мовах прыжылася медыцынская лацінская назва гэтай хваробы, якая ў беларускай ды польскай мове нават пашырыла сваё значэнне і ўжываецца ў якасці лаянкі. Нягледзячы на тое, што прыйшла яна ў адносна развіты навукова свет, толькі ў 1854 годзе было даведзена, што халерная палачка пераносіцца праз ваду: гэта адразу ўзброіла чалавецтва ў вайне з вірусам. Да гэтага простыя людзі лічылі халеру відам чумы, што таксама знайшло свой водгук у літаратуры. Нобелеўскі лаўрэат Габрыэль Гарсія Маркес у рамане 1985 года “Каханне падчас халеры апісваючы халеру, сістэмна называе яе чумой. Яму важныя не канкрэтныя сімптомы, а метафара: “час халеры сімвалізуе для яго жыццё як такое.\nНа рускую літаратуру ХІХ стагоддзя халера наклала адбітак найперш праз сялянскія халерныя бунты, што пракаціліся па Расіі ў 1830–1831 гадах адначасова з першай эпідэміяй хваробы. Пісьменнікі лічылі іх сведчаннем нездаровай сацыяльна-палітычнай сістэмы Расійскай імперыі. Калі ў народа няма даверу да ўлады, то народ вінаваціць уладу ва ўсіх пошасцях, на якія пакутуе. Бунтаўшчыкі ў Расіі палілі панскія маёнткі, штурмавалі халерныя шпіталі, асаджалі дамы губернатараў, забівалі афіцэраў і святароў, а 22 чэрвеня 1831 года натоўп выйшаў на Сянную плошчу ў Пецярбурзе. “Не дай вам Бог пабачыць рускі бунт, бессэнсоўны і бязлітасны, — кажа Аляксандр Пушкін, пішучы пра паўстанне Пугачова, але, безумоўна, апісвае пабачанае на ўласныя вочы падчас халерных хваляванняў.\nІначай халера натхняе, калі можна ўжываць у гэткім кантэксце такое слова, маладога Максіма Горкага. У 4 гады ў Астрахані будучы пісьменнік перахварэў халерай, заразіўшы бацьку, якому хвароба прынесла смерць, а ў 8 год выжыў пасля воспы — так што айцец сацрэалізму ведаў, пра што піша. У 1897 годзе Горкі стварае апавяданне “Сужэнцы Арловы, дзе на фоне эпідэміі халеры, якая разгортваецца ў правінцыйным расійскім горадзе, выяўленая мізэрнасць чалавечага існавання.\nНайперш — мізэрнасць духа. Муж і жонка Грырогый і Матрона Арловы жывуць нудна і аднастайна, у іх жыцці няма мэты або якіх-кольвек душэўных хваляванняў. Даведаўшыся, што ў горадзе пачынаецца хвароба, сужэнцы ўладкоўваюцца працаваць санітарамі ў халерны барак. Гэта цяжкая праца; Горкі шчодра і натуралістычна апісвае яе нюансы. Арловы не паддаюцца хваробе, але халера мяняе іх — Матрону карысная людзям праца эмансіпуе, яна адчувае сябе патрэбнай іншым. Грыгорый, гледзячы на дактароў, якія аднолькава дбаюць пра бедных і багатых, задумваецца пра сацыяльную роўнасць і каштоўнасць чалавечага існавання. У выніку муж і жонка разыходзяцца, Матрона жыве сама, гадуючы прыёмных дзяцей, Грыгорый становіцца кабацкім філосафам. Ядро твора — экзістэнцыйны “халерны бунт Арлова, яго знакамітае абвінавачанне на адрас інтэлігенцыі — лекараў халернага барака: “Хворых лечыце, а здаровыя паміраюць ад цеснаты жыцця.\nНу і нельга не згадаць тут аповесць балгарскага пісьменніка Людміла Стаянава “Халера, напісаную ў 1935 годзе. Перахварэўшы на халеру падчас Другой балканскай вайны ў 1913 годзе, Стаянаў апісвае перажытае ў форме дзённікавых запісаў жаўнера балгарскага войска. Твор мае антываенны пафас — радавых губяць не проста голад, халера ды снарады ворага, а тупасць камандавання, якое пакінула іх на волю лёсу. Менавіта гэта — прычына ўсіх пошасцяў, а значыць — сапраўдная пошасць. Аповесць “Халера была добра вядомая рускамоўнаму чытачу ў савецкія часы праз сацыялістычныя перакананні яе аўтара і яго вялікую прыхільнасць да рускай культуры.\nЧорная воспа, названая так таму, што пасля язваў, якія яна пакідае па ўсім целе, застаюцца чорныя коркі, — вельмі заразная вірусная інфекцыя, носьбітамі якой могуць быць толькі людзі. Віруса не існуе ў дзікай прыродзе, і па гэтай прычыне чалавецтва, лічы, расправілася з ім. Паводле СААЗ, натуральная воспа цяпер існуе адно ў лабараторыях для навуковых мэтаў, хоць прэса перыядычна падае звесткі пра адзінкавыя выпадкі хваробы (напрыклад, у 2008 годзе захварэлі два студэнты ў Ташкенце).\nУ XVІII стагоддзі воспу выкарыстоўвалі як біялагічную зброю, і прыхільнікі тэорыі змоваў мяркуюць, што такое можа паўтарыцца ў наш час. Медыкі, праўда, лічаць ужыванне такой зброі бессэнсоўным, бо вельмі лёгка, у выпадку небяспекі, наладзіць вакцынацыю маладога насельніцтва. Усім людзям у свеце, якія нарадзіліся да 1979 года, прышчэпленая воспа, пасля вакцынацыю спынілі (хоць аўтар гэтых радкоў, крыху маладзейшы за 30 год, знайшоў у сябе на руцэ характэрны круглы шнарык ад прышчэпкі). Так ці іначай, пасля рассылкі спораў сібірскай язвы ў 2001 годзе, Джордж Буш-малодшы загадаў прышчапіць воспу амерыканскім жаўнерам.\nСамая цікавая літаратура, звязаная з воспай, на думку аўтара, — гэта гістарычная літаратура, якая апісвае шлях змагання чалавецтва з чорным морам. Яшчэ ў старажытнасці кітайцы ведалі, што хворы на лёгкую воспу чалавек не паддаецца цяжкай хваробе і імкнуліся заразіць дзяцей лёгкай формай. Даходзіла да таго, што хворыя… прадавалі коркі са сваіх язваў як правобраз вакцыны. Гэты метад быў шырока вядомы ў свеце, але часта прыводзіў да смерці прышчэпленага, бо людзі не навучыліся дазаваць інфекцыю.\nУ канцы XVIII стагоддзя англійскі вясковы лекар Эдвард Джэнер заўважыў, што хворыя на каровіну воспу маюць імунітэт супраць чалавечай, і выпрацаваў першую вакцыну (ад лац. vaca — карова). У 1796 годзе ён прышчапіў воспу сямігадоваму хлопчыку Джэймсу Фіпсу, які дажыў да глыбокай старасці і цягам жыцця перанёс дзесяткі ін’екцый віруса воспы, як жывы доказ таго, што вакцынацыя працуе. Джэнера спярша лічылі цемрашалам, але страх хваробы і выдатныя практычныя вынікі зрабілі сваё — з 1808 года ў Вялікабрытаніі ўведзеная дзяржаўная вакцынацыя. Джэнер стаў героем Брытаніі.\nУ мастацкай літаратуры воспа пакінула след як адметная дэталь слоўнага партрэту. “Твар, пабіты воспай, які сёння, на шчасце, нерэальна пабачыць на свае вочы, можна “сустрэць ці не ў кожным творы класічнай літаратуры. Гі дэ Мапасан, “Пампушка (пераклад Ніны Мацяш): “Даглядаць параненых і хворых ваенных было яе спецыяльнасцю; яна была і ў Крыме, і ў Італіі, і ў Аўстрыі, і, расказваючы пра свае вандроўкі, яна неспадзявана паказала сябе адной з тых хвацкіх і ваяўнічых манашак, якія нібыта на тое і створаны, каб ісці следам за войскам, падбіраць параненых у разгар бітвы і лепей ад любога камандзіра адзіным словам утаймоўваць расхлябаных ваякаў; гэта была сапраўдная “ваенная сястра, і яе змарнелы, пабіты воспай твар быў як бы сімвалам руйнаванняў, спрычыненых вайной.\nВыдатна перапрацоўвае гэты вобраз, які ў яго час ужо ператварыўся ў літаратурны штамп, Янка Брыль: “Рукапіс пабіты воспай дурных рэдактарскіх і цэнзарскіх заўваг. У кнізе меціны гэтай немачы прыязны чытач не заўважыць — яны толькі ў горкай памяці аўтара... Частая згадка воспы ў літаратуры таксама мае гістарычныя перадумовы — у мінулыя стагоддзі асаблівай прыкметай лічылася: “Слядоў воспы на твары не мае. На воспу хварэлі пагалоўна, а яна, як вядома, пакідае па ўсім целе таго, хто выжыў, агідныя рубцы; некаторыя хворыя пасля слепнуць. У выдадзеным у 1668 годзе рамане Ганса Грымельсгаўзена “Авантурнік Сімпліцысімус (на беларускую мову пераклаў Васіль Сёмуха), дзе апавядаецца пра лёс простага чалавека, што трапляе ў вір часу, чорная воспа сімвалізуе чорную паласу ў жыцці героя: прыгожы і здаровы Сімпліцысімус, перанёсшы хваробу, застаецца кволым і рабым — так у літаратуры барока асэнсоўвалася марнасць быцця і злыбеды Трыццацігадовай вайны.\n“Снарады, воблакі газаў, танкавыя дывізіёны — калецтва, удушша, смерць. Дызентэрыя, грып, тыф — болі, гарачка, смерць. Акопы, лазарэт, брацкая магіла — іншых магчымасцяў няма, — піша ў рамане “На заходнім фронце нічога новага Эрых Марыя Рэмарк. Раман напісаны ў 1928 годзе як рэакцыя “страчанага пакалення на перажытае падчас першай сусветнай вайны. Буйны выдавец Самюэль Фішэр, якому Рэмарк спярша прапанаваў рукапіс, адмовіўся друкаваць яго, бо, на яго думку, ніхто не захацеў бы чытаць пра жахі вайны праз 10 гадоў пасля яе. Потым Фішэр прызнаў гэта рашэнне самай вялікай памылкай у сваёй кар’еры: раман стаў самым прадаваным чытвом за ўсю гісторыю нямецкай літаратуры. Трыццатыя гады — час калектыўных рэфлексій наконт таго, што прынеслі Еўропе войны ды рэвалюцыі. Тыф пераносіць доктар Жывага Барыса Пастэрнака — ніводзін твор, які апісвае тыя часы (за выключэннем хіба “Міколкі-паравоза Міхася Лынькова), не абыходзіцца без згадак пра брушны тыф ці іспанскі грып.\nПандэмія грыпу 1918–1919 гадоў — так званай іспанкі, або la pesadilla, як называла яе прэса нейтральнай падчас вайны 1814–1818 гадоў Іспаніі (ад вэрхалу ў іспанскай прэсе і паходзіць, хутчэй за ўсё, назва хваробы) знесла жыцці ад 50 да 100 мільёнаў людзей ва ўсім свеце. Гэта значна перавышае колькасць ахвяраў першай сусветнай вайны. Дзякуючы цягнікам ды аэрапланам вірус вокамгненна распаўсюджваўся па Зямлі, ад поўдня Афрыкі да поўначы Амерыкі, забіваючы людзей за лічаныя гадзіны. Цэлы год планета была на каранціне. Сучасныя медыкі лічаць, што іспанка магла быць не звычайным грыпам, а пэўнай мутацыяй ці то птушынага, ці то свінога вірусу. Высокую смяротнасць выклікалі холад, голад ды ваенная разруха — жаўнеры першай сусветнай паміралі цэлымі акопамі. Сярод такіх памерлых быў паэт Гіём Апалінэр (Вільгельм Апалінарый Кастравіцкі).\nІспанка ў Сіэтле. 1918 г.\nУ страшным 1937 годзе ў СССР выходзіць кніга Уладзіміра Бяляева “Старая крэпасць — дзіцячы прыгодніцкі раман, які выхаваў больш камуністаў, чым усе працы Леніна разам узятыя. Украінскі горад Камянец-Падольскі ляжыць на шляху войскаў, якія вяртаюцца ў Расію з фронту. Шанец выжыць ёсць толькі ў таго, хто мае дах над галавой, гарачы суп і дровы. Трупы памерлых ад іспанкі напаўняюць горад і ваколіцы. У мастацкім свеце аўтара хворым дапамагаюць адно бедныя жыхары горада — “буржуі адгароджваюцца ад смерці, замыкаючыся на каранцін. Сям’я героя адагравае аднаго жаўнера — былога шахцёра з Данбасу. І калі ў горад прыходзяць бальшавікі, уратаваны далучаецца да рэвалюцыйнага камітэту, і, вяртаючыся да гасціннай сям’і ў скуранцы і фуражцы з чырвонай зоркай, прадвызначае жыццёвы выбар хлопчыка Іванкі.\nH5N1 + A(H1N1)=?\n…І толькі Катул\nне адчуў асаблівых зменаў:\nяк дзве тысячы з нечым год таму,\nён аплаквае вераб’я сваёй каханай.\nПтушыны грып, знаеце…\nЗвязвае Андрэй Хадановіч антычную культуру і падзеі сучаснасці ў вершы “Прагрэс у літаратуры. Яшчэ рана казаць пра рэфлексіі сучасных літаратараў з нагоды эпідэміі свінога грыпу, якая хваравіта (і найперш для псіхікі) перажываецца сёлета беларусамі. Што да панікі наконт вірусу H5N1, якая мела месца ў 2005 годзе, то стаўленне літаратараў да гэтай пагрозы хутчэй іранічнае, калі не сказаць гратэскавае. У апошнім рамане нарвежскага пісьменніка Эрленда Лу “Мулей 18-гадовая дзяўчына страчвае сям’ю ў авіякатастрофе. Застаўшыся адна з вялікай сумай грошай на рахунку, дзяўчына спрабуе загінуць тым жа спосабам, што і бацькі з братам — лётаючы на самалётах. Калі ў яе нічога не выходзіць, яна дазнаецца, што на румынскай ферме Кермулія дэ Ёс выяўлены птушыны грып. Усімі праўдамі і няпраўдамі, праз санітарныя кардоны, шалёная нарвежка прабіраецца ў Румынію на тую самую ферму паадбымацца з курачкамі. Але і тут хвароба абмінае яе.\nЗначна сур’ёзней і без прэтэнзіі на скандальнасць ды эксклюзіў у сучаснай мастацкай літаратуры распрацоўваецца тэма ВІЧ і СНІДу — сапраўднай чумы ХХ стагоддзя, якая з 1985 года знесла каля 25 мільёнаў жыццяў. Бо самі сімптомы гэтай хваробы (штам, які пастаянна мутуе так, што ад яго немагчыма вынайсці лекаў), шляхі перадачы (праз полавы акт без прэзерватыва, праз наркаманскія шпрыцы) і тое, што чалавек гадамі жыве як з фізічным, так і з душэўным цяжарам вірусу, ператвараючыся ў выгнанніка грамадства, вельмі адпавядаюць часу і заклікаюць мыслячага чалавека задумацца пра маральную адказнасць за сваё здароўе і жыццё блізкіх.\nЦікава, што Халера і Воспа (Воспік, Воспіца) — пачвары з беларускай дэманалогіі.\n“Халеру ўяўляюць сабе беларусы ў вобразе жахлівай жанчыны з доўгімі светлымі валасамі і бліскучымі вачыма. Яна раскідвае на вялізную адлегласць зерне хваробы, вымаючы яго з невычэрпнага кошыка. Робіць яна гэта часцей за ўсё вясною, і зерне яе прымешваецца да агароднага насення і заражае яго. Так народ тлумачыць шкоду, якую прыносіць у халерны год гародніна. Малюецца яна таксама і іншым вобразам — халоднай прыгажуняй, якая махае з-за могільніка на сяло чырвонай ці чорнай хусцінай, з-за чаго людзі мруць як мухі...\n“Злоснай, агіднай старой з бліскучымі вачыма і з адным моцным зубам, які тырчыць вонкі, малюецца ўяўленню сялян цётка-Воспіца, якая пырскае сваёю атрутнай слінаю ў намечаную ёю ахвяру... Мясцовыя назвы Воспы: Рабая, Рабуха, Шчарбачка, Ліхая і інш. Пра чалавека, твар якога захаваў сляды гэтай хваробы, кажуць у насмешку, што на яго фізіяноміі чэрці гарох малацілі ці ячменныя крупы дралі.\nЗбор этнографа Яўгена Ляцкага паводле: “Міфы Бацькаўшчыны, Мн.: 1994)


Суд адправіў на дапрацоўку справу Андруся Козела | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСуд адправіў на дапрацоўку справу Андруся Козела\nСуд адправіў на дапрацоўку справу Андруся Козела (абноўлена)\nСуддзя Цэнтральнага раёна Іван Касьцян адправіў на дапрацоўку справу аператара тэлеканала «Белсат» Андруся Козела. Яго вызвалілі з-пад варты. 18 лютага Андрусь Козел быў збіты на 27-м выбарчым участку падчас здымак выбараў у Менскі гарсавет. Паводле пратаколу аб адміністрацыйным парушэнні, які зачытаў судзьдзя, Андрусь Козел адмовіўся пакінуць выбарчы ўчастак на загад міліцыянта, «хапаўся за вопратку міліцыянта, працягваў рабіць відэаздымкі» з участку пасьля забароны здымаць.\nПаводле Андруся Козела, міліцыянты не патлумачылі, чаму яму нельга здымаць на выбарчым участку і ўжылі сілу. Андрусь Козел сказаў, што пры складанні пратакола, яму не задавалі пытаньняў, „пратакол міліцыянт складаў пад дыктоўку свайго начальніка”.\nНоч журналіст правёў у Цэнтры ізаляцыі правапарушальнікаў на Акрэсціна. Яго затрымалі ў нядзелю на ўчастку, дзе А. Козел здымаў працэс выбараў. Журналісту можа пагражаць штраф ад 20 да 50 базавых велічыняў (490-1225 рублёў) альбо адміністратыўны арышт да 15 сутак за непадпараванне міліцыі.\nАндрусь Козел заявіў суддзі, што яму не далі часу азнаёміцца са справай, таму просіць даць магчымасць з ёю азнаёміцца. Суддзя абвесціў перапынак на 20 хвілінаў (да 16:15).\n„Тры разы ўдарылі па галаве, білі па рэбрах і нырках. Цяпер вельмі баліць галава, ніякай медычнай дапамогі не аказалі, усе просьбы ігнаравалі. У мяне ўсё было ў крыві. Мяне павезлі ў РУУС. У дзяжурнай частцы я пачаў пісаць заяву пра збіццё ў пракуратуру. Пасля забралі мяне ў іншы пакой, забралі ўсе рэчы. Пасля туды з’ехаліся чыноўнікі ў цывільным. Ціску ў ЦІП не было, але не давалі копію пратаколу. Ва ўсіх месцах, дзе патрабавалі мой подпіс, напісалі, што я адмовіўся ад сведчанняў. Дзімтрый Кротаў даў загад міліцыянту адвезці мяне ў ЦІП. Мне не далі магчымасці азнаёміцца са справай. Маёр забраў мой ліст і напісаў у пратаколе, што я адміовіўся ад подпісу. Ён паставіў мяне да сцяны, пісаў пратакол, кудысці званіў і гаварыў, што не буду падпісваць. Я сказаў, што буду падпісваць, але ён не даў мне азнаёміцца. Пачаў біць і крычаць, што не будзе праз мяне ўсю ноч тут сядзець”, — цытуе словы Андруся Козела Белсат.\nАндрэй Козел дастаўлены ў Цэнтр ізаляцыі правапарушальнікаў на Акрэсціна. 19 лютага ў судзе Цэнтральнага раёна адбудзецца разгляд яго справы. Міліцыя паведаміла жонцы, што медыцынская дапамога яму не запатрабавалася.\nЗдарэнне адбылося на участку №27 у Менску.\nЖурналіста, які вёў трансляцыю з участка ў Фэйсбук, затрымалі чацвёра супрацоўнікаў.\n— Андрусь паспеў распавесці, што міліцыянты збілі яго пры затрыманні і яго галавой разбілі шкляныя дзверы на выбарчым участку, таму ўся галава аказалася рассечанай да крыві.\nЁн вёў стрым з выбарчага ўчастка. Міліцыянты паспрабавалі забараніць яму гэта рабіць, але Андрусь патлумачыў, што мае права здымаць. Тады яго схапілі і сілай выцягнулі з залі, разбіўшы галавою дзверы, — расказала Беларускай асацыяцыі журналістаў жонка Козела Вольга Чайчыц.\nЗараз Вольга Чайчыц разам з калегамі прыехала ў міліцыю. Дзяжурныя паведамілі ёй, што складаюць на Андруся Козела пратакол за непадпарадкаванне.\nПа словах Вольгі, людзі бачылі акрываўленага журналіста, калі яго заводзілі ў пастарунак. Аднак хуткая дапамога пакуль у пастарунак не прыехала.


Один из трех. На территории Шерешевского сельсовета осталось только три ветерана — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\nДзядзька Міша, так у Крыніцы называюць Міхаіла Феадосіевіча Рабчука, – адзін з трох ветэранаў Шарашэўскага сельсавета, якія засталіся ў жывых. 1 студзеня яму споўнілася 90 гадоў.\nВіншаванні ад старшыні сельсавета Д.У.Чайкоўскага і старасты вёскі Н.І.Валюшка, праяўленыя клопат і ўвага з пажаданнем здароўя, даўгалецця і бадзёрасці духу, магчыма, лепшы падарунак ветэрану ў гэтыя дні. Міхаіл Феадосіевіч быў вельмі расчулены, нават не мог гаварыць. Але па маёй просьбе падзяліўся з гасцямі ўспамінамі са свайго франтавога жыцця.\nВайну сустрэў чатырнаццацігадовым падлеткам. Таму добра памятае, як прыйшлі акупанты, і ўсіх жыхароў вёскі вывезлі ў Запруды, і размеркавалі па хатах. Сям’я пасялілася ў старым халодным бараку. Двое старэйшых братоў адразу падаліся ў партызаны, а Міша застаўся дапамагаць маці па гаспадарцы. Даводзілася вельмі шмат працаваць у маёнтку, каб сям’я не памерла з голаду. І толькі ў 1943 годзе, як трохі падрос, пайшоў услед за братамі.\nПартызаніў у знакамітым жданаўскім атрадзе пад Моталем, на Спораўскіх балотах. У красавіку 1944 года перажыў блакаду балота. Не маючы дастатковай колькасці жывой сілы і тэхнікі, на працягу многіх дзён партызаны адбівалі атакі ворага. І толькі па загаду камандавання пакінулі пазіцыі і перайшлі на другую лінію абароны, якую карнікі штурмаваць не адважыліся.\n— Страшна было заўсёды, але ніколі не забуду, як стаялі ў Тышкавічах у абароне. Калі немцы пайшлі ў наступленне, нас прыціснулі да Ясельды. З сямі хлопцаў толькі адзін умеў плаваць… Нырнем з галавой і пайшлі па дне. Ідзеш, паветра не хапае, адштурхнешся — ухопіш паветра і назад. А яшчэ кулямёт і дыскі з 700 патронамі да яго цягнулі. Груз які! І вось з гэтым баявым запасам і «паплылі па дне». Думаў, што не дайду. Нейкім цудам дайшлі. Відаць, наканавана было ўсім даплысці і да 90 дажыць…\nУ жніўні 44-га, калі ўжо вызвалілі Брэст, партызанскі атрад быў расфарміраваны, і самых малодшых, у тым ліку і сямнаццацігадовага Мішу, адпусцілі дадому. Але ваенныя жахі на гэтым не скончыліся: у канцы снежня яго мабілізавалі ў Чырвоную Армію, у інжынерныя войскі. Са словамі «сапёры памыляюцца толькі адзін раз» адправілі ваяваць у Прусію. Канец вайны сустрэў у Эльбінгу (другім па велічыні горадзе ва Усходняй Прусіі, на мяжы з Польшчай). Але не 9 мая! «Сапёрныя баі» працягваліся яшчэ некалькі месяцаў.\n— Ой, колькі хлопцаў загінула ўжо пасля вайны на размініраванні ў Калінінградскай і іншых абласцях. — Смуткуе дзядзька Міша.— А колькі мастоў мы наладзілі і ў нас (вось мост на Бярэзіне ўзводзілі!), і ў Літве. Цяжкія бярвёны на сабе насілі …\nПасля вайны некалькі дзясяткаў гадоў прапрацаваў кавалём у родным калгасе. Выгадаваў двух сыноў, якія жывуць цяпер за тысячы кіламетраў ад бацькі: адзін у Санкт-Пецярбургу, а другі — на Кіпры. Пахаваў жонку. Пасля яе смерці зрабіў для сябе дубовую труну. Так і стаіць гэты «апошні яго дом» у кладоўцы, прыкрыты пакрывалам…\nДзядзька Міша ўжо практычна нічога не бачыць. Збіраўся ехаць на аперацыю, але захварэў і нікуды не паехаў. Але верыць, што ў маі яны, тры ветэраны, яшчэ сустрэнуць на шарашоўскай плошчы чарговы дзень Перамогі.\nПредыдущая запись«Раённыя будні» читают в каждом втором доме Линово и Оранчиц\nСледующая записьКак живете, шерешевцы? Корреспондент обратился с вопросом к сельчанам