Catholic.by - Подых Бога\n06.02.2012 11:38 с. Нунэ Цітаян / Catholic.by\n«Якія словы мы часцей за ўсё з вамі чуем?» «Якія словы фарміруюць наша мысленне?» «Якія словы захоўваем у нашым сэрцы?» «У якія словы мы верым?» Паверыўшы словам, мы дазваляем ім урасці ў нас і прыносіць плён. «Якія плёны прыносяць у нас словы?» З дзецьмі мы стараліся падзяліць словы на тры катэгорыі Першая катэгорыя — гэта словы, якія нас інфармуюць, аб чымсьці папярэджваюць, чамусьці хочуць навучыць. Другая катэгорыя — словы, якія прыносяць нам радасць, адабрэнне, прыняцце. Трэцяя катэгорыя — гэта словы, якія нас раняць, прыніжаюць, прычыняюць боль.\nПад кожнай катэгорыяй дзеці выпісвалі словы, якія часцей за ўсё чулі. Цікавыя высновы зрабіла я для сябе: па якаснаму зместу самымі ўбогімі былі словы, якія нам прыносяць радасць: «Коцік, зая, мішутка, сонейка, рыбка, ты прыгожа апранута, ты прыгожы» і да т.п. Можна назваць гэтыя словы банальнымі, яны не ўтрымліваюць у сабе глыбока экзістэнцыйнага паслання. Самымі якасна цяжкімі па зместу былі словы, якія нас прыніжаюць: «Дэбіл, ты памылка, ідыёт, пачвара, тупая, ты самае горшае, што ёсць у свеце, смярдзючка, мы не хочам з табой жыць, выбірайся, заткніся, я ненавіджу цябе», мацерныя словы і да т.п. Будучы дзецьмі, мы паверылі ў многія падобныя словы, якімі нас паранілі нашы блізкія, і яны, быццам крывое люстэрка, сказілі нас. Мы паверылі ў іх, і яны ўраслі ў нас. З часам мы сталі несці ў сабе іх значэнне… Дзеці казалі, а ўва мне расло вялізнае жаданне, каб яны пачулі словы, якія ім кажа Нябесны Айцец. У канцы дня кожнае дзіця атрымала словы са Святога Пісання. Яны чыталі гэтыя пасланні і пыталіся, ці можна забраць іх з сабой. Потым мы пісалі адно аднаму шчырыя кампліменты. Лера занесла іх дадому і прымацавала магнітам на лядоўню. Яна сказала маме, каб, калі мама раззлуецца на дачку, няхай паглядзіць на лядоўню і ўспомніць, якая Лера ёсць на самой справе. Проста і цудоўна, так могуць толькі дзеці…\nАле такая кніга пра тое, якія мы, які наш Нябесны Айцец і як мы любімы, ёсць практычна ў кожным доме. У ёй — гісторыя ўсяго чалавецтва з часоў цемры — хаосу да часу, калі не будзе часу і будзе вечнасць — новае неба і новая зямля. Біблія — кніга пра Бога і пра нас, пра любоў, пакуту і збаўленне. Уся наша гісторыя — ад стварэння да хвалы, ад рабства да свабоды — утрымліваецца ў гэтай боскай кнізе. Яна — як сямейны альбом, у якім кожны можа знайсці сваю гісторыю. У ёй словы мудрасці — і ў іх жыццё.\nДля мяне Біблія — гэта вялікая, разгорнутая інструкцыя да ўсяго Сусвету і да кожнага чалавека ў прыватнасці. Без яе я не разумею, што значыць быць па-сапраўднаму чалавекам. Яна — мая форма, мой напрамак, мая мапа, кніга майго жыцця, у якой я магу знайсці адказы на ўсе пытанні, у ёй я адкрываю сваё прызначэнне і бачу праўдзівы вобраз стварэння. А самае галоўнае, Біблія — гэта слова Жывога Бога. Па-армянску Біблія — Аствадзашунч, слова перакладаецца як подых Бога. Так, Святое Пісанне — гэта подых нашага Нябеснага Айца. Спыніцеся на імгненне і задумайцеся над значэннем паняцця «подых Бога»… І тады вы сапраўды зразумееце словы Езуса: «не хлебам адзіным будзе жывы чалавек, але ўсялякім словам Божым» (Лк 4, 4). Чытаючы Біблію, усвядомце, што гэта — подых нашага Нябеснага Айца. Бачачы Святое Пісанне, памятайце: у ім — подых нашага Бога. Калі мы з вамі ў гэта верым, ці можам мы прайсці абыякава каля Бібліі?\nА цяпер пытанне: дзе «подых Бога» знаходзіцца ў нашым доме? На ганарова-ізалявана-запыленым месцы? Напэўна, Біблію не адкрывалі з часоў набыцця. У нас ёсць заўсёды сто адно апраўданне, чаму мы не чытаем Біблію. Першае класічнае «апраўданне» — мы яе не разумеем. Прыклад з жыцця. Купіў Біблію, адкрыў першую, якая трапілася, старонку, і… расчараванне: нічога не разумею, нейкі «Аса нарадзіў Язафата», а «Язафат нарадзіў Іярама», а Іярам, у сваю чаргу, нарадзіў Озію, і што з гэтага, як гэта звязана з маім жыццём сёння, якое гэта мае значэнне для мяне зараз? Зададзім сабе цалкам справядлівае і апраўданае пытанне: «Што я раблю для таго, каб Біблія стала для мяне больш зразумелай і блізкай, а не магічнай кнігай?» Ці ўсё іншае так даступна і зразумела для нас? І адкуль у нас з’явілася такое меркаванне, што ўсё, што звязана з Нябачным і Вечным Богам, Стварыцелем Сусвету, павінна быць відавочна, зразумела і даступна? Езус Хрыстус дае нам сваё Цела ў пасілак цалкам даступна, але ці разумеем мы гэтую таямніцу да канца? Канешне ж, не. Толькі ўдзельнічаючы ў ёй, мы становімся датычнымі яе. Таямніца ў нас, а мы — у ёй.\nМне кажуць: маўляў, казаў Бог прароку Ісаі, што «любоўю вечнаю палюбіў Я цябе», але якія гэта мае адносіны да мяне сёння, чалавека, які жыве ў ХХІ стагоддзі? Дарагія чытачы, яно мае і прамыя адносіны да кожнага з нас, таму што праз хрост мы сталі дзецьмі Запавету, мы яго дзеці, мы ўвайшлі ў саюз, у Запавет з Панам Богам. Ці ўсведамляем мы гэты факт? Мы з вамі заключылі Запавет з Богам Айцом у Духу Святым, праз кроў Езуса Хрыста. Гучыць велічна, таямніча, крыху страшнавата і незразумела. Нам трэба браць прыклад з нашых братоў іўдзеяў і мусульман, яны цудоўна разумеюць, што значыць быць у Запавеце з Панам Богам. Пра Запавет немагчыма быць толькі інфармаваным, у ім трэба ўдзельнічаць, быць датычным, выконваць умовы Запавету — жыць Словам Божым. Ведаць голас свайго Нябеснага Айца, а словы Яго прасякнуты жыццём, яны — заклік да свабоды і напаўняюць нас мужнасцю і надзеяй, яны раскрываюць усю праўду пра нас. «Слова Божае жывое і дзейснае, вастрэйшае за ўсялякі меч двусечны. Яно пранікае ажно да падзелу душы і духа, суставаў і шпіку і здольнае судзіць думкі і намеры сэрца» (Гбр 4, 12). Словам з нябачнага ўтварылася бачнае, і Словам Божым мы можам спазнаць нябачнае і ўвайсці ў патаемнае. Але каб Слова Божае прынесла нам карысць, яно павінна быць у літаральным сэнсе «растворана вераю тых, хто чуў» (пар. Гбр 4, 2).\nДарагія чытачы, не бойцеся Святога Пісання, адкрывайце подых Бога, прыслухоўвайцеся да голасу Айца. «Падобна як дождж і снег падае з неба і туды не вяртаецца, але поіць зямлю і робіць яе ўрадлівай, і яна родзіць, і прыносіць плён сейбіту і хлеб для таго, хто есць, так і слова Маё, якое выходзіць з вуснаў Маіх, не вернецца да Мяне без плёну, пакуль не споўніць тое, што Я хацеў, і з поспехам не дасягне таго, дзеля чаго Я паслаў яго. Вы выйдзеце з радасцю, і вас будуць праводзіць з мірам; горы і ўзгоркі будуць спяваць перад вамі песню, і ўсе дрэвы ў полі пляскаць у далоні. Замест церня вырасце кіпарыс; замест крапівы ўзрасце мірт; і ўсё гэта будзе на хвалу Пана, у знак вечны, несакрушальны» (Іс 55, 10–13).


Магілёў: першая перамога прадпрымальнікаў\nhttp://spring96.org/be/news/27806 2009 2009-03-27T18:33:00+0200 2009-03-27T18:33:00+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/d6e5cdd7-10f9-46bc-824e-8413fb105236_w393_s.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСёньня раніцай на плошчы Леніна ў Магілёве ля будынку аблвыканкаму сабралася каля тысячы індывідуальных прадпрымальнікаў. Яны выказалі свой пратэст рашэннем аблвыканкама аб павелічэнні адзінага падатку амаль у два разы.\nАд красавіка гандляры будуць вымушаныя плаціць каля 1,1 мільёну рублёў падатку штомесяц. Прадпрымальнікі Магілёва палічылі, што памер падатку эканамічна неабгрунтаваны і завышаны.\nНа мітынгу былі сабраныя подпісы і разам з заявай перададзеныя ў аблвыканкам.\nЯк паведаміў магілёўскі актывіст. старшыня гарадской арганізацыі прафсаюзу РЭП Андрэй Двігун, у аблвыканкам прапусцілі некалькі прадпрымальнікаў, міліцыя паводзіла сябе пры гэтым карэктна.\nУрэшце, Магілёўскі аблвыканкам прыпыніў дзеяньне пастановы абласнога Савета дэпутатаў пра павышэньне адзінага падатку і падатку на даданую вартасьць. У абласной адміністрацыі прадпрымальнікаў запэўнілі, што наступным разам падвышэньне падатку будуць узгадняць зь імі.\nАднак пакуль невядома, на які час прыпыненае дзеяньне вышэйзгаданай пастановы\n27.03.2009 Тэгі: акцыі, правы працоўных


Абмеркаваньне Вікіпэдыі:Кансэнсус — Вікіпэдыя\nПерапынак у спрэчцы[рэдагаваць крыніцу]\nЯк слушна заўважылі, першы пункт Вікіпэдыя:Разьвязаньне канфліктаў рэкамэндуе рабіць перапынак у канфліктах. У зьвязку з гэтым прапаную дадаць заўвагу пасьля сказу У апошнім выпадку «маўчаньне» (адсутнасьць рэакцыі) зьяўляецца знакам згоды з занесеным рэдагаваньнем, пры ўмове, што пра яе даведалася дастатковая колькасьць удзельнікаў. Тэкст прапанаванай заўвагі: Пры гэтым адсутнасьць імгненнай рэакцыі на пэўнае рэдагаваньне ня сьведчыць пра дасягненьне кансэнсусу. Магчыма, апанэнт проста надумаў зрабіць перапынак у спрэчцы згодна з Вікіпэдыя:Разьвязаньне канфліктаў. Аднак такі перапынак ня можа працягвацца больш за тыдзень. --Kazimier Lachnovič (гутаркі) 00:40, 26 кастрычніка 2018 (MSK)\nТыдзень — гэта ўжо занадта. Пры гэтым, сапраўды, гэты момант трэба апісаць больш падрабязна. Як я бачу: калі ўдзельнік актыўна ўдзельнічае ў іншых абмеркаваньнях, рэдагуе артыкулы, шаблёны, катэгорыі, то дастаткова пачакаць адзін дзень. Калі ўдзельнік неактыўны ці напісаў на старонцы абмеркаваньняў, што ён адкажа трохі пазьней, то дастаткова пачакаць тры дні. У адваротным выпадку, вырашэньне пытаньня будзе толькі мэтанакіравана зацягвацца. Таксама мы можам атрымаць і такое: удзельнік будзе проста ігнараваць абмеркаваньне, але адказваць толькі ў самым канцы тыдня. У выніку атрымаецца, што абмеркаваньні будуць працягвацца месяцамі і нават гадамі. Апошняе будзе залежыць толькі ад упартасьці таго, хто скарыстаецца такой магчымасьцю. І фармальна ён ня будзе нічога парушаць. Таксама нагадаю, Вікіпэдыя — гэта не афіцыйная структура, супрацоўнікі якой маюць права адказваць тыдзень. Навошта нам гэтая бюракратыя яшчэ і ў Вікіпэдыі? Тутака ўсё адбываецца нашмат хутчэй і адкрыта. --Ліцьвін (гутаркі) 15:37, 26 кастрычніка 2018 (MSK)\nСп. Ліцьвін, я з Вамі не зусім згодзен. Тыдзень можа і занадта, але дзень — толькі менавіта ў выпадку, калі ўдзельнік праяўляе іншую актыўнасьць у гэты самы дзень. Патлумачу на маім прыкладзе: бывае я маю магчымасьць рэдагаваць штодзень, а бывае — адсутнічаю ў Вікіпэдыі некалькі дзён. Але вядома, расьцягваць на месяцы ня ў якім разе ня варта.--Lesnas ättling (гутаркі) 18:52, 26 кастрычніка 2018 (MSK)\nДык я і казаў, што менавіта ў гэты дзень. Удзельнік напісаў, яму адказалі, але ён праігнараваў. Пры гэтым ён пасьля гэтага актыўна ўдзельнічае ў іншых абмеркаваньнях, рэдагуе артыкулы, шаблёны, катэгорыі. Калі ўдзельнік ведае, што ў яго не атрымаецца адказаць, то пра гэтае можна напісаць на старонцы абмеркаваньняў і папрасіць удзельнікаў пачакаць, ніхто не забараняе гэтае рабіць і гэтае ня цяжка зрабіць і ня цяжка пачакаць. Пры гэтым мы выключаем сабатаж. А калі ўдзельніку няма чаго сказаць ці ён не жадае дэманстратыўна пагаджацца, то ў гэтым выпадку і чакаць няма чаго. Заўважце, я ня супраць дыскусіі, я толькі хачу каб любы ўдзельнік заўсёды ведаў, што дыскусіі павінны быць канструктыўнымі. --Ліцьвін (гутаркі) 19:11, 26 кастрычніка 2018 (MSK)\nТут я згодзен.--Lesnas ättling (гутаркі) 19:38, 26 кастрычніка 2018 (MSK)\nУ такім разе прапаную наступную фармулёўку: Пры гэтым адсутнасьць імгненнай рэакцыі на пэўнае рэдагаваньне ня сьведчыць пра дасягненьне кансэнсусу. Магчыма, апанэнт проста надумаў зрабіць перапынак у спрэчцы згодна з Вікіпэдыя:Разьвязаньне канфліктаў. Аднак такі перапынак ня можа працягвацца больш за дзень (калі ўдзельнік актыўна рэдагуе артыкулы, шаблёны або катэгорыі блізкай тэматыкі) або тры дні (калі ўдзельнік не выяўляе актыўнасьці або напісаў у адпаведным абмеркаваньні, што адкажа трохі пазьней). --Kazimier Lachnovič (гутаркі) 21:47, 27 кастрычніка 2018 (MSK)\nДзень — усё ж аб’ектыўна мала. Калі ёсьць жаданьне паменшыць тэрміны, я бы замяніў на тры і сем дзён адпаведна. Рэдагаваньне іншых артыкулаў — добры спосаб зрабіць перапынак у спрэчцы і панізіць у ёй градус. А мінімальны час у тры дні дае магчымасьць іншым удзельнікам, якія на так часта заходзяць у Вікіпэдыю, зьвярнуць увагу на праблему. Тое ж правіла Вікіпэдыя:Этыкет зазначае: «Нічога страшнага, калі артыкул пэўны час будзе ў няскончаным выглядзе безь яго [без рэдагаваньня]». --Red_Winged_Duck 21:56, 27 кастрычніка 2018 (MSK)\nПадтрымліваю. Вікіпэдыя не павінна ператварацца ў пляцоўку, дзе можна займацца сабатажам. У любым выпадку, ніхто не забараняе напісаць, што, «калі ласка, пачакайце, я трохі пазьней напішу» (на гэтае менш хвіліны патрэбна). Таксама ніхто не забараняе зноў узьняць пытаньне, калі выяўленыя новыя зьвесткі. --Ліцьвін (гутаркі) 22:18, 27 кастрычніка 2018 (MSK)\nУсё ж трэба прысьці да нейкай згодны наконт тэрмінаў: можа, дзень пры актыўнасьці, тры дні пры адсутнасьці актыўнасьці і сем дзён, калі ўдзельнік папросіць пачакаць? На выпадак сабатажу заўсёды ёсьць Вікіпэдыя:Не даводзьце да абсурду#Не выпрабоўвайце на трываласьць. --Kazimier Lachnovič (гутаркі) 22:33, 27 кастрычніка 2018 (MSK)\nВікіпэдыя — гэта Міністэрства інфармацыі? Навошта гэтая бюракратыя? А можа ў асобных выпадках будзем месяц чакаць? Хто хоча штосьці камусьці пра штосьці сказаць, ён абавязкова гэтае скажа, адразу ці трохі пазьней. А калі камусьці мала тры дні, то яму будзе мала і нядзелі. --Ліцьвін (гутаркі) 23:01, 27 кастрычніка 2018 (MSK)\nЧасам пасьпешлівасьць можа стаць прычынай канфліктаў, бо многім разважным людзям патрабуецца час, каб спакойна асэнсаваць пэўныя рэчы і згадзіцца з слушнымі аргумэнтамі апанэнта. Што да тэрміна, то напрыклад, у расейскім разьдзеле пры запыце на перайменаваньне чакаюць на нейкую рэакцыю як раз тыдзень. На маю думку, калі ўдзельнік просіць пачакаць у абмеркаваньні, то можна як вынятак адзін раз пачакаць той тыдзень, але калі гэта будзе паўтарацца, то тут ужо дзейнічае ВП:НДА. --Kazimier Lachnovič (гутаркі) 23:42, 27 кастрычніка 2018 (MSK)\nКалі ўдзельнік просіць пачакаць менавіта тыдзень і гэты ўдзельнік галоўны апанэнт у абмеркаваньні, то вядома можна пачакаць і тыдзень. Я ж кажу, што ніхто не забараняе напісаць, што трэба пачакаць. Тэрміны дзень/тры дні выключае верагоднасьць сабатажу ад удзельнікаў, якім і сказаць няма чаго і казаць нічога ня хочуць, але ў сувязі з тым, што калі «правілы дазваляюць, то хай чакаюць». Заўважце, я вышэй пісаў, што калі ўдзельнік напіша, што пазьней адкажа і прапаў, то чакаем тры дні. Але калі ўдзельнік зьявіўся, то яму нічога не перашкаджае адказаць ці папрасіць, каб яшчэ пачакалі. А вось калі ўдзельнік пачынае гэтым злоўжываць, то пачынае дзейнічаць правіла Вікіпэдыя:Не даводзьце да абсурду#Не выпрабоўвайце на трываласьць. «Жорсткія» тэрміны выключаюць фармалізм і злоўжываньні, прымушаюць удзельнікаў быць канструктыўнымі ў абмеркаваньнях. --Ліцьвін (гутаркі) 23:59, 27 кастрычніка 2018 (MSK)\nТады можа проста пакінуць або тры дні (калі ўдзельнік не выяўляе актыўнасьці)? Адпаведна, калі ўдзельнік усё ж сам папросіць пачакаць пэўны час, то тут ўжо дзейнічае ВП:КСУ і здаровы сэнс. --Kazimier Lachnovič (гутаркі) 00:35, 28 кастрычніка 2018 (MSK)\nВось сытуацыя: удзельнік напісаў адказ, яму адказалі і прывялі аргумэнты зь якімі проста немагчыма спрачацца. Пры гэтым удзельнік праігнараваў гэтае паведамленьне і працягвае далей рэдагаваць артыкулы, шаблёны, катэгорыі... Вы прапануеце канструктыўнаму ўдзельніку чагосьці чакаць тры дні. Дык у нас у прыярытэце канструктыўныя дыскусіі ці неканструктыўныя паводзіны? Але час ідзе... Тры дні прайшло, але ў Вікіпэдыі ўзьнікае не адно абмеркаваньне ў месяц, і добрасумленны ўдзельнік ужо проста забыўся пра тое абмеркаваньне. Заўважце, ён павінен лічыць, а сапраўды прайшло тры дні ці яшчэ не хапае адной гадзіны. Прабачце, але гэта ўжо зьнявага да таго, хто сапраўды сумленна адказваў, пісаў аргумэнтаванае паведамленьне, але ў выніку павінен чагосьці чакаць. Атрымліваецца, калі нейкі ўдзельнік дэманстратыўна ігнаруе абмеркаваньне (праяўляе актыўнасьць у іншых пытаньнях), то прыярытэт застаецца за апошнім. Чаму? Яшчэ раз. Пытаньне ня ў часе, а ў жаданьні хоць нейкім чынам паўплываць на ўдзельнікаў, каб дыскусія была максымальна канструктыўная і ніхто ня мог «адказаць»: «я разумею, што я быў ня праў, але я тады прымушу цябе чакаць». --Ліцьвін (гутаркі) 02:14, 28 кастрычніка 2018 (MSK)\nШчыра кажучы, ня бачу нічога страшнага ў тым, каб пачакаць нават большы час (тады ня трэба лічыць гадзіны), калі гэта дазволіць апанэнту асэнсаваць мае аргумэнты і такім чынам пазьбергуць канфлікту. Таксама не магу ўявіць сытуацыі, каб я за тры дні (ці нават тыдзень) забыўся пра дыскусію, дзе б мае грунтоўныя аргумэнты прымусілі ўдзельніка паводзіць сябе такім дзіўным чынам. Увогуле, у кожнага чалавека свой тэмп жыцьця і на маю думку, прымушэньне павольных людзей быць пасьпешлівымі ня будзе спрыяць разьвіцьцю нашага разьдзелу Вікіпэдыі. Карацей, з улікам таго, што дакладныя адцінкі часу ў іншых разьдзелах, здаецца, не прапісваюцца і пытаньне гэтае выглядае чыста тэхнічным, то асабіста я магу прапанаваць два варыянты: 1) проста прапісваем, што Пры гэтым у час спрэчак адсутнасьць імгненнай рэакцыі на пэўнае рэдагаваньне ня сьведчыць пра дасягненьне кансэнсусу, бо згодна з Вікіпэдыя:Разьвязаньне канфліктаў рэкамэндуецца рабіць перапынкі, а адзін з асноўных прынцыпаў Вікіпэдыя:Этыкет раіць не сьпяшацца, калі вас раззлавалі, і пабавіць час па-за Вікіпэдыяй замест эмацыйных абмеркаваньняў і рэдагаваньняў; 2) ствараю галасаваньне з двума варыянтамі заўваг, якія падтрымалі вы і Red Winged Duck адпаведна (або іншымі кампраміснымі варыянтамі, калі іх прапануюць) і шляхам галасаваньня супольнасьці вызначаем, ці трэба дадаваць гэтыя заўвагі і ў якім выглядзе. --Kazimier Lachnovič (гутаркі) 11:43, 28 кастрычніка 2018 (MSK)\nЯ не кажу пра тое, што хтосьці штосьці забывае, а хтосьці штосьці не забывае. Я прывёў толькі прыклад, які магчымы. «Жорсткія» часовыя рамкі прымушаюць усіх удзельнікаў быць ветлівымі і канструктыўнымі. Пры гэтым гэтыя часовыя рамкі можна лёгка павялічыць і ніхто гэтага не забараняе, а правіла нават гэтае дазваляе. --Ліцьвін (гутаркі) 11:57, 28 кастрычніка 2018 (MSK)\nДык варта ствараць галасаваньне ці магчыма, можаце прапанаваць нейкі новы варыянт заўвагі, зь якім тэарэтычна мог б пагадзіцца апанэнт? --Kazimier Lachnovič (гутаркі) 12:17, 28 кастрычніка 2018 (MSK)\nУ нас прымаецца рашэньне згодна з меркаваньнем большасьці і здаровага сэнсу ці я штосьці ня ведаю? Калі апанэнт лічыць неабходным аргумэнтаваць тое, што абмерваньне згодна з гэтай фармуліроўкай, з улікам ветлівасьці і канструктыўнасьці ўдзельніка, фактычна можа працягвацца бясконца, але гэтага мала, то, калі ласка, я з задавальненьнем выслухаю яго аргумэнты супраць гэтага. --Ліцьвін (гутаркі) 12:30, 28 кастрычніка 2018 (MSK)\nАсабіста я ня супраць таго варыянту заўвагі, зь якім вы пагадзіліся вышэй. Адзінае, мне б не хацелася прымаць гэты варыянт зь перавагай у адзін (мой) голас. Думаў дапрацаваць гэтае правіла ў спрошчаным рэжыме, але раз няма поўнай згоды, то выглядае лепш, калі я дадаткова праінфармую супольнасьць на форуме згодна з Вікіпэдыя:Кансэнсус . --Kazimier Lachnovič (гутаркі) 22:18, 29 кастрычніка 2018 (MSK)\nДык і сп. Lesnas ättling пагадзіўся з гэтым. Але можаце і праінфармаваць супольнасьць дадаткова і на форуме. --Ліцьвін (гутаркі) 22:27, 29 кастрычніка 2018 (MSK)\nАльгарытм пошуку кансэнсусу[рэдагаваць крыніцу]\nПераклаў выяву з альгарытмам пошуку кансэнсусу. Калі ніхто ня будзе супраць, пляную дадаць яе ў сэкцыю «Кансэнсус можа зьмяняцца» паводле іншых моўных разьдзелаў. --Kazimier Lachnovič (гутаркі) 00:44, 28 кастрычніка 2018 (MSK)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Абмеркаваньне_Вікіпэдыі:Кансэнсус&oldid=2019079»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 29 кастрычніка 2018 году ў 22:27.


↑ João Vicente The Construction of the two palaces: Alexius’ in Blachernae and of Digenis’ in Euphrates. Сайт Academia.edu (7 жніўня 2010). Архівавана з першакрыніцы 17 кастрычніка 2012. Праверана 21 жніўня 2012.\n↑ Genoese in Constantinople. Online Encyclopaedia on the Greeks in Constantinople (7 жніўня 2020). Архівавана з першакрыніцы 17 кастрычніка 2012. Праверана 21 жніўня 2012.\n↑ Andrew Holt Massacre of Latins in Constantinople, 1182. Сайт Crusades-Encyclopedia (7 жніўня 2005). Архівавана з першакрыніцы 29 верасня 2007. Праверана 21 жніўня 2012.


У Віцебску будзе ўсталяваны знак у гонар Грунвальдскай бітвы | Народные новости Витебска\nУ Віцебску будзе ўсталяваны знак у гонар Грунвальдскай бітвы\nЯна Ільіна • 17/1/07 21:48 • Культура\nНа плошчы Тысячагоддзя ў Віцебску, побач з Дабравешчанскай царквой, збіраюцца ўсталяваць памятны знак у гонар Грунвальдскай бітвы. Гісторыкі лічаць, што якраз ад гэтага святога храма, пабудаванага ў ХІІ стагоддзі, – віцебскія ваяры адыходзілі на найбуйнейшую бітву Сярэднявечча, якая вырашыла лёс не аднаго еўрапейскага народа.\nПа словах галоўнага архітэктара Віцебска Барыса Лядэнкі, месца пад помнік ужо вызначана. Але калі яго збіраюцца ўсталяваць, пакуль невядома. Тым не менш, гэта будзе першы помнік падобнага кшталту ў нашым старажытным горадзе. Дагэтуль у Віцебску ў асноўным ушаноўвалі памяць розных савецкіх і рэвалюцыйных дзеячоў, выбітных мастакоў, ахвяр Вялікай Айчыннай, загінуўшых у мірны час міліцыянераў, воінаў-афганцаў і г.д.\nБітва пад Грунвальдам, або пад Дуброўнаю, як называюць яе беларускія летапісцы, адбылася 15 ліпеня 1410 года. У ёй сыйшліся войска Тэўтонскага Ордэна і злучаныя сілы Вялікага княства Літоўскага на чале з Вітаўтам Вялікім і Каралеўства Польскага пад кіраўніцтвам Ягайлы. У пабаявішчы ўдзельнічалі 40 харугваў ВКЛ – Віцебская, Полацкая, Аршанская, Віленская, Гарадзенская, Медніцкая, Смаленская, Новагародская, Пінская, Берасцейская, Дарагічынская, Ваўкавыская, Старадубская, Мельніцкая і іншыя. У лютай сечы, якая скончылася бліскучай перамогай над нямецкімі рыцарамі, палегла не менш як палова мужных ваяроў князя Вітаўта. Але пасля Грунвальда разгромлены Ордэн так і не змог узнавіць сваіх ранейшых сілаў, і амаль 200-гадовая агрэсія тэўтонаў на ўсход была спынена.\nМеткі: Барыс Лядэнка, Валерый Магучы, Вітаўт Вялікі, віцебскія харугвы, ВКЛ, Грунвальдская бітва, Тэўтонскі Ордэн, Ягайла


Саннікаў прызнаў, што клікаў людзей на плошчу 19 снежня (абнаўляецца) - Telegraf.by\nСаннікаў прызнаў, што клікаў людзей на плошчу 19 снежня (абнаўляецца)\nУ сераду, 27 красавіка, у судзе Партызанскага раёну Мbнску пачаўся чарговы працэс па "справе 19 снежня". На гэты раз на лаве падсудных разам з чатырма ўдзельнікамі акцыі пратэсту (Ілkя Васілевіч, Алег Гнедчык, Фёдар Мірзаянаў і Уладзімір Яроменка) аказаўся таксама і былы кандыдат у прэзідэнты Беларусі Андрэй Саннікаў. Яго абвінавачваюць па ч. 1 арт. 293 Крымінальнага кодэксу Беларусі ("Арганізацыя масавых беспарадкаў").\nПасля таго, як пракурор Антон Загародскі зачытаў афіцыйнае абвінавачанне, Андрэй Саннікаў, Ілля Васілевіч і Фёдар Мірзаянаў заявілі, што не прызнаюць сваю віну ў інкрымінаваным ім злачынстве. Алег Гнедчык прызнаў сябе вінаватым толькі часткова, пацвердзіўшы, што ён удзельнічаў у акцыі пратэсту, але да падпалаў і ўзброенага супраціву адносінаў ён не мае. Уладзімір Яроменка прызнаў сваю віну цалкам, перадае БелТА.\nАдвакатка Андрэя Саннікава заявіла хадайніцтва аб змене меры стрымання супраць яго падабароннага, але суддзя Наталля Чацвяртакова хадайніцтва не задаволіла, перадае БелаПАН.\nДзяржаўны абвінаваўца лічыць Андрэя Саннікава вінаватым у тым, што 19 снежня ў Мінску ён стаў адным з арганізатараў масавых беспарадкаў, якія суправаджаліся «гвалтам над асобай і супрацівам прадстаўнікам уладаў». Андрэя Саннікава таксама абвінавачваюць у неаднаразовых закліках праз інтэрнэт і тэлебачанне прыйсці 19 снежня на Кастрычніцкую плошчу Мінску, каб прыняць удзел у несанкцыянаванай акцыі пратэсту. У ходзе самой акцыі, па словах пракурора, Андрэй Саннікаў паведаміў прысутным «заведама ілжывыя звесткі пра нелегітымнасць дзейнага прэзідэнта Беларусі», а таксама заклікаў людзей захапіць Дом урада.\nДзяржабвінаваўца таксама звярнуў увагу суду на тое, што з-за акцыі пратэсту была парушаная праца грамадскага транспарту на праспекце Незалежнасці, а таксама некаторых арганізацый, у прыватнасці, рэстарана «Макдональдс», які атрымаў матэрыяльныя страты ў выглядзе ўпушчанай выгады на суму 8 400 000 рублёў (каля 2,7 тыс. даляраў).\nПа словах пракурора, астатнія абвінавачаныя прынялі актыўны ўдзел у масавых беспарадках: «ажыццяўлялі дзеянні, накіраваныя на пранікненне ў Дом урада», наносілі ўдары па драўляных агароджах на ўваходзе ў будынак. Пры гэтым удзельнікі акцыі пратэсту, па словах пракурора, былі ўзброеныя запальнай сумессю, сякерамі, ледарубамі, рыдлёўкамі, завостранымі палкамі, у выніку чаго шматлікія траўмы атрымалі супрацоўнікі міліцыі.\nЯроменка: я павёўся на заклік правакатараў\nАкрамя таго, Уладзімір Яроменка заявіў, што на Кастрычніцкай плошчы 19 снежня былі правакацыі. «Хтосьці з прыступак Дому ўраду крычаў: «Гэй, беларусы, ідзіце сюды». Я пабег на гэты заклік», — распавёў падсудны.\nФёдар Мірзаянаў пацікавіўся ва Уладзіміра Яроменкі, ці рэкамендавалі яму супрацоўнікі КДБ прызнацца ў зробленым. Той адказаў, што за прызнанне супрацоўнікі КДБ абяцалі адпусціць яго дадому, перадае «Наша Ніва».\nУ той жа час Уладзімір Яроменка адмаўляе заявы пракурора з нагоды таго, што ўдзельнікаў акцыі пратэсту заклікалі да гвалту, падпалаў і ўзброенага супраціву праваахоўнікам. Яго словы пацвердзіў і іншы абвінавачваны Ілля Васілевіч. «Акцыя 19 снежня насіла мірны характар, настрой у людзей быў мірным, я не бачыў ніякай агрэсія да інцыдэнту каля Дому ўраду», — заявіў Ілля Васілевіч.\nНа допыце падсудны заявіў, што пра акцыю пратэсту на Кастрычніцкай плошчы даведаўся з СМІ і прыйшоў туды з цікавасці. Гвалтоўныя дзеянні супрацоўнікаў спецназа ў дачыненні да ўдзельнікаў мітынгу Ілля Васілевіч лічыць неабгрунтаванымі. «Калі пачалі біць шкло, міліцыянты толькі здымалі гэта на камеры, хоць маглі спыніць правакацыю», — заявіў падсудны.\nВасілевіч: на допыце на мяне аказвалі ціск\nУ той жа час у сваіх папярэдніх паказаннях Ілля Васілевіч цалкам прызнаваў сваю віну ў інкрымінаваным яму злачынстве. Аднак у судзе малады чалавек адмовіўся ад гэтых паказанняў, заявіўшы, што падчас допыту на яго аказвалі ціск, а сам допыт праводзіўся 6 студзеня без адваката і без складання пратаколу.\nЗа працэсам у залі суда назіраюць акрамя родных абвінавачаных, прадстаўнікоў СМІ таксама прадстаўнікі дыпламатычных місій Германіі, Расіі, ЗША, Швецыі і іншых краін, а таксама назіральнікі ад БДІПЧ АБСЕ, запрошаныя беларускім бокам.\nЛукашенко: на пожарах в разы больше гибнет, чем от коронавируса\nПредставитель ВОЗ призвал власти Беларуси ввести жесткие меры, вплоть до карантина. В Минздраве считают — пока не время


Костюковчанин Виктор Менделев стал лауреатом второй премии II Минского международного Рождественского конкурса вокалистов (+ фото) | Голас Касцюкоўшчыны\nКостюковчанин Виктор Менделев стал лауреатом второй премии II Минского международного Рождественского конкурса вокалистов (+ фото)\nУ снежні ў Нацыянальным акадэмічным Вялікім тэатры оперы і балета Беларусі адбыўся ІІ Мінскі міжнародны Калядны конкурс вакалістаў. Ён сабраў 168 спевакоў з 18 краін (заявак увогуле было на сотню болей). У гэтым нялёгкім спаборніцтве ў тры туры, дзе два апошнія праходзілі ў зале тэатра, трэці патрабаваў выканання суцэльнай сцэны з оперы, наш зямляк Віктар Мендзелеў стаў лаўрэатам 2- прэміі. Яму уручана асаблівая узнагарода — запрашэннем выступіць у Манрэалі (Канада). Дададзім, што ў фінал Мінскага Каляднага конкурсу патрапілі толькі 10 выканаўцаў. Гран-пры цалкам справядліва атрымала Надзея Паўлава з Расіі, першую прэмію — Міхаіл Малафій з Украіны (яны сталі ўладальнікамі прызоў глядацкіх сімпатый), трэцюю прюмію атрымала яшчэ адна расіянка Алена Сціхіна.\nВіктар Мендзелеў нарадзіўся у кастрычніку 1988 года ў Касцюковічах. У 2009 годзе скончыў Магілёўскі дзяржаўны музычны каледж імя Рымскага-Корсакава па спецыяльнасці “Харавое дырыжыраванне”. У 2015 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную акадэмію музыкі як вакаліст. З 2012 года — у трупе Вялікага тэатра . Ён з’яўляецца лаўрэатам прэмій: ХІІ Традыцыйнага адкрытага конкурсу патрыятычнай песні і паэзіі “Радзіма мая дарагая” (2012), VIII Маскоўскага адкрытага конкурсу выканаўцаў рускага раманса “Рамансіяда-2013”, ІІ адкрытага конкурсу імя Манюшкі “Убельская ластаўка” (2014).\nВіншуем з узнагародай! Жадаем новых творчых поспехаў!\nНа здымку: В. Мендзелеў.\nПредыдущая статьяВ детском саду «Солнышко» в Костюковичах прошел конкурс «Я – исследователь» (+ фото, + видео)\nСледующая статьяКоманда Президента обыграла гродненчан в матче Республиканских соревнований среди любителей хоккея


Акрамя таго суд прыняў рашэнне аб канфіскацыі ўсёй маёмасці абвінавачанага (у тым ліку машыну Audi Q7 і капітальную пабудову ў Менскім раёне) і забароне займаць пэўныя пасады яшчэ пяць гадоў, піша TUT.BY. Прановіч павінен заплаціць штраф у памеры 300 базавых велічыняў (7650 рублёў) і яшчэ пакрыць дзяржаве суму незаконна набытай выгады на 90 тысячаў рублёў.\nУ суд прыйшло шмат родных Прановіч, пачуўшы прысуд, яны толькі ахнулі. Сам абвінавачваны выслухаў суддзю моўчкі, з нізка апушчанай галавой.\nНа пытанне журналістаў, ці будзе Прановіч абскардзіць прысуд, той кіўнуў.\nСуддзя Святлана Бандарэнка таксама вынесла прыватнае вызначэнне ў адрас Міністэрства спорту і турызму: пра выяўленыя недахопы і неабходнасць прымаць меры па недапушчэнні падобных выпадкаў у сістэме ведамства.\nРаней Сяргей Прановіч прызнаў віну часткова і ў апошнім слове прасіў не разлучаць яго з маленькім сынам.\n«Я ўсвядоміў сваю віну і каюся ў зробленым. (…) Упэўнены, што сваёй прысутнасцю я дапамагу не толькі сям’і, але буду карысным грамадству і, можа, дзяржаве ў цэлым», – сказаў тады Сяргей Прановіч.\n58-гадовага Сяргея Прановіч судзілі за атрыманне хабараў і махлярства. Расследаванне пачаў КДБ, а потым следчыя прыйшлі да высновы: шэсць гадоў мужчына займаўся паборамі – усяго 178 выпадкаў на агульную суму прыкладна 78 тысячаў рублёў.\nПракурор на працэсе тры гадзіны зачытвала, як грошы яму насілі кожны месяц: танцавальны клуб – дзеля арэнды памяшканняў пад мерапрыемствы, а яшчэ арганізатары выставаў жывёл і канцэртаў замежных выканаўцаў, прадстаўнікі найбуйнейшых выставачных кампаніяў Беларусі, нават манашкі – і просяць плошчы пад калядны фестываль.\n«500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў, 500 рублёў…» – і так больш 60 разоў пералічвала старшы пракурор аддзелу пракуратуры гораду Менску Алена Крупеніна грошы толькі ад аднаго з многіх хабарадавальнікаў.\nПаводле TUT.BY, падазраваныя ў дачы хабараў (парадку 20 чалавек) пазбеглі пакарання: за дапамогу і супрацоўніцтва са следствам.\nГод таму, калі выявілася справу, абураўся і Аляксандр Лукашэнка.\n«Дайшло да таго, што прыйшлі манашкі свечкі прадаць, ён да іх зачапіўся. Не веру, што міністр пра гэта не ведаў», – абураўся Лукашэнка.\nІ неўзабаве міністра спорту і турызму Аляксандра Шамко пазбавілі пасады.\nТэгі: злачынства, злоўжыванне, карупцыя, паборы, Палац спорту, Прановіч, хабар, хабарніцтва


Мастацтва - Таццяна Дубоўская\nТаццяна, вы скончылі Мінскае мастацкае вучылішча, аддзяленне жывапісу. Што ж захапіла вас у мазаіцы?\n— У нейкі момант я зразумела: не бачу перспектыў для развіцця ў жывапісе. Пачала сябе шукаць. Так склалася, што я стала працаваць у мазаічнай студыі. Чым больш я ўнікала ў работу, тым больш прыходзіла разуменне: гэта менавіта тое, чым хачу займацца. Пазнаёмілася з італьянскімі мастакамі па мазаіцы і пачала ў іх вучыцца — у Італіі і Расіі.\nВы вывучалі мазаіку ў Равене. Можаце вылучыць асноўныя адрозненні школ дзвюх краін?\n— Адрозненняў шмат. Радзіма мазаікі — Італія, таму можна зрабіць высновы, што ў Расіі шмат чаго перанялі з Італіі. Адзіны, хто стварыў усё самастойна, — гэта Ламаносаў, ад матэрыялу да самога аб’екта. Адметная рыса школы мазаікі ў Расіі — вобразнае бачанне, а для італьянцаў характэрны абстрактны падыход, падкрэсліванне ўласцівасцей матэрыялу. Што датычыцца тэхнік, то тут усё больш індывідуальна і залежыць ад майстра. Тэхнік шмат: рымскі і антычны наборы (як яго называюць у Італіі), візантыйскі, тэхніка мадэрну. У Расіі часцей сустракаецца візантыйскі і антычныя стылі, мадэрн бывае рэдка, бо не вельмі вывучаны. Майстры ў стылі мадэрн часцяком не маюць спецыяльных ведаў і працуюць інтуітыўна. Гэта звязана з тым, што ў Расіі амаль няма школ, якія навучаюць такой тэхніцы. Усё будуецца на класічных канонах. А ў Італіі інакш, ёсць шмат школ.\nМазаіка сёння не вельмі папулярны напрамак для творчасці. Што вы думаеце пра яе развіццё на постсавецкай прасторы, за мяжой?\n— На Захадзе мазаіка больш папулярная — яна дасканаліцца, рыхтуюцца новыя мастакі. Асабліва гэта тычыцца Італіі, Францыі, ЗША, Вялікабрытаніі і Японіі. На постсавецкай прасторы мазаіка грунтуецца каля акадэмічных школ. Асноўны напрамак для яе развіцця — рэлігійны. У Беларусі таксама ярка праяўлены менавіта гэты кірунак. Паказальны прыклад — майстэрня па мазаіцы ў Свята-Елісавецінскім манастыры. У Расіі даволі шмат вялікіх майстэрняў каля цэркваў. Свецкая мазаіка не на такім высокім узроўні. Для гэтага шмат прычын. І адна з іх у тым, што для стварэння мазаік патрэбныя значныя сродкі. Акрамя таго, заказчыкі аказваюць вельмі моцны ўплыў. І, на жаль, у іх не заўсёды ёсць разуменне таго, што такое мазаіка і якія ў яе магчымасці.\nЯк вы лічыце, якая будучыня мазаікі ў Беларусі?\n— У Італію прыязджаюць навучацца з Беларусі. Пакуль працэс ідзе вельмі марудна. Аднак па маіх назіраннях усё больш і больш людзей цікавіцца мазаікай, хоць не так шмат, як у Расіі. Але я спадзяюся, што хутка з’явяцца аўтары, якія не тое што адродзяць (гэта не зусім дакладная фармулёўка, бо мазаіка не з’яўляецца спрадвечным відам творчасці ў Беларусі), а хутчэй створаць новыя кірункі ў мазаічным мастацтве.\nУ Беларусі мазаіцы навучаюцца ў Акадэміі мастацтваў, але гэты працэс не такі актыўны, бо дастаткова дарагі ў тэхналагічным плане. Але я спадзяюся, што ўсё будзе змяняцца да лепшага. У 2015 годзе ў Беларусі прайшла выстава ў Гістарычным музеі «Рэтраспектыва 1965—2014» з Фонду Ісмаіла Ахметава па развіцці адукацыі і падтрымцы культуры. Я лічу гэта сур’ёзнай падзеяй, бо была прывезеная выстава мазаікі знакамітага калекцыянера. Там шмат узораў сучасных італьянскіх мастакоў, з якімі я мела магчымасць працаваць разам.\nНаколькі мне вядома, у Санкт-Пецярбургу мазаіку ведаюць не толькі прафесіяналы. Ці сустракаюцца майстар-класы для ўсіх ахвотных?\n— Так, апошнім часам даволі часта праводзяць майстар-класы па мазаіцы. Я таксама калі-нікалі іх праводжу. Удзельнікам вельмі падабаецца. Бывае нават так, што пасля такіх заняткаў людзі пачынаюць займацца ёй самастойна. Аднак ёсць і проста творчыя асобы, якія хочуць адкрыць для сябе нешта новае. Тут расказваюць пра гісторыю мазаікі, пра матэрыялы і асноўныя тэхнікі. Канешне, калі гэта не школа мазаікі, то нельга навучыцца многаму, але гэта цікавы досвед для ўдзельнікаў.\nРаскажыце, калі ласка, аб традыцыі мазаікі. Якія класічныя асновы захаваліся і сёння? Якія асаблівасці развіцця былі ў савецкай мазаіцы, што перайшлі ў сучасную?\n— Пасля распаду Савецкага Саюза ў мастакоў-манументалістаў перасталі з’яўляцца замовы, і мазаістам даводзілася пераходзіць у іншыя сферы — напрыклад, у насценны жывапіс. Бо раней замаўляла работы ў асноўным дзяржава. Мазаікамі ўпрыгожвалі дамы культуры, заводы, станцыі метро, розныя будынкі. Але такіх замоў больш не было, таму мазаіка стала больш камернай, можна нават сказаць — станковай. Пачала выглядаць як карціна, гэта значыць, яна змянілася ў сваёй падачы. З’явіліся новыя сюжэты. І сучасныя формы.\nМожна меркаваць аб тым, што трэба развіваць мазаіку як асобнае паўнавартаснае мастацтва, а не як від дэкаратыўна-прыкладной дзейнасці?\n— Здаецца, пасля з’яўлення мазаічных карцін ёсць неабходнасць у развіцці мазаікі як асобнага віду мастацтва, а не толькі сродку афармлення інтэр’ераў. Аўтар тады атрымлівае больш свабоды ў творчасці.\nУ якіх кірунках вы працавалі? Якія апошнія праекты?\n— Я раблю аб’екты на заказ, а таксама займаюся эксперыментальнай творчасцю, дзе шукаю новыя рашэнні. Апошняя работа з калегамі — пано для сталовай па карціне Клода Мане «Сцяжынка ў садзе Жыверні».\nМае працы ў асноўным абстрактныя. Гэта даволі складана, бо ў галаве заўсёды ўзнікаюць вобразы і мне трэба іх трансфармаваць у канкрэтны матэрыял. Змяняю формы і кампазіцыі, працую з аб’ёмамі. Я заўсёды ў пошуку. Кожны раз ствараю нешта новае, але пасля бачу, што ёсць нешта агульнае з ужо існуючымі работамі. Мне падабаецца даследаваць розныя кірункі і стылі, спазнаваць сябе.\nЯк называецца апошняя выстава, у якой вы ўдзельнічалі?\n— У Равене прайшла «International Prize GAeM — Young Artists and Mosaic 2017». Важны для мяне ўдзел быў у «Musiwa 2016». Выстава праходзіла ў Фларэнцыі, ладзіцца штогод. Яна была створана як альтэрнатыва Міжнароднай выставе мазаікі ў Равене, якая адбываецца кожныя два гады. Трапіць на яе дастаткова складана. Арганізатары самі запрашаюць мастакоў з усяго свету.\nВы ўдзельніца супольнасці «PARAZIT». У чым яе адметнасць?\n— Мяне зацікавіў іх поставангардны кірунак, незалежная пратэсная пазіцыя. Удзельнікі ствараюць свае работы літаральна з усяго, імкнуцца выказаць зададзеную тэму выставы па-свойму. Дзякуючы гэтай супольнасці ў мяне з’явілася магчымасць выстаўляцца. Але ж не ўсе мае мазаікі пасуюць, таму да кожнага праекта, кожнай імпрэзы я ствараю новыя работы. У «PARAZIT» шмат маладых мастакоў, шмат знакамітых, якія працуюць у розных тэхніках: жывапіс, графіка, інсталяцыі, відэа...\nІ якія звычайна даюцца тэмы для творчасці?\n— Самыя розныя, можна нават сказаць — надзённыя. Але не палітычныя ці сацыяльныя, хутчэй, звязаныя з мастацтвам. Напрыклад, апошнія — «Партрэт усяго», «Антывыстава», «Адваротны рух». Супольнасць імкнецца не абмяжоўваць волю мастака, а наадварот — не ставіць граніц.\nЯк вы працуеце над тэмай? Ці шмат часу ідзе на адну работу?\n— Залежыць ад задумы. Калі тэма дастаткова складаная, то на адну працу можа спатрэбіцца больш за год. Памер мазаікі таксама адыгрывае важную ролю: неабходна падабраць матэрыял, рэалізаваць праект.\nЯкія ўласныя працы для вас асаблівыя?\n— Найбольш запамінальныя для многіх мае мазаічныя эцюды. Гэта зробленыя ў графічнай форме абстракцыі, што нечакана для мазаікі, але я выкарыстоўваю звыклыя матэрыялы: камень, гальку. Хутчэй структуры, дзе глядач сам дадумвае вобразы.\nВы і мастак, і выканаўца. Але ж раней мастакі не займаліся наборам, а толькі стваралі эскізы.\n— Так, раней у майстэрнях быў падзел працы: выканаўцы выкладвалі мазаіку. Былі таксама людзі, што спецыялізаваліся на стварэнні дэталяў. У Рымскай імперыі, напрыклад, наборам мазаікі займаліся рабы: выкладвалі патрэбныя часткі мазаікі ў строга вызначанай паслядоўнасці. Сёння мастакі па мазаіцы часцей самастойна ствараюць малюнкі і самі выконваюць працу. Гэта з’явілася толькі ў ХХ стагоддзі.\nВам бы хацелася, каб хто іншы займаўся наборам?\n— Думаю, не, бо тады траціцца мастацкая вартасць, не бачны твой асабісты почырк. Магу працаваць і без эскізаў. У такой сітуацыі цяжка растлумачыць каму-небудзь, што менавіта я хачу зрабіць. А бывае, я адразу працую без эскізаў, бо ў галаве ўжо ёсць вынік.\nУ Эрмітажы я заўважыла незвычайныя карціны. Здавалася, што на іх вельмі вялікія расколіны фарбы. Але ніжэй прачытала надпіс — «мікрамазаіка». Што гэта за кірунак і ці развіты ён у Расіі, Беларусі?\n— Мікрамазаіка з’явілася ў Італіі, і да гэтага часу існуюць майстэрні, дзе можна ёй навучыцца. У Расіі яна не такая папулярная, работы ствараюцца толькі пад заказ, і знайсці мастакоў, якія працуюць у гэтым кірунку, складана. Калі рабіць усё як трэба, як вучаць у Італіі, то належыць самастойна рабіць матэрыял для элементаў з асаблівага віду смальты — філата.\nЯкія ёсць магчымасці для мастака па мазаіцы ў Санкт-Пецярбургу?\n— Пецярбург — мегаполіс, там усяго шмат, у тым ліку і культурных падзей. Я заўсёды ўдзельнічаю ў калектыўных выставах, а таксама арганізую персанальныя. Адна з іх прайшла ў Дзяржаўным музеі «Царскасельская калекцыя» ў горадзе Пушкін. У калекцыі гэтага музея зараз ёсць адна з маіх работ. Мастацкае аб’яднанне «PARAZIT» актыўна ўдзельнічае ў арт-жыцці Санкт-Пецярбурга, і я таксама. Мы прымаем удзел у розных паралельных праграмах буйнейшых выстаў, фестываляў, такіх як «Маніфеста» — еўрапейскае біенале сучаснага мастацтва. Галоўнай пляцоўкай «Маніфеста» быў Эрмітаж, дзе сучаснае мастацтва ўступае ў дыялог з класічным. Але нам далі іншую прастору.\nУ Еўропе я ўдзельнічаю ў выставах, якія праходзяць у Фларэнцыі, і ў такіх гарадах, як Прага, Спілімберга, Равена, Парыж. Я з’яўляюся членам AIMC, таму ўжо два гады далучаюся да міжнароднай выставы пад назвай «Opere dal Mondo» ў межах фестывалю Ravenna Mosaico.\nДзякуй вам, Таццяна. Спадзяюся, што хутка і ў Беларусі атрымаецца магчымасць пабываць на вашай персанальнай выставе.


У БЕЛАРУСІ КАТОЛІКІ, ГРЭКА-КАТОЛІКІ І ПРАТЭСТАНТЫ СВЯТКУЮЦЬ ВЯЛІКДЗЕНЬ — Свободные новости Плюс\nЗ нагоды Вялікадня мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч у сваім пастырскім пасланні адзначае: «Праўда аб Уваскрасенні Хрыста адкрывае перад чалавекам новую перспектыву яго жыцця, у якое ўваходзіць подых вечнасці. Таму апошнім вымярэннем жыцця чалавека з’яўляецца не тленнасць, але вечнасць».\n«Як вучні Хрыста мы павінны быць сведкамі гэтага закліку з мэтай паказваць значэнне Уваскрасення Хрыста ўсім людзям, каб свет паверыў, — настаўляе мітрапаліт Кандрусевіч. — Для гэтага святло Уваскрасення найперш павінна перамяняць нас, каб мы маглі быць яго сведкамі. Наша краіна патрабуе гэтага ажыўляючага святла Езуса Хрыста, які ёсць знакам нашай гісторыі і яе моцай. Наш народ заўсёды чэрпаў сілы з пасхальнай праўды і да яе павінен цяпер прыбягаць, найперш у справе свайго маральнага аднаўлення».\nАрцыбіскуп выказвае заклапочанасць тым, што «ў сучасным свеце ўсё больш і больш праяўляецца практычны матэрыялізм і папулярызуецца стыль жыцця без Бога».\n«Нярэдка чалавек становіцца як быццам прадметам, так што яго вартасць часта мерыцца рахункам у банку, неўтаймаванай пагоняй за багаццем, здольнасцю арганізаваць бізнес, здароўем ці спраўнасцю дастаўляць прыемнасці і г.д. Да гэтага далучаецца прапаганда лібералізму, уседазволенасці, пазасужэнскага сексу, парнаграфіі, насілля, неабмежаванага спажывецтва і шопінгу. З вялікай хуткасцю далей распаўсюджваецца алкагалізм, наркаманія і чума нашага часу — СНІД», — адзначае мітрапаліт і дадае, што сёння абясцэньваецца значэнне сям`і і нават самога жыцця.\n«Духоўным анамаліям сучаснасці неабходна супрацьпаставіць праўду аб годнасці і святасці чалавека як створанага па вобразу і падабенству Божаму і адкупленага цярпеннямі і Уваскрасеннем Хрыста. Каб гэта ўчыніць, трэба мець моцную і непахісную веру, якая выплывае з праўды Уваскрасення», — дадае святар.\nДля хрысціянскай веры, якая сённа, паводле яго слоў, перажывае крызіс, «абвяшчэнне ўваскрослага Езуса ёсць прынцыповай справай». «Гэта галоўнае заданне Касцёла на сучасным этапе яго развіцця. Наша вера засноўваецца на пастаянным і верным абвяшчэнні Добрай Навіны. А гэта патрабуе новага місійнага запалу і поўных энтузіязму адважных сведкаў Евангелля», — упэўнены мітрапаліт Кандрусевіч.\nАрцыбіскуп звяртае ўвагу на тое, што сёлетні Вялікдзень вельмі знакавы, бо яго святкуюць з новым пантыфікам Францішкам. Гэты Вялікдзень адзначаецца падчас Года веры ў Рымска-каталіцкім касцёле, таму трэба «нанава адкрываць значэнне пасхальнай праўды і ёю ўмацоўваць веру». Ён нагадвае, што сёлета адзначаецца 1700-годдзе Міланскага эдыкту, 1150-годдзе ўвядзення славянскага пісьменства святымі Мятодам і Кірылам, 400-годдзе прыбыцця цудоўнага абраза Божай Маці ў Будслаў.


Будучы інтэрнат ДБУ-63 ужо цяпер прыемна ўражвае знешнім выглядам | Толочин. Новости Толочина. Сайт Толочина\nБудучы інтэрнат ДБУ-63 ужо цяпер прыемна ўражвае знешнім выглядам\n8 сентября 2016 9:58\nІнтэрнат для работнікаў ДБУ-63, да ўвядзення якога ў эксплуатацыю застаецца, відавочна, зусім няшмат, прыемна ўражвае свежым выглядам і арыгінальнаю планіроўкаю. Нешаблонная форма будынка (аддалена нагадвае літару “п“, калі глядзець зверху), двухскатны дах і такія ж навесы над пад’ездамі надаюць яму мастацкую вытанчанасць, светлыя колеры знешняй аддзелкі настройваюць на аптымістычны лад.\nБудынак пачаў узводзіцца вясною і літаральна рос на вачах. Работы вяліся нават у выхадныя дні, на аб’екце працавала тэхніка як самога ДБУ-63, так і іншых арганізацый, пастаянна прыязджалі і ад’язджалі аўтамабілі і аўтобусы з мясцовымі, а таксама мінскімі і магілёўскімі нумарамі. Тэрыторыя адразу была абнесена металічнаю сеткаю, устаноўлены эканамічныя светладыёдныя ліхтары.\nПасля ўзвядзення будынка праведзена знешняя цеплаізаляцыя сцен (нанясенне цеплаізаляцыйнага матэрыялу, тынкаванне, фарбаванне), дзякуючы чаму жыхары вуглавых памяшканняў, хутчэй за ўсё, не будуць ведаць, што такое сырасць, плесня і прамярзанне вуглоў зімою. На балконах устаноўлены рассоўныя рамы (з мэтаю эканоміі месца фортка адчыняецца ўздоўж рамы, накшталт дзвярэй у купэ цягніка).\nСловам, дом будаваўся хутка, якасна і з выкарыстаннем сучасных, перадавых тэхналогій. Такой інтэнсіўнай і зладжанай работы па ўзвядзенні шматкватэрнага жылля даўно ўжо не даводзілася назіраць на будаўнічых аб’ектах раёна.\nБудучы інтэрнат ДБУ-63 ужо цяпер прыемна ўражвае знешнім выглядам, 5.8 out of 10 based on 4 ratings\n2 комментария на “ Будучы інтэрнат ДБУ-63 ужо цяпер прыемна ўражвае знешнім выглядам ”\nмедведев , 9 сентября 2016 , 16:03\nДБУ-63 Вiншуем, Жыве Беларусь!\nЯкуб Лойка , 8 сентября 2016 , 17:44\nВіват! Слава беларускім будаўнікам і дарожнікам! Жыве Беларусь!!!


Catholic.by - Новыя акаліты і лектар прызначаны ў Міждыяцэзіяльнай вышэйшай духоўнай семінарыі ў Пінску\nНовыя акаліты і лектар прызначаны ў Міждыяцэзіяльнай вышэйшай духоўнай семінарыі ў Пінску\n7 сакавіка падчас вечаровай святой Імшы ў капліцы Міждыяцэзіяльнай вышэйшай духоўнай семінарыі імя св. Тамаша Аквінскага ў Пінску біскуп Пінскі Антоні Дзям’янка ўдзяліў аднаму навучэнцу ІІІ курса паслугу лектарату і тром навучэнцам IV курса – паслугу акалітату.\nТакім чынам семінарыст Януш Чарнамораў атрымаў ад Касцёла дар і заданне асаблівым чынам дапамагаць біскупам, святарам і дыяканам у служэнні Божага слова, а семінарысты Яўген Баланёў, Андрэй Бурак і Уладзіслаў Шарковіч – надзвычайнае права ўдзяляць вернікам святую Камунію, заносіць яе хворым і асаблівым чынам дапамагаць у здзяйсненні эўхарыстычнага культу Касцёла.\nУ гаміліі біскуп Антоні Дзям’янка заклікаў тых, хто прыняў паслугі, да няспыннага ўдасканалення на шляху служэння Пану, разважання над Божым словам, разумення сутнасці дзеянняў, да якіх праз гэтыя паслугі яны пакліканы Касцёлам.\n«Перадаючы іншым людзям Божае слова, паслухмяны Духу Святому, сам прымай і старанна разважай над гэтым Словам, каб у ім знайсці радасць і сілу. Сваім штодзённым жыццём абвяшчай нашага Збаўцу, Езуса Хрыста!» – звярнуўся пастыр да лектара.\n«Старайцеся глыбей зразумець Эўхарыстычную Ахвяру і паводле яе фарміраваць уласнае жыццё. Атуляйце шчыраю любоўю Містычнае Цела Хрыста!» – у сваю чаргу заклікаў пінскі ардынарый акалітаў.\nІерарх узгадаў некалькі прыкладаў святароў і біскупаў, якія праз сваю пакору і адданае служэнне прынеслі багаты плён для вернага люду, для збаўлення людзей. «Я жадаю вам, каб праз гэтыя паслугі вы паглыбілі ўласную веру! Каб служылі Богу і Касцёлу ў гэтых паслугах, у тым служэнні, да якога рыхтуецеся, у гэты час і ўсё вашае жыццё», – дадаў біскуп.\nПасля святой Імшы новапрызначаныя лектар і акаліты падзякавалі ардынарыю Пінскай дыяцэзіі за супольную малітву і ўдзяленне паслугаў.\nАндрэй Багдановіч, seminaryja.by\n06.07 17:19 З дзённіка адной пілігрымкі: ровар, хуткасць і 175 км\n06.07 17:13 Памёр бацька кс. Андрэя Аніскевіча (дададзена інфармацыя пра пахаванне)\n03.07 13:43 Дзённік перэгрынацыі фігуры Маці Божай Фацімскай (Крывічы, Будслаў)\n01.07 12:18 Конрад Паўлік, пасол Польшчы ў Беларусі: Мая інтэнцыя ў Будславе — аб паспяховых узаемаадносінах нашых краін\n30.06 20:56 «Пілігрымаванне вучыць нас слухаць сябе, людзей і Бога»: у Будславе прайшла Імша для пілігрымаў\n30.06 18:02 «Веру, што адбудзецца цуд»: будслаўскія пілігрымы і іх інтэнцыі\n30.06 17:29 Больш за 2300 пешых пілігрымаў прыйшло на ўрачыстасці ў Будслаў\n30.06 09:08 Для навагрудскай моладзі прайшлі рэкалекцыі ва Усялюбе\n30.06 08:25 Праграма ўрачыстасцяў у Будславе 30 чэрвеня – 1 ліпеня\n26.06 11:25 Беларускія іерархі прынялі ўдзел у беатыфікацыйнай урачыстасці арцыбіскупа Матулёніса\n© 2003-2017 Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі Кантакты


Аўтобус Краснае-Ілья не мяняе расклад – RH.by\nМеншая за вераб’я і ўключаная ў Чырвоную кнігу. У Беларусі абралі…\nІграка вышэйшай лігі аб’явілі персонай «нон грата» ў беларускім футболе. Ён…\nАўтобус Краснае-Ілья не мяняе расклад\n22 кастрычніка 2013 г.\nУ панядзелак, 21 кастрычніка, у Раёўцы адбылася сустрэча паміж прадстаўнікамі аўтапарка №4 і мясцовымі жыхарамі.\n− Расклад аўтобуса застаецца ў моцы, − пракаментаваў сітуацыю намеснік дырэктара па перавозках аўтапарка Віктар Руткоўскі. − На сустрэчы мы гэта патлумачылі жыхарам.\nЧытач Алег, які звярнуўся па дапамогу ў рэдакцыю “РГ”, прапаноўвае сваю версію, чаму можа падацца, што гэты рэйс не вельмі папулярны:\n− Збіраюцца адмяніць маршрутны аўтобусны рэйс Краснае-Ілья, які ідзе праз Раёўку. Маўляў, з-за малой колькасці пасажыраў. Але, як часам здараецца, кіроўцы проста не даюць білетаў. Хоць аўтобус і адыходзіць цалкам запоўнены. Вось і ў суботу вечарам (18:20) аўтобус быў запоўнены цалкам, людзі стаялі, а білеты мала хто атрымаў.\nАлег дадае, што на сустрэчы прадстаўнік аўтапарка сказаў, што продаж білетаў будзе на кантролі.\nЧытач абгрунтоўвае, чаму гэты рэйс для многіх вельмі важны:\n− Для жыхароў Раёўкі ды іншых вёсак (Шыпкоў, Сакалоў, Ільі) адмена рэйса была б сапраўднай бядой. Аўтобус ходзіць з Краснага на Ілью у будні тры разы на дзень (адпраўленне ў 8:20, 14:20, 18:20), у выхадныя, у 12:30, дадаецца рэйс з Краснага. Потым аўтобус вяртаецца з Ільі назад.\nШтодня кожным рэйсам карыстаюцца некалькі дзясяткаў чалавек.\nЛюдзі ездзяць у Маладзечна, Мінск, Краснае па сваіх справах і на працу, у Раёўцы ж ужо каторы год не працуе кардонная фабрыка, і людзі сядзяць без працы. Штодня паўтара дзясятка чалавек з той жа Раёўкі дабіраецца да Краснага, каб потым ехаць на працу на керамічны завод у Радашкавічах. Працуюць людзі таксама ў Красным, у Чысці на “Забудове”. Нямала людзей дабіраецца з Ільі на электрычку ў Краснае (станцыя Уша).\nУ той Раёўцы жыве каля 500 чалавек. Заказаць таксі з Маладзечна каштуе больш за 100 тысяч рублёў. Далёка не кожнаму гэта па кішэні. Са знікненнем аўтобуса людзі (а вялікую колькасць складаюць пажылыя) пазбавяцца проста магчымасці самім дабрацца да бальніцаў у Чысці ці Маладзечне.\nПапярэдні артыкулГульню са Жлобінам перанеслі зноў\nНаступны артыкулУладзімер Арлоў і Андрэй Хадановіч cустрэліся з вілейчукамі


Што перашкаджае развіццю электроннай камерцыі, і што робіць EU4Digital, каб дапамагчы пераадолець гэтыя перашкоды? - EU4Digital\nШто перашкаджае развіццю электроннай камерцыі, і што робіць EU4Digital, каб дапамагчы пераадолець гэтыя перашкоды?\nЭлектронная камерцыя, ці eCommerce, датычыцца продажу тавараў пры дапамозе электронных аперацый, якія ажыццяўляюцца ў камп’ютарных сетках. Калі ў межах ЕС існуе адзіны рынак, які дазваляе свабодны абмен таварамі і паслугамі паміж дзяржавамі-членамі, паміж ЕС і Усходнімі краінамі-партнёрамі абмен таварамі і паслугамі ўскладняецца з-за розніцы ў заканадаўстве, стандартах і экасістэме электроннай камерцыі.\nНапрыклад, прадпрыемствы ЕС, якія гандлююць з іншымі краінамі свету, хочуць верыць, што тавары адпавядаюць агульным патрабаванням бяспекі, аднак яны сутыкаюцца з тым, што стандарты і заканадаўствы ў ЕС і ва Усходніх краінах-партнёрах не гарманізаваны.\nАкрамя таго, у 2021 годзе ЕС прадставіў новы Пакет правілаў выплаты ПДВ у сферы электроннай камерцыі. Гэтая шырокамаштабная рэформа ўплывае на працэсы ў сферы электроннай камерцыі ў Еўропе і за яе межамі, але прадпрыемствы і органы ўлады недастаткова інфармаваныя пра яе ўздзеянне. У гэтай новай рэчаіснасці Усходнія краіны-партнёры маюць патрэбу ў падтрымцы, каб рухацца наперад і прыстасоўвацца да змяненняў у сферы электроннай камерцыі.\nДзейнасць EU4Digital у галіне электроннай камерцыі накіравана на распрацоўку рэкамендацый для Усходніх краін-партнёраў па наладжванні бесперашкоднага электроннага гандлю з ЕС. Галоўная ўвага скіроўваецца на тры кампаненты:\nЭкасістэму электроннай камерцыі.\nРэкамендацыі прадастаўляюцца, каб:\nПазбавіцца ад перашкод для трансгранічнай электроннай камерцыі;\nПавялічыць аб’ём трансгранічных аперацый у сферы электроннай камерцыі;\nПавысіць інфармаванасць і падрыхтаваць краіны да змяненняў у галіне электроннай камерцыі ў ЕС у 2021 годзе.\nКаб дасягнуць найлепшых вынікаў для ЕС і Усходніх краін-партнёраў, быў праведзены аналіз для вызначэння пэўных праблем і распрацоўкі і запуску пілотнага рашэння для іх пераадолення. У выніку EU4Digital запусціў пілотны праект у сферы электроннай камерцыі, сутнасць якога заключаецца ў стварэнні дзяржаўных віртуальных складоў у трох краінах-удзельніцах – Арменіі, Азербайджане і Грузіі. Імі змогуць карыстацца магазіны, гандлёвыя пляцоўкі, службы дастаўкі і мытныя органы. Гэтыя склады дазволяць выстаўляць тавары на продаж за мяжу і спросцяць міжнародную дастаўку.\nВіртуальны склад запісвае даныя пра тавары для продажу праз інтэрнэт у фармаце, які адпавядае еўрапейскім і міжнародным патрабаванням. Загружаныя на віртуальны склад тавары могуць быць размешчаныя на некалькіх міжнародных электронных гандлёвых пляцоўках, такіх як eBay и Etsy, а даныя ў стандартным фармаце дазваляюць паштовым службам ажыццяўляць дастаўку і забяспечваюць бесперашкоднае выкананне мытных працэдур.\nДаведайцеся больш пра пілотныя праекты ў галіне электроннай камерцыі:


Педагог, фатограф, стваральнік цацак і сейбіт дабра - Утульная ХаткаУтульная Хатка\nПедагог, фатограф, стваральнік цацак і сейбіт дабра\nШто мы ведаем пра нашых выхавальнікаў і настаўнікаў? Яны добрыя, шчырыя людзі, якія адкрываюць маленькім і дарослым дзецям дзверы ў шматграннае, цудоўнае і таямнічае жыццё. Але што яшчэ? Які ўнутраны свет нашых педагогаў, што захапляе іх? Раскажам пра цікавае, поўнае творчых прыгод жыццё намесніка загадчыка па асноўнай дзейнасці ясляў-сада № 1 Фаніпаля Валянціны Міхайлаўны Насановіч.\nПедагагічны стаж Валянціны Міхайлаўны — дзевяць гадоў. Пачынала свой шлях у педагогіцы выхавальнікам, за яе плячыма два выпускі. Цяпер працуе намеснікам загадчыка ў нядаўна адчыненым дзіцячым садку, тут жа вядзе заняткі ў мацярынскай школе для мам і дзяцей да трох гадоў. Таксама яна мае шмат хобі. У кожнага — свая непаўторная гісторыя ў лёсе гераіні.\n— Я чытаю ўсюды і заўсёды, — пачала гісторыю сваіх захапленняў Валянціна Міхайлаўна. — Гэта маё самае любімае баўленне часу і сродак для рэлаксацыі.\nЛюбоў да якаснай літаратуры ёй прывілі яшчэ ў дзяцінстве. У бацькоў Валянціны Насановіч ёсць вялікая, шыкоўная бібліятэка, пад якую адведзена асобнае памяшканне. Шафы ў ёй — амаль пад столь у два рады застаўленыя кнігамі. Усё як у сапраўдным кнігасховішчы: для хуткага пошуку заведзены спецыяльны дамашні каталог, у якім ледзь не 1000 экзэмпляраў! Маецца і табурэт у тры ступенькі, каб зручней даставаць кнігі з верхніх паліц.\n— Не любіць чытаць сярод такой колькасці кніг было проста немагчыма, — адзначае суразмоўніца. — Аднойчы ў школе ў мяне адбыўся канфлікт наконт наведвання бібліятэкі: пасля заканчэння першага класа на свяце пасвячэння ў чытачы выставілі мяне перад усімі паралельнымі класамі і маштабна прысарамацілі за тое, што мая картка чытача засталася пустой. Усе смяяліся, а я стрымала эмоцыі, якія вось-вось бы нахлынулі слязьмі на вачах, і гучна выказала бібліятэкару, што, перш чым рабіць публічнае пакаранне, трэба было б разабрацца. І паклікала яе да сябе ў госці. Гэта быў сапраўдны трыумф справядлівасці, калі яна разгублена стаяла сярод пакоя, даверху запоўненага цудоўнымі кнігамі! У заўзятага кнігалюба заўсёды пытаюцца пра самыя любімыя кнігі, якія сталі настольнымі і перыядычна перачытваюцца, пра тыя кнігі, што чытаюцца цяпер. У мяне няма любімых кніг, і я не перачытваю твор другі раз, таму заўсёды неяк сумна, калі кніга спадабалася, уразіла, але скончылася, пакінуўшы прыемны прысмак ад чытання. Кніга, якую я зараз чытаю, — гэта матэрыял, які тычыцца працы на інтэрактыўнай дошцы. У нашым садзе такая ёсць, і я хачу навучыцца максімальна выкарыстоўваць яе магчымасці.\n— У маёй сям’і багатая гісторыя і традыцыя кулінарных рэцэптаў. Яны захоўваюцца і перадаюцца з пакалення ў пакаленне. Пагадзіцеся, мала каму на 18-годдзе ва ўрачыстай абстаноўцы падносяць рэцэпт прапрабабулі па прыгатаванні калядных пернікаў з роспісам, — ганарыцца сваім падарункам на паўналецце Валянціна Міхайлаўна.\nУменне выпякаць з цеста арыгінальныя рэчы тыпу плеценага кошыка з клубніцамі, грыбамі ці букетам руж у натуральную велічыню з масцікі вельмі спатрэбілася будучаму педагогу ў студэнцкія гады. У цяжкія часы глабальнага дэфіцыту выпечка на заказ была надзвычай запатрабавана, асабліва ў вясельны сезон. Юнай Валянціне пашчасціла выпадкова (але ці ёсць у нашым жыцці выпадковае?) знайсці прыватную кандытарскую і папрацаваць пад яе крылом.\nГадоў сем назад у жыцці расказчыцы адбыўся творчы пераварот, калі яна аднойчы ўбачыла дабрачынны аўкцыён аўтарскіх работ. Жаданне таксама быць часткай гэтай каманды, дапамагчы хворым дзеткам стала галоўнай матывацыяй, каб навучыцца шыць прыгожыя рэчы для продажу.\nСпачатку Валянціна Міхайлаўна вызначыла попыт на дзіцячыя тавары, потым ацаніла свае магчымасці, прачытала дзясятак кніг па рукадзеллі, стварыла свой блог для камунікацыі і падсілкоўвання парадамі ўмельцаў, запаслася патрэбным матэрыялам і прыступіла да працы.\n— Першы свой развіццёвы кубік для малышоў я шыла тры тыдні, старанна прадумваючы кожную грань. Я дрыжала над кожным шыўком! Потым справа пайшла крыху хутчэй.\nРазвіццёвыя кубікі і кніжкі, камплекты для кухні, тэкстыльныя брошкі, сувеніры і цацкі, — спачатку за аснову гераіня брала ідэі і выкрайкі майстроў-рамеснікаў. Потым ёй захацелася стварыць нешта сваё, аўтарскае, ад пачатку і да канца. Так з’явіліся чайнікі з феямі на накрыўках, розныя “кузуркі” ў кветкавыя вазоны, інтэр’ерныя лялькі-прымітывы, сувеніры ў нацыянальным стылі. Нягледзячы на такі спіс казачных рэчаў, зробленых сваімі рукамі, гераіня ацэньвае свае дасягненні сціпла.\n— Свой узровень магу назваць так: устойлівы сярэдні. Але ёсць жаданне расці і развівацца далей. Ужо маю работы, якімі ганаруся: той самы першы кубік, які стаў пунктам адліку майго жыцця ў творчасці, і сувенірныя буслы. Аднаго нават падарылі пісьменніцы Раісе Баравіковай, а другі жыве цяпер у музеі часопіса “Буся”. Ведаеце, калі б мне сем гадоў назад сказалі, што я так захаплюся рукадзеллем, што нават напішу кнігу з майстар-класамі па сваіх аўтарскіх распрацоўках “Матуліна майстэрня!”, я б вельмі здзівілася і падумала, што з мяне здзекуюцца з-за майго няўмення што-небудзь рабіць сваімі рукамі, — усміхаецца Валянціна Міхайлаўна.\nВалянціна Насановіч і яе родныя беражліва захоўваюць сваю гісторыю і ганарацца, што ведаюць сваіх продкаў на два стагоддзі назад. Фотаальбомы — гэта ў многім тое, што дапамагае захоўваць сувязь і памяць пакаленняў. Самыя старыя фотаздымкі, як успамінае В.Насановіч, — дарэвалюцыйныя.\n— У той час займацца фатаграфіяй было дарагой асалодай, таму партрэтных фота спачатку было вельмі мала. У асноўным — сямейныя, групавыя карткі з акуратна абрэзаным хвалістым краем у карычневай сепіі. Затым былі кантрасныя грыфельныя фота са старанна выверанымі віньеткамі і надпісамі мудрагелістым шрыфтам. Потым з’явіліся з дабаўленым уручную колерам парныя і адзіночныя партрэты, затым — строгія чорна-белыя фота ў намаляваных рамках. У нас ёсць такі сямейны альбом, дзе гісторыя фатаграфіі ў адным месцы, як наглядная майстэрня, — расказала педагог.\nПа яе словах, каб прагартаць альбомы, рабілі цэлы рытуал: трэба было старанна два разы вымыць рукі (як у сапраўдным хірургічным аддзяленні!), выціралі іх амаль да скрыпу, потым іх пасыпалі дзіцячай прысыпкай, а затым жадаючыя паглядзець фотакартачкі соты раз слухалі аб тым, як яны павінны абыходзіцца з калькай і што нельга вымаць фота з вуглоў, слініць пальцы, што гартаць дазволена толькі строга на стале, які пакрыты абрусам.\nПозы, фон, студыйныя атрыбуты, вугал пастаноўкі святла разглядаць маленькай Валянціне было куды цікавей, чым уборы і прычоскі, а думаць пра тое, як гэта было знята, — яшчэ цікавей.\n— Мой муж таксама захапляецца фатаграфіяй, і гэтая агульнасць інтарэсаў сыграла вялікую ролю ў рашэнні стварыць сям’ю. Цяпер фота — гэта наша агульнае хобі, аддушына ад побытавых клопатаў і ўсяленскіх праблем.\nЛічбавыя фотаапараты змянілі нашы старэнькія “зеніты”, з’явіўся цэлы шэраг аб’ектываў, фільтраў, адбівальнікаў, стоек, успышак. Але нават калі ёсць крутая тэхніка, стараннасць і разуменне, нават зерне таленту — гэтага ўсё роўна мала. Для таго каб рабіць адметнае фота, трэба пастаянна вучыцца. Штосьці прыходзіць на ўзроўні спроб і памылак, разумеецца дзякуючы самаадукацыі, пераймаецца ад гуру-майстроў на майстар-класах. Мы часта ездзім на розныя трэнінгі. Хтосьці — на мора ў круіз, а мы — у Вільнюс, Прагу, Варшаву на майстар-клас знакамітага фатографа, каб навучыцца нечаму новаму.\nЯ не стаўлю сабе мэту перамагаць на конкурсах фатаграфіі. Але заўсёды прыемна, калі мае работы з’яўляюцца на старонках часопісаў, на календарах. Аднак найбольш прыемна, што папаўняецца сямейны фотаальбом і працягваецца ён выдатнымі, добрымі фота, якія будзе цікава разглядаць маім дзецям і ўнукам. Можа, яны таксама будуць гадаць, як гэта было знята, — дапускае ў думках гераіня.\nФотадызайн Валянціна Міхайлаўна асвойвала паралельна з фотаздымкай. Зараз яна робіць калажы, фотаальбомы, фотакнігі, фірменныя біркі для ўласных самаробных работ, фотавітрыны, стэнды, плакаты, календары. Яна лічыць, што ўменне працаваць з фотаздымкамі — неад’емная частка працы любога фатографа. І толькі ён ведае, што чорна-белае фота робіцца адразу пры здымцы, ствараецца святлом і ценем, а не рычажком у камп’ютарнай праграме. Толькі фатограф ведае, які здымак трэба зрабіць для пераводу ў акварэльны малюнак, карціну алеем ці габелен.\n— Так, сучасныя камп’ютарныя праграмы робяць цуды, але для любога цуду патрэбна аснова, — лічыць В.Насановіч.\nМаленькі герой вялікай краіны\nАле гэта далёка не ўсе таленты педагога. Яе самы вялікі дарунак з маленства — сеяць дабро ў гэты свет. Сямігадовая Валя стала самым маленькім чалавекам, які пералічыў грошы (сама ж і зарабіла іх!) у Міжнародны фонд міру! А было гэта так.\n— Дом маёй бабулі стаяў на краі сяла, непадалёк было роўнае месца, дзе яна і прабабуля кожную вясну садзілі кветкі, прыносілі свечкі. Калі я крыху падрасла, мне расказалі, што на гэтым месцы знаходзяцца брацкія могілкі часоў Першай сусветнай вайны, што раней тут стаяла капліца і была дошка з 39 прозвішчамі загінуўшых. Мая прабабуля часта станавілася на тым месцы на калені, гладзіла зямлю са словамі: “Сынкі, сынкі… і мой недзе ляжыць забіты фрыцамі”. На гэта нельга было глядзець без слёз, і хацелася зрабіць нешта неверагоднае, такое, што спыніла б усе войны раз і назаўсёды, — расказала Валянціна Міхайлаўна.\nПасля першага класа Валянціна і яе аднакласнікі атрымалі заданне назбіраць і здаць лекавыя расліны. Яна набрала кошык трыпутніку, высушыла на гарышчы і паехала разам з бабуляй здаваць яго ў аптэку.\n— Атрымаўшы за трыпутнік грошы, я ўжо ведала, што буду рабіць усё астатняе лета, — успамінае Валянціна Міхайлаўна. — Памятаю, бабуля пажартавала, што трэба сабраць цэлы пуд сухіх лекавых траў, каб мой уклад у справу захавання міру меў хоць грам вагі.\nЗараз Валянціна Насановіч з цяжкасцю разумее, як тады змагла назбіраць 16 кілаграмаў сухіх зёлак… Грошы, як і планавалася, былі пераведзены ў Міжнародны фонд міру.\n— Я памятаю гэтае пачуццё і цяпер. Маё дзіцячае ўяўленне малявала нейкі шчыт, які выкавалі з маіх манетак. Шчыт, які выратуе ўвесь свет ад вайны.\nПра яе, маленькага героя, хутка знялі дакументальны фільм “Ад усяго сэрца” (ЦСДФ, 1983 год, рэжысёр Е.Гекер, аператар Г.Епіфанаў, аўтар сцэнарыя В.Паўлаў). Адным з пунктаў праграмы здымак была сустрэча з дэлегацыяй Міжнароднага фонду міру з Жэневы 22 чэрвеня ў\nБрэсцкай крэпасці. Гэтая сустрэча запомнілася дзяўчынцы на ўсё жыццё.\n— Я іду з перакладчыкам і здымачнай групай па мосце праз Буг — месца сустрэчы сімвалічнае. Менавіта тут пачалася Вялікая Айчынная вайна. Насустрач — людзі ў джынсах і беласнежных футболках з выявай голуба міру Пікасо. Усё вельмі ўрачыста. Дэлегаты нясуць кветкі і нешта белае ў руках, якое лунае, як сцяг. На сярэдзіне мы сустракаемся. Я бачу, што белае — гэта футболка. Адзін з дэлегатаў (вялікі скандынаў, падобны на бога Тора) становіцца перада мной на калені і апранае футболку-сцяг на мяне. Яна мне вельмі вялікая, як сукенка, да пят. І тут ён пачынае плакаць, напэўна, яго расчуліў мой выгляд у гэтай вопратцы змагара за мір. Гэтыя кадры абышлі ўвесь свет. Я падумала тады, што ён плача ад таго, што памыліўся з памерам футболкі. Пагладзіла яго па галаве (нечуваная дзёрзкасць для савецкай дзяўчынкі) і сказала: “Не расстройвайся, я да яе дарасту”. Усе засмяяліся. А “бог Тор” сказаў: “Мір у надзейных руках”, — згадвае словы дэлегата Валянціна Міхайлаўна.\nАкрамя савецкага тэлебачання, гэтую сустрэчу здымаў шэраг замежных каналаў, якім маленькая Валечка давала інтэрв’ю. Асабліва карэспандэнтаў здзіўляла тое, што сямігадовая дзяўчынка дэталёва памятае ўсе даныя памерлага на вайне дзеда. Адкуль? З пахавальнай, якую вельмі часта прасіла прачытаць прабабуля, калі яе вочы перасталі добра бачыць. Маленькая Валянціна ведала тэкст пахавальнай і суправаджальнага ліста на памяць.\nПасля таго як фільм выйшаў на экраны, Валянціну пачалі пазнаваць на вуліцах, прысылалі падарункі. Адрас быў такі: Савецкі Саюз, Фонд міру, дзяўчынцы Валі. І пісьмы з пасылкамі даходзілі! Многія з падарункаў і цяпер ёсць у В.Насановіч: кнігі, значкі (у фільме расказвалі пра яе калекцыю значкоў і пра багатую бібліятэку). Дагэтуль захоўваецца адрэз тканіны з Узбекістана: дзеці сабралі бавоўну, з якой зрабілі стракатую тканіну ёй на сукенку.\n— Рука так і не паднялася рэзаць ды шыць, — успамінае Валянціна Міхайлаўна.\nСамы каштоўны для гераіні падарунак прыйшоў з Чэхаславакіі: запрашэнне наведаць магілу дзеда Валі, які загінуў там 5 мая 1945 года. Але ў Чэхаславакію, як і ў піянерскі лагер “Артэк”, яе не пусцілі, таму што тата быў ваенным.\n— Было вельмі крыўдна, — успамінае Валянціна Насановіч. — Прайшоў час, і з Чэхаславакіі прыйшло пісьмо з фота манумента на брацкай магіле, дзе пахаваны дзед, фота табліцы з яго імем і фота вянка, які быў пакладзены ад майго імя. Добра, што мая прабабуля пайшла з жыцця з веданнем таго, што яе любы сын пахаваны з пашанай.\nГэтыя здымкі захоўваюцца ў сямейным альбоме гераіні і яе родных. А яна працягвае сеяць дабро і цяпер.\n— Кожны год у нашай установе праходзіць шэраг дабрачынных акцый. У кастрычніку — “Крылы анёла”, калі мы аказваем дапамогу дзіцячым дамам, у снежні — “Сняжынка на далоні”, калі рыхтуем і дорым калядныя сувеніры для адзінокіх пажылых людзей нашага горада. Да Дня Перамогі мы ўдзельнічаем у акцыі “Паштоўка ветэрану” — робім прыгожыя паштоўкі са словамі падзякі за наша мірнае неба, я пяку пернікі ў форме галубоў, якія разлятаюцца ў розныя куткі нашай краіны на адрасы ветэранаў.\nВыбар прафесіі педагога\nХобі ёсць хобі, як сур’ёзна да яго ні стаўся, але прызванне — гэта зусім іншае, на ўсё жыццё: і цяжкасць, і асалода, і лёс. Колькі Валянціна Міхайлаўна сябе памятае, заўсёды хацела працаваць з дзецьмі. У пачатковых класах настаўнікі арганізавалі для вучняў шэфства над групай дашкольнікаў у суседнім садку. Разам са сваімі аднакласнікамі Валянціна прыдумвала для дзетак цэлыя комплексы заняткаў і з радасцю праводзіла іх. Але з кожным месяцам шэрагі шэфаў радзелі. Аднойчы з актывістаў засталася адна Валя. Было цяжка, але яна не кінула гэты занятак. Шукала вершыкі, загадкі, гісторыі, большую частку з якіх прыдумвала самастойна. Дзеткі сустракалі яе з захапленнем, а выхавальнікі адзначалі, што ў яе прызванне быць педагогам.\n— Памятаю нават, як да мяне ў госці прыйшла выхавальнік папрасіць кнігу, па якой я праводжу заняткі. І ніяк не жадала паверыць, што ніякай кнігі ў мяне няма. Ёсць толькі сшытак з накідамі заняткаў і вялікае жаданне тварыць у гэтай сферы.\nКалі б я нарадзілася на дзесяць гадоў раней, абавязкова адразу падала б дакументы ў педагагічную вышэйшую навучальную ўстанову. Але маё заканчэнне школы прыйшлося на ліхія 90-я, глабальны дэфіцыт, абмежаванасць у сродках і страту ідэалаў. Я абрала эканамічную спецыяльнасць, каб быць запатрабаванай і мець стабільны даход. Калі я вярталася на канікулы ў родны горад, часта сустракала сваю любімую выхавальніцу Ганну Васільеўну. Яна ўздыхала, гладзіла мяне па спіне і казала: “Ты разумніца! Канечне, ты зможаш працаваць эканамістам, але ў душы ты педагог. Не забывай пра гэта”. Мілая мая Ганна Васільеўна! Дзякуючы ёй я пайшла вучыцца на педагога на завочнае аддзяленне, зараз працую ў дзіцячым садку і атрымліваю ад гэтага каласальную асалоду. Лёс вёў мяне па крузе: даў магчымасць атрымаць дыплом эканаміста, сем гадоў папрацаваць спецыялістам па нерухомай маёмасці, сустрэць на фірме будучага мужа і вярнуцца на месца, дзе я павінна была быць з самага пачатку, — у дзіцячы сад!\nФота Валянціны НАСАНОВІЧ.\nВалянціна Міхайлаўна Насановіч Фаніпаль яслі-сад № 1\nЗ тегами: Валянціна Міхайлаўна Насановіч Фаніпаль яслі-сад № 1\nПапярэдняя: Анатомія пякучай жарсці\nНаступная: Як не ператварыць пакаранне ў гвалт над дзіцем?


У 31-гадовага трэнера футбольнага клуба «Баранавічы» пнеўманія\n01.05.2020 / 13:29 1\nУ трэнера брамнікаў футбольнага клуба «Баранавічы» Іллі Пацэвіча пнеўманія, паведамляе Tribuna. Пацэвіч здаў тэст на каранавірус і чакае выніку.\nДырэктар клуба Аляксандр Зотаў кажа, што астатнія гульцы прайшлі медкамісію, здалі аналізы і зрабілі флюараграфію. Яны здаровыя і працягваюць трэніроўкі.\nСам брамнік, па словах Зотава, адчувае сябе добра. Тэмпература ў яго ў межах нормы.\nКіраўнік аддзела спорту і турызму Сяргей Піваш сказаў, што масавыя мерапрыемствы ў Баранавічах адмененыя, але на рашэнне праводзіць футбол ён паўплываць не можа.\n— Ілья Пацэвіч з «Баранавічаў» у бальніцы. Што вы ведаеце пра сітуацыю?\n— Я ведаю ад дырэктара клуба, што ў трэнера пнеўманія. Вось і ўсё. Адзінае — гэты трэнер жа былы гулец, я думаў, што ён гуляў у папярэднюю суботу. А, аказваецца, не гуляў, а сядзеў на лаўцы.\n— У Баранавічах скасавалі святкаванні 1 Мая і Дня горада, шэсце на 9 Мая, але 2 мая запланаваны футбол…\n— Усё так. Рашэннем выканкама адмененыя ўсе масавыя мерапрыемствы. Футбол рэгулюе федэрацыя.\n— Вам не здаецца дзіўным, што рашэнне прымае АБФФ? Улады горада спрабуюць мінімізаваць усе рызыкі, а федэрацыя бярэ і праводзіць футбол.\n— Я, можа быць, дзесьці згодны з вамі як чалавек. Але як дзяржаўны служачы я вам так скажу: у кожнага служачага ёсць свая зона адказнасці і свая зона задач. Тое, што я не магу рэгуляваць, тое ў маю зону не ўваходзіць. Федэрацыя дае распараджэнне праводзіць чэмпіянат, а мы падпарадкоўваемся і праводзім.\n— Але пагадзіцеся, гэта ж вельмі дзіўна, што горад адмяніў усе масавыя мерапрыемствы, а футбол працягваецца.\n— Як я магу каментаваць гэта? Без каментароў. Гэта я каментаваць не магу.\n— Можа, варта ўсё ж такі спыніць чэмпіянат?\n— Я не магу нічога каментаваць, таму што я дзяржслужачы.\nНаступны матч каманда павінна правесці другога мая супраць «Івацэвічаў». Клуб выступае ў трэцім па сіле дывізіёне.\nНагадаем, што чэмпіянат Беларусі па футболе з'яўляецца адзіным турнірам у Еўропе, які не адменены праз пандэмію каранавіруса.\n01.05.2020 / 13:49\nДа вы шо? Пневмония, говорите? С чего бы это?


Канвертаваць Гвінейскую франкаў (GNF) і Mintcoins (XMT) : Калькулятар абменнага курсу\nГвінейскую франк (GNF) і Mintcoin (XMT) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Гвінейскую франк і Mintcoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 25 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Гвінейскую франк. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Mintcoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Mintcoins або Гвінейскую франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nГвінейскую франк гэта валюта, у Гвінея (Г.М., GIN). The Mintcoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Гвінейскую франк таксама вядомы як Франк Guineen. Сімвал GNF можа быць запісаная FG. Сімвал XMT можа быць запісаная XMT. Абменнага курсу Гвінейскую франк Апошняе абнаўленне 25 люты 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Mintcoin Апошняе абнаўленне 19 люты 2020 ад coinmarketcap.com. GNF каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. XMT каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Сачыненне на тэму ліст салдату\nДарагі салдат! Я пішу Вам, праз шэсцьдзесят гадоў, з сучаснага свету, дзе няма страшных войнаў. У траўні мы, усе людзі Расіі (былога СССР), будзем святкаваць шасцідзесяцігоддзе Вялікай Перамогі.\nЯ ведаю, што я пішу Вам, дарагі салдат, у 41-ы год, самы цяжкі год вайны. Наперадзе яшчэ пяць гадоў жорсткіх баёў. Але Вы змагаецеся за Радзіму нездарма. Мы пераможам! Перамога будзе святкавацца кожны год, 9 мая. Я ведаю, я веру, Вы дойдзе да Берліна ў сорак пятым! У 45-м годзе, дзявятага траўня, па ўсіх крыніцах абвесцяць вялікае слова: «Перамога!». І пачнецца тады парад, дзе нашы простыя, такія ж, як Вы, салдаты, будуць кідаць фашысцкія штандары ў палымяны агонь.\nПаколькі я пішу Вам, паважаны салдат, на перадавую горада Ленінграда, варта распавесці, якім горад стаў цяпер. Горад стаў яшчэ больш чыстым і прыгажэй, чым у даваенны час. Музеі адрэстаўраваны, Летні сад, скульптуры якога закапалі ў зямлю на час вайны, цяпер паўстае перад намі ва ўсёй красе. Марсово поле квітнее бэзам. Я гуляю там вельмі часта, таму што жыву побач. Я распавядаю Вам гэта, каб Вы ведалі, што змагаліся і гінулі нездарма. Гэта Ваш подзвіг. З любоўю, і вялікай павагай, ад імя ўсіх ленінградцаў і пецябруржцаў # 151 Аляксандра Хрысценка, 11 гадоў.\nДобры дзень, салдат! Расея ўсё-ткі выйграла вайну ў немцаў. Праўда, вайна была несумленная, таму што немцам дапамагалі іншыя дзяржавы, хоць, ты і сам ведаеш, усё ж такі, ваяваў з імі. А цяпер у Расеі іншыя часы # 151 ткрыли «Макдональдсы», кафэ і многія іншыя ўстановы. Табе б гэтыя часы не спадабаліся, таму што зараз у краіне забіваюць без войнаў, адымаюць грошы. Зараз Пецярбургу каля 302 гадоў. І ўжо Нямеччына з Расіяй у добрых адносінах. У Расеі цяпер новы прэзідэнт В. В. Пуцін. Цяпер выпускаюць добрыя машыны, не тое, што ў вашы часы! ветэраны # 151 самыя мудрыя нашы вызваліцелі.\nЗ павагай, шасцікласнік Юрый Вінаградаў, школа N 262, Санкт-Пецярбург.\nДобры дзень, байцы! Я жыву ў маленькім пасёлку з прыгожай назвай # 151 Присадовый. Назвалі наш пасёлак так, таму што вакол былі пасаджаны сады, было шмат яблыкаў, груш, чарэшні, сліў. Цяпер ужо іх няма, выкарчавалі, палічылі непатрэбнымі, а назва засталася.\nУ гэтым годзе мама і тата змаглі назапасіць крыху грошай, і мы ўсёй сям’ёй на тыдзень паехалі на мора. Гэта былі самыя радасныя і незабыўныя дні ў маім жыцці! Я люблю сваіх бацькоў, бабулю, цётку Марыну. А яшчэ ў мяне ёсць сяброўка # 151 Марозава Крысціна. Я яе вельмі люблю. Бывае, мы з ёй сварымся, але тут жа мірымся.\nМой прадзед не вярнуўся з вайны. Я яго не бачыла, як і не бачыла тых, хто не вярнуўся з поля бою, тых абаронцаў, якія аддалі свае жыцці, каб мы маглі жыць. Я хачу ім сказаць, што вайна скончылася. Наша краіна перамагла. Перамога прыйшла дзякуючы Вам. Радзіма змагла справіцца з пасляваеннай разрухай. Аднавілі разбураную гаспадарку, адбудавалі разбураныя гарады, яны сталі вельмі прыгожыя. Праклалі жалезныя дарогі, па якіх, стукаючы коламі, бягуць хуткасныя цягнікі, людзі паляцелі ў космас, выпускаюцца новыя машыны, на палях прыбіраюць багаты ўраджай. Мае бабуля, дзядуля, а таксама мама, тата, атрымалі бясплатную адукацыю, маглі карыстацца бясплатным лячэннем, ездзілі ў санаторыі, у піянерскія лагеры. Жыццё наладзілася. Здавалася б, усё добра, ды не зусім добра. Мой тата ваяваў у Афганістане, дзядзька # 151 у Нагорным Карабаху, Чачні. Цяпер у нас выбухаюць самалёты, дамы, школы, гінуць дзеці і ні ў чым не вінаватыя людзі. Што гэта? З’явіліся нейкія людзі # 151 алігархі (з такім страшным назвай!). Мне здаецца # 151 гэта як «вампіры». Я баюся, што не змагу атрымаць добрую адукацыю, таму што цяпер патрэбныя вялікія грошы, а ў маіх бацькоў іх няма. У таты нават не заўсёды ёсць праца. На вёсцы зараз жыць вельмі цяжка.\nЯ пішу вам, загінулым, на перадавую 41-га. Нам вас так не хапае! Застанься вы ў жывых, можа быць, гэтага і не здарылася. З павагай і з любоўю да вас, ваша праўнучка Іра пеўкіны, 13 гадоў. Стаўрапольскі край, Новааляксандраўск р-н, пас. Присадовый.\nДарагі сябар! Ты не дажыў да заканчэння вайны. Ты загінуў, змагаючыся за свабоду нашай Радзімы. Ты хочаш ведаць, як скончылася вайна? Перамогай! НАШАЙ Перамогай! Ўзяццем Берліна, устаноўленай сцяга Перамогі над рэйхстагам, радасцю людзей, верай, надзеяй, любоўю. Прайшло 60 гадоў з таго вялікага дня. Мы вучымся быць людзьмі, вучымся ў вас вынослівасці, стойкасці, цярпенню. Мы хочам, каб наша краіна квітнела, каб старыя і дзеці былі шчаслівыя. Дзякуй табе за Перамогу, салдат! І нізкі паклон табе, салдат 1941-1945 гадоў. Хлопцы з гуртка «Патрыёт» падлеткава-маладзёжнага клуба «Мерыдыян», г. Петродворец.\nДарагія салдаты! Дзякуй, што вы ваявалі за Расею. Калі б вы не пайшлі на фронт ваяваць, то Гітлер захапіў бы нашу Радзіму, і не было б цяпер мяне і ўсіх тых, каго я ведаю. Зараз у свеце спакойна, не лічачы вайны ў Іраку і прыродных катаклізмаў ва ўсходніх краінах. Калі б не вы, то ўвогуле не было б, напэўна, людзей. Вы правільна зрабілі, што пайшлі ў голад, у холад, і на смерць. Гітлер прадумаў усё, але ён не ведаў, што Савецкая армія была вельмі моцная. Савецкая армія пачала наступаць і прарвала кальцо акружэння, і блакада скончылася. І Гітлер, даведаўшыся, што Савецкая армія заехала ў фашысцкую Германію, застрэліўся. Дзякуй тым, хто ездзіў па Ладазе на машынах, дастаўляючы для людзей хлеб і ежу. Я вельмі ўдзячны вам за тое, што вы аддалі сваё жыццё за мір на зямлі! Кірыл Ісаеў, 6 «а» клас, школа N 262, Санкі-Пецярбург.\nСалдат, паслухай! Усе, як адзін, падняліся на абарону нашай Радзімы. Гітлер і яго генералы меркавалі, што захопяць СССР за два-тры месяцы. Але вы, нашы воіны # 151 артылерысты, лётчыкі, танкісты, пяхотнікі, маракі # 151 змагаліся мужна, як героі! Людзі розных нацыянальнасцяў заяўлялі пра гатоўнасць, не шкадуючы жыцця, змагацца за Радзіму, адстойваць свабоду нашай Айчыны. Як клятва гучалі словы: «Вставай, страна огромная!» Салдат, ведай: вайна скончылася нашай Перамогай! Тваёй Перамогай, салдат! Для цябе гучаць галоўныя словы, хай б’юцца яны, як сэрца: «Перамога! Перамога! Перамога.». Эльгун Керымаў, 11 гадоў, і Гунель Керымава, 12 гадоў, клуб «Нява», Санкт-Пецярбург\nДобры дзень, салдат! Пішу табе з далёкага будучыні. Я ведаю, што ты пабываў у многіх баях і выйшаў пераможцам. Я хачу сказаць табе пра тое, што цябе не забыліся. Зараз наш горад шматлюдны. І кожны чалавек у горадзе кажа табе дзякуй. Поспехі табе ў наступных баях! З павагай, Маша Фёдарава, вучаніца 5 «б» класа, школа N 520, Санкт-Пецярбург.\nДарагія салдаты! Я, вядома, разумею, што тых людзей, якія загінулі, абараняючы нас, ужо не вярнуць ніколі. Але менавіта дзякуючы вам мы жывем, бачым неба і сонца. І я абяцаю, што вам за нас сорамна не будзе. Я радуюся кожнаму пражытаму дню. І я шчаслівая, што мы адзначаем дзень нараджэння кожнага які з’явіўся на свет чалавека. Мы пастараемся быць такімі ж мужнымі, сумленнымі і сапраўднымі, як вы! Зоя Зверава, 13 гадоў, падлеткава-маладзёжны клуб «Факел», Санкт-Пецярбург.\nШчыра кажучы, не ведаю, як пачаць гэты ліст — ліст да маладога чалавека, які яшчэ некалькі месяцаў таму быў жывы, а зараз на яго магіле плача маці і любімая дзяўчына … Усе словы ў гэтым выпадку здаюцца пустымі, дурнымі, нават непатрэбнымі. Як, зрэшты, і ваша смерць, паважаны салдат. Я не ведала вас асабіста, з вамі не былі знаёмыя мае бацькі, але я ведаю, што вы сталі закладнікам страшнай сітуацыі — збройнага канфлікту ў вашым краі.\nМала хто добраахвотна хоча ісці на вайну, асабліва, калі незразумелыя яе мэты. Я думаю, што вайна можа быць апраўданая толькі ў адным выпадку — калі пад пагрозай знаходзіцца бяспеку роднай краіны, роднага народа, блізкіх табе людзей. Менавіта так было ў Вялікую Айчынную вайну 1941 — 1945 гадоў, калі мільёны людзей сталі на абарону сваёй радзімы ад фашызму. Справай гонару кожнага нармальнага чалавека было пайсці на фронт, каб зрабіць свой унёсак у вялікую справу перамогі. Тады плячом да пляча ваявалі людзі многіх нацыянальнасцей — рускія, армяне, грузіны, казахі, прибалтийцы …\nЦяпер, як мне здаецца, усё па-іншаму. Кіраўнікі дзяржаў, члены ўрадаў развязваюць войны па самых нязначных прычынах, як быццам гаворка ідзе не пра бойні з сотнямі тысяч ахвяраў, а пра цацачных бітвах алавяных салдацікаў. Хоць, можа быць, для іх гэта менавіта так, бо ў канфлікце удзельнічаюць іншыя — маладыя юнакі і мужчыны, у якіх часцяком няма выбару.\nЯ ведаю, што вы, на жаль, былі адным з іх. У вашыя планы не ўваходзіла памерці маладым — вы хацелі зусім іншага: скончыць універсітэт, ажаніцца на каханай дзяўчыне, больш часу праводзіць з бацькамі, бачыць, як растуць вашыя дзеці і, можа быць, унукі. Але ўсяму гэтаму не наканавана было спраўдзіцца — хтосьці прыдумаў і раздуў варожасць паміж народамі, якія заўсёды лічылі сябе братамі. І гэты хтосьці сказаў узяць у рукі вінтоўкі і ісці забіваць, хоць ніхто з вашых таварышаў, як і вы сам, не разумеў, для чаго ўсё гэта трэба.\nДля вас усё скончылася трагічна. Як і для вашай маці, якая, напэўна, да канца жыцця не акрыяе ад страшнага ўдару. У чым сэнс вашай смерці? Страшна сказаць, але нi ў чым. Ваша смерць была бессэнсоўнай, як і сотні тысяч смерцяў вашых таварышаў і ўяўных праціўнікаў.\nХоць няма, малюсенькую і вельмі горкі, але сэнс усё ж такі ёсць — ён у тым, каб паспрабаваць не паўтараць памылак. Гэта павінны засвоіць усё — і ўлада якія ўтрымліваюць, і просты народ: няма ніякага сэнсу ў войнах, гэта заўсёды чалавечая катастрофа сусветнага маштабу. І ніхто ніколі не выходзіць з такіх канфліктаў пераможцам!\nМір вашаму праху.\nДыяна, вучаніца 7 класа.\n/ Складанні / Складанні на вольную тэму / 7 клас / Ліст салдату


Культура - “Каложскі дабравест”: курс на Усход і на Захад\n— Асаблівасцю “Каложскага дабравесту” стала тое, што ён праходзіць у два туры, — расказаў адзін з арганізатараў і нязменны старшыня журы фестывалю, святар і кампазітар Андрэй Бандарэнка. — Усе царкоўнапрыходскія хоры Гродзеншчыны ведаюць, што пасля Дня Божага Нараджэння, акурат на калядныя святы, пастаянныя члены журы ездзяць па вобласці і слухаюць царкоўныя хоры, нават у самых аддаленых вёсках.\nМы не толькі назіраем, у які бок рухаецца творчасць гэтых царкоўных спеўных калектываў, але і дапамагаем ім удасканальваць мастацтва царкоўных спеваў. Падчас такіх паездак мы і адбіраем лепшыя хоры для ўдзелу непасрэдна ў конкурснай праграме. Такім чынам, царкоўныя хоры ўдзельнічаюць у гэтым конкурсе, так бы мовіць, у абавязковым парадку, а ўжо ў другі тур трапляюць толькі некаторыя з іх. Свецкія ж хоры самі дасылаюць заяўкі, на падставе якіх мы і фарміруем канчатковую праграму. Дый сам фестываль становіцца своеасаблівым “майстар-класам”: намагаемся праводзіць у яго межах навуковую канферэнцыю, прычым з удзелам такіх буйных спецыялістаў, як Мікалай Дзянісаў з Масквы і Мікалай Шыманскі з Мінска. Павялічыўся фестываль і па колькасці дзён: да ранейшых трох далучылася ўрачыстае адкрыццё з гала-канцэртам. Склад журы таксама перавышае звычайны “абласны статус”, бо сярод пастаянных членаў не толькі начальнік упраўлення культуры Гродзенскага аблвыканкама Аляксандр Лойка, але і дырэктар знакамітага Гайнаўскага фестывалю ў Польшчы, протаіерэй Міхаіл Нігярэвіч.\nВялікую цікавасць да фестывалю выяўляюць не толькі ў суседняй Польшчы. Хор з г. Дзьбюрдава (Сербія) яшчэ летась даведаўся з Інтэрнета пра фестываль і ўвесь год рыхтаваўся да паездкі. Хор Клайпедскага Благачыння “Іверская свечка” пры Свята-Мікалаеўскай царкве г. Цяльшай (Літва) даведаўся пра “Каложскі дабравест” ад хору Гродзенскай Епархіі, з якім разам удзельнічаў у фестывалі ў польскім мястэчку Гайнаўка.\n— Мы праваслаўныя, — расказала рэгент Маргарыта Машына, — таму так і хочацца прыязджаць у Расію ды Беларусь, бо тут усе свае, як родныя.\nТое, што царкоўная еднасць спрыяе добрым узаемаадносінам паміж народамі, адзначыў і кіраўнік Гродзенскай Епархіі, епіскап Гродзенскі і Ваўкавыскі Арцемій. Нельга не пагадзіцца са словамі начальніка аддзела па справах рэлігій і нацыянальнасцей Гродзенскага аблвыканкама, члена аргкамітэта фестывалю Ігара Папова: “Беларуская Праваслаўная Царква — непахісная, як і праваслаўная вера”.\nУ рамках фестывалю ў Гарадской выставачнай зале Гродна адкрылася фотавыстаўка “Праваслаўныя храмы Гарадзеншчыны”. Гала-канцэрт закрыцця фестывалю, на якім былі абвешчаны пераможцы, сабраў столькі слухачоў, што іх не змясціла нават самая вялікая актавая зала горада: людзі сядзелі на прыступках, стаялі ўздоўж сцен — столькі было ахвотных паслухаць якаснае выкананне царкоўных песняспеваў.\nКонкурс праходзіў асобна паміж царкоўнымі і свецкімі калектывамі па некалькіх намінацыях: сярод хораў святароў і духоўных школ, царкоўных ансамбляў Епархіі, дзіцячых царкоўных калектываў, а таксама свецкіх аматарскіх (асобна — дарослых і дзіцяча-юнацкіх). Акрамя званняў лаўрэатаў і дыпламантаў, пераможцы атрымлівалі каштоўныя прызы: тэлевізары, магнітафоны, DVD-прайгравальнікі. Гран-пры на “Каложскім дабравесце” бывае адзіны на ўсе намінацыі, дый прысуджаецца не штогод, а як “выключэнне з правілаў”. Сёлета такім “выключэннем” стаў Нацыянальны акадэмічны народны хор Рэспублікі Беларусь імя Г.Цітовіча пад кіраўніцтвам народнага артыста краіны, прафесара Міхася Дрынеўскага. Удзел гэтага знанага прафесійнага калектыву, у выкананні якога прагучалі творы найперш беларускіх кампазітараў — Аляксея Туранкова, Мікалая Шчаглова (Куліковіча), Андрэя Бандарэнкі, Мікалая Бутомы і інш., — узняў мастацкую планку фестывалю.\nНе станем загадваць, ці атрымае хто-небудзь Гран-пры праз год. Бо галоўнае прызначэнне “Каложскага дабравесту” не ў размеркаванні ўзнагарод, а ў далейшым развіцці беларускай нацыянальнай духоўнай культуры, у пашырэнні яе прызнання за мяжой.\nФота Юліі РАДЗЮК


Яны былі першыя. Аляксандар Бурбіс (да 100-годдзя БНР, публ.2) | Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя (Грамада) Сайт прыхільнікаў\nаўторак, 4 Красавік 2017 9:02 Aўтар: Анатоль Сідарэвіч Крыніца: Радыё Свабода\nБурбіс Аляксандар Лаўрэнаў. Нарадзіўся 8.10.1885 г. у Вільні. Памёр 20.03.1922 г. у Менску. Пахаваны на Старажоўскіх могілках (цяпер не існуюць). Псэўданім: Стары Піліп.\nБеларускую нацыянальную рэвалюцыю тварылі пераважна маладыя людзі. Сыну вайсковага інтэнданта, былому гімназісту Алесю Бурбісу было 18 гадоў, калі ён стаў адным з сузаснавальнікаў Беларускай Сацыялістычнай Грамады. Разам з братамі Луцкевічамі і С. Скандраковым ён быў у ліку беларускіх сацыялістаў, якія ў 1904 прывялі ў беларускі рух і ў беларускую літаратуру Я. Луцэвіча. Калі ж пачалася рэвалюцыя 1905, Бурбіс зь Цёткай быў у ліку тых, хто вёў агітацыю сярод вучнёўскае моладзі, віленскіх рабочых і сялян у падвіленскіх вёсках. У сьнежні 1905 разам з аднадумцамі ён на некалькі дзён узначаліў уладу ў Мэйшагольскай воласьці. Маючы фальшывы пашпарт, ён мусіў жыць на нелегальным становішчы, але актыўнай працы не спыняў.\nУ студзені 1906 ІІ зьезд БСГ абраў яго ў склад Цэнтральнага Камітэту партыі. Калі ў лютым 1906 браты Луцкевічы вымушаныя былі пакінуць Менск і перабрацца ў Вільню, Бурбіс узначаліў Менскі камітэт БСГ. Ён арганізоўваў у горадзе прафсаюзы і кіраваў іх барацьбой за паляпшэньне ўмоваў працы і павышэньне заробкаў. Як адзначаюць мэмуарысты, Бурбіс здолеў так весьці агітацыйную працу, што супрацоўнічаць з Грамадой сталі і работнікі-габрэі. Ён наблізіў да грамадаўскае арганізацыі Я. Купалу, які ўнікаў сяброўства ў партыях. Шмат увагі надаваў Бурбіс арганізацыі аграрных страйкаў, асабліва ў Менскім і Наваградзкім паветах. 28.08.1906 — падчас аднаго з такіх страйкаў — Бурбіса арыштавалі. У Наваградзкім турэмным замку і Менскай турме ён правёў зь перапынкам амаль тры гады.\nНадзелены талентам артыста і дэкляматара, Бурбіс яшчэ ў 1906 паставіў у фальварку Пятроўшчына пад Менскам першы беларускі спэктакль. Пасьля турмы ён разам з аднадумцамі ўзяўся за арганізацыю беларускага тэатру. У лютым 1910 быў арганізатарам 1-й беларускай вечарынкі ў Вільні. Стаў фактычным кіраўніком Беларускага музычна-драматычнага гуртка (1910–1916), які стаў складовай часткай 1-й беларускай трупы І. Буйніцкага.\nВяршыняй тэатральнай кар’еры Бурбіса была зьдзейсьненая ім у 1915 пастаноўка апэрэты «Залёты» паводле п’есы В. Дуніна-Марцінкевіча. І ў тым самым 1915 Бурбіс разам зь іншымі службоўцамі Віленскага таварыства сельскай гаспадаркі мусіў эвакуавацца ў Расею. Жыў у Маскве і служыў у Народным банку.\nПасьля краху царызму і выхаду БСГ з падпольля ў 1917 Бурбіс узначаліў Маскоўскі камітэт партыі. Ён прадстаўляў маскоўскіх грамадаўцаў на канфэрэнцыі арганізацый БСГ 25.03. Удзельнікі канфэрэнцыі абралі яго сябрам Цэнтральнага Бюро партыі, а Зьездам беларускіх нацыянальных арганізацый, які пачаўся ў той самы дзень, 25.03, ён быў абраны ў Беларускі Нацыянальны Камітэт. У жніўні 1917 ён прадстаўляў БСГ на Дзяржаўнай Нарадзе Расеі ў Маскве. Быў Бурбіс і кіраўніком Рады прадстаўнікоў беларускіх арганізацый у Маскве, у якую ўваходзілі БСГ, Беларуская Народная Грамада ды іншыя структуры. Паводле пэўных крыніц, у сьнежні 1917 яго абралі сябрам Рады Ўсебеларускага Зьезду. У час разгону Зьезду бальшавікі на кароткі час арыштавалі яго.\nБурбіса можна бачыць на здымку зь дзеячамі БНР — Я. Варонкам, П. Крачэўскім, Я. Серадой, А. Смолічам ды іншымі. Здымак зроблены хутчэй за ўсё ў траўні ці на пачатку лета 1918. Як можна прачытаць у адным дакумэнце, 30.05 таго самага году Бурбіса прызначылі генэральным консулам БНР у Маскве^; яму надаваліся «ўсе правы дыпляматычнага прадстаўніка». Аднак генэральнае консульства ў Маскве Бурбіс не адчыняў і акрэдытацыю ў бальшавіцкага ўраду не прасіў, бо ў сталіцы Расеі быў разгул тэрору. Калі Бурбіс зь Менску вярнуўся ў Маскву, яму і Я. Няцецкаму як людзям з рэвалюцыйнымі заслугамі давялося ратаваць з кіпцюроў ЧК А. Цвікевіча.\nСацыяльныя ідэалы левага сацыял-дэмакрата Бурбіса ў галоўным супадалі з бальшавіцкімі. Вэтэран БСГ Ф. Стацкевіч згадваў, што ў 1919 спаткаўся з Бурбісам у Бабруйску. «Ён працаваў тады па ліквідацыі прыватных маёнткаў», — адзначае Стацкевіч. Бурбіс перайшоў на бок савецкай улады толькі пасьля таго, як Масква пайшла на саступкі беларускаму руху і пачала гульні ў беларускую дзяржаўнасьць. Як сьведчыў камуністычны дзеяч В. Кнорын, сябрам бальшавіцкай партыі Бурбіс так і ня стаў. Маючы досьвед працы ў гаспадарчых арганізацыях, ён служыў у Вышэйшым савеце народнай гаспадаркі і народным камісарыяце земляробства Літоўска-Беларускай савецкай рэспублікі. Пасьля таго, як у ліпені 1920 зноў была абвешчаная ССРБ, Бурбіс пэўны час прадстаўляў Рэспубліку ў народным камісарыяце замежных справаў РСФСР, а ў ліпені 1921 стаў намесьнікам народнага камісара замежных справаў ССРБ (камісарам быў кіраўнік ураду А. Чарвякоў). У канцы года яго абралі сябрам ЦВК ССРБ.\nАктор, пастаноўшчык, палітычны дзеяч, Бурбіс у 1921 апублікаваў «Кароткі агляд беларускага нацыянальна-рэвалюцыйнага руху». Гэта адна зь першых працаў з гісторыі беларускага руху. Калі Смоліча лічаць бацькам беларускай геаграфічнай навукі, дык А. Бурбіс дакладам «Беларусь і яе эканамічнае становішча», а таксама працаю «Кароткі нарыс па эканамічнай геаграфіі Беларусі» паклаў пачатак эканамічнай геаграфіі краіны.\nБурбіс вядомы таксама як аўтар ліста да У. Леніна (19.01.1921). У прыкладзенай да ліста дакладной запісцы ён прапаноўваў далучыць да ССРБ адарваныя ў 1919 ад Беларусі «Віцебскую губ., Гомельскую губ., паветы былой Магілёўскай губ., далучаныя да Смаленскай губэрні, а са Смаленскай губ., безумоўна, раёны Красьненскі і Парэцкі». Акрамя таго, ён прапаноўваў мабілізаваць для працы ў ССРБ беларускіх палітычных працаўнікоў, «знаёмых з краем і штучна расьсеяных па ўсёй Расіі». За ягоныя погляды і дзейнасьць бальшавікі ў 1930-х назвалі Бурбіса «стопрацэнтным нацдэмам».\nПамёр ад сухотаў у Менску 20 сакавіка 1922.\nНэкралёг па Аляксандру Бурбісу Антона Луцкевіча. «Беларускі Звон» (Вільня). №12(37). 22 красавіка 1922.


Праваабаронцы патрабуюць спыніць катаванні ў турмах\nhttp://spring96.org/be/news/19632 2007 2007-12-18T19:22:00+0200 2007-12-18T19:22:00+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\n"Прадстаўнікі раённага аддзела міліцыі прызналі неналежнымі ўмовы ў ІЧУ, але не адрэагавалі на галоўны пункт майго звароту. Я прасіў іх прызнаць умовы майго ўтрымання ў ізалятары 13–15 кастрычніка 2007 года парушэннем артыкула 7 Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах, паводле якога "ніхто не павінен падвяргацца катаванням або жорсткаму, нечалавечаму або зневажальнаму яго годнасць звароту або пакаранню", – заявіў праваабаронца.\nР.Кісляк адзначыў, што знаходжанне пры тэмпературы паветра ў камеры ад 10 да 14 градусаў цяпла без пасцельных прыналежнасцяў і мізэрнай колькасці вады для піцця "дасягае ўзроўню катавання".\nПраваабаронца накіраваў скаргу ў адпаведныя інстанцыі пасля таго, як 13 кастрычніка быў затрыманы па абвінавачванні ў дробным хуліганстве і змешчаны ў ІЧУ, дзе прабыў два дні.\nУ адказе, які ён атрымаў 24 лістапада ад кіраўніцтва Ленінскага РАУС, паведамлялася, што па скарзе была праведзеная праверка, у выніку якой кіраўніцтву ІЧУ "зважанае на неабходнасць стварэння нармальных умоў для асоб, якія знаходзяцца ў ізалятары часовага ўтрымання".\n"Маё затрыманне – адно з шматлікіх затрыманняў актывістаў аб'яднаных дэмакратычных сілаў, якія мы назіраем апошнім часам. І вельмі важна дамагчыся стварэння там чалавечых умоў", – адзначыў Р.Кісляк.\nДададзім, што 18 снежня з ізалятара часовага ўтрымання Ленінскага РАУС Берасця будзе вызваленая актывістка Анастасія Ілліна. 13 снежня яе прызналі ўдзельніцай несанкцыянаванага мерапрыемства і асудзілі на пяць сутак адміністрацыйнага арышту.\n18.12.2007 Тэгі: скаргі, умовы ўтрыманьня


Пад знакам Хрышчэння Русі\nОпубликовано: 13.08.2013 18:25:27\nVI МІЖНАРОДНЫ фестываль «Мотальскія прысмакі», які ў мінулыя выхадныя прайшоў на Іванаўшчыне, сабраў шмат гасцей з розных куточкаў Беларусі, а таксама з блізкага і далёкага замежжа. Святочнае дзейства пачалося са службы ў адноўленай Спаса-Праабражэнскай царкве аграгарадка Моталь. Такі сцэнарый фестывалю яго арганізатарамі быў выбраны не выпадкова: сёлета «Мотальскія прысмакі» прайшлі пад знакам 1025-годдзя Хрышчэння Русі.\nФестываль «Мотальскія прысмакі», які прайшоў у Іванаўскім раёне, у чарговы раз пацвердзіў сваю самабытнасць\nХрам у Моталі быў узведзены ў 1888 годзе, нядаўна ў ім завершана рэстаўрацыя, і цяпер царква заззяла залатымі купаламі. Пасля благаславення, якое даў фестывалю архіепіскап Пінскі і Лунінецкі Стэфан, на цэнтральнай плошчы аграгарадка пачалося ўзнагароджванне людзей, што ўнеслі важкі ўклад у аднаўленне мясцовай царквы. Дарэчы, толькі мясцовае насельніцтва на дабрачынную справу сабрала 300 мільёнаў рублёў, яшчэ паўтара мільярды рублёў пералічылі арганізацыі і прадпрыемствы.\nШмат наведвальнікаў сабрала выстава Мінскага Экзархата, а на вуліцах Моталя ўсіх жадаючых гасцінна запрашалі сялянскія падворкі, багатыя шынкі і лаўкі, выстаўкі старажытных народных касцюмаў, пляцоўкі музыкі і танцаў. Прыемны, непаўторны пах розных прысмакаў так і прыцягваў гасцей. Асабліва шматлюдна было ля выставы народнай кухні «Парады бабуль — майстэрства ўнукаў», уздельнікі якой прадставілі на суд гледачоў самыя разнастайныя вырабы і прадэманстравалі свае ўменні.\nААТ «Белсолад» адкрыла для наведвальнікаў старажытную карчму, у якой можна было прадэгуставаць піва і хлебны квас. У спякотны дзень такі сюрпрыз аказаўся вельмі зручным. І, вядома ж, галоўнае месца займалі мотальскія далікатэсы: бясконцыя прылаўкі з каўбасамі, кумпякамі, сасіскамі, садавінай і гароднінай, хлебабулачнымі вырабамі. Было ўсё і на ўсялякі густ. У наведвальнікаў фестывалю ад няпростага выбару разбягаліся вочы.\nА на сцэнічных пляцоўках тым часам весялілі публіку калектывы мастацкай самадзейнасці. Як заўжды парадавалі яркімі нумарамі мясцовыя артысты. Цікава было і на выступленнях сталічных гасцей — ансамбляў «Лялькі-Карпарэйшн», «Славянскі стыль», «Гасцінец». Народныя ўмельцы давалі майстар-клас усім жадаючым. Дзяліліся вопытам вядомыя кулінары.\nЦікавай адметнасцю фестывалю сталі экскурсіі па Іванаўскім раёне з наведваннем мясцовых музеяў і аграсядзіб. У Мотальскім музеі народнай творчасці адбылося адкрыццё філіяла археалогіі «Нашы карані».\nАд’язджаючы, госці загадвалі, чым маталяне паспрабуюць здзівіць іх на наступны год. Арганізатары фестывалю паабяцалі, што за гэтым справа не стане.


Дадайце месцазнаходжанне вашага сайта ў вашу мапу сайта з дапамогай файла KML | Martech Zone\nПанядзелак, кастрычніка 15, 2007 Нядзелю, Кастрычнік 4, 2015 Douglas Karr\nМагчыма, вы гэтага не ведаеце, але Google будзе фактычна індэксаваць геаграфічнае становішча вашага сайта разам з астатнімі старонкамі. Гэта можна зрабіць лепш за ўсё, паставіўшы KML-файл з каардынатамі ў фармаце XML - фармат, які лёгка чытаецца з дапамогай інтэрфейсаў праграмавання.\nНе дазваляйце гэтым вас палохаць! Стварыць файл KML і дадаць яго на свой сайт даволі проста. На самай справе ў мяне ёсць вэб-сайт, які будзе ствараць ваш файл KML, каб вы маглі яго загрузіць, Выпраўленне адраса. Я дадаў магчымасці для загрузкі сёння!\nСтварыце файл KML простым спосабам:\nУвядзіце свой адрас у Выпраўленне адраса і адправіць. Калі месцазнаходжанне на карце не дакладнае, вы можаце перацягнуць маркер у дакладнае месца (даволі крута, так?). Цяпер вы ўбачыце спасылку "Загрузіць" у загалоўку раздзела KML. Калі вы націснеце гэта, вы можаце загрузіць файл, каб загрузіць яго на свой сайт пазней.\nЯ б таксама адрэдагаваў файл (проста выкарыстоўвайце любы тэкставы рэдактар) і дадаў імя вашага блога паміж тэгамі апісання. Прыклад:\nНазва майго сайта> / апісанне>\nДадайце KML у сваю карту сайта:\nКалі вы выкарыстоўваеце WordPress, вы павінны запусціць Убудова генератара XML-карты сайта by Арнэ Brachhold - вы нідзе не знойдзеце лепшага ці больш важнага ўбудовы! Адна з мноства выдатных магчымасцей гэтага ўбудовы заключаецца ў тым, што вы можаце дадаць у яго файл KML. Проста увядзіце поўны URL карты сайта ў раздзел Дадатковыя старонкі:\nКалі ў вас няма WordPress, вы знойдзеце ў Google інструкцыі, як дадаць спасылку KML на сваю карту сайта.\nВось і ўсё! Стварыце файл KML, загрузіце файл на свой сайт і дадайце яго на сваю карту сайта.\nКлючавыя словы: геаграфічныгеолокацииKMLмясцовы SEOкарта\nЖнівень 6, 2008 у 11: 29 AM\nДобра, давайце зробім выгляд, што ў мяне ёсць сайт для дэкампрэсіі пазваночніка, і мой адрас знаходзіцца ў Чула Вісце. Мне будзе вельмі цяжка заняць месца ў Сан-Дыега, бо мой адрас паказвае, што мяне там няма. Калі я змяніў свой файл KML з http://www.addressfix.com/ і перанесці яго ў Сан-Дыега, то гіпатэтычна кажучы, у мяне павінна быць менш праблем з рэйтынгам "дэкампрэсія пазваночніка ў Сан-Дыега?\n6 жніўня 2008 г. у 1\nГіпатэтычна - так. Я яшчэ не чытаў, наколькі геаграфія пачала ўзважваць вынікі, але Google працягвае настройваць свае алгарытмы, каб знайсці вынікі, якія людзі шукаюць незалежна ад таго, што ўсе астатнія лічаць папулярным. Тэставанне - гэта заўсёды спосаб даведацца!\nВерасень 4, 2011 у 4: 52 AM\nГэй, банда, дзякуй за гэтую салодкую інфармацыю пра KML. Я проста думаў пра гэта сёння для кліента, і мне спатрэбіліся як спасылкі, так і агульная інфармацыя, якую вы тут уключылі. Я не ведаю, куды гэта прывядзе ў маіх прапановах кліенту, але я думаю, што вы напэўна дапамаглі мне пачаць працу.\nНа ўра (і дзякуй!)\nВерасень 4, 2011 у 4: 56 AM\nВы робіце стаўку! Сапраўды ўдзячны, што вы знайшлі час паведаміць нам пра гэта.