На дзяржаўнай службе — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n29.01.2015 27.01.2015 Анна Герасимова631Комментарии on На дзяржаўнай службе\nУ свае 22 Вольга Часноўская была прызначана начальнікам аддзела прымусовага выканання. Аддзел – структура новая, утвораная пад эгідай Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь 1-га студзеня 2014 года. А ўжо напрыканцы першага года работы маладому кіраўніку аб’яўлена Падзяка начальніка Галоўнага ўпраўлення юстыцыі.\n– Самае галоўнае ў нашай рабоце – практычны вопыт, – падкрэслівае Вольга. – Калі знаёмішся з людзьмі і вывучаеш іх, з’яўляецца ўпэўненасць, як з імі сябе паводзіць. – І пры гэтым дадае, чаго пакуль асабліва не хапае: – Хацелася б ад людзей большага ўзаемаразумення.\nПрыйшоўшы ў аддзел прымусовага выканання з суда, Вольга Часноўская адразу ўзначаліла калектыў. Нягледзячы на малады ўзрост, яе стаж у прафесіі юрыста налічвае пяць гадоў. Ураджэнка Ячнага, яна закончыла Засульскую школу і паступіла ў каледж Белкаапсаюза. Пасля каледжа займалася пошукам варыянтаў працаўладкавання і, такім чынам, трапіла на працу ў суд раёна. Спачатку была сакратаром, потым – судовым выканаўцам. Паралельна займалася ў Баранавіцкім дзяржаўным універсітэце па спецыяльнасці «Правазнаўства».\nКалектыў аддзела невялікі, з шасці чалавек, і – так выйшла – аказаўся чыста жаночым. Аднак задачы, пастаўленыя перад ім, патрабуюць зусім не жаночай самааддачы, псіхалагічнага напружання і выключнай скрупулёзнасці. Тлумачыцца гэта тым, што працаваць ім прыходзіцца з рознымі катэгорыямі грамадзян, далёка не самых законапаслухмяных, абавязаных выконваць прысуд суда і плаціць па выканальніцкіх лістах.\nСудовыя выканаўцы выходзяць па месцы жыхарства даўжніка, каб праверыць яго маёмаснае становішча і ўстанавіць прычыны невыканання абавязацельстваў. Абцяжарвае работу адсутнасць у даўжніка маёмасці, на якую можа быць абернута спагнанне, знаходжанне яго ў месцах пазбаўлення волі. Некаторыя з даўжнікоў, будучы працаздольнымі, не спяшаюцца працаўладкавацца і ўвогуле не прымаюць ніякіх мер для пагашэння запазычанасці…\nЗа жаночай прывабнасцю і абаяннем супрацоўніцы органаў прымусовага выканання ўгадваецца унутраны стрыжань, прынцыповая напорыстасць, без якіх не абысціся ў рабоце. Яе самавітасць і дзяржаўнасць падкрэслівае форменнае адзенне. Неўзабаве службовы «гардэроб» абновіцца – супрацоўнікі аддзела атрымаюць форму новага ўзору. І ў асабістым жыцці Вольгі – прыемныя перамены. Летась яна стварыла сям’ю і набыла статус замужняй жанчыны.


Ох ужо гэтыя пераможцы! | Дзедзіч - Берасце вачыма моладзі\nМы прызвычаіліся чытаць і глядзець перадачы пра незвычайныя традыцыі афрыканскіх плямёнаў, жыхароў азіяцкіх пустынь альбо прастораў крайняй поўначы і іншых экзатычных культур. Ну а што можа быць цікавага ў звычайнай Еўропе – ў добра знаёмых нам братоў па індаеўрапейскай сям’і?\nВысветліць гэта якраз абраў за мэту конкурс “Ох ужо гэтыя еўрапейцы!”, дзе кожны удзельнік меў распавесці пра нетыповыя для беларускага менталітэту звычаі, якія ён назіраў падчас сваіх вандровак па Еўрапейскім кантыненце.\nАдна з пераможцаў – Вольга Ярамчук – вырашыла падзяліцца не толькі уласнымі назіраннямі, але і досведам сваіх сяброў. У выніку яна сабрала шмат цікавых фактаў, пазнаёміцца з якімі вы можаце тут.\nДругая ж пераможца – Кацярына Мшар – пракацілася з экскурсіяй па некалькім вядомым беларускім сталіцам – і яе заўважлівае вока прымеціла шмат цікавага. Яе працу глядзіце тут.\nПераможцы атрымалі ганаровыя дыпломы і прызы у выглядзе флэшак памерам 8 гігабайт. Шчыра віншуем!\nОх ужо гэтыя еўрапейцы\n30 секунд, каб змяніць сваё жыццё да лепшага


Культура - Ахапцэн свежае паветра!\nХтосьці збірае грошы, а я — словы. Не памятаю, у якім класе, калі чытаў Кузьму Чорнага, мяне літаральна агаломшыла, вывела з сябе, давяло да плачу вось якое словазлучэнне: “рыхтык колішні кравец”. Калі з другім і трэцім словамі ўсё было больш-менш зразумелым, дык першае муліла вострай косткай у горле. Што за “рыхтык”? Адкуль і для чаго? Балазе, маці са школы прыйшла і патлумачыла, што “рыхтык” — слова дыялектнае, а значэнне ў яго “той самы”. З таго часу я зразумеў, што дыялектнае — не самае горшае, і пачаў збіраць свой слоўнік...\nБудзем спадзявацца, што мерапрыемствы з нагоды Дня матчынай мовы прайшлі калі не ва ўсіх, дык у большасці бібліятэчных ды клубных установах краіны. Пра пэўныя акцыі я згадваў у мінулым аглядзе. Пра сёе-тое скажу і сёння. Да прыкладу, літаратурна-музычная гасцёўня “Матчына мова вуснамі жанчын” працавала ў цэнтралізаванай клубнай сістэме Маладзечанскага раёна. Што і казаць, цікавы гендарны падыход да раскрыцця тэмы: пра родную мову — жанчыны. Вядучы рэдактар ЦКС Маладзечанскага раёна Надзея Бондар тлумачыць сітуацыю так: “На сустрэчу былі запрошаны мясцовыя паэткі Тамара Бунта, Таццяна Атрошчанка, Лідзія Гардынец, Тамара Аўсяннікава, Святлана Капруцкая. Беларускія песні гучалі ў выкананні аматарскага аб’яднання “Бабулі XXI стагоддзя” (назва — супер! — Я.Р.). Этнаграфічны клуб “Кола” наладзіў майстар-клас, падчас якога любы ахвотны мог паспрабаваць сябе ва ўменні выконваць народныя танцы”.\nНедахоп мужчын на галоўнай сцэне нашага агляду варта, на мой погляд, кампенсаваць. Што і робіць загадчык аддзела бібліятэчнага маркетынгу Зэльвенскай (даўно адсюль навін не было) раённай бібліятэкі Вольга Камякевіч. Яна распавядае пра вечар-сустрэчу з паэтам земляком Іванам Шчурко, ураджэнцам вёскі Бязводна, які жыве цяпер у Гродне. Іван Аляксандравіч 42 гады працаваў кавалём, мае ордэны Працоўнай Славы другой і трэцяй ступеняў. І ў той жа час — сябра паэтычнага аб’яднання “Надзея”, пастаянны наведвальнік літаратурнай кавярні “Тры свечкі” ў Гродне. Выдаў два зборнікі вершаў. Брутальная прафесія і шчырая любоў да пяшчотнага слова… Як гэта сумяшчаецца? Аказваецца, вельмі проста і арганічна. Вершы прасякнутыя любоўю да малой радзімы, да яе самаадданых працаўнікоў, да жонкі і ўнучкі. Высветлілася і тое, што Іван Аляксандравіч цудоўна грае на гармоніку, быў пэўны час салістам народнага ансамбля “Росніца” ААТ “Гродна Азот”.\nЗдарылася так, што словы пачалі мяне карміць. Я іх запаважаў яшчэ больш. І не пагадзіўся з даследчыкам Міколам Абабуркам, які пісаў: “Наша мова выступае ў дзвюх разнавіднасцях — літаратурнай і дыялектнай. Першая — унармаваная і адшліфаваная спецыялістамі. Другая — тэрытарыяльна абмежаваная і беспісьмовая”. Так шліфавалі, што ў іншых месцах толькі пыл і застаўся. Я больш згодны з Кузьмой Чорным. Моўная рэінкарнацыя, калі хочаце, выратаванне — у больш актыўным ужыванні дыялектнай. І не павінна яна, па маім меркаванні, стаяць асобна ад літаратурнай. Менавіта ў размоўнай лексіцы — працяг і развіццё агульнапрынятай. За кошт дыялектызмаў павінны прырастаць сінанімічныя і антанімічныя шэрагі, што надасць лексіцы яркасці, самабытнасці, прыроднай прыгажосці і пераканаўчасці. Яшчэ на маім веку настаўнік у адпаведнасці з методыкай выкладання павінен быў зніжаць адзнаку вучню за выкарыстанне дыялектызмаў. А менавіта яны, лічу, і робяць мову матчынай.\nДзед Сцяпан падараваў мне, малому, хімічны сіне-чырвоны аловак і сказаў: “Калі ў школу пойдзеш, ён табе як знахадка будзе!” Мне пастаянна правяць маю “знахадку” (націск на першым складзе) на “знаходку”. Я пастаянна супраціўляюся. Першы лексічны варыянт — больш семантычна афарбаваны, хоць і менш адшліфаваны.\nДык вось, як знахадка стаў для кіраўнікоў тэатральных калектываў клубных і адукацыйных устаноў Бабруйска семінар-практыкум “Асаблівасці арганізацыі работы самадзейнага тэатральнага калектыву”. Справа ў тым, што неўзабаве адбудзецца другі гарадскі конкурс тэатральнага мастацтва “У святле сафітаў Бабруйск”. Так што дадатковая вучоба тут — як раз да месца. Актрыса Магілёўскага абласнога тэатра драмы і камедыі імя Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча Вольга Матвеева правяла майстар-класы па сцэнічным руху, паказала, як раскрыць сябе, выкарыстаць нестандартнае мысленне, развіваць увагу, памяць, фантазію, а таксама — пластыку. Кіраўнік узорнага тэатральнага калектыву “На Біс” ДШМ № 1 імя Яўгена Цікоцкага горада Бабруйска Алеся Манько адказвала за правядзенне праграмы майстар-класаў па сцэнічнай мове. Назва мерапрыемства — “Слова як важнейшы кампанент спектакля”. Як бачна, са слова і тут усё пачалося.\nЯ тады яшчэ ў “ЛіМе” працаваў. І вось прыходзіць да мяне Ніл Гілевіч. У руцэ — свежы нумар тыднёвіка з маім артыкулам, а ў ім — сёе-тое падкрэслена. Пытаецца: “Вось тут ты напісаў “У іх цямы няма”, што меў на ўвазе?” Адказваю шаноўнаму Нілу Сымонавічу: “Цяма — гэта розум па нашаму, па-веткаўску”. “Ну, так, — працягвае Гілевіч. — “Недацяміць” — гэта “незразумець”, а “цямкі” — “разумны”. І пайшоў, вялікі і велічны. А мне і па сёння душу грэе, што мае гульні ў словы прыйшліся класіку даспадобы.\nВедаеце, колькі ў слова “гультай” сінонімаў? Так. Процьма. Абібок — гэта з агульнаўжывальных. А вось экзоты: дзяньгуб, лайнік, лянгуз, лут, ярыга. Сінанімічны шэраг можна працягваць да бясконцасці. І хто сказаў, што выкарыстанне гэтых дыялектызмаў мову нашу сапсуе?\nДарэчы, слова “лянівец” выкарыстоўвае ў сваім допісе вядучы метадыст па этнаграфіі і фальклоры Ваўкавыскага раённага цэнтра культуры Наталля Бінкевіч. Лянівец, сцвярджае яна, — прыстасаванне для здымання абутку, якое месіцца недзе на падлозе. Нават нагінацца не трэба: зачапіўся пяткай і хадзі басанож. Лянівец — толькі адзін з экспанатаў музейнай экспазіцыі “Ізабелін кулінарны”. “Экспазіцыя, — піша аўтарка, — аб’яднала гаспадарскі досвед, дызайн сялянскай ды мяшчанскай кухні і кулінарны вопыт тутэйшага люду. Усе музейныя прадметы — аўтэнтычныя. А створана экспазіцыя для захавання рэцэптаў, традыцыйнай кухні Ваўкавышчыны, папулярызацыі элементаў нематэрыяльнай культурнай спадчыны “Комплекс уменняў вырабу традыцыйнага вясельнага каравая на Ваўкавышчыне”. Далей аўтарка распавядае пра печ, дзе жыве хатнік, ды шматлікія рэцэпты страваў, якія можна ў ёй прыгатаваць.\nЗ аграгарадка Мураваная Ашмянка, што на Ашмяншчыне, ліст нам даслала бібліятэкар СБ Таццяна Ціхановіч. Яна піша: “Наш народ мае надзвычай цікавую і драматычную гісторыю. Неаднаразова праз наш край праходзіла крывавая навала ваенных ліхалеццяў. Але мы выстаялі, захавалі мову, культуру, традыцыі. Сённяшняя наша задача — не згубіць каштоўны скарб і данесці яго з годнасцю да наступнага пакалення. У гэтым працэсе вялікую ролю адыгрывае жаданне кожнага з нас разабрацца ў тым, што было, чаго ўжо няма.” Дзеля гэтага Таццяна Іосіфаўна займаецца са сваімі чытачамі краязнаўствам, да драбніц вывучае гісторыю вёскі, рэгулярна дзеліцца вынікамі гэтай справы ў бібліятэчнай гасцінай “Сцежкамі роднага краю”.\nІ напрыканцы — пра наватворы, словы, якія маюць канкрэтнае аўтарства. Стрыечны дзядзька Мішык выводзіў маленькую пляменніцу Маню на вясновую вуліцу, зрываў з сівой галавы дэмісезонную фуражку і строга загадваў: “Ахапцэн свежае паветра!” Гумарыстычная інтэрпрэтацыя беларускага дзеяслова “хапай” пад слоўка нібыта замежнага паходжання дадае ўсёй фразе не толькі камічнасці, але і аптымізму.\nХтосьці з акадэмістаў скажа : “Здзек з мовы”. А я скажу: “Пазітыўная гульня ў словы, якая вучыць радавацца жыццю!”\nСпадарства, вясна на носе. Выходзьце часцей пад сонейка і ахапцэн свежае паветра!


Якія людзі патрэбны будучыні | zviazda.by\nМаладосць » Часопіс » Якія людзі патрэбны будучыні\nКалі знянацку спытаць у чалавека пра яго будучыню, то, хутчэй за ўсё, пачуеш многа як рэальных, так і не вельмі планаў, мар і чаканняў. Ён з задавальненнем ці без будзе расказваць пра свае заўтрашнія дасягненні, пра тое, як наступны дзень чакае і гатовы прыняць яго. А ці чакае? А ці гатовы? А ці патрэбны ён заўтрашняму дню?\n«М»ы знянацку спыталі нашых аўтараў, каго заўтрашні дзень сапраўды чакае, хто сапраўды яму патрэбен. Адказы-асацыяцыі-экспромты складваюцца ў нейкі малюнак, у вобраз, у сапраўднасць. Чым больш фрагментаў, дадзеных, тым больш дакладнасці. Таму чакаем і вашых адказаў на нашу электронную скрыню і ў сацыяльных сетках. Чытайце, складвайце і думайце пра сваё заўтра, якому вы дакладна патрэбны.\nАнхела Эспіноса Руіз, «У бібліятэцы з Анхелай»:\nМне здаецца, нашай будучыні патрэбны людзі, якія адчуваюць, наколькі важныя мастацтва і фікцыя: у свеце, дзе ўсё ніжэй ацэньваюцца культура і літаратура, людзі губляюць здольнасць жыць чужым жыццём, уяўляць розныя магчымасці ў альтэрнатыўных светах. Гэта пазбаўляе іх як унутранай, так і вонкавай свабоды, абразае ім крылы. Патрэбны людзі, здольныя бачыць далей за відавочнае (так, у тым ліку — чыстыя гуманітарыі). Акрамя таго, будуць запатрабаваныя эмпатыя, міласэрнасць, жаданне дапамагаць адно аднаму і спрыяць справам іншага, і гэта нягледзячы на навакольны індывідуалізм. Тэхнічны прагрэс пайшоў, і крочыць ён штораз хутчэй. Паспрабуйма цяпер развіваць і сябе.\nЛеанід Лаўрэш, «Factum»:\nЯк чалавек, які пражыў шмат гадоў, я упэўнены, што ўсім нам патрэбны інтэлектуалы сусветнага ўзроўню, прычым як высокія прафесіяналы ў асобных галінах, так і рэдкія цяпер прадстаўнікі «шырокага профілю», здольныя да сінтэзу ведаў. А для інтэлектуала маюць значэнне прагнасць да новых ведаў і інтэлектуальная сумленнасць. А яшчэ нам патрэбна такая якасць, як здольнасць радавацца чужым поспехам, добрым чужым кнігам, артыкулам, навуковым адкрыццям. Чалавек, які не можа ацаніць чужую якасную працу, і сам ніколі не зробіць нічога каштоўнага.\nАдмаўляцца, думаю, трэба найперш ад зайздрасці — яна забівае чалавека як асобу, вынішчае ў ім здольнасць да творчай працы і пазбаўляе адчування шчасця. А няшчасны чалавек не можа быць творчай асобай.\nЯўген Папакуль, пераклады са старажытнаісландскай:\nНе толькі Беларусі, але і любой краіне патрэбныя людзі, якія РОБЯЦЬ. Бо тых, хто гаворыць, вельмі шмат. Прапаноўваць можна самыя правільныя, самыя карысныя, самыя цікавыя рэчы, але часта ініцыятыва так і застаецца ініцыятывай, бо на далейшыя крокі па розных прычынах людзі не адважваюцца. Праз недахоп часу, грошай, удачы… Хаця гэта можа быць банальны недахоп веры ў сябе. Таму Беларусі патрэбныя людзі СМЕЛЫЯ, якія не толькі ставяць мэту, але і дасягаюць яе, не зважаючы на ўсе складанасці. Толькі так можна змяніць нешта ў лепшы бок. Гэта цяжка, і грамадскае меркаванне наўрад ці паспрыяе або падтрымае, але нам патрэбны тыя, хто мае новыя, хай нават часам і трохі вар’яцкія, ідэі. Тыя, хто ўмее ДУМАЦЬ.\nЗміцер Кузменка, «е-закладкі»:\nНапэўна, я скажу банальныя рэчы, але нашай будучыні патрэбны не сляпыя выканаўцы чужой волі, а людзі з крытычным мысленнем, ініцыятыўныя, здольныя прымаць складаныя рашэнні і разам з тым спакойна прызнаваць уласныя памылкі. Здатныя працаваць у камандзе і гатовыя дзеля агульнага поспеху на пэўны час адступіцца ад часткі асабістых амбіцый. Людзі, якія з павагай і ўвагай ставяцца да іншых меркаванняў. Вядома, што значная колькасць авіякатастроф здараецца толькі таму, што другі пілот проста баіцца сказаць капітану паветранага судна пра яго няправільныя дзеянні. Вось ад такога нам трэба сыходзіць. Неабходна вучыцца размаўляць адно з адным. І слухаць адзін аднаго.\nІгумен Ермаген, «З Богам»:\nХрысціянства — гэта максімалізм, і таму для хрысціяніна сапраўднай будучыняй з’яўляецца Вечнасць, а сапраўднай якасцю — святасць. Гэта найвышэйшая мэта, якая прадугледжвае паступовае духоўнае ўдасканальванне пры пэўных сацыяльна-гістарычных акалічнасцях. І тут ужо можна гаварыць пра канкрэтнае сёння і канкрэтную будучыню.\nМы жывём у вельмі складаны час, які з аднаго боку характарызуецца светапоглядным плюралізмам і рэлятывізмам, а з другога — інфармацыйна-тэхналагічным бумам. Пры такіх умовах не дазволіць сваёй веры паддацца карозіі сацыяльнага імператыва — гэта ўжо подзвіг. Для яго патрэбны як глыбокае веданне традыцыі, так і добрая арыентацыя ў тэндэнцыях сучаснасці. Гэта з хрысціянскага пункту гледжання. Але гэта справядліва для кожнага чалавека. Справа ў тым, што сучасныя тэхналогіі ўжо ў самы блізкі час паставяць пад пагрозу суверэннасць чалавечай асобы, яе свабоду. Залежнасць ад зместу і фармату інфармацыйнай прасторы сацсетак, па сутнасці, ужо сведчыць пра мадыфікацыю паводзін чалавека. Таму галоўнай якасцю чалавека будучыні, на маю думку, з’яўляецца здольнасць самастойна крытычна мысліць.\nУ Амерыцы ёсць некалькі граматных «белых варон», якія пішуць пра небяспекі нашай тэхналагічнай будучыні. Вось некаторыя з іх:\n«Хросны бацька» паняцця «віртуальная рэальнасць» Джарон Ланье:\nYou Are Not a Gadget: A Manifest. New York, 2010.\nTen Arguments for Deleting Your Social Media Accounts Right Now. New York, 2018.\nІ нядаўняя кніга сацыяльнага псіхолага Шашаны Зубоф:\nThe Age of Surveillance Capitalism, 2019.\nМаргарыта Латышкевіч, «Век людзей»:\nБудучыні патрэбны людзі.\nТыя, каго сапраўды можна назваць Чалавекам.\nЗдольныя марыць — і ўпарта працаваць над тым, каб мары сталі явай. Здольныя любіць: сям’ю, родны кут, Радзіму. Здольныя ствараць новае і пераствараць свет вакол сябе. Здольныя рабіць яго лепшым — і ўдасканальвацца, не спыняцца на дасягнутым, адказваць за здзейсненае.\nРазумныя — але без снабізму. Добрыя — але без саладжавасці.\nЦікаўныя — бо менавіта цікаўнасць, інтэрас да жыцця штурхае нас наперад, да адкрыццяў, да новых гарызонтаў.\nБудучыні патрэбны людзі. Як, зрэшты, патрэбны яны і сучаснасці.\nАксана Данільчык, «На хвалі часу, у плыні жыцця»:\nЧалавек — хочацца верыць — істота разумная, здольная выбіраць пэўныя арыенціры для сябе і для соцыуму. У нас ужо фарміруецца пэўнае кола сацыяльна актыўных людзей, асабліва маладых, і гэта радуе. Мы не можам ведаць будучыню, але сумленнасць — бясспрэчная пазачасавая каштоўнасць, прафесіяналізм — таксама. Спалучэнне гэтых якасцей дазваляе чалавеку дзейнічаць выключна ў межах уласнай кампетэнцыі. Дзеля таго, каб будучыня была светлай, неабходна, каб добразычлівасць стала неад’емнай якасцю чалавечых стасункаў, а хамства і агрэсіўнасць сышлі ў нябыт. Будучыні нашай краіны неабходныя людзі, якія разумеюць, што такое сацыяльная адказнасць, і што грошы — рэч, безумоўна, неабходная — не павінны ператварацца ў самамэту, а таксама людзі з высокім агульным культурным узроўнем, пад якім я маю на ўвазе не толькі ўласна веды, але і культуру паводзін.\nДар’я Значонак, «Праблемы гісторыі…»:\nШто бачаць тыя, хто едзе на вучобу ці працу ў грамадскім транспарце? Галовы, апушчаныя да гаджэтаў, заткнутыя вушы, схаваныя позіркі... Электроніка значна пашырае нашы магчымасці (ва ўмовах пандэміі — асабліва), але пры гэтым скоўвае, прывучае думаць спрошчана, дзейнічаць па адным алгарытме. А занурыўшыся ў тэлефоны, можна выпусціць з-пад увагі рэальнасць. Дзеля віртуальнага махнуць рукой на сапраўднае.\nДля стварэння літаратурнага твора не патрэбны найноўшы камп’ютар з найсучаснейшым тэкставым рэдактарам: твор можа быць накрэмзаны алоўкам на паперцы пры святле вогнішча (у такой глухмені, дзе не ловіць мабільны аператар). Істотная толькі ідэя, а яна нараджаецца ў чалавечай свядомасці — аўтаномнай і ад таго моцнай. Важна ведаць свае сілы і ўмець дзейнічаць без спадзеву на тэхнічныя сродкі. Адчуваць сваю незалежнасць і быць адкрытым для знешняга. Абапірацца на розум.\nНаталля Бахановіч, «Акалічнасці месца і часу»:\nМы жывём у эпоху культа поспеху і залежым не толькі ад матэрыяльных і прафесійных дасягненняў, але і ад колькасці лайкаў і фаловераў у сацсетках. Герою антычнага міфа нават не ўяўлялася, наколькі яго перасягне ў нарцысізме чалавек нашага часу. Нам так нясцерпна хочацца быць прынятымі і адобранымі людзьмі, што мы не звяртаем увагі на плату.\nСтомленае ўдзелам у «марафонах паспяховасці» грамадства саспела да «апгрэйду». Недарэмна коўчы ў адзін голас загаварылі пра эмацыянальны інтэлект — добрае веданне сябе ўнутранага, кантакт са сваёй глыбіннай сутнасцю. Такая ўласцівасць развівае эмпатычнасць, павышае якасць міжасабовага ўзаемадзеяння і, адзіная, надзяляе чалавека перавагай перад машынай.\nЯк развіць эмацыянальны інтэлект?\nЗаўважаць, што на ўзроўні пачуццяў адбываецца з табой і субяседнікам у кожны момант. Працаваць з мысленнем: правяраць уласныя думкі на адэкватнасць. Разбірацца з індывідуальнай гісторыяй — родавай, сямейнай, дзіцячай. Вызваляцца ад абумоўленасцей і навязаных сэнсаў.\nКаб аддзяліць сябе ад абалонкі і кіравацца асабістай, незалежнай ісцінай.\nАндрэй Кулеш, вокладка:\nКалі гавораць пра «нарооод», з расцягнутым «о», гэта заўсёды гучыць так, што цягнешся за лінейкай, каб адмахнуцца. А вось пра людзей — іншая рэч. Так, ёсць градацыя. І тут ніякай фанабэрыстасці няма. Нават у добрым шнапсе толькі сорак працэнтаў рэчыва, астатнія шэсцьдзясят — элемент неад’емны, але не галоўны. Так нейкі немец ці аўстрыец казаў. Ужо не памятаю.\nАздараўленне — гэта мэта самога пацыента, а не толькі таблетак, сіропаў і парашкоў. Аздаравіцца ў людзей, якія возьмуць адказнасць за сябе і на сябе. Сапраўдная свабода — гэта ў першую чаргу адказнасць, а не ўсёдазволенасць і воля, якая канчаецца там, дзе пачынаецца чужое яе разуменне. Больш, больш адказнасці, а не «мне ўсё павінны». Сапраўднай, а не па «службовай інструкцыі».\nТо бок аптымальны чалавек для нашых шырынь — гэта ініцыятыўная асоба, якая адказвае за сябе і за тое, што яе атачае. З прышчэпкай ад інфантылізму, радыкальнай істэрыі і прафесійнай неўрастэніі.\nІ такіх у нас хапае, на расаду, прынамсі, хопіць. Нашы могуць шмат што, толькі б ім не заміналі.\nКанстанцін Касяк, «Крэскі жыцця»:\nЦяпер модна гаварыць, што нас чакае Новае Сярэднявечча. Не ў тым сэнсе, што мы пазбавімся здабыткаў цывілізацыі, а ў тым, што наперадзе змрочныя часіны. Ужо цяпер свет сутыкаецца з выклікамі, якія раней было цяжка сабе ўявіць.\nМне здаецца, што нашай краіне патрэбныя людзі з рыцарскімі каштоўнасцямі. Рэальнымі, а не выдуманымі. Рэканструктары былі, ёсць і будуць. Але я пра тых, хто насамрэч свае ідэалы паставіць вышэй за ўласны камфорт і дабрабыт. Такія асобы, безумоўна, ёсць і цяпер, але іх вельмі мала. Цяперашняй эпосе не стае героікі, а ўсё, што з ёй звязана, высмейваецца. На першы план выходзяць грошы. Але прыйшла пандэмія, і многія зразумелі, што ў нас ёсць урачы і яны самыя сапраўдныя героі на перадавой. А колькі яшчэ такіх жыццёвых «франтоў» будзе…\nАдзін з маіх любімых твораў — гравюра Альбрэхта Дзюрэра «Рыцар, смерць і д’ябал». Дык вось, патрэбныя такія людзі, як выяўлены на ёй вершнік. Закаваны ў латы ўласнай веры і непахіснасці, ён, ні на што не зважаючы, упарта ідзе да сваёй мэты. І сумнявацца ў ім не выпадае.\nЗміцер Крэс, паэзія:\nГісторыя Беларусі складвалася такім чынам, што ледзь толькі наш шматмільённы народ паўставаў перад лёсавызначальным выбарам (сітуацыя, якая здаралася з намі нярэдка), мо выразней за іншыя чулася пытанне: а ці існавацьме ўвогуле Беларусь у будучыні? І некаторым тады, уважаючы на ўсю сур’ёзнасць паўсталых перад намі выклікаў, лацвей было ўявіць свет будучыні, які ёсць без нас — свет гэты, здаецца, няшмат што страціць... Як і мы — без Беларусі. Жыў бо чалавек наш, калі нават слова такога не было, і не ўсведамляў ані сваёй, ані народнай каштоўнасці. Дык ці трэба нам усім марыць пра нейкую агульную беларускую будучыню, нават і ў самой Беларусі, калі кожны з нас выбудоўвае свой шлях у гэтым вялікім, размаітым свеце, даверху поўным усялякімі найменнямі, вартасць кожнага з якіх не такая ўжо значная, зважаючы адно хаця б на іх колькасць...\nА выходзіць, спадарства, што ўсё ж такі трэба, хай бо і не так відавочна яно напачатку. Каб хоць трохі прадбачыць нашу будучыню, перш трэба ўважліва агледзець мінуўшчыну: з чым мы і як прыйшлі ў гэты свет, і што нам, з нашай прышласці, наканавана ў яго несці. З чаго ўзнікла Беларусь? Напэўна, кожны з нас мае свой адказ. Мой, вынесены яшчэ з дзяцінства, такі: з міфа, з паданняў, з нашых казак і легенд — аб князю Белаполе і хартах ягоных, Стаўры і Гаўры (рэхам гэтай далёкасяжнай легенды з’яўляецца дагэтуль захаваная традыцыя святкавання Стаўроўскіх Дзядоў), аб незлічоных скарбах, пазакапаных прашчурамі ў нашай зямлі, якія выходзяць на паверхню ў Купалаўскую ноч разам з ззяннем чароўнай папараць-кветкі, аб велічных асілках і лютых, ненажэрных ваўкалаках... З гэтых казак у нашым маленстве вырастала міфічная постаць Бацькаўшчыны, уся яна, здавалася, была населена дзівоснымі істотамі, кожны куток яе — апеты чароўнымі байкамі. І такое бачанне нашай краіны — не сённяшняе, бо такою ж бачылі яе шчэ і сто, і дзвесце год таму нашы продкі. Выразнікам, ці ж нават і «архітэктарам», такога міфічнага ўспрымання нашага краю быў славуты беларус, выхаванец Полацкай езуіцкай акадэміі Ян Баршчэўскі. Напэўна, упершыню ў гісторыі, з такой выразнай сілаю загучалі словы любові да роднага краю — не Русі, не Літвы, не Рэчы Паспалітай абодвух народаў, а — Беларусі. «Шляхціц Завальня», выдадзены ў 1844 годзе ў сталіцы Расейскай імперыі па-польску, стаў сапраўднай энцыклапедыяй легенд і паданняў нашай зямлі. Геніяльны твор гэты акрэсліў і вылучыў яе «казачныя» абшары сярод іншых славянскіх культур, і Беларусь — загучала. Ды настолькі моцна, што неўзабаве, ужо ў 1863 годзе, ёй стала замала межаў «казачных»: Беларусь пачала ўцелаўляцца ўжо ў свеце палітычным, займела свайго правадыра — палымянага лідара, рэвалюцыянера-дэмакрата, нацыянальнага героя Канстанціна Каліноўскага. Яму было накавана зрабіць немагчымае: здолець данесці запалены зніч да сэрца кожнага «мужыка», кожнага беларуса, абудзіць народ, пераканаць яго ва ўласнай вартасці, самастойнасці духоўнай і палітычнай.\nІ беларускі народ прачнуўся, ізноў паверыў у сябе. Нягледзячы на фізічную паразу паўстання, здушыць яго духоўную перамогу было немагчыма. Праз чвэрць стагоддзя ўдзельнік гэтага паўстання, «народны адвакат» Францішак Багушэвіч выдае ў Кракаве невялічкую кніжыцу з красамоўнай назвай — «Дудка беларуская», якая стала пачаткам паўнавартаснага нацыянальнага Адраджэння. У грунтоўнай прадмове да кніжкі аўтар акрэслівае найважнейшыя рысы сучаснай Беларусі: межы, мову, гістарычную спадчыну.\nУплыў, які аказаў Багушэвіч на далейшае станаўленне нашай краіны, каласальны. Як па цёплым дажджы, узнікаюць нацыянальныя пісьменнікі, наладжваецца беларуская перыёдыка, кнігадрукаванне, ствараецца першая беларуская партыя — Беларуская Сацыялістычная Грамада. Суседзям і не, сябрам і ворагам — усім становіцца зразумела, што на сусветнай арэне паўнавартасна заяўляе аб сабе Народ, Край — Беларусь. Вір сацыяльных і палітычных катаклізмаў гартуе новы рух, шліфуе нацыянальную ідэю, і вось ужо новы нацыянальны Прарок, падсумоўваючы набытак папярэднікаў, уголас аб’яўляе максіму — «людзьмі звацца». Гэта — і сцвярджэнне высокай чалавечай годнасці, і неабходнасць сацыяльнай і палітычнай незалежнасці, і ўсведамленне агульнай уласнай сілы. Пройдзе зусім няшмат часу — і на мапе свету нарэшце ўзнікне беларуская дзяржава, з яе суверэнным правам карыстацца ўласным лёсам, вырашаць самастойна лёс свайго Народа…\nНарадзіўшыся, жывучы ў гэтай краіне, мы не аднойчы задумваемся, якая будучыня чакае нас і што мы ўласна можам для гэтай будучыні зрабіць. Разважаючы аб гэтым, я штораз узгадваю папярэднікаў, Атлантаў, чыімі высілкамі, на чыіх плячах паўстала з міфа наша рэальнасць. І разумею, як дужа патрэбны нашай будучыні тыя, хто б памятаў іх мужны шлях і тую ідэю — нашу, беларускую ідэю, — якую наканавана несці ў будучыню ўжо ім. Гістарычная памяць — найпатрэбнейшая рэч, якую павінны мець нашы нашчадкі.


03 жнівень 2015, 16:53\nТраціна з 30 каляндарных дзён, якія адводзяцца для збору подпісаў у падтрымку патэнцыйных кандыдатаў на прэзыдэнта, скончылася. З чым прэтэндэнты прыйшлі на першы прамежкавы фініш.\nЛукашэнка — 100 тысяч\nУ падтрымку Аляксандра Лукашэнкі ўжо сабраныя неабходныя 100 тысяч подпісаў. Пра гэта заявіла ў сваім штотыднёвым відэазвароце на сайце Цэнтральнай выбарчай камісіі Лідзія Ярмошына.\nКіраўнік ініцыятыўнай групы дзейнага кіраўніка дзяржавы старшыня Фэдэрацыі прафсаюзаў Беларусі Міхаіл Орда адзначае: прыхільнікі Лукашэнкі найперш кажуць, што імкнуцца жыць у мірнай і стабільнай краіне. І таму менавіта Лукашэнку яны і хочуць зноў бачыць прэзыдэнтам. Краіна, паводле кіраўніка ініцыятыўнай групы, кансалідуецца вакол моцнага лідэра.\nКалякін — амаль 20 тысяч\nІніцыятыўная група лідэра партыі «Справядлівы сьвет» Сяргея Калякіна зарэгістраваная ў Цэнтравыбаркаме пад нумарам 2. Прэтэндэнт на прэзыдэнта сёньня паведаміў Свабодзе:\n«У нас ёсьць дадзеныя за восем дзён, на суботу. Мы зьбіраем лічбы паводле нашага графіку. Бо штодня тузаць людзей няма сэнсу. Пакуль маем амаль 20 тысяч подпісаў. Выходзіць дзесьці дзьве з паловай тысячы за дзень. А неабходна тры з паловай. Трэба павялічваць, калі атрымаецца. Мы гэта разумеем. Многія людзі яшчэ не разварушыліся».\nГайдукевіч — 55 тысяч\nПершы намесьнік старшыні Лібэральна-дэмакратычнай партыі Алег Гайдукевіч, сын прэтэндэнта на прэзыдэнцкую пасаду ад партыі, кажа:\n«На пятніцу ў нас сабрана 55 тысяч подпісаў. Плянуем да 15 жніўня скончыць збор подпісаў і выйсьці на 120 тысяч. Мы акцэнтавалі ўвагу на зборы подпісаў праз абыход кватэраў. І гэта сябе цалкам апраўдала. Пікет усё ж болей агітацыйная справа. Калі хтосьці зьбярэ за дзень на пікеце 100–200 подпісаў, то гэта шэдэўр. Звычайная норма — 50–60 подпісаў, бо шмат у каго зь людзей няма з сабою пашпарта».\nКараткевіч — 43 тысячы\n«У нас быў правал першыя чатыры дні, тады ўсё як бы наладжвалася. Затым мы істотна павялічылі колькасьць пікетаў, бо сама каманда стала больш актыўнай. Прыйшло і больш зручнае, і больш лёгкае абсталяваньне для пікетаў. І пайшлі больш масава нашы людзі „ад дзьвярэй да дзьвярэй“. Таму мы выправіліся і цяпер ідзем у тым тэмпе, на які разьлічвалі».\nЛябедзька — 15 тысяч\n«Мы сваёй дзейнасьцю задаволеныя», — заяўляе Віктар Карняенка, кіраўнік ініцыятыўнай групы патэнцыйнага кандыдата ў прэзыдэнты, лідэра Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоля Лябедзькі:\n«Актыўнасьць відавочная. Людзі стаяць у пікетах. І пікетаў столькі, колькі мы і плянавалі. Агулам па краіне маем дзесьці 40 пікетаў. Што тычыцца подпісаў, то мы падводзім вынікі два разы на тыдзень — увечары, а 21-й гадзіне ў панядзелак і чацьвер. На мінулы чацьвер было каля 15 тысяч. Але гэтыя дадзеныя няпоўныя. Мы пакуль ня лічым подпісы, якія сабралі па кватэрах. Толькі ў пікетах».\nУ пэдагога Жанны Раманоўскай, якая часова не працуе, у ініцыятыўнай групе толькі 110 чалавек. Ва ўсіх астатніх прэтэндэнтаў — болей за тысячу. Сёньня спадарыня Раманоўская сказала Свабодзе наступнае:\n«У мяне найменшая ініцыятыўная група. Фінансаваньня ў прынцыпе ў мяне ніякага. У мяне толькі веды, досьвед і аграмаднае жаданьне зьменаў у нашай краіне. Людзі працуюць выключна ў свабодны ад асноўнай працы час. Таму можаце сабе ўявіць колькасьць сабраных подпісаў. Пакуль я нічога не магу агучыць. Магчыма, крыху пазьней будзем бачыць, як ідзе працэс».\nЦярэшчанка — 39850\nЭканаміст Віктар Цярэшчанка задаволены набраным тэмпам:\n«Літаральна гадзінку таму падвялі вынікі. Ужо маем 39850 подпісаў. Учора і пазаўчора быў у Віцебскай вобласьці — Паставы, Шаркаўшчына, Глыбокае, Браслаў. Асабіста стаяў на рынках у пікетах. У той жа Шаркаўшчыне паставілі пікет з самага ранку. Спачатку людзі чагосьці баяліся. Але хвілін праз 20 сарафаннае радыё спрацавала, і пайшлі гуськом, у чэргі пачалі станавіцца. Вельмі многа подпісаў там узялі».\nУлаховіч — 47 тысяч\nКіраўнік ініцыятыўнай групы Мікалая Ўлаховіча, заснавальніка аб’яднаньня «Беларускае казацтва» — Міхаіл Образаў кажа Свабодзе:\n«Выдаю нашу лічбу, якая ўжо аблічана і пералічана — 47 тысяч. У нас вызначыліся тры лідэры па рэгіёнах. Гэта Менск, Менская і Віцебская вобласьці. Астатнія падцягваюцца. А гэтыя, як той казаў, перадавікі вытворчасьці».


Дапамажыце з выбарам добрага цыклу вырэзвання. - Анабалічныя стэроіды Абмеркаванне і Бодыбілдынг форум\nДапамажыце з выбарам добрага цыклу вырэзвання.\nРэгістрацыя: Верасень 2007\nДапамажыце з выбарам добрага цыклу вырэзвання. - 11-15-2007, 04:48 PM\nДобры дзень, я шукаю добры час рэзкі цыклаў..гэта будзе мой першы раз, выкарыстоўваючы ААС..так што любая дапамога будзе добра ..Дзякуй..\nЗнайсці ўсе артыкулы аўтара heman1980\nРэгістрацыя: Чэрвень 2006\nрэзка - 11-15-2007, 05:17 PM\nГэта не важна, якой цыкл вы сабралі для рэзкі цыкла, калі ваш рацыен не праверыць. паклапаціцеся аб вашым рацыёне і мой уклад на цыкле вырэзвання будзе wintrol і анавар і можа быць, можа быць некаторым клён.\nкалі хочаш сысці з розуму, каб проста ўзяць ДНП\nЗнайсці ўсе артыкулы аўтара toxicrage\nРэгістрацыя: Лістапад 2007\n11-16-2007, 08:41 раніцы\nПершапачаткова напісаў heman1980\nвинстрол 50 мг Эд,прымабол 50 мг Эд і, магчыма, некаторыя анавар. провирон па 50 мг Эд ,або овб, калі не працуе любое выпрабаванне.вам таксама спатрэбіцца nolva-кломид для РСТ.провирон зробяць іншыя шасцярні працуюць лепш, і Вы таксама будзеце мець цверды член падчас цыкла.ні провирон ні хера.\nЗнайсці ўсе артыкулы аўтара automatic\nваш рацыён і трэніроўкі ў парадку? якая ваша статыстыка і мінулага вопыту?\nУвесь час па Грынвічы -4. Час цяпер 02:24 вечара.


19 травень 2020, 08:23\nПрэзыдэнт Злучаных Штатаў Амэрыкі Дональд Трамп апублікаваў 19 траўня ў Twitter фота ліста, які ён накіраваў кіраўніку Сусьветнай арганізацыі здароўя (WHO) Тэдрасу Аданому Гебрэесусу. У лісьце Трамп даў арганізацыі 30 дзён на «асноўныя істотныя зьмены».\nМесяц таму Трамп даручыў адміністрацыі прыпыніць унёскі ЗША ў WHO, бо тая не рэагавала на пандэмію каранавірусу — «ня справілася са сваім асноўным абавязкам і павінна несьці адказнасьць». Трамп таксама крытыкаваў WHO, якая стала на бок Кітаю, калі ЗША ўвялі абмежаваньні на авіязносіны з гэтай краінай, і высока ацаніла «адкрытасьць» Кітаю. Паводле Трампа, ЗША спынялі фінансаваньне WHO да аналізу арганізацыі, які меў заняць ад 60 да 90 дзён.\nУ цяперашнім лісьце Трамп прыгразіў канчаткова спыніць амэрыканскую фінансавую падтрымку WHO, калі яна не зоймецца «значнымі істотнымі паляпшэньнямі» цягам 30 дзён. Трамп таксама заявіў, што ЗША перагледзяць свой удзел у WHO. У лісьце гаворыцца, што адзіны шлях наперад заключаецца ў тым, каб WHO змагла прадэманстраваць незалежнасьць ад Кітаю.\nЛіст на чатырох старонках абвінавачвае WHO у ігнараваньні надзейных паведамленьняў пра тое, што новы каранавірус распаўсюджваўся ў кітайскім Ухані ў пачатку сьнежня і ў «груба недакладных альбо падманных» заявах пра каранавірус.\nТрамп раней пісаў, што разглядае таксама варыянт, у якім ЗША зноў пачнуць фінансаваць WHO, аднак у памеры ўсяго 10% ад сваіх ранейшых унёскаў. 18 траўня кіроўны орган WHO абавязаўся правесьці незалежную ацэнку таго, як ён кіраваў міжнароднай рэакцыяй на ўспышку.


Адэнсе — надвор'е па месяцах, тэмпература вады\nКурорты свету Краіны Данія Адэнсе\nАдэнсе — Эсбьерг Адэнсе — Орхуская Адэнсе — Капенгаген Адэнсе — Фредериксхавн Адэнсе — Ольбарг Адэнсе — Хернінгу\nСярэдняя максімальная дзённая тэмпература паветра — 20.3°C у ліпені. Сярэдняя максімальная начная тэмпература паветра — 15.6°C у жніўні. Сярэдняя мінімальная дзённая тэмпература паветра — 3.5°C у лютым. Сярэдняя мінімальная начная тэмпература паветра — 1.2°C у лютым.\nСярэдняя максімальная тэмпература вады — 18°C зафіксаваная у жніўні. Сярэдняя мінімальная тэмпература вады — 2°C зафіксаваная у лютым.\nМаксімальную колькасць ападкаў — 59.7 мм было зафіксавана у жніўні. Мінімальная колькасць ападкаў — 28.4 мм было зафіксавана у лютым.


РАДА - Валанцёрскі фэст збірае разам актыўную моладзь! - РАДА\n11 жніўня ў горадзе Мінску пройдзе першы валанцёрскі фэст, асноўная мэта якога –папулярызацыя моладзевага ўдзелу ў дзейнасці некамерцыйных арганізацый і ініцятыў, стварэнне пазітыўнага іміджу пра валанцёрскую дзейнасць сярод маладых людзей. Арганізатарам фэсту выступае Беларускі нацыянальны моладзевы савет «РАДА».\nНа працягу дня маладыя людзі наведаюць арганізацыі і ініцыятывы, пазнаёмяцца з іх дзейнасцю, дапамогуць у падрыхтоўцы мерапрыемстваў. За гэты час удзельнікі і ўдзельніцы змогуць не толькі даведацца пра існуючыя моладзевыя арганізацыі і ініцыятывы, але і пазнаёміцца бліжэй з іх дзейнасцю, абмеркаваць далейшыя шляхі супрацоўніцтва.\nКалі: 11 жніўня 2017 года\nДзе: Мінск, культурны цэнтр “Корпус”\n11-12.00 – збор і рэгістрацыя валанцёраў;\n12-17:00 – практычны блок. Валанцёрства ў арганізацыях;\n17-20:00 – дзелімся атрыманым досведам і ўражаннямі. Сюрпрыз ад арганізатараў і арганізатарак.\nКаб далучыцца да фэсту, неабходна запоўніць анкету.\nДэдлайн – 7 жніўня. Колькасць месцаў абмежавана.\nДа сустрэчы на самым яскравым мерапрыемстве гэтага лета!\nРолю нефармальная адукацыі ў набыцці жыццёва важных навыкаў абмяркуюць беларускія прафесіяналы з розных сфер дзейнасці.


7 урокаў для рознічнага гандлю ў эпоху электроннай камерцыі | Martech Zone\n7 урокаў для рознічнага гандлю ў эпоху электроннай камерцыі\nWednesday, April 19, 2017 Фрыда Купер\nЭлектронная камерцыя штохвілінна бярэ на сябе раздробны гандаль. Ускладняе ўтрыманне крам цэглы і раствора на плаву.\nДля крам цэглы і мінамёта гаворка ідзе не пра назапашванне інвентара і кіраванне рахункамі і продажамі. Калі вы працуеце ў фізічнай краме, вам трэба перайсці на наступны ўзровень. Дайце пакупнікам пераканаўчыя прычына марнаваць свой час, каб схадзіць у вашу краму.\n1. Забяспечце досвед, а не толькі прадукты\nУ краме цэглы і раствора нашмат больш, чым проста наяўнасць фізічных вырабаў у продажы. Дайце ім вопыт і прычыну вярнуцца ў вашу краму. Вось чаму яшчэ і больш канцэптуальных крам атрымлівае цягу і стварэнне нішы для сябе.\nДалёка з'яўляецца адным з такіх канцэптуальных крам у Соха. Тут вы можаце рабіць пакупкі турыстычных тавараў. Два супрацьлеглыя ўваходы крамы адчуваюць сябе як дзве розныя крамы, якія перацякаюць адна ў адну.\nЗмена да лепшага\nВаш фізічны магазін не можа дазволіць сабе выглядаць аднолькава на працягу многіх гадоў, а то і месяцаў. Пакупнікам прапануецца велізарная колькасць спантанных дадзеных у Інтэрнэце. Змяненне знешняга выгляду вашай крамы перыядычна дае добрыя штуршкі і, у канчатковым рахунку, продажу.\nПрацуйце над дызайнам і макетам крамы, а таксама над прадуктамі, якія вы прадаеце. Ваша фізічная крама можа атрымаць выгаду са стратэгіі, падобнай да календароў кантэнту для лічбавага маркетынгу.\nГісторыя гэта крама, якая базуецца ў Нью-Ёрку. Крама абнаўляецца і амаль кожны месяц выглядае па-новаму. Новая тэма раз у месяц паведамляе пра дызайн і кошт брэнда. Гэта таксама дазваляе кліенту ведаць, што прадаецца, і інфармаваць пра мерапрыемствы, якія праводзяцца ў гэтым месяцы. За апошнія 2 гады іх продажы павялічыліся ўдвая.\n2. Збліжайце людзей\nАрганізацыя мерапрыемстваў - яшчэ адзін спосаб прыцягнуць кліентаў. Заняткі фітнесам, курсы, семінары, прэзентацыі кніг і іншыя інтэрактыўныя мерапрыемствы - выдатныя спосабы выклікаць цікавасць.\nкамера - гэта новы буцік у Нью-Ёрку, які прадстаўляе эксклюзіўныя абмежаваныя выданні і ўнікальныя творы мастацтва і дызайну. Яны правялі вячэру ў супрацоўніцтве з часопісам PIN-UP падчас Design Miami. Гэта дапамагае стварыць супольнасць і прыводзіць да таго, што кліенты становяцца лаяльнымі кліентамі.\n3. Творчыя калектывы - гэта абавязкова\nКаб атрымаць досвед, а не толькі прадукты, патрэбна творчасць. Надайце большае значэнне творчай і маркетынгавай камандзе. Пераканайцеся, што ў вас ёсць прывабны змест. Пераканайцеся, што гэта выкарыстоўваецца для павелічэння продажаў. Гэта падтрымлівае ваш брэнд свежым.\nБудзь смелым і паспрабуй новыя рэчы\nУвядзенне новых канцэпцый і ўсталёўка крэатыўных артыкулаў у краме - гэта выдаткі. Вазьміце на сябе разлічаны рызыка і зрабіце прагнозы на падставе даследаваных дадзеных.\n4. Засяродзьце ўвагу на адносінах з кліентамі\nУнікальны аспект крам цэглы-раствора - гэта перавага ў тым, каб непасрэдна сустракацца з кліентамі і ўплываць на іх. Што веб-сайт не можа зрабіць, з дапамогай супер крэатыўнай графікі і пераканаўчага напісання, можна зрабіць прыемную ўсмешку і руку дапамогі ў краме. Навучанне персаналу, каб зрабіць вопыт пакупак вельмі прыязным і вясёлым для кліента, можа значна павялічыць вашы продажы. Пасля таго, як у вас паўтараюцца кліенты, вы можаце знайсці іх перавагі і працаваць адпаведна.\n5. Omnichannel Retail робіць хітрасць\nЭлектронная камерцыя становіцца ўсё больш інтэнсіўнай з канкурэнцыяй. Ад такіх гігантаў, як Amazon, eBay і Alibaba, да пачаткоўцаў, такіх як Boxed, Праверка, і Slack, гэта жорсткі рынак для канкурэнцыі.\nРознічны продаж электроннай камерцыі ў ЗША прадказвалі рост з 396.7 млрд. долараў ЗША ў 2016 г. да больш за 684 млрд. долараў ЗША ў 2020 г. Хоць інтэрнэт-продажы па-ранейшаму складаюць толькі невялікую долю ўсіх рознічных продажаў - каля 8.4%. 42% карыстальнікаў Інтэрнэту ў ЗША купляюць прадметы праз Інтэрнэт як мінімум раз на месяц.\nКнігі і электроніка - гэта фаварыты для інтэрнэт-пакупнікоў. Электронная камерцыя знаходзіцца на этапе, калі адзінкавы падыход не працуе. Раздробны продаж Omnichannel гэта лепшы падыход да гэтага.\nМабільны шопінг - наступная тэндэнцыя электроннай камерцыі. У 2016 годзе, паводле ацэнак, каля 136 мільёнаў карыстальнікаў куплялі па меншай меры адзін раз са сваіх мабільных прылад. Прагназуецца, што да 162.8 года гэтая лічба дасягне 2019 млн. Калі вы з'яўляецеся рознічным гандлем электроннай камерцыі, неўзабаве атрымайце прыкладанне.\n6. Выкарыстоўвайце свае перавагі\nУ адрозненне ад фізічнай крамы, электронная камерцыя не абмежаваная плошчай. Таму выкарыстоўвайце дынамічны і віртуальны характар гэтай бізнес-мадэлі.\nЗ'яўленне а gegevens аналітыка з'яўляецца дабром для электроннай камерцыі, якая шмат у чым робіць цуды для бізнесу. Аналіз дадзеных можа падштурхнуць рознічную сетку электроннай камерцыі ў наступных даменах:\nУпраўленне ланцужкамі паставак: дадзеныя для прадуктаў, пачынаючы са склада і заканчваючы кліентам.\nВыяўленне махлярства гандляроў / кліентаў: Ёсць алгарытмы, якія дазваляюць гандлярам прадказваць махлярства і пазбягаць іх.\nАналітыка прадаўцоў: Інтэрнэт-рытэйлеры пастаянна маюць патрэбу ў новых шляхах пашырэння. Каб усталяваць правільную цану ў параўнанні з рынкавай коштам, гэта спатрэбіцца.\nАптымізацыя цэн: Рэалізаваць рэкамендацыі па цэнах на некалькіх рознічных інтэрнэт-пляцоўках. Гэта робіцца з дапамогай аўтаматызаванага працэсу, які рэагуе на рух рынку і канкурэнтаў з мінімальным удзелам чалавека. Такія кампаніі, як Intelligence Node, распрацавалі тэхналогію, якая выкарыстоўвае вялікія дадзеныя, звязаныя з канкурэнтным інтэлектам і адсочваннем цэн, з дапамогай машыннага навучання і штучнага інтэлекту.\nРэкамендуемыя сістэмы: Навігацыя па краме ў віртуальным асяроддзі патрабуе добрай архітэктуры. Рэкамендаваныя сістэмы выступаюць у якасці асновы гэтага.\nАналіз канкрэтнай прадукцыі: Пошук мадэляў сярод звычак пакупкі і прагляду каштоўны для электроннай камерцыі, каб палепшыць каталогі прадуктаў і карыстацкі досвед.\nАналітыка Інтэрнэт-маркетынгу: Гэта працуе на стаўках для рэкламы ў Google. Яны прыводзяць да аптымізацыі і павялічваюць працэнты клікаў і каэфіцыент канверсіі.\n7. Не недаацэньвайце слова ў вуснах\nКалі кліенты кажуць пра вас добрым словам сваім сябрам, гэта неверагодна магутна. Пераканайцеся, што вы яго не недаацэньваеце. Паспрабуйце ім добры досвед і знайдзіце спосабы захаваць іх меркаванне пра вас як мага больш пазітыўным.\nБлогеры і партнёрскі маркетынг\nЗмест маркетынгу - гэта сучасная тэндэнцыя рэкламы. Пашырце свой брэнд з дапамогай зместу, інакш ён можа адстаць.\nВыкарыстанне аўтарытэтаў і блогераў - выдатны спосаб прыцягнуць вашу мэтавую аўдыторыю. Гэта прыцягвае ўвагу, не гучаючы як крок продажаў. Партнёрскі маркетынг - гэта яшчэ адзін падыход да распаўсюджвання вашага ўплыву ў Інтэрнэце.\nНаяўнасць у Інтэрнэце неабходна, калі вы хочаце ісці наперад у галіне электроннай камерцыі. Зараз кампаніі зарабляюць прыблізна 2.4 мільёна долараў кожную хвіліну праз электронную камерцыю. З іх больш за 40,000 XNUMX долараў вынікаюць з Facebook, Twitter і Pinterest.\nКалі гаворка ідзе пра ўзроставую дэмаграфію, калі гаворка ідзе пра Інтэрнэт-крамы, тысячагоддзі знаходзяцца на вяршыні. Выгляд і гук прывабны для вашай мэтавай аўдыторыі ў сацыяльных сетках\nМетадаў шматВы можаце сачыць за эфектыўным маркетынгам у сацыяльных сетках. Даведайцеся, якія ёсць варыянты і што вам падыходзіць. Гэта лепшы спосаб зрабіць ваш бізнес квітнеючым.\nКлючавыя словы: AlibabaАмазонкаскрынкавыкамераправеркаВыяўленне махлярства кліентаўадносіны з кліентаміэлектронная камерцыяEbayбудучыняГандлёвая аналітыкаВыяўленне махлярства гандляроўНью-Ёркomnichannelрознічны гандальАналітыка Інтэрнэт-маркетынгуАптымізацыя коштаўАналіз канкрэтнай прадукцыіРэкамендуемыя сістэмы рознічнага гандлюрост рознічнага гандлюМлявыМаркетынг ў сацыяльных медыяГісторыяУпраўленне ланцужкамі паставакз вуснаў у вусны\nФрыда Купер - даследчыца аналітыкі, якая мае каля пяці гадоў досведу.\nШто такое добры SEO? Вось практычны прыклад\nMar 12, 2021 ў 3: 04 А.М.\nMar 12, 2021 ў 1: 37 PM


Беларускі Партызан : Ці пабягуць беларусы за расійскім грамадзянствам?\nДэпутаты расійскай Дзярждумы рыхтуюць сур'ёзную змену ў заканадаўстве: любы чалавек, які нарадзіўся ў СССР, зможа атрымаць грамадзянства РФ — без усякіх перашкод, і нават не адмаўляючыся ад замежнага грамадзянства.\nЦі скарыстаюцца гэтым беларусы?\nПраект закона, які спрашчае працэс атрымання грамадзянства РФ тым, хто размаўляе па-руску, ужо ўхвалены камітэтам па справах нацыянальнасцяў і знаходзіцца на разглядзе Дзярждумы. У тлумачэнні да законапраекта сказана: «Носьбітамі рускай мовы вырашана лічыць людзей, якія народжаныя на тэрыторыі Расіі і былога СССР, а таксама іх кроўных сваякоў, таксама народжаных у Расіі і б.СССР», піша Новы час.\nЦяперашні законапраект быў унесены ў Дзярждуму 30 снежня 2016-га намеснікам старшыні Камітэта па справах СНД Канстанцінам Затуліным («Адзіная Расія»). Пазней да яго далучыліся дэпутаты Арцём Тураў, Наталля Паклонская і Умахан Умаханаў.\nСам распрацоўшчык законапраекта Канстанцін Затулін так пракаментаваў сваю ініцыятыву для НЧ: «Велізарная маса нашых суайчыннікаў не задумваецца аб перасяленні ў Расію. Але яны жадалі б быць грамадзянамі РФ. Чаму мы павінны адмаўляць мільёнам у блізкім замежжы? Гаворка ў законапраекце ідзе не толькі пра тых, хто нарадзіўся ў СССР, але і пра ўсіх, чые сваякі нарадзіліся на тэрыторыі Расійскай імперыі або Савецкага Саюза».\nДзверы на Усход\nАдно з сумных, але даволі дакладных народных азначэнняў Беларусі: «Краіна, у якой найвышэйшым дасягненнем лічыцца з'ехаць з яе». На самай справе, красавіцкае апытанне грамадскай думкі, што правяла «Беларуская аналітычная майстэрня» Андрэя Вардамацкага, паказала: амаль траціна беларусаў, калі б мелі магчымасць, з'ехалі б у іншую краіну на сталае месца жыхарства. 31,3% беларусаў станоўча адказалі на пытанне: «Калі б у вас была магчымасць, ці хацелі б вы з'ехаць на ПМЖ за мяжу?». Апроч таго, 42,5% беларусаў жадалі б адправіць дзяцей вучыцца за мяжу, калі б у іх была такая магчымасць (з магчымасцю застацца там жыць).\nНастрой «трэба валіць» наўпрост карэлюецца з не самай высокай каштоўнасцю беларускага грамадзянства ў вачах саміх беларусаў. Сацыалагі з НІСЭПД гадамі задавалі беларусам тры пытанні аб інтэграцыйных перавагах: «аб'ядноўвацца з Расіяй ці не», «уступаць у ЕС ці не» і жорсткі выбар — «уступаць у ЕС або аб'ядноўвацца з РФ». Паводле дадзеных на 1996 год, жадаючых аб'яднацца з Расіяй у адну дзяржаву было больш за 60%. І так у цэлым да 2003 года.\nАле потым беларусы крыху расчараваліся ў Расіі. У 2014 годзе супраць аб'яднання з Расіяй выказваліся ў розныя месяцы каля 50%, за — ад 30% да 23%. Але, нягледзячы на адсутнасць жадання аб'ядноўвацца з Расіяй, беларусы адчуваюць псіхалагічнае сваяцтва з «братэрскім народам». Бліжэй да рускіх сябе адчувалі 73,6% апытаных, а бліжэй да еўрапейцаў — 25,4%.\nАднак нават чвэрць жадаючых стаць расіянамі — велізарны паказчык. Пытанне тут у тым, колькі з іх сапраўды пойдзе атрымліваць пашпарт з «курыцай-мутантам», калі працэдура пераходу ў расійскае грамадзянства стане такой лёгкай?\nЯк лічыць аналітык Сяргей Нікалюк, для шмат якіх грамадзян Беларусі расійскі пашпарт стане магчымасцю вырашыць многія пытанні. «Мая нябожчыца маці нарадзілася ў Кастраме, была жонкай вайскоўца, і ў свой час спатрэбіліся велізарныя высілкі, каб аформіць ёй расійскае грамадзянства. Іншая справа, што ў большасці сваёй тыя, хто жадаў выехаць у Расію, ужо выехалі. Застаюцца маладыя людзі, якія тут губляюць працу (або не знаходзяць яе адразу пасля вучобы), і пераязджаюць у Расію ў пошуках перспектываў», — адзначае ён.\n«На самай справе, Расія дзейнічае вельмі правільна — так, як робіць увесь свет. Усюды ідзе змаганне за мазгі, а таксама за ўмелыя працоўныя рукі. У Расіі цяпер дасведчаныя, кваліфікаваныя працоўныя масава сыходзяць на пенсію. Іх трэба замяшчаць, і ў гэтым плане беларускія кваліфікаваныя рабочыя — знаходка для расійскіх наймальнікаў. Нагадаю, што калісьці, на максімуме розніцы ў заробках паміж Беларуссю і Расіяй, называлася колькасць беларусаў, якія працуюць у Расіі, — ад 500–600 тысяч да мільёна. Я думаю, што і тады мільён не набіраўся. Але, безумоўна, некалькі сотняў тысяч нашых грамадзян у Расіі працуюць. Хтосьці з іх захоча застацца, прыняць грамадзянства. І, што вельмі важна, гэты людскі струмень — з Беларусі ў Расію — будзе цячы і далей», — лічыць Нікалюк.\nЦяпер часта кажуць, што «беларускія гастарбайтэры вяртаюцца з Расіі». Але гэта не зусім так, зазначае кіраўнік праграмы «Ла Страда» МГА «Гендэрныя перспектывы» Алёна Несцярук. За мяжой толькі ў 2012 годзе легальна працавалі не меней 3% ад эканамічна актыўнага насельніцтва Беларусі. І працоўных мігрантаў становіцца ўсё больш: за пяць гадоў (з 2006 па 2012 год) колькасць беларусаў, якія выязджаюць на заробкі за мяжу, вырасла больш чым у чатыры разы.\nЗ гэтым згаджаецца аналітык варшаўскага даследчага цэнтра «Eurasian States in Transition» (EAST) Андрэй Елісееў. Паводле яго меркавання, галоўны кірунак для беларусаў-мігрантаў — Расія. Да крызісу 70–90% працоўных мігрантаў з Беларусі з'язджалі менавіта туды. Цяпер іх колькасць крыху знізілася, аднак Расія ўсё роўна застаецца на першым месцы для нашых суайчыннікаў, якія адпраўляюцца на заробкі.\nДадзеныя Федэральнай міграцыйнай службы Расіі паказваюць, што беларусаў, якія працуюць у Расіі, у 2015 годзе было каля 30 тысяч. Паводле расійскай статыстыкі, часцей за ўсё на працу выязджаюць маладыя людзі ва ўзросце 18–29 гадоў. Працуюць яны, як правіла, у будаўніцтве, на апрацоўчых вытворчасцях, у аптовым і раздробным гандлі, у сферы рамонту аўтамабіляў. Зразумела, што маладыя людзі больш схільныя да таго, каб застацца жыць у Расіі і атрымаць расійскае грамадзянства.\nАле на самай справе іх нашмат больш, чым 30 тысяч. «Часта беларусы ў Расіі занятыя без пастаноўкі на ўлік, гэта значыць, не бачныя і ў расійскай статыстыцы. Згодна з маёй ацэнкай, на працягу каляндарнага года на расійскім рынку працы часова занятыя 200–300 тысяч беларусаў», — мяркуе Андрэй Елісееў.\nДзверы на Захад\nСамая відавочная альтэрнатыва для беларусаў, якія жадаюць абавязкова змяніць грамадзянства, — польскі пашпарт. Тым больш, што сёння эканоміцы Польшчы бракуе працоўных рук. А пускаць да сабе сірыйскіх і паўночнаафрыканскіх мігрантаў палякі не жадаюць, з-за чаго нават сур'ёзна сварацца з Брусэлем.\nЗатое ў Польшчы добразычліва ставяцца да беларусаў і ўкраінцаў. Хай нават часам і лічаць іх людзьмі другога гатунку — але, прынамсі, настрой добразычлівы. У 2015 годзе працадаўцам дазволілі не апавяшчаць мясцовыя ўлады і не атрымліваць дазвол пры найманні адмыслоўцаў з Беларусі, калі яны працуюць не больш 6 месяцаў на год.\nНе дзіўна, што шмат хто, асабліва на захадзе нашай краіны, звязвае сваю будучыню менавіта з Польшчай. Адсюль і папулярнасць «карты паляка» сярод беларусаў.\nВялікую цікавасць да Польшчы пацвярджае і статыстыка зваротаў у праграму «Ла Страда». Калі ў 2013 годзе звароты наконт працы ў Расіі складалі 53% ад агульнага ліку, а наконт Польшчы — 10%, то ў 2016 годзе было 27% і 22% адпаведна.\nХаця атрымаць грамадзянства Польшчы (то бок стаць паўнапраўным жыхаром ЕС) нашмат складаней, чым перайсці ў падданства Расіі. Але ўсё ж беларусу ў Польшчы, каб абзавесціся запаветным пашпартам, зусім не абавязкова рабіць буйныя інвестыцыі, купляць нерухомасць або чакаць дзясяткі гадоў. Пры наяўнасці неабходных падставаў, на ўсю працэдуру афармлення сыходзіць ад 3 да 12 месяцаў. А з 1 студзеня 2017-га ўладальнікі Карты паляка або Карты сталага побыту могуць прэтэндаваць на польскае грамадзянства ўжо праз год пражывання на тэрыторыі Рэспублікі Польшча.\nАкрамя таго, атрыманне польскага пашпарту не патрабуе адмовы ад папярэдняга грамадзянства. І сёння ў Беларусі (як і ва Украіне) дзейнічае маса пасярэднікаў — фірмаў, якія дапамагаюць за адэкватныя грошы прайсці ўвесь шлях: ад вывучэння мовы і працаўладкавання ў Польшчы, і да атрымання Карты паляка, а потым і польскага пашпарту.\nНа жаль, традыцыйны для Беларусі недахоп сацыялагічных дадзеных не дазваляе зрабіць адэкватны прагноз таго, як будуць паводзіць сябе беларусы, калі для іх з’явіцца мажлівасць лёгка пераходзіць у расійскае грамадзянства. Тым больш, мы не ведаем, ці не супадзе гэта з чарговай хваляй шалёнай прапаганды кшталту «Крымнаш». Бо ж выбары прэзідэнта там ужо праз год.\nАле мне падаецца, што беларусы не пачнуць масава атрымліваць расійскія пашпарты. Па-першае, гэта не ўхваліць беларуская ўлада — і цалкам будзе мець рацыю. Наўрад ці многія беларусы захочуць мяняць пашпарт, калі гэта будзе закрываць ім магчымасці, напрыклад, уладкавацца на працу ў дзяржаўныя структуры.\nМногіх непакоіць, што калі значная частка беларусаў зробіцца грамадзянамі Расіі, яны аўтаматычна пераўтворацца ў «пятую калону». І Расія, калі ёй што не спадабаецца, можа захацець «прыйсці на дапамогу суграмадзянам» — натуральна, з танкамі ды «ветлівымі чалавечкамі». Але ж паглядзіце ўважліва на вуліцы свайго горада. Колькі там машын з расійскімі трыкалорамі ды «каларадскімі» стужкамі? Дадаткова нейкую калону і ствараць не трэба…\nА што да тых, хто жадае перайсці ў польскае грамадзянства... Упэўнены, што ў 99% выпадкаў матывы — выключна эканамічныя. Дый тых, хто насамрэч зменіць беларускі пашпарт на пашпарт з «ожэлам», у любым выпадку будзе нашмат меней за тых, хто можа захацець «падацца ў расіяне».


Абмен Рысачкі (Пэўны Ўклад) на Наяўнымі RUB — Курсы абмену валют — Маніторынг абменнікаў криптовалют\nКурсы абмену Рысачкі (Пэўны Ўклад) на Наяўнымі Расійскі Рубель\nDash (Darkcoin) to Cash Russian Ruble — DASH to CASHRUB\nDASH на Наяўнымі RUB\nНа гэтай старонцы наведвальнік можа даведацца, дзе можна вырабіць абмен Рысачкі (Пэўны Ўклад) на Наяўнымі Расійскі Рубель па лепшага курсе. Пры выбары лепшага курсу звяртайце ўвагу на рэзерв валюты CASH RUB. Пры недастатковай суме рэзерву валюты Расійскі Рубель выбірайце абменнік з горшым курсам, але з дастатковым для вашага абмену рэзервам. Усе курсы CASH RUB і DASH атрыманы з экспартных файлаў абменных сэрвісаў. Дадзеныя ў табліцы адсартаваныя па прынцыпе - больш выгадны курс абмену Рысачкі (Пэўны Ўклад) на Наяўнымі Расійскі Рубель у пачатку табліцы.\nКанверсія DASH → CASHRUB ажыццяўляць 89 абменных пунктаў.\nПерайсці да абмену ў зацікавіў абменным пункце можна націснуўшы на кнопку са стрэлкамі. Памятаеце пра тое што не ўсе абменныя пункты мяняюць DASH на CASH RUBу аўтаматычным рэжыме. Пункты абменьваюць валюту ў «ручным» рэжыме звычайна не вырабляюць аперацыі абмену ноччу, у выхадныя і святочныя дні.\nІншыя варыянты купіць Наяўнымі RUB і прадаць DASH\nRUB Наяўнымі на Рысачкі (Пэўны Ўклад)\nКурс DASH на Наяўнымі RUB\nАбмяняць Рысачкі (Пэўны Ўклад) на Наяўнымі Расійскі Рубель\nnewline.online D1 ₽9,937.30000000 ₽24,606,317\n1-online.ru D1 ₽9,900.80000000 ₽184,255,418\ncashbank.pro D1 ₽9,541.70000000 ₽25,145,563\npay4bit.biz D1 ₽9,013.98641000 ₽5,037,948


У Берасці вынесены прысуд 12 фігурантам чацвёртай „справы аб карагодзе” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n8 чэрвеня суд Берасцейскага раёна вынес прысуд 12 фігурантам чацвёртай „справы аб карагодзе”.\nЯк паведамляе тэлеграм-канал „Вясна. Брэст”, яны прызнаныя вінаватымі паводле ч. 1 арт. 342 КК (арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх).\nВольга Глушэнь, Марына Дарашук, Раман Дземідовіч, Святлана Марчук, Алеся Крамчаніна, Вікторыя Каральчук і Паліна Ляшко — прыгавораныя да паўтара года абмежавання волі без накіравання ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу.\nАндрэю Ляшко (мужу Паліны Ляшко) прызначана паўтара года абмежавання волі, Арсену Сіняку, яго бацьку Яўгену Сіняку і Мікалаю Папеку — па два гады абмежавання волі. Усе з адбываннем пакарання ў папраўчай установе адкрытага тыпу.\nРамана Яхіна асудзілі на два гады абмежавання волі без накіравання ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу.\nЯк паведамлялася, крымінальных „спраў аб карагодзе” некалькі. Прысуд фігурантам першай „справы аб карагодзе” вынес суд Ленінскага раёна Берасця 25 лютага, другой — гэты ж суд 15 сакавіка. Суд Маскоўскага раёна 7 траўня вынес прысуд фігурантам трэцяй справы, 3 чэрвеня — пятай справы.\nГэтымі судамі былі асуджаныя 45 чалавек. Адзін — на адзін год і адзін месяц пазбаўлення волі ў калоніі строгага рэжыму. Тры — на пазбаўленне волі ў калоніі агульнага рэжыму: адзін — на адзін год і восем месяцаў, адзін — на паўтара года, адзін — на год.\nДа абмежавання волі з накіраваннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу прыгавораны 21 чалавек: 10 — на два гады і 11 — на паўтара года.\n20 чалавек асуджаныя на абмежаванне волі без накіравання ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу. З іх 5 чалавек — на два гады, 14 — на паўтара года, адзін — на год.\nУсе фігуранты гэтых спраў прызнаныя вінаватымі паводле ч. 1 арт. 342 КК.\nПаводле абвінавачання, 13 верасня 2020 года яны ўзялі ўдзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве ў цэнтры Берасця. Знаходзячыся на праезнай частцы перасячэння праспекта Машэрава, бульвара Касманаўтаў і бульвара Шаўчэнкі, у групе з іншымі асобамі яны „наўмысна ўзялі актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак”. Гэтыя дзеянні, гаворыцца ў абвінавачанні, былі спалучаныя з відавочным непадпарадкаваннем законным патрабаванням прадстаўнікоў улады, пацягнулі парушэнне работы транспарту, прадпрыемстваў і арганізацый. Удзельнікаў акцыі пратэсту, якія пачалі вадзіць карагоды на скрыжаванні, сілавікі разагналі з ужываннем вадамёта.\nФігуранты першых дзвюх „спраў аб карагодзе” абскардзілі прысуды ў Берасцейскім абласным судзе. Іх скаргі пакінутыя без задавальнення.\nПаводле звестак праваабаронцаў, агульная колькасць фігурантаў „спраў аб карагодзе” больш за 60. Брэсцкі праваабаронца Раман Кісляк лічыць, што ў дзеяннях абвінавачваных няма складу крымінальнага злачынства. „Гэта адміністрацыйнае правапарушэнне”, — заявіў ён БелаПАН.


Instytuty Polskie > Instytut Polski w Mińsku > Аб`явы Iнстытута > «Рэйк’явік 74» – АНЛАЙН-ТРАНСЛЯЦЫЯ\n26.11.2019 Аб`явы Iнстытута\n«Рэйк’явік 74» – АНЛАЙН-ТРАНСЛЯЦЫЯ\n26 лістапада ў 19: 00 (GMT+3) чытаннем п’есы Марты Сакалоўскай “Рэйк’явік 74” завяршаецца фестываль “На розныя галасы. Polish Plays”, арганізаваны Інстытутам Адама Міцкевіча. У Мінску фестываль праходзіць у межах “Месяца польскай літаратуры”.\nВольных месцаў ужо няма, але запрашаем усіх да прагляду АНЛАЙН-ТРАНСЛЯЦЫІ чыткі (з польскімі цітрамі) і дыскусіі.\nТрансляцыя будзе даступная на каналах Беларускага свабоднага тэатра:\nМарта Сакалоўска – пісьменніца, п’есы якой часта ставяцца і публікуюцца ў Польшчы і за мяжой. Аўтарка сцэнара і рэжысёрка дакументальнага фільма “зяно-сан” (2019). Двухкратная фіналістка конкурсу, прысвечанага польскай сучаснай драматургіі “Метафары рэчаіснасці”, трохкратная стыпендыятка Міністэрства культуры і нацыянальнай спадчыны, лаўрэатка конкурсу “Драма!”, арганізаванага часопісам “Dwutygodnik” і Teatr IMKA, паўфіналістка Гдыньскай драматургічнай прэміі.


Областной семинар заведующих детских библиотек в Миорах » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nАбласны семінар загадчыкаў дзіцячых бібліятэк у Міёрах\nДва дні—21 і 22 чэрвеня—у Міёрах праходзіў абласны семінар загадчыкаў дзіцячых бібліятэк. Дзяліліся вопытам работы, раскрывалі сакрэты, чым захапіць юных чытачоў і іх бацькоў.\nМесца сустрэчы— дзіцячая бібліятэка. Прасторная, светлая, утульная. Тут добразычлівыя супрацоўнікі і шмат цікавых кніг. Госці бліжэй пазнаёміліся з установай падчас аглядавай экскурсіі.\nПляцоўкай для абмену вопытам Міёры выбралі невыпадкова. Намеснік дырэктара Віцебскай абласной бібліятэкі імя У. Леніна Вольга Камендантава заўважыла, што работа міёрскіх бібліятэк пастаянна атрымлівае высокую ацэнку.\nВіталі ўдзельнікаў семінара намеснік старшыні райвыканкама Таццяна Стальмачонак і начальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Аляксандр Тронькін. Як заўважыла Таццяна Алегаўна, у час СМІ і інтэрнэту бібліятэкі на Міёршчыне не згубілі свайго чытача. Дзеці і дарослыя прыходзяць памяняць кнігі, падзяліцца радасцямі і перажываннямі. Аляксандр Сяргеевіч не стаў адмаўляць праблемы: недахоп камп'ютараў, аптымізацыя. Да апошняй падыхо-дзяць рацыянальна, вывучаюць сітуацыю.\nПра структуру і формы работы Міёрскай цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы расказала дырэктар Ала Скавародка. Звярнула ўвагу, што функцыі бібліятэкі даўно выйшлі за рамкі кнігавыдачы. Ла-дзяцца мерапрыемствы рознай тэматыкі. Гэтаму спрыяе супрацоўніцтва з райкамітэтам БРСМ, раённай ветэранскай арганізацыяй, раённай арганізацыяй Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа, мясцовай праваслаўнай царквой і іншымі. Надаецца ўвага прававому, экалагічнаму выхаванню юных чытачоў, фарміраванню навыкаў здаровага ладу жыцця, развіццю творчых здольнасцей.\n"Чытачом трэба даражыць, захапляць яго і служыць яму",—прагучала ў дакладзе загадчыцы Міёрскай дзіцячай бібліятэкі Валянціны Лакотка. Ва ўстанову разам з дзецьмі за кнігамі і на мерапрыемствы прыходзяць іх бацькі, дзядулі і бабулі. Улюбёны метад работы бібліятэкараў—кніжныя выставы. Калі ладзіцца сустрэча з нагоды Дня праваслаўнай кнігі, падбіраюць духоўную літаратуру і творы праваслаўных пісьменнікаў. Калі запрашаюць у госці сем'і, выстаўляюць на паліцах казкі, аповесці і раманы пра свет чалавечых узаемаадносін. Пра поспех мерапрыемства мяркуюць па тым, колькі кніг з выставы ўзялі дадому наведвальнікі. І ў звычайны дзень асобныя стэлажы адведзены для выстаў. Цікавасць да беларускай кнігі выклікаюць прэзентацыі навінак і серыйных выданняў, сустрэчы з сучаснымі пісьменнікамі, у тым ліку землякамі. Юныя чытачы райцэнтра пазнаёміліся са Славамірам Даргелем і Аленай Масла. Прыязджалі ў госці Уладзімір Ягоўдзік і Таццяна Дашкевіч.\nСлушныя парады, як зрабіць візіт чытача ў бібліятэку карысным і запамінальным, прагучалі ад удзельнікаў семінара. Спецыяліст рэгіянальнага цэнтра прававой інфармацыі Віцебскай вобласці Юлія Дзірко пазнаёміла з дзіцячым прававым сайтам. Інфармацыя, размешчаная па інтэрнэт-адрасе www.mir.pravo.by,—багаты матэрыял для мерапрыемстваў па прававым выхаванні. Супрацоўнік Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі Таццяна Сапега правяла майстар-клас "Буквіца" для малодшых школьнікаў. Дзеці спрабавалі намаляваць загалоўную літару друкаваных тэкстаў, а пасля паказаць яе сваім целам. Цікавыя для дзяцей і падлеткаў кнігі прадставіла камерцыйны дырэктар мінскага выдавецтва ААТ "МЕТ" Ала Корбут.\nЗа круглым сталом гаварылі пра папулярызацыю дзіцячай кнігі і развіццё цікавасці да чытання. Працоўнымі набыткамі і знаходкамі падзяліліся бібліятэкары з Лёзна, Наваполацка, Браслава, Докшыц, Глыбокага, Пастаў.\nУ праграме семінара адвялі месца знаёмству з Міёрскім краем і адпачынку. Госці паглядзелі фільм пра эканамічна-сацыяльнае развіццё Міёршчыны і яе прыродныя адметнасці, пабывалі ў візіт-цэнтры "Ельня", сустрэліся з гісторыкам і краязнаўцам Вітольдам Ермалёнкам у музеі кнігі СШ №3 імя Ягора Томкі.\nУ дзіцячых бібліятэках на Віцебшчыне займаюцца прававым, экалагічным, духоўным выхаваннем, вучаць здароваму ладу жыцця і здымаюць буктрэйлеры.\nКаментарый загадчыцы Міёрскай дзіцячай бібліятэкі Валянціны ЛАКОТКА:\n—Абласны семінар загадчыкаў дзіцячых бібліятэк прымалі ўпершыню. Гэта пачэсна і хвалююча. Такія сустрэчы—магчымасць падзяліцца вопытам, абнавіць скарбонкі творчых ідэй. І дзецям, і дарослым спадабаўся майстар-клас "Буквіца" ад Таццяны Сапега з Нацыянальнай бібліятэкі. Аказваецца, пра гісторыю кнігадрукавання можна расказаць крэатыўна, у дзеянні. Цікавымі і змястоўнымі былі выступленні калег з іншых раёнаў. У Докшыцах рэалізуецца грантавы праект "Духоўна-культурны цэнтр "Добрае слова", у Глыбокім робяць акцэнт на сямейны адпачынак з кнігай. Маладыя калегі здымаюць буктрэйлеры—рэкламныя ролікі пра цікавыя выданні. Мы таксама загарэліся ідэяй гэта паспрабаваць.\n» Отдел идеологической работы, культуры ... Миорского райисполкома подвел итоги\n» Семинар-совещание в Миорах по работе с людьми\n» С опытом - к новым делам


Галоўная ➠ Цяжарнасць ➠ 7 Тыдзень цяжарнасці\n7 тыдзень акушэрскай цяжарнасці прыпадае на пачатак другога месяца «цікавага становішча». Першыя ўражанні ад таго, што вы хутка станеце мамай, ззаду, а наперадзе - яшчэ восем месяцаў чакання.\nЖанчыну ў гэты час (часцей за ўсе-такі тую, якая чакае першынца) турбуюць розныя думкі: «А ці ўсё са мной добра?», «А як там мой дзіця?», «А не маленькі ці ёсць у мяне жывот?» І інш . Панікаваць не трэба - ўсім будучым мамам гэтыя сумневы знаёмыя, праз гэта праходзіла, напэўна, кожная цяжарная! Настройцеся на тое, што ў вас усё будзе добра - пазітыўнае стаўленне да рэчаіснасці абавязкова дапаможа нарадзіць моцнага, самага сімпатычнага маляняці на свеце.\nЗародка на 7 тыдні цяжарнасці па памеры можна параўнаць з маленькім сонейкам. Зачыніце вочы і ўявіце яе на секунду на сваёй далоні - вось такі малюсенькі і ваш малы (усяго каля 5-8 мм).\nНа гэтым тыдні вага эмбрыена не больш за 3 гр.\nРазвіццё зародка на 7 тыдні цяжарнасці\nПрацягваюць развівацца ўнутраныя органы і сістэмы зародка, закладваюцца зародкі зубоў, пальцаў рук, ног, палавых органаў (апошнія ледзь прыкметныя, таму вызначыць з дапамогай УГД падлогу дзіцяці яшчэ нельга), фармуюцца абодва паўшар'я мозгу, завяршаецца адукацыю пупавіны. Поўным ходам ідзе развіццё страўнікава-кішачнага гасцінца, лёгкіх, грудной клеткі, наднырачнікаў. Становіцца прахадным стрававод, амаль сфармавалася трахея.\nЦяпер сэрцайка зародка ўжо мае правае і левае перадсэрдзя. Малюсенькі цягліцавы орган скарачаецца з хуткасцю - 110-130 удараў у хвіліну.\nЯк выглядае зародак на 7 тыдні цяжарнасці\nЭмбрыён яшчэ мала падобны на чалавека: усё тая ж непрапарцыйна вялікая галава, маленькі хвосцік, а вось жаберных шчылін ўжо няма. Да таго ж, на гэтым тэрміне ўжо можна адрозніць плечы і локці, на твары відаць нос з маленькімі ноздрамі, набываюць абрысы рот, павекі, вачніцы (апошнія паступова зрушваюцца ў напрамку да пераноссі).\nЗмены цела і новыя адчуванні жанчыны\nЯк і раней некаторых цяжарных мучыць таксікоз. Праз яго ў жанчыны на 7 тыдні нярэдка знікае апетыт, змяняюцца смакавыя прыхільнасці. Аднак некаторыя шчасліўчыкі нават не ведаюць, што гэта такое, а іншыя, наадварот, пакутуюць таксікозам на працягу ўсяго тэрміну цяжарнасці. У многіх могуць з'явіцца бялявыя вылучэння ў выглядзе шматкоў. Багатыя вылучэнні падчас цяжарнасці (не заўсёды, але часта!) Сведчаць аб развіцці кандыдозу (малочніцы). Жанчына на гэтым тэрміне адчувае сябе стомленай, разбітай. А яе настрой на фоне гарманальных змен падобна зменлівай ??надвор'я: то ярка-сонечнае, то шэра-дажджлівы, а то люта-ураганное. Нягледзячы на падобныя эмацыйныя перапады, партнёру, напэўна, вы зараз вельмі падабаецеся - ваша фігура стала больш жаноцкай (грудзі павялічылася на 1-2 памеру, а сцягна акругліліся).\nПрыбаўка ў вазе\nУ першыя месяцы цяжарнасці жанчына ў вазе звычайна не дадае (максімум 0,2-0,5 кг у тыдзень). У цяперашні час яе нярэдка турбуе таксікоз, а значыць, яна можа нават схуднець. Становішча, як правіла, змяняецца пасля 12 тыдня.\nЖывот будучай мамы - прадмет яе асаблівай ??гонару. Але памерам жывата пакуль хваліцца рана - ён павялічыўся ўсяго на некалькі сантыметраў. А вось матка на 7 тыдні ўжо ўдвая перавышае ранейшыя аб'ёмы. Яе звязкі пастаянна расцягваюцца, што выклікае хваравітыя адчуванні па баках і ўнізе жывата. Ныючыя, балючыя сімптомы - нармальная для першага трыместра цяжарнасці з'ява. Лекар прапіша спецыяльныя лекі, якія палегчаць стан жанчыны. Калі ж непрыемныя адчуванні суправаджаюцца кровянистыми вылучэннямі з палавых шляхоў, пакінуць гэта без увагі ўжо нельга. У падобным выпадку неабходна неадкладна звярнуцца за медыцынскай дапамогай.\nКалі жанчына не зрабіла гэтага раней, лекары на 7 тыдні прапануюць ёй прайсці УГД, каб пераканацца ў новым «цікавым становішчы» і праверыць стан эмбрыёна. УГД пры цяжарнасці, лічаць спецыялісты, абсалютна бясшкодна для дзіцяці, а карысць і магчымасці такога даследавання не выклікаюць сумневаў.\nЦяжарнасць пацвердзілася? Пара станавіцца на ўлік у жаночую кансультацыю або звярнуцца ў любы іншы камерцыйны медыцынскі цэнтр. Стандартныя працэдуры пры пастаноўцы на ўлік наступныя:\nвымярэнне росту і вагі,\nвымярэнне артэрыяльнага ціску,\nаналізы крыві (агульны аналіз, біяхімія крыві на згусальнасць, на групу крыві і рэзус-фактар, на цукар, ВІЧ, RW (на пранцы), Hbs-антыген - на вірусны гепатыт У, TORCH-інфекцыі),\nагульны аналіз мачы,\nаналіз кала на яйцегліст,\nмазок з похвы (на выяўленне палавых інфекцый).\nЦяжарнай жанчыне таксама трэба наведаць тэрапеўта, акуліста, стаматолага і зрабіць кардыяграму.\nХарчаванне на 7 тыдні цяжарнасці\nПрацягваем харчавацца правільна. Гэта азначае адмову ад шкоднай ??ежы і кансервантаў. Памятаем, што цяпер усе сілы арганізма павінны быць накіраваны на падтрыманне жыццяздольнасці крошкі. Аднак харчаванне падчас цяжарнасці не павінна быць аднастайным. У рэйтынгу самых карысных прадуктаў лідзіруюць дыетычнае мяса (напрыклад, труса), кашы, тварог, гародніна і садавіна. Варта пазбягаць прадуктаў, што спрыяе газаўтварэнне (смажанай бульбы, капусты), а таксама тлустых і смажаных страў, ласункаў (асабліва гэта тычыцца тых, каго мучаць прыступы млоснасці па раніцах).\nЯк палегчыць таксікоз пры цяжарнасці? Лекары раяць ёсць невялікімі порцыямі 5-6 раз у дзень. Выдатна дапамагаюць кіслыя яблыкі, чай з лімонам, цытрусавыя, кефір, сухафрукты, настой шыпшынніка, а таксама сухары і арэшкі, з'едзеныя нашча.\nВітамін Е пры цяжарнасці (ён вельмі важны ў першым трыместры!) Не толькі дапамагае ўмацаваць імунітэт і захаваць прыгажосць маме (яго спецыялісты рэкамендуюць прымаць пры сухасці скуры, ломкасці валасоў і пазногцяў), але і адыгрывае важную ролю ў фарміраванні плацэнты. Не забываем і пра фалійнай кіслаты - яна ўдзельнічае ў стварэнні новых клетак, калі яе не хапае, рост эмбрыёна запавольваецца. Іншыя неабходныя мінеральныя дабаўкі і вітаміны для цяжарных на ранніх тэрмінах - гэта кальцый, магній, ёд, а таксама вітаміны А, З і В.\nСэкс на 7 тыдні цяжарнасці\nМногія жанчыны пасля таго, як ўстаюць на ўлік, лічаць, што любоўныя гульні для іх цяпер пад забаронай. Гэта не так! Сэкс падчас цяжарнасці, калі нічога не пагражае «цікавага становішча», дапусцім. Займацца каханнем (і на ранніх, і на позніх тэрмінах) лепш з прэзерватывам, што засцерагае ад непатрэбных інфекцыйных захворванняў. А вось ад сэксуальных цацак (фаллоимитаторов, вагінальных шарыкаў) лепш адмовіцца. Гэта тычыцца не толькі 7 тыдня, але і ўсяго тэрміну цяжарнасці. Тое ж самае можна сказаць і да вібратараў, якія, як лічаць спецыялісты, могуць негатыўна паўплываць на шыйку маткі.\nПрыгажосць і аксэсуары\nНа 7 тыдні на фоне гарманальных змен могуць з'явіцца непажаданыя пігментныя плямы на твары. Гэтага можна пазбегнуць, калі правільна харчавацца і своечасова прымаць усе прызначаныя лекарам вітамінна-мінеральныя комплексы.\nМагчыма і пагаршэнне стану валасоў, скуры, што таксама звязана з недахопам карысных рэчываў у арганізме. У любым выпадку не хвалюйцеся: гэтыя змены носяць часовы характар! Калі вашы валасы сталі больш ломкімі, адмоўцеся падчас цяжарнасці ад афарбоўвання і хімічнай завіўкі. Што тычыцца пазногцяў - паспрабуйце абараніць іх ад агрэсіўнага ўздзеяння бытавой хіміі.\nІ не забывайце працягваць ўціраць у скуру жывата аліўкавы алей - так вы пазбегнеце расцяжак.\nШыйка маткі пры цяжарнасці: варыянты нормы і паталогіі\nШто рабіць пры таксікозе на ранніх тэрмінах цяжарнасці? Скальпель...


Алесь Адамовіч: Няўжо вы ўсё яшчэ дазваляеце фюрэрам дурыць вас? | Новы Час\nЛёсы Васіля Быкава і Алеся Адамовіча шмат у чым падобныя — у абодвух канфлікт з уладай пачаўся ў 1966-м: у Быкава — з-за аповесці «Мёртвым не баліць», у Адамовіча — з прычыны адмовы падпісаць ліст супраць літаратараў-«здраднікаў» Даніэля і Сіняўскага. Зноў жа, абодва, хоць і ў розныя часы, але вымушаны былі пакінуць Беларусь. Нарэшце, абодвум гадамі перакрывалі кісларод адны і тыя ж высокія чыноўнікі.\nСёння спаўняецца 90 год з дня нараджэння Алеся Адамовіча.\nЯк у 1937-м\n1966 год. Адамовіч чытае ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце курс лекцый па беларускай літаратуры. Маладому прафесару, абяцаючы жыллё, прапануюць застацца ў Маскве. Аднак хрушчоўская «адліга» паступова змяняецца брэжнеўскімі «замаразкамі». Дзяржаве зноў патрэбныя «ворагі народа». Якраз у гэты час на Захадзе з’яўляюцца "паклёпніцкія" публікацыі Андрэя Сіняўскага і Юлія Даніэля. І мішэнь знойдзена — фабрыкуецца справа савецкіх літаратараў-«здраднікаў». З ЦК КПСС у Маскоўскі ўніверсітэт накіроўваецца распараджэнне: прафесура павінна выступіць з асуджальным лістом.\nАднак Адамовіча папярэджваюць — у яго ёсць шанец знікнуць ці хоць бы назвацца хворым… Праз гады ён напіша ў сваіх нататках «Путешествие из Минска в Москву и обратно»: «Не пайсці, згадзіцца, што мяне “не знайшлі”, — як пасля будзеш адчуваць сябе? Вось мы ўсе папракалі “старых”, што яны дазволілі сталінскай бандзе асядлаць краіну, загнаць усіх у Страх, у Паслухмянасць. Аднак не адразу ж гэта пачалося, з нечага пачыналася, і тады яшчэ можна было нешта выправіць, змяніць сваю і нашу будучыню. А ці не такі момант зноў падступае?.. Потым ужо ў нас будуць пытацца, катаваць нашае сумленне: як гэта вы дазволілі?»\n…У 1988 годзе Юрый Хашчавацкі і Аркадзь Рудэрман знялі фільм «Встречный иск» (першапачатковая назва — «Алесь Адамович. Наблюдение» — была забаронена), адным з эпізодаў якога быў судовы працэс: былы пракурор Шахаўцоў падаў у суд пазоў на Адамовіча за тое, што той назваў Сталіна злачынцам. «Падчас гэтага суда, — прыгадваў Юрый Хашчавацкі, — Адамовіч сказаў пра адну вельмі істотную рэч, якая стала для мяне як камертонная нота для дырыжора. Ён сказаў, што стары Майсей быў забыўлівы — Гасподзь пакінуў яму 11 запаведзяў, а той запомніў толькі 10. 11-я гучыць так: “Не бойся”».\nАдамовіч не баяўся ўжо тады, у 1966-м. Яго прынцып: «Досыць, што да нас жылі, не жывучы». І таму цяпер адкрыта заявіў: «Суда яшчэ не было. Якое ж мы маем права папярэднічаць рашэнню суда?.. Ці не мала з нас аднаго 37-га года?»\nАдмовіўшыся падпісаць калектыўны ліст прафесуры Маскоўскага ўніверсітэта, ён вымушаны быў звольніцца. «Трэба тэрмінова з’язджаць, — занатуе ён, — пакуль яны мяне не даціснулі, найперш псіхалагічна». Тыя падзеі ён успрымаў настолькі сур’ёзна, што нават па начах прачынаўся ад уласных крыкаў: «Нягоднікі!»\nУ выніку Адамовіч вярнуўся ў Мінск. «Жыццё на два горада», — так ён вызначыў потым уласны лёс, паколькі, маючы патрэбу ў «запасным выхадзе», вымушаны быў жыць то ў Мінску, то ў Маскве.\nАднак афіцыйны Мінск сустрэў халодна — Адамовіч год заставаўся без працы. Яму працяглы час не дазвалялі вярнуцца ў Інстытут літаратуры АН БССР, паколькі сакратар ЦК КПБ па ідэалогіі Станіслаў Пілатовіч прыстрашыў: «Партыя не выпусціць са сваіх рук літаратурную крытыку, хай Алесь Адамовіч не разлічвае, што аддадзім яму».\nБольш за тое, Адамовічу нават хацелі адмовіць у прапісцы, бо першы сакратар ЦК КПБ Пётр Машэраў заявіў: «Хай там адмываецца, дзе награшыў!», але Адамовіча выратаваў драматург Андрэй Макаёнак.\nКанчаткова ж прымірыць Машэрава з думкай, што нязручны літаратар усё ж вярнуўся ў Мінск, здолеў сакратар ЦК КПБ Аляксандр Кузьмін. Але адбылося гэта ўжо праз гады — пасля публікацыі кніг «Карнікі» і «Я з вогненнай вёскі…», якая была напісана Адамовічам у суаўтарстве з Янкам Брылём і Уладзімірам Калеснікам і якую Святлана Алексіевіч потым назаве геніяльнай кнігай. «Толькі калі сустрэла кнігу “Я з вогненнай вёскі...”, раптам зразумела, што менавіта так я і чую свет — праз галасы, — казала Алексіевіч падчас адной з нашых з ёй гутарак. — Я ж вырасла і сфармавалася ў вёсцы. А вёска — гэта найперш галасавая культура, у вёсцы галасы — гэта знаёмы табе свет… Тады ж і адчула, намацала свой жанр».\nАднак што тычыцца яшчэ Машэрава. Калі праз гады, маючы на ўвазе справу Сіняўскага–Даніэля, першы сакратар ледзь не абняў Адамовіча: «Вы былі малады, вядома, маладосць, гарачнасць…», той парыраваў: «Няўжо, Пётр Міронавіч, вы думаеце, што сёння я падпісаў бы такі ліст? Я і сёння не падпісаў бы».\nЧарговы Іван Іванавіч\nПрарваць блакаду на «Беларусьфільме» Адамовічу, які ў 1964 годзе скончыў у Маскве Вышэйшыя сцэнарныя курсы, давялося толькі пасля таго, як былі надрукаваныя яго раманы «Война под крышами» і «Сыновья уходят в бой». Аднак рэжысёр Віктар Тураў нават не ўяўляў, які іспыт чакае яго ў часе працы з такім «нязручным» аўтарам. Адамовіч прыгадваў: «Садзіліся нейкія функцыянеры з ЦК… упісвалі… ледзь не эпізоды ў фільм, каб “пашырыць маштабы дзеяння”. А гэта, згодна з іх разуменнем, значыла паказаць у фільме камандаванне, партыйнае кіраўніцтва… Аднойчы Тураў… у адчаі і злосці сказаў Станіславу Пілатовічу, які займаўся тады ў ЦК ідэалогіяй: “А чаму вы лічыце, што ваша меркаванне самае галоўнае?” Той грукнуў па сталу кулаком: “Таму што нас паставілі кіраваць!” Дык вось гэты Станіслаў глядзіць гатовы, ужо прыняты Дзяржкіно фільм, і раптам гаворыць: “Слухайце, там у вас у фільме камісар кепку носіць неяк па-анархісцку. Дык падраўняйце яму кепку…”»\nУ тыя, 1960-я, гады Адамовіч меркаваў, што глухую сцяну, якой яго атачылі, цэкоўская зграя склала з уласнай ініцыятывы. Аднак пазней зразумеў — за ўсім стаяў асабіста Машэраў. І тым не менш, менавіта першы сакратар ЦК КПБ падтрымаў ідэю фільма «Убейте Гитлера» (пазней пераназваны ў «Иди и смотри»), бо, сам былы партызан, Машэраў лічыў, што трэба нарэшце зрабіць добрае кіно пра партызанаў, а Элем Клімаў якраз у той час хацеў экранізаваць «Хатынскую повесть» Адамовіча. Гэта было своечасовае супадзенне. Машэраў нават аддаў распараджэнне прадставіць верталёт і выдаць 45 тысяч інвалютных рублёў на закупку кінаапаратуры.\nЗрэшты, і першы сакратар не быў усёмагутны — Адамовіч прыгадваў: «Сцэнар, які быў ужо прыняты, перадалі на дадатковы водгук нейкім генералам, якія ніколі не маглі вымавіць слова “экзістэнцыялізм”, аднак у іх водгуку гэтае слова паўтаралася не менш пяці разоў…» На адрас сцэнару было зроблена дванаццаць заўваг. Элем Клімаў пагадзіўся толькі з адной. Вынік — фільм здымацца не будзе…\nДазвол быў атрыманы праз шэсць гадоў, пасля гібелі Машэрава. Прычым праўкі ў сцэнары ўжо былі, як высветлілася, без патрэбы — трэба было толькі атрымаць «дабро» парткіраўніцтва. І ў гэтым палягала новая праблема, бо пасля трагічнай смерці Машэрава пазіцыі сакратара ЦК КПБ Кузьміна аслабелі, затое сілы набіраў Іван Антановіч: маючы падтрымку «ўверсе», ён пачаў барацьбу за месца галоўнага ідэолага. А паколькі Кузьмін фільм падтрымліваў, Антановіч, па словах Алеся Адамовіча, вырашыў яго загубіць. Так, ужо падчас прагляду гатовага фільма Антановіч шчыра прызнаўся Элему Клімаву: «Вы, магчыма, і геній… а я чалавек ардынарны, просты, і ў нас з вамі ніколі міра не будзе. Я ніколі побач з вамі не буду змагацца, дапамагаць вам». І яшчэ: «У вакууме мастак тварыць не можа… Яму павінен нехта стаяць і назіраць цераз плячо. Наша бяда ў тым, што мы наравілі апрануць кірзавыя боты перш, чым паглядзець цераз плячо. Гэта праблема Сістэмы. Мы былі яе ахвярамі».\nЗ нататнікаў А. Адамовіча:\n«Маленькі чалавечак, які да адрыжкі абжэрся ўладай (і ў прамым сэнсе — маленькі, сыценькі):\n— Фільм амаль геніяльны, але я супраць!\nІ не думае, нават не баіцца, што афарызмам можа прыпячатаць сябе, прышпіліць сябе, як казюльку, у літаратуры навекі, гэты чарговы Ів. Ів….»\nФільм удалося абараніць толькі пасля таго, як на прагляд карціны былі запрошаны лепшыя тагачасныя рэжысёры. Зрэшты, яны таксама спачатку ледзь не пахавалі фільм, аднак становішча выратаваў Адамовіч, які на прамую звярнуўся да кіраўніка Саюза кінематаграфістаў Льва Куліджанава: «Мы, літаратары, — лайно, але такога дзярма, як вы, кіношнікі, я яшчэ не бачыў. Вы што, не разумееце, што загубілі свайго таварыша? Мы, пісьменнікі, таксама адзін аднаго не гладзім па поўсці, але калі пытанне стаіць пра жыццё і смерць таварыша па прафесіі, не дазволім сабе такога. Вы ж аддалі карціну і рэжысёра на расправу…»\nПасля такога жорсткага выступу фільм быў прыняты.\nАлесь Адамовіч з баявымі сябрамі\nВернемся ў 1966 год. Менавіта тады ў газеце «Правда» з’явілася імя ўраджэнца Беларусі Уладзіміра Сеўрука, які пасля шальмавання аповесці «Мёртвым не баліць» не толькі пачаў імкліва падымацца па партыйнай лесвіцы (выслужыўшыся да пасады загадчыка аддзела прапаганды і агітацыі ЦК КПСС, ён, па сутнасці, курыраваў усю савецкую літаратуру) — з таго часу ён зрабіўся пажыццёвым ганіцелем Васіля Быкава. Адамовіч ведаў пра гэта і, аднойчы не ўтрымаўшыся, паўстаў на абарону сябра.\n«Неяк па тэлефоне Быкаў паведаміў мне: ну ўсё, узяўся ён [Сяўрук] і за “Знак бяды”! Выклікаў рэдакцыю, “Др[ужбу] нар[одов]”, “на ковёр” і ўжо даваў-даваў — за Быкава…\nПасля размовы з Бык[авым], усё яшчэ чуючы яго змрочны і стомлены голас, набраў Маскву. І — прама на Ул. М. [Сеўрука. — С. Ш.] Прадставіўся яму і:\n— Ці вы пакінеце Б[ыкава] ў спакоі нарэшце, ці я пра ўсё, пра ўсе 25 гадоў траўлі, скажу публічна! Ну, зрабілі на ім кар’еру… Сказалі б дзякуй чалавеку і пакінулі яго ў спакоі…\nВядома, размова па такім тэлефоне з майго боку — нахабнейшая. Магчыма, гэта і збянтэжыла. О, яны чуюць, што нездарма. Раз загаварылі так — ці няма за гэтым некага? Таму мяне не абарвалі, не паслалі, не адчыталі, а сталі... скардзіцца. На тое, якія несправядлівыя беларусы да яго, земляка. Ён столькі зрабіў для Быкава (і для Ад[амовіча], між іншым, таксама), і замест падзякі што?..»\nЯшчэ праз нейкі час Адамовіч запіша: «Гад ён помслівы, не даруе гэтыя 20 хвіл. праўды ў лоб». І іншым разам: «Ведаеце, як бывае: на кагосьці накідваецца сабака, ты адганяць — таго пакінуў, увязаўся за табой і не адстае». Менавіта так і здарылася: у хуткім часе Адамовіча і яго сааўтара па «Блокадной книге» Данііла Граніна запрасілі ў Германію — з выпадку выхаду якраз «Блокадной книги», але Адамовіча з краіны… не выпусцілі. Адначасова сталі злятаць з газет — артыкулы, з плана выдавецтва «Советский писатель» — кніга…\nНе стрымаўшыся, Адамовіч угаварыў Быкава напісаць першую ў жыцці скаргу, і ні больш, ні менш — на імя Генеральнага сакратара ЦК КПСС Міхаіла Гарбачова. Яе сэнс: пакуль ідэалогіяй кіруюць сеўрукі — якая ўжо там перабудова!..\nДва месяцы прайшлі ў чаканні адказу, як раптам абодвух выклікаюць у ЦК КПБ — пазнаёміцца з адказам, а там — пералік, колькі разоў іх выдавалі, колькі і куды яны ездзілі. Адамовіч прыгадваў у гэтай сувязі: «Васіль аж крэкнуў ад здзіўлення... Дый мы ж не пра гэта пісалі! Мы — пра тое, як 25 гадоў не злазілі з пісьменніка... а нас адлюстравалі гэткімі ненажэрнымі».\nАпроч таго, сябрам паказалі «дадатак», у якім кіраўнікі з «Советского писателя», «Литературной газеты» і Саюза пісьменнікаў апавядалі пра… сеўрукоўскія вартасці і пра тое, як Быкаў і Адамовіч даўно пераследуюць добрага чалавека…\n«Тая папка пра многае нам распавяла. Па-першае, што мы скардзіліся на тое, што нас мала выдаюць і мала ездзім па замежжах. (Прыкладаўся дакумент, што ўсё зусім наадварот.) Далей, што Сяўрук У. М. не толькі не надакучыў інтэлігенцыі за 25 гадоў сядзення “на друку”, але, наадварот, працаваць з ім — асалода і задавальненне… — прыгадваў Адамовіч. — Васіль змрочна глядзеў на мяне: ну, што, казаў я табе? А я быў у захапленні: майстар ёсць майстар, нават калі ён на тваёй спіне выдае чачотку! А. Т. Кузьмін глядзеў на нас як дарослы на бязмозглых юнакоў, паабяцаў: у спакоі ён вас не пакіне, але будзе цяпер асцярожней».\n«Пра Сеўрука і Сеўрукоў даводзіцца казаць бясконца. Так, ён з тых, хто выштурхоўвае з нашай культуры, літаратуры жыццё, жывое, на гэтым паразітуе, расце па чыноўніцкай лесвіцы. І помсціць, помсціць, гадзіць ва ўсім, ведаючы, якая ён гадзіна ў вачах усіх нас, гнойшчык, вугор. Са мной яму нават нескладана пачынаць вайну: я паспеў настроіць супраць сябе ўсіх гэтых А. Савіцкіх ды С…, Паўлавых-Антановічаў — у нас, Бондаравых-Стаднюкоў — у Маскве. Ну, а для яго гэта вунь як зручна: за імі хавацца або іх рукамі дзейнічаць... Ды што ты можаш, чым напалохаць, калі я пра сябе даўно і думаць забыўся, пра сваю бяспеку і да т. п.»\n«Не павінна быць гэтай улады ў апаратчыкаў. Улада іх падбірае, такіх. Яна іх нявечыць, вырадкаў, яшчэ мацней. І як яны скажона дзейнічаюць на ўсё грамадства. Генсекі высока і час ад часу дзейнічаюць. Гэтыя — увесь час, як толькі Сталін. Ён — асабіста, гэтыя — безаблічна, але з той жа сталасцю».\nУ 1999 годзе Сяўрук выступіць на старонках газеты «Рэспубліка» з вялікім артыкулам, у якім назаве той даўні ліст супраць яго «даносам» і дадасць не без злараднасці: «Апаратчыка майго рангу можна было звольніць толькі шляхам аднагалоснага пісьмовага галасавання членаў Сакратарыята ЦК КПСС. Гэта значыць, кожны павінен быў паставіць на бланку праекта пастановы ЦК КПСС “за” ці “супраць” і распісацца. Але нават пры адным голасе “супраць” пытанне з разгляду здымалася. Першы прагаласаваў “супраць” М. В. Зімянін, затым — Б. М. Панамароў (а ён ведаў мяне добра па Афганістане. Дарэчы, Адамовіч дапісаўся да таго, што я краў у Афганістане сала з салдацкіх пасылак. Інтэлігенцыя!).\nГарбачоў закруціўся. Даручыў Якаўлеву стварыць камісію, каб дабіць усё-ткі мяне. У камісію ўвайшлі вядомыя літаратары, выдаўцы, журналісты. Узначальваў яе першы намеснік старшыні Камітэта партыйнага кантролю пры ЦК КПСС Іван Сцяпанавіч Густаў. Прасвяцілі мяне, як гаворыцца, да апошняй костачкі. І аднагалосна прызналі: не, не вінаваты. НІВОДНЫ ФАКТ з даносаў НЕ ПАЦВЕРДЗІЎСЯ!..\nАле тады даносчыкі аскандаліўся. Як паведаміў у ЦК КПСС сакратар ЦК КПБ А. Т. Кузьмін, “азнаёміўшыся з вынікамі праверкі іх ліста, тт. Быкаў і Адамовіч выказалі шкадаванне, што напісалі яго на аснове непраўдзівай інфармацыі” (Архіў ЦК КПСС да № 08603; 02 ад 16 красавіка 1986 г.). У той жа дзень А. Якаўлеў спісаў данос у архіў…»\nТут дарэчы будзе прыгадаць: калі літаратуразнаўца Валянцін Аскоцкі неяк кінуў папрок Аляксандру Якаўлеву (які ў той час быў сакратаром ЦК КПСС і правай рукой Гарбачова): «Вы ж самі прыгрэлі Сеўрука», Якаўлеў адказаў: «А вы ведаеце, як ён уваходзіў да мяне ў кабінет? На напаўсагнутых». І ўжо падчас нашай з ім размовы Аляксандр Мікалаевіч пацвердзіў: «Сяўрук сапраўды хадзіў на напаўсагнутых. Справа ў тым, што Сяўрук такі ўжо чалавек — як ледзь начальнік пабольш яго... Браў я яго па рэкамендацыі. І толькі потым прыйшло разуменне... Але ён жа добра маскіраваўся: Сяўрук пісаў артыкулы і тыя, і іншыя — якія скажаш, такія і напіша».\nХоць няправільна было б думаць, што толькі цэкоўцы — сяўрукі, антановічы, марцалевы, паўлавы, — свядома ці не кіруючыся гебельсаўскім прынцыпам: «Вылучайце аб’екты для нянавісці», шальмавалі Адамовіча. Яго білі з усіх бакоў. Так, да прыкладу, Рыгор Барадулін прыгадваў: «Самыя “магутныя” плёткі, якія ўпарта распаўсюджвалі ў нашым СП пра Адамовіча, — быццам бы ён жыд. А чаму, казалі, ды таму што яго маці ў аптэцы працавала. Ах, маці-аптэкарка?! І ўзнікалі асацыяцыі: Адамовіч-Хаймовіч… Калі ж і гэта не дзейнічала, тады пускалі чуткі, нібыта Адамовіч прадаўся Маскве і плюе на Беларусь, паколькі піша па-руску».\nАлесь Адамовіч на здымках фільма «Иди и смотри»\nУ 1983 годзе пры ўдзеле Алеся Адамовіча была арганізавана канферэнцыя на тэму ядзернага апакаліпсісу. Менавіта тады ён, актыўна выступаючы з ідэяй ядзернага раззбраення, спрабаваў прабіцца да камандзіраў падводных лодак, здольных «пры неабходнасці» двума дзясяткамі ракет знесці Еўропу ці Амерыку. Адамовіч хацеў зразумець, «хто ж у кнопак і чаго можна чакаць ад іх». Пагаварыць атрымалася з трыма капітанамі — адным амерыканскім і двума савецкімі. Адну такую гутарку пісьменнік «рассакрэціў» — яна была надрукаваная ў «Московскіх новостях», пасля чаго яго абвінавацілі ў «кашчунстве», «здрадзе», «абстрактным гуманізме» і «шкодным пацыфізме».\nЗрэшты, генералы не маглі дараваць яму не толькі заклік да раззбраення. Вось што некалі распавёў мне сакратар Саюза пісьменнікаў Масквы Валянцін Аскоцкі: «У вайскоўцаў з Адамовічам былі асаблівыя рахункі. Справа ў тым, што Васіль Быкаў, уведзены ў камітэт па абароне, аднойчы пачуў на сходзе камітэта такія размовы: Гарбачоў развальвае армію, Гарбачоў патурае пісьменнікам, якія прыдумалі “дзедаўшчыну”. “Я нават не стаў далей слухаць, — распавядаў Быкаў, — і, сышоўшы ў знак пратэсту, адразу распавёў пра ўсё Адамовічу”. А Адамовіч, выступаючы на з’ездзе народных дэпутатаў, звярнуўся прама да Гарбачова: “Міхаіл Сяргеевіч, асноўная небяспека для вас сыходзіць не ад Міжрэгіянальнай дэпутацкай групы, а ад генералаў, якія сядзяць ззаду вас і дыхаюць вам у патыліцу. Яны — вашы галоўныя праціўнікі”».\nСам Адамовіч прызнаваўся, што ўпершыню ў поўнай меры ўсвядоміў, з кім мае справу грамадства, і каму акадэмік Сахараў уручыў сваю бомбу, яшчэ ў 1984-м ці 1985 годзе — пасля размовы з незабыўным Антановічам. Адамовіч прыгадваў: «Выклікалі мяне ў ЦК, і я ад Івана Іванавіча пачуў, нарэшце, што такое сацыялістычны, не абстрактны гуманізм.\n— Што вы ўсё палохаеце атамнай бомбай? Адкуль вы ўзялі, што загіне ўсё чалавецтва?\nНа мае аргументы... прагучаў адказ. Вось ён:\n— Калі нават ад усяго нашага народа застанецца ў жывых 10 чалавек, задача ў тым, каб яны засталіся савецкімі людзьмі. У гэтым я бачу мэту сваёй працы, але і вашай, пісьменніцкай, таксама».\n«У звароце ЦК КПСС, Прэзідыума Вярх[оўнага] Савета СССР і Савета мін[істраў] СССР... “Калі над планетай пранясецца ядзерны ўраган, ён не пакіне на ёй нават аазісаў жыцця...” “Не можа быць мэтаў, якія б апраўдвалі развязванне ядзернай вайны”. Ну што, м[…]ла-Антановіч! Што цяпер скажаш, са сваёй упэўненасцю, што твая місія (Напалеончык с[…]ны!) выхоўваць далей у духу сваім “нават калі 10 чалавек застанецца на Зямлі”. Маўляў, нешта ды застанецца. Ты, напрыклад, а раз ты, значыць, 5 млрд. можна і рызыкнуць...»\nАлесь Адамовіч разам з Аляксандрам Кузьміным (сядзіць у цэнтры), Васілём Быкавым і Анатолем Сульянавым. Фота Яўгена Коктыша\n«Краіна, якой не шкада»\nА быў жа яшчэ красавік 1986-га і Чарнобыль. Адразу пасля катастрофы Адамовіч сустракаецца з навукоўцамі і збірае засакрэчаную інфармацыю, якая датычылася і ўзроўню радыяцыйнай забруджанасці населеных пунктаў, і вынікаў лячэння. Але Адамовіч прарваў гэтую блакаду, неаднаразова публікуючы факты, якія сталі яму вядомыя. І, выступаючы на сходзе навукоўцаў-фізікаў, ён заклікаў: «Сціпласць беларусаў павярнулася супраць іх. Не верце, дзеля бога, што нармальна. Патрэбна дапамога, амаль як у 1941-м годзе».\nНе абмежаваўшыся гэтым, у самым пачатку чэрвеня ён адвёз ліст асабіста Міхаілу Гарбачову: «Радыяцыя ўдарыла найперш па нашай рэспубліцы: Гомель, Магілёў, Жлобін, Мазыр, Слаўгарад, Краснаполле, Рэчыца, Хойнікі, Нароўля, Брагін, Пінск, Слуцк, Брэст. Дасталося і Мінску. А паміж гэтымі гарадамі тысячы вёсак... Людзям пагражае радыяцыйнае атручванне праз прадукты харчавання... У нас фактычна няма патрэбнай колькасці прыбораў для замеру радыяцыі ў прадуктах харчавання... Патрэбна дапамога ўрачамi-спецыялiстамi... І вывозіць дзяцей, падлеткаў, цяжарных жанчын і наогул усіх, каго магчыма!.. Толькі не згубіць час!»\nУжо праз тры дні ў Мінск прыехала камісія з 60 чалавек. Яе сустрэла дружная сям’я чынушаў-аптымістаў, якая запэўніла: ад радыяцыі пацярпелі толькі тры раёны, а не пятая частка рэспублікі. Адамовіча мінскія чыноўнікі абвінавацілі ў панікёрстве. Гэта была свядомая пазіцыя афіцыйнага Мінска.\nЯшчэ да паездкі ў Маскву Адамовіча запрасіў да сябе першы сакратар ЦК КПБ Мікалай Слюнькоў. Гутарка працягвалася больш за шэсць гадзін. Адамовіч прыгадваў: «першы» пераконваў, што «сітуацыя пад кантролем» (аднак у адказ на пытанне: «Але прыбораў-та няма?» — Слюнькоў прамямліў: «Ды не») і не без гонару распавёў, што ўкраінцы паўтары гадзіны скардзіліся старшыні Савета міністраў СССР Рыжкову на чарнобыльскія праблемы, а старшыня Савета міністраў БССР Кавалёў за 10 хвілін даў справаздачу! (І Рыжкоў, зразумелая справа, быў відавочна задаволены: «Вучыцеся, украінцы, у беларусаў!»). Потым Адамовіч напіша: «10 хвілін кавалёўска-слюньк[оўскіх] дорага абышліся бел[арускаму] народу!» І, усвядоміўшы, якое злачынства адбылося, прыгадае выраз «жалезнага канцлера» Германіі Бісмарка — «краіна, якой не шкада». Гэта пра Беларусь.\nАднак неўтаймаванасць пісьменніка будзе мець наступствы не толькі для яго: у выніку, «Несцярэнку “выперлі” з ядзернага інстытута, Барысевіча — з Акадэміі, Кузьміна — з ЦК». А самога Адамовіча — з Мінска. У адным з інтэрв’ю ён так і скажа: «Мяне выжылі з Беларусі».\nШто ж да Кузьміна: я гаварыў з ім незадоўга да яго смерці. Ён ведаў пра прысуд урачоў — анкалогія, — і таму даваў дазвол на публікацыю свайго «чарнобыльскага» дзённіка, але толькі пасля смерці, іначай, як сказаў Аляксандр Трыфанавіч, яго ніхто хаваць не прыйдзе. Той дзённік і дасюль не апублікаваны…\nУвосень 1987-га Адамовіч з’ехаў у Маскву, бо прайшоў паводле конкурсу на пасаду дырэктара Усесаюзнага НДІ кінамастацтва. Хоць дзеля справядлівасці заўважым, што ён доўга не згаджаўся на гэтую прапанову Элема Клімава.\nВасіль Быкаў, калі я папрасіў яго распавесці пра сябра, зазначыў: «Вядома, Адамовіч быў чалавек нязручны, са сваімі перакананнямі, са сваёй грамадзянскай пазіцыяй для таго таталітарнага часу. І таму ён проста не мог знайсці месца, адэкватнага сваім жыццёвым устаноўкам, ні ў Мінску, ні, па вялікім рахунку, у Маскве».\nСам жа Адамовіч у размове з крытыкам і сябрам Уладзімірам Бойкам наракаў: «Пачуцьцё блякаваньня... У каторы раз!.. У Маскве я для Беларусі больш здолею зрабіць».\nРазам з Васілём Быкавым. Фота Яўгена Коктыша\nІ сапраўды, думкі Адамовіча і ў Маскве былі звернутыя найперш да Беларусі. Так, да прыкладу, у кастрычніку 1988-га ён апублікаваў у часопісе «Огонёк» выкрывальніцкі артыкул пра сталінізм і Курапаты, у якім ужыў у дачыненні да афіцыйнага Мінска эпітэт, які адразу зрабіўся крылатым: «антыперабудовачная Вандэя». Вядома, не пакрыўдзіцца беларуская Вандэя не магла — пачалі збірацца «народныя сходы», падчас якіх «простыя працаўнікі» кляймілі Адамовіча, а газеты стракацелі загалоўкамі: «Эволюция политического невежества», «Перестройка — не игра в демократию», «Барьер политической слепоты», «Ярлыки вчера и сегодня» і г. д.\nПрывядзём толькі адну цытату: «Набіўшы руку на персаналіях, налаўчыўшыся ў славеснай расправе з непажаданымі яму асобамі, Адамовіч перайшоў на больш буйныя мішэні — на Узброеныя сілы СССР, на цэлыя рэгіёны і гарады. Чаго, скажам, вартае яго сцвярджэнне, быццам горад Мінск заслужыў “у апошні час сумную рэпутацыю антыперабудовачнай Вандэі”? Што ж цяпер загадаеце рабіць больш чым паўтара мільёнам мінчукоў, як “адмыцца” ад налепленага на іх “ярлыка”?..» Між іншым, пад гэтым артыкулам у «Советской Белоруссии» значылася і імя акадэміка АН БССР М. Дарожкіна — таго самага, які ў 1948-м прыціскаў генетыку.\nЗноў жа дзеля справядлівасці варта зазначыць, што спачатку рэдакцыі газет адмаўляліся друкаваць артыкулы супраць Адамовіча, але гэта было распараджэнне ЦК КПБ. Праўда, адначасова СМІ пачалі друкаваць і іншыя выступленні, ужо не пажаданыя з пункту гледжання ЦК. На абарону сябра паўстаў у тым ліку Васіль Быкаў, які пісаў, у прыватнасці: «У нядаўна яшчэ мірнай, цалкам дзелавой грамадскай атмасферы Беларусі адбыліся ашаламляльныя перамены, і забушавалі эмоцыі, славесныя цыклоны завіхорыліся на грамадскіх мерапрыемствах і ў друку. Што тычыцца друку, то яго дзіўна аднадушны хор і з’явіўся пачынальнікам шумнай кампаніі выкрыцця “каварных задум” ворагаў і падрыўнікоў дзяржаўных асноў.\nХто ж гэтыя ворагі і дзе іх прапаноўвалася шукаць?\nШукаць, зразумела, трэба было ва ўласных шэрагах, таму што ўсе яны д’ябальскі маскіруюцца пад “сваіх” — гэтыя заўзятыя нацыяналісты, сіяністы і масоны. І яшчэ асабліва ненавісныя “паклёпнікі”, якія паквапіліся на незаплямлены гонар паўтарамільённага горада-героя, якія западозрылі ў ім антыперабудовачную Вандэю. У гэтым сэнсе дасталося шматлікім, пераважана людзям творчых прафесій — пісьменнікам, мастакам, кінадзеячам. Асабліваму ганьбаванню падвергся пісьменнік Алесь Адамовіч, які асмеліўся ў адной з “огоньковских” публікацый спажыць намёк на падабенства таго, што адбываецца ў Мінску, з некаторымі момантамі французскай буржуазнай рэвалюцыі і назваць імёны. Па ўсім бачна, менавіта гэтая публікацыя А. Адамовіча мацней за ўсё зачапіла празмерна адчувальныя амбіцыі некаторых людзей з ліку беларускага рэспубліканскага кіраўніцтва…»\nНаогул кажучы, на абарону Адамовіча Быкаў паўставаў у друку неаднойчы. Яго імя значыцца ў тым ліку і пад калектыўным лістом у рэдакцыю газеты «Советская культура», подпісы пад якім паставілі таксама Аляксандр Дракахруст, Навум Кіслік, Віктар Казько, Алесь Разанаў, Валянцін Тарас, Кастусь Тарасаў і — Святлана Алексіевіч. Але сапраўды, як напісала Алексіевіч у 1988 годзе ў дарчым надпісу свайму настаўніку Алесю Адамовічу, «часам здаецца, што мастацтва зусім бяссільна…»\nПершы «Чарнобыльскі шлях». Мінск, 1989 г. У адным шэрагу Юрый Хадыка, Алесь Адамовіч, Алесь Марачкін, Зянон Пазьняк. Фота з асабістага архіва А. Адамовіча\nУвогуле, для разумных людзей прычына шальмавання Адамовіча была зразумелая, таму нават песні пачалі з’яўляцца, як, напрыклад, гэтая, за аўтарствам Міхаіла Карпачова:\nАдамович, вы же порете чушь!\nОбъяснили ж вам герои труда:\nФронт народный Белоруссии чужд,\nДемократия была всегда.\nБрось подзуживать людей на бузу!\nЖил бы в Минске — был бы тише воды.\nВам повестка — распишитесь внизу.\nДуй в Чернобыль, мать твою растуды!..\nЖывучы ў Маскве і падвяргаючыся хуле на радзіме, Адамовіч тым не менш заўсёды імкнуўся ў Беларусь (Радзім Гарэцкі прыгадваў, што Алесь Міхайлавіч цікавіўся, ці можна вярнуцца ў беларускую Акадэмію навук). Памёр жа ён (а па сутнасці, загінуў) у Маскве ў 1994-м, адразу пасля выступу ў Вярхоўным судзе ў падтрымку Міжнароднага літфонду ў пытанні аб непадзельнасці ўласнасці пісьменнікаў былога СССР. Вось ужо сапраўды не будзе перабольшваннем сказаць, што праўды Адамовіч дамагаўся да апошняй хвіліны.\nАле яшчэ месяцаў за пяць да скону наказаў дачцэ Наталлі, каб у выпадку смерці яго абавязкова перавезлі на радзіму, у Глушу. Так таму і наканавана было стацца.\n...А нехта, магчыма, будзе глядзець на фотаздымак твайго часу ці чытаць вось гэта.\nЦябе ўжо няма, а яны — вось ён, вы, якія чытаюць, ёсць.\nВітаю вас — шчаслівы, што вы ёсць.\nЗначыць, розуму ў нас хапіла. І значыць, мы неяк доўжымся вось хоць бы ў тым, што ты, чал[авек] ХХI ст., чытаеш гэта...\n...А мы зараз спадзяемся, што, стаўшы лепш, мы зробім лепш свет...\nНу, а вы? Вы як?..\nНяўжо вы ўсё яшчэ дазваляеце фюрэрам дурыць вас?\nФота з архіву сям’і Алеся Адамовіча


«Начныя ваўкі» спрабавалі прарвацца з Беларусі ва Украіну | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n«Начныя ваўкі» спрабавалі прарвацца з Беларусі ва Украіну\nВыдрукаваць Пракаментаваць (3) Падзяліцца\nБайкеры з групоўкі «Начныя ваўкі» спрабавалі прарвацца з Беларусі ва Украіну. Пра гэта паведамляе прэс-цэнтр Дзяржаўнай памежнай службы Украіны.\nВа Украіне сябры пракрамлёўскага байкерскага клуба «Начныя ваўкі» прызнаныя персонамі нон-грата яшчэ ў 2014 годзе. Тады лідар гэтага клуба Аляксандр Залдастанаў, які сам паходзіць з украінскага Кіраваграда, горача ўхваліў анексію Крыма.\nГод таму «Начныя ваўкі» у поўным складзе ўжо спрабавалі патрапіць ва Украіну. Тады Залдастанаў заявіў, што, нібыта «хоча ўпрыгожыць рускі горад Львоў георгіеўскімі стужкамі». Украінскія памежнікі адмовілі байкерам ва ўездзе.\nЦяпер маскоўскія байкеры паспрабавалі патрапіць ва Украіну з тэрыторыі Беларусі. Праўда, ахвочых набралася толькі тры чалавекі. «Для спынення магчымых правакацый, якія могуць прывесці да негатыўных наступстваў, Дзяржаўная памежная служба вырашыла не прапускаць іх на тэрыторыю нашай дзяржавы», — паведамляецца ў рэлізе прэс-цэнтра Дзяржаўнай памежнай службы.\nБайкерскі клуб «Начныя ваўкі» фінансуецца ўрадам Расейскай Федэрацыі. Агульнае фінансаванне складае каля 56 млн. расейскіх рублёў, што складае каля 850 000 даляраў.\n“Начныя ваўкі” збіраюцца ў Львоў\nСледам за „Начнымі ваўкамі” – данскія казакі\n“Начныя ваўкі” будуць судзіцца з польскай памежнай службай\nААН: Колькасць загінулых на ўсходзе Украіны дасягнула 2086 чалавек\nПольскія памежнікі не прапусцілі „Начных ваўкоў”\nПольшча зноў не ўпусьціць “Начных ваўкоў”\nАмбасадара Польшчы выклікалі ў МЗС Расеі з-за «Начных ваўкоў»\nЗалдастанаў: Беларусь — гэта частка Расеі