Успомнім Караткевіча. «Хто забыў сваю мову – усё згубіў». Прынамсі на тыдні былі падставы размаўляць па-беларуску. У Дзень роднай мовы дыктоўку пісалі амаль паўсюдна па краіне, але і за мяжой гэтую традыцыю не пакінулі па-за ўвагай. У Вільнюсе існуе беларуская гімназія. Установа са сваёй гісторыяй, і, што важна, гэтую гісторыю ёсць каму працягнуць.\nНа партах – алоўкі і папера, а ў галаве – ўсё, чаму вучылі ў школе. У класе адзінай у Літве беларускай гімназіі імя Скарыны – гімназісты, настаўнікі і дыпламаты. Грэх не далучыцца. Тым больш, што і тэкст пра закаханага ў беларускую мову Караткевіча. Сёлета дыктоўка на мове ў рэжыме анлайн. Разам з намі пішуць Эстонія і Латвія. Але заданне не на адзнаку. Хутчэй гэта такі камплімент беларускай мове. Усяго 40 хвілін працы для душы і кантрольная праверка. Арфаграфічныя, сінтаксічныя, пунктуацыйныя. Памылкі розныя, але, на шчасце, няшмат.\nДзіяна Стахновіч, дырэктар Віленскай гімназіі імя Францыска Скарыны: «У мяне ёсць беларускія карані. Я закончыла і школу ў Беларусі, і Гродзенскі дзяржауны ўніверсітэт. Толькі ў сталым узросце пераехала ў Літву. Мы вельмі ганарымся, што ёсць такая школа ў Літве, вельмі ўдзячны Рэспубліцы за тое, што ёсць у нас такая магчымасць – несці сваю культуру».\nЯкое свята без падарункаў. Пяцёрцы выдатнікаў – твор Караткевіча на памяць. Добрыя вынікі і ў бацькоў гімназістаў.\nРазмаўляюць па-беларуску ў Вільнюсе і дзеці і дарослыя. Хтосьці гэта робіць у память аб агульным мінулым, хтосьці так выказвае павагу суседзям. А калі няма магчымасці падзяліцца думкамі ўголас, літоўцы пішуць пра беларусаў па-беларуску.\nВітаўтас Жэймантас, пісьменнік: «Нас объединяет Великое княжество Литовское, нас объединяет Скорина. Он родился в Беларуси, а первую книгу издал в моём родном Вильнюсе».\nШтогод Дзень беларускай мовы ў Вільнюсе супадае з вялікай кніжнай выставай. Беларускі стэнд прэзэнтуюць сяброўскім тандэмам. Яго можна назіраць і на старонках выданняў. Напрыклад, Яронімаса Лаўцюса. У свой час ён першым стварыў для беларускіх дзяцей чытанку. А зараз піша маціватары для дарослых чытачоў. Але часцей па-руску і літоўску.\nУ новым выданні ёсць беларускія словы, пераклаў тэкст добры сябра з Беларусі Алесь Карлюкевіч. Прэзентацыі кніг, сустрэчы з аўтарамі, экскурсіі і нават святкаванне Купалля ды Масленіцы. Дыяспара нашых суайчыннікаў у Літве – некалькі десяткаў тысяч, і ўсе яны абъяднаныя адной ідэяй.\nІрына Зубко, саветнік па гуманітарных справах пасольства Беларусі ў Літве: «Па ўсёй краіне мы маем больш за 10 беларускіх арганізацый. Гэта ва ўсіх крупных гарадах Літвы – Весагінас, Клайпеда, Швінчоніс, Вільнюс, Каўнас. Гэтыя мерапрыемствы наківараваны на захаванне нашай спадчыны, на ўзбагачэнне культуры. І, безумоўна, на тое, каб абъяднаць беларусаў».\nЯна марыць па-ангельску, а піша па-беларуску. Жыве ў Вільнюсе і сумуе па Малой радзіме. Ванда Марцініш душ Рэйш – адна з тых, хто сёння за межамі Беларусі не пакідае мовы і традыцый продкаў. Вільнюс для беларусаў – месца асобае. Тут 23 вуліцы маюць беларускія назвы. Тут шмат архітэктурных помнікаў, асабліва ў старой частцы горада. Вось тут друкаваўся Скарына, тут Багушэвіч і Колас. Тут быў палац Тышкевічаў, а яшчэ існавала Віленская беларуская гімназія. Шмат чаго беларускага памятаюць гэтыя мясціны, і сёння пад знакамітай Старой брамай можна адчуць нешта сваё, нешта беларускае.\nТут з асалодай гавораць на мове, тут с душою сустракаюць беларусаў. А на пытанне «Каго любіш?» шчыра адказваюць: «Люблю Беларусь!» То ўзаемна!\nОткрылась пятая сессия Совета Республики Национального собрания\n03 октября, 01:07


Развіццё чалавека з'яўляецца ключом да індустрыі ўстойлівага турызму ў Нігерыі\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » турызм » Развіццё чалавека з'яўляецца ключом да індустрыі ўстойлівага турызму ў Нігерыі\nНавіны асацыяцый • Галоўныя навіны падарожжаў • культура • індустрыя гасціннасці • Гасцініцы і курорты • інвестыцыі • навіны • Апошнія навіны Нігерыі • Людзі • турызм • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Навіны турыстычнага провада • актуальныя\nІндустрыя гасціннасці і турызму Нігерыі паступова ўзмацняецца ў задавальненні імкненняў зацікаўленых бакоў у гэтай галіне.\nІндустрыя гасціннасці і турызму Нігерыі паступова ўзмацняецца насустрач імкненню зацікаўленых бакоў у галіне, што галіна займае належнае месца ў якасці рухаючай сілы імкнення краіны перайсці ад монаэканомікі, заснаванай на нафце, да шматбаковай дыверсіфікаванай эканомікі. .\nСпадарыня Чыка Балогун, генеральны дырэктар Нацыянальнага інстытута гасціннасці і турызму [NIHOTOUR], нядаўна размаўляла з Лакі Анорыёд Джордж; выступаў па вышэйзгаданых і іншых разнастайных пытаннях, якія турбуюць нацыянальную індустрыю гасціннасці і турызму; падкрэсліваючы, што рабочая сіла, неабходная для кіравання гэтай галіной, павінна быць яркай, абапірацца на веды і кіравацца тэхналогіямі.\nТурызм і народная гаспадарка\nУ глабальным маштабе турызм, сапраўды інклюзіўны турызм прызнаны адным з найбуйнейшых удзельнікаў валавога ўнутранага прадукту [ВУП] многіх краін. Цяперашняя адміністрацыя, прызнаючы значэнне турызму ў адраджэнні і кіраванні ўстойлівай эканомікай, абрала прасоўванне турыстычнай індустрыі як адной з абласцей дыверсіфікацыі эканомікі з мэтай дасягнення росту і паляпшэння ВУП краіны. Гэта прычына, па якой урад прыкладае ўсе намаганні для паляпшэння бізнесу ў сферы турызму і ўсяго яго ланцужка стварэння кошту, ствараючы неабходныя спрыяльныя ўмовы для развіцця галіны. Адным з такіх магчымасцей з'яўляецца нарошчванне патэнцыялу.\nІндустрыя турызму, як правіла, з'яўляецца сферай паслуг. У той час як падсектар гасціннасці працуе з дапамогай гасцінічных паслуг як пражыванне і харчаванне, падарожжы, экскурсіі і мерапрыемствы [транспарт, творчасць, забавы і культура] складаюць ядро турыстычнай дзейнасці. Імкненне да добра падрыхтаванай і кваліфікаванай рабочай сілы для забеспячэння якаснага абслугоўвання ў гэтай галіне з'яўляецца асноўнай задачай Інстытута. Гэтым займаецца Інстытут; забеспячэнне падрыхтоўкі на ўсіх узроўнях і ў персанале для кампетэнтнага і эфектыўнага функцыянавання і кіравання прамысловасцю.\nНавучанне і законапраект NIHOTOUR\nПасля ўступлення на пасаду я выявіў, што неабходнай заканадаўчай падтрымкі для NIHOTOUR для аптымальнага выканання мандата не хапае. Дзякуючы напружанай падтрымцы і супрацоўніцтву 8-га Нацыянальнага сходу, які прывёў неабходны механізм у жыццё, каб рэалізаваць мару Інстытута мець законапраект, які падтрымлівае яго дзейнасць у рамках заканадаўчага дакумента. Гэтая асаблівая ініцыятыва і намаганні дастаўляюць мне радасць, бо гэта ўжо 30 гадоў, і я з нецярпеннем чакаю яе завяршэння вельмі хутка.\nЯ вельмі захапляюся і захапляюся навучаннем, таму што гэта краевугольны камень і рухаючая сіла для росту і ўстойлівасці любой галіны, але тым больш для гасціннасці і турызму, які, па сутнасці, кіруецца паслугамі і патрабуе чалавечага капіталу. Турызм - гэта ў значнай ступені эксперыментальная дзейнасць, і кліент звычайна вяртаецца дадому толькі з успамінамі пра добрую ці дрэнную паслугу, прапанаваную ў працэсе. Вось чаму якасць паслуг, якія прадастаўляюцца, мае вырашальнае значэнне для поспеху і ўстойлівага росту галіны. Толькі якаснае навучанне робіць магчымым прадастаўленне якасных паслуг, бо галіна ў асноўным кіруецца людзьмі. Такім чынам, каб забяспечыць якасныя паслугі, аператары ў гэтай галіне павінны быць добра падрыхтаваны да неабходных навыкаў, якія дазволяць ім прапаноўваць выдатныя паслугі ў розных падсектарах галіны. Тут узнікае жыццёва важная роля NIHOTOUR, і таму маім акцэнтам заўсёды была неабходнасць у навучанні і перападрыхтоўцы кадраў [пастаяннае прафесійнае развіццё CPD] персаналу, які кіруе і працуе ў гэтым сектары.\nІнфраструктура ў кампусах NIHOTOUR\nNIHOTOUR мае дзевяць кампусаў, размешчаных па шасці геапалітычных зонах краіны. Забеспячэнне інфраструктурных аб'ектаў кампусаў было няпростым, але ідзе праца. Наогул, я скажу, што мы шмат зрабілі з тым, што ёсць у наяўнасці, каб кампусы працавалі эфектыўна і эфектыўна. Аднак Інстытут разлічвае на падтрымку, партнёрскія адносіны і супрацоўніцтва з боку прыватнага сектара, які падтрымлівае турызм, і ўрадаў штатаў, якія захоплены развіццём сваіх турыстычных патэнцыялаў.\nУ нас ёсць турыстычныя і гасцінічныя ўстановы, якія размясціліся па ўсіх штатах федэрацыі і маюць патрэбу ў кампетэнтным персанале. Таму неабходна наблізіць навучанне да людзей, каб палегчыць доступ да магчымасцей навучання і па даступнай цане для слухачоў. Такім чынам, удасканаленне інфраструктурных патрэб існуючых універсітэцкіх гарадкоў і адкрыццё дадатковых гарадкоў у іншых штатах сапраўды вельмі жаданыя.\nТут я буду прасіць аб партнёрстве з арганізаваным прыватным сектарам, а таксама ўрадамі штатаў, каб яны больш супрацоўнічалі і супрацоўнічалі з Інстытутам для паляпшэння аб'ектаў у існуючых універсітэцкіх гарадках [у першую чаргу], каб мець магчымасць задаволіць маштабныя патрэбы падрыхтаваны персанал у прамысловасці. Федэральны ўрад ужо шмат робіць, але пры дадатковым партнёрстве і супрацоўніцтве з боку прыватнага сектара і пры падтрымцы ўрадаў штатаў Інстытут можа зрабіць яшчэ больш у галіне падрыхтоўкі працоўнай сілы і развіцця большага патэнцыялу для гэтай галіны.\nУ цяперашні час у нас ёсць некаторыя партнёрскія адносіны і супрацоўніцтва па пытаннях арганізаванага прыватнага сектара і ўрадаў штатаў, некаторыя з якіх ёсць; Урад штата Бенуэ [кампус], Урад штата Осун [кампус], Дзяржаўны ўніверсітэт Кано па навуцы і тэхналогіях [КУСТ] [сумеснае кіраванне гатэлем Даула Кано ў якасці жывой вучэбнай гасцініцы], Кансалідаваны альянс [Электронныя трэнінгі, электронныя навучальныя цэнтры, Электронная камерцыя і стварэнне SmartJobs], турыстычныя клубы JETRO Tours NIHOTOUR-JETRO для пачатковых / сярэдніх школ і моладзі, каб стымуляваць імкненне да гасціннасці і турызму ў раннім узросце, адначасова навучаючы іх неабходнасці падтрымліваць наша асяроддзе і культуры. іншыя.\nУ нас таксама ёсць партнёрскія адносіны з гасцініцамі па праграмах стажыровак для нашых слухачоў. Бягучы дакумент "Выказванне зацікаўленасці" размешчаны ў Інтэрнэце: www.nihotour.gov.ng. Націсніце на спасылку SMARTJOBS і націсніце "ВЫРАЖАВАННЕ ІНТЭРЭСУ", каб адказаць на наш заклік да партнёраў па праграме стажыровак і шмат іншага.\nЗмест курса праграм NIHOTOUR\nНаша навучанне гарантуе, што якасць работнікаў гэтай галіны адпавядае высокім стандартам, і яны могуць аказваць высакаякасныя паслугі сваім кліентам у вымяральнай і стандартызаванай форме ў адпаведнасці з лепшымі сусветнымі практыкамі. Для паляпшэння якасці аказання паслуг у прамысловасці навучанне з'яўляецца ключавым і вельмі важным. Канкрэтныя навыкі і навучанне, неабходныя персаналу ў сферы гасціннасці, дазваляюць ім функцыянаваць і выконваць свае абавязкі максімальна аптымальным спосабам для задавальнення кліентаў альбо гасцей і для забеспячэння экалагічнай бяспекі.\nНацыянальныя прафесійныя стандарты [NOS], якія ўстанаўлівае Савет па галіновых навыках (NIHOTOUR размяшчае саветам ад імя сектара, а члены ўдзельнічаюць у розных зацікаўленых баках у гэтым сектары) устанаўліваюць мінімальныя навучальныя стандарты і наборы навыкаў, неабходныя ў пэўны час, патрэбы розных кадраў і ўзроўняў у навучальных праграмах па гасціннасці, падарожжах і турызме. Характар навучання, які прапануе NIHOTOUR, - гэта спалучэнне аўдыторыі, ІКТ і практычнага навучання, якое адпавядае Нацыянальнай базе кваліфікацыйных навыкаў.\nГаворка ідзе не толькі пра тэарэтычнае навучанне ў класе, але і пра практычнае навучанне для падмацавання вывучанага ў класе і ў Інтэрнэце. Гэта важная вобласць навучання, якая патрэбна Нігерыі для росту сектара да больш эфектыўнага і эфектыўнага ўзроўню, таму і заклікаем да партнёрства з уладальнікамі гатэляў і тураператарамі.\nУсе студэнты, якія прайшлі праз праграмы кіравання гасціннасцю Інстытута, аснашчаны гэтымі навыкамі і працуюць у розных гасцінічных установах па ўсёй краіне.\nПрыналежнасць і акрэдытацыя курсаў і праграм NIHOTOUR\nНавучанне ў турыстычнай індустрыі, устаноўленае ЮНВТО, звязана з прынцыпамі адпаведнасці навыкаў, прапанаваных падчас адукацыйнага працэсу, рэальным чаканням і патрэбам попыту. Нацыянальныя прафесійныя стандарты [NOS] былі ўстаноўлены і зацверджаны NBTE з улікам патрэбнасцей галіны і ўключаны ў Нацыянальную сістэму кваліфікацыі кваліфікацый [NSQF].\nБачанне нацыянальных прафесійных стандартаў і нацыянальных рамак кваліфікацыі NSQF - глабальная з'ява, якая нядаўна з'явілася ў Нігерыі, і ў канчатковым выніку мэта складаецца ў тым, каб стварыць працоўную сілу, якая забяспечвае дасканаласць і можа выгадна канкурыраваць у сусветнай прасторы.\nНацыянальная структура кваліфікацыі кваліфікацый [NSQF] прызначана для пераадолення разрыву і раз'яднання ў сістэме дзякуючы кампетэнцыі на рабочым месцы і сертыфікацыі на аснове фактычных дадзеных.\nПраграма таксама павінна праводзіць рэгулярныя аўдыты якасці, якія дазволяць выправіць існуючыя аберацыі і пастаянна абнаўляць змест навучальных праграм.\nТакім чынам, NIHOTOUR быў сертыфікаваны як кваліфікаваны інстытут падрыхтоўкі спецыялістаў па нацыянальных кваліфікацыях [NSQ] і падрыхтаваў персанал, які стане ацэншчыкам, унутраным правяраючым і знешнім правяраючым, каб дапамагчы NIHOTOUR забяспечыць дасканаласць у развіцці патэнцыялу для гэтага сектара.\nНаш мандат дае нам магчымасць праводзіць навучанне і ўручаць сертыфікаты і дыпломы персаналу ў гэтым сектары, праводзіць даследаванні і нарошчваць патэнцыял. Мы таксама прапануем індывідуальныя курсы для нашых кліентаў і праграмы ў партнёрстве з іншымі ўстановамі.\nУніверсітэт навукі і тэхналогій Кано, каледж Уталі ў Кеніі, Асацыяцыя кіраўнікоў прадпрыемстваў, міжнародная навучальная арганізацыя, якая базуецца ў Злучаным Каралеўстве, - некаторыя з нашых філіялаў.\nМіж тым, інстытут на працягу апошніх чатырох гадоў прыкладаў намаганні для выканання наступных задач, якія маюць вырашальнае значэнне для стандартызацыі ўсіх неабходных аб'ектаў, але адсутнічаюць на працягу многіх гадоў.\nЗаконапраект аб інстытуце нядаўна быў прыняты абедзвюма палатамі і цяпер чакае згоды прэзідэнта, працуючы над забеспячэннем Арганізацыя Аб'яднаных Нацый па прамысловым развіцці [UNIDO] тэхнічная дапамога; працягваць умацоўваць свае адносіны з навучаннем Міжнароднай асацыяцыі паветранага транспарту [IATA], забяспечыць савет па галіновых навыках турыстычных і турыстычных здзелак у Нігерыі і завяршыць перамовы Кампус Лагоса з'яўляецца Праграма развіцця ААН [ПРААН] Цэнтр прафесійнага навучання [ДЦП].\nІншыя задачы набліжаюцца да завяршэння: інтэрнат Enugu Campus інстытута, аб'екты лекцый і даследаванняў, укараненне ProjectSmartJobs у партнёрстве з Кансалідаваным альянсам, а таксама навучанне і стажыроўка ў галіне ІКТ, якія дазваляюць людзям стаць самазанятымі за кошт пашырэння магчымасцей інвестараў на платформе; заключыць дамоўленасці пра другое агульнае скліканне інстытута, запланаванае на 25 жніўня, умацаваць выпускнікоў інстытута і, нарэшце, завяршыць акрэдытацыю на ўзроўні 4-6 Нацыянальных прафесійных стандартаў [NOS].\nВышэйсказанае магло і было амаль дасягнута дзякуючы мэтанакіраванаму і якаснаму кіраўніцтву, якое цяперашняе кіраўніцтва інстытута ўзначальвае цяперашні генеральны дырэктар.\nКалі яна заканчвае свой першы тэрмін службы ў бліжэйшыя тыдні, павярхоўны погляд на яе вынікі за апошнія чатыры гады сведчыць аб здавальняючых паказчыках, а дзеля пераемнасці, калі не дзеля чаго-небудзь, новага мандата, каб яшчэ чатыры гады змяшаць мантыя кіраўніцтва не раззлуе багоў турызму ў Нігерыі.


Як зрабіць якасны разлік пліткі для ваннай - Блог аб дызайне\nДля правядзення любога рамонту неабходна закупіць матэрыялы, папярэдне разлічыўшы іх неабходную колькасць. Абліцавальныя працы сцен, полу, ваннай - гэта не выключэнне. Правільна разлічаная колькасць пліткі для ваннай сэканоміць і час, і нервы, і грошы. Не хопіць матэрыялу - прыйдзецца марнаваць некалькі гадзін марна: ехаць, дакупляць. Застануцца будматэрыялы, тады будзе шкада выдаткаваных грошай. Таму важны разлік матэрыялу, якасны і дакладны.\nСхема разліку колькасці пліткі.\nТрэба вызначыцца з тым, якая каляровая гама будзе пераважаць у ваннай, якім спосабам будзе ўкладвацца кафлю, ці будзе падганянне малюнка, ці дарэчныя дэкор і бардзюры.\nВыбар спосабу, якім будзе ўкладвацца плітка, важны з-за розніцы колькасці выдаткоўванага матэрыялу.\nПлітку ў ваннай часцей кладуць стандартным спосабам, якія прадугледжваюць кладку краёў плітачкай непасрэдна ўздоўж сцен. Цікавы Дыяганальны спосаб. Ён мяркуе кладку кафлі пад нахілам у 45 °. Добра глядзіцца кафлю, выкладзены дыяганальнае-шахматным спосабам. Гэты тып характарызуецца чаргаваннем пліткі рознага адцення.\nТабліца разліку пліткі.\nУкладваючы кафлю дыяганальнае, прыйдзецца яго падрэзаць, каб падагнаць плітку да кутоў, таму яго расход павышаецца. Пры падганяючы малюнка таксама прыйдзецца крыху падрэзаць пліткавую паверхню па краях, таму неабходна не забыцца ўключыць гэты момант у разлік. Каб сцены не выглядалі няроўнымі, трэба класці пачатковы шэраг далей ад іх. Гэта таксама трэба ўлічыць пры вылічэнні колькасці матэрыялу.\nДля падліку ёсць некалькі правілаў, якія дзейнічаюць для абліцоўвання любога тыпу памяшкання:\nВымяраюць даўжыню кожнай сцяны (у тым ліку і тую, дзе плануецца ўстаноўка ванны ці яна ўжо стаіць), падлогі, дзверы, а таксама іх вышыню, шырыню.\nВызначаюцца з кафляй, яго памерамі.\nРазлічваюць папярэдні вынік у квадратах, удакладняючы яго падлікам плиточек у штуках.\nПавялічваюць падлічаць вынік, прыкладна на 10% з-за магчымай псуты пліткі (або з запасам на подрез).\nСёння існуе мноства праграм падліку расходу кафлі, але яны часта не ўлічваюць няроўнасці памяшканняў, адлегласць паміж пліткавымі паверхнямі, таму дапускаюць недакладнасці. Лепш разлічваць колькасць кафлі ўручную.\nРазлік керамічнай пліткі ў ваннай ад столі да падлогі.\nЗамерым шырыню і даўжыню ў сантыметрах. Да прыкладу, шырыня роўная 160, даўжыня - 180, а стандартны памер адной пліткі - 30х30. Укладваць будзем стандартна. Спачатку 160 (шырыню) дзелім на бок пліткі, гэта значыць на 30, у выніку атрымліваецца 5,33 плітак аднаго шэрагу па шырыні (у акругленні 5 суцэльных штук).\nЗатым падлічваем колькасць шэрагаў, якія трэба пакласці ў даўжыню ванны: 180 дзелім на 30, атрымліваем 6 шэрагаў. Цяпер 6 пліткавых шэрагаў памнажаем на 5 плітак шырыні і атрымліваем 30 кафляных плітак, дадаем некалькі штук на непрадбачаныя выдаткі і ідзем купляць 32 штукі.\nКалі лічылі б не штукамі, а зыходзячы з агульнай плошчы, то атрымалі б прыкладна такой жа разлік. Ён выглядаў бы так (у метрах): 1,8 х 1,6 = 2,88 (агульная плошча). Агульную плошчу ванны (2,88 м) дзелім на плошчу пліткі (0,3х0,3 = 0,09), атрымліваем (2,88: 0,09) тыя ж самыя 32 пліткі.\nТым не менш лепш лічыць па штуках, таму як разлік па плошчы можа даць збой з-за няўлічанага колькасці падрэзаў па краях керамічнай пліткі.\nКаб зрабіць разлік неабходнага матэрыялу для сцен ваннай, палічым лік плітак асобна для кожнай (зыходныя дадзеныя ў сантыметрах):\nвышыня - 260;\n160 - першая шырыня, 180 - другая;\n20х30 - памеры пліткавай паверхні;\n200 - вышыня дзверы, 60 - яе шырыня.\nВылічаем колькасць плітак аднаго шэрагу вышыні: 260: 30 = 8,66 (у акругленні 9). Падлічваем колькасць плітак шырыні: 160: 20 = 8. Цяпер вылічаем колькасць элементаў на адну сцяну ваннай: памнажаем лік плітак у вышыню на іх колькасць у шырыню, атрымліваем 72 штукі (8х9). Гэта значыць на сцяну, якая мае шырыню 160 см, трэба купіць 72 штукі. Сапраўды гэтак жа лічым лік кафлянай пліткі для паверхні з шырынёй у 180 см. Атрымліваецца 81 паверхню.\nЦяпер вылічваем, колькі плітак купляць на сцяну, у якой размешчана дзверы. Дзвярную вышыню дзелім на большае значэнне памераў вырабы (200: 30 см), атрымліваецца 6,66 (акругляем да 7). Шырыню дзвярэй (60) дзелім на вышыню пліткавай паверхні, атрымліваем прыватнае - 3; перамнажаюцца 7 і 3, атрымліваем 21 штуку. Гэтую лічбу адымаем з агульнай колькасці, неабходнага для сцяны з дзвярамі, гэта значыць «минусуем» дзвярны праём. Вынік: 72-21 = 51. Гэта значыць 51 плітка спатрэбіцца для сцяны за мінусам дзверы.\nГэтак жа можна палічыць неабходны матэрыял для сцяны, дзе плануецца ўсталяваць ванну. Калі не плануецца пакрываць гэтую сцяну кафляй цалкам, то разлік вырабляецца за вылікам месца, дзе яна будзе стаяць.\nКалі укладочных работы завершаны, трэба зацерці швы. Колер заціркі можа супадаць з кафляй, а можа з ім кантраставаць. Для разліку трэба ведаць аб'ём, які будзе запоўнены. Прафесіяналы рэкамендуюць рабіць швы шырынёй да 3 мм. Шовным глыбіню ўлічваюць з ужываннем каэфіцыента да значэння пліткавай таўшчыні. Каэфіцыент роўны 1,5. Ён патрэбны для ўліку магчымай ўсаджвання.\nРазлічваючы масу заціркі, трэба падзяліць 1/2 перыметра пліткавай паверхні на плошчу, а затым знайсці твор атрыманага колькасці і значэння таўшчыні. Атрыманую ў выніку лічбу перамнажаюцца са значэннем шырыні шва і паказанага каэфіцыента. Павінна атрымацца маса заціркі, якой хопіць для 1 квадрата.\nЗрабіць разлікі не складана, таму не варта рызыкаваць сваім часам, грашыма і адпраўляцца за матэрыяламі без папярэдніх вылічэнняў.\nПредыдущаяГасцёўня ў стылі кантры - 75 фота стыльнага і ўтульнага\nСледующаяЯк стварыць інтэр'ер невялікі ваннай пакоі\nКухня 7 кв. метраў за 9 крокаў\nДызайн кухні ў светлых танах\nЖоўтая спальня - фота ідэальнага спалучэння жоўтага колеру ў\nЯк правільна прасвідраваць адтуліну ў чыгуннай ванне\nЛамбрекены на кухню рэальныя фота\nПерагародка паміж кухняй і гасцінай\nЯк правільна выкласці плітку на падлогу


Жаночыя сабо на платформе з закрытым носам - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Жаночыя сабо на платформе з закрытым носам\nЖаночыя сабо з закрытым носам пачалі паступова вяртацца ў моду. У апошні раз яны былі на вышыні рэйтынгаў каля 10 гадоў таму, а сёння зноў з’яўляюцца на модных подыумах. За гэты дызайнерам трэба сказаць сумленнае "дзякуй", бо гэта не толькі арыгінальная, але і зручны абутак. Дзякуючы такім рэчам вулічная, паўсядзённая мода становіцца не толькі дэкаратыўнай, і прыемнай толькі ў эстэтычным сэнсе, але і практычнай.\nСпачатку пад сабо разумелі чаравікі з адкрытай пяткай на драўлянай падэшве. Сёння яны не страцілі гэтую аўтэнтычную асаблівасць, і на паліцах магазінаў даволі шмат мадэляў з драўляным абцасам, аднак сустракаюцца і такія пары абутку, абцас якіх абабіты скурай або замшей.\nЯк абраць жаночыя сабо з зачыненым мысам?\nУ першую чаргу, выбіраючы сабо з закрытым носам, звярніце ўвагу на матэрыял. Бо ў закрытай мадэлі летам можа быць горача. Спыняйце выбар на такіх парах, якія дэкараваны фігурнай або сеткаватай перфарацыяй - гэта не толькі модна, але і зручна.\nКалі закрытае сабо неабходна на вясну ці восень, тады можна падабраць мадэль з замшу або нават абабітую знутры мехам. Сёння футравыя вусцілкі ў лёгкай абутку папулярныя, і гэты трэнд ўсё больш набірае абароты.\nТаксама зьвярніце ўвагу на колер - улетку атрымліваюць перавагу светлыя, пастэльныя адценні, а да восені варта задумацца аб чорных, цагляных і тэракотавых колерах абутку.\nЗ чым насіць закрытыя жаночыя сабо?\nУ першую чаргу сабо з закрытым наском спалучаецца з джынсамі дудачкамі - паколькі абутак выглядае масіўна, то не варта «перагружаць» ногі дадатковым аб’ёмам. Джынсавыя шорты - яшчэ адна рэч, якая будзе гарманаваць з гэтымі чаравікамі. Надзеньце саламяны капялюш і кароткі топ, каб стварыць модны вобраз.\nБелыя сабо з закрытым носам ідэальны варыянт да лета, калі вы вырашылі стварыць вобраз у моноцвете - падбярыце да іх белую сумку, белую сукенку і ачкі ў белай аправе.\nИзменение формы носка обуви - мастерская Туфелька Відэа.\nПапярэдні Тэкст Сумкі восень-зіма 2015-2016\nНаступная Артыкул Як вывесці воск з адзення\nАдценні валасоў - палітра\nКальцый у нашым арганізме


29 ліпень 2016, 16:20\n«Тым супрацоўнікам міліцыі, хто ня мае свайго жыльля, яго часткова аплачвалі. Тыдзень таму нам «добраахвотна-прымусова» прапанавалі напісаць заяву пра тое, што мы быццам бы добраахвотна просім спыніць аплачваць нам арандаванае жыльлё і просім вылічваць з нашага заробку тыя сумы, якія ўжо за нас сплацілі. Адштурхоўваюцца ад апошняй дамовы арэнды.\nТакім чынам, калі я тры гады пражыў на апошняй кватэры, то за тры гады я мушу вярнуць грошы! Абстаноўка ў РУУС цяпер напружаная — шмат хто зьбіраецца звальняцца», — напісаў міліцыянт.\nАўтар ліста прасіў не называць ягонага прозьвішча. Раіса Міхайлоўская, кіраўніца «Беларускага дакумэнтацыйнага цэнтру», які распаўсюдзіў тэкст ліста, запэўніла карэспандэнта Свабоды, што ягоны аўтар — рэальны супрацоўнік аднаго з РУУС Менску.\n«Мы ня можам яго назваць, бо самі разумееце, чым яму гэта пагражае», — сказала Раіса Міхайлоўская.\nПрэс-сакратар менскай міліцыі Аляксандар Ластоўскі: «Верагодна, сам вінаваты»\nАляксандар Ластоўксі, архіўнае фота\nЗакон прадугледжвае частковую кампэнсацыю жыльля, якое арандуе супрацоўнік міліцыі. Паводле прэсавага сакратара менскай міліцыі Аляксандра Ластоўскага, гэтая практыка пачалася з 2014 году, калі службовае жыльлё перавялі ў разрад арэнднага. Кампэнсацыя часткі аплаты робіцца на падставе заявы міліцыянта ў жыльлёва-бытавую камісію гарадзкой управы міліцыі.\nТое, што супрацоўніку міліцыі раптам адмовілі ў кампэнсацыі ды спрабуюць спагнаць зь яго раней кампэнсаваныя грошы, спадар Ластоўскі схільны тлумачыць асабістымі дзеяньнямі гэтага супрацоўніка.\n«Мне вядомая падобная сытуацыя знутры, бо таксама атрымліваю кампэнсацыю за арандаванае жыльлё. Як усе, падаваў заяву ў жыльлёва-бытавую камісію, падпісваў абавязаньне, што буду інфармаваць камісію пра зьмены ў сваіх жыльлёвых умовах.\nКалі перазаключыў дамову ці іншыя абставіны — цягам 10 дзён мусіш праінфармаваць, каб пры разьліку кампэнсацыі гэта было ўлічана. Кожны такі міліцыянт на ўліку, іх ня так і шмат. За кожным замацаваны супрацоўнік, у якога ёсьць нумар мабільнага тэлефона.\nУ мяне было, памятаю, калі згубіліся мае дадзеныя, што мяне абзвоньвалі, пыталіся, ці не зьмяніліся ў мяне ўмовы. Але ўсё ж чалавек сам мусіць паведаміць.\nТаму, калі атрымалася так, што ён сам аказаўся вінаваты, не праінфармаваў пра нейкія зьмены, дык паводле закону ён мусіць кампэнсаваць. Іншая рэч, як будзе рабіцца пераразьлік, калі памылка не па віне нашых фінансістаў?\nЁсьць пэўныя хібы ў заканадаўстве, гэта пэўна, бо разьбіраліся ўжо з такімі сытуацыямі, і магу сказаць, што будзем шукаць магчымасьці, каб дапамагчы супрацоўнікам у гэтай сытуацыі ў межах закону», — сказаў прэсавы сакратар менскай міліцыі Аляксандар Ластоўскі.\nПаводле міліцыянта, памер кампэнсацыі за арандаванае жыльлё, якую ён атрымліваў, нязначны. «Недзе 200–300 тысяч штомесяц. Дакладна ня памятаю, трэба жыроўкі глядзець, гэтым жонка займаецца», — сказаў спадар Ластоўскі.\nПадпалкоўнік міліцыі ў адстаўцы Мікалай Казлоў: «Цалкам веру, што такое можа быць»\nСвабода ўзяла камэнтар да сытуацыі ў падпалкоўніка міліцыі ў адстаўцы Мікалая Казлова, які шмат год адпрацаваў у адным з РУУС Менску. Паводле Мікалая Казлова, скарга міліцыянта цалкам можа быць абгрунтаванай.\n«Мне не даводзілася атрымліваць кампэнсацыю, бо жыў у інтэрнаце. Але ведаю шмат былых калегаў, якія атрымлівалі кампэнсацыю за жыльлё. Дакладны працэнт ад кошту арэнды, які яны атрымлівалі, я ня памятаю, але даволі адчувальны кавалак.\nІ яшчэ дакладна памятаю, што заўсёды тым, каму была патрэбная тая кампэнсацыя, начальства рабіла ў гэтым розныя перашкоды. Кампэнсацыю заўсёды трэба было «выбіваць», настойваць, дамагацца. Пра гэта ўсе казалі», — згадаў Мікалай Казлоў.\nКалі паверыць у сытуацыю, апісаную аўтарам ліста, узьнікае пытаньне: а навошта кіраўніцтву міліцэйскай установы пазбаўляць сваіх падначаленых будучай кампэнсацыі арэнды, ды яшчэ і патрабаваць вярнуць атрыманую раней кампэнсацыю? Вось вэрсія Мікалая Казлова.\n«Верагодна, яны самі зацікаўленыя ў гэтым. Калі я працаваў у міліцыі, кіраўніцтва раённай управы, прыкладам, атрымлівала штогадовую прэмію за эканомію сродкаў. І яны сапраўды эканомілі. За 20 гадоў службы разы тры толькі было, што нас забясьпечвалі паперай, і ніводнага разу не выдавалі канцылярскіх прыладаў.\nДаходзіла да таго, што пры аглядзе месца здарэньня бралі паперу ў пацярпелых, каб скласьці пратаколы. А начальства за эканомію атрымлівала прэміі — гэтак было заўсёды»,— распавёў былы міліцыянт Мікалай Казлоў.\nПаводле Мікалая Казлова, колькасьць беларускай міліцыі на тысячу жыхароў у 4 разы большая за паказчыкі савецкіх часоў, і таму грошай на ўтрыманьне міліцыі «хранічна не хапае».\nАўтар ліста пра адмену для яго кампэнсацыі за арэнднае жыльлё таксама распавёў пра дэфіцыт паперы і канцылярскіх прыладаў на сваім працоўным месцы.\nПрэсавы сакратар менскай гарадзкой міліцыі Аляксандар Ластоўскі лічыць гэтыя зьвесткі недакладнымі. «Гэта таксама трызьненьне», — сказаў Аляксандр Ластоўскі.\nМіліцыя затрымала правакатараў, якія абражалі бел-чырвона-белы сьцяг\nМіліцыя заступілася за пікетчыкаў у Баранавічах


Як лёгка і нядорага стварыць стыльны інтэр'ер спальні\nГалоўная ➠ Будоўля ➠ Як лёгка і нядорага стварыць стыльны інтэр'ер спальні\nАпублікавана 02.03.2017 12:30\nПрыйшлі часы, калі ў сучасных інтэр'ерах сталі шанавацца прастата і камфорт, а для класікі былі уготовлены асаблівыя выпадкі. На дадзены момант, каб стыльна аформіць памяшканне, неабходна прыкласці не так шмат сіл, да таго ж, на гэта сыдзе трохі і сродкаў.\nУ гэтым артыкуле азнаёмімся з бяспройгрышным варыянтамі дызайнерскіх хадоў, вынікаючы якім, у выніку вы атрымаеце стыльны інтэр'ер спальнай пакоя, выдаткаваўшы пры гэтым мінімум сродкаў. Адзначыць такое справу можна ўсёй сям'ёй, замовіўшы торцік, які можа быць спакаваны ў святочную, прыгожую ўпакоўку, даступную па наступнай спасылцы - http://upakovki.com.ua/korobkidlyatortovkeksov.html.\nМногія думаюць, што афарбоўка сцен – працаёмкае занятак, аднак, гэта не так, асабліва калі няма неабходнасці папярэдне выраўноўваць паверхню. Да таго ж, адзначым, што, калі ў сучаснай кватэры ёсць няроўнасці на сценах, па-над якіх вырабляецца афарбоўванне, огрехом такі момант ужо не назавеш, наадварот, ён стане галоўным нумарам.\nФарбы цяпер даступныя ў многіх колерах, і, каб дакладна не памыліцца, лепш за ўсё спыніцца на белай. У сучасных інтэр'ерах вельмі цэняцца белыя сцены, якія з'яўляюцца трэндам. Некаторым такое памяшканне можа здацца сумным або стэрыльным, таму можна абраць і іншы адценне, да прыкладу, гэта можа быць «ружовы кварц» або «ціхамірнасць», асабліва калі гаворка ідзе аб спальні. Адзінае, чаго варта прытрымлівацца – аднатоннага пакрыцця.\nВысокую ложак лепш за ўсё ўсталёўваць ў спальні, выкананай у класічным стылі, але калі ваша задача – дамагчыся моднага і сучаснага інтэр'еру, то лепш у мэблевай краме выбіраць ложак, якая будзе як мага ніжэй. Пры жаданні і належным здароўе, таксама добрым варыянтам будзе набыццё звычайнага падлогавага матраца, што не толькі дазволіць вам зэканоміць сродкі, але і глядзіцца такое рашэнне вельмі модна.\nЛямпы на подвеса\nЛямпа на подвесе цяпер лічыцца бумам у сферы дызайну інтэр'ераў. Асаблівай эфектна яны будуць глядзецца, калі выкарыстоўваць іх для афармлення спальнай пакоя. Адзінае, варта пісьменна разлічыць даўжыню шнура асвятляльнага прылады. Варыянтаў выканання шмат: можна падвесіць дзве люстры па абодвум бакам ложка або ўсталяваць адзін прыбор у выглядзе цэнтральнай люстры на шнуры. І той і іншы варыянт глядзецца вельмі прывабна.\nСістэма захоўвання павінна быць пісьменна прадумана ў кожнай спальні, але ў нашым выпадку рэкамендуецца пакінуць адкрыты рэйл, куды вы зможаце змяшчаць тыя рэчы, якія носіце ў дадзены момант. Вядома, зірнуўшы на прафесійную фатаграфію адкрытага гардэроба, можна адзначыць іх прывабнасць, але на самай справе сыход за такой сістэмай захоўвання даволі складаны. Вы можаце падтрымаць гэты навамодны трэнд, але браць яго за аснову ўсё ж не рэкамендуецца, таму змесціце тыя, што засталіся рэчы ў шафу або тумбу, а вось на адкрыты рэйл можна павесіць прыгожыя сукенкі, кашулі або джынсы ў колькасці не больш пары рэчаў для кожнага прадмета адзення, што толькі падкрэсліць дызайн спальнай пакоя. Таксама тут важна выконваць каляровую гаму рэчаў, каб яны не вылучаліся сваёй стракатасцю.\nНе выкарыстоўваем шторы\nПраём вокны лепш за ўсё пакінуць адкрытым, а спальнае месца варта размясціць такім чынам, каб рана раніцай святло сонца не свяціла вам у вочы і не будзіў. Такое рашэнне робіць спальню пакой нязмушанай, да таго ж сонечнае святло, які запаўняе памяшканне, візуальна пашырае яго. Пры гэтым, вы адчуеце эканомію на тэкстылі і карнізах.\nСадовы паркет або декинг\nКаўпакі на слупы для плота\nЧым абкласці металічную печ\nПрылады для тынкавых прац


Не праверка, а "мерапрыемства": як санстанцыя закрывае бары-забастоўшчыкі | euroradio.fm\nГалоўная / Не праверка, а "мерапрыемства": як санстанцыя закрывае бары-забастоўшчыкі\nДобраахвотная забастоўка ператварылася ў нядобраахвотнае закрыццё / spb-gid.ru\nТрэснутая плітка ператвараецца ў пагрозу жыццю і здароўю, але "Кокобай" — не вінаваты, хоць і не вельмі добры чалавек...\n26 кастрычніка ўстановы грамадскага харчавання па ўсёй Беларусі баставалі разам з рабочымі і студэнтамі. "Атветачка" прыляцела вельмі хутка: праверкі ад разнастайных дзяржорганаў наляцелі ў кавярні і рэстараны, якія бастуюць. МАРГ ужо прыпыніў работу 13 з іх. І здаецца, не збіраецца спыняцца: праверкі працягваюцца.\nЕўрарадыё паразмаўляла з кіраўніком мінскага бара, які ўстаў на сцяжыну забастоўкі. Пасля візіту санстанцыі бар закрылі на 90 дзён. Але, як сказаў кіраўнік, справа зусім не ў тараканах.\nНайлепшы дзень, каб пафарбаваць сцены\nСанапрацоўка кухні / "Ютуб"\nЕўрарадыё: Як думаеце, чаму санстанцыя прыйшла менавіта да вас і менавіта цяпер?\nКіраўнік: Вядома, паўплывала тое, што мы зачыніліся на забастоўку, гэта відавочна. І гэта ўжо не першая інстанцыя, якая прыходзіць. За тое, што мы зачыняліся ў папярэднія дні салідарнасці, мы ўжо плацілі штраф. Таму гэтым разам мы былі гатовыя. Мы напісалі, што ў нас рамонт, — у нас і праўда быў рамонт. Мы даўно хацелі пафарбаваць сцены, а тут для гэтага прадставілася такая выдатная магчымасць! Гэта дата, 26 кастрычніка, нам вельмі спадабалася. Напісалі ў адміністрацыю ліст пра тое, што мы зачыняемся на планавы рамонт, для таго, каб нас не штрафавалі, як мінулы раз. Але санстанцыя ўсё роўна да нас прыйшла.\nМы яе, вядома ж, чакалі. Па суседстве з намі ёсць маленькая кавярня. І, калі да нас прыйшлі з санстанцыі, да іх прыйшлі з Міністэрства антыманапольнага рэгулявання. Хлопцы зачыніліся 26 чысла нікога не папярэджваючы — у іх яшчэ не было негатыўнага досведу, які ўжо ёсць у нас. Людзі з нейкай адміністрацыйнай структуры зладзілі абход: яны фатаграфавалі ўсе дзверы, на якіх віселі аб'явы пра тое, што ўстановы не працуюць з той ці іншай прычыны. І пасля гэтага да іх уваліўся МАРГ.\nНе праверка, а мерапрыемства\nЕўрарадыё: Як самі эпідэміёлагі растлумачылі свой візіт?\nКіраўнік: Яны не маюць права прыходзіць з праверкай, не папярэдзіўшы нас загадзя. Таму гэта была не праверка, а "мерапрыемства тэхнічнага характару". Па выніках гэтага мерапрыемства нам выставілі патрабаванне аб тэрміновым закрыцці бара. Праз дзве гадзіны мяне выклікалі ў раённы цэнтр гігіены і эпідэміялогіі. Калі я прыехаў, галоўны доктар мяне спытаў: "Вы ўжо закрытыя?"\nЖанчыны з санстанцыі, якія да нас прыйшлі з праверкай, не вельмі добра разумелі, што рабіць. Яны ўвесь час тэлефанавалі і пыталіся, як ім сябе паводзіць, на што звяртаць увагу. Паперу, па якой яны праводзілі "мерапрыемства тэхнічнага характару", не далі сфатаграфаваць.\nЕўрарадыё: Калі захацелі баставаць, пра наступствы задумваліся?\nКіраўнік: Рашэнне пра закрыццё 26 кастрычніка мы абмяркоўвалі ўсім калектывам, таму што працу можна было страціць, і гэта разумелі ўсё. Таму мы былі гатовыя да новых праверак, і да санстанцыі ў тым ліку. Калі я прыехаў з санстанцыі, адразу напісаў, што мы закрытыя, і выгнаў усіх людзей з бара. У бары ўсе крыкнулі: "Жыве Беларусь!"\nЕўрарадыё: Што трэба парушыць, каб установу закрылі на тры месяцы?\nКіраўнік: Фармулёўка санстанцыі такая: праз парушэнні мы становім пагрозу для жыцця і здароўя грамадзян. Нас зачынілі, выдаўшы патрабаванне. Патрабаванне павінна на нешта абапірацца, але акта ніякага няма. Дакумент, на падставе якога праводзілася гэта мерапрыемства, фатаграфаваць нельга. Таму я абсалютна ўпэўнены, што гэта палітычны парадак дня.\nМы не працавалі ў пальчатках і масках, у нас была брудная мультыварка, таму што ў ёй варылі кашу, і ўнутры батарэі быў пыл. Калі я прыехаў у санстанцыю, даведаўся пра цікавы выпадак: у адной з устаноў была треснутая плітка на падлозе пад халадзільнікам. Дык вось, нават гэта было ўпісана адным з пунктаў, які становіць "пагрозу для жыцця і здароўя людзей".\nЕўрарадыё: Усіх сабак за закрыццё ўстаноў вешаюць на "Кокобая" — маўляў, гэта ўсё праз яго спіс. Няма яму прабачэння?\nКіраўнік: Не, гэта глупства. Установы мэтанакіравана хадзілі і фатаграфавалі. У адзін з бараў, які быў у спісах забастоўшчыкаў, не прыйшлі ні разу. А ў іншы бар прыходзяць пастаянна. Вядома, "Кокобай", можа, і дапамог у складанні спіса. Але калі б яго не было, ва ўстановы ўсё роўна прыйшлі б.\nПроста частка ўстаноў зрабіла правільна юрыдычна, папярэдзіўшы адміністрацыю раёна за пяць дзён. Тым самым яны дапамаглі скласці спіс. А частка ўстаноў так не зрабіла, і таму быў рэйд, калі хадзілі і фатаграфавалі зачыненыя ўстановы.\nЕўрарадыё: Атрымліваецца, "Кокобай" не вінаваты?\nКіраўнік: Акрамя таго, што ён ****** [нядобры чалавек. — Еўрарадыё], — не, не вінаваты.\nЕўрарадыё: Калі б можна было вярнуць усё назад, баставалі б 26 чысла ці не?\nКіраўнік: Вядома, баставалі б.


Шчодры вечар — Бешенковичи. Бешенковичский район. Зара. Районная газета\n21.01.2014 admin372Комментарии on Шчодры вечар\nУ ноч з 13 на 14 студзеня кожны можа дазволіць сабе «дасвяткаваць» самае любімае свята. Бо для многіх вернікаў Стары Новы год мае асаблівае значэнне, паколькі ад душы адсвяткаваць яго яны могуць толькі пасля заканчэння Каляднага паста.\nВечар напярэдадні Старога Новага года носіць назву Шчадрэц ці Шчодры вечар. Святкаванне яго вядзецца ад старажытнага, верагодна, яшчэ дахрысціянскага звычаю.\nНа святочнае мерапрыемства «Шчодры вечар» жыхароў райцэнтра сёлета запрасілі культработнікі СДК, школы мастацтваў і бібліятэкі аграгарадка Астроўна. Тэатралізаванае прадстаўленне разгарнулася на імправізаванай сцэне на цэнтральнай плошчы Бешанковічаў (на здымку). І хоць вечар выдаўся марозным, але гэта не спалохала людзей, якія сабраліся ля елкі, каб сустрэць Стары Новы год.\nПа сцэнарыі гаспадар Сцяпан і гаспадыня Ганна, у хаце якіх пасяліўся Дамавік, сустракалі калядоўшчыкаў з Казой, Мядзведзем, Механошай, Павадыром, Звездаром і Музыкантам. Шчадруючыя прыходзілі ў дом з добрымі пажаданнямі, вясёлымі песнямі, танцамі, шчадроўкамі і жартамі. Гаспадары не скупіліся на пачастункі, надзялялі калядоўшчыкаў мёдам, салам, каўбасамі, сырам, блінамі і іншымі прысмакамі. Працягам святочнай праграмы стаў калядны канцэрт.\nШчадрэц атрымаўся багатым на пажаданні дабрабыту, здароўя і радасці. Спадзяёмся, што і ўвесь новы год пройдзе без смутку і турбот, будзе шчодры і шчаслівы, прынясе нам толькі лепшае.


Даследаванні і навуковыя інавацыі, неабходныя для аднаўлення эканомікі ў Еўропе - EU Reporter\nНаступны бюджэт ЕС на 2021-2027 гг. Адкрые шлях да моцнай падтрымкі ЕС даследчым, інавацыйным і навуковым сектарам - жыццёва важным для аднаўлення эканомікі ў Еўропе, піша Дэвід Хармон.\n23 лістапада Еўрапейскі парламент павінен прагаласаваць за палажэнні перагледжанай бюджэтнай сістэмы ЕС на перыяд 2021-2027.\nНа гэты момант 94 млрд. Еўра адводзіцца на фінансаванне Horizon Europe, nextGenerationEU і Digital Europe. Гэта ключавыя ініцыятывы ЕС, якія забяспечаць, каб ЕС заставаўся ў авангардзе пры распрацоўцы новых лічбавых тэхналогій. Гэта зараз больш важна, чым калі-небудзь. Лічбавая трансфармацыя становіцца цэнтральным этапам з пункту гледжання таго, як тэхналогіі будуць развіваць ключавыя вертыкальныя галіны і будучыя разумныя сеткі ў Еўропе.\nІ Еўропа валодае ноў-хаў, каб выканаць свае ключавыя палітычныя задачы ў рамках гэтых важных праграм ЕС і зрабіць гэта экалагічна.\nСутнасць у тым, што мы зараз жывем у эпоху 5G. Гэта азначае, што новыя прадукты, такія як відэа высокай выразнасці і самакіравальныя аўтамабілі, стануць рэальнасцю ў паўсядзённым жыцці. 5G кіруе гэтым працэсам інавацый у галіне ІКТ. Але дзяржавам-членам ЕС неабходна працаваць разам, каб зрабіць 5G паспяховым, каб эканамічна развіваць Еўропу і ўсебакова вырашаць больш шырокія грамадскія патрэбы.\nСтандарты ІКТ павінны дзейнічаць структуравана і ўзаемазвязана. Урады павінны забяспечыць кіраванне палітыкай спектру такім чынам, каб гарантаваць, што самакіравальныя аўтамабілі могуць без праблем перамяшчацца праз межы.\nПалітыка на ўзроўні ЕС, якая садзейнічае павышэнню дасягненняў навукі праз Еўрапейскі савет па даследаваннях і Еўрапейскі савет па інавацыях, зараз забяспечвае паспяховы выхад на рынак ЕС высокаінавацыйных прадуктаў ІКТ.\nАле дзяржаўны і прыватны сектары павінны працягваць цесна супрацоўнічаць у дасягненні палітычных мэтаў ЕС, якія цалкам уключаюць і інтэгруюць сектары даследаванняў, інавацый і навукі.\nУжо ў рамках Horizon Europe ствараецца шэраг дзяржаўна-прыватных партнёрстваў, якія будуць ахопліваць развіццё як ключавых лічбавых тэхналогій, так і разумных сетак і паслуг. Працэс інавацый працуе ў лепшым выпадку, калі прыватныя, дзяржаўныя, адукацыйныя і даследчыя супольнасці супрацоўнічаюць і супрацоўнічаюць у дасягненні агульных палітычных задач.\nНа самай справе, нават у больш шырокім кантэксце 17 мэтаў ААН у галіне ўстойлівага развіцця могуць быць дасягнуты з дапамогай навукоўцаў і даследчыкаў па ўсім свеце, якія ўдзельнічаюць у агульных праектах.\nЕўропа гуляе на свае сілы ў рамках праграмы Horizon Europe.\nУ Еўропе жывуць адны з лепшых распрацоўшчыкаў праграмнага забеспячэння ў свеце. Больш за чвэрць усяго сусветнага [электронная пошта абаронена] праводзіцца ў Еўропе.\nHorizon Europe і папярэдняя праграма Horizon 2020 прызнаны вядучымі сусветнымі даследчымі ініцыятывамі. Але прамысловасць павінна стаць на вышыню, калі Horizon Europe будзе мець поспех.\nHorizon Europe павінна і будзе падтрымліваць працэс інавацый.\nГэта галоўнае, калі традыцыйныя галіны прамысловасці, такія як энергетыка, транспарт, ахова здароўя і вытворчая сфера, будуць адпавядаць лічбавай эры.\nМіжнароднае супрацоўніцтва і супрацоўніцтва можа і будзе падтрымліваць рэалізацыю стратэгічных аўтаномных палітычных мэтаў ЕС.\nМы перажываем лічбавую рэвалюцыю. Мы ўсе павінны працаваць разам, каб зрабіць гэтую рэвалюцыю станоўчым поспехам для ўсіх, і гэта ўключае ў сябе пераадоленне лічбавага разрыву.\nДэвід Харман - дырэктар па справах урада ЕС у Huawei Technologies\nЦяпер, калі Еўропа знаходзіцца на мяжы дасягнення згоды з умовамі новага бюджэту ЕС 20210—2027, зацікаўленыя бакі могуць падрыхтавацца да першага конкурсу прапаноў у рамках Horizon Europe. Публікацыя такіх званкоў адбудзецца на працягу першага квартала 2021 года. Дасягненні ў галіне ІІ, вялікіх дадзеных, хмарных вылічэнняў і высокапрадукцыйных вылічэнняў згуляюць найважнейшую ролю ў вывадзе новых інавацыйных прадуктаў і паслуг ІКТ на рынак. У гэтым годзе мы з першых рук засведчылі вельмі станоўчую ролю, якую могуць гуляць новыя тэхналогіі ў падтрымцы высакахуткасных Інтэрнэт-платформаў і ў пашырэнні сувязяў для бізнесу, сяброў і сем'яў.\nЗразумела, трэба будзе стварыць палітычныя рамкі, каб задаволіць развіваюцца тэхналогіі, якія паступаюць у строй. Грамадскае грамадства, прамысловасць, адукацыя і даследчы сектар павінны быць поўнасцю ўцягнуты ў распрацоўку гэтай заканадаўчай дарожнай карты.\nМы ведаем, якія праблемы чакаюць нас. Такім чынам, давайце ўсе актыўна вырашаць гэтыя праблемы ў духу рашучасці, дружбы і міжнароднага супрацоўніцтва.\nДэвід Харман з'яўляецца дырэктарам па справах урада ЕС у Huawei Technologies і з'яўляецца былым членам кабінета еўрапейскага камісара па даследаваннях, інавацыях і навуцы ў перыяд 2010-2014.\nПадобныя тэмы:КітайДэвід ХармонeuЕўрапейская камісіяРэкамендаваныпоўны вобразHorizon EuropeHuaweiінавацыядаследаванненавука\nHuawei рыхтуе 5.5G, калі начальнікі падштурхоўваюць эвалюцыю\nКітай21 мін таму


Запрашаем на выстаўку "Мастацтва каліграфіі" 23 студзеня 2020 года! | Дзяржаўны лiтаратурны музей Янкi Купалы\nГалоўная старонка » Запрашаем на выстаўку «Мастацтва каліграфіі» 23 студзеня 2020 года!\nАпублікавана 13.01.2020 ад Музей\tПакінуць каментар\n23 студзеня 2020 года а 17‑й гадзіне Дзяржаўны літаратурны музей Янкі Купалы запрашае на адкрыццё персанальнай выстаўкі Лі Цзо “Мастацтва каліграфіі”.\nЛітаратурны музей першага народнага паэта Беларусі прадстаўляе сваім гасцям узоры традыцыйнай кітайскай каліграфіі – мастацтва, якое мае гісторыю ў некалькі тысяч гадоў. Гэта сапраўдная філасофія, сродак спасціжэння навакольнага свету і адбітак душы майстра. У Кітаі каліграфія карыстаецца вялікай павагай, нездарма папера, пендзаль, туш і тушніца – “Чатыры каштоўнасці”, якія вызначаюць адукаванага і культурнага чалавека. Для ўсяго свету каліграфія – адметнасць адной з самых старажытных і багатых культурных традыцый Азіі, якая мае жывы працяг у нашы дні. Выстаўка прадстаўляе работы Лі Цзо – нашага сучасніка, які пераняў слаўную спадчыну сваіх папярэднікаў.\nАтрымаўшы адукацыю ў Пекінскім педагагічным універсітэце, спадар Лі Цзо быў выкладчыкам рускай мовы ў Пекінскім універсітэце шляхоў зносін. У 2010–2015 гадах ён выкладаў кітайскую мову студэнтам Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Каліграфія і паэзія сталі яго захапленнем яшчэ ў дзяцінстве. Работы майстра атрымалі прызнанне на радзіме – ён двойчы ганараваны залатой і 5 разоў сярэбранай узнагародай. Лі Цзо вядомы і як перакладчык старажытнай кітайскай паэзіі: у яго перакладах на рускую мову выдаваліся шэдэўры Лі Бая, творы паэтаў дынастый Тан, Сун і Юань.\nКаліграфія Лі Цзо 5 разоў экспанавалася ў нашай краіне, 8 работ захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь. У 2019 г. мастак стаў удзельнікам Міжнароднай юбілейнай выстаўкі ў Сучасным музеі каліграфіі (Масква), прысвечанай 70‑годдзю расійска-кітайскіх дыпламатычных адносін.\nУ каліграфічных надпісах, прадстаўленых на выстаўцы ў Купалавым доме, вершы самога мастака.\n25 студзеня 2020 года а 16 гадзіне спадар Лі Цзо запрашае ўсіх, хто жадае глыбей зразумець культуру Кітая, завітаць на майстар-клас каліграфіі, які пройдзе ў музеі.\nВыстаўку можна наведаць да 8 лютага 2020 г.\nКошт квітка: школьнікі, навучэнцы, студэнты — 1 руб. 50 кап, дарослыя — 3 руб.\nДаведкі па тэл. (017)327-73-54


ДЗЕДАВІЦА - ДУНАЙ\nСвяшчэнная рака славянаў: мае ўласны міф пра сваё паходжанне. Вядома, што водныя крыніцы ў старажытнасці былі аб’ектамі ўшанавання, ім складалі ахвяры, іх успрымалі як жывых істот і ўлучалі ў ланцужкі метамарфоз, што пачыналіся з чалавека: жанчына стала рэчкай, дзеці – ручайкамі, дзяўчына – возерам і да т. п.\nПаводле тлумачальнага міфа, што ўваходзіць у быліну кіеўскага цыкла, Дунай Іванавіч быў прыбліжаным кіеўскага князя Уладзіміра. Яму было даручана адказнае заданне – прывесці дастойную нявесту для князя, дзеля чаго ён паехаў у “харобрую Літву” сватаць “літоўскую” Апраксу – каралеўну, прытым яму было прыдадзена сілы сорак тысячаў і казны дзесяць тысячаў.\nКнязь не быў упэўнены, што славутая каралеўна пойдзе за яго, таму наказ Д. быў у выпадку адмовы ўзяць каралеўну сілай, што нагадвае гістарычны эпізод “сватання” Уладзіміра да полацкай князёўны Рагнеды. Забраўшы пагрозай нявесту для князя, Д. пазнаёміўся з яе сястрой Настасяй – каралеўнай, дзяўчынай – рыцарам ( параўню Багатырка), якая не мела сабе роўных у майстэрстве стральбы з лука нават сярод юнакоў – воінаў.\nКаб узяць каралеўну за жонку, Д. павінен быў паказаць сваю перавагу над ёй, але спаборніцтва праіграў і, абражаны, надумаў застрэліць выбранку. Каралеўна прасіла дараваць ёй жыццё, бо яна насіла ў сабе дзіця Д. Д. не паслухаў яе, застрэліў і, ускрыўшы цела, пераканаўся ў праўдзівасці яе слоў. У роспачы Д. пакончыў самагубствам, і дзе ўпала яго галава, пацякла рака Д., а дзе ўпала галава каралеўны, пайякла Настася – рака.\nАпрача былінаў, дзе сюжэт “Дунай” мае значную колькасць варыянтаў і заўсёды захоўвае матыў рэк з крыві эпічных герояў, у беларускіх баладах вядомы сюжэт, дзе малойчык ператвараецца ў Д., каб унікнуць нешчаслівага сужонства. Традыцыйная беларуская вуснапаэтычная творчасць наскрозь пранізана вобразам Д., затое ні адна з нашых вялікіх і прыгожых рэк практычна не знайшла ўпамінання ў песенным фальклоры.\nУ беларускім фальклоры Д. сустракаецца пераважна ў вясельных песнях пра каханне, дзе ён грае вельмі важную сімвалічную ролю. У больш позніх фальклорных тэкстах (лірычных, казацкіх ды інш.) уяўленне аб Д. як сакральнай рацэ і персаніфікаванай воднай стыхіі, што мела дачыненне найперш да жаночай абраднасці, з ладнага разбурана; Д. тут часта пазначае проста нейкую раку ў Еўропе.\nНайчасцей Д. у фальклоры выступае ў двух увасабленнях – Д. як добры маладзец (рэдка) і Д. – свяшчэнная рака, родная рака, мяжа. На Д. адбываюцца ўсе абрадавыя чыннасці ці найважнейшыя для чалавека падзеі. Д. улучаецца ў шэрагі прыродных аб’ектаў, якім пакланяліся: Сонца, вецер, мора ды інш. Д. прыраўноўваецца да бацькі побач з маці – зямлёй:\n“Ціхі Дунаёк – то мой татухна,\nСырая зямля – мая матухна,\nЗялёны дубок – то мой брацітка,\nА калінінка – мая сястрыца,\nБела бярозка – то жана мая,\nА Адростачкі – мае дзетачкі”.\nЗвяртаючыся да Д. у найбольш архаічных тэкстах, што належаць вясельнай абраднасці (а таксама прад- і паслявясельнай), можна выявіць наступныя сакральныя функцыі Д.\nПа-першае, Д. уяўляецца як граніца, мяжа. Яго пераходзяць ці гаворыцца пра неабходнасць (непазбежнасць) пераходу, бо пераправа за/цераз Д. сімвалізуе шлюб/ каханне.\nКалі – нікалі хлопец, які амаль заўсёды знаходзіцца за Д., “прымушае” дзяўчыну перайсці яго. Для дзяўчыны пераадоленне Д. як апошняй мяжы азначае яшчэ і пераход праз рытуальнае паміранне ў статусе дзяўчыны і атрыманне новага сацыяльнага статуса замужняй жанчыны. А таму часта ў сувязі з Д. актуалізуецца тэма (гвалтоўнай) смерці. Так, у Д. адбываецца рытуальнае патапленне дзяўчыны, сіроткі.\nПа-другое, вельмі значным з’яўляецца ўяўленне аб Д. як аб канечным і самым важным пункце перасоўвання, дзе выконваюцца самыя галоўныя, вызначальныя дзеянні: усе чыннасці вясельнага абраду адбываюцца на Д. або звязаныя з ім, асвечаныя ім.\nТак, дзяўчына ідзе сюды дзеля самых розных мэтаў: падумаць, як прыгатаваць каравай, напаіць коней, утапіць дзяцей, набраць вады, выкапаць лазу і пасадзіць на яе месца ружу, намачыць касу, пусціць расчэсаныя валасы, каснікі, касу, вянок і іншыя сімвалы дзявоцтва па Д., сабраць лёну, адбяліць дзявоцкія падарункі і, безумоўна, сустрэцца з каханым.\nУ сваю чаргу хлопец ідзе/едзе на кані да Д., каб падумаць пра сваё будучае сямейнае жыццё, сустрэцца з дзяўчынай.\nПа-трэцяе, Д. дапамагае ў вясельным абрадзе гатаваць каравай, пры гэтым ён персаніфікуецца. Д. дае ўсе кампаненты для каравая, ваду для каравая і для мыцця рук каравайніц бяруць у Д.\nПа-чацвёртае, Д. можа асэнсоўвацца як “водная лінія камунікацыі”, па якой магчыма адаслаць/атрымаць пэўныя рэчы. Удава кладзе ў човен сваіх сыноў і адпраўляе плыць па Д. Хлопец пускае стрэлы, каб яны трапілі да яго каханкі. З Д. можа прыплыць нейкі прадмет сам па сабе ("прыплыўка”). Па Д. плыве лебедзь і нясе дзеўцы вянок, па Д. прыплываюць вясельнае дрэўца, неабходныя для вяселля золата і серабро.\nСакральныя і ўзнёслыя рысы фальклорнага Д. падкрэслівае і вобраз залатога моста, праз які да дзеўчыны едуцьсваты. Д. не толькі нешта сакральнае, але і мера велічы, хараства, бяспекі і да т. п. На Д. – радзімы дом лірычных песенных герояў, на Д. двор караля (“Вакол двара Дунай цячэ”).\nПераплыванне Д. з’яўляецца адным з заданняў спаборніцтва за права ўзяць замуж каралеўну. Не толькі вяселле, але і пахаванне звязваецца з Д.: паміраючы маладзец просіць каханую праз год прыйсці на яго магілу, сабраць косці, перамыць іх у Д. У тэкстах Д. цесна звязаны са светам раслінаў: ліпай, бярозай, калінай, дубам, хваінай, гаем, ружаю, лёнам, сенам.\nСярод прадстаўнікоў свету жывёлаў конь аказваецца фактычна адзіным, хто звязаны з Д. Конь разумеецца як сімвал дачыненняў паміж хлопцам і дзяўчынаю: сядланне і паенне каня падобна па сваім сэнсе на пераход за/цераз Д. з той толькі розніцай, што першае сігналізуе аб любоўных (часта асацыяльных) стасунках, а другое, акрамя кахання, азначае яшчэ і шлюб.\nАсобная праблема ў міфалагеме Д. – ягоны генезіс у славянскім (і ў тым ліку беларускім) фальклоры. Даследнікі тут падзяляюцца на дзве групы: першая сцвярджае, што Д. фальклорны паходзіць ад Д. геаграфічнага, другая – што лексема “дунай” пазначала ў славянаў любую вялікую (і не толькі) ваду і адсюль вынікае незалежнасць Д. фальклорнага ад Д. геаграфічнага.\nПадаецца, што сітуацыя з паходжаннем вобраза Д. больш заблытаная.\nПа-першае, відавочна, што рысы геаграфічнага Д. найбольш яскрава праступаюць у позніх фальклорных тэкстах і наадварот.\nПа-другое, новыя лінгвістычныя і гістарыяграфічныя сведчанні сігналізуюць аб існаванні ў беларускім фальклоры акрамя ўласна славянскай традыцыі Д. яшчэ дзвюх: старажытных балтыйскай і, верагодна, германскай.\nДУНАЙ – вельмі магутны волат. У быліне волат Дунай разліваецца ракою:\n"І зваліўся ён на нож ды заўзятым сэрцам;\nЦі з таго часу, ад крыві гарачыя\nПрацякала матухна Дунай-рака".\nВідавочна, што ў аснове гэтага міфа ляжыць паданне пра волатаў дажджавых хмараў. Дунай ва ўяўленні старажытных славян міфалагізаваная выява галоўнай ракі, маці усіх рэк. Дунай уяўляўся як галоўнае месца, радзіма, якая прыцягвае да сябе ўсе астатнія рэкі; як мяжа, за якой ляжыць зямля багатая, але што ўтойвае нейкую небяспеку. У паўднёвых і заходніх славян з Дунаем асацыяваліся матывы жанчыны, багацця і мірнага жыцця, культ ракі, яе пладатворных вод. (Славянская міталёгія).\nДУНАЙ (басэйн Нёмана)\nДУНАЙ — рака ў Шчучынскім раёне Гарадзенскай вобласьці, левы прыток ракі Нявіша (басэйн Нёмана). Даўжыня 11 км. Пачынаецца на паўднёвы захад ад вёскі Трайгі, упадае ў Нявішу на ўсход ад вёскі Вялікія Пугачы. На працягу 3,5 км каналізаваная (ад вытоку да вёскі Лычкаўцы).\nДУНАЙКА — рака ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласьці, правы прыток ракі Вепрынка (басэйн Дняпра). Даўжыня 9,1 км. Пачынаецца за 2,5 км на паўночны захад ад вёскі Грыбава Слабада, вусьце на паўночнай ускраіне вёскі Збышын. Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу.


Канальны ўзровень — Вікіпедыя\nКанальны узровень (англ.: Data Link layer) — другі узровень сеціўнай мадэлі OSI; прызначаны для перадачы інфармацыі вузлам, якія знаходзяцца ў тым жа сегменце лакальнай сеткі. Таксама можа ўжывацца для выяўлення і, магчыма, выпраўлення памылак, якія узнікаюць на фізічным узроўні.\nПрыкладамі пратаколаў, якія працуюць на канальным узроўні, з'яўляюцца:\nEthernet — для лакальных сетак (шматвузлавыя);\nPoint-to-Point Protocol (PPP), HDLC і ADCCP — для злучэнняў пункт-пункт (двухвузлавыя).\nКанальны узровень адказны за дастаўку кадраў паміж тымі прыладамі, што ўключаны ў адзін сеткавы сегмент; то бок, кадры канальнага узроўню не пакідаюць межаў сеткавага сегмента. Функцыі ж міжсеткавай маршрутызацыі і глабальнай адрасацыі ажыццяўляюцца на вышэйшых узроўнях мадэлі OSI, што дазваляе пратаколам канальнага узроўня засяроддзіцца на лакальнай дастаўцы і адрасацыі.\nНа канальным узроўне, загаловак кадра змяшчае апаратныя адрасы адпраўніка і атрымальніка; гэта дазваляе вызначыць, якая прылада адправіла кадр і якая прылада павінна яго атрымаць і апрацаваць. У адрозненне ад іерархічных маршрутызавальных адрасоў, апаратныя адрасы — аднаузроўневыя (гэта значыць, што ніякая частка адрасу не можа указваць на прыналежнасць да якой-небудзь лагічнай ці фізічнай групы).\nКалі прылады спрабуюць выкарыстоўваць асяроддзе адначасова — узнікае калізія кадраў. Пратаколы канальнага узроўню выяўляюць такія выпадкі і забяспечваюць механізмы для змяньшэння іх колькасці альбо іх прадухілення.\nМногія пратаколы канальнага узроўня не маюць пацверджання аб прыманні кадра; некаторыя пратаколы нават не маюць кантрольнай сумы для спраўджання цэласнасці кадра. У такіх выпадках, пажадана каб пратаколы вышэйшага узроўня забяспечвалі наступнае:\nКіраванне струменнем інфармацыі;\nКантроль памылак (выяўленне і выпраўленне);\nРэтрансляцыю страчанай інфармацыі.\nНа гэтым узроўні працуюць: камутатары, масты.\nУ праграмаванні, доступ да гэтага узроўню звычайна прадастаўляе драйвер сеткавай платы. У аперацыйнай сістэме можа мецца праграмны інтэрфейс узаемадзеяння канальнага і сеткавага узроўняў паміж сабой (але гэта не новы узровень, а рэалізацыя мадэлі для пэўнай аперацыйнай сістэмы). Прыклады такіх інтэрфейсаў: ODI, NDIS.\nДаўжыня пакета, які фармуецца пратаколам канальнага узроўню, абмежаваная: звыш — праз MTU; знізу — калі і так, то, як правіла, межа не можа быць зменена.\nПадузроўні канальнага узроўняПравіць\nСпецыфікацыя IEEE 802 падзяляе гэты узровень на 2 падузроўні:\nMAC (Media Access Control) — рэгулюе доступ да падзяляльнага фізічнага асяроддзя;\nLLC (Logical Link Control) — забяспечвае абслугоўванне сеткавага узроўня.\nФункцыі канальнага узроўняПравіць\nАтрыманне доступу да асяроддзя перадачы. Забеспячэнне доступу — найважная функцыя узроўня. Яна патрабуецца заўсёды, — за выключэннем выпадкаў, калі рэалізавана паўназлучная тапалогія (напрыклад, калі два камп'ютары злучаны праз красовер; ці калі камп'ютар злучаны са світчам у паўнадуплексным рэжыме);\nВылучэнне межаў кадраў. Гэтая задача таксама вырашаецца заўсёды; сярод магчымых яе рашэнняў — рэзэрваванне некаторай паслядоўнасці, якая будзе пазначаць пачатак ці канец кадра;\nАпаратная адрасацыя (ці адрасацыя канальнага узроўня). Патрабуецца ў тым выпадку, калі кадр могуць атрымаць адразу некалькі адрасатаў. У лакальных сетках, апаратныя адрасы (MAC-адрасы) ужываюцца заўсёды;\nЗабеспячэнне дакладнасці прыманай інфармацыі. Падчас перадачы кадра — ёсць верагоднасць, што інфармацыя будзе скажоная; важна выявіць гэта загадзя, каб адкінуць кадры, якія змяшчаюць памылкі. Звычайна, на канальным узроўні ужываюцца алгарытмы кантрольных сум, якія даюць гарантыю выяўлення памылак;\nАдрасацыя пратаколу верхняга узроўню. У працэсе дэкапсуляцыі, указанне фармату ўкладзенага PDU істотна спрашчае апрацоўку інфармацыі; таму часцей указваецца пратакол, які знаходзіцца ў полі дадзеных, — за выключэннем тых выпадкаў, калі ў полі дадзеных можа знаходзіцца толькі адзін пратакол.\nСтандарты і пратаколы перадачы інфармацыіПравіць\nEthernet Automatic Protection Switching (EAPS);\nHigh-Level Data Link Control (HDLC);\nIEEE 802.2 (provides LLC functions to IEEE 802 MAC layers);\nLink Access Procedures, D channel (LAPD);\nSerial Line Internet Protocol (SLIP) (obsolete);\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Канальны_ўзровень&oldid=3221122"\nАпошнія змены 9 кастрычніка 2018 а 20:58\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:58, 9 кастрычніка 2018.


Грамадзкія актывісты правялі талаку ва ўрочышчы Хайсы - Віцебская вясна\nГрамадзкія актывісты з 2014 году намагаюцца пераканаць улады Віцебскага раёну і Віцебскай вобласьці ў тым, што лясны масіў уздоўж чыгункі ў кірунку Віцебск – Гарадок стаў апошнім прытулкам для тысячаў беларускіх грамадзянаў. Улады пакуль не наважваюцца прызнаць відавочнае, адмоўчваюцца і ніякіх афіцыйных заяваў ня робяць.\nБольш за трыццаць мэталёвых і драўляных крыжоў усталявалі за гэты час сябры ініцыятывы ля брацкіх магілаў, эксгумаваных вайскоўцамі 52-га пошукавага батальёну.\nБлізу чатырох гадзінаў спатрэбілася актывістам, каб збольшага прыбраць вялікую тэрыторыю мэмарыялу ад зімовага ламачча, ускласьці кветкі, запаліць зьнічкі. Адна з алешынаў звалілася на крыж ды пашкодзіла плястыкавую шыльду, прымацаваную ў памяць Антона Рамашкі, які паводле расповедаў сьведкаў быў тут забіты.\nГэтым разам да крыжоў прымацавалі некалькі новых шыльдаў з імёнамі рэпрэсаваных грамадзянаў, якія з пэўнай доляй імавернасьці былі пахаваныя менавіта ў гэтым лесе.\nЛатыш Антон Шпелес жыў у вёсцы Лужасна. Ён быў абвінавачаны ў шпіянажы на карысьць Латвіі. Дата расстрэлу – 28 студзеня 1938 году. Разам зь ім у тую ноч нкусаўцы расстралялі яшчэ 99 чалавек.\nУ 2015 годзе пляменьніца Антона Аксяверавіча разам са сваімі роднымі наведала ўрочышча Хайсы. Сваякі рэпрэсаванага ўзялі ў адной з магілаў два вядры зямлі, завезьлі на лужасьнянскія могілкі ды паставілі помнік побач з пахаванай на кладах жонкай.\nЯшчэ адна дата масавых забойстваў пад Віцебскам, вядомая актывістам, – 1 сьнежня 1937 году. Тады было расстраляна 112 чалавек. Сярод іх – шмат прадстаўнікоў віцебскай інтэлігенцыі, у тым ліку вядомыя віцебскія мастакі Ян Гаўрыс, Яўхім Мінін, браты Пётар і Хрыстафор Даркевічы. Сябры ініцыятывы «Хайсы» мяркуюць, што яны былі забітыя недзе тут, на адным з пагоркаў расстрэльнага лесу.\nМабыць, дзесьці побач быў пахаваны і рабочы вагоннага дэпо Віцебску паляк Казімір Вяржбіцкі, расстраляны ў адзін дзень са сваёй жонкай, хатняй гаспадыняй Соф'яй Вяржбіцкай.\n«Восемдзесят гадоў прамінула з часоў сталінскіх рэпрэсіяў, але Беларусь аж дагэтуль не ачуняла ад тых трагічных падзеяў, – заявіў кіраўнік ініцыятывы «Хайсы» Ян Дзяржаўцаў. – У той час, калі мы разам з вамі ўшаноўваем памяць нашых продкаў, ажно чатыры міліцыянты кантралююць нашыя паводзіны і нават размовы. Ці не дзікунства гэта? Няўжо яны думаюць, што мы зладзім у лесе для зьвяроў і птушак несанкцыянаванае масавае мерапрыемства? Да якой ступені дзікунства трэба дайсьці, каб гэтак ставіцца да сваіх грамадзянаў ды марнаваць народныя сродкі!»\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Віцебскія маці асуджаных паводле арт. 328 КК пабывалі на прыёме ў сэнатара Шэршня\tУ Віцебску ў Дзень чарнобыльскай трагедыі па Дзьвіне пусьцілі вянок памяці »


Вторник, 23 ноя., 2010 77 admin\nГрэйдэр у дэфіцыце, дарогі ў ямках\nАляксандр Чыжэўскі звярнуўся ў рэдакыю пасля таго, як у дыспетчарскай РУП ЖКГ яму катэгарычна заявілі, што праезная частка вуліцы ў пасёлку Льнозаводскі, пад’язная дарога да яго грэйдзіравацца не будуць. Маўляў, яны не стаяць на балансе прадпрыемства камунальнай гаспадаркі.\nДзяжурны рэпарцёр спачатку пачуў амаль такі ж адказ. Толькі пасля кантактаў з адказнымі асобамі больш высокага ўзроўню насілу ўдалося высветліць — названыя аб’екты ўсё ж уваходзяць у зону адказнасці камунальнікаў. Іншая справа, не маючы тэхнічных магчымасцей, каб весці догляд дарог з пясчана-гравійным пакрыццём, РУП ЖКГ звяртаецца па дапамогу да дарожнікаў.\n— У ДРБУ-146 у рабочым стане толькі адзін грэйдэр. Таму нас папярэдзілі, што заяўкі будуць выкананы не так хутка, як хацелася б, — патлумачыў Мікалай Жукоўскі, галоўны інжынер Сенненскага РУП ЖКГ.\nДа канца месяца\nПа вуліцы Сінькевіча райцэнтра яшчэ вясной сувязісты замянілі паветраную лінію на падземны кабель, чым спадзяваліся палепшыць якасць сваіх паслуг. Мелі свае спадзяванні некаторыя жыхары вуліцы, у прыватнасці, Іван Шураеў, які мае дагавор з Сенненскім вузлом электрасувязі на ўстаноўку хатняга тэлефона.\n— Згодна з дакументам заплаціў грошы, спадзеючыся падключыць тэлефонны апарат да лініі яшчэ летам. Аднак мае спадзяванні не спраўдзіліся. Сувязісты, колькі да іх не звяртаўся, тлумачылі, што ў іх работы цераз край. Трываў, пакуль аднойчы не глянуў на каляндар — дык ужо восень канчаецца, — бедаваў Іван Дзянісавіч.\nКіраўнік Сенненскага РВЭС Сяргей Касьянаў прызнаўся — вінаватыя. Па яго словах, шмат часу займае ліквідацыя парываў на лініях электрасувязі, якія здараюцца штодня, а таму планава работу па расшырэнні абанентскай сеткі весці не ўдаецца.\n— Але мы выправімся. Тэлефоны не падключаюцца да лініі, бо старая частка кабелю па вуліцы Сінькевіча патрабуе рамонту. Зробім і да канца месяца падключым усіх абанентаў, — паабяцаў кіраўнік прадпрыемства.\nДля каго лазня ёсць, для каго няма\nДругі раз за лістапад у рэдакцыю звяртаецца Арнольд Зайцаў, які жыве ў Маргойцах Беліцкага сельсавета. Ён лічыць, што Беліцы патрэбна грамадская лазня.\n— Як гэта так, каб на ўсю ваколіцу не было ні адной грамадскай лазні? — не сунімаецца ён. А таму звярнуўся на гэты раз і да нас, і ў рэдакцыю “Віцебскага рабочага”.\n— А навошта грамадская, калі ёсць уласная, — дзівяцца тыя вяскоўцы, якія маюць лазню на ўласным падворку. У Беліцкім сельскім Савеце зноў спасылаюцца на сацыяльныя стандарты. Згодна з імі лазняў ва ўсіх населеных пунктах сельсавета хапае. Яшчэ адным аргументам не на карысць будаўніцтва грамадскай лазні з’яўляецца эканамічная немэтазгоднасць яе эксплуатацыі. Ды і сродкаў на гэтыя мэты ні ў выканкаме мясцовага Савета дэпутатаў, ні ў КУСГП “Полымя” няма.\n“Правядзём сходы, тады прымем рашэнне”\nЗ Янова да нас звярнулася жанчына, якая сваё прозвішча называць не захацела. Яе цікавіла, ці будзе закрывацца вясковы малакапрыёмны пункт?\nЯк удалося нам высветліць, малакапрыёмнага пункта ў Янове ніколі не было. Няма яго і цяпер. Ёсць лабараторыя на МТФ СВК “Бяленева”, куды звозіцца малако з іншых ферм сельгаскааператыва, дастаўляюць сабраную ў насельніцтва прадукцыю малаказборшчыкі. Частка яноўцаў нясе туды ўласнае малако самастойна, каб мець дакладную інфармацыю пра яго якасць. У гэтым сэнсе ніякіх змен не чакаецца.\nМагчымы, праўда, іншыя. Але адбудуцца яны пасля таго, як у вёсцы пройдзе сход з малаказдатчыкамі і на ім на змены будзе атрымана згода. Справа ў тым, што ў суседніх вёсках, Какоўчыне, Літусаве, зборам малака займаецца індывідуальны прадпрымальнік. Па інфармацыі, атрыманай ад старшыні Какоўчынскага сельскага Савета дэпутатаў Уладзіміра Мурашкі, жыхары названых вёсак работай прыватнай асобы задаволены. Ніякіх збояў у рабоце прадпрымальніка за апошні час не было, прэтэнзій да вызначэння тлустасці, іншых якасных параметраў таксама. Чаго не скажаш пра работу малаказборшчыкаў СВК “Бяленева”. У нядзелю малако часта не збіраецца зусім. У іншыя дні колькасць яго прыкметна вагаецца.\nЯк заўважыў старшыня райсавета Міхаіл Вілюга, для СВК “Бяленева” збор малака — толькі адзін з відаў дзейнасці, для прадпрымальніка — асноўны спосаб атрымання даходаў.\nТэлефануйце 4-88-54. Вас выслухае Таццяна Віктараўна Буракова.\n← Патрапілі ў дзясятку\n«Запчасткі» чалавеку →\nСреда, 5 дек., 2012 admin Комментарии к записи Подписчиков районной газеты «Голас Сенненшчыны» в наступающем году ожидает сюрприз отключены\nПасаду ваеннага камісара Сенненскага раёна займае ўраджэнец Оршы\nВторник, 2 авг., 2016 admin Комментарии к записи Пасаду ваеннага камісара Сенненскага раёна займае ўраджэнец Оршы отключены


Чарніца Сметанковы сыр Дацкі Рэцэпт\nСняданак Хлеб Еўрапейская кухня Berry Рэцэпты Пірожныя Сырныя Рэцэпты\nЧарнічныя danishes так міла! З простым спосабам вы ясьце іх у чароўным імя, яны проста Cuteness ва ўсім. Калі ў вас ёсць пакет замарожанага пластовага тэсту на руку, яны таксама вельмі лёгка зрабіць.\nНекалькі інгрэдыентаў , такіх як плаўлены сыр, чарніца і экстракт ванілі завяршаюць малюсенькі спіс пакупак для гэтых цудоўных пірожных. Акрамя таго, можна замяніць чарніцу з любой іншай ягадай ці іншымі садавінай , як яблыкі. Гэты рэцэпт робіць шэсць пірожных, але вы можаце лёгка падвоіць або патроіць рэцэпт, або зрабіць менш danishes, калі вы рыхтуеце для натоўпу.\nDanishes гэта хуткі і лёгкі сняданак страва, якое вы можаце зрабіць загадзя, таксама. Яны ідэальна падыходзяць для Вялікадня бранч ці салодкіх вясельных і дзіцячых душ. Яны выглядаюць так прыгожа і выдасканаленымі на прыгожай белай талерцы. Ніхто не павінен ведаць, што яны лягчэй за ўсё зрабіць. Хочаце прайсці лішнюю мілю? Разгледжу зрабіць сваё ўласнае хатняе пластовае цеста .\n1 ўпакоўка пластовага тэсту цеста (размарожваюцца ў адпаведнасці з указаннямі на пакаванні)\n1/4 кубкі мукі (больш ці менш, для раскочванні тэсту)\n1/2 кубкі чарніцы (вымытыя і высушаныя)\n1/2 пакета сметанковага сыру (размягчается пры пакаёвай тэмпературы)\n1/3 шклянкі цукру (або заменнік мёду)\nГарнір: цукровая пудра для пылення\nПасля таго, як ваш пластовае цеста цеста размарозіць, змесціце яго на злёгку пасыпаную мукой паверхню і раскачаць у вялікі прастакутнік. Разагрэць духоўку да 400 градусаў.\nРазрэжце цеста ў 2 на 3 сеткі, робячы ўсяго шэсць квадратаў.\nScore кожны квадрат з дапамогай нажа, ствараючы 1/2 цалі мяжу на цеста. Выкарыстоўвайце відэлец, каб набраць ўнутраны квадрат, прыкладна шэсць разоў, каб захаваць яго ад сопеть падчас падрыхтоўкі ежы. Пакіньце мяжу ў адзіночку, гэта будзе выглядаць прыгожа пыхкаў.\nПерадача квадраты на бляху ліст пергаментнай падшэўкай (або злёгку змазаныя).\nЗмяшаць сметанковы сыр з цукрам і ванільным экстрактам да старанна змяшана.\nЗмесціце каля 2 сталовыя лыжкі сметанковага сыру сумесь на цэнтр аднаго з кандытарскіх квадратаў. Націсніце каля 6-9 чарніцы ў сметанковым сыр. Паўтарыце з астатнімі квадратамі.\nУзбіць разам яйкі і ваду. Выкарыстоўвайце шчотку печыва, каб распаўсюдзіць яечную сумесь на памежных краю тэсту.\nВыпякайце на працягу 20 хвілін, або да залаціста-карычневага колеру і пыхкаў.\nПыл з цукровай пудрай.\nАтрымлівайце асалоду ад гарачым або астуджэннем!\nАбароненае рызота міланскі Рэцэпт\nПеравесці Pescado на англійскай мове\nBuffalo Курыныя Dip Рэцэпт\nМіса Chicken Wingettes


Міншчына 14 снежня | Столичное телевидение - СТВ\nМіншчына 14 снежня\n14.12.2009 - 19:54\nУ сувязі з маразамі рамонтна-аварыйныя службы ЖКГ краіны пераходзяць на кругласутачны рэжым працы.\nКаб у выпадку няштатных сітуацый аператыўна справіцца з непаладкамі. Праўда, спадзяюцца, цепласетка краіны вытрымае напор зімы. Да пачатку ацяпляльнага сезона ўся кацельная гаспадарка Беларусі прайшла праверку на трываласць. Заменена 700 кіламетраў трубаў. Няма праблемаў і з палівам. Запас дроваў і мазуту дазволіць камунальнікам упэўнена працаваць незалежна ад надвор'я.\nБудаўніцтва новай кацельні распачалі ў Стаўбцоўскім раёне. Падмурак «цеплааб'екта» заклалі ў вёсцы Новы Свержань. Кошт праекта - больш за 2 мільярды 300 мільёнаў рублёў. А тэрміны будаўніцтва скарочаны да чатырох месяцаў. Новы камунальны аб'ект на мясцовых відах паліва цалкам задаволіць патрэбы пасёлка ў гарачай вадзе і ацяпленні. Старая кацельня прыносіла камунальнікам адны праблемы. Страты цяпла перавышалі 70 працэнтаў.\nПрафілактыку надзвычайных здарэнняў актывізуюць выратавальнікі Міншчыны. На асобным кантролі - дзіцячыя садкі, школы і клубы, дзе пройдуць святочныя прадстаўленні. Наяўнасць аварыйных выхадаў, спраўнасць пажарнага абсталявання і адмысловай сістэмы апавяшчэння. Падчас праверак - грубых парушэнняў не зафіксавана. Але на ўсялякі пажарны, выратавальнікі будуць несці дзяжурства на кожным мерапрыемстве.\nАдмысловы клуб у межах сос-праекта «Ранняе папярэджванне сацыяльнага сіроцтва» з'явіўся ў Пухавіцкім раёне. Клуб працуе з сем'ямі, якія знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным стане. У раёне такіх – паўтары сотні. Клуб аказвае як маральную, так і матэрыяльную падтрымку. У прыватнасці, забяспечвае гуманітарнай дапамогай. Але галоўнае – тут лічаць – псіхалагічная работа. Трэнінгі, заняткі, кансультацыі і забаўляльныя мерапрыемствы – у раскладзе работы клуба.\nНавагоднюю прэм'еру прэзентуюць ў Мінскім абласным тэатры лялек «Батлейка». Маленькіх гледачоў чакае шмат сюрпрызаў і падарункаў ад Дзядулі Мароза. Кульмінацыя свята– прэм'ера спектакля «Шчаўкунчык». Навагоднія прадстаўленні на маладзечанскай сцэне пачнуцца ўжо 21-га снежня. А ў студзені лялечная трупа адправіцца з гастролямі па сталічнай вобласці.\nСветлы падарунак для праваслаўных Мар'інай Горкі. Напярэдадні калядаў прыхаджан прыняў новы храм у гонар Святога Благавернага князя Аляксандра Неўскага. Святочнай падзеі мясцовыя вернікі чакалі 8 год. Дарэчы, і грошы на будаўніцтва збіралі ўсёй грамадой. У будучым тут будуць праходзіць не толькі службы. Храм стане вучэбна-асветніцкім цэнтрам. Ужо зараз тут працуе нядзельная школа для дзецей і дарослых, бібліятэка. У планах - адкрыццё музея «Праваслаўе на Пухаўшчыне».


Карабель выратавання | Дзяннiца\nГлавная Карабель выратавання Опубликовано webredaktor в 18 Ноябрь, 2015 - 15:07\nВерсия для печати 21 лістапада царква Святога Архангела Міхаіла ў Шчучыне адзначае 150-гадовы юбілей\nМемарыяльная дошка, устаноўленая ў храме, сведчыць аб тым, што царкву Архангела Міхаіла ў Шчучыне пабудавалі ў 1864-1865 гадах і асвяцілі 22 кастрычніка 1865 года. Царкву ўзводзілі для таго, каб умацаваць праваслаўе ў заходніх рэгіёнах Расійскай імперыі, бо паўстанне пад кіраўніцтвам К. Каліноўскага 1863-1864 г.г., хоць і было падаўлена, але распаўсюдзіла ідэю адраджэння на беларускіх землях уніяцкай царквы.\nРаботамі па ўзвядзенні храма кіраваў царкоўна-будаўнічы камітэт у складзе прадстаўнікоў царскай адміністрацыі. Мураваная царква абышлася ў 4 651 рубель 64 капейкі казённых грошай і была разлічана на 200 чалавек. У 1887 годзе Шчучынскі праваслаўны прыход ахопліваў мястэчкі Шчучын, Ражанка і 23 вёскі, усяго каля 500 душ.\nНа патрэбы Шчучынскай царквы збіралі грошы нават у Тамбоўскай губерніі. У 1872 годзе на сродкі старасты Шчучынскай царквы Паўла Аляксандравіча Балагоўскага вакол храма была пастаўлена агароджа. Будавалася царква ў час праўлення імператара Аляксандра ІІ. Адметна, што цар і яго сям'я не абышлі ўвагай невялікі Шчучын, размешчаны на ўскрайку Расійскай імперыі. Да гэтага часу ў храме беражліва захоўваюцца найвышэйшыя іх дары.\nПершым Шчучынскім благачынным (з 1861 па 1876 гады) быў свяшчэннік Мікалай Іванавіч Тэадаровіч. А за ім – Мікалай Пічулеўскі, Віктар Плаўскі, Іосіф Давідовіч, Платон Станкевіч (на тэрыторыі храма пахавана яго маці), Пётр Семянткоўскі. Некаторы час у храме не было пастаяннага настаяцеля і службы перыядычна вёў ракавіцкі свяшчэннік айцец Уладзімір Флораў.\nЗ 1935 па 1951 год настаяцелем Свята-Міхайлаўскай царквы быў протаіерэй Пётр Агіцкі. Айцец Пётр і матушка Вольга Агіцкія пахаваны на тэрыторыі храма. Іх сын Дзмітрый Пятровіч Агіцкі закончыў Віленскую духоўную семінарыю, наведваў Віленскі ўніверсітэт, вучыўся ў семінарыі ў Жыровічах. З 1964 года пачаў працаваць у Маскоўскіх духоўных школах, дзе абараніў магістарскую дысертацыю, стаў прафесарам і загадчыкам аспірантуры. Пасля выхаду на пенсію пражываў у Шчучыне, у доме сваіх бацькоў. Памёр восенню 1996 года. Пахаваны каля шчучынскага храма побач з бацькамі.\nЗ 1951 па 1984 год настаяцелем Свята-Міхайлаўскай царквы быў протаіерэй Канстанцін Мяцеліца. З 1884 па 1993 год там служыў іерэй Пётр Каліноўскі, з 1993 па 1998 год – Мікалай Гмір. Дзякуючы яго намаганням пачала працаваць нядзельная школа, у храм было праведзена ацяпленне, перакрыты дах. Новае дыханне царква атрымала, калі Шчучынскае благачынне ўзначаліў і стаў настаяцелем протаіерэй Міхаіл Велісейчык. У храме былі адрэстаўрыраваны ўсе іконы і набыта шмат новых, зроблены рамонт, добраўпарадкавана тэрыторыя каля храма. Усюды, дзе ні глянь, след руплівых рук айца Міхаіла і матушкі Валянціны. Праслужылі яны ў гэтай царкве з 1998 па 2013 год. З 2001-га ў сувязі з павелічэннем колькасці прыхаджан сталі служыць два свяшчэннікі. Айцу Міхаілу па чарзе дапамагалі іерэі Георгій Субаткоўскі, Яўгеній Павельчук, Аляксандр Свістун, Аляксандр Пасцерняк. Зараз настаяцелем храма і благачынным Шчучынскай акругі з'яўляецца Аляксандр Пасцерняк, другі свяшчэннік – іерэй Сергій Сямашка. Сённяшні настаяцель Аляксандр Пасцерняк актыўна працягвае добрыя справы айца Міхаіла Велісейчыка. Юбілейныя даты прымушаюць нас глыбей пазнаваць і асэнсоўваць нашу гісторыю. Мы павінны помніць стваральнікаў храмаў і з удзячнасцю маліцца за іх. Яны – творцы найвялікшага духоўнага багацця, якім шчодра падзяліліся з намі. Марыя ЧАРНЕЙ.\nАрхангел Міхаіл – адзін з найвышэйшых анёлаў, які прымае самы непасрэдны ўдзел у лёсах Царквы. Імя Міхаіл на яўрэйскай мове азначае "Хто, як Бог". Архангел Міхаіл у Пісанні называецца "князем" і паказваецца як галоўны змагар супраць д'ябла і ўсялякага беззаконня сярод людзей. Адсюль яго царкоўная назва "архістраціг", г.зн. старшы воін, правадыр. Царква Міхаіла Архангела ў Шчучыне пабудавана ў псеўдарускім стылі. План царквы нагадвае кампазіцыю старажытных зрубных храмаў. У царквы – шатровае пакрыццё з адным купалам. Званіца, якая ўзвышаецца над уваходам у храм, таксама ўвенчана купалам. Два купалы храма сімвалізуюць дзве існасці Ісуса Хрыста – божую і чалавечую. Калі ўгледзецца, сама канструкцыя храма нагадвае карабель, які нібыта ратуе хрысціян ад грахоўнага патопу сярод бурных хваляў жыццёвага мора. З першых вуснаў\n– У Шчучыне я жыву з 1989 года. Аднойчы праходзіла міма храма і мне вельмі захацелася туды зайсці. Я пераступіла парог якраз у той момант, калі з амвону гучала пропаведзь свяшчэнніка. Паслухаўшы, адчула, што свяшчэннік гаворыць пра тое, чаго мне так не хапала многія гады. Я стала пастаянна хадзіць у храм, спачатку нават не разумеючы сэнсу службы. Кожная пропаведзь была для мяне сапраўдным адкрыццём. Я пазнаёмілася з духоўнай літаратурай, пра існаванне якой раней нават не здагадвалася. У храме я сустрэла цудоўных людзей, спявала ў царкоўным хоры. Мае дзеці наведвалі нядзельную школу. Самыя значныя падзеі майго жыцця звязаны з гэтым храмам: тут я вянчалася, хрысціла сына, адпявала мужа. А самае галоўнае – я іду сюды са сваімі жыццёвымі клопатамі і турботамі і заўсёды атрымліваю разуменне, падтрымку і дапамогу. Вольга КІРЫЛАВА:\n– Так склалася ў маім жыцці, што паняцці "царква", "хрышчэнне" прыйшлі да мяне ўжо ў дарослым узросце. Я помню сваё хрышчэнне ў храме Архангела Міхаіла, помню айца Пятра, які прывёў мяне ў царкву. Потым было вянчанне, хрышчэнне маіх дзяцей. Страшнае гора напаткала нашу сям'ю: памерла наша любімая мама. Мы былі ў роспачы, не ведалі, што рабіць. Менавіта ў гэты момант Гасподзь паслаў нам на дапамогу айца Міхаіла і матушку Валянціну. Яны змаглі знайсці словы, каб суцешыць нас, дапамагчы, і сталі нашымі Настаўнікамі ў веры Хрыстовай. Прыходзячы ў царкву, міжволі забываеш пра ўсе свае клопаты і праблемы. Тут заўсёды пануюць любоў, мір і спакой. На ўсе праваслаўныя святы мы стараемся памаліцца ў храме ўсёй сям'ёй.\n– У святочныя дні я люблю хадзіць у царкву Архангела Міхаіла. Кожная служба кранае сэрца. Малітвы святароў, захапляючыя спевы пеўчых і прыхаджан ствараюць такое суладдзе, як быццам трапляеш у іншы свет, дзе забываюцца беды і няўдачы, дзе пануюць радасць, надзея, любоў. Нягледзячы на тое, што царква наша невялікая па памерах, людзей заўсёды прыходзіць многа. Наш храм існуе для людзей. Тут мы молімся за мір і спакой у краіне, просім ва Ўсявышняга благадаці для кожнага з нас. Войдите или зарегистрируйтесь, чтобы получить возможность отправлять комментарии


Галоўная ➠ Усякае ➠ Кіраунік Мінфіна заклікау тэрмінова павысіць пенсійны узрост\nІ зраўнаваць яго для жанчын і мужчын на адзнацы 63 гады.\nМіністр фінансаў Антон Сілуан заклікаў павысіць пенсійны ўзрост, выступаючы на калегіі ведамства. Пра гэта ў аўторак, 14 красавіка, піша «Расійская газета». Павышэнне пенсіённага ўзросту Сілуан назваў у ліку мер, якія павінны зняць дадатковую нагрузку з бюджэту і згладзіць наступствы дэмаграфічнай «ямы».\n- Нам трэба мадэрнізаваць сістэму катэгарыяльных ільгот, ўводзіць ўлік патрэбнасці пры ажыццяўленні мер сацыяльнай падтрымкі, тэрмінова вырашаць пытанне адмены датэрміновых пенсій, павышэння пенсіённага ўзросту. Гэта дасць магчымасць не толькі знізіць нагрузку на бюджэт, але і згладзіць наступствы ад слабой дэмаграфіі на колькасць эканамічна актыўнага насельніцтва, - падкрэсліў Антон Сілуан.\nЁн нагадаў, што не раз агучваліся прапановы адкласці разгляд гэтага пытання, як мінімум, да 2019 года. Але тады, на думку міністра фінансаў, час будзе страчана і прыйдзецца шукаць новыя шляхі скарачэння выдаткаў. «Чым хутчэй мы рэалізуем гэту ідэю, тым будзе лепш для эканомікі і бюджэту», - сказаў на заканчэнне Антон Сілуан.\nМінфін прапануе плаўна зраўнаваць пенсійны ўзрост жанчын і мужчын, давёўшы яго да 63 гадоў. Зараз узрост выхаду на пенсію ў Расіі для мужчын складае 60 гадоў, для жанчын - 55.


Куля для «чырвонага памешчыка» | Новы Час\nЯго называлі «чырвоным памешчыкам і ён вельмі любіў уладу. Быў перакананы, што эканоміку Беларусі трэба арыентаваць на Расію, а ўсе апазіцыйныя рухі, партыі, а таксама недзяржаўныя СМІ трымаць цвёрдай рукою. Яго забойства Лукашэнка назваў сведчаннем таго, што ў краіну прыйшла мафія, і яно дагэтуль нераскрытае.\nЁн ледзь адчыніў калітку, калі побач раптам з’явіўся чалавек: нібыта вырас з-пад зямлі. У выцягнутай руцэ незнаёмца быў пісталет з глушыцелем.\nУліковая картка Арцымені — кандыдата ў народныя дэпутаты БССР. Крыніца: Нацыянальны архіў Рэспублікі Беларусь.\nГэты комплекс "Арбіта" краін Варшаўскага дагавору знаходзіцца каля вёскі Ўадзілкі Свіслацкага раёна,і састаў с жоўтым фосфарам быў на станцыіі Свіслач,і ўжо тады казалі ,што Арцыменю забілі за жоўты фосфар!


18 студзень 2019, 16:54\nІлюстрацыйнае фота Photo: svaboda.org (RFE/RL)\nУ Ірляндыі, як і ў Беларусі, дзьве дзяржаўныя мовы: свая ірляндзкая і мова захопнікаў — ангельская. Як і ў Беларусі, на роднай мове там размаўляе абсалютная меншасьць жыхароў краіны. Тым ня менш у Ірляндыі нікому ня прыйдзе ў галаву дакараць ангельскамоўную большасьць за адсутнасьць патрыятызму і ляяльнасьці да дзяржавы. Але як ні парадаксальна — гэта заслуга ірляндзкай мовы.\nІрляндзкую мову разумее і, калі спатрэбіцца, можа размаўляць на ёй 30% жыхароў выспы. Але штодня ёй карыстаецца ня больш за 3,5%. Гэта ў разы менш, чым у Беларусі. Але ад беларускай сытуацыі ірляндзкую адрозьнівае істотная дэталь: партыя, якая ня мае сярод пастулятаў адраджэньне ірляндзкай мовы, мае вельмі малыя шанцы выйграць выбары. \nПра складаную, далікатную, але не безнадзейную моўную сытуацыю ў Ірляндыі распавядае Свабодзе выкладчык Акадэміі фінансаў і бізнэсу Vistula ў Варшаве, гісторык эўрапейскіх нацыяналізмаў, этнапалітыкі, спэцыяліст у гісторыі і палітычнай сыстэме Ірляндыі, аўтар некалькіх кніг пра ірляндзкі нацыяналізм Ваўжынец Канарскі.\nІрляндзкую мову пачалі вынішчаць за некалькі стагодзьдзяў да беларускай\nГісторыя праблемаў ірляндзкай мовы вельмі падобная на беларускую, але значна даўжэйшая. Мова ірляндцаў перасьледавалася і вынішчалася пачынаючы ад XIV ст. Гэта была мова скоранага народу, які спачатку захапілі англа-нaрманы, а потым ангельцы і часткова шатляндцы. Каб выцeсьніць ірляндзкія роды, на востраве наўмысна разьвівалася асадніцтва. Ад часоў Лізаветы І ангельцы стымулявалі гэтыя працэсы мэтанакіравана. Мэта была простая — кажа прафэсар Канарскі, — захоп зямлі і выцясьненьне мясцовай культуры.\n— Галоўным элемэнтам, які адрозьніваў ірляндцаў ад розных захопнікаў, была нацыянальная сьвядомасьць, якая фармавалася стагодзьдзямі. Да яе я адношу і мову, якая была для ірляндцаў надзвычай важнай. Але быў яшчэ адзін элемэнт — візуальны бок або, інакш кажучы, экспрэсіўны. Памятайма, што мова — гэта адзін са спосабаў выяўленьня нашай сьвядомасьці. А ёсьць і іншая форма — наша вопратка, песьні, паданьні і легенды, нават паводзіны, сямейныя традыцыі. З усім гэтым захопнікі змагаліся ўжо ад XIV стагодзьдзя.\nМенавіта тады, у 1366 годзе, у горадзе Кілкені (Kilkenny) быў прыняты дакумэнт, які меў на мэце зьнеахвоціць захопнікаў пераймаць ірляндзкую культуру. Справа ў тым, што цягам 200 гадоў ад першага нападу нарманаў у XII ст. і ажно да гэтых пастановаў у Кілкені, культура захопнікаў прайгравала ў канфлікце зь мясцовай кельцкай культурай.\n— Гэты дакумэнт, прыняты з ініцыятывы віцэ-караля Ірляндыі, прадстаўніка ангельскай манархіі, быў дакумэнтам з прыкметамі першага апартэіду ў Эўропе. Бо кожны чалавек, які размаўляў па-ірляндзку, апранаўся па-ірляндзку, сьпяваў песьні, нават англа-нарман, які культываваў ірляндзкую культуру, успрымаўся як дзяржаўны здраднік.\nКілкенскія пастановы моцна павялічылі імпэт рэпрэсіяў, і ўжо ў XVI ст. пачалося масавае засяленьне Ірляндыі ангельцамі і шатляндцамі. Найбольш гэтых асаднікаў жыло і жыве дагэтуль у Паўночнай Ірляндыі. Ад гэтага цярпела мова і звычаі ірляндцаў, а ў выніку і незалежніцкія памкненьні. Наступствам гэтага стала тое, што на мяжы XVIII і XIX стст. адбыўся катастрафічны пэрыяд у гісторыі Ірляндыі. Яна была паглынутая на моцы Акту аб уніі Вялікабрытаніі і Ірляндыі 1800 году як элемэнт брытанскай дзяржавы.\nУ тым часе нягледзячы на стагодзьдзі рэпрэсіяў абсалютная большасьць ірляндцаў, асабліва ў вёсках, размаўлялі на сваёй мове. Але на працягу некалькіх наступных дзесяцігодзьдзяў брытанскі ўрад прымае рашэньне канчаткова выцесьніць ірляндзкую.\n— У 1831 годзе брытанскі ўрад прыняў закон, які называўся Законам аб дзяржаўных школах. Зразумела, ангельскіх. Іх адкрыцьцё было накіраванае не на барацьбу зь непісьменнасьцю. Мэтай было пры дапамозе адміністрацыйных мэтадаў цалкам выцесьніць ірляндзкую мову як галоўную размоўную мову на востраве. І гэты крок брытанцаў быў вельмі эфэктыўным.\nНаступны цяжкі ўдар ірляндцам і ірляндзкай мове нанёс Вялікі Голад 1845-1849 гадоў. Голад быў выкліканы тым, што на бульбу — асноўны прадукт харчаваньня бяднейшага насельніцтва — напала хвароба фітафтароз, якая вынішчыла ўвесь ураджай. У выніку голаду, эпідэміяў і масавай эміграцыі ў Амэрыку Ірляндыя страціла за гэтыя гады да 25% свайго насельніцтва. Гэтыя беды закранулі амаль выключна ірляндзкамоўных жыхароў краю. У выніку ўсяго гэтага да канца ХІХ стагодзьдзя па-ірляндзку перастала размаўляць абсалютная большасьць.\nСтатыстыка была драматычнай. Лічылася, што ў 1880-я гады на ірляндзкай маглі размаўляць усяго некалькі дзясяткаў тысяч чалавек. Англізацыя датычыла найперш вялікіх гарадоў — Дубліна, Корка, Бэлфаста. На пачатку 1890-х гадоў усе ў Ірляндыі разумелі, што сытуацыя ідзе да поўнай сьмерці іхнай мовы. Але ірляндцы ў тым часе мелі магутную нацыянальную сьвядомасьць. Яны страчвалі сваю мову, але выдатна разумелі, што яны ірляндцы. І гэта галоўнае на той час адрозьненьне зь беларускай сытуацыяй. Насельніцтва этнічных беларускіх земляў, размаўляючы напрыканцы XIX ст. на беларускай мове, ня мела яшчэ сфармаванай нацыянальнай ідэнтычнасьці. Яшчэ многія наступныя дзесяцігодзьдзі масы, якія размаўлялі па-беларуску, называлі сябе тутэйшымі, а беларускую мову — простай мовай. Перапісы, якія рабіліся ў Расейскай імпэрыі, сьведчылі пра магутную колькасьць людзей, якія размаўлялі па-беларуску. Паводле гэтай прыкметы іх і запісвалі беларусамі, але нацыянальная беларуская сьвядомасьць у гэтых масаў была вельмі слабая. У Ірляндыі было цалкам наадварот.\nБеларусі не хапае свайго Дугласа Гайда\nАле ірляндцы не панікавалі. У лістападзе 1892 году малады ірляндзкі навуковец і аматар ірляндзкай мовы Дуглас Гайд выступіў з прамовай «Пра неабходнасьць дэанглізацыі Ірляндыі».\nГэты выступ стаў пачаткам цэлага руху на карысьць абароны ірляндзкай мовы і культуры ад зьнішчэньня. Гаворка ішла пра разьвіцьцё ірляндзкамоўнай літаратуры, вяртаньне да легендаў, паданьняў, казак і песьняў. Больш за тое, пачалося адраджэньне спартовых дысцыплін, якія лічыліся кельцкімі. Менавіта тады пачалося ажыўленьне хэрлінгу, ірляндзкай формы хакею на траве. Да руху на карысьць адраджэньня кельцкасьці далучылася шмат інтэлектуалаў, а Дуглас стаў прэзыдэнтам Ірляндыі.\n— Гэта той важны элемэнт, якога вельмі не хапае сёньнябеларусам. На жаль, у Беларусі няма свайго Дугласа Гайда. Вы гістарычна ўцягнутыя ў суперніцтва двух магутных элемэнтаў — польскага і расейскага. Гэта стала для беларусаў драмай. Спачатку ў вас адбывалася палянізацыя, а потым русыфікацыя. З гэтай прычыны беларуская мова і беларуская культура былі ў значна горшай пазыцыі. Патрэбнае абуджэньне. Гэта можа зрабіць нейкая выдатная асоба або група людзей, якая ўздымае справу вяртаньня гэтых традыцый. Такая група павінна акрэсьліць мэту і інструмэнты. Ірляндыя можа быць для вас вельмі добрым прыкладам менавіта ў гэтым — як адраджаць мову.\nГалоўныя палітычныя сілы заўсёды мелі сярод сваіх прынцыпаў ажыўленьне ірляндзкай мовы\nНезалежнай дзяржавай Ірляндыя зноў стала толькі ў XX ст. У 1937 годзе ірляндцы прынялі канстытуцыю, якая, дарэчы, дзейнічае да сёньня. Яна абвясьціла, што ў Ірляндыі дзьве дзяржаўныя мовы — ірляндзкая і ангельская. Ірляндзкая мова там значыцца першай, хаця ў практычным сэнсе гэта, вядома, фікцыя.\nСёньня, паводле Канарскага, ірляндзкую мову разумее і, калі спатрэбіцца, можа размаўляць на ёй 30% жыхароў выспы. Але штодня ёй карыстаецца ня больш за 3,5%. Жывая форма ірляндзкай мовы прысутнічае на вельмі невялікіх анклявах сучаснай Ірляндыі. Гэта, пераважна, жыхары глыбокага Захаду.\nАле пасьля атрыманьня незалежнасьці практычна ўсе ўрады Ірляндыі зьвярталі ўвагу на патрэбу ажыўленьня ірляндзкай як размоўнай мовы. Пачаліся дзеяньні, каб яе ажывіць. Родную мову ахапілі асаблівай формай аховы з мэтаю пашыраць яе ўжытак.\n— Гаворка ішла аб тым, напрыклад, каб ірляндзкую мову папулярызавалі палітыкі, дзеячы культуры, акторы і г. д. Але гэта не ўдалося. Сёньня ірляндзкую мову вывучаюць у школе, але агулам беручы людзі ня хочуць на гэтай мове размаўляць. Асабліва гэта датычыць маладых людзей, бо яны паўсюль вельмі практычныя.\nМісія пашырэньня ірляндзкай легла на плечы палітыкаў. Канстытуцыя 1937 году, якая, дарэчы, усталявала кельцкую назву Ірляндыі «Эйрэ», унесла ў мову ірляндзкай палітыкі кельцкія назвы, якія выкарыстоўваюцца афіцыйна і сёньня.\n— Напрыклад, дыялёг у ірляндзкім парлямэнце палягае на тым, што паміж сабой яны размаўляюць па-ангельску (хаця тыя, хто можа, гавораць і па-ірляндзку), але ўсе тэрміны, такія як прэзыдэнт, прэм’ер, парлямэнт, выкарыстоўваюцца практычна выключна па-ірляндзку. То бок нехта гаворыць па-ангельску, а потым кажа — эрахтас (Oireachtas), то бок парлямэнт. Або кажа — уэхтаран (Uachtarán), то бок прэзыдэнт, або тышэх (Taoiseach) — прэм’ер. Сама размова гучыць па-ангельску, але з устаўкай ірляндзкіх словаў. Задача гэтай зьявы — падкрэсьліць сувязь палітычнай эліты са сваёй мовай.\nПры гэтым, дадае прафэсар, варта памятаць, што ірляндзкая — вельмі складаная мова, як і ўсе кельцкія мовы. Яны істотна адрозьніваюцца ад усіх іншых індаэўрапейскіх моваў. Беларусу, які ад нараджэньня размаўляе па-расейску, у разы лягчэй вывучыць беларускую, чым ірляндцу сваю. У выніку веданьне ірляндзкай мовы стала на высьпе не практычным фактарам, а ідэалягічным.\nУ Ірляндыі абедзьве галоўныя палітычныя партыі заўсёды мелі сярод сваіх лёзунгаў ажыўленьне ірляндзкай мовы. Любая ірляндзкая партыя, ці то рэспубліканска-нацыяналістычны кааліцыйны ўрад Фіяна Фаль, або хадэкі і лейбарысты з Шын Фэйн (Sinn Féin), ня маглі ігнараваць ідэалягічных аргумэнтаў наконт ажыўленьня ірляндзкай мовы. Тое, што яна павінна ажыўляцца і ахоўвацца — агульнанацыянальны кансэнсус.\nБязь веданьня ірляндзкай нельга стаць дзяржаўным службоўцам\n— Калі ў Ірляндыі нехта хацеў стаць публічным прадстаўніком, дзяржаўным чыноўнікам, то ён мусіў ведаць ірляндзкую мову. Такая асоба здавала вельмі складаны экзамэн. Так было апошнія дзесяцігодзьдзі. Ня ведаю, ці зьмянілася сытуацыя за апошнія гады, але з тых дыпляматаў, якіх ведаю я, амаль усе могуць размаўляць па-ірляндзку. Калісьці гэта была абавязковая ўмова. Бо хто яшчэ мог папулярызаваць ірляндзкую мову і заахвочваць іншых на ёй размаўляць, калі не дзяржаўныя службоўцы. Калі партыя, якая змагалася за ўладу раней, дэкляравала, што мова важная і трэба яе адраджаць, то нельга потым было гэтую ідэю кінуць, бо гэта б зьмяншала выбарчыя шанцы.\nКожны ірляндзкі ўрад, які б праігнараваў важнасьць ірляндзкай мовы, меў бы вельмі малыя шанцы, каб кіраваць, лічыць Канарскі. На заўвагу, што і ў Беларусі Аляксандар Лукашэнка на словах кажа, што пра беларускую трэба дбаць, прафэсар адказвае:\n— Гэта палітычная гульня. Лукашэнка такім чынам вядзе дыялёг або робіць такія заявы, каб зьмякчыць свой імідж. Я ведаю, што высілкі ў гэтым напрамку ў Беларусі невялікія. У Ірляндыі дзейнічае нават Міністэрства ірляндзкамоўнага абшару, яно займаецца падтрымкай мовы ў тых мясьцінах, дзе ірляндзкая яшчэ жывая. Гэтае міністэрства існавала практычна ў кожным урадзе і намінальна існуе да сёньня. Задачай міністраў было дбаньне пра адраджэньне ірляндзкай мовы, разьвіцьцё і папулярызацыю. І галоўнае, каб на гэтай мове размаўлялі.\nПра тое, што ўрад успрымае гэтую справу сур’ёзна, сьведчыць шэраг сур’ёзных ініцыятываў. Яшчэ ў 1970-я гады была створаная радыёстанцыя RTÉ Raidió na Gaeltachta. Яе мэтай была папулярызацыя ірляндзкай мовы, пераважна на захадзе выспы. Гадавы бюджэт станцыі — больш за 15 млн эўра. На ірляндзкім кніжным рынку і рынку часопісаў ёсьць вялікі сэгмэнт прадукцыі па-ірляндзку, ёсьць таксама тэлевізія па-ірляндзку.\n— То бок фармальна ўсе неабходныя высілкі рабіліся. Праблема ў тым, што яны былі непасьпяховыя. У выпадку Беларусі прэзыдэнт дэкляруе пэўныя высілкі, але робіцца няшмат. Але гэта, мушу сказаць, ня так і кепска. Роля кіраўніка дзяржавы ў Беларусі магутная, і калі такі лідэр выказваецца нават проста з намінальнай прыязнасьцю да беларускай мовы, нават на словах, то гэта важны прэцэдэнт, які можа мець таксама юрыдычны аспэкт. Ягоныя меркаваньні, нават вусныя, сьведчаць аб тым, што няма ніякай забароны на ініцыятывы, якія маюць на мэце папулярызацыю беларускай мовы.\nВярнуць ірляндзкую ў шырокі ўжытак не ўдалося. Дзеяньні ўраду ня сталі імпульсам да жаданьня менавіта размаўляць на сваёй мове. Ірляндзкая ў Ірляндыі — гэта форма дэманстрацыі сваіх пачуцьцяў, жаданьне быць ірляндцамі, кажа Канарскі.\nЦі троляць ў Ірляндыі ангельскамоўных за «мову акупантаў»\nАдраджэнцы, якія імкнуліся зрабіць ірляндзкую больш папулярнай, каб на ёй размаўляла ўсё больш людзей, былі актыўныя на мяжы XIX і XX стст. Гэта былі выбітныя прадстаўнікі ірляндзкіх інтэлектуалаў: мовазнаўцы, гісторыкі, журналісты. Але калі з часам аказалася, што ажыўленьне гэтай мовы будзе складаным і што ангельская мова ўсё яшчэ мае першае месца, група людзей, якую ўзначальваў Дуглас Гайд, рабілася ўсё меншай.\n— Таму такая рыторыка, хоць і вядомая ў ірляндзкай гісторыі, сёньня непрысутная. У Ірляндыі існуе кансэнсус, што ірляндзкая мова павінна ўжывацца шырэй. А аргумэнтаў супраць ангельскай, кшталту, «імпэрская мова», у гэтай дыскусіі няма. Ніхто ня кажа, што трэба змагацца з ангельскай мовай, бо гэта, маўляў, мова нашага акупанта. Больш за тое, ёсьць пэўны парадокс. Калі б адбыўся Брэксыт, у чым я моцна сумняваюся, Ірляндыя разам з маленькай Мальтай сталі б адзінымі краінамі ў ЭЗ, дзе ангельская мова была б афіцыйнай мовай. Ангельская мова ў ЭЗ будзе трымацца на Ірляндыі.\nКатэдра сьвятога Патрыка, Дублін\nАрганізацыя «Гэльская ліга», якую стварыў Дуглас Гайд, існуе да сёньня. Яна выступае за пашырэньне ірляндзкай, але рыторыкі канфрантацыі з ангельскай мовай арганізацыя не выкарыстоўвае. «Гэльская ліга» займаецца менавіта ажыўленьнем ірляндзкай мовы.\n— Зрэшты, ангельская мова ў Ірляндыі адрозьніваецца ад ангельскай у Ангельшчыне ці ў Шатляндыі. Многія ангельцы ня любяць ірляндзкую вэрсію, бо лічаць яе пакалечанай. Ірляндцы, якія ня могуць аднавіць уласную мову, размаўляюць па-ангельску так, як ім гэта падабаецца. То бок гэта далёка не літаратурная мова, якую мы можам пачуць у Вялікабрытаніі.\nШто аб’ядноўвае ірляндцаў\nІрляндцы ад XII ст. і да канца І сусьветнай вайны былі падпарадкаваныя чужынцам і не маглі рэалізаваць сваіх незалежніцкіх памкненьняў. Гэта моцна паўплывала на ірляндзкую ідэнтычнасьць.\n— Ірляндцаў аб’ядноўвае супольнасьць гісторыі, тое, што яны былі прыгнечаным народам. Сёньняшні ірляндзкі патрыёт можа размаўляць па-ангельску лепш, чым па-ірляндзку, але ў яго няма праблемы, каб называць сябе ірляндзкім патрыётам. Для большасьці ірляндцаў ангельская мова — проста практычная мова. Яна не ўспрымаецца як мова акупантаў. Я неаднаразова правакаваў у дыскусіях ірляндцаў. Кажу, у вас ёсьць свая краіна, эліты, музыка, Дзень сьвятога Патрыка сьвяткуецца ва ўсім сьвеце, але вам не ўдалося адрадзіць мову. І пасьля гэтага ў іх звычайна псуецца настрой. Але мне здаецца, што не існуе практычных магчымасьцяў, каб гэтая мова была адроджаная цалкам.\nАле палітыка ажыўленьня працягваецца. У Ірляндыі, дарэчы, існуе нават цэлая сыстэма камунікацыі паміж ірляндзкамоўнымі. Часам на вуліцы або імпрэзах можна сустрэць чалавека са значком кола на вопратцы. Гэтыя колы бываюць трох колераў: карычневага, срэбнага і залатога. Калі нехта мае карычневы, то гэта значыць, што ён гаворыць па-ірляндзку, але ня вельмі добра. Срэбны азначае, што лепш. А залаты значыць, што ягоны ўзровень ірляндзкай — вельмі добры. Калі ірляндцы зьбіраюцца на нейкай інтэлектуальнай імпрэзе, то яны адразу ведаюць з кім і як могуць размаўляць.\nУ сёньняшніх палітычных умовах ірляндзкая не памрэ\nІрляндзкая мова як важны элемэнт нацыянальнай ідэнтычнасьці пакуль мае шанец выжыць, лічыць прафэсар. Бо яна ўсё яшчэ зьяўляецца важнай часткай дэманстрацыі патрыятызму і нацыяналізму з пэрспэктывы Паўночнай Ірляндыі, лічыць Канарскі.\n— У Паўночнай Ірляндыі вывучэньне і валоданьне ірляндзкай мовай — гэта знак таго, што вы сапраўдны ірляндзец. Людзі, якія дзейнічалі ў радыкальных ірляндзкіх арганізацыях, такіх як ІРА, праграмна вывучалі ірляндзкую. У Паўночнай Ірляндыі былі нават спэцыяльныя лекцыі ірляндзкай мовы. І там гэтая форма ажыўленьня мовы разьвівалася хутчэй і больш пасьпяхова, чым у незалежнай Ірляндыі. Пакуль Ірляндыя застаецца падзеленай на дзьве часткі, ірляндзкая будзе выкарыстоўвацца пэўнымі сіламі як важны фактар нацыянальнай ідэнтычнасьці.\nПаводле Канарскага, калі б адбылося мірнае аб’яднаньне Ірляндыі, успрыманьне ірляндзкай мовы як важнага фактара ў грамадзкай дыскусіі магло б аслабнуць.\n— Гэта парадокс. Але пакуль існуе падзел, пакуль розныя арганізацыі будуць выкарыстоўваць мову як аргумэнт, нават калі на ёй гаворыць мала людзей, але пакуль ёсьць разуменьне таго, што мова мае быць, яе значэньне будзе захоўвацца. У сёньняшніх палітычных умовах ірляндзкая не памрэ.\nIreland - Cathedral and colored houses in Cobh, Ireland\nА што зь беларускай?\n— Справа ў тым, што спэцыфіка ангельскай і брытанскай калянізацыі была іншай, чым расейская яшчэ царскіх часоў. Царская Расея была самадзяржаўнай, дзе прававая культура была менш важнай, чым у Вялікабрытаніі. Нават калі браць пад увагу, што брытанцы маюць шмат грахоў перад Ірляндыяй, то факт прававой сыстэмы быў важны. Існавалі формы абароны ад ціску эксплёататараў. А ў адносінах паміж беларусамі і расейскай дзяржавай была зусім іншая сытуацыя. Ірляндцы страчвалі мову, але разам з гэтым, яны ня страчвалі сваю ідэнтычнасьць. Яны ня сталі ангельцамі, і ў іх няма такой пагрозы. А ў Беларусі страх, што расейская мова можа пазбавіць беларусаў ідэнтычнасьці, застаецца сур’ёзным. І трэба да яго сур’ёзна ставіцца. Трэба намагацца захаваць беларускую мову ў Беларусі і ўспрымаць яе як важны элемэнт сваёй ідэнтычнасьці.