Будаўнічыя нормы па абароне ад шуму зацвердзілі ў Беларусі - 04.11.2020, Sputnik Беларусь\nБудаўнічыя нормы па абароне ад шуму зацвердзілі ў Беларусі\nНовыя нормы ўстанаўліваюць патрабаванні да акустычнага праектавання пры будаўніцтве жылых, вытворчых, грамадскіх будынкаў і зальных памяшканняў. 04.11.2020, Sputnik Беларусь\n© Sputnik / Евгений Биятов / Перайсці ў фотабанкДзяўчына ў новай кватэры\nНовыя нормы ўстанаўліваюць патрабаванні да акустычнага праектавання пры будаўніцтве жылых, вытворчых, грамадскіх будынкаў і зальных памяшканняў.\nМІНСК, 4 ліс - Sputnik. Будаўнічыя нормы па абароне ад шуму зацвердзілі ў Беларусі, адпаведная пастанова міністэрства архітэктуры і будаўніцтва апублікавана ў сераду на Нацыянальным прававым інтэрнэт-партале.\n29 кастрычніка 2020, 09:55\nДадзеныя будаўнічыя нормы распрацаваны РУП "Будтэхнорм". Яны вызначаюць патрабаванні да акустычнага праектавання будынкаў і збудаванняў пры планіроўцы і забудове населеных пунктаў. Нормы датычацца акустычнага асяроддзя жылых, вытворчых і грамадскіх будынкаў.\nТаксама ў дакуменце апісаны патрабаванні да акустычнага праектавання зальных памяшканняў - тэатраў і кінатэатраў, канцэртных і спартыўных залаў, залаў чакання на вакзалах і ў аэрапортах, лекцыйных аўдыторыі і іншых.\nДля забудоўшчыкаў выдзелены цэлы спіс рэкамендацый, з дапамогай захавання якіх павінна забяспечвацца абарона ад шуму ў розных будынках - ад архітэктурна-планіровачнага рашэння да праектавання гукапаглынальнага аздаблення памяшканняў. Таксама распрацоўшчыкі дакумента вылучылі нарміруемыя параметры і ўзроўні шуму.\nГэта пастанова Мінбудархітэктуры ўступіла ў сілу з моманту яе афіцыйнага апублікавання, пры гэтым новыя будаўнічыя нормы пачнуць дзейнічаць толькі праз 60 дзён з гэтай даты.


Палітыка, 24 красавік 2008\nчацьвер 24 красавік 2008\n17:32, 22 красавік 2008\nВізы для беларусаў пакуль не патаньнеюць\nПрадстаўнік Эўракамісіі заявіў, што пакуль не плянуецца памяншаць кошты шэнгенскіх візаў для Беларусі.\n16:36, 22 красавік 2008\nУ Маскоўскім судзе Менску працягваецца працэс над лідэрам віцебскіх прадпрымальнікаў Сяргеем Парсюкевічам. Матэрыял увесь час абнаўляецца.\n14:12, 22 красавік 2008\nТЭМА ДНЯ. Агучаны прысуд 10 моладзевым актывістам, абвінавачаным ва ўдзеле ў масавых беспарадках у часе акцыі прадпрымальнікаў 10 студзеня.\n13:44, 22 красавік 2008\nПаўла Севярынца аштрафавалі на 40 базавых велічыняў -1400 тысячаў рублёў.\n10:29, 22 красавік 2008\n01:14, 22 красавік 2008\n00:00, 22 красавік 2008\n21:05, 21 красавік 2008\n15:17, 21 красавік 2008\nА.Лябедзька: плач і енк Мацкевіча я чую другое стагодзьдзе\nА.Лябедзька ў ранішнім эфіры Свабоды адказаў на закіды палітоляга Ў.Мацкевіча.\n15:15, 21 красавік 2008\nУ.Мацкевіч: “У АГП дэфіцыт лідэраў і ідэяў”\nЦі добра для апазыцыйнай партыі, калі яе 8 гадоў нязьменна ўзначальвае адзін і той чалавек?\n13:51, 21 красавік 2008\nТЭМА ДНЯ. Пракурор Рымашэўскі просіць пакараць абвінавачаных пазбаўленьнем і абмежаваньнем волі на тэрміны 2 - 2,5 года.\n11:58, 20 красавік 2008\nУ Менску прайшоў справаздачна-выбарчы сход Аб’яднанай грамадзянскай партыі Беларусі. За Анатоля Лябедзьку прагаласавала 83% дэлегатаў.\n21:16, 19 красавік 2008\nСустрэча Мілінкевіча з гарадзенцамі сарваная\nАляксандра Мілінкевіча і трох ягоных супрацоўнікаў дзьве гадзіны дапытвалі ў Гарадзенскім РАУС.\n19:45, 19 красавік 2008\nУдзельнікі “працэсу 14-ці”, які ішоў цягам трох дзён у судзе Цэнтральнага раёну Менску, зьвяртаюць увагу на шэраг працэсуальных парушэньняў.\n18:52, 19 красавік 2008\nРаніцай у нядзелю, 20 красавіка, у Менску пачнецца справаздачна-выбарчы сход Аб’яднанай грамадзянскай партыі Беларусі.\nПрэм’ер-міністар Ірляндыі будзе працаваць лекарам\nРасея прыняла практычна ўсе ўмовы Беларусі наконт нафты, — пасол Мезенцаў\nБеларусь і Расея спынілі чыгуначныя зносіны ў сувязі з пандэміяй каранавірусу


Зімовыя трэніроўкі: мерзнуць неабавязкова! 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nУсё лета вы былі малайчынай. Вы выбіраліся на вуліцу і старанна трэніраваліся. Але наступіла зіма, стала холадна (па-сапраўднаму холадна!) - з аднаго боку, вы баіцеся застудзіцца падчас трэніроўкі на вуліцы, з другога, займацца на велатрэнажоры таксама не хочацца.\nНе кідайце трэніровак у такой сітуацыі. Яны дапамогуць вам умацаваць імунітэт, палепшыць настрой, зняць стрэс і ліквідаваць бессань - усё тое, што так трэба зімой. Каб бяспечна працягваць трэніроўкі на вуліцы і атрымліваць ад гэтага задавальненне, досыць правільна апранацца і берагчы сябе.\nшматслаёвая адзенне - лепшы спосаб захаваць цяпло, сухасць і камфорт. Па меры патрэбы частка адзення можна зняць. Першы пласт, які прылягае да скуры, павінен быць з тканіны, добра ўбірае пот з паверхні скуры. Ня апранайце баваўняную вопратку: яна цяжэе пры паценні і дадаткова астуджае скуру. У якасці другога пласта лепш выкарыстоўваць шэрсць - лёгкі, цёплы і хуткасохлы матэрыял. Калі не занадта холадна, ваўняная адзенне можа служыць вонкавым пластом. Калі ж на вуліцы мароз, патрэбен трэці пласт, пажадана непродуваемым і непрамакальны.\nНосіце адзежу на кнопках і маланках. Гэта асабліва важна для сярэдняга і вонкавага слаёў, якія забяспечваюць чалавеку цеплавой камфорт.\nНосіце шапку. Каля 50% цяпла губляецца праз галаву. Падыдзе шапка з воўны, флиса або іншага які дыхае матэрыялу. У продажы ёсць шапкі, якія закрылі ўсю галаву і шыю, з адтулінамі толькі для вачэй і рота. Яны дазваляюць зрабіць удыхальнае паветра цёплым і вільготным.\nНосіце рукавіцы, яны цяплей пальчатак. У моцны мароз пад рукавіцы можна надзець тонкія поліпрапіленавыя подстежки.\nАбараніце ногі. Ваўняныя або поліпрапіленавыя шкарпэткі паглынаюць пот і саграваюць нагі. Падэшвы чаравік не павінны слізгаць.\nНосіце святлоадбівальную вопратку. Рэкамендуецца максімальна павялічыць лік святлоадбівальных уставак на вопратцы. Узімку дні кароткія, таму ёсць вялікая верагоднасць, што прыйдзецца трэніравацца ў цемры. Пажадана купіць святлоадбівальны камізэлька або прыфастрыгоўваць катафоты.\nБеражыцеся абмаражэнняў. Больш за ўсё ім схільныя твар, пальцы рук і ног. Першыя прыкметы - блякласці асобных участкаў скуры, пошчыпываніе і здранцвенне. Памятаеце, што вецер узмацняецца, калі вы самі хутка рухаецеся - бяжыце або едзеце на веласіпедзе.Па меры павелічэння хуткасці і сілы ветру, цела хутка астуджаецца.\nБеражыцеся пераахаладжэння. Першыя прыкметы - моцная дрыжыкі і няздольнасць здзяйсняць складаныя дзеянні.\nНе забудзьцеся папярэдзіць каго-небудзь з блізкіх, куды вы ідзяце і як доўга там прабудзеце. Вазьміце з сабой пасведчанне асобы і сотавы тэлефон.\nГлядзіце відэа: Юныя біятланісты праводзяць трэніроўкі на адноўленай лыжа-ролернай трасе\nЭризипелоид: сімптомы і лячэнне


Калі прыток грошай звонку стварае ўнутры краіны інфляцыю, навошта прыцягваюць знешнія інвестыцыі? | today-break.club\nЦі не прасцей зрабіць усё за свой кошт і без працэнтаў і наступнага знешняга доўгу тупа вылучыўшы сродкі з бюджэту?\nна колькі я ведаю, без знешняга доўгу жыць грошай хапае толькі у Катара. Усім астатнім даводзіцца займаць.\nДзень добры, думаю гэта магчыма для развітых краін, калі мы агароджай ад знешніх рынкаў то ў нас ды ж кампутараў не будзе. Зараз падумаў, я ды ж не ведаю што ў нас застанецца)), нафту і гародніна летам, можа халадзільнік мінск і бензапіла дружба. Так жа калі мы надрукуем трыльёнаў трыльёнаў навуку мы не нагонім да развітых краін і то да чаго прывыклі са роўна купляць за мяжой.\nХто сказаў, што прыток грошай звонку стварае інфляцыю? Гэтыя грошы прыходзяць не на вечныя часы. Колькі прыйшло, столькі і трэба аддаць. Практычна нідзе ў свеце не ствараюцца новыя тавары без замежных інвестыцый. Што-б пабудаваць новы сродак вытворчасці з нашых тавараў, трэба што-б кожны чалавек пагадзіўся памяншаць сваё спажыванне на нейкі тэрмін. Але я такіх людзей не бачыў і не бачу. А казаць можна што заўгодна.\nІнфляцыю стварае не прыток грошай - інфляцыя ёсць следства няздольнасці эканомікі гэтыя грошы пераварыць. Адкрыйце свой банк - усё ў Вашых руках! Ах да, я ўвесь час забываю, Вы ж тэарэтык, Вы ж адкрываць банкі не ўмееце ...\nЧаму ўлады ЗША прыйшлі да высновы, што іх спробы дэстабілізацыі абстаноўкі ў свеце, міжволі прывялі да ўмацавання Расіі?\nЦі варта ўкладвацца ў нерухомасць сёння? Як інвестыцый!\nЯкія інвестыцыі выгадныя ў РФ цяпер?\nшто за новы развод? тэлефануюць з маскоўскіх нумароў па некалькі разоў на дзень прапануюць якія то інвестыцыі\nЗадача па інвестыцыях\nМіжнародны рынак капіталу ўключае ў сябе наступныя віды інвестыцый па мэтам інвеставання (адзіночны выбар):\nЯк вызначыць першапачатковыя інвестыцыі ў праект і тэрмін яго акупнасці


Адкрыты ліст МГА “Згуртаванне беларусаў свету “Бацькаўшчына” ў абарону гонару і годнасці сябра Згуртавання Хведара Нюнькі\nГалоўная » Навіны ЗБС "Бацькаўшчына" » Адкрыты ліст МГА “Згуртаванне беларусаў свету “Бацькаўшчына” ў абарону гонару і годнасці сябра Згуртавання Хведара Нюнькі\nДата публікацыі: 08.01.2015\nАпошнім часам адбываецца публічнае цкаванне паважанага чалавека – старшыні Таварыства беларускай культуры ў Літве Хведара Нюнькі. На адрасы беларускіх арганізацый і прыватныя адрасы беларусаў замежжа, а таксама ў сродкі масавай інфармацыі як за межамі, так і ў самой Беларусі рассылаюцца лісты, якія ачарняюць асобу спадара Хведара, нівелююць усё, што было за гэтыя гады зроблена ім і ТБК пад яго старшыньствам.\nАд імя МГА “Згуртавання беларусаў свету “Бацькаўшчына” заяўляем, што ведаем Хведара Нюньку як сумленнага, шчырага, адданага беларушчыне чалавека, які большасць жыцця і здароўя ахвяраваў беларускай справе.\nХведар Нюнька – адзін з заснавальнікаў і сябра Вялікай Рады Згуртавання “Бацькаўшчына”, сябра Рады Беларускай Народнай Рэспублікі, адзін з тых, дзякуючы каму працэсы гуртавання беларусаў па-за этнічнай радзімай распачаліся пасля дзесяцігоддзяў савецкага забыцця.\nНагадаем, што Таварыства беларускай культуры, адна з найстарэйшых беларускіх арганізацый у Літве, адзначыла ў 2014 годзе знакавы юбілей – 25 год дзейнасці. Поплеч з Лявонам і Юркам Луцкевічамі, Зоськай Верас, Кастусём і Леакадзіяй Шышэямі, Лявонам Каралём і Міколам Рулінскім, Аляксеем Анішчыкам і нямногімі іншымі ля вытокаў ТБК стаяў Хведар Нюнька. На Устаноўчы сход у далёкім 1989 годзе сабралася больш за 200 чалавек. Старшынёй ТБК быў абраны Хведар Нюнька. Зараз розныя людзі публічна імкнуцца паліць брудам не толькі самога Нюньку, але і цалкам нівеляваць дзейнасць ТБК пад яго кіраўніцтвам. Мы лічым гэта недапушчальным!\nТБК за 25 гадоў не толькі засведчыла беларускую прысутнасць, але і прыметна замацаваў у Літве беларускія сляды. Дзякуючы старанням асабіста Хведара Нюнькі і намаганням ТБК у Вільні працуе адна з нешматлікіх па-за межамі Беларусі беларуская гімназія, у Вільні ўсталяваныя помнікі на магілах беларускіх дзеячаў і дзясятак мемарыяльных дошак. Дзякуючы старанням асабіста Хведара Нюнькі ТБК удалося захаваць на Лукішскім пляцы месца, на якім быў забіты беларускі герой Кастусь Каліноўскі. Не самі па сабе і некалькі вуліц у Вільні назваліся імёнамі знакавых для беларусаў асобаў. Са сваёй пенсіі доўгі час Хведар Нюнька аплачваў выдаткі, звязаныя з утрыманнем сядзібы ТБК, якой гасцінна карысталіся ў свой час Сямён Шарэцкі, Зміцер Дашкевіч, Алесь Адамковіч і інш. ТБК на чале з Хведарам Нюнькам правяло пяць канферэнцый беларусаў Балтыі, мае цесныя кантакты з беларускімі дыяспарамі блізкага і далёкага замежжа. І гэта далёка не поўны спіс таго, што за ўсе гады зрабілі і асабіста Хведар Нюнька, і ТБК пад яго кіраўніцтвам.\nНагадаем, што ўвесь гэты час на кожным справаздачна-выбарчым сходзе сябры ТБК добраахвотна абіралі Хведара Нюньку старшынёй на новы тэрмін, тым самым ухваляючы папярэднюю яго дзейнасць і выказваючы давер на будучае.\nХведар Нюнька – паважаная асоба не толькі ў асяродках дыяспары і ў Беларусі. У 2009 годзе Віленская самаўправа высока ацаніла працу Хведара Нюнькі на ніве беларушчыны і ва ўзбагачэнні культуры Вільні ўзнагародай “За заслугі для Віленскай самаўправы”. Дарэчы, спадар Хведар адзіны прадстаўнік нацыянальных меншасцяў, хто меў гонар атрымаць гэтую ўзнагароду з рук мэра Вільні – шматнацыянальнага горада.\nТБК – арганізацыя, якая заўсёды змагалася за незалежнасць і дэмакратызацыю Беларусі, сама кіравалася дэмакратычнымі прынцыпамі. Куды дзеліся прынцыпы дэмакратыі ў кола людзей, якое дазваляе сабе без суда і следства абвінавачваць Хведара Нюньку ў крымінальным злачынстве? Чаму такія пытанні паўсталі менавіта зараз, і каму гэта трэба і выгодна?!\nАд імя Згуртавання беларусаў свету “Бацькаўшчына” заклікаем спыніць публічную кампанію па ганьбаванні імя і заслугаў Хведара Нюнькі.\nЗвяртаемся да ўсіх сродкаў масавай інфармацыі, найперш – беларускай службы “Радыё Свабода”, не дапускаць аднабаковага, прадузятага асвятлення “віленскага канфлікту”, тым самым скажаючы інфармацыю і спрыяючы ганьбаванню імя Хведара Нюнькі.\n08 студзеня 2015 года\nЧытайце яшчэ па гэтай тэме:\nГанна Сурмач. Aдносна падзеяў у беларускай грамадзе ў Вільні\nРадзім Гарэцкі: "У справе падзей, якія здарыліся ў кіраўніцтве ТБК (Літва), поўнасцю падтрымліваю сп. Хведара Нюньку"\nЗаява сакратарыята ТБМ ў абарону гонару і годнасці сябра "Згуртавання беларусаў свету "Бацькаўшчына" Хведара Нюнькі


Уладзімір Цвірка. Глыбокае | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Мастацтва » Уладзімір Цвірка. Глыбокае\nУладзімір Цвірка. Глыбокае\nПісаць пра Глыбокае цікава, чытаць і слухаць — не менш. Пазнаёміцца з горадам увачавідкі захапляльна тым болей. Незабыўныя пачуцці, кранальныя ўражанні, гарантую, застануцца з вамі надоўга. Можа, праз нейкі час вам зноў захочацца выправіцца ў вандроўку па яго ўтульных і гасцінных вуліцах. А Глыбокае распавядзе пра сябе нешта такое, чаго да гэтага часу вы не ведалі.\nЛетась дакранаўся і я да глыбоцкіх скарбаў, пазнаёміўся са шчырымі мясцовымі жыхарамі, якія ставяцца да вандроўнікаў, як да жаданых гасцей. У такія куточкі нашай радзімы ехаць трэба, усведамляючы, што гадзінай-другой тут не абыдзешся. На мясціны, багатыя помнікамі даўніны, трэба адводзіць шмат часу: цэлы дзень, не меней. Гэта вам толькі зараз здаецца, што аўтар гэтага праекта перабольшвае, што дзень зашмат. Але запэўню вас: дзень праляціць незаўважна! Ну, тады добрага вам шляху. А я, каб ваша дарога была больш цікавай, скажу некалькі слоў пра былое мястэчка Глыбокае.\nПачну з даволі невялічкай рэчкі Бярозаўкі, ці, як яе называлі раней, Беразвеч. Яна і азёры, быццам пацеркі нанізаныя на гэтую водную артэрыю, з даўніх часоў падзяляюць паселішча на дзве часткі. У свой час Віленскае і Полацкае ваяводствы Вялікага Княства Літоўскага межаваліся паміж сабой Бярозаўкай. Па розных берагах рэчкі ляжалі два маёнткі: на паўднёва-заходнім беразе гаспадарыў шляхецкі род Зяновічаў, на паўночна-ўсходнім ляжалі землі з вялікай гаспадаркай другога заможнага роду — Корсакаў.\nЦікава, што кожная частка будучага мястэчка развівалася асобна і дастаткова паспяхова. У кожнай меліся гандлёвыя плошчы з разнастайнымі крамамі. У абедзвюх частках будаваліся храмы, шпіталі, ад плошчаў разбягаліся новыя жылыя вуліцы і шляхі да суседніх мястэчак ды паселішчаў. З пачатку XVI стагоддзя Глыбокае набыло статус мястэчка. На жаль, не абмінулі гэты горад і змрочныя часы. Падчас Лівонскай вайны быў нанесены, можа, непапраўны ўрон і самому мястэчку, і наваколлю.\nНе абышла Глыбокае і спусташальная вайна паміж Рэччу Паспалітай і Масковіяй 1654—1667 гадоў. Паводле гістарычных звестак, менавіта ў 1654 годзе быў ушчэнт спалены драўляны глыбоцкі замак. Неўзабаве жыхары горада аднавілі яго абарончыя сцены, але падчас Паўночнай вайны яго зноў спалілі. Але наколькі мужнымі і самаадданымі былі нашы продкі! У адноўленым Глыбокім ізноў будаваліся кляштары, уніяцкія храмы і касцёлы, з размахам працавалі дзве гандлёвыя плошчы.\nАле ж я на адной з іх. Так, гэта былая гандлёвая плошча мястэчка, упрыгожаная двума неверагодна велічнымі і шыкоўнымі культавымі будынкамі. Першы, да якога пайду, — касцёл Найсвяцейшай Тройцы. Узведзены гэты каталіцкі храм у стылі позняга барока ў 1764 годзе з цэглы на сродкі мсціслаўскага ваяводы Іосіфа Корсака. Па праекце архітэктара Заро ў 1902 годзе касцёл нязначна перабудавалі, і ён набыў тыя рысы, якія бачым цяпер.\nНа процілеглым баку плошчы ўзносіць да неба купалы другая святыня Глыбокага — кафедральны сабор Раства Прасвятой Багародзіцы. Будаваўся ж храм як касцёл пры кляштары кармелітаў, якіх яшчэ называюць «босымі». На старых здымках яскрава бачна вялізныя па памерах будынкі кляштара. Дарэчы, побач з царквой захаваліся рэшткі часткі гэтых пабудоў. А ў крыпце былога касцёла некалі быў пахаваны фундатар гэтага грандыёзнага комплексу Іосіф Корсак. Скасаваны кляштар у 1861 годзе. Сам касцёл быў зачынены царскімі ўладамі ў 1865 годзе і перададзены праваслаўным вернікам.\nЯшчэ трэба адзначыць, што перад намі ва ўсёй сваёй красе стаіць першы ў межах Беларусі прыклад вытанчанага стылю віленскага барока, які вызначаўся пластычнасцю фасадаў, маляўнічасцю сілуэтаў і шыкоўнай аздобай інтэр’ераў — гэта калі зусім коратка.\nЯшчэ плошчу вельмі ўдала дапаўняюць пасадкі рознай зеляніны, кветнікі і фантан з сучаснай скульптурай. І ўсё гэта складваецца ў даволі прыемную карціну і нейкую своеасаблівую візітоўку горада, спалучаючы ў сабе імклівы, няўрымслівы час дня сённяшняга з такім загадкавым і неверагодна багатым на падзеі мінулым.\nНепадалёк ад плошчы, на Капцёўскіх могілках, захавалася цагляная капліца Святога Антонія ў стылі класіцызму, якая была пабудавана глыбоцкімі кармелітамі ў самым пачатку ХІХ стагоддзя. Паблізу ўзвышаецца яшчэ адзін цікавы архітэктурны помнік — мемарыяльная калона, узведзеная ў XVIII стагоддзі ў гонар Канстытуцыі Рэчы Паспалітай 1791 года. Напрыканцы варта згадаць радавую забудову былога мястэчка. Яе цяжка не заўважыць ці абмінуць, яна ўсюды суправаджала мяне, непрыкметна акунаючы ў час мінулы, у час, які, можа, для сучаснага вандроўніка і пакуль невядомы, а таму — неверагодна цікавы і захапляльны.


Расмусэн Прозвішча Значэнне і гісторыя сям'і\nШто азначае Прозвішча Расмусэн?\nРасмусэн імя па бацьку прозвішча азначае «сын Rasmus» скандынаўскую форму асабістага імя Эразма. Erasmus паходзіць ад грэцкага ερασμιος (erasmios) , што азначае «каханы» .\nПравапіс Расмусэна , якія заканчваюцца ў -sen, хутчэй за ўсё , дацкая або нарвежская па паходжанні, у той час як тыя , якія заканчваюцца ў -son можа быць шведскі, галандскі, Паўночнай Германіі, ці нарвежская.\nРасмусэн з'яўляецца дзевятай самым папулярнай прозвішчам у Даніі і 41 - й самога распаўсюджаная прозвішчам у Нарвегіі.\nПрозвішча Паходжанне: дацкая , нарвежская, Паўночны нямецкая, галандскі\nAlternate Прозвішча Правапіс: Rasmusen, Расмусон, Rasmusson, RASMUS\nВядомыя людзі з прозвішчам Расмусэн:\nСанкт - Erasmus (Saint Elmo) - пакутнік чацвёртага стагоддзя і заступнік маракоў.\nТэадор Расмусэн - канадскі нейрахірург і навуковец , які даў сваё імя рэдкага захворвання, энцэфаліт Расмусэна.\nКнуд Расмусэн - грэнландскі антраполаг і палярны даследчык; першы еўрапеец, перасекчы Паўночна-Заходні праход праз сабачыя запрэжкі\nСкот Расмусэн - сузаснавальнік спартыўнага тэлеканала ESPN\nЛарс і Йенс Расмусэн - браты і стваральнікі Google Maps\nДзе RASMUSSEN Прозвішча Найбольш распаўсюджаныя?\nУлічваючы яго скандынаўскія карані, гэта не дзіўна, што Расмусэн з'яўляецца найбольш распаўсюджаным сёння ў Даніі, дзе яна займае 8 найбольш распаўсюджанай прозвішча ў краіне. Прозвішча дадзеных размеркавання з прабацькоў таксама вызначае папулярнасць прозвішчаў у Нарвегіі, дзе яна займае 41-е месца, а таксама Фарэрскія астравы (12) і Грэнландыі (10).\nWorldNames PublicProfiler таксама паказвае на тое, што Расмусэн на сённяшні дзень найбольш часта выкарыстоўваецца людзьмі, якія жывуць у Даніі. Нарвегія прыходзіць у далёкім другім. У Даніі, прозвішча сустракаецца часцей за ўсё ў Fyn і Storstrom, а затым Aarhus, Вестеланд, Вайля, Roskilde, Фрэдэрыксберг, Капенгаген, Борнхом і Staden Kobenhavn.\nГенеалогія Рэсурсы для Прозвішча РАСМУССНЫ\nРасмусэн Family Crest - гэта не тое , што вы думаеце\nНасуперак таму, што вы можаце пачуць, што няма такога паняцця, як сямейны грэбень Расмусэна або гербам на прозвішча Расмусэна. Гербы прадастаўляюцца асобным асобам, а не сям'і, і можа па праве быць выкарыстаны толькі бесперабойных мужчынскай лініі нашчадкаў чалавека, якому герб першапачаткова быў прадстаўлены.\nПраект ДНК Расмусэн\nРасмусэн з'яўляецца скандынаўскім імя па бацьку прозвішчы, а гэта азначае, што ваша ДНК адпавядае не абавязкова (ці хутчэй за ўсё), нават людзям з імем Rasmussen. Гэты праект дапаможа вам вызначыць, якія скандынаўскія і / або гаплагрупы праекты лепш далучыцца да даследаванняў у ваш Rasmussen спадчына.\nRASMUSSEN Генеалагічнае Форум\nГэтая бясплатная дошка аб'яў арыентавана на нашчадках Расмуссены продкі па ўсім свеце. Шукаць форум для паведамленняў аб вашых продках Расмусэна, або далучыцца да форуму і размяшчаць свае ўласныя запыты.\nFamilySearch - RASMUSSEN Генеалогія\nДаследуйце больш за 1,5 мільёна вынікаў з алічбаваных гістарычных дакументаў і лініі пераемнасці, звязаныя радаводаў, звязаных з прозвішчам Расмусэна на гэтым бясплатным сайце, арганізаванага Царквой Ісуса Хрыста Святых апошніх дзён.\nRASMUSSEN Прозвішча Спіс рассылкі\nБясплатны спіс рассылкі для даследчыкаў прозвішчы Расмусэна і яго варыяцыі ўключае ў сябе падрабязную інфармацыю аб падпісцы і пошук архіваў мінулых паведамленняў.\nGeneaNet - Расмусэн справаздачы\nGeneaNet ўключае ў сябе архіўныя запісы, сямейныя дрэвы і іншыя рэсурсы для асоб з прозвішчам Rasmussen, з канцэнтрацыяй на ўліку і сем'яў з Францыі і іншых еўрапейскіх краін.\nRasmussen Генеалогія і Family Tree Page\nПрагляд генеалагічных запісаў і спасылкі на генеалагічныя і гістарычныя дакументы для асоб з прозвішчам Расмусэна з сайта Генеалогія Сёння.\nAncestry.com: Rasmussen Прозвішча\nДаследуйце больш 1400000 алічбаваных запісаў і запісаў базы дадзеных, у тым ліку запісаў перапісу, спісы пасажыраў, ваенныя дакументы, зямельныя справы, probates, завяшчанняў і іншых дакументаў па прозвішчы Расмусэна на вэб-сайце на аснове падпіскі, Ancestry.com.\nCottle, Васіль. Пінгвін Слоўнік Прозвішчаў.\nBaltimore, MD: Penguin Books, 1967 г..\nDAVIDSON - Прозвішча Значэнне і сямейная гісторыя\nBECKER Прозвішча Значэнне і паходжанне\nROMERO Прозвішча Значэнне і паходжанне\nVASQUEZ Прозвішча Значэнне і паходжанне\nМэрфі Прозвішча Значэнне і сямейная гісторыя\nSCHULZ Прозвішча Паходжанне і значэнне\nЯкое паходжанне прозвішчы Пател?\nІмя Майго продка было зменена на востраве Эліс\nMORIN Прозвішча Значэнне і сямейная гісторыя\nЦі Галава гільяцінаваны Individual Застаюцца Коратка Жывы?\nНя Cómo aplicar пункт не Pagar tarifas аль USCIS\nХрысціянін, паганскі ці Свецкія Ўплыву на Хэлоўін\nЯк выканаць імгненную пажар хімію Дэманстрацыі\nПесні Пратэстоўцы Джорджа Буша і вайны ў Іраку\nLouie Giglio Біяграфія\nВывучыце англійская пераклад тэксту «Sanctus»\nПрава, Rite, Райт, і запіс\nАсновы Пейнтбол: Дзе запоўніць падачы сціснутага паветра танкі?\nТоп 10 Shoegaze Альбомы\n2014 Vans Warped Tour Мадэльны шэраг\nSavanna відаў раслін, жывёл\nТанец для пачаткоўцаў\nЯк Падняцца Aretes\nХто самы малодшы US Open Пераможцы?


18 верасень 2013, 14:43\nЭфір 18 верасьня 2013 году\nУ пошце, якую мы атрымліваем у гэтыя верасьнёўскія дні, пераважаюць расповеды пра розныя жыцьцёвыя сытуацыі і праблемы, а таксама меркаваньні наконт пачутага па Свабодзе.\nПачну сёньняшнюю размову зь ліста нашага даўняга слухача і сябра Ігната Гавенскага з Полацку. Спадар Ігнат заклапочаны тым будаўніцтвам, якое вядуць полацкія ўлады ў цэнтры гораду і якое непазьбежна адбіваецца на архітэктурным абліччы гістарычнай забудовы. Слухач піша:\n«У самым цэнтры майго найстарэйшага ў Беларусі гораду адбылася сур’ёзная перамога бізнэс-бюракратычнага сындыкату над экалёгіяй, эстэтыкай ды архітэктурай. Палова прывакзальнага сквэру хутка будзе высечаная, і на гэтым месцы пабудуюць чарговы гандлёва-забаўляльны цэнтар. Мне ў сувязі з гэтым успомнілася гісторыя папярэдняга кіраўніка гораду, з прозьвішчам Тачыла. Аднаго разу ён агучыў ідэю пра тое, каб Полацак быў абвешчаны горадам-музэем — з адпаведнай забаронай любых будоўляў і перабудоў у цэнтры гораду. І як доўга пасьля гэтага пабыў Тачыла на высокай пасадзе? Празь некалькі месяцаў яго ня проста зьнялі — але абвінавацілі ў карупцыі ды пасадзілі ў турму.\nТакім чынам, у нашым горадзе разам з тымі гора-будаўнікамі, якія не змаглі пабудаваць трывалую плаціну (яе змыла вадой), існуюць і гора-архітэктары, якім не шкада псаваць ня імі створаную архітэктурную кампазыцыю з будынка вакзалу і сквэру перад ім».\nЗьява гэтая ўласьцівая ня толькі Полацку. Практычна ва ўсіх буйных беларускіх гарадах (і асабліва ў Менску) вынішчаюцца зялёныя лапікі ў цэнтры дзеля чарговай новабудоўлі. І найчасьцей гэта менавіта так званыя гандлёва-забаўляльныя цэнтры. Прычым пад гандлем гаспадары новага будынка разумеюць чарговую «барахолку» (дзясяткі і сотні закуткоў для індывідуальных гандляроў, дзе цэны — высокія, а асартымэнт — вузкі). А забаўляльны цэнтар — гэта новая заля з гульнявымі аўтаматамі ці казіно. Перанасычанасьць гарадоў такімі аб’ектамі відавочная. Дастаткова прайсьціся па іх, каб пераканацца: наведнікаў — вобмаль, шмат якія крамы збанкрутавалі і зачыніліся. Дый у ніводным казіно чэргаў не назіраецца. Тым ня менш зьяўляюцца ўсё новыя будпляцоўкі, на агароджах якіх — паведамленьні пра новы «комплекс». Хоць сёньняшнім беларускім гарадам востра неабходныя зусім не казіно і не «барахолкі», а дзіцячыя садкі, школы і паліклінікі. Але хто дасьць чыноўніку хабар за дазвол на будоўлю дзіцячага садку ці школы?\nНаступны ліст даслаў нам Аляксей Раманаў з Горадні — пасьлядоўны крытык заходняга ладу жыцьця і прынцыпаў вольнага рынку. Слухач піша:\n«Чаму гэта ў імпэрыялістычным грамадзтве ўсё пастаўленае з ног на галаву? Прырода бязьлітасна зьнішчаецца дзеля грошай, хоць каню ясна, што гэта робіцца рукамі канкрэтных людзей. Ну, а адмарозкаў кшталту нарвэскага Брэйвіка ім шкада. Вось зараз нават адмысловую лячэбніцу для яго зьбіраюцца будаваць. Пэўна, таму, што ён — прадукт сыстэмы.\nМараль капіталіста не зьмянілася за стагодзьдзі. Галоўнае ў бізнэсе (і мэта, і філязофія, і лад жыцьця) — гэта бабло любой цаной. Дзеля гэтага вынішчаецца ўсё жывое і нежывое на плянэце. Паветра атручваецца ўсімі відамі транспарту, колькасьць якога расьце ў геамэтрычнай прагрэсіі. І самае страшнае: ніхто з гэтай навалай не змагаецца. Гэта і ня дзіўна: усе СМІ належаць капіталістам. Дайшло да абсурду: з тытунём змаганьне вядзецца, а з аўтамабільнымі газамі — не.\nЦі яшчэ адна цікавая зьява. Як вядома, у нас у Беларусі катуюць у турмах ні ў чым не вінаватых людзей (часам нават забіваюць). А ў цывілізаваным сьвеце для нелюдзяў лячэбніцы будуюць. Пэўна, яшчэ і помнік гэтаму Брэйвіку калі-небудзь паставяць: ва ўвесь рост і з ружжом наперавес. А калі марку стрэльбы адмыслова выдзеліць, то збройны фабрыкант і прафінансуе ўвесь праект. Ну, а што тут дзіўнага: у сьвеце бабла і чыстагану, дзе няма агульначалавечай маралі, усё магчыма — усё купляецца і прадаецца. Стаяць жа ў так званым свабодным сьвеце помнікі піратам — марскім бандытам. Чаму б не паставіць помнік і нарвэскаму стралку-адмарозку?».\nСпадар Раманаў ня першы раз дасылае нам рэзкія выкрывальніцкія і абвінаваўчыя лісты на адрас імпэрыялізму і заходняга грамадзкага ўладкаваньня. Так, спадар Раманаў, многае ў вашых развагах — слушнае. І капіталізм, і дэмакратыя — далёка не ідэальныя. Але, як казаў Уінстан Чэрчыль, нічога лепшага чалавецтва пакуль што не прыдумала. Каму як ня нам, сьведкам камуністычнага экспэрымэнту ў былым СССР, пра гэта ведаць. Будавалі нібыта справядлівае грамадзтва, без заганаў капіталізму, на ідэалах поўнай сацыяльнай роўнасьці і справядлівасьці, а атрымалі жорсткую аўтарытарную сыстэму з ГУЛАГам, бяспраўем і прыніжэньнем чалавека.\nМы працягваем атрымліваць адказы на моўную анкету Свабоды, на пытаньне: «Чаму я размаўляю па-беларуску?» Вось як адказвае на яго наша слухачка Людміла Сіняўская зь Менску. У сваім лісьце яна піша:\n«У маім пасьведчаньні аб нараджэньні, выдадзеным у 1939 годзе, пазначана: маці — украінка; бацька — латыш». Бацька быў савецкім афіцэрам-памежнікам. У 1935-м яго перавялі на заставу Негарэлае — Заслаўе, а жытло для сям’і далі ў Менску.\nКалі атрымлівала пашпарт, на пытаньне, што ўказаць у графе «нацыянальнасьць», я адказала: «беларуска».\n— Не паложана!\nА я не атрымлівала пашпарт, пакуль не запісалі так, як настойвала!\nНавучалася ў рускай школе. Беларускую мову ў нас вяла жонка расейскага афіцэра. Яна адразу папярэдзіла: зь беларускай мовы ведае толькі тое, што ў падручніку. Але да мовы і да нас ставілася паважліва.\nПамятаю, на бацькоўскім сходзе прапанавалі дзецям афіцэраў падаць заяву аб вызваленьні ад беларускай мовы. Я адмовілася. Спыталі: «Чаму?» Я адказала: «Бо мне цікава!» Мне сапраўды было цікава.\nПотым былі перабудова, Пазьняк, БНФ, мітынгі, цікавыя сустрэчы зь пісьменьнікамі і сьпевакамі ў Доме літаратара, у Чырвоным касьцёле.\nВыпісвала «ЛіМ» — да таго часу, пакуль рэдактарам там быў Мікола Гіль. Потым была «Наша Ніва»..., — піша ў сваім лісьце на Свабоду Людміла Сіняўская зь Менску. — Асабліва прыгожыя словы («цукерка», «парасон» ды іншыя) запамінала і выкарыстоўвала іх, пашыраючы свой лексыкон.\nПраз БНФ прыйшла да ўніяцкай царквы. Першае прычасьце прыняла з рук айца Андрэя (Абламейкі).\nУсе афіцыйныя заявы пішу выключна па-беларуску. Праз гэта нават пацярпела. Аформіла заяву ў банк на атрыманьне пэнсіі. Натуральна, пісала па-беларуску. Падаю заяву і ў адказ чую: «У нас всё на русском языке».\nПадышлі да касы, пытаемся: «Колькі каштуе адзін квіток?». Касірка так узрадавалася, пачала клікаць напарніцу: «Скорей иди сюда, тут иностранцы приехали...»\n— А ў нас беларуская мова — дзяржаўная, і мая родная.\nПрыйшла атрымліваць грошы, а мне кажуць: «Грошай няма».\nІ яшчэ быў выпадак — 12 гадоў таму. Паехалі мы з экскурсіяй у Мірскі замак. Падышлі да касы, пытаемся: «Колькі каштуе адзін квіток?». Касірка так узрадавалася, пачала клікаць напарніцу: «Скорей иди сюда, тут иностранцы приехали...» Аказваецца, квіткі для замежнікаў значна даражэйшыя: вось чаму яна ўзрадавалася. Давялося яе расчараваць«.\nСапраўды, была за савецкім часам такая практыка: дзяцей вайскоўцаў вызвалялі ад навучаньня беларускай мове. А паколькі армейскія гарнізоны тады былі разьмешчаныя ледзь ня ў кожным райцэнтры — то, здаралася, ад урокаў беларускай мовы былі вызвалены цэлыя школьныя клясы. Прычым незалежна ад таго, хто бацькі вызваленага школьніка — прыежджыя зь іншых савецкіх рэспублік ці свае мясцовыя...\nСпадарыня Людміла, відаць, была сярод тых тысяч і тысяч афіцэрскіх дзяцей рэдкім выключэньнем.\nІ на заканчэньне — яшчэ адзін кароткі ліст з адказамі на моўную анкету Свабоды. Наш слухач Віктар Лісоўскі зь Менску піша:\n«Мушу прызнаць, што ў беларускім маўленьні маю пэўныя цяжкасьці, хоць стараюся размаўляць усюды па-беларуску. Размаўляю таксама па-польску, чытаю па-ангельску, па-італьянску і па-француску, трохі па-чэску і па-сэрбахарвацку.\nДа беларускасьці прыйшоў падчас дзейнасьці ў БНФ. На жаль, з прычыны ўзросту і стану здароўя мусіў адысьці ад грамадзкіх спраў.\nДля Радыё Свабода маю параду цьвёрда трымацца беларускасьці і абавязкова перакладаць расейскамоўных удзельнікаў і суразмоўцаў на беларускую мову. Радыё Свабода ды яшчэ тэлеканал „Белсат“ — два аазісы беларускасьці. Захоўвайма іх у чысьціні!».\nДзякуй за гэтыя добрыя словы вам, спадар Віктар, а таксама ўсім, хто знайшоў час для ліста на Свабоду. З вамі быў Валянцін Жданко. Пішыце нам, адрас ранейшы: Менск-5, паштовая скрынка 111.


09 кастрычнік 2018, 17:55\nАляксандр Мішкін, які паводле групы журналісцкіх расьследаваньняў Bellingcat зьяўляецца вайсковым лекарам і супрацоўнікам вайсковай выведкі (Галоўнага ўпраўленьня Генэральнага штабу Міністэрства абароны Расеі), падазраваным ў атручэньні былога палкоўніка ГРУ Сяргея Скрыпаля ў Солсбэры, аказаўся яшчэ і Героем Расеі.\nПра гэта распавёў супрацоўнік групы Bellingcat Хрыста Гроздэў на прэс-канфэрэнцыі ў Лёндане. Паводле яго словаў, Мішкін атрымаў гэтую найвышэйшую расейскую дзяржаўную ўзнагароду ў 2014 годзе.\nНа прэс-канфэрэнцыі прадстаўнікі Bellingcat распавялі падрабязнасьці свайго расьсьледаваньня пра Аляксандра Мішкіна, апублікаванага пазьней на сайце групы. Мішкін, як сьцьвярджаецца, зьяўляецца тым чалавекам, якога пад імем «Аляксандра Пятрова» брытанская паліцыя абвінавачвае ў замаху на Сяргея Скрыпаля і яго дачку Юлію ў Солсбэры.\nГалоўнай «зачэпкай» экспэртаў было імя Аляксандра Пятрова, пад якім ён прыехаў у Вялікабрытанію. Экспэрты вывучылі усіх Аляксандраў з адпаведнымі датамі нараджэньня ў базах дадзеных Масквы і Пецярбурга і знайшлі адпаведнага чалавека.\nФотаздымак пашпарта Мішкіна быў атрыманы ад крыніцы. Зь дзясятка людзей, якія зьвязаліся з Bellingcat, двое сказалі, што добра ведалі Мішкіна. Прадстаўнік групы таксама пабываў у роднай вёсцы Мішкіна. Сем яе жыхароў сказалі, што ведаюць яго як вядомага лекара і героя Расеі.\nБі-Бі-Сі пагаварыла зь землякамі «Пятрова»-Мішкіна: добра вучыўся і вёў мясцовыя дыскатэкі\nАдна з жыхарак роднай вёскі Мішкіна распавяла, што ў яе ёсьць фатаграфія, на якой прэзыдэнт Пуцін цісьне руку Мішкіну і ўручае яму ўзнагароду. Але жыхарка зьнікла зь вёскі незадоўга да прыезду туды сьледчых, сьцьвярджае прадстаўнік Bellingcat.\nПрэс-сакратар прэзыдэнта Расеі Дзьмітрый Пяскоў заявіў, што Крэмль ня будзе камэнтаваць інфармацыі пра асобу Мішкіна.\nРаней стала вядома, што званьнем героя Расеі быў узнагароджаны Анатоль Чапіга, падобны да іншага падазраванага ў атручэньні Сяргея і Юліі Скрыпалёў «Навічком» — «Руслана Башырава».\nТым часам група Conflict Intelligence Team сьцьвярджае, што ўстанавіла яшчэ адзін факт, які пацьвярджае сувязь паміж палкоўнікам Анатолем Чапігам і Аляксандрам Мішкіным. Паводле гэтай групы, на імя Анатоля Чапігі быў зарэгістраваны аўтамабіль Mercedes Benz, а ў траўні сёлета ён быў прададзены Аляксандру Мішкіну.


Суткі і штрафы. У Беларусі масава судзяць прыхільнікаў блогера Ціханоўскага\nСуткі і штрафы. У Беларусі масава судзяць прыхільнікаў блогера Ціханоўскага Дапоўнена\nhttps://spring96.org/be/news/96798 2020 2020-05-08T20:10:00+0300 2020-05-08T20:10:00+0300 2020-05-08T22:04:23+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/neronskiy_aranovich_strana_dlya_zhizni.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАляксандр Арановіч і Уладзімір Няронскі. Фота TUT.BY\nУ розных гарадах Беларусі праходзяць суды над удзельнікамі акцый у падтрымку блогера Сяргея Ціханоўскага, удзельнікамі яго сустрэч і неабыякавымі грамадзянамі, якія выходзілі ў сваіх гарадах "карміць галубоў".\nФельчар хуткай дапамогі Павел Палейчык атрымаў 7 сутак арышту. Рашэнне вынес суддзя Максім Філатаў. У красаіку Палейчык удзельнічаў у сустрэчы з блогерам Ціханоўскім у сваім горадзе.\nТаксама на 7 сутак арыштаваны Андрэй Паляковіч і яшчэ адзін фельчар Алег Краўцоў.\nЗатрыманы таксама Максім Палонскі, Павел Анціпкін (бацька 4 дзяцей) і яшчэ адзін чалавек (яму прысудзілі 10 базавых велічынь).\nМаксім Палонскі таксама атрымаў 7 сутак.\nСуд над Анціпкіным будзе ў панядзелак, ён змешчаны ў ізалятар да суда.\nНапярэдадні, 7 траўня,суд Цэнтральнага раёну прысудзіў штраф (135 рублёў) палітычнаму актывісту Валеру Рэпніну і 15 сутак адміністратыўнага арышту Аляксею Саламашанку з вёскі Рудня Марымонава. Актывістаў абвінавацілі ў парушэнні артыкула 23.34 КаАп РБ «удзел у незаконным масавым мерапрыемстве» – акцыі «кармленне галубоў» ля нулявога кіламетра ў цэнтры Гомеля 3 мая.\n8 траўня суд Цэнтральнага раёну Гомеля асудзіў Юрыя Уласава на 15 сутак за ўдзел у акцыі ў падтрымку арыштаванага блогера Сяргея Ціханоўскага, піша "Радыё Свабода". Уласава затрымалі 7 траўня разам з яшчэ 19 удзельнікамі акцыі. Усіх, апроч Уласава, пад ноч адпусцілі. Уласава завезлі ў ізалятар.\nУ Магілёве рэпартаж з суда вядзе TUT.BY. За арганізацыю несанкцыянаванага мітынгу "з публічным абмеркаваннем улады" 5 траўня судзяць блогера Уладзіміра Няронскага. З ім на лаве падсудных - Арцём Сакаў і Аляксандр Арановіч, якіх абвінавачваюць ва ўдзеле ў гэтым несанкцыянаваным мітынгу. Усе трое віну не прызнаюць.\n"Я блогер, гэта нармальна — сустракацца з людзьмі. У нас свабода слова па Канстытуцыі", - сказаў у судзе Неронскі.\nІх затрымалі 6 траўня ў пасёлку Дружны. Аб адвакаце хадайнічаў толькі Сакаў — суддзя дала яму на пошукі і заключэнне дагавора паўгадзіны.\nПадчас перапынку Няронскі распавёў журналістам, што іх затрыманне звязана з тым, што "начальніку міліцыі не спадабалася паводзіны людзей". Нагадаем, 5 траўня міліцыя спрабавала затрымаць каманду YouTube-канала "Краіна для жыцця" блогера Сяргея Ціханоўскага, якая прыехала ў Магілёў на сустрэчу з падпісантамі. Брэндаваны Аўтадом спынілі супрацоўнікі ДАІ і паспрабавалі затрымаць Аляксандра Арановіча, але людзі абступілі яго з усіх бакоў і не падпусцілі да яго сілавікоў. У выніку сустрэча ўсё-такі адбылася, яе курыраваў Уладзімір Няронскі.\nУ выніку ўсе трое затрыманых з камандры " Краіны для жыцця" атрымалі суткі:\nАрцём Сакаў - 5 сутак\nАляксандр Арановіч - 6 сутак\nУладзімір Няронскі - 10 сутак\nТаксама на суткі асуджаны магілёўцы, які адбівалі пятага траўня кіроўцу аўтадома ад міліцыі:\nСцяан Лазаронак - 5 сутак\nВячаслаў Зайцаў - 2 сутак\nУ судзе Ленінскага раёна пачаўся разгляд справы блогера і журналіста Міхаіла Аршынскага. Разгляд адклалі да 16.00 12 траўня, бо Аршынскі заявіў хадайніцтва аб адвакаце. Яго вызвалілі, аднак літаральна праз некалькі хвілін затрымалі нібыта па новай адміністрацыйнай справе. Яго пакідаюць у ізалятары да панядзелка.\nУчора ўвечары міліцыя забрала з кватэры грамадскага актывіста Аляксандра Лаўрэнцьева. Яго засудзілі да 7 сутак адміністрацыйнага арышту. Паведаміць, дзе і калі яго будуць судзіць, Лаўрэнцьеву не далі магчымасці. Па ўсё верагоднасці арышт яму аформілі ў судзе Кастрычніцкага раёну Гародні. Аляксандра Лаўрэнцьева судзілі па ўсёй верагоднасці за ўдзел у сустрэчы з блогерам Ціханоўскім, які прыязджаў у Гародню.\nУ Гародні спешна праведзеныя суды і ўсе затрыманыя атрымалі суткі.\nЯўген Разнічэнка - 6 сутак,\nАлена Сахарчук - 6 сутак,\nВасіль Калач - 5 сутак,\nЮрый Шока - 7 сутак.\nАляксандр Лаўрэнцьеў - 9 (асудзілі на 7, але засталіся 2 "старых" сутак)\nУ суд Ленінскага раёна Брэста прывезлі затрыманага 6 траўня блогера Сяргея Пятрухіна. Суддзя Куроўскі адклаў разгляд справ па ч. 1 арт. 23.34 КаАП 10.00 11 траўня. Пятрухіна з суда павезлі назад у ізалятар.\nЗатрыманы напярэдадні Алег Баразна атрымаў 20 базавых велічынь штрафу (540 рублёў). Ноч з 7 на 8 траўня мужчына правёў у ізалятары часовага ўтрыманьня. У суд яго не прывозілі – паседжанне ладзілася праз Skype.\nУжо пасля вынесенага рашэння Алега Баразну адвезлі з віцебскага ІЧУ ў аддзяленне аховы правапарадку, дзе склалі яшчэ адзін пратакол за правапарушэньне, прадугледжанае артыкулам 23.34 КаАП. Мужчына расказаў, што чарговы пратакол быў складзены за ягоны ўдзел у сустрэчы з блогерам Сяргеем Ціханоўскім 30 красавіка каля піраміды «Марка-сіці» ў Віцебску.\nРазгляд справы адбудзецца ў судзе Чыгуначнага раёну Віцебску 19 траўня (пачатак – 11.00).\n08.05.2020 Тэгі: суды, адміністратыўны перасьлед


Галоўная » Навіны беларускага замежжа » Айцец Сяргей Стасевіч: У Лондане я знайшоў Беларусь, якую шукаў на радзіме\nДата публікацыі: 27.12.2012\nКрыніца: Кастусь Лашкевіч, "Тут і цяпер"\nКалі шэсць год таму Сяргея Стасевіча рукапаклалі на святара Беларускай каталіцкай місіі ў Англіі, кіраўнік місіі айцец Аляксандр Надсан прызнаўся, што чакаў гэтай падзеі чвэрць стагоддзя.\nМалады святар са здольнасцямі мэнэджара ўжо ажыццявіў рэканструкцыю легендарнага "Марыйнага дома" — сядзібы Беларускага рэлігійнага і культурнага цэнтра ў Лондане ды ініцыяваў праект пабудовы сапраўднай беларускай царквы. У чарговым матэрыяле з цыклу "Беларуская Брытанія" гутарым з айцом Сяргеем пра Ўніяцкую царкву, рэлігійнасць беларусаў і "беларускую вёску" у Лондане.\n"АБРАЎ УНІЯЦТВА, КАБ ПЕРААДОЛЕЦЬ РЭЛІГІЙНЫ ПАДЗЕЛ ПАМІЖ БЕЛАРУСАМІ"\n— Айцец Сяргей, калі вы зразумелі, што жадаеце стаць святаром?\n— З дзяцінства мяне цікавіла рэлігія. Сканчваючы школу ў Івацэвічах і паступаючы на аддзяленне культуралогіі філасофскага факультэта БДУ, ведаў, што хачу быць менавіта грэка-каталіцкім (іначай кажучы — уніяцкім) святаром. Усё адбывалася неяк само сабой, я проста рэалізоўваў пакліканне. Таму выбраў Мінск, дзе існавалі грэка-каталіцкія суполкі і святары, а таксама адукацыю, якая магла спатрэбіцца дзеля дасягнення маёй мэты. Ужо пасля, у Папскім Грэцкім калегіуме ў Рыме даведаўся, што пяць гадоў на філасофскім факультэце ў БДУ не адпавядаюць нават ступені бакалаўра філасофіі, дзеля атрымання якой ў каталіцкіх навучальных установах вучацца два гады. Для святарства ж акрамя філасофіі патрэбна было яшчэ скончыць трохгадовы курс багаслоўя. Прыйшлося наноў вывучаць асноўныя філасофскія дысцыпліны яшчэ цэлы год. У БДУ не было нават такіх асобных курсаў, як анталогія, гнасеалогія...\n— Як выглядае рэлігійная адукацыя ў замежных навучальных установах?\n— Існуюць тэалагічныя факультэты пры ўніверсітэтах, адкрытыя для ўсіх. Там у сапраўднай акадэмічнай абстаноўцы супольна навучаюцца як семінарысты – тыя, што рыхтуюцца да святарства і жывуць ў сваіх духоўных семінарыях, так і свецкія студэнты. Найбольш складаным было менавіта ўвайсці ў сам працэс навучання, бо БДУ прывучыў легкадумна ставіцца да прадметаў і вучыцца толькі падчас сесіі. Таксама трапіўшы на падрыхтоўчы курс італьянскай мовы, упершыню сутыкнуўся з тым, што замежную мову можна вывучаць з "нуля" без іншай мовы-пасярэдніцы.\n— Чаму вы абралі менавіта ўніяцтва?\n— Я абраў усходняе каталіцтва як веравызнанне, што спалучае ў сабе беларускасць моўную, абрадавую з паўсюднасцю, універсальнасцю Каталіцкай царквы. У гэтым я бачыў пераадоленне рэлігійнага падзелу паміж беларусамі прынамсі асабіста для сябе. Хаця я перайшоў у Каталіцкую царкву, прызнаў каталіцкую веру і пяршынства Папы рымскага, я захоўваю ўсходні абрад, як у Праваслаўнай царкве. Рыма-каталікі мне не чужыя: мы молімся і прычашчаемся разам як члены адной Царквы Хрыстовай.\nАйцец Аляксандр Надсан і айцец Сяргей Стасевіч служаць паніхіду ля магілаў беларусаў на лонданскіх могілках Св. Панкрата. Дзяды-2011.\nМІНСК — РЫМ — ЛОНДАН\n— Як вы апынуліся на Альбіёне?\n— У 1999-м скончыў БДУ, надышла пара здзейсніцца маёй запаветнай мары. Рэктар Беларускай каталіцкай місіі ў Англіі айцец Аляксандар Надсан, з якім я пазнаёміўся двума гадамі раней на каталіцкім моладзевым форуме ў Парыжы, прапанаваў прыехаць да яго ў Лондан. У айца тады быў праект — ён спансіраваў навучанне багаслоўю ў Еўропе маладых беларусаў-уніятаў. Пры спрыянні айца Аляксандра мяне прынялі ў Папскі Грэцкі калегіум у Рыме, які скончыла шмат беларусаў і ў тым ліку ён сам. Атрымаўшы ступень бакалаўра тэалогіі ў Папскім універсітэце святога Тамаша Аквінскага («Анджэлікум»), я вярнуўся ў Брытанію, дзе скончыў магістратуру Хітруп-Каледжа пры Лонданскім універсітэце.\n— Які статус мае Беларуская каталіцкая місія ў Англіі?\n— Пасля вайны Каталіцкая царква заснавала ў Вялікабрытаніі шэраг нацыянальных місій для шматлікіх імігрантаў (вайскоўцы, уцекачы з Усходняй і Цэнтральнай Еўропы і інш.). У той час на Брытанскіх выспах апынуліся блізу 10 тысяч беларусаў (у асноўным — жаўнеры Арміі Андэрса з сем'ямі). Айцец Чэслаў Сіповіч якраз абараніў у Рыме доктарскую дысертацыю ў тэалогіі, і паколькі дарога ў Савецкі Саюз была зачынена, яго накіравалі ў Лондан. У 1947 годзе паўстала Беларуская каталіцкая (усходняга абраду — К.Л.) місія ў Англіі.\nНіводная з тых місій, апроч беларускай, сёння не існуе: яны альбо зніклі, альбо трансфармаваліся ў паўнавартасныя парафіі — царкоўныя супольнасці з уласным царкоўным будынкам. Гэтак, нашы суседзі літоўцы, украінцы і палякі займелі ўласныя цэрквы, якія сёння абслугоўваюць вернікаў.\nМы так і засталіся місіяй і сёння знаходзімся ў непасрэдным падпарадкаванні Кангрэгацыі для Ўсходніх цэркваў. Гэта частка Рымскай Курыі, якая займаецца справамі ўсходніх каталіцкіх цэркваў свету. Апроч таго мы знаходзімся на тэрыторыі рыма-каталіцкай архідыяцэзіі Вестмінстэра, таму многія пытанні павінны ўзгадняць і з імі.\nПаколькі наша царква не мае ўласнага біскупа, у канцы 2006 года мы звярнуліся па дапамогу да Украінскай грэка-каталіцкай царквы ў справе майго рукапалажэння. Мяне высвяцілі спачатку на дыякана, а потым на святара.\n— Хто асноўныя вернікі ў беларускай царкве святых Пятра і Паўла ў Лондане?\n— Гэта беларусы-грэка-католікі, у большасці сваёй не старэйшыя за 40 гадоў. Многія з іх прынялі хрост у нас. Ходзяць да нас таксама славацкія грэка-католікі і нават адзін брытанскі кітаец.\nЧАМУ ПОП І КСЁНДЗ У БЕЛАРУСКІМ ФАЛЬКЛОРЫ — АДМОЎНЫЯ ПЕРСАНАЖЫ\n— Паводле розных даных, у Лондане жыве болей за 1000 беларусаў. Чаму, на вашу думку, яны не вельмі спяшаюцца ў царкву?\n— З аднаго боку, беларусы пазбаўлены традыцыйнай рэлігійнасці. У іх няма ані рэлігійных ведаў, ані глыбокай веры, і цэрквы мала робяць для таго, каб змяніць гэтую сітуацыю. Падчас навучання ў Рыме я даваў інтэрв'ю адной беларускай журналістцы. "Я разумею, як грэка-католік вы навучаецеся ў Рыме. А чым вам дапамагае Грэцыя?" — на поўным сур'ёзе запыталася яна.\nЗ іншага боку, нашы людзі вельмі забабонныя, вераць у магічныя рытуалы як спосаб прыдбаць здароўе, багацце і г.д. Аднак каб дасягнуць дабрабыту, захаваць здароўе на Захадзе, чалавеку не патрэбны рытуалы — ён здольны здзейсніць гэта самастойна. Беларусы ж, пастаўленыя дзяржавай перад неабходнасцю выжываць, вельмі матэрыяльна арыентаваныя. Таму калі наш чалавек пераязджае на Захад і задавальняе матэрыяльныя патрэбы, у яго аўтаматычна адпадае патрэба ў царкве, рэлігіі, забабонных рытуалах.\nАднойчы падчас традыцыйнага святкавання Купалля ў нашай лонданскай "вёсцы" да мяне падышла дзяўчына і запыталася: "А вы, это, в самом деле или притворяетесь?" — "Што "в самом деле"?" — не зразумеў я. — "Ну, тут все переодеты в народные костюмы..." —"Праўда, я на самой справе". — "Не может быть! Никогда бы не поверила". Іншым разам жанчынка запыталася, ці гэта праўда, што скокамі праз вогнішча адпускаюцца ўсе грахі...\n— Але і цэлы, прынамсі, хрысціянскі свет секулярызуецца даволі хуткімі тэмпамі...\n— Сапраўды, рэлігія на Захадзе выконвае сёння вельмі абмежаваныя функцыі. Напрыклад, рэлігійнасць брытанскага грамадства мінімальная. Калі мясцовым каталіцкім парафіям пакуль удаецца захоўваць адносна высокі адсотак вернікаў, то ў англіканаў (а менавіта яны складаюць большасць) назіраецца выразны заняпад рэлігійнасці. Характэрна, што і вернікамі тут сябе называюць толькі тыя, хто рэгулярна ходзіць у царкву, "практыкуе".\nБеларусь патрапіла ў гэтую плынь праз камуністычнае мінулае, калі дзяржава змагалася з рэлігіяй рэпрэсіўнымі метадамі. Разам з тым, у беларусаў захаваліся рудыменты традыцыйнай рэлігійнасці. На ідэнтыфікацыйным узроўні ў многіх — нават калі яны і ня ёсць сапраўднымі вернікамі — усё яшчэ спрацоўвае атаясамленне: ты хто – праваслаўны ці каталік, то бок рускі ці паляк. Такім чынам, ідэя нашай царквы ім незразумелая, бо яна ані тая, ані другая...\n"НАШЫЯ СПРАДВЕЧНЫЯ ХРАМЫ АТРЫМАЛІ ПРАВАСЛАЎНЫЯ"\n— Ці ў перспектыве беларуская нацыянальная ідэя будзе жыццяздольная без рэлігійнага складніка?\n— У беларускай нацыянальнай ідэі якраз і не было рэлігійнага складніка. Затое ў фармаванні сучасных еўрапейскіх нацый — асабліва гэта тычыцца блізкіх да нас цэнтральнаеўрапейскіх народаў — рэлігія адыгрывала істотную ролю. У другой палове 19 стагоддзя, калі гэта працэс праходзіў ключавую стадыю, у беларусаў не было свайго веравызнання. Тутэйшыя людзі былі падзелены паміж дзвюма цэрквамі, моцна заангажаванымі ў фармаванне двух мацнейшых нацый — праваслаўнай (расійцы) і каталіцкай (палякі). Паводле логікі, нашай царквой павінна было стаць уніяцтва — дамінантнае веравызнанне на беларускіх землях у канцы 18 стагоддзя, што аб'яднала каталікоў і праваслаўных. Але ў 1839 годзе расійскія імперскія ўлады канчаткова ліквідавалі беларускую Ўнію, а мільёны вернікаў сіламоц перавялі ў праваслаўе.\nНе дарма ў беларускім фальклоры поп і ксёндз — гэта найчасцей чужынцы, якія прыехалі з розных старон чыніць духоўны гвалт, насаджваючы кожны сваю веру. З іх кпяць, а не паважаюць. Сапраўдная ж народная вера — уніяцтва — знікла, а разам з ёй і ўніяцкія святары, якія карысталіся аўтарытэтам сярод насельніцтва.\nТое, што не атрымалася ў беларусаў, ажыццявілі нашы паўднёвыя суседзі ўкраінцы. Украінская нацыя паўстала менавіта ў заходняй частцы краіны на грунце ўкраінскай, грэка-каталіцкай веры.\nМяркую, што пры наяўнасці аб'яднаўчага рэлігійнага складніка беларуская нацыянальная ідэя была б больш жыццяздольнай і трывалай. Царква можа ўздзейнічаць на фармаванне нацыі, якая, як лічаць некаторыя даследчыкі, у нас да канца не аформілася, праз мову. Каталіцкая царква як заходняга, лацінскага абраду, так і нашага, усходняга цяпер паслядоўна ўжывае беларускую мову, і нават калі людзі не размаўляюць у штодзённым жыцці па-беларуску, яны прыходзяць на службу і чуюць беларускае слова. Ператвараючы беларускую мову ў сакральную, можна ўплываць на фармаванне самасвядомасці людзей.\nНа самым пачатку 1990-х пры духоўнай падтрымцы айца Аляксандра Надсана ідэю ўніі ўзнялі некаторыя прадстаўнікі беларускай інтэлігенцыі. Наша царква пачала адраджацца, але пасля 1994-га на далёкіх і амбітных планах быў пастаўлены крыж.\n— Я звярнуў ўвагу на тое, што ніводная афіцыйная крыніца, рэпрэзентуючы сучасную канфесійную сітуацыю ў Беларусі, аніяк не згадвае пра грэка-каталікоў. Дзіўна чытаць пра традыцыйнасць лютэранства на Беларусі пры адсутнасці якіх-кольвек згадак пра ўніяцтва, якое дамінавала на нашай зямлі 200 год назад... Што грэка-каталіцкая царква на Беларусі ўяўляе з сябе сёння, пасля паўтара стагоддзя забаронаў і забыцця?\n— У Мінску, а таксама пераважна ў абласных і раённых цэнтрах існуюць суполкі вернікаў, якія ўспрынялі ідэю ўніі, еднасці каталіцкай царквы пры захаванні ўсходняга абраду. Усе богаслужбы адбываюцца на беларускай мове. Суполкі, як правіла, нешматлікія. Дагэтуль у нас няма свайго біскупа — паўнавартаснага кіраўніка царквы.\nУ 1990-я ў нас назіраўся вялікі энтузіязм што да ўніяцтва. Нават праваслаўныя святары выказвалі пажаданні аб пераходзе да ўніі. Суполкі рэгістраваліся па ўсёй Беларусі. Аднак нашы спрадвечныя цэрквы належалі дзяржаве, а грэка-каталіцкіх святароў было зусім мала, вернікі складаліся ў асноўным з інтэлігенцыі, і за вяртанне маёмасці папросту не было каму змагацца. Урэшце амаль усе гэтыя храмы атрымала Праваслаўная царква.\nГэтак у Слоніме існаваў манастыр езуітаў усходняга абраду. Пры ім у 1938 годзе (Заходняя Беларусь тады была ў складзе Польшчы) збудавалі царкву ўсходняга абраду і касцёл заходняга. Калі каталіцкі касцёл сёння зноў дзейнічае, то ўніяцкую царкву аддалі праваслаўным. Цяпер на ёй вялікая "цыбуліна". Мясцовую грэка-каталіцкую парафію ўлады праігнаравалі.\nЦарква Святога Язэпа на цяперашняй плошчы Свабоды ў Мінску мусіла быць перададзена ўніяцкай царкве паводле рашэння Мінгарвыканкама яшчэ ў 1990-х. Аднак пераезд архіва навукова-тэхнічнай дакументацыі не адбыўся дагэтуль, а ў сценах бернардынскага кляштарнага комплексу XVIII стагоддзя хутка паўстане гатэль з паркінгам, казіно і музеем.\nДзяржава не давала зямлю пад пабудову грэка-каталіцкіх цэркваў, чыніла перашкоды пры рэгістрацыі будынкаў у рэлігійныя ўстановы. За 20 год незалежнасці нам удалося пабудаваць усяго адну сапраўдную царкву — у Полацку. Яшчэ адзін навабуд у Берасце нагадвае звычайны будынак з крыжам.\nТравень 2012. Айцец Сяргей Стасевіч разам з айцом Аляксандрам Надсанам і прэфектам Кангрэгацыі Усходніх Цэркваў, кардыналам Леанарда Сандры на асвячэнні рэканструяванага 'Марыйнага дома'.\n"ДЛЯ РЭПРЭЗЕНТАЦЫІ НАШАЙ КУЛЬТУРЫ Ў ЛОНДАНЕ НЕ ХАПАЕ ЦАРКВЫ"\n— У першым матэрыяле цыкла "Беларуская Брытанія" мы гутарылі з маладым лонданскім архітэктарам кітайскага паходжання Цзыўай Рафаэлем Со — аўтарам праекта новай беларускай царквы, якая мае паўстаць на тэрыторыі Беларускага рэлігійнага і культурнага цэнтра ў Лондане ў бліжэйшай будучыні. Чаму менавіта цяпер з'явілася такая патрэба?\n— Беларускі цэнтр існуе на поўначы Лондана з другой паловы 1940-х гадоў. Апроч вядомай усім бібліятэкі-музея імя Францішка Скарыны тут у "Марыйным доме" (Marian House) жылі беларускія святары ўсходняга абраду, дзейнічала каталіцкая школа-інтэрнат для хлопцаў. Ужо больш за паўстагоддзя тут штодня адбываюцца беларускія богаслужбы. Разам з тым у нас ніколі не было сапраўднага храма (царква месціцца ў памяшканні былой грамадскай залы). Цэрквы ж ёсць неад'емным элементам беларускага ландшафту. Паколькі мы хочам захаваць тут маленькую сімвалічную Беларусь, для рэпрэзентацыі нашай культуры і рэлігіі не хапае царквы. Гэта першае, аб чым я падумаў, прыехаўшы ў Лондан шэсць год назад. Айцец Аляксандр падтрымаў маю ініцыятыву.\nВялікай праблемай было знайсці архітэктара. Мясцовыя спецыялісты не разумелі нават сэнс слова "беларуская". Тое, што яны прапаноўвалі, не мела аніякай архітэктурнай вартасці. Працаваць з беларускімі архітэктарамі таксама немагчыма, бо тэхнічныя нормы ў Беларусі і Вялікабрытаніі істотна адрозніваюцца. Патрэбен быў мясцовы спецыяліст, які б ажыццявіў праект на аснове беларускай архітэктурнай традыцыі. Урэшце Бог паслаў мне яго ў асобе Рафаэля Со, які таксама з'яўляецца нашым вернікам.\nБлаславенне Рыму на рэканструкцыю сядзібы нашага цэнтра — "Марыйнага дома" з пабудовай царквы мы атрымалі яшчэ пяць год таму. Сёлета адбылося яе асвячэнне пасля рэканструкцыі. Цяпер мы павінны атрымаць дазвол ад уладаў нашага раёна на ўзвядзенне храма.\n— Вы стала жывяце за межамі Беларусі больш за дзесяць год. Ці не пакутуеце ад настальгіі па радзіме?\n— Мы жывем тут ў своеасаблівай "беларускай вёсцы" (Беларускі рэлігійны і культурны цэнтр імя святога Кірылы Тураўскага ў лонданскім раёне Паўночны Фінчлі — К.Л.): размаўляем і молімся толькі па-беларуску, творым беларускае культурнае асяроддзе, пазбаўленае ўсюдыіснай расійшчыны. Побач яшчэ жывуць прадстаўнікі папярэдніх пакаленняў эміграцыі, якія захавалі даваенную беларускасць. Таму ніякай асаблівай настальгіі не адчуваю. Наадварот, прыязджаючы ў Беларусь, у мяне хутка з'яўяецца настальгія па Лондане, бо менавіта тут я знайшоў Беларусь, якой так бракуе на нашай радзіме.\nНа беларускім Купаллі-2012 у Лондане.\n— У прэсе вас ахрысцілі пераемнікам айца Аляксандра Надсана. Ці не завялікі цяжар адказнасці?\n— Я ніколі фармальна не прызначаўся пераемнікам айца Аляксандра. У царкве таксама няма перадачы ўлады ў спадчыну. Такім чынам, я раблю толькі тое, што пастаноўлена вышэйшымі царкоўнымі уладамі ў Рыме: я асістэнт айца Аляксандра, які ёсць кіраўніком нашай Беларускай каталіцкай місіі ў Англіі. А пра цяжар адказнасці наш Госпад Ісус Хрыстос у Евангеллі кажа так: "Вазьмеце цяжар Мой на сябе, бо ён лёгкі".\n"СВЯТА АЖЫЦЦЁЎЛЕНАЙ НАДЗЕІ"\n— На парозе Каляды. Як вы звычайна святкуеце гэты дзень у Лондане?\n— Традыцыя святкаваць Раство паводле новага стылю (25 снежня) прыйшла на Беларусь разам з першымі друкаванымі ў Лондане календарамі айца Аляксандра Надсана. Увёў новы стыль яшчэ айцец Чэслаў Сіповіч. Найвялікшая ж усходняя каталіцкая царква ў свеце — ўкраінская — і дагэтуль трымаецца юліянскага календара.\nНа Каляды ў нас адбывюцца святочныя богаслужэнні. Усіх, хто ўдзельнічаў у вячэрняй службе, мы запрашаем на традыцыйную посную куццю. Да таго ж вось ужо дзесяць год адзін з нашых вернікаў Павал Шаўцоў ладзіць беларускую батлейку.\nБожае нараджэнне — свята ажыццёўленай надзеі на тое, што дабро перамагае зло. Збавіцель свету, які нарадзіўся ў вусцішнай пячоры сярод цемры і змроку ў выглядзе маленькага дзіцяці, — сімвал гэтай надзеі. Хачу пажадаць усім беларусам не губляць веры і спадзявацца на лепшае. Усім жа тым, хто зараз пакутуе ў цемрадзі зямных вязніц, — надзеі на вызваленне!\nСяргей Стасевіч нарадзіўся ў 1978 г. у Івацэвічах. Скончыў філасофскі факультэт БДУ (1999), Папскі ўніверсітэт святога Тамаша Аквінскага (Рым, 2004), Хітруп-Каледж (Лонданскі універсітэт, 2009). Магістр кананічнага права. Працаваў у рэдакцыі газеты "Каталіцкія навіны". Рэдактар малітоўніка "Госпаду памолімся" (Мінск, 2002). У 2006 г. высвячаны на грэка-каталіцкага святара ў Лондане.


Прынц і жабрак (Твэн/Краўцоў)/Разьдзел XXVII. У вастрозе — Вікікрыніцы\nПрынц і жабрак (Твэн/Краўцоў)/Разьдзел XXVII. У вастрозе\n← Разьдзел XXVI Прынц і жабрак\nРазьдзел XXVII. У вастрозе\nАўтар: Марк Твэн Разьдзел XXVIII →\nУ вастрозе ўсе камэры былі паўнюткія; з гэтае прычыны нашых прыяцялёў прыкавалі ў вялікім агульным пакоі, дзе звычайна трымалі людзей, абвінавачаных у невялікіх праступленьнях. Яны апынуліся ў многалюднай кампаніі—тут было каля дваццацёх чалавек, абодвых палоў, рознага веку, у ручных і нажных кайданох, — няпрыстойная, шумная арава. Кароль быў моцна раздразьнены, з прычыны гэткае нячуванае зьнявагі яго каралеўскае дастойнасьці. А Гэндон быў сумны і маўчаў. Цяжка ў яго было на душы: ён вяртаўся дадому з радасным пачуцьцём, чакаў, што ўсе пашалеюць з радасьці, пабачыўшы яго — і раптам, гэткая халодная сустрэча ды вастрог. Паміж яго чаканьнямі і сапраўднасьцю адчынілася цэлая прорва і было ад чаго прыйсьці ў роспач; ён ня мог акрэсьліць, што пераважала ў яго нядаўнай гісторыі — трагізм ці самы грубы камізм. Ён пачуваў тое самае, што мог пачуваць чалавек, які з радасьцю выскачыў паглядзець на радугу і раптам быў падстрэлены пяруном.\nАле пакрысе яго беспарадачныя, цяжкія думкі прыйшлі ў парадак, скупіўшыся на Эдыце. Ён разьбіраў яе павядзеньне і так і гэтак, разглядаў яго з усіх бакоў, але ня мог вывясьці нічога задавальняўшага. Пазнала яна яго, ці не? Гэта была галаваломная задача, займаўшая яго доўгі час; нарэшце, ён злажыў сабе перакананьне, што яна пазнала яго, але адраклася дзеля карысных пабуджэньняў. Ён гатоў быў асыпаць яе пракляцьцямі, але імя яе гэтак доўга было для яго сьвятыняю, што язык не варушыўся апаскудзіць яго.\nАхінуўшыся гразнымі, падранымі арыштанскімі коўдрамі, Гэндон і кароль правялі трывожную ноч. Некалькі арыштантаў далі тое-сёе вастрожніку і ён прынёс ім віна; натуральным рэзультатам гэтага былі няпрыстойныя песьні, лаянка і бойка. Нарэшце, ужо пасьля поўначы, адзін злодзей накінуўся на жанчыну і чуць не забіў яе, б'ючы кайданамі па галаве. Але наляцеў вастрожнік і навёў парадак, заляпіўшы арыштанту некалькі важкіх аплявухаў. Пасьля гэтага шум скончыўся і надыйшла магчымасьць крыху заснуць, — па крайняй меры тым, каго ня трывожылі стагнаньні і ойканьне раненае жанчыны і пабітага зладзея.\nУвесь чародны тыдзень дні і ночы былі да ўтомы аднолькавыя; удзень у камэру прыходзілі людзі, твары якіх былі больш-менш знаёмыя Гэндону, пазіралі на „самазванца", не прызнавалі яго асобы і зьдзекаваліся над ім; уночы, з нязвычайнай рэгулярнасьцю, ішло п'янства і разгул. Хаця-ж, хутка здарылася нешта над'звычайнае; вастрожнік прывёў нейкага старыка і сказаў яму:\n— Праступнік тутака, паглядзі сваімі старымі вачыма, ці не пазнаеш яго?\nГэндон паглядзеў і першы раз на ўвесь час прабываньня ў вастрозе перажыў радаснае пачуцьцё.\n„Ды гэта-ж Блэк Андрыюс, стары слуга наш — добрая чэсная душа, мілае сэрца, гэта значыць гэткім ён калісьці быў. Цяпер няма чэсных людзей, усе змахляваліся. Гэты чалавек таксама пазнае мяне — і так-жа сама адрачэцца, як і іншыя.\nСтарык абвёў вачыма па пакоі, пачарзе разглядзеў усе фізіяноміі і, нарэшце, сказаў:\n— Нікога ня бачу, апрача машэньнікаў ды бадзякаў. А дзе-ж ён?\n— Вось ён; прыгледзься-ж да гэтага біндуса і скажы, што думаеш.\nСтарык падыйшоў да Гэндона, доўга і ўважна глядзеў на яго; пасьля, памахаўшы галавою сказаў:\n— Дзе там, гэта ня Гэндон, ды ён ніколі ім і ня быў!\n— Так! Твае старыя вочы яшчэ могуць служыць. Калі-б я быў на месцы сэра Гью, дык узяў-бы я гэтага нягодніка дый...\nВастрожнік замест канца фразы, падняўся на пальчыкі, робячы паказ, што накладае пятлю, і пусьціў сіплы гук, быццам вісельнік. А старык злосна заўважыў:\n— Хай дзякуе Богу, калі гэтак яшчэ скончыцца. Калі-б нягоднік папаўся мне ў лапы, дык я яго жыўцом засмажыў-бы, як чэсны чалавек!...\nВастрожнік зайшоўся ад злосна-радаснага рогату, быццам гіена, і сказаў:\n— А заляпі яму, як належыць, пагамані, як рэшта тваіх таварышоў. Пацеха, сапраўды, не благая...\nЁн пасунуўся ў пярэдні пакой і зьнік. А старык стаў на калены і прашаптаў:\n— Дзякуй Богу, вы вярнуліся, паночку! А я вось думаў, што наш пан гэта ўжо гадкоў сем будзе, як памёр, а ён, бач, жывюсенькі! Але-ж адразу пазнаў вас, як толькі ўбачыў. Цяжка мне было і брывом ня міргнуць, прыкідацца, што перада мною адны машэньнікі ды галіта толькі. Стары я й бедны, сэр Майльс, але варта табе сказаць слоўца, і я ўсім праўду ў вочы скажу, хоць-бы мяне за гэта й павесілі.\n— Не, — загаварыў Гэндон, — ня трэба. Толькі сабе бяды нажывеш, а мне ані не паможаш. Усё-ж такі, дзякую табе, ты хоць крыху вярнуў мне веры ў людзей.\nСтары слуга аказаўся вельмі карысным для Гэндона і для караля. Некалькі раз на дзень ён заходзіў „дапякаць самазванцу" і заўсёды, тоячыся, прыносіў такую-сякую закрасу, ў падмацаваньне да поснае арыштанскае стравы; апрача таго перадаваў бягучыя навіны.\nГэндон прыхоўваў дэсэрт для караля; без яго яго вялікасьць ня выжыў-бы, таму што ня мог есьці грубае, дрэннае стравы, якую прыносіў вастрожнік. Андрыюс змушаны быў абмежавацца кароткімі адведваньнямі, каб не наклікаць на сябе падазрэньня; але кожны раз ён ухітраўся шэптам перадаць ня мала ведамасьцяў — перамешваючы іх лаянікаю, казанаю голасна, з мэтаю адвясьці вочы пабочным.\nГэткім спосабам пакрысе выясьнілася ўся гісторыя сям'і Гэндона. Шэсьць гадоў ужо, як памёр Арзсэр. Гэтая страта, а таксама бязьведная адсутнасьць Майльса падарвала здароўе бацькі. Прачуваючы канец, ён пажадаў пры жыцьці вырашыць лёс Гью і Эдыты. Дзяўчына сьлёзна прасіла адсрочыць рашэньне, спадзяючыся на паварот Майльса, але вось прыйшло пісьмо з паведамленьнем аб сьмерці яго. Гэты ўдар дабіў сэра Рычарда. Саўсім пэўны, што хутка памрэ, ён, разам з Гью, настойваў на тым, каб яны пажаніліся. Эдыта выпрасіла месяц сроку, пасьля другі, нарэшце трэці, і шлюб усё такі адбыўся — каля сьмяротнай пасьцелі сэра Рычарда. Шлюб аказаўся нешчасьлівым. Хадзілі чуткі, што хутка пасьля вясельля маладая знайшла ў паперах мужа некалькі чарнавікоў страшэннага пісьма і кінула яму ў твар абвінавачаньне, што ён цераз падлог прысьпяшыў свой шлюб — і, разам з тым, сьмерць старога бацькі. Усюды гаманілі аб нялюдзкім абхаджэньні з лэді Эдытаю і са слугамі — адным словам, па сьмерці бацькі сэр Гью скінуў маску і паказаў сябе бязьлітасным дэспотам датычна ўсіх хто так ці йначай быў ад яго ў залежнасьці.\nЧасамі расказ Андрыюса вельмі пачынаў цікавіць караля, і ён вастрыў вушы.\n— Ходзяць чуткі, — расказваў аднаго разу слуга, — што кароль звар'яцеў. Але, калі ласка, ані слова аб гэтым, што ад мяне гэта чулі, таму што за гэткія рэчы, як кажуць, — карачун.\nЯго вялікасьць глянуў на старыка і сказаў:\n— Кароль ані не звар'яцеў, дарагі мой — а табе лепш было б глядзець свае справы, чымся займацца небясьпечнымі расказамі.\n— Што ён там гамоніць? — спытаўся Андрыюс, зьдзіўлены нечаканаю заяваю з боку хлопчыка.\nГэндон даў яму знак не чапаць гэткага пытаньня, і старык казаў далей:\n— Праз дзень ці два караля будуць хаваць у Віндзоры, — 16-га чысла гэтага месяца, а новы кароль 20-га будзе каранавацца ў Вэстмінстэры.\n— Здаецца, што раней не пашкодзіла-б знайсьці яго, — прамармытаў яго вялікасьць, і дадаў са спакойнаю пэўнасьцю: — Але аб гэтым, ведама што, патурбуюцца, а я таксама прыму меры.\n— У імя Бога... аб чым гэта ён?... ізноў спытаўся старык, але Гэндон, кіўнуўшы, перабіў яго. Ён трашчаў далей:\n— Сэр Гью паедзе на каранацыю — вялікія надзеі мае. Разьлічае вярнуцца пэрам, — то-ж ён у вялікай ласцы ў лёрда-пратэктара.\n— У якога лёрда-пратэктара?— перабіў хлопчык.\n— У яго сьветласьці гэрцога Сомэрсэта.\n— Якога гэрцога Сомэрсэцкага?\n— Божачка, дык ён-жа ж адзін — Сэймур граф Гэртфорд.\n— 3 якога гэта часу ён зрабіўся гэрцогам і лёрдам-пратэктарам?\n— 3 мінулага студня месяца.\n— А хто даў яму гэты сан?\n— Сам, мусі, ды вярхоўная рада, са згоды караля.\nЯго вялікасьць здрыгануўся. — Караля? — крыкнуў ён. — Якога караля, чалавеча?\n— Як якога? Божа-ж мой, што гэта з хлопчыкам? Дык-жа ж кароль у нас адзін — ведама які: яго вялікасьць Адварды Шосты, хай яго крые Бог! Дый мілы ён, добры хлопчык. Звар'яцелы ён ці не — кажуць, штодзень папраўляецца, — але ўсе яго хваляць, старыя й малыя пасылаюць малітвы да неба, каб надарыла яго даўгім векам, дзеля дабра Англіі; панаваньне сваё ён пачаў літасьцю — памілаваў старога гэрцога Норфолька, а цяпер хоча адмяніць нялюдзкія законы, прыгнятаўшыя народ.\nГэтая навіна страшэнна зьдзівіла караля; ён патануў у глыбокіх панурых думках і ўжо ня чуў старыка. Няўжо-ж гэта „самазванец" і быў той жабрак-хлопчык, якога ён пакінуў у палацы, пераапрануўшы ў сваю вопратку? Гэта здавалася немагчымым, таму што яго манеры і мова, напэўна, выдалі-б яго, калі-б ён здумаў цьвярдзіць, што ён прынц Уэльскі —тады яго выгналі-б і пачалі-б шукаць сапраўднага прынца. Ці, можа быць, двор пасадзіў на пасад заместа яго, якога-нібудзь малайца знатнага роду? Не, яго дзядзька не дапусьціў-бы да гэтага, — ён усемагутны і, разумеецца, здушыў-бы гэткі рух. Дагадкі хлопчыка ні да чаго не давялі; чым болей ён стараўся дабрацца да тайны, тым больш станавіўся ў тупік, тым мацней балела ў яго галава, тым горшы быў сон. Яго нецярплівасьць якнайхутчэй трапіць у Лёндан мацнела кожную гадзіну, а сядзеньне ў вастрозе зрабілася для яго блізу што нязносным.\nУсе стараньні ўцешыць караля былі дарэмны; але дзьве жанчыны, прыкованыя разам, здолелі зрабіць на яго ўплыў. Іхнія ласкавыя ўгаворы супакоілі яго і навучылі такое-сякое цярплівасьці. Хлопчык быў удзячны ім за гэта; пакрысе ён палюбіў іх і знаходзіў уцеху ў іхнім добрым, супакойвальна дзеяўшым на яго, таварыстве. Ён спытаўся, за што яны трапілі ў вастрог, і калі пачуў адказ, што належаць да сэкты баптыстых, дык з усьмешкаю спытаўся:\n— Хіба-ж гэта такое праступленьне, каб саджаць у вастрог? Шкада, хутка нам прыдзецца расстацца— за гэткае глупства ня будуць вас доўга трымаць.\nЯны не адказвалі; але штосьці ў выразе іхніх твараў стрывожыла яго.\n— Вы маўчыцё, — сказаў ён жыва, — калі ласка, скажэце, ці не чакае вас яшчэ якая-нібудзь кара? У імя Бога, скажэце шчыра — вам няма чаго баяцца.\nЖанчыны спрабавалі зьмяніць гутарку, але няпэўнасьць хлопчыка ўсё мацнела.\n— Няўжо-ж вас яшчэ пачнуць біць бізунамі? Не, яны ня будуць гэткімі жорсткімі. Ці-ж ня праўда? То-ж ня будуць, не? Дык кажэце-ж...\nЖанчыны выказалі замяшаньне і крыўду, але нельга было ўхіліцца ад адказу.\n— О, не гаруй, добрая душа! Бог паможа нам вытрываць наша...\n— Прызналася, нарэшце! — перабіў кароль. Значыцца, гэтыя нягодныя людзі, якія ня маюць сэрца, будуць біць вас! Ах ня плачце, калі ласка, я не магу гэтага бачыць. Будзьце адважнымі — я ізноў дайду да ўлады і выратую вас ад горкае долі, верце мне.\nРаніцай, калі ўстаў кароль, жанчын ужо ня было.\n— Іх звольнілі!— радасна сказаў ён; пасьля з роспаччу дадаў: — Але, гора мне — яны цешылі мяне.\nКожная з іх прышпіліла да яго вопраткі па кавалку стужачкі, на памятку. Хлопчык пастанавіў хаваць іх праз усё жыцьцё, затым у хуткім часе знайсьці няшчасных і ўзяць іх пад сваю апеку.\nУ гэту мінуту ўвайшоў вастрожнік з некалькімі памоцнікамі і загадаў вывясьці ўсіх арыштантаў на двор. Кароль ня помніў сябе з радасьці... Якое шчасьце! Ён ізноў убачыць блакітнае неба, ізноў будзе дыхаць сьвежым паветрам! Ён нэрваваўся і злаваў, бачачы, як марудзяць вастрожныя слугі, але прыйшла і яго чарга — яго раскавалі і выпусьцілі разам з Гэндонам.\nКвадратны вастрожны падворак быў выбрукаваны каменьнямі. Арыштованых вялі цераз масыўны скляпісты ход і выстраілі шарэнгу плячыма да сьцяны. Перад імі працягнулі вяроўку і паставілі варту. Было халоднае, хмурнае раньне, лёгкі сьняжок, выпаўшы ўночы, пакрыў белаю посьцілкаю вялізны пляц падворку, надаўшы яму яшчэ больш пануры выгляд. Час-ад-часу ўрываўся халодны віхар і, круцячы, разьмятаў сьнег.\nНа сярэдзіне падворку стаялі дзьве жанчыны, прыкованыя да ганебных стаўпоў. 3 першага пагляду кароль пазнаў сваіх добрых знаёмых. Ён здрыгануўся. „Ага, іх ня звольнілі, як я думаў", праляцела ў яго ў галаве. „І падумаць толькі, што ім прыдзецца вытрываць удары бізуноў, і дзе? — у Англіі. Ой, які сорам! То-ж гэта робіцца не ў якой-нібудзь дзікай старане, а ў хрысьціянскай Англіі! Іх будуць біць, а я, якога яны ўцяшалі ў вастрозе, з якім былі гэткімі далікатнымі, я прымушаны быць маўклівым сьведкаю жахоўнага ліхадзейства! Я, крыніца ўлады ў гэтай вялізнай дзяржаве, ня маю сілы абараніць іх! Але сьцеражэцеся, зладзеі,—хутка надойдзе дзень, калі я патрэбую ад вас справаздачы, і кожны ўдар, які вы дасьцё ім, будзе вам каштаваць сто ўдараў!" Шырокая брама адчынілася і ў падворак паваліла маса гарадзкіх жыхароў. Яны абступілі абедзьвюх жанчын, так што кароль ня бачыў іх болей. Паказаўся сьвяшчэньнік; ён праціснуўся праз натаўп і схаваўся. Да караля даляталі адрывістыя пытаньні і адказы, але ён ня мог разабраць іх. Затым паднялася мітусьня, штосьці рыхтавалі, стражнікі цягаліся ў пярэдніх радох. Паступова шум і гоман заціх і запанавала глыбокая ціша.\nПа камандзе, натаўп расступіўся, і перад каралём паказаўся гэткі абраз, што кроў застыла ў жылах. Вакол абедзьвюх жанчынзў навалены былі гурбы гальля, і нейкі чалавек, стоячы на каленках, падпальваў яго.\nЗасуджаныя спусьцілі галаву і затулілі твар рукамі. Жоўтыя агнявыя язычкі паказаліся ў гальлі, якое заскрыпела і затрашчала, а вецер падхапіў стаўпы сіняга дыму. Сьвяшчэньнік падняў рукі ўгару і пачаў чытаць малітву. Раптам у браме пачуўся жахлівы, душу разьдзіраўшы крык дзьвюх дзяўчатак, якія стрымгалоў кінуліся да прыкованых ахвяраў. Іх у тую-ж мінуту адцягнулі стражнікі; адну моцна трымалі, а другая вырвалася, крычучы, што хоча памёрці разам з маткаю, і перш, чымся яе схапілі, яна кінулася да засуджанае і апляла рукамі яе шыю. Яе ледзь адцягнулі; двом-тром чалавекам ледзь удалося ўтрымаць яе і адарваць ніз вопрткі, якая ўжо загарэлася. Яна ня сьціхала бічкавацца, спадзяючыся вызваліцца; крычала, што застаецца поўнаю сіратою, што лепей ёй памёрці разам з маткаю. Плач і крык раптам быў заглушаны душу разьдзіраўшымі перадсьмяротнымі крыкамі... Кароль глянуў на звар'яцеўшых дзяўчат, пасьля на агні — і адвярнуўся да сьцяны, са зьбялеўшым, як у мраца, тварам; больш ён не глядзеў. „Тое, што я сягоньня бачыў, — сказаў ён сабе, — ніколі ня зьнікне з мае памяці; гэты абразок будзе ў маіх вачох удзень, будзе прасьледаваць мяне ў сьне ўночы, пакуль я жывы. Божачка, лепей мне было-б сьляпым быці, чымся быць сьведкаю гэткага жаху!"\nГэндон увесь час сачыў за каралём. „Яго расстройства, як быццам, праходзіць; ён зьмяніўся, зрабіўся мягчэйшым. Калі-б ён паўтараў свае нядаўныя замашкі, дык раскрычаўся-б проці гэтых зьвяроў, заявіў-бы, што ён кароль, і загадаў-бы пусьціць жанчын цэлымі і непашкоджанымі. Хутка яго штучкі прайдуць, і сьледу не застанецца, і ён будзе здаравюсенькі. Дай-жа Божа, каб якнайхутчэй!"\nУ той самы дзень у вастрог прывялі на начлег яшчэ некалькі арыштантаў, якія скіроўваліся пад канвоем у розныя месцы каралеўства, дзе павінны былі падпасьці пад кару за зробленыя праступленьні. Кароль завёў з імі гутарку, — наагул, ён з самага пачатку паставіў мэту — распытвацца пры першым лепшым выпадку пра ўсё ў арыштантаў, каб выцягнуць такія-сякія лекцыі дзеля свае будучае высокае місіі, — і расказы аб іхняй пакуце разьдзіралі яму сэрца. Паміж сьвежапрыбыўшымі была бедная поўзвар'яцелая жанчына, украўшая адзін ці два аршыны сукна ў ткача, за гэта ёй пагражала шыбеніца. Быў тут і мужчына, вінавачаны ў канакрадзтве; дзеля таго, што важкіх доказаў проці яго ня было, дык ён ухіліўся-б ад вяроўкі, але хутка яго злавілі на паляваньні ў каралеўскім лесе, і цяпер перад ім быў адзін канец — казьнь. Асабліва знэрвавала яго справа маладога падмайстра; хлапец гэты аднаго разу на вуліцы злавіў увечары сакала, ўцёкшага ад гаспадара, і панёс яго да хаты, нічога не падазраваючы, але суд абвінаваціў яго ў кражы і засудзіў на сьмерць.\nКароль дайшоў да шаленства ад гэтых жорткасьцяў; ён упрашваў Гэндона зламаць кайданы і ўцячы з ім у Вэстмінстэр, каб ён мог заняць пасад і выратаваць жыцьцё няшчасных людзей. „Беднае дзіця, — ўздыхнуў Гэндон, — гэтыя жахлівыя расказы ізноў расстроілі яго. Бяда! каб ня гэты выпадак, дык ён хутчэй паправіўся-б.\nУ ліку арыштованых быў і стары кухар — чалавек з энэргічнаю фізіяноміяй, з адвагаю ў вачох. Тры гады назад ён напісаў памфлет на лёрда-канцлера, вінавацячы яго ў незаконных дзеяньнях, і за гэта яму публічна адсеклі вушы, выключылі з стану са штрафам у 3000 фунтаў штэрлінгаў, ды ў дадатак быў засуджаны на вечны вастрог. Нядаўна ён ізноў выступіў з артыкулам, за якое праступленьне яму быў вынесены гэткі прыгавар: адсячы „рэшту вушэй", аштрафаваць на 5000 фунт. штэрлінгаў, налажыць кляймо на абедзьве шчакі і пакінуць у вастрозе.\n— Гэта ганаровыя шнары! — закончыў старык і, адкінуўшы свае сівыя валасы, паказаў канчар таго, што калісьці было вухам.\nВочы караля загарэліся гневам.\n— Ніхто мне ня верыць — і ты не паверыш. Але нічога — не прайдзе й месяца часу, як ты будзеш вольным. Мала таго: законы, якія цябе гэтак абяшчэсьцілі і апаганілі самае імя Англіі, будуць выкрэсьлены з агульнага кодэксу. Сьвет пабудованы навыварат; каралём варта было-б час-ад-часу на сваёй скуры прабаваць законы і гэткім чынам навучыцца літасьці.\nУзята з "https://be.wikisource.org/w/index.php?title=Прынц_і_жабрак_(Твэн/Краўцоў)/Разьдзел_XXVII._У_вастрозе&oldid=10866"


Экскурсія ў Гомель на 7 дзён. Аўтобусны тур з Мінска ў Гомель\nЭкскурсія з уваходнымі квіткамі у Мірскі замак\nЭкскурсія з уваходнымі квіткамі упалацавы комплекс у Нясвіжы\nЭкскурсія Бярэзінскі запаведнік\nЭкскурсія Рубяжэвічы, арганны канцэрт\nЭкскурсія у сядзібу Чырвоны Бераг\nЭкскурсія палацавы комплекс Румянцавых-Паскевічаў\nЭкскурсія Ветку, наведанне музея народнай творчасці.\nЭкскурсія па Беларусі на 7 дзён\nПанядзелак — прыезд у Мінск, сустрэча на вакзале каля вагона №5 Вашага цягніка з жоўтай таблічкай «тур Белая Русь», трансфер у гасцініцу, рассяленне ў гасцініцы (з 00.10). Выдача інформпакета (памятка з дэталёвай праграмай, карта Мінска). Сняданак шведскі стол.\nВольны дзень для самастойнага знаёмства з Мінскам. Шпацыры па горадзе, купля сувеніраў — усё побач.\nАўторак — Сняданак шведскі стол\n10.00 Аглядная экскурсія па Мінску (3,5 гадзіны).\nПадчас экскурсіі Вы пазнаяце пра мінулае горада ў шырокіх гістарычных рамках. Вы ўбачыце Пятро-Паўлоўскую царкву пачатка ХVII ст. і «Чырвоны» касцёл пачатка ХХ ст.; найстаражытную вуліцу Нямігу, што пачыналася ад Мінскага замка, і маляўнічы Верхні горад, з якім жыццё Мінска было злучана на працягу пяці стагоддзяў. У Верхнім горадзе захаваліся помнікі архітэктуры XVII–XIX стагоддзяў. На яго галоўнай плошчы — плошчы Свабоды — Вы ўбачыце ратушу, гасціны двор, гандлёвыя шэрагі, некалькі манастырскіх комплексаў (бернардынаў, базылянаў, езуітаў); тут Вы ўбачыце найболей каштоўныя архітэктурныя помнікі горада — Кафедральныя праваслаўны і каталіцкі саборы ХVII ст. На пл. Свабоды можна зрабіць выдатныя фатаграфіі на фоне шматлікіх вулічных скульптур — экіпажа, гарадской вагі, войта. Далей перад Вашым позіркам паўстануць велічныя ансамблі пляцоў і праспектаў Мінска, манументальныя будынкі эпохі канструктывізму, знакаміты ансамбль галоўнай вуліцы Мінска — помніка канструктывізму, сучасныя грамадскія і спартовыя збудаванні — арыгінальная Нацыянальная бібліятэка і грандыёзная Мінск-арэна. Трагедыя жыхароў горада ў гады Вялікай Айчыннай вайны таксама знойдзе адлюстраванне ў экскурсіі. Гісторыя горада, яго выбітныя людзі цудоўнай выявай ажывуць у аповедзе экскурсавода і працягнуць свой аповед падчас пешаходнага шпацыру па маляўнічым Траецкім Прадмесцем, дзе кіпела жыццё горада пазамінулага стагоддзя і куды сёння вабяць гасцей музеі, сувенірныя крамы, утульныя кафэ, корчмы і шмат што іншае. Гэты шпацыр і завершыць вандраванне па беларускай сталіцы ў часе і ў прасторы. Абед у рэстаране. Вольны час, шпацыры па горадзе, купля сувеніраў — усё побач.\nТур у Мірскі і Нясвіжскі замкі\nСерада — Сняданак шведскі стол.\n9.00 Экскурсія Архітэктурныя помнікі Міра і Нясвіжа (каля 11 гадзін). Вы ўбачыце самыя каштоўныя помнікі Беларусі, занесеныя ЮНЭСКА ў Спіс сусветнай культурнай спадчыны — замак у Міры і палацава-паркавы ансамбль у Нясвіжы, шматгадовая рэстаўрацыя якіх завершана ў 2011 годзе. Велічны Мірскі замак, пабудаваны ў першай чвэрці XVI ст.,яго яркае архітэктурнае аблічча, магутныя сцены і вежы, брукаваны каменем унутраны двор пакідаюць незабыўныяўражанні, што дапаўняюцца аглядам музейнай экспазіцыі. Пагружэнне ў атмасферу жыцця яго ўладальнікаў пачынаецца са скляпоў, дзе захоўваліся харчы і знаходзіліся вінныя скляпы, і сканчаецца Бальнай залай, штопатанае ў раскошы ракако. Поруч з замкам — выкананая ў стылі мадэрн царква-пахавальня апошніх тытулаваных уладальнікаў замка — князёў Святаполк-Мірскіх. Гістарычная частка мястэчка Мір цудоўнай выявай захавала каларыт былога ўтульнага мястэчка, дзе на працягу стагоддзяў разам — усім светам — жылібеларусы, палякі, габрэі, цыгане, татары. Праваслаўная царкву, каталіцкі касцёл, сінагогі, ешыбот, хаты рамеснікаў і купцоў фармуюць ансамбль яго Рынкавай плошчы.\nНясвіж і яго славутасці\nПаўгадзінны пераезд у Нясвіж — былую сталіцу ардынацыі князёў Радзівілаў. На Рынкавай плошчы гэтага маляўнічага мястэчка захавалася ратуша, даўнейшыя гандлёвыя шэрагі, хаты рамеснікаў; побач — Слуцкая брама (гарадская брама XVII ст..). Агляд Палацава-паркавага комплексу XVI–XVIII стагоддзяў, пабудаванага Мікалаем Кшыштафам Радзівілам «Сіроткай» (архітэктар Д.М. Бернардоні), аточанага высокімі землянымі валамі і шырокімі сажалкамі. У яго архітэктуры пераплятаюцца элементы рэнесансу, барока і класіцызму. Велічны замак-палац уяўляе сабою сістэму злучаных у адзін ансамбль будынкаў, што ўтвараюць вытанчаны парадны двор. Агляд уражальных экспазіцый у палацавым комплексе — парадныя залы палаца (Паляўнічы, Бальны, Партрэтны, Камінны, Залаты і інш.), жылыя і гаспадарчыя памяшканні. Шпацыр па маляўнічых парках, што прылягаюць да замка. Знаёмства з Фарным Касцёлам (1593 г., архітэктар Д.М. Бернардоні): пышныя фрэскі храма, змешчаная ў падзямелле Крыпта — фамільная пахавальня Радзівілаў — ставяць гэту святыню ў лік найболей каштоўных у Беларусі. Экскурсія апавядае пра гісторыю дынастыі Радзівілаў — аднаго з самых уплывовых родаў Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай, якія пакінулі глыбокі след у культурнай спадчыне беларускага народа і ўсёй еўрапейскай цывілізацыі.\nТур па славутасцях Гомельскай вобласці\nЭкскурсія па Гомелю і яго славутасцях\nАглядная экскурсія па Гомелю, які вядомы па пісьмовых крыніцах з сярэдзіны XII стагоддзя. Гомель — другі па велічыні горад Беларусі, змесцаваны на адной з найбуйных суднаходных рэк краіны — рацэ Сож. Горад мае планавальную структуру, сфармаваную пад канец XVIII стагоддзя, калі Гомель, ужо знаходзячыся ў складзе Расійскай імперыі, быў падораны рускаму вайскаводу П. А. Румянцаву-Задунайскаму «для забавы». Кардынальная перабудова былога мястэчка пачалася з будавання палаца. У першай палове XIX ст. палац разам з астатняй часткай горада перайшоў ва ўладанні князя І. Ф. Паскевіча-Эрыванскага. У Гомеле захавалася вялікая колькасць жылых і грамадскіх будынкаў XVII–XVIII стст. у стылі барока і класіцызму. Вы ўбачыце таксама выдатныя ўзоры мадэрну — будынкі, пабудаваныя па праекце архітэктара Станіслава Шабунеўскага пад канец XIX – пачатку ХХ стст. Гэта жылыя асабнякі, грамадскія будынкі, маляўнічая Нікольская царква. Вольны час, шпацыры, купля сувеніраў, кафэ.\nАўтобусны тур па Беларусі на 7 дзён\nПалац акружаны велізарным дагледжаным паркам. Экскурсія па парку са мноствам выдатных краявідных кропак і знакамітымі кветкавымі кампазіцыямі. Гарманічнае спалучэнне ў адным ансамблі архітэктуры, рэльефу, зеляніны, вады, мастацкая выразнасць комплексу дазваляюць аднесці яго да лепшых узораў палацава-паркавага мастацтва Беларусі XVIII–XIX стст. Да палацавага ансамбля прылягае Петрапаўлаўскі сабор, пабудаваны напачатку XIX ст. у стылі класіцызму з выразным фасадам і багатым інтэр'ерам. Шпацыр па парку завершыцца катаннем на цеплаходзе па Сожы. А потым — смачны абед і падарожжа ў музей народнай творчасці ў Ветцы. Гэты ўнікальны музей уяўляе старажытную стараверскую культуру — Ветка была цэнтрам прыцягнення для носьбітаў стараверскай духоўнай і мастацкай культуры ў XVII–XVIII стст. Тут сабрана багатая калекцыя старажытных і стараверскіх абразоў, сход рукапісных і старадрукаваных кніг, унікальная калекцыя залатога швіва і швіва перламі, пацеркамі — сведчанні багатай культуры «веткаўскіх майстэрстваў» XVII–XX стст.


Адседзеў 18 сутак, працую ў таксі: як жыве той самы фельчар хуткай з Ліды | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Адседзеў 18 сутак, працую ў таксі: як жыве той самы фельчар хуткай з Ліды\nПавел Палейчык не можа знайсці працу па спецыяльнасці і з удзячнасцю ўспамінае, як беларусы дапамагалі яму.\nПамятаеце лідскага фельчара Паўла Палейчыка, які ў траўні расказаў пра праблемы рэгіёна ў стрыме Сяргея Ціханоўскага, а пасля гэтага страціў працу і атрымаў суткі? Смеласць і шчырасць Паўла тады так кранулі беларусаў, што за два дні на сэрвісе MolaMola, які тады яшчэ працаваў, для медыка сабралі ягоны заробак за два гады — больш за 20 тысяч рублёў.\nАле з тых часоў пра Палейчыка нічога не чуваць. Еўрарадыё знайшло хлопца і даведалася, як ён жыве цяпер і што думае пра тое, што адбываецца ў Беларусі.\nДва арышты на 20 сутак\nПавел Палейчык дагэтуль жыве ў Лідзе. З'язджаць за мяжу не плануе — хоць і заўважае павышаную ўвагу да сябе з боку сілавых структур.\n— Напрыклад, 11 жніўня я ехаў з Бярозаўкі ў Ліду. І на пад'ездзе да майго горада мне заблакавалі дарогу тры машыны ДАІ. Спынілі з "чырвонымі маячкамі", завезлі ў РАУС, абшукалі, асудзілі на пяць сутак.\n— Вылічылі па камерах як удзельніка мітынгу 9 жніўня. Не ведаю, навошта было вось так спыняць машыну, абшукваць усё. Мы з жонкай вельмі здзівіліся. Думалі, можа, што я арганізатар нейкі, грошы вязу, — жартуе Павел.\nФельчар адседзеў двое сутак, а потым яго раптам адпусцілі. Прайшло паўтара месяца — і новы тэрмін: 18 сутак за ўдзел у мітынгу 13 верасня.\n— Нібыта вылічылі па камерах. 18 сутак — гэта таму што 15 сутак далі па артыкуле 23.34, плюс тыя трое сутак, якія засталіся за жнівень. Як прайшоў арышт? Ну як звычайна: не добра, не дрэнна. Галоўнае, што не білі, — расказвае Палейчык.\nХацеў бы вярнуцца ў медыцыну\nПасля звальнення з цэнтральнай лідскай бальніцы Павел Палейчык паспеў папрацаваць у камандзе Святланы Ціханоўскай. Яго запрасілі на мітынг у Мінск у якасці медыка і ахоўніка.\nЗнайсці новую паўнавартасную працу ў сферы медыцыны ў Паўла пакуль не атрымліваецца. Цяпер ён падзарабляе ў таксі, здаў на правы на катэгорыю С і плануе заняцца грузавымі перавозкамі.\n— Я хацеў бы вярнуцца ў медыцыну, але пасля ўсёй гэтай гісторыі мяне, вядома, не бяруць. Я спрабаваў і ў Лідзе, і ў Шчучыне. Ездзіў у Астроўлю, там ёсць абласная псіханеўралагічная бальніца. Абяцалі перазваніць, але ўжо пару месяцаў без адказу. Упэўнены, што гэта ўсё праз палітыку, — адказвае Павел.\nПалейчык вельмі ўдзячны за дапамогу салідарным беларусам. Паводле яго слоў, менавіта гэта ратуе і дазваляе так доўга шукаць новую працу.\n— Я і цяпер адчуваю падтрымку людзей. Маю зносіны з былымі калегамі. Але, вядома, сітуацыя страшная. Майго калегу з хуткай абвінавачваюць па крымінальнай справе, нібыта ён чат адмініструе, — дадае Павел Палейчык.\n"Зачыстка" блогераў-тысячнікаў / twitter.com/gypsynkov


Еўрапейскі парламент аддае належнае Нэльсану Мандэле - Рэпарцёр ЕС\nСьцягі Эўразьвязу лунаюць у Эўрапарлямэнце ў знак пашаны Нэльсану Мандэле, які памёр ва ўзросьце 95 гадоў 5 сьнежня. Выступаючы пасля смерці Мандэлы, старшыня Еўрапейскага парламента Марцін Шульц сказаў: "Паўднёвая Афрыка сёння губляе бацьку, свет губляе героя. Я аддаю даніну павагі аднаму з найвялікшых людзей нашага часу". Мандэла быў першым лаўрэатам прэміі парламента Сахарава за свабоду думкі.\nМандэла наведаў Еўрапейскі парламент у чэрвені 1990 года, праз некалькі месяцаў пасля вызвалення з турмы, каб атрымаць прэмію Сахарава ў 1988 годзе. Як і шэраг іншых атрымальнікаў на працягу многіх гадоў, ён не змог прысутнічаць на цырымоніі ўзнагароджання ў 1988 годзе, паколькі быў зняволены рэжымам апартэіду.\n"Сваім кіраўніцтвам і асабістым прыкладам Нэльсан Мандэла надаў новае значэнне такім словам, як свабода, роўнасць, справядлівасць, прымірэнне і прабачэнне", - сказаў Шульц.\nЕўрапейскі парламент і Паўднёвая Афрыка\nАдносіны Еўрапейскага парламента з парламентам ПАР былі замарожаныя ў гады апартэіду. Еўрапейскі парламент стварыў дэлегацыю па сувязях з Паўднёвай Афрыкай у 1994 годзе, у год выбараў, які азнаменаваў канец апартэіду.\nПадобныя тэмы:Нэльсан Мандэла\nШапіках бунт, каб прывесці даніну Сяргея Магніцкага ў Вялікабрытаніі парламенце пятай гадавіны яго забойства ў расійскім паліцэйскім участку


РАДА - Тыдзень Еўропы ў Мінску - РАДА\nКалі: 8-14 траўня 2017 года.\nАб’яднанне зрабіла вайну паміж еўрапейскімі краінамі немагчымай, падаравала свабоду падарожжаў, перасоўвання тавараў, паслугаў і капіталу, што значна павялічыла ўзровень дабрабыту і якасць жыцця ў краінах.\nАрганізатары і арганізатаркі падрыхтавалі насычаную праграму, каб кожны змог знайсці нешта для сябе і як мінімум раз за тыдзень адчуць еўрапейскі подых у Мінску.\nПанядзелак 8/05 — Hacksaw Ridge. Антываенны кінапрагляд;\nАўторак 9/05 — Дзень Еўропы (арганізуе Рух “За Свабоду”, па-за межамі праграмы);\nСерада 10/05 — Балонскі працэс. Абмеркаванне без цэнзуры;\nЧацьвер 11/05 — Euro Party. Вялікі сольны канцэрт гурту “Час Лайна”;\nПятніца 12/05 — Erasmus+Beer;\nСубота 13/05 — Еўраінтэграцыя. Экспэртны батл;\nНядзеля 14/05 — Evaluation session.\nУ нядзелю арганізатары і арганізатаркі збяруцца, каб парэфлексаваць над вынікамі праведзенага тыдню. На гэтую частку праграмы запрашаюцца журналісты, а таксама ўсе тыя, каму цікава пазнаёміцца з арганізатарамі і арганізатаркамі, далучыцца да далейшай дзейнасці па прасоўванню міра і еўрапейскіх каштоўнасцей.\nАпісанні кожнага мерапрыемства можна знайсці на старонках мерапрыемстваў у сацыяльных сетках ці ў Google каляндары.


Галоўная ➠ Цікава ➠ Люстры для нацяжных столяў\nАпублікавана 21.09.2017 18:28\nДля таго, каб рамонт быў скончаным, а інтэр'ер гарманічным, трэба правільна падабраць асвятляльны прыбор для нацяжной столі. Хто-то аддае перавагу кропкавыя свяцільні, а хто-то люстры.\nАле, каб асвятленне ў пакоі было ідэальным, трэба ведаць, як правільна выбіраць люстры для нацяжных столяў. На сённяшні дзень выбар асвятляльных прыбораў вельмі вялікі. Спыніўшы свой выбар на невялікіх свяцільніках, будзе магчымасць ствараць у пакоі разнастайныя светлавыя і каляровыя эфекты. Паколькі зараз вельмі папулярныя нацяжныя столі, люстры для такіх столяў таксама знаходзяцца на піку попыту. Можна выбраць вялікую люстру, якая будзе асвятляць пакой ўсю цалкам. Можна выбраць люстру для нацяжной столі ледзь паменш і разам з ёй усталяваць і маленькія кропкавыя свяцільні. Для нацяжных столяў падыдзе не ўсякая люстра, таму да яе выбару трэба паставіцца вельмі адказна.\nУ першую чаргу, трэба вызначыцца са сваімі жаданнямі. Але трэба памятаць, што для нізкіх столяў занадта вялікія і масіўныя люстры з нізка звісаюць элементамі непрымальныя. Паколькі нацяжныя столі добра адлюстроўваюць святло, асабліва столі цёмнага колеру, то трэба звяртаць увагу і на ўнутраную частку люстры. Адлюстраванне на столі якіх-небудзь унутраных элементаў, акрамя лямпачак, непажадана. Пільную ўвагу трэба звярнуць на крепеж люстры.\nНацяжныя столі звычайна вытрымліваюць тэмпературу да 60 градусаў Цэльсія, а некаторыя мадэлі люстраў маюць моцна награваюцца крапежныя часткі. Выключыць варта і тыя люстры, лямпачкі якіх накіраваны ў столь і не зачыненыя плафонамі. Святло, пастаянна накіраваны ў адну кропку, можа прывесці да з'яўлення на нацяжныя столі чорных плям, якія немагчыма змыць. Калі люстра для нацяжной столі ўсё-ткі абраная з адкрытымі плафонамі, то варта выкарыстоўваць галагенавыя лямпачкі, якія амаль не награваюцца і не прычыняць шкоды нацяжной столі.\nІдэальна падыдзе для нацяжной столі люстра, у якой ёсць якія адлюстроўваюць элементы. Незвычайныя эфекты створаць у памяшканні люстры з невялікімі крышталямі або якія складаюцца з мноства маленькіх лямпачак. Сярод разнастайнасці кветак, у якіх выкананы люстры, перавагу варта аддаць колеры срэбны металік. Лічыцца, што люстры для нацяжных столяў гэтага колеру найбольш удала глядзяцца.\nПасля куплі люстры яе трэба ўсталяваць. Паколькі ўстаноўка люстры прадугледжвае працу з электрычнасцю, яе трэба даручыць прафесіяналу. Да таго ж, пры ўсталёўцы лёгка пашкодзіць нацяжны столь. Тым не менш, прытрымліваючыся некалькіх правілаў, усё можна зрабіць акуратна. Так, у тым месцы, дзе будзе ўстаноўлена люстра трэба наляпіць кольца і выразаць адтуліну, якое павінна быць невялікага памеру, каб была магчымасць схаваць яго пад дэкаратыўнымі часткамі люстры. Сама люстра мацуецца да апорнай столі.\nЛегенды аб вокнах пвх


„Цэнтр гарадскога жыцця” працягвае сваё існаванне | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Гародні людзей, якія прыйшлі ў „Цэнтр гарадскога жыцця” на лекцыю філосафа Пятра Рабава з Расеі, міліцыя адпусціла. Затрыманне ўдзельнікаў людзьмі ў масках не адпавядае логіцы паводзінаў сілавікоў.\nКажа праваабаронца Цэнтру „Вясна” Віктар Сазонаў:\n– Мы ўчора ўбачылі не проста ігнараванне правоў чалавека, а ўвогуле – грэбаванне імі. Людзей схапілі, ніхто не глядзеў, колькі гадзін іх трымалі. Ніхто не суадносіў гэта з дзеючым заканадаўствам. Пратрымалі іх да позьняга вечара. Мне тэлефанавалі людзі і гаварылі, што яны будуць сведкамі па нейкай справе. Але мала таго, у іх патрабавалі адбіткі пальцаў. Бо казалі, што заканадаўства патрабуе у сведкаў збіраць адбіткі пальцаў.\nУ „Цэнтры гарадскога жыцця” супакойваюць, што гэтая культурніцкая пляцоўка працягвае існаваць.\nКажа дырэктар Цэнтра Павал Мажэйка:\n– Прашу не хвалявацца нашых сталых наведвальнікаў і наогул усіх, хто цікавіцца культурніцкай дзейнасцю ў Гародні. Цэнтр працягвае сваю працу ў нармальным, звычайным рэжыме. Гэтая акцыя органаў нам, канешне, была непрыемная і не да месца. І да гэтага часу мы не разумеем, што адбылося, але нашая дзейнасць працягваецца і мы ўжо плануем самыя бліжэйшыя мерапрыемствы.\nНа думку гарадзенцаў, такія паводзіны сілавікоў могуць толькі паказаць патэнцыйным наведвальнікам мерапрыемстваў „Цэнтра гарадскога жыцця”, што так званай лібералізацыі няма, і ў сілавікоў „усё пад кантролем”.\nСтудэнтаў Польшчы і Беларусі аб’яднала Гародня


11 красавік 2008, 00:50\nЧарговую размову пра кіношны пазытыў ды нэгатыў пачнём са стужкі Фрэнка Дарабонта “Імгла”.\nГалівудзкі рэжысэр і сцэнарыст вугорскага паходжаньня ў свой час пісаў сцэнары для прыгод маладога Індыяны Джонса. А зараз – ужо ў чацьверты раз – зьвярнуўся да кніжак славутага майстра жахаў Стывэна Кінга. Раней былі “Жанчына ў пакоі”, “Зялёная міля” ды “Ўцёкі з турмы Шаўшэнк”. А вось зараз надышоў час “Імглы”. Як заўсёды ў Кінга, усё пачынаецца вельмі проста: на маленькі гарадок надыходзіць з возера дзіўная імгла. Жыхары ў роспачы, бо вакол шчыруюць вайскоўцы, на вуліцах зьяўляюцца танкі. А потым застаецца толькі імгла. І жудасныя істоты, што зь яе выпаўзаюць.\nКлясычная сытуацыя: купка людзей у зачыненым супэрмаркеце, а там, за шклом, на імглістых вуліцах, бадзяецца сьмерць. Кіно Дарабонта – літаратурнае ў лепшым сэнсе. То бок рэжысэр працуе дакладна па тэксьце і крочыць усьлед за сюжэтам, не разьменьваючыся на танныя дробязі накшталт гумавых монстраў. Самае цікавае, што гэта працуе. Змрочнае шаленства, якое паціху ахапляе звычайных жыхароў невялічкага мястэчка, уражвае больш за ўсялякія кампутарныя штучкі. Кінг і Дарабонт пераканальна даводзяць старую ісьціну: самая жудасная істота плянэты – гэта чалавек. Імгла сыходзіць. Змрок душы застаецца.\nГалоўны нэгатыў тыдня – галівудзкі трылер “Гаспадары ночы”. Рэжысэр і сцэнарыст Джэймс Грэй здолеў сабраць моцную каманду актораў – Робэрт Дзюваль, Хаакін Фэнікс і Марк Уолбэрг. Але выкарыстаў іх як марыянэтак, што існуюць у межах таннай гісторыі пра двух братоў – паліцыянта і авантурніка. А вакол іх – расейская мафія і мяхі наркаты.\nРэжысэр Грэй відавочна імкнуўся зрабіць паліцэйскую драму ў лепшых традыцыях. Тым ня менш, падзеі не атрымалася. Бо псыхалягічнага канфлікту няма, разьвіцьця характараў – таксама. І нават славуты галівудзкі экшн – з пагонямі і жвавай стралянінай – выглядае тут неяк сарамліва і няўпэўнена. Лепш паглядзець нешта іншае.\nА зараз – мой асабісты выбар гэтага тыдня. Абсалютна несур’ёзнае кіно са сьмешнай назвай “Элвін і бурундукі”. Кранальная гісторыя пра маленькіх пухнатых сьпевакоў. Упершыню мульцяшныя бурундукі засьпявалі ў далёкіх 50-х. А зараз якраз надышоў час новага пакаленьня спажыўцоў зьвярынай папсы.\nНатуральна, гэта зусім не шэдэўр духоўнасьці. Але ўсё выглядае весела і сымпатычна. І між справамі распавядае пра мэханізмы працы злачыннага шоўбізу. Ідэальны варыянт: цікава, сьмешна і надзвычай павучальна.\nКолас зьняў фільм пра “маці плэнэраў”


У Менску працягваюцца стыхійныя акцыі пратэсту | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Менску працягваюцца стыхійныя акцыі пратэсту\nУ Менску працягваюцца стыхійныя акцыі пратэсту. Сёння на вуліцы выйшаў увесь Менск, у тым ліку шэраг раёнаў, у якіх не было высокай актыўнасці ў папярэднія дні.\nЛюдзі выступаюць за перамены і вельмі хвалююцца за сваіх сваякоў і сяброў, якія падвяргаюцца катаванням у турмах.\n– Офіс у нас знаходзіцца ў спорткомплексе “Алімпійскі”. Спрацавала пажарная сігналізацыя. Папрасілі ўсіх выйсці на вуліцу. Каб не губляць час, мы вырашылі яго правесці разам. Будзем выходзіць стыхійна кожныя дзве гадзіны, каб людзі бачылі, што мы салідарныя, што мы за тое, каб нашых хлопцаў, мужоў, бацькаў не саджалі ў турмы, не здзекаваліся над імі. Мы хочам ім дапамагчы. Мы кволы і слабыя. Мы не можам выйсці на вуліцу і змагацца з вайскоўцамі. Але мы можам мірнымі дзеяннямі паказаць, што мы хочам справядлівасці ў нашай краіне.\nТаксама па Менску і па іншых гарадах ездзяць аўтамабілі, з якіх раздаюць пратэстоўцам ваду, піцу і кветкі. Акцыі працягваюцца, сёння да агульнанацыянальнай забастоўкі далучыліся такія прадпрыемствы як „Керамін”, БелАЗ, МАПІД і іншыя.