Φ. Ντοστογιέφσκι: Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου – Αντικλείδι\nΕίμαι γελοίος άνθρωπος. Τώρα με λένε τρελό. Αυτός θα ήταν ανώτερος τίτλος, αν δεν έπαυα να είμαι γελοίος για τους ανθρώπους. Μα τώρα πια δεν θυμώνω, γιατί όλοι είναι αρκετά «ευγενικοί μαζί μου, και όταν με κοροϊδεύουν, είναι, θάλεγες, ακόμα πιο ευγενικοί. Ευχαρίστως θα γελούσα μαζί τους, όχι τόσο με τον εαυτό μου, όσο για να τους είμαι ευχάριστος, αν δεν ένοιωθα τόση θλίψη κοιτάζοντάς τους. Θλίβομαι που βλέπω πως δεν γνωρίζουν την αλήθεια, αυτή την αλήθεια που εγώ την γνωρίζω. Τι σκληρό που είναι να την γνωρίζεις μόνο εσύ! Μα δεν θα καταλάβουν. Όχι, δεν θα καταλάβουν.\nΆλλοτε, υπόφερα πολύ που φαινόμουν γελοίος. Δεν φαινόμουν, ήμουν. Πάντα μου ήμουν γελοίος και ξέρω πως σίγουρα θα είμαι από γεννησιμιού μου. Θα ήμουν και δε θα ήμουν επτά χρονών όταν έμαθα πως ήμουν γελοίος. Ύστερα σπούδασα στο Πανεπιστήμιο — κι όσο σπούδαζα, τόσο μάθαινα πως ήμουν γελοίος. Κι έτσι, φαίνεται πως όλη η πανεπιστημιακή μου επιστήμη, υπήρχε μόνο και μόνο για να μου αποδείξει και να μου εξηγήσει, όσο την εμβάθυνα, πως ήμουν γελοίος. Και με τη ζωή μου έγινε το ίδιο όπως και στην επιστήμη μου. Χρόνο με το χρόνο, αποκτούσα όλο και περισσότερο τη βεβαιότητα πως απ’ όλες τις απόψεις φαινόμουν γελοίος. Παντού και πάντα, όλοι με κορόιδευαν μα κανένας δεν θα μπορούσε να υποπτευθεί πως αν υπήρχε ένας άνθρωπος στον κόσμο που ήξερε καλύτερα απ’ όλους πως ήμουν γελοίος, αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Έτσι, ένιωθα κάτι σαν πείσμα διαπιστώνοντας πως κανένας δεν το υποπτευόταν. Σ’ αυτό φταίω εγώ, γιατί πάντα η περηφάνια μου μ’ εμπόδιζε να ομολογήσω το μυστικό μου. Κι αυτή η περηφάνια όλο και μεγάλωνε όσο περνούσαν τα χρόνια, κι αν παρασυρόμουν κι αναγνώριζα μπροστά σε οποιοδήποτε πως είμαι γελοίος, νομίζω πως το ίδιο βράδυ θάσπαζα το κεφάλι μου με μια πιστολιά. Πόσο υπόφερα, όταν ήμουν έφηβος και σκεφτόμουν πως δεν θα μπορούσα ν’ αντέξω και θα τ’ ομολογούσα ξαφνικά στους φίλους μου. Μα σαν έγινα παλικάρι, μ’ όλο που κάθε χρόνο που περνούσε βεβαιωνόμουν περισσότερο για την τρομερή μου ιδιορρυθμία, κατάφερα, όσο νάναι, να ησυχάσω. Κι αυτό, γιατί ακριβώς ως και τότε αγνοούσα το πώς και το γιατί. Ίσως εξ αιτίας της απέραντης μελαγχολίας που γέμισε την ψυχή μου ένα γεγονός πολύ ανώτερο από τον εαυτό μου, δηλαδή η πεποίθηση που είχε εδραιωθεί μέσα μου, πως εδώ-κάτω τίποτα δεν έχει σημασία. Αυτό το υποπτευόμουν από πολύ καιρό, μα ξαφνικά βεβαιώθηκα εντελώς και ολοκληρωτικά γι’ αυτό: ξαφνικά ένοιωσα πως θα μου ήταν αδιάφορο αν υπήρχε ο κόσμος ή δεν υπήρχε τίποτα πουθενά. Άρχισα να καταλαβαίνω και να νοιώθω πως κατά βάθος δεν υπήρχε τίποτα για μένα. Ως τα τότες, μου φαινόταν πάντα πως υπήρχαν πολλά πράγματα πριν από μένα. Κι εκείνη τη στιγμή άρχισα ν’ αντιλαμβάνομαι πως δεν υπήρχε τίποτα πριν ή μάλλον πως μόνο φαινόμενα υπήρχαν. Σιγά-σιγά απόκτησα την πεποίθηση πως ποτές δεν υπήρχε τίποτα. Και τότε, έπαψα να εξοργίζομαι με τους ανθρώπους και κατέληξα να μην τους προσέχω πια. Αυτή η διάθεση εκδηλωνόταν στα πιο μικρόχαρα γεγονότα της ζωής: παραδείγματος χάρη, τύχαινε καμιά φορά, καθώς περπατούσα στο δρόμο, να σκοντάφτω πάνω στους ανθρώπους. Όχι επειδή ήμουν απορροφημένος από καμιά σκέψη, αφού τότες δεν σκεφτόμουν πια τα πράγματα που θάπρεπε να σκάφτομαι: αδιαφορούσα για όλα. Να είχα τουλάχιστον στα χέρια μου την λύση των προβλημάτων! Ούτε ένα δεν είχα λύσει. Κι ένας Θεός ξέρει πόσα και πόσα προβλήματα είχαν παρουσιαστεί στο μυαλό μου! Μα επειδή αδιαφορούσα για το κάθε τι, είχα πετάξει και τα προβλήματα.\nΝα λοιπόν που ξέρω την αλήθεια. Αυτή την αλήθεια, την έμαθα πέρυσι το Νοέμβρη ακριβώς στις τρεις του Νοέμβρη, και από τότες την έχω πάντα μέσα στο μυαλό μου. Ήτανε μια θεοσκότεινη νύχτα, η πιο σκοτεινή νύχτα που μπορεί ποτές να γίνει. Γύριζα σπίτι μου, θυμάμαι, κατά τις έντεκα η ώρα, και ακριβώς σκεφτόμουν πως θάτανε αδύνατο να δεις μια νύχτα πιο σκοτεινή από εκείνη. Όλη τη μέρα έβρεχε, μια απ’ τις πιο κρύες και τις πιο φοβερές βροχές, κάτι σαν απειλητική βροχή, θυμάμαι, γιομάτη εχθρότητα για τους ανθρώπους, όταν ξαφνικά, κατά τις έντεκα σταμάτησε, κι άρχισε να σηκώνεται μια φριχτή υγρασία, πιο υγρή και πιο κρύα απ’ την υγρασία της βροχής. Κάτι σαν ατμός αναδινόταν απ’ όλες τις πλάκες του δρόμου, από κάθε δρομάκο σαν κοίταζες πιο μακριά σε προοπτική απ’ τη μια άκρη του δρόμου ως την άλλη. Και ξαφνικά, μου φάνηκε πως αν έσβηνε από παντού το γκάζι, τότε θάτανε λιγότερο λυπητερή η εντύπωση, τόσο πολύ σου θλίβανε την καρδιά τα φώτα του γκαζιού που τα φωτίζανε όλ’ αυτά. Δεν είχα φάει ‘κείνη τη μέρα κι είχα περάσει το βράδυ στο σπίτι ενός μηχανικού μαζί με δυο άλλους φίλους του. Δεν μιλούσα, και νομίζω πως με βρήκαν ανιαρό. Εκείνοι μιλούσανε με πύρινα λόγια, και για μια στιγμή μάλιστα, τους έπιασε θυμός: Μα στην πραγματικότητα, όλ’ αυτά τους ήταν αδιάφορα· αυτό τόβλεπα καλά, κι αν θυμώνανε, το κάνανε μόνο για τον τύπο. Και ξαφνικά, τους είπα: «Κύριοι, κατά βάθος όλ’ αυτά σας είναι αδιάφορα». Και ‘κείνοι δε θυμώσανε, μόνο γελάσανε μ’ αυτά τα λόγια μου. Τους τάπα χωρίς κανένα τόνο μομφής μόνο και μόνο γιατί μου φαινόταν αδιάφορο. Κι εκείνοι παρατήρησαν αυτή την αδιαφορία και σκάσανε στα γέλια.\nΌταν συλλογίστηκα στο δρόμο το φως του γκαζιού, σήκωσα τα μάτια μου στον ουρανό. Όλος ο θόλος απλωνότανε φριχτά σκοτεινός και ξεχώριζες καθαρά τα κουρελιασμένα σύννεφα που τα όργωναν βαθιές μελανές κηλίδες. Ξαφνικά, πάνω σε μια απ’ αυτές τις κηλίδες, είδα ένα μικρό αστεράκι, κι άρχισα να το κοιτάω καλά-καλά. Γιατί, πραγματικά, αυτό το αστεράκι μου ξύπνησε μέσα μου μιαν ιδέα. Αποφάσισα να σκοτωθώ εκείνη τη νύχτα. Αυτό το σχέδιο το είχα καταστρώσει πριν δυο μήνες και μ’ όλη μου τη φτώχεια, αγόρασα ένα θαυμάσιο περίστροφο και το γέμισα την ίδια μέρα. Είχανε περάσει λοιπόν δυο μήνες, και το περίστροφο κοιμότανε μέσα στο συρτάρι, μα όλα μου είχανε γίνει τόσο αδιάφορα που μούρθε η όρεξη να περιμένω την ώρα που θα μου φαινότανε λιγότερο αδιάφορο. Γιατί; δεν ξέρω. Λοιπόν, δυο μήνες. τώρα, κάθε φορά που έπαιρνα το δρόμο για να γυρίσω σπίτι μου, σκεφτόμουν να τινάξω τα μυαλά μου. Μόνον περίμενα την κατάλληλη στιγμή: Και να που μούφερε μια ιδέα αυτό το αστεράκι: αποφάσισα πως θα τόκανα εξάπαντος εκείνη τη νύχτα. Μα όσο για το πώς μου ξύπνησε μέσα μου αυτή την ιδέα δεν το ξέρω καθόλου αυτό.\nΚαι τότε, ενώ κοίταζα τον ουρανό, μ’ άρπαξε απ’ τον αγκώνα εκείνο το μικρό κοριτσάκι. Ο δρόμος ήταν έρημος εκείνη τη στιγμή, ή τουλάχιστον δεν περνούσε κανένας από κει. Εκεί-κάτω, ένας αμαξάς λαγοκοιμότανε πάνω στο κάθισμά του. Το κοριτσάκι θάταν ως οκτώ χρονών: φορούσε στο κεφάλι του ένα μαντήλι κι ήτανε ντυμένο μ’ ένα φτωχικό φόρεμα, έσταζε ολόκληρο απ’ τη βροχή, μα προπαντός πρόσεξα τα σκασμένα παπούτσια του που μπάζανε νερό, και το θυμάμαι ακόμα κι αυτή τη στιγμή: Μου είχανε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Είχε αρχίσει ξαφνικά να με τραβάει απ’ τον αγκώνα και να με φωνάζει. Δεν έκλαιγε, μα με φώναζε με κομμένη φωνή, λέγοντας λόγια που δεν κατάφερνε να τα προφέρει γιατί έτρεμε από το κρύο. Φαινόταν σαν κάτι να την τρόμαζε, και φώναξε με απελπισία: «Μαμά μου, μαμάκα μου!» Γύρισα και την κοίταξα, μα δεν είπα λέξη, και συνέχισα το δρόμο μου. Εκείνη έτρεξε ξοπίσω μου και με τραβούσε από το μπράτσο, ενώ από το λαρύγγι της έβγαινε ένας βραχνός ήχος, εκείνος ο ήχος που δείχνει την απόγνωση όταν βγαίνει απ’ τα μικρά παιδιά. Τον ξέρω καλά αυτό τον τόνο. Μ’ όλο που δεν πρόφερνε καμιά λέξη, κατάλαβα πως κάπου η μητέρα της αγωνιούσε ή πως κάτι τέτοιο της συνέβαινε εκείνη τη στιγμή. Είχε τρέξει για να βρει κάποιον ή κάτι για να βοηθήσει τη μητέρα της. Μα εγώ δεν την ακολούθησα· αντίθετα, μούρθε στο νου μου ξαφνικά να την διώξω. Στην αρχή της είπα να φωνάξει κανέναν αστυφύλακα. Μα αμέσως, εκείνο ένωσε τα χεράκια του και με λυγμούς, καταλαχανιασμένο, εξακολούθησε να περπατάει δίπλα μου χωρίς να με παρατάει. Τότες εγώ την έβρισα και χτύπησα κάτω το πόδι μου. Μα εκείνο φώναξε μονάχα: Κύριε, Κύριε!…» κι ύστερα ξαφνικά με παράτησε και πέρασε σα βέλος στην άλλη άκρη του δρόμου. Σίγουρα, κάποιος άλλος διαβάτης θα φάνηκε εκεί— κάτω, και θα μ’ άφησε για να τρέξει σ’ εκείνον. Εγώ ανέβηκα τη σκάλα που φέρνει στο πέμπτο μου πάτωμα. Το διαμέρισμα είναι ένα επιπλωμένο σπίτι όπου «μένουν διάφοροι ενοικιαστές. Το δωμάτιό μου είναι μικρό και φτωχικό, κι έχει για παράθυρο το ημιθόλιο ενός παραθυριού της σοφίτας. Έχω ένα ντιβάνι σκεπασμένο μ’ ένα μουσαμά, ένα τραπέζι με τα βιβλία μου, δυο καρέκλες και μια παλιά ξεχαρβαλωμένη πολυθρόνα μα που έχει χαμηλό κάθισμα και ψηλή πλάτη. Κάθισα, άναψα το κερί κι άρχισα να συλλογιέμαι. Στο πλαϊνό δωμάτιο, δηλαδή από την άλλη μεριά του χωρίσματος, γινότανε χαροκόπι που κρατούσε δυο μέρες τώρα. Αυτός που καθότανε σ’ αυτό το δωμάτιο, ήταν ένας απόστρατος λοχαγός. Είχε επισκέψεις, καμιά δεκαριά αλήτες που μεθοκοπούσαν με ρακί και παίζανε φαραώ με μια παλιά τράπουλα. Την περασμένη νύχτα είχε ξεσπάσει καυγάς, κι ήξερα πως δυο από δαύτους είχανε πιαστεί στο ξύλο. Βέβαια, η σπιτονοικοκυρά πήγε και έκανε παράπονα, μα τον φοβότανε το λοχαγό. Οι άλλοι νοικάρηδες ήτανε μια μικροκαμωμένη κυρία καχεκτική και αδύνατη, χήρα ενός αξιωματικού, κι είχε τρία παιδιά, που μόλις ήρθανε σ’ αυτή την τρώγλη, πέσανε αμέσως άρρωστα. Εκείνη και τα παιδιά φοβόνταν τόσο πολύ το λοχαγό, που όλη τη νύχτα δεν κάνανε άλλο παρά να τρέμουν και να προσεύχονται, και μάλιστα, το μικρότερο παιδί είχε πάθει κάτι σαν νευρική κρίση. Ήξερα πως αυτός ο λοχαγός σταματούσε τους διαβάτες στη λεωφόρο Νέφσκυ και τους ζητούσε ελεημοσύνη. Κανένας δεν του εμπιστευόταν την παραμικρή δουλειά, κι όμως, περίεργο πράγμα (και μιλάω γι’ αυτόν μόνο και μόνο για να τονίσω αυτό το γεγονός), ένα ολόκληρο μήνα που έμενε στο ίδιο σπίτι με μένα, δεν είχε ξυπνήσει μέσα μου το παραμικρό συναίσθημα απέχθειας. Βέβαια, από την πρώτη κιόλας μέρα, φρόντισα να μην του συστηθώ, και άλλωστε θα βαριότανε τη συντροφιά μου. Μα μ’ όλο το θόρυβο που κάνανε από την άλλη μεριά του χωρίσματος, και όσο πολλοί κι αν ήτανε —μου ήταν αδιάφορο. Συνήθως, δεν κοιμόμουν όλη τη νύχτα, και για να πω την αλήθεια, δεν τους άκουγα, κι έτσι ξεχνούσα την παρουσία τους. Δεν μπορώ να κλείσω μάτι πριν ξημερώσει: και να φανταστείς, αυτό κρατάει τώρα κι ένα χρόνο! Περνάω λοιπόν τη νύχτα μου μπρος στο τραπέζι μου, καθισμένος στην πολυθρόνα, χωρίς να κάνω τίποτα. Διαβάζω μόνο τη μέρα. Έτσι, μένω καθισμένος χωρίς ούτε να σκέφτομαι τίποτα, κι αφήνω τις σκέψεις μου να πετούν ‘δω και ‘κει όπως τους αρέσει. Στο κρεβάτι πήρα το περίστροφο και το ακούμπησα δίπλα μου. Θυμάμαι, πως τη στιγμή που το ακουμπούσα, αναρωτήθηκα: «Είναι βέβαιο;» κι απάντησα ο ίδιος στον εαυτό μου, με απόλυτη βεβαιότητα: «Ναι, είναι βέβαιο!» Δηλαδή, θα σκοτωνόμουν. Ήξερα πως ήταν απόλυτα βέβαιο πως θα σκοτωνόμουν εκείνη τη νύχτα, μα πόση ώρα θα εξακολουθούσα ακόμα να κάθομαι έτσι δα μπροστά στο τραπέζι, περιμένοντας την τελευταία στιγμή; Αυτό, δεν τόξερα. Και σίγουρα, θα σκοτωνόμουν, αν δεν ήταν εκείνο το κοριτσάκι.\nΒλέπετε, όσο κι αν ήμουν αδιάφορος, ωστόσο είχα και κάποια ευαισθησία, έστω και για τον πόνο, παραδείγματος χάρη. Αν με χτυπούσε κανένας, θα πονούσα. Μα κι από ηθική άποψη, αν μου συνέβαινε κάτι πολύ δυσάρεστο, θα λυπόμουν όπως και πριν, ενώ στη ζωή αδιαφορούσα για τα πάντα. Και είχα αισθανθεί και οίκτο, πριν από λίγο: βέβαια, θα μπορούσα να είχα βοηθήσει εκείνο το κοριτσάκι. Μα γιατί δεν το βοήθησα; Απλούστατα, γιατί μου ήρθε εκείνη η ιδέα, τη στιγμή που με τραβούσε από το μανίκι και με φώναζε, κι επειδή είχε τεθεί ξαφνικά μπροστά μου εκείνο το ερώτημα, που δεν μπορούσα να απαντήσω. Ήτανε τιποτένιο ερώτημα, μα με εξερέθιζε. Και ο θυμός μου προερχόταν από τον εξής συλλογισμό: Αφού αποφάσισα να βάλω μόνος μου τέλος στη ζωή μου, κατά συνέπεια, κι εκείνη τη στιγμή περισσότερο από κάθε άλλη φορά, θάπρεπε ν’ αδιαφορώ για όλα. Γιατί λοιπόν να νοιώσω ξαφνικά πως δεν μου ήτανε όλα αδιάφορα και πως το λυπόμουν αυτό το κοριτσάκι; Θυμάμαι πως το λυπόμουν πολύ, ως το σημείο να υποφέρω εξ αιτίας του, με εντελώς ανάρμοστο τρόπο για την κατάστασή μου. Πραγματικά, δεν μπορώ να περιγράψω το λιγόλεπτο αίσθημα που με κυρίεψε τότε, μα αυτό το συναίσθημα επέμενε μέσα μου και έκατσα μπροστά στο τραπέζι μου σε χειρότερη κατάσταση ερεθισμού από πριν. Οι συλλογισμοί έρχονταν ο ένας πίσω από τον άλλο: «Είναι φανερό, έλεγα μέσα μου, πως αφού είμαι άνθρωπος, δεν είμαι μηδενικό, και όσο δεν γίνομαι μηδενικό, ζω, και κατά συνέπεια μπορώ να υποφέρω, να εξοργίζομαι, και να ντρέπομαι για τις πράξεις μου. Εντάξει, μα αν σκοτωθώ, ας πούμε σε δυο ώρες, τι με νοιάζει για το κοριτσάκι κι αν ντρέπομαι και τα λοιπά; Θα γίνω μηδενικό, απόλυτο μηδενικό. Είναι δυνατόν η συνείδηση του ότι ξέρω πως σε λίγο θα πάψω εντελώς να υπάρχω, πως ας πούμε δεν θα υπάρχει τίποτα στον κόσμο, να μην επηρεάζει καθόλου ούτε το συναίσθημα του οίκτου μου για το κοριτσάκι ούτε το συναίσθημα της ντροπής μου για την ανανδρία που έδειξα; Γιατί επιτέλους, χτύπησα το ποδάρι μου κάτω, κι έβρισκα το κοριτσάκι κι αυτή την απάνθρωπη ανανδρία την έκανα, όχι μονάχα για ν’ αποδείξω πως ήμουν αναίσθητος ως προς τον οίκτο, αλλά γιατί όλα θα τέλειωναν μέσα σε δυο ώρες. Πιστεύετε ειλικρινά πως γι’ αυτό φώναξα; Σχεδόν μούρχεται να το πιστέψω και ‘γώ αυτή τη στιγμή. Φανταζόμουν ολοκάθαρα πως μόνο από μένα εξαρτιόταν η ζωή και ο κόσμος. Και μάλιστα μπορούσε να πει κανένας πως ουσιαστικά για μένα είχε πλαστεί ο κόσμος: Μόλις θα τίναζα τα μυαλά μου στον αέρα, ο κόσμος θάπαυε να υπάρχει, τουλάχιστον για μένα. Χωρίς να λογαριάσουμε πως πραγματικά μπορεί, μόλις εξαφανιστεί η συνείδησή μου, να χαθεί σαν φάντασμα κι ολόκληρος ο κόσμος· αφού δεν είναι κι αυτός άλλο από ένα αντικείμενο της συνείδησής μου, μπορεί να εκμηδενιστεί, αφού μπορεί εγώ νάμαι όλος ο κόσμος κι όλοι οι άνθρωποι. Θυμάμαι λοιπόν, πως καθώς καθόμουν και συλλογιζόμουν έλυνα διαδοχικά όλ’ αυτά τα ζητήματα και τα εξηγούσα με εντελώς διαφορετική άποψη, ανακαλύπτοντάς τους εντελώς καινούργιες όψεις. Παραδείγματος χάρη, ξαφνικά ήρθε στο μυαλό μου μια περίεργη σκέψη. Ας υποθέσουμε, έλεγα, πως κάποτε έζησα στο φεγγάρι ή στον Άρη, και πως κει—πέρα είχα κάνει ένα εξαιρετικά βρωμερό κι ατιμωτικό έγκλημα, το χειρότερο που μπορεί να φανταστεί κανένας, ας υποθέσουμε πως έγινα τέτοιο αντικείμενο ντροπής και καταφρόνιας, που μόνο στον ύπνο σου και μάλιστα σε εφιάλτη μπορείς να το δεις κι αν, ξυπνώντας ξαφνικά πάνω στη γη, «είχα συνείδηση του τι είχα κάνει στον άλλο πλανήτη και ήμουν βέβαιος πως οτι κι αν γίνει δεν θα ξαναγύριζα ποτές εκεί, τότε, ναι ή όχι, θα μου ήταν αδιάφορο το καθετί που θ’ αφορούσε τη σελήνη; Θα ένοιωθα ναι ή όχι ντροπή, όταν θυμόμουν το έγκλημά μου; Όλ’ αυτά ήταν άσκοπα και άτοπα ζητήματα, και μάλιστα αφού είχα μπρος μου το περίστροφο, κι ήξερα από τα κατάβαθα του είναι μου πως θα το εκτελούσα αυτό, μα αυτό μούφερνε πυρετό, κι η ταραχή μου άγγιζε στα όρια του παροξυσμού. Τώρα, μου ήτανε κατά κάποιον τρόπο αδύνατο να πεθάνω αυτή τη στιγμή, εκτός πια αν εύρισκα προηγουμένως τη λύση κάποιου προβλήματος. Με δυο λόγια, αυτή η μικρούλα με είχε σώσει, γιατί από το ένα ζήτημα στο άλλο, ανέβαλα τη στιγμή τον πυροβολισμού. Τώρα. Στο μεταξύ, και στο δωμάτιο του λοχαγού, άρχισε να γίνεται ησυχία. Σταματήσανε να παίζουνε χαρτιά, τακτοποιηθήκανε για να κοιμηθούνε, και πια δεν άκουγες άλλο από μακρινά μουγκρητά και κάπου-κάπου και καμιά βρισιά που λέγανε με νυσταλέα φωνή. Τότε ακριβώς, με πήρε και μένα ξαφνικά ο ύπνος, πράγμα που ποτές δεν μούχε ξανασυμβεί ως τα τότε μπροστά στο τραπέζι μου, στην πολυθρόνα μου. Κοιμήθηκα χωρίς να το καταλάβω. Όλοι το ξέρουμε, πως τα όνειρα είναι κάτι πολύ παράξενο: μερικά σου παρουσιάζονται με τον πιο τρομακτικό οξύ τρόπο, με τη λεπτόλογη ακρίβεια του λεπτοδουλεμένου χρυσαφικού, ενώ σε άλλα, διασχίζεις χωρίς να το καταλάβεις το χώρο και το χρόνο. Όπως φαίνεται, δεν είναι το λογικό εκείνο που υποκινεί το όνειρο, μα η επιθυμία, το κεφάλι, η καρδιά, κι όμως πόση λεπτότητα δε φανέρωσε το λογικό μου στο όνειρο! Επιτελεί πραγματικούς άθλους, που είναι ανεξήγητοι. Τον αδελφό μου, παραδείγματος χάρη, που πέθανε πριν από πέντε χρόνια, τον βλέπω καμιά φορά στ’ όνειρό μου να συμμετέχει στις δουλειές μου, ενδιαφερόμαστε κι οι δυο μας πολύ γι’ αυτές, και όμως ούτε μια στιγμή την ώρα που τον ονειρεύομαι, δεν μου διαφεύγει πως ο αδελφός μου έχει πεθάνει και τον θάψαμε. Πώς γίνεται λοιπόν να μην παραξενεύομαι, αφού ξέρω πως έχει πεθάνει, να τον βλέπω να κάθεται δίπλα μου και να δουλεύει μαζί μου; Πώς γίνεται να τα δέχεται τόσο εύκολα όλ’ αυτά το λογικό μου; Μα αρκετά είπαμε. Έρχομαι τώρα στ’ όνειρο μου. Ναι, τότε το είδα αυτό το όνειρο, το όνειρό μου της 3 του Νοέμβρη.\nΠολλοί σήμερα με κοροϊδεύουν, και λένε πως ήταν μόνο όνειρο. Μα τι σημασία έχει αν ήταν όνειρο ή όχι, αφού αυτό το όνειρο ήτανε για μένα ο άγγελος της αλήθειας; Αφού είδα μια για πάντα την αλήθεια, αυτό σημαίνει πως πραγματικά ήταν η αλήθεια και πως δεν μπορεί να υπάρχει άλλη απ’ αυτήν, είτε στ’ όνειρό μου την είδα, είτε στο ξύπνιο μου. Τι σημασία έχει λοιπόν αν ήτανε μόνο όνειρο, αφού αυτή τη ζωή που την βάζετε τόσο πιο πάνω, ήμουν έτοιμος να την εξαφανίσω με μια πιστολιά, ενώ το όνειρό μου, ω! το όνειρό μου υπήρξε για μένα ο άγγελος μιας καινούργιας ζωής, μιας ζωής απέραντης, αναζωογονημένης και δυνατής.\nΕίπα πως είχα αποκοιμηθεί χωρίς να το καταλάβω, τη στιγμή που εξακολουθούσα να σκέφτομαι τα ίδια πράγματα. Ξαφνικά, ονειρεύτηκα πως έπαιρνα το περίστροφο και πως, καθισμένος όπως ήμουνα, το πήγαινα ολόισια στην καρδιά μου — στην καρδιά και όχι στο κεφάλι. Κι όμως, είχα αποφασίσει να χώσω μια σφαίρα στο αριστερό μου μηνίγγι. Αφού λοιπόν το ακούμπησα στο στήθος μου, περίμενα ένα — δυο δευτερόλεπτα και το κερί μαζί με το τραπέζι και τον απέναντι τοίχο αρχίσανε ξαφνικά να κουνιούνται σα να τρικλίζανε. Πυροβόλησα βιαστικά Πολλές φορές τυχαίνει να βλέπεις στ’ όνειρό σου πως πέφτεις από πολύ ψηλά, πως σε πληγώνουν ή πως σε δέρνουνε. Μα ποτές δεν νοιώθεις πόνο, εκτός πια αν τύχει να κτυπήσεις στο σίδερο του κρεβατιού, οπότε δεν μπορεί παρά να πονέσεις. Όμως εμένα μου φάνηκε πως ένοιωσα κάποιον κλονισμό απ’ αυτήν την πιστολιά —και ξαφνικά όλα σβήσανε κι έμεινα βυθισμένος μέσα σε βαθύ σκοτάδι. Σαν να τυφλώθηκα και να βουβάθηκα. Ύστερα, είμαι ξαπλωμένος ανάσκελα κάτω από κάτι σκληρό, χωρίς να βλέπω τίποτα κι ούτε να μπορώ να κάνω την παραμικρή κίνηση. Γύρω μου περπατάνε, φωνάζουνε, ο λοχαγός ουρλιάζει, η σπιτονοικοκυρά ωρύεται. Και πάλι, γίνεται μια ξαφνική διακοπή και με μεταφέρουν ξέσκεπο μέσα σ’ ένα φέρετρο. Νοιώθω το φέρετρο που σκαμπανεβαίνει, το συλλογιέμαι αυτό, και για πρώτη φορά μούρχεται στο νου μου η ιδέα πως είμαι πεθαμένος, πεθαμένος για τα καλά. Το ξέρω χωρίς καμιά αμφιβολία, αφού ούτε βλέπω ούτε κουνιέμαι, κι όμως αισθάνομαι και σκέφτομαι. Αλλά πολύ γρήγορα συνηθίζω, σύμφωνα με τη λογική των ονείρων παραδέχομαι ασυζητητεί την πραγματικότητα.\nΚαι να που με κατεβάζουν μέσα στη γη. Όλοι φεύγουν, και ‘γώ μένω μόνος, ολομόναχος. Δεν κουνάω ούτε ένα μέλος μου. Πριν, στα νυχτέρια μου, όταν συλλογιόμουν πως θα ήμουν μέσα στον τάφο, η μόνη ιδέα που μου ερχόταν ήτανε το αίσθημα της υγρασίας και του κρύου. Έτσι και τώρα, ένοιωθα πως κρύωνα πολύ, και προπαντός στην άκρη των δαχτύλων των ποδιών μου, μα δεν ένοιωθα τίποτε άλλο απ’ αυτό.\nΚειτόμουν, και, παράξενο πράγμα, δεν περίμενα τίποτα, και παραδεχόμουν χωρίς να το αμφισβητώ πως ένας πεθαμένος δεν πρέπει τίποτα να περιμένει. Μα είχε υγρασία. Δεν ξέρω πόσο έμεινα έτσι, μια ώρα, ίσως και μερικές μέρες, μπορεί και πολλές μέρες. Και να που ξαφνικά, πάνω στο κλειστό αριστερό μου μάτι, μέσ’ από το σκέπασμα του φέρετρου, έπεσε μια σταγόνα νερό, κι ύστερα μια άλλη, κι έτσι συνέχεια, σε κάθε λεπτό της ώρας. Ένα βαθύ πείσμα μούκαψε την καρδιά, κι ένοιωσα ένα αίσθημα φυσικής αδιαθεσίας: «Είναι από την πληγή μου, σκέφτηκα — είναι η πιστολιά που τράβηξα, και η σφαίρα βρίσκεται αυτού». Κι οι σταγόνες μαζεύονταν μια κάθε λεπτό. Πέφτανε ολόισια πάνω στο κλειστό μου μάτι. Και τότε, ξαφνικά φώναξα, όχι βέβαια με τη φωνή μου αφού ήταν παράλυτη, μα με όλο μου το είναι, τον αυθέντη εκείνον που ήμουν παίγνιό του. «—Όποιος κι αν είσαι, αν παραδεχτώ ότι είσαι και πως υπάρχει κάτι το πιο λογικό απ’ αυτό που είμαι παίγνιό του, ε! άφησε να γίνει εδώ αυτό. Αν μου επιβάλλεις αυτή τη γελοιοποίηση κι αυτή τη βλακώδη επιβίωση για να με εκδικηθείς για τη βλακώδη αυτοκτονία μου, ποτέ, όσο μεγάλο κι αν είναι το μαρτύριο που μπορεί να μου επιβληθεί, δεν θα φτάσει την σιωπηλή περιφρόνηση που θα νοιώσω, έστω κι αν βαστάξει χιλιάδες χρόνια αυτό το μαρτύριο!»\nΈτσι είπα, και σώπασα. Πέρασα κοντά ένα λεπτό μέσα σε βαθειά σιωπή, και μάλιστα έπεσε άλλη μια σταγόνα, μα ήξερα, ήξερα και πίστευα με απόλυτη κι ακλόνητη βεβαιότητα πως όλα θ’ αλλάζανε την ίδια στιγμή. Και να, που ξαφνικά άνοιξε ο τάφος μου. Δηλαδή, δεν ξέρω αν άνοιξε και άδειασε, μα με άρπαξε ένα σκοτεινό και άγνωστο ον και βρεθήκαμε μέσα στο διάστημα. Ξαφνικά, ξαναβρήκα το φως μου· η νύχτα ήτανε βαθειά και ποτέ, ποτέ μου δεν είχα ξαναδεί τέτοια σκοτάδια! Πηγαίναμε μέσα στο διάστημα κι είχαμε κιόλας ξεμακρύνει πολύ από τη γη. Δε ρώτησα τίποτε αυτόν που με μετέφερε. Περίμενα, κλεισμένος αλαζονικά μέσ’ στη σιωπή μου· ήμουν βέβαιος πως δεν φοβόμουνα — κι αναγάλλιαζα από ενθουσιασμό με τη σκέψη πως δε φοβόμουν. Δε θυμάμαι, κι ούτε μπορώ να υπολογίσω πόσο καιρό πετούσαμε· όλ’ αυτά γίνονταν όπως γίνεται πάντα στ’ όνειρο όταν διασχίζουμε το χρόνο και το χώρο, παραβιάζοντας όλους τους νόμους του είναι και της λογικής, και δε στεκόμαστε παρά μόνο στα σημεία που ποθεί η καρδιά μας. Θυμάμαι, πως ξαφνικά είδα έν’ αστεράκι μέσ’ στα σκοτάδια. — Είν’ ο Σύριος; ρώτησα χωρίς να μπορώ να κρατηθώ, μ’ όλο που τόθελα πολύ. —«Όχι, είναι τ’ αστέρι που είχες δει μέσ’ απ’ τα σύννεφα, σα γύριζες σπίτι σου», μου απάντησε το ον που με μετέφερε. Ήξερα πως ήταν ανθρώπινης καταγωγής, μα περίεργο πράγμα, δεν το συμπαθούσα καθόλου αυτό το ον, και μάλιστα μου προκαλούσε βαθειά απέχθεια. Περίμενα πως θάβρισκα το απόλυτο μηδέν, και γι’ αυτό έχωσα τη σφαίρα στην καρδιά μου. Και τώρα, να που βρισκόμουν στην αγκαλιά ενός όντος, όχι ανθρώπινου βέβαια, μα που ήταν και υπήρχε. «Ώστε υπάρχει λοιπόν πέραν του τάφου ζωή!» σκέφτηκα μ’ εκείνη την παράξενη ζαλάδα του ονείρου, μα ωστόσο, η καρδιά μου διατηρούσε κατά βάθος την ουσιαστική αρετή της: «αφού θα ξαναϋπάρξω, έλεγα μέσα μου, και θα ξαναζήσω επειδή το θέλει μια αδυσώπητη βούληση, δε θέλω ούτε να νικηθώ ούτε να ταπεινωθώ!»— «Ξέρεις πως σε φοβάμαι και γι’ αυτό με περιφρονείς», είπα ξαφνικά στο σύντροφό μου μη μπορώντας να συγκρατήσω την ταπείνωση αυτής της ερώτησης όπου διαφαινόταν μια ολόκληρη ομολογία, και νοιώθοντας πως αυτή η δειλία μου τριβέλιζε την καρδιά σα να με τσιμπούσε βελόνα. Εκείνος δεν απάντησε στην ερώτησή μου, μα ξαφνικά ένοιωσα πως δε με περιφρονούσε, πως δε με κορόιδευε κι ούτε καν με λυπόντανε, και πως το ταξίδι μας έτεινε σ’ ένα μυστηριώδη κι άγνωστο σκοπό που μόνο εμένα αφορούσε. Ο τρόμος μεγάλωνε μέσα στην καρδιά μου. Η σιωπή του συντρόφου μου μεταδόθηκε και σε μένα και με διαπότιζε, όχι χωρίς πόνο, με την σιωπηλή παρουσία του. Πηγαίναμε μέσ’ από αβυθομέτρητα σκοτάδια. Από καιρό, δεν έβλεπα πια τους γνωστούς μου αστερισμούς. Ήξερα πως στο βάθος τ’ ουρανού υπάρχουν αστέρια που οι αχτίνες τους φτάνουνε στη γη μόνο ύστερα από χιλιάδες κι εκατομμύρια χρόνια. Ίσως νάχαμε περάσει κιόλας αυτά τα χρονικά διαστήματα. Περίμενα κάτι, γεμάτος από ένα νοσταλγικό πόνο που μου ράγιζε την καρδιά. Και ξαφνικά ένα πολύ γνωστό συναίσθημα που μούφερνε βαθιές αναμνήσεις με συγκλόνισε ολόκληρο. Ξανάβλεπα τον ήλιο μας! Ήξερα πως δεν μπορούσε να είναι ο ήλιος μας, εκείνος που γέννησε τη γη μας, και πως βρισκόμαστε σε άπειρη απόσταση από τον ήλιο μας, μα μέσα μου καταλάβαινα πως ήταν ένας ήλιος απόλυτα όμοιος με τον δικό μας, κάτι σαν αντίλαλος και σαν σωσίας του. Μια απέραντη, τρυφερότητα πλημμύρισε την ψυχή μου, φέρνοντάς της ενθουσιασμό: Το φως εκείνου που με δημιούργησε αντιλαλούσε μέσ’ στην καρδιά μου και την ανάσταινε, κι ένοιωσα για πρώτη φορά από τότε που κατέβηκα στον τάφο το γυρισμό της ζωής, της παλιάς ζωής.\n—Μ’ αφού είναι ο ήλιος, ακριβώς ο ίδιος ήλιος με τον δικό μας, τότε που είναι η γη;— Κι ο σύντροφός μου μούδειξε έν’ αστέρι σα σμαράγδι που αστραφτοκόπαγε μέσα στη νύχτα.\nΠετούσαμε ολόισια καταπάνω του.\n—Μα είναι δυνατόν να γίνονται τέτοιες επιστροφές μέσα στο σύμπαν, είναι δυνατό να είν’ αυτός ο φυσικός νόμος; Κι αν είναι γης αυτό μπορεί νάναι η ίδια γης με τη δικιά μας;… Εντελώς όμοια, το ίδιο δύστυχη και το ίδιο φτωχιά, κι όμως αγαπητή, αιώνια αγαπημένη, μια γης που ξέρει ν’ αγαπιέται ακόμα και απ’ τα πιο αχάριστα παιδιά της;… Φώναξα αναρριγώντας από αβάσταγη, αγάπη γι’ αυτή τη γης που γεννήθηκα και που λιποτάχτησα απ’ αυτήν. Και εμπρός μου, σαν αστραπή, πέρασε η εικόνα του μικρού κοριτσιού που είχα προσβάλλει.\n—Θα τα μάθεις όλα, μου απάντησε ο σύντροφός μου και στα λόγια του, διαφαινόταν ένας θλιμμένος τόνος.\nΜα γρήγορα ζυγώναμε στον πλανήτη. Μεγάλωνε μπρος στα μάτια μου, κι άρχισα κιόλας να διακρίνω τον ωκεανό και τα περιγράμματα της Ευρώπης, όταν ξαφνικά ένα παράξενο αίσθημα ζήλειας — μία ευγενική και άγια ζήλεια — άναψε μεσ’ στην καρδιά μου. Πώς μπορεί να γίνεται μια τέτοια επανάληψη, είπα μέσα μου, και για ποιο σκοπό; Αγαπώ, και μόνο αυτή τη γης που άφησα μπορώ ν’ αγαπήσω, που πάνω της έμειναν οι στάλες απ’ το αίμα μου, όταν, σαν αχάριστος γιος, έβαλα τέλος στη ζωή μου με μια πιστολιά πάνω στην καρδιά μου. Μα ποτέ, όχι, ποτέ δεν έπαψα να την αγαπώ αυτή τη γης, ακόμα και κείνη τη νύχτα που την αποχαιρέτησα. Να υπάρχει τάχα ο πόνος πάνω σ’ αυτή την καινούργια γης; Εκεί – πέρα, στη γης μας, μόνο με πόνο μπορούμε ν’ αγαπήσουμε, και μόνο μέσ απ’ τον πόνο. Δεν ξέρουμε ν’ αγαπούμε διαφορετικά, κι ούτε ξέρουμε άλλη αγάπη. Ζητώ τον πόνο για να μπορέσω ν’ αγαπήσω, ποθώ, διψώ ν’ αγκαλιάσω κλαίγοντας αυτή τη μοναδική γης που παράτησα, και δε θέλω να ζήσω· αρνιέμαι να ζήσω σ’ οποιανδήποτε άλλη!\nΜα κιόλας, ο σύντροφός μου μ’ είχε παρατήσει. Ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα σ’ αυτή την άλλη γης, μέσα στο εκθαμβωτικό φως μιας ηλιόλουστης μέρας, όμορφης σαν τον παράδεισο. Μου φαινότανε σα να βρισκόμουν σ’ ένα από κείνα τα νησάκια του ελληνικού αρχπελάγου της γης μας· ή κάπου αλλού στα ερείπια μιας ηπείρου κοντά στο αρχιπέλαγος. Σ’ εκείνα τα μέρη, όλα ήτανε ακριβώς όπως και σε μας, κι όμως όλα αχτινοβολούσανε με μια σοβαρή κι επίσημη χαρά, που έφτανε ως το υπέροχο. Μια σμαραγδένια θάλασσα έσκαζε απαλά στην ακρογιαλιά, χαϊδεύοντάς την με φανερή, σαρκική και σχεδόν συνειδητή αγάπη. Δέντρα με θαυμαστά κλωνάρια ορθώνονταν μ’ όλο τον οργιώδη χυμό τους και τ’ αναρίθμητα φυλλαράκια τους, κι είμαι βέβαιος πως με χαιρετούσανε με το γλυκό τους θρόισμα και μοιάζανε σα να ψιθυρίζανε ερωτόλογα. Το λιβάδι αστραφτοκοπούσε με τη φλογερή και χυμώδη άνθησή του. Τα πουλιά σκίζανε σμήνη – σμήνη τον αέρα, κι έρχονταν άφοβα ν’ ακουμπήσουνε στους ώμους και στα χέρια μου με χαρούμενα φτεροκοπήματα.. Ύστερα, είδα επιτέλους και τους κατοίκους αυτής της μακάριας γης. Ήρθανε μόνοι τους κοντά μου, με περιτριγύρισαν και με φιλούσαν. Παιδιά του ήλιου, παιδιά του ήλιου τους — ω! τι ωραίοι που ήταν! Ποτές στη γης μας δεν είχα δει τόση ομορφιά στον άνθρωπο! Μόνο στα παιδιά μας, και μάλιστα στα πρώτα παιδικά τους χρόνια, μπορούσες να διακρίνεις κάτι σα μια μακρινή ανταύγεια, μα πολύ εξασθενημένη, αυτής της ομορφιάς. Τα μάτια αυτών των μακάρων λάμπανε ολοκάθαρα. Τα πρόσωπά τους ακτινοβολούσαν τη σοφία και τη συνείδηση, μια συνείδηση που είχε φτάσει στην υπέρτατη γαλήνη, όμως, αυτά τα πρόσωπα μένανε χαρούμενα και μια παιδιάστικη χαρά αντηχούσε μέσα στα λόγια και στη φωνή αυτών των όντων! Ω! τα είχα καταλάβει όλα, όλα, από την πρώτη ματιά! Εδώ ήταν η γης, προτού την μολύνει το προπατορικό αμάρτημα: οι κάτοικοί της, μια και δεν ξέρανε το κακό, ζούσανε στον ίδιο εκείνο παράδεισο όπου, σύμφωνα με τις παραδόσεις της ανθρωπότητας, είχανε ζήσει κι οι ένοχοι προπάτορές μας, με μόνη τη διαφορά πως εδώ η γης ήτανε παντού ένας και ο αυτός παράδεισος. Αυτοί οι άνθρωποι με το χαρούμενο χαμόγελο με περιτριγυρίζανε και μου χάριζαν άφθονα χάδια. Με πήγανε στα σπίτια τους και όλοι τους θέλανε να με ξεκουράσουν. Δε μου κάναν ερωτήσεις· φαίνονταν πως τα ξέρανε όλα, και μόνο ένα πράγμα θέλανε: να διώξουνε το γρηγορότερο αυτή την οδύνη που ήτανε χαραγμένη πάνω στα χαρακτηριστικά μου.\nΤο καταλαβαίνετε, άλλη μια φορά, τι σημασία έχει που ήταν όνειρο; Η αγάπη αυτών των αθώων και λαμπρών πλασμάτων μου έκανε αλησμόνητη εντύπωση και νοιώθω πως η αγάπη τους στάζει παντοτινά από κει – πέρα πάνω στην ψυχή μου. Γιατί τους γνώρισα, τους αγάπησα, κι υπόφερα ύστερα γι’ αυτούς. Ω, το κατάλαβα αμέσως, απ’ την πρώτη στιγμή, πως σε πολλά σημεία δεν τους καταλάβαινα: παραδείγματος χάριν, δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό μου, εμένα του μοντέρνου Ρώσου προοδευτικού και βρωμισμένου Πετρουπολίτη, πώς μπορούσαν, αυτοί που ξέρανε τόσα και τόσα πράγματα, να περιφρονούν την επιστήμη μας. Μα δεν άργησα να καταλάβω πως η γνώση τους ήτανε τέλεια, πως στηριζόταν και είχε για κανόνες εντελώς άλλες διαισθήσεις απ’ τις δικές μας και πως όμοια διαφορετικοί ήτανε κι οι πόθοι τους. Δεν είχαν επιθυμίες και μέσα στη γαλήνη τους δε διψούσανε σαν εμάς να γνωρίσουν τη ζωή, αφού είχανε φτάσει στην κατάσταση της τελειότητας. Μα η γνώση τους ήτανε βαθύτερη και ανώτερη από τη δική μας επιστήμη, γιατί η δική μας επιστήμη ζητάει να εξηγήσει τι είναι η ζωή και προσπαθεί να τη γνωρίσει για να μάθει στους άλλους πώς να ζούνε. Ενώ εκείνοι, δεν είχανε καμιά ανάγκη την επιστήμη, κι αυτό το καταλάβαινα, χωρίς να μπορώ να εννοήσω την γνώση τους. Μου δείχνανε τα δέντρα τους και τους μιλούσανε σα να μιλούσαν σε όντα όμοιά τους. Γιατί, να το ξέρετε, δεν πιστεύω να γελιέμαι σαν λέω πως τους μιλούσανε! Ναι, είχανε ανακαλύψει τη γλώσσα τους, κι είμαι σίγουρος πως και κείνα τους καταλαβαίνανε. Έτσι βλέπανε τη φύση. Με τα ζώα, ζούσανε ειρηνικά, και δεν τους κάνανε κανένα κακό· τ’ αγαπούσανε, και τα είχανε μερώσει με την αγάπη τους. Μου δείχνανε τ’ αστέρια και μου μιλούσανε γι’ αυτά, μου λέγανε πράγματα που δεν μπορούσα να τα καταλάβω, μα είμαι βέβαιος πως θα επικοινωνούσανε με τ’ αστέρια τ’ ουρανού, και όχι μονάχα με τη σκέψη, μα με κάποιο ζωντανό τρόπο! Ω! αυτά τα όντα δεν καταφέρνανε να με κάνουν να τα καταλάβω, μα μ’ αγαπούσανε κι έτσι, αλλά ήξερα πως ούτε κείνοι με καταλάβαιναν και γι’ αυτό σχεδόν δεν τους μιλούσα για τη γης μας. Φιλούσα μόνο μπροστά τους τη γης όπου ζούσανε, και γω, χωρίς να λέω λέξη, τους λάτρευα. Αυτοί το βλέπανε, κι αφήνανε να τους λατρεύω χωρίς να ντρέπονται για τη λατρεία μου αφού κι οι ίδιοι ήτανε γεμάτοι αγάπη. Δεν λυπόνταν, ακόμα κι όταν τους φιλούσα καμιά φορά με δάκρυα τα πόδια τους, γιατί είχανε στην καρδιά τους τη χαρούμενη βεβαιότητα πως ανταποκρίνονταν στην αγάπη μου, με τη δύναμη της δικής τους της αγάπης. Πολλές φορές αναρωτιόμουν με έκπληξη, πως γινόταν, σ’ όλο αυτό το διάστημα, να μην καταφέρουν ούτε μια φορά να προσβάλουν ένα ον σαν εμένα, κι ούτε να ξυπνήσουν μέσα μου αισθήματα ζήλειας και φθόνου. Πολλές φορές αναρωτήθηκα πως μπορούσα, εγώ ο καυχησιάρης και ψεύτης, και δεν τους μιλούσα για γνώσεις που σίγουρα ούτε ακουστά θα τις είχανε. Πώς δε μουρχόταν η επιθυμία να τους καταπλήξω, έστω κι από αγάπη γι’ αυτούς; Παιζογελούσανε χαρούμενοι σα μικρά παιδιά. Περιπλανιόνταν μέσα στα θαυμαστά δασάκια και στα πυκνά δάση τους. Τραγουδούσαν τα όμορφα τραγούδια τους· ζούσανε με λαφριά τροφή, με τους καρπούς από τα δέντρα τους, με το μέλι από τα δάση τους και με το γάλα από τις ήμερες κατσίκες τους. Λίγη δουλειά έφτανε για να κερδίζουν την τροφή, και τα ρούχα τους. Ο έρωτας ήταν κοινός και γεννιόντανε παιδιά, μα ποτές μου δεν είδα εκείνη τη σκληρή ηδυπάθεια που χαρακτηρίζει όλα σχεδόν τα όντα του πλανήτη μας, όλα μαζί και το καθένα χωριστά, και που είναι η πηγή σχεδόν όλων των αμαρτημάτων της ανθρωπότητάς μας· χαίρονταν σαν ερχόντανε παιδιά στον κόσμο, σαν να ήτανε σύντροφοι σ’ αυτό το χαρούμενο γλέντι. Ποτές δε γίνονταν καυγάδες ή ζήλιες ανάμεσά τους, και μάλιστα ούτε καταλάβαιναν τι σημαίνουν αυτά τα πράγματα. Τα παιδιά τους ήτανε παιδιά ολονώνε, γιατί όλοι τους αποτελούσανε μιαν οικογένεια. Σχεδόν δεν ξέρανε τι θα πει αρρώστια, μ’ όλο που ξέρανε το θάνατο, μα στον τόπο τους ο γέρος είχε ήσυχο θάνατο, σα ν’ αποκοιμόταν, περιτριγυρισμένος από τους δικούς του, και τους ευλογούσε, τους χαμογελούσε, κι εκείνοι συνοδεύανε αυτή την αγωνία με τα φωτεινά τους χαμόγελα. Ποτέ μου, σ’ αυτή την περίπτωση, δεν τους είδα να θλίβονται ή να κλαίνε: ήτανε μόνο μια αύξηση της αγάπης που έφτανε ως την έκσταση, μια γαλήνια έκσταση, είν’ αλήθεια, τέλεια και στοχαστική. Θάλεγες πως κι ύστερα από το θάνατο, εξακολουθούσαν να επικοινωνούν με τους νεκρούς τους, και πως τη γήινη ένωση μεταξύ τους δεν τη διέκοπτε ο θάνατος. Σχεδόν δε με κατάλαβαν όταν τους ρώτησα για την αιώνια ζωή· μα έβλεπες καλά πως, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, ήτανε τόσο σίγουροι γι’ αυτό, που ούτε καν τους ετίθετο αυτό το ζήτημα. Δεν είχαν εκκλησιές και ζούσανε σαν σε αδιάκοπη επικοινωνία με το μεγάλο Παν· δεν είχανε θρησκεία, μα ξέρανε πως, αφού θα γέμιζαν με τις χαρές της ζωής ως εκεί που έφταναν τα όρια της γήινης φύσης, τότες γι’ αυτούς, και τους ζωντανούς και τους πεθαμένους, θα γινόταν πλατύτερη η επαφή με το μεγάλο Παν. Και περιμένανε με χαρά αυτή τη στιγμή χωρίς βιάση και χωρίς νοσταλγία, σα να την είχανε κιόλας με τα προαισθήματα της καρδιάς τους, κι αυτά τα προαισθήματα τα ανακοινώνανε ακούραστα ο ένας στον άλλο.\nΤο βράδυ, πριν κοιμηθούνε, τους άρεσε ν’ ακούνε τέλειες χορωδίες. Μ’ αυτά τα τραγούδια εξωτερικεύανε όλα τα αισθήματα που τους έδινε η μέρα πούφευγε και την ευλογούσαν αποχαιρετώντας την. Υμνούσανε τη φύση, τη γης, τη θάλασσα, τα δάση. Τους άρεσε να συνθέτουν τραγούδια ο ένας για τον άλλο, να αλληλοεξυμνούνται τραγουδώντας σα μικρά παιδιά, με απλά τραγούδια που, επειδή έρχονταν από την καρδιά, αγγίζανε τις καρδιές τους. Κι ύστερα, φαίνεται πως δε γυρεύανε μόνο με τα τραγούδια τους ν’ αρέσουν ο ένας στον άλλο, μα και μ’ όλες τις πράξεις της ζωής. Κάτι σαν ερωτική ζέση, καθολική και αμοιβαία τους γέμιζε τον έναν για τον άλλο. Ορισμένοι απ’ αυτούς τους επίσημους και θριαμβευτικούς ύμνους μου ήταν ακατανόητοι. Μπορεί να καταλάβαινα τα λόγια, μα ποτέ δεν μπορούσα να εμβαθύνω σ’ όλο το νόημά τους. Ήταν σαν απρόσιτο για το μυαλό μου, όμως, η καρδιά μου, χωρίς να το προσέξω, διαποτιζόταν ολοένα και περισσότερο απ’ αυτούς. Συχνά τους έλεγα πως άλλοτε, τότε που ζούσα ακόμα στη γη μας, τα είχα προαισθανθεί όλ’ αυτά, και μου είχαν αποκαλυφθεί αυτή η χαρά κι αυτή η αγαλλίαση, σα μια νοσταλγική θλίψη που έφτανε καμιά φορά ως τη στενοχώρια· πως τους είχαν προαισθανθεί, κι αυτούς και τη δόξα τους, στα ονειροπολήματα της καρδιάς μου και στα όνειρα του νου μου· πως συχνά, στη γης μας, δε μπορούσα να δω τον ήλιο που βασίλευε χωρίς να με πάρουν τα κλάματα… πως στο μίσος μου για τους κάτοικους της γης μας, είχα πάντα μέσα μου κάτι σαν κρυφή οδύνη. Γιατί να μην μπορέσω να τους μισήσω αφού δεν τους αγαπούσα, γιατί να μη μπορώ να τους συγχωρήσω, και γιατί να έχει τόση θλίψη η αγάπη μου γι’ αυτούς; Γιατί να μη μπορώ να τους αγαπώ χωρίς να τους μισώ ταυτόχρονα; Εκείνοι μ’ ακούγανε κι έβλεπα πως δεν μπορούσαν να εισχωρήσουν στο νόημα αυτών που τους έλεγα: μα δε λυπόμουν που τους τάλεγα, το ήξερα πως καταλάβαιναν τη θλίψη μου που σκεφτόμουν εκείνους που είχα αφήσει! Ναι, τότε με κοιτάζανε με το γλυκό κα γεμάτο αγάπη βλέμμα τους, κι εγώ ένοιωθα μπροστά τους να γίνεται η καρδιά μου όμοια καλή κι αγνή με τη δική τους και δε λυπόμουν που δεν τους καταλάβαινα. Σ’ αυτό το αίσθημα της πληρότητας, σταματούσε η ανάσα μου και προσευχόμουν σιωπηλά γι’ αυτούς.\nΩ! Τώρα όλοι θα γελάνε μαζί μου και θα λένε πως δεν είναι δυνατό να βλέπεις στ’ όνειρό σου τόσο μικρές λεπτομέρειες σαν αυτές που περιγράφω τούτη τη στιγμή, και πως; στον ύπνο μου δεν είδα και δεν ένοιωσα παρά μόνο το αίσθημα που μου υποκινούσε η καρδιά μου μέσα στο παραλήρημά της όσο για τις λεπτομέρειες, θα λένε πως τις φαντάστηκα μόνος μου μιας και ξύπνησα. Μα κι αν ομολογούσα πως ίσως νάγιναν έτσι τα πράγματα —Θε μου, τι χάχανα θα ξεσηκώνονταν, και πόσο θα ευθυμούσαν όλοι! Βέβαια, κατά τα λεγόμενά τους, βρισκόμουν υπό την επήρεια των αισθημάτων αυτού του ονείρου, γιατί μόνο αυτό είχε διατηρηθεί μέσα στη σπαραγμένη καρδιά μου· αντίθετα, οι πραγματικές εικόνες, οι ονειρικές μορφές, εκείνες δηλαδή που πραγματικά είχα ζήσει εκείνη την ώρα, είχανε τέτοια αρμονική τελειότητα, ήτανε τόσο μαγευτικές, τόσο όμορφες μα και τόσο αληθινές, που σαν ξύπνησα δεν είχα τη δύναμη να τις ενσαρκώσω με τα αδύναμα λόγια μου, κι έτσι σταμάτησαν μέσα στο νου μου, και έτσι μπορούσα θαυμάσια να αναγκαστώ εγώ ο ίδιος, ασυναίσθητα, να ανασυγκροτήσω ύστερα τις λεπτομέρειές τους, και, εννοείται, παραμορφώνοντάς τες, εξ αιτίας προπαντός του φλογερού πόθου που είχα να τις ανακοινώσω όσο γινόταν γρηγορότερα, και όπως-όπως. Μα και πώς να μην πιστέψω πως όλ’ αυτά συνέβησαν πραγματικά; Ναι, ίσως τόνειρο να ήτανε χίλιες φορές πιο εκθαμβωτικό και πιο χαρούμενο απ’ όσο μπορώ να το αποδώσω. Μάθετε λοιπόν, πως θα σας εμπιστευθώ ένα μυστικό. Ίσως νάτανε μόνο όνειρο! Γιατί έγινε κάτι, κάτι τόσο φριχτά αληθινά που δεν μπορεί να ήταν όνειρο. Αν παραδεχτώ πως αυτό το όνειρο γεννήθηκε στην καρδιά μου, θα είχε τάχα η καρδιά μου τη δύναμη να φανερώσει τη φριχτή αλήθεια που μου συνέβη αργότερα; Πώς μπορούσα να το φανταστώ μόνος μου ή να το ονειρευτώ στην καρδιά μου; Είναι ποτέ δυνατό η φτωχή παιδιάστικη καρδιά μου, το ιδιότροπο και κενό πνεύμα μου να μπόρεσαν να υψωθούν ως την ανακάλυψη της αλήθειας; Κρίνετέ το και μόνοι σας· ως τα τώρα τόκρυβα, μα τώρα θα πω όλη την αλήθεια. Γιατί, πραγματικά… τους διέφθειρα όλους!\nΝαι, ναι, στο τέλος, τους διέφθειρα όλους! Πώς έγινε αυτό; — δεν ξέρω, μα το θυμάμαι πολύ καλά. Το όνειρό μου που διέσχισα χιλιάδες χρόνια, έχει αφήσει μέσα μου ένα αίσθημα συνεχείας· το μόνο που ξέρω, είναι πως εγώ ήμουν η αιτία του πρώτου αμαρτήματος. Σα μολυσματική αρρώστια, σαν ένα μόριο χολέρας που μπορεί να μολύνει ολόκληρη αυτοκρατορία, έτσι και ‘γώ μόλυνα με την παρουσία μου την γη της ευτυχίας που ως τα τότες ήτανε αθώα. Μάθανε να λένε ψέματα και τους άρεσε το ψέμα, και μάθανε την ομορφιά του ψέματος. Ίσως, όλ’ αυτά ν’ αρέσανε πολύ αθώα, για τ’ αστεία, από απλή φιλαρέσκεια, σαν ένα ευχάριστο παιχνίδι, κι ίσως πραγματικά εξ αιτίας κάποιου μορίου, μα αυτό το μόριο εισχώρησε μεσ’ στην καρδιά τους και τους φάνηκε ευχάριστο. Ύστερα από λίγο, γεννήθηκε κι η ηδυπάθεια, η ηδυπάθεια γέννησε τη ζηλοτυπία, η ζηλοτυπία τη σκληρότητα… Α, δεν ξέρω, δε θυμάμαι, μα σε λίγο, πολύ γρήγορα, χύθηκε το πρώτο αίμα: αυτό τους κατέπληξε, τους τρόμαξε, κι άρχισαν ν’ απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο, και να χωρίζονται. Σχηματίστηκαν συμμαχίες, μα εναντίον των άλλων. Ακούστηκαν μομφές και κατηγορίες. Μάθανε τ’ είναι ντροπή, και κάνανε αρετή τη ντροπή. Τους γεννήθηκε μέσα τους το αίσθημα της τιμής, και κάθε συμμαχία ύψωσε πάνω της το λάβαρό της. Άρχισαν να κακομεταχειρίζονται τα ζώα, και τα ζώα φύγανε από κοντά τους για να κρυφτούνε μεσ’ στα δάση και τους εχθρεύτηκαν. Άρχισε ένας αιώνας αγώνων για την ιδιοτέλεια, τον ατομικισμό, την προσωπικότητα, τη διάκριση του δικού μου και του δικού σου. Αρχίσανε να μιλούνε διαφορετικές γλώσσες. Μάθανε τη θλίψη κι αγαπήσανε τη θλίψη. Ποθήσανε την οδύνη κι είπανε πως μόνο με την οδύνη αποκτιέται η αλήθεια. Κι έκανε την εμφάνισή της η επιστήμη. Σα γίνανε κακοί, τότες αρχίσανε να μιλάνε για την αδελφοσύνη και τον ανθρωπισμό, και τότες καταλάβανε αυτές τις ιδέες. Σαν γίνανε εγκληματίες, τότες επινοήσανε τη δικαιοσύνη και θεσπίσανε πλήρεις κώδικες για να τη διατηρήσουν, κι ύστερα, για να εξασφαλίσουν το σεβασμό γι’ αυτούς τους κώδικες, θεσπίσανε τη λαιμητόμο. Τώρα πια, πολύ αμυδρά θυμούνταν αυτά που είχανε χάσει, και μάλιστα δε θέλανε να πιστέψουνε πως άλλοτε ήτανε αθώοι κι ευτυχισμένοι. Κοροϊδεύαν αδιάκοπα το ότι μπορεί παλιότερα να ήταν ευτυχισμένοι, και λέγανε πως ήταν όνειρο. Και μάλιστα δεν μπορούσαν να το φανταστούν αισθητά ή εικονικά, κι όμως, τι θαυμαστό και παράξενο πράγμα! μ’ όλο που είχαν χάσει την πίστη τους στη παλιά τους ευτυχία, μ’ όλο που λέγανε πως ήτανε παραμύθι για μωρά παιδιά, ωστόσο, τόσο μεγάλη ήταν η επιθυμία τους να ξανακατακτήσουν την αθωότητα και την ευτυχία, που γονατίσανε μπροστά στους πόθους της καρδιάς τους, χτίσανε ναούς και προσεύχονταν στην ιδέα τους, στην «επιθυμία» τους, μ’ όλο που ξέρανε πως ήταν απραγματοποίητη, μα δεν παύανε να τη λατρεύουν με προσευχές και δάκρυα. Κι όμως, αν μπορούσαν να ξαναγυρίσουν σ’ αυτή την κατάσταση της αθωότητας και της ευτυχίας που είχανε χάσει, κι αν τους έδειχναν αμυδρά και τους ρωτούσαν αν πραγματικά θέλανε να ξαναγυρίσουν — σίγουρα θ’ αρνιόνταν. Σ’ αυτό μου απαντούσαν: «Είμαστε ψεύτες, κακοί και άδικοι· έστω· το ξέρουμε, κλαίμε κι υποφέρουμε γι’ αυτό και επιβάλλουμε στους εαυτούς μας μαρτύρια και τιμωρίες χειρότερες ίσως από κείνες που θα μας επιβάλει ο Φιλεύσπλαχνος Κριτής σα μας δικάσει, και που ούτε τ’ όνομά του δεν ξέρουμε. Μα έχομε την επιστήμη και χάρη σ’ αυτήν θα ξαναβρούμε την αλήθεια, και τότες θα την αποδεχτούμε συνειδητά. Η γνώση είναι ανώτερη απ’ το συναίσθημα, κι η συνείδηση της ζωής ανώτερη απ’ τη ζωή. Η επιστήμη θα μας δώσει τη σοφία, η σοφία θα μας αποκαλύψει τους νόμους και η γνώση των νόμων της ευτυχίας είναι πάνω από την ευτυχία.» Αυτά λέγανε και, ύστερα από κάτι τέτοια λόγια, ο καθένας ξανάρχιζε ν’ αγαπάει τον εαυτό του με ολοένα πιο εγωιστική αγάπη, γιατί θα τους ήταν αδύνατο να κάνουν διαφορετικά. Και τότε, ο καθένας τους αγαπούσε τόσο ζηλότυπα την προσωπικότητά του που προσπαθούσε να εξευτελίσει και να ταπεινώσει με κάθε μέσο την προσωπικότητα των άλλων· ήτανε ζήτημα ζωής. Εμφανίστηκε η δουλεία, και μάλιστα και η εθελοδουλεία. Οι αδύνατοι υποτάχθηκαν πρόθυμα στους ισχυρότερους, φτάνει αυτοί να τους βοηθούσαν να συντρίψουν τους πιο αδύνατους απ’ αυτούς. Εμφανίστηκαν και οι δίκαιοι, που ήρθαν σ’ αυτούς τους ανθρώπους για να τους μιλήσουν, θρηνώντας για την αλαζονεία τους και κατηγορώντας τους που έχασαν το μέτρο και την αρμονία, που χάσανε την αιδημοσύνη τους. Μα τους κορόιδεψαν και τους λιθοβόλησαν. Το αίμα των αγίων έτρεξε πάνω στα προαύλια των ναών. Εξ άλλου, ήρθαν κι άλλοι που σκέφτηκαν ν’ αποκαταστήσουν την αρμονία ανάμεσα στους ανθρώπους σε τρόπο που, χωρίς ο καθένας να παύει να αγαπά τον εαυτό του περισσότερο από τον πλησίον του, να μην αποτελεί ωστόσο εμπόδιο και ενόχληση για τους άλλους και όλοι μαζί να σχηματίσουν ένα είδος κοινωνίας όπου να ζούσανε μονιασμένοι. Μακρόχρονοι πόλεμοι υποδαυλίστηκαν για να επιβληθεί αυτή η αρχή. Οι μαχητές δεν πιστεύανε λιγότερο σταθερά πως η επιστήμη, η σοφία και το συναίσθημα της προσωπικής ασφάλειας θα αναγκάζανε επιτέλους τους ανθρώπους να συμφωνήσουν για τις βάσεις μιας λογικής κοινωνίας και γι’ αυτό, στο μεταξύ, για να επισπεύσουν τα πράγματα, οι «πούροι» προσπαθούσαν να απαλλαγούν απ’ όλους όσοι δεν ήτανε πούροι και δεν καταλάβαιναν την ιδέα τους, για να μην εμποδίζουν το θρίαμβό τους. Μα γρήγορα εξασθένισε το συναίσθημα της προσωπικής αυτοσυντήρησης, κι ανέβηκαν οι αλαζόνες κι οι φιλήδονοι που απαιτούσαν όλα, ή τίποτα. Και για ν’ αποκτήσουν αυτά τα όλα, χρειάστηκε να καταφύγουν στην αγριότητα, κι όταν δεν πετύχαιναν, στην αυτοκτονία. Έγιναν θρηακείες για τη λατρεία της ανυπαρξίας και της αυτοκαταστροφής, εν ονόματι της αιώνιας γαλήνης στους κόλπους του μηδενός. Τελικά, αυτοί οι άνθρωποι κουράστηκαν από τον χωρίς νόημα μόχθο και τα πρόσωπά τους πήρανε τα στίγματα της οδύνης· έτσι, αυτοί οι άνθρωποι διακήρυξαν πως η οδύνη, είναι ομορφιά, αφού μόνο απ’ την οδύνη υπάρχει η σκέψη, άρχισαν να υμνούν την οδύνη στα τραγούδια τους. Εγώ τριγύριζα απελπισμένος ανάμεσά τους κι έκλαιγα γι’ αυτούς, μα τώρα τους αγαπούσα ίσως περισσότερο από πριν, τότε που τα πρόσωπά τους δεν είχανε γνωρίσει την οδύνη και ήτανε αθώα και τόσο ωραία. Ξανάρχισα ν’ αγαπάω τη βρώμικη γης τους πιο πολύ από τότες που ήτανε παράδεισος, μόνο και μόνο γιατί ήρθε ο πόνος. Αλλοίμονο, πάντα μου αγάπησα τον πόνο και τη θλίψη, μα μόνο για μένα, κι έκλαψα για κείνους και τους λυπόμουν. Άπλωνα τα χέρια μου σ’ αυτούς και κατηγορούσα τον εαυτό μου μέσ’ στην απελπισία μου και περιφρονούσα τον εαυτό μου. Τους είπα πως εγώ τα είχα κάνει όλ’ αυτά, εγώ και μόνο, πως εγώ τους είχα φέρει τη διαφθορά, τη πανούκλα και το ψέμα! Τους παρακάλεσα να με σταυρώσουν, και τους είπα πως να φτιάξουν το σταυρό. Δεν μπορούσα, δεν είχα τη δύναμη να σκοτωθώ, μα ήθελα να πάρω πάνω μου όλους τους πόνους, ποθούσα την οδύνη και ποθούσα να χύσω μέσα σ’ αυτή την οδύνη ακόμα και την τελευταία ρανίδα απ’ το αίμα μου. Μα εκείνοι καγχάζανε, και στο τέλος με πήρανε για τρελό μυστικιστή. Έτσι, αυτοί με δικαιολογούσανε και λέγανε πως απόκτησαν εκείνο που γυρεύανε, και πως δε μπορούσε παρά να γίνει αυτό που έγινε. Στο τέλος, μου δηλώσανε πως άρχισαν να με βρίσκουν επικίνδυνο και πως αν δε σώπαινα θα με κλείνανε στο φρενοκομείο. Και τότε η ψυχή μου πλημμύρισε από τόσο δυνατή θλίψη που σφίχτηκε η καρδιά μου, ένοιωσα πως θα πέθαινα, και τότε ··· τότε ξύπνησα.\nΕίχε αρχίσει να χαράζει, δεν είχε ξημερώσει ακόμα, είν’ αλήθεια, μα θάτανε περίπου έξι η ώρα. Ξανάνοιξα τα μάτια μου καθισμένος στην πολυθρόνα μου. Το κερί μου είχε λειώσει ως το τέλος, και στο δωμάτιο του λοχαγού όλοι κοιμόνταν, γύρω βασίλευε, πολύ σπάνιο πράγμα, η σιωπή. Η πρώτη μου κίνηση ήτανε να πηδήξω όρθιος απ’ την πολυθρόνα μου, γεμάτος κατάπληξη· ποτές δε μούχε ξανατύχει τέτοιο πράγμα και μάλιστα — αυτό ήτανε τιποτένια λεπτομέρεια, να κοιμηθώ έτσι δα στην πολυθρόνα μου. Ξαφνικά, ενώ σηκωνόμουν και συνερχόμουνα, το μάτι μου έπεσε πάνω στο γεμάτο κι έτοιμο περίστροφο — μα αμέσως τόσπρωξα μακριά μου. Ω! να ζήσω, τώρα θέλω να ζήσω! Σήκωσα ψηλά τα χέρια μου, και προσευχήθηκα στην αιώνια Αλήθεια· δεν προσευχόμουν, έκλαιγα, και μια ζέση, μία απροσμέτρητη ζέση μου αναστάτωνε όλο μου το είναι. Ναι, να ζήσω και να κηρύξω! Αμέσως έκανα το τάμα να κηρύξω και — εννοείται — για τη ζωή! Θα πήγαινα να κηρύξω, ήθελα να κηρύξω — τι; Την Αλήθεια, αφού την έβλεπα, την έβλεπα με τα μάτια μου, την έβλεπα σ’ όλη της τη δόξα!\nΚι από τότες, όλο κηρύττω! Κι από τότε, αγαπώ όλους όσους γελούν μαζί μου, και μάλιστα περισσότερο από τους άλλους. Γιατί; … Δεν ξέρω κι ούτε μπορώ να το εξηγήσω, μα δεν έχει σημασία που είναι έτσι. Λένε πως τώρα πια έχω πάρει στραβό δρόμο, ή μάλλον πως αφού από τώρα έχω πάρει στραβό δρόμο τι θα γίνει παραπέρα; Ολοκάθαρη αλήθεια: πήρα στραβό δρόμο, κι ίσως τα πράγματα να πάνε απ’ το κακό στο χειρότερο. Βέβαια, πολλές φορές θα γελαστώ ώσπου ν’ ανακαλύψω πώς πρέπει να κηρύττω, δηλαδή με τι λόγια και τι πράξεις, γιατί δεν είναι εύκολο αυτό. Όλ’ αυτά, τα βλέπω από τώρα ολοφάνερα, μα ακούστε: και ποιος δεν παίρνει στραβό δρόμο; Κι όμως όλοι περπατούν και τείνουν προς τον ίδιο σκοπό, από τον πιο σοφό ως τον χειρότερο ληστή, μόνο που βαδίζουν από διαφετικούς δρόμους. Αυτή είναι παλιά αλήθεια, μα να και κάτι καινούργιο: δεν μπορεί να γελιέμαι πολύ. Γιατί την είδα την αλήθεια, το είδα και το ξέρω πως μπορούνε οι άνθρωποι να είναι ωραίοι κι ευτυχισμένοι χωρίς να χάσουν την ικανότητά τους να ζήσουνε στη γης. Δε θέλω κι ούτε μπορώ να πιστέψω πως το κακό είναι η φυσική κατάσταση των ανθρώπων. Και ομως, μόνο γι’ αυτή μου την πεποίθηση με κοροϊδεύουν. Μα πώς να μη με πιστέψουν; Την είδα την αλήθεια, δεν την έβγαλα απ’ το μυαλό μου, την είδα, λέω, την είδα, κι η ζωντανή εικόνα της μου γέμισε για πάντα την ψυχή μου. Την είδα σε τόση απόλυτη τελειότητα, που δεν μπορώ να πιστέψω πως δε θα υπήρχε στους ανθρώπους. Πώς λοιπόν πήρα στραβό δρόμο; Βέβαια και θα πλανηθώ πολλές φορές κι ίσως να πω αταίριαστα λόγια, μα όχι για πολύ. Η ζωντανή εικόνα που είδα είναι πάντα μπροστά στα μάτια μου, και θα με ανορθώνει και θα με κατευθύνει. Ω! είμαι γενναίος, εγώ, έχω γερές δυνάμεις, και θα προχωρήσω, έστω και για χίλια χρόνια. Βλέπετε, στην αρχή ήθελα να το κρύψω πως τους είχα όλους διαφθείρει … κι όμως, ήτανε σφάλμα, ήτανε κιόλας το πρώτο σφάλμα. Μα η Αλήθεια μούπε σιγανά πως έλεγα ψέματα, και με προφύλαξε, και με καθοδήγησε. Πώς να κάνω, για να φτιάξω τον παράδεισο; — Δεν ξέρω, γιατί δεν ξέρω να το εκφράσω με λόγια. Από τότε που είδα το όνειρο, ξέχασα να μιλάω, ή τουλάχιστον ξέχασα τις κυριώτερες κι απαραίτητες λέξεις. Μα τι σημασία έχει; θα πάω και θα τα πω όλα, ακούραστα, γιατί το είδα με τα μάτια μου, κι ας μην ξέρω να πω αυτά που είδα. Αυτοί οι καλλίτεροι δε θα το καταλάβουν. «Όνειρο, λένε, είδε εφιάλτη, παραίσθηση> …» Ε… ε… όλ’ αυτά δεν είναι σπουδαίες εξυπνάδες. Κι όμως είναι αρκετά περήφανοι! Όνειρο; Μα μήπως όνειρο δεν είναι η ζωή μας; Και μάλιστα θάλεγα τι σημασία έχει, τι σημασία έχει αν δεν ξανάρθει ποτέ πια ο παράδεισος κι αν δεν υπάρχει πια (αφού σας λέω, το καταλαβαίνω), κι όμως, εγώ θα κηρύξω τον παράδεισο. Κι όμως, τι απλό που είναι! θα μπορούσαν μέσα σε μια μέρα, μέσα σε μιαν ώρα μόνο, να ξαναγίνουν όλα. Το ουσιώδες, είναι ν’ αγαπούμε τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας, ναι, αυτό είναι το ουσιώδες και το παν, χωρίς να χρειάζεται τίποτ’ άλλο: τότε, αμέσως θα ξέρουμε πώς να χτίσουμε τον παράδεισο. Κι όμως, αυτή είναι παμπάλαια αλήθεια, την έχουμε διαβάσει και αναμασήσει εκατομμύρια φορές, μα δεν παύει να είναι αποτελεσματική. «Η συνείδηση της ζωής είναι ανώτερη απ’ τη ζωή· η γνώση των νόμων της ευτυχίας είναι ανώτερη, από την ευτυχία». Αυτά πρέπει να καταπολεμήσουμε! Και θα παλέψω. Φτάνει να το θελήσουν όλοι, κι αμέσως όλα θα χτιστούν.\nΌσο για το κοριτσάκι, έψαξα να το βρω … Και θα εξακολουθήσω να ψάχνω, να ψάχνω!\nΜετάφραση: Σωτήρης Γουνελάς\n23 ρητά από τον Ντοστογιέφσκι που θα απελευθερώσουν τον μυαλό σας - Αντικλείδι says:\n01/12/2015 at 10:30 pm\n[…] Φ. Ντοστογιέφσκι: Το όνειρο ενός γελοίου […]\nΤο όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου | Φ. Ντοστογιέφσκι - I for Interview says:\n01/01/2017 at 6:33 pm\nΤο όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου. – ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ says:\n02/08/2017 at 3:07 am\n[…] Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. ΠΗΓΗ. […]


Η Γ.Γ. Καταπολέμησης της Διαφθοράς Α. Ξεπαπαδέα στην Κέρκυρα την 28η Οκτωβρίου. | Far-West\nΗ Γ.Γ. Καταπολέμησης της Διαφθοράς Α. Ξεπαπαδέα στην Κέρκυρα την 28η Οκτωβρίου.\nΚοινωνία Η Γ.Γ. Καταπολέμησης της Διαφθοράς Α. Ξεπαπαδέα στην Κέρκυρα την 28η Οκτωβρίου. Η Γενική Γραμματέας για την καταπολέμηση της διαφθοράς του Υπουργείο Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Αναστασία Ξεπαπαδέα, θα εκπροσωπήσει την Κυβέρνηση στην Κέρκυρα, για τις εορταστικές εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου.\n28η Οκτωβρίου, Α. Ξεπαπαδέα, Εκπρόσωπος Κυβέρνησης, Ενημέρωση, Κέρκυρα, Κοινωνία, Πολιτική, Πρώτη σελίδα\nΛιμεναρχείο Λευκάδας: έκτακτο δελτίο αναγγελίας θυελλωδών ανέμων\tΣυνεργασία Περιφέρειας με την Κυνηγετική Ομοσπονδία και την Θηροφυλακή για την πρόληψη της αφρικανικής πανώλης […]


3D Puzzle EIFFEL TOWER, 35 τεμ. - Ελληνικά - ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΑ, ΚΙΑΛΙΑ, ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΑ, CELESTRON,VIXEN,ZEISS,SKYWATCHER, ΒΙΒΛΙΑ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ, ΑΓΟΡΑ ΑΘΗΝΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ\n3D Puzzle EIFFEL TOWER, 35 τεμ.\nΤα πολυαγαπημένα μοντέλα των προχωρημένων συλλεκτών τρισδιάστατων πάζλ που τους αρέσει η πρόκληση της πολυπλοκότητας.\nΠιστές απομίμησεις των κορυφαίων αρχιτεκτονικών θαυμάτων του κόσμου.\nΚατασκευή 3D Puzzle EIFFEL TOWER, 35 τεμ.\nΚάθε παζλ περιέχει ένα 16σέλιδο εγχειρίδιο στα αγγλικά με εικόνες και την ιστορία του κάθε μνημείου καθώς και τις οδηγίες κατασκευής του.\nδιαστ. μοντέλου 23x20.5x47cm\nΠαρακαλώ ενημερώστε με για την τιμή του προϊόντος CUBICFUN 3D Puzzle EIFFEL TOWER, 35 τεμ., με κωδικό: OP-CF0044.


Τηγανιτό παγωτό for all! - Newpost.gr\nΤηγανιτό παγωτό for all!\nΒάζουμε ένα μεταλλικό σκεύος( ταψί, δίσκο, πιατέλα) στην κατάψυξη για μια ώρα να παγώσει καλά.\nΔημοσίευση 29 Αυγούστου 2015, 09:10\n1 κιλό παγωτό μαστίχα η ότι άλλο σας αρέσει\n1 φλιτζάνι ξηρούς καρπούς χοντροκομένους της αρεσκείας σας (αμύγδαλα, φουντούκια, κάσιους κλπ)\n2 κουταλιές της σούπας κανέλα( προαιρετικά)\nΣάλτσα από φράουλες η φρούτα του δάσους\nΜε το κουτάλι του παγωτού φτιάχνουμε μπάλες από το παγωτό που έχουμε αγοράσει, τις βάζουμε πάνω στον παγωμένο σκεύος και το τοποθετούμε πάλι στην κατάψυξη για 5 ώρες. Καλό είναι το βήμα αυτό να γίνει από την προηγούμενη μέρα.\nΣε ένα μπολ ανακατεύουμε τα δημητριακά με τους ξηρούς καρπούς και την κανέλα. Παίρνουμε τις μπάλες του παγωτού μία-μία και τις τυλίγουμε μέσα στα δημητριακά. Επιστρέφουμε τις μπάλες στην κατάψυξη και τις αφήνουμε να παγώσουν καλά. Επαναλαμβάνουμε την διαδικασία άλλες 2 -3 φορές ώστε να δημιουργηθεί μια κρούστα γύρω από το παγωτό.\nΣτο στάδιο αυτό μπορούμε να φυλάξουμε τις μπάλες του παγωτού μέχρι την στιγμή που θα τις τηγανίσουμε. Προσωπικά έχω πάντα μερικές έτοιμες στην κατάψυξη ώστε να τις τηγανίσω (και φυσικά να εντυπωσιάσω) όποτε χρειαστεί.\nΌταν θελήσουμε να τηγανίσουμε ζεσταίνουμε μπόλικο λάδι σε μια μικρή κατσαρόλα και μόλις κάψει ρίχνουμε μέσα τις μπάλες παγωτού μία-μία κάθε φορά. Τηγανίζουμε για 1 " περίπου, μέχρι να ροδίσει η κρούστα του παγωτού. Σερβίρουμε αμέσως με την σος σοκολάτας ή των φρούτων.\nΠιστέψτε με το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό τόσο γευστικά όσο και οπτικά. Καλή απόλαυση! Πάστα Φλώρα-Κατερίνα Φωτίου


Survivor: Θα είναι ο James Καφετζής ο νέος Bachelor μετά τον Βασιλάκο; - MagazinoMou\nHomeEXCLUSIVESSurvivor: Θα είναι ο James Καφετζής ο νέος Bachelor μετά τον Βασιλάκο;\nSurvivor: Ο James Καφετζής αποχώρησε οικειοθελώς από το ριάλιτι επιβίωσης του ΣΚΑΙ και κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα επικράτησε παραλήρημα.\nΤόσο στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος όσο και στη Ρόδο που είναι το νησί του.\n«Ένας λόγος που έφυγα ήταν η παράταση του παιχνιδιού. Ξέραμε για τέλη Μαΐου, μετά έγινε για 15 Ιουνίου και πρόσφατα για 15 Ιουλίου. Δεν υπήρχαν εκεί ερεθίσματα. Δεν ταίριαζα με κανέναν άλλο πέρα από τον Νίκο», είπε στο Love it ο James Καφετζής σχετικά με τους λόγους που πήρε την απόφαση του να αποχωρήσει από το ριάλιτι.\nΩστόσο, φήμες τον θέλουν να είναι ο νέος Bachelor καθώς είναι και νέος και ωραίος και έχει και ένα μυστήριο που τον κάνει να είναι ο ιδανικός σύντροφος. Μάλιστα, ο ίδιος έχει αποδείξει ότι συμπεριφέρεται άψογα στις κοπέλες ενώ έχει δείξει επίσης ότι ξέρει και από… greek καμάκι, αν θυμηθεί κανείς και το επεισόδιο που φλέρταρε την Τουρκάλα παίκτρια αλλά και την πρόσφατη ανάρτησή του που την είχε ταγκάρει και μιλούσε για το τένις.\nΑκόμα και το επάγγελμά του προκαλεί το ενδιαφέρον του κόσμου.\nΩστόσο, σύμφωνα με τις αποκλειστικές πληροφορίες του magazinomou.gr κάτι τέτοιο δεν ισχύει και ούτε του έχει γίνει τέτοια πρόταση από το κανάλι του ALPHA.\nΠαρόλα αυτά, αν κάτι τέτοιο συμβεί σίγουρα θα έχει πολύ ενδιαφέρον!\nSurvivor Spoiler: Η συγνώμη του Μπάγδανου στον Σάκη, η νίκη του επάθλου και ο… Αντετονκούμπο!


ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: Οι «χωρίς όρια» αντιδράσεις της Άγκυρας και η απάντηση\nΟι «χωρίς όρια» αντιδράσεις της Άγκυρας και η απάντηση\nΟΤΑΝ η Κυπριακή Δημοκρατία θα εντασσόταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πριν 18 χρόνια, την 1η Μαΐου του 2004, η κατοχική Τουρκία είχε εξαπολύσει απειλές. Εάν ενταχθεί η Κύπρος στην Ε.Ε., διαμηνούσε με κάθε ευκαιρία η κατοχική δύναμη, «θα υπάρξει αντίδραση χωρίς όρια». Η Κυπριακή Δημοκρατία εντάχθηκε στην Ένωση, πλην όμως η Άγκυρα δεν έκανε τις απειλές της πράξη. Όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά επειδή μέτρησε προφανώς και την αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία δέχθηκε στους κόλπους της την Κύπρο. Μέτρησε ενδεχόμενο κόστος, που θα είχε από την όποια αντίδρασή της. Ίσως τότε, υπό διαφορετικές συνθήκες από τις σημερινές, το καθεστώς Ερντογάν ήθελε να διατηρήσει ισχυρά κανάλια επικοινωνίας με τις Βρυξέλλες. Σήμερα προφανώς και αντιμετωπίζει διαφορετικά την Ε.Ε. Είναι σαφές πως η Λευκωσία τότε κατάφερε να επιβάλει ένα τετελεσμένο, το οποίο δεν μπόρεσε, ούτε τότε ούτε και σήμερα, να ανατρέψει η Άγκυρα.\nΤΗΝ τελευταία περίοδο, η κατοχική Τουρκία εξαπολύει απειλές για να αποτρέψει και να σταματήσει το ενεργειακό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τι λένε Τούρκοι αξιωματούχοι όταν αναφέρονται στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου; Ότι η κατοχική δύναμη δεν θα επιτρέψει να γίνει οτιδήποτε στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς την Τουρκία. Και οι αναφορές σε «δεν θα επιτρέψει» συνοδεύονται με απειλές. Όπως κάνει πάντα το καθεστώς Ερντογάν. Πρόκειται για μία πρακτική, σύμφωνα με την οποία η Άγκυρα διά της στρατιωτικής ισχύος επιβάλλει τις παράνομες και παράλογες αξιώσεις της. Πρόκειται για αξιώσεις, που βαθμηδόν υλοποιούν τον ηγεμονικό και επεκτατικό σχεδιασμό της κατοχικής Τουρκίας στην περιοχή.\nΤΗΝ ΙΔΙΑ συμπεριφορά έχει η Τουρκία και έναντι στην Ελλάδα. Με τις συνεχείς παραβιάσεις στο Αιγαίο. Με τις συνεχείς υπονομεύσεις στη Θράκη και αλλού. Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, σε πρόσφατες δηλώσεις του αναφέρθηκε στις «προβοκατόρικες ενέργειες και δηλώσεις» που, όπως ισχυρίστηκε, συνεχίζει επίμονα η Ελλάδα στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Για να γίνονται τέτοιες δηλώσεις αυτό σημαίνει θράσος, αλλά και αλαζονεία. Ο Ακάρ, ο οποίος πάντα θέλει να μιμείται το αφεντικό του, τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, υποστήριξε και το εξής: «Δεν είναι αδυναμία το γεγονός ότι λέμε «ας λύσουμε τα προβλήματά μας με διάλογο». Κάθε φορά, συμπεριλαμβανομένων και διεθνών ασκήσεων, η Ελλάδα με κάποιες πρωτοβουλίες κάνει προσπάθειες με στόχο τετελεσμένα ενάντια στη χώρα μας. Δεν θα το επιτρέψουμε ποτέ αυτό. Οι Εναέριες Δυνάμεις μας επιδεικνύουν την απαραίτητη αντίστοιχη αντίδραση στις παραβιάσεις. Οι Ναυτικές μας Δυνάμεις είναι σε επαγρύπνηση».\nΑΥΤΟ σημαίνει πως ενώ παρουσιάζεται να επιδιώκει τον διάλογο, στη συνέχεια είναι ξεκάθαρο πως η απάντηση της Άγκυρας στη διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Αθήνας, είναι πως «δεν θα το επιτρέψουμε ποτέ αυτό». Αυτή η συμπεριφορά της Άγκυρας είναι απόρροια και της ανοχής έναντι της Τουρκίας, τόσο από τρίτους όσο και από την ελληνική πλευρά. Και για να αλλάξει αυτή η απειλητική, επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας, θα πρέπει και διαφορετικά να αντιμετωπίζεται. Να μην της επιτρέπεται να απειλεί και να αμφισβητεί. Είναι μία τακτική, που δεν δοκιμάστηκε. Είναι μία προσέγγιση, που δεν την «αγγίζουν» οι τρίτοι και η ελληνική πλευρά. Αντίθετα, η πολιτική του κατευνασμού έχει αποθρασύνει την Άγκυρα.


Συλλογείς Αθανασόγλου Νικόλαος Πτήση με μαχητικά Phantom Jets\nΠτήση με μαχητικά Phantom Jets\nΑνδραβίδα, Ηλεία, Πελοπόννησος, Ελλάδα\nΗ Ανδραβίδα είναι κωμόπολη του Νομού Ηλείας, στην Πελοπόννησο στην Ελλάδα. Μερικά χιλιόμετρα από την μικρή πόλη υπάρχει η Αεροπορική Βάση Ανδραβίδας, στρατιωτικό αεροδρόμιο που ανήκει στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.\nΟ κινηματογραφιστής βρίσκεται στην Αεροπορική Βάση, διασχίζει με αυτοκίνητο κατά μήκος το στρατόπεδο, καταγράφει παρκαρισμένα πολεμικά αεροσκάφη McDonnell Douglas F-4 Phantom II και τολ (χώροι στάθμευσης αεροπλάνων).\nΣτον ουρανό ένα αεροσκάφος, μέσα σ’ ένα τολ ένα άλλο επισκευάζεται. Ένα Φάντομ, παίρνει θέση για απογείωση, ένας αξιωματικός ποζάρει δίπλα.\nΟ κινηματογραφιστής πλησιάζει, περιεργάζεται το αεροσκάφος, παίρνει τη θέση του πιλότου, χαιρετά και χαμογελά στην κάμερα.\nΜεγάλη κινητικότητα από αεροσκάφη, το Φάντομ μπαίνει στον διάδρομο απογείωσης, κάνει την απαραίτητη διαδρομή και απογειώνεται.\nΑπογειώνεται κι ένα δεύτερο Φάντομ στο οποίο ο δεύτερος πιλότος κρατά την κάμερα του κινηματογραφιστή και μας δίνει πλάνα από το πρώτο αεροσκάφος, από το έδαφος, τις καλλιέργειες, τους οικισμούς, τους δρόμους και τις δαντελωτές ακτές της Πελοποννήσου.\nΤέλος το αεροσκάφος προσγειώνεται, έχει πια νυχτώσει, ένα άλλο αεροσκάφος απογειώνεται για τη δική του βάρδια.\nΈνας κολλητός μου φίλος αξιωματικός στην Αεροπορία ειδικευμένος στην συντήρηση των Phantom, πήρε ειδική άδεια να με ξεναγήσει στην αεροπορική βάση. Ήξερε και την τρέλα μου με τα αεροπλάνα!\nΔώσαμε την κάμερα σε έναν φίλο του, πιλότο, και έκανε λήψεις για λογαριασμό μου! Δεν επέτρεψαν να επιβιβαστώ εγώ...


Η χαμένη εξαδέλφη, το κρυμμένο οικογενειακό μυστικό του Ωνάση, ένα άγνωστο κεφάλαιο της ζωής του / Life / Woman TOC\nΗ χαμένη εξαδέλφη, το κρυμμένο οικογενειακό μυστικό του Ωνάση, ένα άγνωστο κεφάλαιο της ζωής του\nΈνα απόσπασμα από το βιβλίο «Αθηνά - Στο μάτι τού Κυκλώνα» του εκπρόσωπου Τύπου της οικογένειας Ρουσέλ, Αλέξη Μανθεάκη.\nΗ ιστορία αυτή αποτελεί ίσως το σημαντικότερο κεφάλαιο του βιβλίου, το οποίο συνέγραψε ο εκπρόσωπος Τύπου της οικογένειας Ρουσέλ κ. Αλέξης Μανθεάκης και το οποίο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2000, από τις Εκδόσεις Φερενίκη, πρώτα στην Ελλάδα και ύστερα στο εξωτερικό. Ο τίτλος του είναι «Αθηνά - Στο μάτι τού Κυκλώνα».\n«Η ιστορία αυτή»  όπως δήλωσε ο συγγραφέας στα «ΝΕΑ»  «ήταν κάτι που κρατήθηκε ως επτασφράγιστο μυστικό. Είχα ακούσει να μιλάει για αυτήν την κοπέλα η μητέρα μου. Αλλά όσες φορές και αν προσπάθησα να επαληθεύσω κάτι γύρω από αυτήν αντιμετώπιζα σιωπή και μόνο σιωπή».\nΤελικά, όπως ο ίδιος λέει, ένας συγγενής του Αριστοτέλη Ωνάση, ο οποίος ζει στην Αθήνα, του επιβεβαίωσε όσα είχε ακούσει από τη μητέρα του. Η «χαμένη» εξαδέλφη του Ωνάση ήταν αδελφή του Νίκου Κονιαλίδη, ο οποίος παντρεύτηκε τη Μερόπη Κονιαλίδη, μία εκ των τριών αδελφών του Αριστοτέλη.\nΤην κοπέλα αυτή την άρπαξαν οι Τούρκοι στην προκυμαία της φλεγόμενης Σμύρνης. Ήταν μια τραγωδία που βύθισε στο πένθος την οικογένεια Ωνάση. Η κοπέλα ήταν τότε 12 χρόνων. Ο Κονιαλίδης την έψαχνε απεγνωσμένα επό μισό αιώνα. Κατά μία πληροφορία, τη βρήκε στην Πόλη να ζει με την καινούργια της οικογένεια.\nΗ κηδεία του Αριστοτέλη Ωνάση στον Σκορπιό και οι εικόνες της Χριστίνας η οποία έκλαιγε περιστοιχισμένη από μια ομάδα συγγενών, γυναίκες όλες τους ντυμένες στα μαύρα, έχουν χαραχθεί στη μνήμη εκατομμυρίων Ελλήνων\nΤην ημέρα της κηδείας του Αριστοτέλη Ωνάση, ο Αλέξης Μανθεάκης επληροφορείτο από τη μητέρα του  όπως γράφει στο βιβλίο του  για την εξαδέλφη τού Έλληνα κροίσου, η οποία χάθηκε όταν η οικογένεια εγκατέλειπε τη φλεγόμενη Σμύρνη\n΄Ηταν 8 Ιουλίου του 1998. Η Αθηνά και τα παιδιά ήταν στον κήπο δίπλα στην πισίνα, στην εξοχική βίλα της θείας Καλλιρρόης, 37 χιλιόμετρα δυτικά της Αθήνας προς το Σούνιο. Ο Τιερί και η Γκάμπι είχαν πάει κάπου κοντά για ψώνια, ενώ εγώ βρισκόμουν στο σαλόνι μαζί με τη θεία Καλλιρρόη που μου έλεγε ιστορίες για τον εαυτό της και τον Αριστοτέλη Ωνάση, όταν ήταν μικρά παιδιά στη Μικρασία.\nΕγώ όμως λίγο καιρό αργότερα άκουσα από μια άλλη πηγή ότι ο Νίκος Κονιαλίδης είχε πραγματικά βρει την αδελφή του στην Πόλη. Ο πληροφοριοδότης μου ισχυρίστηκε ότι η χαμένη αδελφή τού Κονιαλίδη είχε παιδιά και πως ο σύζύγός της ήταν εύπορος. Σίγουρα θα πρέπει να υπέστη ένα ισχυρό σοκ βλέποντας ξαφνικά να περπατάει στο σαλόνι της, ο αδελφός που είχε χάσει τόσα χρόνια πριν και που τώρα έφερνε μαζί του όλες εκείνες τις οδυνηρές στιγμές που ακολούθησαν τη βίαιη αρπαγή από την οικογένειά της.\nΑριστοτέλης Ωνάσης, κρυμμένο μυστικό, Σμύρνη, χαμένη εξαδέρφη, ωνάσης


Βουλή – 10 χρόνια από το έγκλημα της Marfin: Μίλησαν όλοι, εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ – GreekZone\n6 Μαΐου 2020 6 Μαΐου 2020 Ελλάδα,ενημέρωση\nΑπο την πλευρά του ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης άνοιξε την τοποθέτησή του λέγοντας: «Ακριβώς 10 χρόνια μετά τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων της Marfin. Αθώοι συμπολίτες μας που τους στέρησε τη ζωή η τυφλή βία και ο διχασμός, οι μολότοφ των κουκουλοφόρων που πλήγωσαν την Ελλάδα.\nΤις επόμενες ημέρες, η Πολιτεία θα τιμήσει τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν. Μια ειδική πλακέτα στο κτίριο της φωτιάς και του μίσους θα πολεμά τη λήθη και θα καλεί σε ενότητα και δημοκρατική επαγρύπνηση. Θα κρατά ζωντανό το μεγάλο δίδαγμα εκείνης της ημέρας. Ποτέ πια”\nΤην ανάγκη εντοπισμού και σύλληψης των δραστών επισήμανε και ο αρχηγός της Ελληνικής Λύσης Κυριάκος Βελόπουλος.\nThe post Βουλή – 10 χρόνια από το έγκλημα της Marfin: Μίλησαν όλοι, εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ appeared first on Newsone.gr.\n← Τα ντοκουμέντα: Οι φωτό της Ντέμη που δείχνουν τι έκανε 3 το πρωί στην κουζίνα (Pics)\nΕπεισόδια στην Αγία Παρασκευή μεταξύ 300 νεαρών και αστυνομίας για… μία μπύρα →


Πήρε ανάσα παραμονής με τρομερό Μποχωρίδη ο Άρης! - Sportdog.gr - Αθλητικά Νέα | Ειδήσεις | Sport\n14/04/18 - 18:24\nΠήρε ανάσα παραμονής με τρομερό Μποχωρίδη ο Άρης!\nΒήμα παραμονής από τους Κίτρινους - "Kλείδωσε" τα play offs η Κύμη.\nΕίχε το “πρέπει” της νίκης και έκανε το… καθήκον του. Ο Άρης επικράτησε εκτός έδρας των Τρικάλων (πλέον αποχαιρετούν την Βasket League και μαθηματικά) με 64-83 και έτσι πήρε βαθμολογική ανάσα καθώς είχε βρεθεί σε δύσκολη θέση μετά την ήττα από την Κύμη. Οι “κίτρινοι”, που στο τρίτο δεκάλεπτο προηγήθηκαν με 23 πόντους (33-56) και γενικώς κατά την διάρκεια του αγώνα εκμεταλλευόταν την υψομετρική διαφορά των παικτών τους απέναντι σε αυτούς τους Τρικάλων, την επόμενη αγωνιστική θα υποδεχτούν τον Πανιώνιο.\nΤο σύνολο του Τακιανού προηγήθηκε με 8-2, ο Άρης μείωσε σε 8-7 και ο Μάρας έκανε το 8-9. Οι φιλοξενούμενοι ήταν ξεκάθαρο πως ήθελαν να μεταφέρουν το παιχνίδι κοντά στη ρακέτα (ο Σλαφτσάκης είχε ήδη τα δύο φάουλ) ενώ ο Ντουβιέ διαμόρφωσε το 8-11 αλλά και το 9-14. Πάλι ο Άρης “χτύπησε” μέσα από το “ζωγραφιστό” (11-16 με τον Μάρας) και στο 6′ οι “κίτρινοι” είχαν διαφορά επτά πόντων (11-18). Ο Άρης ξέφευγε στο σκορ αφού οι γηπεδούχοι δεν έβρισκαν λύσεις ούτε επιθετικά αλλά ούτε και αμυντικά, ο Μούρτος ήταν ο υπεύθυνος για το 16-33 και το πρώτο δεκάλεπτο έληξε 19-33.\nΟι δύο ομάδες “κόλλησαν” στο επιθετικό κομμάτι στις αρχές της δεύτερης περιόδου (κανένα καλάθι στα πρώτα 3′), ο Λούντζης μείωσε σε 22-33 και ο Ντουβιέ πέτυχε τους πρώτους πόντους του Άρη στο δεύτερο δεκάλεπτο (22-35 με βολές, με τον Σλαφτσάκη στα τρία φάουλ). Οι φιλοξενούμενοι έφτασαν στο +15 (25-40) έχοντας σε καλή μέρα τον Μπελ (12 πόντους με τέσσερα τρίποντα), τα Τρίκαλα βρέθηκαν στο -11 (31-42) και το ημίχρονο έληξε 31-45.\nΟ Μπελ για μια ακόμη φορά ευστόχησε για τρεις (31-49), ο Μποχωρίδης διαμόρφωσε το 33-51 και ο Αθηναίου το 33-56 στο 25′. Ο Λούντζης ήταν ο μόνος από πλευράς γηπεδούχων που είχε διψήφιο αριθμό πόντων (36-56 έχοντας φτάσει τους 14 πόντους) ενώ στην συνέχεια ο νεαρός χρεώθηκε με αντιαθλητικό φάουλ στον Μάρας, μια απόφαση για την οποία διαμαρτυρήθηκαν οι γηπεδούχοι (36-57). Το 36-58 (27′) έγινε από τον Φλιώνη και στο 30′ οι “κίτρινοι” ήταν μπροστά με 44-62. Ουσιαστικά η τέταρτη περίοδο ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα, ο Μποχωρίδης έκανε το 44-66 και η διαφορά “πήγε” στους 27 πόντους (47-74). Ο Μποχωρίδης “χτύπησε” από τα 6.75 (57-79) και οι “κίτρινοι” επικράτησαν με 64-83.\nΔεκάλεπτα: 19-33, 31-45, 44-62, 64-83\nΤΡΙΚΑΛΑ (Τακιανός): Ρίτσαρσον 17 (2), Λούντζης 17 (2), Σλαφτσάκης 8 (1), Τάλτον, Μόρις 14 (1), Γιανναράς 7 (1), Καραγιώργος, Τέγιτς 1, Καλογιαννίδης\nΑΡΗΣ (Αγγέλου): Μάρας 18, Μποχωρίδης 17 (1), Φλιώνης 2, Ντουβιέ 8, Μπελ 15 (5), Τσαιρέλης 2, Πουλιανίτης, Χρηστίδης, Μούρτος 8, Αθηναίου 9 (3), Προύιτ 4\nΟ σύλλογος της Εύβοιας ανέβηκε στο 12-11 κι εδραιώθηκε στην έβδομη θέση της βαθμολογίας, με το Ρέθυμνο να υποχωρεί στο 8-15 και να χάνει την ευκαιρία να κάνει αποφασιστικό βήμα για την είσοδο της στα πλέι οφ, στη μάχη που δίνει για την όγδοη θέση με τον Κολοσσό.


Bit By Bit - συνεργασία Μαζικής - 5.3.2 Foldit\nFoldit είναι μια όμορφη ανοιχτή πρόσκληση, διότι επιτρέπει μη-εμπειρογνώμονες να συμμετάσχουν με έναν τρόπο που είναι διασκέδαση.\nΤο βραβείο Netflix, ενώ υποβλητικό και σαφής, δεν απεικονίζουν το πλήρες φάσμα των έργων ανοικτής πρόσκλησης. Για παράδειγμα, το βραβείο Netflix τα περισσότερα από τα σοβαρά συμμετέχοντες είχαν χρόνια εκπαίδευσης στις στατιστικές και μηχανική μάθηση. Όμως, τα έργα ανοικτής πρόσκλησης μπορεί επίσης να περιλαμβάνει συμμετέχοντες οι οποίοι δεν έχουν καμία επίσημη κατάρτιση, όπως φάνηκε από Foldit, ένα πτυσσόμενο παιχνίδι πρωτεΐνη.\nΗ πρωτεΐνη αναδίπλωσης είναι η διαδικασία μέσω της οποίας μια αλυσίδα αμινοξέων παίρνει το σχήμα του. Με την καλύτερη κατανόηση της διαδικασίας αυτής, οι βιολόγοι θα μπορούσε να σχεδιάσει πρωτεΐνες με ειδικά σχήματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως φάρμακο. Απλούστευση αρκετά, οι πρωτεΐνες τείνουν να μετακινούνται σε χαμηλότερη ρύθμιση ενέργειας τους, μια διαμόρφωση που εξισορροπεί τις διάφορες ωθήσεις και τραβά μέσα της πρωτεΐνης (Σχήμα 5.7). Έτσι, αν ένας ερευνητής θέλει να προβλέψουμε τι σχήμα στο οποίο η πρωτεΐνη θα πάει πάσο, η λύση ακούγεται απλό: απλά δοκιμάστε όλες τις πιθανές διαμορφώσεις, υπολογίζουν τις ενέργειές τους, και προβλέπουν ότι η πρωτεΐνη θα πάει πάσο στο χαμηλότερο διαμόρφωση ενέργειας. Δυστυχώς, αυτή η ωμή προσέγγιση δύναμη που περιλαμβάνει την προσπάθεια όλες τις πιθανές διαμορφώσεις είναι υπολογιστικά αδύνατη επειδή υπάρχουν δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια των πιθανών διαμορφώσεων. Ακόμη και με τις πιο ισχυρούς υπολογιστές που διατίθενται σήμερα, και στο άμεσο μέλλον ωμής βίας είναι απλά δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Ως εκ τούτου, οι βιολόγοι έχουν αναπτύξει πολλούς έξυπνους αλγόριθμους για να αναζητήσετε αποτελεσματικά για τη χαμηλότερη ρύθμιση ενέργειας. Όμως, παρά την τεράστια ποσά των επιστημονικών και υπολογιστική προσπάθεια, αυτοί οι αλγόριθμοι είναι ακόμα πολύ από το τέλειο.\nΣχήμα 5.7: Πρωτεΐνη αναδίπλωση. Εικόνα δημιουργήθηκε και τοποθετήθηκε στο δημόσιο τομέα από «DrKjaergaard". Πηγή: Wikimedia Commons .\nDavid Baker και η ερευνητική του ομάδα στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον ήταν μέρος της κοινότητας των επιστημόνων που εργάζονται για την ανάπτυξη καλύτερων υπολογιστικές προσεγγίσεις για την αναδίπλωση των πρωτεϊνών. Για να παρακολουθείτε τι συμβαίνει, ενώ οι αλγόριθμοι τους ήταν πρώτες στροφές μακριά, Baker και η ομάδα του θα παρακολουθήσουν περιστασιακά μια προφύλαξη οθόνης που οπτικοποιούνται την πρόοδο των αλγορίθμων τους. Ενώ παρακολουθείτε αυτές τις απεικονίσεις, Baker άρχισα να αναρωτιέμαι αν θα ήταν δυνατό για τους ανθρώπους να βοηθήσουν στη διαδικασία, και έτσι ξεκίνησε Foldit, μια δημιουργική και όμορφη ανοιχτή πρόσκληση (Hand 2010) .\nFoldit μετατρέπει τη διαδικασία της αναδίπλωσης των πρωτεϊνών σε ένα παιχνίδι που μπορεί να παιχτεί από οποιονδήποτε. Από τη σκοπιά του παίκτη, Foldit φαίνεται να είναι ένα παζλ (Σχήμα 5.8). Οι παίκτες παρουσιάζονται με μια τρισδιάστατη κουβάρι της δομής της πρωτεΐνης και μπορεί να εκτελέσει operations- "τσίμπημα", "κουνάω", "ανοικοδόμηση" -δηλαδή να αλλάξει το σχήμα του. Με την εκτέλεση αυτών των εργασιών τους παίκτες αλλάξει το σχήμα της πρωτεΐνης, η οποία με τη σειρά της αυξάνει ή μειώνει το σκορ τους. Κριτικά, η βαθμολογία υπολογίζεται με βάση το ενεργειακό επίπεδο της τρέχουσας διαμόρφωσης? χαμηλότερης ενέργειας διαμορφώσεις οδηγήσει σε υψηλότερες βαθμολογίες. Με άλλα λόγια, η βαθμολογία βοηθά τον οδηγό τους παίκτες καθώς αναζητούν χαμηλής ενέργειας διαμορφώσεις. Αυτό το παιχνίδι είναι δυνατή μόνο επειδή-όπως ακριβώς και η πρόβλεψη αξιολογήσεων ταινία στο Netflix βραβείο-αναδίπλωση των πρωτεϊνών είναι επίσης μια κατάσταση όπου είναι ευκολότερο να ελέγξει λύσεις από την παραγωγή τους.\nΕικόνα 5.8: Οθόνη Παιχνιδιού για Foldit.\nκομψή σχεδίαση Foldit που επιτρέπει στους παίκτες με λίγα επίσημη γνώση της βιοχημείας να ανταγωνιστούν με τους καλύτερους αλγόριθμους σχεδιαστεί από ειδικούς. Ενώ οι περισσότεροι παίκτες δεν είναι ιδιαίτερα καλή στο έργο, υπάρχουν μερικά παίκτες και μικρές ομάδες των παικτών που είναι εξαιρετικές. Στην πραγματικότητα, σε ένα διαγωνισμό head-to-head για την πρόβλεψη της δομής των 10 συγκεκριμένων πρωτεϊνών, οι παίκτες Foldit ήταν σε θέση να νικήσει state-of-the-art αλγορίθμους αναδίπλωση πρωτεϊνών πέντε φορές (Cooper et al. 2010) .\nFoldit και το βραβείο Netflix είναι διαφορετικά σε πολλούς τρόπους, αλλά και οι δύο αφορούν ανοικτές προσκλήσεις για λύσεις που είναι πιο εύκολο να ελέγχουν ό, τι παράγουν. Τώρα, θα δούμε την ίδια δομή σε ένα ακόμη πολύ διαφορετική ρύθμιση: δίκαιο των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Αυτό το τελευταίο παράδειγμα ενός ανοικτού προβλήματος κλήση δείχνει ότι μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε περιβάλλοντα που δεν είναι προφανώς επιδέχονται ποσοτικοποίηση.


Τον ΙΣΑ επισκέφθηκε σήμερα, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, η οποία ενημερώθηκε από τον Πρόεδρο Γ. Πατούλη και το Δ.Σ. του ΙΣΑ, για τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τη Δημόσια υγεία\nΔημοσιεύθηκε 24 Ιουλίου 2019\nΤον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών επισκέφθηκαν σήμερα ο Υπουργός Υγείας κ. Βασίλης Κικίλιας και ο Υφυπουργός Υγείας κ. Βασίλης Κοντοζαμάνης, οι οποίοι ενημερώθηκαν από τον Πρόεδρο κ. Γ. Πατούλη και το Δ.Σ του ΙΣΑ, για με τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τη Δημόσια υγεία και τον ιατρικό κόσμο.\nΣτην τοποθέτησή του, ο Υπουργός Υγείας κ. Βασίλης Κικίλιας, τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:\nΟ Υφυπουργός Υγείας κ. Βασίλης Κοντοζαμάνης, επεσήμανε τα εξής: «Είμαστε καλά προετοιμασμένοι και έχουμε συγκεκριμένο και καλά μελετημένο πρόγραμμα που θα επιλύσει χρόνια προβλήματα και θα αλλάξει τα δεδομένα στο Σύστημα Υγείας. Η προσπάθεια είναι ομαδική και η συνεργασία με τους Φορείς θα συνεχιστεί και θα διευρυνθεί.»\nΑπό την πλευρά του, ο Πρόεδρος του ΙΣΑ κ. Γιώργος Πατούλης αφού καλωσόρισε την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας ,στο σπίτι των ιατρών της Αθήνας, τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:\nΠροτάσεις για ζητήματα που αφορούν την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας και τους Φορείς της ΠΦΥ (Το.Μ.Υ., οικογενειακοί γιατροί,Clawback,συμβάσεις γιατρών με ΕΟΠΥΥ κ.τ.λ.)\nΧορήγηση Συνταγογραφούμενων Φαρμάκων μόνο με ιατρική συνταγή\nΤροποποίηση της νομοθεσίας για τις πινακίδες των Ιατρείων και την ιατρική διαφήμιση\nΤροποποίηση διατάξεων που αφορούν τον ΠΙΣ και τους Ιατρικούς Συλλόγους


28.701 νέοι άνεργοι τον Φεβρουάριο. – ChiosTV\n28.701 νέοι άνεργοι τον Φεβρουάριο.\nΑνοίγει μήνα με τον μήνα η χοάνη της ανεργίας και καταβροχθίζει ανθρώπους θέτοντας στο περιθώριο οικογένειες και κατακρημνίζοντας την ελληνική οικονομία.\nΑνοίγει μήνα με τον μήνα η χοάνη της ανεργίας και καταβροχθίζει ανθρώπους θέτοντας στο περιθώριο οικογένειες και κατακρημνίζοντας την ελληνική οικονομία. Ο δείκτης της καταγεγραμμένης ανεργίας του ΟΑΕΔ για τον μήνα Φεβρουάριο «έκλεισε» στους 1.054.655 ανέργους, που σημαίνει 98.614 περισσότεροι άνεργοι σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2012 και 28.701 σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα!\nΟμως στην εγγεγραμμένη ανεργία του ΟΑΕΔ η συντριπτική πλειονότητα των ανέργων αφορά την ηλικιακή κατηγορία 30-54 ετών η οποία συγκεντρώνει το 63,71% των εγγεγραμμένων που σε απόλυτους αριθμούς σημαίνει 673.428 άνεργοι 30-54 ετών. Πρόκειται για μια ανθρωπιστική καταστροφή, δεδομένου ότι αποτελεί την κρίσιμη ηλικιακή κατηγορία με τις πολλές υποχρεώσεις και η ανεργία των γονέων δημιουργεί συνθήκες ακόμη και πείνας για τα παιδιά τους!\nΟι αριθμοί της εγγεγραμμένης ανεργίας λοιπόν για τον μήνα Φεβρουάριο δείχνουν τα εξής:\n* Το 42,8% των ανέργων είναι άνδρες και το 57,2% είναι γυναίκες.\n* Σε αποφοίτους δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αναλογεί το 47,89% των εγγεγραμμένων ανέργων, σε αποφοίτους υποχρεωτικής εκπαίδευσης το 35,66%. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση δίνει το 15,33% των ανέργων.\n* Ο υψηλότερος αριθμός ανέργων εμφανίζεται στην Περιφέρεια Αττικής με 307.475 ανθρώπους και στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας με 162.732 αντίστοιχα.\n* Ο αριθμός των επιδοτούμενων ανέργων ανέρχεται σε 230.560 άτομα.\nΈκτακτο δελτίο για καταιγίδες και θυελλώδεις ανέμους.


Tο ΕΚΘ για τις κινητοποιήσεις των αγροτών – VDELLA\nTο ΕΚΘ για τις κινητοποιήσεις των αγροτών\nΤο Εργατικό Κέντρο Ν. Θεσπρωτίας, εκφράζει την αγωνιστική αλληλεγγύη και συμπαράταξη στις κινητοποιήσεις των μικρομεσαίων αγροτών στην Θεσπρωτία και σε άλλες περιοχές της χώρας, που έχουν στο στόχαστρό τους την ταξική αντιλαϊκή πολιτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, την αντιαγροτική ΚΑΠ της Ε.Ε, με τις οποίες οδηγούνται σε φτωχοποίηση και στην ανεργία πολλοί μικροί αγρότες.\nΤο Εργατικό Κέντρο Ν. Θεσπρωτίας, καλεί τους μικρομεσαίους αγρότες στην Θεσπρωτία να συμμετέχουν στην απεργία στις 4 Φλεβάρη και στην απεργιακή συγκέντρωση στις 10 π.μ. στον πεζόδρομο- ΟΤΕ στην Ηγουμενίτσα.\n← Η Ε’ ΚΟΗ απαντά για τους Ιταλούς κυνηγούς\nΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΓΡΟΤΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΩΝ Ν. ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ →


Ε. Παπαρίζου: "Θέλω να κάνω οικογένεια με τον Αντρέα" - Tlife.gr\nΕ. Παπαρίζου: "Θέλω να κάνω οικογένεια με τον Αντρέα"\nΗ Έλενα Παπαρίζου μιλάει για πρώτη φορά με αφοπλιστική ειλικρίνεια για όσα μέχρι σήμερα συζητούσαν οι άλλοι για εκείνη. Τα σχέδια γάμου με τον αγαπημένο της Ανδρέα Καψάλη, η δικαστική αντιπαράθεση με τον πρώην σύντροφό της Τόνυ Μαυρίδη, η μάχη με τη ζυγαριά και οι σκοτεινές ημέρες που πέρασαν... Όλα αυτά τα αποκαλύπτει στο Νίκο Γεωργιάδη και το περιοδικό OK!\nΓια σχέδια γάμου με τον αγαπημένο της\nΑπό την στιγμή που συζούμε και είναι ο πρώτος άνθρωπος που βλέπω όταν ξυπνάω το πρωί και ο τελευταίος πριν κοιμηθώ, σαφώς είναι οικογένειά μου.\nΕπίσημος αρραβώνας δεν έχει γίνει. Μου έκανε δώρο ένα δαχτυλίδι και μου είπε: “Ελενάκι μου, θέλω να ζήσω την υπόλοιπή μου ζωή μαζί σου, γιατί δεν μπορώ να τη φανταστώ χωρίς εσένα.” Και έτσι όπως μου έδινε το δαχτυλίδι του είπα: “Ανδρέα μου, ούτε εγώ μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα” και τη φόρεσα τη βέρα. Είναι σαν να έχει γίνει μία πρόταση γάμου, χωρίς να έχουμε ορίσει ημερομηνία. Αυτό που θέλω είναι να παραμείνουμε πού καλά μαζί και να καταλήξουμε στον γάμο και όχι στο διαζύγιο! Να κάνουμε μια πολύ ωραία οικογένεια. Είναι μεγάλη ευλογία να κάνεις τα δικά σου παιδιά. Και αν δεν μπορείς, να υιοθετήσεις, κι αυτό είναι εξίσου σπουδαίο. Πιστεύω ότι θα είμαι εξαιρετική μάνα και έχω διαλέξει τον εξαιρετικό παρτενέρ για να κάνω παιδιά μαζί του.\nΓια τη μάχη με τη ζυγαριά\nΗ αλήθεια είναι πως είχα βάλει πολλά κιλά. Με στεναχωρεί κάθε φορά που μου κάνουν αυτή την ερώτηση. Όταν προσπαθείς να χάσεις κιλά και δεν μπορείς, τα βάζεις με τον εαυτό σου. Ξέρεις πόσες φορές ήθελα να πετάξω τη ζυγαριά από το παράθυρο; Όταν λέω πως χαίρομαι που η φωνή μου, τουλάχιστον, είναι καλά δεν είναι δικαιολογία, είναι αιτιολογία.\nΚι όμως συνεχίζουν να γράφουν πως είμαι χοντρούλα. Είναι λίγο ρατσιστικό όλο αυτό. Δεν είμαι πλέον 20 χρονών, ούτε προσπαθώ να είμαι.\nΓια τη δικαστική αντιπαράθεση με τον πρώην σύντροφό της\nΚάποιοι το είχαν μετατρέψει σε ριάλιτι. Προσωπικά, δεν έχω ανάγκη να πω τι έχω κάνει στη ζωή μου. Έχω δουλέψει σκληρά, αγόρασα ένα σπίτι και δεν είχα ανάγκη να βγουν όλα στον αέρα. Μάλλον κάποιοι το είχαν ανάγκη, ίσως να παίζεται το όνομά τους.... Ποτέ δεν είχα ανάγκη να εκθέσω έτσι την προσωπική μου ζωή. Αυτό που έγινε ήταν άσχημο, είναι άδικο, είναι κακόγουστο και στερείται αξιοπρέπειας. Αν είμαι ζευγάρι μαζί σου, είμαι εγώ, εσύ και τα τέσσερα ντουβάρια του σπιτιού μας.\nΉταν όμως και 12 χρόνια με αυτόν τον άνθρωπο. Ήταν ένας γάμος ουσιαστικά, μόνο παιδιά δεν είχαμε αποκτήσει. Και μετά να εκθέτεις με ψευδή τρόπο τον άνθρωπό σου; Κάποια στιγμή όλα θα τελειώσουν, αλλά εγώ δεν θα πω ποτέ τι έχω να μοιράσω με αυτόν τον άνθρωπο. Αυτό αφορά μόνο εμένα κι εκείνον.\n...Χτυπάω ξύλο και εύχομαι αυτό να μη συμβεί με μένα και τον Ανδρέα, αλλά αν ποτέ συμβεί, να το αντιμετωπίσουμε ώριμα.


ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΗΣ: Άγνωστο αντικείμενο στο βυθό της Βαλτικής εντόπισαν Σουηδοί εξερευνητές -ΒΙΝΤΕΟ-\nΤο σόναρ του σκάφους που πραγματοποιούσε σάρωση στο βυθό «κτύπησε» κάτι στα 87 μέτρα βάθος στη Βαλτική μεταξύ Σουηδίας και Φιλανδίας. Αυτό το κάτι υπολογίστηκε να έχει τουλάχιστον 20 μέτρα διάμετρο ενώ παράλληλα υπήρχαν ίχνη μήκους 300 μέτρων που οδηγούσαν στο αντικείμενο αυτό, ως το αντικείμενο αυτό να είχε συρθεί έως εκεί. Κάποιοι αστειευόμενοι εξαιτίας της ομοιότητας του αντικειμένου έκανα λόγο πως επρόκειτο για cylon raider –από την τηλεοπτική σειρά Galacitca- ενώ κάποιοι άλλοι το παρομοίασαν με το millennium falcon από τη γνωστή ταινία ο πόλεμος των άστρων.\nΤο σίγουρο όμως είναι ότι το σχήμα του αντικειμένου αυτού έχει προκαλέσει ερωτηματικά και ακόμη δεν έχει διαπιστωθεί ένα πρόκειται για κάποια ιδιομορφία του βυθού σε εκείνο το μέρος ή όντως εάν πρόκειται για κάποιο άγνωστο αντικείμενο.\nΑναρτήθηκε από ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΗΣ στις 9:27 π.μ.


παιχνίδια ρόλων djeco - Page 40 - Παιχνίδια, δώρα, είδη ψυχαγωγίας & άθλησης - Parents.org.gr\nΑπο εργαλεια ειχα δει ενα ξυλινο φορτηγακι που το συναρμολογουσες με κατσαβιδακι.\nΕμείς τα έχουμε. Δεν τα μπερδεύεις με κανονικά, αλλά για παιχνίδι μια χαρά είναι. Πέρσι έπαιζε κυρίως με αυτά. Επίσης είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν και κοριτσάκια που παίζουν με εργαλεία.\nΛ η δικια μας παίζει από πολύ μικρή.βοηθαει κ τον μπαμπα\nπρίν από 10 λεπτά , little lamb είπε:\nΈχει κ το elc ρομποτ\nΟ σύζυγος θέλει να πάρουμε κατευθείαν παιδικά εργαλεία stanley. Από 3 κ πάνω είναι, μάλλον ήρθε η ώρα τους. Πέρσι που δεν έπαιζε πολύ παιχνίδι μίμησης είχα αγχωθεί πολύ ότι έπρεπε να έχουμε παιχνίδια τετοια κ κουζινικα κλπ για να το αναπτύξει κι αυτό. Τελικά στην πορεία βρήκε μόνος του τρόπους να μιμείται κ με τα πιο άσχετα υλικά.\nΕντωξεταξυ εγγ με το παιχνίδι φαντασίας δεν το έχω. Χτες με έκπληξη τον είδα να κάνει ότι φοράει μπλούζα στο λεγκο κρατώντας ένα τουβλακι που ήταν η μπλούζα υποτίθεται κ είχε μάλιστα πάνω το αγαπημένο του σχέδιο. κ ήμουν έτοιμη να πω ότι δεν μοιάζει με μπλούζα. Αλλά δαγκώθηκα κ δν το είπα. Τραγική είμαι.\nΤι πήρες στον ανιψιό?\nΠήρα τον πύραυλο τον απλό θα τον δώσουμε 30 Οκτωβρίου θα πάμε και για την δικιά μου πήρα το κέντρο υγείας για τα Χριστούγεννα και έφαγα έναν λάιτ εξάψαλμο από το σύζυγο γιατί είναι ακόμα Οκτώβρης αλλά πείτε μου φταίω που τα είχαν μείον τον ΦΠΑ και 'κέρδισα' σύνολο 40€; ίσα που έπρεπε να με πει οικονόμα με τέτοια έξυπνη αγορά\nΕίδα το εργαστήρι του Αι Βασίλη που μοιάζει αλλά δν έχει τόσα ελαφάκια. Θα δούμε μήπως πάρουμε κάτι άλλο, το πειρατικό καράβι λέει ο σύζυγος. αχ παιδικό απωθημένο…\nΑχ είδα ένα σαν φάρμα; Κάτσε να ψάξω να το βρω μήπως σας ταιριάξει. Πειρατικό ε; Τέλειο θα είναι! Το όνειρο κάθε παιδιού 30 χρόνια πριν ήταν το καλύτερο δώρο μαζί με τα Nintendo κλπ\nΝαι φάρμα τελικά με ζωάκια αλλά χωρίς ελαφάκια.\nΣυμφωνώ.κ οσκλαβενιτηςψτα βγάζει στις εκπτώσεις. Ποιο πήρες?το παιδιατρικό η το νοσοκομείο για μεγάλους?\nΠριν δύο εβδομάδες κοίταγα το κουτί στο πλειμομπιλ παρκ κ νόμιζα ότι είχε κ πτώμα.εβλεπα το σεντόνι.τοσο χαζη\nΚαμια μαμα με αγόρια μήπως ξέρει τα παιδικά εργαλεία einhell; ο,τι βλέπουμε σε εργαλείο του συζύγου του φαίνεται πολύ ψεύτικο, ο μικρός παριστάνει συνεχώς μαστορέματα κ σε λίγο τον βλέπω να ανοίγει τρύπες μόνος του με το ηλεκτρικό κατσαβίδι, είδα αυτή τη σειρά κ μου φάνηκαν πιο ρεαλιστικά.\nΓια 2 μισή ετών κάνουν οι είναι για μεγαλύτερα παιδάκια ;\nΠοια Χριστούγεννα καλέ? Πάτε καλά? Εγώ δεν έχω αποδεχτεί ακόμη ότι τελείωσε το καλοκαίρι!\n@Έσπερος δεν έχουμε κάτσει ποτέ με τον άντρα μου να ψάχνουμε μαζί στο ίντερνετ ποιό παιχνίδι θα πάρουμε! Αν θέλω τη γνώμη του, του δείχνω αυτά που έχω βρει και μου αρέσουν και λέει και εκείνος. Αν έπρεπε να το εγκρίνει, θα του έλεγα κανόνισε το μόνος σου και δεν θέλω να ξέρω. Για τέτοια πράγματα , θέλω να έχω ξεμπερδέψει στο δίλεπτο. Αν έπρεπε να κάνουμε συνέδριο για ένα παιχνίδι, θα είχε μόνο από δώρα!\nΑ εμείς τα διαλέγουμε μαζί όταν είναι καλα δωρα.. Του παιδιού είναι, γιατί να μην τα διαλέξουμε μαζί; Έτσι κι αλλιώς τις μεγαλεσ αγορές τις κάνουμε πάντα μαζί λόγω περιορισμένου μπατζετ, πρέπει να συμφωνούμε κ οι δυο. Αν δεν είμαι σίγουρη για ποιότητα υλικού κλπ πάντα ρωταω, όχι μόνο για παιχνίδια. Κρίμα να παίρνουμε πράγματα που δεν αξίζουν. Δεν τα ψάχνουμε μαζί, συνήθως κοιτάει ο καθένας όταν έχει χρόνο, προτείνει κάποια κ καταλήγουμε.\nδ ξερω τα συγκεκριμενα\nεργαλεια εχουμε ομως απο 2χρ οου η ζητησε η μεγαλη\nδ με απασχολουσε να ειναι αληθοφανη,κ καποια ειναι κ δωρα\nεχουμε επισης αυτοκινητο κ μηχανη σε κομματια που τα βιδωνεις\nη μεγαλη μεσα στον χαμο απο ποικιλια που ζητησε ενα ηταν κ ρομποτακι τυπου στεμ που φτιαχνεις(αλλα μπαρμπι,κουκλες,επιτραπεζιο,δεινοσαυρους)\nλουκουμαδακι καλα εκανες κ το πηρες αφου ειχε προσφορα.εγω δ παιρνω γτ δ εχω ιδεα ακομη τι θα θελουν,μολις που εχω σκεφτει για τα γενεθλια του μικρου\nκ εμεις το ψαχνουκε ο καθενας μονος κ αποφασιζουκε μετα.μετα απο μια πρωτη συζητηση τυπου,τι θα παρουμε φετος\nΕγω ειμαι σε διλημμα αν θα παρουμε κατι καπως grande για τα Χριστουγεννα ή αν θα τυλιξω και εμφανισω κατι απο διαφορα που εχω παρει κατα καιρους και τα εχω κρυμμενα. Εχω τουλαχιστον 4 κρυμμενα, οχι κατι μεγαλο/αξιας. Παζλ και τετοια.\nΗ αλήθεια είναι ότι η ποσότητα καμιά φορά είναι πιο εντυπωσιακή στα μάτια τους από ένα και σχετικά πιο καλό! Έχει ζητήσει τίποτα γενικά; Πόσο είναι;\nπρίν από 51 λεπτά , λουκουμαδάκι είπε:\nε ναι κ εγω αυτο θα προτεινα\nαφου δ ζηταει\nκ εγω πιο μικρα προτιμουσα πολλα κ μικρα.βουνο κατω απο το δεντρο\nθα περασουν τα γενεθλια που αποφασισαμε δεινοσαυρους να δω τι θα ζητησει αλλο ο μικρος κ θα δω πως θα τα συνδυασουμε\nτο καλο ειναι οτι μετα ειναι η γιορτη της,οποτε μπορω να προσθεσω κτ μικρο μετα\nεχουμε παρει δωρο σε αλλα παιδακια τυπου στεμ\nο μικρος εχει πειρατικο απο πλειμομπιλ,ενα λιγο πιο μικρο.ειναι πολυ ωραιο κ μπαινει κ στο νερο\nεπειδη ειναι κ δυο ζητανε παρομοια.πχ ειχε ο μικρος δρακο,ζητησε κ η μεγαλη για να παιζουν μαζι\nΚορίτσια στολίζεται κανονικά δέντρο γιατί εμείς σκεφτόμαστε δεύτερη χρόνια να στολίσουμε μόνο το σπίτι σε σημεία που δεν θα φτάνουν και ένα επιτραπέζιο δέντρο όχι πολύ μικρό αλλά θα είναι ψηλά δεν θα το φτάνουν. Δεν μπορώ να φανταστώ να στολίσουμε κανονικό δέντρο σίγουρα θα πέφτει κάτω και 10 φορές την μέρα.\nπρίν από 36 λεπτά , Super.mum είπε:\nΕμεις στολιζουμε αλλα ειναι μικρο, νομιζω 1,50. Λιγο πιο κοντο απο εμενα. Αλλα εχουμε παρει στολιδια ξυλινα και υφασματινα (αγιοβασιλακια, χιονανθρωπακια κλπ) και ειναι πολυ παιχνιδιαρικο\nκανονικα ολες τις χρονιες\nγενικα δ πειραζουν αλλα δ εχω στολιδια αξιας η που σπανε\nεχω κ πολλα υφασματινα κ ξυλινα\nμια χρονια εβαλα μονο λουτρινα\nμπορεις να το δεσεις στην πισω πλευρα,τον σκελετο σε ενα καρφακι απεναντι,αν βολευει\nαλλα εσυ ξερεις τα παιδια σου,αν ειναι επιφοβο θα προτιμουσα να μην στολισω\nαυτο που τους αρεσει να χαζευουν ειναι η φατνη,αλλα δ βγαινουν οι φιγουρες\nΜόνο τον πρώτο χρόνο δεν στολίσαμε (γέννησα Νοέμβριο!). Μετά στολίζαμε . Πείραζε λίγο τα στολίδια τον πρώτο καιρό. Μετά μια χαρά.\nΣτολίζουμε κανονικά, έχει σπάσει πολλές χιονόμπαλες άθελά του, αλλά στολίδια από το δέντρο δεν πειραζει. Παίζει αρκετά με την φάτνη με τις φιγούρες και τα ζωακια.\nΠάντως ο δικός μου (4.5+) τελευταία με πολλα παιχνίδια δεν παίζει, μόνο με αυτοκίνητα και πίστες. Αυτό που απολαμβάνει ειναι να κάνει κατασκευές δικές του με χαρτόνια κτλ ή να κάνουμε μαζί και τα επιτραπέζια.\nΚ εγώ για 2 χρόνια στόλιζα ένα μικρό επιτραπεζιο δέντρο στο μπουφε. Φοβόμουν πολύ κ τα λαμπάκια κλπ.\nΑ μπράβο που τα καταφέρνετε με τον στολισμό. Εγώ δεν θέλω να φανταστώ τι θα γίνει .. θα είμαι και στα τελειώματα εγκυμοσύνης δεν θα μπορώ να τρέχω πίσω τους να μαζεύω το δέντρο. :p αλλά έξω το σπίτι εμείς έχουμε κόλλημα και το στολίσουμε φουλ στα λαμπάκια αρέσει και στον μεγάλο μας ενθουσιάζεται με τα φωτάκια.\nαν ημουν εγκυος μπορει να μην στολιζα κ χωρις παιδια\nΧαχα είναι η ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων που σε κάνει να θέλεις να στολίσεις\nεμείς λόγω χώρου από τα 2α Χριστούγεννα βάλαμε ένα μικρό, λίγο πάνω από μισό μέτρο, που τον αφήσαμε να στολίζει μόνος του με κάποια ξύλινα ή υφασμάτινα κ βασικά με ο,τι μαζεύουμε απ έξω, κουκουνάρια, βελανίδια κλπ. Οπότε δεν έσπαγε τίποτα κ την πρώτη χρόνια το ξεστόλιζε κ το στόλιζε κάθε μέρα κ το μαζέψαμε τέλη Ιανουαρίου. Περαι δεν έπαιζε συνέχεια αλλά ούτε το πείραζε.


Η Κάρι Μας | Στο Πατάρι του Gutenberg – LovArt's Corner\nFebruary 21, 2019 February 21, 2019 Νικολέτα Παπαδάκη\nΣάββατο 23 Φεβρουαρίου 2019, 12 το μεσημέρι\nΑμερική, 1890: η νεαρή όμορφη Κάρι αφήνει το χωριό της αναζητώντας στην πόλη μια καλύτερη ζωή. Πιάνει δουλειά σε βιοτεχνία υποδημάτων. Σύντομα ανακαλύπτει ότι για να ζήσει το αμερικανικό όνειρο υπάρχει ευκολότερος τρόπος: αρχίζει να ενδίδει σε φιλοφρονήσεις και δώρα ενός προστάτη. Που θα την οδηγήσει αυτός ο δρόμος; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)\nPrevious Ρωμαίος & Ιουλιέτα – Ανακαλύπτοντας τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ\nNext Πρόσκληση: εκδηλώσεις των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ στην Αττική


εδώ και τώρα: "Ολυμπιακή εκεχειρία..."-Η σφαγή στη συνοικία του Τλατελόλκο στο Μεξικό (2 Οκτωβρίου 1968)\n"Ολυμπιακή εκεχειρία..."-Η σφαγή στη συνοικία του Τλατελόλκο στο Μεξικό (2 Οκτωβρίου 1968)\nΌλοι ξέρουν το Μάη του '68(κάτι έχουν ακούσει)\nΟλοι ξέρουν την "Ανοιξη της Πράγας"(εδώ κι αν έχουν ακούσει)\nΟι περισσότεροι κάτι έχουν δει γραμμένο για το ανήσυχο 68...\nΠόσοι ΄ξέρουν όμως κάτι για τη σφαγή του Τλατελόλκο;\nΟταν χιλιάδες αστυνομικοί και στρατιώτες έκλεισαν 15000 φοιτητές στην πλατεία "Τρες κουλτούρας" και τους γαζωσαν σκοτώνοντας εκατοντάδες από αυτούς που μετά τους εξαφάνισαν κα απαγόρεψαν κάθε κουβέντα γι αυτό;\nΈπεσε χθές από σπόντα στο μάτι μας και είπαμε να μην το αφήσουμε να φύγει έτσι.\n-Η σφαγή στη συνοικία του Τλατελόλκο\nΣτις 2 Οκτωβρίου 1968, μερικές μέρες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων,στρατός και αστυνομία άνοιξαν πυρ εναντίον της φοιτητικής διαδήλωσης στην πλατεία της συνοικίας Τλατελόλκο, στην καρδιά της πόλης του Μεξικού. Οινεκροί ήταν πάνω από 300, ωστόσο η τραγωδία αυτή παραμένει μέχρι σήμερα η ξεχασμένη ιστορία του 1968.\nΣτο Μεξικό το αποκαλούν «ελ 68» και σήμανε την πρώτη μεγάλη αμφισβήτηση της αυταρχικής εξουσίας του Επαναστατικού Θεσμικού Κόμματος (ΡRΙ), που βρισκόταν σχεδόν 40 χρόνια στην κυβέρνηση, και του προέδρου Γκουστάβο Ντίας Ορντάς. Το «ελ 68» άρχισε στις 22 και 23 Ιουλίου με φοιτητικές διαδηλώσεις που κατεστάλησαν βίαια από την αστυνομία. Στις 26 Ιουλίου, νέα διαδήλωση των φοιτητών στην κεντρική πλατεία Θοκάλο της πρωτεύουσας\nκατέληξε σε ολονύκτιες οδομαχίες. Ο φαύλος κύκλος καταστολής-ριζοσπαστικοποίησης είχε αρχίσει και τις επόμενες ημέρες οι συγκρούσεις μεταξύ των φοιτητών και των δυνάμεων της τάξης πολλαπλασιάστηκαν, με νεκρούς και τραυματίες, καθώς και συλλήψεις 1.000 διαδηλωτών.\nΣτη διάρκεια του Αυγούστου, το φοιτητικό κίνημα οργανώθηκε αποτελεσματικά, καθώς οι καθηγητές του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού (UΝΑΜ), με πρώτο τον πρύτανη Χαβιέρ Μπάρας Σιέρα, προστάτευσαν τους φοιτητές τους. «UΝΑΜ, ελεύθερο έδαφος της Αμερικής», διακήρυσσε μια νεαρή φωνή από τα μεγάφωνα σ΄ όλες τις σχολές του πανεπιστημίου.\nΟι φοιτητές ήταν εξαιρετικά προσεκτικοί ώστε να αποφεύγουν τις συγκρούσεις, διέκοπταν πορείες όταν έβλεπαν πως υπήρχε κίνδυνος να θεωρηθούν προβοκατόρικες και είχαν υπογραμμίσει πως δεν θα εμπόδιζαν τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Όμως, ο πρόεδρος απάντησε στο Κογκρέσο απαξιώνοντάς τους και χαρακτηρίζοντάς τους απειλή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Του απάντησαν στις 13 Σεπτεμβρίου με μια σιωπηλή πορεία 250.000 ανθρώπων που κρατούσαν πορτρέτα του Τσε, του Χο Τσι Μινχ, αλλά και του Εμιλιάνο Ζαπάτα και του Πάντσο Βίγια, ηρώων της μεξικανικής επανάστασης, κληρονόμος της οποίας υποτίθεται ότι ήταν το ΡRΙ.\nΤο κίνημα πνίγηκε στο αίμα στις 2 Οκτωβρίου 1968, στην πλάσα ντε λας Τρες Κουλτούρας (πλατεία των Τριών Πολιτισμών) στη συνοικία Τλατελόλκο. Πέντε ώς δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί εκεί απαντώντας σε έκκληση της Εθνικής Απεργιακής Επιτροπής και σχεδίαζαν να διαδηλώσουν προς το Εθνικό Πολυτεχνικό Ινστιτούτο που είχε καταληφθεί από τις δυνάμεις ασφαλείας. Ανάμεσά τους βρίσκονταν πολλοί προβοκάτορες με πολιτικά του Τάγματος Ολύμπικο, που είχαν ένα λευκό μαντίλι ή ένα λευκό γάντι στο δεξί χέρι τους για να αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Στις 6.10 μ.μ., ένα ελικόπτερο πέταξε πάνω από την πλατεία και έριξε τρεις πράσινες φωτοβολίδες. Ήταν το σύνθημα προς τους προβοκάτορες και τους στρατιώτες για να ανοίξουν πυρ εναντίον του άοπλου πλήθους. Ακούστηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Ο κόσμος άρχισε να τρέχει. «Μην τρέχετε, σύντροφοι, μην τρέχετε! Ηρεμήστε. Είναι άσφαιρα τα πυρά»...\nΗ ντροπή του Οκτάβιο Πας\nΗ σφαγή του Τλατελόλκο ήταν η αρχή μιας χωρίς προηγούμενο αποστασιοποίησης μεγάλου μέρους των διανοουμένων από το καθεστώς. Ένα από τα πιο εξέχοντα μέλη της, ο μετέπειτα νομπελίστας της Λογοτεχνίας (1991) Οκτάβιο Πας, παραιτήθηκε από τη θέση του πρεσβευτή στην Ινδία που είχε από το 1962 και διαμαρτυρήθηκε δημόσια. Στις 3 Οκτωβρίου 1968, αντέδρασε στη σφαγή στο Τλατελόλκο με το παρακάτω ποίημα:\nΗ σιωπή ήταν απόλυτη\nΔύο χιλιάδες άνθρωποι συνελήφθησαν. Πάνω από 1.000 τραυματίσθηκαν σοβαρά. Γονείς περιφέρονταν σε νοσοκομεία και αμφιθέατρα αναζητώντας τα παιδιά τους. Στον Τύπο γνωστοποιήθηκε πως οποιαδήποτε αναφορά στη σφαγή θα αντιμετωπιζόταν ως σαμποτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο μεξικανικός στρατός καθάρισε την πλατεία από τα αίματα, συγκέντρωσε τα πτώματα, τα φόρτωσε σε αεροπλάνα και τα πέταξε στον Κόλπο του Μεξικού. Μέλη της δικαστικής αστυνομίας επισκέφθηκαν τα γειτονικά νοσοκομεία ψάχνοντας για τραυματίες· συνέλαβαν, βασάνισαν ή «εξαφάνισαν» όσους βρήκαν. «Πού πέταξαν τους νεκρούς μας; Πού, γαμώτο, πέταξαν τους νεκρούς μας»: το ερώτημα αυτό στην αρχή του βιβλίου του Τάιμπο για το 1968 είναι η ηχώ της αιματοβαμμένης χρονιάς που δεν τελείωσε ποτέ, καθώς οι νεκροί της δεν βρήκαν ποτέ δικαίωση. Σήμερα εκτιμάται ότι περισσότεροι από 300, ίσως 350 άοπλοι φοιτητές και άλλοι πολίτες σκοτώθηκαν από σφαίρες και ξιφολόγχες στην Πλατεία των Τριών Πολιτισμών.\nΟ Ζαν-Πολ Σαρτρ και ο Μπέρναρντ Ράσελ ζήτησαν το μποϊκοτάρισμα των Ολυμπιακών. Ο Μεξικανός συγγραφέας Κάρλος Φουέντες ζήτησε επίσης μποϊκοτάζ, γράφοντας στη «Λε Μοντ» πως «ένα τανκ είναι τανκ στο Σικάγο, την Πράγα ή το Μεξικό».\nΌμως η μεξικανική κυβέρνηση προχώρησε σε πλήρη συγκάλυψη της σφαγής. Στις 7 Οκτωβρίου, η επίσημη κυβερνητική έκθεση κατέληγε στο συμπέρασμα πως «ένοπλες φάλαγγες της Εθνικής Απεργιακής Επιτροπής (CΝΗ) ευθύνονται για τις τραγικές ανταλλαγές πυρών» στις 2 Οκτωβρίου.\nΣτις 12 Οκτωβρίου, ημέρα έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, η κυβέρνηση είχε κερδίσει το στοίχημά της: η σιωπή για τη σφαγή του Τλατελόλκο ήταν απόλυτη. Οι Ολυμπιακοί του 1968 έμειναν στη μνήμη όχι για τα θύματα της «μεξικανικής κρατικής τρομοκρατίας», κατά την έκφραση του Μεξικανού νομπελίστα της Λογοτεχνίας Οκτάβιο Πας, αλλά για τον φόρο τιμής στη «μαύρη δύναμη», για τις γροθιές που ύψωσαν στο βάθρο των νικητών οι μαύροι Αμερικανοί ολυμπιονίκες Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος.\nΑπό το Ιστορικά θέματα


12 γυναίκες μοιράζονται τις πιο περίεργες διατροφικές συνήθειες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης - Η ζωή - 2019\nΠιθανόν, κάθε άτομο έχει τις δικές του διατροφικές συνήθειες, αλλά οι επιθυμίες των εγκύων είναι τερατώδεις. Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη καταλήξει σε ένα μόνο συμπέρασμα γιατί οι έγκυες γυναίκες προσελκύονται από κάτι ασυνήθιστο, αλλά έχουν διατυπωθεί αρκετές θεωρίες. Κάποιοι ερευνητές προτείνουν ότι η ποσότητα του νευροπεπτιδίου Υ, ενός κατασταλτικού της όρεξης, μπορεί να αυξηθεί στο σώμα μιας εγκύου γυναίκας ως αποτέλεσμα ορμονικών αλλαγών. Άλλοι είναι πεπεισμένοι ότι η λαχτάρα για ασυνήθιστα τρόφιμα είναι ένα καθαρά ψυχολογικό πρόβλημα.\nΕν πάση περιπτώσει, όταν ένα μικρό άτομο στο στομάχι σας στέλνει ένα μήνυμα ότι θέλει τσιπς με τη γεύση αγγουριού τουρσί και όσο το δυνατόν γρηγορότερα, τότε θα συμφωνείτε με οποιαδήποτε θεωρία. 12 γυναίκες μοιράστηκαν τις πιο περίεργες, ισχυρότερες και πιο αξιοσημείωτες διατροφικές συνήθειες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.\n1. "Χυμός πορτοκαλιού συνεχώς. Πάστα φιστικιού. Γλυκόριζα, taco, σάντουιτς ντομάτας, μαρούλι και μπέικον και σαλάτα του Καίσαρα. Σάντουιτς με τα αγγουράκια και τα αγγούρια ήταν αντί για ψωμί, τόνο ή σαλάτα κοτόπουλου μέσα. Ή κανονικά σάντουιτς με αγγούρια γεμιστά, τυρί και μαγιονέζα. Τώρα υπάρχουν τσιπς με τη γεύση του αγγουριού τουρσί, είμαι τρελός γι 'αυτούς τώρα. "\n2. "Μαλακά κουλουράκια, τα οποία εμβαπτίσαμε στο μέλι, το λάχανο με κάθε πιάτο, ακόμα κι αν μισούσα αυτό το πιάτο πριν! Έχω προσθέσει ακόμα και λάχανο στα πίτσα. Τώρα, όταν το σκέφτομαι, αρχίζει να με κάνει να άρρωστος ».\n3. "Μη αραιωμένο χυμό ασβέστου, κατευθείαν από παγωμένο συμπύκνωμα. Ο σύζυγός μου έφερε στο σπίτι μερικά κουτάκια αυτού του συμπυκνώματος κάθε εβδομάδα, τον έβαλα σε ένα μπλέντερ και έπιζα έτσι, χωρίς να αραιώνω με νερό, σαν χυμό ή να τρώω με ένα κουτάλι που ήταν άμεσα παγωμένο από ένα κουτάκι.\n4. "Πικάντικη Cheetos βουτηγμένα σε γιαούρτι." Συνήθως έφαγα γιαουρτιού φραουλών, γιατί μου φάνηκε η γεύση έντονη. Το πιο αστείο είναι ότι δεν μπορώ να φάω το ένα ή το άλλο, επειδή είχα μια αλλεργία σε αυτά τα προϊόντα μετά τη δεύτερη εγκυμοσύνη μου. "\n5. "Ρίξτε με τυρί κρέμα και πεπόνι. Το έφαγα κάθε μέρα. Και μάλλον τίποτα περισσότερο. Το έφαγα ως πλήρες γεύμα, δηλαδή δεν έκανα τίποτα πουθενά. Και έτσι συνεχίστηκε για περίπου τρεις μήνες. Από τότε που γεννήθηκε η κόρη μου, δεν μπορώ να δω ούτε αυτό το φαγητό! "\n6. "Σούπερ ξινή λεμονάδα και σούπερ πικάντικο ασιατικό κοτόπουλο τσίλι. Πάντα ήθελα κάτι πολύ ξινό ή πολύ πικάντικο. Και δεν με νοιάζει για καούρα.\n7. "Μέλι με οποιαδήποτε τροφή: σε ένα ψωμί, με τσιπς, ποπ κορν, φρούτα. Επίσης, έφαγα ένα ρόδι καθημερινά. "\n8. «Ήρθα σπίτι από την εργασία και ο σύζυγός μου βρήκε να ρίχνω ζεστή σάλτσα πάνω από το φυστικοβούτυρο και να τρώω με ένα κουτάλι. Η γεύση ήταν αηδιαστική, αλλά το σκέφτηκα όλη την ημέρα και απλώς δεν μπορούσα παρά να προσπαθήσω. Και μόλις λίγες ημέρες αργότερα ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος! Σε όλη την εγκυμοσύνη, ήθελα ξύδι - οι μάρκες με ξύδι και αλάτι ήταν το ραβδί μου. Προσπάθησα ακόμη και να φτιάξω (χωρίς επιτυχία) το αλμυρό παγωτό με ξύδι. "\n9. "Είχα μια πολύ περίεργη προτίμηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης - άμμος. Ξέρετε, ακριβώς από την παραλία. Απλά ήθελα να μασάω άμμο στα δόντια μου. Ήταν τόσο περίεργο, είπα στον γιατρό μου, αλλά μόνο με συμβούλεψε να μην το κάνω αυτό. Οποιαδήποτε μυρωδιά της γης ήταν επίσης ευχάριστη ... η μυρωδιά του καθαρού αέρα ή βρωμιά. "\n10. «Έπαιρνα κυρίως για υγιεινά τρόφιμα, αλλά θυμάμαι ότι όταν η έγκυος κόρη περπατούσε, δεν μπορούσε να φάει ντομάτες. Κέτσαπ και σάλτσες ζυμαρικών. Κάθισα σε μπριζόλες με σάλτσα ντομάτας και τους έφαγα για αρκετούς μήνες. Και δεν το λυπάμαι. "\n11. "Το μόνο που έκανα ήταν να κάνω το σύντροφό μου αμέσως να με πάρει μερικά muffins! Έφαγα τα έξι από αυτά αμέσως. Για πρωινό, ένα σάντουιτς με βούτυρο, φυστικοβούτυρο και μαρμελάδα. "\n12. «Όταν ήμουν έγκυος, είχα λίγο μάνγκο. Έψαξα κυριολεκτικά 2-4 μάνγκο την ημέρα. Αυτό ήταν το ναρκωτικό μου. Όταν δεν είχαμε μάνγκο, αργά το βράδυ πήγα στο πλησιέστερο κατάστημα, ελπίζοντας να αγοράσω μάνγκο. Φυσικά, προτιμούσα φρέσκα μάνγκο, αλλά όταν δεν ήταν μια εποχή και ήταν δύσκολο να τα βρω, τα αντικατέστησα με γεύσεις μάνγκο, κονσέρβες μάνγκο, επιδόρπια μάνγκο κ.λπ. "\n5 άγνωστα αρώματα των γυναικών που θα απευθύνονται σε οποιονδήποτε\n6 κόλπα που χρησιμοποιούν μόνο διατροφολόγοι και εκπαιδευτές για να μην πάρουν ποτέ λίπος\nCopyright 2019 \_ none \_ 12 γυναίκες μοιράζονται τις πιο περίεργες διατροφικές συνήθειες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης


Θέλμα & Λουίζ: ένα selfie 23 χρόνια μετά | FLIX\nΚοιτάξτε τι πόσταρε η Σούζαν Σαράντον στο twitter της...\nΕχουν περάσει 23 ολόκληρα χρόνια από την εμβληματική ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ «Θέλμα και Λουίζ». Οι Σούζαν Σαράντον και Τζίνα Ντέιβις έπεσαν με αυτοθυσία από το γκρεμό του Γκραντ Κάνιον για να μείνουν αθάνατες, ως οι δύο από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές γυναίκες που πήραν το τιμόνι της ζωής τους στα χέρια τους - όσο αργά κι αν ήταν και με όποιο κόστος. Στην ταινία, όσο ακόμα η τρέλα έβαζε βενζίνη στο κάμπριο 1966 Ford Thunderbird τους, οι δυο τους βγάζουν ένα selfie - 23 χρόνια πριν εφευρεθεί ο όρος. Μία polaroid μηχανή στον αέρα, ένα κλικ και μερικά λεπτά αργότερα αυτή η φωτογραφία θα απεικονίζει την ανεπίστρεπτα χαμένη ανεμελιά. Και το πόστερ της ταινίας.\nΣήμερα, η 67χρονη Σούζαν Σαράντον μας είχε μία έκπληξη στο λογαριασμό της στο twitter. Κλείνοντας το μάτι στο γελοίο trend που (μπορεί να έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια από το instagram, αλλά βγήκε εκτός ορίων μετά τα Οσκαρ και Το Selfie της Ελεν), η Σαράντον ποστάρει μία reunion φωτογραφία με την παλιά της φίλη, 58χρονη σήμερα Τζίνα Ντέιβις και γράφει τη λεζάντα: «Οι επινοητές του selfie».\nΧαμογελάμε. Σκεφτόμαστε ότι το Μάρτιο στα selfie των Οσκαρ ήταν και ο Μπραντ Πιτ. Ισως θα έπρεπε να ξανασταματήσουν στην άκρη του δρόμου και σήμερα. Να τον πάρουν μαζί τους και να τον βάλουν κι αυτόν στο κάδρο. For old times shake...\nΠερισσότερη Σούζαν Σαράντον:\nΠροηγούμενο To «Miss Violence» του Αλέξανδρου Αβρανά σοκάρει τη Μεγάλη Βρετανία Επόμενο Βόρεια Κορέα εναντίον Σεθ Ρόγκεν και Τζέιμς Φράνκο