„Kwartalnik Filmowy” nr 43, jesień 2003, s. 140-150\nZ Jerzym Wójcikiem rozmawia Seweryn Kuśmierczyk\n– Na początku rozmowy o znaczeniu obecności żywiołów w sztuce filmowej chciałbym poprosić o możliwość odwołania się do wspomnień z Pańskiego dzieciństwa. Przez Nowy Sącz, w którym się Pan urodził, przepływa Dunajec. Co pozostało w Pana pamięci z pierwszych spotkań z tą rzeką?\n– Miałem zaledwie kilka lat, kiedy przez Nowy Sącz przeszła wielka powódź na Dunajcu. To było chyba w 1934 roku. I Pułk Strzelców Podhalańskich, w którym służył mój ojciec, ruszył na ratunek. Mieszkaliśmy blisko rzeki i widziałem rozległą topiel. Pamiętam wzburzoną wodę, która niosła ze sobą domy, żywe i martwe zwierzęta, płynące siano, dobytek ludzki. Płynął piec, a na nim były jeszcze przyklejone trójkątne serwetki, wycięte gdzieś na wsi nożycami, może takimi do strzyżenia owiec. Dunajec zawsze jest groźny, ale w czasie powodzi jego siła jest przeogromna. Nie zdawałem sobie sprawy z ludzkiej tragedii. To było dla mnie nie do ogarnięcia. Przepływ wszystkiego, co bez końca pojawiało się i znikało na rzece, widać zrobił na mnie ogromne wrażenie. Ciągle do tego wracam. Dziwiło mnie, że woda jest nieprzezroczysta, niesie muł, jest żółta, brunatna i brudna, stanowi ogromną siłę.\nZnałem Dunajec, ta rzeka mnie wychowała. W czasie okupacji Dunajec był jedynym miejscem, gdzie można było czuć się w miarę swobodnie, tam bawiliśmy się i spędzaliśmy wolny czas. Pamiętam cudowną przezroczystość wody, bo piliśmy te wodę z naturalnego źródła, które biło w żwirowatym zakolu. Nachylaliśmy się i piliśmy ją jak psiaki. Wtedy nie zabierało się ze sobą wody nad rzekę. Ona była przezroczysta i bardzo zimna. Dunajec ma swoją siłę, jest pełen wirów, wewnętrznego splotu, który obraca się wokół swojej długiej osi.\nDla mnie wszystko, co woda niosła i co robiła z brzegiem jest do dziś czymś niesłychanie wielkim. Później zobaczyłem Nil i kilka różnych wielkich rzek, ale nigdy nie zrobiły one na mnie tak wielkiego wrażenia jak obraz wód Dunajca i jego dwa oblicza. Niebywałą siłę żywiołu, który w czasie powodzi potrafi nieść wszystko, co znajduje się na ziemi i przecudną, krystaliczną czystość i jasność, a jednocześnie wielką energię, w momencie kiedy obserwuje się idące w górę łososie, kiedy widać pstrągi, które mogłem łapać rękoma. Widziałem wszystko, co działo się w rzece i jednocześnie wiedziałem, że ona jest moja.\nNiedawno znowu byłem nad Nilem. Obserwowałem wyspy krzewów w zieleni, formujące się gdzieś w górze rzeki i płynące razem z wodą, która ciągle się zmienia, ma inny kolor, inną moc i inne rozpostarcie. Wielkie i piękne – ale cudze.\nRzeki są arteriami, żyłami ziemi. Są strumieniami życia. Robią na mnie ogromne wrażenie. Nie lubię spokojnej wody stawów, nawet jezior. Taka woda nie jest moja. Przyciągają mnie strumienie i rzeki z ich mocą i energią. Wchodząc do rzeki czuję jak ona ze mną postępuje. Zapadam się w piach, wiem, jakie są kamienie. Wszystko to jest wielkim, wspaniałym zjawiskiem. Energię rzeki\ndostrzegłem poprzez obraz powodzi. Woda niesie i unieważnia wszystko, co ludzie budowali i siali. Domostwa rozpadają się i stają się innym światem, inną materią.\nJak nazwać to, co rzeka zostawia w swoim zamuleniu na brzegach, z których ustępuje woda? Rzeczy i sprawy ludzkie, zwierzęta i ptaki. Wszystko to jest obecnością rzeki, którą obserwowałem z domu stojącego na skarpie, będącej w zamierzchłych czasach brzegiem Dunajca. Ta woda była dla mnie czymś niesłychanym, nieuchwytnym, niewypowiedzianym. Jednak potem, po jakimś czasie, pojawiła się w kilku moich filmach.\n– W filmie „Wrota Europy” łączy Pan obecność rzeki z obrazem innej powodzi, powodzi historii. Po jej przejściu pozostają ślady, na przykład wbity w brzeg fragment ikonostasu.\n– Chciałem, aby Wrota Europy otwierała scena, w której trzy dziewczyny, bohaterki filmu płyną rzeką na krypie. Płyną przez świat, przez który przeszła wojna. Świat, który był świadkiem starcia oddziałów Czerwonej Gwardii i polskiego wojska. Przyglądają się temu, co pozostało na brzegach. Jest to ciche, spokojne wejście w piekło, w sytuację, której nie sposób ogarnąć. Wszystko już się stało. Jest to obraz, który one niosą ze sobą, nie mówiąc o tym, co zobaczyły i przeżyły. Wszystko miało się toczyć i dogasać na brzegu, a potem wyjść z ciemności i iść ku świtowi. Dopiero potem ktoś na nie oczekiwał i miały dotrzeć do dworu. Żałuję, że nie mogłem tej sceny nakręcić z powodu braku pieniędzy. Zrealizowanie tego rodzaju zniszczeń na pewnej długości nawet tylko jednego brzegu rzeki, jest przy budżetach naszych filmów nie do pomyślenia.\n– Jest też w Pana filmach woda, która pojawia się w postaci opadów deszczu.\n– Dla mnie woda uruchamia świat, potrafi otwierać go dla widzialności. Ziemia w spotkaniu z wodą otwiera się jak kwiat i pokazuje swoje możliwości, swoją potencję. Dopiero woda z ziemią staje się całością, która pojawia się w moich filmach.\nPamiętam w Nikt nie woła scenę, która mnie zdumiała. Kazimierz Kutz chciał mieć ujęcie pastwiska w deszczu, w szerokim planie. Mieliśmy tam kręcić później scenę z polem minowym i wybuchami. Obok stały wozy strażackie i motopompy podające wodę imitującą deszcz. Postawiłem kamerę na praktykablach, podniosłem ją wyżej. Zacząłem pracować, ale obraz był wciąż niezadowalający. Zbliżałem się do ziemi, chcąc ją zobaczyć. Tworzyło się pojęcie pewnej przestrzeni atmosferycznej, ale nie łąki. Wyrzuciłem dwumetrowy praktykabel, potem następny, z wysokości kilkunastu metrów zszedłem nisko i zacząłem coraz bardziej zbliżać się do ziemi. Sfotografowałem łąkę dosłownie z odległości 20 albo 30 cm, ponieważ zauważyłem, że rozpylona w powietrzu woda osiadając na listkach trawy formuje krople i one pod swoim ciężarem spływają w dół poruszając listki. To był obraz deszczu. Kazik Kutz przyglądał się mojej pracy z uwagą i cierpliwością. Powiedziałem mu, że teraz mamy wszystko co trzeba. Byliśmy naprawdę zadowoleni z obrazu, który pojawił się na ekranie. Dla mnie była to wielka lekcja. Chciałem sfotografować łąkę, obraz będący jej pojęciem. Byłem nastawiony na pokazanie jej w planie totalnym, a sfotografowałem detal, w którym pojawiła się moc totalu.\n– Dziś można już powiedzieć, że było to działanie odwołujące się do teorii fraktali.\n– Tak, ale ja wtedy nic o fraktalach nie wiedziałem. To jest opowieść o fraktalach opowiedziana poprzez moje przeżycie. Wtedy nikt na świecie nie wiedział nic o fraktalach. Fraktale były, ale ludzie jeszcze o tym nie wiedzieli. Teorię fraktali sformułowano dopiero w latach 60. Ja to zobaczyłem i zrobiłem. Dopiero po powrocie do hotelu zrozumiałem, jak wielką sprawą jest poszukiwanie poprzez odejmowanie. Pojąłem, czym jest poszukiwanie sensu. To doświadczenie mną wstrząsnęło.\nEfekt pracy nie wynikał z procesu rozumowania, że np. teraz będę fotografował bliżej, bo z daleka jest niedobrze. To się stało w przeżyciu, niejako poza myśleniem. Kierowała mną intuicja, kamera jakby sama chciała zejść w dół, pojawiła się długość ogniskowej obiektywu, kąt patrzenia i takie rozpylenie wody, które się skrapla dopiero na liściach. Tę lekcję pamiętam do dziś. W takich chwilach obcujemy z prawdziwą obecnością kina. Na naszych oczach rodzi się rzeczywista widzialność. Przez niepodobne uzyskuje się podobieństwo.\n– Deszcz współtworzący głębię znaczeń pojawia się także w innych scenach filmu „Nikt nie woła”.\n– Bardzo lubię tę scenę w deszczu, kiedy on i ona stoją przy ścianie, osobni od siebie. Na ścianie jest namalowany dom, droga i wszystko jest w deszczu. Obecność wody jest tu bliższa sygnałowi śmierci, ale jednocześnie jest echem mówiącym, że ta woda mogła rodzić. Jest w tej scenie zawarta podwójność, nie mówiąc już o obecności samego ich domku nad wodą, która jest przecież w przepływie. W tej rzece fotografowaliśmy wodę z rybkami. Jedno tchnienie wiatru, sygnał dla nas nie do odczytania, powodował, że ryby pierzchały. One się czegoś lękały i dla filmu miało to ogromne znaczenie. Takie obrazy zjawiają się i są potem zawsze w nas obecne.\nChciałbym przywołać tu pojęcie asystki. O znaczeniu asystki mówił w szkicu Ikonostas Paweł Florenski. Są to złote nitki naklejane na deskę ikony, których zadaniem jest wyrażenie tego co boskie, niewidzialne. Deszcz jest srebrną nicią. Każda kropla objawia strunę światła. W takim deszczu idą przez las partyzanci Stanisława Różewicza w filmie Opadły liście z drzew.\nDeszcz jest wodą. Woda jest zorientowana na cel płynąc we wszystkich kierunkach. Błyszczy jak lustro i odbija naszą twarz. Ale też zatapia każdy obraz i wynosi każde wspomnienie... \n– Przypomnijmy może, że Florenski, mówiąc o roli, którą pełni asystka, posłużył się przykładem dotyczącym malarskiego wyobrażenia magnesu. Obecność stali zostanie przekazana za pośrednictwem farby i koloru. Niewidzialne pole sił magnesu, a zrazem jego istota, musi zostać odzwierciedlone za pomocą innych środków. Takie właśnie zadanie pełni na ikonie asystka.\n– Deszcz w przywołanej scenie z Nikt nie woła powołuje inną przestrzeń, inny wymiar. Mówię o obecności przestrzeni i innego wymiaru jednocześnie. Architektura tej przestrzeni filmowej nawiązuje do naszych przeżyć, a jednocześnie to, co się dzieje, wpisuje się w rzeczywistość, w prawdę. Fikcja fabularna\nwpisuje się w to co jest rzeczywiste. Deszcz jest rodzajem asystki, niesie specjalne przesłanie, ma specjalne znaczenie.\nW Gladiatorze Ridleya Scotta pierwsze sceny rozgrywają się w lesie. Reżyser zrobił tu rzecz znakomitą: pada śnieg z deszczem. Śnieg i deszcz – jak asystka – wpisują wydarzenia w prawdziwy wymiar świata. Nie wiemy, jaki był rzeczywisty przebieg wydarzeń, ale przyjmujemy tę konkretną interpretację jako propozycję wymiaru, który staje się nam bardzo bliski.\n– Dlaczego w czasie realizacji „Potopu” zaproponował Pan, aby pojedynek Wołodyjowskiego z Kmicicem toczył się w deszczu?\n– Wszyscy czytaliśmy Potop i znamy dramaturgię tego pojedynku. Potopu Razem z Jerzym Hoffmanem koncentrowaliśmy się nad dobrym ułożeniem tego pojedynku. Mieliśmy specjalistów od fechtunku i znakomitych aktorów, ale wszystko to było za mało. Zaproponowałem deszcz. Jeżeli bierze się pod uwagę pracę całej ekipy, jest to propozycja zabójcza. Kilkadziesiąt osób jest codziennie przemoczonych do suchej nitki. Następnego dnia trzeba wszystkich ubrać w suche rzeczy. Niezbędne są podwójne kostiumy, suszarnie... Jeżeli to wszystko powtarza się przez dwa tygodnie, to wysiłek jest przeogromny. Żeby utrzymać zawiesinę deszczu na dużej przestrzeni trzeba mieć odpowiednią ilość motopomp i jezioro wody.\nDlaczego zostało to zrobione? Dzieje się wielki konflikt, opowiadający o tym co ludzie potrafią sobie zadać wzajemnie. Nad tym wszystkim pojawia się stałość i nieuchronność przyrody. Deszcz pada przez cały czas. Bohaterowie filmu, poza jednym wypowiadanym przez Kmicica zdaniem, nie zwracają na ten fakt uwagi.\nFizycy mogliby powiedzieć, że to się dzieje jak gdyby w tle, ale nie chodzi tu o tło obecne w obrazie. Jest to informacja pojawiająca się razem z zachowaniem ludzi i przyległa do nich, choć my jej początkowo często nie zauważamy. Dopiero później zdajemy sobie sprawę z tego, co wydarza się na ziemi. Ten rodzaj obecności jest w filmie od czasów kina niemego. Pamiętamy Skandynawów, którzy wprowadzili do kinematografii wiatr – pojęcie wiatru i przemieszczanie się pyłów ziemi, śniegu. Wcześniej wszystko było w kinie nieruchome. Oni otworzyli nam oczy i otworzyli świat.\nŚwiat mówi nie wprost, kiedy opowiada się poprzez układ, który naprawdę można zrozumieć tylko wówczas, kiedy rozumie się kontekst.\nPotop otwiera scena pokazująca ludzi powracających z bitwy. Idą po ziemi, która jest zaledwie zaznaczona śniegiem. Właściwie wloką siebie i rzeczy. Nie chodzi o to, że jest im trudno. W tym obrazie są obecne również przeszłe wydarzenia. Śnieg ledwie kryje cierpienie ziemi. Kontekst związany z ludźmi jest wbudowany w szerszy układ, w objętość czasoprzestrzeni.\nChciałbym też przywołać śnieg i pożar w Elegii Pawła Komorowskiego. W tym filmie śnieg jest czymś niezwykłym. Jest przeszkodą, a jednocześnie można się w nim ukryć. Scena finałowa, w której Niemcy zaczynają strzelać do stodoły, w której zostali zamknięci związani drutem ranni żołnierze, jest oparta na faktach. To się zdarzyło w Podgajach. Nagle z czarno-białego filmu wybucha kolor, który otwiera się ogniem. Ogień ma barwę, ale wszystko spopiela. Co więcej, na naszych oczach druty kolczaste, którymi są skrępowane ręce żołnierzy stają się czerwone. Podłączyliśmy druty do specjalnych agregatów, które je rozżarzyły. Znamy ten obraz z prymitywnych maszynek lub grzejników, w któ-\nrych są żarzące się spirale. Druty kolczaste, które zadawały żołnierzom straszne cierpienie, stają się czerwone od ognia. Nie opowiadałem o tym, co się dzieje z żołnierzami, ale o stali, która się topi na naszych oczach, zmienia swoją strukturę, staje się inną formą materii. Topi się śnieg. Syczy woda zmieniająca się w parę. Woda oznacza nieśmiertelność, ale może oznaczać także śmierć.\n– Jakie znaczenia wnosiła zima, obecność śniegu do filmu „Wrota Europy”?\n– Film opowiada o wydarzeniach historycznych, które rzeczywiście miały miejsce w Cichiniczach w zimie. Bohaterką filmu jest Zofia Wańkowiczówna. Opisane w jej pamiętniku wydarzenia, przywołane przez Melchiora Wańkowicza w opowiadaniu Szpital w Cichiniczach, dzieją się w styczniu 1918 roku. Musiałem być wierny temu przekazowi.\nŚnieg pokrywa wszystko co jest rozbite, zajeżdżone, stratowane. Zima jest zawieszeniem pomiędzy jesienią a wiosną, rodzajem pauzy pomiędzy tym co się skończyło i co znowu powstanie, pewną potencją, ciszą w drganiu przyrody. Nie było mowy o żadnych zmianach. Owo trwanie należało wykorzystać, utrwalić i wyrazić w obrazie. Pojawiająca się w filmie czerwień, kolor, w który przebrano jedną z bohaterek, jest zaprzeczeniem stanu zawieszenia. Przeciwieństwem koloru oczu, tchnienia oddechu.\n– Ten stan przypomina sytuację ziarna czekającego na wiosnę, na odpowiedni czas.\n– Ono czeka na kroplę wody, a kiedy to się zdarzy – powstanie. Mówimy w sposób metaforyczny o tym, co dotyczy narodzin państwa polskiego II Rzeczypospolitej. Choć jeszcze jest zima, ma już miejsce sytuacja, która mówi, że ono powstanie. Opowiadam o tym poprzez ukazanie wewnętrznego świata trzech dziewczyn, bohaterek filmu.\n– Obecność zimy jest także bardzo wyraźnie odczuwalna w „Potopie”, zaś w „Matce Joannie od Aniołów” pojawia się zawieszenie przyrody pomiędzy zimą a wiosną. W obu filmach obecna jest jedność ludzi i otaczającej ich natury.\n– Są to sytuacje bardzo konkretne. W Matce Joannie nie bez powodu pojawiają się w pejzażu jęzory śniegu, zalegające w rozpadlinach skarpy. Wiadomo, że jest to pozostałość po zimie. Jest to czas, kiedy odczuwamy już energię słońca, ale ziemia jest jeszcze chłodna. Wszystko to wpisuje się w istniejące w tym filmie pojęcia czerni i bieli, o których tak pisze pan w książce Zagubieni w drodze:\nKontrast obecny jest także w bogactwie plastycznym czerni i bieli. Czerń widocznego w kadrze stosu dostrzegamy na tle bieli otaczającej go przestrzeni. Biały strój zakonny Matki Joanny kontrastuje z czernią habitu księdza Suryna. Opozycja obu barw, uwidoczniona w przestrzeni miejsca akcji poprzez jasność klasztoru i mrok karczmy, spełnia swoją funkcję także w odniesieniu do świata wewnętrznego poszczególnych osób. Mniszki wychodzą z głębokiego cienia na światło, usmolona sadzą ręka Matki Joanny pozostawia czarny, „diabelski” ślad na białej ścianie. Siostra Małgorzata à Cruce porzucając klasztor wkłada ciemną suknię. Zamiast kornetu widzimy jej czarne włosy. Twarz księdza Suryna, rozmawiającego z samym sobą przed dokonaniem zabójstwa, odbija się – jak w lustrze – w szybie okna. Jedna połowa twarzy jest oświetlona, druga pozostaje w cieniu.\nZasadę kontrastu można także dostrzec w filmie w sposobie prowadzenia akcji. Sceny o dużej dynamice sąsiadują z ujęciami, w których wszelki ruch zdaje się zamierać. Rytm filmu zostaje w ten sposób spowolniony i nabiera pewnej hieratyczności. Jest to jednak zawsze chłód pozorny, kryjący burzę szalejącą we wnętrzu człowieka. Symbolicznym obrazem takiego stanu jest wnętrze karczmy, do którego po raz pierwszy wkracza ksiądz Suryn. Awdosia przestaje grać na lutni i wychodzi. Z ciszą, pustką i bezruchem panującym w pomieszczeniu kontrastuje palący się w kominie, strzelający w górę wysokimi płomieniami „żywy” ogień. 2\nStrukturalnie ta obecność wywodzi się więc nie tylko z abstrakcyjnego rozumowania o czerni i bieli, ale z sytuacji zawartej pomiędzy zimą a jeszcze nie powstałą wiosną. Wywodzi się zarówno z bieli śniegu, jak i z czerni habitu, z jasności murów klasztoru i głębokości czerni mroków w karczmie.\nNatomiast w Potopie nie udało nam się zrealizować sytuacji, w której wojska polskie pod wodzą Jana Kazimierza, zaczynające wypierać Szwedów, zmierzają po rozlewiskach Dniepru. Woda opada, zaczyna się z niej wyłaniać ziemia i może się z niej wyłonić życie. Z przyczyn produkcyjnych nie wszystko było możliwe, ale wydaje mi się, że dokonaliśmy i tak rzeczy trudnej i istotnej: Dniepr jest obecny w filmie.\nObecna jest szeroka rozległość stepowej przestrzeni przecięta rzeką. Można w sposób naturalny ukryć się z tabunem koni w rozpadlinie nad Dnieprem, jak zrobił to przed bitwą Kmicic. Udało się nam pokazać zachowanie człowieka wywodzące się z pejzażu, który go uformował. Bardzo ważna była w tym filmie rozległość pejzaży, szerokie otwarcie przestrzeni i obecność w niej człowieka. Dzisiaj w tego rodzaju filmach pojęcie rozległości pejzażu jest w ogóle nieobecne, ku mojemu głębokiemu żalowi.\n– Żywioł ognia pojawia się w „Matce Joannie od Aniołów” postaci żywego płomienia w izbie karczmy i pozostałości po ogniu w zgliszczach stosu...\n– Ogień w karczmie jest przyjęty jako pewna oczywistość. Ogień prawdziwy to stos, wystygły czarny znak. Opowiadam o ogniu za pośrednictwem tego, co robi on z drewnem, w jaki sposób się ujawnia. Czarny, zwęglony stos to opowiadanie poprzez nieobecność, najpiękniejsze i najczystsze. Nie mówię o odniesieniach do ogni piekielnych, ale o konkretnym stosie i jego fakturze, do której ujawnienia potrzebne było słońce. Spalone drewno ukazuje swoją osobowość wówczas, kiedy pracuje w nim słońce. Jest to opowieść o ogniu, spięta w finale filmu energią słonecznego światła, którą dzwon ukazuje niezwykle wyraziście, ukazuje ją przez swoje milczenie. To także energia, ale jakże inna, czysta. Jest światłością i światłem – sensem. A ogień jest tylko przejściem z jednego stanu do drugiego.\n– Czy ogień w podobnym znaczeniu, jako stan przejścia, pojawia się również we „Wrotach Europy”? Myślę o ognisku, w którym płoną rzeczy po obrońcach szpitala w Cichiniczach.\n– Tak, ten ogień to stan przejścia. W ognisku płoną rzeczy po obrońcach szpitala, płonie m.in. rycina z wizerunkiem namalowanym przez Leonarda da Vinci. Jest to mój prywatny gest skłonienia się przed twórcą Stalkera. To chwila zadumy, patrzymy jak ogień zwija i przemienia ten wizerunek, zostaje popiół. Ale żar ogniska nie gaśnie.\n– W pierwszej części „Potopu” Kmicic odnajduje w karczmie swoich kompanionów pobitych przez Butrymów. Po rozmowie z umierającym Rekuciem dokonuje się w nim przemiana. Odwraca twarz, która niknie na chwilę w mroku i zostaje z niego wydobyta poprzez światło płonącej żagwi. Jest to ogień, który spali Wołmontowicze.\n– To jest właściwe odczytanie. Niestety, nie udało się nam zrealizować pożaru tamtej wsi tak, jak chciałem. W pewnym momencie stworzyła się groźna sytuacja. Wieś paliła się jednocześnie z dwóch stron i znaleźliśmy się w niebezpieczeństwie. Zamierzaliśmy z Jerzym Hoffmanem sfotografować pożar tak, aby pokazać nie tylko płomienie i żar, ale w pewnym momencie opowiadać o pożarze przez ukazanie, że wszystko topi się przed domami. To się nie udało, ponieważ ogień postępował tak szybko, z taką energią, że dosłownie ledwo uszliśmy z życiem. Nie byliśmy przygotowani na to, że utworzy się ogromny ognisty wir, który zacznie rządzić się swoimi prawami.\nByłem wówczas świadkiem niezwykłej sytuacji. Kiedy patrzy się przez kamerę, nie widzi się niebezpieczeństwa, widać tylko obraz. Nawet, kiedy nadchodzi z kosą śmierć, nie dostrzega się jej jako zagrożenia osobistego, dostrzega się tylko skadrowany obraz śmierci, nad którym się pracuje. Kiedy fotografowaliśmy pożar nie prowadziłem kamery, tylko byłem obok kamer, mieliśmy ich kilka. W pewnym momencie pojawiło się rzeczywiste zagrożenie, że pożar zamknie nas w kotle. Od wysokiej temperatury zaczęły pękać filtry w kamerach. Byli tam jeszcze statyści i kilku aktorów. I stała się rzecz niezwykła. W tym wielkim niebezpieczeństwie wszyscy biegli w stronę kamery, mówiąc do mnie w swoich rodzimych językach. Słyszałem litewski, białoruski, rosyjski, polski. Zrozumiałem, że stało się coś bardzo ważnego dla mojego doświadczenia. Jakby ktoś mi opowiadał, że w chwilach zagrożenia śmiercią ludzie mówią w swoich ojczystych językach. Nie od razu zdałem sobie sprawę, że mogę spłonąć. Padliśmy na ziemię i powoli się wycofywaliśmy. Później, kiedy rozmawialiśmy ze sobą, nikt o tym nie wspominał.\n– Wydaje mi się, że szczególnym spotkaniem z żywiołami musiała być praca na planie „Faraona”. Wręcz lejący się z nieba ogień. Obecność ziemi odczuwalna zwłaszcza wówczas, kiedy wiatr unosił i wciskał wszędzie ziarenka piasku i pyłu. Woda, której było wciąż za mało. Po obejrzeniu filmu dokumentalnego o realizacji „Faraona”, pokazującego m.in. warunki pracy na pustyni, nie bardzo mogę – szczerze mówiąc – wyobrazić sobie, że można było nakręcić film w takich warunkach.\n– Ja też sobie tego nie wyobrażam. Myślę, że to było wręcz niemożliwe. Czy można pracować temperaturach, jakie są w lecie na pustyni? Na początku pracowaliśmy przez cały dzień. Dopiero potem z przerwami, właściwie tylko o świcie i wczesnym przedpołudniem. Na początku powiedzieliśmy sobie, że temperatura nas nie interesuje i staraliśmy się pokonać przyrodę. To okazało się niemożliwe. To nie jest normalne, jeżeli bierze się pudełko od taśmy, kładzie się je na piasku, wybija dwa jajka i one się smażą bez ognia. Musimy pracować na pustyni wiedząc, że jedno ziarenko piasku potrafi zniweczyć cały wysiłek, który liczony jest w milionach. A jednak zdobyliśmy się na to, pokonaliśmy wszystkie trudności, sprostaliśmy wymaganiom reżysera. Nakręciliśmy film, z którego jestem dumny. Mówię „my”, ponieważ stanowiliśmy dobrze zgraną ekipę.\nTemperatura była bardzo wysoka. Opowiedzieć o niej to próbować oddać wrażenie, że jesteśmy w świecie, który jest rozżarzony i ma inną strukturę. Inne są barwy, inny piasek i słońce jest czymś innym. W tamtej szerokości geograficznej inne są kąty padania słońca. Wszystko to spotyka się ze sobą. A przecież jest jeszcze odmienność związana z epoką, o której opowiada film.\nPrzeżycie takich zmagań jest czymś wspaniałym. Ma się przed sobą wręcz konkretnego przeciwnika i trzeba stawić mu czoło. Należy oddać wrażenie rzeczywistości istniejącej w innym układzie geograficznym. Podstawowe znaczenie miała decyzja kierownictwa produkcji filmu i reżysera, przy bardzo dużym również moim udziale, aby kręcić film nie w Polsce, tylko tam gdzie istnieją odpowiednie rozległości, nasłonecznienie i kolor piasku. Warunki pozwalające opowiedzieć nie o chłopcach, którzy bawią się w Egipcjan, ale rzeczywiście o tym, o czym chciał opowiadać Prus, we właściwych kryteriach estetycznych. To była sprawa zasadnicza.\nWszyscy lubiliśmy i ceniliśmy tę powieść. Nie chcieliśmy przekładać literatury na obrazy, lecz wykreować wyraźny wizerunek obecnego w powieści świata. Można go stworzyć tylko wówczas, gdy są elementy niezbędne do kreacji. W takim przedsięwzięciu jest to przede wszystkim przestrzeń oraz to, co się w niej znajduje. Naturalnie, w każdym filmie ma miejsce spotkanie czasoprzestrzeni z przedmiotami i ludźmi. Jednak tam, na pustyni, przestrzeń ma szczególny wymiar. Rozumieliśmy, że to jest istota sprawy. Tak uważał reżyser. Produkcja także się tym bardzo przejęła. Uznała, że jest to jedyne rozwiązanie, które daje wielki komfort organizacyjny. Plan zdjęciowy, zaplanowany np. na 150 dni, zostanie prawdopodobnie w pełni zrealizowany, ponieważ można spodziewać się 150 dni stabilnej pogody. Jest to niesłychanie ważne. Można rozwiązać problemy organizacyjne, jeżeli założymy, że pogoda nie zawiedzie. Zaakceptowanie przez produkcję zdjęć w przestrzeniach pustyni oznaczało, że główna przeszkoda – mentalna – została pokonana. Ten znakomity początek był zapowiedzią dobrego rezultatu końcowego.\n– Co można osiągnąć przez obecność żywiołów w obrazie filmowym?\n– Żywioły przybliżają obraz filmowy do naszego doświadczenia świata. Wszystko co jest mokre, wiatr, który powoduje, że coś się porusza, wszystko czego się boimy, co napawa nas trwogą, co jednocześnie jest blaskiem, śmiercią, ogniem i nadzieją – wszystko to jest głęboko zakodowane w naszych przeżyciach. Odnajdujemy w takich obrazach piętno prawdopodobieństwa.\nŻywioły mogą być interpretowane na wyższym poziomie. Można tu odwołać się do obecnego w filozofii ikony pojęcia p r z e k ł a d u. Nie chodzi o to, żeby pokazać deszcz, ale by ukazać wizualny sens deszczu. Wtedy jest on przez niepodobieństwo podobny, tzn. jest tak interpretowany, że nie opowiada o deszczu prawdziwym, ale pojawia się jako wizualizacja sensu, tak jak światło czy deszcz Komnacie, w Stalkerze. W niektórych filmach zdarza się, że żywioły nie tylko opowiadają o sobie, ale wpisują się w opowieść o świecie, który jest jednością, żywym organizmem. W tym momencie pojawia się przekroczenie widzialności.\nZa pomocą widzialności mówi się o czymś innym, o niewidzialnym. To jest granica, którą czasami widzę. Wiem, że tak właśnie należy interpretować żywio-\nły w kinematografii. Wszystko jest jeszcze przed nami. Odkrycie takiego rozumowania o żywiołach jest przyszłością kina. Myślę o opowiadaniu o całości za pomocą części, które nie tylko składają się na całość, ale mówią jednocześnie o wyższym sensie. Są właśnie wziętym z filozofii ikony p r z e k ł a d e m tego, co jest w rzeczywistości obrazem świata, na to, co może być światem obrazu.\n– Jest to zarazem próba przekroczenia dotychczasowych możliwości języka filmu, tworzenie filmowych haiku. Jest to opowiadanie o energiach, które nas otaczają. Mogłoby się wydawać, że żywioły mają dla współczesnego człowieka znaczenie jedynie symboliczne. Jednak są sytuacje, w których doświadczamy ich obecności i jedności niezwykle mocno. Na plaży piasek, woda, wiatr i słońce – żywioły i ich energie – pozostają równowadze. W ich towarzystwie czujemy się dobrze. Jeżeli jeden z żywiołów zaczyna przeważać, wyraźnie to zauważamy.\n– Mnie zawsze bardziej interesują stany nierównowagi. Co się dzieje w takich momentach, jakie są tego przyczyny i za pomocą jakich środków, instrumentów języka filmowego można zwizualizować przemianę. Często mówi się o wodzie i symbolice wody, ale zapomina się, że woda należy do ziemi, jest z nią integralnie związana. Jest częścią całości. Dopiero razem z innymi elementami, które jawią się jako żywioły, jest całością o wiele szerszą i głębszą. Uważam, że drogą dla przyszłej kinematografii jest język wypowiedzi mówiący nie tylko o tym, że coś jest mokre lub symboliczne, ale że jest to obecność związana z narodzinami, że jest to akwatyczność będąca drogą ku śmierci lub mająca jeszcze wiele innych znaczeń. Jest to integralna część całości, która jawi się poprzez żywioły jako wielka obecność. Myślę o naszej ziemi. Wszystko wzięte jest z jednej planety, z jednego miejsca, tu się poczęło. Ogień jest w nas i jest w ziemi. W nas, to znaczy w ziemi. Jest woda, siostra ognia. One formują kulę ziemską i życie na niej. Są przejawami życia, które trzeba widzieć jako całość.\nNie można myśleć o żywiołach jako efektach w filmie. Trzeba rozumować inaczej, wychodząc także poza płasko rozumiane symbole. Należy po prostu pojąć to, co nas zrodziło i co nas pochłonie. Wielu twórców, niezależnie od siebie, czuło konieczność opowiadania właśnie w ten sposób. To są pierwsze próby, ważne próby.\n– Które spośród tych dokonań uważa Pan za najbardziej istotne?\n– Klasycznym przykładem jest Człowiek z Arran. Robert Flaherty słuchał rytmu morza. Fotografował skały ukształtowane przez działanie żywiołów. Wpisał w tę perspektywę człowieka. Myślę, że rezultat pojawił się w trakcie montażu, w czasie komponowania tego filmu na stole montażowym. Narodziła się wypowiedź, o której Flaherty wcześniej tylko myślał. Kiedy przed Człowiekiem z Arran fotografował Eskimosa, to z pewnością nie sądził, że opowiada o czasie wszystkich wykonywanych przez niego czynności. Fotografował czynności, a okazało się, że one wymierzyły czas. Coś się wyciąga z wody, kroi. Wszystko to trwa. Nadał czynnościom zupełnie inne znaczenie. Zarejestrował obraz bytowania ziemskiego, jak mógłby o tym powiedzieć Heidegger. Rezultat był głębszy od tego, co sfotografował. Taki obraz jest również w Człowieku z Arran.\nPróby zrozumienia wiatru przez Skandynawów również były takim dotknięciem. Ktoś spojrzał pierwszy raz. Spojrzenie po raz pierwszy wciąż rodzi się na nowo. Ktoś zobaczył pejzaż, świat pejzażu i to co jest horyzontem.\n– Jaka jest Pana opinia o filmie „Ziemia” Aleksandra Dowżenki?\n– Myślę, że zawsze dzieje się coś bardzo tragicznego, kiedy osoba posiadająca wielki talent jest okupowana przez ideę nadrzędną, która służy nie temu, o czym opowiada film, tylko narzuconym z góry tezom, tak jak u Dowżenki. Podobnie Leni Riefenstahl. Wiemy, że była utalentowana, miała dar widzenia. Są to sytuacje, kiedy ludzie zapominają czemu służy aparat, rzeczywistość i światło. Nie są pokorni wobec światła, są pełni pychy.\n– W swoich wypowiedziach z okresu polskiej szkoły filmowej wspominał Pan o operatorze Asaichi Nakai, współtwórcy filmów Akiry Kurosawy. Czy obejrzane wówczas filmy Kurosawy miały wpływ na Pana twórczość?\n– Wpływ był wyraźny, choć nie realizował się wprost, to znaczy w taki sposób jak wpływ Grega Tolanda, związany z formowaniem przestrzeni za pośrednictwem szerokich obiektywów. Jego odkrycie zastosowałem do rozwiązań związanych z moimi filmami. Natomiast to, co fotografował Nakai i co dał mi Kurosawa jest związane z wiatrem, błotem, deszczem, otwarciem drzwi, drganiem. Pojedynek nie jest konfiguracją stosowanych w szermierce układów, nie jest spotkaniem mieczy, ale konfliktem ludzi. Ktoś się straszliwie boi, albo chce zwyciężyć. Jest w konflikcie ze sobą i ze swoimi namiętnościami. To wyższy stopień opowiadania. Nauczyłem się ogromnej pokory wobec tego, co się widzi. Ważne jest sfotografowanie nie pozoru, ale sensu rzeczy. Ludzie mają swoją fizyczność, są w konkretnym wieku. Czują strach, lęk, niekiedy nie potrafią już nad sobą panować. Fotografowanie takich stanów było dla mnie niesłychanie istotne. Wiatr, woda, ziemia służą do ukazania sytuacji tych postaci. Sens fotografowania polega na oglądaniu takich zdarzeń niejako od środka. To jest istotnym źródłem inspiracji, a nie zewnętrzny pozór rzeczy. Jeśli miałbym ująć w kilku słowach to, czego się nauczyłem od Kurosawy, to powiedziałbym, że po obejrzeniu jego filmów zrozumiałem, że mgła, piasek, mur, materia mogą być bohaterami opowiadania i wymagają obecności w czasie, która pozwala ukazać ich przemianę.\nRozmawiał Seweryn Kuśmierczyk\nFragment książki Labirynt światła, która ukaże się nakładem Wydawnictwa Skorpion.\n1 J. Kroutvor, Żywioły, w: Estetyka czterech żywiołów, K. Wilkoszewska (red.), Kraków 2002, s. 75.\n2 S. Kuśmierczyk, Zagubieni w drodze. Film fabularny jako obraz doświadczenia wewnętrznego, Warszawa 1999, s. 28.


PANIAGA: RITA ORA - Radioactive\nOstatnio bardzo lubię takie zestawy.. jeden kolor wiele elementów. Minimalizm w nieco innym wydaniu.\nCzapka z daszkiem to od ponad roku moje ulubione nakrycie głowy. Mamy ich chyba z pięć w swojej małej kolekcji w rożnych kolorach, najczęściej kupowane w działach męskich. Tę z zdziwieniem znalazłam w dziale kobiecym H&M, czarnej jeszcze nie miałam więc bez dwóch zdań musiałam ją nabyć. Kozaki za kolano mam dopiero jakieś dwa tygodnie a już widzicie je chyba w trzeciej lub czwartej stylizacji.. będę Was nimi jeszcze trochę męczyć, ponieważ pasują mi do bardzo wielu zestawów. Mam nadzieję, że Was nie zanudzam? :)\nboots & jacket Zara | skirt & bag (DKNY) Sh | Jumper Mango | cap H&M\nAutor: PaniAga. o 11:22\nTwoje oststnie stroje sa niesamowite!!!\ndajesz czadu ostatnio dziewczyno!! Kolejny obłędny set :)\nWyglądasz obłędnie, naprawdę wsystko świetnie dopasowałaś. Aleeeeż nogi! Kozaczki świetnie je podkreślają. Buziaki, zapraszam ;)\nWero Nika 12:05:00\nBArdzo dobry set! Kozaki są boskie! <3\nPaulina Lach 12:39:00\nKozaki są świetne ! :P\nAnna Sławeta 13:45:00\nWioletta Druć 15:32:00\nNic nie zanudzasz, jest bosko! Świetnie wyglądasz!\nBarbara Posłuszna 17:05:00\nMasz cudowny sweter! Kropki i grochy to chyba jedyny wzór, do którego od zawsze mam słabość! Podoba mi się połączenie luźnego swetra i rozkloszowanej spódniczki! Do tego przepiękne kozaki i idealne zestawienie długości ;)\nniby na czarno powinno być nudno a jest wow!!\nMartina, Elegant 40 00:00:00\nOh those boots! Soooo nice.\nMiss Sasanja 00:27:00\nAnna ANTJE 09:28:00\nWyglądasz rewelacyjnie, świetne buty <3\nPS. Wiem kochana, zobaczyłam dopiero na zdjęciach, że nie do końca dobrze to wygląda :(\nAnna ANTJE 10:03:00\nHehe :) O jej, aż tak źle ludzie reagują na konstruktywną krytykę? :) Ale spróbuj mi tylko napisać, że jestem głupia np. to odpisze jako anonim hehe :)\nAnna ANTJE 10:21:00\nWiem, wiem :) Tylko sobie żartuję bo wiem, że anonimowi głównie takie kwestie poruszają jeśli już negatywnie się wypowiadają :)\nPiekna i odważna !\n✰ Justine ωith Ruth ✰ 10:27:00\nBuciki bardzo mi się podobają i nie dziwię Ci się, że nie możesz się z nimi rozstać :)\nŚwietna stylizacja, bardzo ładnie zdjecia i miejsce:)\nstylizacja jest rewelacyjna kochana, męcz nas bardziej tymi kozaczkami bo są świetne :)\nbuty i spodniczka <3\nStylizacja jest piekna !!\nZapraszam i do siebie - http://allwayssmille.blogspot.com/ :)\nfantastycznie i mega stylowo! bardzo mi się podoba!\nRewelacyjny look!! Niby na czarno i nudno a tak naprawdę mega stylowo i ciekawie!\nAnna P. 16:08:00\nZestaw genialny, wszystko bym przygarnęła ;) Jakim cudem znalazłaś taką zjawiskową torebkę w sh???\nVogue Swing 16:17:00\nNie zanudzasz nas :) ale za czapkami z daszkiem nie przepadam ;)\nZakochałam się w tym sweterku - po prostu genialny ! ♥\nKozaki to mistrzostwo <3 są wygodne??\nuwielbiam grochy !\nwow Aga, jestem pod wrażenie, jak ostatnio się rozwijasz. brawo :)\nNabil MyFashionFeeling 20:46:00\nNo brawo ;) Stylizacja zakrawa już o High Fashion. Genialne dopasowanie sweterka do spódnicy i butów. Mega ;)\nŚwietny sweter! Bardzo mi się podoba w połączeniu z ramoneską i tą spodniczką.\nrewelacyjny sweter w grochy:)\nI like every signle thing on you :) Lovely look\nRozalia Szymiczek 11:18:00\nrewelacja ! mega buty i ramoneska <3\nKatarina Anna 13:44:00\nnie, nie zanudzasz, świetne połączenie :)\nboski sweterek, chętnie bym go zobaczyła w swojej szafie uwielbiam kropki ;)\nMr K. Fashion 15:14:00\nAbsolutna rewelacja! ; 0\nTotalna rewelacja z tymi kozakami!!! Cała stylizacja boska, nie mogę się napatrzeć!!\nAleksandra Rogozińska 16:11:00\nCiekawa stylizacja ! Niby klasyczny kolor, ale oryginalne elementy !\nMichalina Mielnicka 17:49:00\nMega świetny outfit!\nLinde Lou 17:59:00\nwyglądasz obłędnie! Dawno kupiłaś ten sweter z Mango, bo muszę go mieć?;)


Triggo – pierwszy polski samochód na targach Geneva Motor Show 2020 | RALLY AND RACE\nHome » Home » Informacje prasowe » Inne » Triggo – pierwszy polski samochód na targach Geneva Motor Show 2020\n28 lutego 2020 krzysiek 0 Home, Informacje prasowe, Inne,\nTriggo to dwuosobowy pojazd, który scala zalety mobilności i łatwego parkowania jednośladów z bezpieczeństwem i komfortem znanym z samochodów osobowych. To pierwszy samochód na świecie, który dzięki zastosowaniu innowacyjnego mechanizmu umożliwiającego zmianę geometrii przedniego zawieszenia, pozwala kierowcy ominąć korki. Przednia oś pojazdu jest dynamiczna – w zależności od potrzeby zwęża się i rozszerza, dzięki czemu Triggo swobodnie porusza się między pasami ruchu zajętymi przez samochody i płynnie pokonuje trasę nawet wtedy, kiedy na drodze jest korek. Nadwozie pojazdu zaprojektował Sebastian Nowak, odpowiedzialny za scenografię do serii Wiedźmin czy projektowanie pojazdów do gry Cyberpunk 2077.\nSamochód posiada dwa tryby jazdy: drogowy i manewrowy. W trybie drogowym szerokość przedniej osi wynosi 148 cm, a prędkość maksymalna to 90km/h. W tym trybie podróżujemy pojazdem stabilnym i statecznym. Drugi, to tryb manewrowy, w którym przednie zawieszenie zwęża się do zaledwie 86 cm, upodobniając Triggo do motocykla. Tutaj prędkość ze względu na bezpieczeństwo użytkowników jest ograniczona do 25 km/h. Prowadzenie nie wymaga umiejętności wykraczających ponad kierowanie standardowego samochodu z automatyczną skrzynią biegów. Dzięki temu rozwiązaniu poruszanie się w zatłoczonych aglomeracjach miejskich może skrócić się nawet pięciokrotnie, a uciążliwe korki nie będą już dla nas przeszkodą w dotarciu do celu.\n– Mamy nadzieję, że debiut na targach pozwoli nam pokazać Triggo światu i nawiązać kontakty z zagranicznymi klientami. Chcemy, by Triggo jako pierwszy pojazd polskiej produkcji stał się rozpoznawalny nie tylko w kraju, lecz także na świecie. W Genewie pokażemy czwartą serię prototypów, które są już przedprodukcyjnymi wersjami pojazdu. Posiadają one pełną funkcjonalność wyrobu końcowego. Pod koniec 2020 roku pojazdy z tej serii będą brały udział w działaniach pilotażowych prowadzonych wraz z dostawcami usług Mobility-as-a-Service – mówi pomysłodawca pojazdu, prezes zarządu Triggo S.A., Rafał Budweil, który na pomysł powołania Triggo do życia wpadł podróżując codziennie w miejskich korkach.\nAutomatyczna taksówka przyszłości\nPojazd od początku był projektowany i dostosowywany do wymogów świadczenia usług automatycznego wynajmu. Mieszkańcy dużych miast coraz częściej chcą korzystać z samochodów wtedy, kiedy ich potrzebują. Fakt posiadania auta nie jest dla nich aż tak istotny, jak w przypadku obszarów poza miastem. Triggo w przyszłości umożliwi im oderwanie się od konieczności ponoszenia zbędnych kosztów związanych z posiadaniem własnego auta, jak ubezpieczenie czy naprawy. Co najważniejsze, zaoszczędzi dla nich czas dotąd marnowany w korkach i na poszukiwaniu miejsca do zaparkowania. Wprowadzenie Triggo do komercyjnego użytku przewidywane jest w 2021 roku.\nW samochodzie zastosowano system baterii wymiennych, co pozwala na szybkie doładowanie pojazdu bez konieczności budowania drogiej infrastruktury ładowania, ograniczając ją do paru punktów zbiorczych rozlokowanych w strategicznych miejscach miasta. Gdy bateria w danym pojeździe ulegnie wyczerpaniu, system powiadomi o tym odpowiednie służby, które dostarczą naładowany akumulator na miejsce i będą w stanie wymienić go w parę minut. Triggo ma także system drive-by-wire, dzięki któremu jest sterowany w pełni cyfrowo.\n– Triggo można porównać do robota, a samo sterowanie cyfrowe dostarcza wielu nowych możliwości idealnie wpisujących się w potrzeby rynku nowej mobilności miejskiej. Podwozie o zmiennej geometrii to nasze autorskie rozwiązanie. Chronimy je patentami nie tylko w kraju, lecz także na największych rynkach światowych w Japonii, Korei, USA, Chinach oraz krajach Unii Europejskiej. Dzięki temu możemy zaproponować produkt unikatowy na skalę światową. Globalna ochrona patentowa w krajach najbardziej rozwiniętych gospodarczo pozwala nam na ekspansję na rynki zagraniczne i dostarczenie pojazdu wszędzie tam, gdzie wystąpi zapotrzebowanie. Mamy silną ambicję uczynić z Triggo polski hit eksportowy – dodaje Budweil.\nW planach rozwoju mieści się szybkie zaimplementowanie w Triggo funkcjonalności „platooning” – umożliwiającej półautomatyczne przebazowanie kilku pojazdów przez jednego „ludzkiego” kierowcę. W dalszej perspektywie Triggo będzie wykorzystywane do świadczenia usług robotaxi, pozwalających automatycznie udostępniać pojazdy zawsze i dokładnie tam, gdzie potrzebują ich użytkownicy.\nOd miesiąca prototypy Triggo można spotkać na ulicach Warszawy w ramach prowadzonych intensywnie przedhomologacyjnych testów drogowych. Twórcy zapowiadają, że niebawem pojazdy staną się stałym elementem miejskiego pejzażu nie tylko polskiej stolicy.\nZachęcamy do obserwacji Triggo na facebooku, youtube, instagramie lub twitterze, żeby być na bieżąco z najnowszymi newsami.\nPoprzedni: Kajetanowicz w pełnym sezonie WRC 3. Zacznie od Rajdu Meksyku w nowym samochodzie\nNastępny: Tarnowscy kartingowcy w Kadrze Małopolski na sezon 2020


Miałam wielkie szczęście, że poznałam w Polsce wspaniałych aktywistów ekologicznych – organizatorów i uczestników demonstracji w Opolu przeciwko autostradzie mającej przeciąć Park Krajobrazowy „Góra św. Anny”. Pochodzę z Australii. Pracuję w międzynarodowej sieci grup ekologicznych Native Forest Network broniącej lasów zarówno w moim kraju, jak i zagranicą, głównie przed zagrożeniami ze strony leśników, inwestorów i międzynarodowych korporacji.\nWydaje mi się, że stworzyliście tak dobry zaczątek kampanii, iż zatrzymanie budowy lub conajmniej zmiana przebiegu autostrady jest kwestią czasu. Oczywiste jest, że decyzja o przecięciu terenu cennego przyrodniczo kilkupasmową drogą świadczy o zacofanym sposobie myślenia. Zakłócona zostanie różnorodność genetyczna gatunków żyjących na tym terenie. Nieco infantylny optymizm przebija ze słów, iż tunele pod autostradą pozwolą zwierzętom pokonać drogę. Czy planuje się również ustawić szyldy mówiące „Sarny, wiewiórki, gąsienice – proszę tylko tędy!”?\nPrzebieg autostrady został zaplanowany przez Hitlera. Wydaje się, że hierarchiczny proces podejmowania decyzji nie zmienił się od tamtego czasu. Zabrakło odpowiednich konsultacji ze społecznością lokalną. W Australii rządowi nigdy nie udałoby się puścić drogi kilkadziesiąt metrów od zabudowań i upokarzać ludzi tak niskimi odszkodowaniami. OK, Polska to nie Australia, ale i tak nie do wiary, że władzom się to upiekło.\nOrganizacje ekologiczne od dwóch lat protestowały wobec takiej lokalizacji autostrady, ale urzędnicy nie chcieli słuchać. Gdy w Australii władze lokalne nie chcą słuchać ruchy ekologiczne najpierw protestują, a potem zaczynają stosować obywatelskie nieposłuszeństwo. Nasz ruch w obronie przyrody jest aktywny od dziesiątek lat. Pierwsza akcja bezpośrednia miała miejsce w 1979 roku podczas kampanii w obronie bajkowo pięknego lasu deszczowego Nightcap. Kiedy zawiodły tradycyjne w demokratycznym państwie środki nacisku (np. lobbing parlamentarny), ludzie usiedli przed buldożerami. Właśnie ta dramatyczna akcja zadecydowała o decyzji ówczesnego rządu o ochronie australijskich lasów. System wartości reprezentowany przez ekologów popierała duża część społeczeństwa, władze musiały wprowadzić odpowiednie przepisy w przeciwnym wypadku ryzykując utratą wyborców.\nRadykalny ruch ekologiczny szybko się umacniał. Następna kampania miała na celu obronę dzikiej rzeki Franklin. Setki obrońców przyrody z całej Australii przybyły do Tasmanii by stawić opór, świadomie ryzykując aresztowaniem. Akurat zbliżały się wybory, media nadciągały tłumnie, by relacjonować przebieg protestu. W jednym rzędzie twardo stali ludzie w różnym wieku, własnymi ciałami broniąc swych przekonań. Ekipy telewizyjne szalały. Laburzystowski rząd, po dojściu do władzy na bazie sprzeciwu wobec wybetonowania rzeki, wstrzymał kontrowersyjny projekt. Od tego czasu rozpoczęła się lawina akcji bezpośrednich pokojowych i ekologicznych. Używaliśmy odważnych, twórczych, barwnych i sprytnych środków (zawsze bez użycia przemocy), by wyrazić nasz sprzeciw i nagłośnić niszczenie lasów, eksport australijskiego drewna na papier do Japonii, wydobycie uranu, powstawanie amerykańskich baz wojskowych, zawijanie do portu w Sydney statków przewożących broń jądrową lub drewno z lasów tropikalnych, targi i wystawy broni, niszczącą działalność takich korporacji jak Mitsubishi, Nestle, Kimberly-Clark. Ostatnio we wschodniej Australii ludzie budują domy na drzewach, by zatrzymać wycinanie prastarych lasów. Greenpeace blokuje przejazd ciężarówek w celu nagłośnienia sprawy eksportu węgla, grupy Freeway Busters przyczepiają się do drzew i buldożerów, by zatrzymać szalone pomysły budowy kolejnych autostrad w Sydney.\nFormy akcji bezpośrednich były różne: od śpiewu starszych pań broniących przyrody po zakopywanie się aktywistów po szyję na budowach dróg. Aresztowanie i związane z nim kłopoty z prawem mogą być bardzo wyczerpujące. Planując akcje nieposłuszeństwa obywatelskiego aktywiści nigdy nie mogą zapominać, że trzeba zadbać o w miarę możliwości pozytywny, szeroki przekaz akcji w mediach. Ważne jest też rozważenie, czy istnieje jakakolwiek szansa na pożądane rozwiązanie problemu. Czasami łagodniejsze formy protestu, nagłośnienie sprawy w prasie czy wśród polityków, mogą być bardziej odpowiednie.\nW Australii mamy szczęście mieć w radykalnym ruchu ekologicznym wielu inspirujących liderów. Ci wartościowi ludzie często nie są już młodzi, dorobili się swojej wiedzy przez lata działań i kampanii w obronie przyrody. Dzielą się z nami swoim doświadczeniem – np. pamiętają obietnice rządu australijskiego udzielone zielonym w zamian za głosy w wyborach, teraz niejednokrotnie łamane, przekręcane, tłumaczone koniecznością kompromisu. Ważne jest również ich osobiste doświadczenie bycia aktywistą. Wiedzą co oznacza odmowa wspinaczki po szczeblach kariery, wiedzą jak znaleźć inny, nowy sposób na „przetrwanie”, jak zdobyć wytrwałość i działać dla Ziemi mimo poczucia marginalizacji, które to niejednokrotnie pojawia się, gdy rzucamy się na fale walki przeciwko ślepej industrializacji i wzrostowi ekonomicznemu. Na własnych błędach nauczyli się rozpoznawać objawy „wypalania się” aktywistów, doceniać wagę troski o samych siebie i o siebie nawzajem, odnajdywać radość w pracy. Pokazują nam jakie wartości są potrzebne, gdy decydujemy się na długie lata stanąć w obronie wszystkich istot – powodowani nie naszym małym ego, ale miłością i pasją. Wydaje się, że niektórzy z nich wiedzą nawet jak żyć ze świadomością, że marzenia o lepszym świecie nie będą zrealizowane za naszego życia, a mimo to warto pracować z determinacją i entuzjazmem, angażując się w proces bez przywiązywania się do ostatecznego celu.\nMyślę, że dla aktywisty ekologicznego, który chce pozostać zdrowy w tym chorym świecie, ważne jest zrozumienie, że o ile nie wydarzy się jakaś rewolucja, mamy do czynienia z długoterminowym procesem stopniowej zmiany społecznej.\nNa całym świecie nawet najuboższe kraje zaczynają już powoli zmieniać proces podejmowania decyzji inwestycyjnych i rozwojowych. Mimo iż Szczyt Ziemi nie zainicjował decyzji, na jakie liczyliśmy, podjęte tam postanowienia przynajmniej zmusiły rządy do uznania idei „zrównoważonego rozwoju” za koncepcję, której realizacja jest pożądana. Odpowiedzialni za podejmowanie decyzji i społeczeństwo uczą się, jak interpretować słowo „ekorozwój” i jak stosować je w codziennej praktyce. Według mnie oznacza to po prostu taką zmianę świadomości, abyśmy nauczyli się stawiać Ziemię na pierwszym miejscu. To jednak wydaje się ludziom wyjątkowo trudne.\nRadykalny ruch ekologiczny może odegrać bardzo ważną rolę w procesie zmiany systemu wartości przybliżając władzom i społeczeństwu konieczność ochrony miejsc i ekosystemów cennych przyrodniczo. Myślę, że kampania w obronie Góry Świętej Anny i inne kampanie ekologiczne w Polsce (takie jak słynna kampania w obronie Puszczy Białowieskiej, wilków czy Tatr) mają ponadlokalne znaczenie i powinny być rozpatrywane w szerszej perspektywie. Być może autostrada zniszczy park krajobrazowy, być może tylko część lasu uda się uratować, lecz jeśli nagłośnimy sprawę, zainteresujemy społeczeństwo dotychczas pomijanymi problemami ekologicznymi, znaczy to, że wygraliśmy! Z czasem opinia publiczna i – mam nadzieję – odpowiednie władze obudzą się i zrozumieją, że błędem było faworyzowanie wskaźników ekonomicznych kosztem przyrody. Nie jest to wystarczające zwycięstwo, którego potrzebuje nasza umęczona Ziemia, ale to dobry początek!\nRebecca Lightbourne ma 33 lata, nie ma męża, dzieci ani stałego adresu. Mieszka w Australii. Pracuje społecznie w Native Forest Network prowadząc kampanie w obronie lasów. Wspólnie z Johnem Seedem prowadzi warsztaty „Zgromadzenie Wszystkich Istot”, znane również w Polsce. Ukończyła „Filozofię nauki” oraz „Zarządzanie zasobami naturalnymi”. Nie jest stuprocentową wegetarianką, wciąż pije soki z tetrapaków, przyleciała do Polski samolotem, wstyd się przyznać, ale zdarza się jej nosić bieliznę z „lycra made by Dupont”. Gdyby chciała być „poprawnym ekologiem” i zawsze unikać produktów wszechobecnych korporacji mogłoby zabraknąć czasu i energii na działanie dla Ziemi. Rebecca uczestniczyła w wielu akcjach i kampaniach, kilkakrotnie była aresztowana. Od pewnego czasu wspomaga działania Pracowni na rzecz Wszystkich Istot, być może wkrótce znowu pojawi się w Polsce. LD


Okiem Liska: ŻYWNOŚĆ FUNKCJONALNA\nPublished On sobota, stycznia 16, 2016 By Okiem Liska\nŻYWNOŚĆ FUNKCJONALNA - coraz więcej się o niej słyszy. Poza podstawowym zadaniem, jakim jest odżywianie, ma również psychologiczny lub fizjologiczny wpływ na ludzki organizm. Mianem "żywności funkcjonalnej" określa się taki pokarm, który jest (może być) elementem codziennej diety i nadaje się do ogólnego spożycia. Żywnością funkcjonalną nie są zatem żadne tabletki, suplementy odżywcze ani żadne inne środki farmaceutyczne. Musi to być produkt otrzymany ze składników naturalnych i mieć udokumentowany pozytywny efekt prozdrowotny.\nA oto przykład działania żywności funkcjonalnej Batoniki SLIM FOOD które powstały w wyniku pracy zespołu naukowców pod przewodnictwem Profesora Frydrychowskiego (światowej klasy specjalisty od medycyny przeciwstarzeniowej) Zadaniem SLIM FOOD jest dostarczenie maksymalnej ilości cennych składników odżywczych przy jednoczesnym ograniczeniu ilości kalorii. Produkt ma również działanie oczyszczające, dzięki czemu wpływa na poprawę wielu ważnych funkcji organizmu. SLIM FOOD może być stosowany zarówno jako zdrowa przekąska, jak i kuracja redukująca wagę i i obwody. Dotychczasowe programy badawcze wykazały, że dzięki spożywaniu SLIM FOOD można stracić od 1 d o3 kilogramów w ciągu pierwszego tygodnia kuracji.\nSLIM FOOD działa skutecznie, wygodnie, bez uczucia głodu, z korzyścią dla zdrowia i urody, bez efektu jojo. Produkt w formie smacznych, odżywczych batoników o lekko słodkim "piernikowym smaku". Nie trzeba planować zakupów, czytać etykiet, liczyć kalorii. Zawsze pod ręką. Można wziąć do pracy, do szkoły, na trening, nawet na spotkanie przy kawie z przyjaciółką. Jeszcze nigdy regulowanie wagi i obwodów nie było jednocześnie tak proste, skuteczne i korzystne dla zdrowia.\nI nigdy jeszcze SLIM FOOD nie był dostępny w tak atrakcyjnej ofercie. Kupując dowolne opakowanie batonów (36 lub 48 sztuk) możesz kupić za pół ceny 1 TURBO REDUCTOR (w 100% naturalne kapsułki przyspieszające metabolizm) oraz 1 szt Thermo Active (spray spalający podskórną tkankę tłuszczową). Oferta aktualna tylko do piątku 22 stycznia.


Marek Materek - Lokalnapolityka.pl\nKomitet wyborczy: KWW Marka Materka\nPoparcie w 2018 roku: 84.42%\nMarek Materek popierany przez PSL rządzi w Starachowicach od 2014 roku. O ile wówczas zwyciężył w II turze wyborów, w ostatnich zdobył fotel prezydencki już w I głosowaniu, osiągając poparcie na poziomie 84,42% głosów. Mało prawdopodobne jest by ktokolwiek mógł mu zagrozić w kolejnych wyborach, szczególnie, że jego poparcie w I turze pomiędzy 2014 a 2018 r. wzrosło o ponad 270%.\nPrezydent Starachowic otrzymał absolutorium z tytułu wykonania budżetu za 2019 rok. Za udzieleniem absolutorium głosowało 13 radnych, od głosu wstrzymało się troje, a pięcioro radnych nie było obecnych podczas głosowania.\nKomitet Wyborczy Wyborców Marka Materka, czyli Prezydenta Starachowic otrzymał 13 mandatów w wyborach samorządowych, dzięki czemu ma samodzielną większość w Radzie Miasta i bez przeszkód może podejmować decyzje. 7 mandatów zdobyli radni z KWW Prawa i Sprawiedliwości, a 1 przypadł KWW SLD Lewica Razem.\nMarek Materek cieszy się poparciem mieszkańców Starachowic, o czym świadczy jego wygrana w I turze wyborów samorządowych z 2018 roku (cztery lata wcześniej musiał walczyć o wygraną w II głosowaniu). Dlatego mało prawdopodobne jest by 31,5% uprawnionych do głosowania mieszkańców wzięło udział w ewentualnym referendum odwoławczym prezydenta, a tyle wynosi próg przesądzajacy o jego ważności.\nObecny prezydent: Marek Materek\nLiczba mieszkańców: 48395 os.\nBudżet miasta: 273 288 000 zł\nPrzeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto: 4481.58 zł\nStarachowicka Rada Seniorów, Dzienny Dom Senior+, Klub Seniora „Niezapominajka”, Karta seniora, Starachowicki Dzień Seniora, Uniwersytet Trzeciego Wieku w Starachowicach, Szczepienia dla Seniorów, Starachowicka karta za jeden uśmiech, Wolontariat z pomocą dla potrzebujących.\nStarachowice wychodzą naprzeciw potrzebom osób starszych w wyniku wsłuchiwania się w głos Starachowickiej Rady Seniorów, która pełni rolę organu doradczo-konsultacyjnego przy Radzie Miasta. SRS nadzorowała uruchomienie projektów prosenioralnych takich jak utworzenie Domu Dziennego Pobytu Senior Wigor, Klub Seniora Manhattan. Seniorzy mogą rozwijać swoje zainteresowania w Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Starachowicach oraz innych klubach seniora. W mieście seniorzy (60+) mogą skorzystać z bezpłatnych szczepień przeciwko grypie, a także pobrać bezpłatną kartę seniora uprawniającą do zniżek w różnych miejscach kultury. Na podobnej zasadzie działa “Starachowicka karta za jeden uśmiech” dla osób z niepełnosprawnością. W Gminie Starachowice uruchomiono punkt koordynacji pomocy dla osób starszych i niesamodzielnych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w ramach wolontariatu dla potrzebujących.\nZakładka “Zaprezentuj się”, Specjalna Strefa Ekonomiczna „Starachowice”, Starachowicki Inkubator Przedsiębiorstw, Fundacja Agencja Rozwoju Regionalnego w Starachowicach, Akademia Przedsiębiorczości.\nNa stronie internetowej Urzędu Miasta stworzono zakładkę “Zaprezentuj się”, gdzie przedsiębiorcy ze Starachowic mogą zaprezentować swoje biznesy. Oprócz tego na stronie istnieje “Poradnik dla Przedsiębiorcy”, gdzie osoby zajmujące się prowadzeniem działalności gospodarczej mogą dowiedzieć się najbardziej niezbędnych informacji. Specjalna Strefa Ekonomiczna “Starachowice” oferuje inwestorom tereny z obiektami przemysłowymi oraz takie bez budynków, ale wyposażone w infrastrukturę techniczną. Regionalna Izba Gospodarcza oprócz wspierania innowacyjności i rozwijania przedsiębiorczości prowadzi również Starachowicki Inkubator Przedsiębiorstw. W Starachowicach funkcjonuje też Fundacja Agencja Rozwoju Regionalnego, która skupia się na zwalczaniu bezrobocia oraz wspieraniu mikro, małych i średnich przedsiębiorstw poprzez dostosowywanie ich do standardów funkcjonowania w Unii Europejskiej. W mieście działa także Akademia Przedsiębiorczości, która m.in. promuje ciągłe kształcenie dorosłych, a także zajmuje się pośrednictwem pracy, doradztwem zawodowym i aktywizacją zawodową.\nModernizacja bazy MZK, Budowa budynku warsztatów CKS, DW744, Rozbudowa cmentarza komunalnego, Termomodernizacja SP nr 13 i innych placówek edukacyjnych, Rewitalizacja Parku Miejskiego, Przebudowa Starachowickiego Centrum Kultury, Nowy ciąg pieszo-jezdny, Remont dróg, Budowa boisk i siłowni plenerowych.\nUrząd Miasta dba o rozwój Starachowic. Poczyniono szereg inwestycji: modernizacja bazy MZK zlokalizowanej przy ulicy Radomskiej w Starachowicach, budowa budynku warsztatów Centrum Kształcenia Praktycznego w Starachowicach, budowa odcinka DW744 od końca projektowanej obwodnicy Starachowic w ciągu drogi wojewódzkiej do projektowanej obwodnicy Wąchocka. Gmina Starachowice planuje rozbudowę cmentarza komunalnego wraz z budową parkingu przy ul. Radomskiej, termomodernizację kompleksu Szkoły Podstawowej nr 13, Gimnazjum nr 4, Przedszkola Miejskiego nr 10, termomodernizacja budynku Miejskiej Hali Sportowej w Starachowicach. Inne inwestycje to choćby rewitalizacja Parku Miejskiego w Starachowicach, przebudowa budynku Starachowickiego Centrum Kultury, wykonanie kanalizacji sanitarnej przy ul. Słowackiego oraz budowa nowego ciągu pieszo – jezdnego, budowa dróg m.in. budowa ul. Moniuszki od 6 Września do ul. Kieleckiej, remont drogi ul. Fryderyka Lempe w Starachowicach cz. 3 od skrzyżowania z ul. Ostrowiecką do wysokości posesji nr 13 i 22. W Starachowicach przyjęto plan inwestycji: „Budowa boiska wielofunkcyjnego i poprawa infrastruktury edukacyjnej w Szkole Podstawowej nr 2 w Starachowicach”. W Starachowicach pojawia się coraz więcej siłowni plenerowych, placów zabaw i stref relaksu.\n“Ekologiczne Starachowice”, Zakup ekologicznych autobusów, Nowe ścieżki rowerowe, System rowerów miejskich, Budowa energooszczędnego oświetlenia.\nMiasto podejmuje kroki, mające na celu polepszenie jakości powietrza w mieście. Jednym z takich działań jest realizacja projektu ”Ekologiczne Starachowice'”, w ramach którego miasto wyda ok. 90 mln. na ekologiczny transport. Projekt zakłada m.in. zakup 15 nowych autobusów na gaz, budowę stacji ładowania CNG, budowę 12 km ścieżek rowerowych, budowę energooszczędnego oświetlenia przy ulicach Konstytucji 3 Maja i Parkowej, zakup systemu roweru miejskiego. Miasto realizuje projekt “Podniesienie jakości życia mieszkańcom poprzez rozwój terenów zieleni miejskiej w Starachowicach”, w ramach którego zaplanowano m.in. nasadzenia gatunków drzew i krzewów rodzimych czy budowę domków dla owadów i jeży. Niestety miasto nie prowadzi gminnego programu wymiany pieców, ale zachęca do korzystania z ogólnopolskiego programu “Czyste Powietrze”.\nStarachowickie Centrum Kultury, kino, Młodzieżowy Dom Kultury w Starachowicach, MOSiR (w ramach, którego działa m.in. pływalnia, Miejska Hala Sportowa, kąpieliska, korty tenisowe), Cykliczne wydarzenia: Międzynarodowe Dni Muzyki Organowej i Kameralnej im. Stefana Ratusińskiego, Dziecięcy Festiwal Piosenki, Młodzieżowy Festiwal Piosenki „StarAch!Festiwal”, Konkurs Kolęd i Piosenek Bożonarodzeniowych.\nMieszkańcy Starachowic mogą korzystać z oferty kulturalnej oferowanej przez Starachowickie Centrum Kultury, a młodzież i dzieci rozwijać swoje talenty w Młodzieżowym Domu Kultury. Ci bardziej spragnieni sportowych wyzwań mają do dyspozycji Miejski Ośrodek Sportu i Rekreracji, w tym kilka letnich kąpielisk. W mieście organizowane są liczne wydarzenia cyklincze, jak choćby Międzynarodowe Dni Muzyki Organowej i Kameralnej im. Stefana Ratusińskiego, Dziecięcy Festiwal Piosenki, Młodzieżowy Festiwal Piosenki „StarAch!Festiwal”, Konkurs Kolęd i Piosenek Bożonarodzeniowych.


Kliniki odchudzajace w nj\nJaka jest najlepsza dieta do nasladowania w przypadku utraty wagi\nKliniki odchudzajace w nj - Medyczne centra odchudzania atlanta\nKliniki odchudzajace w nj. Jest wciąż w procesie gojenia ale nie ma ciemnych kręgów, opadająceych lub worków pod oczami ani nie wygląda jak sowa.\nLudzie w New Jersey USA biorą narkotyki Forskolina na całe mnóstwo czynników. Terapia odchudzajaca nj. Kliniki odchudzajace w bristol tn. Twórcą tej diety jest dr Marek Bardadyn- ekspert w dziedzinie odchudzania.\nSternik motorowodny w 1 dzien Zapraszamy na BEZSTRESOWE, profe. Strona internetowa została założona w Klinika- skutecznego- odchudzania. Wreszcie widzę jej górne powieki, a ona jest w stanie umieścić cienie do powiek i eyeliner. Sprawdź inne ogłoszenia z tej kategorii.\nAle powinieneś zrozumieć istnieje kilka istotnych dowodów, że pomoc Forskolina użytkowanie na wiele problemów zdrowotnych. Wiadomosc kondolencyjna o utracie ojca. Szanowni Państwo.\nPl wyników wyszukiwania 26 razy za 23 słów kluczowych ( dla niektórych zapytań są dwa lub więcej linków, które wskazuje na stronie internetowej). Najlepszy sposob na spalanie tluszczu w ramadanie. W ciągu kilku miesięcy wróciła do kliniki, tym razem na odsysanie tłuszczu i to była jej najlepsza decyzja w życiu! H2h meskie dzinsowe slim fit przyciskowe koszule o roznym wygladzie. Ogłoszenie wygasło. Niektóre badania naukowe zalecają Forskolina mogłyby pomóc w kulturystyce, jak również kontroli wagi. Występuje w wersji dla 1000 kalorii, 1200 kalorii oraz 1500 kalorii. Dieta 1200 kcal dieta 1500 kcal dieta owocowa cholesterol dieta dieta dukana forum tabletki odchudzanie dieta dr budwig dieta 1500 kcal odchudzanie tabletki Dieta Strukturalna.\nW związku ze zmianą lokalizacji naszego magazynu wysyłkowego, jesteśmy zmuszeni do czasowego wstrzymania sprzedaży w Natur. Wszystkie nasze działania maja na celu dobro naszych Klientów, doskonalenie jakości usług i zwiększenie asortymentu. Dzisiaj porozmawiamy o hackowaniu Facetime' a wybierzemy najgorszą stronę z memami pokażemy koncert z Fortnite' a i kolejny rozdział walki PewDiePie' a z T- Series. To pozwala na wykonywanie analizy słów kluczowych dogłębną poznać interesujące fakty konkurentów badawczych. Kliniki odchudzajace w nj. 301 Moved Permanently. Otrzymał medal z American Physicians Stowarzyszenia Sztuki i miał kilka wystaw indywidualnych w lokalnych galeriach sztuki YMHA w Wayne i Englewood NJ. Zebraliśmy dane o ponad 1 481 989 słów kluczowych.\nStrona główna Zdrowie i sport Wczasy odchudzające w Polsce Wygląda na to, że tego ogłoszenia tu nie ma.\nGs garcinia cambogia para que sirve\nZdrowe wybory zywieniowe\nPrzepuklina utrata masy dysku\nMenu sehat diet paleo\nUtrata masy ciala na mononessa\nKliniki Odchudzanie wesley\nOtrzymał medal z American Physicians Stowarzyszenia Sztuki i miał kilka wystaw indywidualnych w lokalnych galeriach sztuki, YMHA w Wayne i Englewood, NJ. Kiedy jego pacjenci wchodzą do jego kliniki w Fair Lawn, New Jersey szybko przekonują się, że sztuka i piękno to niezbędne elementy w jego życiu.\nDieta odchudzajaca czosnek\nUtrata tkanki tluszczowej dzieje sie w poniedzialek w miekkiej oprawie\nUtrata masy ciala rincon ga\nUtrata tluszczu z balsamu na sprzedaz\nPosilki szybko spalajace tluszcz pdf\nMozesz schudnac na rowerze w srodku


Big mac - Wydawnictwo Czarne\nSerhij Żadan, Big mac\nJeden z niewątpliwych bohaterów najnowszej ukraińskiej poezji nagle okazał się prozaikiem. I to jakim! Prawdziwe lewactwo literackie – w sensie pisania od lewa; od serca.\n’Big Mac’ jest ciągiem rozsypanych barwnych fotografii, które ujawniają nieprzeciętną wyobraźnię poetycką autora.\nBerlin, który straciliśmy\nNabraliśmy tyle różnej muzyki, że już nikomu nie chciało się jej słuchać. Jakieś serbskie orkiestry ludowe, stare soundtracki, do tego Sylva, jak zawsze, miała pełne kieszenie swojego porąbanego nu jazzu, który wszystkim polecała i którego nikt poza nią nie słuchał, bo nu jazzu po prostu nie da się słuchać. W ogóle wydaje mi się, że kiedy ktoś się nad czymś długo i z uporem rozwodzi, to zwykle oznacza, że ten ktoś sam to właśnie wymyślił, coś jak, powiedzmy, nowy jazz; myślę, że Sylva mogła wykopać te nagrania w jakimś studiu, u siebie w Pradze, popsuć płyty jak trzeba i teraz udawać, że to muzyka atonalna. Chociaż wcale nie musiała tego robić. Gdzieś między fotelami naszego renault, pomiędzy puszkami coli i przewodnikami, powinno się znaleźć parę albumów starego dobrego Lou Reeda z czasu jego największego rozkwitu i toksykacji, kasety też, ŕ propos, były czeskie,\nfirma Globus, szorując po świeżych śladach wielkiej europejskiej transformacji końca lat osiemdziesiątych, wygrzebywała złote zapasy muzyki pop, no i stary dobry Lou Reed, jak to się mówi, podszedł. Ale wątpię, czy przyjdzie kolej na niego — Sylva zbyt energicznie wystukuje na kierownicy rytm (jeśli można to nazwać rytmem) atonalnej papki, która, niby z maszynek do mielenia mięsa, sączy się z zachrypłych głośników wmontowanych w deskę rozdzielczą.\n— Sylva, to jest po prostu jakiś koniec cywilizacji! — krzyczę z tylnego siedzenia. — Naprawdę słuchasz tego w wolnym czasie bez przymusu?\nSylva śmieje się, ale raczej nie rozumie mojego żartu, zresztą jaki to w dupę żart — tak, coś w rodzaju jej atonalnego jazzu. Nasz przyjaciel Gaspar, bezpośredni i jedyny właściciel samochodu, rozwalił się na przednim fotelu i ledwie śledzi przebieg wydarzeń\ndookoła siebie. Wczoraj rozeszliśmy się w nocy, koło wpół do trzeciej, przedtem długo piliśmy, starając się ustalić, kiedy najlepiej wyjechać. Ostatnią zgrzewkę piwa kupowaliśmy już na stacji benzynowej, Gaspar pozwalał sobie na takie małe radości — nakupić piwa i pędzić przez zaspany Wiedeń, ścinając zakręty i trąbiąc do samotnych żandarmów. Możliwość sankcji nie przerażała go — u siebie w domu, w Lublanie, mógł kupić nowe prawo jazdy tak samo łatwo, jak zgrzewkę piwa na wiedeńskiej stacji benzynowej. Poza tym otwieraliśmy piwo zapalniczką, chociaż można je było po prostu odkręcić; w zjednoczonej Europie nawet z piwa zaczęto robić fast food, Amerykanie po prostu srają do głów całemu światu swoim know-how w rodzaju butelek do piwa z rzeźbieniami albo zimnej zielonej herbaty w puszkach. Pod koniec Gaspar opowiadał dowcipy o Bośniakach, potem się rozeszliśmy z postanowieniem, że już o dziewiątej rano zapakujemy rzeczy do bagażnika renault i wyruszymy z marcowego i chłodnego Wiednia w kierunku Berlina.\nUsiąść znowu za kierownicą Gaspar się nie odważył, musiał jeszcze trochę odtajać, zrzekł się miejsca kierowcy na korzyść Sylvy, która, jak na młodą porządną Czeszkę przystało, piwa z nami na stacji nie piła i specjalnych objawów nie miała, siadła więc za kierownicą i zaczęła myszkować po porannych ulicach w poszukiwaniu trasy na Berlin, bo drogi żadne z nas, rzecz jasna, nie znało, chociaż właściwie Gaspar znał, ale nie w takim stanie.\nGaspar otwarcie odpadał, ciężko wdychał powietrze i tak samo ciężko wydychał je na boczną szybę, przez co zachodziła ciepłą gęstą parą. Sylva naiwnie włączała nawiew i nie mogła zrozumieć, czemu okna parują.\n— Sylva, to przez zmianę ciśnienia — mówię jej. — Nawiew tu nie pomoże. Jazz, a propos, też nie.\nTak się składa, że mam pić sam. Pomiędzy Sylvą i Gasparem istnieje dżentelmeńska umowa, że gdzieś tam, po umownym przekroczeniu granicy austriacko-\n— niemieckiej, zastąpi ją za kierownicą, a na autobahnie pić jednak się nie odważy, więc otwieram sobie kolejną puszkę, zrywając z niej zawleczkę, i staram się podtrzymać rozmowę. W ogóle to pierwsze sto kilometrów trasy znam, w zeszłym roku jechałem tędy\nstopem, zabrał mnie wtedy jakiś szalony punk, który przez cały czas nerwowo pił sprite’a, suszyło go, wyglądało jakby od upalenia, ale gnał na Zachód, bo musiał, już nie wiem, co on tam miał, może mama czekała, jednak wyglądał na nieszczęśliwego. Kiedy wyjąłem z plecaka butelkę wody, spytał, czy to nie wódka, u was przecież, tam w Rosji, wszyscy piją wódkę, nie, nie wódka, mówię, a on wesoło się roześmiał. Ale tępy punk mi się przytrafił. Teraz próbuję opowiedzieć to Sylvie, wyławiając jej uwagę z atonalnych jazzowych dołów i jam, Sylva się zgadza — tak, naprawdę tępy punk, nie pogadasz, rozmowa się nie klei i otwieram następną puszkę, wszystko jedno, póki co nic ciekawego — gołe pastwiska, bezlistne pasma lasów, smutne marcowe Austro-Węgry, możliwe, że takimi je zapamiętali żołnierze rosyjskiej piechoty wiosną czterdziestego piątego roku, dość depresyjny landszaft, kiedy rozpierdalali na prawo i lewo elitarne dywizje nieszczęsnych narodowych socjalistów. W tym czasie kaseta kończy się i zaczyna kręcić się w drugą stronę, nowy jazz znowu chwyta za gardło, zabieram się do szukania pod fotelami zapomnianego i przysypanego\norzeszkami starego dobrego Lou Reeda. „Jazz to muzyka dla tłustych” — mówię Sylvie i zmieniam kasetę.\nGdzieś już na terytorium Niemiec trafiła się nam kolumna wojskowa, która rozciągnęła się na dobre dwadzieścia kilometrów. Ciągniki i dżipy toczyły się ospale ze wschodu na zachód, w przestronnych kabinach siedzieli wystrzyżeni zawodowcy i z niezadowoleniem reagowali na zainteresowanie, jakie budzili. Wzdłuż kolumny latały bojowe helikoptery, rozganiając wypłoszone taką ilością wojennej maszynerii smutne bawarskie wrony. Gaspar, któremu wróciła naturalna zuchwałość, siedział teraz za kierownicą i wesoło trąbił do sennych sierżantów, a ci na każdy sygnał wychylali się z okien i uważnie oglądali nasz samochód, nie wypuszczając spomiędzy zębów tanich gauloise’ów. Dokąd można przewozić tyle wojskowego sprzętu? Może Bundeswehra w cieniu zamieszania, związanego z czasem siewów w krajach UE, postanowiła przerzucić kilka oddziałów szybkiego reagowania jak najbliżej Freiburga, żeby tradycyjnie dać po tłustej dupie rozmamłanym przez globalizację Francuzom, zająć kilka przygranicznych miasteczek, wystrzelać komunistów i Arabów, zrobić to, powiedzmy, przy pomocy Żydów, spalić kilka supermarketów i tak samo niepostrzeżenie wrócić, chowając ślady za zasłonami dymnymi. Dzielę się tą myślą z Gasparem.\n— Nie, co ty — Gaspar jeszcze niezupełnie oprzytomniał,\nale mówi już wyraźnie — popatrz na nich, oni po prostu nie wiedzą, gdzie ta Francja jest położona.\nWyjrzałem przez okno. W ciągniku, który właśnie wyprzedzaliśmy, siedział gruby żołnierz, raczej pokrojony niż ogolony, i pił mineralną z butelki. Potarłem dłonią zaparowane szkło i popatrzyłem na żołnierza jeszcze raz. Zobaczył mnie i odpowiedział raźnym wojskowym spojrzeniem. Zamknąłem oczy i spróbowałem więcej o nim nie myśleć.\nData publikacji: 30 września 2022


Poczta tropi zaginione skarby - Biznes w INTERIA.PL\nPoczta tropi zaginione skarby\nDzieła Albrechta Duerera, Petera Paula Rubensa i Rembrandta van Rijna, zaginione w wyniku działań wojennych, znajdą się w nowej kolekcji znaczków Poczty Polskiej, która w ten sposób chce pomóc w ich odnalezieniu. Nowa kolekcja pojawiła się w obiegu w piątek.\nW nowej serii znaczków "Utracone dzieła sztuki" pojawi się rysunek Albrechta Duerera "Exlibris Willibalda Pirckheimera" z 1513 r., obraz Petera Paula Rubensa "Chrystus upadający pod krzyżem" (ok. 1612-1615 r.) oraz akwaforta Rembrandta van Rijna "Józef opowiadający sen" z 1638 r. Dzieła te pochodzą z polskich zbiorów, które zaginęły podczas II wojny światowej.- "Ekslibris Willibalda Pirckheimera", dzieło Duerera, delikatny rysunek piórkiem noszący datę 1503, poprawioną później - jak sądzono - ręką samego mistrza na 1513, należał wraz z innymi dziełami tego autora: "Leżącą lwicą" i "Madonną z Dzieciątkiem" do najcenniejszych eksponatów Gabinetu Rycin Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie - poinformowała PAP Maria Romanowska-Zadrożna z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, z inicjatywy którego wydano znaczki.\nDzieło to zostało podarowane uniwersyteckiej książnicy przez Stanisława Kostkę Potockiego.\nWedług Romanowskiej-Zdrożnej, przed 1939 r. kolekcja Gabinetu Rycin była najstarszym i największym publicznym zbiorem graficznym w Polsce. W wyniku II wojny światowej kolekcja utraciła 66 proc. swoich obiektów. Jak podaje, rysunek Duerera zabrali 21 listopada 1939 r. okupujący Warszawę Niemcy "w ramach akcji zabezpieczania dzieł sztuki".\nZ kolei dzieło Rubensa "Chrystus upadający pod krzyżem" należało w końcu XIX w. do kolekcji petersburskiego lekarza Jana Popławskiego, Polaka urodzonego na Syberii. W 1935 r. obraz ten od Popławskiego zakupił Zarząd Miejski m.st. Warszawy.\n- To było jedno z najcenniejszych eksponatów Muzeum Narodowego w Warszawie. Po kapitulacji stolicy w 1939 r. i to dzieło, tak jak obiekty z Biblioteki Uniwersyteckiej i ok. 100 innych obrazów wielkich mistrzów z Muzeum Narodowego w Warszawie stały się łupem Niemców - podała Romanowska-Zdrożna.\nZ kolei akwaforta Rembrandta "Jakub opowiadający sen" należała do zbiorów graficznych gdańskiego kupca, kolekcjonera i bibliofila Jacoba Kabruna, które je zapisał w testamencie gdańskiej społeczności. Kolekcja ta dała początek gdańskiego Muzeum, którego zbiory przejęła w 1945 r. grupa pracowników Komitetu ds. Sztuki przy Radzie Ministrów ZSRR przydzielona do II Frontu Białoruskiego.\n- To wydanie jest sygnałem, że dzieła te wciąż są poszukiwane. Poza tym wszystkich, którzy mogli mieć z nimi nawet przypadkowy kontakt, uczulają na ten problem - powiedział projektant znaczków, artysta plastyk Kazimierz Bulik.\nKażdy znaczek o wartości 1,55 zł wydrukowano techniką rotograwiurową, na papierze fluorescencyjnym, w nakładzie 450 tys. sztuk. Kolekcji będą towarzyszyć trzy rodzaje kopert i datownik Pierwszego Dnia Obiegu FDC (ang. First Day Cover) w kształcie pustej ramy, zaprojektowany przez artystkę plastyk Ewę Szydłowską. Datownik ten będzie stosowany w Urzędzie Pocztowym Warszawa 1.\n~KAIN SZLACHETNY - 14.12.2009 (07:16)\n~zet - 14.12.2009 (00:12)\nAle zawartości zagranicznych przesyłek!\n~Kris - 14.12.2009 (00:07)\nPracownicy Poczty potrafią tylko kraśc Niech oddadzą zawartośc przesyłki wysłanej z Frome do Kalisza!\n~Strzelec - 13.12.2009 (23:45)\nCzy czasem w listach niema kasy kradną na potęgę\n~wronek - 13.12.2009 (21:37)\nTo złodziej na złodzieju, kto więc lepiej nie odszuka drugiego złodzieja ?\n~ret - 13.12.2009 (15:02)\npoczcie najlepiej wychodzi tropienie dolarów umieszczonych w listach.\n~daMMka - 13.12.2009 (17:45)\nPoczta Polska las w, którym giną paczki: wysłałem paczkę poczta mówi, że paczka już wraca do mnie jest 25km od mnie, w ogóle nie doszła do tego pana co wysłałem. No i sobie tak poczekałem że do dziś nie doszła a poczta oddała tylko 50% wartości paczki z 300zł. I tak to przepadła moja paczka...\n~jaro - 13.12.2009 (14:40)\n(...) - To było jedno z najcenniejszych eksponatów (...) Poza tym autorze, korektorze i kto tam jeszcze siedzi: (...) akwaforta Rembrandta van Rijna "Józef opowiadający sen" z 1638 r. (...) czy tez moze (...) akwaforta Rembrandta "Jakub opowiadający sen" (...) w tym samym tekscie ...\n~M-) - 13.12.2009 (12:45)\nchyba nie są poszukiwane na znaczkach polskich? Czy zdjęcia do komentarzy mogły by być lepiej dopasowane?\n~jasko kraków - 13.12.2009 (13:44)\nktóry okradl moją jedna przesyłke a ukradł drugą -200pln zwrotu ale złodziej został w szeregach poczty


Olej silnikowy BEL-RAY V-TWIN 20w50 1L Półsyntetyk - Oleje silnikowe - sklep MotorMind\n» Olej silnikowy BEL-RAY V-TWIN 20w50 1L Półsyntetyk\nKod produktu: BR4241\nDoskonała receptura w pełni syntetycznego, wieloskładnikowego oleju gwarantuje niespotykaną wydajność silnika przy jednoczesnej rozszerzonej ochronie mającej na uwadze warunki pracy dużych V-twinów. Unikalne dodatki poprzez obniżenie tarcia pozwalają na uzyskanie pełnej mocy silnika oraz gwarantując stabilność cieplną zapewniają optymalny poziom ochrony nawet w bardzo wysokiej temperaturze, generowanej przez duże V-twiny..\nZastosowanie:Olej znajduje zastosowanie w chłodzonych powietrzem lub cieczą silnikach 4-suwowych typu V-twin, w których wymagane jest maksimum ochrony przy minimalnym tarciu. Bel-Ray V-Twin Semi-Synthetic Motor Oil 20W-50 zapewnia trwałą ochronę przeciwścierną, dzięki czemu okresy między kolejnymi wymianami oleju można wydłużyć. Stąd inwestycję w niego zaliczyć należy do opłacalnych.\npolecany do widlastych silników nowej generacji oraz pracujących pod wysokim obciążeniem\nwysoka ochrona silnika przy zimnym starcie\nBardzo dobry olej,poprzedni który stosowałem o tej lepkości,sklejał mi sprzęgło po paru dniach postoju,a ten olej tego nie robi,co jest bardzo ważne przy rozruchu zimnego silnika. Polecam


Systemy oświatlenia led do przemysłu - BuildCON\nSystemy oświatlenia led do przemysłu\nStart » Renowacja » Materiały Budowlane » Systemy oświatlenia led do przemysłu\nSpecjalizujemy się w produkcji wszelkiego rodzaju przemysłowych opraw przemysłowych. Wytwarzamy wszelkiego rodzaju lampy led przemysłowe, oprawy oświetleniowe oraz szereg innych produktów. Są to doskonałe pod względem jakościowym sprzęty, które umożliwiają stworzenie wydajnego i ekonomicznego systemu oświetleniowego we wszelkiego rodzaju halach, hutach, przedsiębiorstwach produkcyjnych, a także w innych pomieszczeniach. Tworzone przez nas lampy są także bardzo wytrzymałe, odporne na działanie wielu czynników szkodliwych i z powodzeniem mogą być stosowane przez wiele lat, nie wymagając modernizacji ani napraw.\nPrzemysłowe oprawy oświetleniowe\nNasze lampy led przemysłowe wykorzystywane są przez różnego rodzaju przedsiębiorstwa działające w całej Polsce. Zapewniamy rzetelną i kompleksową realizacji usługi. Zajmujemy się przygotowaniem oraz realizacją projektów dla hal oraz obiektów handlowych, gwarantując fachowy sposób wykonania. Dzięki szerokiej ofercie wytwarzanych produktów możemy wybrać najskuteczniejsze rozwiząnia.\nDodane: 2015-05-20 Kategoria: Renowacja / Materiały Budowlane\nSpecjalizujemy się w produkcji wszelkiego rodzaju przemysłowych opraw przemysłowych. Wytwarzamy wszelkiego rodzaju lampy led przemysłowe, oprawy oświetleniowe oraz szereg innych produktów. Są to doskonałe pod wzg...\nZapewne każdy zauważył, że w ostatnim czasie znacząco rozwinął się przemysł papierniczy, ponieważ ludzie wykorzystują papier do wielu różnych rzeczy. Pomimo tego, że na rynku obecnie działa wiele różnego...\nWoda jest naszą ogromną pasją, której nasi hydraulicy poddają się każdego dnia. W naszej ofercie znajdą Państwo wszelkiego rodzaju usługi kanalizacyjne i hydrauliczne. Wszystkimi problemami z rurami i wodą zaj...\nZadbaj o właściwy projekt graficznych dla firmy\nW firmie wysilamy się w tworzeniu pewnych kampanii reklamowych, które zaczynają oddziaływać później na szerokie grono odbiorców. I warto jest, aby całe przygotowanie zapewniła nam usługa graficzna, która jest...


ZTE Tania oficjalnie - wreszcie powstał Windows Phone dla kobiet? | Komórkomania.pl\nJakiś czas temu informowaliśmy o nowym Windows Phonie, którego producentem jest chińskie ZTE. Tania, bo o niej mowa, została oficjalnie zapowiedziana. Promowana jest jako model przygotowany z myślą o płci pięknej. Ile w tym prawdy?\nZTE Tania – godny uwagi Windows Phone z Chin i konkurencja dla Omnii W\nZanim odpowiem na pytanie, warto rzucić okiem na to, jak producent przedstawia najnowszy model, który wkrótce ma pojawić się na naszym rynku:\nMarka ZTE postanowiła skupić się na kobietach i stworzyć smartfona w oparciu o ich potrzeby. Dlatego Tania charakteryzuje się prostotą w połączeniu z elegancją. Wyróżnia ją lekko zaokrąglony, opływowy kształt krawędzi oraz ciekawy design. Sercem nowego smartfona od ZTE jest wydajny procesor Qualcomm MSM 7227A o taktowaniu 1 GHz, a 512 MB pamięci RAM sprawia, że praca z wieloma aplikacjami w tym samym czasie nie sprawia problemu. Cechą nowego smartfona ZTE jest przejrzysty wyświetlacz o przekątnej 4,3 cala oraz rozdzielczości 800 x 480 pikseli. Tania jest również wyposażona w wysokiej jakości aparat 5MPx z automatycznym autofokusem. Wystarczy kliknąć na ekranie konkretny punkt, aby telefon samoistnie ustawił na niego ostrość. Nawet zdjęcia wykonywane nocą nie stanowią wyzwania dla Tani, prezentując soczyste barwy i wyrazisty obraz.\nPrzyjazny interfejs pozwala na bezproblemowe poruszanie się po menu smartfona. Tania pracuje w oparciu o intuicyjny i przejrzysty system operacyjny Windows Phone 7 w wersji Mango, co oznacza łatwe i szybkie nawigowanie funkcjami telefonu przy pomocy odpowiednich okienek. System jest kompatybilny z przeglądarką Internet Explorer 9, a fankom gier oferuje dostęp do wielu aplikacji na Windows Phone market oraz symbiozę z witryną Xbox Live.\nŁączność z urządzeniami peryferyjnymi zapewnia Tani wbudowany Bluetooth 2.1, a szybka transmisja danych korzystająca z technologii UMTS/HSPA+ zapewnia szybkość przesyłu na poziomie 14,4 Mb/s. 4 GB wbudowanej pamięci swobodnie wystarczy na przechowywanie ulubionej muzyki, filmików czy dokumentów. Telefon zasilany jest wydajną baterią 1400mAh."\nNie jestem przekonany, czym kierował się chiński producent, nazywając Tanię Windows Phone'em dla kobiet. Telefon może i wygląda kobieco (prosta sylwetka i biały kolor obudowy), ale w wyposażeniu próżno szukać aplikacji dedykowanych płci pięknej. W porównaniu z HTC Rhyme jego wyposażenie jest standardowe.\nByć może chińska firma wykorzystała ten chwyt marketingowy, aby wyróżnić własnego Windows Phone'a na tle konkurencji. Trudno powiedzieć, czy ten chwyt da efekty. Wszystko będzie zależało od ofert operatorów, którzy wprowadzą ZTE Tania do oferty.\nJeżeli telefon będzie dostępny w niskich cenach, podobnie jak Blade, może cieszyć się sporym zainteresowaniem. W przeciwnym razie lepiej dołożyć i kupić Omnię W lub Nokię Lumię 710, które mają lepszą specyfikację i więcej dodatków (np. aplikację Drive z Mapami Nokii).\nvivo X20 Plus UD oficjalnie. Pierwszy smartfon z czytnikiem linii papilarnych w ekranie Nokia z Windows Phone będzie gotowa już w zimie? Każdego dnia aktywowane jest 550 tysięcy nowych smartfonów z Androidem Nowe zdjęcia PlayStation Phone! Samsung Gem jeszcze w tym miesiącu? Różowiutka LG Arena - dla kobiet w sam raz LG KS20 w Europie Nokia 8800, kolejna odsłona Tydzień w krzywym zwierciadle: Sony, Huawei, Samsung i Google przerzucają się na sprzęt sportowy Huawei Ascend G6 - budżetowiec w stylowej obudowie Ascenda P6 Meizu 16s oficjalne. Stylowy flagowiec ze Snapdragonem 855 i aparatem 48 Mpix HTC Paradise pojawił się na stronie FCC


Buty myśliwskie do lasu wysokie męskie w EverTrek.pl\nOdpowiednie buty myśliwskie będą nie tylko niezwykle wygodne, ale również funkcjonalne. Nadadzą się na długie wyprawy i ciężkie warunki, ale równie dobrze sprawdzą się podczas słonecznych, upalnych dni.\nNajważniejszym elementem ubioru, który zakłada na siebie myśliwy, jest odpowiednie obuwie trekkingowe. Dobrej jakości buty myśliwskie pozwolą nie tylko na komfortowe pokonywanie znacznych odległości, ale również zapewnią ochronę niezależnie od panujących warunków atmosferycznych. Te, jak wiadomo, mogą być absolutnie różne, dlatego tak ważne jest, aby wybrać takie obuwie myśliwskie, które wykonane będzie z solidnych i starannie dobranych materiałów, dzięki czemu dopasuje się do stóp noszącej je osoby.\nButy myśliwskie - jakie są ich rodzaje?\nW zależności od tego, w jakich warunkach odbywają się polowania - warto rozważyć zakup odpowiedniego rodzaju butów. Wybór jest naprawdę pokaźny, bowiem myśliwi mogą zaopatrzyć się nie tylko w wysokie buty myśliwskie, które zapewnią niezwykły komfort użytkowania i sprawdzą się w najbardziej wymagających warunkach, ale również w półbuty, czyli buty krótkie. Te z kolei idealnie sprawdzą się szczególnie latem, kiedy to stopa narażona jest na przegrzanie ze względu na wysokie temperatury. Dodatkowo poruszanie się w nich generuje jedynie minimalny hałas, dzięki czemu podczas polowania możliwe jest pozostanie w ukryciu. Mimo faktu, iż jest to rodzaj butów myśliwskich, doskonale sprawdzą się one również na stopach osób, które uwielbiają spacery po lesie i kontakt z naturą.\nWysokie buty myśliwskie dedykowane są osobom, które wymagają od swojego obuwia znacznie więcej i uwielbiają polowania zimą. Niezwykłe znacznie ma zastosowany w nich nieprzemakalny materiał, który nie tylko zabezpieczy stopę właściciela przed wodą, ale również przed śniegiem i zimnem. Dodatkowo ze względu na to, że są to buty za kostkę - znacznie minimalizują ryzyko jej skręcenia lub zwichnięcia, co jest częstą przypadłością wśród osób, które stale poruszają się po nierównym podłożu. Dobrej jakości buty myśliwskie, wykonane z doskonałej jakości materiałów, będą służyły swojemu właścicielowi przez wiele długich lat.\nButy myśliwskie męskie - jakie wybrać?\nChiruca i Kaiteki, to producenci, których znaleźć można w ofercie naszego sklepu. Dobieramy asortyment z najwyższą możliwą starannością, toteż nic co znajduje się w naszym sklepie, nie trafiło tam przypadkiem. Obuwie, które oferujemy, wykonane zostało z użyciem najlepszych materiałów, dzięki czemu mamy pewność, że sprzedajemy swoim klientom sprawdzony i solidny produkt. Oprócz butów myśliwskich posiadamy również innego rodzaju obuwie męskie, na które warto zwrócić uwagę.\nDecydując się na buty myśliwskie, należy pamiętać nie tylko o odpowiednim ich rodzaju, ale również kolorze. Posiadamy kilka wariantów kolorystycznych, które warto wziąć pod uwagę zależnie od swoich preferencji. Dodatkowo udostępniamy również tabelę rozmiarów, która znacznie ułatwi zakup obuwia przez internet.\nWygoda czy funkcjonalność?\nProdukty dostępne w ofercie naszego sklepu udowadniają, że te dwie rzeczy można połączyć, tworząc tym samym produkt idealny. Niezwykle istotne jest dla nas, aby buty, które posiadamy w asortymencie, leżały komfortowo na stopie oraz chroniły ją przed nierównościami, korzeniami drzew, czy kamieniami, które napotkać można na leśnych ścieżkach. Dobra przyczepność, którą oferują buty myśliwskie, pozwoli uniknąć niepotrzebnych kontuzji, które mogłyby zakończyć polowanie w bolesny i nieprzyjemny sposób.


Zamach na Jana Pawła II widziany z Warszawy i Watykanu | Niedziela.pl\nZawsze się tego obawiałem - tak na wieść o zamachu na Jana Pawła II zareagował ciężko chory prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński. W poliklinice Gemelli trwała wtedy walka o życie papieża, ranionego kulami wystrzelonymi przez Mehmeta Alego Agcę. Dziś przypada 40. rocznica zamachu, który wstrząsnął światem.\nTurek celował w głowę, jednak wówczas Jan Paweł II wychylił się z papamobile do dziecka. Była nim 18-miesięczna Sara Bartoli, przez media nazwana później "aniołkiem, który chronił papieża". Zbliżała się 17:20. "Wciąż widzę, jak papież pochyla się, by wziąć na ręce i pobłogosławić małą dziewczynkę. Wciąż słyszę strzały i furkot setek gołębi, które przestraszone poderwały się do lotu. I krzyk rozpaczy tysięcy ludzi. Jan Paweł II został trafiony w brzuch, prawy łokieć i palec wskazujący lewej ręki. Osunął się w moje ramiona. Bardzo cierpiał" - powiedział w rozmowie z KAI kard. Stanisław Dziwisz, były osobisty sekretarz papieża. Do gospodarza Pałacu Arcybiskupów Warszawskich ta wieść dotarła dopiero nazajutrz. Współpracownicy prymasa Stefana Wyszyńskiego bali się jak ciężko chory kardynał przyjmie wiadomość o zamachu. "Jaka była reakcja Ojca? Otworzył szeroko oczy, i wydobył z siebie tylko jedno zdanie: +Zawsze się tego obawiałem+. Później zamilkł na kilka godzin" - wspominała w książce Mileny Kindziuk "Wspomnienia, wywiady, teksty o Janie Pawle II" Barbara Dembińska z Instytutu Prymasowskiego.\nDyrektor Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego Piotr Dmitrowicz podkreślił, że wiadomość o zamachu była ogromnym ciosem dla umierającego kardynała. "Ciężko chory prymas, nie mogąc uczestniczyć we Mszy świętej, która 14 maja odbywa się w kościele świętej Anny, nagrywa na taśmę magnetofonową przesłanie z prośbą o to, żeby już teraz wszystkie modlitwy szły w kierunku uzdrowienia Jana Pawła II. On niejako swoje życie, swoje zdrowie ofiarowuje w intencji tego, by Jan Paweł II przeżył" - zaznaczył Piotr Dmitrowicz.\nHistoryk przypomniał również, że mimo tak trudnych okoliczności papież i prymas odbyli ostatnią rozmowę telefoniczną. 24 maja doszło do pierwszej próby rozmowy zainicjowanej przez Ojca Świętego. Przeszkodził zbyt krótki kabel telefoniczny, którego nie można było doprowadzić do łóżka schorowanego prymasa.\n"Ta ostatnia rozmowa dwóch wielkich ludzi, dwóch przyjaciół, choć w dużej części prymas był mentorem dla Jana Pawła II, to są już takie bardzo osobiste słowa. Mamy przekazy ks. Stanisława Dziwisza i Marii Okońskiej, oni po prostu dziękowali sobie, błogosławili się nawzajem. To niezwykle wzruszająca, ale i dramatyczna chwila. Bo to był dramatyczny czas dla całej Polski" - powiedział dyrektor Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego. Piotr Dmitrowicz przypomniał, że 17 maja "biały marsz" w Krakowie zebrał pół miliona ludzi modlących się w intencji Jana Pawła II, ale też Prymasa Tysiąclecia.\n"Kościół w Polsce stanął przed perspektywą straty swoich najważniejszych duchowych przewodników. Społeczeństwo zjednoczyło się w żarliwej modlitwie za nich obu. Jan Paweł II, sam cierpiący, miał świadomość, że nadchodzą ostatnie chwile kard. Wyszyńskiego. Zadzwonił do niego na kilka dni przed śmiercią prymasa. Ta niełatwa rozmowa wiele kosztowała ich obu" - wspominał w rozmowie z KAI kard. Stanisław Dziwisz.\nPrymas Stefan Wyszyński zmarł 28 maja, Jan Paweł II spędził na rehabilitacji w szpitalu 22 dni. Jak podkreślił Piotr Dmitrowicz, odchodzenie i śmierć prymasa a także walka o życie Jana Pawła II stały się kolejną w okresie PRL okazją do manifestacji wspólnoty Polaków. Wspomniany biały marsz w Krakowie odbył się niejako w miejsce juwenaliów, które na wieść o zamachu na papieża i pogarszającym się stanie zdrowia kard. Wyszyńskiego zostały odwołane.\n"Kula zamachowca mierzona w Pierwszego Obywatela Świata trafiła w nas wszystkich. Ze smutkiem, powagą i oburzeniem zadajemy sobie pytanie, dlaczego ofiarą padł człowiek, który jest symbolem miłosierdzia, człowieczeństwa i miłości..." - napisano w deklaracji, przygotowanej wspólnie przez Studencki Społeczny Komitet Juwenaliowy, Niezależne Zrzeszenie Studentów oraz - co ciekawe - Socjalistyczny Związek Studentów Polskich. "Ta półmilionowa wspólnota w Krakowie do dziś robi niesamowite wrażenie. Przemarsz z Błoni na Rynek Główny, gdzie w południe odprawiono mszę świętą, poprzedzoną Dzwonem Zygmunta, bijącym w chwilach fundamentalnych dla Polaków. Podobnie było z pogrzebem prymasa Wyszyńskiego w Warszawie. Te setki tysięcy ludzi, kwiaty rozkładane w kształcie krzyża na placu Zwycięstwa, kwiaty rzucane na drogę, którą jechała trumna z ciałem prymasa (...) to wszystko budzi taki element wspólnotowy" - podkreślał Piotr Dmitrowicz.\nDziś wiemy, że wówczas Kościół doświadczał cierpienia dwóch hierarchów wyniesionych na ołtarze. Beatyfikacja prymasa Stefana Wyszyńskiego odbędzie się 12 września w Warszawie, 40 lat po jego śmierci i miesiąc po 120. rocznicy jego urodzin.


MIESZKANIE SPRZEDAŻ - Zabłocie Rzeszów Podkarpackie Pierwsze Piętro – Biuro Nieruchomości – Rzeszów\nPrzesyłam link do ciekawej oferty: http://1pietro.net/mieszkanie-sprzedaz-502m2-289000pln-zablocie-rzeszow-podkarpackie,266/7393/OMS\n5 756,97 PLN\n- lokalizacja: Rzeszów, ul Zabłocie\n- powierzchnia 50,2m2\n- piętro czwarte z pięciu\n- czynsz 300 zl\n- mieszkanie dostępne od lipca, sierpnia\no łącznej powierzchni 50,2m2 oraz:\nCena za mieszkanie - 289 000 PLN\n- Rzeszów, ul. Zabłocie\n- Decydując się na zakup mieszkania przy ul. Zabłocie znajdujemy się w odległości 3,2 km od ścisłego centrum, a to oznacza, że dojazd na rzeszowski rynek lub do Galerii Rzeszów zajmie nam około 7 minut jazdy samochodem. Mamy również dostęp do komunikacji miejskiej dzięki której z łatwością dostaniemy się do każdej części Rzeszowa.\nNr propozycji: KF 152\nOdl. od centrum miasta [km]: 3.2


plac bernardyński lwów – Kawiarniany.pl\nplac bernardyński lwów\nKościół św. Andrzeja i klasztor Bernardynów we Lwowie, pl. Bernardyński 3, Lwów\n1 sierpnia 2019 14 listopada 2017 przez admin\nObok Katedry Łacińskiej, kościoła Dominikanów czy kościoła św. Elżbiety nie sposób nie zwrócić uwagi na kościół św. Andrzeja i klasztor Bernardynów we Lwowie. Świątynia dobrze widoczna z placu Halickiego jest miejscem, któremu warto poświęcić chwilę uwagi. Historia kościoła jest – jak wielu miejsc we Lwowie – historią dość nieszczęśliwą.\nCzytaj dalejKościół św. Andrzeja i klasztor Bernardynów we Lwowie, pl. Bernardyński 3, Lwów\nKategorie Atrakcje Lwowa, Co zwiedzać we Lwowie, LwówTagi cerkiew św andrzeja lwów, dawne polskie kościoły we lwowie, dawny kościół bernardynów, klasztor bernardynów we lwowie, kościół andrzeja postoła we lwowie, kościół bernardyna ze sieny we lwowie, kościół bernardynów we lwowie, kościół polski we lwowie, kościół św andrzeja lwów, kościół św andrzeja we lwowie, kościół we lwowie, kościoły we lwowie, lwów kościół, patron lwowa, plac bernardyński lwów, plac soborny lwów, św jan z dukli, świątynie we lwowie