Własnoręcznie robione serum z witaminą C - Strona 13 - Wizaz.pl\nWłasnoręcznie robione serum z witaminą C\nStrona 13 z 31 « Początek < 3 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 23 > Koniec »\n2006-07-18, 14:19 #361\nDot.: do dziewczyn, które robiły serum z witaminą c według przepisu Basi\nAmika, a ile kosztują te tabletki (na ile wystarcza jedno opakowanie?) i żel?\nJa kupowałam ostatnio żel w "normalnej" aptece i kosztował coś koło 5 zł.\n2006-07-18, 14:34 #362\nWeronisia, za dużo alkoholu jak na wrażliwą lub naczynkową cerę. Wystarczy dosłownie kilka kropli alkoholu, a nie 2 ml, jeszcze 70%. Można spokojnie używać wódki 40%.\nBuuu... no to zgłupiałam do reszty.\nRobiłam to według oryginalnego przepisu wg.C.Demas. Jedynie lecytyny nie dodałam.\nTam jest podany właśnie alkohol 70% i to 2 ml.\nMam w domu też wódkę 40%, ale dałam spirytus, bo tak było w przepisie.\nKurcze a może to rozcieńczyc?\n2006-07-18, 14:55 #363\nWeronisiu, możesz to serum zużyć do ciała. A zmodyfikowane przepisy na serum 5 czy 10% znajdują się na dole strony:\nSerum można, a nawet trzeba, stosować pod oczy i na powieki. Oczywiście uważnie obserwuj stan skóry, stosuj np. co drugi, trzeci dzień.\n2006-07-18, 14:55 #364\nWeronisia, zrobiłaś serum prawidłowo, ale ponieważ pisałaś coś o naczynkach, to dlatego wspomniałam o tym alkoholu. Spróbuj jak skóra zareaguje i już. Jeśli źle, to rozcieńcz, a następnym razem daj mniej alkoholu.\n2006-07-18, 15:04 #365\nponieważ pisałaś coś o naczynkach, to dlatego wspomniałam o tym alkoholu.\nTak. Mam popękane naczynka na kości policzkowej... i wcale nie pomyślałam o tym robiąc to serum\nNo i mam biedne oczęta, które reagują prawie na wszystko łzami, szczypaniem itp. Np. teraz cierpią z powodu LRP DP, mimo że same oczka wysmarowałam emulcją Avene\nWeronisiu, możesz to serum zużyć do ciała.\nChciałam posmarowac naczynka na nogach i ramionach, ale chyba zrezygnuję przez ten alkohol.\nChyba zaraz zrobię drugą porcję z mniejszą ilością alkoholu Czyli zamiast spiritu dam wódkę i tylko 3 kropelki.\nW końcu składników mam tyyyyyle, że mogę jedną porcję wylac\nNo a glicerynę mam dodawac? Bo specjalnie kupiłam, ale widzę że w przepisie jej nie ma\n2006-07-18, 15:06 #366\nMożesz dodać glicerynę jako nawilżacz, ale też parę kropli, dlatego że jak się przesadzi, to rzecz cała staje się paskudnie klejąca No i nadmiar gliceryny może zatkać. Ja na 10 ml wlewam jakieś 5 kropli alkoholu i tyle samo gliceryny.\n2006-07-18, 15:13 #367\nNo to ja też tak zrobię\n2006-07-18, 16:10 #368\nChyba coś nie tak zrobiłam.\nPosmarowałam się tą moją pierwszą wersją 15%.\nJuż wiem, że czegoś jest za dużo, bo mnie pysk szczypie.\nMam mocno ściągniętą skórę, najgorzej na czole, skroniach i i kościach policzkowych,\nMoja twarz jest biała i sucha. Wyglądam, jakbym się białą farbą wysmarowała. Ale ta biel, to jakby ten kwas cytrynowy. Czy to normalne? Mam to zmyc? Czy na tą biel nałożyc jakis krem?\nSkoro mnie szczypie, to winny jest spirytus czy może za dużo tego kwasu ascorbinowego? Na nogach mnie nie szczypało.\nNastępną porcję zrobię 10%.\n2006-07-18, 17:18 #369\nWeronisiu jak szczypie to znaczy, że stężenie serum dla Twojej cery jest zbyt wysokie, zrób sobie na początek takie 10%. Niektórzy nawet 10% nie toleruja i muszą robić słabsze widocznie masz wrażliwą cerę.\nA jeśli masz cerę naczynkową to radzilabym uzyc tylko 3-4 krople alkoholu na cale serum.\nSerum z wit. C - 10%\n- 10ml wody destylowanej\n- 1ml kwasu askorbinowego w proszku\n- 3-4 krople alkoholu\nTo takie proste przecie Pewnie, że jak ciągle coś rozcieńczasz, dolewasz, kombinujesz krótko mówiąc to sama nie wiesz w końcu jakie masz stężenie i czego ile dodałaś, trzymaj sie prostego przepisu i będzie ok\n2006-07-18, 17:35 #370\nTo takie proste przecie ......trzymaj sie prostego przepisu i będzie ok\nTak. Proste Ja do tego co napisałaś daję jeszcze wit. E i 3 krople gliceryny.\nWłaśnie przygotowałam sobie serum 10% ale wypróbuję jutro, bo dziś już się smarowałam przecież.\nSkóra jeszcze mnie szczypie TO białe zmyłam wodą i się nakremowałam, ale niestety nadal mnie piecze.\nChyba dziś na noc nwet nie posmaruję się Effaclarem.\nA przepis wydrukowałam sobie i przykleiłam w lodówce na półeczce ze skłądnikami i kosmetykami\nMój mąż tylko dziwnie się na mnie patrzy ale póki co popiera własnoręczne przygotowywanie 'kosmetyków'\n2006-07-18, 17:38 #371\n2006-07-18, 17:51 #372\nMój mąż kiedy zobaczył w lodówce buteleczki z Mazideł, stwierdził: Po co ci tyle leków\n2006-07-18, 18:45 #373\nMoj najbardziej sie zdziwil, gdy zobaczyl na stole butelke spirytusu\nNaszym facetom trzeba wszystko duzymi literami tlumaczyc. Czy cos rozumieja trudno stwierdzic. Mi wystarcza, ze moj akceptuje to co robie\n2006-07-18, 19:03 #374\nJasne, że popiera, kazdy facet ma w sobie cos z ekonomisty\n2006-07-18, 19:19 #375\na jak mu się przestawi fakturkę z mazideł (składniki na serum) i paragon z apteki (Flavo c, active c) to dopiero się w nim ekonomista obudzi!\nswoją drogą, straszną frajdę sprawia mi kręcenie własnego serum, coś czuję że przy następnym zamówieniu z mazideł się rozkręcę!\n2006-07-18, 19:27 #376\nBieedny króliczek doświadczalny Nic się nie martw, trzeba tylko obniżyć stężenie witaminki\n2006-07-18, 20:02 #377\ntrzeba tylko obniżyć stężenie witaminki\nNo tez mi sie tak zdaje, ze zaszalalam\nWydawalo mi sie, ze moja skora duzo zniesie, bo 5% nic mi nie robilo w Redermicu czy Activ C. No i taka niecierpliwa jestem\nAle widac, ze tak sie nie da.\nGorzej jak sie jutro rano okaze, ze 10% tez mnie szczypie i bede musiala zrobic tylko 5 %\nPs. Pysiak dalej mnie szczypie Mam nadzieje, ze do jutra przejdzie, bo jak nie, to jutro daruje sobie te 10%\n2006-07-18, 21:54 #378\nZrobilam sobie wodne serum 20% i co ? i nic...\nJakbym myla sie woda, nie piecze kompletnie..\nPrzeciez to jest juz 20- stka??\nSkora robi sie chyba juz troche ladniejsza .mimo wszystko..\n2006-07-18, 22:53 #379\nDziewczyny możecie mi powiedzieć jak zrobić serum z wit. C o stężeniu 10%, ale na bazie kropli Cevikap?\n2006-07-19, 00:03 #380\nNapisane przez agunia37\nmoże mało nalozyłas, albo skóra jest juz taka odporna..? a uzywałas już wczesniej czegos z wit. c?\n2006-07-19, 00:11 #381\nMoim zdaniem najważniejsze, ze widzisz poprawę wyglądu cery - to oznacza, że serum działa.\n2006-07-19, 08:06 #382\nrobilam wczesniej 10, 15% i tez nic nie bylo, dziwne\nSprawdzalam wit C, tez sie wszystko zgadza. L- kwas askorbinowy. Co moge robic zle?? Przeciez umiem odmierzyc w strzykawca 2 ml i dodac wode\nAle chyba jednak mam taka skore, bo nawet jak stosowalam Glyco lub\nLysanel tez mi nic sie nie dzialo..\n2006-07-19, 09:37 #383\nagunia, nic nie robisz źle. Serum wcale nie musi szczypać ani nic takiego. Mnie 15% nie szczypie, no może troszkę, czasami. Kiedyś też miałam taką skórę, że Glyco smarowałam jak zwykły krem nawilżający i nic. A teraz to chyba by mnie wyżarło\n2006-07-19, 09:46 #384\nWlasnie posmarowalam sie 10%. Balam sie, ze tez bedzie szczypac jak 15%, ale na szczescie nie Troszeczke w okolicach oczu poszczypalo i przeszlo. Nie mam tez tej dziwnej bialej skorupy na twarzy co wczoraj (moze wczoraj za duzo tego nalozylam). Skora nie byla tak mocno sciagnieta jak wczoraj.\nA wiec jednym slowem.... wczoraj przesadzilam zaczynajac od 15%\nTroche sie to lepilo. Czy to wina gliceryny? Dalam 4 krople.\n2006-07-19, 10:07 #385\nHej dziewczyny Ale...\nPewnie to wina gliceryny, bo serum tylko z kwasem askorbinowym ma postać wody, po której pływają "oczka" wit. E. A serum wchłonęło się szybko? Jeśli tak, to wszystko jest ok.\n2006-07-19, 10:24 #386\nCzyli mowisz, ze jest wszystko ok?\nno dobra, to chyba jednak taka cera odporna na wszystko,\ngdybym chociaz pozbyla sie jeszcze tych zaskornikow, to bym skakala do nieba\n2006-07-19, 10:54 #387\nU mnie też pływały oczka. Na dodatek szklana pipetka/zakraplacz była cała oblepiona tłuszczem\nA serum wchłonęło się szybko. Właściwie tak szybko, że zastanawiałam się czy nie za mało tego dałam. Ale pamiętałam tą wczorajszą biała skorupę, która prawdopodobnie była wynikiem zbyt grubego nałożenia, bo smarowałam i smarowałam i smarowałam...\nDziś wchłonęło się idealnie, nic nie zostało na skórze... tylko ciuteńkę się lepiło.\nNie wiem czy to ma coś wspólnego z serum, ale dziś pierwszy raz filtr nie wchłonął mi się idealnie. Pierwszy raz miałam dośc tłustego pysiaka, a zawsze DP wchłaniał mi się do suchości.\n2006-07-19, 11:39 #388\nLepkość to może być wina gliceryny - no bo nic innego w tym się nie może lepić. Jak Ci to nie odpowiada i filtr się gorzej wchłania, to wywal tę glicerynę (oczywiscie przy następnej porcji serum ), najważniejsza jest witamina C i E.\n2006-07-19, 17:11 #389\nja tez mam pytanie dotyczące serum a nawet kilka choc wiem ze się juz pewnie dla co niektórych robi nudne, wałkować ciągle jedno i to samo...\nNo więc chce robic serum na bazie Juvit C lub Cevikapu....i teraz pytania/... czy mogę dodać do tego spirytus salicylowy? widziałam juz to pytanie ale nie doszukałam się odpowiedzi...\nA może wystarczy ze dodam do tego wodę destylowaną ( moze byc taka co do żelazka się dolewa?, jak "byk pisze na niej woda destylowan)\nPiszecie że lepiej dział przez ten alkohol.. a jakby tak przemyć przed nałozeniem serum tonikiem effaclar? on ma w sobie alkohol? moze wtedy by wystarczyła sam wit C z wodą destylowana?\ni w jakich proporcjach to robic?\n2006-07-19, 17:42 #390\nJa sie wlasnie zabieram za zamowienie do mojego pierwszego serum 10%\nData ostatniego posta: 2016-05-27 17:29:29


Stare mury jak nowe | Bloguj i produkuj\nadmin 13 września 2014\t Brak komentarzy\nMasz problem z sypiącymi się w oczach ścianami twojego starego mieszkania lub nieruchomości odziedziczonej po dziadku. Nie masz co się martwic to nic straconego i strasznego w tym artykule postaram się przybliżyć jak temu zaradzić. Naprawa murów w rzeczywistości nie jest taka trudna jak aby się mogło wydawać na 1-szy rzut oka. Tutaj zdobędziesz kompendium edukacji teoretycznej i praktycznej jak do tego podejść.\nSposobem na naprawienie twoich popękanych ścian jest zbrojenie prętowe o konstrukcji spiralnej ze stali nierdzewnej jak to należy jest stosowane w systemie wzmocnień. Specyficzna konstrukcja prętów zapewnia dużą wytrzymałość na rozciąganie ściany i równocześnie dużą odkształcalność pozwalającą na znaczne przemieszczenia konstrukcji. Wysoka wytrzymałość stali oraz dodatkowo unikatowy kształt zbrojenia w połączeniu z odpowiednim zaczynem gwarantuje bardzo efektywny rodzaj wzmocnienia, przenoszący naprężenia rozciągające w murze przy jednoczesnej znacznej odkształcalności konstrukcji. Co znacznie scala ogół konstrukcji. I umożliwia jej odpowiednie wyważenie.\nPodstawą wszelkiej pracy jest odpowiednie przygotowanie do wykonywanej czynności. W tym przypadku będzie to dokładne wyczyszczenie całej ściany albo muru. Jest to o tyle istotne że w tym przypadku wszystko musi być dok ładnie wykonane bo to zapewnia ostateczny sukces stabilizacji ściany w momencie kiedy mur już będzie odnowiony. Niedokładnie wykonanie tego zadania ma możliwość wiązać się z tym że po paru latach będziesz miał dokładnie taki sam a dosłownie jeszcze gorszy problem co znacznie zwiększy koszta zaprojektowania zadania. Powinniśmy na to uważać zatrudniając kogo kol wiek do tej pracy.\nOpublikowany w Bez kategoriiOtagowane metoda, mur, mury, ściana, Ściany


Pre-paid : Media, Reklama, Internet, PR, Telewizja, Radio - najnowsze wiadomości tylko na WirtualneMedia.pl\nArtykuły dla tagu: pre-paid\nOrange z większym zyskiem i rosnącą bazą abonentów. Liczba użytkowników światłowodu w górę o 84 procent2018-10-25\nPlus wprowadza oferty Internetowy Mix i Rozmowny Mix w cenie od 30 do 50 złotych2018-10-24\nT-Mobile wydłuża ważności konta po doładowaniu karty i daje w bonusie do 111 GB internetu2018-08-17\nKatarzyna Grzywaczewska zajmie się marketingiem oferty na kartę T-Mobile 2018-07-05\nKatarzyna Grzywaczewska, dyrektor departamentu komunikacji rynkowej w T-Mobile, łączy to stanowisko z funkcją szefowej działu marketingu pre-paid.Z telekomem związana jest od trzech lat.\nPlus wprowadza ofertę Prosto Na Kartę ze stawką 19 groszy za minutę rozmowy2018-03-12\nSieć Plus zapowiada wprowadzenie na rynek nowej oferty Prosto Na Kartę. Według operatora jej zalety to równa stawka 19 groszy za minutę połączenia oraz ważność konta użytkownika przedłużana o rok po każdym doładowaniu.\nPlus wprowadza nową ofertę JA+ Na Kartę z usługami bez limitów2017-03-29\nMinisterstwo Cyfryzacji reklamuje rejestrację pre-paidów na portalach społecznościowych2017-01-16\nT-Mobile domaga się od Orange, Play i Plusa zmiany reklam o rejestracji kart pre-paid2016-08-10\nNowa oferta internetu na kartę w Play. 100 GB i rok ważności konta za rejestrację pre-paida2016-07-27\nSieć Play przedstawiła nową ofertę dotyczącą internetu na kartę. Za rejestrację pre-paida użytkownik otrzyma 100 GB transferu oraz rok ważności konta. Poza tym operator przygotował nowe startery, warunki doładowań i taryfy bez limitu.\nVirgin Mobile: zwrot 50 proc. wartości pakietu za rejestrację numeru2016-07-26\nWirtualny operator telekomunikacyjny Virgin Mobile uruchomił rejestrację kart prepaid. Każdy klient, który zarejestruje kartę, otrzyma zwrot 50% opłat za pakiet #Wszystko przez dwa miesiące.\nJak zarejestrować kartę pre-paid? Od poniedziałku nowe karty pre-paid muszą być rejestrowane2016-07-25\nPlay gotowy na rejestrację pre-paidów, Dostaniesz za to 100 zł (wideo)2016-06-07\nUKE chce zwrotu niewykorzystanych środków z kart pre-paid i krytykuje operatorów2016-05-17\nUrząd Komunikacji Elektronicznej krytycznie ocenia politykę operatorów komórkowych na rynku pre-paid. Uważa, że dostawcy usług wywierają presję na częste doładowania kont, nie zwracają też niewykorzystanych środków pozostających na kartach przedpłaconych.\nTomasz Kulisiewicz: rejestracja wszystkich pre-paidów to wielkie koszty i obciążenia administracyjne, a efektywność znikoma2016-05-01\n- Rejestracja działa sprawnie w krajach, w których obowiązek rejestrowania kart pre-paid był „od zawsze” albo od lat, kiedy nie było jeszcze ich tak wiele - w Niemczech, w Hiszpanii, we Francji czy na Węgrzech. Nawet w Singapurze znanym z ostrego egzekwowania prawa nie udało się na czas wyegzekwować rejestracji, choć było tam łącznie zaledwie około dwóch milionów kart pre-paid, a nie 29 milionów, jakie trzeba będzie zarejestrować „wstecz” u nas - przestrzega w rozmowie z serwisem Wirtualnemedia.pl Tomasz Kulisiewicz, ekspert rynku telekomunikacyjnego z Ośrodka Studiów nad Cyfrowym Państwem.\nRejestracja wszystkich kart pre-paid to ingerencja w swobodę umów, wyłączenia numerów przypadną w najgorszym okresie (opinie)2016-04-27


2009-8-9 Newsroom / CD-Action\nMateriały: Artykuły (11) | Zdjęcia (0) | Wideo (0) | Blogi (39) | Forum (9) | Użytkownicy (75)\nw Ściana Wstydu\nProblem z samym sobą ;/\nJakieś 4-5 tygodni temu odkryłem, choc raczej uświadomiłem sobie rzecz straszliwą, mam nagłe napady /.../\nEndlessRain w Kącik twórczy pana Trupka\nO pierwszym mym spotkaniu z piratem i o tym dlaczego nie warto ściągać. No i na deser - krótka myśl o wirusach.\nDo piratów zraziłem się, jeszcze pacholęciem ledwie dziesięcioletnim będąc. Wtedy to rodzice na /.../\nEndlessRain w Kącik PanaPawcia\nNowe okładki Little Big Planet!\nZnamy już wygląd okładki wydania specjalnego Little Big Planet na PS3: i PSP: Oprócz tego wiadomo, że /.../\n20 listopada 2009 do sklepów trafi pierwszy dodatek do The Sims 3, pt. The Sims 3 Wymarzone Podróże. /.../\nDuchuBarnaba w Wypalony lulek...\nPoczątek i mam nadzieję, że nie koniec...\nPoczątki bywają trudne. Każdy z was przekonał się o tym nie raz w życiu. Tak samo jest z blogiem. /.../\nMarecki w Kącik gracza\nRecenzja Call of Duty 5\nNo i jest Call of Duty 5. Pomimo moich starań nie udało mi się rozwikłac tego dlaczego nagle nie wiadomo /.../\nUważam cie za %^%$\nJakiś czas temu miałem dobry nastrój i pozwoliłem sobie napisać list do CD-A. List jest na 1/2 serio /.../\nEndlessRain w Blog pisany z nudow dla ludzi ktorym nie przeszkadza ze ten blog jest po prostu gupi!!!\nJesli jestes na skraju przepasci miedzy nuda a smiercia\nJak napisalem w tytule blogu to pisze dla tych ludzi ktorzy umieraja z nudow. Chce byc oryginalnym /.../\nO nieśmiertelności słów kilka.\nParę razy łapałem się na rozmyślaniach nad tematem o nieśmiertelności. Z różnych przyczyn - raz /.../\nPrzepraszam za brak Screenów. Dodam je w późniejszym czasie. Teraz Zapraszam do czytania oceniania moich /.../\nOC procka(e6750) i grafy(1950pro)- wasze cenne uwagi i porady\nProblem z przeglądarką - optymalizacja strony pod kątem Mozilla Firefox\nKomputer się przycina\nEkran co jakiś czas robi sie czarny na ułamek sekundy\nMozilla Firefox, problem z przeglądaniem Zinu\nZmieniony World of Warcraft wraca do Chin\nDodane przez: atin niedziela, 9 sierpnia 2009, 20:27 News\nPo ponad 50 dniach przerwy World of Warcraft wraca do Chin. Zawieszenie działania gry spowodowane było zmianami operatora odpowiedzialnego za serwery ? z The9 na NetEase. Miliony graczy (no i tych uzależnionych) się cieszą. Od 29 lipca trwa zamknięta beta.\nCena Modern Warfare 2 wyższa, niż przeciętna? Gracze na to: kupimy używane kopie. Dołącz się do petycji!\nDodane przez: Magi niedziela, 9 sierpnia 2009, 20:07 News\nW sieci pojawiła się petycja skierowana do Activision w sprawie deklaracji szefa tej firmy, Bobby´ego Koticka, który publicznie głosi, że gry powinny być droższe, niż obecnie. Brać graczy mówi na to: Bobby, jesteś bucem! I uruchamia internetową petycję...\nBędzie ekranizacja Halo? I to w reżyserii Spielberga?\nDodane przez: Piotrek66 niedziela, 9 sierpnia 2009, 20:00 News\nPlotki o ekranizacji Halo powracają regularnie niczym bumerang. W sieci ponownie pojawiły się informacje, wskazujące, że fani doczekają się filmowej wersji swej ukochanej serii. I to w reżyserii samego Stevena Spielberga!\nHalf-Life 2: Episode 3 z językiem migowym? Co kombinuje Valve?!? [WIDEO]\nDodane przez: Crash! niedziela, 9 sierpnia 2009, 17:25 News\nFreeware: g*wniana gra\nDodane przez: Phnom niedziela, 9 sierpnia 2009, 17:02 O grach inaczej\nNie, to nie szukanie taniej sensacji, to nie wymyślanie na siłę tytułu newsa, który ma zmusić cię do kliknięcia. Ta gra się po prostu tak nazywa.\nWii Sports Resorts - 500 tysięcy w Stanach, 600 tysięcy w Europie\nDodane przez: Piotrek66 niedziela, 9 sierpnia 2009, 11:08 News\nO tym, że Wii Sports Resorts stał się z miejsca bestsellerem, nie trzeba chyba nikogo przekonywać. Gra przez dwa tygodnie z rzędu utrzymuje się na liście najlepiej sprzedających się gier w Wielkiej Brytanii. A jak jest za Wielką Wodą, w Nowym Świecie? Równie dobrze.\nSoundtrack z Brütal Legend ujawniony!\nDodane przez: Magi niedziela, 9 sierpnia 2009, 10:06 News\nNa stronie duńskiego (ech,ta globalizacja...) oddziału EA pojawiła się lista utworów, które towarzyszyć nam będą podczas zabawy z nową, heavy metalową i hack´n´slashową produkcją Tima Schafera!


Święta geometria (Złota proporcja, Złoty podział) - Symbole i znaczenie - 2022 - tarot online i horoskopyŚwięta geometria (Złota proporcja, Złoty podział) - Symbole i znaczenie\nblog.otylia.pl » Ezoteryka » Święta geometria\nWyjaśnienie świętej geometrii\nW jaki sposób geometria święta może poprawić ludzkie życie?\nŚwięta geometria jest często używana w praktykach holistycznych i łatwo przedstawiana na produktach wellness, ale jakie jest jej rzeczywiste znaczenie? Wokół nas istnieją święte wzory geometryczne, które tworzą fundamentalną strukturę i szablony życia we wszechświecie.\nWzorce można podzielić na język matematyki, który rządzi całym naszym widzialnym i niewidzialnym światem. Archetypy geometryczne ujawniają naturę każdej formy i jej rezonans wibracyjny, symbolizując nierozerwalny związek między wszystkim i wszystkimi, który ostatecznie tworzy całą naszą matrycę i wszechświat jako całość – ucieleśniając jedność. Więc jakie dokładnie jest duchowe znaczenie tych geometrycznych symboli?\nWiele nauk opisuje świętą geometrię jako plan stworzenia i genezę, źródło wszelkich form. Święta geometria jest uważana za starożytną naukę, która bada i wyjaśnia wzorce energii, które tworzą i jednoczą wszystkie rzeczy oraz ujawnia dokładny sposób, w jaki energia stworzenia się organizuje. Uznaje się, że każdy naturalny wzorzec wzrostu lub ruchu wraca do jednego lub kilku kształtów geometrycznych.\nZobacz też: Księga Urantii\nCząsteczki naszego DNA, rogówka naszego oka, płatki śniegu, płatki kwiatów, kryształy, muszla, gwiazdy, galaktyka, w której się poruszamy, powietrze, którym oddychamy, i wszystkie formy życia są tworzone z kodów geometrycznych.\nPoprzez obserwację i kontemplację świętych kształtów czy też kodów geometrycznych, można ujawnić głęboką mądrość, otwierając się na życie i tworzenie samego Wszechświata.\nUważa się, że starożytni wierzyli, że doświadczenie świętej geometrii ma zasadnicze znaczenie dla wychowania duszy. Wiedzieli, że te wzorce i kody symbolizują nasze własne wewnętrzne królestwo i mają znaczenie dla wyższej świadomości i samoświadomości. Święta geometria wzmacnia nasze połączenie z duchem i tworzy harmonię w nas samych oraz między nami a światem zewnętrznym. Nazywa się ją często „architekturą sakralną”, ponieważ stanowi podstawę wszystkiego i jest wpleciona w strukturę całego stworzenia.\nPonadto, oprócz naszego fizycznego królestwa, mówi się, że mamy „Świetliste Ciało i Merkaba”, która jest siatką światła i świętej geometrii, która łączy w sobie fizyczną, emocjonalną, umysłową i duchową istotę. To ciało promieniuje energią świetlną i łączy ciebie i ciebie jako wielowymiarową jaźń, z nieskończonym wszechświatem.\nZobacz też: Biorytmy\nŚwięta geometria zawiera wysokie częstotliwości energii i światła, które mogą aktywować, leczyć, budzić i przekształcać. Symbole są jak kody, które pomagają w podróży przez życie, ale mogą być również używane bardziej świadomie, aby wywołać głębokie przebudzenie duszy i połączenie z naszą prawdziwą boską esencją. Może być używana do otwierania ścieżek i drzwi do nieskończonych światów, a także do połączenia z jednością wszelkiego życia, natury i całego otaczającego nas świata.\nŚwięta geometria wywołuje określone efekty leczenia, harmonizacji i przywracania równowagi na wszystkich poziomach. Łączy to, co wewnętrzne i zewnętrzne, jednocząc wszystko.\nBryły platońskie są uważane za „bloki budulcowe” świętej geometrii Wszechświata, których nauczano w greckich szkołach 2500 lat temu (są to czworościan, sześcian, ośmiościan, dwunastościan i dwudziestościan). Ale trójkąt jest symbolem, który leży u podstaw ich wszystkich. Trójkąt symbolizuje równowagę, harmonię, dopełnienie. Wznosząc się w górę, wznosi nas do Wyższej Świadomości.\nJeśli spodobał Ci się ten artykuł lub korzystasz z mojej wiedzy na swoim blogu lub stronie www to wstaw proszę u siebie link do źródła: https://blog.otylia.pl/swieta-geometria/\nTagi: ⭐ święta geometria symbole, święta geometria\n© and author 2008-2022 - Otylia Wrzos - Pisz na mój adres e-mail: wrozka@otylia.pl / opinie / polityka prywatności / cookies Złoty podział tarot online\nŚwięta geometria 2021 rok - Wróżka - Tarot online - Wróżby z kart tarota - analizy numerologiczne - horoskopy tarot wróżba


Młodzi na Synod - #18sekund – Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży\nMłodzi na Synod – #18sekund\nBiuro Prezydium KSM13 września 2018\nW październiku 2018 roku biskupi z całego świata spotkają się w Watykanie na Synodzie o Młodzieży, aby rozmawiać o relacji młodych ludzi z Kościołem. Caritas Polska chce zachęcić młodzież, aby zabrała głos w swojej sprawie i nakierowała obrady biskupów na bliskie jej tory. Dlatego rozpoczynamy akcję Młodzi na Synod #18sekund.\nAkcja polega na tym, że młodzi nagrywają 18-sekundowe filmiki, w których mówią o tym, czego potrzebują od Kościoła, co od niego dostają i jak warto budować z nimi relację. Filmiki mają być udostępniane na ich profilach w mediach społecznościowych z hashtagami #18sekund #Synod2018. Chcemy całą sieć zalać przekazem od młodzieży do biskupów. Utworzone zostanie też specjalne wydarzenie, na które młodzież może wrzucać filmy. Za zgodą twórców, Caritas Polska wybierze kilka filmów, przetłumaczy na angielski i prześle biskupom z Polski i zagranicy jeszcze przed rozpoczęciem Synodu.\nCzas trwania akcji: 05.09.2018 – 03.10.2018\n#18sekundMłodzi na SynodmłodzieżsynodSynod 2018


Zapytanie: WRÓBEL Z\nNr opisu: 0000116333\nTytuł oryginału: Systemy wspomagania decyzji. Monografia jubileuszowa dla uczczenia 45 lat pracy naukowej Pani Profesor Alicji Wakulicz-Deji. Pod red. Zygmunta Wróbla, Barbary Marszał-Paszek i Piotra Paszka.\nAdres wydawniczy: Sosnowiec : Uniwersytet Śląski. Instytut Informatyki, 2013


Przewiew 12 historii otwartych - zbiorowa praca - ebook - Legimi online\nbez abonamentu 31,45 zł\nPrzewiew 12 historii otwartych ebook\n12 historii otwartych\nTej wszędzie pełno, tamten ostrożny i nieśmiały. Ten wariat, ale swoje robi. A ta w ruchu i wirze, jak jej włosy. W 12 reportażach i w fotografiach Anny Bedyńskiej spotykamy bardzo różnych ludzi.\nCzytając książkę, widzimy, że każdy z liderów pisze niepowtarzalną, wyjątkową historię. Ma własny wzór, nie do podrobienia.\nAle kiedy już tę różnorodność i niezwykłość wyraźnie zobaczymy, zaczynają wyłaniać się wspólne ślady, wątki, motywy.\n„Trzeba szerzej otworzyć okna, będzie większy przewiew” – mówi jedna z bohaterek, a wraz z nią podobnie myśl ą pozostali. Szukają szczelin, wypatrują nowych możliwości, żeby wpuścić do swoich miejsc więcej powietrza, nową energię.\nWiedzą, że „nie będzie innego miasta”, innej społeczności, innych mieszkańców, innej Polski i innych Polaków. A jednocześnie pootwierane przez nich okna i większy przewiew stają się szansą, żeby zrobić coś nowego, świeżego, innego. Znane historie uczynić bardziej otwartymi. I robią to.\nNowy dom dla dzieci, lepsze ojcostwo, nowa szkoła, inna władza, trudna rozmowa o wspólnej historii i inne umieranie. Biorą się za wszystkie nasze ważne sprawy – od dzieciństwa po śmierć.\nRobią to, czego nikt inny nie zrobi, rzeczy konieczne i najważniejsze, a jednocześnie powszednie, codzienne. Przywództwo dzieje się tu poprzez proste działania, w zwykłych sprawach. Nic szczególnego? A jednak.\n„Tutaj na miejscu, to wygląda trochę inaczej, wiesz?” – mówi Flipowi Springerowi Kalina. I słyszymy, że robienie koniecznych rzeczy nie jest jednak proste, że zaduch, że miasto smutne, i trudno pokazać palcem, co ci się właściwie udało.\nO tym też jest ta książka. Nie o sukcesach, raczej o różnych drogach do nich. I o cenie, jaką się za nie płaci. O bezsilności, obawach, trudnych lekcjach, rezygnacji, popełnianych błędach, niepewności. O działaniu wbrew schematom, wojnach z przyzwyczajeniami toczonych w ciemnej garsonce i przeciwstawianiu się temu, w co wszyscy wierzą – „że dzieciom w domu jest zawsze lepiej”.\nNasi bohaterowie nie mają żadnych złotych wskazówek, nie dają recept na zbawienie świata. Są to raczej recepty, jak się nie zniechęcać. Cierpliwie, codziennie, kolejny raz, wytrwale wypatrują możliwości, wsadzają nogi w drzwi, przyczajają się, zdobywają przyczółki, z których można więcej, i choć ciężko ludzi zachęcić, żeby się włączyli – nie poddają się.\nW ten wytrwały i stały sposób sprawiają, że powszednie sprawy każdego z nas stają się trochę bardziej wspólne. Prostymi działaniami budują świat, w którym jesteśmy gospodarzami nie tylko własnego życia, i w którym, jak twierdzi jedna z bohaterek, nie chodzi przecież o nic innego, ale o bycie razem.\nPo to ten przewiew, szczeliny, szpary w drzwiach, otwieranie okien.\nMonika Bajka, Marcin Lewandowski\nSędzia twierdzi, że w domu będzie dziecku najlepiej. A my widzimy, że dzieci chodzą zaniedbane, chore, wszystkie zęby im już powypadały. Bo matka jest na przykład uzależniona i nie jest w stanie się nimi dobrze zaopiekować.\nLena i Adaś są już na nogach. Jedzą jogurty. Sera i szynki nawet nie tkną. Za chwilę pojadą do przedszkola, jeszcze tylko trzeba umyć zęby.\nSara, która zawsze wstaje o świcie, kręci się po kuchni. Z jej długich blond włosów wystaje kołtun. Gdyby Marcin tu był, powiedziałby: młoda, przynieś szczotkę.\nZ pokoju Leny wychodzi zaspana Joanna. W piżamie idzie do kuchni, najchętniej zjadłaby płatki czekoladowe. Baśka mówi, że umyje się po śniadaniu, bo przecież są wakacje. Sara, która kłóci się ze wszystkimi, wyzywa ją od głupków. Baśka krzyczy, żeby się zamknęła.\nMagda zlizuje pasztet z kromki, Renia przeżuwa suchy chleb. Monika na pewno nie pozwoliłaby jej odejść od stołu bez porządnego śniadania. Kostek wcina kolejną kanapkę. Więcej nie dostanie, choć bardzo by chciał. Darek, który prawie wszystkie zęby ma zżarte przez próchnicę, już dwa razy wylał herbatę.\nKuba zaczął dzień od telewizji. Daniel, który ma najlepszą średnią ze wszystkich dzieci, ma na twarzy zadrapania. To sprawka Sary.\nRenia i Olek skaczą po kanapie. Sara, Baśka i Joanna biegają po domu i wrzeszczą na siebie. Z pokoju wychyla się Marzena.\n– Zamknijcie się, ludzie jeszcze śpią! – krzyczy i trzaska drzwiami.\nCzas na sprzątanie. Dziś schody myje Daniel, hol na dole – Baśka, hol na górze – Joanna, łazienkę dla dziewczyn – Iga, łazienkę dla chłopaków – Marek. Umycie toalety to zadanie Sary, kabiny prysznicowej – Marzeny. Jessica kłóci się z Wiktorią, która ma porządkować salę komputerową. W końcu uznają, że zrobią to razem.\nNajbardziej znienawidzony dyżur to ten w kuchni. Dziś padło na Konrada i Baśkę. Gdy inni siedzą w bawialni z nosami w telefonach, oni obierają ziemniaki. Baśka jest wściekła, właśnie się dowiedziała, że ma karę i nie może wychodzić na dwór. Uważa to za niesprawiedliwość. Gdyby Marcin tu był, na pewno próbowałaby go wybłagać, żeby jej odpuścił. Ale Marcin wie, że kluczem jest konsekwencja.\nDzieci ściągają swoje ubrania z suszarki. Wszystkie pokoje posprzątane. Kuba siada na kanapie z laptopem i włącza YouTube. Daniel gra na telefonie, Baśka robi snapchaty, Joanna rozmawia na Facebooku ze swoim kolegą. Gośka, Dominika i Jessica biorą kartki i kredki, i zaczynają rysować na zadany temat: „Gdy słońce świeci…”. Gośka wykrzykuje z dumą: „Jest najwięcej morderstw!”. Wtóruje jej Dominika: „Wszyscy mają depresję!”.\nJessica rysuje zachód słońca, Dominika płaczącą dziewczynę. Gośka stwierdza, że zrobi coś oryginalnego – trójwymiarową makietę.\nSandra umyła włosy. Po obiedzie pójdzie spotkać się ze swoim chłopakiem. Wszyscy zastanawiają się, czy jeszcze dzisiaj wróci.\nInnego dnia Monika zorganizowałaby dzieciom jakieś zajęcie, może spacer, może wycieczkę, pewnie odwiedziłaby też kilka rodzin, żeby rozeznać się w tym, jak sobie radzą. Dziś wpada do domu tylko na chwilę, biega ze spotkania na spotkanie – a to z ekspertem do spraw promocji w social media, a to z teatrem – na temat organizacji eventu, a to w sprawie umowy o użytkowanie przestrzeni na poradnię dla rodziców.\nObiad prawie gotowy. Pałki kurczaka już się pieką, ziemniaki gotują, ogórek na mizerię pokrojony. Baśka nakrywa do stołu. Stawia talerze, gdzie popadnie, sztućce rozkłada chaotycznie. Nóż raz z lewej strony talerza, raz z prawej. Liczba par sztućców nie równa się liczbie talerzy.\n– Obiad! – krzyczy.\nMarek i Damian rozmawiają o nauczycielce od matematyki. Marek chwali się, że dostał na koniec prawie tróję.\n– Chyba naciąganą tróję – komentuje Damian.\n– Ja mam matmę głęboko – stwierdza Marek.\nDamian kończy jeść. Wstaje od stołu, wyrzuca obgryzione kostki kurczaka do kosza na śmieci, a talerz wkłada do zmywarki.\n– Idę na dwójkę – mówi i wychodzi z jadalni.\nBaśka zauważa, że Sara zostawiła swój talerz na stole.\n– Zrobiła to specjalnie! Ja tego nie będę sprzątać! – krzyczy.\nMarcin na pewno kazałby Sarze wrócić do jadalni i włożyć talerz do zmywarki. Takie są zasady.\nTomek ma umyć podłogę w jadalni. Kasia oblewa go wodą i uderza szmatką w pupę. Wyciąga z tylnej kieszeni jego spodni kartę kibica i wkłada sobie do stanika. Tomek rzuca się za nią w pogoń. Biegają wokół stołu.\nCzęść dzieci wychodzi na basen i judo, inne zaczynają zajęcia komputerowe. Marzena i Sandra „wypisują się” do miasta. Deklarują, że wrócą na kolację. Sara huśta się na placu zabaw, a Balbina bawi się w namiocie.\nBaśka siedzi w butach na kanapie. Wyzywa ciocię Ewelinę od głupich. Marcin kazałby jej postawić nogi na podłodze. Powiedziałby, że można kogoś nie lubić, ale nikogo nie można obrażać, bo każdemu należy się szacunek.\nPrzed Baśką jeszcze przygotowanie kolacji. Będą tosty z serem, parówki, masło czekoladowe i gotowane jajka. Wszyscy rzucą się na masło czekoladowe.\nSandra nie zawiodła zaufania i wróciła trzy minuty przed czasem. Kolację zjadła sama.\nKończy się dzień dyżuru Baśki w kuchni, jeszcze tylko zamiecie podłogę w jadalni. Pozostali poszli się już myć. Daniel posłał łóżko Adasiowi i zasiedli z Kubą na fotelach w przedpokoju. Jeden z nosem w YouTubie, drugi w grze komputerowej. Lena i Adaś już są w łóżkach. Rano muszą znów wstać do przedszkola.\nW domu robi się coraz ciszej. Jeszcze tylko Sara nie skończyła czyścić toalety. Siedzi w ubikacji z twarzą w dłoniach. Zamykają się kolejne drzwi do pokojów dzieci. Z niektórych dochodzą jeszcze dźwięki rozmów. Gaśnie światło na korytarzu. Gdyby Marcin miał nocny dyżur, nie zmrużyłby oka do rana. Co jakiś czas robiłby obchód po pokojach, upewniając się, że nikt nie zwiał.\n(Z opowieści Moniki)\nMoja mama zawsze komuś pomagała. Zostawiałyśmy potrzebującym prezenty pod drzwiami. Dzwoniłyśmy i uciekałyśmy, żeby nikt nie musiał dziękować. Po jej śmierci mogłam zamknąć się w sobie albo uwrażliwić na ludzką krzywdę i biedę, mimo że tak naprawdę jej nie doświadczyłam. Stało się to drugie.\nKtóregoś dnia natknęłam się na ulicznego grajka, który zbierał pieniądze na bezdomnych i dzieci. To był znany katowicki społecznik, Jacek Pikuła. Coś mnie tknęło, żeby do niego podejść i zapytać, czy też mogłabym pomagać. Zostałam wolontariuszką.\nJedzenia, które otrzymywaliśmy od supermarketów dla świetlicy „Skrawek nieba”, było naprawdę dużo. Jacek wpadł na pomysł, żebyśmy dzielili się nim z innymi placówkami prowadzącymi działalność społeczną. Do Domu Aniołów Stróżów przyjechałam z naręczem kiełbas i… salcesonów. Wtedy, w 1997 roku, funkcjonowała tylko jedna placówka, dziś jest osiem: pięć w Katowicach, dwie w Chorzowie i jedna w Sosnowcu.\nZanim zostałam prezeską Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom i Młodzieży Domy Aniołów Stróżów, przez wiele lat pracowałam tam jako wychowawczyni. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych w stowarzyszeniu było dosłownie kilka osób – psycholog, pedagog, pielęgniarka, informatyk, ksiądz. Idea była taka, żeby wychodzić na ulice, na dworce i tam szukać dzieci – szczególnie tych trudnych, pozostawionych samopas, na gigancie, wąchających klej, prostytuujących się. Bo one i ich rodziny same po pomoc by nie przyszły.\nW Domach Aniołów dzieci dostają to, co powinny dostawać u siebie w rodzinnym domu, ale czego im z różnych powodów brakuje. Poczucie bezpieczeństwa, wsparcie dorosłych, pomoc w nauce i nawiązywaniu oraz utrzymywaniu przyjaźni. Chodzimy z nimi do kina, na basen, do parku, jeździmy na wycieczki, organizujemy obozy. Zabieramy je do lekarza, do dentysty, psychiatry, na zajęcia do logopedy. Sześcioletniej dziewczynce robiliśmy protezę – miała tak zniszczone zęby, że nie była w stanie jeść. Dzieci przychodzą do nas po szkole i zostają do wieczora. Przedszkolaki są od rana do popołudnia. Dzięki temu, że są u nas w ciągu dnia, ich rodzice mogą podjąć pracę, w czym ich wspieramy. Dzieciaki gotują, piorą, sprzątają jak w normalnym domu, jednak na noc zazwyczaj wracają do swoich rodzin. Zdarza się, że jest to niemożliwe, bo w ich rodzinie źle się dzieje. Wtedy nocują u nas. Na początku do domów trafiała wyłącznie młodzież, dziś pracujemy też z przedszkolakami, najmłodsze mają dwa i pół roku. Doszliśmy do wniosku, że im wcześniej zaczniemy pracować z dziećmi z trudnych środowisk, tym większe szanse, że w przyszłości poukładają sobie życie.\nWszystkie światy dziecka\nWychowawcy odgrywają bardzo ważną rolę w życiu dzieci. Kiedy ja pełniłam tę rolę, spoczywał na mnie obowiązek pracy również z ich rodzinami. Jeśli rodzice pili, wiedziałam o tym, jeśli nie mieli pracy – pomagałam im ją znaleźć. Z ojcem jeździłam do lekarza, z matką do spółdzielni. Biegałam do ośrodka pomocy społecznej, po sądach, po szkołach dzieci. Byłam w stałym kontakcie z sędziami, kuratorami, nauczycielami. Nie było nikogo, kto mógłby mi powiedzieć, jak się zachować w określonych sytuacjach, jak mediować, negocjować. Wszystkiego uczyłam się na własnych błędach. Zdarzało się, że pracowałam w trybie dwudziestocztero-, czterdziestoośmiogodzinnym, mimo że nie byliśmy całodobową placówką. Wtedy często dzieci zostawały na noc w placówce, więc byłam razem z nimi. Rano śniadanie, kąpiel i do szkoły. Dziś wychowawców wspiera między innymi asystent rodziny, ale w dalszym ciągu jest to praca wielozadaniowa – tu trzeba przygotować posiłek, tu zrobić zakupy, poprowadzić zajęcia, pójść do szkoły porozmawiać z nauczycielami, zorganizować wakacje. Wychowawca to osoba, która łączy wszystkie światy dziecka.\nObserwowałam, jak takie placówki funkcjonują na Zachodzie. To niesamowite, że oni potrzebują dwudziestu osób do tego, do czego my wykorzystujemy pięć. Zdarza się, że taki wychowawca w organizacji pozarządowej dostaje mniej pieniędzy niż osoba żyjąca na zasiłku, której on pomaga. Dlatego coraz mniej jest chętnych, by się tym zajmować. A nawet jeśli się zgłaszają, to pracują pół roku, rok i odchodzą. Nie jesteśmy w stanie zapewnić pracownikom dodatkowych świadczeń. Żeby przyznać im premie albo wyższe wynagrodzenie, musielibyśmy znaleźć sponsora, co nie jest łatwe, bo jak to, premie dla pracownika stowarzyszenia? Ludziom wciąż to zgrzyta. Najwięcej rodzin zastępczych w Polsce to tak zwane rodziny spokrewnione, czyli krewni rodziców – dziadkowie, wujkowie. Nierzadko pochodzą oni z tych samych środowisk, zdarza się, że członkowie rodziny mieszkają razem. To nie rozwiązuje sytuacji dziecka, bo ono w dalszym ciągu przebywa w środowisku patogennym. Najtrudniejsza jest bezradność. Gdy podejmuje się ileś prób, żeby pomóc rodzinie poukładać życie, a wciąż nic się nie zmienia. Bo rodzice pomocy odmawiają, wracają do nałogu, zamykają się na nas. Albo zmieniają miejsce zamieszkania i proces naprawy zostaje przerwany. Nawet jeśli wyjadą do sąsiedniej miejscowości, nie możemy już im pomagać, bo dofinansowanie z samorządu może być przeznaczone wyłącznie na pomoc mieszkańcom danego miasta. O ile piętnaście lat temu sądy zbyt pochopnie zabierały dzieci z rodzinnych domów, o tyle dziś problem jest odwrotny – tak wynika z mojego doświadczenia. Zawsze walczymy do końca, żeby dziecko zostało w rodzinie, jeśli to tylko możliwe, czasem jednak zdarza się tak, że latami pracujemy nad tym, żeby umieścić je w placówce zastępczej, bo sytuacja w rodzinie jest tak zła. My, służby, z którymi współpracujemy, kuratorzy, wszyscy są na tak, ale sędzia mówi: w domu będzie dziecku najlepiej. A widzimy, że one chodzą zaniedbane, chore, wszystkie zęby im już powypadały, bo matka jest na przykład uzależniona i nie jest w stanie się nimi dobrze zaopiekować. Zdarzają się sytuacje, gdy wiemy, że w krótkim czasie w domu rodzinnym nie zmieni się nic na tyle, żeby dzieci mogły się poczuć bezpieczne, mogły się zdrowo rozwijać. A sąd wydaje decyzję, żeby przywrócić rodzicom opiekę nad dziećmi. Często obserwujemy, jak wracają do domu, w którym nic się nie zmieniło. To trudne, bo miarą sukcesu naszych podopiecznych nie jest to, czy dostaną się na studia. Najważniejsze, żeby potrafili uczciwie pracować, utrzymywać zdrowe relacje, żeby założyli rodzinę. Niektórzy głównie siedzą w więzieniu, a jak nie, to kombinują – tu coś ukradną, tu kogoś na coś naciągną… U nas było liczne rodzeństwo, dwóch braci i trzy siostry. Mieli bardzo biedny dom, rodzice pili, kradli. Dzieci były zawszawione, doświadczały ogromnej przemocy emocjonalnej. Chłopcom zupełnie się nie powiodło. Zeszli na drogę przestępczą, każdy miał epizod w więzieniu. Widuję ich czasami, jak stoją gdzieś na podwórku i piją.\nIch siostry – przeciwnie. Jedną z nich czasem spotykam, pracuje jako parkingowa. Przez dziesięć lat była w stanie utrzymać jedną pracę. Nieważne, czy świeci słońce, czy pada deszcz, ona stoi na tej ulicy. Druga pracuje w serwisie sprzątającym w filharmonii. Wykonuje proste prace, ale jest schludnie ubrana, jej córka chodzi do szkoły, ma dobre oceny. Jestem z nich bardzo dumna.\nAnetka urodziła się z wadą serca. Jej mama piła przed ciążą, piła w ciąży i nadal pije, ten najgorszy alkohol, F16, któremu daleko do tego, co można kupić w sklepach. Nie wiem, jak to możliwe, że ona jeszcze żyje.\nTrafiła do Aniołów, gdy miała sześć lat. Była jednym z tych dzieci, które nocowały u nas najczęściej. Kiedy wychodziła od nas wieczorem, to sprawdzaliśmy, czy w ogóle może wrócić do domu. A tam wybite okna, rozwalone drzwi, matka leży pijana. Aneta była zaniedbana, nie umiała czytać ani pisać, wiedzę o świecie miała zerową. Dzieci wyśmiewały się z niej, bo była chuda i niewygadana. Dopiero po ośmiu latach sąd zawiesił matkę w prawach do opieki nad nią. Postanowiliśmy z moim partnerem zabrać ją do siebie. Miała wtedy czternaście lat. Nie była to łatwa decyzja, bo sami mieliśmy dwoje małych dzieci – jedno półroczne, drugie dwuipółletnie. Nie wiem, czy bym się drugi raz na to zdecydowała. To było spore wyzwanie.\nCierpliwie uczyliśmy ją pisać, czytać, codziennie kombinowała, co zrobić, żeby się od tej nauki wymigać, bo przychodziło jej to z ogromnym trudem.\nGdy skończyła osiemnaście lat, wróciła do matki. Miała dość tego, że u nas trzeba sprzątać, gotować, każdy ma swoje domowe obowiązki. Szybko zdała sobie jednak sprawę, jak kończy się życie na wiecznym rauszu. Że ta wolność jest pozorna. W domu było brudno, odcięty prąd, „nieobecna” matka. U nas miała własny pokój, wyjazdy na wakacje, ale też nas – bliskich ludzi, którym na niej i jej życiu bardzo zależało. Wróciła. Dziś ma dwadzieścia sześć lat, dostała mieszkanie komunalne, pracuje w sklepie jako kasjerka. Ułożyła sobie życie. Bez nałogu, ze stałą pracą i chłopakiem, którego kocha. Mieszka blisko nas. Razem spędzamy święta, odwiedzamy się. Kilka razy w miesiącu Aneta pomaga nam w Aniołowym biurze. Gdy się wyprowadzała na swoje, byliśmy pełni obaw. Dziś jesteśmy z niej bardzo dumni i szczęśliwi, że ten wysiłek miał sens.\nMam podnieść papierek?\n(Z opowieści Marcina)\nZawsze chciałem być z dziećmi, nie obok nich. Chciałem je traktować jak równych sobie, budować autorytet na szacunku, nie na rygorze. Nieraz zderzyłem się z oporem starszej kadry.\nPracowałem już z bezdomnymi, osobami z zaburzeniami psychicznymi, sprawcami przemocy, jednak najwięcej czasu spędziłem z dziećmi. Najpierw jako wychowawca w domu dziecka w Pogotowiu Opiekuńczym w Brzeziu, od 2005 roku jako dyrektor domu dziecka w Lubieniu Kujawskim, a od października 2017 roku byłem dyrektorem czternastoosobowych placówek wychowawczo-opiekuńczych Przystań i Ostoja w Lubieniu. W latach 80., 90. w domach dziecka panował „ostry rygor”. Wszystko było pod sznurek. Dzieci nie miały żadnej swobody. Nie mogły pójść nawet do ubikacji bez pozwolenia wychowawcy. W dużym domu nie trzeba było sprzątać ani gotować. Od tego byli pracownicy. „Dlaczego mam podnieść papierek z podłogi, przecież są tu ludzie, którzy dostają za to pieniądze” – usłyszałem raz od dziecka. Pamiętam, jak jeden wychowanek takiego dużego domu dopiero po jego opuszczeniu odkrył, że chleb kupuje się w sklepie. Dotąd żył w przekonaniu, że chleb wydawany jest ze stołówkowego okienka.\nUczestniczyłem w przekształcaniu dużego, sześćdziesięcioosobowego domu dziecka w małe, czternastoosobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze. W naszym województwie ich prekursorem był Roman Jaskulski. Zastanawialiśmy się, jak taki dom miałby funkcjonować. W dużym łatwiej wszystko zorganizować – zapewnić zastępstwa wychowawców, utworzyć kółko zainteresowań, wydawać gazetkę domu dziecka. Zadaliśmy sobie jednak pytanie, które dziecko ma to w normalnym domu?\nW dużym domu dziecka nie można budować relacji pomiędzy dorosłym a dzieckiem, dzieci jest za dużo, a wychowawców za mało. W małych domach są tylko wychowawcy i dzieci. Wychowankowie mieszkają w dwuosobowych pokojach. Nie ma stołówki – jest jadalnia. Nie są wyręczane w obowiązkach domowych. Same sprzątają, gotują, chodzą na zakupy, uczą się gospodarować pieniędzmi. Według przepisów do domu dziecka czy placówki opiekuńczo-wychowawczej nie mogą trafiać maluchy poniżej dziesiątego roku życia. Są dwa wyjątki – stan zdrowia i fakt, że dzieci są rodzeństwem. Te najmłodsze powinny być skierowane do rodzin zastępczych, ale tych jest wciąż za mało. Rząd jednak o tym nie mówi, tylko oskarża nas, dyrektorów placówek, o łamanie prawa. Najmłodsze dziecko, jakie przyjąłem do domu, miało dziewięć miesięcy. Na szybko zmontowaliśmy kojec i łóżeczko, zdobyliśmy wózek. Przeorganizowaliśmy pracę wychowawców. Innym razem przyjąłem trzy- i czterolatka. Policja jeździła z nimi przez kilka godzin po różnych placówkach. Nikt ich nie chciał przygarnąć.\nWielokrotnie powtarzałem: Dopóki będę dyrektorem, będę świadomie łamał prawo.\nKiedy przekształcaliśmy placówkę na małe domy, czekała nas ogromna zmiana, przede wszystkim mentalna.\nHarry Potter bez różdżki\nWychowawca pracuje dwadzieścia cztery godziny na dobę. Musi być bardzo elastyczny – z jednej strony wymagający, z drugiej – ciepły, taki, co pocieszy, przytuli.\nLudzie mają czasem wobec wychowawców oczekiwania na wyrost – wydaje im się, że mamy takie różdżki jak Harry Potter, którymi dotkniemy dzieci w główkę i sprawimy, że w ciągu miesiąca wszystkie deficyty znikną, a problemy zostaną rozwiązane. Praca nad dzieckiem jest długa i żmudna. Jej efekty widać czasem dopiero po latach.\nBrak pracowników w pieczy zastępczej to coraz poważniejszy problem. W związku z tym, że rodzin zastępczych jest za mało, do placówek opiekuńczo-wychowawczych trafiają najczęściej te najtrudniejsze dzieci – agresywne, wymagające specjalistycznego leczenia. One w ogóle nie powinny w takich domach przebywać, bo wpływają destrukcyjnie na całą grupę. Na czternastoosobowy dom przypada w trakcie dyżuru w najlepszym przypadku tylko dwóch wychowawców. Ci ludzie stają przed dylematem, czy skupić się na tym jednym dziecku, czy na pozostałych. Obecni rządzący demonizują placówki wychowawczo-opiekuńcze, przekonują, że koszty utrzymania dziecka są za duże. Tylko nie zastanawiają się, dlaczego wciąż przebywa w nich ponad dwa i pół tysiąca dzieci poniżej dziesiątego roku życia.\nPostulowaliśmy zmianę przepisów – żeby wszystkie dzieci, niezależnie od wieku, mogły być przyjmowane do placówek opiekuńczo-wychowawczych i dopiero po wstępnej diagnozie kierowane do właściwych ośrodków – socjoterapeutycznych lub specjalistycznych czy rodzin zastępczych. Nasza propozycja nie spotkała się z uznaniem. Nikt nie wsłuchuje się w głos praktyków.\nTeoretycznie pobyt w pieczy zastępczej powinien być jak najkrótszy. Bo rodzina jest najważniejsza. W rzeczywistości wskaźnik reintegracji jest bardzo niski. Mimo to sądy ciągle podejmują pochopne decyzje o powrocie dzieci do rodzin. Ile takich tragicznych zdarzeń jak śmierć dziewięciomiesięcznej Blanki z Olecka musi się jeszcze wydarzyć, żeby sądy przestały kierować się tym, że „lepsza najgorsza rodzina niż dom dziecka”, a zaczęły kierować się dobrem dziecka? Nie wiem, czym kierują się sędziowie w takich przypadkach.\nZdobywamy zaufanie dzieci, budujemy w nich poczucie własnej wartości, bezpieczeństwa, oswajamy z nową sytuacją. A po sześciu miesiącach pojawia się mama i mówi, że zrozumiała swój błąd, że teraz wszystko będzie inaczej. Bierze dziecko na wakacje, a po miesiącu okazuje się, że codziennie pije. Więc my zabieramy dzieci, a ona grozi, że się zabije i znika. Policja jej szuka i co się okazuje? Że poszła na melinę, żeby się napić.\nCi rodzice nie są źli, tylko to, co robią dzieciom, jest bardzo złe. Bo często nie potrafią inaczej. A one zawsze będą ich bronić, usprawiedliwiać. Każdy chce mieć fajną mamę, fajnego tatę.\nNajtrudniejsze są jednak decyzje o dopuszczeniu dziecka do adopcji. Mieliśmy rodzeństwo trzyosobowe. Ojciec ich zostawił, znalazł sobie nową partnerkę. Matka wyjechała na drugi kraniec Polski, zerwała kontakt z dziećmi. Małżeństwo z Włoch chciało adoptować środkowe dziecko – dziewięcioletnią wówczas Paulinę. Byliśmy już na etapie preadopcji. Miałem zaopiniować, czy godzę się na to, żeby rodzeństwo rozdzielić. Wiedziałem, że gdyby dziewczynka wyjechała, miałaby dobre warunki do życia. Ale odmówiłem.\nPaulina ma dziś dwadzieścia jeden lat. Mieszka we Włocławku, ma partnera. Usamodzielniła się. Z perspektywy czasu uważam, że to była dobra decyzja.\nZ trzydziestu ośmiu wychowanków, którzy opuszczali dom dziecka w Lubieniu, gdy byłem tam dyrektorem, większość poukładała sobie życie. Jedna trzecia wybrała łatwiejszą drogę – przestępczą lub bycie klientem pomocy społecznej. Nie wszystkie dzieci udaje się wychować tak, jak byśmy tego chcieli. Ciężko to zaakceptować, ale człowiek się uodparnia.\nBywa też inaczej. Na przykład Maciek handlował w domu dopalaczami. Dzieci zadłużały się u niego. To była krótka piłka – rozwiązanie kontraktu i usunięcie z placówki. Półtora roku później spotkałem go na stacji paliw. Twierdził, że zmądrzał i wziął się do pracy. Ale inny chłopak, Marek, nigdy nie był pracowity. Za to zawsze lubił wypić. Powielił wzorzec rodziców. Próbowałem namawiać ludzi, żeby go zatrudnili, dali mu szansę. Pojechałem ostatnio do wulkanizacji, gdzie pracował jeszcze jakiś czas temu. Już go tam nie ma. Opuścił trzy dni pracy, czwartego przyszedł pijany.\nJa nigdy nie zapomnę spotkania z Kamilem, jednym z moich wychowanków. Po latach podziękował mi za to, że nauczyliśmy go życia. Wie, że gdyby nie pobyt w domu dziecka, stoczyłby się jak ojciec. A skończył szkołę, ma partnerkę, dziecko, pracuje fizycznie w branży budowlanej.\nDo końca 2020 roku wszystkie duże placówki muszą zostać przekształcone w małe domy. To słuszne rozwiązanie. Tym, który wychodzą z małych domów, jest w życiu łatwiej.\nMonika: – Dziś w dzielnicach, w których funkcjonują Domy Aniołów, tworzymy lokalne systemy wsparcia, chcemy trafiać do dzieci, które najbardziej potrzebują pomocy: zaniedbanych, z rodzin ubogich, alkoholowych, gdzie nierzadko ma miejsce przemoc. Organizujemy zajęcia na ulicach, w podwórkach, zimą na klatkach schodowych. Poznajemy też ich rodziców. Potem zapraszamy ich do naszych placówek, które mają być takim drugim domem. Ta praca daje poczucie sensu.\nMarcin: – Praca na żywo z dzieciakami, przeżywanie z nimi i dobrych, i złych chwil daje ogromną satysfakcję. A najfajniej jest wtedy, gdy po latach odwiedzają nas ze swoimi rodzinami i mówią: Wujek, dzięki, gdybyśmy cię nie spotkali, nie wiemy, gdzie byśmy teraz byli.\nZdjęcia ma zawsze przy sobie. Te najważniejsze w folderze „Rodzinne”. Portret żony: Anna przy fortepianie, Anna z gitarą, śpiewa, on trzyma jej mikrofon. Spotkanie obozowe pod namiotem: dzieci z przodu, śpiewają. Komunia: babcia z wnukami. – Oglądam nie za często – mówi. Głos grzęźnie mu w gardle. Zamyka laptopa.\nLata 90., Warszawa. Dariusz Cupiał wstaje rano i modli się o zdrowie i powodzenie dla trójki swoich dzieci. Robi tak codziennie, zanim wyjdzie do pracy w międzynarodowej korporacji, gdzie zajmuje kierownicze stanowisko.\nDo domu często przychodzą znajomi księża, odprawiają msze. Modlitwa jest dla Dariusza bardzo ważna. Codziennie wieczorem modlą się całą rodziną, bardzo długo, na kolanach, przy świeczce. Dziękują. Proszą. Przepraszają. Po kolei, na głos, niezależnie od humoru (Maria, najstarsza córka, powie później: „to było bardzo intensywne”).\nPoznali się w ruchu oazowym księdza Franciszka Blachnickiego (Dariusz: „Wszyscy mówiliśmy do niego ojciec, choć był tylko księdzem diecezjalnym”). Ona muzyk, on ekumenista. Brali ślub, kiedy w Polsce kończył się komunizm. Po dwóch latach urodziła się pierwsza córka, potem kolejna i na końcu syn.\nDariusz: – Byłem przy każdym porodzie. Imiona dobraliśmy wspólnie, tak, jak odczytywaliśmy rys ich przyszłego powołania. Maria – radość. Zofia – mądrość. Jan – łaska syna.\nŻycie wypełniają im konferencje, wyjazdy i spotkania. Anna koncertuje z zespołem Missio Musica, Dariusz angażuje się w działania na rzecz świadomego ojcostwa.\nPo piętnastu latach małżeństwa Anna wnosi sprawę o rozwód. Dariusz się nie zgadza, chce walczyć o związek. Dwa lata później Anna wyprowadza się z dziećmi.\nDariusz: – Po powrocie z delegacji zastałem puste mieszkanie, bez mebli i żyrandoli. Na stole kartka od najstarszej córki, żebym się nie martwił.\nMaria: – Trudno wymagać niewymagalnego od mojego taty; żeby zaakceptował, że żona od niego odchodzi, że rodzina się rozpada. I to taka rodzina, którą budował według swojej wizji. Tego się nie spodziewał. My widzieliśmy problemy między nimi, on wierzył, że wszystko się ułoży. Ale w takich sytuacjach sama modlitwa nie wystarczy. Więc ich komunikacja była dalej taka, jaka była, ich problemy były dalej takie, jakie były.\nDariusz: – Ojciec mówił „Zgódź się”. Nie rozumiałem tego. Ludzie Kościoła mówili „Módl się, jej to przejdzie”. Nie przeszło.\nRok po wyprowadzce Anna założyła sprawę karną o znęcanie się psychicznie na tle religijnym. Wynajęła najlepszą prawniczkę w mieście. Biegli z Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego przychylili się do wniosku matki. Choć sąd rodzinny zadecydował o rozwodzie bez orzekania o winie, sąd karny wydał wyrok skazujący – rok więzienia w zawieszeniu na trzy lata.\nMaria: – Gdyby tata pozwolił jej odejść, nie byłoby tej rozprawy. Dla nas to było ciężkie, bo musieliśmy widywać się z psychologami, przechodzić jakieś ewaluacje, wywlekać wszystkie złe wspomnienia; to było trochę jak pranie mózgu. Moja mama nie chciała tej rozprawy, ale czuła, że nie miała wyjścia.\nDariusz: – Dziś wiem, że źle oceniłem sytuację. Powinienem był pozwolić żonie odejść i podjąć mediację w kierunku ochrony dzieci.\nSOS dla ojców\nSurowe, przestronne wnętrze przy Lubartowskiej 77 w Lublinie. Na białych ścianach, z gdzieniegdzie odsłoniętą cegłą, zdjęcia wystawy „Dzielnica żydowska w Lublinie 1939-44” i drewniany napis „Lubelskie jest tu”. Kilka obrazów Jezusa i duże zdjęcie Jana Pawła II. Betonowa podłoga. Miejsce spotkań Klubu Ojcowskiego (jednego z trzech w Lublinie), działającego w ramach Inicjatywy Tato.net.\nDariusz: – Był rok 2000. Jechałem na spotkanie z klientem. W radio usłyszałem głos Wandy Półtawskiej, przyjaciółki Karola Wojtyły. Mówiła na temat kondycji rodziny u progu XXI wieku. Zakończyła apelem: „Nadchodzi czas, aby bić na alarm SOS dla ojców”. Po plecach przebiegł mi dreszcz. Miałem ściśnięte gardło i mokre oczy. Zatrzymałem samochód, żeby ochłonąć.\nTak narodził się pomysł działań skierowanych do ojców. Dziś Inicjatywa Tato.net to portal internetowy, międzynarodowe konferencje, warsztaty „Ojciec Córka” i „Ojciec Niezłomny” dla osadzonych w więzieniach, spływy kajakowe, kampanie społeczne, Kluby Ojcowskie w wielu miastach w Polsce. Co roku w działaniach konferencyjno-warsztatowych bierze udział około dwóch tysięcy mężczyzn.\nDariusz: – Pomimo tego, czego doświadczyłem, nie chcę, aby Tato.net było kojarzone z ruchem walki o prawa ojców albo niesprawiedliwością w sądach. Skupiliśmy się na poszukiwaniu, które streszcza się w haśle: „odkrywamy ojcostwo”. Bo każda sytuacja, również taka jak moja, jest przestrzenią do odkrywania ojcostwa, jego wartości i piękna. To zmienia mężczyznę i pomaga mu stać się tym, kim ma być.\nSpotykają się raz na miesiąc. Na liście uczestników spotkań Klubu Ojcowskiego przy Lubartowskiej jest osiemdziesiąt dziewięć nazwisk. Wśród nich właściciel firmy motoryzacyjnej, menadżer sprzedaży, informatyk, nauczyciel śpiewu, kierowca, pośrednik finansowy, bloger, prezes towarzystwa biznesowego. Większość trafiła do Klubu po warsztatach lub spływach kajakowych organizowanych przez Tato.net. Siedzą w półkolu, przedstawiają się.\nPiotr, 32 lata, ojciec półtorarocznej Julii: „Jestem uzależniony od ojcostwa. I nie szukam lekarstwa”.\nTomasz, 43 lata, dwoje dzieci, od miesiąca nieżonaty. Bezsilny wobec prawa, bo dzieci zostały przy żonie: „Chcę budować z nimi relacje mimo wszystko”.\nIreneusz, 60 lat, dwoje dorosłych dzieci: „Córka dała mi ostro popalić. Szukałem pomocy. Trafiłem tutaj”.\nSpotkanie prowadzi Benedykt, 43 lata, czworo dzieci: „Jak dzieci były małe, to sobie wyobrażałem, że dziecko się rodzi i jestem ojcem z automatu. Mało z siebie dawałem. W miarę ich dorastania zdałem sobie sprawę, że muszę stawać się ojcem bardziej świadomym i czynnym. Dwa lata temu trafiłem z córką na warsztaty Tato.net, potem do Klubu. Teraz patrzę na tamten początek jak na czarny sen ojcostwa”.\nZaczynają od duchowej inspiracji, potem praca w grupach. Temat: aktywne słuchanie (jeden z „Siedmiu sekretów efektywnych ojców” Kena Canfielda). Rozmawiają o tym, co mogą zmienić, aby lepiej usłyszeć i zrozumieć swoje dziecko, czym różni się słuchanie córek od słuchania synów. Wnioski z pracy w grupach prezentują liderzy. Pozostali komentują.\n„Najważniejszych piętnaście sekund w dniu taty to moment, kiedy wracam z pracy do domu. Chcę, żeby moje dziecko wiedziało, że nie mogłem się doczekać, żeby je zobaczyć”.\n„Staram się ograniczyć media. Zwłaszcza w czasie Adwentu i Wielkiego Postu, ale też na co dzień”.\n„Najważniejszy jest moment, kiedy moja córka leży w łóżku i podsumowuje dzień. Upajam się tą chwilą, nawet kiedy wiem, że trzeba już iść spać”.\n„Planuję nasz wspólny czas. Chcę, żeby pamiętał, jak ojciec woził go na ryby”.\n„Wszystko pięknie, tylko czasami jestem tak zmęczony, że nie mam siły słuchać”.\nNa koniec zaproszenie na survivalowy wypad do pobliskiej Dąbrówki i zapowiedź kolejnego spotkania.\nZanim się rozejdą, Benedykt powie: „Najbardziej czerpię z doświadczenia innych. Tutaj ładuję akumulatory na następny miesiąc”.\nDariusz: „Naszym kolejnym celem jest Klub Ojcowski w każdym powiecie w Polsce”.\n„Wśród mężczyzn piszących blogi, to ojcostwo jest drugim, po modzie, najchętniej podejmowanym przez nich tematem” – piszą autorzy raportu „Rodzina, ach rodzina…” z października 2017 roku.\nGdyby ojcowska blogosfera była miastem, a jej czytelnicy i obserwatorzy zlinkowanych z nimi stron na Facebooku mieszkańcami, tworzyliby metropolię większą od Krakowa, nieco mniejszą od Warszawy. Gdyby tematy blogów stanowiły jej dzielnice, większość mieszkańców zamieszkiwałaby dystrykt „Blog Ojciec”, gdzie znaleźliby liczne porady o tym, jak być lepszym tatą. Ci, którzy szukaliby wsparcia w walce o równe prawa rodzicielskie dla ojców po rozwodzie, kupowaliby mieszkania w dzielnicy „DzielnyOjciec.pl”. Zapracowani ojcowie, szukający zdrowej równowagi pomiędzy karierą zawodową a świadomym rodzicielstwem, chętnie spędzaliby czas w „Tacie w pracy”. A zmęczeni codziennym kieratem wpadaliby na kawę do „OhMyDad! – tatostwo po godzinach”, gdzie mogliby nie tylko odetchnąć i pośmiać się z samych siebie, ale też zaopatrzyć w koszulkę „Robię najbardziej urocze dzieci na świecie” czy „Najfajniejsi tatowie noszą brody”.\n– Blogi, magazyny dla ojców, stowarzyszenia czy oferty szkoleń to część nowej kultury ojcowskiej, coraz bardziej obecnej w przestrzeni publicznej – mówi współautorka raportu doktor Marta Bierca, ekspertka z Uniwersytetu SWPS w Warszawie, która badaniom tego zjawiska poświęciła książkę Nowe wzory ojcostwa w Polsce. Socjologowie mówią wręcz o „renesansie ojcostwa”, wtórują im media, zwłaszcza reklamy, w których ojca fajtłapę z rozlanym keczupem na koszuli zastępuje świadome „dadvertising”, czyli reklama skierowana do ojców, pokazująca ich jako troskliwych, mądrych i odpowiedzialnych, a przy tym męskich.\nMarta Bierca: – Ten nowy ojciec cechuje się świadomością swojej roli i refleksją nad nią. Nowi ojcowie od momentu poczęcia dziecka, a nawet wcześniej, przygotowują się do bycia tatą. Często pojawia się myślenie: będę ojcem, ale nie takim, jak mój ojciec – nieobecny, zapracowany, podejmujący decyzje, ale nie do końca rozmawiający z dziećmi, nieokazujący emocji. Ci nowi ojcowie mówią: ojcostwo to nie tylko usługi transportowe (odwożenie dzieci do szkoły czy przedszkola) i zabawa, ale też zwykłe codzienne czynności: mycie dziecka, karmienie, przewijanie, usypianie. Są zaangażowani, emocjonalni, obecni. Starają się z dzieckiem komunikować. Mogą pełnić podobną rolę jak matka, dlatego coraz częściej mówi się nie o macierzyństwie czy ojcostwie, ale o nowym rodzicielstwie.\nSocjologowie podkreślają, że zmiany w opiece nad dziećmi związane są też ze zmianami na rynku pracy. Kobiety pracują, mężczyźni, czy to z własnej woli, czy z powodu okoliczności, zaczynają przejmować obowiązki domowe, w tym opiekę nad dziećmi. Wcześniej te role były silnie zdefiniowane, matka i ojciec mieli jasno określone funkcje: ojciec pracował, matka zajmowała się domem i dziećmi.\nRodzicielstwo się zmienia, ponieważ odchodzimy od czynności typowo matczynych czy ojcowskich – dodaje dr Bierca. Wielu mężczyzn wchodzi w rolę, do której nie ma wzorców. Są w rozkroku pomiędzy tym, co wynieśli z domu, a tym, co obserwują wśród kolegów lub w mediach. Oczekiwania społeczne są duże, ale trochę nie wiadomo, jak tym ojcem być. Nie zawsze też są traktowani poważnie, na przykład przez lekarzy, którzy nadal o zdrowiu dzieci wolą rozmawiać z mamami.\nDlatego wielu ojców szuka wsparcia.\nMaciej Kucharek, konferansjer, bloger, lider Klubu Ojcowskiego Tato.net w Łodzi: – W którymś momencie orientujesz się, że masz jakąś pulę wyzwań, które czekają na ciebie w kontekście ojcostwa. Kiedy idę do Klubu Ojca, siadamy w małych grupach, w różnym wieku, z różnym stażem i mierzymy się z tymi samymi wyzwaniami. To daje mi poczucie: „Aha, jestem normalny, inni też się z tym zmagają. I nadzieję: Oni przez to przeszli, więc i mi się uda”.\n– Darek przeżywa swoje ojcostwo w szczególny sposób – mówi Andrzej Demczuk, biznesmen, lider Klubu Ojcowskiego przy Lubartowskiej 77 w Lublinie. – Niewątpliwie trudno mu przewodzić inicjatywie Tato.net, kiedy sam jest osobą rozwiedzioną, kiedy nie ze wszystkimi dziećmi ma dobry kontakt.\nDariusz: – Wielokrotnie pojawiały się zarzuty, że jestem niekompetentny, żeby przewodzić Tato.net. Sam się zastanawiałem, czy powinienem coś zmienić. Zwłaszcza wyrok w sprawie karnej mógł zaszkodzić nie tylko mi, ale całej organizacji. Z Radą Fundacji podjęliśmy w 2011 roku decyzję o mojej rezygnacji z funkcji prezesa.\nDo czasu, kiedy dzieci pozwalały, pisałem do nich listy, maile, SMS-y. Żadnych reakcji. Kiedy chciałem spotkać się z młodszą córką, powiedziała, że sobie nie życzy. Przez jakiś czas Janek próbował się komunikować, ale to też się skończyło. Więc przestałem, ale zostawiłem furtkę – zawsze możecie wrócić. Materialnie zabezpieczałem ich potrzeby, tak jak to ustalił sąd. Mimo że część wakacji, co drugi weekend, święta, miałem spędzać z dziećmi, ich matka nigdy z tego nie skorzystała.\nCupiał powtarza, że traktuje to jak trudną lekcję: odkrywanie ojcostwa, które nie może być praktykowane inaczej niż poza listami czy zabezpieczaniem finansowych potrzeb dzieci. „Ale ojcem się jest, niezależnie od tego, co mogę, a czego nie mogę zrobić” – dodaje.\nNa spotkaniach pyta ojców z klubu, ile czasu poświęcają dziennie swoim dzieciom. Odpowiadają: „siedem minut, dwie godziny”. Mówi wtedy: „ja mam piętnaście minut. Codziennie. Tyle trwa moja modlitwa”.\nO syna modlił się, żeby trafił do harcerstwa i zajął aktorstwem. Wierzył, że to może mu pomóc. Jan został harcerzem, a teraz kończy łódzką filmówkę. Grał Ludwika Węgierskiego w serialu „Korona królów”. Odnosi pierwsze sukcesy.\nNajstarsza córka mieszka w Stanach. Jest między nimi dziewięć godzin różnicy. Najczęściej dzwoni do niego o trzeciej nad ranem. On zawsze czeka. Ostatnio zaprosiła go do siebie. Dariusz pokazuje zdjęcie z trójką wnucząt na tyle pick-upa. „Zabrałem je na wycieczkę. Spędziliśmy wakacje. Cudowny czas”.\nW ramach projektu „Ojciec Niezłomny” pracuje z ojcami w więzieniach. Jego doświadczenie pomaga im przygotować się na przyszłe spotkanie z dziećmi. „Ojcostwo to więcej niż maraton” – powtarza. Wspomina rozmowę z więźniem, który wyjdzie w 2037 roku. Był w jego wieku, może nieco starszy. „Powiedziałem mu: «Przegrałeś ojcostwo, ale możesz powalczyć o swoją pamięć w życiu wnucząt. Bo te wnuki kiedyś może powiedzą, że dziadek miał w sobie coś, co im imponuje. Mimo wszystko»”.\nJeszcze jedno zdjęcie, tym razem czarno-białe. Na nim mężczyzna z sumiastym wąsem, w mundurze oficera – pradziadek Franciszek. Trafił do niewoli w trakcie wojny z bolszewikami. Został wywieziony na daleką Syberię. Uciekł i piechotą, nocami, przez trzy lata szedł, aby wrócić do domu. I wrócił. Miał trzech synów. Żona czekała. I jeszcze jeden syn przyszedł na świat. „On cały czas był ojcem, chociaż trzy lata go nie było” – Cupiał kończy opowieść.\nDariusz: – W grudniu zeszłego roku zmarł mój tata. Po mszy młodsza córka, Zofia, rzuciła mi się na szyję i wyraziła współczucie z powodu śmierci dziadka. Wcześniej nie życzyła sobie żadnych kontaktów. Ale ojciec się nie obraża.\nNajstarsza córka, Maria, jako jedyna z rodzeństwa zgadza się na rozmowę. Zofia nie odpowiedziała na zaproszenie. Jan przyjął panieńskie nazwisko matki, nie chce rozmawiać.\nMaria: – Zanim mój ojciec zaczął wyprawy kajakowe z Tato.net i innymi ludźmi, kiedyś zabrał tylko mnie. Byłam już zbuntowaną nastolatką, nie chciałam jechać. Martwiłam się o makijaż, nie za bardzo podobało mi się wsiadanie do kajaka. Płynęliśmy sami. Walnęliśmy w przewrócone drzewo, kajak prawie nam się wywrócił. To był dla mnie przełom. Od tamtej pory nie bałam się żadnych sportowych wyzwań. Było bardzo fajnie. Tylko ja i on. Takich chwil dla siebie nie mieliśmy wiele. Bo tatą trzeba było się dzielić.\nNajwiększą rzeczą, jaką mi dał, był fakt, że nie miałam żadnego problemu, aby wyjechać na drugi koniec świata i sobie poradzić. Mimo że różnimy się bardzo od siebie, cenię go za to, co robi i jaki jest: bardzo inteligentny, otwarty, ma wielki talent do nawiązywania kontaktu z ludźmi i myślę, że jakąś małą cząstkę tego mi przekazał. Choć czasem wolałabym, żeby był moim tatą niż wizjonerem czy publicznym ojcem.\nBo ja go potrzebuję. Po prostu. Dlatego cieszyłam się, kiedy przyjechał do nas w odwiedziny. Jestem dumna z moich dzieci i chciałabym, żeby on też był dumny. Żeby był dumny ze mnie. I nikt go nie zastąpi, niezależnie od tego, jaki ma charakter.\nCórka nazywa mojego tatę „Białe Włosy”. Wie, że jest jej dziadkiem, ale na co dzień ma tutaj dziadka, więc do mojego taty nie mówi „dziadek” tylko „Białe Włosy”. Bardzo go lubi. I przyjdzie czas, kiedy jej wytłumaczę, że jest dokładnie takim samym dziadkiem, jak drugi dziadek tutaj.\nDobrze, że w Tato.net nie zamyka się w jednym modelu, ale daje wolność wyboru narzędzi. Ostatnio z nim o tym rozmawiałam. Możliwe, że dojrzał. Cieszę się, że prowadzi ten projekt w taki sposób. Może gdyby udało mu się kiedyś prowadzić tak naszą rodzinę, nie bylibyśmy tu, gdzie jesteśmy.\nNie zmienię go jako osoby, ale chcę go mieć w swoim życiu.\nUrszula Duda, Marcin Korczyc, Barbara Zamożniewicz\nKiedy ostatnio chodziłeś boso po śniegu? – pyta Basia i zaraz dopowiada. – Dzieci są szczęśliwe, kiedy mogą biegać po deszczu albo taplać się w błocie. Dzięki temu doświadczają świata.\nZnaleźć własną bajkę\nZ klasy wybiega czternastoletni chłopak, rzuca na ziemię żółte słuchawki. Odwraca się do uchylonych drzwi i trzaska nimi, a potem kładzie się na kanapie.\n– Kacperku, chodź! – woła nauczyciel, który wybiega za nim z sali.\n– Nie, bo Marek mnie przezywa.\n– Już nie będzie. Usiądziesz na moim miejscu i obiecuję ci, że już nie będzie. Chodź, dobra?\nChłopak wstaje, zakłada buty, które zdążył zrzucić i wraca do klasy.\nZ tej szkoły czasem ucieknie jakiś uczeń, tak po prostu bywa.\nNa piętrze stoją kanapy zrobione z palet, a na korytarzu jest stołówka, nie ma dzwonków, ale poza tym Bajka wygląda jak zwykła szkoła.\nBajka ma już dziewięć lat. Została założona w 2010 roku przez Podlaskie Stowarzyszenie Terapeutów, z inicjatywy terapeutki Barbary Wierzbowskiej-Lebiediew i pięciorga rodziców, których dzieci chodziły na zajęcia terapeutyczne. Pod koniec roku do zespołu nauczycieli dołączyła Urszula Duda, obecna dyrektorka szkoły.\n– Zaczynaliśmy od jednego pomieszczenia i piątki uczniów. Teraz jest ich siedemdziesięcioro, a szkoła zajmuje już dwa budynki – wspomina. – Mój Kacper miał wtedy pięć lat i chodził do przedszkola. Zaczęło się od tego, że przestał mówić. Denerwował się, kiedy chcieliśmy nauczyć go nowych rzeczy. Gdy wpiszesz w Google „dlaczego dziecko przestaje mówić”, jedną z pierwszych podpowiedzi jest autyzm.\nW Bajce większość uczniów to dzieci, u których zdiagnozowano zaburzenia związane ze spektrum autyzmu, często sprzężone z niepełnosprawnością ruchową i intelektualną.\nNa parterze znajduje się przedszkole, na pierwszym i drugim piętrze – klasy szkoły podstawowej. W oddzielnym budynku – gimnazjum Prolog. Klasy są nieduże, muszą pomieścić od trzech do pięciu uczniów i nauczycieli.\nW przedszkolnej sali pięcioro dzieci bawi się dziś w sklepik. Nauczycielka pomaga im rozpoznawać warzywa. Jednej z dziewczynek gestami pokazuje, co to za warzywo.\nMartynka ma kłopoty z porozumiewaniem się. Słowo „mama” ma dla niej wiele znaczeń. Wypowiada je na przykład wtedy, kiedy się bardzo cieszy. Ma problem z innymi wyrazami. Jeśli chce „opowiedzieć” coś o mamie, wystawia wskazujący palec, który symbolizuje właśnie mamę. Kiedy prostuje mały paluszek, pokazuje, że chodzi o brata, a tata jest kciukiem. Tego nauczyła się w domu, ale oprócz rodziny nikt jej nie rozumiał. Nauczycielki uczą ją Makatonu.\nTeraz chcąc powiedzieć „mama”, Martynka palcem wskazuje na nos, a potem na policzek. „Tata” – najpierw czoło, później podbródek. Wierszyki nauczycielka pokazuje gestami. Martynka poznaje w ten sposób nowy język, ale inni też go podłapują. Przydaje się to przy wspólnej zabawie i dzięki temu dzieci jej potem pomagają.\nOtwieram duży klaser. W środku, na każdej ze stron, są obrazki, które pomagają Martynce w codziennych czynnościach. Uśmiechnięta buzia ze szczoteczką oznacza „myć zęby”, czerwona kredka maluje po kartce – „kolorować”. Ludzik wskazuje na siebie jedną ręką, a drugą wystawia przed siebie – „Ja chcę”.\nMakaton składa się z kilkuset gestów i wymyślono go, żeby pomagać osobom, które mają problemy z porozumiewaniem się. Projekt powstał w latach siedemdziesiątych XX wieku w Wielkiej Brytanii, gdzie stworzyła go trójka ekspertów z Królewskiego Stowarzyszenia Głuchych i Niemych.\nTemat: Memy na polskim\nW starszych klasach zajęcia prowadzi jeden nauczyciel. Lekcje odbywają się przy tablicach zwykłych i interaktywnych, czyli takich, które wyświetlą zarówno film, jak i stronę internetową. W czterech ławkach siedzą uczniowie, a podręczniki często odkłada się na bok. Ważniejsza jest kreatywność nauczycieli.\n– Uczniów rozpraszają dźwięki i światło – opowiada dyrektorka. – Każda nowa sytuacja przynosi im strach i stres. Dziesięć minut opóźnienia w wyjściu na spacer psuje rytm. Dziecko potrafi stanąć w kącie i buczeć, nauczyciele muszą mieć to coś, co sprawia, że dzieci poczują się bezpieczne. Nie wszyscy się do tego nadają.\n– Jak wyglądają lekcje? Proszę bardzo, polski: zbudujmy zdania na podstawie memów z Internetu, w ten sposób łatwiej je zrozumieć. Plastyka? Namalujmy obraz Salvadora Dalego. Religia? Bez mówienia o Bogu, bo to zbyt abstrakcyjne.\n– Albo lista zakupów: mleko, masło, pieczywo i woda. Starszy chłopak bierze ją i zaczyna biegać między półkami w sklepie. Widać, że jednej z klientek to przeszkadza. Chłopak przebiega obok niej, próbuje się skupić na półkach, mówi do siebie, podnosząc głos. Kobieta się denerwuje, wychodzi. Takie sytuacje zdarzają się jednak rzadko. Nauczycielka zbiera pozostałych uczniów. Wszyscy kupili produkty z listy, pora wrócić do szkoły i coś z nich przygotować. Witamy na lekcji „Funkcjonowania w środowisku”.\n– W sklepie Kacper różnie się zachowuje – kontynuuje Urszula Duda. – Pakuje wiele różnych rzeczy do koszyka. Podchodzi do wszystkich ludzi i mówi „dzień dobry”, bo wie, że trzeba się przywitać. Spiera się o zakupy: nie weźmiesz tego, wezmę, nie weźmiesz, wezmę. Trzeba być twardym, stawiać mu wyraźne granice, a czasami ustępować. Zdarza się, że ludzie patrzą na niego jak na wariata. Mam ochotę krzyknąć „On ma autyzm!”, ale wiem, że po prostu nie zrozumieją.\nUrszula zbudowała Bajkę zgodnie ze swoją wizją i intuicją, ale zdarzały jej się chwile zwątpienia, nie wiedziała, czy to, co robi, ma sens.\n– Po Szkole Liderów dostałam kopa. Nowo poznani ludzie, wiara w siebie, fantastyczny zespół sprawił, że zaczęłam mówić i pokazywać Bajkę na zewnątrz, wtedy obiecałam sobie, że będzie o niej głośno. Będziemy o tym mówić, ale nie żeby zyskać popularność, tylko żeby ludzie jak najwięcej dowiedzieli się o autyzmie. To jest moja bajka.\nTemat: Boso po śniegu\nBył lutowy poranek, gdy Basia poczuła, że jeśli nie wyjdzie z domu, oszaleje.\nZałożyła kurtkę, przeszła przez ogródek, pchnęła furtkę. Powietrze było mroźne, w oddali majaczyły drzewa. Myślała: „Muszę iść dalej”.\nZ każdym krokiem oddychała swobodniej. Kiedy doszła do lasu, zdjęła buty i postawiła nogi na przemarzniętym, zamarzniętym mchu.\nNastępnego dnia znów poszła do lasu, a potem znowu. Wstawała wcześniej i wychodziła, kiedy dzieci jeszcze spały. Później zaczęła biegać, cztery razy tygodniowo tą samą drogą.\nKOORDYNACJA PROJEKTU: Agnieszka Wróblewska, Fundacja Szkoła Liderów\nKONSULTACJA REDAKCYJNA: Kamila Bałuk, Olga Gitkiewicz, Julianna Jonek-Springer, Fundacja Instytut Reportażu\nFOTOGRAFIE: Anna Bedyńska\nReportaże powstały w ramach Programu Liderzy Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności realizowanego przez Fundację Szkoła Liderów.\n© Copyright for this edition by Fundacja Szkoła Liderów, Warszawa 2020\n© Copyright for this edition by Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”, Warszawa 2020


Każdy ma jakiegoś bzika...: listopada 2011\nSpecjalnie na życzenie moich znajomych podaję, wyniesiony z domu rodzinnego, przepis na kotlety rybne. Może brzmi banalnie, ale w tych czasach mało kto już sam je przyrządza, przegrywają powoli z gotowymi paluszkami rybnymi (ze składnikami niewiadomego pochodzenia), które mało mają wspólnego z prawdziwym smakiem kotlecików zapamiętanych z czasów dzieciństwa. Najsmaczniejsze są z pomieszanych gatunków ryb. Używam zawsze ryb złowionych przez męża i synów, którzy są zapalonymi wędkarzami, dzięki temu mam dostęp do naprawdę wysokowartościowego towaru:). Używam zawsze filetów bez skóry, gdyż ma ona zdecydowanie niekorzystny wpływ na smak. Kotlety są soczyste dzięki dodaniu słoniny, możemy je wzbogacić koperkiem albo szczypiorkiem. Zapraszam, na jutrzejszy obiad będą jak znalazł :)\n0,7 kg odfiletowanych ryb (najlepiej pomieszanych, u mnie płotki, krasnopiórki i szczupak)\n5 cm pasek słoniny lub surowego boczku\n1 mała bułka czerstwa namoczona w wodzie\nOddzielić skórę od mięsa, pokroić na kawałki i zmielić z obraną cebulą, czosnkiem, słoniną i odciśniętą bułką. Dodać jajka, sól, pieprz i dobrze wyrobić masę. Formować kotleciki, obtoczyć w bułce tartej i smażyć na rozgrzanym oleju do zrumienienia.\nAutor: piegusek1976 o 20:42 28 komentarze\nWczorajszy spacer po lesie miał swój zupełnie nieoczekiwany finał. Znalazłam opieńki!. W tym roku, z powodu braku czasu i strachu przed kleszczami mało jeździłam na grzybobranie. Tym bardziej ucieszyłam się na widok tych smacznych grzybów, które najbardziej lubię w sałatce no i oczywiście duszone w śmietanie z pietruszką. Pomimo tego, że sezon grzybowy już za nami, dzielę się rewelacyjnym przepisem na pyszną sałatkę grzybową. Można użyć do niej innych grzybów jednak najbardziej polecam opieńki:)\n1 kg ugotowanych grzybów\n1/4 szkl octu\nCebulę pokroić w piórka, marchew obrać, starkować na grubych oczkach i poddusić na oleju 5 minut. Dodać resztę składników. Wszystko razem dusić na wolnym ogniu 10-15 minut. Rozłożyć do słoików i pasteryzować przez 10 minut.\nAutor: piegusek1976 o 20:58 15 komentarze\nKolejna propozycja do trwającej akcji Gotujemy po polsku! pod patronatem serwisu zPierwszegoTloczenia.pl. Tłusto ale nie umiem się jej oprzeć i czasami pojawia się na moim stole. Koniecznie podana z kuflem zimnego piwa!\nGolonkę ugotować do miękkości w wywarze warzywnym. Kapustę opłukać, lekko posiekać, zalać wywarem z golonki i chwilę pogotować. Przełożyć razem z golonką do naczynia żaroodpornego i zapiekać przez 45 minut w temperaturze 200 stopni. Podawać z pieczywem i zimnym piwem.\nAutor: piegusek1976 o 21:39 13 komentarze\nEtykiety: akcje, mięso, obiad\nAutor: piegusek1976 o 23:36 11 komentarze\nDzisiejszy dzień kojarzy się z rogalami Świętomarcinskimi i gęsiną. Ponieważ nie dotarła do mnie zamówiona porcja białego maku, niezbędnego do nadzienia- rogali u mnie niet. Na pocieszenie przefiltrowałam nalewkę śliwkową, która będzie niezłym dodatkiem na moje jutrzejsze imieninki. Nalewka wyszła pyszna, słodka, ma piękny kolor. Cieszę się, że zrobiłam podwójną porcję, ponieważ amatorów jej smaku jutro u mnie nie zabraknie. Jestem właśnie w trakcie podjadania śliwek, które są nieźle "napite" alkoholem, więc chyba długo dzisiaj nie posiedzę przed komputerem, bo zaraz będą mi się mylić klawisze. Zapraszam na kieliszeczek tego wybornego trunku :)\nPrzepis dodaję do akcji Gotujemy po polsku!, której patronem jest serwis zPiewszegoTloczenia.pl\nUmyte i osuszone śliwki wkładamy do dużego słoja, zasypujemy cukrem. Gdy puszczą nieco soku i cukier się rozpuści, zalewamy wódką i spirytusem. Szczelnie zakręcamy i co jakiś czas mieszamy, nie otwierając słoja. Po około 2-3 miesiącach, kiedy śliwki się dostatecznie obkurczą, odcedzamy i przelewamy do karafek.\nAutor: piegusek1976 o 19:44 27 komentarze\nJuż dawno nie było u mnie na blogu nic rybnego, więc nadrabiam zaległości. Jedną z moich ulubionych ryb jest okoń-kolczasta i wielobarwna ryba. Jego mięso jest jędrne, chude, zawiera mało ości, a przede wszystkim jest bardzo smaczne. Tym razem podałam go w towarzystwie kremowego ryżu z dodatkiem słodkich pomidorów. Dziwne połączenie ale warto było, bardzo posmakował mi ryż w takim wydaniu. Najważniejsze aby nie użyć zwykłego ryżu błyskawicznego, przeznaczonego do gotowania na mleku, gdyż zanadto zmięknie.\n4 filety z okonia (ok. 150g)\n250 g ryżu na risotto\nFilety z okonia natrzeć solą i pieprzem. Cebulę obrać i posiekać. Masło rozgrzać w rondelku, podsmażyć cebulę, dodać ryż i zeszklić. Podlać zimnym wywarem. Gotować 20 minut na małym ogniu, stale mieszając.\nPomidory wyjąc z puszki, grubo posiekać, dodać do risotta razem z sokiem z puszki, winem i sokiem pomarańczowym. Pogotować 10 minut, doprawić solą, pieprzem i odrobiną cukru. Garnek zdjąć z ognia i przykryć, by ryż zachował ciepło.\nNa patelni rozgrzać masło, dodać olej. Filety smażyć z każdej strony około 3-4 minut.\nRisotto przełożyć do naczynia, na wierzchu ułożyć usmażone filety.\nAutor: piegusek1976 o 21:34 21 komentarze


Airbnb® | Husum – wynajmy wakacyjne i miejsca pobytu - Szlezwik-Holsztyn, Niemcy\nMożemy bez wahania polecić mieszkanie. Super czyste i pięknie urządzone, niczego nie brakowało. W każdej chwili znowu. Wielkie dzięki Christiane.\nWszystko zgodne z opisem. Bardzo czyste, łóżka i inne meble nowoczesne i wygodne, w sumie bardzo przyjemna atmosfera. Zameldowanie i komunikacja działały świetnie. Gorąco polecam\nWygoda, czystość i butelka likieru CHAIN FAT z lukrecji. ;)\nHost = do góry, zakwaterowanie = do góry, lokalizacja = do góry !! Czego więcej można chcieć! Komunikacja była szybka i łatwa. Zameldowanie przeszło przez sejf - dzięki czemu byliśmy bardzo elastyczni w momencie przyjazdu. Dom jest super ładny i komfortowo urządzony. Wszystko było bardzo schludne i czyste. Od pierwszej chwili czuliśmy się komfortowo. W domu jest wszystko, czego potrzebujesz - suszarka do włosów, zmywarka do naczyń, ekspres do kawy, wystarczająca ilość naczyń, miejsce na ubrania, ... niczego nam nie umknęło. Sytuacja w Husum nie może być lepsza. To tylko kilka kroków do miasta, a więc do restauracji, muzeów i sklepów. Niedaleko obiektu znajduje się piekarnia. Możesz parkować na okolicznych ulicach bez żadnych problemów.\nBardzo ładne, przytulne mieszkanie. Niczego nam nie brakowało. Wszystko czyste, zadbane i osobiście urządzone. Kontakt z Christiane był naprawdę miły\nMieliśmy wspaniały miły pobyt w domu Christiane! Wszystko poszło świetnie, bardzo fajnie :)\nSzykowne i wygodnie umeblowane, lśniąco czyste i zadbane. Czuliśmy się „jak w domu” i bardzo chcielibyśmy wrócić.\nTo bardzo miłe miejsce na pobyt. Z bardzo prostymi gospodarzami.\nZakwaterowanie było bardzo czyste i czuliśmy się bardzo komfortowo. Lokalizacja była idealna, w pobliżu dworca kolejowego i mediów oraz na bardzo ładnej ulicy starego miasta. Ogrzewanie i Internet nie działały od samego początku, ale personel administracyjny bardzo rzetelnie się nimi opiekował i był bardzo przyjazny. Niestety nie mieliśmy osobistego kontaktu z Wiebke. Nie odpowiedziała również na nasze e-maile, które wcześniej napisaliśmy. Ale ogólnie rzecz biorąc znaleźliśmy zakwaterowanie bardzo dobre.\nTreia, Szlezwik-Holsztyn, Niemcy


\tZARZĄDZENIE NR 21 /2010 PREZYDENTA MIASTA INOWROCŁAWIA z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie powołania komisji przetargowej do przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w trybie z wolnej ręki, na wykonanie usług w zakresie zimowego utrzymania dróg kategorii gminnej w Inowrocławiu Zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania. - BIP - Urząd Miasta Inowrocławia\nścieżka nawigacji Strona główna > Zarządzenia Prezydenta > Zarządzenia – do grudnia 2013 > ZARZĄDZENIE NR 21 /2010 PREZYDENTA MIASTA INOWROCŁAWIA z dnia 25...\nZARZĄDZENIE NR 21 /2010 PREZYDENTA MIASTA INOWROCŁAWIA z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie powołania komisji przetargowej do przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w trybie z wolnej ręki, na wykonanie usług w zakresie zimowego utrzymania dróg kategorii gminnej w Inowrocławiu Zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania.\nwykonanie usług w zakresie zimowego utrzymania dróg kategorii gminnej w Inowrocławiu (33kB)\nWytworzył: Monika Gwiżdż\t(26 stycznia 2010)\nOpublikował: edzikowska (26 stycznia 2010, 13:01:56)


FabLab Gdańsk powered by Orange – nowe miejsce edukacji i twórczości - Dla mediów - Fundacja Orange\nFabLab Gdańsk powered by Orange – nowe miejsce edukacji i twórczości - Fundacja Orange\nFabLab Gdańsk powered by Orange – nowe miejsce edukacji i twórczości\n– Kolejnym już działaniem potwierdzamy, że Dolna Brama 8 to najlepszy adres w mieście. To właśnie stąd będziemy inspirować wszystkich w mieście. Mamy tu dobrą współpracę samorządu, organizacji pozarządowych i biznesu. „Morze kreatywności” to najlepsze hasło, które będzie towarzyszyło tym, którzy skorzystają z warsztatów w FabLabie. Połączenie tradycyjnych narzędzi i nowych technologii to fantastyczne rozwiązanie. Cieszę się, że wybraliście Gdańsk! – powiedział w czasie otwarcia Piotr Kowalczuk, zastępca Prezydenta Gdańska ds. edukacji i usług społecznych.\n– Otwieramy dziś miejsce, które pozwoli uzdolnionym technicznie młodym gdańszczankom i gdańszczanom na kreatywne rozwijanie swoich zdolności i realizowanie pasji. Nowoczesne technologie to przyszłość, dlatego warto wspierać i inwestować w ich rozwijanie na każdym etapie. FabLab to inwestycja w młodych mieszkańców i mieszkanek naszego miasta – podkreśla prezydent Gdańska Aleksandra Dulkiewicz. – Budynek, w którym znajduje się FabLab został udostępniony przez miasto Gdańsk. Otwarcie FabLab to pierwsza odsłona tworzonego Centrum Obywatelskiego przy ul. Dolna Brama 8. Znajdą tam wsparcie i przestrzeń do działania mieszkańcy, organizacje pozarządowe, grupy nieformalne i przedsiębiorcy społeczni.\n– Zachęcamy do udziału w projekcie Młodzi Technicy, w ramach którego 12 osób w wieku 12-17 lat skorzysta z ponad 60 godzin warsztatów. Nauczymy ich programowania blokowego, druku 3d, wykorzystania plotera laserowego, modelowania 3d czy podstaw stolarki – mówi Cyryl Sochacki członek zarządu Stowarzyszenia FabLab Gdańsk. – W pierwszej edycji projektu powstał m.in. poduszkowiec, proteza ręki wydrukowania w 3d, zdalnie sterowana łódka czy budki dla ptaków – dodaje.\nFundacja Orange uczy, jak mądrze i bezpiecznie korzystać z nowych technologii. Prowadzi autorskie projekty edukacyjne, w których dba o cyfrowe kompetencje dzieci, młodzieży i nauczycieli. Uczy programowania, podstaw edukacji medialnej, a w 100 małych miejscowościach otworzyła multimedialne Pracownie Orange wyposażone w darmowy internet i sprzęt. Współprowadzi warszawski FabLab powered by Orange. Koordynuje największy program wolontariatu pracowniczego w Polsce. Jest jedyną fundacją korporacyjną wśród firm telekomunikacyjnych w Polsce. Więcej informacji: www.fundacja.orange.pl\ne-mail: bartlomiej.kuczynski@orange.com, tel. +48 518 278 522


Za pośrednictwem Twittera Michał Dworczyk wydał oficjalny komunikat w sprawie procesu szczepień na Podkarpaciu. Część opinii publicznej podejrzewa, jakoby rząd miał zwiększyć liczbę zabiegów przez wzgląd na trwającą w Rzeszowie kampanię wyborczą.\nTadeusz Ferenc zrezygnował z dalszego sprawowania urzędu prezydenta Rzeszowa. Od tego czasu trwa zacięta kampania wyborcza. Największe szanse na zwycięstwo ma Marcin Warchoł i Konrad Fijołek\nW mediach społecznościowych przedstawiono doniesienia sugerujące, że Zjednoczona Prawica przyśpieszyła proces szczepień, by osiągnąć sukces wyborczy\nPełnomocnik rządu ds. narodowego programu szczepień, Michał Dworczyk zdementował pogłoski. "Liczby pokazują zaszczepionych w punktach szczepień a nie liczbę zaszczepionych mieszkańców Rzeszowa" - czytamy w komunikacie\n4 kwietnia media społecznościowe obiegły zaskakujące informacje o przebiegu szczepień w Rzeszowie. Okazało się, że w gminie proces ten ma się najlepiej w skali całego kraju. Do wczoraj, jak podawał analityk Rafał Mundry, wykonano tam już 119 tysięcy szczepień na 190 tysięcy mieszkańców. Według Michała Dworczyka nie ma mowy o manipulacji celem pozyskania głosów przy urnach.\nMichał Dworczyk uciął spekulacje i pogłoski. Szczepienia w Rzeszowie przyśpieszyły przez wybory?\nZ przedstawionych przez Mundrego danych wynika, że 1 dawkę otrzymało 86 tysięcy osób, co stanowi 45,4% populacji gminy. Średnia dla kraju wynosi jedynie 11,9%. II dawkę zaś uzyskało już 33 tysiące osób, co daje 17,4% populacji, przy średniej dla kraju na poziomie 5,4%.\nDane analityka pochodziły z oficjalnych raportów rządowych.\nZaskakujące informacje wywołały lawinę podejrzeń i dyskusji. Zwrócono uwagę, że przedstawione informacje wskazywałyby na rozpoczęcie szczepień poza ustalonym harmonogramem. Grupa 0 wraz z grupą I nie stanowią 62% populacji Rzeszowa. Podważyło to niepokojącą tezę analityka, jednak chwilę później poseł Koalicji Obywatelskiej - Dariusz Joński opublikował fotografie, które mają przedstawiać rzeszowskie punkty szczepień.\nWedług parlamentarzysty w przynajmniej dwóch miejscach można było zaszczepić się bez skierowania i zapisów. "Szczepią każdego chętnego. Pfizerem. Czy rząd nam o czymś nie mówi?" - czytamy we wpisie polityka.\nDo sprawy dziś odniósł się Michał Dworczyk. W dwóch komunikatach zapewnił, iż doniesienia o Rzeszowie i procencie zaszczepionych mieszkańców tego miasta nie są prawdziwe. "Wszystkie regiony szczepią w podobnym tempie. Rozmieszczenie punktów na Podkarpaciu powoduje, że mieszkańcy części regionu i pobliskich powiatów korzystają ze szczepień w Rzeszowie" - tłumaczył polityk Prawa i Sprawiedliwości.\nPełnomocnik do spraw harmonogramu szczepień wyjaśnił, że liczby zaprezentowane przez analityka mają pokazywać liczbę zaszczepionych w punktach szczepień, a nie liczbę zaszczepionych mieszkańców Rzeszowa. "Wpływ na to ma także fakt, że duże punkty szczepień raportują w Rzeszowie szczepienia wykonane w terenie" - dodawał Michał Dworczyk. Jutro temat szczepień w Rzeszowie będzie tematem specjalnej konferencji prasowej.\nWedług informacji administracji rządu, punkty szczepień raportują w swoich siedzibach szczepienia wykonane w całym Województwie. "Decyduje tutaj rozkład Punktów Szczepień na mapie Województwa. Wiele osób z Podkarpacia szczepi się w samym Rzeszowie" - czytamy w komunikacie strony "Szczepimy się". Urzędnicy zapewniają, że Podkarpacie mieści się w ramach średniej krajowej, a Rzeszów nie wyróżnia się na tle innych miast.\nHołownia odpowiedział Dudzie ws. szczepienia. "Nie ma prawa nazwać siebie samego patriotą"\nAgresywny duchowny wyrzucił policjantów z kościoła: "Won, gestapo! Nie wracajcie tu, wy nazistowscy psychopaci!"\nźródło: [Twitter: Michał Dworczyk/Szczepimy się]


Vabali Spa (Berlin, Niemcy) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Vabali Spa\nAtrakcje w pobliżu obiektu Vabali Spa\nVabali Spa opinie, Berlin\nNr 2 wśród 310 Wellness i spa w lokalizacji Berlin\nSeydlitzstr. 6, 10557 Berlin, Niemcy\nNajlepszy kompleks saun w jakim byliśmy, wszystko utrzymane w klimacie Bali, widać duża dbałość o... Przeczytaj więcej\nNajlepszy kompleks saun w jakim byliśmy, wszystko utrzymane w klimacie Bali, widać duża dbałość o każdy szczegół obiektu, cudowna atmosfera :) Szczerze polecam\nMoje ulubione miejsce na Ziemi. Tak smutno, że odkryłem to podczas mojego ostatniego dnia w Berlinie. Jeśli kiedykolwiek wrócę do Europy, założę się, że zatrzymam się w Berlinie, aby wrócić!\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Sarah R, Leiter Öffentlichkeitsarbeit, Vabali SpaOdpowiedź udzielona 2 tygodnie(-i) temu\nPrzygotuj się na w pełni do naga w doskonałe środowisko\nJedzenie jest dobre. Ludzie są mili. Ja polecam ci masaż w pełni się zrelaksować. Nigdy nie byłem w spa. To była oaza w środku miasta.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Sarah R, Leiter Öffentlichkeitsarbeit, Vabali SpaOdpowiedź udzielona 6 sierpnia 2018\nPo 2 tygodniach zwiedzania zrobiliśmy z osobną łazienką i zakochałem się w tym miejscu. Mieliśmy masaż dla par a następnie z szampana i talerz owoców w naszym bardzo prywatny domek. Pomieszczenia ogólnodostępne są spokojne i 5-gwiazdkowych z wieloma saunami, gotowanie na parze (moja ulubiona) i...baseny, które są do naga. Mieliśmy niezwykły lunch przy basenie z winem i piękne widoki na ogrody. Muszę powiedzieć, że bardzo podobał mi się nasz pobyt w tym miejscu to mało powiedziane, zrób sobie przysługę i rezerwować.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Sarah R, Leiter Öffentlichkeitsarbeit, Vabali SpaOdpowiedź udzielona 16 lipca 2018\nGay & wegańskie przyjaźni/jeden z najbardziej niesamowitych sauny, w jakim kiedykolwiek byłem!\nByłem na wielu saun, a ten jest taka dobra. Mają rozkład maseczki do twarzy i ręcznik uroczystości w różnych saun, dzieje się co pół godziny, wliczone w cenie podstawowej. Jest to także wielkie, z tak wielu miejsc na odpoczynek i wiele różnych typów Dayana i...kryte i odkryte baseny. Pojechałem z partnera, który jest również kobieta, i było bardzo wtedy. Było tam mnóstwo gejowie pary. W restauracji wegetariańskich opcji oznaczone. To miejsce jest naprawdę warto pojechać! Bardzo mało jest w języku angielskim, ale musisz zdawać się trochę czasu (lub prosi o ludzi do tłumaczenia).Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Sarah R, Leiter Öffentlichkeitsarbeit, Vabali SpaOdpowiedź udzielona 6 lipca 2018\ntrzeba stan jest nagi tylko na stronie internetowej\nPoszliśmy do Vabali na relaks po badaniu kilka Berlin uzdrowisk online. Zdecydowaliśmy się na Vabali jak to wyglądało naprawdę dobre, ale również dlatego, że był jednym z nielicznych, nie mów, że klienci muszą być do naga. Jednak kiedy przyjechaliśmy powiedziano nam, że jest to w...tym przypadku, i to było coś co oznaczało to, że nie możemy korzystać z udogodnień dla osobistego powodu. Jeśli na stronie internetowej było biorąc pod uwagę te informacje nie zmarnowany czas się tam.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Sarah R, Leiter Öffentlichkeitsarbeit, Vabali SpaOdpowiedź udzielona 14 listopada 2017\nEkscytujące spa dla odważnych\nSpa to był bardzo miły i nasza wizyta była dość coś ponieważ każdy jest nagi. Ale można się do tego przyzwyczaić dość szybko i można zrelaksować się w jednej z wielu sauny, baseny lub zrelaksować się. Mieliśmy również wspaniały masaż. Bardzo profesjonalny!Więcej\nUwielbiam to miejsce, byłem tam dwa razy i to jest tak ogromny, wciąż nie są w każdym pokoju. Warte każdego grosza, ogrody i baseny są piękne, personel jest zawsze przyjazny i jest wiele saun. Bardzo podobał nam się zrelaksować, wszystkie pokoje są nieco inne i...bardzo gustownie urządzone. Na pewno wkrótce ponownie.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Sarah R, Leiter Öffentlichkeitsarbeit, Vabali SpaOdpowiedź udzielona 24 października 2017\nSpa wizyta po Berlin Marathon\nW Vabali Spa polecił mój chłopak i ja grupy ludzi z Berlina, jako alternatywę dla uzdrowisk, określane jest mianem "turystyczne". Vabali jest wspaniałe spa i nasze doświadczenie było bardzo przyjemne i odprężające. Rzeczy do uwaga: jest to naked spa. Nie pływaków / stroje kąpielowe. Całkowicie...nago. To może niektórym przeszkadzać ale bądź pewny siebie jest bardzo spokojna można będzie zapomnieć o 5 minut do swojego dnia. Trzeba płacić w PLN 5 ' 50 szlafrok i po kilka PLN za ręcznik. Można również wypożyczyć kapcie na spacer, za niewielką opłatą. Sugeruję przywiezienie własnego. Istnieje wiele basenów i saun do wyboru. Co pół godziny jest "wlew" sesji w jednej z saun. To trzeba zrobić i trwa 10 - 12 minut. Jest harmonogram tych "wlewy" ale to tylko po niemiecku więc będziesz musiał poprosić o jeden z pracowników gdzie pójść, kiedy. Tam są duże szafki zamykane na klucz, w której należy zostawić Mobile / telefony komórkowe. Po tym relaksujące mogą być głodni. Znajduje się restauracja w spa, które nie tylko serwuje pyszne hamburgery ale również Wina. Ceny nie są zbyt przesadzone, ale należy pamiętać, że czas spędzony w restauracji jest wliczone w cenę w spa. Vabali to wspaniały sposób na spędzenie leniwe niedzielne i polecam go. 4 godzin jest ok. € 28 za osobę + dodatków.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Sarah R, Leiter Öffentlichkeitsarbeit, Vabali SpaOdpowiedź udzielona 4 października 2017\nNajlepsze spa w Berlinie\nTo miejsce jest niesamowite: wiele opcji i różnych ofert. miła obsługa i ultra profesjonalny zawsze dostępne. idealnym miejscem na relaks, nie jedź tam, jeśli szukasz zabawy z przyjaciółmi. To miejsce jest moim zdaniem na relaks bez hałasu i chaosu. Ceny: najtańsze oferty w Berlinie.\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Sarah R, Leiter Öffentlichkeitsarbeit, Vabali SpaOdpowiedź udzielona 6 września 2017\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Vabali Spa.


historycy.org -> Co się stało z dwoma mieczami spod Grunwaldu?\nCo się stało z dwoma mieczami spod Grunwaldu?\nW krakowskim muzeum kolekcji im. Czartoryskich możemy zobaczyć w dziale broni galowy miecz krzyzacki z koń. XV w. (obok zresztą miecza templariuszy). Także dwa miecze spod Grunwaldu znajdowały się do Powstania Listopadowego w Puławach w kolekcji książąt Czartoryskich. W 1853 roku znalazł je patrol rosyjskiej żandarmeri na plebanii kościoła w Włostowicach gdzie były przechowywane po upadku powstania i likwidacji kolekcji Czartoryskich. W czasach koronacji królów polskich niesiono je przed władcą (symbolizowały państwo polsko-litewskie). Ciekawe gdzie dzisiaj mogą się znajdować, a może ktoś posiada o tych cennych eksponatach jakieś informacje... Była by to sensacja na miarę odkrycia grobowca Tutenchamona.\nNiestety, wszystko do czego sie dobrały Ruchy zaginęło. Może jest schowane gdzieś na Kremlu, albo w podziemiach Moskwy, albo w Petersburgu, albo na S yberii czy Kamczatce? A może przetopili juz na żyletki?\nMogą być w czyjeś prywatnej kolekcji lub zostały zezłomowane. Najprawdopodobniej śą nie do ozdyskania choć jak ktoś ma środki są sposoby by poszukać i ich. ALe wymagałoby to dotarcia do paru miejsc czuli ustaelnia ich ostatniego śladu w Polsce. Można np odtworzyć skład garnizonu w okolicach Włostowic i tym śladem szukać...\nQUOTE(Polidaktyl @ 6/09/2007, 9:21)\nŻródła wspominają że zaginęły po dotarciu do Zamościa.\nfaktycznie, mogą być już na Syberi czy na terenach Rosji.Polskie muzea czy kto sie tam tym zajmuje powinni rozpocząć poszukiwania tych mieczy....\nTrudno powiedzieć - gdzie są teraz miecze spod Grunwaldu- wiadomo, że do 1853 roku przechowywano je w parafii we Włostowicach. Tam przypadkowo odkryła je carska żandarmeria i uznając za nielegalną broń wywiozła do Zamościa. Aktualnie nie wiadomo, gdzie się znajdują...\nWarto jednak przypomnieć skąd się wzięły. Pochodzą z mego rodzinnego miasta- Tucholi. Miasto Tuchola wraz z komturstwem wystawiło XIX krzyżacką chorągiew do bitwy pod Grunwaldem. Dowodził nią Komtur Tucholski - Henryk von Schwelborn, który miał w zwyczaju wozić ze sobą te 2 nagie miecze jako znak swojego męstwa. Wielki Mistrz - Urlich von Jungingen podarował te miecze Królowi Polskiemu Władysławowi Jagielle, aby zachęcić go do bitwy.\nMOgło się stać cokolwiek, skonfiskowane miecze mogły zostać wrzucone do Wisły, przerobione na lemiesze albo cokolwiek innego. Jeżeli nie to są za pewne w rękach prywatnych kolekcjonerów, Rosjanie nie odczuwają wstydu wystawiając zrabowane niegdyś przez ich siły zbrojne zabytki, więc gdyby mieli to by pewnie pokazali.\nCzy po 1918 roku ktoś ich szukał? Moim osobistym zdaniem już ich nie ma.\nNr użytkownika: 30.045\nczartoryska miala mało czasu na opuszczenie puław i część zbiorów które nie zabrała ulokowano w kilku miejscach w okolicy ...z biegiem czasu większość odzyskano i przewieziono do sieniawy........dlaczego nie zrobionotego ze zbiorem z włostowic?...niewiem....w 1853 roku patrol żandarmów znalazł zbiory (część księgozbioru,owe miecze i "jakieś jeszcze żelastwo" nie przypadkowo!!tylko chrześcijańskiej denuncjacji jednego z parafian!!nazwiska nie pomnę (bo i poco)który znał dokładnie co się w kościele znajduje..niewiadomo czym się kierował...(zyskiem)a dalej to jak napisaliście: wywieziono je do zamościa.....\nale!!co to za historia bez nuty tajemniczości...\ndruga teoria mówi o wywozie do zamościa owego księgozbioru i...kilku sztuk broni palnej...więc co stalo się z tymi mieczami?może gdzieś leżą zakopane w pobliżu...może ukryte w podziemiach kościoła?radzę zajżeć do podziemi przez małe zakratowane okienko ...widać kupe gruzu,ziemi i ludzkich kości z rozłupaną czaszką w tle......zupełnie jakby nikt tu ze 150 lat nie wchodził.....ale to tylko takie tam spekulacje...\nNr użytkownika: 58.403\nJa myśle że już ich nie ma mogli przetopić\nCóż, jak wiemy Rosjanie mało się przejmowali wartością historyczną niektórych przedmiotów obawiam się, że jeżeli zostały wywiezione to nie ma szans na ich odnalezienie. choć, prawdą jest, ze byłoby to niesamowite odkrycie!!\nQUOTE(Megabyzos @ 1/10/2007, 13:40)\nKtoś mógłby podać źródło tej informacji?\nQUOTE(baldy @ 27/12/2008, 14:36)\ntylko chrześcijańskiej denuncjacji jednego z parafian!!nazwiska nie pomnę (bo i poco)\nProszę podać to nazwisko - może się przydać\nByłbym bardzo wdzięczny za podanie jakichkolwiek znanych źródeł informacji o mieczach grunwaldzkich - najlepiej pisanych. Poza faktami mogą być również czyste spekulacje\nWspomnę tylko, że adres http://pl.wikipedia.org/wiki/Miecze_grunwaldzkie jest mi już znany\nBTW. W wiki jest obrazek przedstawiający miecze - wyglądają podobnie do tych z herbu powiatu Grunwald. Jednak są małe różnice. Czy wiadomo jak wyglądały te miecze?\nTen post był edytowany przez killtheking: 3/10/2010, 1:10\nZajrzyj do http://skleppolityki.pl/pl,product,1335158...iej,europy.html