Lotnisko Częstochowa – Rudniki\nW 1940 roku dowództwo Luftwaffe postanowiło zrealizować swój program rozwoju sieci lotnisk wojskowych. Konsekwencją tego było wybudowanie dwóch lotnisk na ziemiach polskich, obiektów położonych w niewielkiej odległości od dotychczas używanych lądowisk. Były to jednostki w Rudnikach. na północ od Częstochowy oraz Zendek położony 30 km na zachód od Zawiercia i 16 km na północ od Będzina.\nW Rudnikach powstała Luftkriegschule IX, jednostka działająca od listopada 1942 roku do lipca 1944 roku. Następnie utworzono Segelfliegerschule der Luftwaffe Tschenstochau. Tam właśnie prowadzono szkolenie szybowcowe. Szkolenie to odbywało się za wyciągarką szybowcową lub na holu. Była to jednak nieduża jednostka – znacznie mniejsza w porównaniu z lotniskiem w Zendku. Zajmowało ono teren, który dziś stanowi północny skraj MPL Katowice we wsi Pyrzowice.\nOd 1950 roku lotnisko należy do Aeroklubu Częstochowskiego, a w Rudnikach częstochowscy lotnicy pojawili dopiero w 1957 roku. Do tego czasu decyzją władz centralnych terenem gospodarowało wojsko.\nOd roku 1953 lotnisko wojskowe (kategorii II – zapasowe). W roku 1958, zapasowe dla 39. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego. W 1961 roku na lotnisku okresowo bazował 53. Pułk Lotnictwa Szturmowego, z samolotami Lim-2. W latach 80. XX wieku było lotniskiem zapasowym dla 10. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego OPK im. Ludowych Partyzantów Ziemi Krakowskiej.\nW 1983 roku przez jeden sezon w okresie letnim istniało połączenie lotnicze, które obsługiwały PLL LOT.\nLądowisko Częstochowa-Rudniki (kod lotniska IATA: CZW, kod lotniska ICAO: EPRU) – powojskowe lotnisko w Kościelcu koło Rudnik, leżące w odległości ok. 16 km od centrum Częstochowy w kierunku północno-wschodnimprzy drodze krajowej nr 1 (E 75) Gdańsk–Cieszyn, obecnie mienie prywatne.\nNa podczęstochowskim lotnisku Rudniki działa cały rok strefa spadochronowa Szkoły Spadochronowej „Omega”. Gdzie jest możliwość wykonywania skoków tandemowych oraz można uczestniczyć w kursach spadochronowychAFF.\nSzanse rozwoju lądowiska jako portu lotniczego są niejasne. Lądowisko znajduje się 66 km od szybko rozwijającego się międzynarodowego portu lotniczego Katowice-Pyrzowice. Mimo to władze Częstochowy starają się przejąć lądowisko. Gazeta Wyborcza napisała 21 sierpnia 2006 roku: „Samorządowcy widzą szansę na przejęcie terenów po lotnisku w Rudnikach. Nadzieję dał im raport Najwyższej Izby Kontroli o nieprawidłowościach w Agencji Mienia Wojskowego”\nLotnisko Oels – Oleśnica\nZdjęcie wykonane 20.02.1945 r. z samolotu Junkers Ju-188 (w wersji D-2 lub F-1) lecącego na wysokości 7500 m, należącego do 2(F)100 (Aufklärungsgruppe 100), która w tym czasie stacjonowała w Alt-Lönnewitz w okolicy miejscowości Falk. Źródło: http://www.wwii-photos-maps.com/\nFliegerhorste und Einsatzhäfen der Luftwaffe. Planskizzen 1935 – 1945 [Karl Ries, Wolfgang Dierich, Motor Buch Verlag, Stuttgart 1996] Żrodło: http://oels-nest.prv.pl\n20 grudnia 1939 r. powstaje w Oleśnicy szkoła lotnicza Flugzeugführerschule A/B 111, komendantem jej jest płk Gerhard Richter. 16 stycznia 1940 zmienia nazwę na FFS A/B 111. Szkolenie odbywało sie na samolotach: Ar 66, Ar 68, Ar 76, Ar 96, Bü 131, Go 145, He 45, He 70, He 72, Kl 35 and W.34. Szkoła została rozwiązana 29 lutego 1942 r.\n16.10.1941 r. powstaje szkoła lotnicza Flugzeugführerschule C22. 15.10. 1943 r. zmieniony numer na B22. Jej dowódcą był pułkownik Wilhelm von Winterfeld. Jednostka stacjonowała w Oleśnicy do 11.10.1944r. Szkolenie odbywało sie na samolotach: Dornier Do-17, Focke-Wulf Fw-44, Focke-Wulf Fw-58, Heinkel He-111, Junkers Ju-52. Szkoła miała godło związane z herbem Oleśnicy. Szkolenie pilotów zakończono w lipcu 1944 r.\n1 września samoloty 2 dywizjonu 4 pułku bombowców Kampfgeschwader 4 „General Wever” (stacjonujące w Oleśnicy w okresie 25.08.1939r. do 22.09.1939r.) zaatakowały bombami Polskę. Dowodzona przez podpułkownika Erdmanna grupa samolotów He 111, po pokonaniu liczącej około 500 km trasy prowadzącej częściowo nad terytorium Słowacji bombarduje lotnisko we Lwowie zrzucając 22 tony bomb. Potem te samoloty bombardują Dęblin, Kraków, Lublin, Radom i inne miasta – wg. Marek J. Murawski „Luftwaffe – działania bojowe”, t.1, Warszawa 1998 str. 59. Natomiast nalotu na Wieluń dokonały samoloty typu Ju 87 B z I./St.G 2 „Immelmann” i I./St.G. 76 z lotniska Nieder Ellguth (obecnie Ligota Dolna w województwie opolskim).\nW Oleśnicy, w okresie 29.7.44 – 21.1.45 stacjonował pierwszy Dywizjon 102 Pułku nocnych myśliwców wyposażony w samoloty Messerschmitt Bf 110 i Junkers Ju 88.\nNa lotnisku oleśnickim stacjonuje w okresie od września 1944 r. do 22.1.1945 r. pierwszy dywizjon z Schlachtgeschwader 151 – wyposażony w najnowsze myśliwce Focke Wulf 190. Na uwagę zasługuje data ewakuacji jednostki z Oleśnicy. Obecnie okazało się, że 19 z tych samolotów zostało wysadzonych przez Niemców, gdyż zbliżanie się Armii Czerwonej uniemożliwiło ich naprawę w oleśnickich warsztatach naprawczych.\nW połowie 1944 r. Niemcy zdają sobie sprawę z klęski i ewakuują wszystko, co ma jakąś wartość. M.in. dokumentację konstrukcyjną samolotów Heinkel. Do Niemiec trafiają zabytki z zamku oleśnickiego i prywatne rzeczy księżniczki Cecylii. Nie wiadomo kiedy i gdzie wywieziono archiwum zamkowe.\n23.01.1945 (wg. wspomnień Mariana Niemca) na lotnisko wdarły się 3 radzieckie czołgi, ale zostały zmuszone do odwrotu. Wg wspomnień żołnierzy radzieckich i dowódcy Korpusu – lotnisko zostało wtedy zajęte przez czołgistów i piechotę. Nie potwierdzają tego Niemcy.\nBitwa o Breslau. Na lotniskach oleśnickich stacjonują różnorodne rodzaje samolotów (bombowce, myśliwce, szturmowce). Niektóre krótko (np. szturmowce), inne do czasu zakończenia wojny (np. bombowce). Bywały okresy, że jednocześnie na lotniskach oleśnickich rozmieszczonych było ponad 120 samolotów (3-4 pułki lotnicze). Niektóre z nich (bombowce) startowały niekiedy 3-5 razy dziennie na Wrocław. Na terenie powiatu oleśnickiego istniały również przynajmniej 4 tzw. pasy startowe bez żadnych zabudowań. Były nimi: Zawidowice (pas 1200×100); Solniki Małe (1100×300), na których bazowały jednostki 1. Gwardyjskiego Korpusu Szturmowego.\nZ oleśnickich lotnisk codziennie startowały samoloty bombardujące Wrocław. Wrocław był też ostrzeliwany ze Wzgórz Trzebnickich przez dalekosiężną artylerię Armii Czerwonej. W odwecie wojska niemieckie z Wrocławia ostrzeliwują jakoby Oleśnicę (chociaż w spisie uzbrojenia Festung Breslau nie wymienia się armat większego kalibru niż 155 mm – dlatego może to być wątpliwe. O ostrzeliwaniu artyleryjskim nie wspominają polscy kolejarze i milicjanci).\nW 1990 na bazie COSSTWL i zamojskiego TSWL utworzono Centrum Szkolenia Inżynieryjno- Lotniczego. Zaczęto powoli sięgać do przedwojennej tradycji: 30 kwietnia 1995 CSIL otrzymało akt dziedzictwa tradycji polskiego szkolnictwa lotniczo-technicznego od 1918, a 2 marca 1996 ówczesny minister obrony narodowej Stanisław Dobrzański wręczył Centrum nowy sztandar, ufundowany przez społeczeństwo Oleśnicy i regionu. Przy CSIL-u działały: WKS Oleśniczanka (istnieje od 1957), który dochował się wielu wybitnych lekkoatletów; Klub Garnizonowy i Klub CSIL, prowadzący działalność kulturalną, oraz Wojskowy Ośrodek Szkolenia Spadochronowego. 13 lutego 2002 Ministerstwo Obrony Narodowej podjęło decyzję o rozformowaniu CSIL-u.\nDo 1945 roku niemieckie lotnisko wojskowe\n1955-1970 Techniczna Oficerska Szkoła Wojsk Lotniczych\n1970-1990 Centralny Ośrodek Szkolenia Specjalistów Technicznych Wojsk Lotniczych\n1990-2002 Centrum Szkolenia Inżynieryjno-Lotniczego.\nW dniu 2 lipca 1994 roku w trakcie Zlotu Konstrukcji Amatorskich na tym lotnisku miała miejsca katastrofa wojskowego samolotu TS-11 Iskra z 40 plmsz w Świdwinie.\nDruga grupa w sile dwóch kompanii z 3 batalionu 359 pp. została skierowana na lotnisko znajdujące się tuż za wioską Bogusławice. Z miejscowości tej dokonano natarcia na lotnisko. Pierwszym bastionem oleśnickiej bazy ,,Luftwaffe”, który należało zdobyć, było lotnisko transportowe wraz z przystankiem kolejowym uzbrojonym w bunkier betonowy na linii kolejowej Oleśnica-Syców (obok przejazdu kolejowego na trasie do Wabienic). Sprzyjający układ terenu pozwolił czerwonoarmistom zaskoczyć załogę lotniska, przystanku kolejowego i baterii obrony przeciwlotniczej składających się z czterech czterolufowych działek szybkostrzelnych (zenitówek). Bateria ta była osadzona na dobrze umocowanych stanowiskach, gdyż od kilku lat stanowiła osłonę bazy. Atak od strony Bogusławie stworzył sytuację, w której działka te pozostały bezużyteczne, nacierających zasłaniały bowiem zabudowania lotniska transportowego. Zajęcie lotniska odbyło się szybko i sprawnie, po czym nacierający podzielili się na dwie grupy, z których jedna ruszyła w kierunku hangarów zlokalizowanych przy szosie Oleśnica – Syców. Mieściły się w nich zakłady naprawcze Luftwaffe (117 Werkstatzug der Luftwaffe Oels). Za hangarami znajdowały się dalsze części bazy – tj. lotniska stukasów (Ju-87) i szybowców desantowych – położonie w trójkącie pomiędzy Gęsią Górką, Sokołowicami a Jonasem. Druga grupa zajęła się wyparciem Niemców z lotniska. Baza lotnicza została więc zajęta bez większych walk. Sprzyjała temu tocząca się bitwa o miasto oraz ewakuacja bazy lotniczej w przeddzień bezpośredniego ataku wojsk radzieckich. Ewakuowano cały sprawny sprzęt bojowy. Pozostawiono pewną ilość samolotów Ju-87, 7 szybowców desantowych typu FW, l samolot transportowy Ju-52, l samolot typu „Storch” i 6 myśliwców Me-110, które zostały przygniecione stalową konstrukcją dachu hangaru, wysadzonego w powietrze. Opuszczająca lotnisko załoga usiłowała zniszczyć również pozostałe hangary, lecz ładunki wybuchowe uszkodziły tylko niektóre ściany, same zaś stalowe konstrukcje pozostały nienaruszone. Niemcy wycofywali się w pośpiechu. Świadczy o tym choćby pozostawienie nie zniszczonych urządzeń koniecznych dla funkcjonowania bazy, np. wodociągów, lotniskowej elektrowni czy stacji paliw (w której nie było paliwa). Brak paliwa był przyczyną pozostawienia niektórych samolotów na stanowiskach. Zniszczono je granatami ręcznymi detonując je w kabinach pilotów pod pulpitami przyrządów nawigacyjnych.\nWyjaśnić należy, że lotnisko w Oleśnicy w rzeczywistości było dużą bazą lotniczą Luftwaffe, w skład której wchodziły: lotnisko szybowców desantowych – Sokołowice, lotnisko Junkersów Ju-87 – Grabka, lotnisko transportowe, lotnisko myśliwców Me-110 – Cieśle, oraz zakłady naprawcze, w których przymusowo pracowało ponad półtora tysiąca ludzi (m. in. Polaków). (…)\nZnaleziony aluminiowy kapsel z Oels\nKappe vor Beladen – „Pokrywa uszczelniająca, przed ładowaniem usunąć” – Jest to kapturek zabezpieczający do zapalnika bombowego typu El. A. Z. C50 zabezpieczał on kontakt elektryczny zapalnika. Po załadowaniu bomb do samolotu należało zerwać ten kapturek i podpiąć do główki zapalnika kabel ładujący prąd do kondensatorów.\nLotnisko Gola koło Gostynia\nPoniemieckie lotnisko – Kahlenhof. Do lat 60 – polowe zapasowe lotnisko wojskowe. Powstało w 1940 roku. Było to polowe, zapasowe, szkolne lotnisko wojskowe – o podłożu trawiastym, m.in. lądowały tutaj Limy 5M z ówczesnego 53 plmsz w Pile. Do dnia dzisiejszego zachowały się ochronne betonowe wały w kształcie podkowy, w których wnętrzu magazynowano paliwo do samolotów. Ze względów bezpieczeństwa wejścia do wałów zostały zabetonowane kilka lat temu.\n– To największa akcja usuwania niewypałów oraz niewybuchów w lasach. Saperzy sprawdzą ok. 24 tys. ha powierzchni na terenie 57 nadleśnictw- zapowiada Anna Malinowska z Naczelnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Na rozbrajania lasów uzyskano pieniądze z unijnego Funduszu Spójności. W naszym regionie akcja rozpoczęła się od Łopuchówka (patrz niżej), ale na terenie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu rozbrajanie będzie miało miejsce jeszcze w Nadleśnictwie Piaski. Planowane jest na drugą połowę maja br.\nOczyszczany będzie wtedy Las Starogostyński koło Gostynia. – W czasie wojny Niemcy magazynowali tam amunicję, którą przewożono na lotnisko w Goli. Podobno przetransportowano tam zawartość 60 wagonów kolejowych – mówi Andrzej Wawrzyniak, nadleśniczy Nadleśnictwa Piaski. – Kiedy w 1945 roku zbliżył się front Niemcy wysadzili magazyny, ale nie wszystko wyleciało w powietrze. To niebezpieczny teren. Po wojnie znaleziono tam już tysiące niewybuchów i niewypałów – dodaje leśnik.\nLotnisko Mączniki – Schroda-Süd\nLotnisko w Środzie Wlkp. (a tak naprawdę 5 km dalej – obok wioski Mączniki, kierunek na Wrześnię) to była duuuża łąka używana do okazyjnych startów. W czasie wojny Niemcy zbudowali betonowy pas startowy – obecnie w ruinie, oraz drewniane baraki i budynki – te to już nawet nie ruina, w końcu czymś trzeba palić… Podobno była tam szkoła lotnicza (?). Po wojnie użytkowane głównie przez Aeroklub Wielkopolski do treningu skoczków. W 1936 Ministerstwo Spraw Wojskowych wykupiło od właściciela teren w Mącznikach, miało tam być lotnisko wojskowe, ale do wojny nic się nie stało. Podobno – jest relacja – przez jeden dzień we Wrześniu ’39 stała tam para polskich bombowców (ale to chyba totalny bezsens, raczej – myśliwców, może miały bomby 12,5 kg pod skrzydłami?) w „zasadzce” (tylko po co wtedy te bomby?), potem odleciały.\nW 1939 nic tam nie było za wyjątkiem terenu, wykupionego od właścicieli przez MSWojsk parę lat wcześniej. Jedyną „inwestycją” było obsiewanie pola koniczyną (ponoć był taki wymóg).\nDopiero po 1940 Niemcy rozpoczęli budowę infrastruktury (budynki, pas betonowy – krótki, postojowy). Prawdopodobnie było to lotnisko szkolne, bo jeśli ten największy budynek, który pamiętam, to był hangar, to wchodziły tam maks. dwa – trzy samoloty albo kilka szybowców. Nic mi nie wiadomo o żadnych koszarach (ani polskich ani niemieckich) w okolicy, które są chyba nieodzowne w przypadku lotniska stricte wojskowego.\nPo wojnie krótko stacjonowali Sowieci (mój Tata wspomina, że było tylko kilku wartowników, którzy przepędzali buszujących po zabudowaniach chłopaków, co sugeruje, że pilnowali obiektu o zerowym znaczeniu), potem było to lotnisko aeroklubowe, w dobrym stanie, równiutkie, można było motocyklem jeździć. Zabudowania, które widziałem pod koniec lat 90. były w ruinie. Samo lotnisko podczas wiosennych roztopów było rozjeżdżane przez traktory, za to betonowy pas był w niezłym stanie.\nPonad dwie tony bomb z czasów II Wojny Światowej znaleziono na terenie nieczynnego lotniska w Mącznikach koło Środy Wielkopolskiej. Gdy na miejsce dotarli saperzy, znaleźli pociski częściowo porozbierane – przez okolicznych złomiarzy. Pociski są niebezpieczne. Grożą wybuchem. W pobliskich mokradłach i ziemi widoczne są wystające elementy kolejnych niewybuchów. Od rana na terenie byłego lotniska pracowali saperzy, którzy zabezpieczali znaleziska i przeszukiwali teren. Saperzy znajdują jedną bombę za drugą / kom. Przemyslaw Ardelli – policja Środa Wielkopolska Bomba na spacerze W środę krótko przed godz. 12. policjanci otrzymali telefonicznie informację, że na terenie byłego lotniska wojskowego w Mącznikach znajdują się porozrzucane bomby. Natychmiast na miejsce wysłany został policyjny zespół minersko-pirotechniczny. Na miejscu, policjanci ujawnili w promieniu kilkudziesięciu metrów, sześć pochodzących z czasów II wojny światowej bomb betonowo–fosforowych o wadze około 100 kg każda. Potem znaleźli kolejnych osiem ważących 150 kg i jedną 300-kilogramową. Wciąż znajdowane są nowe pociski. Wykopali je złomiarze Bomby były częściowo powykopywane, na każdej widoczne były ślady prób demontażu. Od większości odnalezionych bomb odcięto metalowe elementy, które prawdopodobnie miały trafić do skupu złomu. Wezwany z Poznania wojskowy patrol sapersko-minerski, po przyjeździe na miejsce stwierdził, że bomby te są bardzo niebezpieczne, a wokół sterczą elementy kolejnych niewybuchów.\nGetto wiejskie w Czachulcu Czy Wilhelm II chciał zburzyć Kalisz w 1914 roku? Warta – 1000 lat historii Walki pod Morawinem


„Plan Putina to warunki poddania się Ukrainy” - RMF 24\n„Plan Putina to warunki poddania się Ukrainy”\nCzwartek, 4 września 2014 (07:35)\nTo "warunki poddania się" Ukrainy, a nie osiągnięcia porozumienia - tak były ambasador USA przy NATO Ivo Daalder ocenił ogłoszony wczoraj przez prezydenta Rosji Władimira Putina plan uregulowania konfliktu na wschodzie Ukrainy.\nTo jest część tej samej ofensywy jaką Putin prowadzi od końca lutego. To są warunki do poddania się, a nie zawarcia potencjalnego porozumienia - uważa Daalder.\nPo pierwsze, zdaniem Daaldera, Rosjanie muszą powstrzymać wszelką pomoc dla separatystów, w tym wojskową i polityczną. Po drugie, nie da się osiągnąć zawieszenie broni i rozpocząć negocjacji dopóki rosyjskie wojska, które działają na Ukrainie, nie wycofają się na terytorium Rosji. I po trzecie, Rosja musi uznać terytorialną integralność Ukrainy.\nDopóki te trzy rzeczy nie zostaną zrealizowane, nie mamy co negocjować - podkreślił ekspert, dodając, że to, co robi Putin to "używanie retoryki, by spróbować zmusić (Ukrainę) do poddania się". Jak dodał, ogłoszony przez Putina plan został też tak pomyślany, "by zademonstrować, że jeśli konflikt będzie się utrzymywał, to winny będzie jedynie ukraiński rząd, a nie Rosja".\nTo są wysiłki, które muszą ponieść porażkę, i jak przywódcy państw NATO spotkają się na szczycie w Walii to muszą to jasno wyrazić - podkreślił były dyplomata.\nTo nie jest to język dyplomacji. Nie myślę, że Putin jest gotowy dokonać dalszej inwazji na Ukrainę i zająć Kijów już jutro, ale oczywiste jest, że położył tę opcję na stół - powiedział Daalder. Jego zdaniem, intencją Putina jest zmuszenie w ten sposób Zachodu do porozumienia na jego warunkach, po to by opcję dalszej inwazji na Ukrainie wykluczyć.\nW rozpoczynającym się dziś szczycie NATO w Newport w Walii weźmie udział prezydent Ukrainy Petro Poroszenko, który jak oczekuje się, ponowi apele o wojskową pomoc Sojuszu dla ukraińskiej armii. NATO nie ma obowiązku bronić Ukrainy, bo kraj ten nie jest członkiem NATO. Prezydent Barack Obama dobitnie to podkreślił kilka dni temu, wykluczając wojskową interwencję USA, by rozwiązać problem ukraiński.\nAle to nie znaczy, że NATO nie ma środków, by wywierać presję na to, co się dzieje na Ukrainie - podkreślił Daalder. Uważa on, że nadszedł czas na "poważną dyskusję" na szczycie NATO w Walii ws. zbrojenia Ukrainy. Jeśli możemy pomóc Ukrainie bronić się przeciwko obcym siłom, to powinniśmy to zrobić - dodał.\nPutin powiedział wczoraj, że rozmawiał z prezydentem Ukrainy na temat uregulowania konfliktu. Wydaje mi się, że nasze poglądy na temat sposobów rozwiązania konfliktu są bardzo zbliżone - oświadczył. Wyraził też oczekiwanie, że ostateczne porozumienie zostanie osiągnięte na piątkowym spotkaniu grupy kontaktowej w Mińsku.


Agatonistka - Blog na t(r)opie | filmy | seriale | książki | psychologia: Dobre dziecko – Roma Ligocka\nRzadko się zdarza, żebym nie mogła zabrać się do napisania recenzji książki. Przeważnie już w trakcie czytania pojawia mi się pewien szkic, wiem od czego zacząć, na czym zakończyć. W tym przypadku nie wiedziałam tego nawet kilka dni po przeczytaniu ostatniej strony.\nKsiążka opowiada o nastoletnim życiu Romy Ligockiej, jest doskonałą kontynuacją Dziewczynki w czerwonym płaszczyku, gdzie opisywała swoje dziecięce wspomnienia z czasów drugiej wojny światowej i holokaustu. W Dobrym dziecku nie ma już wojny, Polska próbuje podnieść się z gruzów i poradzić sobie w nowej rzeczywistości, w której do głosu doszedł socjalizm. Lecz wojny nie ma tutaj tylko teoretycznie. Za oknami nie ma niemieckich mundurów, ale w głowie ciągle jeszcze jest wybudowane getto.\nI tu dla mnie zaczęły się schody. O ile nie miałam żadnych problemów czytając Dziewczynkę w czerwonym płaszczyku, tak teraz nie umiałam wczuć się w Romę, utożsamić się z tym co robi i co myśli. Trwało to gdzieś do połowy książki. I choć pomimo mojej irytacji jej zachowaniem, choć w sumie nie tylko jej, książkę nadal czytało mi się bardzo dobrze, tak czułam ogromne rozczarowanie. Nie pomagało ciągłe przypominanie sobie, że czytam o trzynastoletniej dziewczynce, na której odbiła się trauma wojenna. Zagryzałam zęby i miałam ochotę krzyczeć: nie jesteś centrum świata, nie wszystko dzieje się z twojej winy!\n- No, nie martw się, zobaczysz morze. Tylko bądź grzeczna. (…) Bądź dobrym dzieckiem.\nA później - nagle - stał się cud. Mniej więcej w połowie, nagle dogadałyśmy się z trzynastoletnią Romą. Nie wiem, która do której wyciągnęła rękę. Czy Roma pozwoliła mi wejść głębiej w swoją głowę i jaśniej wytłumaczyła o co chodzi? A może to nagle ja sama pojęłam ten dziwny świat, usiadłam obok niej i objęłam ramieniem? Wcześniej, pomimo ciągłego uczucia irytacji, wiedziałam, że czytam coś dobrego. Teraz nie tylko wiedziałam, że ta książka jest dobra, ale czułam też, że jest to jedna z tych lektur, która nas wzbogaca. Daje coś wyjątkowego.\nDobre dziecko nie tylko opowiada o trudach dorastania w powojennej Polsce. W książce znajdują się także fragmenty pamiętnika babci Romy, Anny Abrahamerowej. Czytamy w nim, jak wyglądało życie przed wojną, poznajemy młodość mamy Romy i jej sióstr. Fragmenty uderzają w czytelnika ze zdwojoną siłą, zestawione z socjalistyczną rzeczywistością. Poznajemy dzięki niemu osoby, które zabrał holokaust, mamy możliwość zajrzenia w ich życie z czasów, gdy nic nie zapowiadało jeszcze nadchodzącego nieszczęścia. Szczególnie mocno boli, gdy wiemy, że mała Roma nigdy nie będzie miała takiego dzieciństwa jak jej matka. Nawet, gdyby zapewnić jej wszystkie wygody, które miała jej rodzicielka, wojna w głowie dziewczynki nie odejdzie.\nJest to książka zdecydowanie warta przeczytania. Ci, którzy nie przeczytali wcześniej Dziewczynki w czerwonym płaszczyku, a chcieli by sięgnąć po tę książkę, nie muszą się obawiać. Można je czytać oddzielnie, choć ja sama zachęcam, by sięgnąć po obie książki.\nRoma Ligocka – malarka i pisarka, autorka bestsellerowych książek Kobieta w podróży, Tylko ja sama, Znajoma z lustra, Wszystko z miłości, Czułość i obojętność, Księżyc nad Taorminą, Róża. Zadebiutowała książką Dziewczynka w czerwonym płaszczyku.\nSylwuch 1 marca 2013 22:35\nKilka lat temu miałam okazję zapoznać się z twórczością Romy Ligockiej. Co prawda, nie pamiętam już za bardzo o czym była przeczytana książka, ale wiem, że wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Na "Dobre dziecko" mam ogromną ochotę, ponieważ bardzo lubię powieści dotyczące czasów wojennych bądź powojennych. Myślę, że polubiłabym Romę.


Archiwum Historii Mówionej - Jan Adam Wiewiór\nJan Adam Wiewiór\n[Nazywam się] Jan Adam Wiewiór.\nProszę powiedzieć o swoich rodzicach i rodzeństwie.\nRodzice nie żyją. Ojciec przed Powstaniem Warszawskim i przed okupacją pracował w gabinecie ministra, w Belwederze u Piłsudskiego. Mama dom prowadziła i [wychowywała] dzieci, a my chodzili z siostrą [chodziliśmy] do przedszkola przy Belwederze. Tam zrobione było przedszkole dla pracowników Belwederu i tam myśmy jako dzieci chodzili.\nByło was dwoje?\nTak, siostra i ja.\nStarsza trzy lata.\nCzy w pana pamięci pozostał dzień wybuchu II wojny światowej?\nWojny zupełnie nie pamiętam, natomiast Powstanie Warszawskie – dokładnie. Ten dzień, w którym się zaczęło, jako dziecko pamiętam dokładnie. Nawet każdy szczegół.\nA jakieś urywki, fragmenty z czasów okupacji?\nMieszkaliśmy w samym centrum. Hotel „Warszawa” na [placu Napoleona] nazywał się [Prudential]. Przyjechała Niemka na występy. Nazywała się Kamilla Struppe. Cała Warszawa przyszła oglądać, bo ona robiła popisy na linie. Z Prudentialu lina była przeciągnięta gdzieś dalej i ona chodziła po linie. Co poza tym? Do kościoła chodziliśmy.\nCzy miał pan jakieś kontakty z rówieśnikami?\nPrzyjaźniliśmy się z Hanką Zarzycką. W naszym wieku była, młoda dziewczyna. Obecnie pani profesor SGGW i matka redaktora, bardzo znanego zresztą. Niedawno u siostry była, już staruszka, osiemdziesiąt lat się zbliża. Jacek Żakowski to syn Zarzyckiej […].\nMieszkał pan z rodzicami i z siostrą? W jakim składzie rodzinnym? Jak wyglądała kamienica, w której pan mieszkał?\nTo był dom, nie blok jak dzisiejsze. Normalny dom, chyba sześciopiętrowy, o ile pamiętam, schody, wind nie było wtedy. Mieszkaliśmy: ojciec, matka, siostra, dziadek, babcia i ciotka. To było dość duże mieszkanie. O ile pamiętam, chyba stumetrowe nawet.\nNie było wśród sąsiadów pana rówieśników?\nTylko Zarzycka. Myśmy mieszkali na szóstym, ona na czwartym [piętrze]. Chodziliśmy do niej się bawić jako dzieci, ona do nas przychodziła.\nCzy pamięta pan jakieś drastyczne sceny uliczne z czasów okupacji?\nNa własne oczy wiedzieliśmy oboje z siostrą i z całą rodziną, jeszcze dopóki nie uciekliśmy do piwnic na ulicy Pańskiej… Później stamtąd do Pruszkowa i dalej. Widziałem, jak nasz Powstaniec (miał opaskę) na naszych oczach…\nTo już z okresu Powstania?\nTo w Powstanie.\nNie. Z okupacji – nie. Jako dziecko mogłem bawić się, do Hani chodzić, do kościoła chodzić. Co mogliśmy robić?\nOjciec pracował. Od tego trzeba zacząć: ojciec w okupację poszedł do pracy jako szofer, do zakładu oczyszczania miasta, jeździł beką na śmieci. To jest najistotniejsza sprawa tego wywiadu. Mówi się o bohaterach, odznacza się medalami akowców. Ojciec nie był w AK, nie był w żadnej organizacji, ale moim subiektywnym zdaniem jako syna jest cichym bohaterem Powstania i nie wiem, czy nie największym. Dlaczego? Jak się zaczęło Powstanie Warszawskie, myśmy w składzie bez ojca czekali, co się z nim dzieje. Nie wrócił z pracy. Już strzelali, już się zaczęło, już bombardowanie – ojca nie ma. Co się okazuje? Miał czapkę z syrenką, Niemcy zorientowali się, że jest szoferem. Ojca zaaresztowano, posadzono na ogromną ciężarówę, uzbrojony Niemiec przy nim siedział i zadaniem ojca było zbieranie niemieckich trupów w Powstaniu.\nWyłącznie Niemców, niemieckie trupy. Tak pięćdziesiąt, siedemdziesiąt – mówił ojciec – zebrał sam rękami i załadował na samochód ciężarowy. Wywożone to było gdzieś za Młociny, tam były ogromne doły wykopane i tam ciała Niemców były składane. To sam [robił], osobiście, a Niemiec go eskortował, siedział przy nim. Oczywiście bomby leciały, bo Powstanie, a ojciec jeździł. Przeżył. Już nasz dom i okolica były zupełnie zburzone w gruzy. Ojciec przejeżdżając przez Śródmieście z Niemcem, z tymi trupami, spojrzał w prawo. Mówi: „Moi już pewnie zginęli pod gruzami”. Nie miał pojęcia. Ani my o ojcu, ani ojciec o nas. Ale co ciekawego? Rodzice mieli w okupację kota. Znam dużo takich lekarzy wysokiej klasy, mając dużo kotów, muszę mieć lekarzy dobrych. Jak ten kot przeżył, to jest ciekawe. Gruzy dookoła, a kot siedział na gruzach naszej kamienicy zburzonej. Z zaprzyjaźnionymi lekarzami weterynarii rozmawiałem, jak to jest możliwe. Jak kot przeżył? Zareagował na głos ojca, bo go poznał. Jak ojciec zawołał go, to natychmiast biegiem przyleciał. Skoczył do samochodu, do szoferki. Ojciec go wziął i do Niemca mówi: „Musimy tego kota zawieźć do Włoch pod Warszawę, do znajomej”. Tam swój domek miała pani Jadwiga Włodarska, z którą rodzice się przyjaźnili w okupację, to znajomi byli. Trzeba trafu, że matka, jak już nas wywieźli z Pruszkowa w Kieleckie na wieś… Tam nas odebrał jakiś gospodarz ze wsi Radwanów, gmina Pianów. Pamiętam to wszystko jako dzieciak. Towarowymi pociągami nas wieźli z Pruszkowa na tę wieś. Tam nas wzięli. Matka napisała (jestem ciekawy, jak w Powstanie chodziła poczta) list z tej wsi do pani Jadwigi do Włoch. Napisała do niej, że jesteśmy tu i tu, żyjemy, wszyscy przeżyliśmy. Ciotkę Niemcy zabrali w Pruszkowie do obozu. Później do śmierci dostawała odszkodowania z „Pojednania” niemieckiego. Już cztery lata nie żyje. Ale powiem o kocie, dlaczego to ważne i dlaczego mamy z siostrą sentyment do kotów. Jak ten kot przeżył? Bomby, gruzy, kot przeżył. Kot, którego ojciec… Niemiec wyraził zgodę. Do Włoch niedaleko, samochodem pojechali, kota zawiózł. Mówi: „Jadwiga, przywiozłem naszego kota. Jak on przeżył Powstanie, to nie wiem. Siedział na gruzach naszego domu. A moi chyba nie żyją”. A ona mu daje list, mówi: „Jasiu, masz”. Jak ojciec ten list przeczytał, że my żyjemy, jesteśmy tu i tu, to jedynym jego zamysłem było, jak uciec temu Niemcowi, żeby dotrzeć do nas na wieś.\nTo był chyba środek.\nRozumiem, że pana ojciec nie wracał do domu, bo był aresztowany i pracował dla Niemców?\nPierwszego dnia, jak się Powstanie zaczęło, szedł do domu. W tym momencie zobaczyli czapkę z syrenką i go aresztowali pierwszego dnia Powstania. Ojciec sprytny, pomyślał trochę. Łebek miał niesamowity. Dał się Niemiec wpuścić w maliny, jak to Niemiec. Dobrego charakteru był, bo różni Niemcy byli, tak jak i różni ludzie są obecnie. Mówi ojciec do niego: „Pojedziemy do znajomych na dobrą kolację”. Chodziło ojcu o to, żeby mu polali dobrze alkoholu, żeby przysnął, żeby mu dać dyla. I tak się stało. Niemiec dał się namówić na kolację. Oczywiście [ojciec] dał cynk znajomym, o co tu chodzi. Pojedli. Ojciec w tym momencie, jak on sobie pojadł i przysnął, dał nogę i czym się tylko dało, do nas dotarł na wieś w Kieleckie. Mama myła głowę siostrze w misce, ja w oknie siedziałem jako dzieciak. Patrzę, a z wozu schodzi ojciec. Krzyku narobiłem, że tatuś. Matka mówi: „Gdzie tatuś?”. A tu drzwi się otwierają, ojciec wchodzi. Może się mylę, państwo mają inną ocenę, ale mówię: „Dużo się mówi o Powstaniu Warszawskim bez przerwy i rzeczywiście – dobrze. Wstąpię do muzeum, opowiem historię, że był taki cichy bohater. Nie akowiec, tylko człowiek, który wykonywał taką robotę pod kulami, pod bombami w Powstanie”. Tylko to opowiedziałem. Ukazała się notatka, że był taki cichy bohater (nie wymieniając nazwiska ani imienia), który zajmował się tym i tym w okresie Powstania Warszawskiego, aresztowany przez Niemców. To cała moja intencja była, nic więcej.\nCała ta historia została panu przekazana przez ojca?\nProszę opowiedzieć o swoich wrażeniach z tych dni. Jak pan zapamiętał jako dziecko ten koszmar w centrum miasta?\nWidziałem na własne oczy, jak kobiety (między innymi moja ciotka zaangażowała się w to, jeszcze zanim do obozu trafiliśmy do Pruszkowa) zrywały płyty chodnikowe, czym się dało, i grzebano padłych ludzi w Powstaniu. Te fragmenty pamiętam. Płyty chodnikowe zrywane były i przysypywano tylko ziemią. Nie wiem, czy do tej pory jeszcze tam nie ma szczątków. Dwa tygodnie temu w tym rejonie wydobyli pocisk i tych pocisków może być jeszcze multum. Z tego, co widziałem, tam ciał grzebanych było [dużo]. Było tak, że mama nas prowadzi, całą gromadkę, wszystkich. Mówi: „Chodźcie do tego domu, jeszcze go nie zburzyli, tam jest figurka, idziemy i się pomodlimy. To babcia chyba mówiła. Mama mówi: „Nie. Idziemy z drugiej strony ulicy, gdzieś do piwnicy”. Zdążyliśmy wejść na drugą stronę, a tu bomba łubudu i wszystkich ludzi pod figurką zabiło. Jeden moment. Jak byliśmy w piwnicy na Pańskiej, pamiętam, że byłem (też jako dzieciak przecież) bardzo ciężko chory. Prawie umierałem. Nie wiem, co to było, co za przypadek, nie pamiętam. Znalazł się lekarz, który miał przy sobie jakieś lekarstwa i mnie uratował. Podobno choroba taka, że nie dawali szans. Mama przy mnie stała. Ale jak widać, przeżyłem. Niepisane mi było. Na wsi, gdzie nas wywieźli, żyło się jakoś u tego chłopa. Karmili nas. Nie wiem, czy matka jakieś pieniądze miała, nie wiem, czy im dawała.\nCzy pamięta pan takie chwile w czasie Powstania, kiedy pan był głodny?\nNie jestem w stanie na to pytanie odpowiedzieć. Najprawdopodobniej tak. Z tego, co wiem, to w obozie w Pruszkowie chodziłem i zgniłe kartofle zbierałem, i babci dałem, żeby zupę ugotowała. To pamiętam.\nProwadzili nas całymi tabunami do Pruszkowa, jak na filmach widać. Później w towarowe pociągi nas załadowali i w Kieleckie nas wywieźli.\nSam Pruszków pan pamięta?\nTo, co mówię: chodziłem, kartofle zbierałem zgniłe. Ludzie leżeli na kupach, rodziny. Co młodszych zabierali do obozu, tak jak i ciotkę zabrali do Dachau. Robili na niej różnego rodzaju eksperymenty, ale wróciła później z obozu.\nSzedł pan z najbliższą rodziną. Szedł pan o własnych siłach?\nPamięta pan sam moment wyruszenia? Co zabieraliście ze sobą? Jak wyglądał moment wychodzenia?\nChyba tylko to, co się na sobie miało. Co można było wziąć? Mama dbała o to, jakieś tobołki popakowała, jakieś koszule, majtki. Co więcej można było? Mebli się nie brało przecież na plecy. [Rzeczy] osobiste, co się mogło, to w tobołki popakowała mama.\nCzęsto pan wraca do tych wspomnień?\nBez przerwy. Stale o tym myślę. Zwłaszcza to, o czym mówiłem, z kotem i z ojca pracą w Powstanie. Codziennie o tym myślę. Mamy grób rodzinny na Bródnie, ja tam pójdę, do ojca i do mamy, będę skremowany. Tam są oboje.\nPrzekazuje pan swoje przeżycia młodszemu pokoleniu?\nOczywiście. Co jest niedobre: młodsze pokolenie dzisiaj interesuje się Internetem, Facebookiem, tym, któremu rodzice lepszą komórkę kupili, co tam w Internecie widział, a takie sprawy, to… Co jest gorsze, to od dziecka już jest. […]\nCzy jest może coś, o czym chciałby pan jeszcze powiedzieć?\nMam dokument. Jak nadmieniłem, ojciec pracował u Piłsudskiego w gabinecie. Mam papierośnicę srebrną z inicjałami ojca, którą mu ofiarowali. Proszę przeczytać.\n„Panu Janowi Wiewiórowi w dniu ślubu – Szef Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych, 19 listopada 1932 roku”.\nJest to dokument? Pamiątka, ale i dokument. Rodzice brali ślub w kościele Zbawiciela. Myśmy byli tam chrzczeni, siostra i ja. Zażyczyłem sobie, żeby tam było również nabożeństwo żałobne mamy, jak mama zmarła dziewiętnaście lat temu po bardzo ciężkiej chorobie, na raka. Męczyła się strasznie. W kościele Zbawiciela zrobiliśmy pogrzeb mamy. W tym kościele 19 listopada rodzice brali ślub.\nW 1932 roku?\nTak. Brali ślub, Piłsudski załatwił karetę, jechali w cztery konie do ślubu. Zdjęcia były, to popaliło się, nie ma nic. Żadnych dokumentów nie mam. Nie mam dokumentów na to, co opowiedziałem, jaką robotę robił ojciec. Skąd mogę mieć? Owszem, nagradzane osoby, które były w organizacji AK, jakieś dokumenty mają na to. Walczyli i słusznie im się należą odznaczenia, bardzo słusznie. Potracili życie, stali się kalekami. Jestem zaprzyjaźniony z takim panem, który zaproszenie mi dał. W mundurze chodzi na uroczystości związane z Powstaniem Warszawskim. Ma swój zakład zegarmistrzowski na Mokotowie. Jest arcymistrzem w naprawie zegarków. Po osiemdziesiątce gość, ale przyjaźnimy się ze sobą. Dużo na temat Powstania Warszawskiego rozmawiamy. Uroczystości, które były, obchodziłem wspólnie z nim w parku Dreszera. Zaproszenie dostałem, teraz idę na kopiec. Z Powstania pamięta się każdy szczegół, dokładnie. My z siostrą byliśmy dziećmi. Mama prawdopodobnie (ale nie wiem na pewno) w okresie okupacji, żeby było co jeść, szmuglowała mięso, wędliny gdzieś z Karczewa. Tak jak się w „Zakazanych piosenkach” śpiewało: „Spod serca kap, kap, słonina i schab”. Autentycznie ludzie wozili różne rzeczy, żeby wyżywić. Prawdopodobnie mama się tym zajmowała.\nPóźniej nie wspominała o tym?\nWspominało się cały czas. Dopóki moi rodzice nie poumierali, to przy każdej okazji się Powstanie wspominało, pobyt na wsi. Pamiętam, jak od dziadka dostałem po dupie, za przeproszeniem, dosłownie, za to, że mnie starsze chłopaki na tej wsi nauczyli palić. Skręcali jakieś liście i dziadek zobaczył. Pas miał, ostrzył sobie brzytwę na tym, wziął mnie i wlał. „Dawaj tutaj dupinę!” i wkropił mi tak, że aż tryskało podobno, bo nie wolno się papierosem…\nPamięta pan sceny z życia religijnego, pochówku Powstańców?\nPamiętam jedynie to, co na naszej ulicy Szkolnej: zdzierano płyty chodnikowe kilofami, łopatami, czym się dało. Ile mógł się podkopać, to się podkopał, aby chować ludzi czy Powstańca, czy kogoś, kto padł. Po prostu chowano. Zrywane były płyty chodnikowe. Od Świętokrzyskiej do Rysiej, do placu Napoleona, bardzo dużo ludzi było pogrzebanych. Dużo trupów widziałem, masę. A życie religijne? Jako dzieci chodziliśmy do kościoła. Na Moniuszki był kościół i tam chodziliśmy z siostrą. Na majowe nabożeństwo chodziliśmy zawsze, od dziecka.\nCzy ktoś z pana bliskich, z rodziny, brał czynny udział w Powstaniu?\nOjca brat, który zginął w obozie. Został wywieziony do obozu, Czesław Wiewiór. Zginął w obozie, w Buchenwaldzie. Później szukano go przez Czerwony Krzyż. Dokumenty przyszły z Buchenwaldu. Nikt poza tym.\nJak wróciliście państwo do Warszawy po wyzwoleniu, to jaki obraz miasta pozostał w pana pamięci?\nWszystko zrównane z ziemią. Niektóre budynki ocalały, ale tak to cegła, ruiny.\nW którym roku państwo wróciliście?\nNajpierw z tej wsi, jak już została Warszawa wyzwolona, to wylądowaliśmy we Włochach u znajomej, co [do niej] list pisała mama. U niej zamieszkaliśmy i tam zaczęliśmy chodzić do szkoły. Ja do pierwszej klasy, siostra chyba też, bo spóźniona była. Później, za dwa czy trzy lata, wylądowaliśmy w Warszawie na Mokotowie. Na ulicy Sandomierskiej mieszkaliśmy. Chodziliśmy z siostrą do szkoły podstawowej na ulicy Narbutta 14, szkoła nazywała się Benito Juáreza. W jednej klasie byłem z Januszem Onyszkiewiczem, z którym jestem zakolegowany do dzisiaj. Przychodził do mnie, bo miałem różne szabelki, rękawice bokserskie. Bawiliśmy się u mnie na podwórku, ja do niego chodziłem, z mamą mieszkał na placu Unii. Jako dzieciaki graliśmy w piłkę na boisku szkolnym. […]\nCzy jeszcze jest coś, o czym chciałby pan powiedzieć, a co jest związane z Powstaniem?\nMówiłem, że jakiś doktor się znalazł na Pańskiej, co uratował mi życie. Byłem chory, nawet nie wiem, na co. Mama stale mówiła, że mnie uratował, podawał mi jakieś lekarstwo. Naprawdę nie przypominam sobie więcej rzeczy. Dla mnie najistotniejszy był fakt z ojca pracą, bardzo odpowiedzialną i niebezpieczną, z trupami niemieckimi.\nCzy ojciec po wojnie jeszcze wspominał ten okres?\nBez przerwy, tym tylko żył. Zmarł na zawał. Sześć zawałów miał.\nWarszawa, 26 września 2012 roku\nJan Adam Wiewiór Stopień: cywil Dzielnica: Śródmieście Północne


Krem w serwisie Informator - http://informator.bialowieza.pl/\nPodstawowy sprzęt wspinaczkowyPorady odnośnie suplementacjiProblemy godne dobrego prawnikaCoś o płaszczach i kurtkachBlack smoke in your car? Better check itO komforcie termicznymWorth to visit - CracowJak poradzić sobie z s=problemamiPozycjonowanie, a kwestie finansoweJak naprawić klimatyzację - zmiany w 2020Stylowe sukienki i o tym jak je nosićSposoby na ogrzewanie magazynówTransfery lotniskowe, przewozy osób. W skrócie o taksówkachKrótko o zaproszeniach na śluby i weselaProblemy z sercem? Koniecznie zró? badania u kardiologa...Co i jak z tą protezą?Prace dekarskie lub blacharskie na dachu? Sprawdź czy z podnośnikiem nie będzie łatwiejTwoja firma a obsługa prawnaOczami geodetyTrochę informacji o podatkach i opłacalności samodzielnego rozliczeniaWynajem sof i foteliAbout car, safety and servicesDobrze dobrana klimatyzacja- ważna rzecz Dental Sudety mountains - com and visit!Czasem trzeba pójść do psychiatrySkuteczne pozycjonowanieEnergia słoneczna - jak ją wykorzystać?Wspinamy się - po co?Dentysta Zabrze


20 Przystanek Woodstock w waszym domu. Posłuchajcie oficjalnej playlisty\nPrzystanek Woodstock - wielkie święto fanów muzyki już się zaczęło. Szczęśliwi wszyscy ci, którzy mogli udać się do Kostrzyna nad Odrą. Przed ekranem komputera ciężko poczuć niesamowitą atmosferę festiwalu, ale dzięki organizatorom możecie chociaż uszczknąć jej trochę i posłuchać zespołów - które wystąpią na tegorocznej edycji Przystanku Woodstock - we własnym domu.\nKażdy, kto ma chociaż mgliste pojęcie o Przystanku Woodstock wie, że co rok na scenach festiwalu można usłyszeć muzykę wszelaką. Fani rocka, punk rocka i reggae powinni być jednak szczególnie ukontentowani. W line-upie, a co za tym idzie playliście, nie zabrakło polskich i zagranicznych legend muzyki.\nSzybkim rzut oka na listę pokazuje, że na 20 Przystanku Woodstock będzie wyjątkowo oldschoolowo. Z naszego podwórka wystąpią rockowi wyjadacze jak T. Love, Budka Suflera, Piersi, Acid Drinkers i Coma, a zza granicy m.in. glamrockowi Skid Row i hardcore’owi Hatebreed. Ze spokojniejszych rytmów uświadczymy Jelonka, Marikę, Bednarka, Manu Chao i Kapelę ze Wsi Warszawa. Można trochę ponarzekać na brak indie rockowej muzyki i po raz kolejny zapraszanie na festiwal tych samych gwiazd (patrz T. Love, Coma, Acid Drinkers), ale to w końcu Przystanek Woodstock, a ten rządzi się swoimi prawami.\nTagi: 20 przystanek woodstockprzystanek woodstock muzykaprzystanek woodstock spotify


Michał Globisz: W 2020 r. Polak prosto kopnie piłkę Sport\nMichał Globisz: W 2020 r. Polak prosto kopnie piłkę\nrozmawiał w Olecku Michał Szadkowski 29.09.2008 07:00\n- Nie mamy prawa z kogokolwiek się śmiać. Oby zaraz z nas się nie śmiano. Pomijając San Marino czy Andorę, mamy najgorzej wyszkolonych piłkarzy w Europie - mówi trener reprezentacji U-19\nMichał Globisz uchodzi za największego fachowca od szkolenia młodzieży w Polsce. W 1999 r. z reprezentacją U-16 zdobył wicemistrzostwo Europy, dwa lata później z drużyną U-18 mistrzostwo Europy. Rok temu jego drużyna awansowała do ćwierćfinału mistrzostw świata U-20 w Kanadzie, gdzie przegrała z późniejszym triumfatorem Argentyną. Obecnie jest szkoleniowcem drużyny U-19, z którą za miesiąc zacznie eliminacje ME. Rywalami Polaków są Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra i Grecja. Do drugiej fazy eliminacji awansują dwa zespoły.\nMichał Szadkowski: Co będzie dla pana sukcesem: mistrzostwo Europy, czy w przyszłości powołania piłkarzy do pierwszej reprezentacji?\nMichał Globisz: - Nie znam trenera, który nie cieszyłby się z tytułu mistrza Europy. Ale najważniejsza jest jak największa liczby piłkarzy w kadrze narodowej.\nNa Euro 2008 pojechało dwóch graczy, z którymi zdobywał pan juniorskie medale - Paweł Golański (2001) i Wojciech Łobodziński (1999 i 2001).\n- Blisko wyjazdu byli Tomasz Kuszczak i Radosław Matusiak.\nAle kiedy jako juniorzy odnosili sukcesy, wyróżniał pan też Sebastiana Milę, Łukasza Madeja i Rafała Grzelaka.\n- Mila ma szansę wrócić do kadry. Nie zapomniał jak się gra w piłkę. Popełnił błąd przy wyborze zagranicznego klubu. Liga austriacka była najgorszą z możliwych. Zabrakło mu też szczęścia.\nMadej i Grzelak wyjechali, nie mamy o nich zbyt wiele informacji. Gdyby grali w polskiej lidze, mieliby większą szansę pokazania się Leo Beenhakkerowi.\nAle Madej wyjechał lewie kilka tygodni temu. Z broniącego się przed spadkiem ŁKS Łódź do słabej portugalskiej Academiki Coimbra. Grzelak zmienił średni zespół ligi portugalskiej - Boavistę na średni z greckiej - Skodę Xanthi. Mila nie poradził sobie w Austrii i Norwegii. Chyba moglibyśmy wymagać więcej od mistrzów Europy?\n- Sukces wywalczyła drużyna. Świetnie rozumieliśmy się na boisku i poza nim. W dodatku wyszły nam dwa turnieje, zdobyliśmy mistrzostwo i wicemistrzostwo Europy. Niemożliwe, by cała jedenastka grała potem na poziomie reprezentacyjnym.\nAle niektórzy zupełnie zniknęli, nie ma ich nawet w słabej polskiej lidze. Jak pan ich wybierał? Decydował poziom, jaki prezentowali, czy to, co mogli pokazać w przyszłości?\n- Nie miały znaczenia cechy fizyczne. Do dziś się tym nie kieruję. Oni rosną, mężnieją. Mogą się bardzo zmienić. Patrzę głównie na technikę, bo tego w ich wieku poprawić już nie sposób. Ale oczywiście biorę też pod uwagę motorykę, cechy charakterologiczne.\nNa ostatnie zgrupowanie przed turniejem eliminacyjnym U-19 powołał pan dziesięciu graczy z polskiej ligi, jedenastu z lig zagranicznych. Czterech z nich nigdy nie występowało w polskich klubach. Co ich różni?\n- Ci zza granicy mają profesjonalną opiekę fizjologów, dietetyków, najlepszych trenerów i świetne warunki do treningu. Szybciej robią postępy. Polskie i zagraniczne kluby to dwa różne światy.\nŻal panu tych z polskiej ligi?\n- Żal. Dlatego jak nasłuchają się na zgrupowaniach, że inni mają lepiej, wykorzystują pierwszą okazję do wyjazdu.\nIlu z obecnej drużyny będzie kiedyś podstawowymi graczami pierwszej reprezentacji?\n- Wojciech Szczęsny, Ariel Borysiuk, Michał Janota i Grzegorz Krychowiak. To wariant ostrożny.\n- Bardzo dużo. Byłoby bardzo dobrze gdyby każda kadra juniorska tyle dawała pierwszej reprezentacji.\nZ tej czwórki tylko Borysiuk gra w polskiej lidze, w Legii Warszawa.\n- Dziwne? Przecież szkolenie w naszych klubach leży. Wszystko zaczyna się od sześciolatków. Złe trenowanie Jasia powoduje, że Jan ma wiele złych nawyków. Nie umie ograć przeciwnika jeden na jeden, a to podstawa futbolu! Nie umie, bo sześcioletnim dzieciom zabrania się kiwać. Trenerzy wymagają od nich wyniku. A drybling może się skończyć stratą piłki. Nie mówię o odosobnionych przypadkach, ale praktyce w 90 procentach polskich klubów. Gadocha, Deyna i inni mieli technikę, bo nauczyli się jej na podwórku. Gdyby teraz poszli do klubu, kazano by im grać w lidze trampkarzy i wygrywać. I nigdy nie osiągnęliby takiego poziomu, jaki pamiętamy u gwiazd sprzed lat.\nCzego w takim razie polskie kluby uczą sześciolatków? Michał Janota mówił, że po przyjeździe do Feyenoordu musiał nadrabiać braki w taktyce. Krzysztof Król w Realu przechodził lekcję biegania!\n- Wie pan czego uczą? Żeby dzieci wybijały piłkę w trybuny. Dzięki temu można utrzymać prowadzenie i wygrać mecz. Nie uczą prawidłowego biegania, taktyki czy techniki. Niczego nie uczą! Efekty widzimy u seniorów. Piłka ich nie słucha, ucieka, przeszkadza. Nie tylko na poziomie ligowym, ale nawet reprezentacyjnym!\nLepiej więc sześcioletniego syna puszczać na podwórko niż prowadzić do klubu?\n- Jeśli tylko uda mu się znaleźć partnerów do gry na podwórku, oczywiście.\nCzyli kluby psują dzieciaki, zabiją ich talent?\n- Psują, bo nie chcą ich szkolić, tylko wygrywać. Nie interesuje ich piłkarz w perspektywie 10 lat. Ważne, by wygrać w najbliższym spotkaniu trampkarzy.\nJanota wyjechał z Polski, kiedy miał 16 lat. Przez 10 psuli go polscy trenerzy. Czy Holendrzy mogą wszystko naprawić?\n- Zawsze coś można poprawić, ale pewne nawyki zostaną. Sześciolatkowi łatwiej nauczyć się najtrudniejszych elementów technicznych. Potem chłopak rośnie, ma gorszą koordynacje ruchową. Pewnych rzeczy zmienić się nie da, bo nie da się z szesnastolatkiem wrócić do czasu, gdy miał lat sześć.\nLeo Beenhakker twierdzi, że Polacy nie uczą się gry pod presją. Juniorzy Wisły nie spotykają się z Legią czy Lechem, ale z Górnikiem Wieliczka. I łatwo wygrywają 7:0. W Holandii już juniorskie mecze Ajaksu z Feyenoordem to wojny.\n- Niech się pan zastanowi, jak przy wyniku 7:0 wyegzekwować od chłopaków grę obronną. Pressing, podwajanie, asekurację. Po co? Przecież wygrywa się lekko, łatwo i przyjemnie. A meczów, które zwycięża się nawet 13:0 jest mnóstwo. Swego czasu w Gdańsku, w drugiej rundzie mistrzostw Polski juniorów, osiem najlepszych drużyn grało ze sobą po dwa razy. Dzięki temu częściej dochodziło do spotkań Arki z Lechią czy Arki z Bałtykiem. Długo to jednak nie trwało, bo słabsze kluby zaprotestowały.\nCzuje się pan postacią tragiczną? Powołuje pan piłkarzy, zdając sobie sprawę z ich ułomności. Przecież poza tymi, którzy nigdy nie grali w Polsce, wszystkim pana kadrowiczom zabraniano kiedyś dryblingu, długo niczego nie uczono.\n- Oczywiście. Taki sam problem ma Leo Beenhakker. Na krótkich zgrupowaniach nie ma szans nauczyć reprezentantów futbolu. Bazuje na motywacji i powtarza, by utrzymywali się przy piłce. To bardzo proste i mądre. Sam korzystam z zestawów ćwiczeń, które dostałem od Holendra.\nW Polsce mieszka 40 mln ludzi. Czy nawet przypadkiem nie powinien się nam trafić piłkarz z pola grający w jednej z najlepszych drużyn w Europie? Białorusini mają rodaka w Barcelonie, Słowacy w Liverpoolu, Gruzini w Milanie...\n- A my mamy bramkarzy. Bo szkoli się ich indywidualnie. Mimo że mamy tak dobre efekty, na innych pozycjach w ogóle się tego nie praktykuje. A przecież po każdych zajęciach trenerzy powinni pracować osobno z niektórymi piłkarzami. To takie oczywiste...\nSkoro oczywiste, dlaczego nikt tego nie robi?\n- Prezesi klubów wymagają wyniku teraz, za rok, w najlepszym wypadku za dwa. Oni nie mają pojęcia o futbolu, szkoleniu młodzieży. Kiedyś sprzedawali na bazarze ogórki, teraz zajmują się piłką. Nie chcą słyszeć o inwestowaniu w perspektywie 10 lat. Łatwiej sprowadzić tanich graczy z Afryki, Słowacji czy Serbii. Nie pomyślą, że inwestując w sześciolatka, za parę lat będą go mogli sprzedać za kilka milionów euro. Nie pomyślą, bo wiedzą, że już ich w klubie nie będzie.\nOk. Problemem polskiej piłki są dyletanci. Może w takim razie powinniśmy wziąć przykład z Turcji, która swego czasu masowo sprowadzała trenerów z Niemiec. To oni sprofesjonalizowali futbol nad Bosforem.\n- Młodzi polscy trenerzy mają wykształcenie i chcą się rozwijać. Problem w tym, że wymaga się od nich zwycięstw. Nawet na poziomie trampkarzy. Jeśli będą prowadzili drużynę z myślą o szkoleniu, szybko zostaną zwolnieni. Nie każdy ma takie szczęście jak ja. Kiedy pracowałem w Lechii Gdańsk usłyszałem od prezesa, że nie interesują go wyniki. On chciał dostać piłkarzy do pierwszej drużyny. Od razu zmieniłem metody pracy.\nAle przecież polskich trenerów jeszcze trudniej znaleźć w zachodnich ligach niż piłkarzy. Poza Ryszardem Komornickim w szwajcarskim Aarau i Piotrem Nowakiem pracującym z olimpijską reprezentacją USA tak naprawdę ich nie ma.\n- A co zrobi supertrener w Odrze Wodzisław? Niewiele, bo nie ma bazy, nie ma warunków do szkolenia. Na kartoflisku nie da rady.\nCzyli pozostaje nam liczyć na graczy, których wyszkolą nam Niemcy, Holendrzy czy Francuzi.\n- To jedna z dróg. Ale sami musimy zacząć działać. Pierwszym krokiem są gimnazjalne ośrodki szkolenia. Zadziałają, jeśli będziemy się trzymać planu, ściągniętego zresztą od Francuzów. Nie ma mowy o grze na wynik. Tak jak matematyki uczy się od pokazania cyfr, tak piłkarzy trzeba szkolić od zera. Od techniki, koordynacji. Na szczęście upadł pomysł, by te ośrodki wystawiały zespoły w ligach juniorskich. Nic by się nie zmieniło. Znów Łodzi zależałoby na wygranej z Gdańskiem, a Poznaniowi z Warszawą.\nTam mają pracować najlepsi trenerzy, dobrze opłacani, ma to być ich jedyne zajęcie. Teraz praca z młodzieżą jest dla trenera trzecim etatem. Za kilka lat powstanie więcej boisk ze sztuczną nawierzchnią, będzie coraz bardziej profesjonalnie. Coś się ruszy.\nZnając polskie realia wierzy pan...\n- Muszę wierzyć. Inaczej musiałbym zrezygnować z pracy.\nReasumując, trenerów mamy zdolnych, ale słabo opłacanych i pracujących w skandalicznych warunkach. Nie mają motywacji, by się dokształcać, bo raz, że nikt od nich tego nie wymaga, a dwa, że wybijać piłkę w trybuny nauczyć można i bez literatury fachowej.\n- Dlatego uciekając przed presją wyniku szkoleniowcy szybko rezygnują z pracy z młodzieżą i szukają posady w III lidze. Zarobek większy, a przynajmniej rodzice nie siedzą nad głową i nie domagają się zwycięstw.\n- Nazywamy ich KOR - Komitet Oszalałych Rodziców. Często jestem świadkiem, jak na meczach trampkarzy rodzice stoją niemal na boisku, trenera w ogóle nie widać w tym tłumie. Wrzeszczą: Wywal!!! Nie kiwaj!!!! Ale gdyby temu trenerowi dać wysoką pensję, spokój, warunki do trenowania, on sobie poradzi. Wspomniane ośrodki powoli przejmą rolę klubów. Tam będzie szkolić się młodzież.\nNa razie na gola w Premier League czekamy 16 lat. Śmiejemy się z Albańczyków, a oni w ostatnich latach bramki w Serie A zdobywali regularnie. Malutka Słowacja ma reprezentantów w Liverpoolu i Napoli. Mamy najgorszych piłkarzy w Europie?\n- Pod względem wyszkolenia należymy do tych najsłabszych. Wyłączając San Marino, Andorę i Luksemburg. Nie mamy prawa z kogokolwiek się śmiać. Oby zaraz z nas się nie śmiano.\nTo może Leo powinien zorganizować nam system szkolenia?\n- Tym powinien się zając Wydział Szkolenia PZPN.\n...ale się nie zajmuje...\n...przy współpracy z Beenhakkerem.\nPrzypomnieć panu jak wygląda współpraca Wydziału z Leo?\n- Mówię jak powinno być. Trzeba wykorzystać jego wiedzę, pomysły, które dają tak fantastyczne efekty w Holandii.\nZałóżmy, że świat staje się idealny i gimnazjalne ośrodki szkolenia działają. Z ich pracy skorzystamy najwcześniej na Euro 2020.\n- Trudno. Nie ma innego wyjścia. Nam się ciągle wydaje, że wszystkie problemy polskiego futbolu rozwiąże zmiana selekcjonera reprezentacji. Wie pan co z drużyną Beenhakkera zrobiłby Jose Mourinho? To samo.\nPowtórzę: w Polsce efekty zmian w szkoleniu zobaczymy najwcześniej za 12 lat. A co przez ten czas? Mamy bazować na piłkarzach wyszkolonych za granicą, takich jak Ebi Smolarek?\n- To jedyne wyjście...\nBeenhakker: Z Osuchem spotkam się w sądzie\nEuro 2012: Spokój tylko do przyszłego roku?


Klimatyczny teledysk do nowego utworu KAZADI - i-Music.com.pl\nKlimatyczny teledysk do nowego utworu KAZADI\nNa oficjalnym kanale KAZADI można zobaczyć teledysk do wyjątkowej i klimatycznej piosenki zatytułowanej 'Tak niewiele’. Utwór został napisany z myślą o filmie 'Miłość jest wszystkim’, którego kinowa premiera już dzisiaj.\n„Tak niewiele” to bardzo ważny dla mnie utwór, który napisałam specjalnie z myślą o ścieżce dźwiękowej do filmu „Miłość jest wszystkim”, napisałam go w pół godziny podczas swojego pobytu w Los Angeles po usłyszeniu tych ujmujących pierwszych dźwięków harfy. Słowa i melodie po prostu wylewały się ze mnie wraz ze łzami. Pierwsza wersja powstała w języku angielskim i w tej wlaśnie odsłonie możecie usłyszeć ją na ścieżce dźwiękowej do filmu.\nPo pewnym czasie jednak uznałam, że chciałabym również stworzyć wersję polską, specjalnie dla Was Kochani. Długo myślałam komu powierzyć tak intymną piosenkę, słuchałam kilku polskich wykonawców, potrzebowałam kogoś z kim będę czuła „więź” i tak oto wysłalam ten utwór do Sarsy, która pomogła mi przelać na papier to co czułam w przepiękny, szczery sposób tak od serca. Mam nadzieję, że ten utwór przyniesie wam tyle ciepła i ukojenia co mi i moim bliskim. – tak o nowym utworze opowiada artystka\nSingiel 'Tak niewiele’ usłyszeć można na płycie ze ścieżką dźwiękową do filmu 'Miłość jest wszystkim’, podwójny krążek ukaże się 30 listopada, ale w przedsprzedaży zamawiać można go już dzisiaj.


5 pomysłów na zabawy karnawałowe dla dzieci - Ekorodzice.pl\nAutor: Redakcja Ekorodzi.pl 2021.01.26, 10:36\nSzukasz pomysłu na zabawy karnawałowe dla dzieci i rodziców, przy których nikt nie będzie się nudził? Nieważne, czy będziecie świętować wieczorem (w ramach balu karnawałowego prawie do świtu, czyli do jakiejś 21.00), czy w ciągu dnia – ważne, byście spędzili niezapomniane chwile! Podpowiadamy 5 pomysłów na zabawy sylwestrowe dla dzieci, które spodobają się także dorosłym.\n1. Wieczór gier\nZawsze macie za mało czasu na jeszcze jedna partyjkę, rundę czy rozgrywkę? Przygotowując pomysły na zabawy karnawałowe dla dzieci, nie musicie od razu sięgać po specjalne atrakcje – możecie ten czas spędzić na grach, na które na co dzień nie macie czasu. Jedna gra Wam się nudzi? Nie musicie się ograniczać! Ciekawym pomysłem na zabawy karnawałowe dla dzieci i rodziców jest rozegranie kilku różnych gier – niech każdy z rodziny zaproponuje swoją ulubioną! A może wymyślicie własną, rodzinną rozgrywkę, której zasady powstaną właśnie podczas wspólnej, karnawałowej zabawy?\n2. Bal w stylu glamour\nW karnawale dorośli bywają na balach w eleganckich salach, ubrani w wieczorowe stroje… Dlaczego więc nie zorganizować rodzinnej imprezy w stylu glamour na karnawał dla dzieci? Trzeba jednak na nią przygotować specjalne ozdoby i akcesoria, nadmuchać balony, przygotować konfetti czy serpentyny. Przydadzą się także przygotowane w gronie rodzinnym przekąski, po które nie sięga się na co dzień –może ciastka z brokatową posypką lub naleśniki z cukrowymi gwiazdkami w cieście?\n3. Tańce, hulanki, swawole\nWśród pomysłów na zabawę karnawałową nie może zabraknąć tych, którym towarzyszy muzyka.Stwórzcie playlistę z ulubionymi hitami dzieci i dorosłych tak, by wszyscy czuli się dobrze podczas domowej dyskoteki. Zadbajcie także o to, by znalazły się na niej piosenki z układem tanecznym. Zatańczcie "kaczuszki", "głowa-ramiona-kolana-palce", uformujcie "węża" i podążajcie w rytm muzyki przez wszystkie pokoje lub po prostu umówcie się, że każdy uczestnik imprezy proponuje jeden ruch i wszyscy go powtarzają – ogranicza Was tylko wyobraźnia i poczucie humoru!\n4. Pidżama party\nWybierając się na sale balowe w czasie karnawału, dorośli przygotowują eleganckie stylizacje, ale karnawał dla dzieci rządzi się swoimi prawami. Zmieńcie cekinowe sukienki i stylowe fraki na wygodne piżamy, np. marki Endo z zabawnymi nadrukami, na elegancki bal na pidżama party dla dużych i małych! Bitwa na poduszki, budowa tajnej bazy z dachem z koca na środku pokoju, seans filmowy przy zgaszonym świetle, teatrzyk cieni przy świetle nocnej lampki lub latarki, zimne ognie – to wszystko ma szczególny urok, kiedy dorośli i dzieci ubrani w pidżamy bawią się w najlepsze. Czego pewnie domyślili się już rodzice, pidżama party ma także dodatkowy atut – zmęczone zabawą dzieciaki, które zasną w salonie, można zanieść od razu do łóżek!\n5. Przebierańce – malowańce\nJak karnawał, to przebrania! Ubrania na karnawał dla dzieci mogą być zabawne, zwariowane, inspirowane ulubioną bajką, eleganckie… Liczy się zabawa podczas przygotowania! Wieczór jest długi, a większą atrakcją dla dzieci może okazać się samo szykowanie przebrań niż tańce i zabawy. Usiądźcie całą rodziną do stołu z materiałami plastycznymi i wspólnie przygotujcie karnawałowe maski, powłóczyste peleryny, zwariowane nakrycia głowy. Możecie też kupić białe T-shirty w odpowiednich dla każdego członka rodziny rozmiarach i na nich narysować zabawne atrybuty przebrania. A może zabawicie się także w malowanie twarzy specjalnymi farbkami? Doskonała zabawa karnawałowa dla dzieci i rodziców gwarantowana!


Tomasz Gudala (tomaszgud)\nChciałem podzielić się z kolegami wędkarzami podstawowymi wskazówkami 'Jak obchodzić się z rybą' której po złowieniu chcemy zwrócić wolność.Zawsze podbieraj złowiona rybe niezależnie od wielkości podbierakiem. Z tego co wyczytałem nigdy nie chwytajmy ryby suchymi rękami i nie kładziemy jej na suchym podłożu. Pozbawia ją to ochronnej warstwy śluzu a także uszkadza płetwy i łuski.\nRybę trzymajmy mocno ale delikatnie.Jeśli haczyk utkną dość płytko w pysku łatwo usuniesz go palcami. Jeśli zaś wbił się głębiej użyj wypychacza.Nigdy nie ciągnij żyłki usiłując wydostać haczyk który jest głęboko połknięty możesz w ten sposób śmiertelnie zranić rybę!W sytułacji gdy haczyk jest niewidoczny nie staraj się go wydobywać,najlepszym rozwiązaniem jest odcięcie żyłki jak najbliżej haczyka.Na koniec jak najszybciej zwracamy rybie wolność wkładając ją do wody..Myślę ze to wszystko na ten temat.Dbajmy o nasze ryby i łowiska !\nPewnie karzdy wędkarz to wie ale warto przypomnieć;) [2010-02-21 00:04]\nMam nadzieję że to wszyscy znają i stosują w praktyce.Artykuł na czasie i jak najbardziej pochwalam pomysł .Ale.. Trochę zbyt mało rozwinięty w opowieści o sprawie. Suche dane są mało przekonujące.Pozdro i oczywiście 5 [2010-02-21 09:25]\nZ jednym zdaniem się nie zgodzę: "Na koniec wrzuć rybę do wody" Często młodzi naogladają się Rexów i potem sru rybę do wody zza pleców. Rybę trzeba delikatnie wkładać do wody! Najlepiej wyhaczać w wodzie, nie wyjmujac jej wcale. Dobrze, że przypominasz jak obhodzić się z rybą 4 [2010-02-21 10:30]\nobiecuje poprawe;) [2010-02-22 18:28]\nDostało Ci się ! Ode mnie masz PIĄTALA za coraz to nowe wpisy. [2010-02-22 22:01]\nZ ryba jak z kobieta trzeba delikatnie. zly ruch i rani sie rybę a tego nie chcemy. Wielu nie stosuje się tego ale liczę ze wezmą twoje wskazówki do siebie. Pozdrawiam [2010-02-24 20:14]\nNa pewno nie "wrzucać" ryb do wody. Trzeba je ostrożnie do niej włożyć, a w razie konieczności - przytrzymać w pozycji pionowej zanim nie dojdą do siebie. Nie zgadzam się też z ta koniecznościa podbierania ryb podbierakiem. Ty z resztą też temu zaprzeczasz - pisząc o uszkodzeniach ochronnej warstwy śluzu. Podbierak zdziera śluz z ryby bardzo skutecznie. Nie wolno też podbierać ryb suchą ręką, ale z powodzeniem można to zrobić ręka mokrą i to moim zdaniem najlepszy sposób. Należy tez uczulić na podbieranie pod skrzela czy za oczodoły. Tymi sposobami możemy wyrządzić rybkom nieodwracalne uszkodzenia. [2010-02-26 15:44]\npodbieranie podbierakiem ma zapewnić mniejsze uszkodzenia po połknięciu haczyka...!Które są bardziej smiertelne niż mała strata śluzu..! [2010-02-26 20:37]\nA możesz wyjaśnić w jaki sposób ma to zrobić, bo nie bardzo rozumiem jaki związek może mieć podbierak z uchronieniem przed mniejszymi obrażeniami spowodowanymi haczykiem?No chyba, ze namawiasz do podbierania podbierakiem małych rybek, ale wtedy na pewno bardziej zaszkodzisz im siatka podbieraka. [2010-02-26 23:51]\njak jesteś taki mądry to może sam napisz "jak obchodzić się z rybą" [2010-02-27 10:30]\nBrak koncepcji na sensowną odpowiedź, poskutkował agresją skierowaną w pytającego? :DNie ma powodu, by pisać o tym po raz kolejny.Wystarczy przeczytać uwagi dodane do tego artykułu, by wiedzieć jak się obchodzić z rybami należy, a jak nie. [2010-02-27 20:07]\nnie brak koncepcji i tylko chęci dyskutowania z Tobą!!to nie forum. [2010-02-28 13:09]\nJa daje 5 za sam pomysł trafiony w dziesiątkę świadczy o tym ilość wpisów, ale jak się domyślam kolega przypomina nam podstawowe zasady gdyż zaobserwował pewne nieprawidłowości w terenie. Tekst ma również wartość edukacyjną dla początkujących, bo o niewłaściwe wzorce nad wodą dziś bardzo łatwo.\nCiekawe czy ten tekst trafi do "mięsiarzy" ? Tacy ludzie nie zwracają uwagi na rybę. A publikowanie zdjęć w Wiadomościach Wędkarskich a rybą w łazience to już ostre przegięcie. [2010-03-15 00:26]\nnoo tak artykuł ciekawy tylko troche krótki ;) ale mimo to dam ***** .. tak racja z tym "wrzycaniem" ryby do wody , delikatnie do wody i poczekać jak sama odpłynie takie moje zdanie ;) pozdro [2010-04-02 15:31]\n5 [2013-05-19 19:58]


[Lumia 920] Diagnostyka podzespołów - Strona 16\nStrona 16 z 21 Pierwszy ... 6121314151617181920 ... Ostatni\nPokaż wyniki od 151 do 160 z 201\n08-08-2014, 19:39 #151\nMam świeżo postawiony Windows 8, zainstalowałem wersje FULL NCS z forum. I znajduje mi telefon pod dwoma portami USB O_O dodatkowo mam błąd "Data package selection error" nie mogę absolutnie nic zrobić w programie ;/ a mam problemy z zasięgiem i chce sprawdzić czemu\nEdit: Ok już działa, niestety test nie wykazał żadnych nie prawidłowości a jednak bardzo słabo zasięg łapie od czasu kiedy wymieniłem wyświetlacz . Kiedyś w pracy miałem 4 kreski czasem 3 teraz cały dzień nie złapał. Dopiero jak z biura wyszedłem\nOstatnio edytowane przez Karol Chudzik ; 08-08-2014 o 19:55\n08-08-2014, 20:19 #152\npowtarzasz się ...zostaniemy przy drugim temacie\n14-08-2014, 00:28 #153\nmoja 920 jakiś czas temu trafiła do serwisu (nazwa na R), naprawa była sprawnie i szybko wykonana, telefon jest sprawny itp., jednak chciałbym dokładne informacje nt. tego, co zostało wymienione.\nNaprawa dotyczyła problemów z wyświetlaczem, ale oprócz całego panelu (00808F9) wymieniono również:\n- 9409593 Proxy Boot\n- 9409839 MSM - graphite heat spreader\n- 9502688 MSM8960 cover\nDomyślam się, że drugi element to radiator (na płycie głównej?), ale czym dokładnie są dwa pozostałe? Z góry dzięki za pomoc.\n14-08-2014, 08:30 #154\npierwsze to uszczelka czujnika zbliżeniowego a drugie to metolowy ekran zakrywający cpu+ram\n14-08-2014, 11:16 #155\nOk, czyli wszystko jasne. Dzięki za pomoc.\n23-08-2014, 15:18 #156\nWitam Szanowne grono użytkowników z racji, że jest to mój pierwszy post od bardzo dawna. Bardzo proszę o pomoc.\nPowyższy test wykrył dwa błędy:\n- touch interface self test\n- touch internal self test\nTelefon jest po wymianie wyświetlacza, aktualnie jestem po za miejscem zamieszkania i do owego serwisu mam ponad 400km. Po uruchomieniu dotyk działa przez kilkanaście sekund. Po kilkudziesięciu sekundach ekran staje się martwy - nie reaguje, zawiesza się (czasami i nie gaśnie) - w powyższy sposób albo tak zastyga, albo się restartuje. Telefon był przywracany do ustawień fabrycznych. Czy któryś z kolegów jest w stanie mi pomóc ? Co mógłbym zrobić, co jest nie tak ?\nOstatnio edytowane przez cabura ; 23-08-2014 o 15:20\n23-08-2014, 15:38 #157\nwskazuje na tani zamiennik czy podróbka wciśnięta umyślnie lub nie\n23-08-2014, 15:45 #158\n23-08-2014, 15:50 #159\npytanie czego oczekiwałeś, nie napisałeś czy wiedziałeś o tym i ile zapłaciłeś. Sprzedawca czy to serwis nie będzie umiał udowodnić tego że to oryginał bo sprawdzimy to jak będzie trzeba. Pytanie czy chce ci się dochodzić bo padło słowo cześć oryginalna gdziekolwiek?\n23-08-2014, 15:53 #160\nNie znam się na naprawach serwisowych, telefon był serwisowany w punkcie serwisowym w małej mieścicie (serwis tv, rtv itp.) koszt naprawy 80zł, jestem zbyt daleko od serwisu by zgłaszać problem. Czy jestem w stanie przywrócić telefon do używalności na tym wyświetlaczu ?


czwartek 07 grudnia 2017, 08:11\nRegulamin nie wymusza obowiązku logowania "na bieżąco". Na cwaniaków nic nie poradzisz, zapominalscy nie powinni ponosić jakichkolwiek konsekwencji, bo w końcu ich wpis jest fizycznie w papierowym logbooku. Problem opóźnień był już dawno temu podnoszony i wtedy zgodnie uznano, że są sytuacje (np. ż...\nczwartek 07 grudnia 2017, 07:39\nUtworzenia, ale nie ukrycia - ta się pojawia na liście nowych skrzynek. No właśnie nie. Tzn. pojawia się, ale na dużo dalszym miejscu, więc widoczna nie będzie. A nie można po prostu takiej pomyłki zarchiwizować? Otóż nie można w tej chwili. " Po prostu " to admin powinien wykasować chyba... nie zn...\nśroda 06 grudnia 2017, 20:28\nśroda 06 grudnia 2017, 18:00\n1. Nie warto blokować rejestracji z wcześniejszą datą. Sytuacja jest realna i dość częsta w keszach dwusystemowych. 2. Natomiast ja cały czas jestem zdania, że trzeba zablokować możliwość logowania się z poślizgiem, w sytuacji, gdy skrzynka jest nieaktywna, czy nawet zarchiwizowana. A często bywa, ż...\nponiedziałek 04 grudnia 2017, 18:32\nniedziela 03 grudnia 2017, 18:00\nniedziela 26 listopada 2017, 20:57\n@JAśku Szanowny! Wcale nie piłem do Ciebie. To jest tylko zarzut do regulaminu! Odróżnij proszę. Skoro uważasz, że nie wolno modifikować, no to czemu bronisz tego regulaminu? Jak jest zły, to trzeba go poprawić, a nie bronić jak niepodległości. :) A jak twierdzisz, że regulamin dobry, to nie pisz mi...\nsobota 25 listopada 2017, 22:14\nWidzę, że chyba jednak post był za długi i kilka osób nie (chciało/ źle) zrozumiało. Między różnymi licencjami CC także są zasadnicze różnice. Co innego prawo do kopiowania, korzystania z tych zasobów w ograniczony sposób a co innego prawo do korzystania bez żadnych ograniczeń. Co innego tworzyć kod...\nsobota 18 listopada 2017, 19:48\nTrochę się zaniepokoiłem sytuacją, więc się wypowiem. 1. Uważam że problem całkiem fajnego kolegi z Legnicy, to jednak wciąż problem interpersonalny. Z kim? to już nie ogarniam, ale raczej z garstką , a nie z całym światem i całym OC. Skoro w tym konflikcie uczestniczycie to chyba trochę emocjonalni...\nniedziela 10 września 2017, 12:53\nDorzucę jeszcze jeden argument przeciw reaktywacji. (Nie mówię o jakimś drobnym serwisie, tylko o gruntownej wymianie, np. logbooka). Wcześniej wspomniałem o tym, że zrobiłem serwis. Ale potem znowu skrzynka przepadła i COG OC ją zarchiwizował. Ale była dwusystemowa. I co widzę, znowu ktoś nadgorliw...\nniedziela 23 lipca 2017, 16:21\nA mi się zdaje, że powodem reaktywacji skrzynki jest chęć zdobycia kolejnego punkciku do statystyk. Taka reaktywacja bez porozumienia z autorem rodzi potem dużo nieporozumień. Jak coś raz zaginęło/zgniło/skończyło się to i drugi raz znowu będzie to samo. Reaktywowaliśmy z Kamcią kiedyś trupa (w sumi...\nniedziela 07 maja 2017, 18:58\nMoim zdaniem używanie przez kogoś takich sformułowań jak: "głupi zapis", "ktoś bezmyślnie skopiował" uważam za totalnie słabe No wiesz Wołki, staram się używać słów, które sam rozumiem i czytający je zrozumieją. W przeciwieństwie do tych, którzy mają kłopot z używaniem terminów trudniejszych, jak "...\nTrzeba usunąć głupi zapis o przestrzeni publicznej. Lub (o ile dobrze rozumiem) zamienić np. na "miejsca ogólnodostępne" lub coś w tym stylu. Co zrobić, to już sami musicie we władzach rozstrzygnąć, bo widzę, że podejścia są skrajne i nie chce mi się nikogo przekonywać, zwłaszcza hipokrytów. ;-) Mo...\nczwartek 04 maja 2017, 19:52\nniedziela 30 kwietnia 2017, 20:33\nA wiecie jakie obiekty znajdują się w ww. obszarze przestrzeni publicznej, zgodnie z ustawą o planowaniu przestrzennym. Na przykładzie mpzp mojego miasta są to: Dom Dziennego Pobytu, Żłobek, Państwowy Do m Dziecka, Komenda Rejonowa Policji, Prokuratura, Sąd, Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna... wymi...


BEZOWI@MOTION: czerwca 2014\nZanim pojawiły się dzieci nasze kalendarze przyjemnie czerwieniły się bliskimi-dalekimi wyjazdami. Stolica tu, region tam. Na szybko, na tydzień, na weekend, na chwilę.\nPotem jakoś tak się porobiło, że jeździliśmy dalej i na dłużej. I wcale nie zamierzamy tego zaprzestać, ale...\n...nasze dzieci dowiadują się od nas o wielu miejscach, które:\n1. nie są Indiami\n2. nie są na bliskim Wschodzie\n3. a choć względnie dalekie są nam bliskie dzięki koniunkturze na polskich pracowników - mamy czasy, kiedy "do rodziny w odwiedziny" lata się samolotem\nZatem idąc z duchem czasów rozpoczynamy nowy rozdział w rodzinnym podróżowaniu. Tymczasowo zmieniamy nasze wysłużone pojemne plecaki na wersję "slim" - śliczniutkie, nowiutkie kabinóweczki - i zaczynamy podbijać Europę. Pierwsze bilety właśnie wydrukowaliśmy. Ruszamy jesienią.\nNa początek kierunek Irlandia!\nNieopodal domu mamy nasz mały raj. Piach, rzeka, ptaki i (przynajmniej jak do tej pory) względne pustki. Oswoiliśmy kawałek Wisły. Plaże, gdzie nie ma lanserów, knajp, straży miejskiej. Zero infrastruktury. Kilku nudystów gdzieś w oddali, czasami psiarze, dzieciaci jak my, którym nie spieszno się ścigać trasą gdańską nad tłoczne morze. Komary? Bywają. Sporadycznie zabłąka się kładowiec przeganiany krzywym wzrokiem plażowiczów. Można siedzieć od rana do wieczora, kończąc dzień przy ognisku. Bez pośpiechu. Z dobrą książką czy szkicownikiem na kolanach. Bez względu na pogodę.\nPomidory lubią wysokość. Nasze nawet sporą. W zeszłym roku udało nam się wyhodować na ósmym piętrze kilkanaście kilogramów, które poprawiały nam humor od czerwca do września. Nasze balonowe poletko zamieniliśmy na prawdziwy ogród. Poprzeczka poszła w górę. Przed nami lato z sałatą, szpinakiem, cukinia, dynia, marchewką, rzodkiewką, rukolą, ogórkami i pomidorami oczywiście z własnych upraw.\nZamiast w góry na Monte Kazury\n- Mamo, a kiedy pojedziemy w góry?\n- Ubieraj się, zaraz wychodzimy!\nZe „stajlem” na miarę turystek wchodzących na Śnieżkę w szpilkach – w wydaniu Melaczki, w kapeluszu i z kaburą na wodę, której nie powstydziłby się Michniewicz – w wersji Maxa, wspinamy się chwilę później ku niebu po szlaku ursynowskiej góry. Jedenasta. Trzydzieści kilka stopni na termometrze. Noga za nogą ciągnie my się ku szczytowi. W tym momencie widok biegacza, który nas mija kilkakrotnie w ciągu pól godziny, wydaje się mocno nierealny. Na samym czubku usypanej koparkami przez budowniczych warszawskiej sypialni wiatr szarpie nasze kapelusze. Pamiątkowa fota zdobywców i droga granią, a potem w dół, z drugiej strony. Dzieci padnięte, ale zachwycone. Zdobyły szczyt. I mimo trudów - apetyt na kolejne.\nPiknik pod wilgotną skałą\nŚlimaki mają swoje mistrzostwa skałkowe. Termin zawodów jest nie znany do ostatniej chwili. Kiedy wreszcie zaczyna wreszcie padać wysuwają się ze swoich schronień i startują w górę. Bez zabezpieczeń, samotnie, nie bacząc na stopień trudności prą ku górze.\nW zasadzie tak miało być – jechaliśmy przecież w Jurę na zawody wspinaczkowe. Max czekał na zmagania ze skałami. Melaczka po raz pierwszy miała ich zakosztować. Miało być mnóstwo znajomych, pierwsze biwakowanie pod namiotem w tym roku. Był wielki deszcz. Pusto. Tylko my i ślimaki. Deszczowa Jura, a dokładniej Rzędkowice rozłożyły nas na łopatki – cudnie było spacerować w ślimaczym tempie wśród jurajskich skał. Niebawem wracamy z powrotem.\nDziałka to stan umysłu, nie miejsce. Może być nawet całkiem blisko domu, ale sama idea działki, jej niecodzienność, powodują że czas płynie tam inaczej. Czterdzieści pięć minut od miasta czeka na nas nasza przygoda. Rzeka, las, pola, łąki, jaja ptasie, lisy, ryby, rozwalające się płoty, inwazje szerszeni, naloty much, jaszczurki, nostalgia świata który był wokół ale się kurczy. I laba dzielona na zmianę z heroizmem.\nZdążyliśmy przed majówką! Rzeka okiełznana. Jeszcze pusta, przed sezonowa!\nIdealny kierunek ku przygodzie? - mało ludzi, atrakcyjne widoki, nie da się nudzić czytaj: gwarancja, że wrócimy sponiewierani ale szczęśliwi. Jak się okazuje żeby znaleźć takie warunki nie musieliśmy pokonywać tysięcy kilometrów. Wystarczył spacer nieopodal domu. Tle że w deszczu.\nNajwyraźniej rozpuszczeni klimatem w którym bywa sucho (pozdrawiamy naszych bliskich z irlandzkiej krainy Deszczowców) Polacy w deszczowe dni wolą kryć się w zaciszu domów. Bo w to niedzielne przedpołudnie okolica była zupełnie pusta. Cały deszcz, podeszczowe mgły i widowiskowe wyścigi ślimaków były na naszą wyłączność. Żadna kałuża nie mogła czuć się bezpieczna. Wszędzie wdepnęły dziarskie kalosze Maxa i Melaki. Bo w czasie deszczu dzieci nie muszą się nudzić.\nZima nie była zimą a wiosna jakoś nie mogła się obudzić. Więc pewnego dnia poszliśmy jej szukać. I znaleźliśmy - już na dobre.\nŻe niby świat jest kulą? Z perspektywy naszego nowego lokum trudno nam w to uwierzyć. Po kilku miesiącach od przeprowadzki, z racji zasiedzenia, zaczynamy rozumieć centryczne poostrzeganie świata naszych pra, pra, pra....przodków. Centrum świata jest tu gdzie my. Granice naszej codzienności maja wyraźne, groźne krawędzie, za którymi czyha na nas nieprzyjazna kipiel miasta z jednej strony, i ruchliwe ciągi komunikacyjne z drugiej. Mimo pozostawania w granicach stolicy nasze wyprawy do centrum są wyprawami „do MIASTA”. Na szczęście nie często tam wędrujemy. Trafiła nam się okolica gdzie wszystko jest na wyciągnięcie ręki, albo ściślej -nogi. W zasadzie samochód zamieniliśmy na rower czy piesze wędrówki. Wszędzie blisko: do codziennych obowiązków, do lasu, na mikrowyprawy.\nNa szczęście jak nas już wreszcie przyciśnie potrzeba zmiany krajobrazu niemal za płotem czeka ją bramy do wielkiego świata: lądem autostrada, powietrzem lotnisko. A za nią czeka prowokacyjne Nieznane. Czego chcieć więcej?\nCzas rozprostować kości\nJeżeli nie udało nam się kupić biletów jesienią, zima staje się dla nas bardzo długa. W tym roku wyjątkowo długa. Nasza tegoroczna wędrówka była totalna - z malowaniem dwóch mieszkań i przerzucaniem 200 pudeł łącznie. Na nowe. Trochę czasu zajęło nam oswojenie znanych-nieznanych kątów. Wreszcie nadszedł dzień, kiedy wyszło słońce za w końcu powieszonymi zasłonami. I wyciągnęło nas na świat. Z nadzieją, że znajdziemy jakieś dowody na to, że zima już długo się nie utrzyma.


Mieszkanie na sprzedaż, Kraków, Krowodrza, 34.12 m2, 255 000 zł\nKraków, Krowodrza, Łobzów, Emilii Plater Mieszkanie na sprzedaż\n7 473,62 zł/m2 cena: 255 000 zł\nJednopokojowe z antresolą na ul. Emilii Plater w kamienicy .\nSpacerkiem do centrum\nmieszkanie o pow 34,12m2 na ul. Emilii/ Łobzów.\nMieszkanie znajduje się na parterze 4 piętrowej kamienicy po generalnym remoncie. Stan deweloperski do wykończenia.\npokoju dziennego / sypialni z aneksem kuchennym 18m2\nMieszkanie w stanie deweloperskim - opłaty nie do oszacowania\nSymbol oferty ABN-MS-23232


§ Mandat za brak maseczki – Forum Prawne\nMandat za brak maseczki - Forum Prawne\nWitam, Dzisiaj próbowano wlepić mi mandat w wysokości 500 zł za brak maseczki ochronnej na twarzy. Mandatu oczywiście nie przyjąłem, bo zgodnie z dziennikiem ustaw (poz 792, strona 13) w przypadku trudności z oddychaniem w ...\nDzisiaj próbowano wlepić mi mandat w wysokości 500 zł za brak maseczki ochronnej na twarzy. Mandatu oczywiście nie przyjąłem, bo zgodnie z dziennikiem ustaw (poz 792, strona 13) w przypadku trudności z oddychaniem w maseczce (które mam), nie muszę takowej maseczki nosić ani również nie mam obowiązku okazywać żadnego oświadczenia. Pan policjant bez próbował wmówić mi co innego. Czy w tym momencie mogę sporządzić konkretne zażalenie aby uniknąć wizyty w sądzie ? Nie boje się sądu, lecz dojazd do niego jest dosyć czasochłonny i chciałbym tego uniknąć.\nRE: Mandat za brak maseczki\nJak już to § 18 ust. 1 pkt 3 , w miejscach objętych zakazem nie masz obowiązku okazywać stosownego dokumentu ale w sądzie już tak.\nCzy w tym momencie mogę sporządzić konkretne zażalenie aby uniknąć wizyty w sądzie ?\nMiałeś prawo do odmowy przyjęcia mandatu i niego skorzystałeś.\nNie boje się sądu, lecz dojazd do niego jest dosyć czasochłonny i chciałbym tego uniknąć.\n"Fatetur facinus, qui iudicium fugit" co znaczy: przyznaje się do czynu (występku), kto unika sądu.\nw przypadku trudności z oddychaniem w maseczce (które mam), nie muszę takowej maseczki nosić ani również nie mam obowiązku okazywać żadnego oświadczenia.\nPowodzenia w udowadnianiu, że twój stan zdrowia uniemożliwił osłonięcie ust i nosa przyłbicą. Nie tylko maseczką można zasłaniać.\nAle dlaczego mam cokolwiek udowadniac skoro przepis mi to gwarantuje - brak obowiazku udowadniania tego orzeczeniem ?\nBo za mało wiesz o prawie. Owszem nie masz obowiązku dokumentować tego na poczekaniu ale stosownie do okoliczności jest to ograniczone do tych miejsc:\nb) w zakładach pracy oraz w budynkach użyteczności publicznej przeznaczonych na potrzeby: administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki zdrowotnej, społecznej lub socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, w tym usług\npocztowych lub telekomunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym; za budynek użyteczności publicznej uznaje się także budynek biurowy lub socjalny,\nd) na terenie nieruchomości wspólnych w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2020 r. poz. 532 i 568 ) oraz na terenie takich nieruchomości o innych formach posiadania.\nNie masz obowiązku posiadania przy sobie stosownego dokumentu ale tylko powyższych miejscach.\nTo tzw. kontratyp czyli okoliczność wyłączająca odpowiedzialność za złamanie przepisu porządkowego ale ciężar dowodu spoczywa na powołującym się na tenże kontratyp.\nW przedmiotowej sprawie jeżeli funkcjonariusz nie daje wiary tłumaczeniom to nie ma sensu w ogóle wszczynać postępowania mandatowego ( bo nie jest w stanie zweryfikować na miesjscu) ale od razu powinien wnioskować do sądu o ukaranie. Druga sprawa jaki biegły stwierdzi, że przyłbica utrudnia oddychanie.\nMandat dostalem po wyjsciu z lasu i nadal uwazam ze zostal on dany bezprawnie Juz bylem w tej sprawie u adwokata i czekam na rozprawe.\nbrak obowiazku udowadniania tego orzeczeniem ?\nI zostanie powołany biegły, który stwierdzi, czy twój stan zdrowia uniemożliwiał osłonięcie ust i nosa za pomocą określonych w prawie przedmiotów. Jak myślisz, kto pokryje koszta sądowe?\nMandat dostalem po wyjsciu z lasu i nadal uwazam ze zostal on dany bezprawnie\nZatem błędnie uważasz. Znajdź przepis który zezwala na niezakrywanie ust i nosa po wyjściu z lasu. Podpowiem, nie ma. Swoją droga naciągane tłumaczenie, raz, że problemy z oddychaniem, potem, iż wyjście z lasu.\nProszę pamiętać, że Sąd nie jest związany taryfikatorem, a jako człowiek, raczej nikt nie lubi kiedy robi się z niego idiotę, zatem polecam przy wnoszeniu ewentualnego sprzeciwu dobrze się zastanowić nad zarzutami jakie chcesz w nim podnieść, żeby 500 zł. nie skończyło się na 5 000 zł.\nJak to czytam to mam kilka przemyśleń. Zacznijmy od 500 zł. Wyjątkowo dużo jak za brak maseczki i to pod lasem. Za centrum miasta dają połowę albo mniej i to rzadko. Podejrzewam, że byłeś hardy, udawałeś cwaniaka, uczyłeś policjanta prawa i to jest efekt.\nOstatnio w mieście wysiadłem z auta idąc do oddalonego kilka metrów parkomatu nie miałem maski, policjant zwrócił uwagę, odpowiedziałem że wysiadłem dopiero z auta i już zakładam. Pouczył, że powinienem to uczynić jeszcze siedząc w aucie i na tym się skończyło. Oczywiście mogłem jak ty powołać się, że mi w masce duszno tylko wówczas skończyłoby się jak u ciebie. A tak nawet nie spisali.\nKwestia sądu, myślę że dostaniesz mniej niż 500 zł jak nie będziesz cwaniakował. Ja na twoim miejscu przyznałbym się i powiedział, że odmówiłem przyjęcia mandatu gdyż w mojej ocenie był nieproporcjonalnie wysoki do popełnionego czynu. Skończy się na jednej rozprawie, bez cyrku, biegłych itd. Dostaniesz naganę albo 100 zł. Jak pójdziesz na udry to różnie może być.\nO ile w ogóle policjant skieruje sprawę w takim stanie do sądu a sąd ją przyjmie… Jak wkurzyłeś policjanta to zapewne będzie pisał do sądu. Kwestia czy sąd będzie chciał w takim stanie sprawę przyjąć czy nakaże policjantom uzupełnić materiał. Moim zdaniem powinien to drugie, bo skoro powołałeś się na określoną okoliczność to policja ma obowiązek ją zweryfikować przed przekazaniem do sadu wniosku o ukaranie bo to stanowi czy są podstawy do ukarania. Policja nie może skierować do sądu wniosku o sprawdzenie czy masz uprawnienia do nienoszenia maski. Sama musi to zweryfikować i dopiero wówczas kierować wniosek o ukaranie, jeśli jej zdaniem uprawnień takich nie posiadasz.\nI w końcu kwestia biegłego… W takiej sprawie wydaje się być przesadna. Zaświadczenie z POZ że leczysz się na płuca załatwia sprawę. Poza tym trudności z oddychaniem w masce nie są sprecyzowane co do przyczyny, a to oznacza, że mogą obejmować także problemy natury psychicznej. Takie problemy występują także u wielu osób na skutek stresu wywołanego np. maską.\nPodsumowując. Dobry biegły, dobry adwokat, zapłacisz 10-20 razy tyle co za ten proponowany mandat, ale sprawę masz wygraną…\nTakie problemy występują także u wielu osób na skutek stresu wywołanego np. maską.\n?? "Wysoki Sądzie, boję się maseczki". Z miejsca powołałbym biegłego psychiatrę. Dla zasady.\nSkoro można bać się latającego w powietrzu samolotu to czemu by i nie maseczki? Masz bowiem pewność czy maseczka spełnia normy bezpieczeństwa?\nDo psychiatryka to polecam wysłać rząd bo nie ma żadnej epidemii. Dowodem na to jest Białoruś. Zobaczymy czy do 15 maja umrze pół miliona białorusinów.\nSkoro można bać się latającego w powietrzu samolotu to czemu by i nie maseczki?\nProszę przeczytać ze zrozumieniem post #3.\nCieszę się chłopaki, że moja wypowiedź dała wam tyle radosnego komentowania…\nSpieszę doprecyzować i wyjaśnić co autor miał na myśli.\nOtóż są znane np. medycynie pracy przypadki gdzie osoba nie może pracować z osłoniętą twarzą (przypomnę że maseczki i przyłbice to nie wymysł koronawirusowy tylko elementy zabezpieczające przy różnych pracach stosowane od bardzo bardzo dawna). Nie jestem specjalistą z tej dziedziny więc nie będę tutaj się za bardzo produkował, ale osoby takie mają po założeniu osłony objawy podobne do klaustrofobii głównie właśnie trudności z oddychaniem, duszności, wzmożoną potliwość, zwiększone tętno itp. Taka osoba przez lekarza medycyny pracy nie powinna zostać dopuszczona do pracy na stanowisku wymagającym osłonięcia twarzy. I to jest właśnie przykład „problemu natury psychicznej” o którym pisałem. Wbrew pozorom nie wszystko jest takie proste jakby się wydawało na pierwszy rzut oka. Gdyby wszystko interpretować po waszemu, to w zasadzie mamy martwy zapis prawny. Przepis z którego nie da się skorzystać, a tak nie jest.\nNie jestem specjalistą z tej dziedziny więc nie będę tutaj się za bardzo produkował\nZatem tego nie rób. Przypomnę tylko, że nie mówimy o przebywaniu ośmiu godzin z zasłoniętymi ustami i nosem, ale o zdecydowanie krótszym czasie. Idąc tym tokiem rozumowania, to mógłbyś nie zasłaniać nosa i twarzy mając krostkę na nosie, bo dermatolog powie aby miejsca tego nie obcierać. Nie popadajmy w paranoję i nie szukajmy dziury w całym.


Spalanie i rzeźbienie. Morderczy trening całego ciała | Fitness\nSpalanie kalorii i rzeźbienie ciała w jednym! Anita Herbert przedstawiła zestaw ćwiczeń na całe ciało. Do wykonania treningu będzie potrzebna ci tylko jedna guma rozporowa.\n"Wciąż mnie boli po tym treningu!" - nie ukrywa popularna trenerka fitness Anita Herbert. Węgierka, mieszkająca na co dzień w Miami, zaprezentowała zestaw sześciu ćwiczeń, które pozwolą ci szybko spalić zbędne kalorie, a przy okazji wyrzeźbić poszczególne partie mięśniowe.\nTrening odbywa się metodą "30:10", co oznacza 30 sekund ćwiczeń i 10 sekund przerwy. Przy każdym z ćwiczeń należy wykonać 4 takie serie. Przed wykonywaniem kolejnego ćwiczenia można pozwolić sobie na dłuższy odpoczynek — od 40 do 60 sekund, podczas którego warto uzupełnić płyny.\n"Przygotuj się! Będzie paliło!" - nie ukrywa Herbert, która każde z ćwiczeń dokładnie zaprezentowała w formie wideo na osobnej podstronie (do kolejnego przejdziesz naciskając szarą strzałkę po prawej stronie". W treningu znajdują się ćwiczenia zarówno na górną, jak i dolną partię mięśni.\nWarto zaznaczyć, że cały zestaw można wykonać swobodnie w domu bądź na świeżym powietrzu. Do żadnego z ruchów nie będzie potrzebny specjalistyczny sprzęt z siłowni. Jedynie przy czterech ćwiczeniach Herbert korzysta z gumy oporowej.\nOczywiście przed wykonaniem treningu należy porządnie się rozgrzać. Z kolei po ostatnim ćwiczeniu pamiętaj o rozciąganiu.\nSpalanie kaloriićwiczenia na rzeźbęAnita Herbertćwiczenia na całe ciałotrening na rzeźbętrening całego ciałafull body workoutspalanie tłuszczu\n44 cm w bicepsie! Australijski kulturysta Steve Kris ma się czym pochwalić Nie żyje Bob Bonham. Był legendą kulturystyki Interwały czy aeroby? Co skuteczniejsze? Narodziny gwiazdy? Mała dziewczynka o wielkiej mocy! Mój pierwszy raz... Polska gwiazda fitness nawołuje do buntu. "Nie bójcie się mandatów" Idealny trening dla mam. "Na dobry początek dnia" Wirus cytomegalii a nadciśnienie Jej kariera wisiała na włosku. Wszystko przez wydęty brzuch Trener ciągle w wysokiej formie. 57 lat na karku, a wygląda jak młody bóg Gimnastyka - sportowa, artystyczna i akrobatyczna. Czym się różnią i na czym polegają? Skuteczny trening, czyli co powinieneś wiedzieć o ekscentryce


ZLLL 12.04.2011 15:39\nNon stop myślę o seksie, ciągle marzę o zdradzie, każda mijana kobieta stanowi obiekt pożądania. Czy jestem seksoholikiem? Borys\nzdrada, seksoholizm, seks\nNie jesteś seksoholikiem. Przynajmniej na razie. Seksoholik musi się napracować fizycznie, nie tylko w myślach. Cały jego wysiłek jest daremny, gdyż nie przynosi satysfakcji. Seksoholik uprawia seks, bo musi. Dokładnie tak samo jak uzależniony od tytoniu pali, a narkoman sięga po następną dawkę. Człowiek lubiący seks myśli o kochaniu i równie często uprawia miłość, chętnie eksperymentuje, stara się zaspokoić potrzeby własne i osoby, z którą łączy go erotyczna fascynacja. Cieszy się z satysfakcji, którą daje i otrzymuje. Erotyczny świat seksoholika praktycznie nie istnieje - on odczuwa tylko rujnujący życie przymus wykonania czynności. Może to być i stosunek, i masturbacja. My to robimy, bo lubimy. Seksoholik robi, bo musi.\nDo tej pory nie są znane przyczyny popadania w nałogi. To?sfera nieustannych badań i?rozważań - i?statystycznych, i psychologicznych, i?wszelkich innych. Nie każdy przecież, kto wypije piwo, staje się alkoholikiem. Nie?każdy odwiedzający - nawet często - agencje towarzyskie jest seksoholikiem.\nZdrowy mężczyzna może doznać niezwykłego pobudzenia w jakiejś sytuacji i dążyć do?powtórzenia tego doświadczenia - ale nie?wyłączy go to z przeżywania innych doświadczeń i uczuć. A innego, owszem, może wyłączyć. Chcę ci przez to powiedzieć, że każdy seksoholik od czegoś zaczynał. Seksoholikami zostają częściej mężczyźni, bo?chętniej eksperymentują z seksem i łatwiej im oddzielić tę sferę od uczuć i emocji.\nPrzyczynami nieustannego odczuwania napięcia seksualnego i natychmiastowej potrzeby jego rozładowania bywają najróżniejsze stany chorobowe, ale też psychiczne, w tym tak trudne do uchwycenia zaburzenie poczucia bezpieczeństwa, które może się przytrafić każdemu, na różnych etapach życia i z różnych powodów. Seksoholik to?często osoba nieradząca sobie z?rozładowaniem emocji. Na przykład: szef się wścieka, a u pracownika dochodzi do... silnego pobudzenia seksualnego. Seksoholikom zdarza się w takich przypadkach masturbacja, czasem niemalże na oczach innych osób. Albo równie szybki wypad po?usługę. Jeśli błyskawiczne rozładowanie napięcia nie jest możliwe, mogą się pojawiać - dokładnie tak samo jak przy innych uzależnieniach - objawy głodu. Gorączka, dreszcze, niepokój, drgawki, niemożność skoncentrowania się na czymkolwiek innym.\nWracając do pytania: myślenie o zdradzie to?nie jest seksoholizm, ale gdzieś w tobie może tkwić nieco podobny problem polegający na braku umiejętności wyrażania negatywnych emocji lub rozwiązywania konfliktów w związku. Kobiety bojące się reakcji partnera na swoje pretensje lub chcące go symbolicznie ukarać też czasem odreagowują to?sobie myśleniem o potencjalnych zdradach. Lub wyobrażają sobie w trakcie masturbacji wyrafinowane kochanie z kimś sławnym albo z najlepszym przyjacielem domu, czasem nawet z bratem lub teściem (jeśli to byłoby dla partnera bardziej bolesne). Myśli takie pojawiają się także często, gdy ktoś dopuścił się rzeczywistej zdrady. I trzeba powiedzieć, że czasem wyobrażenia są pomocne w uporaniu się z problemem. Mózgowi jest wszystko jedno, czy otrzyma prawdziwą, czy wymyśloną dawkę satysfakcjonującej zemsty. Emocje opadają, można zacząć myśleć. Oczywiście, jest to doraźna pomoc, po której trzeba na spokojnie przeanalizować sytuację i podjąć decyzje. Jeśli?myślenie - wszystko jedno czy o seksie, czy o zdradzie, czy o pracy - staje się obsesyjne, stanowi objaw, z którym trzeba się pofatygować po pomoc.\nMaja Koniczyna seksuolog\nRysunek: Małgorzata Ślińska\nTak, jak pisze autorka artykułu, seksoholik nie działa dla przyjemności, tylko z przymusu. Wiem to z własnego doświadczenia. Bardzo ciężko jest zapanować nad nałogiem. Bez terapii w Psychologgii nie udałoby mi się nigdy zapanować nad swoimi potrzebami.\nNie, no Borys nie istnieje. Pan/Pani Koniczyna wymyśla sobie te pytania i sam/a na nie odpowieda. I to jest bardzo nie fair ze strony pisma Agory. Narusza jej etos. Czy tak mozna manipulować czytelnikiem? Do przemyślenia dla Redakcji!!!\nA ile lat ma Borys 20?\nPorozmawiajmy jak będzie miewać się przy 40 :D


HPSB 13,8V 5A 17Ah szafkowy zasilacz buforowy impulsowy Pulsar - Cyberbajt Wireless, Światłowody, MikroTik, Ubiquiti, Anteny WiFi, Monitoring\nKod produktu: 9134Pulsar\nZasilacz buforowy przeznaczony do nieprzerwanego zasilania urządzeń wymagających stabilizowanego napięcia 12V DC (+/-15%). Zasilacz dostarcza napięcia U=13,8 DC o wydajności prądowej 5A + 0,5A ładowanie akumulatora.\nWsparcie dla HPSB 13,8V 5A 17Ah szafkowy zasilacz buforowy impulsowy Pulsar: Michał Błaszczyk (84) 638 10 70-73 wew. 21\nAkumulator 18Ah 12V FGB\nAkumulator 18Ah 12V FGB dedykowany do instalacji ISP, CCTV\n130.50 zł brutto\nZasilacz buforowy przeznaczony do nieprzerwanego zasilania urządzeń wymagających stabilizowanego napięcia 12V DC (+/-15%). Zasilacz dostarcza napięcia U=13,8V DC o wydajności prądowej 5A + 0,5A ładowanie akumulatora. W przypadku zaniku napięcia sieciowego następuje natychmiastowe przełączenie na zasilanie akumulatorowe. Zasilacz skonstruowany jest w oparciu o moduł zasilacza impulsowego o wysokiej sprawności energetycznej i umieszczony w obudowie metalowej (kolor RAL 9003) z miejscem na akumulator 17Ah/12V. Obudowa wyposażona jest w mikroprzełącznik sygnalizujący otwarcie drzwiczek (czołówki).\nChciałbyś wiedzieć więcej o produkcie: HPSB 13,8V 5A 17Ah szafkowy zasilacz buforowy impulsowy Pulsar? Skorzystaj ze wsparcia przed sprzedażą...\nKupując "HPSB 13,8V 5A 17Ah szafkowy zasilacz buforowy impulsowy Pulsar" otrzymujesz bezpłatny dostęp do systemu wsparcia technicznego dla tego produktu.


tel.: 62 505 7878\nSpółka DTA-TECHNIK powstała w roku 2006 jako kontynuacja przedsiębiorstwa DTA P.H.U. Od początku swojej działalności związana była z niemieckim producentem urządzeń do technologii bezwykopowych klasy premium TRACTO-TECHNIK GmbH & Co. KG z siedzibą w Lennestadt.\nJako przedsiębiorstwo jesteśmy już mocno zakorzenieni w branży, a marka DTA-TECHNIK jest ceniona i rozpoznawalna. Wejście na wyższy poziom biznesu nie jest łatwe ze względu na brak przewidywalności polskiej gospodarki, jednak będziemy dalej podążali drogą zrównoważonego i odpowiedzialnego rozwoju.\nW krótkim czasie Spółka DTA-TECHNIK stała się głównym przedstawicielem w Polsce tego niemieckiego producenta. Równolegle, od wielu lat Spółka prowadzi współpracę z URZĘDEM DOZORU TECHNICZNEGO w zakresie obsługi urządzeń transportu bliskiego (UTB). W ramach uzyskanych kompetencji wykonujemy przeglądy konserwacyjne, modernizacje i naprawy urządzeń podlegających nadzorowi UDT.\nFachowość, uczciwość biznesową, zaangażowanie i zaplecze techniczne Spółki zostały bardzo szybko zauważone przez innych wiodących producentów z branży i obecnie naszymi partnerami są również:\n• BAGELA Baumaschinen niemiecki producent wciągarek linowych, recyklerów do asfaltu oraz bardzo bogatej gamy urządzeń dla budownictwa energetycznego i telekomunikacyjnego,\n• PRIME-DRILLING Niemcy producent wielkogabarytowych wiertnic HDD,\n• BOHRTEC niemiecki producent wiertnic ślimakowych i mikrotunelowych,\n• ATLAS niemiecki producent żurawi samochodowych i maszyn budowlanych\nNaszym największym sukcesem i najcenniejszym darem jest zaufanie setek polskich Klientów. Dbamy o ten dar codzienną pracą.