Precedensowy wyrok Sądu Najwyższego w sprawie ochrony wizerunku policjanta. - ZW NSZZP województwa śląskiego\nPrecedensowy wyrok Sądu Najwyższego w sprawie ochrony wizerunku policjanta.\nSN rozstrzygnął sprawę dotyczącą lokalnego medium, ale skutki orzeczenia dotyczą wszystkich dziennikarzy. W 2012 r. „Nowa Gazeta Trzebnicka” opublikowała teksty dotyczące policjantki z drogówki, która przyjeżdżała do pracy samochodem, mimo że nie miała prawa jazdy. Publikacje zawierały nie tylko dane funkcjonariuszki, ale także jej zdjęcie. Dziennikarze zamieścili w sieci również film, na którym widać, jak policjantka wsiada do auta, wychodząc z pracy. Po doniesieniach mediów kobieta została ukarana mandatem, a w postępowaniu dyscyplinarnym – naganą.\nFunkcjonariuszka pozwała jednak lokalną gazetę na drodze cywilnej za ujawnienie jej wizerunku. Twierdziła, że naruszono w ten sposób jej dobra osobiste. Domagała się m.in. usunięcia zdjęć i filmu oraz przeprosin. W pierwszej instancji przegrała: Sąd Okręgowy we Wrocławiu w 2015 r. oddalił w całości jej powództwo. Ale w 2016 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił dotychczasowy wyrok: choć nie miał zastrzeżeń do rzetelności artykułów, nakazał gazecie usunięcie wizerunku policjantki oraz publikację przeprosin. Jak to argumentował?\nSąd Najwyższy uznał, że gazeta naruszyła zasady rozpowszechniania wizerunku zawarte w prawie autorskim. Dziennikarze nie mieli zgody policjantki na publikację jej wizerunku. A bez tego można publikować cudze zdjęcie tylko w dwóch przypadkach. Pierwszy dotyczy publikacji wizerunku osoby jako elementu większej całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza. Drugi wyjątek wchodzi w grę w przypadku publikacji zdjęć osoby powszechnie znanej, ale tylko gdy wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych (np. politycznych, społecznych, zawodowych). Zdaniem sadu apelacyjnego policjantka nie należała do grona osób powszechnie znanych, takich jak politycy czy aktorzy.\nPolicjant to nie polityk\nNa to orzeczenie skargę kasacyjną wniósł redaktor naczelny gazety. Do sprawy włączyła się także Helsińska Fundacja Praw Człowieka. Przedstawiła sądowi opinię, w której wykazywała, że interpretacja „osoby powszechnie znanej” dokonana przez sąd apelacyjny była zbyt wąska. Wizerunek funkcjonariusza publicznego prezentowany w związku z pełnioną przez niego funkcją nie powinien być objęty tak silną ochroną jak np. wizerunki osób prywatnych. Podejście polskiego sądu budziło – zdaniem fundacji – wątpliwości w kontekście orzeczeń Trybunału w Strasburgu.\nźródło: http://wyborcza.pl/7,75398,22630102,policjant-lamie-prawo-media-nie-pokaza-jego-twarzy-precedensowy.html 11 listopada 2017


Komiksowe premiery - listopad 2017 - 70 lat Sknerusa, SW w komiksie i Smerfy\nAutor: Radosław Koch - listopada 01, 2017\nListopad w tym roku będzie miesiącem przejściowym. Miesiącem, pomiędzy premierą Kawy Zombo, a premierą nowego wydania Życia i czasów Sknerusa McKwacza. Nieoznacza to jednak, że do sprzedaży nie trafi kilka niezłych komiksów.\n17 listopada - Kaczor Donald 2017-12 - 9,99 zł- POLECAMY!\nListopadowy numer Kaczora Donalda będzie poświęcony 70. urodzinom Sknerusa. Na ten moment nie wiemy czy związku z tym numer będzie miał więcej stron czy zostanie zamieszczony specjalny komiks. Na ten moment wiadomo, że w numerze pojawi się Dziura w skarbcu McGrealów i Wywiad z miliarderem Åstrup i Andersena (kadry z komiksów). Prezentem - figurka z kolekcji Liga Sprawiedliwości.\n28 listopada - Gigant Poleca 209: Czerwony smok - 15,99 zł\nW ostatnim w tym roku Gigancie pojawią się takie komiksy jak okładkowy Red Dragon Pihla i Fecchiego czy Topolino & Eta Beta: fuga dall'infinito z Mikim i Ele-Mele. Niestety ze święcą szukać w tomie komiksów bardziej znanych autorów. Informacje o pełnej zawartości tomu znajdziecie na blogu.\n1 listopada (opóźnienie) - DuckTales #2 - 3,99 $ - POLECAMY!\n15 listopada - DuckTales #3 - 3,99 $\nNa okładce ponownie Della, matka Siostrzeńców.\n29 listopada - Donald & Mickey: Treasure Archipelago - 5,99 $\nDrugi numer serii, będzie zawierać takie komiksy jak Treasure Archipelago Roty i Coff It Up Van Horna, oba wydane w Polsce.\n29 listopada - Uncle Scrooge #32 - 3,99 $\nW numerze zaprezentowany będzie duński komiks z Sknerusem - Whom the Gods Would Destroy!.\n22 listopada - Smerfy 18: Smerf Doktor - 19,99 zł\nAlbum stworzony przez Thierriego Culliforda, Luca Partheonsa i Alaina Maury'ego.\n22 listopada - Star Wars Film: Mroczne widmo - 19,99 zł\n22 listopada - Star Wars Film: Nowa nadzieja - 19,99 zł\n22 listopada - Star Wars Film: Przebudzenie mocy - 19,99 zł\nKomiksowe adaptacje filmów z serii Gwiezdne Wojny stworzone przez ten sam zespół twórców, którzy tworzy adaptacje filmów Disneya. Więcej informacji znajdziecie w newsie z sierpnia.\nJeżeli kojarzycie, że w listopadzie zostanie wydany jakiś komiks pasujący do jednej z powyższych kategorii, którego nie wymieniłem - napiszcie o nim w komentarzach.\nducktales ducktales 3 egmont gigant 209 idw kaczor donald 2017-12 komiksowe premiery komiksy dla wszystkich listopad 2017 polska smerf doktor smerfy 18 star wars uncle scrooge 32 usa\nAnonimowy 1 listopada 2017 12:44\nA nie wiadomo kiedy ukaże się kolejny "MegaGiga"? Bo od 2013 ukazuje się pod koniec listopada, więc teoretycznie jakaś logiczna ciągłość występuje. Czy może znów wrócą do bardziej nieprzewidywalnej formy wydania i kolejny numer będzie w grudniu? Pozdrawiam, Tomek.\nRadosław Koch 1 listopada 2017 13:11\nNie znamy jeszcze dokładnej daty premiery, ale podejrzewamy, że w tym roku oba tomy zostały opóźnione o ok. 2 tygodnie. Jak możesz zauważyć, pierwszy tegoroczny tom wyszedł nie pod koniec maja, lecz na początku czerwca, więc podejrzewam, że w tym wypadku będzie tak samo.\nAnonimowy 1 listopada 2017 14:42\nAno tak, jako oczywista oczywistość tego nie pisałem. :) Czyli pewnie początek grudnia to będzie ta data. Ale kto pyta, nie błądzi hehe ;) (Tomek)\nAnonimowy 1 listopada 2017 14:49\na kiedy można się spodziewać jakiejś zapowiedzi?\nAnonimowy 1 listopada 2017 16:35\nA zbiorcze wydanie serii "DuckTales" też liczycie?\nRadosław Koch 1 listopada 2017 16:43\nA w sumie też jest w listopadzie... Sorry, ale trejdy są na osobnej liście i czasem mogę o nich zapomnieć.\nRadosław Koch 1 listopada 2017 19:08\nNie dodajemy, na podstawie obecnych danych\n"In Shops: Dec 13, 2017"\nAnonimowy 2 listopada 2017 13:42\nDziwne. Na Bookdepository pisze, że 21 listopada. Czyżby to była pomyłka z ich strony?\nAnonimowy 2 listopada 2017 15:12\nPisaliście kiedyś na blogu o "Archiem". Będzie w tym miesiącu\nRadosław Koch 2 listopada 2017 15:42\nDaty z Book Depository nie są wiarygodne. Najbardziej aktualne daty komiksów (najczęściej) są na previewsworld.com. A i tak często 3-4 dni przed premierą się zmieniają.\nArchie - Fantasmagorie ostatnio nic nie wydało i wszystko przekłada. Jak komiks wyjdzie to napiszemy.


Boks - Forum winiarskie :: wina owocowe, wino tanie - Rozmowy i dyskusje\nForum winiarskie :: wina owocowe, wino tanie - Rozmowy i dyskusje Strona Główna » Forum ogólne » Cokolwiek » Sport Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: Czw Lut 05, 2009 09:35\nKażda dyscyplina sportu jest dobra ,ale ta jest najlepsza gdzie Polacy wygrywają aż miło popatrzeć.Boks jest ok !.\nWysłany: Czw Lut 05, 2009 19:30\nBardziej efektowny byl ten 'rezyserowany cyrk' - Wrestling. Pamietam jak jeszcze 10 lat temu lecialo na 'naszej tv' - teraz to jest czwórka. Dobre byly akcje w tym. Byl nawet jeden Polak - Polish Power - zawsze przegrywal wszystkie walki Wlasciwie to tam kazdy zawodnik byl bardzo oryginalny.\nWysłany: Nie Lut 08, 2009 09:29\nWczoraj walczył nasz zawodnik ,,Wach,,co prawda wygrał ,tyle że przeciwnik był 25 cm. niższy walka była słaba bo nasz wolno się ruszał . - Walczył również Uzbek-Szagajew ale przeciwnik rozciął mu głową powiekę i niebyło walki na całym dystansie,po punktacji Szagajew wygrał.Teraz będzie walczył z Wałujewem który chyba jest najwyższy wśród pięściarzy,to może być ciekawa walka...\nWysłany: Wto Paź 13, 2009 19:16\nJa kiedys ogladałam i nawet kibicowałam ,ale teraz jakos sport obchodzi mnie bokiem.


Rysie tropy: Augusten Burroughs "A wolf at the table"\nAugusten Burroughs "A wolf at the table"\nTę książkę znalazłam w ścianie. Dosłownie. Stała we wnęce hotelowej klatki schodowej, ukryta pomiędzy mapami i ulotkami. Półki, na których postawiono te akcesoria dla zagubionych turystów, stworzone zostały poprzez wyjęcie z kilku miejsc cegieł, co dało naprawdę interesujący efekt. Cały hotel (Oberża Sąsiadów w Krakowie) był pełen takich ciekawych rozwiązań, najbardziej podobało mi się wykorzystanie elementów więźby dachowej jako regałów i starych skrzyń jako ławek, ale to już temat na inny wpis. Wracając do rzeczy, zawartość wydobytej ze ściany książki była równie dużym zaskoczeniem, co samo odnalezienie jej w tak mało oczywistym miejscu. Jak się okazało stary, dobry Kraków nie zawiódł i tym razem, oferując mi kolejną dobrą lekturę dotyczącą koszmarnego dzieciństwa. Nie wiem, czemu akurat to miasto podsyła mi prozę o takiej, a nie innej tematyce, ale przyjmuję wszystko z otwartymi ramionami, zwłaszcza, że jak dotąd nie zawiodłam się poziomem artystycznym.\n"A wolf at the table" jest kolejną książką Augustena Burroughsa, autora "Biegając z nożyczkami", niestety do tej pory nieprzetłumaczoną na język polski. A szkoda, bo to bardzo interesujące dzieło. Opowiada o chłopcu, który żyje w przekonaniu, że jego własny ojciec chce zamordować jego matkę i jego samego. Już brzmi intrygująco, prawda? Historia rozpoczyna się sceną bardzo dramatyczną. Przerażony chłopiec ucieka w nocy przez las, za sobą słyszy odgłosy pogoni i wie, że jego ojciec ze strzelbą jest coraz bliżej, że szanse na przeżycie maleją z każdym potknięciem, że za chwilę nastąpi koniec. Nie zważa zatem na porozcinane i zakrwawione kolana, ledwo łapie oddech i biegnie dalej, bo to bieg o życie. Wie, że ojciec nie zawaha się strzelić. Celnie strzelić. Po takim wstępie można oczekiwać najgorszego, jednak po pewnym czasie okazuje się, że to przerażające wydarzenie mogło nigdy nie mieć miejsca. Ten dylemat, co jest prawdą, a co wizją lub koszmarem niekochanego dziecka, pojawia się w całym tekście. Jedno jest pewne: ta rodzina jest niepokojąco dysfunkcyjna. Rozchwiana emocjonalnie matka, starszy brat zamknięty w sobie i pasywnie agresywny. Ojciec... cóż, to psychopata starający się powstrzymywać dręczące go instynkty. Cały ten koszmarny tygiel jest niezwykle sugestywnie opisany, niepokój miesza się z przerażeniem, niepewność dotycząca zamiarów głowy rodziny przechodzi w niepodważalną klarowność, a cała ta huśtawka nastrojów i uczuć prowadzi do ścisku żołądka. Niektóre sceny zapadają w pamięć i nie pozwalają zapomnieć ani o Burroughsie ani o tym konkretnym tytule. Książka nosi podtytuł "Wspomnienia o moim ojcu", jednak wątpię, czy cokolwiek w niej jest czystą prawdą. W ostatecznym rozliczeniu sam główny bohater stwierdza w odniesieniu do ojca, że "all he was guilty of was not wanting me". Bolesna szczerość tego wyznania przejmuje do głębi i pozostawia pytanie, jak wielki wpływ na nasze życie mają nasi rodzice. Czy jesteśmy skazani na powielanie ich błędów? Czy część ich psychicznych skaz przechodzi na nas wraz z ich genami? Czy istnieje coś takiego jak zła krew? Czy chłopiec obiecujący sobie, że nigdy nie będzie taki jak tata, musi stać się jego wierną kopią? Mocne zakończenie "A wolf at the table" przeszywa zimnym dreszczem. Chyba nigdy nie jesteśmy w stanie ocenić, co tak naprawdę w nas siedzi. Może przypadkiem, gdzieś tam głęboko, głęboko w ciemności, ukryty pod warstwą konwenansów, moralności i dobrych manier czai się prawdziwie koszmarny stwór, wilk o naszej własnej twarzy? Niepokojąca perspektywa, obyśmy nigdy nie musieli się przekonać, jak jest naprawdę.\nAutor: Rysie tropy o 13:28\nEtykiety: A wolf at the table, Augusten Burroughs, Kraków, książki, recenzje


A. Ortmann: stycznia 2012\nŚWIADECTWA POBOŻNOŚCI NA ZIEMII CHOJNICKIEJ CZ. IV.\nFigurka Anioła Stróża z dzieckiem ustawiona jest po prawej stronie, na skarpie przy zjeździe do Wszechnicy Chojnickiej. Anioł stoi na murowanym z cegły i otynkowanym postumencie, który stylizowany jest na neogotyk. Sama figurka jest ceramiczna, ma ubytek w lewym skrzydle i brak jej prawej dłoni. Pochodzi z 1905 roku, kiedy to wiosną porządkowano i upiększano ogród. Była ona darem panny Wollschleger – siostry znanego wówczas księdza. Wydaje się, że ustawienie tego pomnika nie było przypadkowe. Każdy, kto przybywał do starego szpitala, który miał tutaj swoją siedzibę, czuł, że jest pod troskliwą opieką swojego anioła. Odwiedzający zaś wiedzieli, że swoich chorych nie zostawiają tu bez opieki.\nObecnie Anioł Stróż zdaje się mówić do przechodzących, że mimo zmieniającego się świata i przeznaczenia budynku on jest i pozostanie każdego osobistym opiekunem - bez względu na to czy sobie to uświadamiamy, czy nie.\nRównież w przypadku tej figury, ci którzy mają coś do powiedzenia w mieście nie popisali się szczególnie. Ten okaleczony anioł zdaje się wołać o pomoc. Szpitala tu już nie ma, a przydałaby się transplantacja brakujących części.\nNa pocztówce widać dwa chojnickie kościoły. Przed nimi roztacza się widok ogrodu Zakładu św. Karola Boromeusza, gdzie w dolnym prawym rogu uwidoczniony jest mały biały obiekt przedstawiający Anioła Stróża. Pocztówka pochodzi z 1915 r.\nW notatkach jakie otrzymałem od Andrzeja Lorbieckiego czytamy: 30.09.1898 s. Pacyfika z okazji Srebrnego Jubileuszu otrzymała duży obraz i statuę Anioła Stróża od byłych i obecnych uczniów.\nMożna domniemywać, że figura ta znalazła swoje miejsce we wspomnianym ogrodzie.\nZ bliska prezentowała się jak na fotografii nr 3.\nDo niedawna uważałem, że Anioł Stróż, który zaginął z ogrodu znalazł swoje miejsce na wzgórzu przed Wszechnicą. Jednak dzięki fotografiom porównawczym otrzymanym od A. Lorbieckiego wiadomo, że to dwie różne figury, fot. nr.4.\nFot. 1. Anioł Stróż na wzgórzu przy obecnej Wszechnicy Chojnickiej\nFot. 2. Ogród Zakładu św. Karola Boromeusza\nFot. 3. Anioł Stróż w ogrodzie Zakładu św. Karola Boromeusza\nŚWIADECTWA POBOŻNOŚCI NA ZIEMI CHOJNICKIEJ CZ.III\nFot. 1. Krzyż za głównym wejściem na cmentarz parafialny\nFot. 2. Krzyż w głębi cmentarza za drugim wejściem w młodszej części\nFot. 3. Pan Jezus w Ogrójcu – grota, tak wyglądała jeszcze kilka lat temu.\nPowyższe fotografie przedstawiają krzyże, które znajdują się na cmentarzu parafialnym przy ul. Kościerskiej. Krzyż z napisem Requiem aeternam dona eis Domine! R.I.P. znajduje się tuż za główną bramą cmentarza. Ustawiony jest na betonowym cokole, na którym są dwa stopnie, następnie tablica z napisem. Najwyżej umieszczony został krzyż z figurą wiszącego Jezusa.\nCmentarz parafialny powstał w 1825 roku i na ten czas należałoby datować postawienie krzyża. Nie wiadomo, czy jest to ten pierwszy, czy w miejscu pierwszego kolejny.\nDrugi krzyż znajduje się w głębi cmentarza, naprzeciw drugiej bramy wjazdowej. Murowany otynkowany postument stylizowany jest na podobieństwo pierwszego krzyża. Murowany cokół, dwa stopnie, miejsce na napis, ponownie dwa stopnie i krzyż z ramionami podobnymi do krzyża harcerskiego, na którym wisi figurka Pana Jezusa.\nW 1930 roku cmentarz został powiększony o tę część, na której ustawiony jest drugi krzyż. Prawdopodobnie pochodzi z czasu, gdy święcono ziemię i zarazem krzyż na nowej części cmentarza, pod którą ziemię darował pan Łukowicz.\nFotografia 3. przedstawia grotę pochodzącą z wiosny 1905 roku, w której znajdowały się dwie figury; Pana Jezusa na modlitwie w Ogrójcu i pocieszającego Go anioła. Figury były darem panny Wollschleger siostry księdza. Do dzisiaj zachowała się jedynie (w bardzo złym stanie) grota. Figury Jezusa i anioła zostały przekazane parafii Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Chojnicach .\nStała się wielka szkoda, że ta przepiękna scena ewangeliczna rozpoczynająca cierpienia Zbawiciela nie została odrestaurowana. Pomimo, że kaplica Serca Pana Jezusa ( grota znajduje się za prezbiterium), Wszechnica Chojnicka i ich otoczenie podległy kompleksowej rewitalizacji, to na odnowienie tych małych elementów, jakimi są grota i powyżej niej stojący Anioł Stróż, nie znaleziono środków, by przywrócić ich dawną świetność. Grota oraz figura anioła znajdują się na ziemi należącej do miasta Chojnice, nad miejscem, w którym była usytuowana stara kostnica szpitalna. Scenę tę można obejrzeć na starej pocztówce, która będzie zamieszczona w jednej z następnych części.\n Zob. K. Bartkowski, Z. Buława, Chojnice miejsca pamięci, Chojnice 2003, s. 67.\n Informacja uzyskana od Andrzeja Lorbieckiego.\n Fakt ten potwierdza ks. Jacek Dawidowski. Figury zostały przekazane proboszczowi przez miasto.\nRozmowę przeprowadzono na plebanii w Chojnicach dn. 22.01.2008 r.\nAutor: Ortmann o 19:22\nŚWIADECTWA POBOŻNOŚCI NA ZIEMI CHOJNICKIEJ CZ.II\n. Figura Chrystusa Króla nie należy do typowych Bożych Mąk. To pomnik ku czci i chwale Chrystusa.\nWzniesiony został na byłym placu Wilhelma I, którego pomnik ustawiony był na widocznym postumencie. W 1920 r. po powrocie Chojnic w granice Polski pomnik usunięto. Plac otrzymał nazwę Królowej Jadwigi. Obecnie jest to Plac Niepodległości.\nFigura została wykonana w 1931 r.\nAutorem pomnika jest Wojciech Durek z Torunia. Postawiony został z inicjatywy ks. Proboszcza Bolesława Makowskiego. Uroczyście odsłonięty i poświęcony został 25 października 1931 roku.\nTego pomnika wojna również nie oszczędziła. W 1939 roku hitlerowcy zrzucili figurę i rozebrali cokół. Rzeźbę Chrystusa Króla przed zniszczeniem uratowali ówczesny kościelny, Leon Lehman i duchowny chojnicki ks. Riebandt. Potajemnie w nocy wywieźli ją na cmentarz katolicki i tam zakopali.\nPo wojnie, w 1946 roku, odbudowano cokół i odrestaurowaną figurę postawiono na poprzednim miejscu. Obelisk odbudowany został dzięki staraniom byłych więźniów obozów koncentracyjnych. Upamiętnia to wyryty na tylnej ścianie postumentu napis: Byli więźniowie polityczni 1939 – 1945 dla Chrystusa Króla 11. 11. 1946. Koło Chojnice. Na przedniej natomiast stronie wyryto słowa: Króluj nam Chryste.\n9 maja 2011 roku minęło 65 lat, jak Chrystus Król ponownie majestatycznie spogląda na ciągły pochód zabieganych ludzi i niekończące się sznury samochodów. W miejscu tym przez wiele lat żegnał kondukty odchodzących chojniczan. Przyjmował pierwszomajowe pochody, barwne korowody dzieci i młodzieży. To świadek najważniejszych wydarzeń, które tu miały miejsce po 1931 roku.\nWśród Chojniczan zachowało się zapewne więcej fotografii z tej i innych podobnych uroczystości. Wdzięczny będę za ich udostępnienie. Informację proszę przekazywać pod adres meilowy: ako59h@g.pl\n Wojciech Aleksander Durek (ur. 23 III 1888 r. w Małej gm. Ropczyce, zm. 29 VI 1951 r. w Kielcach), polski artysta rzeźbiarz i malarz. Był twórcą rzeźb pomnikowych i o tematyce religijnej, chętnie tworzył w betonie. ( Wikipedia, wolna encyklopedia)\n Zob. K. Bartkowski, Z. Buława, Chojnice miejsca pamięci, Chojnice 2003., s. 12. Zob. Pomnik Chrystusa\nKróla, (ko), Gazeta Pomorska nr 237 z 9 -10 X 1999., Wikipedia, wolna encyklopedia.\n Zob. tamże, s.12.\n09.05.1947 rok - poświęcenie pomnika Chrystusa Króla.\nNapis na tylnej ścianie postumentu.\nPomnik po wydobyciu z ziemi po II wojnie światowej.\nPomnik przed 1939 rokiem.\nŚWIADECTWA POBOŻNOŚCI NA ZIEMII CHOJNICKIEJ CZ. IV...


Kanał: Krzysztof Gonciarz\nNajnowsze filmy: Krzysztof Gonciarz Subów: 1616968 Możliwe zarobki: od 8085 zł do 16170 zł\nDzień który MNIE ZMIENIŁ\nWandale zniszczyli WSZYSTKO\nZapraszam na moją WYSTAWĘ! • Tokio 24\nPoznałem japońskiego następcę tronu!\nGonciarz x Gargamel – SZUM\nJak to jest mieć 34 LATA\nGDZIE JA JESTEM?!\nKruszwil usunięty z YT?! moja opinia uwaga clickbait\nMoje zdrowie psychiczne\nŁączą nas PIENIĄDZE\nLEGALNE podróbki Supreme w Chinach\nJak robić TAKIE ZDJĘCIA w domu?\nJak NIE prosić youtubera o zdjęcie? Poradnik! ft. Stuu\nWARSZAWA kontra HONGKONG\nMoje zdanie o Gimperze w Tańcu z Gwiazdami\nNie Tańczę Z Gwiazdami\nSłowa NIE WYRAŻĄ tego, co czuję...\nWażna ZMIANA w moim życiu\nKasia nie do POZNANIA\nKrajobrazy Moich Snów Szkocja\nStatystyki kanału Krzysztof Gonciarz\n2019-04-24 Wed 854,661 - 198,319,218 - 1,192 -\n2019-04-25 Thu 855,480 +819 198,479,478 +160260 1,192 -\n2019-04-26 Fri 856,111 +631 198,655,399 +175921 1,194 +2\n2019-04-27 Sat 856,949 +838 198,854,559 +199160 1,194 -\n2019-04-28 Sun 857,553 +604 199,064,898 +210339 1,195 +1\n2019-04-29 Mon 858,153 +600 199,290,491 +225593 1,196 +1\n2019-04-30 Tue 858,833 +680 199,486,430 +195939 1,197 +1\n2019-05-01 Wed 859,705 +872 199,688,521 +202091 1,197 -\n2019-05-02 Thu 860,411 +706 199,805,765 +117244 1,198 +1\n2019-05-03 Fri 861,286 +875 199,979,542 +173777 1,198 -\n2019-05-04 Sat 861,928 +642 200,105,969 +126427 1,199 +1\n2019-05-05 Sun 863,033 +1105 200,297,111 +191142 1,199 -\n2019-05-06 Mon 863,811 +778 200,422,820 +125709 1,199 -\n2019-05-07 Tue 864,302 +491 200,510,254 +87434 1,200 +1\n2019-05-08 Wed 864,819 +517 200,665,729 +155475 1,200 -\nPodsumowanie ogółem +10158 +2346511 +8\nSUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⌛ Daily Vlog, odcinek 758. Wernisaż mojej wystawy! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/  MOJA WYSTAWA "Tokio 24" to nazwa mojej audiowizualnej wystawy w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie. Jest otwarta dla zwiedzających do 29.09.2019 r. • Więcej o wystawie – http://manggha.pl/wystawa/tokio-24 OPERATOR KAMERY • Mateusz Mirocha –...\nSUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⌛ Daily Vlog, odcinek 757. Praca nad wystawą wre! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ PRACA DLA MONTAŻYSTY • Wszystkie szczegóły oraz formularz aplikacyjny znajdziesz pod linkiem – http://bit.ly/KG-rekrutuje ✂ MONTAŻ • Szymon "Hed" Liebert – https://twitter.com/HedGamer MUZYKA • zasoby Audio Network – https://www.audionetwork.com/ MOJE SOCIAL MEDIA •...\nSUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⌛ Daily Vlog, odcinek 756. Zapraszam Was na moją wystawę Tokio 24 w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ IMPREZA Z OKAZJI OTWARCIA WYSTAWY TOKIO 24 • Odbędzie się ona 12 lipca 2019 r. w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie • Oficjalne wydarzenie na Fb –...\nSUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⌛ Daily Vlog, odcinek 755. Książę Akishino wraz z księżną Kiko odwiedzili Polskę! A ja miałem przyjemność uczestniczyć w spotkaniu z parą książęcą :) • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/  MOJA WYSTAWA "Tokio 24" to nazwa mojej wystawy w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie. Będzie otwarta dla zwiedzających w terminie 12.07-29.09.2019 r. • Strona...\nSUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⌛ Daily Vlog, odcinek 754. Oficjalnie ogłaszam drugą edycję GonKonu! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ GONKON 2019 – "SZUM" • Druga edycja odbędzie się 5 października 2019 r., w obiekcie Mińska 65 w Warszawie • Bilety na wydarzenie do nabycia tutaj! – http://bit.ly/biletyGK • Wydarzenie na Facebooku – https://www.facebook.com/events/453203945232637/ • Strona...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 753. Już piąty rok z rzędu obchodzę urodziny z kamerą. Lubię wracać do tych swoich corocznych refleksji, bo między wierszami kryje się dużo wspomnień i uczuć. • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ VLOGI Z MOICH POPRZEDNICH URODZIN • 30 lat – https://youtu.be/ZgwVlgaQyfQ • 31 lat – https://youtu.be/2RKitr3Z7vM • 32 lata –...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 751. W tym odcinku wraz z Pauliną wybierzemy się do Nikko, miasteczka położonego koło 2-3 godziny drogi od Tokio. Z dzisiejszych atrakcji: opuszczony park rozrywki w klimatach westernu, japońskie Mount Rushmore, małpa na ulicy (!), jeziora, wodospady, lasy… A noc spędzimy w ryokanie. • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog SZCZEGÓŁY PROMOCJI 1. Kup w okresie trwania promocji dowolne baterie, akumulatorki, latarkę lub ładowarkę Energizer i zachowaj...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 751. Vlogowe Q&A! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ ZRÓBMY RAZEM VLOGA! Robisz coś ciekawego i wartego ukazania we vlogu? Chcesz zostać moim przewodnikiem po mieście, w którym jeszcze nie byłem? A może chcesz zaprosić mnie z kamerą na jakieś wydarzenie w dowolnym miejscu na świecie? Napisz maila ze swoim pomysłem pod adres...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 750. Czas podsumować ostatnie miesiące i zająć się planowaniem następnych kroków! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog ZRÓBMY RAZEM VLOGA! Robisz coś ciekawego i wartego ukazania we vlogu? Chcesz zostać moim przewodnikiem po mieście, w którym jeszcze nie byłem? A może chcesz zaprosić mnie z kamerą na jakieś wydarzenie w dowolnym miejscu na świecie? Napisz maila ze swoim pomysłem pod adres zaprosgonciarza(at)gmail.com, a być może zrobimy razem...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 749. Czym zajmuje się TOFU Media? • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog WYSTĄPILI: • Michał Chojnacki – http://instagram.com/michal502 • TOFU Media: Kasia Mecinski, Ilona Patro, Ewa Nowakowska, Szymon Adam Opolski, Konrad Śniady TOFU MEDIA Poland • Kontakt – hello@tofumedia.pl • Kanał TOFU Media Backstage – https://www.youtube.com/channel/UClS7l6s9Dl-AH0JkVOR_qCA ✂ MONTAŻ • Konrad Śniady – https://www.youtube.com/user/KiwiWButonierce...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 748. W Szanghaju są dwa sklepy z podróbkami Supreme, działające w pełni legalnie. Jak to jest możliwe? Wyjaśni Wam to Weronika! PROWADZĄCA • Weronika Truszczyńska – https://www.youtube.com/user/notsofreakk ✂ MONTAŻ • Konrad Śniady – https://www.youtube.com/user/KiwiWButonierce MUZYKA • BaQ Beatz – https://soundcloud.com/baqbeatz • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep –...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 747. Moimi dzisiejszymi gośćmi są Evgeniy i Mia. Zajmują się oni fotografią artystyczną. Opowiedzą m.in. o tym, jak w domowych warunkach można robić niebanalne zdjęcia • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ WYSTĄPILI • Evgeniy i Mia, prowadzący projektu "HUMANS" – http://instagram.com/st.humans/ ✂ MONTAŻ • Piter Klonowski –...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ℹ Jak poprosić youtubera o to, by zrobił z Tobą zdjęcie? Praktyczny poradnik! • Zobacz moje daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ WYSTĄPIŁ • Stuu Burton – https://www.youtube.com/user/ThePolishPenguinPL ✂ MONTAŻ • Maciej Palmowski – https://www.instagram.com/callthemick/ MUZYKA • zasoby Audio Network – https://www.audionetwork.com/ MOJE SOCIAL MEDIA •...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 745. W Warszawie też da się robić zdjęcia jak w Hongkongu, jeśli nauczymy się szukać odpowiednich miejsc i ciekawych geometrii. Udowodni Wam to dziś mój dzisiejszy gość! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ WYSTĄPIŁ • Aleksander Małachowski (Hashtagalek) – https://www.instagram.com/hashtagalek/ ✂ MONTAŻ • Szymon "Hed" Liebert –...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 744. Vlogowe Q&A! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ ✂ MONTAŻ • Paweł Sosnowski – http://pinefilm.pl/ MUZYKA • Maciej Kulesza – http://hiddenverses.com/ MOJE SOCIAL MEDIA • http://www.facebook.com/kgonciarz • http://instagram.com/kgonciarz • http://twitter.com/kgonciarz ✉ FANMAIL • fanmail@krzysztofgonciarz.com • Adres skrytki...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 743. Zamek w Mokrzeszowie oraz Adršpach! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ WYSTĄPIŁ Michał Sadowski, CEO i założyciel Brand24 • Instagram Michała (który wpędza mnie w kompleksy) – https://www.instagram.com/michaleksadowski/ • Kanał Michała – https://www.youtube.com/channel/UC0qdlePso8T1pbc6yiwyFXA ✂ MONTAŻ Piter Klonowski –...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 742. Sztuka Zabłocia, MOCAK oraz... moja własna wystawa w muzeum! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/  MOJA WYSTAWA "Tokio 24" to nazwa mojej przyszłej wystawy w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie. Będzie otwarta w terminie 12.07-29.09.2019 r. Więcej szczegółów ujawnię wkrótce! #Tokio24 • Strona Muzeum Sztuki i...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 741. Podróż z Poznania do Wrocławia! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ WYSTĄPILI • Erill (Gabriela Orłowska) – https://www.instagram.com/erillsstyle/ • Kayka (Kaya Sadowska) – https://www.instagram.com/imsokayka/ • • BOOOSKIE, kanał Erill i Kayki – https://www.youtube.com/channel/UCI2SZAKMueYgT7YK_Lb6lQA • Mediafun (Maciek Budzich) –...\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 740. Kawa nad jeziorem oraz konferencja w Poznaniu! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ WYSTĄPILI • Mateusz Józefowski – https://www.instagram.com/mjozefowski/ • Kasia Mecinski – https://www.youtube.com/fiftynapol ✂ MONTAŻ • Konrad Śniady – https://www.youtube.com/user/KiwiWButonierce MUZYKA • OGRÓD (Ela Mazurkiewicz, Maciej Kulesza)...\nZOSTAJĘ TU NA ZAWSZE\n➡ SUBSKRYBUJ mój kanał! – http://bit.ly/1uKTA92 ⬅ ⌛ Daily Vlog, odcinek 739. Miasto doznań! • Wszystkie daily vlogi – http://bit.ly/GonciarzDailyVlog • Wesprzyj rozwój kanału! – https://patronite.pl/kgonciarz • Mój sklep – http://sklep.krzysztofgonciarz.com/ WYSTĄPILI • Kamil Popielski / CTSG – https://www.youtube.com/user/CTSG87 • Ania Krzyżańska – https://www.instagram.com/wybrakowana/ • Martin Stankiewicz – https://www.youtube.com/user/martinstankievitz • Karolina Pielesiak – https://www.youtube.com/user/szparagii ✂ MONTAŻ • Szymon...


Stanisław Wotowski, Rycerze mroku — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nKup i pobierz za 7,99 zł 6,31 zł ($ 1,69)\nKategoria: zagraniczne powieści kryminalneEdytuj\nCopyright © 1929, 2018 Stanisław Antoni Wotowski i SAGA\n– Nareszcie… – szepnął młody mężczyzna, spozierając na ponury gmach opuszczony przed chwilą.\nStał w potokach porannego majowego słońca, rzucającego złote skry na jego wysmukłą sylwetkę i twarz wymizerowaną długim pobytem w więzieniu. Stał, trzymając małą walizeczkę w ręku i spozierał na ruch uliczny i przechodniów ni to radośnie, ni to z podziwieniem, jak ludzie, którzy z dawna odwykli od gwaru i zgiełku wielkiego miasta.\nNie, raczej spozierał radośnie…\nOch, bo dłużyły mu się te ostatnie dni, te godziny ostatnie, spędzone w mrocznej celi, wlokły bez końca… Liczył sekundę każdą… i pojmował znakomicie owe niezrozumiałe i bezsensowne na pozór ucieczki swych współtowarzyszy, którzy ogarnięci dziwną psychozą, niemal w przededniu uwolnienia wyłamywali kraty, niepomni ani kary, ani grożących niebezpieczeństw, byle jeno co rychlej znaleźć się na wolności…\nJak melodyjnie zabrzmiał dziś z rana chropowaty głos dozorcy, kiedy nań zawołał.\n– Numer sześćdziesiąty! Do kancelarii! Po cywilne ubranie!\nPo chwili znalazł się w więziennej kancelarii przed obliczem naczelnika – naczelnik, człowiek starszy, lubił każdego ze swych byłych pupili żegnać odpowiednim przemówieniem.\n– Panie Welski – rzekł, zwracając się do niego po raz pierwszy w ten sposób, „tykał“ go bowiem dotychczas na równi z innymi aresztantami – opuszcza pan nasze mury po dwuletnim pobycie i mam nadzieję, że nie zawita do nas więcej… Teraz, gdy odbył pan karę i jest człowiekiem wolnym… wyznać muszę – zastanowił się chwilę – mówię to oczywiście prywatnie, bo wyroków władz nie mam prawa krytykować, iż cała pańska sprawa wydała mi się niezrozumiałą i…\nTu urwał. Chciał dodać zapewne, iż nie wierzył w winę Welskiego i przypuszczał, że ten padł ofiarą jakiegoś nieszczęsnego zbiegu okoliczności. Urwał, bo jako wielki dyplomata sądził, że i tak powiedział dość, a jaśniej mu się tłumaczyć nie przystoi.\nWelski w odpowiedzi jeno skinął głową i bez słowa opuścił kancelarię. Czyż dziękować miał za to wyrażenie w oględny sposób wątpliwości w jego winę? Toć tyle swego czasu się nazaprzeczał, namęczył się, starał wszystkich przekonać, iż dzieje mu się bezpowrotna krzywda, że dziś ponowne roztrząsanie bolesnych szczegółów uważał za zbyteczne.\n– Nareszcie wolny…\nSzeroko wciągnął w piersi ciepłe wiosenne powietrze, wyprostował się, ruszył z miejsca, lecz w tejże chwili przystanął.\nW pierwszym porywie radości zapomniał o dręczącym pytaniu, które nieraz mu się już nasuwało w więziennej celi. W Warszawie nie miał bliższej rodziny, a przyjaciele… Część z nich odsunęła się od niego w czasie hańbiącego procesu, a ci pozostali, którzy okazywali mu niby to tyle sympatii, jak go dziś przyjmą, czy zechcą dopomóc do powrotu w ramy uczciwego społeczeństwa? Czy przejdą do porządku nad piętnującym wyrokiem, czy też usuwać się będą niczym od dotkniętego morową zarazą? Nauczony przykrymi zawodami, przywykł już był nie wierzyć ludziom ani nie wierzyć czczym zapewnieniom współczucia. Czy który z tych, którym ongi tyle przysług wyświadczył, odwiedził go choć w więzieniu lub zapytał listownie, czy on, Welski, żyje, czy mu czego nie potrzeba, czy nie chory lub nie umarł w turmie…\nUśmiechnął się z ironią.\n– Dokąd? – powtórzył\nPrzed chwilą tak cieszył się, że ujrzy znów kwitnące kwiaty i drzewa, że napawać się będzie gwarem ulicznym, patrzeć na piękne kobiety, robić, wolny, co zechce sam… A teraz… bez pieniędzy prawie, bez dachu nad głową… Otrząsnął się gwałtownie, siłą woli rozpraszając coraz bardziej ogarniające zniechęcenie.\n– Ano zobaczymy – mruknął – z twardej ja ulepionym gliny! Jeślim tyle przetrwał, przetrwam jeszcze… choćby po to, aby się spotkać z tym nędznikiem, któremu zawdzięczam dwa lata straconego życia.\nMachinalnie zacisnął w kieszeni parę drobnych banknotów, doręczonych mu przy opuszczeniu więzienia za aresztancką pracę, zacisnął je silniej, jakby tym ruchem pragnąc dodać sobie otuchy i w tym zetknięciu szukać siły do nowej rozpaczliwej walki o byt.\nNie pozbył się wszakże całkowicie dręczących myśli, bo szedł z opuszczoną na piersi głową, pozornie bez celu, nie rozglądając się dokoła.\nGdyby Welski nie był się zatopił w swych niewesołych dumaniach, zapewne uderzyłby go pewien na pozór drobny szczegół.\nOto kiedy tak szedł, z przejeżdżającego tuż koło niego tramwaju wychylił się jegomość, gruby, wygolony, w amerykańskich okularach i patrzył za nim długo w ślad, jakby rozpoznając – czy jest kogo on ma na myśli.\nII. W klubie\nW wykwintnym apartamenciku artystki Malskiej panował tego wieczora gwar i ruch niezwykły. Nie znaczyło to bynajmniej, aby drugorzędna ta gwiazda naszego świata dramatycznego obchodziła jaką uroczystość rodzinną lub sprosiła wytwornych panów na towarzyskie zebranie. Sprawa przedstawiała się zgoła inaczej – oto leciwa nieco dama, pragnąc zasilić swe niewielkie pieniężne zasoby, za dość słonym wynagrodzeniem ustępowała od czasu do czasu mieszkanie więcej i mniej znajomym dżentelmenom na karciane rozrywki. Sama przeważnie nie uczestniczyła w nich nawet, posiadając bowiem silnie rozwiniętą żyłkę do gry – przygrywała, zdarzało się, niejednokrotnie więcej, niźli otrzymywała honorarium za wieczór.\nWśród wtajemniczonych – a wtajemniczeni tylko dostęp mieli do zacisznego mieszkanka przy ulicy Hożej – potajemny klubik cieszył się zasłużonym powodzeniem i uznaniem. Działo się to choćby dlatego, iż władze, tak nieprzychylnym okiem spozierające na wszelki hazard – nie domyślając się istotnego celu zebrań, ze względu na osobę gospodyni – nie wtrącały się do tego, co się u niej dzieje i gracze oddawać się tam mogli swej namiętności, bezpieczni przed prześladowaniami.\nWieczór dzisiejszy zgromadził stołeczną elitę. Prócz paru bankierów i przemysłowców, był i Ciemniowski, antreprener teatrzyku a zarazem właściciel stajni wyścigowej, sławny z tego, że żaden kusz na zielonym stole go nie przerażał; i gruby Siodłowski – przyjmujący wielkie zakłady na wyścigach, bogacz znany, który po każdej wygranej narzekał, że tak mało tylko wygrał; był i dobroduszny, niemniej gruby a świecący łysiną, łysiną piękną jak kolano bakchantki, Hozen; był i artysta świetny węgierski, i głośny muzyk Kusztejn przegrywający stale, wieczór w wieczór, swe ogromne artystyczne zarobki.\nBank jak zwykle trzymał Ciemniowski i jak zwykle szczęście mu dopisywało. Siedząc pośrodku za dużym stołem, dokoła którego skupili się gracze, bił partnerów na lewo i prawo, wygrywał ufny w swą gwiazdę, sapiąc tylko, jakby zgarnianie banknotów, tworzących przed nim cały stos, stanowiło trud niemały. Był wysoki, gruby i ciężki, co wśród przyjaciół zjednało mu przezwisko „słonia“.\nPrzeszedłszy parę rąk, zwracał się teraz z kolei do wytwornego trzydziestoletniego mężczyzny, siedzącego naprzeciw.\n– Hrabia bije?\n– Dwa tysiące…\nNazwany hrabią skinął głową i wyciągnął rękę po karty. Po chwili trzymał trójkę i figurę, lecz bankier nie dał mu nawet przykupić.\n– Mam dziewięć! – rzekł krótko, oznajmiając swoje zwycięstwo.\nPartner wyciągnął portfel z kieszeni, nie miał już bowiem pieniędzy na stole i wyjąwszy zeń cztery nowe pięćsetki uiścił niedbale przegraną.\n– Coś nie bardzo idzie Leszczycowi – zauważył Siodłowski do Hozena – przegrywa z rzędu trzeci wieczór!\n– Skoro mu to różnicy nie robi?\n– Hm… nie robi… z czego on właściwie żyje?\nPytanie pozostało bez odpowiedzi. Gwar zmieszanych głosów stawał się coraz silniejszy. Ciemniowski bowiem, przeciągnąwszy jeszcze dwie karty, deklarował, iż jest w banku do zabicia szesnaście tysięcy.\nWśród ogólnego podniecenia padł okrzyk.\n– Patrz, Leszczyc bije!\n– Hm, a będzie miał pokrycie? – cicho szepnął Siodłowski.\nLecz ten, który wzbudzał te uwagi, siedział nieruchomo i na pozór nad wyraz spokojnie. Energiczna, o ostrych rysach i nieco wysuniętym podbródku twarz, nie zdradzała najlżejszego wzruszenia. Równie niedbałym ruchem, jak poprzednio, wyciągnął z kieszeni pulares i położył na stole, jakby zadając tym kłam przypuszczeniom Siodłowskiego i pragnąc zaznaczyć, że w razie przegranej w każdej chwili jest wypłacalny.\nDokoła stołu zapanowała pełna skupienia cisza. Bądź co bądź uderzenie szesnastu tysięcy jest poważniejszym uderzeniem i nie każdy je łatwo zaryzykuje.\nWpijano się wzrokiem w krótkie, grube palce bankiera, z namaszczeniem powoli rozdającego karty. Najprzód dał Leszczycowi i sobie kartę jedną, a później znowu po jednej. Po czym zajrzał do swoich i rzucił na stół, mówiąc nieco przytłumionym głosem:\n– Mam ósemkę!\nZewsząd zawrzał gwar zmieszanych wykrzykników. Podziwiano szczęście niezwykłe, dając temu podziwieniu podnieconymi wykrzyknikami wyraz – nie dziwota, Ciemniowski otwierał czwarty z rzędu „abataż“.\nJeden Leszczyc siedział spokojnie. Nie dotknął jeszcze swych kart, jakby pragnąc odwlec decydującą chwilę klęski. Nagle wykonał szybki, niedostrzegalny prawie dla obecnych ruch obiema rękami, uniósł swe karty do góry i spojrzał na przeciwnika.\nCiemniowski zbladł nieco – na stole leżała dziewiątka kier i dama pikowa. Przegrał.\n– Służę – rzekł, przysuwając do Leszczyca stos banknotów – i winszuję.\nNie zdradzając niezadowolenia z porażki, starał się zachować rolę wykwintnego gracza do końca.\nLeszczyc zgarnął pieniądze i powstał od stołu. Zewsząd go otoczono, sypały się powinszowania, gracze z ożywieniem rozprawiali nad emocjonującym spotkaniem, zakończonym tak niespodziewanym zwycięstwem. Jeden Siodłowski nie brał udziału w ogólnym podnieceniu i nieco ironicznie spoglądał dokoła.\n– Udało się Leszczycowi! – ozwał się doń Hozen\n– Rzeczywiście udało się… – tamten powtórzył z naciskiem – tylko…\n– Et, mniejsza z tym, pomówimy później…\nA gdy Hozen odszedł, dodał w duchu: – Tylko że najwyraźniej widziałem, jak szła do Leszczyca trójka pik i dama treflowa. Dawno podejrzewałem tego panicza i trzeba będzie nań baczniejszą zwrócić uwagę. Lecz, skoro go się dziś nie złapało za rękę…\nLeszczyc krótko cieszył się ze swego zwycięstwa w klubie. Pozorując nieznośną migrenę, mimo rozlicznych namawiań grać więcej nie chciał i niemal natychmiast stamtąd się wyniósł.\nSzedł powoli, spokojny, rzekłbyś nawet na znaczną wygraną obojętny, lecz ten, kto by go lepiej znał, odgadłby wnet, jak żelaznym wysiłkiem woli ta pozorna obojętność jest okupiona. Szedł, jakby zapomniawszy o niedawnych przeżyciach, tylko ręka w kieszeni zaciskała zdradzieckie karty, a sam do siebie przemawiał.\n– Doprawdy, myślałem przez chwilę, że nie zdołam podmienić, tak mi wszyscy patrzyli na ręce… A bijąc owe szesnaście tysięcy, nie miałem w portfelu nawet stu złotych! Brr… wyobrażam sobie, jaki by się zrobił skandal… Wszystko dobre, co się dobrze kończy, tylko, zdaje się, na raz ta sztuka. Ciemniowski za stary szpak, a ten bestia, Siodłowski, dziwnie później mi się przyglądał! Najgorzej się bałem, żeby kto nie zwrócił głośno uwagi i nie zarządzono w klubie przeliczenia kart lub osobistej rewizji… Teraz niech podejrzewają, nikt pewności nie ma, zresztą któż by się hrabiego Leszczyca podejrzewać ośmielił?\nHrabiemu na pewności siebie nie zbywało. Wprawdzie pochodził z dobrej ziemiańskiej rodziny – rodziny szczycącej się tytułem papieskim – lecz już jego rodzic zdążył się był tak dokładnie załatwić z fortuną, iż z niej nie pozostało ani śladu… Gdy też, przed laty paru, przybył do stolicy, nie posiadał w kieszeni grosza – lecz za to posiadał chęć niezłomną szerokiego użycia uciech wielkiego miasta i uczynienia, za wszelką cenę, życiowej kariery… Dzięki całkowitemu brakowi skrupułów, na początku udało mu się zrobić parę wcale niezłych „interesów“ – nie tyle zgodnych z kodeksem karnym, co szczęśliwych – „interesów“ w rodzaju tych, z których jeden widzieliśmy przed chwilą – i odtąd wypłynął Leszczyc nieco na powierzchnię, tumaniąc wszędy naiwnych swym jaśniepaństwem – bowiem nigdy tytuły nie imponowały tak, jak od chwili, gdy je skasowano w naszej demokratycznej Rzeczypospolitej.\nKto w Warszawie ma jeszcze i pieniądze – przed tym wszystkie drzwi stoją otworem: nikt nie pyta jakiego są pochodzenia, dość, aby były i aby ten, który nimi rozporządza, oznaczał się hojną ręką i szerokim gestem. Ponieważ zaś świetny graf nie skąpił, zabawić się lubił, a niejednemu z przyjaciół i pożyczył i postawił kolację w Oazie – wcielał się w „towarzystwo“, wcale niezłe nawet towarzystwo, a wraz tym przychodziły nowe zamierzenia i nowe apetyty. I doprawdy, żaden z tych, u kogo Leszczyc bywał, nie przypuszczał nawet, co hrabia potrafi, do czego jest zdolny, prócz paru może przezorniejszych czy więcej sceptycznie się na powojenne życie zapatrujących, którzy zapytywali z czego ten żyje w istocie. Innym wystarczało, że jest zawsze nieskazitelnie ubrany, że nie wychodzi z pierwszorzędnych restauracji, że ma pieniądze na wysoką grę i że jeszcze dotychczas w więzieniu nie siedział…\nSzedł Leszczyc, uspokojony, pogwizdując z cicha i zatrzymał się na chwilę przed jasno oświetlonym wejściem jakiegoś nocnego dancingu. Z miłą chęcią byłby się zanurzył w tę sztuczną atmosferę jazzbandowej muzyki i zmysłowej podniety, gdyby nie przypomniał sobie, że tam, u niego w mieszkaniu, oczekuje ktoś wiadomości o wygranej, niecierpliwie i niespokojnie. Również przypomniał sobie, że pewniejszym będzie, na wszelki wypadek, zniszczyć w domu karty zdradzieckie – owych świadków niemych popełnionego oszustwa… Nie omylił się w swych przewidywaniach, bo kiedy otwierał drzwi kluczem, już z dala usłyszał głos.\n– A jesteś… – wyciągnął na powitanie dłoń do starszego, dość otyłego mężczyzny średniego wzrostu, wygolonego, w amerykańskich okularach. – Dawno czekasz?\n– Może godzinę… Lecz jak poszło?\n– Takiś niespokojny? Wcale nieźle!\nLeszczyc wyciągnął z kieszeni wypchany banknotami portfel i wyrzucał je na stolik: raz… dwa… trzy… liczył, póki nie doszedł do szesnastu.\n– Szesnaście! – zawołał radośnie jegomość w amerykańskich okularach, który bacznie śledził za rachunkiem. Więc się udało!\n– Jak widzisz!\nLeszczyc usiadł w fotelu, zapalił papierosa i głęboko zaciągnął się dymem. W tym czasie towarzysz wykładał.\n– Szesnaście tysięcy! Z tego natychmiast trzeba oddać dwanaście do kasy…\n– Takiś niespokojny o kasę, panie kasjerze Bilukiewicz.\n– Łatwo powiedzieć – odparł nazwany Bilukiewiczem samowolnie wziąłem z kasy dwanaście tysięcy, gdyby jutro zarządzono rewizję, ładnie bym wyglądał! Ale obecnie wszystko w porządku!\nBilukiewicz przeszedł się parę razy po pokoju, wreszcie przystanął przed Leszczycem.\n– Mój drogi – rzekł – wszystko to pięknie, ale tak dalej nie pójdzie! Dość się strachu najadłem przez te dwa dni, gdyś tylko przegrywał, snadź nie mogąc użyć… żadnego awantażu, jak dzisiaj. A jeśli by ci się dziś powinęła noga? Nie, na podobne afery nadal nie pójdę! Nie z jednego pieca chleb jadaliśmy i niejeden, szczerze mówiąc, szwindel się obrobiło, lecz przez ciebie nie myślę siedzieć w więzieniu. Trzeba radzić inaczej…\n– A spadek?\n– Na spadek należy jeszcze poczekać. Zresztą jedno nie przeszkadza drugiemu.\n– Wszak nieraz ci mówiłem!\n– Starać się o rękę panny Drohojowskiej, córki twego szefa?\nBilukiewicz skinął głową. Leszczyc namyślał się chwilę. Może myślał, że jednak mimo tupetu i hrabiowskiego tytułu, nie tak łatwo mu będzie zdobyć pannę piękną, bogatą, córkę znanego przemysłowca. Może myślał, że uderzając w konkury, narazić się może na różne przykrości, sprawdzania ze strony ojca i niepotrzebne rewelacje, mogące w Warszawie jego kredyt poderwać ostatecznie. Ponieważ jednak gra była warta zachodu, rzekł krótko do przyjaciela:\nBilukiewicza bardzo ucieszyła ta odpowiedź. Jął zachęcać i gorąco raz jeszcze tłumaczyć korzyści, wypływające z podobnego związku. Wreszcie, znużony własną wymową i późną godziną, odliczył pieniądze, wziął do kieszeni trzynaście tysięcy – dwanaście długu i tysiąc zarobku, za „ryzyko“ – po czym jął się żegnać.\nW progu jednak uderzył się ręką w czoło, jak gdyby teraz dopiero mu przyszło coś bardzo ważnego na pamięć.\n– Ale, ale, w tym podnieceniu zapomniałem ci powiedzieć! Puścili Welskiego!\n– Welskiego? – powtórzył Leszczyc, nieco blednąc.\n– Tak, sam go dzisiaj widziałem! Zresztą cóż tu dziwnego, odsiedział swoje dwa lata i jest na wolności…\n– Czy sądzisz, że zechce odgrzebywać stare sprawy, że zechce wznawiać proces?\nBilukiewicz zaczął się długo i serdecznie śmiać.\n– Żartujesz chyba – wreszcie wykrztusił – on będzie odgrzebywał stare dzieje! No i cóż z tego? Wtedy nic nie mógł zrobić, a cóż dzisiaj dopiero… On nawet nie wie, że my się z tobą znamy! Mnie również nie podejrzewa. Niech szuka zdrów! Przecie na wszelkie rehabilitacje, śledztwa, badania, trzeba pieniędzy, wiele pieniędzy, on siedzi bez grosza, a ja się już tym zajmę, żeby mu nikt nie pomógł, ani żeby posady nie znalazł…\n– Ale zawsze jeszcze dwa miesiące niepokoju!\nPoparłszy to ostatnie zdanie energicznym ruchem ręki, pan Bilukiewicz, zadowolony z siebie, opuścił mieszkanie hrabiego Leszczyca.\nJeśli twierdził na początku Alfred Welski, że z twardej ulepiony jest gliny, przekonał się rychło, że w niektórych okolicznościach życiowych nie tylko glina najtwardsza, lecz i stal połamać i pogiąć się może.\nPo szeregu dni spędzonych na bezowocnych poszukiwaniach i wysiłkach siedział na ławce w Alejach, nie dlatego, aby się miał rozkoszować pełnym woni bzów majowym powietrzem lub korzystać z dobrze zasłużonego odpoczynku – wprost dlatego tam zajął miejsce, iż pieniędzy nie starczyło na nocleg, drobna sumka wyniesiona z więzienia dawno się rozeszła, jak również rozeszły się grosze, uzyskane ze sprzedaży nielicznych rzeczy, jakie jeszcze posiadał.\nDziś od rana nic nie jadł i nie miał co sprzedać. Nie miał na sobie nawet kamizelki – ta starczyła na zakup paru bułek na śniadanie; wczoraj wyrwał zdrowy prawie ząb ze złotą plombą – ten opłacił koszta obiadu.\n– Choćby papierosa! – myślał z utęsknieniem o narkotyku, mogącym na chwilę omamić kurcze żołądka.\nByła godzina bliska północy. Liczni przechodnie, zwabieni ciepłem i tym nieokreślonym czarem, jaki wywiera letni wieczór pełen tęsknot, miłosnych uniesień i marzeń niezwykłych, snuli się powoli, leniwie, rzekłbyś z żalem opuszczając przechadzkę, aby jak najpóźniej powrócić do domów. Wesołe, roześmiane, przytulone pary, migały raz po raz i zda się zamieniła się Warszawa w tym zakątku w przybytek radości i wesela.\nPrzeskok od nastroju tłumu do nastroju ducha, w jakim się znajdował Welski, był tak wielki, iż nie mógł on na przechodniów spozierać bez rozgoryczenia. Określał ich jako złe i bezduszne stado, dziwił się ich pustocie i bezmyślności, nie wzruszały go nawet rozkochane pary, dumał wreszcie, czy wielu jest takich, tu na ławkach rozsiadłych, jak on, którzy przybyli szukać nie rozrywki a noclegu.\nPotem jął wspominać swe daremne próby ucieczki od głodu, wynalezienia jakiego zajęcia. Gdziekolwiek się zwrócił, spotykał oziębłe przyjęcie. Snadź dziwiono się, iż człowiek karany sądownie śmie jeszcze się narzucać, przypominać o swej obecności, W najlepszym razie zbywano go nieokreśloną obietnicą zgłoszenia się za dni parę, wraz z zapewne po cichu wydanym służącej rozkazem niewpuszczania więcej intruza. Przyjaciele… Przekonał się teraz, czym są przyjaciele – toć jeden z nich, w odpowiedzi na gorącą prośbę o pomoc, zaofiarował jałmużnę, parozłotowy datek… A jednak ilu było ludzi napiętnowanych istotnie, niemniej jednak zajmujących w społeczeństwie stanowiska – ci jednak ukradli naprawdę, ukradli i potrafili zachować pieniądze, więc kłaniano się im, przyjmowano wszędzie – nie, kłaniano się ich pieniądzom!\nCoraz większa ogarniała Welskiego nienawiść do tej bandy samolubów, coraz większe rozgoryczenie – lecz również i świadomość, że jednak coś postanowić musi, że po krótkiej letniej nocy nastąpi poranek, a wraz z nim troska o kromkę suchego chleba.\n– Cóż dalej? – myślał – jeszcze błagać, prosić, żebrać? Czy warto? A może…\nW umęczonym wyczerpaniem i głodem mózgu leniwie snuły się obrazy. Ongi, zdało się tak dawno, czytał w jakiejś książce o takim samym biedaku, który wypuszczony z więzienia, nie wiedząc co z sobą począć ani gdzie się podziać, popełnił umyślnie drobne jakieś wykroczenie, byle nie umrzeć z nędzy i znaleźć się za kratą… Czy i on miał pójść tym śladem? Piękną w takim razie byłaby ta wymarzona rehabilitacja i z wielkim zadziwieniem powitałby go naczelnik – i nie ulitowałby się nad nim nikt, nikt by nie zrozumiał prawdziwej pobudki czynu, lecz pośpieszono by zapewne ogłosić go za niepoprawnego przestępcę… Lepszym było już to drugie rozwiązanie… i tu przed oczyma wyobraźni Welskiego jęła się snuć długą wstęgą Wisła i jej szare fale.\n– Brr… – wzdrygnął się… – tak bym pragnął żyć jeszcze… choć, zapewne, innego wyjścia nie znajdę…\nPrzymknął oczy i teraz starał się nie myśleć o niczym; chciał usnąć choć na chwilę, aby wyzbyć się smutnych a dręczących obrazów i dzięki krótkiemu wypoczynkowi odzyskać jaki taki spokój ducha. Daremne były te wysiłki, a sen, odpędzany natrętnymi wizjami, uciekał daleko.\nNagle poprzez zamknięte powieki uderzył go jakiś blask. Spojrzał i zauważył, że nie siedzi na ławce sam. Na przeciwległym jej krańcu zajął miejsce jakiś mężczyzna i zapalał właśnie papierosa. Ubrany był dostatnio, a na palcach połyskiwały kosztowne pierścienie.\n– Burżuj!.. – mruknął z nienawiścią w kierunku przygodnego sąsiada – a czy domyślisz ty się kiedy, spasiony i ubrylantowany człowieku, iż obok ciebie takiż człowiek z głodu zdycha?\nJął rozmyślać, co rzekłby nieznajomy, którego określił jako rzeźnika, gdyby on teraz wszczął rozmowę i szczerze wszystko wyznał o sobie – na pewno zawołałby policjanta…\nLecz siedzącego na drugim krańcu ławki mężczyznę również zdawała się zaciekawiać osoba Welskiego. Przysunąwszy się nieco bliżej, znów potarł zapałkę i w jej świetle przyglądał mu się niemal natarczywie.\n– Zeks! – ozwał się nagle.\n– Zeks! – wyrwało się Welskiemu odruchowo, tym okrzykiem bowiem w więzieniu zwykli się byli nawoływać aresztanci.\n– Kogo widzę – mówił nieznajomy szczerze uradowanym głosem – a tośwa się spotkali!\n– Pan Wawrzon?\n– A któżby miał być?\nRozpoznał teraz towarzysza – był nim pan Wawrzon Balas, wśród sfer złodziejskich istna powaga i znakomitość. Łączył ich, w rzeczy samej, dawniej niby zażyły stosunek, spędzili bowiem wspólnie pół roku w jednej celi, świadcząc sobie wzajemne usługi. Choć w innych okolicznościach nierad byłby może Welski podobnemu spotkaniu, teraz gorąco uścisnął wyciągniętą dłoń Balasa, zadowolony, iż może z nim choć słów parę zamienić. Ten poufale zapytywał:\n– Jak się tam na wolności powodzi? Mnie to wcale niczego… Ale pan?… – obrzucił wytarte ubranie sąsiada badawczym wzrokiem.\n– At, tak… – odparł z wahaniem w głosie, namyślając się, czy powiedzieć złodziejowi prawdę, czy lepiej nie mówić nic, bowiem powiedzenie prawdy mogło się równać prośbie o pomoc. Z tej strony jednak Welski sobie tej pomocy nie życzył.\n– Ja tam nie nalegam – mówił pan Balas, jakby odgadując istotny stan rzeczy – ino tak zawszeć się pytam, bez sympatię… Razem się siedziało, to i o dawnego kolegę serce boli… Choć pan Welski jenteligent, ale swój chłop i proszenie napisał, jak było potrza i oberom się nie lizusował i nie był kapuś!… Skryty tylko taki, że… ale to nie nasz jenteres…\nWelski milczał, a w jego duszy toczyła się ciężka walka. Czuł, że niech słówko napomknie, dawny towarzysz z celi okaże mu wszelką pomoc. Wszak ile razy w więzieniu, dzielił się z nim zapasami, nadsyłanymi z miasta… Lecz teraz, na wolności, to było co innego… I mimo całego zgnębienia, mimo że skurcze głodu stawały się coraz dokuczliwsze, słówko to, wstrzymywane potęgą ambicji, z ust jego nie mogło wyjść na zewnątrz.\nTymczasem Balas, niby to nie zwracając nań uwagi, perorował dalej.\n– Skrytość dobra rzecz, tylko zależy z kim… Rozumi się, po próżnicy gadać nie wypada. Ot, i nasze chłopaki głównie bez to siedzą, że tym jęzorem machają, niczym, przymierzając, pies ogonem po podłodze… No, co tam, papierosika?\nWyciągnął z kieszeni dużą srebrną papierośnicę, pokrytą wszelakimi napisami i uprzejmie częstował.\n– Dziękuję! – rzekł Welski i z lubością zaciągnął się tytoniowym dymem. Lecz wnet, po paru pociągnięciach, poczuł dziwne oszołomienie i osłabienie takie, że perliste krople potu wystąpiły mu na czoło. Kręciło mu się w głowie, a przed oczami wirowały jakieś koła.\n– Grunt jest, jak się wpadnie, nie wpadać drugi raz monologował Balas, nie spostrzegając jeszcze zmiany, jaka zaszła w jego towarzyszu – o, mnie tera policaje nieprędko złowią… Ale, ale… co panu?\nZerwał się z ławki i pochylił nad Welskim.\n– O, oczy zamknięte… cały mokry… znam to, znam… No, gadaj zaraz – zawołał potrząsając go za ramię – nic nie jadłeś od rana?…\n– Tak! – wyszeptał cicho.\n– I nie trza to było powiedzieć… – oburzył się szczerze. – Wszystko bez te cholerne jenteligenctwo! Zdycha, a jeszcze fason napuszcza… Co tu gadać, jazda do mnie… migiem hrabiego na nogi postawim! Hej, panie siofer!…\nSkinął na przejeżdżającą taksówkę i ująwszy silnie pod ramię słaniającego się na nogach Welskiego, wsadził do samochodu, rzucając kierowcy nazwę ulicy, na której zamieszkiwał.\nKup i pobierz za 7,99 zł 6,31 zł ($ 2,14 $ 1,69)


Bezpieczeństwo i kultura. Ruszył XI Kongres Polska Wielki Projekt - Gospodarka - polskieradio24.pl\nPolskieRadio24.pl Kultura Energetyka\n"XXI wiek – Bezpieczeństwo – Kultura" – pod takim hasłem odbywa się XI Kongres Polska Wielki Projekt, który właśnie się rozpoczął. Pierwszego dnia zaplanowano debaty o bezpieczeństwie energetycznym, logistycznym, finansowym i zdrowotnym Polaków, drugiego omawiane będzie bezpieczeństwo kulturowe. Program 3 Polskiego Radia jest patronem medialnym wydarzenia.\nNa Zamku Królewskim w Warszawie przez dwa dni będą debatować przedstawiciele świata kultury, nauki i konserwatywnej myśli politycznej. Ważnym elementem będą dyskusje o bezpieczeństwie energetycznym naszego kraju.\n– Bezpieczeństwo energetyczne to bardzo istotny element polityki państwa, ponieważ cała gospodarka, przemysł, wszystko, co funkcjonuje przy użyciu prądu w gospodarstwach domowych, jest zależne od tego, czy dany kraj potrafi produkować określoną ilość energii i będzie potrafił zapewnić taką ilość w przyszłości – mówi Tomasz Teluk, politolog, ekspert branży energetycznej, który podkreśla, że obecnie Polska jest krajem bezpiecznym energetycznie.\nTomasz Teluk wspomina o historycznej roli węgla w Polsce, zaznaczając przy tym, że "rodzime złoża gazu ziemnego odpowiadają za 1/4 krajowego zapotrzebowania na energię". – To, przed czym stoi teraz Polska, to transformacja energetyczna, bez wątpienia jest to bardzo wielki projekt – dodaje gość Witolda Lazara, podkreślając, że wyzwaniem będzie zarówno budowa elektrowni jądrowej, dywersyfikacja źródeł energii, ze szczególnym uwzględnieniem tych odnawialnych, jak i połączenia energetyczne z naszymi sąsiadami, szczególnie w rejonie Trójmorza.\nW sobotę planowane są dyskusje na temat Zamku Królewskiego – o koncepcji odbudowy autorstwa profesora Jana Bogusławskiego i Zamku Królewskim jako centrum kultury narodowej. Wcześniej jednak odbędzie się panel dotyczący bezpieczeństwa kulturowego.\n– Rzadko myśli się o kulturze w kontekście zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych, jednak odpowiedź na pytanie, czym one są, nie jest oczywista – stwierdza dyrektor Instytutu Adama Mickiewicza Barbara Schabowska w rozmowie z Katarzyną Cygler. – Michał Łuczewski, moderator naszego panelu, zdefiniował zagrożenia zewnętrzne, jako te związane z pewnym postkolonialnym półperyferyjnym patrzeniem na nasz kraj. Optyką, która może być narzucana i dominująca w rozmowach z partnerami i w postrzeganiu Polski na arenie międzynarodowej – wyjaśnia.\n– Zagrożenie wewnętrzne łączy się z kolei z wątkiem istotnym dla całego kongresu: więzi, która łączy wspólnotę polityczną. Ta więź jest niezbędnym warunkiem wszelkich wysiłków modernizacyjnych – wskazuje dyr. Schabowska. – Dlatego tak bardzo istotny jest konsensus, mówienie jednym głosem o tym, co w naszej kulturze jest wartością, niezależnie od podziałów politycznych czy światopoglądowych – dodaje.\n– Myślę, że zanim będziemy myśleli o jakimkolwiek projekcie, to w Polsce ważna jest praca nad odbudowywaniem zaufania i więzi. Temu też służy nasz kongres i nasz panel – potwierdza dr hab. Michał Łuczewski z wydziału socjologii UW. – Artystom, czy w ogóle ludziom, którzy reprezentują inny światopogląd niż my, często przypisujemy złe intencje. A jeśli do tego nie mamy relacji, to wtedy te intencje będą ich w naszych oczach przekreślały. Więc przed wszystkimi projektami, przed wspaniałymi planami, jest przed nami prosta praca do wykonania: zasiądnięcia przy jednym stole i rozmawiania. I zobaczenia, że wszyscy mamy jeden cel, a tym celem jest Polska – podkreśla.\nZobacz więcej na temat: bezpieczeństwo energetyczne energetyka bezpieczeństwo Trójka Witold Lazar XI Kongres Polska Wielki Projekt Kongres Polska Wielki Projekt 2021 KULTURA Katarzyna Cygler


Jak zwiedzać świat w antropocenie - Liberté!\nCzas monopolu na artykuły, książki i inicjatywy optymistycznie zagrzewające do walki (lub zaprzeczające, że walka jest w ogóle potrzebna) dobiega końca. Pora zacząć inną rozmowę: o sposobach sensownego pogodzenia się z tym, czego najprawdopodobniej nie da się uniknąć.\nNa Szlaku Orlich Gniazd, pośród malowniczych ruin, stopniowo – i kontrowersyjnie – odbudowywanych i komercjalizowanych, znajduje się Zamek Ostrężnik. Nazywanie go „zamkiem” jest nieco na wyrost, biorąc pod uwagę, że po kilkuset latach od upadku jest to nic więcej, niż nieregularne skaliste wzgórze pośród leśnego rezerwatu, gdzie resztki niegdysiejszych murów toczą przegraną walkę z bezlitosnymi korzeniami i coraz grubszą warstwą gleby. Byłem tam kiedyś w środku nocy. Pośród zupełnego zastoju byle chrząszcz maszerujący po suchych liściach robił hałas jak kolumna wojska. Do dziś są ponoć tacy, co szukają w Ostrężniku skarbów. Niech im będzie; są gorsze sposoby spędzania wolnego czasu. W Ostrężniku można jednak znaleźć coś dużo ciekawszego i cenniejszego – wracającą niezawodnie między hałaśliwymi chwilami ciszę. A raczej milczenie. Jaka w tym różnica? Milczenie to szczególna cisza, która zapada, gdy słowa zamierają, a obecność zanika. Tak jak na Zamku Ostrężnik, dziś podbitym przez las.\nPodobnego milczenia słuchałem jakiś czas później pośród ruin górskiego zamku Takatori, kilkadziesiąt kilometrów od Osaki. Tych ruin nie pochłonęła jeszcze przyroda, choć cierpliwie próbuje: w niższych partiach rozparte korzeniami mury pokrywa gruba warstwa mchów. Wyżej, ze szczytu solidnych, dobrze utrzymanych fortyfikacji, można sięgnąć wzrokiem między drzewami ku bliskim i dalekim pasmom górskim. W tej ogromnej niegdyś twierdzy życie musiało tętnić, gwar rozbrzmiewać. Dziś – pustka i bezruch, urozmaicane tylko z rzadka obecnością pojedynczych, starszych wiekiem Japończyków. A niżej, po drugiej stronie zamku, ze skał milcząco patrzą zerodowane oblicza arhatów – istot wyzwolonych, które osiągnęły nirwanę.\nTrochę inne milczenie panuje na wyspie Corregidor, u wejścia do Zatoki Manilskiej.\nZabytkowe zabudowania wojskowe, tunele, umocnienia stoją tam do dziś ze śladami dawnych walk, pośród kwitnącej w najlepsze tropikalnej roślinności. Morze, rozciągające się dookoła pod oślepiającym słońcem, było dla wielu żołnierzy filipińskich, amerykańskich, japońskich ostatnim widokiem w życiu. Gdzie podczas drugiej wojny huczały działa, dziś słychać szum pojazdów wiozących turystów od jednej atrakcji turystycznej do drugiej; gdzie przywódcy wykrzykiwali kiedyś rozkazy, dziś przewodnicy opowiadają umoralniające anegdoty (jak ta o pewnym japońskim turyście, który rzekomo dopiero tutaj dowiedziawszy się o japońskiej okupacji Filipin, zaczął się pośpiesznie kajać i głęboko kłaniać). Poza tym tylko szum wiatru i brzęczenie owadów.\nCorregidor, fot. Dawid Juraszek\nNa jednym z parkowych wzgórz w centrum Singapuru, skąd rozciąga się widok na panoramę wysokościowców, będących zarazem jedną z oznak i jedną z przyczyn gospodarczego sukcesu tego miasta-państwa, znaleźć można i przeczytać warto tabliczkę o kamiennym głazie, odkrytym w XIX wieku w dżungli u ujścia rzeki. Na jego powierzchni w niepamiętnych czasach wyryto tekst w nieznanym języku, który opowiadał być może o historii „Lwiego Miasta” sprzed przybycia kolonialistów. Dwadzieścia kilka lat po odkryciu, przy okazji prac budowlanych, Brytyjczycy wysadzili głaz w powietrze. Z zachowanych odpisów i ocalałych fragmentów niewiele dało się odczytać. Patrząc na pnące się w niebo wysokościowce dzisiejszego Singapuru, od nieodwracalności utraty historii nie można uciec.\nHistoria nie została zaprzepaszczona w Makau, gdzie dzieje Katedry Św. Pawła, po której została dziś tylko – albo aż – fasada, są dobrze udokumentowane.\nW pewnym sensie pożar w XIX wieku roku nie tyle ów „dom boży” zniszczył, co nadał mu dodatkowy wymiar. Pośród tłumów zwiedzających trudno o milczenie, jak zresztą i o zwykłą ciszę. Wspiąwszy się jednak wcześnie rano lub pod wieczór, tuż przed samym zamknięciem, na pobliską twierdzę jezuicką, najlepiej przy kiepskiej pogodzie, można spojrzeć ponad brzydkimi dachami niskiej zabudowy ku niebotycznym kasynom i połączyć się w milczeniu z tymi pokoleniami miejscowych i przybyszów, z których każdy dokładał swoją cegiełkę do stworzenia Makau.\nMakau, fot. Dawid Juraszek\nW Efezie cegiełek i wszelkiej zabytkowej architektury jest aż nadto.\nPamiętam autokary pełne turystów spieszących obejrzeć świątynie, bramy, posągi i inne starożytności. Ale pamiętam też, jak późnym wieczorem, w samym mieście, w zaniedbanym parku, niewiele większym od skweru, widziałem walające się na ziemi kolumny. Tak po prostu leżały, gdzie padły, lub gdzie je zrzucono, niepotrzebne nikomu w regionie, gdzie starożytne zabytki to codzienność. Nieruchome niczym martwe.\nErebuni, fot. Dawid Juraszek\nPozostałości liczącej blisko 3000 lat twierdzy Erebuni nie walają się na ziemi, tylko stoją pod rozjarzonym niebem na wzgórzu pod Erewaniem. Ale też stoją samotnie. Ochrony wypatrywać próżno, ogrodzenie pokonać może każdy. Z murów upamiętniających czasy przed naszą erą (albo jak kto woli „przed Chrystusem”) krzyczą wyskrobane przez wandali napisy i znaki. A same mury emanują milczącym patosem.\nNie trzeba tysięcy lat, by zaczęły się sypać zwały betonu w Puerto de la Cruz, na północy Teneryfy.\nNiestrudzony Atlantyk uderza tam zbielałymi falami w fortalicję Bateria de Santa Barbara, gdzie armaty odstraszały przed wiekami korsarzy. Uderza też w jak najbardziej współczesne betonowe umocnienia pobliskiego nabrzeża. Kilkumetrowe, wielotonowe sześciany na pierwszy rzut oka wydają się być nie do ruszenia, a jednak fale już je przerwały, już wgryzły się w brzeg poza nimi, już sięgają wiodącej wzdłuż brzegu drogi i wzniesionych tam zabudowań. Jeśli słychać tu milczenie hiszpańskich budowniczych kamiennej fortalicji, którzy od dawna spoczywają w grobie, to dołącza już doń milczenie, które pozostanie tu kiedyś po nas: budowniczych betonowych umocnień.\nPuerto de la Cruz, fot. Dawid Juraszek\nAntropocen to epoka geologiczna, w której żyjemy. Na razie nieoficjalnie, bo młyny naukowe mielą powoli i antropocen nie uzyskał jeszcze formalnego potwierdzenia ze strony odpowiednich instytucji (to zapewne kwestia lat). Oficjalnie nadal jesteśmy w holocenie, czyli liczącej dwanaście tysięcy lat epoce, która zaczęła się po ostatnim zlodowaceniu, i w której stabilnych, przewidywalnych, przyjaznych warunkach homo sapiens dorobił się globalnej cywilizacji.\nZa faktem nastania nowej epoki geologicznej przemawiają jednak mocne argumenty.\nTo, co już zrobiliśmy i nadal robimy z jedyną znaną nam we wszechświecie żywą planetą, od paliw kopalnych, przez radioaktywne izotopy, po plastikowe odpady, nie wspominając o kościach kurczaków, pozostawi po sobie w warstwach geologicznych ślad równie wyraźny, co katastrofa, która wybiła dinozaury.\nSingapuru czy Makau nie pochłoną drzewa, tak jak (prawie) pochłonęły już Ostrężnik. Zrobią to wody wezbranego oceanu, pozbawiając dachu nad głową oszałamiającą liczbę ludzi. W zapale rozmów o głupocie skorego do podgrzania już i tak przegrzanej planety Donalda Trumpa, w słusznym gniewie crowdfundingowych zbiórek na powstrzymanie wycinki Puszczy, w entuzjazmie wysiłków na rzecz uprzątnięcia plaż z plastikowego śmiecia, w ekscytacji protestów domagających się przejścia na energię odnawialną (nie mówiąc już o innych, ślepych na ekologiczny kryzys inicjatywach), łatwo dać się ponieść przekonaniu, że każdy słuszny krzyk, każdy zryw, każdy wręcz lajk na fejsbuku może być tym, który wreszcie odwróci bieg rzeczy i skieruje nas ku bezpiecznej i czystej przyszłości. Być może tak jest. Ale zarazem, widząc jak daleko zaszły sprawy i jak niezborne są nasze wysiłki, by im zaradzić, trzeba sobie uświadomić, że prawdopodobnie się nam nie uda – że antropocentryczny (nomen omen) antropocen, któremu daliśmy początek, może być, i zapewne będzie, naszym kresem.\nW milczenie pozostałych po poprzednich pokoleniach zabytków warto się wsłuchiwać.\nPrzejmuje dreszczem, daje do myślenia, uczy pokory. Warto zacząć antycypować milczenie, które pozostanie po naszym pokoleniu oraz po tych, które przyjdą po nas. I chociaż niepopularnie to zabrzmi, owych przyszłych pokoleń może nie być wiele, zwłaszcza jeśli wyobrażamy je sobie jako prostą kontynuację świata, do jakiego przywykliśmy. Jeśli jest jakakolwiek szansa, by coś, cokolwiek móc pociągnąć dalej, zależy ona od tego, czy przyswoimy sobie najpierw tę świadomość nieuniknionego.\nNie chcemy o tym słuchać – ostrzeżenia regularnie zbywane są jako katastrofizm. Nie chcemy o tym myśleć – tyle w końcu zainwestowaliśmy w przyszłość. Boimy się, że tracąc wiarę w ciągłość tego, co nas otacza, stracimy i sens życia. Ale sens można znaleźć w projekcie świadomej transformacji naszego świata, tak, aby egzystencja jednego pokolenia nie odbywała się kosztem kolejnych. Albo we wzajemnym współczuciu i wsparciu w obliczu kresu, który sami na siebie ściągnęliśmy, popychając planetę do punktu, poza którym klimat i biosfera staną się nam obce i wrogie.\nPodróżując po tym świecie zawieszonym na krawędzi ekologicznej katastrofy, patrzmy nań jak na coś nietrwałego, jak na coś, po czym pozostać mogą tylko ruiny. Precedensów nie brakuje, od kości stegozaurów i diplodoków po gruzy starożytnej świetności. I wsłuchujmy się w milczenie dawnych pokoleń, by znaleźć w nim echa milczenia, które pozostanie po nas samych: sprawcach i ofiarach jednocześnie.\nZdjęcie tytułowe: Takatori, fot. Dawid Juraszek


PILNE: Silniki typu Diesel wracają do łask! Zaskakujący obrót spraw - ekolodzy są wściekli\nWydawać by się mogło, że w krajach Unii Europejskiej epoka silników typu Diesel dobiega swojego końca. Ale producenci wcale nie rezygnują z rozwoju tych jednostek, a w niektórych miejscach wręcz przeżywają prawdziwy renesans. Jak to możliwe i o co w tym wszystkim chodzi?\nDiesel wraca do łask\nPolitycy i urzędnicy uparli się na to, aby wszystkim nam wcisnąć samochody elektryczne. Choć nie mamy kryształowej kuli, możemy przewidzieć, że faktycznie w okolicach roku 2030-2040 silników typu Diesel na naszych drogach będzie mniej niż elektryków.\nZachodnia Europa zmierza w kierunku elektromobilności, czy to się nam podoba, czy nie. A już na pewno odwraca się od silników typu Diesel. W małych, miejskich samochodach praktycznie nie da się juz dostać jednostki wysokoprężnej ze względy na bariery emisyjne. Systemy ograniczające emisje są po prostu zbyt drogie, aby pakować je do małych, tanich miejskich samochodów.\nDobra sprzedaż silnika typu Diesel\nW większych i droższych modelach diesel często pozostaje dominującą siłą napędową, to jednak nawet tutaj ich popularność drastycznie spada. To dobrze znane fakty i nikogo z nas już to nie dziwi.\nSilniki typu Diesel zyskują jednak na znaczeniu… w Rosji. Skoda, Renault, czy nawet BMW sprzedaje tam zdecydowaną większość swoich samochodów właśnie z tego typu jednostkami. To naprawdę zaskakujące, biorąc pod uwagę surowe zimy, które przez wiele lat zniszczyły wizerunek Diesli. Nowoczesne silniki nie mają jednak z tym większego problemu.\nSkoda, Renault, BMW, ale…\nO prawdziwym renesansie silników typu Diesel może świadczyć ostatni krok koncernu Stellantis. Peugeot, Citroen, Opel, Fiat, Chrysler czy Alfa Romeo wchodzące w skład tej grupy nadal będą oferowały jednostki wysyokprężne. W związku z rosnącym zainteresowaniem Stellantis zdecydował się przenieść produkcję silnika DV6 HDi właśnie do fabryki w Rosji.\nTa dobrze znana „szóstka” dostępna była w wielu samochodach. Kiedyś był bardzo popularny i oprócz wyżej wspomnianych marek znaleźć go można było także w Fordzie, Volvo, Mazdzie czy Mini. W Rosji produkowany będzie 1.6 HDi o mocy 90 KM z momentem obrotowym 230 Nm. Silnik znajdzie się pod maską Citroena C4, Jumpy i Berlingo, Peugeota 408, Partnera, Eksperta i Opla Combo, Zafiry i Vivaro.\n1.6 HDi, Citroen, diesel, HDi, Opel, Peugeot, silnik diesla, silnik wysokoprężny, stellantis, zakaz diesla


USA wyprzedzają Chiny jako najbardziej atrakcyjny kraj dla inwestycji w odnawialne źródła energii: badania – Portal energetyki obywatelskiej\nLONDYN (Reuters) – Stany Zjednoczone wyprzedziły Chiny jako najbardziej atrakcyjny kraj na świecie pod względem inwestycji w odnawialne źródła energii, a globalny sektor czystej energii ma się szybko odbić pomimo pandemii wirusa koronawirusa, jak wykazały badania we wtorek.\nW corocznym rankingu 40 najlepszych rynków energii odnawialnej na świecie według firmy konsultingowej EY Stany Zjednoczone zajęły pierwsze miejsce po raz pierwszy od 2016 r., A następnie Chiny.\nRaport powiedział, że wzrost w USA był w dużej mierze spowodowany krótkoterminowym przedłużeniem ulgi podatkowej na produkcję wiatrową i planuje zainwestować 57 miliardów dolarów w instalację do 30 gigawatów (GW) morskiej energii wiatrowej.\nProjekty wiatrowe, które rozpoczęto budowę w 2016 r., Muszą być gotowe do końca roku, aby kwalifikować się do amerykańskiej ulgi podatkowej, która według prognoz ma w tym roku gwałtownie wzrosnąć.\nChiński wzrost energii odnawialnej zwolnił, ponieważ rząd chce odciąć rynek od subsydiów. To, w połączeniu ze zmniejszonym popytem w wyniku COVID-19, spowodowało, że Chiny spadły na drugie miejsce w indeksie od pierwszego zeszłego roku, ale prognozy pozostają optymistyczne dla długoterminowego wzrostu, dodał raport.\nFrancja zajęła trzecie miejsce, a następnie Austria, Niemcy i Wielka Brytania. Indie spadły na siódme miejsce, będąc w ubiegłym roku na trzecim miejscu, z powodu ostrzeżeń, że do 2022 r. Mogą nie zrealizować docelowego poziomu 175 GW.\nRaport mówi, że pomimo opóźnień w niektórych projektach z powodu problemów logistycznych w związku z pandemią koronawirusa, globalny sektor odnawialnych źródeł energii powinien szybko się odbić, ponieważ długoterminowe czynniki napędzające inwestycje pozostają silne.\nŹródło: Nina Chestney, https://www.reuters.com/article/us-global-renewables/us-overtakes-china-as-most-attractive-country-for-renewables-investment-research-idUSKBN22V0X8\nTagi: Chiny, Covid-19, odnawialne źródła energii, USA


zarabiaczki - World of Tanks\nDodał(a) konradbed 19.10.2014, 16:26\nco lepiej kupić is 6 czy t34?\nZależy od twojego stylu gry.\nJeżeli lubisz kampić i chować się za górkami i obijać bezkarnie po 400 hp pokazując nieprzebijalną wieżę (z wyjątkiem garnka) to bierz T34. Moim zdaniem jest on zbyt mułowaty i nie kupiłbym go sobie.\nIS6 natomiast bardziej mi przypadł do gustu ponieważ ma świetny pancerz jest w miare żwawy oczywiście bez przesady, Działo jak najbardziej daje rade na swoich poziomach\nz tym że T34 rzuca na X a IS6 maksymalnie na IX więc raczej raczej wybrał bym IS6.\nIS-6 naprawdę polecam jak się umiesz kątować to są akcje że T34 się od ciebie dingnie i wiadomo IS-6 ma Losowanie do IX tieru dla mnie duży plus też zależy czy grasz sam czy z kims bo wiadomo jak 3 czołgi VIII tieru w plutonie to prawie zawsze na topie a jak samemu to IS-6 problemem może być mała penetracja ale da się grać IS-6 jest bardzo mobilny i fajny mam na nim już 650 bitew i polecam moja ulubiona premka VIII tieru a mam jeszcze kilka ;)\nto podpowiem że zamiast grać t34 wole super persa praktycznie te same zarobki stając na przeciw t34 rozbijam go na persie mam ponad 1000 bitew rozegranych więc naprawdę miło się nim gra jesli zapomni się o małej penetracji no i że gra się nim jak czołgiem ciężkim\n+ jest tańszy-ma dobry pancerz przedni dobrze dinga\n- mała penetracja ociężały i powolny\nt34 vs pers 0-1 is6 vs pers 1-0\nostatnio tier 8 zrobił się niegrywalny - WG skasowalo 12 tier bitwy i przez to grając ósemkami trafiamy często na tier 10\nMoim zdaniem warto teraz kupic zarabiaczke z preferencyjnym MM - czyli IS-6\nradze kupić Type 59\nwiem bo mam w garażu is6 ma słaby pancerz\nwydaje mi sie że is6 jest lepszy\nMoim zdaniem t34 jest mocniejszy i wytrzymalszy\nmoim zdaniem is6 mocne przebicie czasowe przeladowania pocisku\nJa brałbym T34 dużo lepsza armata a czołg służy do strzelania\nPolecam wejść na serwer testowy i samemu zobaczyć. Ale tak od siebie to polecam t34 może jest wolniejsze, z gorszym pancerzem , ale na X ciacha wszystko, natomiast is6 ma już problem na 9 ( niekiedy na 8 ). Kwestia gustu lubisz grać defensywnie bierz t34 ofensywnie is6, sam wybrałem t34 powodzenia. :)\nBierz T34, nie pożałujesz :)\nT34. Niezniszczalna wieża. Wystawiasz i ładujesz :)\nmslowiński wiersza owszem dobra ale nie niezniszczalna walnie ci arta i tak koniec a jeśli trafi sie gościu na goldzie to pozamiatane :3 jęsli chodzi o is-6 to szczerze czołg taki sobie szczerze wszystkie premki są gorsze od normalnych czołgów tylko poprostu lepiej się zarabia i mało płaci za naprawe ;)\nTo wszystko zależy od twoich upodobań w czołgach.\nNie będę klepał jak najęty wiec dam ci taką szybką radę ;\nSerwer testowy WoT jest właśnie do takiego typu problemów.\nLiczę, że pomogłem i Pozdrawiam.\nT34 ponieważ ma dobrą penetrację i mocną wieżę poza tym bardzo dobrze zarabia.\nmam oba i wole grac t34 jak grasz z głową to nim można nieźle postrzelać a is6 ma słabe działo i często trzeba lądować Golda żeby coś przebic\njak umiesz się kontować to IS-6 ,a jak umiecz grać na wierze sprawdz na który masz załogę.\nT34 lepsze działo\nzobacz na który z nich masz załoge sprawdz je na serwerze testowym\ndokladnie jak wyzej koledzy powiedzieli


5 największych oszustw w rejonie Chicago | Dziennik Związkowy\nWraz z ostatnim kwartałem 2016 roku mamy już wgląd w statystyki oszustw z największymi stratami pieniężnymi dokonanych od początku roku w rejonie Chicago i północnego Illinois. Należą do nich:\nFałszywe granty rządowe\nOszustwa związane z odzyskiwaniem długów\nOszustwa dotyczące podróży i wakacji\nOszustwa dotyczące zakupów internetowych\nChoć niektóre z tych problemów znane są od dawna, to częstotliwość ich zgłaszania może napawać optymizmem. Podczas gdy rośnie liczba zgłoszeń oszustw, maleją sumy pieniężne tracone przez ofiary.\nJest to dowód wzrostu świadomości konsumentów, którzy lepiej rozumieją, że oszuści zawsze szukają nowych sposobów na przechytrzenie swoich ofiar. Czasami zbierają listy potencjalnych ofiar na przyszłość, a czasami nawet sprzedają je innym oszustom.\nJedną z metod stosowanych przez oszustów jest powrót do wcześniej pokrzywdzonych i oferowanie im usługi odzyskania pieniędzy, które stracili na skutek oszustw! Oszuści wszędzie węszą pieniądze. Pamiętaj, jeśli udostępnisz im swoje informacje płatnicze, będą cię mieli w garści.\nWraz ze wzrostem liczby oszustw dotyczących odzyskiwania pieniędzy rośnie również ilość oszustw internetowych. Nieuczciwi osobnicy będą próbować dotrzeć do ciebie przez umieszczenie swoich informacji kontaktowych w komentarzach do postów lub artykułów w internecie dotyczących oszustw.\nNiektórzy naciągacze posuwają się do udawania agentów organizacji, które pomagają ofiarom oszustw. Czasami sami udają ofiary, które znalazły pomoc w odzyskaniu pieniędzy.\nAby uniknąć padnięcia ofiarą nieuczciwych firm i osób, Better Business Bureau apeluje:\n– nigdy nie płać z góry za obietnice pomocy. Jeśli jesteś proszony o pieniądze, zanim otrzymasz jakąkolwiek pomoc, po prostu powiedz „nie”\n– nie ujawniaj swoich danych i nie wysyłaj nigdzie pieniędzy w odpowiedzi na niespodziewany telefon, e-mail czy SMS\n– sprawdź notowania firmy, korzystając z bezpłatnej bazy danych BBB. Zgłaszaj oszustwa i szukaj informacji na naszym „Scamtrackerze”. Możesz również wpisać nazwę firmy lub jej adres wraz ze słowem „Scam” lub „Complaint” w wyszukiwarkę Google.\nTags:\tBBB, Better Business Bureau, Chicago, oszustwa\nZaufanie to podstawa, również w biznesie


REGULAMIN SZKOLNEGO KONKURSU KOLĘD, PASTORAŁEK I PIOSENEK ŚWIĄTECZNYCH 2020\nOrganizator: mgr Małgorzata Wątor\npodtrzymanie tradycji świątecznego śpiewania;\npopularyzacja polskich kolęd i pastorałek;\nrozwijanie zamiłowania do śpiewu, jako jednej z form aktywności muzycznej;\nprezentacja zdolności muzycznych dzieci oraz ich osiągnięć wokalnych;\nuczniowie klas I – VIII Szkoły Podstawowej w Krzywaczce.\nkonkurs jest przeznaczony dla solistów;\nuczestnicy wykonują dowolnie wybraną jedną kolędę, pastorałkę lub piosenkęświąteczną z podkładem muzycznym lub żywym akompaniamentem instrumentów;\nwykonywany utwór nie może być nagrany w studio nagraniowym. Należy go zrealizować z uwzględnieniem świątecznych elementów wystroju (np. choinka, strój, );\npodkład muzyczny nie może zawierać nagranych innych głosów wokalnych niż wykonawca;\nłączny czas nagrania nie może przekroczyć 5 minut;\nnagranie należy przesłać do dnia 16.12.2020 roku włącznie w jeden z poniższych sposobów:\na) drogą elektroniczną na adres e-mailowy gosiawator2@wp.pl ;\nb) przesyłając go za pośrednictwem strony do wysyłki dużych plików np. https://www.szybkiplik.pl/, czy wetransfer.com;\nc) za pomocą konta w chmurze (Onedrive, dysk Google);\nprzesyłając nagranie konkursowe, należy je odpowiednio opisaći zamieścić informację o zapoznaniu się z regulaminem konkursu i akceptacją jego zapisów (załącznik do regulaminu).\nmuzykalność i poczucie rytmu;\ndobór repertuaru i interpretacja;\nSkład Komisji Konkursowej: mgr Anna Bochenek, mgr Agata Trzebońska-Szary, mgr Małgorzata Wątor\nZa zajęcie I, II, III miejsca przewidziane są nagrody rzeczowe, ocena celująca (cząstkowa) z muzyki, pochwała (uwaga pozytywna).\nWyniki konkursu ogłoszone zostaną w dniu 21.12.2020 r. (poniedziałek) na stronie internetowej Szkoły.\nOdbiór nagród odbędzie się po wcześniejszym uzgodnieniu zorganizatorem konkursu.