OCALIĆ OD ZAPOMNIENIA | DZIENNIK ORNITOLOGA\n2022/04/12 @ 6:45\t(Literatura, Ludzie, Poezja)\nPrzyjaźnie artystów, muzyków i ludzi pióra zwykle przechodzą próbę czasu i podlegają weryfikacji w zmieniających się okolicznościach życia, w dynamicznie ewoluujących biografiach powiązanych ze sobą twórców. Jeśli taka bliskość trwa wiele lat i udanie opiera się naporowi zdarzeń, możemy mówić o prawdziwej przyjaźni, wzbogacającej twórczość i stymulującej powstawanie kolejnych dzieł. Historia literatury zna wiele przykładów takich związków: Goethe i Schiller, Mickiewicz i Puszkin, Krasiński i Reeve, Hemingway i Fitzgerald, Flaubert i Baudelaire, Stachura, Bruno i Szatkowski. Lista mogłaby być znacznie dłuższa, ale przecież są to sprawy powszechnie znane, opisane w periodykach i pracach naukowych, wielokrotnie komentowane w mediach elektronicznych, a bywało też, że będące podstawą scenariuszy filmowych i sztuk teatralnych. W przestrzeni kultury bydgoskiej twórcy od dawna tworzyli liczne kręgi towarzyskie, najczęściej skupiające się wokół czasopism, klubów, miejsc prezentacji utworów, obrazów, dzieł muzycznych. Różnie też bywało z intensywnością takich związków, które kończyły się przy kolejnych zawirowaniach politycznych, historycznych, środowiskowych i etycznych (słynne rozstanie Sulimy-Kamińskiego i Hoffmana). Zdarzało się też, że związki miękły, gdy twórca przenosił się do innego miasta lub kraju, popadał w uzależnienie od używek, albo zakochiwał się i stawał się przykładnym mężem, partnerem, ojcem, ze ściśle limitowanym czasem i częstymi kontrolami najbliższych osób. Niewielu pisarzom udawało się pozostawać w przyjaźni przez dziesięciolecia, nieliczni też ocalili jej dawną temperaturę, godząc się na powolne i nieuchronne stygnięcie relacji. W takim kontekście cieszyć muszą wszelkie świadectwa związków, które przetrwały próbę czasu, a szczególną wartość mają przekazy powstałe po nagłym odejściu jednego z bohaterów. Książka Marka Kazimierza Siwca pt. Przyjaźń jest zatem dziełem potrzebnym, znakomicie skomponowanym, niosącym przesłanie dla nadchodzących generacji, a nade wszystko – ocalającym chwile, które mogłyby przepaść na zawsze.\nSierpień 2017 roku nie zapowiadał fatalnych zdarzeń, a spotkanie piszącego te słowa z Krzysztofem Derdowskim w Ministerstwie Wódki i Śledzia na Starym Rynku w Bydgoszczy, miało taki sam charakter jak dziesiątki naszych wcześniejszych dysput przy piwie. Kolega poinformował mnie, że wybiera się do córki, mieszkającej w czeskiej Pradze i wróci po dwóch, trzech tygodniach. Także ostatnia rozmowa telefoniczna, 10 sierpnia, gdy Krzysztof był już w stolicy Czech, nie generowała niepokoju – jak zwykle skomentowaliśmy ostatnie wydarzenia w Bydgoszczy i zachowanie pewnego nadpobudliwego kolesia. Niestety po tygodniu otrzymałem złowieszczego SMS-a od autora omawianego tutaj tomu i dreszcze obsypały całe moje ciało, natychmiast zmieniając perspektywę odbioru biografii autora Wstydu. Śmierć Krzysztofa w mieście życia i grobu Franza Kafki miała w sobie coś z absurdalnego klimatu Procesu i wpisywała się w ciąg wieloletnich kłopotów zdrowotnych bydgoskiego twórcy. Wiedziałem o nich sporo, bo przecież był taki czas, gdy spotykaliśmy się bardzo często, a trwające do rana biesiady dostarczały wiedzy o każdym z nas. To było czytanie wierszy u mnie w domu, na Chodkiewicza, u Krzysztofa na Słupskich, u Marka na Jaskółczej, ale pamięć zachowała też sporo wypraw poza Bydgoszcz – do Gdańska, Poznania, Koronowa, Szubina, Nakła i do wielu innych miejscowości. Krew mieliśmy wtedy gorącą, więc czasem dochodziło do sporów, a raz nawet staliśmy naprzeciwko siebie, gotowi do bitki. Na szczęście koledzy zażegnali konflikt i w następnych latach spotkania miały charakter przyjazny, chociaż w pamięci kolegi mógł pozostać uraz, który powodował, że w niektórych sytuacjach pojawiała się trudna do zaakceptowania ambiwalencja. Nie miałem wątpliwości, że Krzysztof powinien spocząć na bydgoskim cmentarzu dla zasłużonych osobowości, tuż przy takich literatach jak Sulima-Kamiński, Andrzej Baszkowski, Jan Górec-Rosiński, przy malarzach i aktorach, z którymi też miewał liczne kontakty. Poddałem tę myśl jego przyjacielowi, a ten zajął się organizacją pochówku po przywiezieniu prochów naszego kolegi z Czech. Niestety nie mogłem wziąć udziału w ceremonii pogrzebowej, bo przebywałem w Chinach, gdzie tylko ze smutkiem konstatowałem w Internecie fotografie z tego wydarzenia. Tak zamykał się okres naszych wspólnych eskapad, współtworzenia kształtu młodej literatury w Bydgoszczy i w Polsce, czas spotkań na łamach tych samych tygodników i miesięczników, a potem wspierania się w różnych przestrzeniach.\nKsiążka Marka Kazimierza Siwca ma przemyślaną konstrukcję, której wspornikami są wiersze i rozmowy na odległość, a nade wszystko żywa narracja poetycka dwóch jakże odmiennych i bliskich sobie bytów. Mottem całości jest wers Krzysztofa: Żal mi rzeczy nie-zamkniętych w wierszu, świadczący o tym jak wielką wagę przykładał on do poetyckiej funkcji ocalającej, tak jakby życie miało tylko wtedy sens, gdy stawało się zapisem lirycznym. Wszystko jest poezja – przekonywał w tytule swojej powieści Edward Stachura, a tacy samotnicy z jego kręgu jak Babiński, Różański i Szatkowski wcielali tę maksymę w życie. Żal za tym, co stracone dla poezji lokował się po drugiej stronie tego, co przepadło w zakresie planów życiowych, nie odbytych podróży, zarzuconych książek, niedokończonych tekstów. Wiersz ma ogromną siłę ocalającą i dodatkowo wyposaża opisywanych ludzi, zdarzenia, miejsca w kontekst symboliczny, w głębię pojawiającą się pod powierzchnią słów. Zauważamy to w otwierającym tom wierszu Krzysztofa pt. Weranda, będącym apoteozą miejsca szczególnego, zapewne przedsionka domu autora Przyjaźni. Ta prośba o to, by nie ginęła weranda, gdzie się spotykali, jest zarazem próbą unieśmiertelnienia szczególnych momentów w dwóch biografiach: Nie giń werando/ Nie zostawiaj mnie bez swych chropowatych drzwi i wyliniałych okiennych ram/ Nie porzucaj bez pieszczoty żeliwnych okuć i czułości podłogi/ Nie rozpadaj się na drzazgi gwoździe farby kurz/ Werando cytacie z wieczności/ zostań ze mną na zawsze. Derdowski miał wielkie „nabożeństwo” do wieczności, stanowiącej jedyny pewnik w naszym kruchym świecie, często ją przywoływał i jakby tęsknił za nią, a może za jej idealnością, będącą przeciwieństwem nadgniłej rzeczywistości, w której egzystujemy. Weranda pojawi się w zamknięciu kody poetyckiej Siwca, niemal na końcu tomu i będzie to potwierdzenie, że świat w którym uczestniczyli nie rozpadł się jeszcze – trwa w pamięci i w słowie, przechyla się ku ostateczności eternalnej, ale wciąż trzyma się żywych istnień. Gdziekolwiek byśmy nie poszli, dokądkolwiek byśmy nie pojechali, wrócimy do miejsc wyjścia, a narodziny, życie i śmierć sprasuje rozżarzona do czerwoności chwila ostatnia: Weranda jest tam jeszcze/ i cienie/ postaci/ szkła/ – Za przyjaźń,/ która w uścisku dłoni/ i napowietrzności chwili/ jak ta bańka/ nie pęka. Ta zamykająca wszystko iskra ma w sobie coś z tęsknoty Derdowskiego, by trwała przestrzeń, w której miały miejsce chwalebne zdarzenia, gdzie pojawiali się ludzie, którzy osunęli się w proch i gdzie brzmiało potężnie poetyckie słowo.\nTom Przyjaźń podkreśla muzyczną strukturę naszego świata, a takie tytuły działów jak Preludium i Coda nieodmiennie przywołują arcydzieła muzyki klasycznej. Ale przecież oprócz tego, że jest to coś na kształt Requiem, to bogactwo treści wierszy Siwca każe dopatrywać się tutaj swobodnie rozbudowującej się symfonii. Autor zapragnął pokazać przyjaciela w chwilach centralnych dla ich wspólnoty, czasem zdawać by się mogło – błahych, innym razem mających moc apoteozy. Jednocześnie zapragnął stworzyć swój portret intymny, syntezę chwil, długich przedziałów czasowych i znaczących zamyśleń. Dlatego dobrym pomysłem jest tutaj przywoływanie wierszy wcześniej opublikowanych w innych tomach, gdyż obrazują one punkty dojścia do poetyckiej nadwrażliwości, spotkania z żywymi ludźmi i wnikanie w miejsca szczególne, dotykanie tajemnicy dobra i zła. Motywy wódczane graniczą tutaj z czystą ontologią, a zabawne zdarzenia (spodnie rozdarte na płocie, igły kaktusa wbite w stopę po utracie równowagi) z grozą nieustannego zapadania się w nicość. Obaj twórcy reprezentowali odmienne poetyki, ale w obrębie wierszy Siwca, w których stają się równorzędnymi partnerami, łączą się w jednię literacką, niezwykle udanie oddającą ich wspólne eskapady i spotkania w miejscach zwykłych i szczególnych. Wszystko warte jest ocalenia, a choć zawsze będzie to subiektywny wybór autora, obrazy i słowa ułożą się w narrację ilustrującą fenomen bycia i zapadania się w nieistnienie: To coś w fermentach przyjaźni/ niesie ich przez miasto/ w lutowy chłodny wieczór/ i wódka – /przed chwilą zakupili dodatkową porcję/ trzy flaszki Litewskiej w sklepie na Dworcowej/ kształt pękaty powierzchnia pofałdowana/ jakby pokryta kulkami lodu, które się w nią wtopiły, już skręcają z ulicy w wykopy,/ balansują na zmrożonych fałdach piasku gliny/ przed nimi majaczy w mroku bariera/ Krzysztof zwalisty omija ją. Tak czytelnik staje się świadkiem wędrówek mężczyzn, których połączyła serdecznym węzłem wrażliwość poetycka, ale jednocześnie odkrywa coś nieuchwytnego i niepowtarzalnego – ludzkie wnętrza. Każdy, kto znał Krzysztofa, odnajdzie go bez trudu w tych wierszach, każdy kto wiedział, że miał subtelne ego, bliskie delikatności dziewczęcej, pojmie, że adekwatny opis jego fenomenu możliwy był tylko w takiej mgławicowej etiudzie.\nNiewątpliwym wzbogaceniem poetyckiej narracji autora staje się publikacja SMS-ów wymienianych pomiędzy nim i bohaterem jego dzieła. Te zdawkowe i czasem dłuższe pytania, zapewnienia i potwierdzenia są dokumentem tęsknoty za czystością i pełnią, choć uważny czytelnik dostrzeże też wyraźne rozmijanie się celów i możliwości. Marek poleciał do Grecji w poszukiwaniu niezwykłej prze-stronności świata i mitycznej struktury wyobraźni, a w tym samym czasie Krzysztof w Bydgoszczy borykał się z trudami egzystencji, odpracowując za marne grosze nocki jako stróż parkingowy. Jego odpowiedzi na zachwyty kolegi są dość zdawkowe i wyraźnie mają w sobie element żalu (tego z motta inicjującego książkę), jakby doskwierało mu to, że nie może zobaczyć tych błękitów i przestronności, o których donosi mu kolega. Siwiec próbuje mu powiedzieć jak ważne jest dla niego to doświadczenie, a tkwiący w bydgoskiej bylejakości Derdowski potwierdza, że ma permanentny kryzys i jest to – jak mówi – sprawa pomiędzy mną a mną. Przyjaciel w Grecji próbuje znaleźć kafejkę, gdzie był niegdyś szczęśliwy z żoną, a Krzysztof pławi się w rozpaczy, próbuje związać koniec z końcem i wypatruje kolejnych darczyńców, którzy nagle spotkani na ulicy, obdarzą go jakimś datkiem i choć na chwilę pozwolą zapomnieć o troskach humanisty zdobywającego ważne laury w zakresie twórczości literackiej, ale ciągle tkwiącego w martwym punkcie egzystencji. Jeśli do tego dołożymy nagłą śmierć w sierpniu 2017 roku, zauważymy tragiczny profil życia autora Placu Wolności, któremu nie udało się zamknąć w wierszach tego, co miał nadzieję dokonać. Zauważa to jego przyjaciel, przygotowujący się do nowej wyprawy, tym razem na Maltę, tropem Caravaggia: Po nagłym odejściu Krzysztofa w Pradze /żyć/ trudno. Niewątpliwie, trudno żyć, gdy w myślach pojawia się rozległa perspektywa od maltańskiego więzienia, z którego uciekł wielki malarz, poprzez zdarzenia wspólne, aż do chłodu urny z prochami przyjaciela, składanej do grobu na całą wieczność. Nawet jeśli pojawią się w przyszłości jakieś inne entropie i czas zanihiluje cmentarz, nagrobek, urnę, to dla jego kolegi chwila ostatnia zaczęła się i skończyła tego sierpniowego dnia w Pradze.\nDział zatytułowany Z windy jest w zamyśle szeroką prezentacją dźwignięcia się Siwca z martwoty i stagnacji, szaleństw własnych i epoki, ku dalekiemu światu i ludziom. Zawsze istnieje ryzyko, że utkwimy w jakimś miejscu i ominą nas dalekie podróże, nie spotkamy tych, których moglibyśmy obdarzyć bliskością, nie zobaczymy szczególnych miejsc i nie napiszemy tego, co mieliśmy napisać. Wiersze w tym dziale przywołują niezwykłe chwile i ludzi, którzy coś dali autorowi, nawet jeśli była to tylko refleksja nad ich egzystencją, kilka wersów utrwalających nastrój, wygląd, szczególne zachowanie. Krzysztof Derdowski nazwał wiersze z ostatnich tomów piszącego te słowa poezją podróżną i tutaj – w przypadku omawianego działu – to określenie także jest użyteczne, bo Siwiec ukazuje szeroki obszar penetracji, pozwalając by metonimie i metafory zataczały szerokie kręgi, by szybowały od polskiej prowincji, poprzez Grecję, Wielką Brytanię, Maltę, Stany Zjednoczone, aż do dalekiej Australii. Zderzenie lotnych dali z bohaterami przedmieść, przyjaciółmi z dzieciństwa, znaczącymi pisarzami (Miłosz, Herbert, Hoffman, Żwikiewicz, Derdowski, Banach), osobami spotkanymi w pijalni piwa i na szlakach nocnych wędrówek, znakomicie poszerza perspektywę lirycznych penetracji. To są ludzie prawdziwi, a ich losy – nawet jeśli dalekie są od kanonów piękna i mądrości – mają w sobie coś nieuchwytnego i tajemniczego, jakby w takich postaciach skraplał się ekstrakt czystej filozofii, jakby w gronach ich dni dojrzewał sok, który przeistoczy się w najlepsze wino. Od wielu lat wyrazista była w poezji Siwca tendencja do wyszukiwania ludzi i zdarzeń, mogących stać się metaforą człowieczeństwa – wzniosłego i dumnego, ale też wciąż osuwającego się w martwotę entropii, stającego się zaprzeczeniem jakichkolwiek rozpoznawalnych wartości. Poeta był tutaj konsekwentny i od pierwszego tomu pt. Odwrócone lustro (1979), podążał raz wytyczonym azymutem, wysłuchując przypadkowych towarzyszy współistnienia (Grek, którego spotkałem w ekspresie), przypatrując się świadkom przełomów historycznych (Drogomistrz Miłosz, Pan Stanisław) i nieustannie konfrontując swoje doświadczenia w bliskości przyjacielskiej z takimi ofiarami prawdziwego życia jak Derdowski. Pisałem w 1990 roku o tomie pt. Kostka, że Siwiec tworzył wiersze, w których skropliła się pokora, znalazło swoje odbicie wyciszenie, subtelny szept wypowiadany w obliczu tragicznych, niewyobrażalnych sił. W swoich utworach rejestrował też nastroje ludzi, zamykał w słowach ulotność chwili, nazywał po imieniu zakłamaną i sfałszowaną rzeczywistość. Dzisiaj wypadałoby powiedzieć, że w taki sposób osiągnął mistrzostwo cichego słowa, grzmiącego jak dzwon i odwzorował to, co zwykle przepada bezpowrotnie, rozmywa się w szarościach i mgłach, ginie bez jęku i prośby o wspólnotę.\nJakże ciekawe są też w omawianym tomie fragmenty Dziennika życia samego, z lat 2016–2017, w których Marek Kazimierz Siwiec raz jeszcze dokumentuje intymność, budującą się przez lata między nim a autorem Nagiej. To były wzajemne oceny pisanych utworów i zapewnienia, że warto ciągnąć dalej coś, co w przyszłości stanie się integralną całością i zyska wymiar wiersza, poematu, powieści. Zapiski dokumentują też braterstwo obu pisarzy, którzy spotkali się kiedyś w promieniującej klimatem twórczym Bydgoszczy i potem przez lata podążali krok w krok. Zmieniała się rzeczywistość polityczna, upadł komunizm, pojawiły się trudności ekonomiczne nowej rzeczywistości, ale ich przyjaźń oparła się próbie czasu i dotrwała aż do nagłej śmierci Krzysztofa w Pradze. Wzruszającym dowodem tego związku jest omawiana tutaj książka, jakże wartościowa ze strony poetyckiej, dokumentacyjnej i przyczynkarskiej. Derdowski jawi się w niej jako twórca totalny, poświęcający wszystko dla literatury i prawdziwie nią żyjący, znoszący dla niej niewygody życia po przełomie i pragnący doświadczać nowych olśnień. Bezkompromisowość i czystość intencji doprowadziły go do ogromnych kłopotów zawodowych, ekonomicznych i zdrowotnych, ale wciąż pisał książki, w których zawarł wyraziste przesłanie do potomnych i ocalił to, co przepadłoby bezpowrotnie. W jakiś sposób też inspirował do pisania przyjaciela, który przeszedł długą drogę od deklarowanego ateizmu do tworzenia wizyjnych poematów z wyraźnie mistycznym tłem. Razem podążali przez zimne przestrzenie miasta, stawali zdumieni w obliczu świtów i zmierzchów, a nade wszystko stale rozmawiali, wymieniali myśli i dzielili się słowem. To były spotkania intelektualistów, którzy poznali najważniejsze pisma filozoficzne, fascynowali się prawdziwą literaturą, mieli swoich poetyckich przewodników, ale też rozumieli prostych ludzi. Często bratali się z nimi i potrafili poświęcać im swój bezcenny czas, uwagę, bywało, że i pieniądze. Symbolem takich spotkań może być wspólna wyprawa do Poznania, by odwiedzić w domu Witka Różańskiego, postać kultową dla wagabundów i zwykłych ludzi, którym czasem los wyznacza role przewodników w rewirach ducha i wyobraźni. Ostatni dział dzieła Siwca – Z wizji – dokumentuje i taką wspólność i jest zapewne jednym ze szczytów kreacyjnych autora, tylekroć zagubionego pośród dróg świata i tyle razy odnajdującego sens istnienia w burzeniu, szukaniu i budowaniu nowego kształtu.\nMarek Kazimierz Siwiec, Przyjaźń, Galeria Autorska, Bydgoszcz 2021, s. 132.


Mam 30 lat, gram na konsoli PS4 we wszystko co wpadnie mi w ręce - od niedawna udało mi się skompletować PC i gram też sporo na PC.\nZaczynałem od Pegazusa. Potem był PC i platformówki Prince of Persia, Prehistoryk i Tomb Raider.\nOd dłuższego czasu nie mam możliwości zainwestowania w swój PC, jednak gry to dla mnie coś więcej niż rozrywka. Postanowiłem kupić PS4 i nadrobić wszelkie zaległości.\nDo tej pory przegrałem:\n1300h w CoD:MW2,\n1600h w CS:GO,\nniezliczoną ilość godzin w LoL,\nograłem kilkaset tytułów MMO.\nGram we wszystko - uwielbiam grać z kimś :)\nUwielbiam FPS'y, najczęściej będę grał w Rainbow Six: Siege!\nWpadnij, napisz coś na czacie, pośmiej się z moich porażek, zostań na dłużej!


Koalicja Obywatelska mami wyborców | Pressmania\nStrona główna/Felietony/Koalicja Obywatelska mami wyborców\nZostały niecałe trzy tygodnie do wyborów. Zanim 13 października udamy się do urn i oddamy swój głos każdy z głosujących powinien głęboko zastanowić się czy warto głosować na Koalicję Obywatelską, którą tworzy Platforma Obywatelska z przystawkami – Nowoczesną, Inicjatywą Polską i Partią Zieloni. Dobrze się ubawiłam czytając jej hasła wyborcze, że celem jaki chcą osiągnąć po zdobyciu władzy jest Polska równych szans ze służbą zdrowia na europejskim poziomie, pracą, która zacznie się opłacać i świeżym powietrzem bez smogu którym Polacy będą oddychać.\nPrzecież PO rządziła osiem lat w ciągu których mogła to zrealizować. Miała Sejm, Senat, Sąd Najwyższy, Trybunał Konstytucyjny, telewizję i radio publiczne oraz przychylność mediów. Ponadto, poparcie UE, zachodnich polityków i środków przekazu. Co więc stało na przeszkodzie by wszystkie podane cele spełnić?\nW lipcu Schetyna ogłosił gospodarczy program Koalicji Obywatelskiej potocznie nazwany „szóstką Schetyny”, który miał być rewolucyjny w stosunku do programu PiS.\nSzybko się jednak okazało, że nie tylko liderzy list wyborczych go nie znają (Paweł Poncyliusz, Tomasz Zimoch), ale nie zna go również sam Schetyna, który w radiowej rozmowie nie potrafił wymienić z pamięci tego, co proponował.\nWniosek nasuwa się sam. Skoro wyborcy domagali się programu, to go otrzymali, a po ewentualnie wygranych wyborach przez KO nie zamierza ona go realizować, podobnie jak to miało miejsce z przedwyborczymi obietnicami PO.\nPrawdziwym celem przejęcia przez opozycję władzy są słowa wypowiedziane podczas protestów przed Sejmem w grudniu 2015 roku przez reżyserkę Agnieszkę Holland „Kochani walczymy o to, żeby było tak, jak było”, oraz byłego prezesa Trybunału Konstytucyjnego prof. Andrzeja Rzeplińskiego który podczas demonstracji w lipcu 2017 r. pod Sądem Najwyższym powiedział „Trzeba zmienić wszystko, żeby wszystko pozostało po staremu”.\nZastanawiam się jak trzeba nienawidzić Polski i Polaków, by ze wszystkich sił dążyć do tego „by było jak było” i „wszystko pozostało po staremu”.\nNależy spodziewać się, że po zdobyciu władzy nastąpi powrót do mega okradania Polski i Polaków jak to miało miejsce w przypadku afery Amber Gold, wyłudzeń vatowskich, mafii paliwowej, lekowej, śmieciowej.\nWarto je przypomnieć, bowiem istotą działania ludzi systemu III RP było zniewolenie instytucji państwa, doprowadzenie do pozornych działań organów kontroli i wymiaru sprawiedliwości tak by zapewnić sobie bezkarność.\nPodczas nagrań z restauracji „Sowa & Przyjaciele” szef MSW Bartłomiej Sienkiewicz potwierdził, że za czasów koalicji PO-PSL „państwo polskie istnieje teoretycznie, praktycznie nie istnieje”.\nTo ta słabość państwa doprowadziła do ogromnego oszustwa w postaci piramidy finansowej, Amber Gold, w której 19 tys. osób straciło ponad 850 mln zł.\nW całej rozciągłości prawdziwość słów min. B. Sienkiewicza, potwierdziła konkluzja zawarta w raporcie komisji śledczej w sprawie Amber Gold : „w ocenie komisji śledczej powstanie i ekspansja Grupy Amber Gold były wynikiem słabości państwa, dysfunkcjonalności organów stojących na straży praworządności i wymiaru sprawiedliwości, systemowych luk prawnych, bierności i pobłażliwości aparatu urzędniczego, a także braku stosowania przepisów prawa przez organy władzy publicznej”\nTo za rządów obecnej opozycji doszło do rozszczelnienia systemu podatkowego i rozkwitu mafii vatowskiej, dzięki której luka w podatku VAT w latach 2008-2015 wyniosła od 250 (dane Ministerstwa Finansów) do 265 miliardów złotych (według raportu PwC). Z kolei Komisja Europejska wskazała, że, w latach 2006-2015 luka z tytułu VAT wzrosła z 0,6 proc. PKB do 2 proc. PKB, co oznacza aż trzykrotny wzrost. Tylko w samym 2015 roku budżet stracił 40 miliardów złotych.\nO tym, że PO doskonale wiedziała o vatowskich przekrętach świadczy nagranie z restauracja Sowa i Przyjaciele, 8 września 2013 r. na którym najbliższy współpracownik Donalda Paweł Graś mówi otwarcie: „absolutnie nie opłaca się już produkcji narkotyków, tylko VAT. (…) dzisiaj to jest złoto, jutro pręty stalowe, pojutrze wapno, potem olej rzepakowy, potem wiesz, ku**a każdy towar, absolutnie wszystko możesz…”. Niestety niewiele robiła by położyć kres tej działalności.\nRównież za rządów PO-PSL odbywał się na niewyobrażalną skalę przemyt paliw.\nJak zeznał Sławomir Siwy, przewodniczący Związku Zawodowego „Celnicy PL” przed komisją śledczą ds. VAT „celnicy już od 2009 roku alarmowali najważniejszych ludzi w Polsce o nieprawidłowościach i ewidentnych przekrętach, których dopuszczali się wysoko postawieni urzędnicy ministerstwa finansów i służby celnej. Minister Jan Rostowski, premier Donald Tusk, a także inni ministrowie, a nawet Marszałkowie Sejmu i Senatu byli głusi na apele i alarmujące raporty celników”.\n(…) Alarmowaliśmy, że są to osoby, które na zlecenie zorganizowanej przestępczości mają wpływ na kształtowanie przepisów, dzięki którym przestępczy proceder staje się zgodny z prawem lub uniemożliwiają skuteczne działanie służb kontrolnych. Dotyczyło to wielu obszarów: hazard, paliwo, wszystkie wyroby akcyzowe. Pisma takie otrzymywał premier Donald Tusk oraz jego następczyni Ewa Kopacz. Wszystko na marne. Temat nikogo nie interesował. Zamiast zwalczać patologie musieliśmy zajmować się kiermaszem pierogów w sołectwie Biesowo, czy producentami nalewek na lokalnych festynach”.\nSławomir Siwy, który za to, że głośno mówił o przekrętach został pozbawiony pracy!\nNie tylko pan Siwy alarmował o patologiach w sferze paliw. Portal wPolityce.pl ujawnia pismo, które w 2012 roku wpłynęło od Polskiej Organizacji Przemysłu i Handlu Naftowego (POPiHN) do Donalda Tuska, wówczas Prezesa Rady Ministrów, zostało też przekazane do wiadomości Wicepremiera Waldemara Pawlaka, Ministra Finansów Jana Rostowskiego, Ministra Skarbu Państwa Mikołaja Budzanowskiego, wiceministra w KPRM Adama Jassera, Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki Marka Woszczyka, szefa sejmowej Komisji Finansów Publicznych Dariusza Rosatiego. Pismo datowane jest na 3 października 2012 roku.\nAlarmowała, w nim, że podejmowane są działania, które mogą kryzys pogłębić pisząc – Nasze największe zdumienie budzi fakt, że w opublikowanym 28 września (2012r) projekcie Ustawy prawo energetyczne znalazły się niekonsultowane z branżą zapisy, likwidujące obowiązek uzyskiwania koncesji na obrót paliwami ciekłymi i uznające tę działalność za działalność regulowaną, a także wyłączające spod reguł działalności regulowanej obrót gazem płynnym poniżej równowartości 10 000 euro rocznie. Grozi to wręcz eksplozją szarej strefy i upadkiem legalnie działających firm branży paliwowej, z nieobliczalnymi skutkami dla budżetu państwa.\nRównież w 2012 roku przedsiębiorcy naftowi alarmowali rząd Tuska, że mafia przejmuje rynek paliw. Reakcji nie było.\nMafia lekowa rozwinęła się w 2015 r., gdy rząd PO-PSL przeprowadził zmianę prawa, która może być oceniana, jako prezent dla mafii lekowej. Zlikwidował prawnokarną odpowiedzialność za zachowania, uznawane wówczas za przestępcze, a w tym obszarze operowała mafia lekowa. Usunięty przepis utrudniał działalność mafii lekowej chociażby, dlatego, że dawał organom ścigania prawo do wkraczania w obszar działalności tej zorganizowanej przestępczości. W miejsce tego przepisu wprowadzono całkowicie nieskuteczną karę administracyjną, która nie była egzekwowana\nZ kolei mafia śmieciowa rozwinęła skrzydła w 2013 r.\nPięć lat wcześniej wymagane było uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej mówiącej m.in. o wpływie takiego składowiska na otoczenie. Rozporządzenie Rady Ministrów kierowanej przez Donalda Tuska, zmieniło przepisy wyłączające punkty zbiórki odpadów z grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. To efekt nacisków ze strony MSZ, które przekonywało, że rygorystyczne zasady wydawania zezwoleń na prowadzenie składowisk odpadów to „nadregulacja prawa krajowego względem prawa unijnego”. Pod pismem, które MSZ w tej sprawie wysłało do Ministerstwa Środowiska w maju 2013 r., podpisał się Piotr Serafin, wówczas sekretarz stanu ds. europejskich, a po 2014 r. szef gabinetu Donalda Tuska, przewodniczącego Rady Europejskiej.\nDo czasu aż PiS położył temu kres stosunkowo łatwo było uzyskać zgodę lokalnego samorządu na odbiór i składowanie odpadów. Wystarczył kawałek własnego lub dzierżawionego, odwodnionego terenu, niewiążąca decyzja sanepidu oraz deklaracja o planowanym prowadzeniu recyklingu. Po otrzymaniu zgody samorządu firma mogła odbierać i przechowywać na swoim terenie odpady przez trzy lata, później powinna zacząć je przetwarzać, do czego w praktyce często nie dochodziło, za to, co chwilę płonęły i do dziś płoną składowane śmieci.\nJeżeli Koalicja Obywatelska wygrałaby wybory należy się spodziewać, że szybko powróci zielone światło dla wszelkiej maści aferzystów i złodziei. Ponownie dojdzie do gigantycznej grabieży polskich finansów jak to miało miejsce za rządów PO-PSL. Znowu ministrowie z KO będą mówili, że „pieniędzy nie ma i nie będzie”.\nLiczą, że wyborcy idąc do urn zapomną o ośmiu latach koszmarnych rządów koalicji PO-PSL i kolejny raz dadzą się omamić Platformie Obywatelskiej tym razem pod szyldem Koalicji Obywatelskiej.\nMam nadzieję, że nikt tego nie kupi i w zdecydowanej większości głosujący poprą PiS, by dalej mógł kontynuować dobrą zmianę dla Polaków i Polski.\nBy Liliana Borodziuk|2019-09-23T20:58:26+01:0023 września, 2019|Felietony|Możliwość komentowania Koalicja Obywatelska mami wyborców została wyłączona


Kruche Ciasteczka - Blox.pl\nKruche ciasteczka- dobre pole do słodkiego popisu. Ten rodzaj przekąski lubi każdy. A to dlatego, że kruche ciasteczka mogą być podawane na wiele rozmaitych sposobów, przez co trafiają w gusta nawet najbardziej wytrawnych smakoszy. Z mnogości ich rodzajów cieszą się wszystkie łasuchy, które nie wyobrażają sobie popołudniowej kawy lub herbaty bez ciasteczka pod ręką.\nCo jeszcze sprawia, że kruche ciasteczka są tak lubianą formą słodyczy? Już mówię, dzieje się tak, ponieważ są nie tylko pyszne, ale również bardzo szybkie i proste w przygotowaniu. Wszystko po to, żeby każdy łakomczuch mógł się nimi nacieszyć.\nJak zrobić słodkie kruche ciasteczka? Przygotujcie dwie szklanki mąki pszennej, jedną szklankę cukru pudru, 200 gram masła, 2 żółtka i odrobinę ekstraktu waniliowego. Wszystkie składniki porządnie ze sobą wymieszajcie i wyróbcie na jednolite ciasto. Odstawcie je na godzinę do lodówki. Po tym czasie wyjmijcie ciasto i rozwałkujcie je na grubość nie większą niż 5 mm. Następnie nadajcie Waszym ciastkom kształt jaki Wam odpowiada. Blachę wyłóżcie pergaminem i umieśćcie na nim ciasteczka. Wstawcie je na 10-12 min. do rozgrzanego do 180 stopni piekarnika.\nNajnowsze wpisy: kruche ciasteczka\nSkładniki na ciasto: 200g mąki 1 płaska łyżeczka proszku do pieczenia 140g masła 80g cukru pudru 1 opakowanie cukru waniliowego 1 żółtko 40g mielonych migdałów Składniki do dekoracji: 150g marcepanu 50g cukru pudru marmolada morelowa połówki migdałó...\nPrzepis pochodzi z zamkniętego bloga Marzka, więc nie ma sensu go linkować. Z tego źródła pochodzi wiele z moich przepisów. :)) Składniki ( na jedną blaszkę, taką z piekarnika): 220g mąki 120g masła lub margaryny 100g cukru 1 opakowanie budyniu wan...\nMuszę to powiedzieć, a jednak się udało!!!! Nie bardzo wierzyłam w wypieki z mikrofali, a tu proszę takie miłe zaskoczenie. Ciasteczka gotowe i to w jakim tempie ( mówię oczywiście o pieczeniu ). Fajnie wiedzieć, że w razie gdyby piekarnik padł ( tfu...\nRUMOWE KRUCHE CIASTECZKA\nTym razem dzielę się z Wami przepisem na bardzo kruche ciasteczka czekoladowo rumowe. Przepis znaleziony na stronce: http://flowerek.com/wypieki/ciastka/ciasteczka-czarno-biale/ Bardzo polecam, bo ciasteczka są warte wypróbowania. Przepraszam...\nTe serduchowe ciasteczka powstały z okazji ,,walentynek". Wiadomo,że mają symbolizować miłość,delikatność ,radość i słodycz ,co zdradza ich kształt ,cukierkowe kolory no i zapach. Mam nadzieję,że właśnieprzyczynią się do uzyskania takiej wyjątkowejat...\nJeden z moich synów uwielbia kokos. Potrafi zjeść całą paczkę wiórków kokosowych na jedno posiedzenie. Dlatego kiedy zobaczyłam ten przepis na Dwóch Chochelkach, to postanowiłam od razu go wypróbować. Ciasteczka wyszły kruche i smaczne, chociaż dla...\nNajlepsze blogi: kruche ciasteczka


AutomotiveSuppliers.pl - przemysł motoryzacyjny w Polsce - Gorąco jesień w niemieckim przemyśle motoryzacyjnym?\nAutor: IG Metall, AutomotiveSuppliers.pl\n27 lipiec 2020 10:15\nW branżach, za które odpowiada związek, zagrożonych ma być około 300 000 miejsc pracy. Największym obszarem jest przemysł motoryzacyjny i jego dostawcy, ale sytuacja dotyczy także innych branż.\nJak mówią przedstawiciele IG Metall oczekiwane redukcje zatrudnienia nie są tylko konsekwencją pandemii. - Duża część z 300 000 to chęć optymalizacji firm pod przykrywką koronawirusa - mówi Jürgen Kerner, główny skarbnik IG Metall. - Wiele z nich było „schowanych w szufladzie” przed pandemią. Kerner podkreśla, że jeśli pierwszym firmom optymalizacja ujdzie na sucho, to presja wywierana na pozostałych wzrośnie.\nZwiązek wskazuje, że IG Metall i pracownicy pracownicy stawiają opór i walczą o swoją przyszłość - poprzez demonstracje, strajki ostrzegawcze i własne koncepcje zachowania miejsc pracy.W branży motoryzacyjnej związek zawodowy podaje jako przykład dwóch dostawców z Hildesheim, SEG Automotive (producent rozruszników i silników elektrycznych) oraz odlewnię KSM Castings w Hildesheim. SEG Automotive ma całkowicie zaprzestać produkcji w tej lokalizacji. Zagrożonych jest około 500 z 550 miejsc pracy. W przypadku KSM Castings, ten dostawca wystąpił na początku lipca z wnioskiem o rozpoczęcie postępowania upadłościowego i nie jest wiadome ile spośród 900 osób zachowa swoje stanowiska pracy.\nNatomiast Norma Group chce dokonać redukcji zatrudnienia o prawie 400 miejsc pracy. Zakład w Gerbershausen w Turyngii, zatrudniający 160 pracowników, zostanie zamknięty, a produkcja przeniesiona do Czech. W centrali dostawcy w Maintal w Hesji zarząd zamierza zwolnić 200 z prawie 400 miejsc pracy, a także obniżyć płace.\nZwiększanie stabilności sieci, obniżanie kosztów energii elektrycznej i przyczynianie się do ochrony klimatu - oto wizja, którą realizują marka Audi i Grupa Hager.


Читать онлайн «CHRISTINE», Stephen King – ЛитРес, страница 5\nKup i pobierz za 31,20 zł ($ 7,47)\nKup zestaw za 68,20 zł 54,56 zł\nTagi: demony, mistyczne thrillery, na innych światach, psychologiczne thrillery, ekranowychEdytuj\n„Najlepiej trzymać się stamtąd z daleka, Dennis” – powiedział mi ojciec rok temu, wkrótce po tym, jak kupiłem swojego pierwszego grata i zainwestowałem dwadzieścia dolarów w wynajęcie jednego ze stanowisk w Garażu Darnella, by samodzielnie wymienić gaźnik, co ostatecznie zakończyło się całkowitym niepowodzeniem.\n„Najlepiej trzymać się stamtąd z daleka”... A mimo to jechałem tam o zmroku za moim przyjacielem Arniem, widząc na niebie wspomnienie minionego dnia w postaci ciemnokrwistego zabarwienia horyzontu na zachodzie. W blasku reflektorów dostrzegłem wystarczająco dużo porozrzucanych części, wraków i przeróżnych śmieci, żeby poczuć się jeszcze bardziej przygnębionym i zmęczonym niż do tej pory. Uświadomiłem sobie, że nie zadzwoniłem do domu i że rodzice pewnie zachodzą w głowę, gdzie, do diabła, mogłem się podziać.\nArnie podjechał do wielkich drzwi z tabliczką „Proszę zatrąbić”. Przez znajdujące się obok, zarośnięte brudem okienko sączyło się przyćmione światło – ktoś jednak był w domu; z najwyższym trudem powstrzymałem się, żeby się nie wychylić przez okno i nie powiedzieć Arniemu, by na tę noc zostawił samochód przed moim domem. Wyobraziłem sobie, jak wchodzimy do środka i zastajemy Willa Darnella i jego kompanów dokonujących przeglądu skradzionych telewizorów lub przemalowujących transport ukradzionych cadillaców. Twardzi Chłopcy przybyli do Libertyville.\nArnie siedział za kierownicą, nie trąbiąc ani nie wykonując żadnego ruchu; miałem już pójść i zapytać go, o co chodzi, kiedy nagle wysiadł z samochodu i podszedł do mnie. Nawet w gęstniejącej ciemności bez trudu dostrzegłem, jak bardzo jest zażenowany.\n– Czy mógłbyś zatrąbić za mnie, Dennis? – zapytał pokornie. – Zdaje się, że klakson Christine nie działa.\nZatrąbiłem dwa razy i po chwili wielkie drzwi powędrowały z klekotem w górę. Ujrzeliśmy Willa Darnella we własnej osobie, z brzuszyskiem przelewającym się nad paskiem spodni. Machnął niecierpliwie na Arniego, żeby wjechał do środka.\nWykręciłem, zaparkowałem samochód przodem do wyjazdu i również wszedłem do garażu.\nWnętrze było obszerne, przypominające ogromną kryptę, i niesamowicie ciche u schyłku dnia. Wzdłuż obu ścian ciągnęło się sześćdziesiąt stanowisk naprawczych, każde wyposażone w przynitowaną do podłogi skrzynię z narzędziami dla majsterkowiczów, którzy mieli rozpadające się samochody, nie mieli natomiast narzędzi. Pod wysokim sufitem krzyżowały się nagie, kojarzące się z rusztowaniem pręty.\nWszędzie było mnóstwo napisów: SKOŃCZENIU PRACY ZGŁOŚ NARZĘDZIA DO PRZEGLĄDU; PODNOŚNIK TRZEBA ZAMAWIAĆ Z WYPRZEDZENIEM; SCHEMATY I PORADNIKI WYŁĄCZNIE DO WGLĄDU; ZABRANIA SIĘ KLĄĆ I BLUŹNIĆ. Wisiało ich tam jeszcze znacznie więcej; gdziekolwiek spojrzałeś, jeden z nich zawsze musiał ci się rzucić w oczy. Will Darnell uwielbiał napisy.\n– Boks dwudziesty! – ryknął Darnell do Arniego swoim zirytowanym, astmatycznym głosem. – Zaprowadź go tam i wyłącz, zanim wszyscy się tu podusimy!\nTo „wszyscy” odnosiło się do grupy mężczyzn siedzących w odległym kącie przy potężnych rozmiarów stole do gry w karty, zaśmieconym chipsami, kartami i butelkami z piwem. Wszyscy przyglądali się nowemu nabytkowi Arniego z różnym natężeniem odrazy lub rozbawienia.\nArnie podjechał do stanowiska numer dwadzieścia, wprowadził tam Christine i wyłączył silnik. W obszernym, kojarzącym się z jaskinią wnętrzu unosiły się obłoki niebieskich spalin.\nDarnell odwrócił się do mnie. Miał na sobie przypominającą żagiel białą koszulę i spodnie w kolorze khaki. Fałdy tłuszczu okalały jego kark i wisiały mu pod brodą.\n– Jeśli to ty sprzedałeś mu tę kupę gówna, to powinieneś się cholernie wstydzić – powiedział tym samym astmatycznym głosem.\n– Nie sprzedałem mu tego. – Z jakiejś absurdalnej przyczyny zacząłem się usprawiedliwiać przed tym połciem tłuszczu tak, jakby był moim ojcem. – Próbowałem nawet wybić mu to z głowy.\n– Jakoś za słabo się starałeś.\nRuszył w kierunku boksu numer dwadzieścia, gdzie Arnie właśnie wysiadał ze swego samochodu. Kiedy trzasnął drzwiami, na posadzkę posypał się deszcz rdzy.\nPomimo astmy Darnell poruszał się niemal jak kobieta, z wdziękiem kogoś, kto jest gruby już od bardzo dawna i widzi przed sobą jeszcze wiele lat otyłości. Zaczął się drzeć na Arniego, zanim jeszcze tamten zdążył na niego choćby spojrzeć. Przypuszczam, że Willa Darnella można było określić jako człowieka, który nie pozwolił się pokonać własnym słabościom.\nTak samo jak dzieciaki w szkolnej palarni, jak Ralph na Basin Drive, jak Buddy Repperton (obawiam się, że wkrótce dojdziemy także do niego), poczuł do Arniego natychmiastową niechęć, a raczej wręcz nienawiść.\n– Słuchaj no, ostatni raz pozwoliłem ci wjechać tutaj tym zasranym gratem bez węża na rurze wydechowej! – ryknął. – Jak cię jeszcze raz na tym przyłapię, natychmiast stąd wylecisz, rozumiesz?\n– Tak – Arnie wyglądał na małego, zmęczonego i pokonanego. Resztki tajemniczej energii, która towarzyszyła mu do tej chwili, zniknęły bez śladu. Bolało mnie serce, kiedy widziałem go w takim stanie. – Ja...\nByło to wszystko, co pozwolił mu powiedzieć Darnell.\n– Jak chcesz go wypożyczyć, płacisz dwa pięćdziesiąt za godzinę, ale musisz wcześniej to zgłosić. Powiem ci coś jeszcze, młody przyjacielu, i mam nadzieję, że weźmiesz to sobie głęboko do serca: nie daję się nabierać takim szczeniakom jak wy. Ta buda jest dla ludzi, którzy muszą mieć wozy na chodzie, żeby zarobić na chleb dla rodziny, nie dla bogatych gówniarzy szpanujących przed dziewczynami. Poza tym tu się nie pali. Jak chcesz się sztachnąć, możesz wyjść na dwór.\n– Ja nie pa...\n– Nie przerywaj mi, synu. Nie przerywaj mi i nie staraj się być cwany.\nDarnell stał teraz dokładnie naprzeciwko Arniego. Będąc zarówno wyższy, jak i szerszy od mojego przyjaciela, przesłaniał go całkowicie.\nZnowu ogarnęła mnie złość. Niemal słyszałem, jak moje ciało jęczy żałośnie, rozkołysane na huśtawce emocji, które zaczęły się wtedy, kiedy zajechaliśmy pod dom LeBaya i zobaczyliśmy na trawniku puste miejsce po tym przeklętym samochodzie.\nDzieci i młodzież należą do klas uciskanych; po kilku latach każdy z nas potrafi wobec takich typów jak Will Darnell zastosować metodę polecaną w „Chacie Wuja Toma”: „Tak, proszę pana, nie, proszę pana, ma pan rację, proszę pana”. Boże, ale tym razem ten typek trochę przesadzał.\nNagle chwyciłem go za ramię.\nOdwrócił się do mnie gwałtownie. Przekonałem się po raz kolejny, że im bardziej nie lubię jakiegoś dorosłego, tym łatwiej mi przychodzi zwracać się do niego „proszę pana”.\n– Tamci ludzie palą. Może powie im pan, żeby przestali?\nWskazałem siedzących w kącie mężczyzn. Przed chwilą skończyło się nowe rozdanie i nad stołem wisiała chmura papierosowego dymu.\nDarnell spojrzał na nich, a potem znowu na mnie. Miał bardzo poważną twarz.\n– Chcesz pomóc swojemu kolesiowi, żeby stąd szybciej wyleciał?\n– W takim razie zamknij jadaczkę.\nDarnell położył mięsiste dłonie na szerokich, dobrze wypchanych biodrach i odwrócił się z powrotem do Arniego.\n– Potrafię poznać pętaka, jak tylko go zobaczę, i wydaje mi się, że właśnie teraz na takiego patrzę – powiedział. – Jesteś tu na próbę, chłoptysiu. Podpadnij mi choć raz, to natychmiast wywalę cię na zbity łeb, bez względu na to, za jaki czas zapłaciłeś mi z góry.\nTępa wściekłość wypełzła mi z żołądka i dotarła do głowy, powodując pulsujący ból. W duchu błagałem Arniego, żeby powiedział temu grubemu fiutowi, co może sobie zrobić z tymi groźbami. Oczywiście zaraz potem do sporu włączyliby się kolesie Darnella i najprawdopodobniej obaj zakończylibyśmy ten uroczy wieczór w izbie przyjęć szpitala miejskiego, gdzie założono by nam niezbędną liczbę szwów... Mimo to uważałem, że gra byłaby warta świeczki.\nArnie, powiedz mu, żeby wsadził to sobie w dupę, i zmywajmy się stąd. Postaw mu się, Arnie. Nie pozwalaj mieszać się z błotem. Nie bądź ofiarą, Arnie, skoro potrafiłeś postawić się matce, potrafisz postawić się temu głupiemu durniowi – przemawiałem w duchu do przyjaciela. Tylko ten jeden raz.\nArnie przez długą chwilę stał w milczeniu z opuszczoną głową, po czym powiedział:\nSłowa były tak ciche, że prawie niesłyszalne, on zaś robił wrażenie, jakby o mało się nimi nie zakrztusił.\nArnie podniósł głowę. Jego twarz była śmiertelnie blada, a oczy pełne łez. Nie mogłem na to patrzeć. Ten widok sprawiał mi zbyt wielki ból, więc się odwróciłem. Pokerzyści przerwali grę, by obserwować rozwój wydarzeń przy stanowisku numer dwadzieścia.\n– Powiedziałem: „Dobrze, proszę pana” – powtórzył Arnie drżącym głosem. Wyglądało to tak, jakby właśnie podpisał jakieś okropne wyznanie. Spojrzałem jeszcze raz na plymoutha rocznik 58 stojącego tu, w garażu, choć jego właściwe miejsce było na złomowisku wraz z resztą przerdzewiałych wraków Darnella, i znienawidziłem faceta do reszty za to, co robił Arniemu.\n– Dobra, zjeżdżajcie stąd – warknął Darnell. – Już zamknięte.\nArnie ruszył na oślep przed siebie i bez wątpienia wpadłby na stos starych opon, gdybym w ostatniej chwili nie złapał go za ramię. Darnell odszedł w drugą stronę, w kierunku stołu do gry w karty. Kiedy tam dotarł, powiedział coś do kumpli swoim astmatycznym głosem, a oni odpowiedzieli rykiem śmiechu.\n– Nic mi nie jest, Dennis – powiedział Arnie, jakbym go o to pytał. Miał zaciśnięte zęby i łapał powietrze gwałtownymi, płytkimi łykami. – Nic mi nie jest, jedźmy już stąd. Nic mi nie jest.\nCofnąłem rękę. Kiedy już byliśmy przy drzwiach, Darnell wrzasnął za nami:\n– Tylko nie przyprowadzaj tu swoich kumpli, bo wywalę cię na zbity pysk!\n– I zostaw prochy w domu! – dodał jeden z karciarzy.\nArnie skurczył się jeszcze bardziej. Był moim przyjacielem, ale w takich chwilach po prostu go nienawidziłem.\nWyszliśmy w chłodną ciemność. Drzwi opadły za nami z klekotem. W taki właśnie sposób odstawiliśmy Christine do Garażu Darnella. Świetna zabawa, no nie?\nKupiłem sobie wóz,\nWlałem paliwo super,\nI powiedziałem wszystkim,\nNiech mnie całują w dupę...\nWsiedliśmy do mojego samochodu i wyjechaliśmy na ulicę. Zrobiło się już po dziewiątej. Jak ten czas leci, kiedy człowiek dobrze się bawi! Na niebie wisiał księżyc w drugiej kwadrze, do spółki z pomarańczowymi latarniami na ogromnym parkingu przy Monroeville Mall przyćmiewając blask każdej gwiazdy, jaką można by zobaczyć tej nocy.\nMinęliśmy w milczeniu pierwsze dwie lub trzy przecznice, a potem Arnie nagle wybuchnął płaczem. Przypuszczałem, że może do tego dojść, lecz przeraziła mnie gwałtowność, z jaką to nastąpiło. Natychmiast zatrzymałem wóz przy krawężniku.\nNa tym skończyłem. Zrozumiałem, że będzie płakał dopóty, dopóki sam nie przestanie. Łzy i szloch płynęły wartkim, gorzkim strumieniem, nie napotykając żadnego oporu, gdyż Arnie zużył tego wieczoru wszystkie zapasy opanowania i powściągliwości. Początkowo wydawało mi się, że to zwykła reakcja – sam czułem się podobnie, z tą tylko różnicą, że moje doznania skoncentrowały się w głowie, w wyniku czego bolała mnie jak przegniły ząb, oraz w żołądku, który miałem ściśnięty niczym pięść.\nTak, w pierwszej chwili odniosłem wrażenie, że to zwyczajne odreagowanie stresu, spontaniczne danie upustu uczuciom – i być może początkowo w istocie tak było. Jednak po minucie lub dwóch uświadomiłem sobie, że w grę wchodzi coś znacznie głębszego. Poza tym wśród dźwięków, jakie z siebie wydawał, zacząłem wychwytywać słowa – najpierw pojedyncze i oderwane, potem połączone groźnym sensem.\n– Dorwę ich! – wykrzyknął przez łzy. – Dorwę ich, tych cholernych sukinsynów, dorwę ich, Dennis! Pożałują tego, gorzko pożałują, zeżrą wszystko do końca, zeżrą to, ZEŻRĄ!...\n– Przestań! – wykrztusiłem, coraz bardziej przerażony. – Arnie, przestań!\nAle on nie chciał przestać. Zaczął uderzać pięścią w wyściółkę tablicy rozdzielczej, pozostawiając tam wyraźne ślady.\n– Dorwę ich, Dennis! Zobaczysz, że to zrobię!\nW przyćmionym blasku księżyca i pobliskiej latarni jego twarz sprawiała wrażenie wyniszczonej i jędzowatej. Wydał mi się wtedy zupełnie obcy. Przebywał w tych lodowatych miejscach wszechświata, które lubiący się dobrze zabawić Bóg rezerwuje dla takich jak on. Nie znałem go. Nie chciałem go znać. Mogłem tylko siedzieć bezsilnie i mieć nadzieję, że ten Arnie, którego dobrze znałem, jednak wróci. Po pewnym czasie tak się istotnie stało.\nHisteryczne słowa zamieniły się w łkania. Nienawiść zniknęła, pozostawiając po sobie jedynie płacz – głęboki, donośny i nieopanowany.\nSiedziałem za kierownicą mojego samochodu, nie bardzo wiedząc, co mam począć, żałując, że nie jestem gdzie indziej, gdziekolwiek indziej – na przykład u Toma McAna, że przymierzam nowe buty albo wypełniam czek w supermarkecie, albo stoję z biegunką przed płatną toaletą bez choćby centa w kieszeni. Boże, gdziekolwiek. Wcale nie musiałoby to być Monte Carlo. A przede wszystkim żałowałem, że nie jestem starszy. Że obaj nie jesteśmy starsi.\nAle takie myślenie nie miało żadnego sensu. Wiedziałem, co muszę zrobić. Niechętnie, z oporami, przesunąłem się na siedzeniu, objąłem Arniego ramieniem i przyciągnąłem do siebie. Czułem na piersi jego gorącą twarz. Siedzieliśmy tak chyba przez pięć minut, po czym odwiozłem go do domu i sam także wróciłem do siebie. Później żaden z nas nie wspomniał o tym epizodzie. Nikt nie szedł wtedy ulicą i nie zobaczył nas siedzących w zaparkowanym przy krawężniku wozie. Przypuszczam, że wyglądaliśmy jak para pedałów. Siedziałem bez ruchu, przyciskałem go do piersi, kochając najmocniej, jak potrafiłem, i zastanawiając się, w jaki sposób doszło do tego, że jestem jedynym przyjacielem Arniego Cunninghama. Możecie mi wierzyć, że akurat wtedy wcale nie chciałem być jego przyjacielem.\nJednak wtedy właśnie uświadomiłem sobie także – choć na pewno nie do końca – że od tej pory będzie miał jeszcze jednego przyjaciela, a raczej przyjaciółkę – Christine. Nie mogę powiedzieć, żeby wzbudziło to mój zachwyt, choć przez cały ten długi dzień babraliśmy się razem w gównie właśnie z jej powodu.\n– Nic ci nie jest, staruszku? – zapytałem, zatrzymując dustera przed domem Arniego.\nUdało mu się uśmiechnąć.\n– Wszystko w porządku. – Spojrzał na mnie ze smutkiem. – Wiesz, chyba powinieneś zająć się jakąś inną działalnością charytatywną. Fundusz Serca. Towarzystwo Przeciwrakowe. Cokolwiek.\n– Wiesz, co chcę przez to powiedzieć.\n– Jeżeli chcesz przez to powiedzieć, że jesteś mazgaj, to nie mówisz mi nic nowego.\nZapaliło się światło na ganku i z domu wybiegli Michael i Regina, prawdopodobnie po to, by przekonać się, czy to my, czy też policja, która przyjechała zawiadomić ich o tym, że ich jedyne dziecko zostało przejechane na autostradzie.\n– Arnold? – zawołała Regina piskliwym głosem.\n– Zmywaj się stąd, Dennis – mruknął Arnie, ponownie się uśmiechając, tym razem nieco szczerzej. – Nic ci po tym gównie. Wysiadł z samochodu. – Cześć, mamo. Cześć, tato – powiedział z należnym szacunkiem.\n– Gdzie byłeś? – zapytał Michael. – Wystraszyłeś matkę, młody człowieku!\nArnie miał rację: mogłem się doskonale obejść bez sceny pojednania. Zerknąłem tylko raz we wsteczne lusterko i zobaczyłem go stojącego na podjeździe, samotnego i wystawionego na wszelkie ciosy, a potem tamci dwoje wzięli go między siebie i poprowadzili do rodzinnego gniazda wartości sześćdziesięciu tysięcy dolarów, bez wątpienia starając się ze wszystkich sił wykorzystać umiejętności nabyte podczas kursu efektywnego rodzicielstwa lub czegoś w tym rodzaju. Najgorsza w tym wszystkim była ta ich przeklęta racjonalność. To, kim był, zawdzięczał w znacznej mierze właśnie im, lecz oni z kolei byli zbyt skurwysyńsko racjonalni, żeby to zrozumieć.\nWłączyłem radio na UKF-104, gdzie trwał Weekendowy Blok Muzyczny, i złapałem Boba Segera i Silver Bullet Band śpiewających „Still the Same”*. Stanowiło to całkowite zaprzeczenie istniejącej sytuacji, co okazało się ponad moje siły, więc przełączyłem się na transmisję z meczu Kingsów.\nFiladelfijczycy przegrywali. To było w porządku. Mieściło się w głównym nurcie wydarzeń.\nPrawdziwy ze mnie pędziwiatr, skarbie,\nNie dogonisz mnie za nic w świecie.\nTak, niezły ze mnie pędziwiatr, bracie,\nNie złapiesz mnie nigdy w życiu.\nChodź tu, pościgaj się ze mną,\nA przekonasz się, co to znaczy.\nPrzygotuj się, skarbie! Cofnij się o krok!\nZaraz strzelę ci w oczy fontanną piachu.\nKiedy dotarłem do domu, tata i siostra siedzieli w kuchni, zajadając kanapki z syropem cukrowym. Natychmiast poczułem głód i uświadomiłem sobie, że nie jadłem kolacji.\n– Gdzie byłeś, szefie? – zapytała Elaine, nie odrywając wzroku od któregoś ze swoich pisemek. Zaczęła nazywać mnie szefem w ubiegłym roku, kiedy odkryłem Bruce’a Springsteena i stałem się jego fanatykiem. Chciała w ten sposób zaleźć mi za skórę.\nW wieku lat czternastu Elaine zaczęła pozostawiać za sobą dzieciństwo, przeistaczając się stopniowo w dojrzałą amerykańską piękność, którą w końcu się stała – wysoką, ciemnowłosą i niebieskooką. Jednak wtedy, późnym latem 1978 roku, stanowiła typowy przykład nastoletniego stadnego zwierzątka. Zaczęła w wieku dziewięciu lat od Donny i Marie, dwa lata później zadurzyła się bez reszty w Johnie Travolcie (pewnego dnia popełniłem błąd, nazywając go Johnem Revoltą, a ona podrapała mnie tak dotkliwie, że o mało nie miałem zszywanego policzka – myślę, że w pewnym sensie zasłużyłem sobie na to). Jako dwunastolatka przerzuciła się na Shauna. Potem był jeszcze Andy Gibb, a dopiero ostatnio zaczęła przejawiać groźniejsze gusta, uwielbiając heavymetalowców w rodzaju Deep Purple i nową grupę Styx.\n– Pomagałem Arniemu pozałatwiać wszystko z jego samochodem – powiedziałem nie tyle do Ellie, co raczej do ojca.\n– Temu wypierdkowi! – parsknęła, przewracając stronę.\nPoczułem nagłe, niesamowicie silne pragnienie, żeby wyrwać pismo z rąk siostry, rozedrzeć na pół i cisnąć jej w twarz. Oto kolejny dowód na to, jak nieprawdopodobnie stresujący był dla mnie miniony dzień. Elaine wcale nie uważa Arniego za wypierdka, tylko stara się wykorzystać każdą okazję, żeby wbić mi szpilę. Jednak zdaje się, że w ciągu ostatnich kilku godzin musiałem wysłuchać zbyt wielu obelg pod jego adresem. Na litość boską, przecież jego łzy jeszcze nie wyschły mi na koszuli, a poza tym chyba sam czułem się trochę jak wypierdek.\n– Co porabiają chłopcy z Kiss, moja droga? – zapytałem słodkim głosem. – Pisałaś może ostatnio jakieś miłosne listy do Erika Estrady? „Och, Erik, jestem gotowa umrzeć dla Ciebie! Dostaję rozległego zawału serca za każdym razem, kiedy wyobrażę sobie twoje grube, tłuste usta, przysysające się do moich...”.\n– Jesteś zwierzę – oświadczyła lodowatym tonem. – Jesteś zwierzę, nic więcej.\nWzięła w jedną rękę pismo, w drugą kanapkę z syropem, i wymaszerowała do salonu.\n– Tylko nie zachlap podłogi, Elaine! – ostrzegł ją tata, psując nieco efekt jej wyjścia.\nPoszedłem do lodówki i wygrzebałem z niej kanapkę z kiełbasą bolońską oraz znalazłem pomidor, który nie wyglądał tak, jakby miał zamiar już dawno przejść na emeryturę. Było tam także napoczęte opakowanie topionych serków, lecz obrzydzenie, jakiego nabrałem do tego paskudztwa w szkole podstawowej, jeszcze mi nie przeszło. Zdecydowałem się ponadto na szklankę mleka i zupę w puszce.\n– Kupił go? – zapytał tata.\nMój ojciec pracuje jako doradca podatkowy u H&R Blocków, a także prowadzi niewielką działalność konsultacyjną na własną rękę. W dawnych czasach był radcą prawnym jednego z największych biur architektonicznych w Pittsburghu, ale dostał zawału serca i musiał zrezygnować. Dobry z niego człowiek.\n– Tak, kupił.\n– Nadal uważasz, że to grat?\n– Jeszcze gorzej. Gdzie mama?\n– Na swoich zajęciach.\nNasze oczy spotkały się na chwilę i obaj o mało nie parsknęliśmy śmiechem. Natychmiast spojrzeliśmy w przeciwne strony, bardzo zawstydzeni, lecz nawet uczucie wstydu niewiele nam pomogło. Moja mama ma czterdzieści trzy lata i pracuje jako higienistka. Dość długo nie wykonywała zawodu, lecz po chorobie taty wróciła do pracy.\nCztery lata temu doszła do wniosku, że ma talent pisarski. Zaczęła płodzić wiersze o kwiatach i opowiadania o uroczych ludziach w jesieni życia. Od czasu do czasu przerzucała się na drapieżny realizm i wtedy powstawała opowieść o młodej dziewczynie, która postanowiła „wykorzystać okazję”, lecz w ostatniej chwili doszła do wniosku, że lepiej zachować to dla męża. Tego lata mama zapisała się na warsztaty pisarskie na Uniwersytecie Horlicks – jak pamiętacie, tam właśnie wykładali Michael i Regina Cunninghamowie – i zaczęła gromadzić wszystkie notatki i utwory w zeszycie, który zatytułowała „Szkice o miłości i pięknie”.\nPowiecie może (zresztą zupełnie słusznie), że nie ma nic śmiesznego w kobiecie, która wychowała dzieci, zdobyła zawód, a następnie postanowiła robić coś, co pomoże jej nieco rozszerzyć horyzonty. Oczywiście, będziecie mieli całkowitą rację. Możecie również powiedzieć, że ojciec i ja powinniśmy się wstydzić, że jesteśmy tylko męskimi szowinistycznymi świniami, chrząkającymi w kuchni, i również będziecie mieli całkowitą rację. Nie mam najmniejszego zamiaru twierdzić inaczej, choć pozwolę sobie jedynie zauważyć, że gdybyście musieli równie często jak my – i czasem Elaine – wysłuchiwać czytanych na głos fragmentów „Szkiców o miłości i pięknie”, z pewnością zrozumielibyście przyczynę naszej wesołości.\nCóż, zawsze była i nadal jest wspaniałą matką, a przypuszczam, że dla mojego ojca także wspaniałą żoną – w każdym razie nigdy nie słyszałem, aby narzekał, i nigdy nie znikał na całą noc z domu, żeby pić z kolegami; na nasze usprawiedliwienie mogę powiedzieć tylko tyle, że ani razu nie roześmialiśmy się jej w twarz. Wiem, że to niewiele, ale na pewno więcej niż nic. Żaden z nas za nic w świecie nie sprawiłby jej takiej przykrości.\nZasłoniłem sobie usta dłonią, usiłując powstrzymać wydobywający się przez nie chichot, tata natomiast sprawiał wrażenie, jakby zakrztusił się kanapką. Nie wiem, co mu akurat przyszło na myśl, ale ja miałem jeszcze świeżo w pamięci ostatni esej, zatytułowany „Czy Jezus miał psa?”\nBiorąc pod uwagę wszystko, co przydarzyło mi się w ciągu dnia, tego było już doprawdy za wiele.\nWyjąłem z szafki przy zlewozmywaku szklankę na mleko, a kiedy się odwróciłem, ojciec zdołał już nad sobą zapanować. Dzięki temu mogłem uczynić to samo.\n– Marnie wyglądałeś, kiedy tu wszedłeś – powiedział. – Czy z Arniem wszystko w porządku?\n– Jasne – odparłem, wlewając zupę do rondelka i stawiając go na palniku. – Kupił sobie wóz, który jest kupą złomu, ale z nim wszystko w porządku.\nOczywiście była to nieprawda, lecz są pewne sprawy, o których po prostu nie można opowiedzieć swojemu ojcu, bez względu na to, jak znakomicie wypełnia wspaniałe amerykańskie powołanie ojcostwa.\n– Są tacy ludzie, którzy o wszystkim muszą się przekonać na własnej skórze – powiedział.\n– Mam nadzieję, że on też szybko się przekona. Wynajął u Darnella stanowisko za dwadzieścia dolców tygodniowo, bo rodzice nie pozwolili mu trzymać wozu przed domem.\n– Dwadzieścia tygodniowo? Za samo stanowisko czy i za narzędzia?\n– Samo stanowisko.\n– To rozbój na prostej drodze!\n– Zgadza się – potwierdziłem. Nie uszło mojej uwagi, iż tata nie poparł swego stwierdzenia propozycją, by Arnie przyprowadził samochód do nas.\n– Partyjkę remika?\n– Uszy do góry, Dennis. Nie dasz rady ciągle naprawiać czyichś błędów.\nRozegraliśmy aż cztery partie, wszystkie wygrane przez niego. Zawsze wygrywa, chyba że jest bardzo zmęczony albo wypił wcześniej parę drinków. Nie mam nic przeciwko temu, bo w ten sposób moje zwycięstwa nabierają większej wagi. Po pewnym czasie zjawiła się mama; z przyciśniętym do piersi grubym zeszytem, zaróżowionymi policzkami i błyszczącymi oczami, wyglądała zbyt młodo na to, żeby być moją mamą. Pocałowała ojca – nie tak jak zwykle, od niechcenia, ale naprawdę – a ja nagle poczułem się tak, jakbym powinien być zupełnie gdzie indziej.\nOna także zapytała o Arniego i jego samochód, co powoli stawało się najczęściej poruszanym tematem w naszym domu. Poprzednio tematem takim był Sid, brat matki, który zbankrutował i poprosił ojca o pożyczkę. Powtórzyłem swoją historię, po czym poszedłem na górę do łóżka. Ledwo powłóczyłem nogami, a poza tym miałem wrażenie, że mama i tata mają coś do załatwienia tylko we dwoje... choć, jak z pewnością rozumiecie, były to sprawy, których nigdy zbyt dokładnie nie roztrząsałem.\nElaine leżała na łóżku, słuchając najnowszej listy przebojów. Poprosiłem ją, żeby trochę ściszyła radio, bo idę spać. W odpowiedzi pokazała mi język. Nie mogłem jej tego puścić płazem, więc zacząłem ją łaskotać i robiłem to tak długo, aż zagroziła, że za chwilę się porzyga. Odparłem na to, że proszę bardzo, może sobie rzygać, w końcu to jej łóżko, i połaskotałem ją jeszcze trochę. W końcu przybrała wyraz twarzy mający oznaczać „proszę cię, Dennis, nie żartuj sobie ze mnie, bo to naprawdę bardzo ważne” i zapytała, czy to prawda, że można zapalić pierdnięcie. Jedna z jej przyjaciółek, Carolyn Shambliss, twierdzi, że można, ale Carolyn kłamie przy każdej okazji, więc...\nPoradziłem jej, żeby zapytała o to Miltona Dodda, swojego zapasionego chłopaka. Wtedy wściekła się na serio, próbowała mnie uderzyć i zapytała, dlaczego zawsze muszę być taki okropny. Odpowiedziałem jej, że owszem, można zapalić pierdnięcie, ale żeby raczej tego nie próbowała, po czym uścisnąłem ją (odkąd zaczęły jej rosnąć piersi, robiłem to coraz rzadziej, gdyż czułem się wtedy trochę nieswojo – podobnie rzecz się miała z łaskotaniem, szczerze mówiąc) i poszedłem spać.\nTo nie był wcale taki najgorszy dzień, pomyślałem, zdejmując ubranie. Otaczają mnie ludzie, którzy uważają mnie za istotę ludzką, podobnie jak Arniego. Zaproszę go na jutro albo na niedzielę i poleniuchujemy trochę, obejrzymy w telewizji mecz albo zagramy w jakąś idiotyczną grę planszową i w ten sposób otrząśniemy się z resztek niesamowitości. Znowu staniemy się normalni.\nTak więc, idąc do łóżka, miałem wszystko porządnie poukładane w głowie i powinienem był natychmiast zasnąć, ale tak się wcale nie stało. Dlatego, że to jednak nie było normalne i ja doskonale o tym wiedziałem. Kiedy coś się zaczyna dziać, czasem nie masz najmniejszego pojęcia, co to właściwie jest.\nSilniki. To jeszcze jeden charakterystyczny element związany z nastoletniością. Jest całe mnóstwo silników, a pewnego dnia do twojej dłoni trafiają kluczyki do jednego z nich i uruchamiasz go, choć nie masz chrzanionego pojęcia, czym właściwie te silniki są ani co robią. Otrzymujesz pewne wskazówki, ale to wszystko. Tak samo jest z prochami, alkoholem i seksem, a czasem również z innymi rzeczami – pracą wakacyjną, która budzi w tobie nowe zainteresowania, wycieczką, jednym z przedmiotów w szkole. Silniki. Dostajesz kluczyki i parę wskazówek, i słyszysz: „Uruchom go i zobacz, co się będzie działo”. Czasem to, co się dzieje, wciągnie cię w dobre i interesujące życie, a czasem wypchnie na autostradę prowadzącą prosto do piekła i zostawi zmaltretowanego i zakrwawionego na poboczu drogi.\nDuże silniki. Jak te 382, które montowano w starych samochodach. Takich jak Christine.\nLeżałem w ciemności, przewracając się z boku na bok, aż wreszcie ściągnąłem i zmiętoliłem całe prześcieradło, i myślałem o LeBayu mówiącym: „Nazywa się Christine”. W jakiś sposób Arnie dał się na to złapać. Kiedy byliśmy mali, mieliśmy najpierw trójkołowce, a potem normalne rowery; ja zawsze nadawałem swoim jakieś imiona, lecz Arnie nigdy tego nie robił. Uważał, że imiona są dla psów, kotów i złotych rybek. To jednak było wtedy, a teraz było teraz. Teraz nazywał swojego plymoutha Christine, a co gorsza, nie mówił o nim „on”, tylko zawsze „ona”.\nNie podobało mi się to, choć nie wiedziałem dlaczego.\nNawet mój własny ojciec podchodził do tego w taki sposób, jakby Arnie nie kupił jakiegoś zardzewiałego wraka, tylko się ożenił. Ale tak wcale nie było. Ani trochę. Naprawdę.\n„Zatrzymaj się, Dennis. Cofnij... Chcę jeszcze raz na nią spojrzeć”.\nKompletnie bez zastanowienia, co było zupełnie niepodobne do Arniego, który zawsze najpierw wszystko dokładnie rozważał – życie uświadomiło mu aż nazbyt boleśnie, co się dzieje z facetami takimi jak on, jeśli biorą się do czegoś z marszu albo robią coś kierowani impulsem. Tym razem jednak zachował się jak mężczyzna, który spotyka tancerkę z kabaretu, daje się wciągnąć w wir namiętności, a w poniedziałek rano budzi się z kacem i nową żoną u boku.\nTo była... cóż... miłość od pierwszego wejrzenia.\nNieważne, pomyślałem. Jutro zaczniemy wszystko od początku. Spojrzymy na to z nowej perspektywy.\nWreszcie zapadłem w sen. I śniłem.\nZapłonęły staromodne podwójne reflektory, przyszpilając mnie niczym żuka na szklanej powierzchni stołu blaskiem świateł drogowych.\nStałem w otwartych drzwiach garażu Rolanda D. LeBaya, a w środku czaiła się Christine – zupełnie nowa Christine, bez żadnego wgięcia ani najmniejszego śladu rdzy. Czysta, nieskalana przednia szyba miała na górze przyciemniony granatowy pas. Z radia dobiegały głośne rytmiczne dźwięki „Susie-Q” śpiewanej przez Dale’a Hawkinsa głosem z martwej epoki, lecz mimo to tryskającym zatrważającą energią.\nSilnik mruczał groźnie przez dwa wypełnione włóknem szklanym tłumiki. W jakiś sposób wiedziałem, że samochód ma skrzynię biegów Hursta i świeżo wymieniony olej Quaker State, krew życia koloru czystego bursztynu.


Obrzędowość wielkanocna na świecie - Muzeum Zagłębia w Będzinie\nStrona główna Ogród Sztuki Aktualności Obrzędowość wielkanocna na świecie\nZ Wielkąnocą wiążą się liczne religijne i ludowe obrzędy poparte bogatą tradycją. Świąteczne obyczaje sprawiają, że dzięki nim te niezwykłe dni są bardziej radosne. Ludowa prawda głosi - co kraj to obyczaj, dlatego warsztaty pt. "Obrzędowość wielkanocna na świecie” zabrały uczestników warsztatów w niecodzienną podróż.\n„Wielkanocna jazda” zaczęła się prezentacją multimedialną, dzięki której dzieci poznały tradycje i zwyczaje wywodzące się ze Słowacji, Hiszpanii, Szwecji, Włoch, Austrii, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Armenii, Szwecji, Libanu, Stanów Zjednoczonych, Meksyku oraz Peru.\nW części warsztatowej zajęć dzieci zaprojektowały i wykonały kapelusze wielkanocne opierając się na tradycji praktykowanej w Stanach Zjednoczonych. Po sesji zdjęciowej w pięknych kapeluszach na Sali Złotej Pałacu Mieroszewskich dzieci udały się do ogrodu przed Pałacem, gdzie według zwyczaju niemieckiego uczestnicy poszukali czekoladowych jajek.\nSądząc po uśmiechach dzieci i pedagogów należy uważać, że zabawa udzieliła się wszystkim uczestnikom warsztatów. W związku z bardzo pozytywnym odbiorem zajęć lekcyjnych, warsztaty wejdą w stałą ofertę edukacyjną muzeum. Wszystkich, którzy chcą się uczyć poprzez dobrą zabawę zapraszamy przed świętami wielkanocnymi w przyszłym roku.\nFotografie relacjonują zajęcia z udziałem uczniów I i II klasy Prywatnej Szkoły Podstawowej Fundacji „Serce Szkole” Dąbrowa Górnicza ul. Piłsudskiego 4.\nProwadzący zajęcia - mgr Małgorzata Hałasik - Do zobaczenia


Głęboki krach: USA oficjalnie ogłosiły recesję - Sputnik Polska\n23:33 17.06.2020 Krótki link\nStoczyli się w recesję\nTo, że gospodarka znalazła się w recesji, największe instytucje finansowe w kraju – Bank of America, Goldman Sachs oraz Morgan Stanley – ogłosiły pod koniec marca. Bank of America podkreślił, że kryzys związany z koronawirusem będzie bardzo poważny. Eksperci dopuszczają kwartalny spadek PKB nawet o 40%.\nCzerwcowa prognoza Systemu Rezerwy Federalnej (Fed) jest jeszcze bardziej pesymistyczna.\nWedług szacunków Fed w drugim kwartale PKB spadnie o 52,8%. National Bureau of Economic Research (NBER; prywatna organizacja typu non-profit zajmująca się badaniami w dziedzinie ekonomii, głównie ekonomii Stanów Zjednoczonych) oficjalnie przyznała, że gospodarka zakończyła najdłuższy okres wzrostu w historii i weszła w etap recesji.\nNiespotykane załamanie w sferze zatrudnienia i produkcji, które dotknęło wszystkie sektorów, daje podstawy do tego, by mówić o recesji, nawet jeśli okaże się ona krótsza niż poprzednie spowolnienie gospodarcze – wyjaśnia NBER.\nAnalitycy podkreślają, że w czasach kryzysu w latach 2007-2009 spadek w gospodarce nastąpił dopiero rok później. Teraz sytuacja jest inna: „głębokość i szybkość obecnej recesji jest katastrofalna”, „nic podobnego nie miało miejsca do tej pory”.\nZgodnie z oficjalnymi danymi w pierwszym kwartale amerykański PKB stracił 4,8% w skali roku. Od kwietnia do czerwca spadek może być największy w historii.\nBezrobocie z rekordowo niskich 3,5% w lutym zwiększyło się do 14,7% w kwietniu. Według Departamentu Pracy pracę straciło 20,5 mln osób. Czyli dwa razy więcej niż podczas całego kryzysu finansowego w latach 2007-2009. Od początku epidemii COVID-19 w sumie ponad 44 mln Amerykanów ubiegało się o zasiłek.\nW maju bezrobocie nieznacznie spadło – do 13,3%. Jednak, jak podkreśla Departament Pracy, dane te są najprawdopodobniej niepoprawne: statystyki nie uwzględniają osób, które nie mają pewnej pracy, i tych, którzy pracują według okrojonego grafiku. Wraz z nimi będzie to już 21,2%.\nZresztą – zdaniem Trumpa – rynek pracy odbije się. „Te miejsca pracy wrócą, i to bardzo szybko” – zapewnił amerykański prezydent. Jak powiedział 14 czerwca szef Banku Rezerw Federalnych w Dallas Robert Kaplan, do końca roku bezrobocie wyniesie 8%.\nDekada na odbudowę\nEksperci nie zgadzają się z tym. „To dość przerażające” – powiedziała Lindsay Pigza, główny ekonomista Stifel Fixed Income. „Wielu miejsc pracy nie uda się przywrócić, a bezrobocie, nawet w 2021 roku, wyniesie około 10%” – dodała.\n„Miną lata, zanim rynek pracy otrząśnie się po wstrząsach. Istnieją powody, by sądzić, że część miejsc pracy zostanie odzyskana wraz z otwarciem gospodarki, ale nie ma gwarancji” – twierdzą analitycy Moody's.\nWedług Bloomberg Economics wysokie bezrobocie będzie się długo utrzymywać w USA. Jak wyjaśniają autorzy badania, obserwowany jest szok związany z redystrybucją spowodowaną przez pandemię koronawirusa: w niektórych sektorach, choć z opóźnieniem, pojawiają się miejsca pracy, ale w innych są gwałtownie zmniejszane. Nowe wakaty nie nadążają zastąpić tych, które zniknęły.\nZ prognoz Fed wynika, że PKB w 2020 roku spadnie o 6,5%. Według optymistycznego scenariusza ożywienie gospodarcze rozpocznie się w drugiej połowie roku i potrwa kilka lat.\nNiektórzy analitycy sugerują, że do października 2022 roku wskaźniki aktywności gospodarczej w Stanach Zjednoczonych wrócą do poziomu z lutego. A zgodnie z prognozą biura budżetowego Kongresu będzie to wymagało całej dekady.\nbezrobocie, recesja, gospodarka, koronawirus, pandemia, USA


W listopadzie wstep do Parku bez opłat - Sudety - noclegi, agroturystyka, pensjonaty, kwatery w Sudetach, sudecka baza noclegowa i turystyczna\nW tym roku: 579280\nW listopadzie wstep do Parku bez opłat\nMiesiąc listopad jest miesiącem wolnym od opłat za wstęp do\nUlgi dotyczą tylko i wyłącznie wstępu do Karkonoskiego Parku Narodowego. Wszystkie inne opłaty takie jak np. wstęp do Wąwozu Kamieńczyka pozostają niezmienione. Zapraszamy do jesiennego wędrowania po Karkonoskim Parku Narodowym.\nNa podstawie zarządzenia nr 3/2013 Dyrektora Karkonoskiego Parku Narodowego z dnia 7 stycznia


Dieta optymalna dr. Kwaśniewskiego – zasady i zagrożenia - Bonavita.pl\nDieta optymalna dr. Kwaśniewskiego – zasady i zagrożenia\nDoktor Kwaśniewski w głoszonych przez siebie zasadach diety optymalnej odżegnuje się od powtarzanych przez dietetyków i lekarzy standardów zdrowego odżywiania. W swoim nowym podejściu do kuchni przewartościowuje znaczenie poszczególnych składników i ustala ich właściwe proporcje. Liczne przypadki skutecznego leczenia za pomocą diety optymalnej poszły dziś w zapomnienie, a do książki znanego lekarza rzadko kto już zagląda. Może warto spróbować?\nDieta optymalna – zasady\nTo co odróżnia dietę Kwaśniewskiego od diety racjonalnej propagowanej przez żywieniowców są proporcje poszczególnych składników odżywczych. Wynoszą one: 1 część białka na 2,5–3,5 części tłuszczu na 0,3–0,5 części węglowodanów. Tłuszcz to zdaniem lekarza właściwe człowiekowi źródło energii. W przeciwieństwie do większości dietetyków uważa, że im bardziej skoncentrowane źródło energii tym lepiej.\nAkt spożywania pokarmu traktuje jako zwykłą czynność fizjologiczną – konieczną, ale nie godną poświęcania jej większej uwagi, celebrowania. Węglowodany, które stanowią podstawę diety zgodnej z piramidą żywienia, w diecie optymalnej poszły w odstawkę jako niewielki dodatek w codziennym jadłospisie. Tłuszcz za to zyskał miano podstawowego składnika diety, co stanowi ogromny kontrast dla rekomendacji Instytutu Żywności i Żywienia. Stanowiły one 30% ogólnego zapotrzebowania energetycznego, a ich celem jest zapobieganie chorobom układu krążenia.\nZmieniając sposób odżywiania zgodnie z zaleceniami doktora Kwaśniewskiego zmuszeni jesteśmy zrezygnować z pieczywa, ciast i większości produktów zawierających cukry wszelkiej maści. Po najtrudniejszym etapie inicjacji, w dalszej perspektywie mają czekać na nas korzystne zmiany w postaci zmniejszenia apetytu, utraty nadmiernej masy ciała czy optymalizacji pracy naszego organizmu. Zdaniem twórcy człowiek na diecie optymalnej traci zainteresowanie jedzeniem, odczuwa sytość i nie przywiązuje większej wagi do jedzenia. Wydaje się być to zrozumiałe. Tłuszcz wywołuje bowiem uczucie sytości, podobnie jak białko. Jeżeli oba te składniki dominują w codziennych posiłkach przestajemy odczuwać stałą ochotę na przekąski. Dieta wysokotłuszczowa rozwiązaniem w walce z otyłością? Brzmi abstrakcyjnie. Co na ten temat sądzi doktor Kwaśniewski?\nDieta optymalna a otyłość i inne schorzenia\nDoktor Kwaśniewski przyczyny otyłości nie doszukuje się w nadmiernym spożyciu kalorii. Za sedno sprawy przyjmuje proporcje pomiędzy poszczególnymi składnikami w diecie. Za błąd kardynalny uważa zbyt małą podaż białka w stosunku do węglowodanów. Trudno jest się nie zgodzić z nim w kwestii nadmiernego spożycia przetworzonych produktów zbożowych, gdzie węglowodany stają się głównym źródłem energii bez dostarczenia witamin czy minerałów. Twierdzi, że u osób ze znaczną nadwagą po przejściu na dietę optymalną możliwa jest utrata 6 kg w ciągu miesiąca. Z tym, że u takich osób dominującym składnikiem posiłków winno być białko, a dopiero po ustabilizowaniu wagi wprowadza się tłuszcz jako główny element. Ta metoda okazała się być niebezpieczna w przypadku kobiety cierpiącej na chorobę nerek, gdzie zbyt duża podaż białka doprowadziła do poważnych powikłań. Z drugiej strony, doktor Kwaśniewski już w latach 90-tych zaobserwował jak niską skutecznością odznaczają się diety niskokaloryczne w leczeniu otyłości. W większości nie spełniają swoich założeń, a mimo to nadal bywają stosowane przez lekarzy i żywieniowców.\nCzy dieta wysokotłuszczowa przynosi zatem efekty? Autor diety optymalnej twierdzi, że ten rodzaj schematu żywieniowego nie powoduje otyłości oraz nie prowadzi do miażdżycy i innych chorób układu krążenia. Kłóci się to z dzisiejszym stanem wiedzy, gdzie kwasy tłuszczowe nasycone pochodzące ze źródeł zwierzęcych spożywane w nadmiarze obarczane są winą za powstawanie m.in. zatorów w tętnicach i zawałów serca.\nDoktor Kwaśniewski widzi w opracowanej przez siebie diecie szansę na rozwiązanie problemu nadciśnienia. Warto wspomnieć, iż nie uważa on, aby spożycie soli stanowiło jego przyczynę, jak sugerowano przez lata. Dziś pojawiają się już badania dowodzące, że ograniczenie spożycia chlorku sodu ma sens w przebiegu stanu chorobowego, natomiast nie stanowi elementu prewencji. Wśród swoich pacjentów lekarz z powodzeniem leczył z nadciśnienia przy zastosowaniu diety optymalnej. W swojej książce, podaje że przy tym schemacie żywienia możliwe stało się odstawienie leków. Podobnie jest w przypadku migren. Sugeruje, jakoby dieta opracowana przez niego leczyła u źródła tę przypadłość. Podobnie jak wiele innych, co potwierdzają opinie kuracjuszy Akademii Zdrowia „Arkadia”, w której doktor Kwaśniewski działał w latach 80-tych ubiegłego wieku.\nDieta optymalna – zagrożenia\nZ dostępnych badań wynika, że to, co wydawać mogłoby się największym zagrożeniem na diecie optymalnej, okazuje się nie mieć znaczenia. Chodzi mianowicie o wysoki poziom tłuszczu, zwłaszcza pochodzenia zwierzęcego. Wykazano, że nie ma on znaczącego wpływu na poziom cholesterolu HDL, tzw. „dobrego cholesterolu”, choć prowadzi do podniesienia poziomu frakcji LDL i cholesterolu całkowitego. Nie idzie to jednak w parze ze wzrostem ryzyka wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych, o czym świadczył unormowany poziom białka CRP, czyli białka ostrej fazy. Problem pojawia się natomiast, gdy przejdziemy do analizowania jadłospisów osób na diecie optymalnej pod kątem zawartości składników mineralnych i witamin. Zwłaszcza u kobiet obserwuje się zbyt małą podaż m.in. cynku, wapnia, magnezu, a nawet żelaza. Poza tym błonnik może być dostarczony wyłącznie z produktów roślinnych. Nie należy zapominać jak ważną funkcję pełni on w organizmie. Dorosłym, zdrowym osobom zaleca się dzienne jego spożywanie w ilości ok. 30 g. Jego obecność w diecie wpływa korzystnie na pasaż jelitowy, zapobiega zaleganiu resztek pokarmowych w jelitach, zmniejsza wchłanianie cholesterolu, a także reguluje stężenie glukozy we krwi.\nDieta zbilansowana zgodnie z zaleceniami IŻŻ jest dietą zapewniającą w swoim założeniu zapotrzebowanie na wszystkie składniki odżywcze. Dieta doktora Kwaśniewskiego jest dietą alternatywną, której stosowanie być może przyniesie pewne korzyści zdrowotne, niestety narażając jednocześnie na ryzyko niedoborów ważnych składników. Myślę, że w kwestii ograniczenia cukru, na pewno z autorem diety optymalnej należy się zgodzić, jednak nie w tak drastycznej formie. Przestrzeganie zasad racjonalnego żywienia, takich jakie dziś głoszone są oficjalnie, na pewno przyniesie pozytywny rezultat.\nIzabela Bolesławska i In.; Profil lipidowy, stężenia aldehydu dimalonowego oraz białka ostrej fazy w grupie osób stosujących „optymalny” model żywienia; Probl Hig Epidemiol 2011, 92(1): 63-66;\nIzabela Bolesławska i In.; Profil lipidowy oraz parametry stresu osyacyjnego w grupie kobiet i mężczyzn stosujących „optymalny model żywienia ; Bromat. Chem. Toksykol. – XLIII, 2010, 3, str. 276 – 280;\nIzabela Bolesławska i In.; Zawartość składników mineralnych w całodziennych racjach pokarmowych kobiet i mężczyzn stosujących dietę tradycyjną i „optymalną” – analiza porównawcza; Żywnosć. Nauka. Technologia. Jakość, 2009, 4 (65), 303 – 311\nJan Kwaśniewski, Marek Chyliński; Dieta optymalna; „Prasa śląska”, Katowice 1997;\nMinisterstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego; Polscy badacze wskrzesili kontrowersje nt. szkodliwości soli;\nDieta optymalna dr. Kwaśniewskiego – zasady i zagrożenia - 3.6/5. Oddano 77 głosy.\nPaulina Hetwer , Dyplomowany dietetyk kliniczny. Wierzy, że odpowiednie żywienie jest kluczem do zdrowego i długiego życia.\nDieta Konrada Gacy – zasady, efekty i jadłospis\nPonad 20 tysięcy odchudzonych osób i ponad 200 ton zredukowanych kilogramów. Sprawdź, na czym polega dieta Konrada Gacy i ile możesz na niej schudnąć. czytaj więcej\nDieta przy wzdęciach. Poznajmy najlepsze domowe sposoby na "gazy"\nDowiedz się jak pozbyć się uciążliwych gazów. Czuj się swobodnie w swoim ciele. czytaj więcej\nDieta ujemnych kalorii – jemy i spalamy!\nNie istnieją produkty o ujemnej wartości energetycznej. Pojęcie ujemnych kalorii odnosi się jednak do żywności, której spożywanie może prowadzić do powstawania deficytu kalorycznego w organizmie. Na czym to polega? I jakie produkty zawierają "ujemne" kalorie? czytaj więcej\nGabi 13.03.2018, 7:45\nPrzyznam, że ze względu na stan zdrowia – oprócz farmakoterapii – poddałam się także diecie „optymalnej”. Aktualnie wspominając o niej, wpisałam to słowo w cudzysłowie. Odżywiałam się bardzo ściśle zgodnie z zasadami tzn. nawet z wagą kuchenną i książką kucharską – ponad 7 lat. Zaryzykowałam i stosowałam tę dietę także w okresie ciąży i pragnę ostrzec, że dieta „optymalna” jest dla kobiet w ciąży niebezpieczna. Dziecku nie „spieszyło” się z przyjściem na świat – zero akcji porodowej. Do szpitala, bardzo zaniepokojona, zgłosiłam się sama. Wody płodowe były już zielone. Laktacja zaburzona – pokarm nie chciał wypłynąć, pomimo nabrzmiałych piersi. Co to ma wspólnego z dietą?! Skrajny niedobór magnezu, którego brakowało nie tylko mnie, ale i dziecku. I chociaż wkroczy już w wiek dorosły, to skutki niedoboru magnezu, jakby przez całe życie dały o sobie znać. Dziecko było bardzo nieodporne na stresy, co ujawniło się dopiero w wieku szkolnym. Oprócz tego doszły kompleksy z powodu niskiego wzrostu – najniższego w całej klasie. Dr. Kwaśniewski uważa, że takie dzieci są właśnie zdrowe. Bzdura! Zdrowie fizyczne powinno iść także w parze ze zdrowiem psychicznym. Lepiej być drągalem odżywiającym się mięsem drobiowym z hormonami niż zakompleksionym krasnalem. Tak naprawdę osobiście, dopiero od 8 lat wiem co to znaczy być zdrowym i jednocześnie uwolnionym ze szpon „diety optymalnej”. Rzucając dietę pozbyłam się całkowicie swej nieuleczalnej choroby, a potrzeba było tak niewiele – wystarczyła mi piesza pielgrzymka na Jasną Górę, po której przy okazji spadła także waga. Na diecie Kwaśniewskiego – wagi mi nie ubyło i czułam się raczej jak słoń, który nie potrafi zdobyć najmniejszego szczytu. Dr. Kwaśniewski nadmieniał także, że nie wolno się głodzić ani pościć. To kolejna zniewalająca bzdura! Poszcząc przez 9 miesięcy tylko raz w tygodniu o chlebie i wodzie – ubyło mi 15 kg bez uszczerbku na zdrowiu. To także bzdura, że człowiek jest tym co zje. Człowiek na diecie optymalnej staje się raczej egoistą, myśląc jedynie o swoim zdrowiu, stając się przy tym niewolnikiem kuchni. Tak przynajmniej było w moim przypadku. Nawet nie tykałam się pieczywa – jedynie orzechowego wypieczonego w domu wg receptury dr. Kwaśniewskiego. Skutki zgubnej diety było widać najbardziej na dziecku, które do 3-go roku życia było uczulone na żółtko jajka z powodu braku enzymów trawiennych – to także objaw niedoboru magnezu, z którego było okradzione jeszcze w życiu płodowym. Najlepszą dietą jest po prostu umiar i urozmaicenie posiłków (nawet producentów). Zdecydowanie bardziej polecam zalecenia prof. Tombaka.\nMario 04.04.2018, 4:25\nWitam, mało wiarygodne są Twoje dowody, a najbardziej ten, że przez 7 lat stosowałaś tę metodę żywienia I nie widziałaś skutków ubocznych -pomimo problemów z dzieckiem, a potem nagłe olśnienie! Wciszkasz kit!\nGabi 12.06.2018, 5:46\nKitu nie wciskam! Ze zniewolenia czy uzależnienia niestety trudno się wydostać. To gorzej niż drut kolczasty pod wysokim napięciem! Problemów z dzieckiem absolutnie nie potrafiłam wówczas skojarzyć z dietą. Polak jest dopiero mądry po szkodzie.\nLewkonja 09.04.2019, 1:04\nHalo Gabi . Bardzo dziekuje , ze podzielilas sie swoja opinia .Przykro mi jedynie , ze przez tyle lat dalas sie „oglupiac ” . Rozumiem , ze to bylo pewnego rodzaju uzaleznienie . Mam nadzieje , ze to co napisalas pomoze innym . Jednakze kiedy czytalam komentarze , zrobilo mi sie tak jakos bardzo nieprzyjemnie . Nie rozumiem jak mozna obrazac czlowieka , ktory dzieli sie swoimi doswiadczeniami .Wystarczy tylko wlaczyc myslenie , wiadomo jest do czego moze doprowadzic bezmyslne ” pozeranie ” miesa . Nadcisnienie , miazdzyca , totalne zakwaszenie organizmu . Popatrzmy na to logicznie – kraje ubogie , gdzie ludnosc odzywia sie z reguly warzywami , owocami i bardzo rzadko je mieso maja bardzo niski procent ludzi otylych , chorujacych na depresje , w przeciwienstwie np. do Stanow Zjednoczonych . Nie dajmy sie oglupiac . Najlepiej wykreslic slowo Dieta ze swojej swiadomosci i zaczac zyc w zgodzie z rytmem natury . Jesc to na co mamy ochote , korzystac z nog , a nie auta . Ruszac sie , obojetnie , czy to jest pielgrzymka , spacer z psiakiem , czy bieg Piastow . Pozdrawiam serdecznie i zdrowia zycze\nLuiza 23.06.2020, 11:01\nNa diecie optymalnej bierze się witaminy w tabletkach, zwłaszcza na poczatku żeby je uzupełnić. A to co pisalas nie ma nic wspólnego z dieta. Kiedy ja rodziłam córkę miałam identycznie i nie hylam na żadnej diecie. Czasem dziecko wyciąga bardzo dużo, ja urodziłam 4 dzieci i z synami nie.mialam takich problemów. Z corka owszem 2 raz w życiu miałam taka anemie ze szok. Brak magnezu u mnie i córki, brak żelaza u mnie i dziecka. Brak postępu w porodzie i zielone wody. Typowe zatrucie ciążowe. I corka do dziś ciepi na brak żelaza a ma juz 12 lat. Wiec nie możesz łączy diety z tym co stało się w ciąży. Czasem dziecko tyle z nas wyciąga,jedne potrzebują więcej inne mniej. Dietę stosowałam przez rok i jakoś nic mi nie było wręcz przeciwnie, kilogramy spadły prawie 25 kg.mniej. czułam się jak młody bóg. Jednak mam jedno straszne przyzwyczajenie( chleb). I waga przez kilka lat stała w miejscu. Teraz znów przechodzę na ta dietę.\nHanzKloC 18.07.2020, 12:12\nStraszne bzdury. Czy dieta miałaby mieć coś z tym wspólnego ? Z jakiej paki ? Pojawia się zawsze pytanie na ile „pacjent” jadł za mało lub za dużo czegoś lub jednostronnie. O ile to może mieć wpływ na ciążę, chyba że zjadałaś przesadnie za mało i produkcja ciał ketonowych może wpływać.\nNatomiast w miarę przypilnowana nie ma sobie równych. Zwiększa HDL, życiową energię, układ trawienny funkcjonuje , że się o nim zapomina, zero wzdęć, zgagi itp. Bardzo szybkie gojenie ran, wyższa odporność. Mam porównanie na rodzinie już 20 lat.\nTo jedyna dieta oparta na nauce, zaś od Tombaków zaczynając a na oficjalnej dietetyce kończąc to WIELGIE brednie , które ujawniają się w tym , że niosą same w sobie pełno niesłychanych sprzeczności.\nMoże o tej za mało wiemy, może jedzenie , które nie jest ekologiczne nie zawiera wszystkiego , ale ja nie widzę innej sensownej alternatywy.\nA cóż że nie pożył dr Kwaśniewski, może się sam jej nie trzymał 😀\nLutz pożył ponad 90 w zdrowiu.\nWładek 03.05.2018, 6:27\nNie trzyma się to kupy – na żywieniu optymalnym waga sama się reguluje kto ma schudną to schudnie a kto przytyć to przytyje.Jednym słowem jesteś SŁUPEM.\nGabi 17.06.2018, 7:42\nOwszem, bo ta dieta nie trzyma się kupy! Znam małżeństwo, które skorzystało z wczasów z dietą optymalną w Arkadii i co się stało? Szczupły starszy facet chudnął – chociaż nie miał z czego, a jego otyłej żonie – ani grama nie ubyło na wadze. Oni byli na tyle mądrzy i zrównoważeni, że nie trwali długo na tym modelu żywienia.\nKiki 09.05.2018, 8:09\nZ tego co piszesz to walic diety i chodzic na piesze pielgrzymki … i nawet nieuleczalne choroby PSTRYK i ni ma …. ha ha ha … wyprany mozg …\nGabi 17.06.2018, 7:49\nAżebyś panie Władku wiedział, że tak właśnie jest! Pielgrzymka jest wielką łaską i kto jej nie przeżył – ten nie ma o niej zielonego pojęcia. To jest właśnie PSTRYK. Boża miłość jest jak rzeka, a cóż – rzeka płynie w korycie. Warto było powrócić do KORYTA. Każda dieta jest pewną skrajnością i nie powinna być stosowana przez całe życie!\nHenryk 10.05.2018, 5:33\nCoś w tym jest. Eskimosi tradycyjnie nie jedzą chleba ani owoców i słodyczy, tylko tłuszcz i mięso i są zdrowi. Ci którzy sięgnęli po owoce, słodycze i chleb zaczęli cierpieć na otyłość i nadciśnienie. Cywilizacja która tam dotarła wyraźnie im zaszkodziła.\nGabi 19.06.2018, 7:13\nTrudno porównywać się do Eskimosów. Najlepiej się odżywiać tym, co jest dostępne w naszej strefie klimatycznej tzn. lepiej jeść zakazane przez dr. Kwaśniewskiego owoce (jabłka) aniżeli sięgać po te, które rosną w tropikach i nie wiadomo czym są nafaszerowane, aby na półkach sklepowych nie zgniły. Podobnie dla europejczyka zdecydowanie lepsze są ziemniaki niż odżywianie się głównie ryżem – jak w Chinach. Najlepiej poczytać sobie rady prof. Tombaka, są pod każdym względem bardziej wiarygodne aniżeli dr. Kwaśniewskiego i co najważniejsze – nie potrzeba wielkiej filozofii.\nMaria Jolanta Piskorowska 14.05.2018, 10:43\nDzieki tej diecie uzdrowilam chore kolana, depresje, i uniknelam operacji kolan, jestem wdzieczna dzis koledze ktory orzyniosl mi ksiazke z ta dietą tuz przed terminemoperacji bo nie wiadomo czy dzisiaj bym chodziła\nGabi 19.06.2018, 7:17\nTo bardzo Pani gratuluję! Ja moje nogi na dobre wykorzystałam, gdy zrezygnowałam z owej diety. Zresztą nogi, które mnie same niosą to nie wszystko, najważniejsze że powróciłam do pełni zdrowia psychicznego – bo właśnie na diecie Kwaśniewskiego nabawiłam się poważnej depresji.\nStefan 13.08.2018, 4:21\nGabi !!! Walnij się młotkiem w ten pusty łeb, jakim cudem mogłaś mieć niedobór magnezu ? Wrogiem magnezu jest cukier, kawa i gluten .\nGabi 06.09.2018, 10:20\nNie jestem psychopatką Panie Stefanie, abym miała się walnąć w łeb młotkiem. Mylisz się, mój łeb jest wypełniony po brzegi odkąd rzuciłam tę dietę. Kawa nie jest moim przysmakiem i nigdy nie będzie. A wrogiem magnezu jest tłuste życie, ponieważ magnez źle wchłania się w obecności tłuszczu. Niestety trudno dostrzec jego niedobór, gdy człowiek ma sielankowe życie, nawet wyniki badań tego nie potwierdzą, ponieważ we krwi zawsze jest norma. Dopiero przy dłużej trwającym stresie czy wyczerpaniu fizycznym można stwierdzić wyraźny niedobór magnezu. A niby po co się zajadać profilaktycznie gorzką czekoladą, która podobnie jak tłuste mięsiwo, zakwasza organizm i niepotrzebnie redukuje poziom wapnia w organizmie?\nTadeusz 28.09.2018, 12:39\nTrwałem na diecie Kwaśniewskiego 7 lat, na początku wszystko ok, była energia. wagę miałem cały czas podobną bo byłem szczupły, może mi przybyło ze 2 kg.\nAle niestety po 5 latach zauważyłem że ta dieta mi nie sprzyja, skoro ma być dobrze dlaczego jest źle. Zaczęły się dolegliwości przewodu pokarmowego, zakwaszenie , wrzody żołądka, kamień w nerce, który ciężko rodziłem- 5,5 mm. Dziwna konsystencja stolca – ni to sraczka ni marmolada -:), rozszczep odbytu. I tu powiedziałem koniec !\nObecnie po wielu latach prób, odżywiam się w sposób podobny do diety śródziemnomorskiej. Przede wszystkim dużo warzyw, często soki warzywne, mięso w większości drobiowe, przewaga indyka , ryby, no i dobre tłuszcze, masło, smalec z gęsi, czasem wieprzowy i olej lniany budwigowy.Nie zapominam o nawadnianiu się . No i sporo ruchu, jestem osobą aktywną ,rower, rolki, łyżwy, trochę pływanie , trening siłowy i windsurfing w porwistym wietrze to moja bajka. A mam skończone 63 lata. Grupa krwi A. Dodam jeszcze, wypijam 1 piwo dziennie lub zamiennik 2 lampki czerwonego dobrego wina i 1 kawa rano. Nie palę.\nUważam że dieta Kwasniewskiego nie sprzyja wszystkim, lub nie jest dopracowana i przebadana dostatecznie, aczkolwiek przynosi pozytywne efekty na jakiś czas.\nBety 12.01.2019, 8:05\nByłam na tej diecie ok. 1,5 roku. Nabawiłam się nadciśnienia i kołatania serca.\nGabi 25.09.2019, 10:39\nWitam! Minął już ponad rok od mojego pierwszego wpisu. Mimo, że odżywiam się „korytkowo” ani razu nie byłam chora, i co za tym idzie – nie odwiedziłam lekarza. Kto jest aktywny fizycznie nie potrzebuje żadnej diety! Żadna skrajność nie jest dobra, wszak okresowy post jest do przyjęcia, a nawet zalecany. Zdecydowanie wolę stosować się do niektórych porad prof. Tombaka czy dr. Ewy Dąbrowskiej. Dr. Kwaśniewski już pożegnał się z tym światem, a myślałam że na cudownej diecie, której był twórcą – dożyje setki. Niech mu ziemia lekką będzie, bo ja niestety nie mam tak lekko, krzywdząc swoje dziecko dietą optymalną – o czym już pisałam ponad rok temu. Aktualnie jest po operacji choroby wrodzonej, która uaktywniła się dopiero w wieku dojrzałym.\nmiro 08.05.2021, 8:06\nZalecam zapoznać się z taką dziedziną nauki jaką jest biochemia, tam w nic nie trzeba wierzyć tylko się pani dowie.\nDieta TLC – wskazania, zasady, produkty zalecane i zakazane oraz jadłospis\nLecznicza, oczyszczająca, odchudzająca - czy głodówka może przynieść pozytywne efekty?\nKuchnia “Pięciu Przemian” – przepisy i zasady chińskiej filozofii zdrowia\nRanking pięciu najpopularniejszych diet\nKapuściana, owocowa, ryżowa, białkowa – niebezpieczne diety jednoskładnikowe\nADMF, czyli zasadność i efekty stosowania diety zwanej modyfikowaną głodówką\nDieta boot camp – zasady, efekty i przepisy


Previous Article MUKS CUP 2021. W rywalizacji zawodników z rocznika 2009 najlepsza AF Głusk\nNext Article MUKS CUP 2021. W rywalizacji 9-letnich zawodników najlepsi zamościanie\nW ramach 22. kolejki greckiej ekstraklasy AEK Ateny na wyjeździe zagrał z AE Larissas. Mecz był bardzo zacięty, a to, że komplet punktów pojedzie do Aten rozstrzygnęło się dopiero w doliczonym czasie gry. Bramkę na 4:2 dla AEKu, która przypieczętowała wygraną, strzelił właśnie Szymański.\nAEK zajmuje obecnie 3. miejsce w greckiej Superlidze z dorobkiem 43 punktów. Przewodzi z 57 punktami Olimpiakos Pireus.\nFoto za fb/AEK.FC.OFFICIAL


Z miłości do biżuterii - ModaiJa\nZbliża się dzień zakochanych a więc i kolejna okazja do modowego szaleństwa! Oczywiście, nieodmiennie rządzą kolory miłości. Czerwone, jak wino usta, mała czarna, która zawsze jest trendy i obowiązkowo niebotycznie wysokie obcasy. Kobiecy i seksowny wygląd jednak warto trochę podkręcić. Zanim upijecie się cocktailem miłosnych uniesień koniecznie dobierzcie biżuteryjne akcesoria.\nBiżuteria na gorący, walentynkowy wieczór nie może być oczywista i jednoznaczna. Musi zaskakiwać i wyrażać emocje. Eleganckie i szykowne kolie KOD dodają seksapilu, ale i pomogą wykreować mocniejszy wizerunek. Zabawna broszka w kształcie szminki Kenneth Jay Lane pokreśli kobiecość i doda lekkości każdej stylizacji. Połyskujące kolczyki CC Skye staną się tajną bronią każdej łowczyni męskich serc. Dla lubiących klasykę, przepiękne ultrakobiece kolczyki w stylu art deco. Soczysta czerwień misternie rzeźbionych elementów i 18karatowe złoto – to zestaw obowiązkowy na kolację przy świecach.\nSerce ze szkła weneckiego na ręcznie robionym naszyjniku inkrustowanym ciemnymi kryształkami – tak właśnie wygląda współczesna wersja biżuterii na dzień zakochanych! Węzeł miłości! Przepiękna kolia, która miękko układa się wokół szyi. Naprawdę rozpala zmysły. W walentynkowy wieczór warto postawić na emocje w klimacie retro. Misternie zdobiona biżuteria doda pikanterii Twojej randce!\nTags: kobiece,kolczyki,miłosne,moda retro,seksowne,Walentynki\nCharytatywny kalendarz z projektantami mody\nPierwsza biografia serca - książka prezent na Walentynki


AS Roma: Długo oczekiwany transfer obrońcy. Çetin już w Rzymie | Transfery.info\nAS Roma: Długo oczekiwany transfer obrońcy. Çetin już w Rzymie\n2019-08-16 11:29:04, Aktualizacja: 6 miesięcy temu\nPaulo Fonseca, trener Romy, od dawna powtarzał, że potrzebuje wzmocnień formacji obronnej, a dyrekcja klubu, słuchając tego co mówi, z wigorem zabrała się do pracy. W oczekiwaniu na nadchodzący transfer Dejana Lovrena, „Wilki” zintensyfikowali negocjacje w sprawie Merta Çetina.\nSzósta siła Serie A przechodzi gruntowną przebudowę składu. W lecie zespół ze stolicy Włoch opuścili już tak ważni zawodnicy jak Daniele De Rossi, Kostas Manolas czy Stephan El Shaarawy, ale z drugiej strony dokonano także kilku wartościowych wzmocnień. „Wilki” pozyskały m.in. Leonardo Spinazzolę, Pau Lópeza, Jordana Veretouta i Gianlucę Manciniego.\nTen ostatni szykowany jest do gry w podstawowym składzie, gdzie miałby utworzyć parę stoperów wraz z jednym z przyszłych zawodników rzymskiej ekipy. W tym kontekście głównie wymienia się Dejana Lovrena, który prowadzi niezwykle zaawansowane negocjacje, przez co nie został nawet powołany na mecz Superpucharu Europy przeciwko Chelsea. Nim jednak transfer Chorwata zostanie sfinalizowany, drużynę zasili Mert Çetin.\n22-letni defensor przybył już do Rzymu, gdzie przechodzi testy medyczne, po których podpisze długoterminowy kontrakt. Gençlerbirliği na tej transakcji ma zarobić 3,5 miliona euro.\nW sezonie 2018/2019 rosły zawodnik (189 centymetrów wzrostu) rozegrał na zapleczu tureckiej ekstraklasy 25 spotkań (jeden gol), do których dorzucił występ w Pucharze Turcji.\nWięcej na temat: Yıldırım Mert Çetin Gençlerbirliği SK AS Roma Turcja Włochy


Legowear ▷ Sklep internetowy P&C\nLegowear - komfortowy styl dla radosnych dzieciaków\nKiedy w 1932 roku Ole Kirk Christiansen zakładał w duńskiej miejscowości Billund małą firmę produkującą zabawki, prawdopodobnie nikt nie zdawał sobie sprawy z tego, że za kilkadziesiąt lat produkty Lego będą mieć miliony fanów na całym świecie. Lego to jednak nie tylko klocki, którymi chętnie bawią się kolejne pokolenia dzieci. To także stylowa odzież, łącząca modę oraz świetną zabawę. Legowear jest marką, która powstała z myślą o radosnych pociechach, począwszy od niemowląt, poprzez przedszkolaki, aż po uwielbiające wyróżniający się styl dzieciaki w wieku szkolnym. Projektanci brandu chętnie sięgają po ulubione bajkowe czy komiksowe motywy, nie zapominając jednocześnie o tym, co w modzie dla najmłodszych najważniejsze - niezrównanym komforcie, pełnej funkcjonalności oraz najwyższej jakości.\nLegowear - trendy dopasowane do dziecięcych potrzeb\nModa dla dzieci to dla designerów prawdziwe wyzwanie. Odzież, którą milusińscy noszą na co dzień musi być wygodna i solidna, ale także wpisująca się w gusta pociech, które kochają wyrazisty, wesoły styl. Projektanci Legowear dokładają wszelkich starań, by proponowana przez nich estetyka zadowalała zarówno najmłodszych, jak i ich wymagających rodziców. T-shirty, bluzy, szorty czy kurtki kuszą bajecznie kolorowymi nadrukami przedstawiającymi motywy ze świata Lego, a jednocześnie zachwycają perfekcją kroju oraz starannością wykonania. Do produkcji ubrań wykorzystywane są materiały w najlepszym gatunku - przyjazna dla delikatnej skóry, stuprocentowa bawełna czy przemyślane mieszanki tkanin, zapewniające najwyższy poziom komfortu zarówno w ciepłe, letnie dni, jak i podczas chłodnych pór roku. Niewątpliwą zaletą wzornictwa marki jest uniwersalność - ubranka, podobnie jak kultowe klocki, bez trudu łączą się z innymi elementami, zawsze tworząc spójną i efektowną całość. Odzież z Legowear świetnie sprawdza się w przedszkolu i szkole, na placu zabaw czy w czasie weekendowych wypadów za miasto. Brand dba także o kolorowe sny maluchów, proponując komfortowe, ozdobione bajecznymi printami piżamy.\nModnie, komfortowo i zabawnie z Legowear\nW kolekcjach Legowear można znaleźć stylową i ponadczasową bazę na każdą codzienną okazję. Jak wiadomo, podstawą miejskich outfitów są wygodne T-shirty. Koszulki z Legowear inspirowane są kultowymi seriami klocków - coś dla siebie wybiorą zarówno miłośnicy Bionicle, fani Star Wars czy entuzjaści niezwykle popularnej w ostatnich sezonach linii Lego Ninjago. Wykonane z czystej bawełny modele świetnie sprawdzą się o każdej porze roku - latem rewelacyjnie zaprezentują się z szortami, podczas zimowych chłodów stanowić będą komfortową spodnią warstwę zestawień z rozpinanym sweterkiem czy bluzą i denimowymi spodniami. Na chłody doskonałym rozwiązaniem dla każdego dynamicznego malucha oraz jego praktycznej mamy będzie kurtka typu 2 w 1. Funkcjonalny model z odpinanymi rękawami i kapturem, wykonany z oddychającej i nieprzemakalnej tkaniny, świetnie zda egzamin zarówno na zaśnieżonych, zimowych ulicach, jak i wczesną wiosną czy jesienią. Do wakacyjnej walizki natomiast koniecznie trzeba zapakować ultrawygodne kąpielowe szorty, które charakteryzują się niezwykła wytrzymałością i przyciągającymi spojrzenia nadrukami. Krótkie spodenki w wielu komfortowych krojach wyposażone są w systemy regulacji w pasie, dzięki czemu nie zsuwają się i pozostają na swoim miejscu podczas nawet najbardziej szalonych zabaw. Propozycje duńskiej marki urzekają dynamicznym designem wysoką jakością, a ponadto nie nastręczają żadnych trudności podczas pielęgnacji i nie tracą na funkcjonalności nawet po wielu praniach. Legowear to styl, który pokocha każde dziecko!\nParka z odpinanym kapturem model ‘Joshua’\nKurtka pikowana z watowaniem — wodoodporna model ‘Joshua’


moja art-terapia, czyli o...: EKO-SERDECZNIE..., czyli sa tez spontaniczne nowosci...\nSzydełkowa pasja Kaśki 15 grudnia 2015 09:37\nŚwietne wianki ;) lubię takie połączenia.\nAnna K. 15 grudnia 2015 12:27\nFajne te serducha, wyglądają smakowicie:)\nmam wenę 15 grudnia 2015 13:15\nNo i strzeliłaś w dziesiątkę! Piękne, nastrojowe wianeczki! Ściskam!\nAnna Pac 15 grudnia 2015 14:04\nBardzo lubię takie naturalne pachnące wianki - zrobione ręcznie od a do zet. :)\nKasia J. 15 grudnia 2015 23:50\nCudowne wianki :-) Obydwa piękne i nie potrafię wybrać, który podoba mi się bardziej... Śliczności :-)\nbetinaa40 18 grudnia 2015 02:15\nPiękne! Uwielbiam Twoje brzozowe wianeczki :-)