Paryż (Paris) 2021 - Polski.wiki\nParyż (francuska wymowa: [/pæˈriː/] lub /pəˈriː/ [paʁi]) to stolica Francji. Znajduje się nad Sekwaną, w północnej Francji, w sercu regionu le-de-France (znanego również jako „region paryski”; francuski: Région parisienne). Miasto Paryż w jego granicach administracyjnych (niezmienione od 1860 r.) liczy 2 167 994 mieszkańców (styczeń 2006). Paryska unité urbaine (lub obszar miejski) rozciąga się poza administracyjne granice miasta i ma szacunkową populację 9,93 miliona (stan na 2005 r.). Aire urbaine Paryż (lub obszar metropolitalny) liczy prawie 12 milionów ludzi i jest jednym z najbardziej zaludnionych obszarów metropolitalnych w Europie Ważna osada od ponad dwóch tysiącleci, Paryż jest dziś jednym z wiodących światowych ośrodków biznesowych i kulturalnych oraz mieszanka polityki, edukacji, rozrywki, mediów, mody,nauka i sztuka przyczyniły się do jej statusu jednego z największych światowych miast na świecie. Region paryski (Île-de-France) jest największą gospodarką miejską w Europie i piątą co do wielkości na liście miast pod względem światowego PKB. Przy wartości 5000.8 miliardów euro (628,9 miliardów dolarów) miasto wygenerowało jedną czwartą produktu krajowego brutto (PKB) Francji w 2006 r. W regionie paryskim działa 36 firm z listy Fortune Global 500 w kilku dzielnicach biznesowych, w szczególności La Défense, największej dzielnicy biznesowej Europy. . Paryż posiada również wiele organizacji międzynarodowych, takich jak UNESCO, OECD, ICC i Klub Paryski. Paryż jest najpopularniejszym miejscem turystycznym na świecie, odwiedzanym przez 30 milionów zagranicznych turystów rocznie. Wśród jego atrakcji znajduje się wiele znanych zabytków, a także słynne instytucje i najpopularniejsze parki na świecie.Region paryski (Île-de-France) jest największą gospodarką miejską w Europie i piątą co do wielkości na liście miast pod względem światowego PKB. Przy wartości 5000.8 miliardów euro (628,9 miliardów dolarów) miasto wygenerowało jedną czwartą produktu krajowego brutto (PKB) Francji w 2006 r. W regionie paryskim działa 36 firm z listy Fortune Global 500 w kilku dzielnicach biznesowych, w szczególności La Défense, największej dzielnicy biznesowej Europy. . Paryż posiada również wiele organizacji międzynarodowych, takich jak UNESCO, OECD, ICC i Klub Paryski. Paryż jest najpopularniejszym miejscem turystycznym na świecie, odwiedzanym przez 30 milionów zagranicznych turystów rocznie. Wśród jego atrakcji znajduje się wiele znanych zabytków, a także słynne instytucje i najpopularniejsze parki na świecie.Region paryski (Île-de-France) jest największą gospodarką miejską w Europie i piątą co do wielkości na liście miast pod względem światowego PKB. Przy wartości 5000.8 miliardów euro (628,9 miliardów dolarów) miasto wygenerowało jedną czwartą produktu krajowego brutto (PKB) Francji w 2006 r. W regionie paryskim działa 36 firm z listy Fortune Global 500 w kilku dzielnicach biznesowych, w szczególności La Défense, największej dzielnicy biznesowej Europy. . Paryż posiada również wiele organizacji międzynarodowych, takich jak UNESCO, OECD, ICC i Klub Paryski. Paryż jest najpopularniejszym miejscem turystycznym na świecie, odwiedzanym przez 30 milionów zagranicznych turystów rocznie. Wśród jego atrakcji znajduje się wiele znanych zabytków, a także słynne instytucje i najpopularniejsze parki na świecie.8 miliardów (628,9 miliardów dolarów) miasto wygenerowało jedną czwartą produktu krajowego brutto (PKB) Francji w 2006 r. W regionie paryskim działa 36 firm z listy Fortune Global 500 w kilku dzielnicach biznesowych, w szczególności w La Défense, największej dzielnicy biznesowej Europy. Paryż posiada również wiele organizacji międzynarodowych, takich jak UNESCO, OECD, ICC i Klub Paryski. Paryż jest najpopularniejszym miejscem turystycznym na świecie, odwiedzanym przez 30 milionów zagranicznych turystów rocznie. Wśród jego atrakcji znajduje się wiele znanych zabytków, a także słynne instytucje i najpopularniejsze parki na świecie.8 miliardów (628,9 miliardów dolarów) miasto wygenerowało jedną czwartą produktu krajowego brutto (PKB) Francji w 2006 r. W regionie paryskim działa 36 firm z listy Fortune Global 500 w kilku dzielnicach biznesowych, w szczególności w La Défense, największej dzielnicy biznesowej Europy. Paryż posiada również wiele organizacji międzynarodowych, takich jak UNESCO, OECD, ICC i Klub Paryski. Paryż jest najpopularniejszym miejscem turystycznym na świecie, odwiedzanym przez 30 milionów zagranicznych turystów rocznie. Wśród jego atrakcji znajduje się wiele znanych zabytków, a także słynne instytucje i najpopularniejsze parki na świecie.Paryż posiada również wiele organizacji międzynarodowych, takich jak UNESCO, OECD, ICC i Klub Paryski. Paryż jest najpopularniejszym miejscem turystycznym na świecie, odwiedzanym przez 30 milionów zagranicznych turystów rocznie. Wśród jego atrakcji znajduje się wiele znanych zabytków, a także słynne instytucje i najpopularniejsze parki na świecie.Paryż posiada również wiele organizacji międzynarodowych, takich jak UNESCO, OECD, ICC i Klub Paryski. Paryż jest najpopularniejszym miejscem turystycznym na świecie, odwiedzanym przez 30 milionów zagranicznych turystów rocznie. Wśród jego atrakcji znajduje się wiele znanych zabytków, a także słynne instytucje i najpopularniejsze parki na świecie.\nParyż wymawia się [paʀi] w języku francuskim. Łacińska nazwa Paryża brzmiała Lutetia (/lutetja/) lub Lutetia Parisiorum (fr. Lutèce ([lytɛs])), która została później skrócona do po prostu Paryż. Nazwa pochodzi od plemienia Parisii Galów, którego nazwa może pochodzić od słowa Celt Gaul, oznaczającego „wielki kocioł”, ale nie jest spokrewniona. Inni autorzy uważają, że nazwa Parisii wywodzi się od słowa „parisio” w Celt Galii, które oznacza „robotnik” lub „rzemieślnik”. Od początku XX wieku Paryż jest znany jako Paname ([panam]) we francuskim slangu (Moi j'suis d'Paname, co oznacza „jestem z Paname”), slangu, który stał się popularny wśród nastolatków w ostatnich latach. Paryżanie są znani jako paryżanie [pəˈɹɪzjənz] lub [pəˈɹiː.ʒn̩z] w języku angielskim i Parisien ([paʀizjɛ̃] ) w języku francuskim. Słowo Parigot (oznaczające „obywatel Paryża”, wymawiane [paʀigo] ) jest czasami używane we francuskim slangu. Parigot, często uważany za pejoratywny, ma dobre konotacje, jak w słynnej piosence Maurice'a Chevaliera: „C'est un gars d'Ménilmontant, un vrai p'tit Parigot, ...” („To ktoś z Ménilmontant, mały paryżanin, ..."). Lokalnie mieszkańcy przedmieść Paryża są znani jako banlieusard [bɑ̃ljøzaʀ] ), co oznacza mieszkańców banlieue ("przedmieść"). Mieszkańcy regionu le-de-France (region paryski) są oficjalnie znani jako Francilien ([fʀɑ̃siljɛ̃] ). Paryżanie nazywają ludzi spoza Île-de-France Provinciaux (z różnych prowincji). Używając tego oznaczenia,takie jak myślenie o całej Francji jako o prowincji, czasami uważane za obraźliwe.\nNajwcześniejsze ślady archeologiczne stałego osadnictwa w Paryżu pochodzą z 4200 p.n.e. Paryzjowie, podplemię celtyckich Senonów, znanych jako kupcy, zamieszkiwało obszar w pobliżu Sekwany od 250 roku p.n.e. Rzymianie przejęli kontrolę nad paryskimi bagnami w 52 roku p.n.e., ze stałymi osadami pod koniec tego samego stulecia na lewym brzegu wzgórza Sainte Genevieve i na wyspie le de la Cité. To galijsko-rzymskie miasto pierwotnie nazywało się Lutetia, ale zostało zgalicyzowane, by stać się Lutèce. W ciągu następnych stuleci znacznie się rozrosło, stając się prosperującym miastem z forum, pałacem, basenem, świątynią, teatrem i amfiteatrem. Upadek imperium rzymskiego i XIII-wieczna inwazja germańska wprowadziły miasto w erę ciemności. W 400 rne Lutèce, opuszczona przez swoich mieszkańców, była tylko małym miastem garnizonowym na nieregularnej, ufortyfikowanej centralnej wyspie. Miasto otrzymało nazwę „Paryż” pod koniec okupacji rzymskiej.\nOkoło 500 rne Paryż był centrum frankońskiego króla, Clovis I, który zbudował swoją pierwszą katedrę i klasztor dla swoich potomków, którzy później zostali patronami miasta, Sainte Geneviève. Po śmierci Clovisa imperium frankońskie rozpadło się, a Paryż stał się stolicą mniejszego suwerennego państwa. W czasach dynastii karolińskiej (IX wiek) Paryż był mniejszy niż dzielnica feudalna. Szlachta paryska zaczęła się otwierać i sprawować większą władzę niż król Francia occidentalis, Odo, książę Paryża został wybrany królem, który zastąpił Karola Grubego, ze względu na swoją sławę zdołał obronić Paryż podczas oblężenia wikingów (Oblężenie Paryża). 885-886). Chociaż wyspa Cité przetrwała ataki Wikingów, część miasta na lewym brzegu rzeki została zniszczona; zamiast zostać tam odbudowanym, osuszywszy bagna na północy wyspy,Paryż zaczął rozszerzać się na prawy brzeg. W 987 r. książę Paryża Hugo Kapet został wybrany na króla Francji, ustanawiając dynastię Kapetów, która uczyniła Paryż stolicą Francji. Od 1190 r. król Filip August zamknął Paryż z obu stron murami obejmującymi Luwr jako zachodnią twierdzę, a w 1200 r. otworzył Uniwersytet Paryski, który przyciągał studentów z całej Europy. W tym okresie miasto rozwinęło szeroką działalność dystrybucyjną, która ma miejsce do dziś: centralna wyspa miała instytucje rządowe i religijne, lewy brzeg stał się centrum edukacyjnym z uniwersytetami i szkołami wyższymi, podczas gdy prawy brzeg rozwinął się jako centrum handlowe wokół centralnego rynku Les Halles. Paryż stracił swoją pozycję stolicy Francji, gdy został zajęty przez sprzymierzoną z Brytyjczykami Burgundię podczas wojny stuletniej,ale odzyskał swój tytuł, gdy Karol VII odzyskał miasto w 1437 roku. Chociaż Paryż ponownie stał się stolicą, Królestwo mieściło się w zamku w Dolinie Loary. Podczas francuskich wojen religijnych Paryż stał się bazą partii katolickiej, w wyniku czego powstał kościół św. Bartłomieja (1572). Król Henryk IV odbudował pałac królewski w Paryżu w 1594 roku po przejściu na katolicyzm (z jego słynną linią: Paryż zasługuje na odprawianie mszy). Podczas Frondy paryżanie zbuntowali się, a rodzina królewska uciekła z miasta (1648). Król Ludwik XIV przeniósł się do stałego pałacu królewskiego w Wersalu w 1682 roku. Sto lat później Paryż stał się centrum rewolucji francuskiej, wraz z najazdem na Bastylię w 1789 roku i obaleniem monarchii w 1792 roku.Chociaż Paryż ponownie stał się stolicą, Królestwo mieściło się w zamku w Dolinie Loary. Podczas francuskich wojen religijnych Paryż stał się bazą partii katolickiej, w wyniku czego powstał kościół św. Bartłomieja (1572). Król Henryk IV odbudował pałac królewski w Paryżu w 1594 roku po przejściu na katolicyzm (z jego słynną linią: Paryż zasługuje na odprawianie mszy). Podczas Frondy paryżanie zbuntowali się, a rodzina królewska uciekła z miasta (1648). Król Ludwik XIV przeniósł się do stałego pałacu królewskiego w Wersalu w 1682 roku. Sto lat później Paryż stał się centrum rewolucji francuskiej, wraz z najazdem na Bastylię w 1789 roku i obaleniem monarchii w 1792 roku.Chociaż Paryż ponownie stał się stolicą, Królestwo mieściło się w zamku w Dolinie Loary. Podczas francuskich wojen religijnych Paryż stał się bazą partii katolickiej, w wyniku czego powstał kościół św. Bartłomieja (1572). Król Henryk IV odbudował pałac królewski w Paryżu w 1594 roku po przejściu na katolicyzm (z jego słynną linią: Paryż zasługuje na odprawianie mszy). Podczas Frondy paryżanie zbuntowali się, a rodzina królewska uciekła z miasta (1648). Król Ludwik XIV przeniósł się do stałego pałacu królewskiego w Wersalu w 1682 roku. Sto lat później Paryż stał się centrum rewolucji francuskiej, wraz z najazdem na Bastylię w 1789 roku i obaleniem monarchii w 1792 roku.Bartłomieja (1572). Król Henryk IV odbudował pałac królewski w Paryżu w 1594 roku po przejściu na katolicyzm (z jego słynną linią: Paryż zasługuje na odprawianie mszy). Podczas Frondy paryżanie zbuntowali się, a rodzina królewska uciekła z miasta (1648). Król Ludwik XIV przeniósł się do stałego pałacu królewskiego w Wersalu w 1682 roku. Sto lat później Paryż stał się centrum rewolucji francuskiej, wraz z najazdem na Bastylię w 1789 roku i obaleniem monarchii w 1792 roku.Bartłomieja (1572). Król Henryk IV odbudował pałac królewski w Paryżu w 1594 roku po przejściu na katolicyzm (z jego słynną linią: Paryż zasługuje na odprawianie mszy). Podczas Frondy paryżanie zbuntowali się, a rodzina królewska uciekła z miasta (1648). Król Ludwik XIV przeniósł się do stałego pałacu królewskiego w Wersalu w 1682 roku. Sto lat później Paryż stał się centrum rewolucji francuskiej, wraz z najazdem na Bastylię w 1789 roku i obaleniem monarchii w 1792 roku.Paryż stał się centrum rewolucji francuskiej, wraz z najazdem na Bastylię w 1789 r. i obaleniem monarchii w 1792 r.Paryż stał się centrum rewolucji francuskiej, wraz z najazdem na Bastylię w 1789 r. i obaleniem monarchii w 1792 r.\nRewolucja przemysłowa, Drugie Cesarstwo Francuskie i Belle poque przyniosły Paryżowi najlepszy rozwój w historii. Od lat czterdziestych XIX wieku transport kolejowy umożliwiał duży napływ migrantów do Paryża, których przyciągała praca w nowych branżach na obrzeżach miasta. Miasto przeszło gruntowny remont, kiedy Napoleon III i jego prefekt Haussmann, niwelując całą wąską dzielnicę, poszerzyli aleje, tworząc sieć szerokich ulic i neoklasyczną fasadę współczesnego Paryża. Ten program „Haussmannizacji” miał na celu uczynienie miasta piękniejszym i czystszym dla jego mieszkańców, chociaż miał przewagę nad nadchodzącym powstaniem lub rewolucją, kawaleria i karabiny mogły być użyte do stłumienia buntu po taktyce oblężenia rebeliantów często stosowanej podczas Rewolucja znów wyszła z użycia.Epidemie ospy z 1832 i 1849 r. ogarnęły ludność Paryża – sama epidemia z 1832 r. zabiła 20 000 z 650 000 mieszkańców. Paryż również bardzo ucierpiał w wyniku oblężenia, które zakończyło wojnę francusko-pruską (1870-1871): w chaosie, który poprzedził upadek rządu Napoleona III, Komuna Paryska (1871) spowodowała, że znaczna część administracyjnego centrum Paryża (i archiwów miejskich) spalić, podczas gdy 20 000 paryżan zginęło po starciu między Komuną a Rządem, które stało się znane jako semaine sanglante (Krwawa Niedziela).Paryż szybko odzyskał siły po tych wydarzeniach, aby zorganizować Powszechną Wystawę w XIX wieku. Wieża Eiffla została zbudowana jako pomnik Rewolucji Francuskiej na Wystawie Światowej w 1889 roku, jako „tymczasowy” pokaz wielkości architektonicznej, ale pozostała najwyższą wieżą na świecie do 1930 roku,i słynne zabytki miasta, podczas gdy Wystawa Powszechna w 1900 roku otworzyła pierwszą linię metra w Paryżu. Paryskie Targi Światowe pozycjonują się również w branży turystycznej i jako odpowiednie miasto dla międzynarodowych targów technologicznych i handlowych.\nPodczas I wojny światowej Paryż był na czele wojny, powstrzymując niemiecką ofensywę przeciwko zwycięstwom francuskim i brytyjskim w pierwszej bitwie nad Marną w 1914 r. W latach 1918-1919 odbyły się parady zwycięstwa aliantów i rozmowy pokojowe. W okresie międzywojennym Paryż słynął z kulturalnego i artystycznego społeczeństwa oraz życia nocnego. Miasto stało się miejscem spotkań malarzy z całego świata, od wygnanego rosyjskiego kompozytora Strawińskiego i hiszpańskich malarzy Picassa i Dalego po amerykańskiego pisarza Hemingwaya. W czerwcu 1940 roku, pięć tygodni po rozpoczęciu bitwy o Francję, Paryż został zdobyty przez siły niemieckie, które pozostały tam do wyzwolenia miasta w sierpniu 1944 roku, dwa miesiące po ataku w Normandii.Dotknięty II wojną światową Centralny Paryż nie został uszkodzony,ponieważ nie było strategicznych celów dla bombowców alianckich (stacje kolejowe w centrum Paryża były stacjami końcowymi; duże fabryki znajdowały się na obrzeżach miasta), a także z powodu jego pokazu kulturalnego. Generał von Choltitz z Niemiec nie zniszczył wszystkich zabytków Paryża przed wycofaniem się Niemców, na polecenie Adolfa Hitlera, który odwiedził miasto w 1940 roku. Po wojnie Paryż przeżywał największy rozwój od zakończenia Belle poque w 1914 roku. Przedmieścia zaczęły się rozwijać, wraz z budową dużych osiedli publicznych, znanych jako cités i początkiem dzielnicy biznesowej La Défense. Nowoczesna sieć ekspresowego metra RER została zbudowana w celu uzupełnienia metra i obsługi odległych przedmieść, podczas gdy sieć autostrad została stworzona na przedmieściach, skupiona wokół drogi ekspresowej Périphérique okrążającej miasto. Od lat 70.wiele przedmieść Paryża (szczególnie północ i wschód) uległo deindustrializacji, a zamożne miasta stały się schronieniami dla imigrantów i bezrobotnych. W tym samym czasie miasto Paryż (w kręgu Périphérique) oraz jego zachodnie i południowe przedmieścia przekształciły się z tradycyjnej gospodarki w usługi o wysokiej wartości i produkcję zaawansowanego technologicznie sprzętu, generując korzyści dla mieszkańców, których dochód na mieszkańca wynosi wśród najwyższych w Europie. Te różnice społeczne doprowadziły oba regiony do buntu od połowy lat osiemdziesiątych, takich jak zamieszki w 2005 roku, które koncentrowały się głównie na północno-wschodnich przedmieściach.Miasto Paryż (w kręgu Périphérique) i jego zachodnie i południowe przedmieścia przekształciły się z tradycyjnej gospodarki w usługi o wysokiej wartości i produkcję zaawansowanego sprzętu, generując korzyści dla mieszkańców, których dochody na mieszkańca należą do najwyższych w Europie. Te różnice społeczne doprowadziły oba regiony do buntu od połowy lat osiemdziesiątych, takich jak zamieszki w 2005 roku, które koncentrowały się głównie na północno-wschodnich przedmieściach.Miasto Paryż (w kręgu Périphérique) i jego zachodnie i południowe przedmieścia przekształciły się z tradycyjnej gospodarki w usługi o wysokiej wartości i produkcję zaawansowanego sprzętu, generując korzyści dla mieszkańców, których dochody na mieszkańca należą do najwyższych w Europie. Te różnice społeczne doprowadziły oba regiony do buntu od połowy lat osiemdziesiątych, takich jak zamieszki w 2005 roku, które koncentrowały się głównie na północno-wschodnich przedmieściach.\nAby zredukować napięcia społeczne na wewnętrznych przedmieściach i przywrócić gospodarkę metropolitalnego Paryża, realizowanych jest kilka planów. Biuro Sekretarza Stanu ds. Rozwoju Terytorium Stołecznego zostało utworzone w marcu 2008 r. w ramach rządu francuskiego. Jego właściciel, Christian Blanc, był odpowiedzialny za zbadanie planów prezydenta Nicolasa Sarkozy'ego dotyczących utworzenia obszaru metropolitalnego (patrz sekcja Administracja poniżej) Grand Paris ("Wielki Paryż"), a także rozbudowy sieci metra, aby dotrzymać kroku wzrost liczby ludności w Paryżu i na jego przedmieściach oraz różne projekty rozwojowe, ekonomia w celu pobudzenia gospodarki metropolitalnej, takie jak budowa światowej klasy budynków naukowych i technologicznych oraz kampusów uniwersyteckich na płaskowyżu Saclay na południowych przedmieściach. Proszę bardzo,Prezydent Sarkozy ogłosił również w 2008 roku międzynarodowy konkurs urbanistyczno-architektoniczny na przyszły rozwój metropolii Paryża. Dziesięć zespołów, w tym architekci, urbaniści, geografowie, architekci krajobrazu przedstawi swoją wizję budowy paryskiej metropolii XXI wieku po epoce po Kioto i dokona diagnozy perspektywicznej dla Paryża i jego przedmieść, która wyjaśni przyszły rozwój Wielkiego Paryża na następny 40 lat. Celem jest nie tylko zbudowanie przyjaznej dla środowiska metropolii, ale także zintegrowanie wewnętrznych przedmieść z centrum Paryża poprzez wielkoskalowe operacje urbanistyczne i unikalne projekty architektoniczne. W międzyczasie, starając się nadać oblicze metropolii Paryżowi globalną konkurencję, kilka superwysokich drapaczy chmur (300 m/1,000 stóp i więcej) został zatwierdzony od 2006 roku w dzielnicy biznesowej La Défense, na zachód od granic miasta, a jego ukończenie planowane jest na początek 2010 roku. Miasto Paryż ogłosiło również, że planuje budować drapacze chmur w granicach miasta, aktualizując limity wysokości budynków po raz pierwszy od budowy Tour Montparnasse na początku lat 70. XX wieku.\nParyż leży w zakolu Sekwany na północy i składa się z dwóch wysp, le Saint-Louis i le de la Cité, które tworzą najstarszą część miasta. Ogólnie miasto jest płaskie, a jego najniższy punkt znajduje się 35 metrów (114 stóp) nad poziomem morza. Paryż ma kilka wzgórz, z których najwyższym jest Montmartre o wysokości 130 m. Paryż, z wyłączeniem zewnętrznych parków Bois de Boulogne i Bois de Vincennes, zajmuje obszar o owalnym kształcie o powierzchni 86 928 kilometrów kwadratowych (33,56 mil kwadratowych). ). Wielka aneksja terytoriów zewnętrznych w 1860 r. nie tylko nadała mu nowoczesną formę, ale utworzyła dwanaście okręgów zgodnie z ruchem wskazówek zegara (gmin). Z obszaru 1860 o powierzchni 78 km² (30,1 ²), granice miasta rozszerzyły się do 86,9 km² (34 ²) w 1920 roku.W 1929 roku parki leśne Bois de Boulogne i Bois de Vincennes zostały oficjalnie włączone do miasta, powiększając jego obszar do 105 397 km² (40,69 ²).Pierwotna miara demograficzna Paryża, czyli unité urbaine, rozciągała się poza granice miasta, tworząc owal z rozwojem urbanistycznym wzdłuż Sekwany i Marny od południowego wschodu i wschodu miasta oraz wzdłuż Sekwany i Oizy na północnym zachodzie i północy miasta. Poza głównymi przedmieściami gęstość zaludnienia gwałtownie spada; mieszanka lasów i rolnictwa połączonych siecią éparpillement lub okolicznych miast, ta linia dojazdowa couronne périurbaine, w połączeniu z aglomeracją paryską, uzupełnia Paris aire urbaine (lub obszar miejski Paryża, rodzaj obszaru metropolitalnego) zajmujący owal o powierzchni 14 518 km² (5 605,5 mil kwadratowych), czyli około 138 razy większy od powierzchni samego Paryża.397 km² (40,69 ²).Pierwotna miara demograficzna Paryża, lub unité urbaine, rozciąga się poza granice miasta, tworząc owal z rozwojem urbanistycznym wzdłuż Sekwany i Marny od południowego wschodu i wschodu miasta oraz wzdłuż rzek Sekwana i Oise na północny zachód i północ od miasta. Poza głównymi przedmieściami gęstość zaludnienia gwałtownie spada; mieszanka lasów i rolnictwa połączonych siecią éparpillement lub okolicznych miast, ta linia dojazdowa couronne périurbaine, w połączeniu z aglomeracją paryską, uzupełnia Paris aire urbaine (lub obszar miejski Paryża, rodzaj obszaru metropolitalnego) zajmujący owal o powierzchni 14 518 km² (5 605,5 mil kwadratowych), czyli około 138 razy większy od powierzchni samego Paryża.397 km² (40,69 ²).Pierwotna miara demograficzna Paryża, lub unité urbaine, rozciąga się poza granice miasta, tworząc owal z rozwojem urbanistycznym wzdłuż Sekwany i Marny od południowego wschodu i wschodu miasta oraz wzdłuż rzek Sekwana i Oise na północny zachód i północ od miasta. Poza głównymi przedmieściami gęstość zaludnienia gwałtownie spada; mieszanka lasów i rolnictwa połączonych siecią éparpillement lub okolicznych miast, ta linia dojazdowa couronne périurbaine, w połączeniu z aglomeracją paryską, uzupełnia Paris aire urbaine (lub obszar miejski Paryża, rodzaj obszaru metropolitalnego) zajmujący owal o powierzchni 14 518 km² (5 605,5 mil kwadratowych), czyli około 138 razy większy od powierzchni samego Paryża.owalny z rozwojem urbanistycznym wzdłuż Sekwany i Marny od południowego wschodu i wschodu miasta oraz wzdłuż Sekwany i Oizy na północnym zachodzie i północy miasta. Poza głównymi przedmieściami gęstość zaludnienia gwałtownie spada; mieszanka lasów i rolnictwa połączonych siecią éparpillement lub okolicznych miast, ta linia dojazdowa couronne périurbaine, w połączeniu z aglomeracją paryską, uzupełnia Paris aire urbaine (lub obszar miejski Paryża, rodzaj obszaru metropolitalnego) zajmujący owal o powierzchni 14 518 km² (5 605,5 mil kwadratowych), czyli około 138 razy większy od powierzchni samego Paryża.owalny z rozwojem urbanistycznym wzdłuż Sekwany i Marny od południowego wschodu i wschodu miasta oraz wzdłuż Sekwany i Oizy na północnym zachodzie i północy miasta. Poza głównymi przedmieściami gęstość zaludnienia gwałtownie spada; mieszanka lasów i rolnictwa połączonych siecią éparpillement lub okolicznych miast, ta linia dojazdowa couronne périurbaine, w połączeniu z aglomeracją paryską, uzupełnia Paris aire urbaine (lub obszar miejski Paryża, rodzaj obszaru metropolitalnego) zajmujący owal o powierzchni 14 518 km² (5 605,5 mil kwadratowych), czyli około 138 razy większy od powierzchni samego Paryża.Ta linia podmiejskich couronne périurbaine, w połączeniu z aglomeracją paryską, uzupełnia aire urbaine Paris (lub obszar miejski Paryża, rodzaj obszaru metropolitalnego), który zajmuje owal o powierzchni 14 518 km² (5 605,5 mil kwadratowych), czyli około 138 razy większy od powierzchni Sam Paryż.Ta linia podmiejskich couronne périurbaine, w połączeniu z aglomeracją paryską, uzupełnia aire urbaine Paris (lub obszar miejski Paryża, rodzaj obszaru metropolitalnego), który zajmuje owal o powierzchni 14 518 km² (5 605,5 mil kwadratowych), czyli około 138 razy większy od powierzchni Sam Paryż.\nParyż ma klimat oceaniczny i znajduje się pod wpływem Prądu Północnoatlantyckiego, więc miasto ma klimat umiarkowany, który rzadko doświadcza wysokich lub niskich temperatur. Średnia roczna temperatura maksymalna wynosi około 15 °C (59 °F), a roczna temperatura minimalna wynosi około 7 °C (45 °F). Najwyższa temperatura zarejestrowana 28 lipca 1948 r. wyniosła 40,4 °C (104,7 °F), a najniższa -23,9 °C (-11,0 °F) 10 grudnia 1879 r. W regionie paryskim temperatura osiągnęła obie wartości , z falą upałów 2003 i falą zimna 2006. Deszcz może wystąpić o każdej porze roku, a Paryż słynie z nagłych deszczy. Miasto doświadcza średnich rocznych opadów 641,6 mm (25,2 cala). Śnieg jest raczej rzadki, pojawia się czasem w najzimniejszym miesiącu grudniu, styczniu lub lutym (później kwiecień),i prawie nigdy nie wystarczy, aby stworzyć powłokę, która trwa dłużej niż jeden dzień.\n„Nowoczesny” Paryż jest wynikiem przebudowy urbanistycznej w połowie XIX wieku. Przez wieki miasto było labiryntem wąskich uliczek i domów z muru pruskiego, ale począwszy od 1852 roku, rozległa urbanizacja barona Haussmanna zrównała z ziemią całe dzielnice, tworząc szerokie ulice wyłożone neoklasycznymi, mieszczańskimi budynkami z kamienia; większość tego „nowego” Paryża to Paryż, który widzimy dzisiaj. Plany Drugiego Cesarstwa trwają do dziś, podczas gdy miasto Paryż nadal stosuje znowelizowaną ustawę „prostującą” (elewacje budynków są zmieniane w zależności od szerokości ulicy) na niektórych nowych konstrukcjach. Wysokości budynków są również definiowane w zależności od szerokości przemierzanej ulicy, a paryskie kodeksy budowlane podlegały różnym zmianom od połowy XIX wieku dla wysokich konstrukcji.To jest powód, dla którego Paryż jest „płaskim” miastem. Niezmienne granice Paryża, ograniczone przepisy budowlane i nieliczne wolne tereny pomogły stworzyć zjawisko zwane muzeifikacją (lub „muzeumifikacją”), jednocześnie zachowując historyczną przeszłość Paryża, prawa, które utrudniały budowę w granicach miasta. rosnących budynków i potrzeb stale rosnącej populacji. Wiele instytucji gospodarczych i infrastruktury Paryża zostało przeniesionych lub planuje przenieść się na przedmieścia. Finansowa dzielnica biznesowa (La Défense), główny rynek spożywczy (Rungis), słynne szkoły (École Polytechnique, HEC, ESSEC, INSEAD itp.), światowej sławy laboratoria badawcze (w Saclay lub vry), największy stadion sportowy (Stade de France ),a kilka ministerstw (Ministerstwo Transportu) znajduje się poza Paryżem. Francuskie archiwa narodowe zostaną przeniesione na północne przedmieścia przed 2010 r. Rząd francuski zajmuje się potrzebą większego Paryża. W listopadzie 2007 roku rozpoczęły się dyskusje na temat Wielkiego Paryża, które przedmieścia włączyć do Wielkiego Paryża nie zostały jeszcze przesądzone. W niektórych przypadkach taka ekspansja nie nastąpi przed wyborami do francuskiego ratusza, zaplanowanymi na wiosnę 2008 roku.W niektórych przypadkach taka ekspansja nie nastąpi przed wyborami do francuskiego ratusza, zaplanowanymi na wiosnę 2008 roku.W niektórych przypadkach taka ekspansja nie nastąpi przed wyborami do francuskiego ratusza, zaplanowanymi na wiosnę 2008 roku.\nDzielnica i historyczne centrum\nAvenue des Champs-Elysées (8. dzielnica, prawy brzeg) to XVII-wieczny park przekształcony w ulicę łączącą Concorde i Łuk Triumfalny. Jedna z głównych atrakcji turystycznych i ulic handlowych w Paryżu. Ulica ta została nazwana la plus belle avenue du monde („najpiękniejsza ulica na świecie”). Avenue Montaigne (8. dzielnica), obok Pól Elizejskich, jest domem dla znanych marek, takich jak Chanel, Louis Vuitton (LVMH), Dior i Givenchy. Centre Pompidou znajduje się w Centre Georges Pompidou jest to Musée National d'Art Moderne prestiżowa wystawa kolekcji sztuki obejmujących Matisse'a, Miró, Picassa i Kandinsky'ego oraz inne kolekcje, w tym sztuki dekoracyjnej, historii, przemysłu, literatury, mebli, malarstwo, fotografia, rzeźba artystyczna i architektura Place de la Bastille (IV, XI i XII dzielnica,prawobrzeżna) to dzielnica historyczna nie tylko dla Paryża, ale dla całej Francji. Ze względu na swoją wartość historyczną dzielnica jest często wykorzystywana do demonstracji politycznych, w tym demonstracji przeciwko CPE w marcu 2006 r. Place de la Concorde (8. dzielnica, prawy brzeg) znajduje się na końcu Pól Elizejskich, zbudowany jako „Place Louis XV”, miejsce słynnej gilotyny. Egipski obelisk to „najstarszy pomnik” Paryża. W tym miejscu po drugiej stronie Rue Royale znajdują się dwa identyczne kamienne budynki: na wschodzie mieści się francuskie Ministerstwo Morza, na zachodzie znajduje się Hôtel de Crillon. Place Vendôme słynie ze stylowych i luksusowych hoteli (Hotel Ritz i Hôtel de Vendôme) oraz sklepów z diamentami. Wielu znanych projektantów mody ma w tej okolicy swoje salony. Les Halles (1. dzielnica, prawy brzeg) dawniej paryski rynek i centrum produkcji mięsa,od lat 70. duże centrum handlowe wokół ważnej stacji metra (Châtelet-Les Halles, największa w Europie). Les Halles rozpadło się w 1971 roku i zostało zastąpione przez Forum des Halles. Centralny targ Paryża, największy na świecie targ spożywczy, został przyznany firmie Rungis na południowych obrzeżach. Le Grand Palais et le Petit Palais to jedna z najstarszych części miasta na silnym lewym brzegu, z edukacyjną i literacką przeszłością, która żyje obok bistr, kawiarni i sklepów w Saint Germain-des-Pres. Le Marais (3. i 4. dzielnica) to dobrze znana dzielnica prawobrzeżna. Kulturowo jest to miejsce otwarte. L'Ile de la Cité to jedna z dwóch wysp na Sekwanie, na drugiej Ile Saint Louis założono miasto Paryż. W X wieku za czasów rzymskich na zachodnim krańcu wyspy znajdował się pałac.koniec wschodu poświęcony jest religii. Katedra, która została zbudowana począwszy od Notre Dame. Inne lokalizacje w prefekturach miejskich to Prefektura Policji, Pałac Sprawiedliwości, Tribunal de Commerce i szpital Hôtel-Dieu. L'Orangerie znajduje się w ogrodach Tuileries, piękne muzeum posiada kolekcję obrazów, w tym dzieła Renoira, Picassa, Matisse'a, Modiglianiego i Cezanne'a. są też dwie owalne komnaty Moneta znane jako „lilia wodna”. Montmartre (18. dzielnica, prawy brzeg) to historyczna dzielnica Butte, w której znajduje się Basilique du Sacré-Cœur. Montmartre zawsze miał historię z malarzami i ma tam wiele pracowni i kawiarni różnych malarzy. Montparnasse (14. dzielnica) to historyczna dzielnica lewego brzegu, znana z pracowni malarskich, sal koncertowych i kawiarni.Znajduje się tam duża stacja metra Montparnasse - Bienvenue i wieżowiec Tour Montparnasse. Notre-Dame de Paris to wspaniała katedra w stylu gotyckim położona na ulicy Ile de la Cite w regionie paryskim. Zbudowany w 1163, ale nie ukończony do 1361, a następnie zniszczony po rewolucji, budynek ten był przedmiotem wielu zmian i ulepszeń na przestrzeni lat, w tym dodania gargulców, zwrotów akcji i posągów autorstwa architekta Eugene'a Voilleta le-Duca, najbardziej znanego z powieści Victor Hugo opublikowany w 1831 roku pod tytułem Notre-Dame de Paris, znany również jako Dzwonnik z Notre Dame L'Opéra (9. dzielnica, prawy brzeg) to obszar wokół Opery Garnier, w której znajdują się najbardziej ruchliwe centra handlowe i biurowe w Paryżu .Niektóre przykłady obejmują magazyny Printemps i Galeries Lafayette (centra handlowe) oraz paryskie biura firm finansowych, takich jak Crédit Lyonnais i American Express. Quartier Latin (5. i 6. dzielnica, lewy brzeg) to XII-wieczne centrum edukacyjne rozciągające się między Place Maubert na lewym brzegu a kampusem Sorbony. Znany ze spokojnej atmosfery i wielu bistr. Dzięki uczelniom wyższym, takim jak Cole Normale Supérieure, ParisTech i kampus uniwersytecki Jussieu, jest to ważny ośrodek edukacyjny w Paryżu, co również przyczynia się do jego atmosfery. Faubourg Saint-Honoré (8. dzielnica, prawy brzeg) to jedna z głównych dzielnic mody w Paryżu, w której znajdują się takie marki jak Hermès i Christian Lacroix.Quartier Latin (5. i 6. dzielnica, lewy brzeg) to XII-wieczne centrum edukacyjne rozciągające się między Place Maubert na lewym brzegu a kampusem Sorbony. Znany ze spokojnej atmosfery i wielu bistr. Dzięki uczelniom wyższym, takim jak Cole Normale Supérieure, ParisTech i kampus uniwersytecki Jussieu, jest to ważny ośrodek edukacyjny w Paryżu, co również przyczynia się do jego atmosfery. Faubourg Saint-Honoré (8. dzielnica, prawy brzeg) to jedna z głównych dzielnic mody w Paryżu, w której znajdują się takie marki jak Hermès i Christian Lacroix.Quartier Latin (5. i 6. dzielnica, lewy brzeg) to XII-wieczne centrum edukacyjne rozciągające się między Place Maubert na lewym brzegu a kampusem Sorbony. Znany ze spokojnej atmosfery i wielu bistr. Dzięki uczelniom wyższym, takim jak Cole Normale Supérieure, ParisTech i kampus uniwersytecki Jussieu, jest to ważny ośrodek edukacyjny w Paryżu, co również przyczynia się do jego atmosfery. Faubourg Saint-Honoré (8. dzielnica, prawy brzeg) to jedna z głównych dzielnic mody w Paryżu, w której znajdują się takie marki jak Hermès i Christian Lacroix.ParisTech i kampus uniwersytecki Jussieu sprawiają, że jest to główne centrum edukacyjne w Paryżu, co również przyczynia się do jego atmosfery. Faubourg Saint-Honoré (8. dzielnica, prawy brzeg) to jedna z głównych dzielnic mody w Paryżu, w której znajdują się takie marki jak Hermès i Christian Lacroix.ParisTech i kampus uniwersytecki Jussieu sprawiają, że jest to główne centrum edukacyjne w Paryżu, co również przyczynia się do jego atmosfery. Faubourg Saint-Honoré (8. dzielnica, prawy brzeg) to jedna z głównych dzielnic mody w Paryżu, w której znajdują się takie marki jak Hermès i Christian Lacroix.\nLa Défense (zajmująca gminy Courbevoie, Puteaux i Nanterre, 2,5 km na zachód od granic miasta) jest ważnym przedmieściem Paryża i jednym z największych centrów biznesowych na świecie. Zbudowany na zachodnim krańcu zachodniego przedłużenia historycznej osi Paryża od Pól Elizejskich, La Défense składa się głównie z wysokich budynków biznesowych. Zainaugurowana przez rząd francuski w 1958 roku dzielnica ma 3,5 miliona m² biur, co czyni ją największą dzielnicą w Europie zbudowaną specjalnie dla biznesu. Grande Arche (Wielka Brama) la Défense, w której mieści się część siedziby francuskiego Ministerstwa Transportu, kończy się na centralnej Esplanadzie, wokół której utworzono dzielnicę. Plaine Saint-Denis (zajmuje gminy Saint-Denis, Aubervilliers i Saint-Ouen, na północ od 18. dzielnicy,wzdłuż obwodnicy Périphérique) to dawny obszar produkcyjny, który w ciągu ostatnich 10 lat przeszedł zakrojoną na szeroką skalę rewitalizację. W okolicy znajduje się teraz Stade de France, wokół której budowana jest nowa dzielnica biznesowa LandyFrance, z dwoma stacjami RER (na liniach RER B i D) i prawdopodobnie kilkoma drapaczami chmur. W Plaine Saint-Denis znajduje się również kilka francuskich studiów telewizyjnych oraz kilka studiów filmowych. Val de Seine (zajmująca 15. dzielnicę oraz gminy Issy-les-Moulineaux i Boulogne-Billancourt na południowy zachód od centrum Paryża) jest nowym centrum medialnym Paryża i Francji, z siedzibą kilku francuskich sieci telewizyjnych (TF1 w Boulogne -Billancourt, France 2 w 15. dzielnicy, Canal+ oraz międzynarodowe kanały France 24 i Eurosport w Issy-les-Moulineaux),a także firmy telekomunikacyjne i informatyczne, takie jak Neuf Cegetel w Boulogne-Billancourt czy regionalne biura Microsoftu na Europę, Afrykę i Bliski Wschód w Issy-les-Moulineaux.\nTrzy z wielu godnych uwagi zabytków Paryża to XX-wieczna katedra Notre Dame de Paris na Le de la Cité, XIX-wieczna Wieża Eiffla i Łuk Triumfalny z epoki napoleońskiej. Wieża Eiffla była „tymczasowym” budynkiem zaprojektowanym przez Gustawa Eiffla na Wystawę Powszechną w 1889 roku, ale nigdy nie została rozebrana i jest teraz symbolem piękna Paryża. Widoczne z różnych zakątków miasta są drapacze chmur Tour Montparnasse i Basilique du Sacré-Cœur na wzgórzu Montmartre. Linia historyczna to linia pomników, budynków i dróg, która biegnie w linii prostej od centrum miasta na zachód: linia pomników zaczyna się od Luwru i biegnie przez Ogrody Tuileries, Pola Elizejskie i Łuk Triumfalny. na kręgu Place de l'Étoile.Od lat 60. linia została przedłużona dalej na zachód, aby dotrzeć do dzielnicy biznesowej La Défense, zdominowanej przez plac Grande Arche; w tej dzielnicy znajduje się wiele najwyższych drapaczy chmur w aglomeracji Paryża. Muzeum Inwalidów jest cmentarzem wielu francuskich żołnierzy, w tym Napoleona, a kościół Panteonu jest miejscem pochówku wielu francuskich malarzy i malarzy. W dawnym więzieniu Conciergerie przebywało wielu członków Ancien Regime przed śmiercią podczas rewolucji francuskiej. Innymi symbolami Rewolucji są dwie Statuy Wolności znajdujące się na Le des Cygnes nad Sekwaną oraz w Ogrodzie Luksemburskim. Duża wersja posągu została wysłana jako prezent z Francji do Ameryki w 1886 roku i obecnie stoi w porcie Nowego Jorku. Palais Garnier został zbudowany w czasach Drugiego Cesarstwa,natomiast dawny pałac w Luwrze jest obecnie jednym z najsłynniejszych muzeów na świecie. Sorbona jest dobrze znaną częścią Uniwersytetu Paryskiego i znajduje się w środku Dzielnicy Łacińskiej. Z dala od Notre Dame de Paris znajduje się kilka innych słynnych budynków, w tym XIII-wieczna kaplica pałacowa Sainte-Chapelle i glise de la Madeleine.\nDwa najstarsze i najsłynniejsze ogrody Paryża to Ogrody Tuileries, utworzone w XVI wieku dla pałacu nad Sekwaną w pobliżu Luwru, oraz Ogrody Lewobrzeżne Luksemburga, kolejny prywatny ogród należący do zamku wybudowanego przez Marię Medyceuszy w 1612. Jardin des Plantes, stworzony przez lekarza Ludwika XIII, Guy de La Brosse dla roślin leczniczych, był pierwszym publicznym ogrodem Paryża. Niektóre z innych wielkich ogrodów Paryża są wytworami Drugiego Cesarstwa: dawne podmiejskie ogrody Monsouris, Parc des Buttes Chaumont i Parc Monceau (wcześniej znane jako „folie de Chartres”), zostały stworzone przez inżyniera Napoleona III Jean-Charlesa Alphanda i są zagospodarowane i cieszą się nimi w każdym wieku. Inne projekty powstałe na polecenie barona Haussmanna to przebudowa parku leśnego Bois de Boulogne w zachodnim Paryżu; Lasek Vincennes,na dalekim wschodnim krańcu miasta, w kolejnych latach był traktowany tak samo. Niedawnym dodatkiem do paryskiego krajobrazu ogrodów jest Parc de la Villette, zbudowany przez architekta Bernarda Tschumi na terenie dawnej paryskiej rzeźni Parc André Citroën i jej ogrodów ustawionych w kole wzdłuż dawnej okrężnej linii kolejowej „Petite Ceinture”: Promenada Plantée.\nCmentarz Paryski znajdował się poza miastem w czasach rzymskich, ale zmienił się wraz z rozwojem katolicyzmu oraz budową kościoła i otaczających go cmentarzysk w centrum miasta. Rozrost miasta natychmiast wypełnił cmentarz po brzegi, czyniąc warunki czasami niehigieniczne; opisane od 1786 r., zawartość wszystkich cmentarzy parafialnych Paryża została przeniesiona do wyremontowanej części dawnego kamieniołomu na obrzeżach Paryża poza bramą miasta „Porte d'Enfer” (dziś Denfert-Rochereau w 14e arrondissement). Jako rozwiązanie bardziej oczywiste niż utworzenie kilku małych cmentarzy podmiejskich, Napoleon Bonaparte zatwierdził utworzenie trzech dużych cmentarzy paryskich poza granicami miasta; otwarty od 1804 r. to cmentarz Cimetière du Père Lachaise założony przez Napoleona w 1804 r.Cimetière du Pere Lachaise uważany jest za największy cmentarz na świecie, na którym pochowani są znani artyści, pisarze i kompozytorzy. pośród innych; Oscar Wilde, Maria Callas, Eugne Delacroix, Camille Pissaro, Jim Morrison i Dith Piaf. i cmentarze Montmartre, Montparnasse, a następnie Passy. Kiedy Paryż anektował swoje dawne gminy podmiejskie w 1860 roku, tym razem w granicach miasta znajdował się cmentarz. Nowe cmentarze podmiejskie powstały na początku XX wieku: największe to Cimetière Parisien de Saint-Ouen, Cimetière Parisien de Bobigny-Pantin, Cimetière Parisien d'Ivry i Cimetière Parisien de Bagneux.Montparnasse, a potem Passy. Kiedy Paryż anektował swoje dawne gminy podmiejskie w 1860 roku, tym razem w granicach miasta znajdował się cmentarz. Nowe cmentarze podmiejskie powstały na początku XX wieku: największe to Cimetière Parisien de Saint-Ouen, Cimetière Parisien de Bobigny-Pantin, Cimetière Parisien d'Ivry i Cimetière Parisien de Bagneux.Montparnasse, a potem Passy. Kiedy Paryż anektował swoje dawne gminy podmiejskie w 1860 roku, tym razem w granicach miasta znajdował się cmentarz. Nowe cmentarze podmiejskie powstały na początku XX wieku: największe to Cimetière Parisien de Saint-Ouen, Cimetière Parisien de Bobigny-Pantin, Cimetière Parisien d'Ivry i Cimetière Parisien de Bagneux.\nNajwiększe opery w Paryżu to XIX-wieczna Opéra Garnier (dawna Paryska Opéra) i współczesna Opéra Bastille; pierwszy z nich wykonuje klasyczny balet i operę, a nowy oferuje repertuar mieszanych klasyków i nowoczesności. W połowie XIX wieku działały jeszcze dwie opery: Opéra-Comique (która stoi do dziś) i Thatre Lyrique (w epoce nowożytnej zmieniła profil i nazwę na Théâtre de la Ville).\nTeatry na ogół mają duże pomieszczenie w kulturze paryskiej. Istnieje do dziś, chociaż, co dziwne, wielu jej popularnych aktorów jest teraz także gwiazdami francuskiej telewizji. Niektóre z głównych teatrów Paryża to Bobino, Théâtre Mogador i Théâtre de la Gaîté-Montparnasse. Na sale koncertowe zamieniono także kilka teatrów paryskich. Wiele z najlepszych francuskich legend muzycznych, takich jak Dith Piaf, Maurice Chevalier, Georges Brassens i Charles Aznavour, zyskało rozgłos w paryskich salach koncertowych: teatry, które nadal organizują takie koncerty, to Le Lido, Bobino, l'Olympia, la Cigale i le Splendid . Lysées-Montmartre, pomniejszone w stosunku do swoich pierwotnych rozmiarów, jest dzisiejszą salą koncertową. New Morning to jeden z tych klubów w Paryżu, w których wciąż odbywają się koncerty jazzowe, ale ma też doświadczenie w muzyce „indie”. Ostatnio,Hala Le Zénith w paryskiej dzielnicy La Villette i stadion „parc-omnisports” w Bercy są wykorzystywane jako duże sale koncertowe.\nGuinguettes i Bals-koncerty były podstawą paryskiej rozrywki przed połową XX wieku. Przykładami z początku do połowy XIX wieku są guinguette Moulin de la Galette i sale taneczne-ogrody lysées-Montmartre i Chateau-Rouge. Popularne orkiestry utorowały drogę paryskim akordeonistom, których muzyka przyciągnęła tłumy faubourg du Temple Apollo i le Java oraz salę balową Belleville. Z pozostałych klubów tamtej epoki wyrosła nowoczesna dyskoteka: Le Palace, choć dziś zamknięty, jest najbardziej legendarnym przykładem Paryża. Dziś wiele spotkań w Paryżu odbywa się w takich klubach jak Le Queen, L'Etoile, Le Cab do wyboru. Kluby muzyki elektronicznej, takie jak Le Rex, Le Batofar (klub zamieniony w łódź) czy The Pulp są dość popularne i grają tam jedni z najlepszych DJ-ów na świecie. Również DJ z Paryża,takich jak Daft Punk, Justice, Uffie itp.\nKawiarnia, restauracja i hotel\nKawiarnie szybko stały się integralną częścią francuskiej kultury od czasu ich pierwszego pojawienia się, wraz z otwarciem Café Procope na lewym brzegu w 1689 roku i kawiarnią Régence w Palais Royal rok później. Kawiarnie w ogrodach kilku dzielnic stały się popularne w XVIII wieku i można je uznać za pierwszą „kawiarnię na tarasie” w Paryżu; nie będzie sławny, dopóki w połowie XIX wieku nie zaczną pojawiać się chodniki i bulwary. Dla wielu Paryżan kawiarnie są niezbędnym przystankiem w drodze do lub z pracy, zwłaszcza w porze lunchu. Oprócz tego znajduje się tu również słynna Café de Flore. Kulinarna reputacja Paryża ma swoje korzenie w kolebce jego mieszkańców. Wraz z początkiem XIX-wiecznej linii kolejowej i rewolucji przemysłowej, która spowodowała powódź migracji, która zabrała ją wraz z różnicami gastronomicznymi różnych regionów Francji,i utrzymywane przez restauracje „lokalne jedzenie” skierowane do ludzi z całego miejsca. "Chez Jenny" to przykład restauracji z doświadczeniem w kuchni regionu Alzacji, a "Aux Lyonnais" to kolejny przykład z tradycyjną kuchnią z rodzinnego regionu miasta. Oczywiście migracja z daleka oznacza większą różnorodność kulinarną, a dziś oprócz dużej liczby osad północnoafrykańskich i azjatyckich, w Paryżu można znaleźć wysokiej jakości restauracje z całego świata. Kolejnym produktem dalekobieżnych podróży i turystyki są hotele, zwłaszcza XIX-wieczne Expositions Universelles (Targi Światowe). Jeden z najbardziej luksusowych, hotel Ritz znajduje się na Place Vendôme od 1898 roku, a hotel de Crillon jest otwarty po północnej stronie Place de la Concorde od 1909 roku.skierowane do ludzi z całego miejsca. "Chez Jenny" to przykład restauracji z doświadczeniem w kuchni regionu Alzacji, a "Aux Lyonnais" to kolejny przykład z tradycyjną kuchnią z rodzinnego regionu miasta. Oczywiście migracja z daleka oznacza większą różnorodność kulinarną, a dziś oprócz dużej liczby osad północnoafrykańskich i azjatyckich, w Paryżu można znaleźć wysokiej jakości restauracje z całego świata. Kolejnym produktem dalekobieżnych podróży i turystyki są hotele, zwłaszcza XIX-wieczne Expositions Universelles (Targi Światowe). Jeden z najbardziej luksusowych, hotel Ritz znajduje się na Place Vendôme od 1898 roku, a hotel de Crillon jest otwarty po północnej stronie Place de la Concorde od 1909 roku.skierowane do ludzi z całego miejsca. "Chez Jenny" to przykład restauracji z doświadczeniem w kuchni regionu Alzacji, a "Aux Lyonnais" to kolejny przykład z tradycyjną kuchnią z rodzinnego regionu miasta. Oczywiście migracja z daleka oznacza większą różnorodność kulinarną, a dziś oprócz dużej liczby osad północnoafrykańskich i azjatyckich, w Paryżu można znaleźć wysokiej jakości restauracje z całego świata. Kolejnym produktem dalekobieżnych podróży i turystyki są hotele, zwłaszcza XIX-wieczne Expositions Universelles (Targi Światowe). Jeden z najbardziej luksusowych, hotel Ritz znajduje się na Place Vendôme od 1898 roku, a hotel de Crillon jest otwarty po północnej stronie Place de la Concorde od 1909 roku.to przykład restauracji mającej doświadczenie w kuchni regionu Alzacji, a „Aux Lyonnais” to kolejny przykład z tradycyjnymi potrawami z rodzinnego regionu miasta. Oczywiście migracja z daleka oznacza większą różnorodność kulinarną, a dziś oprócz dużej liczby osad północnoafrykańskich i azjatyckich, w Paryżu można znaleźć wysokiej jakości restauracje z całego świata. Kolejnym produktem dalekobieżnych podróży i turystyki są hotele, zwłaszcza XIX-wieczne Expositions Universelles (Targi Światowe). Jeden z najbardziej luksusowych, hotel Ritz znajduje się na Place Vendôme od 1898 roku, a hotel de Crillon jest otwarty po północnej stronie Place de la Concorde od 1909 roku.to przykład restauracji mającej doświadczenie w kuchni regionu Alzacji, a „Aux Lyonnais” to kolejny przykład z tradycyjnymi potrawami z rodzinnego regionu miasta. Oczywiście migracja z daleka oznacza większą różnorodność kulinarną, a dziś oprócz dużej liczby osad północnoafrykańskich i azjatyckich, w Paryżu można znaleźć wysokiej jakości restauracje z całego świata. Kolejnym produktem dalekobieżnych podróży i turystyki są hotele, zwłaszcza XIX-wieczne Expositions Universelles (Targi Światowe). Jeden z najbardziej luksusowych, hotel Ritz znajduje się na Place Vendôme od 1898 roku, a hotel de Crillon jest otwarty po północnej stronie Place de la Concorde od 1909 roku.to kolejny przykład tradycyjnej żywności z rodzinnego regionu miasta. Oczywiście migracja z daleka oznacza większą różnorodność kulinarną, a dziś oprócz dużej liczby osad północnoafrykańskich i azjatyckich, w Paryżu można znaleźć wysokiej jakości restauracje z całego świata. Kolejnym produktem dalekobieżnych podróży i turystyki są hotele, zwłaszcza XIX-wieczne Expositions Universelles (Targi Światowe). Jeden z najbardziej luksusowych, hotel Ritz znajduje się na Place Vendôme od 1898 roku, a hotel de Crillon jest otwarty po północnej stronie Place de la Concorde od 1909 roku.to kolejny przykład tradycyjnej żywności z rodzinnego regionu miasta. Oczywiście migracja z daleka oznacza większą różnorodność kulinarną, a dziś oprócz dużej liczby osad północnoafrykańskich i azjatyckich, w Paryżu można znaleźć wysokiej jakości restauracje z całego świata. Kolejnym produktem dalekobieżnych podróży i turystyki są hotele, zwłaszcza XIX-wieczne Expositions Universelles (Targi Światowe). Jeden z najbardziej luksusowych, hotel Ritz znajduje się na Place Vendôme od 1898 roku, a hotel de Crillon jest otwarty po północnej stronie Place de la Concorde od 1909 roku.w Paryżu można znaleźć wysokiej jakości restauracje z całego świata. Kolejnym produktem dalekobieżnych podróży i turystyki są hotele, zwłaszcza XIX-wieczne Expositions Universelles (Targi Światowe). Jeden z najbardziej luksusowych, hotel Ritz znajduje się na Place Vendôme od 1898 roku, a hotel de Crillon jest otwarty po północnej stronie Place de la Concorde od 1909 roku.w Paryżu można znaleźć wysokiej jakości restauracje z całego świata. Kolejnym produktem dalekobieżnych podróży i turystyki są hotele, zwłaszcza XIX-wieczne Expositions Universelles (Targi Światowe). Jeden z najbardziej luksusowych, hotel Ritz znajduje się na Place Vendôme od 1898 roku, a hotel de Crillon jest otwarty po północnej stronie Place de la Concorde od 1909 roku.\nParyżanie chcą podzielić się tymi samymi trendami filmowymi z innymi miastami na całym świecie, aby zrównoważyć dominację hollywoodzkiej rozrywki filmowej. Zaczęło się pojawiać francuskie kino, z głównymi reżyserami (realizateurs), takimi jak Claude Lelouch, François Truffaut, Jean-Luc Godard, Claude Chabrol i Luc Besson, a także innymi popularnymi gatunkami filmowymi z reżyserem Claude Zidi. Szeroko rozpowszechniane i mile widziane były także filmy europejskie i azjatyckie. To, co czyni Paryż wyjątkowym, to duża sieć małych kin: w ciągu tygodnia miłośnicy kina mają do wyboru około 300 starych lub nowych filmów z całego świata. Wiele sal koncertowo-tanecznych zostało przekształconych w kina, gdy media zyskały na znaczeniu w latach 30. XX wieku. Następnie wiele dużych kin podzielono na wiele, małych sal: największym kinem w Paryżu jest dziś teatr le Grand Rex z 2800 miejscami,podczas gdy inne teatry mają mniej niż 1000 miejsc. To teraz sezon multipleksów z ponad 10 lub 20 ekranami.\nParyż był miastem docelowym dla kupców, studentów i pielgrzymów, ale jego „przemysł turystyczny” rozpoczął się na dużą skalę dopiero wraz z pojawieniem się podróży kolejowych, którego początki sięgają francuskiej organizacji państwowej sieci kolejowej w 1848 roku. Wśród pierwszych masowych atrakcji Paryża Międzynarodowe zainteresowanie wzbudziły Wystawy Universelles 1855, które przyniosły nowe budynki Paryża, w szczególności Wieżę Eiffla w 1889. Oprócz odnowienia stolicy Drugiego Cesarstwa, miasto stało się dziś atrakcją. Muzea i zabytki Paryża to wysokiej klasy atrakcje; turystyka zmotywowała zarówno władze miejskie, jak i krajowe do tworzenia nowych. Dumne muzeum miasta, Luwr, jest odwiedzane przez 8 milionów ludzi rocznie, stając się najczęściej odwiedzanym muzeum sztuki na świecie. Kolejną dużą atrakcją jest katedra miejska:Notre Dame de Paris i Basilique du Sacré-Coeur odwiedziły odpowiednio 12 i 8 milionów odwiedzających. Wieża Eiffla, zdecydowanie najsłynniejszy zabytek Paryża, przyciąga około sześciu milionów odwiedzających rocznie i ponad 200 milionów od czasu jej budowy. Disneyland Resort Paris jest główną atrakcją turystyczną nie tylko dla odwiedzających Paryż, ale także dla Europy, z 14,5 milionami odwiedzających w 2007 roku. Luwr jest jednym z największych i najbardziej znanych muzeów, prezentującym różne dzieła sztuki, w tym Mona Lisa (La Joconde) i posąg Wenus z Milo. Prace Pabla Picassa i Auguste Rodina znajdują się w Musée Picasso i Musée Rodin, a społeczność artystyczna Montparnasse jest właścicielem Musée du Montparnasse. W przeciwieństwie do zewnętrznej części instalacji wodno-kanalizacyjnej w Centre Georges Pompidou, znanym również jako Beaubourg, mieści się Musée National d'Art Moderne.Sztuka i artefakty z epoki średniowiecza i impresjonistów znajdują się w Musée Cluny i Musée d'Orsay, dawnych budynkach ozdobionych Damą i Jednorożcem. Najnowsze (i trzecie co do wielkości) muzeum w Paryżu, Musée du quai Branly, zostało otwarte w czerwcu 2006 roku i prezentuje dzieła sztuki z Afryki, Azji, Oceanii i obu Ameryk. Wiele popularnych lokali w Paryżu przyciąga turystów, a nie lokalnych patronów. Na przykład Le Lido, sala kabaretowo-taneczna Moulin Rouge, to teatr restauracyjny, spektakl taneczny, ale z kabaretową atmosferą. Wszystkie dawne elementy socjalne czy kulturowe budynku, takie jak sala balowa i ogrody, zniknęły. Wiele paryskich hoteli, restauracji i klubów nocnych uzależniło się od turystyki, co nie zawsze jest pozytywne dla kultury paryskiej.Orsay, dawny budynek ozdobiony wizerunkiem Damy i Jednorożca. Najnowsze (i trzecie co do wielkości) muzeum w Paryżu, Musée du quai Branly, zostało otwarte w czerwcu 2006 roku i prezentuje dzieła sztuki z Afryki, Azji, Oceanii i obu Ameryk. Wiele popularnych lokali w Paryżu przyciąga turystów, a nie lokalnych patronów. Na przykład Le Lido, sala kabaretowo-taneczna Moulin Rouge, to teatr restauracyjny, spektakl taneczny, ale z kabaretową atmosferą. Wszystkie dawne elementy socjalne czy kulturowe budynku, takie jak sala balowa i ogrody, zniknęły. Wiele paryskich hoteli, restauracji i klubów nocnych uzależniło się od turystyki, co nie zawsze jest pozytywne dla kultury paryskiej.Orsay, dawny budynek ozdobiony wizerunkiem Damy i Jednorożca. Najnowsze (i trzecie co do wielkości) muzeum w Paryżu, Musée du quai Branly, zostało otwarte w czerwcu 2006 roku i prezentuje dzieła sztuki z Afryki, Azji, Oceanii i obu Ameryk. Wiele popularnych lokali w Paryżu przyciąga turystów, a nie lokalnych patronów. Na przykład Le Lido, sala kabaretowo-taneczna Moulin Rouge, to teatr restauracyjny, spektakl taneczny, ale z kabaretową atmosferą. Wszystkie dawne elementy socjalne czy kulturowe budynku, takie jak sala balowa i ogrody, zniknęły. Wiele paryskich hoteli, restauracji i klubów nocnych uzależniło się od turystyki, co nie zawsze jest pozytywne dla kultury paryskiej.otwarty w czerwcu 2006 roku i prezentuje sztukę z Afryki, Azji, Oceanii i obu Ameryk. Wiele popularnych lokali w Paryżu przyciąga turystów, a nie lokalnych patronów. Na przykład Le Lido, sala kabaretowo-taneczna Moulin Rouge, to teatr restauracyjny, spektakl taneczny, ale z kabaretową atmosferą. Wszystkie dawne elementy socjalne czy kulturowe budynku, takie jak sala balowa i ogrody, zniknęły. Wiele paryskich hoteli, restauracji i klubów nocnych uzależniło się od turystyki, co nie zawsze jest pozytywne dla kultury paryskiej.otwarty w czerwcu 2006 roku i prezentuje sztukę z Afryki, Azji, Oceanii i obu Ameryk. Wiele popularnych lokali w Paryżu przyciąga turystów, a nie lokalnych patronów. Na przykład Le Lido, sala kabaretowo-taneczna Moulin Rouge, to teatr restauracyjny, spektakl taneczny, ale z kabaretową atmosferą. Wszystkie dawne elementy socjalne czy kulturowe budynku, takie jak sala balowa i ogrody, zniknęły. Wiele paryskich hoteli, restauracji i klubów nocnych uzależniło się od turystyki, co nie zawsze jest pozytywne dla kultury paryskiej.Wszystkie dawne elementy socjalne czy kulturowe budynku, takie jak sala balowa i ogrody, zniknęły. Wiele paryskich hoteli, restauracji i klubów nocnych uzależniło się od turystyki, co nie zawsze jest pozytywne dla kultury paryskiej.Wszystkie dawne elementy socjalne czy kulturowe budynku, takie jak sala balowa i ogrody, zniknęły. Wiele paryskich hoteli, restauracji i klubów nocnych uzależniło się od turystyki, co nie zawsze jest pozytywne dla kultury paryskiej.\nNajbardziej popularne paryskie kluby sportowe to klub piłkarski Paris Saint-Germain F, drużyna koszykówki Paris Basket Racing i klub rugby Stade Français. Stadion Stade de France, mieszczący 80 000 miejsc, został zbudowany na Mistrzostwa Świata FIFA 1998 i jest wykorzystywany do meczów piłki nożnej i rugby. Oprócz Paris Saint-Germain FC w mieście działa szereg innych amatorskich klubów piłkarskich: Paris FC, Maccabi Paris, RCF Paris i Stade Français Paris. Wreszcie sekcja piłkarska klubu omnisport o tej samej nazwie, najbardziej znanego z drużyny rugby. Największą drużyną rugby w mieście jest Stade Français. Racing Métro 92 Paris (obecnie grający w Rugby Pro D2) to kolejna drużyna rugby,który rozegrał swój pierwszy finał przeciwko Stade Français w 1892 r. Paryż był także gospodarzem Igrzysk Olimpijskich 1900 i 1924 oraz był miejscem Mistrzostw Świata FIFA 1938 i 1998. Chociaż punkt początkowy i trasa Tour de France zmieniają się co roku, zawsze kończył się w Paryżu, a od 1975 roku wyścig kończy się na Polach Elizejskich. Tenis to kolejny popularny sport w Paryżu i całej Francji. French Open, który odbywa się co roku w Narodowym Centrum Tenisowym Roland Garros w pobliżu Bois de Boulogne, jest jedną z czterech profesjonalnych turniejów tenisowych Wielkiego Szlema. Finał Ligi Mistrzów UEFA 2006 pomiędzy Arsenalem a FC Barcelona odbył się na Stade de France. Paryż był gospodarzem finału Pucharu Świata w rugby 2007 na Stade de France 20 października 2007 roku.Paryż był także gospodarzem igrzysk olimpijskich w 1900 i 1924 r. oraz był miejscem Mistrzostw Świata FIFA 1938 i 1998. Chociaż punkt początkowy i trasa Tour de France zmienia się co roku, zawsze kończy się w Paryżu, a od 1975 r. wyścig kończy się na Pola Elizejskie. Tenis to kolejny popularny sport w Paryżu i całej Francji. French Open, który odbywa się co roku w Narodowym Centrum Tenisowym Roland Garros w pobliżu Bois de Boulogne, jest jedną z czterech profesjonalnych turniejów tenisowych Wielkiego Szlema. Finał Ligi Mistrzów UEFA 2006 pomiędzy Arsenalem a FC Barcelona odbył się na Stade de France. Paryż był gospodarzem finału Pucharu Świata w rugby 2007 na Stade de France 20 października 2007 roku.Paryż był także gospodarzem igrzysk olimpijskich w 1900 i 1924 r. oraz był miejscem Mistrzostw Świata FIFA 1938 i 1998. Chociaż punkt początkowy i trasa Tour de France zmienia się co roku, zawsze kończy się w Paryżu, a od 1975 r. wyścig kończy się na Pola Elizejskie. Tenis to kolejny popularny sport w Paryżu i całej Francji. French Open, który odbywa się co roku w Narodowym Centrum Tenisowym Roland Garros w pobliżu Bois de Boulogne, jest jedną z czterech profesjonalnych turniejów tenisowych Wielkiego Szlema. Finał Ligi Mistrzów UEFA 2006 pomiędzy Arsenalem a FC Barcelona odbył się na Stade de France. Paryż był gospodarzem finału Pucharu Świata w rugby 2007 na Stade de France 20 października 2007 roku.zawsze kończy się w Paryżu, a od 1975 r. kończy się na Polach Elizejskich. Tenis to kolejny popularny sport w Paryżu i całej Francji. French Open, który odbywa się co roku w Narodowym Centrum Tenisowym Roland Garros w pobliżu Bois de Boulogne, jest jedną z czterech profesjonalnych turniejów tenisowych Wielkiego Szlema. Finał Ligi Mistrzów UEFA 2006 pomiędzy Arsenalem a FC Barcelona odbył się na Stade de France. Paryż był gospodarzem finału Pucharu Świata w rugby 2007 na Stade de France 20 października 2007 roku.zawsze kończy się w Paryżu, a od 1975 r. kończy się na Polach Elizejskich. Tenis to kolejny popularny sport w Paryżu i całej Francji. French Open, który odbywa się co roku w Narodowym Centrum Tenisowym Roland Garros w pobliżu Bois de Boulogne, jest jedną z czterech profesjonalnych turniejów tenisowych Wielkiego Szlema. Finał Ligi Mistrzów UEFA 2006 pomiędzy Arsenalem a FC Barcelona odbył się na Stade de France. Paryż był gospodarzem finału Pucharu Świata w rugby 2007 na Stade de France 20 października 2007 roku.Finał Ligi Mistrzów UEFA 2006 pomiędzy Arsenalem a FC Barcelona odbył się na Stade de France. Paryż był gospodarzem finału Pucharu Świata w rugby 2007 na Stade de France 20 października 2007 roku.Finał Ligi Mistrzów UEFA 2006 pomiędzy Arsenalem a FC Barcelona odbył się na Stade de France. Paryż był gospodarzem finału Pucharu Świata w rugby 2007 na Stade de France 20 października 2007 roku.\nZ PKB wynoszącym 478,7 mld euro (595,3 mld USD) region paryski ma najwyższy PKB w Europie, co czyni go siłą napędową światowej gospodarki: kraj ten zajmuje w międzyczasie 14. miejsce na świecie. Region paryski jest głównym ośrodkiem francuskiej działalności gospodarczej: podczas gdy jego ludność stanowiła 18,7% ludności Francji metropolitalnej w 2005 r., jej PKB wynosił 28,5% PKB całej Francji. Działalność w obszarze miejskim Paryża, choć odrębna, nie obejmuje wiodących, doświadczonych branż (takich jak Los Angeles z branżą rozrywkową lub Londyn i Nowy Jork z branżą finansową oprócz innych działań). W ostatnim czasie gospodarka paryska rozwinęła się w branże usługowe o wysokiej wartości (finanse, usługi informatyczne itp.) oraz produkcję zaawansowanego sprzętu (elektronika, optyka, samoloty itp.).Najbardziej ruchliwa działalność gospodarcza regionu paryskiego poprzez centrum departamentu Hauts-de-Seine i obrzeża dzielnicy biznesowej La Défense umieszcza gospodarcze centrum Paryża na zachodzie miasta, w trójkącie między Operą Garnier, La Défense i Val de Seine. Granice administracyjne Paryża mają niewielkie możliwości ograniczenia jego działalności gospodarczej: chociaż większość pracowników z peryferii pracuje w mieście, wiele osób przenosi się z miasta do pracy na przedmieściach. W spisie z 1999 r. 47,5% z 5089170 pracowników w obszarze miejskim Paryża pracowało w mieście Paryż i departamencie Hauts-de-Seine, podczas gdy tylko 31,5% pracowało w Paryżu. Chociaż gospodarka Paryża jest w dużej mierze zdominowana przez usługi, jest najważniejszym ośrodkiem produkcji w Europie, zwłaszcza w sektorach przemysłowych, takich jak pojazdy, samoloty i elektronika. W ciągu kilkudziesięciu latgospodarki lokalne przestawiły się na działalność o wysokiej wartości, z usług biznesowych. Spis z 1999 r. wykazał, że w aglomeracji paryskiej pracowało 5 089 170 osób, 16,5% w usługach biznesowych, 13,0% w handlu (handel detaliczny i hurtowy), 12,3% w produkcji, 10,0% w administracji ogólnej i obronie, 8,7% w służbie zdrowia. , 8,2% w transporcie i komunikacji, 6,6% w edukacji, a pozostałe 24,7% w pozostałych sektorach gospodarki. Spośród sektora produkcyjnego największe wakaty znajdują się w przemyśle elektronicznym i elektrycznym (17,9% całkowitej siły roboczej produkcyjnej w 1999 r.) oraz branży wydawniczej i poligraficznej (14,0% całkowitej siły roboczej produkcyjnej), a pozostałe 68,1% siła robocza produkcyjna rozproszona w różnych branżach, -innych branżach. Turystyka i usługi okołoturystyczne zatrudniają 6,2% paryskiej siły roboczej, a 3.6% wszystkich pracowników znajduje się w regionie paryskim.\nPopulacja miasta Paryża wynosiła 2 125 246 według spisu z 1999 r., czyli mniej niż historyczny szczyt 2,9 mln w 1921 r. Ludność miasta jest pozbawiona doświadczenia, że główne miasta w krajach rozwijających się nie rozszerzyły swoich granic. Głównymi czynnikami w tym procesie był duży spadek wielkości gospodarstw domowych oraz duża migracja na przedmieścia w latach 1962-1975. Te czynniki migracji obejmowały deindustrializację, wysokie czynsze, gentryfikacje dzielnic wewnętrznych, przekształcanie osiedli na biura i rodziny. mieszanki pracownik. Spadek liczby ludności miejskiej jest umiarkowanym problemem wśród gmin na świecie i poważnym problemem dla miast, które kiedyś liczyły 2 000 000 mieszkańców. Ten upadek wygląda negatywnie dla miasta; administracja miasta z pewnym sukcesem próbowała temu zapobiec,podczas gdy szacunki dotyczące populacji z lipca 2004 r. wykazały wzrost populacji po raz pierwszy od 1954 r., osiągając poziom 2 144 700.\nParyż jest najbardziej zaludnionym miastem zachodniego świata liczącym ponad 1 000 000 mieszkańców. Jego gęstość, z wyłączeniem zalesionych parków Boulogne i Vincennes, wynosiła 24 448 osób na km² (63 320 / mil kw.) w oficjalnym spisie z 1999 r. Nawet jeśli obejmuje dwa zalesione parki, gęstość wynosi 20 164 osób na km² (52 224,5 / m²). mi), najbardziej zaludniona gmina we Francji po Le Pré-Saint-Gervais, Vincennes, Levallois-Perret i Saint-Mandé, wszystkie graniczące z Paryżem. Nieliczne dzielnice to dzielnice biurowe i administracyjne na zachodzie iw centrum. Zaludnienie miasta jest gęstsze w dzielnicach północnych i wschodnich; 11. dzielnica miała gęstość 40.672 mieszkańców na km2 (105.340 mil kwadratowych) w 1999 r., a kilka wschodnich dzielnic dzielnicy miało gęstość zbliżoną do 100 000/km2 (260000 mil kwadratowych) w tym samym roku.\nGranice administracyjne miasta Paryż obejmują mniejszy obszar niż cały obszar miejski. Dziś widoczny wynik gęstej urbanizacji, w której Paryż jest tylko rdzeniem, zdefiniowanym przez obszar statystyczny pôle urbain (obszar miejski), obejmuje 2723 km² (1051,4 mil kwadratowych), na obszarze 26 razy większym niż samo miasto . Wokół pôle urbain Paryż znajduje się peri-urbaine couronne wędrowny obszar, który uzupełnia Paris aire urbaine (jednostka równa obszarowi metropolitalnemu Ameryki Północnej) o powierzchni 14 518 km² (5 605,5 mil kwadratowych), czyli około 138 razy większej niż Paryż. Administracja rozwoju urbanistycznego Paryża jest podzielona między miasto i otaczające go departamenty: najbliższy krąg trzech sąsiadujących ze sobą departamentów Paryża lub petite couronne („mały krąg”) jest pod wpływem rozwoju miejskiego,i krąg zawierający cztery zewnętrzne departamenty, departament grande couronne, obejmujący jedynie region wewnętrzny przez urbanizację Paryża. Osiem departamentów tworzy duży region administracyjny le-de-France; większość regionu jest zaludniona, aw niektórych miejscach nadmiernie rozciągnięta na paryskim aire urbane. Aglomeracja paryska wykazuje stały wzrost od zakończenia francuskich wojen religijnych w XVI wieku, nadal korzystając z podstawowego ustawienia podczas rewolucji francuskiej i II wojny światowej. W ostatnich latach nastąpił postęp w rozwoju obszarów podmiejskich: z 11,4 milionami mieszkańców w 2005 r., region le-de-France odnotował ponad dwukrotny wzrost od lat 90. XX wieku.Osiem departamentów tworzy duży region administracyjny le-de-France; większość regionu jest zaludniona, aw niektórych miejscach nadmiernie rozciągnięta na paryskim aire urbane. Aglomeracja paryska wykazuje stały wzrost od zakończenia francuskich wojen religijnych w XVI wieku, nadal korzystając z podstawowego ustawienia podczas rewolucji francuskiej i II wojny światowej. W ostatnich latach nastąpił postęp w rozwoju obszarów podmiejskich: z 11,4 milionami mieszkańców w 2005 r., region le-de-France odnotował ponad dwukrotny wzrost od lat 90. XX wieku.Osiem departamentów tworzy duży region administracyjny le-de-France; większość regionu jest zaludniona, aw niektórych miejscach nadmiernie rozciągnięta na paryskim aire urbane. Aglomeracja paryska wykazuje stały wzrost od zakończenia francuskich wojen religijnych w XVI wieku, nadal korzystając z podstawowego ustawienia podczas rewolucji francuskiej i II wojny światowej. W ostatnich latach nastąpił postęp w rozwoju obszarów podmiejskich: z 11,4 milionami mieszkańców w 2005 r., region le-de-France odnotował ponad dwukrotny wzrost od lat 90. XX wieku.nadal używane podstawowe oznaczenie podczas rewolucji francuskiej i II wojny światowej. W ostatnich latach nastąpił postęp w rozwoju obszarów podmiejskich: z 11,4 milionami mieszkańców w 2005 r., region le-de-France odnotował ponad dwukrotny wzrost od lat 90. XX wieku.nadal używane podstawowe oznaczenie podczas rewolucji francuskiej i II wojny światowej. W ostatnich latach nastąpił postęp w rozwoju obszarów podmiejskich: z 11,4 milionami mieszkańców w 2005 r., region le-de-France odnotował ponad dwukrotny wzrost od lat 90. XX wieku.\nZgodnie z prawem francuski spis ludności nie zadaje pytań związanych z pochodzeniem etnicznym lub religią, ale gromadzi informacje o kraju urodzenia. Od tego czasu nadal można twierdzić, że Paryż i jego aire urbaine (obszar metropolitalny) są najbardziej wymieszanymi kulturowo obszarami w Europie: według spisu z 1999 r. 19,4% ludności urodziło się poza Francją metropolitalną. Według tego samego spisu, 4,2% populacji aire urbaine Paris to imigranci (czyli ludzie, którzy przenieśli się do Francji w latach 1990-1999), głównie z Chin kontynentalnych i Afryki.Pierwsza fala międzynarodowej migracji do Paryża rozpoczęła się w 1820 r. wraz z przybyciem chłopów niemieckich próbujących uciec przed kryzysem rolnym w Niemczech. Kilka fal imigracji trwa do dziś: włoscy i środkowoeuropejscy Żydzi w XIX wieku;Rosja po rewolucji 1917 r.; obywatele kolonii w okresie I wojny światowej i później; Polska między dwiema wojnami światowymi; Hiszpania, Portugalia i Afryka Północna od lat 50. do 70. XX wieku; Żydzi północnoafrykańscy po odzyskaniu niepodległości przez ich kraje; Potem poszły Afryka i Azja. Większość z tych imigrantów uważana jest za Francuzów bez różnicy, ze względu na zasadę równości obywateli francuskich.\nParyż, którego granice administracyjne nie zmieniły się od 1860 roku, jest jednym z najbardziej politycznie niezmienionych miast o wyraźnym wzroście demograficznym; zostało to omówione w planach „Wielkiego Paryża” (Paris Greater), który rozszerzyłby granice administracyjne Paryża w celu zwiększenia jego obszaru miejskiego.\nParyż jest stolicą Francji i siedzibą francuskiego rządu narodowego. Dla władzy wykonawczej obaj przywódcy mają swoją oficjalną rezydencję, która jest jednocześnie ich biurem. Prezydent Francji rezyduje w Pałacu Lysée w 8. dzielnicy, a premier w Hôtel Matignon w 7. dzielnicy. Ministerstwa rządowe znajdują się w różnych częściach miasta - głównie w 7. dzielnicy, niedaleko Matignon. Dwa budynki parlamentu francuskiego znajdują się na lewym brzegu. Poziom wyżej, Senat, znajduje się w Pałacu Luksemburskim w 6. dzielnicy, podczas gdy poziom niższy, Assemblée Nationale, znajduje się w Palais Bourbon w arr. 7. Przewodniczący Senatu, drugi po Prezydencie Republiki, najwyższy przywódca Francji, rezyduje w „Petit Luxembourg”, małym pałacu, w skład którego wchodzi Palais du Luxembourg.Najwyższy dwór Francji znajduje się w Paryżu. Sąd Kasacyjny, najwyższy trybunał sądowy, który zajmuje się sprawami karnymi i cywilnymi, znajduje się w Palais de Justice na le de la Cité, natomiast Conseil d'État, która udziela porad prawnych dla władzy wykonawczej i służy jako sąd najwyższy władzy administracyjnej, postępowanie przeciwko organom publicznym, z siedzibą w Palais Royal w 1. dzielnicy. Rada Konstytucyjna, która jest organem doradczym będącym organem w zakresie prawa konstytucyjnego i decyzji rządowych, znajduje się również w Palais Royal.która świadczy porady prawne dla władzy wykonawczej i pełni funkcję najwyższego sądu administracyjnego, postępowania przeciwko organom publicznym, mieści się w Palais Royal w 1. dzielnicy. Rada Konstytucyjna, która jest organem doradczym będącym organem w zakresie prawa konstytucyjnego i decyzji rządowych, znajduje się również w Palais Royal.która świadczy porady prawne dla władzy wykonawczej i pełni funkcję najwyższego sądu administracyjnego, postępowania przeciwko organom publicznym, mieści się w Palais Royal w 1. dzielnicy. Rada Konstytucyjna, która jest organem doradczym będącym organem w zakresie prawa konstytucyjnego i decyzji rządowych, znajduje się również w Palais Royal.\nParyż jest gminą (miasto) od 1834 r. (a także w latach 1790-1795). W wyniku podziału Francji na gminy w 1790 r. (podczas Rewolucji Francuskiej) oraz w 1834 r. Paryż był o połowę mniejszy niż obecnie, ale w 1860 r. anektował okoliczne gminy, z których część utworzyła nową mapę administracyjną dwudziestu gmin miejskich na poziomie powiatu. dzielnice, które wciąż istnieją, aż do teraz. Ten podpodział gminy tworzy spiralę zgodnie z ruchem wskazówek zegara od centrum, 1. dzielnica. W 1790 r. Paryż został prefekturą (stolicą) departamentu Sekwany, który obejmował znaczną część regionu paryskiego. W 1968 r. podzielono go na cztery części: miasto Paryż stało się odrębnym departamentem od całości, przypisując Sekwanie numer departamentalny 75 (pochodzący z pozycji departament Sekwany we francuskiej liście alfabetycznej),podczas gdy trzy nowe departamenty Hauts-de-Seine, Seine-Saint-Denis i Val-de-Marne zostały utworzone i mają numery 92, 93 i 94. W wyniku tego podziału Paryż jest teraz zarówno departamentem, jak i gminą, wyjątkowe wydarzenie we Francji.\nKażdy z 20 okręgów Paryża posiada bezpośrednio wybieraną radę (conseil d'arrondissement), która wybiera burmistrza okręgu. Członkowie każdej rady okręgowej tworzą Radę Paryską (conseil de Paris), która następnie wybiera burmistrza Paryża. W średniowieczu Paryż był rządzony przez gminę wybieraną przez kupców, której szefem był regent kupców: oprócz handlu miejskiego regent kupców był odpowiedzialny za kilka obowiązków obywatelskich, takich jak utrzymanie murów miejskich i ulic miasta czysty. Nominacja burmistrza Paryża od XIII wieku ograniczyła obowiązki i uprawnienia powiernika kupieckiego: bezpośredni przedstawiciel króla, w roli formującego prefekta w następnym roku, burmistrz Paryża dokonał podania i egzekucji przepisów ustawowych i wykonawczych w mieście i okolicznych prévôté (hrabstwach).Wiele obowiązków obu urzędów burmistrza zostało przeniesionych na urząd generała porucznika policji, wybranego przez króla po jego utworzeniu w 1667 roku. Ostatni paryski Prévôt des marchands został zamordowany podczas wieczornego buntu 14 lipca 1789 r. francuski rewolucyjny atak na Bastylię. Paryż stał się nieoficjalną „komuną” od momentu powstania jej podziałów administracyjnych 14 grudnia tego samego roku, a rewolucyjną gminę „komuny paryskiej” zastąpiła konstytucja i pierwszy samorząd miejski w dniu 9 października 1790 roku. W wyniku zamieszek wywołanych reakcją termidoriańską w 1794 r. stało się możliwe, że wolność polityczna Rewolucyjnego Paryża była zagrożeniem dla jakiejkolwiek władzy rządzącej: w tym samym roku zniesiono burmistrza, a rok później radę miejską. Chociaż rada miejska została reaktywowana w 1834 r.,Paryż spędził XIX i XX wiek, podczas których duży departament Sekwany w jego centrum, pod bezpośrednią władzą wybranego przez państwo prefekta Sekwany, służył jako organ spraw publicznych; Wybrani przez państwo prefektowie policji pełnią funkcję funkcjonariuszy policji w tej samej jurysdykcji. Paryż, z jakiegoś powodu uratowany, nie miał burmistrza aż do 1977 r., a prefektura paryskiej policji nadal znajduje się pod kontrolą państwa. W przeciwieństwie do swojego założenia jako gminy i departamentu, Paryż ma jedną radę, która zarządza obydwoma; Rada Paryska, na czele której stoi burmistrz Paryża, działa jako rada miejska (conseil Municipal) lub rada departamentalna (conseil général), w zależności od rozpatrywanej sprawy. Nowoczesna organizacja administracyjna Paryża wciąż nosi ślady dawnej jurysdykcji departamentu Sekwany.Na przykład policja prefekturalna (regulująca również paryską straż pożarną) nadal sprawuje jurysdykcję nad paryską petite couronne w trzech departamentach w zakresie niektórych operacji, takich jak gaszenie pożarów lub ratownictwo, i podlega francuskiemu rządowi krajowemu. Paryż nie ma żadnej policji, chociaż ma policję drogową.\nRegion Ibu kota Ile-de-France\nW ramach krajowych wysiłków administracyjnych w 1961 r. mających na celu konsolidację gospodarki regionalnej, Paryż jako departament stał się stolicą regionu dystryktu paryskiego, przemianowanego w 1976 r. na region le-de-France. Obejmuje on departament paryski i siedem pobliskich departamentów. Członkowie rady regionalnej od 1986 r. wybierani są w wyborach bezpośrednich. Prefekt departamentu paryskiego (który pełnił funkcję prefekta departamentu Sekwany przed 1968 r.) został również prefektem regionu le-de-France, chociaż stracił wiele ze swojej władzy po utworzeniu burmistrza Paryża w 1977 r.\nNiektóre z powyższych zmian doprowadziły do powstania Paryża jako aglomeracji. W przeciwieństwie do innych dużych francuskich obszarów miejskich, takich jak Lille i Lyon, na obszarze miejskim Paryża nie ma jednostki międzygminnej bez międzygminnej rady, która zajmuje się problemem gęstości w głównym regionie miejskim jako całości; wygnanie z przedmieść Paryża stało się dzisiaj problemem i przez wielu uważane jest za główną przyczynę niepokojów społecznych, takich jak zamieszki na przedmieściach w 2005 roku. Bezpośrednim skutkiem tego wydarzenia była obietnica stworzenia efektywnej struktury metropolitalnej, która obejmowało miasto Paryż i niektóre jego przedmieścia, od socjalistycznej idei „konferencji” metropolitalnej (conférence métropolitaine) po prawicową ideę bardziej zintegrowanego Wielkiego Paryża („Wielki Paryż”).\nNa początku IX wieku cesarz Karol Wielki nakazał we wszystkich kościołach nauczanie czytania, pisania i podstaw arytmetyki w jego parafiach, a katedrach w celu zapewnienia wyższego wykształcenia w zakresie języków, fizyki, muzyki i teologii. Paryż stał się jednym z wielkich miast katedralnych we Francji i zyskuje popularność jako centrum edukacji. Na początku XIII wieku szkoła katedralna Notre-Dame le de la Cité miała wielu znanych nauczycieli, a kontrowersyjne nauczanie doprowadziło do założenia Lewobrzeżnego Uniwersytetu Sainte-Genevieve, który później stał się ośrodkiem najlepszej edukacji w łacińskiej dzielnicy Paryża reprezentowana przez uniwersytet Sorbonne. Dwadzieścia lat później edukacja w Paryżu i regionie paryskim (region le-de-France) zatrudnia około 330 tys. osób, w tym 170 tys. nauczycieli i profesorów uczących 2,9 mln dzieci i około 9 uczniów.000 szkół i placówek szkolnictwa podstawowego, średniego i wyższego.\nParyż jest domem dla kilku znanych szkół średnich, takich jak Lycée Louis-le-Grand i Lycée Henri-IV. Inne znane na całym świecie szkoły średnie w Paryżu to Lycée International de Saint Germain-en-Laye i Cole Active Bilingue Jeannine Manuel.\nW roku akademickim 2004-2005 27 uniwersytetów publicznych regionu paryskiego, na których kształciło się 359 749 studentów, było największym skupiskiem studentów w Europie. Grandes écoles oraz niezależne szkoły prywatne i publiczne uniwersytetu miały dodatkowo 240 778 studentów, co razem ze studentami uniwersytetu stanowiło w tym roku 600 527 studentów.\nKatedra Notre-Dame była pierwszym ośrodkiem szkolnictwa wyższego przed założeniem Uniwersytetu Paryskiego. Uniwersytet został utworzony przez króla Filipa Augusta w 1200 roku, jako forma nadania nauczycielom (i studentom) prawa do samoregulacji wolnej od królewskich praw i podatków. W tym czasie wiele klas było otwartych. Uczniowie i nauczyciele spoza Paryża mogą zatrzymać się w hostelach lub „uczelniach” utworzonych dla przyjeżdżających z daleka boursierów. Znany od XIII wieku Uniwersytet Paryski ma studentów z całej Europy. Paryskie centrum edukacyjne Rive Gauche, zwane „dystryktem łacińskim”, kiedy zajęcia były prowadzone po łacinie, przegrupowano w college'u założonym przez Roberta de Sorbon w 1257 r., Collège de Sorbonne. Uniwersytet Paryski w XIX wieku miał sześć wydziałów: prawa, nauki, zdrowia,farmaceutyka, literatura i teologia. Po zamieszkach studenckich w 1968 r. nastąpiła reaktywacja Uniwersytetu Paryskiego, próbując rozbić scentralizowane ciało studenckie. W następnym roku Uniwersytet Paryski został podzielony na trzynaście autonomicznych uniwersytetów (od „Paryża I” do „Paryża XIII”) rozsianych po całym Paryżu i jego przedmieściach. Każda uczelnia dziedziczy kilka wydziałów Uniwersytetu Paryskiego i nie jest uczelnią publiczną. Paryż I, II, IV i X odziedziczył Szkołę Prawa; Paris V dziedziczy Szkołę Zdrowia; Paryż VI i VII odziedziczyły wydziały naukowe; itp. W 1991 roku cztery inne uniwersytety powstały na przedmieściach Paryża, tworząc w sumie siedemnaście uniwersytetów publicznych regionu (Île-de-France).Nowe uniwersytety otrzymały nazwy (od nazwy przedmieścia, na którym się znajdowały) zamiast numerów, jak poprzednia trzynastka: Uniwersytet Cergy-Pontoise, Uniwersytet vry Val d'Essonne, Uniwersytet Marne-la-Vallée i Uniwersytet Wersal Saint-Quentin-en-Yvelines. Inne instytucje to University of Westminster Center for International Learning, American University of Paris i Paris American School of Business. Istnieje również Instytut Uniwersytetu Londyńskiego w Paryżu (ULIP), który przyznaje stopnie poniżej zdawalności i zdał naukę języka francuskiego ratyfikowaną przez Uniwersytet Londyński.Inne instytucje to University of Westminster Center for International Learning, American University of Paris i Paris American School of Business. Istnieje również Instytut Uniwersytetu Londyńskiego w Paryżu (ULIP), który przyznaje stopnie poniżej zdawalności i zdał naukę języka francuskiego ratyfikowaną przez Uniwersytet Londyński.Inne instytucje to University of Westminster Center for International Learning, American University of Paris i Paris American School of Business. Istnieje również Instytut Uniwersytetu Londyńskiego w Paryżu (ULIP), który przyznaje stopnie poniżej zdawalności i zdał naukę języka francuskiego ratyfikowaną przez Uniwersytet Londyński.\nRegion paryski ma największą koncentrację grandes écoles we Francji, doświadczaną na wyższych poziomach edukacji poza ogólną strukturą uniwersytecką. Uniwersytety publiczne są często uważane za wielkie établissements. Wiele grandes écoles zostało przeniesionych na przedmieścia Paryża w latach 60. i 70., do nowych kampusów, które były większe niż stary kampus w Paryżu, chociaż cole Normale Supérieure znajdował się już przy rue d'Ulm w 5. dzielnicy. W regionie paryskim znajduje się wiele szkół technicznych, prowadzonych przez paryski Instytut Technologii (ParisTech), składający się z kilku uniwersytetów, takich jak Cole Polytechnique, Cole des Mines, Arts et Métiers, Télécom Paris, cole spéciale des travaux publics i cole des Ponts et Chaussées . Istnieje również wiele szkół biznesu, takich jak HEC, ESSEC, INSEAD oraz ESCP-EAP European School of Management.Chociaż elitarna szkoła administracyjna ENA została przeniesiona do Strasburga, szkoła nauk politycznych Sciences-Po nadal znajduje się w 7. dzielnicy lewego brzegu Paryża. System grandes écoles jest obsługiwany przez szereg szkół przygotowawczych, które oferują zajęcia przez dwa do trzech lat, zwane Classes Préparatoires, znane również jako class prépas lub po prostu prépas. Klasa zapewnia wstęp do grandes écoles. Wiele z najlepszych prepas jest w Paryżu, w tym Lycée Louis-le-Grand, Lycée Henri-IV, Lycée Saint-Louis, Lycée Janson de Sailly i Lycée Carnot. Dwa inne prepas na wysokim poziomie (Lycée Hoche i Lycée Privé Sainte-Geneviève) znajdują się w Wersalu, niedaleko Paryża. Dobór uczniów odbywa się na podstawie poziomu szkoły i nauczyciela. Prépas przyciąga wielu najlepszych studentów we Francji i jest znany z tego, że jest bardzo wymagający w pracy i fizycznie.Szkoła Nauk Politycznych Sciences-Po nadal znajduje się w 7. dzielnicy lewego brzegu Paryża. System grandes écoles jest obsługiwany przez szereg szkół przygotowawczych, które oferują zajęcia przez dwa do trzech lat, zwane Classes Préparatoires, znane również jako class prépas lub po prostu prépas. Klasa zapewnia wstęp do grandes écoles. Wiele z najlepszych prepas jest w Paryżu, w tym Lycée Louis-le-Grand, Lycée Henri-IV, Lycée Saint-Louis, Lycée Janson de Sailly i Lycée Carnot. Dwa inne prepas na wysokim poziomie (Lycée Hoche i Lycée Privé Sainte-Geneviève) znajdują się w Wersalu, niedaleko Paryża. Dobór uczniów odbywa się na podstawie poziomu szkoły i nauczyciela. Prépas przyciąga wielu najlepszych studentów we Francji i jest znany z tego, że jest bardzo wymagający w pracy i fizycznie.Szkoła Nauk Politycznych Sciences-Po nadal znajduje się w 7. dzielnicy lewego brzegu Paryża. System grandes écoles jest obsługiwany przez szereg szkół przygotowawczych, które oferują zajęcia przez dwa do trzech lat, zwane Classes Préparatoires, znane również jako class prépas lub po prostu prépas. Klasa zapewnia wstęp do grandes écoles. Wiele z najlepszych prepas jest w Paryżu, w tym Lycée Louis-le-Grand, Lycée Henri-IV, Lycée Saint-Louis, Lycée Janson de Sailly i Lycée Carnot. Dwa inne prepas na wysokim poziomie (Lycée Hoche i Lycée Privé Sainte-Geneviève) znajdują się w Wersalu, niedaleko Paryża. Dobór uczniów odbywa się na podstawie poziomu szkoły i nauczyciela. Prépas przyciąga wielu najlepszych studentów we Francji i jest znany z tego, że jest bardzo wymagający w pracy i fizycznie.System grandes écoles jest obsługiwany przez szereg szkół przygotowawczych, które oferują zajęcia przez dwa do trzech lat, zwane Classes Préparatoires, znane również jako class prépas lub po prostu prépas. Klasa zapewnia wstęp do grandes écoles. Wiele z najlepszych prepas jest w Paryżu, w tym Lycée Louis-le-Grand, Lycée Henri-IV, Lycée Saint-Louis, Lycée Janson de Sailly i Lycée Carnot. Dwa inne prepas na wysokim poziomie (Lycée Hoche i Lycée Privé Sainte-Geneviève) znajdują się w Wersalu, niedaleko Paryża. Dobór uczniów odbywa się na podstawie poziomu szkoły i nauczyciela. Prépas przyciąga wielu najlepszych studentów we Francji i jest znany z tego, że jest bardzo wymagający w pracy i fizycznie.System grandes écoles jest obsługiwany przez szereg szkół przygotowawczych, które oferują zajęcia przez dwa do trzech lat, zwane Classes Préparatoires, znane również jako class prépas lub po prostu prépas. Klasa zapewnia wstęp do grandes écoles. Wiele z najlepszych prepas jest w Paryżu, w tym Lycée Louis-le-Grand, Lycée Henri-IV, Lycée Saint-Louis, Lycée Janson de Sailly i Lycée Carnot. Dwa inne prepas na wysokim poziomie (Lycée Hoche i Lycée Privé Sainte-Geneviève) znajdują się w Wersalu, niedaleko Paryża. Dobór uczniów odbywa się na podstawie poziomu szkoły i nauczyciela. Prépas przyciąga wielu najlepszych studentów we Francji i jest znany z tego, że jest bardzo wymagający w pracy i fizycznie.znany również jako class prepas lub po prostu prepas. Klasa zapewnia wstęp do grandes écoles. Wiele z najlepszych prepas jest w Paryżu, w tym Lycée Louis-le-Grand, Lycée Henri-IV, Lycée Saint-Louis, Lycée Janson de Sailly i Lycée Carnot. Dwa inne prepas na wysokim poziomie (Lycée Hoche i Lycée Privé Sainte-Geneviève) znajdują się w Wersalu, niedaleko Paryża. Dobór uczniów odbywa się na podstawie poziomu szkoły i nauczyciela. Prépas przyciąga wielu najlepszych studentów we Francji i jest znany z tego, że jest bardzo wymagający w pracy i fizycznie.znany również jako class prepas lub po prostu prepas. Klasa zapewnia wstęp do grandes écoles. Wiele z najlepszych prepas jest w Paryżu, w tym Lycée Louis-le-Grand, Lycée Henri-IV, Lycée Saint-Louis, Lycée Janson de Sailly i Lycée Carnot. Dwa inne prepas na wysokim poziomie (Lycée Hoche i Lycée Privé Sainte-Geneviève) znajdują się w Wersalu, niedaleko Paryża. Dobór uczniów odbywa się na podstawie poziomu szkoły i nauczyciela. Prépas przyciąga wielu najlepszych studentów we Francji i jest znany z tego, że jest bardzo wymagający w pracy i fizycznie.Dwa inne prepas na wysokim poziomie (Lycée Hoche i Lycée Privé Sainte-Geneviève) znajdują się w Wersalu, niedaleko Paryża. Dobór uczniów odbywa się na podstawie poziomu szkoły i nauczyciela. Prépas przyciąga wielu najlepszych studentów we Francji i jest znany z tego, że jest bardzo wymagający w pracy i fizycznie.Dwa inne prepas na wysokim poziomie (Lycée Hoche i Lycée Privé Sainte-Geneviève) znajdują się w Wersalu, niedaleko Paryża. Dobór uczniów odbywa się na podstawie poziomu szkoły i nauczyciela. Prépas przyciąga wielu najlepszych studentów we Francji i jest znany z tego, że jest bardzo wymagający w pracy i fizycznie.\nRola Paryża jako centrum handlu międzynarodowego spowodowała, że jego system transportowy rozwijał się szybko w całej swojej historii i nadal szybko się rozwija. W ciągu zaledwie kilkudziesięciu lat Paryż stał się centrum systemu autostrad i autostrad, sieci kolei dużych prędkości, a wraz z dwoma głównymi portami lotniczymi – międzynarodowym węzłem lotniczym. Sieć transportu publicznego w regionie paryskim jest zarządzana przez Syndicat des transports d'Île-de-France (STIF), dawniej Syndicat des transports parisiens (STIP). Członkami tego syndykatu są region Ile-de-France i osiem departamentów w tym regionie. Konsorcjum reguluje transport publiczny i przypisuje go do RATP (obsługuje 654 linie autobusowe, metro, trzy linie tramwajowe i część RER), SNCF (obsługuje kolej podmiejską,linia tramwajowa i inne części RER) oraz konsorcjum prywatnych operatorów Optile, które zarządza 1070 małymi liniami autobusowymi. Metro to najważniejszy system transportu w Paryżu. System, z 300 stacjami (384 przystankami) połączonymi 214 km (133,0 mil) kolei, jest podzielony na 16 linii, ponumerowanych od 1 do 14, z dwoma mniejszymi liniami, 3bis i 7bis, ponumerowanymi, ponieważ były niegdyś oddziałami oryginalny wiersz. , a następnie zwolniony. W październiku 1998 roku nowa linia 14 została zainaugurowana po 70 latach planów inauguracji nowej linii metra. Ze względu na krótkie odległości między stacjami w sieci metra linie są zbyt wolne, aby rozciągać się na obrzeża miasta, jak w innych miastach. Dodatkowa sieć ekspresowa, RER, została stworzona od lat 60. XX wieku, aby połączyć najbardziej odległe części obszarów miejskich.RER polega na integracji nowoczesnego śródmiejskiego metra i kolei podmiejskiej, która została stworzona. Dziś sieć RER ma 5 linii, 257 przystanków i 587 km (365 mil) torów kolejowych. Ponadto Paryż jest obsługiwany przez sieć 4 linii lekkiej kolei, tramwaje: Linia T1 z Saint-Denis do Noisy-le-Sec, Linia T2 z La Défense do Issy, Linia T3 z Pont de Garigliano do Porte d'Ivry, Linia T4 z Bondy do Aulnay-sous-Bois. Paryż jest centralnym węzłem krajowej sieci kolejowej. Sześć głównych stacji kolejowych, Gare du Nord, Gare Montparnasse, Gare de l'Est, Gare de Lyon, Gare d'Austerlitz i Gare Saint-Lazare, jest połączonych z trzema sieciami: TGV obsługuje 4 linie kolei dużych prędkości o normalnej prędkości Pociągi Corail i kolej peryferyjna (Transilient). Paryż oferuje system wypożyczalni rowerów o nazwie Vélib' z ponad 10.000 rowerów publicznych rozmieszczonych na 750 stacjach parkingowych, które można wypożyczyć na krótkie i średnie dystanse, w tym na przejazdy w jedną stronę. Ponadto Paryż jest obsługiwany przez dwa główne lotniska: lotnisko Orly na południe od Paryża oraz międzynarodowe lotnisko Charles de Gaulle w pobliżu Roissy-en-France, jednego z najbardziej ruchliwych lotnisk na świecie. Trzecie i mniejsze lotnisko, w mieście Beauvais, 70 km (45 mil) na północ od miasta, jest wykorzystywane przez linie czarterowe i tanie linie lotnicze. Czwarte lotnisko, Le Bourget, obsługuje obecnie wyłącznie odrzutowce biznesowe, pokazy lotnicze i muzeum lotnictwa. Miasto jest również ważnym węzłem francuskiej sieci autostrad i jest otoczone trzema autostradami: Périphérique, która biegnie szlakiem XIX-wiecznego fortu w Paryżu, autostradą A86 na wewnętrznych przedmieściach i wreszcie autostradą Francilienne na zewnętrzne przedmieścia.Paryż posiada sieć dróg z 2000 km autostrad i autostrad. Drogą do Brukseli można dojechać w trzy godziny, do Frankfurtu w 6 godzin, a do Barcelony w 12 godzin.\nParyż początkowo wykorzystywał jako źródła wody tylko Sekwę i Bièvre. Powodami późniejszego nawadniania były: rzymska tama Wissous z I wieku na południu (później pozostawiona do rozpadu); głupszy ze wzgórz prawobrzeżnych z XI wieku; od XV wieku wzdłuż opuszczonej tamy Wissous budowano tamę; Wreszcie w 1809 roku kanał de l'Ourcq zaopatrywał Paryż w wodę z mniej zanieczyszczonej rzeki na północny wschód od stolicy. Paryż ma źródło wody pitnej od XIX wieku: w 1857 r. inżynier Eugène Belgrand, pod wodzą prefekta Napoleona III Haussmanna, zbudował nowe tamy, które doprowadzały źródła ze wszystkich miejsc w mieście do kilku zbiorników wodnych zbudowanych na najwyższych szczytach stolicy. . Od tego czasu nowy system źródło/zbiornik stał się głównym źródłem paryskiej wody pitnej, a reszta starego systemu,pompowana do tego samego niskopoziomowego zbiornika i wykorzystywana do czyszczenia ulic Paryża. System ten jest nadal częścią nowoczesnej sieci wodociągowej Paryża. Paryż ma 2400 km podziemnych kanałów ściekowych do odprowadzania paryskich ścieków. Niektóre pochodzą z XIX wieku, jako efekt wspólnego planu prefekta barona Haussmanna i inżyniera budowlanego Eugène'a Belgranda, aby poprawić niehigieniczne warunki stolicy. Zarządzany przez 24-godzinny serwis od czasu jego budowy, tylko niewielka liczba paryskich podziemnych réseaus została całkowicie odnowiona. Cała paryska sieć kanalizacyjna jest zarządzana od XX wieku przez skomputeryzowany system sieci, znany pod akronimem „GAAS.PAR”, który reguluje całą dystrybucję paryskiej wody, nawet przepływ Sekwany przez stolicę.i używany do czyszczenia ulic Paryża. System ten jest nadal częścią nowoczesnej sieci wodociągowej Paryża. Paryż ma 2400 km podziemnych kanałów ściekowych do odprowadzania paryskich ścieków. Niektóre pochodzą z XIX wieku, jako efekt wspólnego planu prefekta barona Haussmanna i inżyniera budowlanego Eugène'a Belgranda, aby poprawić niehigieniczne warunki stolicy. Zarządzany przez 24-godzinny serwis od czasu jego budowy, tylko niewielka liczba paryskich podziemnych réseaus została całkowicie odnowiona. Cała paryska sieć kanalizacyjna jest zarządzana od XX wieku przez skomputeryzowany system sieci, znany pod akronimem „GAAS.PAR”, który reguluje całą dystrybucję paryskiej wody, nawet przepływ Sekwany przez stolicę.i używany do czyszczenia ulic Paryża. System ten jest nadal częścią nowoczesnej sieci wodociągowej Paryża. Paryż ma 2400 km podziemnych kanałów ściekowych do odprowadzania paryskich ścieków. Niektóre pochodzą z XIX wieku, jako efekt wspólnego planu prefekta barona Haussmanna i inżyniera budowlanego Eugène'a Belgranda, aby poprawić niehigieniczne warunki stolicy. Zarządzany przez 24-godzinny serwis od czasu jego budowy, tylko niewielka liczba paryskich podziemnych réseaus została całkowicie odnowiona. Cała paryska sieć kanalizacyjna jest zarządzana od XX wieku przez skomputeryzowany system sieci, znany pod akronimem „GAAS.PAR”, który reguluje całą dystrybucję paryskiej wody, nawet przepływ Sekwany przez stolicę.System ten jest nadal częścią nowoczesnej sieci wodociągowej Paryża. Paryż ma 2400 km podziemnych kanałów ściekowych do odprowadzania paryskich ścieków. Niektóre pochodzą z XIX wieku, jako efekt wspólnego planu prefekta barona Haussmanna i inżyniera budowlanego Eugène'a Belgranda, aby poprawić niehigieniczne warunki stolicy. Zarządzany przez 24-godzinny serwis od czasu jego budowy, tylko niewielka liczba paryskich podziemnych réseaus została całkowicie odnowiona. Cała paryska sieć kanalizacyjna jest zarządzana od XX wieku przez skomputeryzowany system sieci, znany pod akronimem „GAAS.PAR”, który reguluje całą dystrybucję paryskiej wody, nawet przepływ Sekwany przez stolicę.System ten jest nadal częścią nowoczesnej sieci wodociągowej Paryża. Paryż ma 2400 km podziemnych kanałów ściekowych do odprowadzania paryskich ścieków. Niektóre pochodzą z XIX wieku, jako efekt wspólnego planu prefekta barona Haussmanna i inżyniera budowlanego Eugène'a Belgranda, aby poprawić niehigieniczne warunki stolicy. Zarządzany przez 24-godzinny serwis od czasu jego budowy, tylko niewielka liczba paryskich podziemnych réseaus została całkowicie odnowiona. Cała paryska sieć kanalizacyjna jest zarządzana od XX wieku przez skomputeryzowany system sieci, znany pod akronimem „GAAS.PAR”, który reguluje całą dystrybucję paryskiej wody, nawet przepływ Sekwany przez stolicę.wynik wspólnego planu prefekta barona Haussmanna i inżyniera budownictwa Eugène'a Belgranda mającego na celu poprawę niehigienicznych warunków w stolicy. Zarządzany przez 24-godzinny serwis od czasu jego budowy, tylko niewielka liczba paryskich podziemnych réseaus została całkowicie odnowiona. Cała paryska sieć kanalizacyjna jest zarządzana od XX wieku przez skomputeryzowany system sieci, znany pod akronimem „GAAS.PAR”, który reguluje całą dystrybucję paryskiej wody, nawet przepływ Sekwany przez stolicę.wynik wspólnego planu prefekta barona Haussmanna i inżyniera budownictwa Eugène'a Belgranda mającego na celu poprawę niehigienicznych warunków w stolicy. Zarządzany przez 24-godzinny serwis od czasu jego budowy, tylko niewielka liczba paryskich podziemnych réseaus została całkowicie odnowiona. Cała paryska sieć kanalizacyjna jest zarządzana od XX wieku przez skomputeryzowany system sieci, znany pod akronimem „GAAS.PAR”, który reguluje całą dystrybucję paryskiej wody, nawet przepływ Sekwany przez stolicę.Cała paryska sieć kanalizacyjna jest zarządzana od XX wieku przez skomputeryzowany system sieci, znany pod akronimem „GAAS.PAR”, który reguluje całą dystrybucję paryskiej wody, nawet przepływ Sekwany przez stolicę.Cała paryska sieć kanalizacyjna jest zarządzana od XX wieku przez skomputeryzowany system sieci, znany pod akronimem „GAAS.PAR”, który reguluje całą dystrybucję paryskiej wody, nawet przepływ Sekwany przez stolicę.\nParyż ma miasto siostrzane i wiele miast partnerskich.\nRzym, Włochy, sejak 1956 (Seule Paris est digne de Rome; seule Rome est digne de Paris / Tylko Paryż jest godny Rzymu; Tylko Rzym jest wart Paryża / "Hanya Paris sama berharga seperti Rome; Hanya Roma sama berharga seperti Paris" ).\nRenowacja Haussmanna paryskiej grupy przywództwa klimatycznego dla dużych miast Megakota Paris Exposition Institute Uniwersytetu Londyńskiego w Paryżu Syndrom paryski\nVincent Cronin (1989). Paryż w wigilię 1900-1914. (Nowy Jork:HarperCollins). ISBN 0-312-04876-9. Vincenta Cronina (1994). Paryż: Miasto Światła, 1919-1939. (Nowy Jork:HarperCollins). ISBN 0-00-215191-X. (Prancis) Jean Favier (23 kwietnia 1997). Paryż. Fajek. ISBN 2-213-59874-6. (Prancis) Jacques Hillairet (22 kwietnia 2005). Connaissance du Vieux Paris. Rywany. ISBN 2-86930-648-2. Colin Jones (2004). Paryż: Biografia miasta. (Nowy Jork, NY: Penguin Viking). ISBN 0-670-03393-6.\nOficjalna strona Paryża Zarchiwizowane 2005-05-16 w Wayback Machine. Witryna turystyczna Paryża Witryna turystyczna Ile-de-France Zarchiwizowane 2021-04-25 w Wayback Machine. Przewodnik po Paryżu zarchiwizowany 2008-05-16 w Wayback Machine. Bibliografia paryska zarchiwizowana 2008-12-03 w Wayback Machine. University Institute of London w Paryżu(ULIP)  Mapa Google w Paryżu - Paryż Zabytki w Curlie (z DMOZ) (Wielka Brytania) Wikia związana z Paryżem