8 października 2017 by Konan\nNo i poszło. Pierwszy post po przeniesieniu bloga.\nLink do |15| Cztery!\nZapraszam na drugi adres ;)\nStrona na Bloggerze nadal jest w budowie :P\nOpublikowane w Organizacyjne, Treść głównaSkomentuj\n2 października 2017 2 października 2017 by Konan\nNa dniach planuję przeprowadzkę na platformę Bloggera.\n(Dziś prawdopodobnie tego nie skończę, gdyż idę pić)\nNa razie nic tam nie ma, ale to się szybko zmieni.\nOpublikowane w OrganizacyjneSkomentuj\n|14| Wszystkie odcienie szarości\n18 września 2017 by Konan\nOd autorki: Opowiadanie jest ostatnio prowadzone na dwóch liniach czasowych. Konan twierdzi, że opisuje zdarzenia mające miejsce w przeszłości, po paru latach od tego co jest w opowiadaniu. Notatka końcowa (po „***”) jest właśnie takim wtrąceniem wydarzeń jakby bieżących. Wiem, że mieszam, ale taki miałam koncept na to wszystko zagmatwany. Za utrudnienia przepraszamy, czy coś i życzę miłego czytania ;)\nByłam zmęczona. Na tyle by móc wyłączyć myślenie chodź na moment, kiedy przemieszczaliśmy się po szpitalnym korytarzu. Białe posadzki, białe ściany i białe kitle. Surowość i sterylność. Z ascetycznego widoku wybijały się tylko ciekawe spojrzenia ze wszystkich stron korytarza. Moja obecność tutaj jak i całe zamieszanie wokół mojej osoby rozregulowały pracę szpitala. Pielęgniarki wychylały głowy zza drzwi, lekarze zwalniali kroku lub przystawali na moment, a jeżeli mieli w rękach jakikolwiek papier to udawali, że go uzupełniają by dłużej postać na korytarzu. Śledziłam wzrokiem odciętą na ścianie linię białej emalii czasem zakłóconą przez nazwiska osób przyjmujących w kolejnych gabinetach.\nOdwróciłam się niemal natychmiast kiedy znajomy głos przypomniał mi o swoim właścicielu i o tym, że wcale nie unoszę się gdzieś pomiędzy ścianami, a rzeczywiście jestem wieziona przez ten korytarz właśnie przez n i e g o .\nZnów nie wiedziałam co mam odpowiedzieć. Patrzyłam tylko na nieprzeniknioną twarz mistrza o wyrazie tak różnym od tego sprzed tygodnia.\n- Co proszę? – wydukałam w końcu z trudem wydobywając z siebie dźwięki.\n- Schudłaś, Konan.\nWlepiłam w niego oczy lekko otępiała. Kiedy patrzył gdzieś w przestrzeń przed sobą jakby nie zwracając na mnie uwagi w jakimś ułamku przypominał mi swoim zachowaniem Nagato. W ułamku. Zaznaczam. Nagato nie próbowałby zacząć rozmowy. On robi wszystko by tego unikać.\n- Jak schudłam? – spytałam, zdając sobie sprawę z tego jak cała sytuacja jest nienaturalna i wymuszona.\n- Od zeszłego tygodnia. Zapadły ci się policzki. Schudłaś o co najmniej pięć kilo. – odparł.\nW głowie pojawił się obraz mojej alkoholowo-nikotynowo-kofeinowej diety, którą stosuję od tygodnia i musiałam przyznać mu rację… czując jednocześnie jak momentalnie robi mi się zimno. Krew odpłynęła mi z twarzy i chodź i tak byłam pewnie w tym momencie blada to teraz wtopiłam się w ściany.\nMoże gdybym o siebie dbała przez ten tydzień to Madara…\nMoże by mi się udało.\nZacisnęłam dłonie w pięści czując jak wzbiera we mnie fala bezsilności i pogardy dla swojej osoby.\nJirayia milczał, mijaliśmy kolejne tabliczki i kolejne ciekawskie oczy, aż w końcu przed nami pojawiły się drzwi wyjściowe szpitala. Przekroczyliśmy je. Nie padało, a na zewnątrz czuć było powiew ciepłego wiatru. Słońce wychynało zza chmur chyląc się ku zachodowi. Słychać było ptaki siedzące na parkowych drzewach rosnących przed szpitalem i nic, kompletnie nic nie przypominało o tym pogodowym piekle, które rozegrało się kiedy próbowałam uciec z Wioski. No właśnie? Kiedy to było? Ile byłam nieprzytomna?\nZanim się obejrzałam Sensei przewiózł mnie pod jedną z ławek samemu na niej siadając. Rozłożył się na oparciu odchylając głowę w tył i nadal milcząc. Czułam zdenerwowanie. Drżały mi ręce. Nie wiedziałam jak potoczy się ta rozmowa, od czego zacząć, jak się zachować i co on tak naprawdę o mnie myśli. Przerażała mnie sytuacje gdzie jedna z ważniejszych, mimo wszystko, osób w moim życiu teraz może podsumować wszystko co do tej pory zaszło. Chciałam go przeprosić, pokajać się i jednocześnie wykrzyczeć, że to wszystko zdarzyło się nam, właśnie nam i że to wszystko to wyraz bezsilności wobec wojny i niesprawiedliwości. Chciałam powiedzieć mu o tym wszystkim i nie potrafiłam znaleźć na to słów i tak oto siedzieliśmy w gęstniejącej ciszy, on – z zamkniętymi oczyma i twarzą skierowaną w niebo, a ja – z bijącym sercem i nadzieją, że moje całe życie to tylko koszmar i że zaraz się obudzę. Nie potrafiłam wyzbyć się poczucia, że to moja winą, że gdyby nie ja to być może Yahiko by żył, że może gdybym wsparła Nagato w odpowiednim momencie, to ten nie zmieniłby się tak bardzo, że może…\n- Powinienem był wtedy zabrać was ze sobą.\nSłowa, które przerwały kolejny z moich monologów wewnętrznych spowodowały, że coś we mnie pękło. Po raz kolejny poczułam jak łzy napływają mi do oczu. Spojrzałam na niego. Teraz i on na mnie patrzył.\n- O czym ty mówisz? – spytałam chodź doskonale zdawałam sobie sprawę co miał na myśli.\nNie mogłam uwierzyć, że po tym wszystkim co się stało powiedział coś takiego.\n- Powinienem był was ze sobą zabrać do Konohy… Konan naprawdę źle z tobą. Akurat tobie nigdy nie musiałem powtarzać niczego dwa razy. – dodał, po czym lekko się uśmiechnął, jednak jego oczy nadal pozostawały nieporuszone. Po chwili uśmiech znikł i zastąpił go wcześniejszy wyraz twarzy. – Jednak chodź biorę część winy na siebie, to niestety podtrzymuję to co powiedziałem wcześniej. Jestem wami rozczarowany. Nigdy nie pomyślałbym, że moi uczniowie obiorą taką drogę.\nI w tym momencie odezwał się we mnie adwokat diabła. Otarłam łzy z twarzy zaczynając wewnętrzny bój ze sobą o sens moich ostatnich dwudziestu lat życia.\n- Naprawdę myślisz, że ludzie będą w stanie się zrozumieć? Że wojny kiedyś się skończą i że jest inne wyjście niż iluzja? – spytałam, nawet nie wiedząc czy Jirayia zdawał sobie sprawę z tego czym jest Plan Księżycowe Oko.\n- Tak, Konan. Bo wieczne kłamstwo nigdy nie było i nie będzie odpowiedzią.\nWiedział. Skąd? Czyżby rozmawiał z Nagato?\n- Co nią jest w takim razie? Tylko nie mów mi, że miłość i przywiązanie, bo to właśnie stąd wynikają konflikty.\n- Nie wiem. Ale nie poddam się dopóki się nie dowiem. Kiedyś myślałam, że na to pytanie odpowie mi Nagato. Jednak najwyraźniej się myliłem. – odparł.\nZgryzłam wargi powstrzymując się od powiedzenia „Ja również.” co wywołało we mnie jeszcze większe poczucie pustki niż wcześniej.\n- Dlaczego to zrobiłeś? – spytałam w końcu.\nZmierzyłam go wzrokiem samemu na moment milknąc.\n- Dlaczego mnie uratowałeś? Mogłeś stać z boku i chodź część problemu twojej Wioski rozwiązała by się sama.\n- A ty co zrobiłabyś na moim miejscu? – odpowiedział pytaniem na pytanie.\nNie wiem. Autentycznie nie wiem. Ku mojemu przerażeniu raczej skłoniłabym się ku temu by stać z boku… i czekać na polecenia.\nCień. Tło. Nic więcej.\n- Nie wiem. – powiedziałam po prostu.\n- Rozumiem… Chodź jeżeli mam być z tobą szczery to nie do końca jest tak, że tylko ja tam byłem.\nJak to? No ale może wreszcie dowiem się czegokolwiek.\n- A kto jeszcze? Tsunade? Nadal nie rozumiem waszych intencji. Nie widzę logiki w tym co robicie. Godaime w ogóle nie powinno tu być.\n- Tsunade pojawiła się tam już po wszystkim… i tak muszę się z tobą zgodzić. Nie powinno jej tu być. Jednak widocznie los zadecydował inaczej, bo gdyby się tu nie pojawiła nie rozmawiał bym teraz z tobą, Konan.\nRacja. Nikt oprócz legendarnej Tsunade z Liścia nie byłby w stanie wyleczyć takich obrażeń.\nA ja powinnam po prostu nie żyć.\n- Jirayia-sensei, ja już dawno przestałam wierzyć w los i wszelkiej maści przepowiednie. Życie jest jakie jest. Pozostało to zaakceptować… ewentualnie próbować zmienić. – odparłam, mieszcząc w tych kilku zdaniach większość skumulowanej we mnie goryczy. Na jego twarzy odmalował się lekko kpiący uśmieszek.\n- Nie wydaje ci się zabawne, że nadal do mnie mówisz per „nauczycielu”? Swoją drogą mocne słowa jak na kogoś w różowej piżamie z hello kitty… Pijesz do Wiecznego Tsukiyomi? Naprawdę uznajesz to za rozwiązanie?\nNo i zbił mnie z pantałyku.\n- Nie wiem… – powtórzyłam po raz kolejny pod czas tej rozmowy, momentalnie tracąc rezon. – A wolisz, żebym założyła płaszcz?\n- W życiu nie kazałem się jakiejkolwiek kobiecie ubrać i to się raczej nie zmieni, Konan. A co do twojego płaszcza to Nagato chyba prowadzi ze mną wojnę psychologiczną, bo zabrał wszystkie twoje rzeczy, a ten płaszcz zostawił, mimo tego że jest najbardziej zniszczony. Być może próbuje mi coś udowodnić. Sam nie wiem.\nAha? Czyli to Nagato zabrał moje rzeczy. I w takim wypadku pewnie on przyniósł tę piżamę. Do tej pory nie miałam czasu by się nad tym zastanowić, bo zbyt wiele się działo. Zastanawiające są zwroty akcji w tym wszystkim. Najpierw próbował mnie zabić, a potem bierze moje ubrania do prania.\nJa już chyba nie muszę rozumieć.\n- Drażni cię widok czerwonej chmury?\n- Odrobinę. – odparł.\n- Wiesz w ogóle co ona oznacza? – spytałam.\n- Dla mnie ona oznacza ni mniej ni więcej niż to, co ci już powiedziałem. Zawiodłem się na was. – odpowiedział, jednak tym razem to zignorowałam.\n- …czerwone chmury oznaczają krew, którą spłynęła Amegakure podczas kolejnych wojen. Nie mam zamiaru się tego wyprzeć.\nUmilkł na moment i zmierzył mnie wzrokiem.\n- Nic was nie usprawiedliwia, Konan. – skwitował.\nOwszem. I mimo tego, że się z nim zgadzałam, to nie potrafiłam tego powiedzieć z jednego prostego powodu. Przy takiej argumentacji nie mogę całej winy wziąć na siebie jak to zwykłam robić kiedy wyrzucałam sobie to co miało miejsce wcześniej. Przy takiej argumentacji musiałabym przyznać, że część odpowiedzialności ponosi Nagato, a tego z jakiegoś powodu nijak nie umiałam zrobić.\n- Czego ode mnie oczekujesz? Nie jestem w stanie zmienić tego co miało miejsce. Po co ta rozmowa? – spytałam po chwili. – Pozatym nadal nie powiedziałeś mi komu jeszcze zawdzięczam życie, oprócz ciebie i Godaime. – dodałam na co znów się uśmiechnął.\n- Powiem ci, że poczułem się trzydzieści lat młodszy kiedy walczyłem z Nagato po jednej stronie. Tylko tak jak mówiłem, płaszcz odrobinę mnie mierził… Jego osoba również. Zrobił się arogancki. W życiu bym go o to nie posądzał. No, ale jak widać ludzie jednak się zmieniają… – zakpił.\nOtwarłam szerzej oczy i lekko rozdziawiłam usta. Nadal nie docierało do mnie to co powiedział.\nCzyli nie tylko „mnie oszczędził”. Jeżeli zaatakował Madarę to oznaczałoby, że Plan Księżycowe Oko już nie ma prawa bytu. Serce zabiło mi szybciej, ale jednocześnie poczułam jak grunt obsunął mi się pod nogami.\nTo też oznacza, że nie ma już odwrotu.\nTyle lat w niwecz. A jednocześnie wreszcie.\nWreszcie przestał. Odpuścił. Doszło do niego, że tak nie można. Że to bez sensu. Że fałsz.\nA może to jednak jedynie wyjście?\nA ja to teraz zaprzepaściłam?\nPrzecież tyle lat w to wierzyłam. I teraz się zawahałam, odeszłam, a on nie potrafił podjąć właściwej decyzji ze względu na nic nie warte sentymenty z dawnych lat?\n- Czemu cię to dziwi? To chyba normalne, że chronisz ludzi na których ci zależy. Widocznie aż tak się nie zmienił.\nPojawiły mi się łzy pod powiekami i zaczęłam mieć problemy ze złapaniem oddechu.\nJak dla niego wszystko może być takie proste?!\nNie za bardzo się kontrolując wybuchłam płaczem chowając twarz w dłoniach i pochylając się do przodu. Gwałtowne ruchy spowodowały, że znów zakręciło mi się w głowie. Oparłam czoło o kolana i po prostu wyłam próbując nie stracić przytomności.\n„Chcę jedynie chronić ludzi na których mi zależy.” – zdanie, które Nagato wypowiedział bardzo dawno temu, a które obydwoje w pewnym momencie wzieliśmy za przejaw egoizmu. Z przywiązania biorą się jedynie konflikty, prawda..?\nPoczułam dłoń na ramieniu. Odruchowo lekko się odsunęłam i spojrzałam w górę. Mistrz patrzył na mnie jakoś inaczej niż wcześniej i trzymał w dłoni chusteczkę. Zarówno jego twarz jak i chusteczka rozmywały mi się w oczach. Poruszył dłonią zachęcając bym wzięła chustkę. Poczułam się jakbym znów była małą dziewczynką, którą trzeba pocieszać. Wzięłam ją od niego i opierając się jedną ręką o wózek wytarłam oczy.\n- Konan, mówiłem ci to już tydzień temu… Decyzje można zmieniać.\n- Wiedziałeś że to ja? – spytałam znów z trudem wydobywając z siebie słowa.\n- Nie. Nie miałem powodów by się domyślać, że to ty. Jednak w niektórych momentach miałem pewne przebłyski. Do tej pory nie wyzbyłaś się nawyku zaplatania palców kiedy się denerwujesz.\n- W takim wypadku skąd aż tyle wiesz?\n- Była jeszcze jedna ropucha. Zdążyłem wysłać ją do Konohy zanim Nagato wymazał mi pamięć… Zadaliście sobie wiele trudu, żebym przeżył wizytę w Deszczu. – dodał.\nKiwnęłam mu głową znów wycierając oczy chusteczką.\n- No i co teraz? Jirayia, przecież doskonale wiesz, że stoimy po przeciwległych stronach barykady. To i tak nie ma sensu. Nawet jeżeli Nagato zmusił Tsunade do tego, żeby mnie wyleczyła to czeka nas wojna. Dla Konohy Akatsuki jest organizacją terrorystyczną. Rządy Hanzo, nawet jeżeli były złe, to zaakceptowane i wspierane przez Pięć Wielkich Krajów, bo były im najzwyczajniej na rękę. Pozostało tylko czekać na interwencję Liścia. Nawet nie wiem co Nagato ma na celu pozostawiając Godaime jeszcze przy życiu. Cóż mi po twojej chusteczce teraz, Sensei?\n- Czyli ty nic nie wiesz? – spytał wyraźnie zdziwiony.\n- O czym miałabym niby wiedzieć? Obecna sytuacja jest oczywista. – odpowiedziałam biorąc głęboki wdech i próbując znów się nie rozkleić, samej się sobie dziwiąc, że potrafiłam się tak przed nim otworzyć.\nChodź to i tak nie ma znaczenia.\nJedyne czego w tym momencie mogę się spodziewać.\nTo pewnie jedna z ostatnich chwil kiedy mogę z nim porozmawiać.\n- Nagato naprawdę nic ci nie powiedział? Przecież to ty pełnisz formalną funkcję lidera Deszczu.\nTym razem to ja zmarszczyłam brwi nie mając pojęcia do czego on w ogóle dąży.\n- Nie rozmawiałam z nim… To znaczy rozmawiałam, ale to raczej był z mojej strony monolog niż normalna rozmowa… – przyznałam.\nZamrugał kilkukrotnie oczyma i skrzyżował ręce na piersiach.\n- Tsunade zaproponowała wam sojusz. Nagato się zgodził. W tym momencie pewnie negocjują warunki.\nSpojrzałam na niego jakby właśnie spadł z Księżyca.\n- Proszę, powtórz.\n- Deszcz i Konoha to w tym momencie sojusznicy. Jeszcze nie oficjalnie, bo wiadomość nie jest podana do informacji publicznej, ale już w tym momencie wysłaliśmy posłańca do Liścia, żeby poinformować, że Tsunade jest bezpieczna.\nNie mogłam uwierzyć w to co usłyszałam. Wszystko to wydawało mi się nieprawdopodobne…\nTak bardzo nieprawdopodobne, że podobne do snu.\n- Dlaczego? Jaki Konoha ma w tym cel? Przecież to nie ma sensu. – wydukałam.\n- Jeżeli spojrzysz na to z perspektywy tego co powiedziałaś poprzednio to rzeczywiście nie ma żadnego sensu. Jednak w obliczu Czwartej Wielkiej Wojny Shinobi sojusz z Deszczem ma tego sensu bardzo dużo. Po tym jak Nagato pozbawił Madarę drugiej ręki i odsunął jej perspektywę przynajmniej o parę lat doszliśmy do wniosku, że lepiej mieć was za sojuszników, a nie wrogów. Tym bardziej, że skoro Nagato próbował zabić Madarę wątpię aby znów podjęli współpracę.\nTa rozmowa zaskakiwała mnie coraz bardziej i bardziej.\n- A co jeżeli to blef po to by zbliżyć się do Dziewięcioogoniastego?\n- Nagato powiedział Tsunade dokładnie to samo co ty mi teraz, więc odpowiem ci tym samym co ona powiedziała jemu: Naprawdę myślisz, że pozostawiłby tyle zwykłemu przypadkowi?\nPokręciłam głową. Nie. Nagato nic nie pozostawia przypadkowi.\n- A co z resztą Akatsuki? Dosłownie wszyscy widnieją w waszej księdze Bingo.\n- Czyli tego również nie wiesz… Akatsuki się rozpadło, Konan. Jednak Nagato wymusił na Tsunade nietykalność tych którzy zostali. – odparł.\nPatrzyłam na niego i przez moment milczałam. To co powiedział było dość logiczne w zaistniałej sytuacji. Część z nich nigdy nie zgodziłaby się na odejście od idei Wiecznego Tsukiyomi. A teraz musiałam zadać to pytanie, bo doskonale wiedziałam, że on Nagato nie dowiem się kompletnie niczego.\n- Kto został? – spytałam, a jakże, nerwowo zaplatając palce na kolanach i mając nadzieję, że Jirayia w ogóle ma takie informacje, bo to wcale nie było takie oczywiste.\n- Kakuzu, Deidara, Sasori z Czerwonego Piasku, co jest dla mnie zaskoczeniem, bo byłem pewny, że on nie żyje i… Itachi Uchiha. – odpowiedział chyba mimowolnie akcentując ostatnie imię.\nJego odpowiedź jakoś mnie nie zdziwiła. Kakuzu nie miał żadnego powodu by popierać Madarę, a przyłączył się do Akatsuki tylko i wyłącznie ze względów materialnych. Deidara nigdy tak naprawdę nie uznawał Planu Księżycowe Oko, ze względu, że opierał się o iluzję. „Tylko sztuka jest prawdziwa, un!” zabrzmiało mi w głowie… Sasori również jest dla mnie zaskoczeniem, ale z innego powodu niż dla Jirayi. Sasori zawsze szukał czegoś co wieczne i niezmienne. Nie akceptował rzeczywistości, więc to dlaczego nie opowiedział się za Madarą było dla mnie w tym momencie zagadką. Itachi… Cóż. To mnie po prostu ucieszyło. Najzwyczajniej w świecie. Jirayia zaakcentował jego imię nie kryjąc się zbytnio ze swoim zdaniem na jego temat, bo nie zna całej prawdy, którą Sandaime miał w sumie zabrać do grobu. Cóż. Jednak nie mnie mieszać się w sprawy Uchihy… Pozostali… Tak jak wspominałam, to było do przewidzenia. Choć zdziwił mnie Hidan. Wieczne Tsukiyomi jest mu całkowicie nie po drodze, a do Akatsuki został wcielony siłą. Być może po prostu odszedł nie popierając żadnej ze stron. Kisame. Kisame to bardzo złożona persona. Nie dziwi mnie, że odszedł, co nie zmienia faktu, że odrobinę mi źle z tego powodu. Już nie będę się z nim wykłócać kto lepiej gotuje… Każdy jest odpowiedzialny za siebie. A Zetsu to po prostu człowiek Madary. I tyle.\n- Czyli jeżeli dobrze rozumiem, zostali wykreśleni z księgi Bingo? – spytałam.\n- Nie. Jeżeli opuszczą Amegakure, zostaną potraktowani jak przestępcy międzynarodowi, a obydwoje wiemy co to oznacza.\nCzyli Tsunade nie dała sobie z góry narzucić wszystkich warunków… Poczułam lekką dozę podziwu dla Godaime, biorąc pod uwagę możliwości Nagato.\n- Czyli azyl polityczny. Rozumiem. A w takim wypadku co z nami? Ze mną i z Nagato? Jak potraktujecie założycieli Akatsuki?\n- W waszym przypadku sprawa wygląda całkowicie inaczej. Nie widnieliście w żadnych rejestrach, a według prawa Deszczu obydwoje pełnicie funkcję Lidera Wioski, co daje wam pewien rodzaj immunitetu. Jeżeli Konoha by tego nie uszanowała automatycznie oznaczałoby to wypowiedzenie wojny.\nRaczej nie musiał mi tego tłumaczyć, bo niestety wszelkiej maści papiery, dokumenty i kruczki prawne to jedne z moich głównych zajęć od momentu przejęcia władzy w Ame, jednak wolałam się upewnić.\nNo i tak właściwie to uściślając ja pełnię funkcję zastępcy Lidera, jednak w praktyce ten fakt jest całkowicie ignorowany przez Radę Wioski, bo Nagato najzwyczajniej w świecie nigdy nie pojawia się na zebraniach osobiście.\nKiwnęłam głową i tak przed jakiś czas milczeliśmy. Słońce chowało się za horyzontem i robiło się coraz chłodniej, a śpiew ptaków ustąpił miejsca odgłosom wydawanym przez świerszcze. W sumie był to rzadki dźwięk w Deszczu, biorąc pod uwagę gęstość zabudowy, jednak szpital znajdował się od strony wschodniej, która była najmniej zastawiona ze wszystkich. Tutaj industrialny charakter Wioski w niektórych miejscach ustępował miejsca parkom i małym osiedlom domów jednorodzinnych.\n- Konan, tym razem to ja mam do ciebie pytanie. – powiedział, przerywając ciszę.\nSpojrzałam na niego. Ironiczny uśmieszek wyparował, a na jego miejsce pojawiła się wręcz śmiertelna powaga.\n- Cóż. Dostałam od ciebie tyle informacji, że postaram ci się odpowiedzieć. Jednak nie obiecuję, że odpowiem na każde pytanie. – odparłam.\n- Co się stało z Yahiko i dlaczego Nagato wybrał jego ciało na jedną ze ścieżek? I właściwie, to czemu Nagato nie pokazuje się osobiście?\nPrzymknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech.\nMimo rozczarowania nadal się nami przejmował. Po tym wszystkim.\n- To trzy pytania, Sensei, nie jedno. – odpowiedziałam wymijająco, nie chcąc poruszać tego tematu.\n- Ja zostałem przed momentem zasypany gradem pytań. Odpowiedziałem ci na wszystkie.\n- Dlaczego nie zapytałeś o to Nagato, kiedy z nim rozmawiałeś? To bezpośrednio dotyczy jego, więc to jego powinieneś o to pytać.\n- Bo z nim nie rozmawiałem, Konan.\n- Jak to z nim nie rozmawiałeś?\n- Wszystko co wiem, wiem od Tsunade. To ona z nim rozmawiała. Ewentualnie jest to uzupełniane tym co stało się tydzień temu w Amegakure, a o czym wiem od wspomnianej już ropuchy… Nagato jest ciężkim partnerem do rozmowy…\nZatrzepotałam rzęsami i wykrzywiłam twarz w coś na kształt uśmiechu.\n- N a p r a w d ę ? – spytałam zawierając w tym słowie kwintesencję całej ironii na jaką było mnie stać w tym momencie.\nTamtego dnia pierwszy raz od dłuższego czasu spałam jak zabita. Nie wiem na ile była to zasługa końskiej dawki leków przeciwbólowych zaordynowanych mi przez Godaime, a na ile wcześniejszej rozmowy. W ogóle to miałam dziwny sen. Szłam przez Amegakure, konkretnie przez targ. W płaszczu, całej tej otoczce i tak dalej, czyli reasumując byłam dość rozpoznawalna. Jednak zamiast okazywać mi (nadmierny) szacunek, co muszę zwykle znosić na ulicy, a za czym nie przepadam, większość osób patrzyła na mnie dość nieufnie. W końcu starsza kobieta sprzedająca owoce krzyknęła, że to ja jestem tą dziewczyną która podczas wojny kradła jedzenie ze stoisk. Nie miała prawa mnie pamiętać, ale w śnie z jakiegoś powodu nie wydało mi się to dziwne. Dosłownie wszyscy się w tamtym momencie na mnie rzucili, a ja zaczęłam uciekać. Dalszej części snu nie pamiętam.\nGdzieś kiedyś przeczytałam, że sny to odbicie stanów psychicznych odczuwanych na jawie, ale spychanych do podświadomości. I tak swoim zwyczajem zaczęłam analizę tego co mi się przyśniło dochodząc do wniosku, że ja sama mam do siebie ambiwalentny stosunek. Zdaję sobie sprawę z tego, że zależnie od sytuacji lub danego okresu w moim życiu moje postępowanie można oceniać bardzo różnie. Z jednej strony tak ja jak i Nagato w Wiosce jesteśmy bardzo szanowani ze względu na trzymanie Ame z daleka od konfliktów, co jak już kiedyś wspomniałam jest dla ludzi pamiętających Hanzo dość miłą odmianą można rzec.\nA z drugiej strony moralna ocena naszych dotychczasowych działań nie mieści się w kategoriach „czarny lub biały”. Zależnie od czynników drugorzędnych i przyjętych kryteriów wynik może być różny. Jirayia-sensei ma sprecyzowany system wartości, którego dość twardo się trzyma, więc był w stanie jednoznacznie potępić nasze działanie. Ja jednak, z perspektywy czasu, nie potrafię określić, czy odejście od idei Wiecznego Tsukiyomi było uzasadnioną decyzją. Po latach od tamtego dnia kiedy pierwszy raz rozmawiałam z Jirayią nadal nie podzieliłam się swoimi wątpliwościami z nikim, nawet z Nagato. Czasem tylko prowadzę wewnętrzne monologi przelewając je na kartki tego dziennika, który potem znów ląduję pod jedną z klepek pod podłogą, a ja znów zastanawiam się czy aby po prostu go nie spalić, żeby nikt go nigdy nie znalazł.\nNajzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że jeżeli oczekiwanie na najbardziej krwawy konflikt w dotychczasowej historii można w ogóle tak określić, to jestem w tym momencie umiarkowanie szczęśliwym człowiekiem.\nNic nie jest tylko czarne albo tylko białe.\nŻycie pełne jest odcieni szarości.\nOpublikowane w Treść główna2s komentarzy\n14 in progress!\n17 września 2017 by Konan\nZnalazłam robotę, zaczęłam uczyć się japońskiego i wróciłam do Krakowa, więc ni cholery nie miałam ostatnio czasu.\nNo ale teraz jestem chora, więc |14| pojawi się w granicach tygodnia. Pomysł jest, tylko ostatnio wracałam do domu wykończona i nie w głowie mi było pisanie.\nZa utrudnienia przepraszamy i w ogóle.\n|13| Niedorzeczność, paranoja i bezsens // |13(,5)| Ten sam dzień. Wydarzenia późniejsze\n18 sierpnia 2017 18 sierpnia 2017 by Konan\nSama nie wiem dlaczego piszę mój własny pamiętnik w formie czegoś co przypomina powieść. Celem uczczenia mojego mistrza, który sam był pisarzem? Czy może chodzi mi o zdystansowanie się od własnego życia? O próbę rozliczenia się z przeszłością? Kolejne rozdziały piszę jakiś czas po zaistniałych wydarzeniach. Formułuję myśli i słowa w taki sposób aby były one odbierane jako bieżące.\nSama dla siebie. Dlaczego?\nTak mi jest łatwiej pogodzić się z tym wszystkim?\nNagato zdawał się być wpatrzony w podłogę równie mocno co wcześniej Tsunade w moją rękę. Śledził białymi oczyma krwawe mazaje, które powstawały na podłodze przy każdym ruchu mopa ignorując każde z moich kolejnych pytań. Kręciło mi się w głowie. Dopiero kiedy sytuacja odrobinę się ustabilizowała i doszło do mnie, że właściwie to nie muszę walczyć o życie to do mojego organizmu dotarło jak wycieńczona jestem. Kiedy Nagato kazał mi wcześniej wstać, żeby zmienić pościel o mało nie runęłam na podłogę.\nTechnika, której użyłam praktycznie wyzuła mnie z czakry.\nSytuacja, której byłam uczestnikiem praktycznie wyzuła mnie z pewności czegokolwiek.\nCzułam jak łzy ściekają mi po policzkach. Potem po szyi. A potem wsiąkają w moją absurdalną różową piżamę z hello kitty.\n- Możesz mi kurwa wytłumaczyć co tu się właściwie dzieje?! – wrzasnęłam w pewnym momencie zachrypniętym głosem, niemal natychmiast po tym zakrywając usta dłońmi. Podniesienie głosu było na tyle męczące, że na moment zamazał mi się obraz sali.\nMilcząc zabrał wiaderko z ziemi, obrócił się, wyniósł wspomniane przedmioty do łazienki. Zniknął za futryną. Słyszałam dźwięk odkręconej wody i płukania mopa.\nGóra piżamy kompletnie przesiąkła mi od łez.\nTo było gorsze uczucie niż świadomość tego, że przed tym wszystkim tak naprawdę chciał mnie zabić.\nWyszedł z łazienki i stanął w korytarzyku naprzeciw łazienki.\nPatrzył na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy.\n- Chcesz coś ze sklepu?\nMam widzę przed sobą jakiś zlepek losowo połączonych kawałków kliszy, bo tutaj nic się ze sobą nie klei.\nTo chyba był najbardziej wyrachowany sposób w jaki do tej pory unikał rozmowy. Wcześniej chociaż odnosił się do tego co powiedziałam gdy mnie zbywał kiedy nie chciał odpowiadać na jakieś pytanie.\nTeraz zapytał czy, kurwa, chcę coś ze sklepu.\n- O czym ty mówisz? – spytałam wiedząc, że to i tak nieważne co powiem.\n- Pytam czy chcesz coś ze sklepu. – powtórzył.\nAbsurd. To co się tutaj dzieje to absurd.\nMilczałam. Nie ruszył się z miejsca, czekając na moją reakcję.\nGdzieś w skołatanej głowie pojawiła się myśl.\nZmuszę go do mówienia.\n- Papierosy. – odparłam, doskonale zdając sobie sprawę, że niewolno mi palić zarówno ze względu na stan w jakim się znajduję jak i miejsce w którym przebywam.\nZmarszczył brwi i na moment otworzył usta, jednak momentalnie je zamknął.\nJeżeli by mi odpowiedział na to w jakikolwiek sposób musiałby skomentować mój stan.\nNa co w sumie liczyłam.\nJednak on jedynie kiwnął głową, po czym po prostu wyszedł cicho zamykając za sobą drzwi.\nPatrzyłam jeszcze moment w tamtym kierunku czując trudności w złapaniu oddechu.\nPoczułam się… dziwnie.\nNadal nic nie rozumiałam, jednak samo to, że się mną zajmował przywołało we mnie wspomnienia jeszcze sprzed śmierci Yahiko. W tym wszystkim najbardziej zastanawiająca była jedna myśl.\nSkoro Jirayia zaatakował Madarę, jest tutaj Tsunade, a Nagato mimo że nie chce ze mną rozmawiać w jakiś sposób o mnie dba to konkluzja jest jedna.\nNie byłam przyzwyczajona do takiego stanu rzeczy.\nTo, że zarówno Jirayii jak i Tsunade nie powinno tutaj być było oczywiste. Z tym, że ten pierwszy, rzeczywiście mógł wrócić do Deszczu. Rozpoznał mnie? Nagato przecież wymazał mu pamięć, więc chyba nie ma innej możliwości.\nZa to Piąta wykazała się skrajnym brakiem odpowiedzialności przychodząc tutaj.\nTak, przyszła za nim. Żeby go zawrócić. Ze świadomością, że tak naprawdę chyba tylko jej by posłuchał.\nTo była pierwsza pozytywna myśl w mojej głowie od dłuższego czasu. Może “kobieta która całe życie dawała mu do zrozumienia, że nic z tego nie będzie” wreszcie zmieniła zdanie…\nI tak oto leżałam w czystej już pościeli, patrząc w sufit i uśmiechałam się sama do siebie w momencie kiedy całe, dosłownie całe moje dotychczasowe życie się posypało. Uśmiechałam się, a po policzkach leciały mi sążniste krople, bo wszystko w co wierzyłam runęło jak domek z kart. To Madara był odpowiedzialny za śmierć Yahiko i innych. Plan Księżycowe Oko okazał się dla mnie nie do przyjęcia. Chodź teraz kusiło mnie by podać to w wątpliwość to wiem, że wtedy kiedy patrzyłam we wściekle czerwone oko Uchihy, będąc na skraju śmierci byłam tego pewna w stu procentach.\nDo tego w momencie kiedy mył tę cholerną podłogę, to mimo iż patrzyłam na ciało jedno z jego ciał to miałam przed oczyma “starego” Nagato. Tego sprzed tego wszystkiego. Gdy jeszcze czułam, że jest jakiś sens.\nAkatsuki najpewniej się rozpadło. Nawet nie wiem co się dzieje w siedzibie, ale byłam pewna, że już nic nie będzie takie jak wcześniej.\nAle czy ja w ogóle mam coś do stracenia?\nOstatnio przekonałam się, że nie.\nW głowie kotłowała mi się jeszcze jedna rzecz.\nNie byłam w stanie zabić Uchihy. I najprawdopodobniej będzie to miało dość znaczące konsekwencje. Bo on wróci.\nBez oczu Nagato nie jest w stanie doprowadzić swoich zamierzeń do końca.\nCiąg myśli przerwał mi dźwięk naciskanej klamki.\nŚcieżka ludzi przestąpiła próg z papierową torbą w ręce. Nagato podszedł do małego stolika stojącego obok łóżka i zaczął wypakowywać wszystko na jego blat.\nI bynajmniej nie były to papierosy.\nWyjął dwa jabłka, jogurt naturalny, sok wielowarzywny i małe pudełeczko z fermentowaną soją z bambusowymi pałeczkami w zestawie.\n- Nie było. – powiedział zanim zdążyłam się w ogóle odezwać.\nKoło szpitala jest automat z papierosami. Nawet bliżej niż sklep spożywczy.\nW gardle nadal miałam gulę, która utrudniała mi mówienie. Jednak jedyne czego chciałam to to, żeby wreszcie ze mną porozmawiał.\nNo i postanowiłam po raz kolejny spróbować go do tego sprowokować, jednak tym razem poruszając temat, który był tematem tabu praktycznie od zawsze.\nWidzę jego białe, przymknięte oczy tak jak wcześniej wlepione gdzieś w sufit. Usiadł na krześle stojącym obok stolika, na którego oparciu nadal wisiał mój dziurawy płaszcz, który był dla mnie niemym wyrzutem porażki.\n- To Madara jest odpowiedzialny za śmierć Yahiko. – wypaliłam, czując jak znów przyspiesza mi puls.\nKolejne sekundy były dla mnie czymś nieznośnym.\nChciałam reakcji. Jakiejkolwiek.\n- Domyśliłem się. – odpowiedział w końcu, nadal na mnie nie patrząc.\nObróciłam głowę w jego kierunku. To co do mnie powiedział po prostu do mnie nie dotarło. Samo to, że mi odpowiedział wywołało we mnie dysonans.\n- Powiedział ci to, prawda? – spytał po chwili.\nTym razem to ja nie potrafiłam się odezwać. Jego słowa mnie zszokowały. Tak jakbym właśnie dostała w twarz.\nJak to “domyśliłem się”?\n- Czy to miało jakiekolwiek znaczenie w obliczu Nieskończonego Tsukiyomi, Konan? – ciągnął, a ja zastanawiałam się czy w tym momencie on z premedytacją próbuje zrobić wszystko, żebym go znienawidziła, mimo że wcześniej wydawało mi się to niemożliwe.\n- Jak możesz..? – wydukałam lekko unosząc głowę.\nObrócił się w moją stronę. Twarz bez wyrazu. Nadal.\n- Mogę. Dokładnie w taki sam sposób w jaki podejmowałem wszystkie moje dotychczasowe decyzje. Ta rozmowa jest bezcelowa. – powiedział, utwierdzając mnie w przekonaniu, że jednak chce bym go znienawidziła.\nOpadłam z powrotem na poduszkę.\nJakkolwiek by się nie starał ja i tak nie mogłam uwierzyć w jego słowa.\n- Nagato, ty taki nie jesteś. – wyszeptałam.\n- Na ile tworzysz sobie mój obraz w swojej głowie, a na ile patrzysz na mnie obiektywnie, Konan? – spytał, tym razem utrzymując ze mną kontakt wzrokowy.\nJego oczy wydawały mi się straszne. Jak jakaś otchłań bez dna. Puste.\n- W takim wypadku dlaczego tu jestem? – odpowiedziałam w końcu pytaniem na pytanie, a mówiąc “tu jestem” miałam coś zgoła innego.\nPytanie powinno brzmieć: “Dlaczego nie zabiłeś zdrajcy?”\nZnów zapanowała cisza. Atmosfera w sali się zagęszczała coraz bardziej o ile to w ogóle możliwe.\nW końcu wstał, po czym skierował swoje kroki ku drzwiom wyjściowym zostawiając mnie bez odpowiedzi.\nZnów zostałam sama ze swoimi myślami, jednak nie na długo. Dosłownie parę sekund po tym jak zamknął drzwi od tamtej strony znów się otworzyły.\nTym razem stanął w nich Jirayia-sensei.\nNie potrafię określić w ogóle swoich uczuć w tym momencie. Z jednej strony byłam przerażona. Głównie odpowiedzialnością. Natychmiast kiedy przekroczył próg pomieszczenia przypomniałam sobie jego słowa o tym, że tak naprawdę jest nami rozczarowany.\nNajgorsze jest to, że ja też byłam sobą rozczarowana.\nNie znałam jego zamiarów. Ale byłam pewna, że mnie nie zaatakuje. Raczej przyszedł tutaj rozmawiać i ewentualnie wyciągnąć ode mnie informacje. Gdyby chciał mojej śmierci po prostu by się wtedy nie wtrącał.\nGdzieś jakaś mała cząstka mnie cieszyła się, że go widzi. Samo to, że znów pojawił się w moim życiu w jakikolwiek sposób było dla mnie czymś pozytywnym. Przejawem szczęścia.\nDodatkowo razem w pomieszczeniu pojawiła się szansa uzyskania wyjaśnienia tego wszystkiego.\nPrzeszedł przez salę i bez słowa usiadł na miejscu gdzie jeszcze przed momentem siedział Nagato i dokładnie tak jak on wcześniej patrzył na mnie i nie odzywał się ani słowem. Skrzyżował ręce na piersi czekając na moją reakcję i oparł plecy o mój płaszcz w czerwone chmury zdając się go z premedytacją ignorować. Na moment też zawiesił wzrok na jedzeniu, które przyniósł Nagato, ale nie odezwał się.\nA ja czułam się jak uczennica wywołana do tablicy.\n- Przejdziemy się? – spytał.\nW sumie to nie wiedziałam co mam robić.\n- Nie jestem w stanie utrzymać się na nogach. – wydukałam.\n- Wiem. – odparł, po czym wstał i znów wyszedł z sali po krótkiej chwili wracając pchając przed sobą szpitalny wózek.\nKiedy otwarł drzwi na oścież dojrzałam na korytarzu rząd krzeseł, kilka zaciekawionych pielęgniarek ukradkiem przechodzących obok sali i biały rinnegan skierowany na moją osobę.\nNagato siedział przed drzwiami. To znaczy nie Nagato. Kurwa. Nieważne. Wszyscy wiedzą o co chodzi.\nCała sytuacja była dziwna.\nJakaś taka nierzeczywista. Znów pomyślałam, że to wszystko to może tylko iluzja.\nMoże ja już patrzę w ten czerwony księżyc i tak naprawdę to już nic nie ma znaczenia?\nMoże wszystko się już tak naprawdę skończyło tylko ja nie zdaję sobie z tego sprawy?\n- O czym chcesz ze mną rozmawiać?\n- Nie domyśliłeś się jeszcze? Lidera Akatsuki i Deszczu miałam za kogoś bardziej inteligentnego. – odparła, opierając się o ścianę lekarskiej dyżurki w której w tym momencie byliśmy tylko my. Puściłem tę uwagę mimo uszu.\n- Tsunade, do rzeczy, jeśli łaska.\nUśmiechnęła się. W sposób dość ironiczny.\n- Co masz zamiar teraz zrobić? – spytała.\nJuż to dziś gdzieś słyszałem. Spojrzałem na nią kątem oka odrywając wzrok od chmur przewijających się na niebie, za szybą.\n- Mógłbym zadać dokładnie takie samo pytanie, nie uważasz? Mimo wszystko jesteś w gorszym położeniu niż ja.\n- Nie oczekuję od ciebie wdzięczności. Byłoby to niedorzeczne. Jednak coś mi mówi, że doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, że jeżeli mnie zabijesz to doprowadzisz do wojny.\n- Powiesz mi coś jeszcze czego nie wiem?\n- W obliczu Nieskończonego Tsukiyomi byłoby to dla ciebie obojętne prawda? Sprawy mają się inaczej w tym momencie.\nZmarszczyłem brwi. Irytowała mnie jej pewność siebie. A najbardziej irytowało mnie to, że miała rację.\n- Skąd masz pewność, że nie doprowadzę go do końca już bez Madary?\n- Bo takie działanie nie miałoby żadnego sensu. Zadaliście sobie wiele trudu by Jirayia wrócił żywy do Konohy. Gdybyś rzeczywiście miał taki zamiar to zarówno on, ja jak i ona leżeliśmy już w grobach o ile cokolwiek by z nas zostało.\nPo raz kolejny miała rację. Jednak moją uwagę przykuła inna rzecz. Wprost powiedziała, że Jiraiya-sensei razem z nią nie są tak naprawdę dla mnie przeciwnikami. By wysnuć taki wniosek należy mieć więcej informacji na mój temat niż te które mistrz zdobył ostatnio.\n- Ile wiesz na temat moich oczu?\n- Wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, że gdybyś chciał doprowadzić do wojny to nie marnowałbyś czasu na tę rozmowę.\n- Nie pozostało mi nic jak być z tobą szczery, Tsunade. Wiesz o nas wystarczająco dużo, że nie możemy tego zignorować. Analogicznie jest w waszym przypadku. Amegakure już nie jest białą plamą. Dodatkowo jestem pewny, że poinformowałaś najbliższych współpracowników gdzie się znajdujesz, więc wymazywanie ci pamięci również na dłuższą metę nie miałoby sensu. Twoja śmierć oznacza wojnę. I muszę przyznać, że rzeczywiście byłaby mi ona w tym momencie nie na rękę. Co więc proponujesz?\nGodaime skrzyżowała ręce na piersiach.\n- Porozumienie. – odparła.\nRozbawiło mnie to. Rozwój wydarzeń stawał się coraz bardziej ciekawy.\n- Jestem odpowiedzialny za dość dużo zdarzeń, które łagodnie mówiąc nie były zbyt pomyślne dla Liścia. Sztandarowym przykładem było porwanie Piątego Kazekage. W skład Akatsuki w tym momencie wchodzi cztery osoby nie wliczając w to mnie i Konan. Wszystkie znajdują się w waszej księdze Bingo. Zignorujesz ten fakt?\n- Nie ignoruję żadnej z tych rzeczy. Jednak w obliczu tego co ma nadejść konflikty między wioskami muszą zejść na dalszy plan.\n- A co według ciebie ma nadejść? – spytałem opierając się o parapet.\n- Czwarta Wielka Wojna Shinobi jest jedynie kwestią czasu. – odparła.\n- Nadal nie wiem na jakiej podstawie chcesz mi zaufać, Tsunade. Hazard? Myślałem, że w przypadku decyzji politycznych raczej kierujesz się zdrowym rozsądkiem. Widocznie byłem w błędzie.\nZrobiła krok w moją stronę i zmniejszyła dzielący nas dystans. Następnie usiadła na szpitalnej kozetce i założyła nogę na nogę.\n- A ciebie gdzie doprowadził zdrowy rozsądek? Czy to co tutaj się dzieje jego przejawem? Poza tym ta decyzja może i ma w sobie coś z hazardu, jednak przy jej podejmowaniu nie kieruję się jedynie przeczuciem. Podczas walki pozbawiłeś Madarę drugiej ręki i próbowałeś go zabić. Tym samym opóźniłeś realizację Planu Księżycowe Oko o co najmniej kilka lat. Do tego Uchiha potrzebuje do jego zrealizowania twoich oczu, a biorąc pod uwagę twoje ślęczenie przy jej łóżku nie wyglądasz mi na osobę, która odda mu je tak po prostu.\nJej głos był przesiąknięty ironią do granic możliwości. I znów musiałem się z nią zgodzić.\n- A jeśli to była zagrywka mająca na celu doprowadzenie właśnie do tej rozmowy i zdobycia zaufania Konohy, by łatwiej było pozyskać Dziewięcioogoniastego?\n- Gdybyś to od kogoś usłyszał nazwałbyś go idiotą, prawda? W całej tej sytuacji wystąpiło za dużo zmiennych niezależnych od ciebie, by to mogło być zaplanowane. – skwitowała.\nOwszem. Nazwałbym go skończonym idiotą. Nigdy nie pozostawiłbym tak wiele zwykłemu przypadkowi.\n- Więc co masz zamiar zrobić? – zapytała.\nNastało milczenie. Wyraźnie było słychać odgłosy standardowego funkcjonowania szpitala dochodzące zza drzwi. Furkoczące koła wózków i łóżek i inne tego typu dźwięki.\nNie miałem gotowej odpowiedzi na to pytanie. Chodź wydaje się, że Tsunade i tak jej nie oczekiwała.\n- Mam jeden podstawowy warunek, Tsunade. – powiedziałem w końcu.\nWyraz jej twarzy momentalnie się zmienił. Spoważniała.\n- Moi ludzie są na terenie Amegakure nietykalni.\n- Masz na myśli Akatsuki?\n- Tych którzy zostali. Ponadto jeżeli Konoha będzie wtrącać się w sprawy wewnętrzne Ame już teraz możecie zacząć przygotowania do wojny. Chodź obawiam się, że nie zda wam się to na wiele.\n- Rozumiem. Jednak jeżeli znajdą się na terenie Kraju Ognia zostaną potraktowani zgodnie z naszym prawem. Odpowiada ci to?\nKiwnąłem jej głową. Wstała.\n- W takim wypadku jest jeszcze jedna rzecz, którą chciałabym z tobą omówić.\n- Kiedy walczysz z przeciwnikiem o mniejszej sile Sześć Ścieżek pozwala wszystko znacznie przyspieszyć, co? – spytała.\nJak do tej pory ta rozmowa może i była zaskakująca, ale mniej więcej można było przewidzieć jej przebieg to w tym momencie Godaime zbiła mnie z tropu.\n- A kiedy walczysz z przeciwnikiem o tej samej lub większej sile? Co wtedy robisz?\nW tym momencie sam musiałem się przed sobą przyznać, że przestałem za nią nadążać.\n- Do tej pory nie było takiej sytuacji. – odparłem zgodnie z prawdą.\n- Madara potrzebuje twoich oczu. Uważasz, że dzielenie swojej siły przez sześć i próba ochrony swojego prawdziwego ciała jest w tym przypadku dobrą strategią? – spytała, a ja szerzej otworzyłem oczy ze zdziwienia co zdarza mi się raczej rzadko.\nOna nie miała prawa tego wiedzieć. Mogła zdawać sobie sprawę z istnienia pozostałych ścieżek, ale nie ma możliwości by dowiedziała się o tej technice takich szczegółów przez zaledwie tydzień. Osobiście dopilnowałem by wszelnie wzmianki na temat rinnegana zniknęły z większości zwojów, co zajęło mi ponad dziesięć lat.\n- Uprzedzę twoje pytanie. – stwierdziła. – Osoby pod wpływem silnych środków przeciwbólowych i nasennych są po wybudzeniu dość podatne na sugestie. W szczególności jeżeli ktoś jest do tego stopnia rozchwiany emocjonalnie jak ona.\nTsunade musiała zrobić jej przesłuchanie w którymś z momentów kiedy nie było mnie w sali, a później podać jej dodatkową dawkę leków, żeby znów ją uśpić.\nCudownie. Kurwa, po prostu cudownie.\nNieistotne. W obecnej sytuacji nie pozostaje mi nic innego jak dowiedzieć się do czego ona dąży. Chodź mam wrażenie, że zaczynam rozumieć.\n- W sumie zgadza się. W tym przypadku lepiej by było skupić energię, a nie ją rozpraszać. Ale nawet gdyby to było możliwe to jaką mam gwarancję, że w trakcie leczenia mojego rzeczywistego ciała po prostu mnie nie zabijesz, a moich oczu nie przeszczepisz komuś łatwiejszemu do kontrolowania i przychylnemu Liściowi?\nUniosły się jej kąciki ust i zmrużyła lekko oczy.\n- Moim priorytetem w tym momencie jest jak największe odsunięcie w czasie Czwartej Wojny, tak abyśmy mogli się na nią przygotować i nie dopuścić do rozpoczęcia techniki Nieskończonego Tsukiyomi. Jeżeli zrobiłabym to o czym mówisz wywołałbym kolejny konflikt między Deszczem a Liściem co osłabiłoby naszą pozycję w stosunku do Madary. Ponadto jeżeli ktoś nie ma kekkei genkai od urodzenia a jest ono jedynie w jakiś sposób wszczepione nigdy nie będzie w stanie wykorzystać w pełni jego możliwości.\n- Pozostała więc możliwość zniszczenia moich oczu.\n- Tu też błąd. Przechwyciliśmy niektóre dokumenty dotyczące prac Orochimaru. Jeżeli dysponujesz sharinganem Uchihów, dna Hashiramy i odpowiednią ilością czasu to jesteś w stanie wyhodować to co w tym momencie znajduje się w twoich oczodołach.\nCzyli jednak to możliwe… Połączenie klanów Senji i Uchiha.\n- Rozumiem. Akurat w tym przypadku czas działa na naszą niekorzyść. Jednak zależnie od tego co zrobisz możesz mieć kogoś kto w pełni włada tym dojutsu, ale niepewnego co do lojalności, lub kogoś kto dopiero uczy się go używać, ale pewnego co do jego zamiarów. Madara już kiedyś przebudził rinnegan, więc nie będzie miał problemu z jego kontrolą nawet jeżeli, tak jak wspominałaś, zostanie on “wyhodowany” w tym momencie. Jeśli pozostawisz sprawy swojemu biegowi i ja nadal będę żył używając Sześciu Ścieżek to rzeczywiście muszę przyznać, że nie ma gwarancji na to, że wygram konfrontację z Madarą. Dochodzi sprawa konfliktu zbrojnego między Amegakure a Konohą, który osłabi siłę obydwu wiosek. Teraz widzę logikę w twoim toku rozumowania, Tsunade. Jest tylko jeden mały problem. Moje ciało jest tak zdewastowane, że nawet tobie nie uda się doprowadzić go do sprawności, nie mówiąc już o gotowości do walki.\n- Nie lekceważ mnie.\nOpublikowane w Treść główna4s komentarzy\n|/| Proszę o wybaczenie….\n14 sierpnia 2017 by Konan\n…ale chleję i nie mogę się zebrać do tej bardzo poważnej notki, która teraz przypada w mojej historii. Za to napisałam dziś wstawkę |12,(05) + x| x ∈ N+\nTa wstawka jest dość istotna i dotyczy osób, które się do tej pory nie pojawiły w tej pisaninie.\nJednym słowem – blog w żadnym wypadku nie został zarzucony. Po prostu notka, którą muszę teraz napisać jest dość ciężka w wykonaniu.\nPrzepraszam za obsuwkę. Głównie Mei. ;)\n|12| I wtedy wchodzi O N A . Cała na biało.\n24 lipca 2017 26 lipca 2017 by Konan\n###OD AUTORKI: Nom… Szybko napisana, bardzo specyficzna notka. Inspirowana prawdziwymi wydarzeniami (tj. historią mojego kolegi ratownika medycznego, który opowiedział mi kiedyś o weteranie wojennym, któremu podali „głupiego jasia”. W tej historii nie było „jarzeniówki”, ale był „pierdolony pomidor”, którego pielęgniarka miała zabrać z „tego jebanego parapetu”. Tak, dobrze myślicie. Na parapecie nie było żadnego pomidora.\nA więc „Konan out of control”.\nNotka pisana przy dźwiękach utworu Pixies – Where is my mind. Pozwala on się wczuć w stu procentach w to co tu jest napisane, więc polecam. Endżoj.# ##\nBoże, jak jasno.\nBiel i światło.\nCzyli tak wygląda druga strona?\nTylko czemu bolą mnie od tego oczy?\nCzy tutaj też ma się oczy?\nTo jest jarzeniówka.\nŚwieci mi w oczy.\nDrogą dedukcji dochodzę do wniosku, że po drugiej stronie nie ma jarzeniówek.\nTak przynajmniej kiedyś mówiła mi siostra mojej matki.\nKtóra była nawiedzona.\nA przynajmniej ja tak twierdziłam jak byłam mała.\nNie wiem. Nie lubiłam jej.\nZa dużo mówiła o tym, że niedługo wybuchnie wojna.\nAle przecież potem wybuchła. Nawet były dwie.\nBo przecież jeszcze ta domowa.\nNiech ktoś zgasi tą pierdoloną ja-rze-niów-kę.\nW ogóle bytność pierdolonej-jarzeniówki-świecącej-mi-w-obolałe-oczy-które-chyba-jednak-nie-są-do-końca-oczami-trupa-takie-mam-przynajmniej-wrażenie-chyba uświadamia mi rzecz następującą:\nDrogą dedukcji doszłam do tego, że…\nO czym ja w ogóle myślę?\nPrzecież to nie ma najmniejszego sensu.\nWięc drogą dedukcji, po długich i głębokich rozważaniach stwierdzam, że mam nad głową ja-rze-niów-kę i bolą mnie od niej oczy.\nMogłabym je zamknąć.\nAle w sumie poruszanie powiekami jest jakieś teraz takie utrudnione.\nW ogóle czy ja mam powieki?\nJak mogłabym nie mieć powiek? O czym ja…?\nPrzecież mrugam… jak patrzę na ja-rze-niów-kę.\nNiech ktoś to zgasi…\nNagato, zgaś światło.\nDlaczego nie chcesz zgasić światła?\nWłaściwie co ty robisz w pokoju z ja-rze-niów-ką?\nPrzecież powinnam przed tobą uciekać.\nJak już tu jesteś to zgaś światło.\nNie trzymajcie mnie!\nTo znaczy nie trzymaj.\nJak ja nienawidzę jak jest cię więcej niż jeden w tym samym momencie.\nPo co tyle cię na raz?\nAle po co mi te kroplówki?\nTak, zostanę tu, ale zgaś tą cholerną JA-RZE-NIÓW-KĘ?\nPrzecież tam jest kontakt! ZGASZĘ!\nNie, nie chcę nic na uspokojenie.\nPrzecież jestem spokojna! Normalnie z tobą rozmawiam!\nChwilę… dlaczego ja z tobą rozmawiam?\nNie, ja naprawdę nie chcę nic na uspokojenie.\nChcę tylko, żeby zgasła JA-RZE-NIÓW-KA.\nNie dotykaj mnie j e g o rękami!\nPowinniśmy go pochować już dawno temu.\nPuść mnie do cholery!\nWłaściwie to co tu robię?\nŻe niby ja mam coś robić?\nAle, że tak oddzielnie?\nDobrze się czuję, możemy rozmawiać teraz!\nNie kłóć się ze mną.\nW sumie, to nie pamiętam kiedy ostatnio krzyczałeś.\nCzy mogę prosić ⅙ ciebie o opuszczenie tego pomieszczenia?\nBo patrzenie na ciebie jest gorsze od JA-RZE-NIÓW-KI!\nTo znaczy nie na ciebie.\nKurwa mać, przecież wiesz o co mi chodzi.\nJak to nie wiesz? Z reguły to ty mi odpowiadasz na pytania.\nWyjdź, bo to ciało od samego początku tego cyrku jest samo w sobie pierdolonym wyrzutem.\nProszę Tendo o opuszczenie pomieszczenia.\nMówiłam ci nie krzycz.\nNie jestem przecież zdolna do normalnej rozmowy. Nie możesz teraz na mnie krzyczeć.\nW ogóle dlaczego ja nie jestem zdolna do normalnej rozmowy?\nCo O N A tu robi!?\nSzanowna Tsunade, proszę o wzięcie ode mnie tej strzykawki. Wewnętrzna intuicja mówi mi, że znajduję się na terenie Amegakure, chodź muszę przyznać, że chyba nie powinnam tu być, ale to oznacza, że prawo międzynarodowe uniemożliwia ci ingerencję w moją nietykalność osobistą…\nTak, mam dużo papierkowej roboty.\nLiść jest w sumie większy. …Chyba.\nW ogóle słyszałeś? Nie można na mnie teraz krzyczeć.\nI tak nie będę pamiętać?\nJa pamiętam wszystko dokładnie. Tylko do tego nie przyznaje!\nCałe pierdolone życie się do tego nie przyznaję.\nWłaściwie to do czego?\nNo i Tsunade-sama, dlaczego ja w ogóle z tobą rozmawiam?\nŻe jak to spotkałyśmy się w kasynie?\nChociaż w sumie to możliwe. Jirayia-sensei kiedyś mi o tobie dużo opowiadał… Hej… Ale czy Amegakure nie jest w stanie wojny z Konohą?\nAno w sumie to nie. Już nie. No ale czekamy na kolejną, nie? Do trzech razy sztuka!\nNo ale przecież Akatsuki…\nJak mam się tym nie przejmować?\nWy do mnie mówicie, żeby wbić mi tą cholerną strzykawkę.\nNagato, mówiłam żebyś wyszedł.\nZnowu zapaliliście JA-RZE-NIÓW-KĘ!\nW jakim szoku?\nŻe to narkoza?\nPo co mi była narkoza?\nZgaście tą ja-rze-niów-kę!\nJa już o nic w tym swoim życiu nie proszę tylko o zgaszenie ja-rze-niów-ki…\nMoże i jestem niemożliwa, ale właściwie co w tym wszystkim jest możliwe?\nWbiliście mi to!\nI ja-rze-niów-ka nadal się świeci.\nNienawidzę was obojga.\nCholera, znowu robi się ciemno.\nAle w sumie tak chciałam.\nPrzynajmniej jak zamknę powieki to nie widze ja-rze-niów-ki.\nOtworzyłam oczy. Pierwsze co zobaczyłam to białe ściany i rtęciowa lampa nad moją głową. Patrzenie w tamtym kierunku okazało się wręcz bolesne.\nZ jakiegoś powodu, podświadomość wyrzuca mi słowo “JA-RZE-NIÓW-KA”. Akcent na każdą sylabę. Nie wiem o co chodzi…\nTo nie mój pokój. Zdecydowanie.\nPodniosłam głowę na nieznaczną wysokość. Okazała się cięższa niż myślałam…\nW ręce kroplówka.\nSpojrzałam na siebie. Miałam na sobie swoją ulubioną piżamę.\nZ hello kitty.\nCo ja tu w ogóle robię..?\nNo i w tym momencie wchodzi O N A . C a ł a n a b i a ł o .\nNatychmiast poderwałam się ze szpitalnego łóżka, chwytając pierwsze co wpadło mi w ręce. Była to szklana butelka wody, leżąca na szafce obok o którą natychmiast została rozbita. I tak oto stanęłam w rogu małego pokoju, z walącym sercem, zawrotami głowy i szklanym tulipanem w ręku. Stelaż na którym wisiała wcześniej wspomniana kroplówka huknął o podłogę, a ja poczułam jak z ręki w której jeszcze przed momentem miałam wbity wenflon na boki tryska krew, na podłodze mieszając się w wcześniej rozlaną przeze mnie wodą.\nGodaime patrzyła na mnie z dezaprobatą.\nKu mojemu zaskoczeniu nie próbowała złamać mi karku, zmiażdżyć krtani, uderzyć ciężkim narzędziem, zadać ran ciętych lub szarpanych, a jedynie stała w drzwiach i patrzyła na mnie z cholerną dezaprobatą.\nNie próbowała też przebić mi klatki piersiowej na wylot…\nZamrugałam kilkukrotnie oczyma.\nMadara, Jirayia, burza, Nagato, żyję… cholera, a chyba nie powinnam… PAMIĘTAM!\nOdruchowo, wolną ręką dotknęłam się w miejsce, w którym jeszcze do niedawna znajdowała się krwawa dziura.\nNie było po niej śladu.\n- Uspokój się, Konan.\nTę frazę mogła do mnie powiedzieć tylko i wyłącznie jedna osoba, a ten fakt spowodował, że po raz kolejny serce podjechało mi do gardła.\nNagato, a właściwie ścieżka ludzi, stał oparty o futrynę w wejściu do, jak zdążyłam wywnioskować, szpitalnej izolatki.\nJego białe oczy wwiercały się w moją osobę z jakąś nienaturalną intensywnością, która zastąpiła dotychczasowe wrażenie zmęczenia.\n- Wróć na łóżko. – polecił, widocznie również nie mając zamiaru pozbawiać mnie czynności życiowych, co wywołało we mnie kolejne fale rosnącej konsternacji i pomieszania.\nCzerwone chmury jego płaszcza żarzyły się na tle białych ścian i białego kitla Tsunade.\nPowoli odłożyłam zbitą butelkę na ziemię nie spuszczając z nich wzroku nawet na moment, po czym posłusznie usiadłam na łóżku. Krew nadal lała się mi z przedramienia, powiększając czerwono różowe jezioro, gdzieniegdzie ukraszone ostrymi odłamkami szkła, które rozszerzało swoje granice już praktycznie na całą podłogę w pomieszczeniu.\nNagato nie zmienił swojego położenia, podczas gdy Godaime ruszyła w moim kierunku. Nerwowo ścisnęłam w dłoniach prześcieradło. Tsunade, widząc to westchnęła i przymknęła na chwilę oczy. Nie rozumiałam jej reakcji (jak i wszystkiego co w tamtym momencie się działo), dopóki nie spojrzałam na swoją prawą dłoń, w której jeszcze chwilę temu dzierżyłam butelkę. Kolejny strumień krwi ściekał po stelażu łóżka i wsiąkał w pościel i materac.\nWłaśnie w tym momencie dotarło do mnie że boli mnie ręka.\nUżyłabym innego określenia niż “boli”, ale przy tym co czułam ostatnio złamanie z przemieszczeniem może zasłużyć jedynie na przymiotnik “niekomfortowe”.\nKiedy rozluźniłam uścisk na prześcieradle zobaczyłam kawałek mięsa wystający z dłoni, wiszący na skórze.\nMusiałam nawet tego nie poczuć. Chyba z nadmiaru wrażeń.\nGodaime podeszła do mnie, zmierzyła wzrokiem i nadal milcząc wzięła się za leczenie zarówno mojej pokiereszowanej dłoni jak i porozrywanych żył na drugiej ręce.\nPatrzyłam na nią oczyma jak spodki. A za nią dopiero dojrzałam mój “służbowy” płaszcz przewieszony przez oparcie krzesła stojącego obok szafki.\nZ ziejącą, okoloną potężną plamą z krwi postrzępioną dziurą na wysokości mniej więcej serca, co dodawało obecnej sytuacji jeszcze intensywniejszego kolorytu.\nNagato już na mnie nie patrzył. Nadal jednak stał oparty o futrynę, tym razem z zamkniętymi oczyma i głową skierowaną w sufit.\nMoże to… ?\nNawet ja nie mam tak napierdolone w głowie, żeby tak wyglądała moja iluzja podczas Planu Księżycowe Oko.\nCzyli to się dzieje.\nA Piąta leczy mi rękę z takim skupieniem i zaciętym wyrazem twarzy, że jeżeli cokolwiek znalazłoby się między jej oczami, a moją raną to prawdopodobnie zostałoby to przecięte jej spojrzeniem.\nParę razy poruszałam ręką. Zacisnęłam pięść. Nie boli.\nPodniosłam wzrok na Tsunade. Potem znów spojrzałam na Nagato.\nPiąta przez moment stała i patrzyła na to jak ruszam tą cholerną ręką.\nPotem bez słowa obróciła się i ruszyła w stronę wyjścia z pomieszczenia zostawiając krwawe ślady butów na do tej pory czystym kawałku podłogi obok drzwi. Minęła Nagato, ale zamiast wyjść stąd całkiem, weszła do pomieszczenia do którego można było wejść z malutkiego korytarzyka przed drugimi drzwiami, prowadzącymi najpewniej na główny korytarz w szpitalu. Pomieszczenie później okazało się łazienką, ale w tamtym momencie nie miałam zbytnio czasu, żeby się nad tym zastanawiać, bo stało się coś co spowodowało, że szczęka już całkowicie opadła mi do podłogi.\nOtóż Tsunade wyszła z owej łazienki trzymając w ręce mopa.\nWładczym gestem wręczyła go Nagato, który zaszczycił ją w tamtym momencie spojrzeniem spod wpół przymkniętych powiek.\nWziął od niej mopa i bez słowa zaczął zmywać podłogę w pokoju.\nTsunade wyszła i trzasnęła drzwiami znad których posypał się tynk.\n|11(,5)| Dokładna data jest nieistotna. Dzień rozpadu Akatsuki. Rok Koguta.\n22 lipca 2017 26 lipca 2017 by Konan\nTo co się tutaj stało trwało zaledwie piętnaście minut.\n- Ona jest jedyną osobą, która w tym momencie jest w stanie ją wyleczyć. Nauczyłem cię wielu technik, jednak nie pamiętam byś wykazywał jakiekolwiek zdolności w medycznych jutsu. Opuść broń i się cofnij.\nPatrzyłem na niego przez moment, a później rzeczywiście cofnąłem się o dwa kroki i wsunąłem ostro zakończony, stalowy pręt z powrotem do rękawa. Właściwie to każde z moich ciał się cofnęło. Godaime, którą do tej pory trzymałem za gardło opadła na kolana i zaczęła się krztusić.\n- O czym ty w ogóle mówisz stary głupcze!? Zaatakuj go! – wrzasnęła rozjuszona Hokage, która zdążyła się już pozbierać z ziemi.\nPatrzyłem przez moment na tę scenę z pozycji milczącego widza nie podejmując żadnego działania.\n- Wylecz ją. – powiedział mój dawny mistrz, tonem niecierpiącym sprzeciwu, o który nigdy bym go nie posądzał. Tym bardziej w stosunku do tej kobiety.\n- Jiraiya..! – krzyknęła lecz on nie dał jej dokończyć zdania.\n- Wylecz ją. – powtórzył w dokładnie taki sam sposób jak poprzednio.\nTsunade nadal stała i patrzyła na niego ze zszokowanym wyrazem twarzy.\n- Czy jest coś trudnego do zrozumienia w zdaniu „Wylecz ją”? – spytał.\nZmarszczyłem brwi. Sytuacja była kuriozalna. Ku mojemu zaskoczeniu kobieta rzeczywiście ruszyła w kierunku ciała Konan, pochyliła się nad nią, wciąż patrząc na Jiraiyę z niedowierzaniem, najpewniej upewniając się co do tego co usłyszała. Kiedy wokół jej dłoni pojawiła się zielona aura, mistrz obrócił się w moim kierunku.\n- Następnym razem licz ropuchy. Wymazałeś pamięć mi, Gamabuncie, Fukasaku i Shimie, ale była jeszcze jedna, którą wysłałem do Konohy. Właściwie to nie spodziewałem się po tobie tak podstawowych błędów… Znam przebieg całej naszej wcześniejszej rozmowy, Nagato.\nZignorowałem jego słowa. Nie miał zamiaru atakować. Stał z ze skrzyżowanymi na piersiach rękoma odwzajemniając moje spojrzenie. Tsunade nagle podniosła głowę i zwróciła się do niego, zdając się nie zauważać mojej obecności.\n- W tych warunkach i przy tak rozległych obrażeniach mogę jedynie zatamować krwawienie i utrzymywać ją przy życiu, ale dalszej pomocy mogę udzielić jej jedynie w szpitalu.\nJiraiya jej nie odpowiedział.\n- Macie w Amegakure jakiś szpital, prawda? – zapytał patrząc mi prosto w oczy. Właściwie w oczy Tendo.\nKiwnąłem mu głową, podczas gdy Godaime najwidoczniej będąc w szoku patrzyła raz na niego, a raz na mnie, skacząc wzrokiem między wszystkimi z ciał, w przeciwieństwie do Jiraiyi, który od początku jak się tutaj pojawiłem patrzył tylko na główną ścieżkę.\n- W takim wypadku ruszajmy, chyba że zmieniłeś się na tyle, że nawet jej życie jest ci obojętne. – skwitował z ironią.\nMilcząc podniosłem rękę w kierunku Konan i Tsunade. Obydwie poderwały się z ziemi i zawisły w powietrzu. Godaime widząc mój ruch momentalnie przerwała technikę i była gotowa do ataku bądź ewentualnej obrony, jednak mistrz powstrzymał ją gestem dłoni i wróciła do leczenia Konan.\nZaczęliśmy się przemieszczać w kierunku Wioski z dość dużą prędkością.\n|11| Nigdy nie wiesz kogo masz za plecami\nCiemność. Mam przed oczyma ciemność.\nCzarne chmury i oślepiające światło błyskawic.\nNiewiele myśląc zeskoczyłam z dachu. Rozłożyłam skrzydła. Wiatr natychmiast porwał mnie i cisnął o najbliższą ścianę.\nUsłyszałam zgrzyt giętego metalu.\nW ostatnim momencie odepchnęłam się od budynku i złożyłam skrzydła pikując pionowo w dół.\nNie mogę lecieć. Wiatr by mnie dosłownie rozszarpał.\nStrugi wody smagały mnie po twarzy praktycznie zalewając mi oczy.\nTo już nie był deszcz.\nTo był cyklon.\nGdzież pode mną przemknął szyld sklepowy.\nUderzały o ściany, obok hektolitrów wody, układając się w dźwięki specjalnie dla mnie skomponowanego marszu pogrzebowego. A ziemia zbliżała się coraz bardziej.\nMoje skrzydła rozpadły się na pojedyncze kartki natychmiast porwane gdzieś. Gdziekolwiek. Nie miało to już żadnego znaczenia gdzie.\nNie wrócę tu nigdy.\nMoże jednak spaść..?\nBędąc paręnaście metrów od gruntu kolejny raz odbiłam się od stalowych rur, zmieniając kierunek ruchu z pionowego na praktycznie poziomy.\nStopami dotknęłam ziemi. Woda sięgająca kostek rozprysła się pod uderzeniem. Zgięłam kolana, rozproszyłam część energii kinetycznej za pomocą czakry i natychmiast zaczęłam biec walcząc z wiatrem i wodą.\nZaszczute zwierze. Tym jestem w tym momencie.\nRwałam obcasami bruk.\nNa ulicach nie było nikogo.\nLogiczne. Ludzie boją się gniewu niebios.\nGrzmoty błyskawic zagłuszały moje myśli.\nInstynkt przejął nade mną całkowitą kontrolę.\nMijałam kolejne ulice. Kolejne domy. Kolejne sklepy i lokale.\nObleczone stalą ściany, wyglądające jakby za moment miały zawalić się i pogrzebać mnie żywcem.\nCzułam krew pulsującą w żyłach.\nRobiłam kolejne uniki uchylając się przed wszelkim latającym śmieciem, większym bądź mniejszym.\nMoże się poddać..?\nPrymitywna chęć zachowania oddechu kazała mi jednak biec na złamanie karku.\nPrzed siebie. Byle dalej.\nSzczęk i zgrzyt.\nDo tego mój puls. Gdzieś w tle, pulsujący w skroniach.\nWalące się w mojej głowie budynki zaczęły się rozstępować.\nZachodnie wyjście z Wioski przede mną.\nMiałby jakiekolwiek opory?\nDał mi uciec.\nMinęłam bramę. Ostatni raz. Coś zakuło mnie pod żebrami, obok mostka, lekko z lewej.\nByło to porównywalne do odłamków szkła wpijających się od wewnętrznej strony kości.\nJednak biegłam dalej, a woda i wiatr nadal szargały mną na wszystkie strony. Krople… nie, strumienie deszczu raniły mi każdy odsłonięty kawałek ciała.\nFale, woda, las.\nWokół mnie pojawiły się gnące się ku ziemi drzewa. Słyszałam trzask łamiących się gałęzi i huk napierajacych na siebie mas powietrza.\nPo co uciekam? Przecież doskonale wiem, że nie zdołam uciec w tych warunkach.\nJestem bezduszna. Mogłam mu tego oszczędzić i załatwić to sama. Dlaczego tego nie zrobiłam? Brakło mi odwagi?\nTuż przede mną runęło kilkunastometrowe drzewo. W ostatniej chwili odskoczyłam, czując że gdy tylko moje stopy odrywają się od podłoża, to znów wiatr robi ze mną co chce. Złapałam się jednego z nienaturalnie odkształconych pni i z całej siły odepchnęłam się ku ziemi. Śliskie błoto na którym wylądowałam ledwie dało mi ustać.\nAle biegłam dalej.\nPowtarzam pytanie: po co?\nNagle usłyszałam świst. Długie, stalowe ostrze odcięło mi końcówki przemokniętych do cna włosów, gdy uchyliłam się w tył.\n“To nie Nagato” przeleciało mi przez myśl.\n- Naprawdę myślałaś, że pozwolę ci odejść? – usłyszałam znajomy głos tuż nad uchem.\nGłos napawający mnie szczerym wstrętem.\nZwiększyłam dystans chcąc zyskać na czasie.\n- Myślałam, że nie będziesz się wtrącał. – powiedziałam najbardziej spokojnym tonem na jaki było mnie stać w tym momencie, jednocześnie prostując plecy i patrząc na niego z nienawiścią przez spadające z nieba oceany wody. Pomarańczowa maską wściekle jarzyła się na tle zszarzałego, smaganego wiatrem lasu.\n- I pozwolić odejść komuś, kto posiada tyle informacji? Musiałbym być głupcem. – odparł przebijąc się jakimś cudem przez huk ulewy.\n- Myślałam, że nie lubisz brudzić sobie rąk.\nZaśmiał się podnosząc ostrze miecza w moim kierunku.\n- Racja. Jednak wiedziałem, że Nagato nie będzie w stanie cię zabić. Zdajesz sobie sprawę z tego, że jesteś ostatnia rzeczą która stoi mu na drodze do jego marzenia? – ciągnął, podczas kiedy ja robiłam wszystko by nie dać wytrącić się z równowagi pod wpływem, jednocześnie odczuwanych, narastającej wściekłości i rozpaczy spowodowanych tym co właśnie powiedział. – A właściwie nie jego. Jak nazywał się wasz przyjaciel? Yahiko…? – przekrzykiwał burzę, a mnie, na to co powiedział, krew jeszcze bardziej zagotowała się w żyłach.\n- Nie mieszaj do tego Yahiko. Wystawiając jego imię bezcześcisz je! Skąd w ogóle wiedziałeś, że chcę opuścić wioskę?! – odpowiedziałem, szykując się do ataku.\n- Obserwowałem was od dłuższego czasu. Nawet nie masz pojęcia jak zabawne było obserwowanie waszych prób ocalenia życia byłego mistrza… Udało się wam. Tylko jakie ma to znaczenie w obliczu ostatecznego celu? Jiraiya mógł żyć wiecznie w prawdziwie realnym świecie. Waszym wymarzonym świecie. Odrzuciłaś to? Twój wybór. …Ale wiesz, w sumie to ostatnie czego się po tobie spodziewałem to zdrada. A jednak… Jak się z tym czujesz? Po tylu latach zostawiłaś swojego jedynego przyjaciela. Jak możesz? – pytał, opierając się na ostrzu miecza, który wbił w ziemię przed sobą, wyraźnie mnie lekceważąc – Widziałem każdy wasz ruch. Kiedy poszłaś do wieży głównej oczywiste stało się dla mnie to, co chcesz zrobić. Szkoda tylko, że Nagato nie potrafił załatwić tego należycie. No, ale jeszcze nic straconego. Jest piętnaście minut drogi stąd. W sam raz by pozbierać to co z ciebie zostanie. Może jak wyprawi ci ładny pogrzeb, to dotrze do niego, że to do czego przywiązywał się w tym świecie to jedynie fałszywe rojenia. - ironizował nadal, podczas gdy w najbliższe drzewo uderzył piorun.\nŚwiatłość i huk.\nA jego słowa były dla mnie jak kolejne policzki.\nZ d r a j c a. To słowo właśnie migało mi przed oczyma.\n- A mogłaś mieć wszystko. Rodzinę, dom, tę twoją upragnioną stabilizację… No ale cóż. Dziś zostaniesz kolejną ofiarą idei. Jednak uważasz, że cel nie uświęca środków? Czym jest twoje cierpienie przy cierpieniu wszystkich tych ludzi, których chcieliście uratować od wojen? Już zapomniałaś? Nie ma to dla ciebie żadnego znaczenia? - kontynuował.\nDosłownie każdy najsłabszy punkt.\nWbiłam wzrok w ziemię.\nPrzerażało mnie to jak bardzo zgadzam się z tym co właśnie usłyszałam.\n- No, ale skoro już tu jestem, to nie mam zamiaru walczyć z kimś kto nawet nie próbuje się bronić… Dobrze wiesz, że cię prowokuję, prawda?\nMoże gdyby przede mną stał Nagato to nie próbowałabym się bronić.\nAle Uchisze nie dam tej satysfakcji. Nie dziś. Choćby próba zabicia go miała być ostatnią rzeczą jaką zrobię w życiu.\n- Może w tych ostatnich chwilach życia pocieszy coś fakt, że podzielisz los całej reszty starego Akatsuki?\nNatychmiast podniosłam głowę.\n- O co ci chodzi? – odkrzyknęłam. Wichura wymagała się z każdą chwilą.\n- Wszystkich ich zabiłem własnoręcznie. Tylko wasz stary przywódca. Co do niego… jedynie dostarczyłem odpowiednich informacji, przez odpowiednich łączników czcigodnemu Hanzo.\n- Łżesz! To Konoha…! – wrzasnęłam, natychmiast tego żałując, kiedy usłyszałam jego szyderczy śmiech.\nTak. Dałam się wyprowadzić z równowagi.\n- Po co miałbym okłamywać kogoś, kto za parę minut spotka się z bóstwami, o ile takie istnieją? Co do Konohy to dokładnie tak mieliście myśleć. Przecież jakoś musiałem wprowadzić Nagato w odpowiedni tok myślenia, prawda?\nCiepłe łzy zmieszały się z lodowatym deszczem na moich policzkach. Przymknęłam powieki, czując jak w środku wypełnia mnie wszechogarniające poczucie wściekłości i bezsilności.\nCałe moje życie było kłamstwem, niezależnie od tego czy Uchiha teraz mówił prawdę czy nie.\nMoże to wszystko już od początku nie miało sensu. Może zgubiłam się w ideałach. Może w życiu popełniałam jedynie coraz to nowe błędy. Może nie wsparłam Nagato wtedy kiedy tego potrzebował. Może nadal nie potrafię pogodzić się z tym co stało się z Yahiko i nadal się o to obwiniam. Może ta sytuacja to jedynie suma moich błędów i sama sobie na to zasłużyłam?\nAle nawet jeżeli moje życie do tej pory było jednym wielkim nieporozumieniem, to dziś rozegram ostatni jego akt tak bym mogła odejść w spokoju.\nZabiorę tego sukinsyna ze sobą.\n- Ty jesteś jedynie ciemnością. Światem, w którym schną i giną wszystkie kwiaty. – powiedziałam już całkiem spokojnie na tyle cicho, że nie byłam pewna czy Madara w ogóle usłyszał moje słowa w otaczającym nas huku.\nZłożyłam ręce w kolejne pieczęcie. Papierowe ostrza przebiły się przez wicher i przeszły przez Uchihę na wylot.\nJutsu czasoprzestrzenne. Słyszałam o tym.\nKolejne pieczęcie. Tony papieru przecinały powietrze, wodę i wszystko co zastały na swojej drodze łącznie z co najmniej hektarem lasu znajdującego się za Uchichą. Huk i tak smaganych przez wiatr drzew, teraz zamienionych w wiór, był ogłuszający. Jednak każda z kartek przelatywała przez mojego przeciwnika nie robiąc mu krzywdy.\nNaglę poczułam drgnienie. Technika została naruszona. Nie widziałam co dzieje się przede mną, jednak czułam, że kolejne z moich ostrzy zaczynają być odbijane.\nCzyli jest tak jak myślałam!\nTechnika ma swoje ograniczenia czasowe podobnie jak “boskie pchnięcie” Nagato.\nJeżeli wykona technikę czasoprzestrzenną jeszcze raz nie będę w stanie zrobić tego co zaplanowałam.\nZłożyłam ręce w kolejne znaki.\n- Kami no Shisha no Jutsu! – wrzasnęłam, wiedząc, że w tym momencie właśnie popełniam samobójstwo.\nPodzieliłam się na kartki, oblepiając ciało Uchihy.\nRozdzierający ból przeszywał mnie za każdym razem kiedy dosięgnął mieczem kartek, które były moimi elementami składowymi.\nPozostało jedynie utrzymać technikę. Jeszcze przez moment.\nZiemia pod nami rozstąpiła się. Morze kartek wirujących w wietrznym szale. Opadałam w otchłań, rozłożona na części pierwsze w uścisku z człowiekiem który zniszczył całe moje życie.\nCałe życie, które było jedynie błędem. Nieudaną, bezwartościową opowieścią, którą autorka będąca jednocześnie główną bohaterką, jedynie wie jak zakończyć.\nMoje życie było puste. Bez treści.\nKolejne wybuchy rzucały nami podczas kiedy spadaliśmy w niezmierzoną papierową rozpadlinę. Wybuchowe notki zaczęły reakcję łańcuchową.\nTo koniec. Reszta notek eksploduje tak czy inaczej.\nPoczułam się lekko.\nGdzieś z lewej nadeszło gwałtowne szarpnięcie. Fala uderzeniowa i gorąco. Krew.\nZmysły odmawiały mi posłuszeństwa.\nObraz przed oczyma zamazywał się.\nNie było już Uchihy. Nie było wściekłości i poczucia rozbicia.\nMoże Nagato sam znajdzie drogę do tego by być mostem do pokoju?\nJa zrobiłam wszystko co mogłam. Usunęłam z jego drogi Madarę. Tego, który zmanipulował go by zboczył z naszej pierwotnej ścieżki.\nŚcieżki, którą wyznaczył nam Jiraiya-sensei.\nNajprawdopodobniej straciłam przytomność z wycieńczenia, jednak nagle coś wyrwało mnie z ciepłej, przyjemnej ciemności.\nPoczułam, że ciało praktycznie pozbawione czakry znów powróciło do swej jednolitej, niepodzielonej na karki formy. Ból rozrywał mi głowę i klatkę piersiową. Klęczałam na ziemi starając się opierać wichrowi i wodzie.\nGwałtownie wciągnęłam powietrze do płuc, niemal natychmiast się nim krztusząc. Huragan szalał nadal. Po moich kartkach, jak i po rozpadlinie nie było żadnego śladu.\nJak i po Madarze.\nW głowie pojawiła się tylko jedna myśl, która dosłownie zmroziła mi krew w żyłach.\nJa nie miałam prawa przeżyć tej techniki. Coś jest nie tak.\nNatychmiast podniosłam się na równe nogi, ale wiatr znów rzucił mnie na ziemię, a świat przede mną zawirował. Podpierając się na jednej dłoni podniosłam wzrok w kierunku Ame i znów spróbowałam wstać.\nOparłam ręce o kolana. Tym razem ustałam, jednak zawroty głowy były niemiłosierne.\nA może jednak wystarczyło mi czakry na to by przeżyć technikę sześciu milionów kartek papieru..?\n- To koniec. Co zrobi ze mną Nagato nie ma już w ogóle znaczenia. Madara… – wyszeptałam sama do siebie, zachrypniętym głosem, jednak nie kończąc ostatniego zdania.\n- …jest martwy? – usłyszałam tuż za sobą.\nPrzez ciało przeszedł mi dreszcz i szerzej otworzyłam oczy ze zdziwienia, jednocześnie czując jak metalowe ostrze gładko wchodzi w moją klatkę piersiową i wychodzi na wylot. Zobaczyłam skrwawiony pręt wystający mi z ciała i w tym momencie znów zrobiło mi się biało przed oczami.\nTylko, że tym razem z bólu.\nPróbowałam łapać powietrze. Miałam wrażenie się się topię.\nKrew wypełniała płuca.\nNawet ten ostatni raz.\n- Jak..? – wydusiłam, nadal próbując utrzymać się na nogach.\n- Izanagi. Za cenę jednego ze swoich oczu osoba wykonująca technikę może połączyć iluzję i rzeczywistość. To zakazana technika klanu Uchiha. Tylko ci, którzy posiadają potęgę klanów Uchiha i Senju mogą go używać.\nW tym momencie wyrwał pręt.\nŚwiatła zatańczyły mi w polu widzenia. Wiatr niemal natychmiast rzucił mnie na ziemię, ale znów się podniosłam, spluwając krwią pod nogi.\nSpojrzałam na Uchihę.\nNie miał ręki.\n- Wierzę, że bez ciebie Nagato wróci na właściwą drogę!. Ty… – wykrzyczałam, czując jak moją klatkę piersiową wypełnia płynne żelazo, poczynając od rany, z której chodź odrobinę starałam się zatamować krwawienie przy pomocy resztek czakry.\n- Naprawdę myślisz, że ludzie będą w stanie się zrozumieć? Że ta iluzja, którą ty nazywasz rzeczywistością jest warta jakiejkolwiek uwagi!? Potrafisz zaakceptować taki świat, podczas gdy masz na wyciągnięcie ręki miejsce, w którym nie ma wojen, cierpienia i tęsknoty? Plan Księżycowe Oko jest jedynym rozwiązaniem. …I ty dobrze o tym wiesz.\n- To jedynie iluzja. Wolę najgorszą rzeczywistość, gdzie wiem, że postąpiłam właściwie, od najpiękniejszego fałszu! – odkrzyknęłam sama nie wierząc w to co właśnie powiedziałam.\nZacisnęłam powieki z wściekłości.\nWiem tylko tyle, że się nie poddam się.\nTo jedyna rzecz, która nie jest błędem. Będę walczyć z nim do końca.\nTo jedyna rzecz, której nie będę żałować w ciągu ostatnich dwudziestu lat mojego życia.\nZnów splunęłam krwią na ziemię.\n- Widzisz. W takim wypadku mamy poważną różnicę zdań. – rzucił.\nZnów złożyłam dłonie w pieczęci.\nPapierowe ostrza znów poleciały w jego stronę.\nBól, który czułam, był już praktycznie nie do zniesienia.\nOdbił każde z moich ostrzy.\nJednym skokiem pokonał dzielącą nas odległość i bez większego problemu złapał mnie za gardło, podnosząc w górę.\nZaczęłam się dławić, już nie tylko krwią, ale i z braku powietrza.\nPatrzyłam w jego świecące czerwienią oko.\nSzarpałam się, jednak już po chwili nie miałam na to sił.\nKoniec historii o Konan z Amegakure.\nNagle znów otworzyłam szeroko oczy. Uścisk na mojej szyi momentalnie zelżał.\nCharakterystyczna biała burza włosów i pionowe, czerwone kreski pod oczami.\nNa moment złapałam z nim kontakt wzrokowy, podczas gdy moje ciało spadało na ziemię, gdy Madara mnie puścił by obronić się przed atakiem Sannina.\nUderzyłam twarzą o mokrą ziemię i natychmiast straciłam przytomność.\nBardzo przepraszam, że to tyle trwało. Jednak notka wreszcie jest.\nUsprawiedliwiam się tym, że ostatnio nawet włączyć komputera nie miałam czasu, a pisanie na telefonie bardzo mnie męczy.\nPozdrawiam wszystkich, którzy to czytają i obiecuję, że postaram się aby następna notka była dużo szybciej :)\n22 czerwca 2017 26 lipca 2017 by Konan\nBlog nie umarł, tylko miałam egzamin zawodowy, a przez to zapiernicz jak jasna cholera.\nNotka wkrótce. Część jest już napisana.\nPozdrawiam wszystkich, którzy to czytają :)\nOpublikowane w Organizacyjne2s komentarzy


Zegarek Wypadek Wroclaw - artykuły | Gazeta Wrocławska\nZEGAREK WYPADEK WROCLAW\nStarszy mężczyzna w wypadku zgubił zegarek. Odzyskał go dzięki naszemu czytelnikowi\nDzięki czytelnikowi Gazety Wrocławskiej odnalazł się zagubiony zegarek Jana Surmy poszkodowanego w wypadku na ul. Gajowickiej. Mężczyzna stracił go po tym, jak został potrącony przez samochód osobowy. Wtedy bardziej martwił się o cenną pamiątkę, niż o własne zdrowie. O pomoc poprosił Gazetę Wrocławską. Udało się - zegarek się odnalazł.\npotrącenie gajowicka wrocław\npotrącenie mężczyzny wrocław\nwypadek gajowicka wrocław\nwypadek grochowa wrocław\nzegarek wypadek wrocław\nzgubiony zegarek wypadek wrocław\nzgubił zegarek wrocław\nStarszy mężczyzna w wypadku zgubił zegarek. Odzyskał go dzięki naszemu Czytelnikowi (ZDJĘCIA) 41\n7 stycznia na skrzyżowaniu ul. Gajowickiej i Grochowej doszło do wypadku, w którym potrącony został dziadek Justyny Zdybel, naszej Czytelniczki. W szpitalu bardziej niż swoją złamaną ręką martwił się utratą zegarka, który jest dla niego cenną pamiątką. Rodzina starała się go odnaleźć za pośrednictwem Gazety Wrocławskiej.\nWypadek czterech aut na Gajowickiej. Ranna kobieta w ciąży [ZDJĘCIA] 42\nWypadek na ulicy Gajowickiej przy skrzyżowaniu z ulicą Pretficza we Wrocławiu. W czwartek, około godziny 10., doszło tam do zderzenia czterech samochodów osobowych. Ranna została kobieta w ciąży.\npotracenie gajowicka wroclaw\npotracenie mezczyzny wroclaw\nwypadek gajowicka wroclaw\nwypadek grochowa wroclaw\nzgubil zegarek wroclaw\nzgubiony zegarek wypadek wroclaw


esefi - Solutions For Industry - Master Abrasives Polska\nFirma Master Abrasives cieszy się długoletnią i solidną reputacją na brytyjskim rynku materiałów ściernych, dostarczając rozwiązania wysokiej jakości produktów i profesjonalnej obsługi. Założona w Daventry w 1967 roku, jest teraz niezależną firmą brytyjską, która zapewnia wsparcie techniczne. Marka Master zapewnia rozwiązania dla przemysłu, oferując wysoką jakość na opłacalnym poziomie celem uzyskania lepszej wydajności procesu. Z dniem 1 września 2019 utworzono siostrzaną firmę w Polsce, Master Abrasives Polska z siedzibą w Katowicach. Zadaniem zespołu w Polsce będzie obsługa krajowych kontrahentów.\nOpracowaliśmy gamę produktów pod marką Master, aby zapewnić niezmiennie wysoką jakość zgodnie z ISO 9001. Gama produktów jest obszerna, obejmująca produkty powlekane i włókniny do polerowania powierzchni, jak również szlifowania, a także produkty do szlifowania i produkty superabrasives do precyzyjnej obróbki powierzchni. Nasz zespół ds. aplikacji technicznych współpracuje z klientami na całym świecie, oferując rozwiązania techniczne w zakresie problemów z aplikacjami i pomagając w maksymalizacji produktywności.\nNasi inżynierowie mogą ocenić Twoją aplikację i Twoje potrzeby oraz pracować z Tobą nad rozwojem produktu i procesu w celu obniżenia kosztów. Oferując produkty wysokiej jakości po konkurencyjnych cenach, poprzez gamę produktów Master popartą profesjonalną i techniczną obsługą, dążymy do zapewnienia najlepszych rozwiązań dla przemysłu.\nto rozwiązania z zakresu obróbki powierzchni dostosowane do Twoich potrzeb. Nasza szeroka gama produktów stosowana jest w wielu gałęziach przemysłu, tam gdzie wymagana jest obróbka metalu.\nNasze produkty służą do aplikacji mniej wymagających, jak również zapewniają wspaniałe rezultaty w obróbce precyzyjne.


EBC obawia się ekspozycji banków na Turcję - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 10-08-2018, 10:11\nZ powodu załamania liry Europejski Bank Centralny obawia się ekspozycji niektórych banków ze strefy euro na Turcję.\nThe Financial Times donosi, że wśród banków ze szczególnie dużą ekspozycją znalazły się hiszpański Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, włoski UniCredit i francuski BNP Paribas. Gazeta dowiedziała się nieoficjalnie, że Jednolity Nadzór Bankowy (SSM) w ciągu ostatnich kilku miesięcy zaczął bliżej obserwować powiązania banków eurolandu z Turcją. Wciąż jednak nie uznaje sytuacji za krytyczną.\nOd początku roku turecka lira straciła ok. 45 proc. wartości wobec euro. Rośnie ryzyko, że kredytobiorcy z Turcji, którzy nie są zabezpieczeni przed tak dużym osłabieniem krajowej waluty, mogą w coraz większej liczbie nie być w stanie spłacać zagranicznych długów.\nW piątek rano turecka lira słabła rekordowo wobec dolara. Jej kurs spadał nawet o 13 proc. Obecnie za dolara trzeba zapłacić 5,9520 TRY, co oznacza spadek o 7 proc. Wobec euro lira słabnie obecnie o 6,3 proc. do 6,8070. Wcześniej w piątek za euro trzeba było płacić nawet 7,2254 TRY.\nBanki / EBC obawia się ekspozycji banków na Turcję


Jak leczyć skaleczenia i niewielkie rany? - doranyprzyloz.com.pl\nRana oznacza uszkodzenie skóry, któremu towarzyszą ból i krwawienie.\nJedną z najważniejszych cech rany, która wpływa na proces gojenia i decyduje o właściwościach pielęgnacji, jest stopień jej „czystości”. Zgodnie z tym wskaźnikiem rozróżnia się rany aseptyczne (czyste), skażone bakteriami i zakażone. Rany skażone bakteriami charakteryzują się obecnością różnych drobnoustrojów. W takim przypadku mikroorganizmy mogą dostać się do rany zarówno natychmiast w momencie urazu, jak i podczas leczenia. Jeśli w ranie wystąpi proces zakaźny z pojawieniem się charakterystycznych objawów (zapalenie, ropne wydzielanie, pogorszenie ogólnego samopoczucia), wówczas mówimy o zakażeniu rany. Każda rana może zostać zakażona, nawet jeśli była pierwotnie aseptyczna. W takich przypadkach proces leczenia jest znacznie skomplikowany, a czas gojenia się wydłuża. Aby temu zapobiec, konieczne jest odpowiednie obchodzenie się i leczenie uszkodzeń skóry.\nJak leczyć ranę na dłoni\nBiorąc pod uwagę różnorodność i nasilenie ran, ważne jest, aby prawidłowo udzielać pierwszej pomocy. Ma to na celu przede wszystkim zahamowanie krwawienia, zapobieganie powikłaniom infekcyjnym i stworzenie optymalnych warunków do gojenia. W tym celu dokonujemy oczyszczenia samego uszkodzenia i otaczającej skóry z brudu i ciał obcych. Aby to zrobić, możesz użyć zwykłej bieżącej wody lub środków antyseptycznych. Ruchy oczyszczające należy wykonywać od krawędzi rany. Są sytuacje, w których konieczne jest udanie się do placówki medycznej. Obejmują one:\nkrwawienie, którego nie można samemu zatrzymać;\nistnieje podejrzenie, że mięsień, ścięgno lub nerw są uszkodzone (zakres ruchu jest ograniczony, wrażliwość jest zmniejszona);\nw ranie znajduje się obce ciało lub zanieczyszczenie, którego nie można samodzielnie usunąć.\nNiezależnie od tego, gdzie udzielono pierwszej pomocy, zaleca się pokazać ranę chirurgowi, zwłaszcza na początku, w celu wczesnego wykrycia powikłań infekcyjnych.\nPodejście do leczenia zależy od głębokości i zakresu uszkodzenia, obecności lub braku procesu zakaźnego oraz innych czynników. Duże i głębokie cięcia mogą wymagać szwów i drenów, a następnie regularnego monitorowania procesu gojenia. Niektóre rodzaje urazów, takie jak otarcia lub zadrapania, mogą goić się otwarcie bez użycia opatrunków. Jeśli rana zacznie ropieć, leczenie przeprowadza się za pomocą maści przeciwbakteryjnych.\nJak leczyć rany na rękach w domu?\nDuże i głębokie rany najlepiej pokazać chirurgowi. Ten opracuje optymalny plan leczenia i przepisze niezbędne leki, które można stosować w domu. Drobne urazy, takie jak otarcia i zadrapania, można wyleczyć samodzielnie. Aby to zrobić, możesz ograniczyć się tylko do leczenia antyseptycznego. Biorąc pod uwagę głębokość uszkodzenia powierzchniowej warstwy skóry, otarcia i zadrapania na dłoniach, ciele lub twarzy klasyfikuje się je umownie na dwa typy:\nMałe. Obejmuje to mikrourazy. Małe zadrapania są płytkie, więc zwykle szybko się goją.\nGłębokie. Mogą pojawić się na skutek nieostrożnego obchodzenia się z nożem, potłuczonego szkła, wiórów drewnianych itp. Głębokie rany należy natychmiast umyć, potraktować środkiem antyseptycznym, aby zapobiec rozwojowi infekcji. Proces gojenia głębokich otarć i zadrapań trwa średnio 7-10 dni.\nEtapy gojenia otarć i zadrapań\nIstnieje naturalny mechanizm gojenia otarć i zadrapań. Rozpoczyna się natychmiast po doznaniu urazu. Organizm stara się zamknąć ranę i zapobiec przedostawaniu się infekcji do organizmu. Aby skrócić czas potrzebny do całkowitego wyleczenia, należy stosować leki przepisane przez lekarza. Regularne stosowanie kremu na otarcia i zadrapania na twarzy lub ciele przyspiesza regenerację skóry i zmniejsza prawdopodobieństwo powstawania blizn.


Auto skup Warszawa − parafiawojcieszow.pl\n05.01.2021, 10:52 0 komentarzy\n12 lat - tyle już czasu otworzony przez nas warszawski skup aut działa w tej branży, stale doskonaląc własne usługi. Chociaż głównym terenem naszych działań jest naturalnie Warszawa - to bez ustanku rozszerzamy opisującą nas propozycję, żeby dotrzeć z nią oraz do pobliskich miejscowości.\nCo bardzo dobre, nie ma dla nas rzeczy niemożliwych i jeżeli będą Państwo chcieli, aby nasza ekipa zjawiła się na wybranym miejscu w mniej niż godzinę - będziemy. Jednak zezwala nam na to obrana przez nas filozofia, mówiąca o tym, iż każdy klient zainteresowany opisującą nas propozycją jest niezmiennie na szczycie priorytetów. Sprawdź więc szybkizakupaut.pl/\nTo zrozumiałe, że jakikolwiek skup aut będzie sądził, że jest tym najlepszym. Niemniej jednak my przystępujemy do tego w ten sposób, że dla każdego bycie najlepszym ma okazję oznaczać coś innego. Niemniej jednak całe serce, doświadczenie i wiedzę wkładamy w to, by tworzyć ofertę na miarę wymogów. Stąd śmiało jesteśmy w stanie stwierdzić, że nasz skup wyróżnia się przez:\nJeżeli w takim razie, sprzedaż auta była tym, co od dawna chodziła po Państwa głowie - jest to ten czas. Należałoby wobec tego przekonać się o jakości naszych usług już dzisiaj oraz być z nich zadowolonym. Gorąco zapraszamy do kontaktu, a z przyjemnością opowiemy o wszystkich detalach transakcji. Jest to dla nas istotne, żeby wszyscy decydujący się na skonstruowany przez nas skup całkowicie wiedzieli, o co w tym wszystkim chodzi. Zdajemy sobie sprawę z tego, że takie nastawienie wyróżnia nas na tle innych oraz sprawia, że jesteśmy ponad konkurencją. To jest skonstruowany przez nas powód do dumy.\nInteresują nas wszystkie samochody, bez względu na stan czy kwestie ubezpieczeniowe. Zachęcamy nade wszystko do skontaktowania się z stworzonym przez nas skupem, co zezwoli nam na dokonanie wyceny - za darmo i bez zobowiązań. Jeśli to, co usłyszą Państwo od nas będzie dla Państwa dostateczne - cała transakcja odbędzie się przyjemnie sprawnie i bez zbędnych formalności. Czekamy w związku z tym na kontakt, chętni udowodnić, że wszystko o czym tutaj mowa to nie tylko słowa, ale same fakty.


Jeszcze liczniejsza ilość osób, posiadających prywatny pojazd, decyduje się na chip tuning | Round Table\nJeszcze liczniejsza ilość osób, posiadających prywatny pojazd, decyduje się na chip tuning\nJak znakomicie wiadomo z licznych informacji, które co jakiś okres nadają rozmaitego typu instytucje, interesujące się dociekaniem rozlicznych zachowań pośród społeczeństwa, każdego roku zwiększa się liczba osób, jakie mają swój własny pojazd.\nPowodów jest faktycznie nadzwyczaj wiele, dlatego że można zacząć chociażby od takich rzeczy, jak otwarcie granic bądź również coraz mniejsze kwoty poszczególnych samochodów. To wyjątkowo dobrze, ponieważ każdy pojazd w dużej dawce ułatwia powszednie\nfunkcjonowanie niekiedy w najłatwiejszych sytuacjach. Dzięki temu zdarza się niezwykle swobodnie przemieszczać się z jednego położenia na drugie ciesząc się nie tylko komfortem, ale przede wszystkim krótkim czasem urzeczywistniania swoich planów. Jeśli jednak nasz samochód nie do końca nam pasuje, wówczas słusznym wyjściem będzie profesjonalny chip tuning.\nBez wątpienia już od wielu lat każdy pojazd może posiadać nie tylko rozmaity wizerunek, zabarwienie, ale również bardzo odmienny silnik. Jeden pojazd może mieć dużo mocniejszy napęd drugi natomiast sporo słabszy. Ma to rzecz jasna później oddziaływanie nie tylko na jego siłę, ale też na zużycie paliwa, czyli mówiąc wyjątkowo klarownie na koszty jego utrzymania. A jest to w rzeczywistości wybitnie ważne. Jeśli więc w naszym samochodzie nie podobają nam się te elementy, wówczas profesjonalny chip tuning w dużej mierze pomoże rozsupłać wszystkie pojawiające się kłopoty i przeszkody. Z racji użyciu szczególnego oprogramowania w formie takiego małego szczegółu, nasz pojazd zyskuje znacznie większą siłę, sprawność, funkcjonalność oraz jest w stanie zaoszczędzić dużą porcję paliwa, co w następnym czasie przekłada się oczywiście na spore oszczędności pieniężne.\nJeżeli więc mamy kłopot z autem, który kiedyś kupiliśmy, wtedy dokładnie profesjonalny chip tuning będzie dla nas najdoskonalszym wyjściem. Warto także nadmienić, żekażdego roku cieszy się on coraz większym zainteresowaniem i coraz większą liczebnością zadowolonych eksploatatorów. A to niezmiernie właściwy znak, dlatego że taki szczegół został przetestowany przez bardzo dużą liczbę osób. I my także na pewno będziemy zadowoleni.


Jak usun�� has�o logowania w systemie Microsoft Windows 8? Strona g��wna\nJak usun�� has�o logowania w systemie Microsoft Windows 8?\nDoda�: redakcja, 2013-03-19 20:15:23\nUsuwanie has�a logowania w systemie Microsoft Windows 8 mo�e wydawa� si� nieco skomplikowane po przejrzeniu funkcji kont u�ytkownik�w. W niniejszej poradzie przedstawimy w jaki spos�b szybko i bez zb�dnego utrudniania sobie �ycie usun�� has�o logowania w systemie Microsoft Windows 8. Jak usun�� has�o logowania w systemie Microsoft Windows 8?\nW celu usuni�cia has�a logowania nale�y wcisn�� jednocze�nie dwa klawisze – klawisz z narysowan� flag� oraz klawisz z literk� r. Po wci�ni�ciu tej kombinacji pojawi si� nam okno takie jak poni�ej.\nNast�pnie wpisujemy polecenie, kt�re wida� na powy�szym zrzucie ekranu. Po zatwierdzeniu pojawi si� nam kolejne okno, w kt�rym odhaczamy ptaszka przy opcji: „aby u�ywa� tego komputera, u�ytkownik musi wprowadzi� nazw� u�ytkownika i has�o”. Kolejnym krokiem jest zatwierdzenie poprzez klikni�cie przycisku zastosuj. Po klikni�ciu zastosuj pojawi si� okno, w kt�rym musimy wpisa� dotychczasowe has�o logowania do Windows 8. Po wpisaniu i zatwierdzeniu podczas kolejnego uruchamiania systemu operacyjnego u�ytkownik nie b�dzie ju� musia� wpisywa� has�a.


TrendVision Award 2015 | Magazyn Fale Loki Koki\nTo już ostatnia szansa, by wziąć udział w jednym z najbardziej prestiżowych konkursów branży fryzjerskiej – TrendVision Award oraz zmierzyć się z najlepszymi stylistami i kolorystami, prezentując własną interpretację najnowszych trendów Wella Professionals: Journey of Enlightenment oraz New Frontier.\nCzasu pozostało niewiele – tylko do 31 sierpnia fryzjerzy mogą drogą elektroniczną i tradycyjną zgłaszać interpretacje trendów Wella Professionals. Prace zostaną ocenione przez jury, w skład którego wchodzą przedstawiciele świata fryzjerstwa i mediów. 12 najlepszych uczestników weźmie udział w inspirującym finale, który odbędzie się 27 września w warszawskim ATM Studio. Lokalni zwycięzcy mają szansę wziąć udział w międzynarodowym finale konkursu TrendVision Award.\nKreatywna atmosfera TrendVision Award co roku przyciąga liczne grono osób ze świata fryzjerstwa, mediów i show biznesu oraz skupia największe talenty, by spośród nich wyłonić najlepszych w kategoriach Young Talent, przeznaczonej dla fryzjerów do 30 roku życia oraz Color Vision, w której fryzjerzy i styliści mają szansę zaprezentować własną interpretację trendów w koloryzacji. Tegoroczna edycja otwiera się na uczestników, którzy na co dzień nie współpracują z marką Wella Professionals. Stworzone przez nich stylizacje będą pojawiać się na fanpage’u Domu Wella, a następnie uczestniczyć w głosowaniu fanów marki.\nWrześniową galę TrendVision Award uświetni niesamowite show brytyjskiej Akademii Sanrizz. Pokazy przygotowywane przez Akademię to wydarzenia na najwyższym poziomie – kreatywne, innowacyjne i pełne inspiracji. Akademia Sanrizz reprezentuje najwyższy poziom sztuki fryzjerskiej, od lat edukując stylistów i pomagając im osiągnąć perfekcję w tej dziedzinie. Unikalność kursów Akademii polega na indywidulanym podejściu do każdego ucznia i stawianiu w centrum uwagi indywidualności. W ramach kursów już 6000 stylistów poznało najwyższe standardy fryzjerstwa Akademii Sanrizz. Podczas gali TrendVision Award będzie można zobaczyć w akcji Leonarda Rizzo – Creative Directora oraz Sharon Cox –International Education Directora.\nWięcej informacji na temat konkursu znaleźć można na stronie: www.domwella.pl/trendvision.\nBilety wstępu na galę TrendVision Award można kupić u doradców marki Wella Professionals.


Pielęgnacja Dłoni - COLORS BEAUTY\nPIĘKNO DLA DŁONI I STÓP Z WYCIĄGIEM Z BAMBUSA (Bambusa Vulgaris)Kosmetyczne właściwości ekstraktu z bambusa i jego pozytywny wpływ na skórę cenione były już w starożytności. Kuracja Anti Aging manicure i pedicure oferuje zupełnie nowe doświadczenie w pielęgnacji dłoni i stóp. Wszystkie produkty zawierają aktywny składnik - wyciąg z bambusa. Ekstrakty z korzenia mają działanie ściągające, a te z pędów - przeciwzapalne. Duża ilość minerałów i krzemu uzyskiwana z bambusowego soku wzmacnia struktury skóry i pomaga osiągnąć równowagę w nawilżeniu, pozwala to skórze zachować optymalną elastyczność. Intensywne składniki Anti Aging sprawiają, że produkty te są wyjątkowe, każda kompozycja dobierana jest do indywidualnych potrzeb skóry.\nZabieg pielęgnacyjny produktami z serii SPA EXPERIENCE zimnymi/ciepłymi kamieniami\nZestaw kremów do rąk 12 szt. x 50 ml


filtry paliwa, Hengst, AUDI Q5, 2008 - ... (8R) - Motochemia\nfiltry paliwa Hengst do AUDI Q5, 2008 - ... (8R)\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika AUDI Q5 z rocznika 2008 - ... (8R) dla których mamy dedykowane filtry paliwa Hengst.\nKliknij na nazwę typu silnika, aby wyświetlić listę mocy tego silnika, dla których mamy w ofercie specjalnie dopasowane filtry paliwa Hengst\nKliknij na przycisk "Kliknij tutaj" obok nazwy typu silnika, aby zobaczyć wszystkie filtry paliwa Hengst które możesz zakupić dla rocznika z tym typem silnika (bez podziału na moc silnika).\nfiltry paliwa Hengst według typu silnika w AUDI Q5 z rocznika 2008 - ... (8R):\nfiltry paliwa Hengst do AUDI Q5\nfiltry paliwa Hengst do AUDI Q5 2008 - ... (8R)\nDlaczego warto wybrać filtry paliwa Hengst do AUDI Q5 z rocznika 2008 - ... (8R)?\nJako klient, który szuka filtry paliwa firmy Hengst do AUDI Q5 z rocznika 2008 - ... (8R) z silnikiem 2.0 TFSI hybrid quattro - (1984 ccm), na pewno dobrze znasz odpowiedź na to pytanie. Hengst to wysokiej klasy filtry paliwa. W naszym sklepie mamy około 0 które spełnią Twoje oczekiwania i będą pasować zarówno do silnika 2.0 TDI quattro - (1968 ccm) jak i 3.0 TFSI quattro - (2995 ccm). Aktualnie w bazie mamy 0 produktów które pasują do rocznika 2008 - ... (8R). Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność. Nieważne czy masz silnik SQ5 quattro - (2967 ccm) lub 2.0 TFSI quattro - (1984 ccm) albo 3.0 TDI quattro - (2967 ccm) - u nas znajdziesz filtry paliwa, które na pewno do niego pasują. Skorzystaj z naszej wyszukiwarki!\nPrzykładowe filtry paliwa Hengst do AUDI Q5 z rocznika 2008 - ... (8R)\nUwaga: produkty te są dopasowane tylko do marki AUDI Q5 z rocznika 2008 - ... (8R). Jeśli szukasz filtry paliwa dla konkretnego typu silnika i mocy - skorzystaj z tabeli powyżej.\nFiltr Paliwa PP 991/1 Filtron - Audi Q5 2.0 3.0 TDI


pless.pl: Magdalena Grzebałkowska - spotkanie autorskie w Pszczynie - Pszczyna\nMagdalena Grzebałkowska - spotkanie autorskie w Pszczynie\nSpotkanie autorskie z Magdaleną Grzebałkowską - 11.10.2019 · fot. MPBP w Pszczynie\nAutorka opowiadała o kulisach powstania swojej pierwszej biografii o księdzu Twardowskim, o zainteresowaniu bohaterem, które przyszło z czasem i o jego słynnym "tupeciku". Twardowski rzadko kiedy opowiadał o swoim życiu, a ślady przeszłości skutecznie zacierał. W przeciwieństwie do Zdzisława Beksińskiego, który pozostawił po sobie bogatą korespondencję i nagrywał swój dziennik foniczny. Paradoksalnie unikał kontaktu ze światem - rzadko pokazywał się nawet na własnych wernisażach i nie lubił opowiadać o swoich obrazach. Wyznała, że pisząc o Beksińskich, na miesiąc zamieszkała z rodziną w Sanoku.\nNajbardziej wstrząsająca książka w twórczości Magdaleny Grzebałkowskiej - "1945. Wojna i pokój" to opowieść o ocalałych i ich powrocie do normalności. Niestety, nie dla wszystkich rok 1945 był szczęśliwy. Autorka opowiadała o trudnościach z jakimi się borykała próbując dotrzeć do źródeł. Oczywiście nie zabrakło pytań dotyczących ostatniej biografii o muzyku Krzysztofie Komedzie i rozbieżności w relacjach na temat jego wypadku.\nnew / pless.pl, źródło: M-PBP Pszczyna\ndzisiaj, 11:02 1


PAP | data publikacji: 28.01.2016, 15:07, data aktualizacji: 28.01.2016, 15:18\nUniversity of British Columbia / BRAK\nZawiesina glinki w wodzie okazała się skuteczna przeciwko 16 szczepom opornych na wiele leków bakterii powodującym większość infekcji wewnątrzszpitalnych - Enterococcus faecium, Staphylococcus aureus, Klebsiella pneumoniae, Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa i Enterobacter (często określanych skrótem ESKAPE od pierwszych liter ich nazw). Bakterie pochodziły z próbek pobranych w szpitalach (Vancouver General Hospital i St. Paul’s Hospital) oraz uniwersyteckiej oczyszczalni ścieków.\nJak dotąd nie odnotowano szkodliwych następstw stosowania glinki u ludzi – dalsze badania mają zbadać ewentualną toksyczność potencjalnego leku. Zlokalizowane w płytkim granitowym basenie 400 kilometrów na północ od Vancouver złoża glinki powstały pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, około 10 000 lat temu. Zasoby szacowane są na 400 tysięcy ton i prawdopodobnie są unikalne. Rodzi to pytanie, kto będzie czerpał korzyści materialne z eksploatacji złoża.