Moje podsumowanie 2020 roku - Ja mówię TO - Podróżuj i zarabiaj\nTrochę się zbierałem do publikacji tego podsumowania. Poszczególne punkty opisywałem głównie w komunikacji miejskiej, na telefonie, od kilkunastu dni. W końcu zebrałem się do zamieszczenia wpisu. Początkowo chciałem wrzucić podsumowanie tylko na Facebooka. Ale jednak siła nawyku i chęć podtrzymania tradycji zwyciężyła. Za kilkanaście (lub dziesiąt) lat będę mógł wrócić tu i zobaczyć, co działo się w 2020 roku – roku, który stał pod znakiem koronawirusa.\nCo ważnego wydarzyło się i zmieniło w 2020 roku? Co udało mi się zrealizować?\nMalta rzutem na taśmę\nW 2020 roku chciałem wykorzystać moje zaległe urlopy i więcej czasu poświęcić na odpoczynek. W połowie lutego, jak się później okazało: rzutem na taśmę, udało nam się z Anitą wybrać na kilkudniowy urlop na Maltę.\nMalta w lutym to idealne destynacja i polecam ją każdemu. Cieplutko, morze, mnóstwo pięknych widoczków i pyszne jedzenie. Temperatury pozwalają porzucić ciepłe kurtki i sweter i rozkoszować się promieniami słońca. Maltańskie, inspirowane włoską kuchnią potrawy są przepyszne (smak królika, owoców morza czy ftiry śnił mi się po nocach).\nCeny na Malcie są (stan na 2020 roku) przystępne, noclegi wcale nie takie drogie, a często położone w bardzo urokliwej okolicy.\nLuty na Malcie ma tylko jeden minus (?) – na każdym kroku spotkacie rodaków.\nBabia Góra, Beskid Wyspowy i Niski, w tym Magura Małostocka\nZagraniczne tripy zastąpiliśmy, niestety tylko w ograniczonym stopniu, krótkimi wycieczkami po Polsce. Zdobyliśmy kilka szczytów Beskidu Wyspowego, odwiedziliśmy Beskid Niski i weszliśmy na Babią Górę. Cieszę się z tego, bo trochę zaniedbałem polskie góry w ostatnich latach.\nBeskid Wyspowy, jeśli mieszkacie w Krakowie, jest świetnym celem podróży. Godzina drogi i można kicać po nienajwyższych, ale już nieco wymagających i bardzo urokliwych szlakach. Przy ładnej pogodzie pięknie widać Tatry, a szlaki są mało oblegane. Plus sam Beskid Wyspowy robi super wrażenie. Może w 2021 uda nam się wstać na tyle wcześnie, by obserwować wierzchołki skąpane w porannej mgle.\nBrave New rośnie w Nowym Biurze\nTen rok nie był łatwy dla nikogo, kto prowadzi biznes w Polsce. Współczuję wszystkim przedsiębiorcom, którzy zostali pozostawieni sami sobie, z pozorną pomocą państwa i PISu (ha-tfu!). My też odczuliśmy skutki kryzysu: pierwszy miesiąc pandemii to nerwowe ruchy z każdej strony. Kilku klientów, m.in. z branży travel czy eventowej, zrezygnowali ze współpracy lub byli zmuszeni negocjować z nami warunki. To powodowało, że kwiecień w Brave New nie był łatwym miesiącem.\nPo pierwszym, ciężkim miesiącu wszystko powoli wracało do normy. Myślę, że dobrze przygotowaliśmy firmę na takie sytuacje. Nie zostaliśmy mocno dotknięci przez wirusa. „Boom internetowy” i przenoszenie sklepów do sieci nie do końca nas dotyczył: pracujemy na większych budżetach, ale i takich klientów udało się pozyskać. Odważnie weszliśmy na rynki zagraniczne, realizując piękny projekt dla australijskiego Sklepu z Opalami, czy stronę dla niemieckiej firmy sprzedającej akcesoria do sziszy. A to tylko dwa przykłady. Mamy naprawdę mocną ekipę.\nNajbardziej cieszy mnie stabilna sytuacja finansowa firmy pod koniec roku. Brave New rośnie. Od grudnia 2020 jesteśmy w nowym biurze, powiększyliśmy ekipę i planujemy mocną ekspansję na rynki zagraniczne.\nKodujMata ma się dobrze\nKodujMata to produkt skierowany do szkół i przedszkoli. W zeszłym roku moją drugą firmę za uszy wytarmosił strajk nauczycieli. W tym zrobił to koronawirus.\nNa wiosnę byłem w fatalnym nastroju. Buda zamknięta, zero zamówień, budżety (słusznie) przenoszone na nauczanie zdalne. Spadek dochodów rok do roku bliski 90%. Jedyną nadzieję upatrywałem w końcówce roku, gdy szkoły muszą wydać budżety.\nI końcówka roku nie zawiodła. Nie był to łatwy czas, bo zamówień było ekstremalnie dużo. Ale nie mogę narzekać. Gdyby nie ostatni kwartał, to sytuacja KodujMaty byłaby bardzo słaba. Nawet nie chcę myśleć, co by się działo, gdybym nie prowadził dwóch firm.\nRok 2020 to dla mnie bardzo ważna lekcja dywersyfikacji przychodów.\nPod koniec 2019 roku byłem zły, bo się zapuściłem. Mieliśmy z Michałem taki zakład, że kto będzie grubas na koniec roku, ten kupuje drugiemu whiskey. Obaj przegraliśmy.\nOd stycznia wziąłem się za siebie, a prawdziwy przełom przyszedł w lecie, gdy kupiłem sobie zegarek sportowy Suunto. Trening i statystyki wskoczyły na wyższy poziom. Do dzisiaj mi się nie znudziło oglądanie postępów.\nW zakresie zdrowia zaszły u mnie 4 ważne zmiany:\nsport – to nie tylko zegarek, ale też regularne ćwiczenia z aplikacją… Odchudzanie Dla Mężczyzn. Nazwa jest tragiczna, ale apka spełnia obietnicę, bo naprawdę widzę postępy w swoim ciele. A co najważniejsze, korzystając z niej zmieniłem swoje myślenie: zacząłem doceniać siłę regularności i krótkich, 20-30 minutowych sesji.\nzdrowe jedzenie i wegetarianizm – to na pewno był rok, w którym częściej nie jadłem mięsa niż je jadłem. Nową dietą wpłynęła pozytywnie na mój żołądek i ogólne samopoczucie. Mięsa pewnie jeszcze długo nie wyeliminuję z diety (mmm rosołek… mmm flaczki… mmm tatar… mmm sushi…. – mógłbymmm wymieniać), ale w 2021 pewnie będę jadł go jeszcze mniej.\nmniej używek – cieszę się, że udało mi się mocno ograniczyć alkohol. Nie pamiętam, kiedy ostatnio piłem piwo sam ze sobą, nawet do meczu.\nmedytacja – zacząłem medytację. Przez miesiąc regularnie medytowałem, przez święta złapałem małą zadyszkę, ale w Nowym Roku chcę ćwiczyć tą umiejętność. Nie jest to prosta sprawa, ale w 2021 roku chcę zrobić tu spory krok do przodu.\n2 książki po angielsku! i w ogóle dużo czytania\nKsiążkom poświęciłem osobny wpis. Całkiem długi, bo i pod względem czytelniczym rok był wspaniały: 31 przeczytanych, w tym 2 po angielsku. Może dla Was to mało, ale dla mnie to prawdziwy powód do dumy.\nSzczególnie jestem dumny z tych 2 pozycji w j. angielskim. Nie mam problemu z rozumieniem treści, ale samo czytanie w j. obcym jest dla mnie wysiłkiem.\nRok 2020 to na pewno rok podcastów. Kończę go z… 4 parami słuchawek. Długa i nieistotna historia, skąd ich się tyle wzięło.\nPodcastów nie tylko słuchałem, ale wspólnie z Michałem zaczęliśmy nagrywać nasz firmowy podcast To nas kręci w Internecie – podcast o pracy agencji interaktywnych. Zapraszam na Spotify.\nUwielbiam te podcasty i jakbym miał więcej czasu to nagrywałbym ze 3 programy.\nKtoś (Anita) może powiedzieć, że w tym roku pracowałem naprawdę dużo. Ale nie do końca się z tym zgodzę ?. Znalazłem czas na urlop i mam poczucie, że moje całe życie nie było pracą. Może to kwestia ostatnich kilku luźniejszych dni i urlopu na koniec 2020, a może kwestia wypracowania pewnych przyzwyczajeń. Na pewno na większy WLB, oprócz sportu, wpłynęły 3 elementy:\n(1) podcasty i (2) książki niebiznesowe – cały czas jestem otoczony biznesem, więc jak mam czas wolny, to chcę, żeby był wolny. Dodatkowo zauważyłem, że i tak nie jestem w stanie wdrażać wszystkich rozwiązań z książek, wpisów, podcastów. Przesyt. Stąd też często sięgałem po powieści lub podcasty rozrywkowe. Głowa odpoczywa.\n(3) komputer pozostawiony w pracy – nie robię tego każdego dnia, ale nauczyłem się zostawiać pracę w pracy w sensie fizycznym przynajmniej kilka razy w tygodniu. Jak nie masz narzędzia do pracy, to nie siedzisz do pracy. Proste, nie?\nJako bonus do sukcesów dodaję: awans Stali Mielec do Ekstraklasy oraz zdobycie Pucharu Polski i Superpucharu przez Cracovię. Bonus, bo to nie moje sukcesy, ale cieszyłem się niesamowicie z każdego z nich.\nNie każdą z wymienionych niżej rzeczy traktuję jako porażkę, dlatego na końcu dodaję pytajnik.\nŚmierć Ja mówię TO – nie ukrywajmy, blog nie żyje. Nie mam na niego czasu. Obecnie jest oznaczony jako numer 4 albo nawet 5 na liście ważnych projektów. To zdecydowanie za nisko. Brave New i KodujMata pochłaniają mnie bez reszty. Bloga jednak nie usuwam, za dużo tu fajnych treści.\nJa mówię TO, śpij słodko aniołku, a ja tu czasem zajrzę i szturchnę Cię kijem.\nZaangażowanie w życie polityczne – naprawdę wolałbym tego nie robić. W 2020 roku po raz pierwszy od zdobycia licencjatu z politologii tak bardzo interesowałem się polityką. Ale niestety jesteśmy na granicy i trzeba się odezwać. Nawet kosztem utraty klienta czy followersa. Niestety, żyjemy w biednym, rozmontowanym kraju rządzonym przez chorych ludzi. Kraju, w którym nie ma pieniędzy na ratowanie przedsiębiorców. Smutno mi, że w rok cofnęliśmy się o 600 lat do tyłu. Czekam na lepszy czas, gdy będę\nCovid – bez komentarza. Wszyscy znamy tego małego gnojka.\nChciałem więcej się badać i regularnie – no i pewnie bym to zrobił, jednak COVID skutecznie mnie zniechęcił do kontaktu z placówkami medycznymi.\nJakie plany 2021?\n2021 rok będzie najprawdopodobniej najciekawszym rokiem moje życia. Nadchodzi wiekopomna chwila, bo na czerwiec planujemy z Anitą wziąć ślub. Mam nadzieję, że uda nam się później wyjechać na miesiąc miodowy.\nZ rzeczy mniejszych chciałbym, by rok 2021 był rokiem odpuszczania i rezygnacji z tego, co nie jest dla mnie priorytetem.\nSportowo chcę utrzymać poziom z listopada i grudnia. Marzy mi się zrzucenie do końca brzucha (aplikacja już pomaga) i pobicie 3:30 na maratonie. Chciałbym też utrzymać podobny, wysoki poziom czytelnictwa. Nie muszę bić rekordów, ale chciałbym przeczytać minimum 20 książek, w tym co najmniej 3 po angielsku.\nBędę częściej medytował, chciałbym robić to regularnie, jak uprawianie sportu. No i w tym roku chciałbym się zbadać, już nie powinno być tak strasznie wirusowo.\nA jak tam u Was? Ostatecznie zadowoleni z 2020?


Hodowla Dogów Niemieckich PLATINUM - nowosci_2015\nJesteś tutaj: Platinum › Nowości 2015\nDuża aktualizacja w galerii ENEDUE Platinum\ni FONTENEGRO Platinum Zapraszamy !\nMiędzynarodowa wystawa w Poznaniu. Sędziował Pan Piotr Król (PL)\nEKLERDI Platinum 18 miesięcy\nKlasa pośrednia: 1 dosk., CWC, Res.CACIB\nOpis od sędziego:\n"Bardzo piękny, samczy, wspaniala głowa, doskonała szyja, dobrze zaznaczony kłąb, doskonały tułów. Piękne chody, profesjonalnie prezentowany."\nNowe zdjęcia FABI Platinum w wieku 13 tygodni\nZamieściliśmy zdjęcia FERLONI Platinum w wieku 9 i 13 tygodni\nDuża aktualizacja w galerii FURIKI Platinum Zapraszamy !\nDostaliśmy zdjęcia FEROIANY Platinum z nowego domku z Niemiec.\nZapraszamy do jej galerii\nKrajowa Wystawa w Jaśle. Sędziowała Pani Katarzyna Fiszdon (PL)\nELUENDE Platinum 18 miesięcy\nklasa pośrednia : 1 dosk., CWC, Najlepszy Dorosły Pies w Rasie, Zwycięzca Płci Przeciwnej\nWystawa II Grupy FCI w Jaśle. Sędziowała Pani Magdalena Kozłowska (PL)\nklasa pośrednia : 1 dosk., CWC, Najlepszy Dorosły Pies w Rasie, Zwycięzca Rasy\nDostaliśmy zdjęcia FONTENEGRO Platinum z nowego domku z Belgii.\nZapraszamy do jego galerii\nZamieściliśmy nowe zdjęcia szczeniaczków z Miotu F\nKrajowa wystawa w Bełchatowie. Sędziował Pan Ernestas Balsiukas (LT)\nKlasa młodzieży: 1/3 dosk., Zwycięzca Młodzieży\nSylwio, Sławku gratulujemy i życzymy kolejnych sukcesów wystawowych !\nZamieściliśmy zdjęcia FONTENEGRO Platinum i FERLONI Platinum\nw wieku 6 i 7 tygodni\nNa dzisiejszej wystawie w Warszawie zadebiutował w klasie młodzieży\nEKLERDI Platinum. Sędziował Pan Miodrag Vretenicic (MNG)\nEkledri otrzymał ocenę doskonałą, pierwszą lokatę oraz tytuł Zwycięzca Młodzieży\nSylwio, Sławku gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów wystawowych !\nDzisiaj dzieciaki z miotu "D" obchodzą urodziny.\nDużo zdrowia i długich lat życia ! Aż trudno uwierzyć, że to już 5 lat...\nDIMITRI, DIDEROT, DONATELLO, DEMSI, DUNIA, DULKA\nNowe zdjęcia dzieci z Miotu F w wieku 5 tygodni. Zapraszamy do oglądania.\nDostaliśmy od Basi śliczne zdjęcia EZORTENO Platinum w wieku 16 miesięcy.\nMaluchy skończyły 4 tygodnie. Zapraszamy do ich galerii\nDodaliśmy zdjęcia szczeniaczków w wieku 3 tygodni\nNowe zdjęcia dzieci z Miotu F w wieku 18 dni. Zapraszamy do oglądania.\nZamieściliśmy zdjęcia szczeniaczków w wieku 11 i 14 dni\nKażdy szczeniaczek z Miot F ma już swoją indywidualną galerię.\nZapraszamy do ich oglądania w dziale Szczenięta\nDzisiaj w naszej hodowli przyszedł na świat Miot F.\nMamy 4 czarne suczki i 3 czarne pieski\nOczekujemy narodzin czarnych szczeniąt po utytułowanych, pięknych rodzicach. Maluchy przyjdą na świat pod koniec lipca. W rodowodzie wybitne psy z włoskiej hodowli della Baia Azzurra. Oboje rodzice wysocy i mocnej budowy ciała.\nDodaliśmy nowe zdjęcia ANAKONDY Platinum w wieku 10 lat\nDzisiaj nasza ANAKONDA Platinum kończy 10 lat\nKochana Anulko, jestem wdzięczna losowi za to, że nadal jesteś z nami. To wielkie szczęście móc patrzeć na to jak lata nieubłaganie mijają, a Ty prawie nic się nie zmieniasz. Mordka posiwiała ale zdrówko dopisuje, temperament też, choć czasami zdarza się, że odmawiasz pójścia na spacer bo wolisz w spokoju podrzemać na ukochanym materacyku. Ale nadal czujnie patrolujesz podwórko i zaciekle przepędzasz intruzów przechodzących obok bramy. Każdy nasz wspólnie spędzony dzień liczę podwójnie, czerpię z niego każdą chwilę i radość choć bardzo się boję co przyniesie kolejny dzień. Mam nadzieję, że los nadal będzie dla nas łaskawy i za rok będziemy obchodzić kolejne Twoje urodzinki...\nDzisiaj nasza CALIMBRA Platinum kończy 6 lat\nKochana Cukuniu, życzę Ci tak dobrego zdrowia i kondycji jak dotychczas. Wierzę w to, że odziedziczyłaś dobre geny po mamusi i jeszcze wiele lat przed nami. Wiele wspólnych chwil i radości, wiele wydeptanych ścieżek podczas naszych spacerów. Jesteś wspaniałym obrońcą, przy Tobie czuję się bezpiecznie. Bądź przy mnie zawsze...\nZamieściliśmy nowe zdjęcia ELUENDE Platinum w wieku 13 miesięcy\nZapraszamy do oglądania zdjęć EZORTENO Platinum w wieku 13 miesięcy\nDzisiaj nasze dzieciaki z miotu "E" obchodzą pierwsze urodziny.\nDużo zdrowia i długich lat życia !\nELUENDE, EKLERDI, ENEDUE, ENTENTINO, ELEMBRINI, EZORTENO\nNowe zdjęcia ELUENDE Platinum w wieku 11 miesięcy\nAktualizacja w galeriach EZORTENO Platinum i EKLERDI Platinum\nZamieściliśmy zdjęcia ELUENDE Platinum w wieku 9 miesięcy\nZapraszamy do oglądania zdjęć CALIMBRY Platinum w wieku 5,5 roku\nNa dzisiejszej wystawie w Brodnicy zadebiutował w klasie młodzieży\nEZORTENO Platinum. Sędziował Pan Piotr Król (PL)\nEzorteno otrzymał ocenę doskonałą, pierwszą lokatę oraz tytuły:\nTak opisał go sędzia:\n"Bardzo ładny, męski, piękna głowa, doskonały tułów, śliczna lśniąca szata, poprawny we wszystkich rodzajach ruchu."\nBasiu, gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów wystawowych !\nDodaliśmy zdjęcia CATANZARO Platinum i DIMITRI Platinum\nZamieściliśmy zdjęcia ENEDUE Platinum i EZORTENO Platinum\nw wieku 8 miesięcy.\nDostaliśmy śliczne zdjecia ELEMBRINIEGO z nowego domku.\nDziękujemy i oczywiście prosimy o więcej\nAktualizacja w galerii CONARI Platinum\nZapraszamy do oglądania zdjęć ELUENDE Platinum w wieku 8 miesięcy


Chiny Bateria litowo-jonowa AAA o wysokiej jakości Producenci\nStart > Products > Bateria iPhone'a > iPhone 6 Bateria > Bateria litowo-jonowa AAA o wysokiej jakości\nBateria iPhone 6 Wymiana baterii litowo-jonowej 4,7 cala 3,82 V 1810 mAh\nDla iPhone 6 1810MAh 4,7 cala 3,82 V\nCzy bateria zapasowa iPhone'a 6 Wymiana baterii zbyt szybko? Jak poinformował Apple na początku stycznia, właściciele iPhone 6, iPhone 6s, iPhone 6s Plus i iPhone 7 mogli wymienić baterie w swoich telefonach za jedyne 29 USD. Firma Apple zaczęła zastępować baterie po wystąpieniu luki od klientów, którzy zauważyli, że Apple zaczęło zmniejszać prędkość telefonów, sprawiając, że czują się wolniej. Wszystkie akumulatory są materiałami eksploatacyjnymi i mają ograniczoną żywotność - w końcu ich pojemność i wydajność spadają, tak, że muszą być zastąpionym.\nMamy 6 opcji wyboru klienta: AA, AAA, AAAA z kartą ochronną A-AA i komórką. Bateria AAA Wymienna bateria kompatybilna z 16GB / 32GB / 64GB, pasuje do kodu APN: 616-0804, 616-0805, 616-0809. Nie pasuje do iPhone'a 6S. To jest nowa bateria zamienna wysokiej jakości iPhone 6, proszę poprosić profesjonalny warsztat naprawczy pomaga w montażu. Narzędzia niewymienione w razie potrzeby skontaktuj się z nami.


Samotność – blogownia.stacja7.pl\nTags: Bóg, samotnośc, Thomas Merton\nzafor hasan 11 lipca 2016\nCzy istnieje prawdziwa samotność? Prawdziwe przebywanie w Bogu, które prowadzi jedynie do wolności i pokoju serca? A może prawdziwa samotność to nic innego jak radość z naszego powołania do świętości. Spróbujmy się jej przyjrzeć.\nPięknie o samotności pisał w jednym ze swoich listów Thomas Merton: „Wydaje mi się, że w rzeczywistości nie ma samotności, lecz samotność secundum quid (w pewien sposób), zamknięta w paradoksie i w ironii własnej sytuacji. Ta ironia będąca wyrazem miłości Boga w życiu „monazona” (kogoś kto żyje samotnie), kogoś, kto praktykuje celowo samotność.” Czyli samotność to nie jest droga do samorealizacji, podnoszenia swojej samooceny czy też osiągnięcia sukcesu. Ten sposób życia, to droga prowadząca do pełniejszego poznania Boga, oraz zrozumienia siebie w odniesieniu do Stwórcy. Chciałbym zauważyć że każda samotność jest inna, mnicha, małżonka czy też osoby świeckiej która wybrała drogę bez partnera. Każde z tych powołań przybiera określoną formę, i zbiegiem czasu przeżywanie relacji Solus cum Deo solo (sam na sam z Bogiem) odznacza się wyjątkową zażyłością która umacnia w codzienności. Jedno jest pewne i nikt nam tego nie odbierze, samotność jest nam do zbawienia koniecznie potrzebna. Dlaczego?\nTylko w ciszy własnego serca usłyszymy „głos wołającego na pustyni”, stanie nam przed oczyma prawda o nas samych. Dostrzeżemy czego tak naprawdę nam brakuje, i gdzie dążymy. Wracając do prawdy, dzień za dniem rozmywa nam ją, wprowadza często chaos. Stając w pokorze przed Bogiem nie usłyszymy nic innego jak tylko wołanie o miłość. I właśnie ten okrzyk Zbawiciela pokrzepia serca i przynagla do szukania prawdy o sobie samym jaki o Najwyższym. Życie to ciągłe poszukiwanie. Eksploracja wnętrza.\nSzukajmy miejsc, sytuacji gdzie znajdziemy się z dala od tułaczki dnia codziennego a przystaniemy aby posłuchać. A warto, bo gdzie szukać mamy pokoju jak nie u Boga. Pax!


Cosmetics part 5 + Konkurs - 7days7looks\nCosmetics part 5 + Konkurs\nDziś co nieco o kosmetykach. Postaram się Wam streścić co nowego u mnie zawitało, co jest warte uwagi a co nie. Korzystając z okazji chciałabym zorganizować dla Was mini rozdanie, w którym będziecie mogli zdobyć pewien kosmetyk - mój letni hit kąpielowy. No to zaczynamy :)\nKremy Vichy to nowość w mojej kosmetyczce. Przyznam jednak, że jedne z lepszych jakich miałam okazję używać.\nNa początek parę słów o Idealii, jest to rozświetlający krem wygładzający. Mam 21 lat, pierwsze zmarszczki mimiczne za sobą, a skoro "Vichy odkrywa sekret idealnego wyglądu skóry", chętnie przekonam się o tym na własnej skórze.\nAqualia to krem nawilżający do skóry wrażliwej zawierający wodę termalną Vichy, działający przez 48h.\nKonsystencja kosmetyków jest bardzo lekka, świeża i delikatna. Doskonale nadają się jako baza pod podkład, szybko się wchłaniają. Wato również wspomnieć o zapachu, osobiście wybieram Idealie, być może dlatego, że wyczuwam w niej zapach herbaty, który uwielbiam, jednak Aqualia również ma bardzo przyjemną woń.\nPodoba mi się to, że kremy są hipoalergiczne i bez parabenów, moja cera nie została podrażniona i obyło się bez zaczerwienień. Co prawda teraz używam ich naprzemiennie z kremem z serii Normaderm, ale nie zmienia to faktu, że bardzo sobie je chwale. Moja skóra naprawdę w końcu została porządnie nawilżona, zapomniałam już o tym, że kiedyś borykałam się z problemem suchości.\nMoje włosy ostatnio są w kiepskiej kondycji, rozdwajające końce i suchość daje mi się we znaki. Zainwestowałam wiec w dwie maski, może bardziej z ciekawości czy są faktycznie skuteczne niż z wiary w to, że zdziałają cuda.\nCudów nie zdziałały jednak nieco poprawiły wygląd moich włosów. Stały się delikatniejsze i miększe...mimo to i tak zmuszona byłam obciąć zniszczone końcówki - niech czuprynie wyjdzie na zdrowie :)\nKażdą z masek stosuję przez ok 30 min, sądzę że gdybym trzymała je na włosach zgodnie z zaleceniami producenta czyli minutę lub dwie, nie wiele mogłyby zdziałać, a tak przynajmniej widzę jakieś rezultaty.\nNie wiem czy mieliście już styczność, z jakimikolwiek olejkami do ciała i włosów. Kiedyś pisałam o Alterrze, którą stosowałam i nadal stosuję (skupiając się głównie na włosach). W przypadku olejku Sanoflore jest inaczej. Jak dla mnie jest to dość ekskluzywny kosmetyk, staram się go więc stosować dość rozważnie, by móc się nim rozkoszować jak najdłużej. Stosuję go głównie do podkreślenia moich loków i fal, rzadziej do olejowania. Do moich włosów wystarczają już dwa psiknięcia. Płyn rozcieramy w dłoniach, następnie delikatnie ugniatamy włosy. Jeśli nie przesadzicie z ilością, nie macie się co martwić przetłuszczonymi włosami. Resztki olejku, który zazwyczaj pozostaje mi na rękach, wcieram w paznokcie, skórki i dłonie. Nie dość, że moje włosy cudnie pachną to i łapki (jeśli chodzi o zapach to trudno mi go określić, ale jest to zapach przepiękny - lekko słodkawy z nutką kwiatową).\nCo prawda olejek służy również do pielęgnacji całego ciała, jak i twarzy, jednak u mnie te wszystkie partie korzystają jedynie gdy przesadzę ze słońcem. Bardzo fajnie koi podrażnienia (niestety mam tendencję do opalania bez filtrów UV), nawet gdy skóra schodzi ze mnie jak z węża. Produkt nie jest wydajny dlatego jestem tak ostrożna w użytkowaniu.\nPamiętacie mój wywód na temat tego, że nie przepadam za kremami do rąk? Pomału zmieniam swoje nastawienie. Dzięki takim kremom jak ten jestem coraz bardziej do nich przekonana. Zawsze przeszkadzało mi uczucie lepkości dłoni, długie wyczekiwanie aż krem się wchłonie, tutaj nie mam zastrzeżeń. Skóra jest nawilżona i zadbana. Do tego miodowy zapach sprawia, że jest to po prostu przyjemny rytuał w ciągu dnia. Zdjęcie prezentuje krem jeszcze przed rozpoczęciem użytkowania. W tym momencie tubka jest już na skraju wyczerpania. Tworzywo z której jest wykonana odkształca się, wiec byłam zmuszona zrobić fotografię wcześniej ze względów estetycznych :)\nMoim letnim hitem są zdecydowanie jedwabiste żele pod prysznic marki Sanoflore. Oczywiście ekologiczne i naturalne, bez parabenów, mydeł i barwników. Wypróbowałam dwa z trzech dostępnych wariantów zapachowych: hibiskusowy oraz cytrynowy, trzeci waniliowy zostawiłam dla Was ;).\nSzczerze powiedziawszy jestem naprawdę zadowolona. Teraz latem, gdy spędzam sporo czasu na słońcu, nic nie działa bardziej odprężająco niż ciepły prysznic. Z tymi żelami to prawdziwa przyjemność. Moim faworytem jednak jest hibiskus, gdyż uwielbiam kwiatowe kompozycje. Jak jednak wiadomo zapach to rzecz gustu.\nChciałabym się podzielić z Wami tą małą przyjemnością, dlatego jednemu z moich czytelników podaruję właśnie taki żel o zapachu wanilii.\nChciałabym żebyście krótko napisali jakie zapachy Was inspirują. Bądźcie kreatywni, wygrywa najlepsza odpowiedź :)\nNa Wasze komentarze czekam tydzień czyli do 17.08. 2012r. Powodzenia!\nDziękuję Wam za inspirujące odpowiedzi, pobudziliście moje zmysły. Dzięki Wam zacznę chyba dostrzegać zapachy, o których często się zapomina podczas zabieganego dnia.\nZwyciężczynią zostaje nebbia138@gmail.com\nTagi: alterra, aqualia, gliss kur, idealia, maska do włosów, sanoflore, suchy olejek, vichy\nLatem inspirują mnie zapachy 'morskie', czyli żele pod prysznic z algami, pilingi piaskowe i ich lazurowe kolory oraz orzeźwiające owocowe wariacje, czyli połączenia cytrusowo - miętowe.\nTakie 'letnie' żele pod prysznic pozwalają mi co dzień czuć się jak nad moim ukochanym Morzem Śródziemnym. Po chłodzącej kąpieli jestem orzeźwiona i naładowana pozytywną energią do czerpania ze słońca jak najwięcej. Natomiast kiedy robi się już chłodno i z coraz mniejszą chęcią wystawiam nos z domu uwielbiam rozkoszować się w tulących zapachach jabłka z cynamonem czy kakaa z nutą wanilii, wtedy stawiam na kremowe konsystencje i nawilżenie skóry, które wywołuje u mnie efekt leniwca i po takiej kąpieli ani mi się śni ruszyć z domu. :)\nszaroscgwiazd 10 sierpnia, 2012\nja korzystam olejku do ciała, jest dość fajny, bo ma konsystencję oliwki podczas wcierania, ale po zostawieniu na klika sekund wchłania nawilżając. Chociaż nie próbowałam go dać jeszcze na włosy. Ciekawi mnie ta maseczka z alterra i wiem, że będzie to mój kolejny cel podczas wizyty w rossmanie ;)\nGosia Rybakowska 10 sierpnia, 2012\nTrafiłam do Ciebie niedawno i widzę, że mamy całkiem podobne gusta, jeśli chodzi o stosowanie/niestosowanie pewnych kosmetyków - mogę powiedzieć to samo o niechęci do kremów do rąk czy o przesuszonej skórze... aż mam ochotę wypróbować kosmetyki Vichy po tym, co u Ciebie przeczytałam! Jestem od Ciebie o trzy lata starsza, zmarszczki mimiczne właśnie mnie nawiedzają, podobnie jak kurze łapki pod oczami i naprawdę desperacko aktualnie poszukuję kosmetyków, które nie tylko mi dadzą iluzję, że coś czynią, ale dzięki którym faktycznie "coś" zacznie się dziać ;) Jeśli chodzi o maski do włosów - odpuściłam. Nie mam czasu na przedłużone stosowanie, zadowalam się odżywkami i podcinaniem końców co pewien czas. A Sanoflore zrecenzowałaś prześwietnie, aż mam ochotę wypróbować... zapach z rozdania, waniliowy? Brzmi wspaniale!\nNatalis 10 sierpnia, 2012\nUwielbiam zapachy "pyszne", tzn. takie, które przywołują mi na myśl cudowne smaki. Kiedy podczas kąpieli wdycham cudowną woń kokosa lub czekolady, moja wyobraźnia budzi się do życia i już po chwili widzę jej oczyma siebie np. w fabryce czekolady. To cudowne doświadczenie! I jakże korzystne, w końcu dzięki niemu ćwiczę kilka zmysłów na raz, a dodatkowo rozwijam fantazję tak bardzo potrzebną w szarej egzystencji człowieka;D A jeśli chodzi o inspirowanie, to z całą pewnością występuje. W jakiej postaci? Ano w takiej, iż zapach łakoci powoduje ochotę na nie. Wtedy, aby ją zaspokoić,podążam w stronę kuchni i rozpoczynam kulinarne szaleństwo z piekarnikiem w roli głównej. I choć nie kończy się to dobrze dla moich bioder, to świetnie rozwija me "gastronomiczne" zdolności. Zapach owoców, z kolei, napawa mnie chęcią zapisania się na kurs tańca, czy spróbowania sportów ekstremalnych- po prostu zrobienia czegoś, co pozwoli mi poczuć się tak zdrową jak owoce;D Jednym słowem: zapach to bodziec, który potrafi zmienić życie o 180 stopni:)\nV. 10 sierpnia, 2012\nInspirujące mnie zapachy muszą być słodkie, lecz nie przesłodzone! Dlatego zakochałam się w migdałach, wanilii i kokosie. To z pewnością według mnie najbardziej charakterne zapachy - mają w sobie to coś, co mnie niesamowicie ekscytuje dlatego nie potrafię się bez nich obejść. Dodają mi pewności siebie i sprawiają, że czuję się świetnie. W dodatku zazwyczaj utrzymują się na skórze cały dzień. Są magiczne i jedyne w swoim rodzaju, mają coś, czego nie posiadają moim zdaniem zapachy owocowe i kwiatowe. Są słodkie, ale jednocześnie zmysłowe, a nawet seksowne. Nie ma w nich miejsca na słowo 'przesada'. To po prostu magia i coś nadzwyczajnego.\nNebbia 10 sierpnia, 2012\nAch! Czy pamiętasz ten zapach świeżo skoszonej trawy? Czy pamiętasz, gdy razem zrywaliśmy jabłka w ogrodzie, a później w całym domu pachniało szarlotką? A słodka zupa wiśniowa, której zapach ogrzewa i napawa szczęściem? Zapach siana u babci na wsi i lody waniliowe zjadane kilogramami :) Przymykam oczy i uśmiecham się marząco do świata, który daje nam wiele magicznych chwil. Lato! To Ty jesteś moją inspiracją! Powietrze po burzy, maciejka, która pieści nozdrza, gdy wychodzę na wieczorne spacery i moja najkochańsza lawenda, której zapachu nic na świecie nie jest w stanie zastąpić. A zapach rozgniatanych czerwonych porzeczek z malinami...Pamiętasz?\nTe zapachy mnie uspokajają, wzruszają i inspirują... Inspirują do pisania, do życia i patrzenia na wszystko z przymrużeniem oka, z odrobiną fantazji, która pozawala nie zwariować :)\nA do uśmiechania się przez calutki dzień inspiruje mnie zawsze i wszędzie zapach czekolady, którą ubóstwiam pod każdą postacią :)))\nA ja mam wodę z mydłem, żel do mordy Ziaja Nuno, poteeeem jakiś taki szampon prostujący włosy , iiii kremik bambino :DDD\nModna Komoda 11 sierpnia, 2012\nTen krem do rąk mnie zaciekawił, podoba mi się opakowanie :D! A z alterry najlepsza na świecie jest odżywka o konsystencji maski pszenica&morela <3\nUnknown 11 sierpnia, 2012\na mnie ciekawią kremy Vichy. niejedna osoba narzeka, że jest na nie uczulona - nie miałam okazji sprawdzić nic poza kilkoma próbkami. moze się skuszę na to niebieskie cudo;))\na co do inspirujących zapachów, to... wygrywa zapach księgarni. każda książka to inna przygoda, opowieść. to inna historia, przeniesienie się do świata marzeń lub zamierzchłej historii. można czarować, walczyć, zdobywać... jest coś bardziej inspirującego?\nΜαγδαλενα 12 sierpnia, 2012\nzapach świeżo skoszonej trawy na dworze, świeży grejfruit po płynie do kąpieli na ciele, zapach nowej książki w ręce i ciepłej czekolady z bitą śmietaną w kubku :)\nbb26 12 sierpnia, 2012\nUwielbiam zapachy "do zjedzenia",\noraz z odrobiną orientalnego cienia.\nEkscytującą świeżość aromatów\nz egzotycznych, zniewalających nut passiflory kwiatów.\nOtoczoną słodyczą jaśminu,zmysłowej frezji i paczuli,\ntaką, aby wszyscy mój kuszący zapach poczuli.\nUnknown 12 sierpnia, 2012\nBeata Anna B-k 13 sierpnia, 2012\nJakie zapachy mnie inspirują?\nTakie które falują...\nBo zapach to nie tylko banalny dodatek\nTo płynący dookoła świata piękny i dostojny statek.\nNa spacery nadają się zapachy pachnące pomarańczami\nBrzoskwinią malowanym jabłkiem i soczystymi wiśniami.\nWieczorne spotkania z pewnością umili\nZapach inspirowany piżmem i laską wanilii.\nW zaciszu domowym stosuję konwalii i fiołków nutki\nBy nie dopadły nas melancholia czy jakieś smutki.\nMadzia Cz 14 sierpnia, 2012\nUważam się za energiczną i dynamiczną babkę, dlatego też inspirują mnie egzotyczne zapachy. Główną rolę grają tu cytrusy; ich woń dociera do każdych nozdrzy i napełnia ludzi pozytywnymi wibracjami oraz dodaje sił i zapału do tego, by iść przez życie z uśmiechem. KAŻDEGO DNIA! Natomiast w intymnych chwilach z ukochanym, lubię gdy moje ciało roztacza zapach piżma; tak zmysłowego i erotyzującego :)\nExcellent goods from you, man. I have understand your stuff previous to and you're just extremely magnificent. I actually like what you have acquired here, really like what you're stating and the way in which you\nmy web page :: Urban Decay Corrupt Eyeliner


Tak smakuje miłość [Agata Przybyłek] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Agata Przybyłek Liczba stron: 352\nISBN: 9-788-366-278-349 Data wydania: 2019-09-18\nCopyright © Agata Przybyłek, 2019 Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2019 Redaktor prowadzący: Sylwia Smoluch Redakcja: Anna Stawińska / Quendi Language Services Korekta: Paulina Jeske-Choińska Projekt typograficzny, skład i łamanie: Teodor Jeske-Choiński Projekt okładki i stron tytułowych: Magda Bloch Fotografia na okładce: bellena / depositphotos.com Happy cake Happy cafe / shutterstock.com Alicedaniel / shutterstock.com Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie. eISBN 978-83-66278-34-9 CZWARTA STRONA Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o. ul. Fredry 8, 61-701 Poznań tel.: 61 853-99-10 fax: 61 853-80-75 redakcja@czwartastrona.pl www.czwartastrona.pl\nRozdział 1 „Ludzie rozstają się z różnych powodów. Zdrada, nuda, niedopasowanie charakterów… Pobudki bywają mniej lub bardziej absurdalne, ale myślę, że niewiele osób może pochwalić się taką historią, jak moja” – napisała Ola na swoim blogu, lecz po chwili skasowała ten tekst i obróciła się na skórzanym fotelu. Potem głośno westchnęła. Nie, zwierzanie się fanom nie było najlepszym pomysłem. Może i zostawił ją mąż, ale nie należała do desperatek. Zamknęła laptopa i poszła do kuchni, żeby zaparzyć sobie kawę. Nie było to najzdrowsze rozwiązanie, w końcu kofeina w nadmiarze szkodzi, lecz na pewno bardziej rozsądne niż na przykład topienie smutków w alkoholu. Włączyła ekspres i oparła się o kuchenny blat. Jej blond włosy opadały na odsłonięte ramiona. Mimo wrodzonego entuzjazmu była w rozsypce. Czerwcowe słońce rozświetlało kuchnię, ale ona miała wrażenie, że jest jesień. Wszystko przez Krystiana, a raczej fakt, że zostawił ją i odszedł. Nie umiała mu tego wybaczyć. Zwłaszcza że powód ich rozstania był naprawdę żałosny. Ekspres zabuczał, dając znać, że jest gotowy do pracy, więc nacisnęła guzik z napisem espresso. Z filiżanką w ręku usiadła przy stole na piętach. Normalnie nigdy by tego nie zrobiła, ale skoro znowu była singielką, nie musiała się starać. Kogo obchodził jej prosty kręgosłup? Westchnęła i upiła łyk kawy. Chociaż pierwszy szok po rozstaniu minął i po tygodniu w końcu przestała płakać, czuła się fatalnie. Miała wrażenie, że świat spadł jej na głowę. Runęło wszystko, co budowała z mężem przez lata. Wszystkie plany, marzenia, aspiracje… Teraz pozostało po tym tylko pobojowisko, którego nie umiała posprzątać. Jak na razie miała siłę tylko na to, żeby patrzeć na ten krajobraz po katastrofie i wzdychać. A i to czasami przerastało jej możliwości. Wszystko przez teściową. Ola zawsze postrzegała ją jako szaloną, choć to dosyć łagodne określenie w tej sytuacji. Już na początku ich małżeństwa teściowa przyjeżdżała do nich, przestawiała im meble i zwoziła jakieś dziwne elementy wystroju wnętrz. – To feng shui, nie słyszałaś o tym? – Patrzyła na nią jak na wariatkę, gdy Ola ośmieliła się wyrazić opinię na temat jakiegoś paskudnego kwiatu w różowej doniczce, który miał na stałe „ozdabiać” jej parapet. – Coś tam niby obiło mi się o uszy… – W takim razie posłuchaj mnie teraz uważnie, bo dwa razy nie będę powtarzać – powiedziała stanowczo teściowa. – W twoim domu jest za mało dobrej energii, a za dużo tej złej. Musimy to zmienić. – Naprawdę? – Synowa nie kryła zdziwienia. – A mnie i Krystianowi dobrze się tu mieszka. Jesteśmy zadowoleni. – Pozory dziecko, pozory. – Teściowa złapała za klamkę i otworzyła okno, przy którym stały. – Przede wszystkim musisz częściej tu wietrzyć, rozumiesz? Ola niechętnie skinęła głową. – W ten sposób wpuszczasz do środka świeżą dawkę pozytywnych wibracji. Po drugie, zrób porządek z niepotrzebnymi gratami. – Kobieta wskazała na stolik, na którym akurat kilka minut wcześniej Ola wklejała luźne notatki do swoich przepiśników. – Wyzwolisz się w ten sposób od wewnętrznego chaosu i nieporządku. Ola rozejrzała się za mężem, z nadzieją, że uratuje ją przed słuchaniem tych głupot, ale jak na złość akurat gdzieś zniknął. – Jeszcze sól – ciągnęła teściowa. – Masz sól? – Tego akurat jest u mnie pod dostatkiem. – To świetnie. Musimy posypać nią każdy zakątek. – Ale dlaczego? – Żeby wchłonęła złą energię, która została po poprzednich mieszkańcach. – Nie sądzę, żeby to było konieczne. Tutaj mieszkali wcześniej bardzo mili ludzie. – Prewencja przede wszystkim. – Teściowa ruszyła do kuchni. – Zresztą po kilku dniach będziesz mogła ją zamieść. Sól działa dość szybko. Ola wyobraziła sobie, jak biega po domu z odkurzaczem, próbując wyczyścić wszystkie zakamarki i aż się skrzywiła. – Musicie również pomyśleć o przeniesieniu sypialni. Synowa zmusiła się do uśmiechu. – Tak? – Udała uprzejmość. – W dodatku jak najszybciej. Powinna być zorientowana na zachód. A łóżko absolutnie nie może być ustawione między drzwiami i oknem. Przepływa między nimi za dużo energii, to nie wróży długiego, głębokiego snu. Ola podchodziła do tych wymysłów z przymrużeniem oka, ale to, co ta baba nawywijała ostatnio, przerastało ludzkie pojęcie. Otóż ta stara wariatka postanowiła zostać wróżką. Chyba z nudów zapisała się na zaoczne studia z parapsychologii, gdzie zachłysnęła się magią oraz różdżkarstwem. – Przecież to jakiś absurd – dziwiła się Ola, ale Krystian ostro stanął w obronie matki. – To chyba dobrze, że na stare lata chce się dokształcać. – Oczywiście, ale mogła wybrać jakiś normalny kierunek. – To jest NORMALNY kierunek – podkreślił. – Po ukończeniu tych studiów dostanie tytuł magistra. – I co jej wpiszą do suplementu? – Ola nie mogła powstrzymać śmiechu. – Specjalizacja: psycholog-wróżka? Tak czy siak teściowa skończyła te studia. Ku zdziwieniu wszystkich napisała obszerną pracę magisterską o wpływie mistyki chińskiej na zdrowie psychiczne człowieka i została uznana za jedną z najlepszych studentek na roku. – Nie no, ja po prostu nie wierzę… – wyrwało się Oli, gdy teściowa pokazała jej dyplom, ale był to zaledwie wstęp do tego, co działo się później. Idąc za ciosem, matka Krystiana postanowiła otworzyć działalność i zawodowo uprawiać wróżbiarstwo. Zupełnie przearanżowała swój salon, kupiła szklaną kulę i kota, a przed jej domem zawisł ogromny szyld z informacją o świadczonych przez nią usługach. Zaczęła nosić barwne sukienki do ziemi oraz robić sobie ostry makijaż. – Dobrze, że znalazła jakąś pasję – komentował to Krystian, ale jego żona patrzyła na to zupełnie inaczej. I nie chodziło nawet o to, że nie wierzyła w magię, po prostu zaangażowanie teściowej w to hobby było co najmniej chorobliwe. Jej zdaniem zakrawało nawet o obsesję. Po kilku kłótniach z mężem wolała jednak zachowywać te uwagi dla siebie. Mieli zupełnie inne zdanie w tej kwestii, więc dla dobra ich związku znosiła wymysły jego matki. A raz nawet osobiście pocieszała sąsiadkę, która wybrała się do niej po wróżbę. Chyba można to podciągnąć pod zaangażowanie się w sprawę? Przez cały czas przeczuwała jednak, że te wymysły teściowej w końcu źle się skończą. Nie umiała tego racjonalnie wyjaśnić, ale miała złe przeczucia. Czytała o samospełniających się proroctwach, no i obawiała się, że któryś z niezadowolonych klientów wytoczy wróżce proces. – To się kiedyś skończy w sądzie, zobaczysz – mówiła przez telefon do swojej mamy, lecz w najśmielszych snach nie spodziewała się, że owszem, przez teściową dojdzie do procesu, ale rozwodowego. I będzie to jej własny. Jak to się stało? Pewnego majowego poranka jakaś umówiona klientka teściowej odwołała wizytę, a ta z nudów postanowiła postawić tarota, aby sprawdzić, jaka przyszłość czeka Krystiana. Przygotowała stanowisko pracy, rozłożyła karty, a potem… Podobno omal nie dostała zawału, widząc, co niesie przyszłość. Rzuciła karty na stół i drżącymi dłońmi wybrała numer do syna. – Krystian? – Ryknęła do słuchawki. – Masz do mnie przyjechać! I to jak najszybciej! – Ale ja jestem w pracy, mamo – jęknął, niepocieszony. – Ola pracuje dziś w domu. Może ona mogłaby do ciebie zajrzeć? – Żadna Ola, nic nie mów Oli! Precz z tą dziewuchą. – Mamo, czy ty dobrze się czujesz? – Przyjeżdżaj do mnie osobiście! Natychmiast! Cóż chłopina miał zrobić? Poszedł do szefa, powiedział, że ma awaryjną sytuację rodzinną i pojechał do matki. Ta czekała na niego już w progu i gdy go tylko dostrzegła, wybiegła mu na spotkanie. – Musisz się rozwieść! – Krzycząc na całe gardło, ruszyła przez podjazd w falbaniastej sukience, aż sąsiedzi zaczęli wyglądać z okien. – Co ty mówisz, mamo? – Musisz się rozwieść i to jak najszybciej. – Ale dlaczego? – Krystian zlustrował ją wzrokiem. – Chodźmy do domu, tam ci wszystko wyjaśnię. – Wzięła go za rękę, a potem odbyli długą rozmowę, w której dokładnie wyjaśniła mu, co zobaczyła w kartach. – Zaraz, zaraz… – Syn pokręcił głową z niedowierzaniem. – Czy ty sugerujesz, że jeśli nie rozwiodę się z Olą, to umrę? Wróżka gwałtownie skinęła głową. – Karty wyraźnie mówią, że ta kobieta sprowadzi na ciebie śmierć. – Ale jesteś pewna? – Stuprocentowo. Karty nie kłamią. Pamiętasz wuja Henryka, któremu przepowiedziałam upadek z ciągnika? – Pamiętam. – A kuzynkę Malwinę, której mówiłam, że urodzi martwe dziecko? – Niestety tak. – Karty się nie mylą, kochanie, a ja nie popełniam błędów. – Ubiegła jego kolejne pytanie. – Ale jak umrę? – Tego karty nie mówią, za to jedno jest pewne: musisz zakończyć to małżeństwo. I to zanim będzie za późno! Krystian bił się z myślami przez kilka dni. Kochał Olę, był tego pewien, ale w końcu chęć życia wygrała. Zebrał się na odwagę, a gdy powiedział o tym żonie, ta nie wiedziała, czy śmiać się, czy płakać. – Słucham? To jakiś żart? – Powiodła wzrokiem dokoła, szukając ukrytej kamery. – Czy ty teraz mnie wkręcasz? – Przykro mi, Olu, ale mówię zupełnie poważnie. Tak będzie lepiej. – Zaraz, zaraz… – Ola przyłożyła rękę do skroni. – Chcesz rozwodu, bo twoja mama spojrzała w karty i zobaczyła, że nam nie wyjdzie? – Że umrę – sprostował, a ona pokręciła głową z niedowierzaniem. – Trzymajcie mnie, bo nie wytrzymam! Zrywasz ze mną przez wróżbę? To takie żałosne, że aż zabawne. – Jeśli chcesz, to możesz się śmiać, po prostu… – Nie chcę się śmiać! – wrzasnęła. – Ja mam ochotę cię zabić. Krystian popatrzył na nią z politowaniem. – Zawsze byłaś niezrównoważona psychicznie. Może to nawet lepiej, że się rozstaniemy – powiedział, a potem odwrócił się na pięcie i oznajmił, że idzie spać do kolegi. Ola tymczasem jeszcze przez długi czas stała pośrodku salonu i z niedowierzaniem wpatrywała się w drzwi. Przez kilka pierwszych minut miała wrażenie, że to wszystko jest tylko kiepskim żartem – Krystian zaraz do niej wróci i powie, że chciał ją tylko nabrać. Ale tak się nie stało, ani pięć minut, ani godzinę później. Czas mijał, a do niej powoli docierało, że oto właśnie została sama jak palec, bo jej teściowa jest wariatką. W dodatku jej mąż wcale się od niej nie różnił. Kto rozstaje się w taki sposób? Może to genetyczne? Gdy koleżanki opowiadały jej o rozwodach, zawsze mówiły o smutku, ale ona nie czuła wtedy żalu ani nostalgii – przepełniała ją wściekłość. Miała ochotę jechać do teściowej i wygarnąć jej, że jest nienormalna, ale w końcu porzuciła ten pomysł, bo to mogłoby źle się skończyć. Jeszcze znalazłaby się w kryminale oskarżona o zabójstwo starej wariatki. Zamiast tego poszła pobiegać. Przez kilkadziesiąt minut truchtała po chodnikach w sportowych ubraniach, próbując okiełznać myśli. Miała ich mnóstwo, ale dopiero gdy wróciła do domu i padła na łóżko, pod jej powiekami zaszkliły się łzy. Napływały powoli, lecz gdy już zaczęła płakać, nie mogła ich pohamować. Podciągnęła nogi pod brodę, objęła je dłońmi i wyła do rana. Czuła się skrzywdzona, samotna, a w dodatku upokorzona. Przecież gdy komukolwiek powie o powodzie rozstania, ten będzie się śmiać. Nie mówiąc już nawet o sądzie. Stanie się pośmiewiskiem! Użalała się nad sobą przez tydzień. Miewała lepsze i gorsze momenty. Raz zdawało jej się, że nie ma już po co żyć i chciała ze sobą skończyć, innym razem śmiała się przez łzy na myśl o tej absurdalnej sytuacji. – Głupia wróżka rozbiła nasz związek – mamrotała pod nosem, popijając wino. – A taki niby był trwały i mocny. Oczywiście rozum podpowiadał jej, że mogło być gorzej. Ktoś mógł umrzeć, zostać trwale okaleczony albo zaginąć w niewyjaśnionych okolicznościach. Mogła zostać bez dachu nad głową czy stracić pracę. Albo na przykład przeżyć śmierć rodziców. W chwilach największego cierpienia słowa: mogło być gorzej, brzmią jednak zawsze jak pusty frazes – tanio oraz banalnie. No bo co z tego, że innych dopadają gorsze nieszczęścia?, zastanawiała się w myślach. Czy to oznacza, że ona mniej cierpi? Przez tydzień nie wychodziła z domu. Zwykle umalowana i dobrze ubrana, teraz snuła się w dresie albo piżamie. Bez celu przesiadywała na kanapie w salonie wpatrzona w telewizor i smarkała w chusteczkę, gdy leciał akurat film o miłości. Odcięła się od wszystkiego i wszystkich. Wyłączyła telefon, prawie nie zaglądała do skrzynki mejlowej i nawet listonosza wolała nie wpuszczać. Niby żeby go nie wystraszyć, ale tak naprawdę dlatego, że był mężczyzną. A chwilowo miała ich przecież po dziurki w nosie. Ograniczyła też swoją aktywność w mediach społecznościowych do minimum, co w jej sytuacji było naprawdę wyjątkową sytuacją. Od kilku lat prowadziła bowiem niezwykle poczytnego bloga smacznegopolsko.pl oraz kanał na YouTubie o tej samej nazwie. Dzięki oryginalnym przepisom oraz dopracowanej szacie graficznej zyskała sławę i rozgłos. Każdy jej artykuł czy filmik trafiał do setek tysięcy odbiorców. Współpracowała z wieloma markami oraz była twarzą licznych produktów, zaczynając od przypraw, poprzez blendery i garnki, kończąc na gwiazdkowych rękawicach kuchennych przeznaczonych na prezent. Telewizje śniadaniowe chętnie zapraszały ją do gotowania w kącikach kulinarnych, a swego czasu prowadziła nawet pewien talent show, który miał wyłonić najlepszego cukiernika w Polsce. Chociaż zakładając bloga, zupełnie się tego nie spodziewała, to już na studiach zdobyła sławę i rozgłos. Miała być architektem, a w efekcie tworzyła kolejne warstwy tortów i karmelowe konstrukcje. Ani przez chwilę nie żałowała jednak, że właśnie tak potoczyło się jej życie. Ewidentnie odniosła sukces, ale chyba ważniejsze było dla niej to, że czuła się po prostu szczęśliwa. Uwielbiała swoją pracę i z zapałem zakładała fartuch. Czerpała frajdę zarówno z eksperymentowania w kuchni, jak i z możliwości dzielenia się wiedzą oraz kontaktu z fanami. W wywiadach zawsze określała siebie jako osobę spełnioną. Miała cudowny dom z dwiema przeszklonymi ścianami, pracę, którą kochała, wiernego męża oraz bardzo wspierającą rodzinę. Wróć. Męża miała przecież już tylko formalnie. Za chwilę będzie musiała go z tej listy wykreślić i zacząć określać się mianem szczęśliwej, wyzwolonej singielki. Niestety, wydawało jej się to bardziej przykre, niż jawiło jako powód do dumy. Nigdy nie należała do feministek, wręcz przeciwnie, była dość staroświecka. Odkąd tylko pamiętała, zawsze chciała mieć męża i dzieci. Normalną rodzinę, w której ludzie kłócą się czasem o głupoty, ale oddaliby za siebie życie w imię miłości. Widocznie w tych czasach to jednak trudniejsze, niż sądziła. Gdyby chociaż mnie zdradził, myślała, popijając espresso. Pewnie byłoby to potwornie bolesne, owszem, dodatkowo miałaby poczucie porażki, ale przynajmniej brzmiałoby jak typowy, powszechny powód do rozstania. Ludzie często spotykają kogoś lepszego. Bardziej atrakcyjnego, zabawnego czy wpływowego. Popłakałaby sobie, ale w końcu pogodziłaby się z porażką. Ba! Już nawet te cholerne niedopasowanie charakterologiczne brzmiałoby lepiej. A tak? Mąż zostawił ją, bo jego matka wróżka uznała, że tak będzie lepiej. – Boże… – jęknęła, uświadamiając to sobie. – Jakie to absurdalne! Dopiła kawę i włożyła filiżankę do zmywarki. Nie wiedząc, co ze sobą zrobić, powiodła wzrokiem po salonie. Uwielbiała to miejsce. Utrzymany w jasnej tonacji, o białych ścianach i z wielkim oknami, zawsze był słoneczny, co napawało ją optymizmem. Poza tym sporo było w nim roślin. Pod jednym z okien stała dorodna palma w bambusowym koszyku, na podłodze rezydowały ciemnozielone zamiokulkasy, a przy kanapie piękna monstera – jej oczko w głowie. Ola uwielbiała siedzieć wśród rozłożonych na sofie poduszek i napawać się urokami zieleni. Towarzystwo roślin zawsze działało na nią uspokajająco oraz relaksująco. Działało oczywiście w normalnej sytuacji, którą na pewno nie było wiszące nad nią widmo rozwodu. Od kilku dni prawie niczym nie mogła poprawić sobie humoru. Nawet czekoladą, ulubionym winem czy zakupami przez internet. Ale właściwie czy coś w tym dziwnego? Przecież to nie był zwykły kryzys albo pseudodepresja spowodowana gorszym dniem, niepowodzeniem w kuchni czy komentarzem hejtera w internecie. To, co teraz odczuwała, to był wielki kanion. Jeden w największych, w jakim kiedykolwiek się znalazła. I pomyśleć, że nie tak dawno temu rozmawialiśmy z Krystianem o dziecku, pomyślała, siadając na kanapie. Byli małżeństwem już od kilku lat i w końcu dotarli do takiego momentu, gdy oboje chcieli zostać rodzicami i nie widzieli co do tego żadnych przeciwwskazań. Ola poszła nawet do lekarza, żeby przygotować się do tych starań i bardzo często, gdy leżeli przytuleni, wyobrażała sobie, jak nieopodal bawi się ich upragnione maleństwo. Najczęściej dziewczynka. – A ty wolałbyś syna czy córkę? – zapytała któregoś razu, gdy Krystian gładził ją czule po ręce. – Oczywiście, że syna – odparł z pełnym przekonaniem. – No tak. – Kiwała głową, bo właściwie mogła przewidzieć taką odpowiedź. – Przecież posiadanie syna jest takie męskie. – Kochanie… – Mąż wywrócił oczami i pocałował ją w czoło. – A wolałabyś, żebym nie był stuprocentowym mężczyzną? No pewnie, że nie wolałby. Ile to razy cieszyła się w duchu, że Krystian nie nosi różowych koszul albo obcisłych spodni przed kostkę, jak wielu facetów, których spotykała na spotkaniach biznesowych czy w telewizji. Zawsze podobał jej się fakt, że miała męskiego męża. Takiego, który pomimo tego, że chodzi do pracy pod krawatem, przynajmniej dwa czy trzy razy w tygodniu znajduje czas, żeby zadbać o swoje mięśnie i interesuje się sportem. Albo nie boi się pobrudzić sobie rąk. Chyba do końca życia będzie pamiętała dzień, kiedy podczas transmisji na żywo, gdy gotowała coś na oczach dziesiątek tysięcy fanów, zepsuł jej się kran i woda zaczęła zalewać kuchnię. Gdyby nie Krystian, pewnie zrobiłaby z siebie pośmiewisko, bo jedyne, co przyszło jej wtedy do głowy, to płacz. A on po rycersku podwinął rękawy, nie wiadomo skąd przyniósł nową uszczelkę i już po kilku minutach było po wszystkim. Zresztą nie tylko wtedy uchronił ją przed katastrofą. Pewnego razu wybrała się sama na większe zakupy do galerii handlowej i przez przypadek zablokowała kierownicę w samochodzie, tak, że nie mogła odjechać. Nie miała pojęcia, jak do tego doszło, w dodatku żadne sposoby, żeby jakoś się z tym uporać, które znalazła naprędce w internecie, nie chciały zadziałać. Zestresowana i przerażona, że nie zdąży wrócić do domu przed umówioną wizytą gości, zadzwoniła do męża, a ten przyjechał w zaledwie kilkadziesiąt minut i wybawił ją z opresji. – Jak ty to zrobiłeś? – spytała z podziwem. Krystian tymczasem tylko wzruszył ramionami. – Przecież to nic wielkiego. Może i nie, przyznała w duchu, ale po tym wydarzeniu i tak długo patrzyła na niego jak na rycerza w lśniącej zbroi. Zwłaszcza że po wizycie gości powkładał jeszcze naczynia do zmywarki. Teraz przykro jej było o tym myśleć. Została samotną kobietą przed trzydziestką bez żadnych perspektyw. Nawet fakt, że spełniała się zawodowo nie poprawiał jej chwilowo nastroju. A to wszystko przez to, że mimo drobnych wad, Krystian naprawdę nie był zły. Mogła trafić o wiele gorzej, co uświadamiały jej często przyjaciółki, które opowiadały o swoich nieudanych związkach. – Kretyn zostawił mnie dla młodszej, rozumiesz to, Olka? – skarżyła się kiedyś jedna, topiąc smutki w alkoholu w zatłoczonym barze. – Takiej bez wykształcenia, wysokiej posady w firmie, ale za to bez zmarszczek pod oczami i z jędrnym tyłkiem. – Kretyn, masz rację. – I niby w czym taka siksa jest lepsza ode mnie? Jestem od niej bardziej dojrzała i wszystko wskazywałoby na to, że mogę zaoferować facetowi więcej. Wiesz, ile ona ma lat? – spytała rozżalona. – Ile? – Siedemnaście. Zostawił mnie dla małolaty, która jest ponad dziesięć lat młodsza! – A mój odszedł, bo uznał, że chce jeszcze pobawić się życiem – narzekała inna. – Podobno uświadomił sobie, że w młodości się nie wyszalał i teraz chce nadrobić stracony czas. – Naprawdę? – dziwiła się Ola. – A czy wyglądam, jakbym żartowała? – No nie. – To masz odpowiedź. W dodatku wiesz, co on chce zrobić z pieniędzmi, które mam mu zapłacić, żeby móc zachować nasz dom? – Kupić sportowy samochód? – Gorzej – jęknęła przyszła rozwódka. – Ten kretyn chce kupić jacht! I wypłynąć w nim w rejs po Mazurach, żeby przez kilka miesięcy żywić się tylko naładowanym chemią żarciem z puszek i kąpać w jeziorze. Ola pokręciła głową z niedowierzaniem. – Są takie sfery bycia mężczyzną, których nigdy nie pojmę. – Ja tak samo! – Zgodziła się tamta. – A przecież w naszym domu są dwie łazienki, jedna z wanną, druga z prysznicem. Nie mówiąc już o tym, że codziennie gotowałabym mu zdrowe obiadki! – Miał z tobą za dobrze. – A i tak wybrał bliskość z naturą, jak to określił. – Kryzys wieku średniego? – Podobno, a przynajmniej taką diagnozę postawiła mu moja psycholożka. – Chodzisz do psychologa? – Ola nie kryła zdziwienia. – Gdybyś była w mojej sytuacji, to też byś poszła. Facet potrafi tak zrujnować kobiecie psychikę, że bez fachowej pomocy można pożegnać się z normalnością. Ola słuchała tych wszystkich żali ze współczuciem, ale w duchu cieszyła się, że ma normalnego męża (chociaż potem i tak wyszło szydło z worka). Krystian był inny od tych wszystkich facetów, o których opowiadały jej koleżanki. Nie dość, że wraz z wiekiem stawał się coraz bardziej przystojny, to jeszcze bardziej czuły i romantyczny. Pomimo kilkuletniego stażu małżeńskiego często spędzali wspólnie wieczory. Krystian dbał o to, żeby codziennie mogli spokojnie porozmawiać, bo usłyszał gdzieś, że dobra komunikacja w związku to klucz do długiego wspólnego życia. Sam z siebie zapalał świeczki w salonie, włączał nastrojową muzykę i godzinami wylegiwali się potem przytuleni na kanapie, rozmawiając o marzeniach, planach oraz w ogóle o życiu. Chociaż ciężko pracował w banku i niekiedy po całym tygodniu wręcz padał ze zmęczenia, prawie co weekend wychodzili na miasto, czy to do kina, czy zjeść romantyczną kolację. – Naprawdę? – dziwiły się jej koleżanki. A ona z dumą wysyłała im zdjęcia w eleganckich sukienkach. Owszem, czasami – jak każda para – miewali gorsze momenty, ale i tak uważała, że Krystian ma prawie wszystkie cechy idealnego męża. W końcu nie kłóci się tylko ten, kto nie okazuje prawdziwych emocji. Po każdej sprzeczce przynosił jej kwiaty, albo czekał na nią z kolacją, gdy wracała ze spotkania ze sponsorem, koleżanką albo z nagrania w telewizji. – Nie musiałeś… – mówiła, patrząc na pięknie nakryty stół oraz górujące nad nim świeczki. – Ale chciałem. – Krystian uśmiechał się lekko, a potem całował ją tak, jak czynili to zwykle aktorzy w jej ukochanych filmach albo romantycznych komediach. Może czasami nawet zbyt teatralnie, lecz wtedy zupełnie jej to nie martwiło. Byli szczęśliwi. I to cholernie szczęśliwi. Pomimo wielu spędzonych razem lat płomień ich uczucia nie gasł, wręcz przeciwnie. Z każdym kolejnym dniem podsycali go coraz bardziej. – A teraz wróżka wariatka ugasił ten pożar zimną wodą prosto z wiadra – mruknęła sama do siebie, myśląc o tym wszystkim. Tyle im przyszło z tych wszystkich wysiłków i starań – pogorzelisko. Czując, że zaraz znów się rozpłacze, wstała z kanapy i wróciła do swojego gabinetu na piętrze. Zamknęła okno, w którym wcześniej pisała artykuł i przejrzała stronę główną swojego bloga. Miała nadzieję, że jeśli zajmie się pracą, ucieknie chociaż na chwilę od przykrych przemyśleń. Zwykle to właśnie tworzenie tekstów albo nagrywanie filmików na kanał na YouTubie było jej remedium na smutki. Czuła, że czas w końcu do tego wrócić. Pierwsza fala rozpaczy minęła, powinna wziąć się w garść. Krystian nie był wart tego, żeby bez końca za nim płakała. Gdziekolwiek się teraz znajdował. Wykrzesując z siebie minimum energii, Ola pierwszy raz od kilku dni zalogowała się na swoje konto mejlowe. Spodziewała się lawiny wiadomości i właśnie to ujrzała, gdy tylko komputer załadował witrynę. No pięknie, pomyślała, patrząc na liczbę mejli. Dwieście osiemdziesiąt sześć. – Ja chyba zwariuję… Mimo wszystko postanowiła je przejrzeć. Część z nich mogła zawierać ważne informacje, nie chciała, żeby umknęły jej w gąszczu wiadomości od obserwatorów bloga, którzy chętnie do niej pisali. Zresztą miała w zwyczaju odpowiadać na większość mejli, które dostawała. Uważała, że wymaga tego kultura osobista i szacunek do odbiorców. W końcu jeśli ktoś poświęcił swój cenny czas, żeby do niej napisać, to wypadało odpowiedzieć mu chociaż jednym zdaniem. Kolejne godziny spędziła więc na czytaniu mejli i odpisywaniu. Najpierw szybko przejrzała, czy w ich natłoku nie ma wiadomości od firm, z którymi współpracowała. Ponieważ były, to właśnie na nie odpowiedziała w pierwszej kolejności. Potem kolejno odczytywała wiadomości od fanów, którzy zachwycali się jej przepisami, przysyłali zdjęcia potraw i pisali o swoich modyfikacjach wprowadzonych do zamieszczanych przez nią receptur. Oczywiście chwaliła tę kreatywność oraz obrazki, a niekiedy pytała nawet, czy może pokazać nadesłane zdjęcie na blogu. To zajęcie wciągnęło ją do tego stopnia, że nawet nie zauważyła, gdy nastał wieczór. Za oknami zaczęło się ściemniać i rozbłysły lampy uliczne przy chodnikach i jezdniach. Ola pracowała zawzięcie i pewnie gdyby nie wyjątkowy mejl, do którego dotarła, nawet nie dostrzegłaby tej zmiany za oknem. – Maks? – Zdziwiła się na widok znajomego imienia nadawcy. Potem zaśmiała się cicho. Chyba tylko jej brat mógł wpaść na pomysł przysłania jej wiadomości na firmowy adres. Jakby nie mógł zadzwonić albo po prostu odezwać się na jednym z komunikatorów internetowych. Ale przecież nie mógł, przypomniała sobie po chwili. W przypływie emocji kilka dni temu wyłączyła telefon i prawie nie zaglądała na swoje profile w mediach społecznościowych. Kliknęła niepewnie w tytuł wiadomości, żeby ją otworzyć. Oby tylko nie stało się nic złego! Na szczęście Maks pytał tylko, czy żyje i wszystko u niej w porządku. Podobno zaniepokoiła go jej nagła niedostępność, chociaż jak Ola znała życie, sam z siebie wcale by o tym nie pomyślał. Pewnie mama kazała mu się z nią skontaktować, żeby nie wyjść na nadopiekuńczą. Mimo wszystko zrobiło jej się ciepło na sercu. W ostatnich dniach unikała rodziny, ale teraz poczuła nagłą chęć, żeby zadzwonić do mamy. Aż powiodła wzrokiem po biurku w poszukiwaniu telefonu. – Gdzieś tu musi być… – Zaczęła przekładać notesy oraz papiery. W końcu zlokalizowała swoją zgubę pod zasmarkanymi chusteczkami. Włączyła telefon i niemal od razu wybrała numer mamy. Nie odczytała nawet esemesów, które informowały o wszystkich nieodebranych połączeniach w ostatnich dniach. – Córcia? – Już po pierwszym sygnale na linii rozległ się znajomy głos i w oczach Oli mimowolnie zaszkliły się łzy. Wytężyła jednak wszystkie siły, żeby się nie rozpłakać. – Cześć, mamo – powiedziała, siląc się na swobodny ton. – Jak dobrze, że dzwonisz, Oleńko. – Ciebie też miło słyszeć, mamusiu. – Tak długo nie dawałaś znaku życia, że już się z ojcem o ciebie martwiliśmy. – Wiem, wiem… – A skąd? – Maks napisał mi w mejlu, że odchodzicie od zmysłów. – Naprawdę? – Zdziwiła się matka. – Może nie wprost, ale tak to odebrałam. – A ja prosiłam go tylko, żeby dowiedział się, czy u ciebie wszystko w porządku. – Nie zadręczaj się, mamuś. Wiesz, jaki on jest. – Ech, wiem. Tak to jest poprosić o coś mężczyznę. Ola westchnęła i podeszła z telefonem do okna. – Przepraszam, że nie odbierałam – powiedziała ze skruchą. – Nie szkodzi, kochanie. Najważniejsze, że w końcu dzwonisz. Opowiadaj, co się u ciebie działo przez ostatnie dni. Miałaś jakiś problem z komórką? – Chciałabym – wyrwało się Oli. – Nie rozumiem… Dziewczyna milczała przez chwilę, rozważając, czy wyjawić jej prawdę. W końcu doszła do wniosku, że chyba powinna. Kiedyś rodzice i tak się dowiedzą o odejściu Krystiana, a lepiej, żeby poinformowała ich osobiście, niż miałyby to zrobić jakieś osoby trzecie. – Mam problem, ale z Krystianem, mamo – powiedziała więc, znowu powstrzymując się przed płaczem. Niestety, jak na złość, gdy tylko to powiedziała, do jej oczu napłynęły słone łzy. – Ojej… – Zmartwiła się matka. – Niestety. – Pokłóciliście się? – Można tak to ująć. – Ola nie bardzo wiedziała, jak powinna przekazać wieść o rozwodzie. Ciekawe, czy znalazłaby w internecie na ten temat jakiś tutorial. – To przykre – odparła jej matka. – Ale przecież wy prawie nigdy się nie kłócicie. – Widocznie zdarza się nawet najlepszym. – To coś poważnego, prawda? Słyszę po twoim głosie. Córka znowu westchnęła. – Chciałabym powiedzieć, że nie, ale masz rację, mamo. – Wiesz, że mnie zawsze możesz się wyżalić, córeczko. – Wiem, mamo. – Ola spuściła wzrok i popatrzyła na swoje kapcie. – Po prostu to chyba nie jest rozmowa na telefon. – Więc co ty jeszcze robisz w tym dużym mieście, kochanie? Wsiadaj w samochód i migusiem przyjeżdżaj do nas na wieś. – Naprawdę? – Oczywiście. Co więcej, właśnie skończyłam robić torcik bezowy. Będzie w sam raz na damskie pogaduszki. No chyba, że nie chcesz się żalić starej matce. – Nie mów tak. Nie jesteś stara. – W takim razie: starszej – zaśmiała się kobieta. – Ty jesteś nieoceniona, mamo. – Po prostu dbam o swoją córeczkę – odparła. – To co, przyjedziesz? Ola nie zastanawiała się długo. Spojrzała na wiszący zegar i doszła do wniosku, że jeśli szybko spakuje walizkę, to może być w domu rodzinnym jeszcze dzisiaj. – Przyjadę – rzuciła z przekonaniem, czując, jak wstępuje w nią nowa energia. – Cudownie! – Matka nie kryła radości. – W takim razie będę jutro czekała na ciebie z kawą i tortem. – Ale dlaczego jutro? Ja wsiadam w samochód za kilka minut. – Chcesz jechać po ciemku? – A co to za różnica, czy w dzień, czy nocą? Samochód ma światła. – Nie jestem przekonana do tego pomysłu. Przecież to niebezpieczne. – Nic mi nie będzie – zapewniła ją Ola, idąc już w stronę garderoby po swoją ulubioną walizkę. – Już nie raz podróżowałam nocą. – Niech ci będzie. – Poddała się matka. – W takim razie pościelę ci łóżko w twojej sypialni. – Ty naprawdę jesteś nieoceniona, mamusiu. – Drobiazg – rzuciła kobieta, a potem pożegnały się i Ola wyjęła z szafy swoją walizkę.\nRozdział 2 Droga do Kasztanek w dużej mierze wiodła przez lasy. Gdy tylko Ola wyjechała z miasta, przez większą część trasy mijała strzeliste drzewa albo domki jednorodzinne w niedużych miejscowościach. Jej matka pewnie umarłaby na zawał, jadąc sama pośród ciemnych zarośli, ale jej córce to zupełnie nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie. Cieszyła się, że nie musi stać w korkach ani uważać na pieszych czy co kilka minut stawać na światłach. Spakowała swoją walizkę w kwadrans. Nie potrzebowała wielu rzeczy, zresztą miała w tym wprawę, bo odkąd zyskała rozgłos, wyjeżdżała czasami nawet kilka razy w miesiącu. A to żeby poprowadzić jakieś warsztaty kulinarne na drugim końcu Polski, a to na jakąś konferencję dla blogerów do Marrakeszu, czy na tour po restauracjach w jakimś mieście w Europie, żeby poszukać inspiracji do nowej książki kucharskiej. Na szczęście po każdym takim wyjazdowym maratonie robiła sobie przynajmniej kilka tygodni przerwy od podróżowania i teraz nastał właśnie ten spokojniejszy czas. Miała w planach odpoczynek u boku Krystiana i pracę w domu, zamiast włóczyć się po świecie. Jak widać, niewiele z nich wyszło. Los przygotował dla niej zupełnie inne atrakcje. Po ponad dwóch godzinach jazdy w końcu dotarła do rodzinnej miejscowości. Była to dość duża wioska, która miała w przeszłości nawet prawa miejskie, ale straciła je z powodu wyludnienia, bo mieszkańcy woleli przenieść się z rodzinami do położonego niedaleko miasteczka, a młodzi wyjeżdżali na studia do większych miast i nie chcieli tu wracać. Ola dobrze ich rozumiała, ale mimo wszystko uważała Kasztanki za samowystarczalne. Nad budynkami mieszkalnymi wznosiła się wieża kościoła i gmach domu kultury. W centrum mieściła się przychodnia lekarska, szkoła, komisariat policji i cztery nieduże sklepiki, w których można było nabyć prawie wszystko – od śrubek, przez ładne sukienki, po artykuły spożywcze. Nie mówiąc już o tym, że kilka osób wynajmowało pokoje turystom, którzy przyjeżdżali do Kasztanek, chcąc wypocząć nad brzegiem sporego jeziora, położonego zaledwie trzy kilometry od wioski. Miejscowość ewidentnie miała potencjał. Szkoda tylko, że władze gminy czy powiatu nie były zainteresowane tym, żeby go wykorzystać. Późną porą Ola nie rozmyślała jednak o rozwoju gospodarczym rodzinnych stron, ale o tym, by jak najszybciej zjeść kolację, wziąć kąpiel i znaleźć się w łóżku. Skręciła w uliczkę wiodącą do posesji rodziców, a po kilku minutach wjechała na podjazd przed domem rodzinnym. Światła jej auta od razu wywabiły na dwór matkę, która widocznie czekała na nią w oknie. – Oleńka! – Gdy tylko kobieta wysiadła z samochodu, jej matka od razu do niej podbiegła. Jej blond włosy zafalowały, a smukłą twarz ozdobił promienny uśmiech. – Cześć, mamo. – Ola przywitała ją cmoknięciem w policzek, jednocześnie mrużąc oczy przed światłem latarni zamontowanej na jednej z domowych ścian. – Dobrze cię widzieć, córeczko. – Ciebie też, mamo. – A mnie? – Z domu wyłonił się ojciec w piżamie i kapciach. Ola posłała mu uśmiech i podeszła, żeby się przywitać. – Mogłeś założyć kurtkę. – Marzena spojrzała na męża z dezaprobatą. – Wieczory nie są jeszcze za ciepłe, zaraz się przeziębisz. Ojciec popatrzył na Olę wymownie. – Widzisz, co ja mam za życie z tą paranoiczką? – Ja nie mam żadnej paranoi. Po prostu się o was troszczę. – Tak się o ciebie martwiła, że przez dobrą godzinę sterczała w oknie i modliła się, żebyś tylko dotarła do nas w jednym kawałku. – Jan nachylił się do córki konspiracyjnie. – Zupełnie niepotrzebnie. – Ola popatrzyła na matkę łagodnie. – O tej porze drogi były już prawie puste. Miałam spokojną podróż. – I Bogu dzięki. Jeszcze brakuje nam tylko wypadku. – No ale nie stójmy tu tak, chodźcie do domu. – Ponaglił je Jan. – Zjesz sobie kolację i porozmawiamy spokojnie. – Wezmę jeszcze tylko z samochodu walizkę. – Ola spojrzała na auto, ale ojciec ją uprzedził. – Ja się tym zajmę. Od czego masz ojca. Popatrzyła na niego z wdzięcznością. – W takim razie pójdę zamknąć bramę i zaraz do was dołączę. Marzena skinęła głową i poszła do kuchni, żeby ugościć dawno niewidzianą córeczkę. Ola tymczasem wsunęła dłonie w kieszenie i ruszyła przez podjazd. Światło zamontowanej na domu latarni oświetlało tylko kawałek podwórka, ale nie bała się ciemności. Co złego mogło spotkać ją na wsi? Ewentualnie jakiś bezpański pies, lecz z tego, co wiedziała od rodziców, ostatnio żaden nie kręcił się po okolicy. W mieście czyhało na nią dużo więcej niebezpieczeństw, a jakoś sobie radziła. No i w razie czego miała zawsze w kieszeni gaz pieprzowy. Dostała go kiedyś od Krystiana, po tym, jak jakiś bandyta napadł na przystanku jej koleżankę. Zdecydowanie zwiększał jej poczucie bezpieczeństwa. Na szczęście w Kasztankach nie musiała mieć go stale pod ręką. Spokojnie zamknęła bramę, a potem wróciła do domu – niedużego budynku z brązowym dachem, pokrytego jasną elewacją. Otaczał go zadbany ogród, będącym oczkiem w głowie Marzeny, a długi korytarz zaraz za drzwiami wejściowymi prowadził do kuchni otwartej na salon. To właśnie tam czekali na Olę rodzice i rudy kot, który od razu podbiegł do niej i zaczął ocierać się o jej nogi. – Karmel! – Zadowolona wzięła go na ręce. – Ale ty urosłeś! – To wszystko za sprawą matki – mruknął ojciec, który siedział na krześle przy stole. – Daje mu tyle jedzenia, że wystarczyłoby dla dwóch takich Karmelów. – Nieprawda. – Żona odwróciła się w jego stronę. – Po prostu nie chcę, żeby był głodny. – Tylko się o to nie kłóćcie. – Ola odstawiła kota na podłogę, a potem powiodła wzrokiem po kuchni. Lubiła to pomieszczenie i to nie tylko dlatego, że miała do niego sentyment – w końcu to tutaj uczyła się gotować i eksperymentowała z pierwszymi autorskimi daniami. Matka miała dobry gust i urządziła to miejsce zarówno ładnie, jak i funkcjonalnie. Wzdłuż ścian ciągnęły się rzędy szafek z ciemnego drewna, a na parapecie pod oknem, przy którym znajdował się zlew, uprawiała zioła w doniczkach i ustawiła dorodnego storczyka. Nad kuchenką wisiała stylowa półka z przyprawami, na stole zaś stał koszyk z pieczywem i mały wazonik, w którym znajdowała się pojedyncza czerwona różyczka. Nie zliczyłaby, ile razy robiła przy nim w dzieciństwie z mamą ciasteczka albo lepiła pierogi. Ale i tak, jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, najbardziej lubiła w tej kuchni lodówkę. Mama systematycznie przytwierdzała do niej magnesami rodzinne zdjęcia, przez co znajdowało się na niej mnóstwo fotografii, a co za tym idzie, wspomnień. Jednak kluczowe miejsce zawsze należało do obrazka, na którym Ola i Maks mają zaledwie po kilka lat. Ojciec uwiecznił, jak siedzieli przy stole z buziami brudnymi od zupy dyniowej. Maks niechcący przewrócił swój talerz i dynia była właściwie wszędzie. Wyglądał tak, jakby miał się zaraz rozpłakać, a Ola patrzyła na niego z przejęciem, nie wiedząc, co robić. W dodatku całą tę sytuację wykorzystał czarny kot, ówczesny członek ich rodziny. Bezszelestnie wskoczył na blat i zaczął wyjadać zupę z jej talerza. Widać bardzo mu smakowała, bo nie uciekł nawet wtedy, gdy do kuchni wszedł ojciec, ani gdy później robił zdjęcie. Naprawdę cudowny kadr. Swoista kwintesencja życia rodzinnego. Ola popatrzyła na zdjęcie, ale nie zdążyła wrócić pamięcią do tych wspomnień, bo Marzena poprosiła ją, żeby rozstawiła kubki na stole. – Woda już się zagotowała, zaraz zaleję herbatę – powiedziała, krzątając się przy kuchence. – A na kolację zjemy jajecznicę, dobrze? – Mnie nie uwzględniajcie przy robieniu jedzenia – wtrącił się ojciec. – Ja o dwudziestej trzeciej nie będę już jadł. – Jeszcze tylko powiedz znowu, że chcę cię utuczyć, to nie ręczę za siebie. – Żona spojrzała na niego surowo. – Kochanie, oczywiście, że nie chcę tego powiedzieć. Po prostu nie jestem głodny. – Masz szczęście – mruknęła i postawiła na gazie patelnię. – Wyobraź sobie, że ojciec wymyślił sobie ostatnio, że chcę go, uwaga, to cytat: spaść jak świnię – zwróciła się do córki. – Naprawdę? – Ola zerknęła na ojca, który mimo swoich lat nadal wyglądał dość szczupło. I raczej nic nie wskazywało na to, że kiedykolwiek się to zmieni. Jan Makowski nie miał nawet brzuszka, jakie nosili przed sobą jego koledzy. W dodatku z zaangażowaniem podejmował wszelaką aktywność fizyczną – od jazdy na rowerze wieczorami, przez tenis z przyjacielem z miasteczka, po przekopywanie ogródka. – Naczytał się jakichś bzdur w internecie. – O czym? – O tym, że wraz z wiekiem zmienia nam się metabolizm i o negatywnym wpływie cholesterolu na zdrowie. – Moim zdaniem to dobrze, że pogłębia swoją wiedzę. Trzeba dbać o zdrowie, a wraz z wiekiem ryzyko pewnych chorób naturalnie się zwiększa. – Olka, ale czy ja mówię, że nie? – Marzena oderwała się na chwilę od smażenia jajecznicy. – Mnie by to bardzo cieszyło, gdyby nie fakt, że u niego to idzie w stronę obsesji. – Poważnie? – Córka nie kryła zdziwienia. Znała ojca i takie wymysły nie były w jego stylu. – Ostatnio uparł się, żebym zabierała go ze sobą na zakupy i wszystkie kody kreskowe z produktów skanuje jakimś skanerem w telefonie, żeby zobaczyć, czy zawierają zdrowe substancje. – Po prostu chcę wiedzieć, co kupujemy. To chyba dobrze? – Oczywiście, że dobrze, gdyby nie fakt, że zakupy zamiast trwać dziesięć minut, trwają przez ciebie prawie godzinę. – Marzena posłała mu wrogie spojrzenie. – Aż tyle? – A tak, bo ostatnio twój tatuś skanował prawie wszystkie jogurty w sklepie, żeby wybrać najlepszy. Myślałam, że tam szału dostanę. Nie mówiąc już o tym, że obiad jedliśmy po dziewiętnastej. – To rzeczywiście mała przesada. – Ola przyznała jej rację. – I później oczywiście jeszcze narzekał, że zmuszam go do jedzenia po osiemnastej. A to wszystko było jego winą! – Ja bym chętnie zjadł tamten obiad, gdyby nie fakt, że był tłusty. – Przecież zrobiłam zwykłe kotlety! – Z czerwonego mięsa i smażone w głębokim oleju! – Zawsze takie jadłeś i jakoś nigdy ci to nie przeszkadzało. – Dobrze, dobrze. Nie kłóćcie się. – Ola starała się jakoś ich uciszyć. – Tata ma rację. Ludzie powinni zwracać uwagę na to, co jedzą. – Ale… – weszła jej w słowo Marzena, lecz zamilkła pod wpływem jej surowego spojrzenia. – Ale z mamą też się zgadzam, że nie ma co popadać w skrajności. Umiar przede wszystkim – powiedziała stanowczo, a potem widząc, że ojciec chce się odezwać, zaproponowała, żeby porzucili ten temat i zjedli kolację. Albo wypili herbatę. – Spojrzała na niego wymownie, dzięki czemu udało jej się zapobiec rodzinnej awanturze. Zjedli, rozmawiając o wszystkim i niczym. Marzena opowiadała o pracy, ojciec o tym, co obejrzał ostatnio w telewizji, chociaż musiał trochę się wysilać, żeby nie poruszać tematu zdrowia. – Stary piernik – mruknęła jeszcze raz czy dwa matka, ale gdy trzeba było, podała mężowi cukier, żeby osłodził herbatę i nawet pogładziła go po policzku. Tak smakuje miłość, myślała Ola, patrząc na nich z uśmiechem. Ku własnemu zdziwieniu poczuła się lepiej, biorąc udział w tej rodzinnej rozmowie i spędzając czas w towarzystwie rodziców. Nadal bolało ją serce i czuła się upokorzona, ale potrafiła skierować myśli na inne tory i na chwilę oderwać się od swoich problemów. Widocznie w stwierdzeniu, że nie ma to jak wrócić do rodzinnego domu, było więcej prawdy niż mogłaby przypuszczać. Z tej perspektywy świat naprawdę wyglądał inaczej. – Ale powiedz wreszcie, co cię do nas sprowadza, kochanie – zapytała pod koniec kolacji Marzena. – Jechałaś taki kawał po nocy. Przez telefon też brzmiałaś tak, jakby sprawa była poważna. Ola poczuła, jak wzdłuż jej kręgosłupa przebiega dreszcz, ale zmusiła się do uśmiechu. – Może porozmawiamy o tym już jutro, dobrze? – Podniosła się z krzesła. – Jest już późno, poza tym zmęczyła mnie ta podróż. Marzę jedynie o kąpieli i o tym, żeby pójść spać. – Złapała naczynia ze stołu i ruszyła z nimi w stronę zmywarki. Marzena patrzyła na nią przez chwilę w milczeniu, ale nawet jeżeli coś przeczuwała, to nie dała tego po sobie poznać. – Oczywiście – powiedziała zamiast tego. – Idź się zrelaksuj, kochanie. Zmieniłam pościel w twoim pokoju i wyprasowałam ci jakąś piżamę, którą znalazłam w szafie. – Nie musiałaś… – Ola spojrzała na nią wymownie, ale ta tylko pokręciła głową. – W końcu jesteś naszym gościem – odparła i pomogła jej sprzątać ze stołu. Potem zniknęli z ojcem w swojej sypialni na piętrze i dziewczyna została na dole zupełnie sama. Nawet Karmel zwinął się w kłębek na swoim posłaniu w korytarzu i zasnął. – Nie za dobrze masz? – Ola ukucnęła przy kocie i pogłaskała go lekko. Karmel zamruczał zadowolony, więc spędziła przy nim jeszcze kilka minut. Potem jednak pogasiła na dole wszystkie światła i poszła do pokoju, który zajmowała w dzieciństwie. Ojciec wspaniałomyślnie zaniósł do niego jej walizkę, a chciała wziąć z niej przed kąpielą kosmetyczkę. Jej pokój od lat się nie zmieniał. Po wyprowadzce z domu rodzinnego nic w nim nie przestawiała ani niczego nie wyrzucała, więc nieustannie przypominał pokój nastolatki, która jest fanką pastelowych kolorów. Teraz na pewno nie urządziłaby swojego gniazdka w ten sposób, w jej domu królowały stonowane kolory – biele, beże i szarości, ale mimo wszystko lubiła tu wracać. Sypialnia utrzymana była w stylu skandynawskim i gdy tylko Ola do niej wchodziła, to zawsze ogarniał ją spokój. Na dużym, białym łóżku z metalową ramą leżała jasnoróżowa narzuta i ozdobne poduszki. Pod jedną ze ścian stała szafa oraz komoda, na ścianie wisiały obrazki, a po obu stronach okna opadały ku ziemi błękitne zasłonki. Ola zwykle zaciągała je na noc, ale za dnia nigdy tego nie robiła. Wolała, żeby pokój był jasny oraz słoneczny. Kiedy wyjmowała rzeczy z walizki, popatrzyła na regał. Niezmiennie zalegały na nim jej ulubione książki, które kolekcjonowała, a na komodzie stały ręcznie robione świeczki. Pamiętała, ile miała frajdy, gdy topiły z mamą wosk i potem przelewały go do foremek oraz słoiczków. Na podłodze z jasnych desek leżał zaś dywan, w poszukiwaniu którego zjeździły kilka miast. Co prawda na przestrzeni lat zmienił kolor z białego na szary, ale Ola i tak miała do niego sentyment. Tak samo zresztą, jak do ulubionego misia w czarnym sweterku z kapturem, który siedział w tym samym miejscu, co zawsze, i patrzył na nią szklanymi oczami. Naprawdę dobrze było tutaj przyjechać, pomyślała, po czym wzięła jeszcze z łóżka piżamę i poszła do łazienki. Ostatnio rzadko odwiedzała rodziców. Jak większość ludzi w jej wieku wpadła w wir pracy i brakowało jej czasu na takie wycieczki. Jeśli już odpoczywała, to z mężem. Teraz pomyślała, że to błąd. Zdecydowanie powinna przyjeżdżać tu częściej. W łazience położyła rzeczy na półce i zaczęła przygotowywać kąpiel. Przyjemny szum wody stworzył relaksujący klimat, a miękki dywan muskał jej stopy, aż poczuła się błogo. Matka miała pokaźną kolekcję soli, płynów i musujących kul do kąpieli. Ola pożyczyła jedną z nich, a gdy kula zaczęła się rozpuszczać, pomieszczenie wypełnił przyjemny, kwiatowy zapach. – Idealnie – szepnęła zadowolona. Zanurzyła się w wodzie, myśląc, że właśnie tego potrzebowała. Leżała w wannie przez dobre dwadzieścia minut i pewnie nie wyszłaby z niej jeszcze przez jakiś czas, gdyby nie fakt, że woda zrobiła się chłodna. W piżamie wróciła do swojego pokoju, zgasiła światło i usiadła na łóżku. Zapaliła lampkę nocną i zagrzebała się w szeleszczącej pościeli przygotowanej przez matkę. W sypialni w swoim domu co wieczór tęskniła za Krystianem, ale tutaj nie pomyślała o nim ani razu. Gdy przytuliła głowę do poduszki, od razu zasnęła. Wyglądało na to, że przyjazd do rodziców był naprawdę dobrym pomysłem. Ciąg dalszy w wersji pełnej\nSpis treści Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Epilog Od autorki\tPolecamy również\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Tak_smakuje_milosc-ebookRO/p1138274i1293782" target="_blank" title="Tak smakuje miłość [Agata Przybyłek] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tak smakuje miłość [Agata Przybyłek] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Sexy bielizna w niskich cenach - levian.pl\nPreferowana tak przez kobiety, jak i przez mężczyzn sexy bielizna, to czołowe marki. Producenci bielizny prześcigają się w robieniu wyjątkowych kompletów dla niej, dzięki temu klientki mają do wyboru mnogość rozmaitych stylów.\nCałkowicie pasujące konsumentkom rozwiązania to rezultat pracy niemałej liczby fachowców nad ciągłym udoskonalaniem zestawień. Niemała baza ofert przekłada się na coraz szerszą rekomendację marki wśród konsumentów.\nMajtki damskie a dostępne zestawy razem z cenami\nKtóre majtki damskie sprawiają, że obdarowane nimi kobiety będą szczęśliwe i poczują spełnienie natychmiast? Markowe opcje producenta, który stawia szczególnie na jakość, nie na ilość, spotykają się z aprobatą na rynku.\nCzy gromadzisz informacje w odniesieniu do studiowanego tematu? Jeżeli tak, to zobacz więcej w omówieniu. Ono także okaże się dla Ciebie ekscytujące!\nProfesjonalizm wraz z ciągłym wprowadzaniem innowacji do każdej następnej kolekcji wywiera spore wrażenie na konsumentkach (więcej). Panowie mają również podany na tacy świąteczny prezent dla swych partnerek, którym pragną oferować jedynie wysokiej jakości podarunki - sklep online Sexy bielizna – co na ten temat sądzą panie, a co panowie\nMężczyźni uwielbiają kobiety z idealnie dobraną do ich figur bielizną. Kobiety z drugiej strony czują się dowartościowane oraz spełnione, gdy zostaną obdarowane podarunkiem, takim jak sexy biustonosze - . Dostępne w firmowych sklepach z bielizną oferty zachwycają perfekcją, natomiast do nabycia motywują niewysoką ceną. Dobór tylko dobrej jakości materiałów to stworzenia każdej następnej kolekcji daje się zarówno odczuć, jak i zauważyć.\nJeśli zaciekawił Cię ten tekst, to sprawdź informacje, które także są na opisywany temat. Zawsze dobrze jest znać więcej szczegółów.\nMnogość propozycji sprawia, że mamy do dyspozycji szereg opcji do wyboru.\nRewelacyjnej jakości bielizna sklep internetowy – opcje\nJeżeli chodzi o opcje podarków, takie jak bielizna sklep internetowy zdaje się nieustannie wychodzić naprzeciw konsumentom - . Warto stawiać na sprawdzone marki, ponieważ dzięki temu możemy mieć pewność wyboru jedynie doskonałej jakości kompletów. Doskonały poziom oraz zróżnicowanie ze względu na styl kolejnych propozycji bieliźnianych kompletów przekładają się na rosnąca z prędkością światła popularność.\nJednym z atrybutów kobiecości jest bezdyskusyjnie torba. Kobieca torebka to jak powszechnie wiadomo coś, bez czego panie nie potrafią egzystować. Ta torebka musi być dostosowana do okazji, w której kobieta przebywa. Odmienna jest torba, z jaką kobieta będzie miała ochotę wyjść do pracy, a odmienna na gustowną uroczystość. Panie zaś same świetnie są zorientowane w tym, jakie torby są dla nich najbardziej właściwe. Panie także bardziej orientują się, gdy chodzi o torebki wyznaczone na różne inne sytuacje.\nTrendy wiosna 2014 można streścić w dwóch słowach jako całkowity miszmasz. Nadal popularne będą kolory pastelowe dominujące poprzednią wiosną. Oprócz nich, napotkamy także mocne zestawienia zarówno w sprawie barwy, jak też faktury materiałów.


Polityka Językowa UE | Federalny Związek Nauczycieli Języka Polskiego\nPolityka Językowa UE\t<< powrót\nPrzypominamy o najważniejszych dokumentach dotyczących polityki językowej Unii Europejskiej, które można przeczytać na stronie\nKonkluzje Rady z dnia 12 maja 2009 r. w sprawie strategicznych ram Europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia („ET 2020”)\nEuropejska Rada ds. Edukacji przypomniała znaczenie celu wyznaczonego w 2002 r. w Barcelonie, polegającego na nauce już od najmłodszych lat co najmniej dwóch języków obcych. Ministrowie wezwali Komisję do dalszych działań mających na celu: umożliwienie obywatelom UE komunikowania się w dwóch językach obcych, promowanie nauczania języków obcych w ramach kształcenia i szkolenia zawodowego, w tym kształcenia dorosłych, a także zapewnienie migrantom możliwości uczenia się języka kraju przyjmującego.\nAktualizacja strategicznych ram współpracy europejskiej w dziedzinie kształcenia i szkolenia, grudzień 2008 r.\nKomisja przedstawiła w wyżej wym. dokumencie strategiczną koncepcję wzajemnej współpracy państw członkowskich UE w zakresie reform krajowych systemów kształcenia i szkolenia. Koncepcja ta obejmuje natychmiastowe działania priorytetowe na lata 2009-2010 i długookresowe wyzwania strategiczne, a także proponuje ulepszone narzędzia, służące realizacji tych celów.\nRezolucja Rady z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie europejskiej strategii na rzecz wielojęzyczności\nRezolucja stanowi uzupełnienie opublikowanego we wrześniu 2008 r. komunikatu Komisji.\nWielojęzyczność: atut dla Europy i wspólne zobowiązanie, wrzesień 2008 r.\nW komunikacie Komisji zaprezentowano strategię realizowania polityki wielojęzyczności w różnych obszarach działalności UE.\nSpis działań Wspólnoty w dziedzinie wielojęzyczności\nDokument ten uzupełnia treść i podkreśla znaczenie komunikatu dotyczącego wielojęzyczności. Wymieniono w nim działania już podjęte bądź podejmowane obecnie w tej dziedzinie przez różne departamenty Komisji.\nKonkluzje Rady z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie wielojęzyczności\nKonkluzje opierają się na dyskusjach przeprowadzonych w listopadzie 2007 r. przez ministrów podczas posiedzenia Europejskiej Rady ds. Edukacji oraz podczas konferencji ministerialnej w sprawie wielojęzyczności, która odbyła się 15 lutego 2008 r.\nDebata publiczna na temat wielojęzyczności: konsultacje internetowe z jesieni 2007 r. i otwarta debata z 15 kwietnia 2008 r.\nW okresie od 15 września do 15 listopada 2007 r. Komisja przeprowadziła konsultacje online, w ramach których organizacje i osoby prywatne mogły wypowiedzieć się na temat polityki językowej. Wyniki konsultacji opublikowano w lutym 2008 r., a 15 kwietnia 2008 r. przedyskutowano je podczas otwartej debaty na temat wielojęzyczności.\nKonferencja ministerialna w sprawie wielojęzyczności, 2008 r.\n15 lutego 2008 r. odbyła się zorganizowana przez Komisję konferencja ministrów na temat wyzwań i możliwości związanych z polityką językową w Unii Europejskiej, w której obowiązują 23 języki urzędowe.\nSpotkanie konsultacyjne wysokich przedstawicieli państw członkowskich, 2008 r.\n17 stycznia 2008 r. Komisja zorganizowała spotkanie konsultacyjne wysokich przedstawicieli państw członkowskich, którego celem było zapoznanie się z opiniami osób zaangażowanych w proces kształtowania polityki językowej na szczeblu krajowym.\nNowa strategia ramowa w sprawie wielojęzyczności, 2005 r.\nW listopadzie 2005 r. Komisja opublikowała komunikat zatytułowany „Nowa strategia ramowa w sprawie wielojęzyczności”, który był pierwszym w historii komunikatem na ten temat.\nEuropejski wskaźnik kompetencji językowych\nEuropejskie badanie, które zaplanowano na 2010 r., ma na celu dostarczenie państwom członkowskim, politykom, nauczycielom i uczestnikom procesu nauczania wiarygodnych i porównywalnych danych na temat faktycznego stopnia znajomości języków obcych w Unii Europejskiej.\nPlan działania w dziedzinie języków (2004-2006)\nPrzyjęte zalecenia z 2002 r. stały się podstawą dla opracowania planu działania „Promowanie nauki języków obcych i różnorodności językowej”.\nZalecenie dotyczące środków, jakie należy podjąć w celu promowania różnorodności językowej oraz nauki języków obcych, 2002 r.\nPod koniec Europejskiego Roku Języków Parlament Europejski przyjął zalecenie dotyczące środków, jakie należy podjąć w celu promowania różnorodności językowej oraz nauki języków obcych. 14 lutego 2002 r. zalecenie w tej sprawie przyjęła Rada Europy.\nEuropejski Rok Języków 2001\nUnia Europejska i Rada Europy ogłosiły rok 2001 Europejskim Rokiem Języków.\nPolitycy na szczeblu europejskim uznali zasadnicze znaczenie kształcenia i szkolenia dla pomyślnego rozwoju społeczeństwa i gospodarki opartej na wiedzy. Ta unijna strategia kładzie nacisk na współpracę między krajami i uczenie się od siebie nawzajem.\nJęzyki regionalne i języki mniejszości\nPolityka językowa UE obejmuje również wsparcie dla języków regionalnych i języków mniejszości, które są ważnym elementem różnorodności językowej w UE.\nBiała księga Komisji na temat kształcenia i szkolenia „Nauczanie i uczenie się: w kierunku społeczeństwa uczącego się”, 1995 r.\nZgodnie z białą księgą kształcenie i szkolenia mogą zaoferować rozwiązanie dla wyzwań wynikających z trzech głównych „czynników przemian”, jakimi są: społeczeństwo informacyjne, internacjonalizacja oraz postęp w dziedzinie badań naukowo-technicznych.\nTen wpis został opublikowany w Polityka językowa dnia 16/08/16 , przez Verein.\n← Techniki multimedialne w nauczaniu języka polskiego jako obcego. Cyfrowa obróbka dźwięku Polski w Niemczech →\nHospitacje / Praktyki\nEgzaminy z j. polskiego


Human beings czy human doings? - ICAN Institute w Warszawie | Kształcimy liderów biznesu\n25 marca 2014 · 3 min\n· 25 marca 2014 · 3 min\nŻyjesz, planujesz żyć, czy starasz się „odhaczyć” kolejne „taski”? Do której kategorii zaliczy cię twój partner, dziecko, szef czy pracownicy?\nCzłowiek w permanentnym biegu, chaosie i desperackiej walce o przetrwanie przestał być wiarygodnym partnerem, wzorem do naśladowania. Kółko będące wybiegiem dla chomika lub innego gryzonia w klatce przestało być symbolem współczesnego sukcesu, stając się wzorem mentalnego zniewolenia.\nŻycie to nie „sprawy do załatwienia”\nSpędzamy większą część swojego życia, tworząc listy zadań, organizując czas sobie i innym, formułując postanowienia i planując, co chcielibyśmy zrobić lub czego spróbować. Zapominamy, że znacznie ważniejsze jest, jak żyjemy – tu i teraz – kim jesteśmy. Przecież dzisiejszy kapitał osobistej reputacji i wiarygodności powiązany jest z jakością zarządzania sobą i swoim życiem. My tymczasem daliśmy sobie wmówić, że życie to sprawy do załatwienia, .\nPrawda jest taka, że nie jesteśmy robotami wieloczynnościowymi. Ani w roli pracowników, ani szefów, ani matek i ojców, ani dzieci naszych zabieganych rodziców. Jedyne co nas z nimi łączy, to ograniczona w czasie gwarancja funkcjonowania na najwyższych obrotach.\nChcemy żyć, pracować i robić interesy z „ogarniętymi”, świadomymi i zadowolonymi ludźmi, nie ze sklonowanymi modelami, cyborgami i robotami. Gdyby ktoś zapytał o zdanie naszych bliskich, bezzwłocznie powiedzieliby, że chcą nas widzieć radosnymi i szczęśliwymi, a nie skoncentrowanymi na planowaniu kolejnych zadań i wycieńczonymi podsumowywaniem tych właśnie ukończonych.\nDobrzy pracodawcy także odkrywają, że człowiek uważny i świadomy stanowi bardziej wartościowy kapitał innowacji, entuzjazmu, pasji i dobrej energii niż człowiek z zadyszką, gnający przez agendę pełną mniej lub bardziej strategicznych zadań. Do rozwoju i innowacji potrzebny jest „postój” i czas na refleksję.\nCzłowiek gnający przez świat z rozbieganym wzrokiem wbitym w kalendarz przestał być autorytetem dla innych. Nie jest ofertą wartości, których spragniony jest dzisiejszy, nazbyt rozpędzony świat. Osoba permanentnie skoncentrowana na zadaniach musi to czynić kosztem jakości relacji z ludźmi.\nChcemy, aby nasi liderzy, szefowie, bliscy stanowili wzór i gwarancję, że życie ma głębszy sens niż tylko gonitwa od zadania do zadania. Właśnie, gonitwa za czym?\nOdpowiedz sobie od razu na pytania:\nza czym gnam najczęściej?\nco najczęściej podlega mojemu planowaniu – bo skoro ciągle planuję, to znaczy, że poświęcam temu znacznie więcej uwagi niż innym rzeczom, których nie planuję?\nczego zatem nie planuję, więc może nie ma na to czasu w moim życiu?\nW związku z powyższym, zapraszam do kolejnego ćwiczenia. Skoro silna marka osobista to efekt skutecznego zarządzania sobą, zrób sobie dziś bilans. Oszacuj, w jakim stopniu przebywasz w teraźniejszości, przeszłości i przyszłości – innymi słowy, ile czasu żyjesz prawdziwie, a jaki czas przeznaczasz na rozpamiętywanie, analizowanie lub planowanie.\nWybierz jeden z okresów rozliczeniowych: dzień, tydzień, miesiąc.\npatrzę do tyłu, analizuję\nDla jasności dodam, że jestem gorącym zwolennikiem uczenia się poprzez doświadczenie oraz posiadania przemyślanego planu działania. Wyzwanie stanowi właściwa proporcja.\nPracując z ludźmi, którym udało się zbudować silne marki osobiste lub marki liderów premium, widzę, że wszyscy oni, pomimo bardzo szybkiego tempa życia, doceniają je, celebrują, cieszą się nim, świętują życie, znajdując na to czas – niektórzy nawet planują czas na życie w swoich kalendarzach.\nOwszem, wszyscy oni wyciągają wnioski z przeszłości, ale jej permanentnie nie analizują, nie rozpamiętują, nie dokonują nieustannych ocen i porównań. Ich planowanie też jest pod kontrolą, ponieważ wiele decyzji i zadań wynika z dobrze przemyślanej długoterminowej strategii, a to zdecydowanie ogranicza czas potrzebny na planowanie i podejmowanie kolejnych decyzji.\nHuman being vs human doing – wybór należy do ciebie\nZarządzanie przez „odhaczanie tasków”\nPatrząc na innych ludzi i korporacje, z którymi pracuję, widzę wyraźną tendencję do zapominania, że życie dzieje się tu i teraz, gotowość do „zaśmiecania” życia beztrosko lub bez najmniejszego dlań szacunku. Biznes dzieje się tu, w relacjach z klientami i partnerami, a nie w kontakcie z panami Excelem czy Outlookiem.\nZachęcam, aby raz na jakiś czas zrobić przegląd jakości tego, czym wypełniamy nasze – tu i teraz. Zastanowić się, jaka jest jakość naszych licznych „tasków” i wypełniaczy przestrzeni między nimi. Co to są za ważne sprawy? Ile wśród nich jest rozpamiętywania porażek, umartwiania się, że nam się nie udało, porównywania się z innymi?\nNazwa „human beings” jest powiązana z jestestwem, byciem, współczuciem. „Bieg przez taski” bliższy jest raczej przetrwaniu czy biegowi do kresu, do mety. Oj tak, wiem, maratończyk też człowiek. Ale on nie biegnie maratonu przez całe życie – szczególnie sprintem. Pomiędzy maratonami celebruje zwycięstwo oraz pracuje na własny rozwój i lepszą kondycję.\nRekomenduję, aby zarządzanie przez „odhaczanie tasków” zastąpić zarządzaniem „przez uważność”. Taki styl daje o niebo lepszy zwrot z życiowej i biznesowej inwestycji . Wyróżnia silne marki osobiste i marki liderów z tłumu innych ludzi. Bliższy też jest istocie ludzkiej. „Human being” kontra „human doing” – wybór należy do ciebie.


Nintendo Switch - strona 189 - Nintendo 64, GameCube, GameBoy, DS, Wii - Forum PCLab.pl\n@ODIN85-277 Wujowe te pady bo są z kablem. Pad musi być bezprzewodowy.\nTej oryginalnej folii chyba nie da się oderwać, ona jest przyklejona super mocnym klejem. Prędzej wyrwiesz ekran Wiem co mówię, bo sam próbowałem ja zdjąć. Tak więc tym bym się nie martwił.\nTo dobrze że takie trwałe, przykleję od razu szybkę i będzie git.\nCzy możecie mi wytłumaczyć na czym polega różnica pomiędzy Pokemon Shining Pearl a Pokemon Brilliant Diamond? To jest ta sama gra tylko się różnymi postaciami? Widzę na allegro dualpacki ale cena ich jest raczej dość abstrakcyjna nawet jak na switcha\nEdytowane 8 Grudnia 2021 przez zaodrze244\nRóżnią się tylko pokemonami. Kupowanie dual packa nie ma żadnego sensu.\nNaszły mnie jeszcze dwa pytania:\n1. Uruchamianie gier na pstryku jak wygląda. Wkładam kartę z grą i ona się z tej karty uruchamia, czy kopiuje się najpierw na dysk wewnątrzny?\n2. Czy karta pamięci jest potrzebna czy to zbytek laski? Na allegro widziałem switchowego sandiska 128gb.\nGra uruchamia się z kartridża, nic się nie kopiuje. Często pobierane są aktualizacje, ale zazwyczaj nie są duże. Podobno ta do pokemonów miała 4gb, to chyba rekord na switchu.\nJeśli nie zamierzasz kupować cyfrowych kopii gier, to zakup karty nie ma sensu.\nEdytowane 8 Grudnia 2021 przez henryk nowak\ncoś tam idzie zamówić...\n17 godzin temu, henryk nowak napisał:\nja uważam że karta minimum 32gb to trzeba mieć, nawet do jakichś gierek do sprawdzenia, demówek itd...\n11 minut temu, Amphilyon napisał:\nOLED ma wbudowane 64GB, a jeśli nie zamierza kupować gier w cyfrowej dystrybucji, to wystarczy.\n9 godzin temu, zaodrze244 napisał:\nWarto brać ta wersję oled za 1700 zł ?\njeśli tak to racja, nie wiedziałem\nCzy może grać na Słiczu padem od ps5 jeśli jest zdokowany i podpięty pod telewizor?\nBezpośrednio się nie da, potrzebny jest do tego adapter, np. 8bitdo.\nCo do karty pamięci, to ona i tak prędzej czy później pewnie się przyda. Sporo fajnych gier dostępnych jest tylko w formie cyfrowej, do tego w eShopie są często całkiem niezłe promocje i są przypadki, gdzie dany tytuł w cyfrze wychodzi wtedy taniej niż pudło. No i niektóre produkcje zakupione nawet jako box wymagają zasysania sporej ilość danych z sieci (na pudełku widnieje stosowna informacja). Tak więc IMO memorka to raczej kwestia czasu, pytanie w jakim tempie będzie się zapełniać pamięć wbudowana w konsolę.\nEdytowane 9 Grudnia 2021 przez Kszyrztow\nA i czy to prawda, że Zelda tak tragicznie chodzi na docku? Bo oglądam tutaj jakieś filmiki z 2017 roku i faktycznie klatki spadają nawet do 21, nie poprawili tego jakimiś paczami do tej pory?\n4 godziny temu, afrikan napisał:\nTo zależy o co pytasz. Jeżeli o różnicę miedzy zwykłym a oled to warto dopłacić do tego drugiego. Jeżeli chodzi Ci o cenę to można go wyrwać taniej, za niecałe 1500zł na francuskim amazonie ostatnio ludzie kupowali, tak przynajmniej na pepperze w komentarzach wyczytałem.\nKartę pamięci dokupię jak tylko zajdzie taka potrzeba. Na razie kupiłem kilka pudełek (gier) , czekam na przesyłki. To co nam nie podejdzie pójdzie na sprzedaż. I będę celował w promki w sklepie online. Pogodziłem się z tym że nie zawsze wersje fizyczne to jedyne słuszne...\nEdytowane 9 Grudnia 2021 przez zaodrze244\nWczoraj byłem w mediamarkcie, na półkach leżało z 50 switch w tym jeden OLED z ringiem za 1999zl...\nTakie coś na Łowcach się pojawiło:\nja chyba też się skusze na nintendo z oledem\nCo do zamawiania z Amazona, chociażby francuskiego, to na swoim przykładzie polecam, co parę godzin białe lub blue/red się pojawiają, sam Oled wysłany z PL, także przyszedł po 2 dniach od wysłania, pierwotny czas dostawy 24-29 grudnia, potem 14 grudzien, ostatecznie przyszedł "pstryk" dziś. No i wiadomo, cena spoko w porównaniu z polską dystrybucją:)\nJa zostaje z starym nintendo + Oled 55"\nW tym roku na mobilnym przegrałem może z 30-40h, z tego większość jak robiliśmy sobie gamingowe sesje po nockach pod namiotem na biwaku z synem. A tak w domu to gram normalnie na podpiętym pod OLED TV.\nAle jeśli dziś miałbym kupować pierwszego switcha to brałbym już tą wersję z oledem.\nWłaśnie odebrałem switcha z paczkomatu, dotarł w całości.\nPakowanie w amazonie to zasadniczo niezłe dziadostwo. W żaden sposób konsola nie jest zabezpieczona w ich kartonie. Nawet nie dają worka z powietrzem żeby nie latała konsola po kartonie. Xkom i morele znacznie lepiej pakują towary.\nEkran wygląda na caly, wszystko się jednak okaże po podłączeniu. Sprawdzę w nocy jak młody spać będzie.\n12 minut temu, zaodrze244 napisał:\nYep, w okresie świątecznym szczególnie słabo to wygląda, pewnie dużo paczek i trzeba zapierdzielać, a nie się bawić w zabezpieczanie sprzętu.\n12 minut temu, Vulc napisał:\nSkoro amazon ponoć przyjmuje każdy zwrot to po co się starać...\nMi wlasnie stara konsola się nie podobała przez te duże ramki wokół wyswietlacza, ale jak grasz głownie na tv to faktycznie bez róznicy\nZamówiłem dzisiaj kosnolke, więc pora wybrać jakieś dwie gierki na świeta.. na bank biorę zelde, bo musze w koncu sprawdzić czy faktycznie jest to tak dobry tytuł jak wszyscy piszą.. polecisz coś od siebie?\n16 minut temu, Vulc napisał:\nDziwna sprawa.. pare dni temu zamawiałem ramke do obrazu t o opakowali tak żeby mozna było czołgiem przejechać i byłaby cała\nZelde na pewno spróbuj, giera jest świetna, ale nie daję gwarancji, że ten styl open worlda bez prowadzenia za rączkę każdego wciągnie.\nJa teraz się wkręciłem w Pokemony. Nigdy jakoś nie miałem czasu podejść do tych Poksów, i tak jakoś zawsze co innego było teraz jak spróbowałem te Poksy BD to się świetnie bawię.\nGier jest sporo różne gatunki, w sumie na poprzedniej stronie czy poprzednich było rozpisywane co najciekawsze np.\nW dniu 7.12.2021 o 22:06, henryk nowak napisał:\nKup Mario karty i snipperclips do kanapowego multi z młodym (i nie tylko) oprócz tego polecam Mario rabids, tanie i genialne. Na długie zimowe wieczory polecam Xenoblade Chronicles, Luigi's mansion, fire emblem oraz shin megami tensei v. To są gry dla których warto mieć tę konsolę.\nA co do Amazona to często i nie tylko przed świętami się im zdarza, że wrzucają luzem do większych pudełek, ale to głównie produkty, które są już w swoim opakowaniu same z siebie zabezpieczone. Inne zabezpieczają. Ogólnie jeszcze nigdy mi nic uszkodzonego nie przyszło przez paczkę z Amazona, a kupuję tam na potęgę(99% Amazon.de). Zresztą nawet jak coś przyszło by nie tak to i tak mają świetny support i szybko sprawa załatwiona.\nEdytowane 11 Grudnia 2021 przez lukadd\nW dniu 11.12.2021 o 00:27, lukadd napisał:\nJeśli ktoś Switcha kupuje dzisiaj, to raczej nie ma się co zastanawiać, najlepiej brać wersję z wyświetlaczem OLED. Co innego, gdy jest się już w posiadaniu starego Pstryka. Tutaj każdy musi sobie sam odpowiedzieć, czy zaoferowane udogodnienia się warte dopłaty. W moim przypadku nie czuję potrzeby wymiany, przynajmniej teraz.\n13 godzin temu, zaodrze244 napisał:\nTeż muszę to - niestety - potwierdzić. Zamówiłem ostatnio świetny album The Art of Super Mario Odyssey. Książka została po prostu wrzucona w karton i zabezpieczona jakimś kawałkiem papieru. Posiada ona jeszcze obwolutę z dość sztywnego plastiku, co w połączeniu z jej sporą wagą (serio, to kawał książki jest) i luzem w pudle sprawiło, że ta obwoluta po prostu pękła na jednym z rogów i wygląda kiepsko delikatnie pisząc. Zastanawiam się właśnie nad zwrotem\nEdytowane 11 Grudnia 2021 przez Kszyrztow\nJeśli ktoś zawsze marzył o tym, żeby zostać robotem, to nadarzyła się świetna okazja, aby te marzenie spełnić. Labo Robot Kit jest na Allegro za 99 złotych