Ekstaza Gabriela - Sylvain Reynard - ebook - Legimi online\nOpis ebooka Ekstaza Gabriela - Sylvain Reynard\nOpinie o ebooku Ekstaza Gabriela - Sylvain Reynard\nCytaty z ebooka Ekstaza Gabriela - Sylvain Reynard\nDlaczego pozwalamy ludziom źle traktować dzieci? Dlaczego nie bronimy chorych i słabych? Dlaczego pozwalamy żołnierzom wyciągać naszych sąsiadów z domów, kazać im nosić opaski z gwiazdą i ładować ich do bydlęcych wagonów? To nie Bóg jest zły – to my. lumpeksu. Na pierwszy rzut oka wyglądała bogato i dobrze. Ale Julia spojrzała drugi raz i zobaczyła coś, czego nie widzieli inni – dziewczynę z małego miasteczka wstydzącą się swych robotniczych korzeni i pragnącą się od bardzo mnie kochasz. Proszę. Potrzebuję czuć, że mnie pragniesz. Ściągnął brwi. – Oczywiście, że cię pragnę, Julio. Nie chcę cię jedynie wykorzystywać. Nie była typem kobiety, która stawia wiele żądań, a te które stawiała, były niemal zawsze dobre. I niemal zawsze dotyczyły Opis\nFragment ebooka Ekstaza Gabriela - Sylvain Reynard\nTytuł oryginału: Gabriel’s Rapture\nKorekta: Julia Celer\nCopyright © 2012 by Sylvain Reynard\nThis edition published by arrengement with the Berkeley Publishing\nGroup, a member of Penguin Group (USA) Inc.\nFor the cover illustration copyright © iStockphoto.com/pascalgenest\nFor the cover illustration copyright © iStockphoto.com/egeeksen\n© for the Polish translation by Marcin Mutermilch\nFlorencja, rok 1290\nKartka wypadła na podłogę z drżącej dłoni poety. Siedział nieruchomo kilka minut niby posąg. Potem wstał, głośno zgrzytając zębami, i wzburzony wybiegł z domu, nie zwracając uwagi na meble i delikatne przedmioty, ignorując współmieszkańców.\nByła tylko jedna osoba, którą pragnął teraz zobaczyć.\nPospiesznie przemierzał ulice, biegł niemalże, w miarę gdy zbliżał się do rzeki. Stanął na skraju mostu, ich mostu, i przez łzy wypatrywał na brzegu najmniejszego choćby śladu swej ukochanej.\nJego ukochana Beatrycze zniknęła.\nA ja o wtórnym z królestw śpiew ułożę,\nCzyściec, Pieśń I, 46.\nProfesor Gabriel Emerson czytał najświeższe wydanie florenckiej „La Nazione”, siedząc nago na łóżku w swoim apartamencie Palazzo Vecchio w Gallery Hotel Art. Obudził się wcześnie i zadzwonił po obsługę hotelową, ale nie mógł się oprzeć i wrócił do łóżka, by spojrzeć raz jeszcze na śpiącą młodą kobietę. Leżała na boku, cicho oddychając, miała zaróżowione policzki od wpadających przez ogromne okna promieni słonecznych, a w jej uchu skrzył się diamentowy kolczyk.\nZachwycająco pognieciona pościel pachniała seksem i drzewem sandałowym. Spojrzenie jego szafirowych oczu przesunęło się leniwie po nagiej skórze dziewczyny i jej długich ciemnych włosach. Gdy wrócił do lektury, poruszyła się i jęknęła. Zatroskany Emerson odrzucił gazetę.\nUniosła kolana do piersi, zwijając się w kłębek. Mruczała coś pod nosem i Gabriel przysunął się bliżej, by usłyszeć co, lecz nie był w stanie rozróżnić słów.\nNagle jej ciałem wstrząsnął dreszcz, a z ust wyrwał się rozdzierający okrzyk. Wymachiwała rękami, walcząc z okrywającą ją pościelą.\n– Julianno? – Delikatnie położył dłoń na jej ramieniu, ale skuliła się i odsunęła od niego.\nZaczęła, mamrocząc, wymawiać jego imię, raz po raz, a w jej głosie słychać było panikę.\n– Julio, jestem tutaj – Gabriel podniósł głos. Ponownie wyciągnął rękę w jej stronę, gdy usiadła nagle, głośno łapiąc powietrze.\n– Dobrze się czujesz? – Mężczyzna przysunął się bliżej, opanowując pragnienie, by ją objąć. Oddychała nierówno. Podniosła drżącą dłoń do oczu, kiedy badał ją czujnym spojrzeniem.\nPo długiej, pełnej napięcia chwili spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.\n– Co się stało? – Zmarszczył brwi.\n– Miałam koszmar – odparła, przełykając ślinę.\n– Czego dotyczył?\n– Byłam w lesie za domem twoich rodziców, w Selinsgrove.\n– Dlaczego miałabyś śnić o czymś takim? – Gabriel uniósł brwi, aż zetknęły się z ciemnymi oprawkami jego okularów.\nJulia zaczerpnęła powietrza, podciągając pościel pod samą brodę. Biała tkanina pochłonęła jej drobną postać i ułożyła się niby obłok na materacu. Dziewczyna przypominała mu ateński posąg.\n– Julianno, porozmawiaj ze mną. – Emerson delikatnie przesunął palcami po jej skórze.\n– Sen zaczął się cudownie – powiedziała wreszcie. – Kochaliśmy się pod gwiazdami, zasnęłam w twoich ramionach. Kiedy się obudziłam, ciebie nie było. – Skurczyła się pod przenikliwym spojrzeniem jego oczu, ale on nie ustępował.\n– Śniło ci się, że kochałem się z tobą, a potem cię zostawiłem? – powiedział to chłodno, by zamaskować niepokój.\n– Już raz obudziłam się w sadzie bez ciebie – przypomniała mu cicho.\nOgień w jego brzuchu zgasł natychmiast. Wrócił myślami do owego magicznego wieczoru sześć lat wcześniej, kiedy rozmawiali i obejmowali się niewinnie. Obudził się nazajutrz rano i odszedł, zostawiając śpiącą nastoletnią wówczas dziewczynę samą. Z pewnością jej zdenerwowanie było zrozumiałe i budzące współczucie.\n– Kocham cię, Beatrycze. Nie opuszczę cię. Wiesz o tym, prawda? – Odginał jej zaciśnięte palce jeden po drugim i całował ze skruchą.\n– Bolałoby bardzo, gdybym miała cię teraz stracić.\nZe zmarszczonym czołem Gabriel objął Julię ramieniem, przyciskając jej policzek do swej piersi. Wspomnienia kłębiły mu się w głowie, gdy wracał pamięcią do tego, co wydarzyło się poprzedniego wieczoru. Po raz pierwszy zobaczył ją nagą i wprowadził w tajniki miłości. Ona podzieliła się z nim swą niewinnością; uznał, że uczynił ją szczęśliwą. Był to z pewnością jeden z najlepszych wieczorów jego życia. Zastanawiał się nad tym przez chwilę.\n– Żałujesz wczorajszej nocy? – zapytał.\n– Nie. Cieszę się, że byłeś moim pierwszym. Tego chciałam, od kiedy się poznaliśmy.\n– To zaszczyt być twoim pierwszym. – Pochylił się, nie spuszczając wzroku z dziewczyny. – Ale chcę być też twoim ostatnim. – Dotknął jej policzka, przesuwając kciukiem po skórze.\nUśmiechnęła się i uniosła wargi na spotkanie jego ust. Zanim zdążył ją objąć, telefon odezwał się dźwiękiem kurantów Big Bena.\n– Nie zwracaj na niego uwagi – wyszeptał Gabriel z naciskiem, napierając na jej ciało.\n– Myślałam, że ona nie będzie już do ciebie dzwonić. – Spojrzenie Julii pobiegło ku iPhonowi leżącemu na biurku.\n– Nie odbieram, więc nie ma to znaczenia. – Uniósł prześcieradło i ukląkł pomiędzy jej nogami. – W moim łóżku istniejemy tylko my.\nSzukała wzrokiem jego spojrzenia, gdy ich nagie ciała zetknęły się.\n– Nie myłam zębów. – Odwróciła głowę, kiedy Gabriel pochylił się, by ją pocałować.\n– Nieważne. – Dotknął ustami jej szyi, wyczuwając językiem przyspieszony puls.\n– Chciałabym się najpierw umyć.\n– Nie pozwól, by Paulina zniszczyła to, co mamy. – Zirytowany, wsparł się na łokciu.\n– Nie robię tego. – Próbowała wyślizgnąć się spod niego, zabierając prześcieradło, ale zdążył je złapać. Spojrzał na nią sponad okularów z łobuzerskim błyskiem w oku.\n– Potrzebuję tego prześcieradła, żeby pościelić łóżko.\nJej wzrok przesunął się z białej tkaniny, którą ściskała w dłoni, na jego twarz. Gabriel wyglądał jak pantera gotowa do skoku. Rozejrzała się za częściami garderoby rozrzuconymi po podłodze. Były poza jej zasięgiem.\n– O co chodzi? – zapytał, skrywając uśmiech.\nJulia zarumieniła się i mocniej chwyciła materiał. On, chichocząc, puścił swój koniec i złapał dziewczynę w ramiona.\n– Nie musisz się wstydzić. Jesteś piękna. Gdyby spełniło się moje życzenie, już nigdy nie założyłabyś żadnego ubrania.\nZłapał ustami płatek jej ucha, delikatnie dotykając lśniącego klejnotu. Był pewny, że jego przybrana matka, Grace, byłaby szczęśliwa, wiedząc, że jej kolczyki trafiły do Julii. Złożył jeszcze jeden krótki pocałunek na jej szyi, a potem odwrócił się, by usiąść na krawędzi łóżka.\nJulia wślizgnęła się do łazienki, ale zdołał jeszcze zobaczyć kuszący zarys jej pleców, gdy, tuż przed drzwiami, odrzuciła prześcieradło, którym była owinięta.\nSzorując zęby, myślała o tym, co się wydarzyło. Seks z Gabrielem był niezwykle emocjonującym doświadczeniem i jeszcze teraz jej serce drżało na samo wspomnienie. Nie było to zaskakujące, biorąc pod uwagę ich wspólną historię. Pragnęła go od czasu, gdy spędzili w jabłoniowym sadzie romantyczną noc, po której Julia obudziła się sama. Gabriel zapomniał o niej, pogrążając się w alkoholowo-narkotykowym nastroju. Minęło sześć długich lat, zanim zobaczyła go ponownie, a on jej nie poznał.\nKiedy spotkała go pierwszego dnia seminarium magisterskiego na Uniwersytecie w Toronto, był atrakcyjny, lecz zimny, niczym odległa gwiazda. Nie przypuszczała wtedy, że zostanie jego kochanką. Nie uwierzyłaby, że ten porywczy i arogancki profesor odwzajemni jej uczucie.\nIstniało tyle rzeczy, o których wcześniej nie miała pojęcia. Seks był jedną z tych rzeczy. Doznała zazdrości, jakiej nie doświadczyła nigdy dotąd. Myśl o Gabrielu robiącym to, co robili ze sobą, z jakąś inną kobietą, a w jego przypadku raczej z wieloma innymi kobietami, była dla niej torturą.\nJulia wiedziała, że jego romanse były inne od tego, co łączyło ich oboje – że w tych związkach nie było głębszego uczucia. A jednak rozbierał tamte kobiety, widział je nagie, wchodził w nie. Ile z nich pragnęło go potem? Paulina. Ona i Gabriel pozostawali w kontakcie już długo po tym, jak wspólnie poczęli i stracili dziecko.\nNowe seksualne doznania pozwoliły Julii spojrzeć inaczej na jego przeszłość i myśleć o Paulinie z większym współczuciem. Teraz bała się jeszcze bardziej, że mogłaby stracić Gabriela na rzecz jej albo jakiejś innej kobiety.\nChwyciła krawędź toaletki, czując, jak zalewa ją fala niepewności. Gabriel kochał ją; wierzyła w to. Ale był też dżentelmenem, który nigdy nie przyznałby się do tego, że ich związek nie satysfakcjonuje go w pełni. A co z jej własnym zachowaniem? Zadawała pytania i mówiła, podczas gdy większość kochanków zapewne milczałaby. Uczyniła naprawdę niewiele, aby go zadowolić, a kiedy próbowała, powstrzymywał ją.\nPrzypomniały jej się słowa byłego chłopaka, wwiercające się krzykiem w jej umysł niczym klątwa:\nBędziesz kiepska w łóżku.\nOdwróciła wzrok od lustra, zastanawiając się, co mogłoby się stać, gdyby Gabriel nie był z niej zadowolony. Widmo seksualnej zdrady podniosło złowrogi łeb, ożywiając wspomnienie Simona w łóżku z jej współlokatorką.\nWyprostowała się. Jeżeli przekona Gabriela, by okazał cierpliwość i uczył ją, była pewna, że zdoła go zadowolić. Kochał ją. Da jej szansę. Należała do niego, tak jakby wypalił swe imię na jej skórze.\nWchodząc do sypialni, Julia zauważyła, jak znika za drzwiami prowadzącymi na taras. Na biurku stał piękny purpurowy wazon z kolorowymi irysami. Inny kochanek zamówiłby czerwone róże, ale nie Gabriel.\nOtworzyła liścik zatknięty wśród kwiatów:\nMoja najdroższa Julianno,\ndziękuję ci za Twój bezgraniczny dar.\nJedynym, co posiadam wartościowego, jest moje serce.\nNależy ono do Ciebie.\nPrzeczytała liścik dwukrotnie, czując, jak w jej sercu wzbiera uczucie miłości i ulgi. Nie były to słowa mężczyzny niezaspokojonego lub rozczarowanego. Wyglądało na to, że nie podzielał jej obaw, jakiekolwiek by nie były.\nGabriel, bez okularów i koszulki, opalał się na materacu. Patrząc na jego dwumetrowe muskularne ciało, Julia miała wrażenie, że nawiedził ją sam Apollo. Wyczuł jej obecność; otworzył oczy i zachęcił ją, żeby usiadła mu na kolanach. Zrobiła to, a on objął ją i pocałował namiętnie.\n– Hej, ziemia do Julii – mruknął, zdejmując jej zagubioną rzęsę z policzka. Przyjrzał się uważnie twarzy dziewczyny. – Co się stało?\n– Nic. Dziękuję za kwiaty. Są piękne.\n– Proszę bardzo. Ale wyglądasz na zaniepokojoną. Chodzi o Paulinę? – Musnął wargami jej usta.\n– Jestem zła, że do ciebie dzwoni, ale nie o to chodzi. – Jej twarz pojaśniała. – Dziękuję ci za liścik. Było w nim to, co tak bardzo chciałam usłyszeć.\n– Cieszę się. – Uścisnął ją mocniej. – Powiedz mi, co cię trapi.\n– Czy wczoraj dostałeś wszystko, czego oczekiwałeś? – Przez chwilę bawiła się paskiem szlafroka, a potem ujęła jego dłoń. Spojrzała na niego.\n– Dziwne pytanie. – Gabriel odetchnął gwałtownie, zaskoczony.\n– Wiem, że dla ciebie to nie było to. Nie byłam zbyt… aktywna.\n– Aktywna? O czym ty mówisz?\n– Nie robiłam wiele, by cię zadowolić. – Spłonęła rumieńcem.\n– Zadowoliłaś mnie ogromnie. Wiem, że byłaś zdenerwowana, ale przeżyłem wspaniałe chwile. Należymy do siebie – w każdym sensie. Co jeszcze cię niepokoi? – Pogłaskał czubkiem palca jej zarumieniony policzek.\n– Zażądałam, żebyśmy zamienili się miejscami, kiedy wolałeś, żebym była na górze.\n– Nie zażądałaś, raczej poprosiłaś. Szczerze, Julianno, chciałbym usłyszeć, jak czegoś ode mnie żądasz. Chciałbym wiedzieć, że pragniesz mnie tak samo desperacko jak ja ciebie. – Rozluźnił się i zarysował w powietrzu kilka kółek wokół jej piersi. – Marzyłaś, by twój pierwszy raz był taki, a nie inny. Ja chciałem ci to ofiarować, ale czułem niepokój. A co, jeżeli nie jest ci dobrze? Jeżeli nie jestem wystarczająco ostrożny? Wczorajsza noc dla mnie także była pierwszą.\nWypuścił ją z ramion, by podać jej śniadanie – kawę latté i tacę z jedzeniem. Były na niej: ciastka i owoce, tosty i krem orzechowo-czekoladowy, jajka na twardo i ser, a także kilka pralinek Bacio Perugina, które boy, zachęcony sutym napiwkiem, pobiegł kupić podobnie jak ekstrawagancko wyglądający bukiet irysów w parku botanicznym Giardino dell’Iris.\n– Zamówiłeś ucztę. – Julia odwinęła czekoladkę i zjadła ją, przymykając oczy na znak odczuwanej przyjemności.\n– Obudziłem się dziś rano głodny jak wilk. Poczekałbym na ciebie, ale… – Potrząsnął głową, sięgnął po winogrono i wycelował w Julię z łobuzerskim błyskiem w oku. – Otwórz usta.\nPosłuchała go, a on włożył jej do ust winogrono, kusicielsko przeciągając palcem po jej dolnej wardze.\n– Bardzo proszę, musisz to wypić. – Podał jej kieliszek wody sodowej z sokiem żurawinowym.\n– Jesteś nadopiekuńczy. – Julia przewróciła oczami.\n– Tak się zachowuje mężczyzna, który jest zakochany i chce, żeby jego ukochana była zdrowa, aby mogli się kochać bez końca. – Potrząsnął głową i mrugnął do niej szelmowsko.\n– Nie będę pytać, skąd znasz się na takich sprawach. Daj mi to. – Chwyciła kieliszek i opróżniła zawartość do dna. Spojrzała na Gabriela, gdy ten zachichotał.\nPokazała mu język, po czym nałożyła sobie jedzenie.\n– Jak się czujesz? – zapytał z wyrazem troski na twarzy.\n– W porządku. – Julia przełknęła kawałek sera Fontina.\nZacisnął usta, jakby ta odpowiedź mu się nie spodobała.\n– Fizyczna miłość zmienia relacje między mężczyzną a kobietą – stwierdził.\n– Hm, nie jesteś zadowolony z powodu tego, co zrobiliśmy? – Jej zaróżowione policzki zbladły nagle.\n– Oczywiście, że jestem zadowolony. Próbuję się tylko dowiedzieć, czy ty też. A po tym, co dotąd powiedziałaś, martwię się, że nie.\n– Kiedy byłam na studiach, koleżanki z akademika zbierały się czasami i rozmawiały o swoich chłopakach. Któregoś wieczora zaczęły opowiadać o swym pierwszym razie. – Julia skubała brzeg szlafroka, unikając badawczego wzroku Gabriela. – Tylko niektóre miały dobre wspomnienia. – Przygryzła koniuszek palca. – Pozostałe historie były straszne. Jedna dziewczyna była molestowana jako dziecko. Kilka zostało zmuszonych do seksu przez narzeczonego lub chłopaka, z którym poszły na randkę. A kilka stwierdziło, że ich pierwszy raz był zupełnym nieporozumieniem – chłopak sapał głośno i szybko skończył. Myślałam, że jeżeli to wszystko, na co mogę liczyć, wolę pozostać dziewicą.\nJulia utkwiła wzrok w tacy z jedzeniem.\n– Chciałam być kochana. Postanowiłam, że wolę czysty platoniczny związek od relacji seksualnej. Wątpiłam, bym kiedykolwiek znalazła kogoś, kto dałby mi jedno i drugie. Simon z pewnością mnie nie kochał. Teraz jestem w związku z bogiem seksu i nie mogę dać mu tej przyjemności, jaką on daje mnie.\n– Bogiem seksu? Mówiłaś to już wcześniej, ale wierz mi, nie jestem…\nUciszyła go i spojrzała mu prosto w oczy.\n– Ucz mnie. Wiem, że ostatnia noc nie była dla ciebie tak satysfakcjonująca jak zwykle, ale obiecuję, że jeżeli będziesz cierpliwy, poprawię się.\n– Chodź tutaj. – Gabriel zaklął pod nosem. Przyciągnął ją ku sobie i objął. Milczał przez chwilę, a potem głośno westchnął.\n– Zakładasz, że moje dotychczasowe doświadczenia seksualne były całkowicie satysfakcjonujące, ale to nieprawda. Dałaś mi to, czego nigdy wcześniej nie miałem – miłość i seks jednocześnie. Jesteś moją jedyną kochanką w prawdziwym tego słowa znaczeniu.\n– Oczekiwanie na kobietę i jej urok są dla tego doświadczenia kluczowe. Z całym przekonaniem mogę powiedzieć, że twoje powaby i moje oczekiwania były nieporównywalne z wszystkim, co dotąd znałem. Dodaj do tego doświadczenie pierwszego seksu w życiu… Brak mi słów. – Pocałował ją delikatnie na znak, że mówi poważnie.\nJulia skinęła głową, ale coś w tym geście zaniepokoiło go.\n– Przyrzekam, że ci nie kadzę. – Umilkł, jakby starannie rozważał to, co miał zamiar powiedzieć. – Ryzykując oskarżenie o bycie neandertalczykiem, powinienem zapewne wyznać, że twoja niewinność jest ogromnie pociągająca. Myśl o tym, że to ja mógłbym cię uczyć seksu… że ktoś tak skromny może być jednocześnie tak namiętny… – urwał, przyglądając się jej uważnie. – Mogłabyś stać się bardziej biegła w sztuce miłości, ucząc się nowych sztuczek i pozycji, ale nie staniesz się bardziej atrakcyjna albo seksualnie pociągająca. Nie dla mnie.\nJulia nachyliła się i pocałowała go.\n– Dziękuję za tak troskliwe zajęcie się mną ostatniej nocy – wyszeptała, a jej policzki spłonęły różem.\n– Co do Pauliny, załatwię to. Proszę, przestań o niej myśleć.\n– Opowiesz mi o swoim pierwszym razie? – Julia skupiła się ponownie na jedzeniu, pokonując pokusę, by odpowiedzieć przekornie.\nZajęła się ciastkiem, próbując wymyślić bezpieczniejszy temat. Od razu przyszły jej do głowy ekonomiczne problemy Europy.\n– Pamiętasz Jamie Roberts? – Gabriel potarł dłońmi oczy, zasłaniając je na chwilę. Wiedział, że łatwo może skłamać, jednak po tym, co mu dała, Julia zasługiwała na to, by poznać jego sekrety.\n– Z nią straciłem dziewictwo. – Opuścił dłonie.\nJulia uniosła brwi. Jamie i jej dominująca matka nigdy nie były dla niej zbyt miłe, zawsze czuła do nich awersję. Nie miała pojęcia, że konstabl Roberts, prowadząca śledztwo w sprawie Simona który miesiąc wcześniej napadł na Julię, była pierwszą kochanką Gabriela.\n– Nie było to jakieś wielkie doświadczenie – powiedział cicho. – Rzekłbym nawet, że z gatunku tych, które zostawiają blizny. Nie kochałem jej. Było oczywiście wzajemne przyciąganie, ale nie było prawdziwego uczucia. Chodziliśmy do liceum w Selinsgrove. Jednego roku siedzieliśmy razem na historii. – Wzruszył ramionami. – Flirtowaliśmy i spędzaliśmy miło czas po szkole i wreszcie…\n– Jamie była dziewicą, ale skłamała i powiedziała, że nie jest. W ogóle nie zwracałem uwagi na to, co mówi. Byłem głupim samolubem. – Zaklął. – Powiedziała, że nie bolało bardzo, ale była krew. Czułem się jak zwierzę, odtąd zawsze tego żałowałem. – Gabriel skulił się i Julii wydawało się, że dostrzega emanujące z niego poczucie winy. Od jego opowieści zrobiło jej się niemal niedobrze, ale z drugiej strony sporo ona wyjaśniała.\n– To straszne. Tak mi przykro. – Uścisnęła jego dłoń. – To dlatego wczoraj byłeś taki strapiony?\n– Zwiodła cię.\n– Nie ma usprawiedliwienia dla mojego zachowania, przed czy po. – Odchrząknął. – Uważała, że jesteśmy w związku, ale ja nie byłem zainteresowany. To oczywiście pogarszało sprawę. Awansowałem z bycia zwierzęciem na bycie zwierzęciem i zarazem dupkiem. Po latach spotkałem ją w Święto Dziękczynienia i poprosiłem o wybaczenie. Była niezwykle wspaniałomyślna.\n– Zawsze czułem się winny tego, że źle ją potraktowałem. Od tego czasu trzymam się z dala od dziewic. – Przełknął głośno ślinę. – To znaczy trzymałem się aż do wczoraj.\n– Myśli się, że pierwszy raz ma być słodki, lecz rzadko tak jest. Kiedy ty wczoraj martwiłaś się o mnie, ja martwiłem się o ciebie. Może byłem nadopiekuńczy, zbyt ostrożny, ale nie zniósłbym zranienia ciebie.\n– Byłeś bardzo delikatny i bardzo szczodry. Zaznałam rozkoszy, jakiej wcześniej nie dane mi było doświadczyć, a to dlatego, że kochałeś mnie nie tylko ciałem. Dziękuję ci. – Julia odstawiła śniadanie i pogłaskała go po twarzy.\nPocałował ją mocno, jakby na potwierdzenie wypowiedzianych słów. Julia zamruczała, gdy przesunął dłońmi po jej włosach, objęła jego szyję. Gabriel opuścił ręce i z wahaniem rozsunął poły jej szlafroka. Podniósł głowę, spoglądając pytająco.\n– Jak się czujesz? – Zaczął od całowania karku, następnie chwycił wargami płatek jej ucha.\n– Wspaniale – szepnęła, kiedy jego usta z powrotem skupiły się na jej szyi.\n– Boli cię? – Przesunął się, by móc widzieć twarz Julii; jego dłoń spoczęła na podbrzuszu dziewczyny.\n– A więc powinniśmy zaczekać.\n– Czy to, co powiedziałaś wczoraj o kochaniu się tutaj, było na poważnie? – Zaśmiał się, a jego usta wygięły się w charakterystycznym uwodzicielskim uśmiechu.\nJego głos tak ją rozpalił, że zadrżała, ale odwzajemniła uśmiech, owijając jego włosy wokół palców i przyciągając go do siebie. Rozsunął poły jej szlafroka i zaczął badać krągłości obiema dłońmi, a potem pochylił się, by pocałować jej piersi.\n– Dzisiaj rano byłaś nieśmiała. – Odcisnął nabożny pocałunek nad sercem dziewczyny. – Co się zmieniło?\n– Zapewne zawsze będę nieco nieśmiała w kwestii nagości. Ale chcę ciebie. Chcę, żebyś patrzył mi w oczy i mówił, że mnie kochasz, kiedy będziesz we mnie wchodził. Zapamiętam to na całe życie. – Dotknęła zarysu dołeczka w jego brodzie.\n– Będę ci o tym przypominał – szepnął.\n– Zimno ci? – Zdjął jej szlafrok i ułożył kochankę na plecach.\n– Nie, gdy mnie obejmujesz – odparła cicho z uśmiechem. – Nie wolałbyś, żebym tym razem to ja była na górze? Chciałabym spróbować.\n– Ktoś mógłby cię zobaczyć, kochanie. A na to nie mogę pozwolić. Nikt poza mną nie ma prawa oglądać tego cudownego ciała. – Szybko zrzucił szlafrok, bokserki i położył się na niej, ujmując w dłonie jej twarz.\n– Chociaż sąsiedzi i przechodnie będą mogli cię usłyszeć… w ciągu najbliższej godziny… – Zachichotał, gdy nabrała gwałtownie powietrza, a dreszcz rozkoszy przebiegł jej ciało od stóp do głów.\n– Chcę sprawdzić, ile razy zdołam cię zadowolić, zanim nie będę mógł się już dłużej powstrzymywać. – Pocałował, odgarniając włosy z twarzy Julii.\n– To mi się podoba. – Uśmiechnęła się.\n– Mnie też. A teraz chciałbym cię usłyszeć.\nBłękitne niebo zarumieniło się, widząc tę namiętną miłość, a florenckie słońce uśmiechnęło się, ogrzewając kochanków swym blaskiem. Kawa i mleko na stoliku obok wystygły, urażone tym, że je zignorowano.\nPo krótkiej drzemce Julia skorzystała z laptopa od Gabriela, by napisać maila do ojca. W skrzynce odbiorczej czekały na nią dwie ważne wiadomości. Pierwsza była od Rachel:\nCzy mój brat zachowuje się odpowiednio?\nSpałaś z nim już?\nTak, wiem, że to ZUPEŁNIE niestosowne pytanie, ale pomyśl, gdybyś spotykała się z kimś innym, już byś mi o tym powiedziała.\nNie dam Ci żadnej rady. Próbuję nie myśleć o tym zbyt wiele.\nDaj mi tylko znać, że jesteś szczęśliwa, a on traktuje Cię odpowiednio.\nAaron przesyła najlepsze pozdrowienia.\nPS Scott ma nową przyjaciółkę. Nie chce zbyt wiele o niej mówić, więc nie wiem, jak długo ze sobą chodzą. Wciąż go proszę, żeby mi ją przedstawił, ale odmawia. Może ona jest wykładowczynią?\nJulia zachichotała, zadowolona, że Gabriel jest pod prysznicem i nie czyta jej przez ramię. Zirytowałby się na siostrę za tak osobiste pytania. Zastanowiła się nad odpowiedzią, a potem wystukała na klawiaturze:\nhotel jest piękny. Gabriel jest dla mnie bardzo dobry i podarował mi diamentowe kolczyki Waszej matki. Wiedziałaś o tym?\nCzuję się z tego powodu winna, więc powiedz mi, jeżeli uważasz, że to nie w porządku.\nCo zaś do Twojego drugiego pytania…\nGabriel traktuje mnie dobrze i jestem BARDZO szczęśliwa.\nPozdrów Aarona ode mnie.\nCieszę się na nasze spotkanie bożonarodzeniowe.\nPS Mam nadzieję, że dziewczyna Scotta jest wykładowczynią. Gabriel będzie miał używanie do końca życia.\nDruga wiadomość była od Paula. Można było wyczytać z niej, że marniał z tęsknoty za nią, ale był też wdzięczny, że Julia pielęgnowała ich przyjaźń. Wolał przemilczeć własne pragnienia, niż stracić ją na dobre. I musiał przyznać, że cała promieniała od czasu, kiedy zaczęła się spotykać ze swoim chłopakiem Owenem.\n(Chociaż nie odważyłby się tego napisać).\nszkoda, że nie było okazji pożegnać się przed Twoim wyjazdem.\nMam nadzieję, że będziesz miała udane święta.\nDasz mi swój adres w Pensylwanii, żebym mógł go wysłać?\nJestem z powrotem na farmie i próbuję znaleźć czas na pisanie pracy pomiędzy rodzinnymi spotkaniami a pomaganiem ojcu.\nPowiedzmy, że w moim dziennym grafiku sporo miejsca zajmuje nawóz…\nCzy chciałabyś coś z Vermontu?\nMoże własnego cielaczka?\nPS Słyszałaś, że Emerson zaakceptował konspekt pracy magisterskiej Christy Peterson? Wygląda na to, że adwent to naprawdę czas cudów.\nJulia wpatrywała się w ekran, raz po raz przebiegając wzrokiem treść postscriptum. Nie była pewna, co o tym myśleć. Doszła do wniosku, że Gabriel mógł przyjąć konspekt Christy, dlatego że ta mu zagroziła.\nNie chciała myśleć o czymś tak nieprzyjemnym na wakacjach, ale wiadomość nie dawała jej spokoju. Wystukała krótką odpowiedź, podając Paulowi adres, a potem napisała do ojca, żeby powiedzieć, iż Gabriel traktuje ją jak księżniczkę. Zamknęła laptopa i westchnęła.\n– A cóż to się dzieje? – usłyszała głos Gabriela.\n– Myślę, że przez resztę podróży nie będę sprawdzać poczty.\nOdwróciła się. Stał przed nią, jeszcze mokry po prysznicu, ze zmierzwionymi włosami i z białym ręcznikiem wokół bioder.\n– Jesteś piękny – wyrzuciła z siebie, nie zastanawiając się.\n– Panno Mitchell, czyżby kręcili panią mężczyźni w ręczniku? – Zaśmiał się i przyciągnął ją do siebie.\n– Być może jest to tylko jeden konkretny mężczyzna.\n– Dobrze się czujesz? – Uniósł brwi w geście oczekiwania, a na jego twarzy odbiło się pragnienie.\n– Odczuwam lekki dyskomfort, ale było warto.\n– Musisz mi powiedzieć, jeżeli sprawiam ci ból, Julianno. Nie ukrywaj takich rzeczy przede mną. – Jego oczy zwęziły się.\n– To nie ból, Gabrielu, jedynie dyskomfort. Nie zwróciłam na niego uwagi w trakcie, ponieważ myślałam wtedy o czym innym – a właściwie o kilku innych rzeczach. Bardzo mnie rozpraszałeś. – Przewróciła oczami.\n– Musisz zacząć pozwalać mi rozpraszać cię pod prysznicem. Znudziły mi się samotne kąpiele. – Uśmiechnął się i cmoknął ją w szyję.\n– Dobry pomysł. A ty jak się czujesz?\n– Zastanówmy się… głośny, namiętny seks z moją ukochaną najpierw pod dachem, potem pod gołym niebem… Tak, powiedziałbym, że czuję się wspaniale. – Udawał, że zastanawia się nad odpowiedzią.\n– Obiecuję, że nie zawsze będziesz odczuwała dyskomfort. Z czasem twoje ciało nauczy się mnie rozpoznawać. – Tkanina jej szlafroka była wilgotna od kropli wody z jego skóry.\n– Już cię rozpoznaje. I tęskni za tobą – wyszeptała.\nGabriel odsunął kołnierz szlafroka dziewczyny i pocałował ją w ramię. Uścisnął ją lekko, podszedł do łóżka, wyjął opakowanie proszków przeciwbólowych i podał Julii.\n– Muszę pędzić do Uffizi na spotkanie, a potem odebrać nowy garnitur u krawca. – Wyglądał na zatroskanego. – Nie będzie ci przeszkadzało, jeśli pójdziesz kupować sukienkę sama? Towarzyszyłbym ci, ale przez to spotkanie mam niewiele czasu.\n– Jeżeli będziesz gotowa za pół godziny, możemy wyjść razem.\nWeszła za nim do łazienki, zapominając o Chriście i Paulinie.\nPo prysznicu stanęła przed jedną z toaletek, susząc sobie włosy. Gabriel stał przy drugiej. Spoglądała na niego raz po raz, obserwując, jak z wojskową precyzją przygotowuje się do golenia. Wreszcie zrezygnowała z prób nałożenia szminki i po prostu patrzyła, oparta o umywalkę.\nGabriel, wciąż tylko z ręcznikiem zawieszonym nisko na biodrach, pieczołowicie się golił. Jego lśniące szafirowe oczy za czarnymi oprawkami okularów były zmrużone w skupieniu, wilgotne włosy miał nienagannie uczesane.\nJulia skryła uśmiech na myśl o jego perfekcjonizmie. Gabriel najpierw rozmieszał mydło na gęstą pianę za pomocą pędzla z czarnym drewnianym trzonkiem, a następnie, namydliwszy twarz, zabrał się do golenia, używając staromodnej maszynki z żyletką.\n(Dla niektórych profesorów uniwersytetu jednorazówka zwyczajnie nie jest dość dobra).\n– Co takiego? – Odwrócił się, spostrzegłszy, że Julia niemalże pożera go wzrokiem.\n– Ja też cię kocham, skarbie. – Wyraz jego twarzy złagodniał.\n– Jesteś pierwszym nie-Brytyjczykiem, jakiego znam, który używa tego określenia.\n– Richard zwykł zwracać się tak do Grace. – Spojrzał na nią smutno.\n– Richard jest staromodny, w najlepszym tego słowa znaczeniu. – Uśmiechnęła się. – Ogromnie mi się podoba, że ty też taki jesteś.\n– Nie jestem aż taki staromodny, bo inaczej nie kochałbym się z tobą namiętnie pod gołym niebem. I nie fantazjował o zapoznaniu cię z niektórymi z moich ulubionych pozycji z kamasutry. – Gabriel prychnął i wrócił do golenia. – Ale jestem pretensjonalnym starym bykiem i okropnie się ze mną mieszka. Będziesz musiała mnie ujarzmić. – Puścił do niej oko.\n– A jak mam tego dokonać, profesorze Emerson?\n– Nigdy nie odchodź… – urwał i odwrócił się, by na nią spojrzeć.\n– Ja bardziej martwię się, że mogłabym stracić ciebie.\n– A więc nie masz się o co martwić. – Pochylił się i pocałował ją w czoło.\nJulia wyszła z sypialni, czując lekkie zdenerwowanie. Gabriel zapłacił z góry za jej zakupy w miejscowym butiku Prady. Wybrała szafirową taftową kreację bez rękawów z dekoltem w szpic, plisowaną u dołu. Przypominała jej suknię, jaką Grace Kelly nosiła w latach pięćdziesiątych. Pasowała idealnie.\nJednak szefowa butiku zasugerowała, by unowocześnić jej wygląd za pomocą akcesoriów, więc Julia dobrała elegancką kopertówkę ze srebrnej skóry i parę pomarańczowych skórzanych szpilek, które wydały jej się niebezpiecznie wysokie. Zestawu dopełniał czarny kaszmirowy szal.\nTeraz pełna wahania stała w salonie. Jej oczy błyszczały. Długie, lekko kręcone włosy spływały na plecy. Miała na sobie diamentowe kolczyki Grace i sznur pereł.\nGabriel siedział na kanapie, wprowadzając ostatnie poprawki do tekstu wykładu. Ujrzawszy dziewczynę, zdjął okulary i wstał.\n– Wyglądasz oszałamiająco. – Pocałował ją w policzek i obrócił, by móc podziwiać jej suknię. – Podoba ci się?\n– Jest wspaniała. Dziękuję ci, Gabrielu. Wiem, że kosztowała fortunę.\nPrzeniósł wzrok na jej buty.\n– Coś nie tak? – Zamrugała.\nOdchrząknął, nie przestając wpatrywać się w jej stopy.\n– Hm… twoje buty… one są… ach… – urwał.\n– Ładne. Nieprawdaż? – Zachichotała.\n– O wiele więcej niż ładne – odparł nieco ochrypłym głosem.\n– Cóż, profesorze Emerson, jeżeli spodoba mi się pański wykład, być może będę je nosić po tym, jak…\nGabriel poprawił krawat i uśmiechnął się łobuzersko. – W porządku, dopilnuję, by spodobał się pani mój wykład, panno Mitchell. Nawet jeżeli będę musiał wygłosić go osobiście, w łóżku. I to nie w mojej sypialni, tylko w naszej – podkreślił.\nZarumieniła się, a on przyciągnął ją ku sobie i objął.\n– Musimy iść – powiedział, całując jej włosy.\n– Poczekaj. Mam dla ciebie prezent. – Zniknęła na moment i wróciła z niewielkim pudełkiem ozdobionym znakiem firmowym Prady.\n– Nie musiałaś tego robić. – Gabriel wyglądał na zaskoczonego.\nUśmiechnął się i ostrożnie uniósł wieczko. Wyjął bibułkę i znalazł w środku jedwabny szafirowy krawat w lekki wzorek.\n– Podoba mi się. Dziękuję. – Pocałował ją w policzek.\n– Pasuje do mojej sukni.\n– Teraz wszyscy będą wiedzieli, że należymy do siebie. – Ściągnął swój zielony krawat, cisnął go na stolik i zaczął zawiązywać podarunek od Julii.\nNowy garnitur Gabriela został uszyty przez jego ulubionego miejscowego krawca. Był czarny, jednorzędowy, z rozcięciami po bokach. Dziewczynie niezmiernie się podobał, ale jeszcze bardziej podobała jej się atrakcyjna postać, którą okrywał.\nNie ma nic bardziej seksownego niż mężczyzna zakładający krawat, pomyślała.\n– Mogę? – zaproponowała, gdy bezradnie rozglądał się w poszukiwaniu lustra.\nSkinął głową i pochylił się, kładąc dłonie na jej biodrach. Poprawiła mu krawat i odwróciła kołnierzyk, a jej dłonie przesunęły się po rękawach marynarki i zatrzymały na mankietach.\n– Poprawiłaś mi krawat, kiedy zabrałem cię do Antonio’s. Siedzieliśmy wtedy w aucie. – Spojrzał na nią dziwnie.\n– Nie ma nic seksowniejszego niż kobieta, którą kochasz, poprawiająca ci krawat. – Ujął jej dłonie. – Zrobiliśmy wielki postęp od tamtej pierwszej nocy.\nJulia wyprostowała się, by go pocałować, uważając, żeby nie pobrudzić przy tym szminką jego ust.\n– Nie wiem, jak uda mi się dzisiaj wieczorem utrzymać z dala od ciebie florenckich amantów. Musisz cały czas być bardzo blisko mnie. – Nachylił głowę i przysunął usta do jej ucha.\nZapiszczała, gdy ją uniósł, żeby w końcu porządnie ją pocałować. W rezultacie ona musiała poprawić sobie makijaż, a oboje jeszcze raz przejrzeć sie w lustrze przed wyjściem z pokoju.\nGabriel trzymał ją za rękę przez całą drogę do Uffizi i nie puścił, kiedy szli po schodach na drugie piętro, prowadzeni przez dość pękatego jegomościa w czarnym krawacie w tureckie wzory, który przedstawił się jako Lorenzo, osobisty asystent dottore Vitaliego.\n– Professore, obawiam się, że pana potrzebujemy. – Lorenzo spoglądał to na Gabriela, to na Julię, zerkając ukradkiem na ich złączone dłonie.\nGabriel wzmocnił uścisk.\n– To jest – jak to się mówi – na ekran? PowerPoint? – Lorenzo wskazał na salę za sobą, gdzie zaczynali już się zbierać goście.\n– Panna Mitchell ma zarezerwowane miejsce – rzekł Gabriel z naciskiem, zirytowany, że Lorenzo ją ignoruje.\n– Tak jest, professore. Osobiście będę towarzyszył pańskiej fidanzata. – Lorenzo skłonił się Julii z szacunkiem.\nJuż miała zaprotestować przeciwko temu określeniu, ale Gabriel przycisnął usta do grzbietu jej dłoni, szepcąc coś do niej. Potem zniknął, a Julia została odprowadzona na swe honorowe miejsce w pierwszym rzędzie.\nRozejrzała się dyskretnie po sali, zauważając obecność przedstawicieli florenckiej śmietanki towarzyskiej, profesury i lokalnych dygnitarzy. Wygładziła suknię, a szelest tafty pod palcami sprawił jej przyjemność. Biorąc pod uwagę wygląd pozostałych gości i obecność grupy fotografów, Julia była zadowolona, że jest dobrze ubrana. Nie chciała przynieść wstydu Gabrielowi przy tak ważnej okazji. Wykład miał być wygłoszony w sali Botticellego, poświęconej najwspanialszym dziełom artysty. Pulpit stał pomiędzy Narodzinami Wenus a Madonną z owocem granatu, a na prawo od widowni wisiała Wiosna. Obraz po lewej został zdjęty, a w jego miejsce powieszono duży ekran, na którym miała być wyświetlana prezentacja Gabriela. Dziewczyna zdawała sobie sprawę, że możliwość wygłoszenia wykładu w takim miejscu to rzecz niezwykła, i w duchu pomodliła się w podzięce za tak wielkie błogosławieństwo. Studiując we Florencji na trzecim roku, odwiedzała salę Botticellego co najmniej raz na tydzień, a czasem częściej. Jako nieśmiała amerykańska studentka nie wyobrażała sobie, że dwa lata później znajdzie się w tej samej sali jako towarzyszka światowej sławy eksperta od Dantego. Czuła, jakby wygrała los na loterii.\nW pomieszczeniu tłoczyło się około stu osób, część stała z tyłu. Julia obserwowała, jak Gabriel przedstawiany jest kolejnym ważnym gościom. Był mężczyzną bardzo atrakcyjnym, wysokim o surowej urodzie. Podobały jej się jego okulary i to, jak idealnie leżał na nim elegancki, ciemny garnitur.\nKiedy zniknął jej z oczu, nasłuchiwała jego głosu. Gawędził przyjaźnie z różnymi ludźmi, gładko przechodząc z włoskiego na francuski, z francuskiego na niemiecki i z powrotem na włoski.\n(Nawet jego niemczyzna brzmiała seksownie).\nJulii zrobiło się gorąco na wspomnienie jego nagiego ciała rozciągniętego nad nią podczas miłosnych uniesień; wyobraziła sobie, jak Gabriel wygląda pod garniturem. Zastanawiała się, czy on ma podobne myśli, kiedy na nią patrzy, i gdy tak rozmyślała, spojrzał na nią i puścił jej oko. Ten filuterny gest przypomniał jej poranne interludium na tarasie i po ciele dziewczyny przebiegł przyjemny dreszcz.\nGabriel słuchał uprzejmie, podczas gdy dottore Vitali przedstawiał go publiczności, skrupulatnie wymieniając jego osiągnięcia, co zajęło prawie kwadrans. Przygodnemu obserwatorowi Gabriel wydałby się zrelaksowany, niemalże znudzony. O jego zdenerwowaniu świadczyło tylko to, jak bezwiednie przekładał kartki z notatkami, będące jedynie zarysem wykładu, który miał wygłosić. W ostatniej chwili poczynił pewne zmiany w treści wykładu. Nie mógł mówić o muzach, miłości i pięknie, nie wspominając o orzechowookim aniele, który tak dzielnie oddał mu się poprzedniej nocy. Julia była jego natchnieniem, i to od czasu, kiedy zobaczył ją jako siedemnastolatkę. Nosił przy sobie jej wizerunek jak talizman przeciwko mrocznym demonom nałogu. Była dla niego wszystkim i na Boga, zamierzał powiedzieć to publicznie.\nPo wielu komplementach i oklaskach zajął wreszcie miejsce za pulpitem i zwrócił się do zgromadzonych płynnie po włosku:\n– Mój dzisiejszy wykład będzie dość nietypowy. Nie jestem historykiem sztuki, a jednak opowiem wam o muzie Sandro Botticellego, pięknej Simonetcie Vespucci, La Bella Simonetta. – W tym momencie wzrokiem poszukał Julii.\nUśmiechnęła się, próbując powstrzymać rumieniec zalewający jej policzki. Znała historię Botticellego i pięknej Simonetty. Zmarła w wieku zaledwie dwudziestu dwóch lat, a na florenckim dworze tytułowano ją Królową Piękna. Porównanie do Simonetty przez Gabriela było naprawdę wielkim komplementem.\n– Podejmuję ten kontrowersyjny temat jako profesor literaturoznawstwa, traktując prace Botticellego jako przedstawienia rozmaitych żeńskich archetypów. To, jak Simonetta była blisko Botticellemu i do jakiego stopnia była natchnieniem jego obrazów, jest z historycznego punktu widzenia przedmiotem sporów. Mam nadzieję pominąć niektóre z tych kwestii, by skupić się na prostym wizualnym porównaniu kilku postaci.\n– Zacznę od pierwszych trzech slajdów. Rozpoznają w nich państwo rysunki ołówkiem i tuszem przedstawiające Dantego i Beatrycze w Raju.\nGabriel sam zachwycił się ich pięknem, przypomniawszy sobie pierwszy raz, kiedy zaprosił Julię do domu. Tamtej nocy pojął, jak bardzo chce ją zadowolić, jak pięknie wygląda, gdy jest szczęśliwa. Nieruchomy wizerunek Beatrycze porównywał z Julią. Siedziała skupiona, zwrócona ku niemu swym pięknym profilem, podziwiając rzemiosło Botticellego. Gabriel chciał, żeby na niego spojrzała.\n– Zwróćmy uwagę na twarz Beatrycze. – Jego głos złagodniał, gdy napotkał wzrok swej ukochanej. – Najpiękniejszą twarz…\n– Zaczynamy od muzy Dantego i postaci Beatrycze. Chociaż nie potrzebuje być przedstawiana, pozwolę sobie podkreślić, że Beatrycze reprezentuje miłość dworską, poetyckie natchnienie, wiarę, nadzieję i dobroczynność. Jest ideałem żeńskiej perfekcji, zarazem inteligentna i współczująca, przepełniona tym rodzajem bezinteresownej miłości, jaka może pochodzić tylko od Boga. Inspiruje Dantego, by mógł stać się lepszym człowiekiem.\nUrwał na chwilę i dotknął swego krawata. Leżał idealnie, ale jego palce pozostały na moment na błękitnym jedwabiu. Julia zamrugała i Gabriel wiedział, że został zrozumiany.\n– Przyjrzyjmy się teraz twarzy bogini Wenus.\nWszyscy obecni poza Emersonem utkwili wzrok w Narodzinach Wenus. On spoglądał sponad notatek, obserwując, jak publiczność podziwia jedno z najważniejszych i największych dzieł mistrza.\n– Wydaje się, że Wenus ma twarz Beatrycze. Raz jeszcze podkreślę, że nie interesuje mnie tutaj kwestia historycznego modela. Proszę tylko o zauważenie wyraźnych podobieństw pomiędzy obiema postaciami. Reprezentują one dwie muzy, dwa typy idealne, jeden teologiczny, drugi świecki. Beatrycze jest kochanką duszy; Wenus jest miłośnicą ciała. La Bella Botticellego ma obie twarze – miłości ofiarnej, agape, i miłości płciowej, czyli eros.\nZniżył głos i Julia poczuła, jak przeszły ją ciarki.\n– W portrecie Wenus nacisk położony jest na jej fizyczną urodę. Chociaż reprezentuje ona miłość seksualną, okazuje godną szacunku skromność, chwytając pukiel włosów, by okryć swą nagość. Zauważmy poważne, powściągliwe spojrzenie oraz ułożenie dłoni na piersiach. Wstydliwość bogini nie pomniejsza erotyzmu wizerunku, lecz przeciwnie, wzmaga go. – Zdjął okulary dla lepszego efektu i spojrzał prosto na Julię. – Wielu ludzi nie zauważa, że skromność i słodycz charakteru wzmacniają ich erotyczny powab.\nJulia bawiła się zapięciem torebki, starając się nie drgnąć. Gabriel założył okulary.\n– Eros to nie żądza. Według Dantego żądza to jeden z siedmiu grzechów śmiertelnych. Miłość erotyczna może obejmować seks, ale nie jest doń ograniczona. Eros to wszechpochłaniający ogień zauroczenia i uczucia, który zapala się w stanie zakochania. I wierzcie mi, kiedy mówię, że pod każdym względem dalece przewyższa swych rywali.\nJulia nie mogła nie zauważyć lekceważącego tonu, jakim wypowiedział słowo „rywale”, podkreślonego dodatkowo machnięciem ręki. Wyglądało to tak, jakby jednym gestem odrzucał wszystkie poprzednie kochanki, a jego lśniące szafirowe oczy spoglądały prosto na nią.\n– Każdy, kto choć raz był zakochany, zna różnicę pomiędzy erosem a chucią. Nie ma porównania. Drugie jest jedynie pustym, rozczarowującym cieniem pierwszego.\n– Można by oczywiście argumentować, że niemożliwością jest, by jedna osoba, jedna kobieta, ucieleśniała ideał zarówno agape, jak i eros. Jeżeli wybaczą mi państwo tę ekstrawagancję, pozwolę sobie zasugerować, że sceptycyzm tego rodzaju jest formą mizoginii. Tylko mizogin mógłby twierdzić, że kobiety są albo świętymi, albo uwodzicielkami – dziewicami albo dziwkami. Oczywiście kobieta, a także mężczyzna, może być i jednym, i drugim – muza może być kochanką zarówno duszy, jak i ciała.\n– Teraz przyjrzyjmy się obrazowi znajdującemu się za mną, Madonnie z owocem granatu.\nPonownie oczy widowni zwróciły się ku jednemu z płócien Botticellego. Gabriel z zadowoleniem zauważył, jak Julia rozmyślnie bawi się kolczykiem, jakby rozumiała jego słowa i przyjmowała je z radością. Jakby wiedziała, że on wypowiada swą miłość do niej poprzez sztukę. Zrobiło mu się ciepło na sercu.\n– Znów widzimy tę samą twarz, tutaj powtórzoną w postaci Madonny. Beatrycze, Wenus i Maria – trójca kobiet idealnych, każda o tej samej twarzy. Agape, eros i czystość, uderzająca do głowy kombinacja, pod wpływem której każdy mężczyzna padłby na kolana, gdyby udało mu się znaleźć jedną osobę ucieleśniającą wszystkie te trzy cechy.\nW tym momencie w sali rozległo się kaszlnięcie brzmiące, jakby miało zagłuszyć pogardliwą uwagę. Wściekły, że mu przeszkadzają, Gabriel spojrzał ponad ramieniem Julii w kierunku drugiego rzędu. Kaszlnięcie powtórzyło się niczym dla lepszego efektu, a pomiędzy wyraźnie zirytowanym Włochem i Gabrielem rozpoczął się pojedynek na spojrzenia.\nŚwiadom, że mówi do mikrofonu, Emerson zmiął w ustach przekleństwo i rzuciwszy przeciwnikowi ostre spojrzenie, mówił dalej.\n– Niektórzy badacze utrzymują, że Ewę w raju skusiło nie jabłko, lecz owoc granatu. W odniesieniu do obrazu Botticellego wielu twierdzi, że granat symbolizuje krew Chrystusa w jego cierpieniu i jego nowe życie po zmartwychwstaniu.\n– Z mojego punktu widzenia granat reprezentuje rajski owoc, z Madonną jako drugą Ewą i Chrystusem jako drugim Adamem. Malując Madonnę, Botticelli nawiązuje do pierwszej Ewy, archetypu kobiecości, piękna i kobiecego towarzystwa.\n– Posunę się dalej, stawiając tezę, że Ewa jest również ideałem kobiecej przyjaźni, przyjaciółką Adama, a zatem ideałem philia, miłości wypływającej z przyjaźni. Ten ideał uosabia również przyjaźń Marii i Józefa.\nGłos mu się załamał, więc sięgnął po szklankę z wodą. Coś w porównaniu Julii i Ewy sprawiło, że poczuł się odsłonięty, bezbronny; obudziło się wspomnienie tamtej nocy, kiedy dał jej jabłko i trzymał ją w objęciach pod gwiazdami. Wśród publiczności, zdziwionej, że przerwa na łyk wody zamienia się w antrakt, podniósł się szmer. Rumieniąc się, Gabriel podniósł wzrok, by raz jeszcze spojrzeć na ukochaną, rozpaczliwie szukając w jej oczach zrozumienia. Rubinowe usta Julii rozchyliły się w pełnym otuchy uśmiechu. Gabriel odetchnął.\n– Muza Botticellego jest świętą, kochanką i przyjaciółką, nie postacią wyciętą z papieru czy infantylną fantazją. Jest realna, skomplikowana i nieskończenie fascynująca. To kobieta do wielbienia.\n– Jak z pewnością państwo wiecie, precyzja greki pozwala nam mówić bardziej szczegółowo o różnych rodzajach miłości. Osoby zainteresowane znajdą współczesne ujęcie tego tematu w Czterech miłościach C.S. Lewisa.\nOdchrząknął i uśmiechnął się ujmująco do zgromadzonych.\n– Rozważmy wreszcie obraz na lewo ode mnie, Wiosnę. Można by się spodziewać, że twarz muzy Botticellego znajdziemy w centralnym punkcie przedstawienia. Przyjrzyjmy się jednak Florze po prawej. Znowu zdradza ona wyraźne podobieństwo do Beatrycze, Wenus i Madonny.\n– Co ciekawe, Flora pojawia się na tym obrazie dwukrotnie. Przesuwając się od centrum płótna w prawo, widzimy Florę w ciąży, brzemienną dzieckiem Zefira. Sam Zefir znajduje się przy prawej krawędzi, unosząc się pomiędzy drzewami pomarańczy nad drugim przedstawieniem Flory, tym razem jako nimfy-dziewicy. Na jej obliczu maluje się lęk. Ucieka ona z objęć swego przyszłego kochanka, rzucając wstecz paniczne spojrzenie. Jako ciężarna jest jednak spokojna. Bojaźń zastąpiło zadowolenie.\nJulia poczuła wypływające na policzki gorąco na myśl o tym, jak dobry był dla niej Gabriel poprzedniej nocy. Był łagodny i delikatny, w jego ramionach czuła się wielbiona. Zadrżała, wspominając mit o Florze i Zefirze, i pomyślała, że chciałaby, aby wszyscy kochankowie obchodzili się równie łagodnie ze swoimi partnerkami-dziewicami, jak uczynił to Gabriel.\n– Flora symbolizuje spełnienie miłości fizycznej i macierzyństwo. Jest ideałem storge, miłości rodzinnej, miłości matki do dziecka, a także miłości pomiędzy kochankami, których wzajemne oddanie nie jest oparte wyłącznie na seksie czy przyjemności, lecz wynika ze świadomej decyzji poślubionych sobie partnerów.\nJulia, chyba jedyna w całej sali, spostrzegła, jak bieleją knykcie jego palców, gdy chwycił się pulpitu. Zauważyła lekkie drżenie w jego głosie, kiedy wymawiał słowa „brzemienna” i „macierzyństwo”.\nŚciągnął brwi, przekładając notatki, by zebrać się w sobie. Julia od razu spostrzegła, jak czuje się bezbronny, i z trudem opanowała odruch, by podejść i objąć go. Tymczasem zaczęła stukać obcasem jednego z pantofli o podłogę. Gabriel zauważył ten ruch i przełknął z trudem ślinę, a potem mówił dalej.\n– Wcześni badacze Wiosny uważali, że Flora jest podobna do pięknej Simonetty, muzy Botticellego. Jeżeli to prawda, przynajmniej na poziomie czysto wizualnym, to możemy stwierdzić, że La Bella Simonetta jest inspiracją dla postaci Flory, Beatrycze, Wenus i Madonny, bowiem wszystkie cztery noszą to samo oblicze.\n– Mamy zatem ikony agape, eros, philia i storge reprezentowane przez jedną twarz, jedną kobietę – Simonettę. Innymi słowy, można by argumentować, że Botticelli dostrzegał w swojej ukochanej muzie wszystkie cztery typy miłości i wszystkie cztery ideały kobiecości: świętą, kochankę, przyjaciółkę i żonę.\n– Na koniec wróćmy jeszcze do Beatrycze. Nie jest przypadkiem, że natchnienie dla jednego z najsłynniejszych dzieł literatury włoskiej nosi oblicze Simonetty. Mając przed sobą takie piękno, taką dobroć, jaki mężczyzna nie chciałby mieć jej u swego boku nie tylko na jakiś czas, ale na całe życie?\nPowiódł po sali poważnym spojrzeniem.\n– By zacytować słowa poety: „ukazała się już szczęśliwość twoja”. Dziękuję państwu.\nGabriel zakończył przemowę przy wtórze entuzjastycznego aplauzu, a Julia połykała łzy, ogarnięta falą wzruszenia. Dottore Vitali wszedł z powrotem na podwyższenie, dziękując profesorowi Emersonowi za pouczający wykład. Niewielka grupa lokalnych polityków wręczyła Gabrielowi kilka prezentów, w tym medalion przedstawiający Florencję. Julia nie wstawała, mając nadzieję, że podejdzie do niej. Otoczyli go jednak słuchacze, w tym kilkoro nadgorliwych historyków sztuki.\n(Uważano bowiem jeżeli nie za zuchwałość, to co najmniej za przejaw zarozumiałości, by zwykły profesor literaturoznawstwa analizował klejnoty koronne kolekcji Uffizi).\nJulia z wahaniem podeszła bliżej Gabriela, który odpowiadał na pytania grupki dziennikarzy. Pochwyciła jego spojrzenie, a on uśmiechnął się krótko, przepraszająco, po czym wrócił do pozowania do zdjęć. Rozczarowana, postanowiła przejść się po sąsiednich salach, by obejrzeć obrazy, aż dotarła do swego ulubionego, Zwiastowania pędzla Leonarda da Vinci. Stała blisko, zbyt blisko w istocie, przyglądając się detalowi marmurowej kolumny na płótnie, kiedy ktoś odezwał się do niej po włosku.\n– Podoba się pani ten obraz?\nJulia podniosła wzrok, by napotkać spojrzenie czarnowłosego mocno opalonego mężczyzny. Był wyższy od niej, ale nie za bardzo, i muskularnie zbudowany. Miał na sobie bardzo kosztowny czarny garnitur z pojedynczą czerwoną różą w butonierce. Rozpoznała w nim jednego ze słuchaczy, który siedział za nią podczas wykładu.\n– Tak, bardzo – odparła po włosku.\n– Zawsze podziwiam głębię, jaką Leonardo nadaje swoim dziełom, zwłaszcza cieniowanie i detale kolumn.\nUśmiechnęła się i zwróciła ponownie ku obrazowi.\n– Temu właśnie się przyglądałam, a także piórom skrzydeł anioła. Są niesamowite.\n– Proszę pozwolić mi się przedstawić. Jestem Giuseppe Pacciani. – Dżentelmen skłonił się.\nJulia zawahała się, bowiem jego nazwisko coś jej mówiło. Dzielił je z człowiekiem podejrzewanym o bycie największym seryjnym zabójcą w historii Florencji.\nMężczyzna zdawał się czekać na jej odpowiedź, opanowała więc chęć ucieczki.\n– Julia Mitchell. – Wyciągnęła dłoń w uprzejmym geście, on jednak z zaskoczenia ujął ją między swe dłonie i podniósł do ust, patrząc jej w oczy w momencie, gdy składał pocałunek.\n– Jestem oczarowany. Chciałbym też powiedzieć, że pani uroda dorównuje urodzie pięknej Simonetty. Zwłaszcza w świetle dzisiejszego wykładu.\nDziewczyna odwróciła wzrok i szybko zabrała dłoń.\n– Pozwoli pani, że zaproponuję jej coś do picia. – Szybkim gestem zatrzymał kelnera z tacą i wziął dwa kieliszki szampana. Stuknęli się i unieśli je do ust.\nJulia upiła łyk spumante Ferrari z uczuciem ulgi, bo dzięki temu mogła uniknąć natarczywego wzroku Paccianiego. Był czarujący, ale bała się go, zwłaszcza z powodu jego nazwiska.\nUśmiechnął się do niej żarłocznie.\n– Jestem profesorem literaturoznawstwa na uniwersytecie. A pani?\n– Studiuję Dantego.\n– Ach, il Poeta. Ja również specjalizuję się w Dantem. Gdzie pani studiuje? Nie tutaj. – Jego wzrok przesunął się z jej twarzy na ciało i buty, by ponownie skupić się na twarzy.\n– Na Uniwersytecie w Toronto. – Cofnęła się o spory krok.\n– Ach! Kanadyjka. Jedna z moich byłych uczennic studiuje tam teraz. Być może się znacie. – Podszedł bliżej.\n– Toronto to duży uniwersytet. Zapewne nie. – Julia postanowiła nie oświecać go w kwestii swojego obywatelstwa i ponownie cofnęła się o krok.\nGiuseppe uśmiechnął się, obnażając bardzo proste białe zęby, które zalśniły dziwnie w muzealnym świetle.\n– Czy zna pani Perseusza uwalniającego Andromedę Piera di Cosimo? – Wskazał na jeden z wiszących obok obrazów.\n– Tak. – Julia skinęła głową.\n– W jego stylu są elementy flamandzkie, dostrzega je pani? Proszę również zauważyć postaci stojące w tłumie. – Wskazał na grupę osób po prawej stronie malowidła.\nJulia podeszła bliżej, by móc się lepiej przyjrzeć. Giuseppe stanął obok niej, o wiele za blisko, obserwując, jak studiuje obraz.\n– Tak, ale wolę Botticellego. – Wpatrywała się uparcie w płótno, mając nadzieję, że jemu znudzi się stanie tak blisko i odsunie się wreszcie.\n(Najlepiej na drugi brzeg Arno).\n– Jest pani studentką profesora Emersona?\n– Nie. Ja… studiuję u kogoś innego. – Przełknęła głośno.\n– Uważany jest za dobrego według standardów północnoamerykańskich, dlatego zaproszono go tutaj. Jednak jego wykład był nieporozumieniem. A jak pani odkryła Dantego?\nByła gotowa polemizować z jego opinią o wykładzie, kiedy Pacciani dotknął jej włosów.\nDrgnęła i cofnęła się natychmiast, ale jego ramiona były długie i jego dłoń powędrowała za jej dłonią. Otworzyła usta, by go zganić, kiedy ktoś obok warknął głośno.\nPacciani i Julia odwrócili się powoli i ujrzeli Gabriela, z oczami ciskającymi gromy, z dłońmi na biodrach, rozpościerającego poły marynarki niby wściekły paw swój tren.\n– Widzę, że poznał pan moją narzeczoną. Sugeruję, żeby trzymał pan dłonie przy sobie, chyba że jest pan gotów je stracić.\n– Rozmawialiśmy kilka minut. Nie wspominała o panu. – Giuseppe skrzywił się, a potem jego twarz wygładziła się w uprzejmy uśmiech.\nJulia nie czekała, aż Gabriel wyrwie Paccianiemu ramiona ze stawów, plamiąc w ten sposób nieskazitelne podłogi Uffizi krwią. Stanęła pomiędzy dwoma mężczyznami i położyła dłoń na piersi Emersona.\n– Gabrielu, to jest profesor Pacciani. On też jest specjalistą od Dantego.\nMężczyźni wymienili spojrzenia i Julia zdała sobie sprawę, że to Pacciani był tym, który grubiańsko zakłócił wykład, kaszląc i komentując pod nosem.\nWłoch podniósł ręce w żartobliwym geście poddania się.\n– Przepraszam po tysiąckroć. Po tym, jak patrzył pan na nią w trakcie swojego, hm… przemówienia, powinienem był wiedzieć, że należy do pana. Proszę o wybaczenie, Simonetto. – Spojrzał jej prosto w oczy, a jego usta rozchyliły się w szyderczym uśmiechu.\nNa dźwięk sarkazmu w jego głosie Gabriel podszedł krok bliżej, zaciskając pięści.\n– Kochanie, muszę gdzieś odstawić kieliszek. – Julia potrząsnęła pustym kieliszkiem po szampanie, mając nadzieję, że odwróci uwagę Gabriela.\n– Pan z pewnością wie, gdzie to odstawić. – Gabriel wziął kieliszek i podał go Paccianiemu.\nChwycił dłoń Julii i pociągnął ją za sobą. Goście w sali Botticellego rozstępowali się przed nimi niby Morze Czerwone przed Mojżeszem.\nDziewczyna widziała, że kolejne osoby przyglądają się im ze zdziwieniem, i jeszcze bardziej poczerwieniała.\nSkierował ją do bocznego korytarza i przeszli na sam jego koniec, daleko poza zasięgiem słuchu pozostałych gości. Wepchnąwszy Julię w ciemny kąt, ustawił ją pomiędzy dwiema dużymi marmurowymi rzeźbami na wysokich postumentach. Czuła się przez nie przytłoczona.\nChwycił jej torebkę i odrzucił na bok. Odgłos skórzanego przedmiotu uderzającego o podłogę odbił się echem po korytarzu.\n– Co z nim robiłaś? – Jego oczy płonęły, a policzki były zaróżowione, co było u niego rzadkim zjawiskiem.\n– Gawędziliśmy tylko, kiedy on…\nGabriel pocałował ją namiętnie, jedną dłonią mierzwiąc jej włosy, drugą zsuwając w dół po sukni. Jego impet sprawił, że oparła się nagimi plecami o zimną ścianę muzeum. Naparł na nią całym ciałem.\n– Nie chcę więcej widzieć na tobie rąk innego mężczyzny.\nRozwarł jej wargi, wchodząc w głąb językiem, podczas gdy jego dłoń ześlizgnęła się na jej pośladki. Julia uświadomiła sobie, że do tej pory za każdym razem, kiedy jej dotykał, był delikatny. Ale nie teraz. Jakaś jej część była rozpalona, pragnęła go. Inna zastanawiała się, co by zrobił, gdyby kazała mu przestać…\nPodniósł jej prawą nogę, założył na swoje biodro i przylgnął do niej.\nCzuła go przez tkaninę sukni, słysząc, jak tafta szeleści niby dysząca kobieta. Suknia najwyraźniej chciała więcej.\n– Co muszę zrobić, byś stała się moją? – jęknął z ustami przy jej ustach.\n– Nie dzisiaj po południu, zdawałoby się. – Wessał jej dolną wargę do ust i chwycił ją zębami. – Nie zrozumiałaś mojego wykładu? Każde słowo, każdy obraz był dla ciebie.\nJego dłoń wsunęła się pod sukienkę, głaszcząc skórę na udzie, aż dotarła do gumki opasującej biodra.\n– Dzisiaj bez podwiązek? – Odsunął się, by na nią spojrzeć.\n– A więc co to jest? – Szarpnął za gumkę.\n– Majtki – wydyszała.\nJego oczy zalśniły w półmroku. – Jakiego rodzaju majtki?\nUśmiechnął się niebezpiecznie, a potem przycisnął wargi do jej ucha. – Mam rozumieć, że założyłaś je dla mnie?\n– Tylko dla ciebie. Zawsze.\nBez ostrzeżenia Gabriel dźwignął Julię, przyciskając ją do zimnej ściany. Z ustami przy jej szyi, naparł na nią biodrami. Długie smukłe obcasy jej pantofli zacisnęły się na krągłościach jego pośladków. Unieruchomił ją spojrzeniem dzikich szafirowych oczu.\n– Chcę cię. Teraz.\nChwycił gumkę i zerwał ją. Nagle Julia była naga. Sięgnął do tyłu, by schować stringi do kieszeni marynarki, a jej szpilki wbiły mu się w pośladki tak mocno, że skrzywił się z bólu.\n– Wiesz, jak trudno było mi opanować się po wykładzie? Jak bardzo pragnąłem wziąć cię w ramiona? Pogawędki były torturą, kiedy wszystko, czego chciałem, to było to.\n– Szkoda, że nie możesz zobaczyć, jak seksownie wyglądasz oparta o ścianę, z nogami owiniętymi wokół mnie. Chcę cię takiej i chcę, żebyś szeptała moje imię.\nGabriel zanurzył język w dołku poniżej jej gardła, Julia zamknęła oczy. Namiętność walczyła w niej o lepsze z rozsądkiem, który nakazywał jej go odepchnąć, by zyskać chwilę do namysłu. W tym usposobieniu Gabriel był niebezpieczny.\nNagle usłyszała echo głosów w korytarzu. Gwałtownie otworzyła oczy.\n– Ani słowa – wyszeptał. – Jego wargi dotknęły jej skóry i poczuła, jak wyginają się w uśmiechu. – Odgłosy kroków i wesołego śmiechu przybliżały się. Gabriel podniósł głowę, zbliżając usta do jej ucha.\nKroki ucichły zaledwie kilka metrów od nich i Julia usłyszała dwa męskie głosy rozmawiające po włosku. Z biciem serca wytężała słuch, by wykryć najmniejsze poruszenie. Gabriel głaskał ją delikatnie, połykając ustami wydawane przez nią dźwięki. Raz na jakiś czas szeptał jej czułe słówka – rzeczy, które sprawiały, że się rumieniła.\nJeden mężczyzna zaśmiał się donośnie. Zaskoczona Julia podniosła głowę, co Gabriel wykorzystał, by pocałować ją w szyję skubnął przy tym zębami delikatną skórę dziewczyny.\n– Proszę, nie gryź mnie.\nSzmer głosów odbijał się echem wokół nich. Trwało to chwilę, ale wreszcie powaga jej słów dotarła do niego. Odsunął głowę od jej szyi. Stykali się tak mocno, że czuł bicie jej serca. Zamknął oczy, jakby urzeczony jego rytmem. Kiedy otworzył je ponownie, ogień w nich już przygasł. Julia starannie zapudrowała bliznę po ugryzieniu Simona, lecz Gabriel znalazł ją i lekko powiódł po niej palcem, a potem pocałował. Odetchnął bardzo, bardzo powoli i potrząsnął głową.\n– Jesteś jedyną kobietą, która mi kiedykolwiek odmówiła.\n– Nie odmówiłam ci.\nObejrzał się za siebie, podglądając dwóch starszych dżentelmenów pogrążonych w rozmowie. Byli dość blisko, by go zauważyć, gdyby spojrzeli w jego stronę.\n– Zasługujesz na więcej niż być przyciskaną do ściany przez zazdrosnego kochanka. I wcale nie uśmiecha mi się być przyłapanym przez naszego gospodarza. Wybacz mi. – Odwrócił się do Julii i uśmiechnął się smutno.\nPocałował ją i dotknął kciukiem miejsca poniżej jej nabrzmiałej dolnej wargi, usuwając odrobinę szkarłatnej szminki z bladej skóry.\n– Nie zamierzam nadużyć zaufania, które widziałem wczorajszej nocy w twoich oczach. Kiedy będę w odpowiednim nastroju i będziemy mieli muzeum tylko dla siebie… – Jego oblicze pociemniało, gdy pogrążył się w fantazjowaniu. – Innym razem, być może.\nZdjął stopy Julii ze swych pośladków i postawił na ziemi, pochylając się, by wyprostować brzeg jej sukni. Tafta zaszeleściła niemal bezgłośnie pod jego dotykiem, a potem smutno umilkła. Na szczęście dottore Vitali i jego rozmówca wybrali akurat ten moment, aby powrócić do reszty towarzystwa, odgłosy ich kroków stopniowo oddalały się.\n– Bankiet ma się rozpocząć wkrótce. Obraziliby się, gdybym nie został. Ale kiedy już znajdziemy się w domu… – Utkwił w niej wzrok. – Ściana naszego pokoju będzie pierwszym przystankiem.\nSkinęła głową, czując ulgę, że nie jest już na nią zły. Mówiąc szczerze, perspektywa seksu pod ścianą niepokoiła ją, ale też bardzo podniecała.\nGabriel poprawił spodnie i zapiął marynarkę, pragnąc, by jego ciało uspokoiło się. Próbował przygładzić włosy, ale udało mu się osiągnąć tylko to, że wyglądały jeszcze bardziej tak, jakby właśnie zaciągnął swą kochankę w ciemny kąt muzeum, żeby się z nią kochać. Seks w muzeum to z pewnością szczególny wyrzut sumienia dla niektórych profesorów.\n(Ale nie należy nim gardzić bez wcześniejszego spróbowania).\nJulia poprawiła mu włosy i wyprostowała krawat, sprawdzając, czy na twarzy lub kołnierzyku nie ma śladów szminki. Kiedy skończyła, podniósł jej torebkę i szal i oddał je z pocałunkiem. Uśmiechając się znacząco, głębiej wcisnął jej majtki w kieszeń marynarki, by nie wystawały. Dziewczyna zrobiła próbny krok. Brak bielizny sprawił, że czuła się zaskakująco wolna.\n– Mógłbym wypić cię jak szampana – szepnął.\n– Chciałabym, żebyś nauczył mnie sztuki uwodzenia. – Wspięła się na palce, by pocałować go w policzek.\n– Tylko jeżeli nauczysz mnie kochać tak, jak kochasz.\nPoprowadził ją pustym korytarzem i schodami w dół na pierwsze piętro, gdzie rozpoczynał się bankiet.\nProfesor Pacciani wrócił do swego mieszkania przy Pałacu Pitti nad ranem, chwiejnym krokiem. Nie było to rzadkie zjawisko.\nZaklął upuściwszy klucze, przez chwilę walczył z nimi, a potem wszedł do środka, zamykając za sobą drzwi. Poszedł do małego pokoju, gdzie spali jego czteroletni bliźniacy, i pocałował ich, po czym, powłócząc nogami, podreptał do gabinetu. Zapalił papierosa, czekając, aż komputer się uruchomi, po czym zalogował się do swojej poczty. Nie zaglądając do skrzynki odbiorczej, skreślił krótki list do swej byłej studentki i kochanki. Nie kontaktowali się ze sobą od czasu, gdy skończyła studia. Wspomniał o profesorze Emersonie i jego bardzo młodej kanadyjskiej fidanzacie. Nadmienił, że chociaż wydana przez Oxford University Press monografia pióra Emersona zrobiła na nim duże wrażenie, to jego wykład pachniał pseudointelektualizmem, na który naprawdę nie powinno być miejsca w nauce. Powinno się być albo intelektualistą i akademikiem, albo mówcą publicznym i artystą estradowym, ale nie jednym i drugim. Czy coś takiego właśnie – pytał cokolwiek grubiańsko – uchodzi za doskonałość na północnoamerykańskich uniwersytetach?\nZakończył wiadomość wyraźną i drobiazgową propozycją seksualnego rendez-vous, najlepiej późną wiosną. Potem dopalił papierosa w ciemnościach i dołączył do żony w ich małżeńskim łożu.\nChrista Peterson miała udane dzieciństwo, więc naprawdę nie było usprawiedliwienia dla jej złośliwej natury. Miała dwoje rodziców, którzy bardzo kochali i siebie, i swą jedyną córkę. Ojciec był szanowanym onkologiem w Toronto, a matka bibliotekarką w Havergal College, elitarnej prywatnej szkole dla dziewcząt, do której Christa uczęszczała od przedszkola do klasy dwunastej. Chodziła do szkółki niedzielnej. Przystąpiła do bierzmowania w kościele anglikańskim. Studiowała Księgę Wspólnej Modlitwy Thomasa Cranmera, jednak żadna z tych rzeczy nie poruszyła jej serca. Kiedy zaś skończyła piętnaście lat, odkryła potęgę kobiecej seksualności. Odkąd ją odkryła, ta stała się dla niej nie tylko walutą, lecz także ulubioną bronią.\nNajlepsza przyjaciółka Christy, Lisa Malcolm, miała starszego brata imieniem Brent. Brent był przystojny. Wyglądał jak typowy absolwent Upper Canada College, prywatnej szkoły dla chłopców kształcącej synów z bogatych rodzin. Miał jasne włosy i ciemnoniebieskie oczy, był wysoki i dobrze zbudowany. Ścigał się w ekipie wioślarskiej Uniwersytetu w Toronto i z powodzeniem mógłby zagrać w reklamie Old Spice’a.\nBrent podobał się Chriście od początku, ale w ogóle nie zauważał młodszej o cztery lata koleżanki siostry. Pewnego razu jednak, nocując u Lisy, Christa natknęła się na Brenta w drodze do łazienki. Zauroczyły go jej długie ciemne włosy, duże orzechowe oczy i młodzieńcze ponętne kształty. Pocałował ją delikatnie i musnął palcami jej pierś. Potem wziął ją za rękę i zaprosił do swojego pokoju. Po trzydziestu minutach pieszczot Brent był gotów na więcej. Christa wahała się, ponieważ była dziewicą, więc Brent zaczął składać jej wszelkiego rodzaju ekstrawaganckie obietnice – oferował prezenty, romantyczne randki, a wreszcie zegarek z nierdzewnej stali marki Baume & Mercier, który dostał od rodziców na osiemnaste urodziny.\nChriście podobał się zegarek. Znała go dobrze, bowiem Brent się z nim wszędzie obnosił. Pragnęła zegarka niemalże bardziej niż jego samego.\nBrent zapiął podarunek na jej przegubie, a ona przyglądała się, zachwycając się chłodnym dotykiem metalu i tym, jak łatwo przesuwał się wzdłuż jej szczupłego przedramienia. Był to symbol. Znak, że pożąda jej tak bardzo, iż jest gotów oddać jedną z najcenniejszych rzeczy, jakie posiada. Poczuła się pożądana… i potężna.\n– Jesteś taka piękna – wyszeptał. – Nie skrzywdzę cię. Ale na Boga, pragnę ciebie i obiecuję, że będzie ci dobrze.\nChrista uśmiechnęła się i pozwoliła mu położyć się na wąskim łóżku, niby inkaska ofiara na ołtarzu, po czym oddała mu swe dziewictwo w zamian za wart trzy tysiące dolarów czasomierz.\nBrent dotrzymał słowa. Był delikatny. Działał powoli. Pocałował ją, po czym delikatnie penetrował językiem wnętrze jej ust. Złożył hołd jej piersiom. Przygotował ją palcami i sprawdził, czy jest gotowa. Wchodząc w nią, był ostrożny. Nie było krwawienia. Tylko duże dłonie masujące jej biodra i niski głos instruujący ją po cichu, jak ma się rozluźnić, aż jej dyskomfort minął. Tak jak obiecywał, było jej dobrze. Brent sprawił, że poczuła się piękna i wyjątkowa. A kiedy było po wszystkim, trzymał ją w objęciach przez całą noc. Bo chociaż powodowały nim pobudki natury cielesnej, nie był złym chłopakiem.\nPowtarzali swe spotkania wielokrotnie w ciągu następnych trzech lat, pomimo innych zobowiązań uczuciowych. Przed seksem Brent zawsze wręczał jej prezent.\nWkrótce potem był pan Woolworth, nauczyciel matematyki Christy w jedenastej klasie. Spotkania z Brentem nauczyły Christę wiele na temat mężczyzn, tego, jak odczytywać ich życzenia i pragnienia, jak ich podniecać i prowokować, jak owijać ich wokół palca i kusić.\nKusiła pana Woolwortha niemiłosiernie, aż złamał się i zaczął błagać ją o spotkanie w hotelu po szkole. Chriście podobało się, kiedy mężczyźni ją błagali. Gdy znaleźli się już w pokoju hotelowym, nauczyciel zaskoczył ją, wręczając jej srebrny naszyjnik od Tiffany’ego. Zapiął klejnot na szyi dziewczyny, pocałował ją delikatnie. W nagrodę Christa pozwoliła mu badać swoje ciało przez kilka godzin, aż zasnął, wyczerpany i zaspokojony.\nNie był tak atrakcyjny jak Brent, lecz za to o wiele bardziej doświadczony. Za każdy kolejny prezent pozwalała mu się dotykać na stare i nowe sposoby. Gdy ich romans dobiegł końca z powodu jej wyjazdu na Bishop University w Quebecu, Christa zdążyła już zgromadzić wielką ilość biżuterii i posiąść równie wielką wiedzę na temat seksu. Co więcej, stała się jedną z tych kobiet, które uważają pożerające mężczyzn kobiety-modliszki za wzór godny naśladowania.\nMniej więcej w czasie, gdy kończyła magisterium z badań nad renesansem na Universita degli Studi di Firenze, model jej związków ustalił się. Wybierała mężczyzn starszych i posiadających władzę. Podniecały ją zakazane romanse – im odleglejszy, im bardziej nieprawdopodobny, tym lepiej.\nPrzez dwa lata próbowała uwieść księdza z florenckiej katedry i zaraz przed ukończeniem studiów udało jej się to. Wziął ją w jedynym łóżku swego maleńkiego mieszkanka, ale zanim ją dotknął, zacisnął jej długie ciepłe palce na niewielkiej ikonie pędzla Giotta. Ikona była bezcenna. Ale to samo, pomyślała panna Peterson, można było powiedzieć o niej. Pozwalała mężczyznom się posiąść – lecz tylko za określoną cenę. I zawsze zdobywała facetów, na których jej zależało – nawet jeżeli wymagało to czasu. To znaczy aż do pierwszego roku jej studiów doktoranckich na Uniwersytecie w Toronto, gdzie poznała profesora Gabriela O. Emersona. Był bezwzględnie najbardziej atrakcyjnym i zmysłowym ze wszystkich mężczyzn, jakich kiedykolwiek poznała. Był też bardzo seksualny. Wszystkie pory jego ciała tchnęły surową namiętną cielesnością. Christa niemalże czuła jej zapach. Obserwowała go, jak poluje w swoim ulubionym barze. Zauważyła jego ukradkowe uwodzicielskie podejście i to, jak reagowały na niego kobiety. Studiowała go tak, jak studiowała italianistykę, i dobrze wykorzystała swą wiedzę. On jednak dał jej kosza. Nigdy nie spojrzał na jej ciało. Patrzył w jej oczy zimno, jakby nie była nawet kobietą. Zaczęła ubierać się bardziej prowokująco. Nigdy nie zerknął poniżej jej szyi. Próbowała być słodka i skromna. Okazywał zniecierpliwienie. Piekła mu ciasteczka i po kryjomu wkładała je do przegródki na korespondencję na uczelni. Pozostawały tam nietknięte tygodniami, aż panna Jenkins, sekretarka wydziału, wyrzucała je do śmieci z obawy przed robactwem.\nIm bardziej profesor Emerson ją odrzucał, tym bardziej Christa go pragnęła. Im większa była jej obsesja, tym mniej zależało jej na prezentach. Oddałaby mu się za darmo, gdyby choć raz spojrzał na nią z pożądaniem.\nKiedy wiosną 2009 roku nadarzyła się okazja, by spotkać się z nim w kawiarni Starbucks w celu omówienia jej pracy magisterskiej, myślała tylko o tym, żeby sprawdzić, czy spotkania nie dałoby się przedłużyć o kolację, być może nawet o wizytę w jego ulubionym Lobby. Będzie w swoim najlepszym nastroju, ale będzie też ponętna. Miała nadzieję, że wreszcie przestanie jej się opierać.\nW ramach przygotowań do spotkania wydała sześćset dolarów na czarną sukienkę na ramiączkach od Bordelle, do tego dobrała podwiązki i czarne jedwabne rajstopy. Zrezygnowała z majtek. Za każdym razem, gdy podwiązki wbijały jej się w skórę, czuła podrażnienie. Zastanawiała się, co będzie czuła, gdy profesor Emerson wreszcie ją z nich uwolni, najlepiej zębami.\nPech sprawił, że w tym samym czasie do tego samego Starbucksa postanowili wybrać się również Paul i Julia. Christa wiedziała, że wszelka niestosowność z jej strony zostanie przez nich zauważona i zapamiętana. Profesor też się o tym dowie i z tego powodu może być bardziej powściągliwy niż zwykle.\nGdy więc Christa natknęła się na tych dwoje, była wściekła. Obraziła ich oboje, chciała by wyszli, zanim nadejdzie profesor. Zrobiła, co mogła, żeby to osiągnąć. Niestety, sprawy przybrały nieoczekiwany dla niej obrót. Emerson pojawił się wcześniej, niż się go spodziewała, i podsłuchał całą scenę.\n– Panno Peterson. – Gabriel wskazał na stolik oddalony od Paula i Julii i dał znak Chriście, by poszła za nim.\n– Profesorze Emerson, kupiłam panu venti latté ze śmietanką. – Próbowała wręczyć mu filiżankę, ale odsunął ją gestem.\n– Tylko barbarzyńcy piją kawę z mlekiem po śniadaniu. Nie była pani nigdy we Włoszech? Nawiasem mówiąc, panno Peterson, śmietanka jest dla mięczaków. I grubych dziewcząt.\nOdwrócił się na pięcie i podszedł do kontuaru, by zamówić kawę dla siebie, podczas gdy ona dzielnie starała się ukryć gniew.\nDo diabła z tobą, Julianno. To wszystko twoja wina. Twoja i tego mnicha, pomyślała. Usiadła na krześle wskazanym jej przez Emersona; czuła się niemalże pokonana. Z miejsca, w którym siedziała, miała doskonały widok na pośladki profesora Emersona w szarych flanelowych spodniach. Zaokrąglone jak dwa jabłka. Dwa dojrzałe, smakowite jabłka.\nChciała ugryźć z nich kęs.\nPo chwili Emerson wrócił wreszcie z kawą. Usiadł najdalej jak tylko się dało, rzecz jasna pozostając wciąż przy tym samym stoliku, i spojrzał na nią surowo.\n– Muszę z panią porozmawiać o pani zachowaniu. Wcześniej jednak chciałbym wyjaśnić pewną sprawę. Zgodziłem się spotkać z panią tutaj, ponieważ miałem ochotę na kawę. W przyszłości będziemy spotykać się na wydziale, na normalnych zasadach. Pani wyraźne wysiłki stworzenia z nas pary nie powiodą się. Czy to jasne?\n– Jedno moje słowo i będzie pani musiała szukać nowego promotora. – Odchrząknął. – W przyszłości będzie mnie pani tytułować „profesorem Emersonem”, nawet mówiąc o mnie w trzeciej osobie. Rozumiemy się?\n– Tak jest, panie profesorze. – Och… profesorze. Nie masz pojęcia, jak bardzo chcę wołać twoje imię. Profesorze, profesorze, profesorze…\n– Poza tym powstrzyma się pani od czynienia osobistych uwag na temat innych moich studentek, zwłaszcza panny Mitchell. Czy to jasne?\nW Chriście zaczynało się gotować, ale nie dała nic po sobie poznać. Całą winę zrzuciła teraz na Julię. Chciała się jej pozbyć. Tyle że jeszcze nie wiedziała, jak to osiągnąć.\n– Tak, panie profesorze. – Jego protekcjonalny ton sprawił, że zjeżyła się wewnętrznie, ale prawdę powiedziawszy, gburowatość Emersona wydała jej się pociągająca. Chciała się z nim podroczyć, żeby zmiękł. Uwieść go, by robił jej niewypowiedziane rzeczy, by…


Meksyk | Kolumb.pl\nMeksykanie – potomkowie Majów\nMeksyk w liczbach/fakty:\nObszar: 1,972 miliony km2\nLudność: 100 milionów\nJęzyki: hiszpański, języki lokalne Indian (m.in. języki Majów)\nReligia: katolicy 89%, protestanci 6%, inni 5%\nCiekawostka – Święto zmarłych.\nNajważniejszym świętem w Meksyku jest Dia de los Muertos – Święto zmarłych. Meksykanie wierzą, że dusze zmarłych powracają na ziemię i pozostają z żyjącymi przez noc z 1 na 2 listopada. Panuje wtedy atmosfera przyjaźni i święta. Dzieci tłoczą się na targach, kupują kartonowe trumny i wypisują imiona żyjących, kupują także papierowe szkielety i czaszki z cukru przypominające rzeźby azteckie. Wieczorem 1 listopada ludzie przynoszą na cmentarze ofiary z kwiatów i owoców, palą świece i śpiewają na grobach bliskich. Większość tych obyczajów wywodzi się z czasów przed konkwistą , ale są związane z katolickimi Zaduszkami.\nPrzejście graniczne z USA w El Paso. Lokalnym autobusem jedziemy przez Chihuahua do Creel w górach Sierra Madre Occidental. Jest ciemno, ale kierowca jedzie bez świateł. „Taki zwyczaj” – odpowiedział mi jeden z pasażerów. No tak, taki zwyczaj. Dobrze, że w Polsce nie mamy podobnych.\nPóźnym wieczorem dojeżdżamy szczęśliwie do Creel, gdzie udajemy się do małego hoteliku u pani Lilly. „Mi casa es tu casa” (Mój dom jest Twoim domem) słyszymy już w drzwiach. Rano z jej synem jedziemy nad jeden z najwyższych wodospadów w kraju – Cascada de Basaseachi – 298m. Siedem godzin spędzonych w starym dwudziestoletnim garbusie jednak opłaca się – widok niesamowity.\nWodospad znajduje się w jednym z wąwozów Barranca del Cobre. Na terenie tych i otaczających wąwozów żyją Indianie Tarahumara znani z wytrzymałości w biegach na dłuższych dystansach. Dzisiejsi Tarahumara są w stanie pokonywać dystanse 160 km bez zatrzymywania się. Bieganie jest bardzo ważnym elementem w ich życiu. Nazywają siebie „Raramuri” co oznacza „szybcy biegacze”.\nZ małego i dość chłodnego Creel przemieszczamy się na zachód do Los Mochis. Jedziemy słynną koleją zwaną Ferrocarril Chihuahua al Pacifico. To niezwykłe osiągnięcie sztuki inżynierskiej, obejmujące 39 mostów i 86 tuneli, łączy górzystą część kraju z wybrzeżem Pacyfiku.\nZ Los Mochis udajemy się na południe poprzez Mazatlan do Guadalajary w stanie Jalisco. Tradycja picia tequilli i noszenia dużych, okrągłych kapeluszy miała swój początek właśnie w Guadalajarze. Jest to drugie największe miasto Meksyku – ponad 5 000 000 mieszkańców. Słynie ono z muzyki mariachi i meksykańskiego rodeo. Suchy, łagodny klimat i malownicze okolice to wizytówka tego miasta.\nKoło Guadalajary znajduje się miasto Tequila. Tu mieszczą się fabryki słynnego trunku, Sauza i Jose Cuervo. To właśnie stąd eksportuje się tequilę nie tylko do innych meksykańskich stanów, ale na cały świat. Jedynie w stanie Jalisco i na wyznaczonych terenach czterech innych stanów można legalnie uprawiać agave weber – roślinę używaną do produkcji tequili.\nZe słonecznej Guadalajary kierujemy się do miasta dziwnego i zarazem trochę przerażającego – do miasta Meksyk.\nNie ma większej metropolii na kuli ziemskiej – ponad 26 milionów ludzi (niektóre źródła podają koło 20 milionów) mieszkających razem. Ponad tysiąc osób osiedla się każdego dnia w tym mieście. Prawie trzy czwarte ludności całego kraju mieszka właśnie w tym mieście. Stwarza to ogromne kłopoty komunikacyjne i środowiskowe. Władze nie radzą sobie z problemem zanieczyszczenia środowiska. Wprowadzano różne projekty mające na celu zmniejszenie emisji spalin samochodowych, np. „Hoy No Circula” (Dzisiaj Nie Jedź) polegający na tym, że każdy samochód nie mógł wyjeżdżać w jeden dzień tygodnia. Program nie przyniósł zamierzonych efektów. Spora część osób kupiła kolejne auta lub zaczęła wypożyczać. Wprowadzono bardziej rygorystyczny program „Doble Hoy No Circula” zabraniający wyjazdu samochodów w dwa dni tygodnia. Efekt? Mieszkańcy stolicy zaczęli masowo korzystać z taksówek, których tysiące pędzą po ulicach dzisiejszego Meksyku. Skażenie powietrza zmniejszało się czasowo, ale nie było to rozwiązanie długoterminowe – znacznie utrudniało dojazd ludzi do pracy.\nProblem zanieczyszczenia powietrza niestety dalej nurtuje naukowców, a zwykli obywatele doświadczają negatywnych efektów przeludnienia. Bardzo niska średnia długość życia, duża śmiertelność noworodków i szereg schorzeń nękających ludzi to tylko niektóre z problemów, z jakimi stykają się mieszkańcy metropolii.\nMeksyk to nie tylko smog, hałas i brudne ulice pełne biednych i żebrzących ludzi. Meksyk to miasto pełne życia. Jest tam mnóstwo restauracji, barów, dyskotek, muzeów, kościołów i innych interesujących miejsc. Miasto wyraźnie dominuje na resztą regionów w kraju. Jak powiedział jeden z Meksykanów: „Lo que ocurre en Mexico, ocurre en el DF” (To, co dzieje się w Meksyku, dzieje się w stolicy – mieście Meksyk).\nNa północny wschód od stolicy w otoczonej górami dolinie Valle de Mexico leży strefa archeologiczna Teotihuacan, znana głównie z piramid Słońca i Księżyca. Kiedyś było to największe starożytne miasto Meksyku, zamieszkiwane przez ponad 200 tysięcy ludzi. Dzisiaj …\nZ miasta Meksyk przemieszczamy się na południe do Oaxaca. Niestety nie starcza nam już czasu na odwiedzenie południowych stanów, np. Chiapas, więc szybko docieramy do granicy z Gwatemalą. (o tym kraju i jego mieszkańcach już w następnej części – Tajemnicze ruiny Gwatemali)


*** HOTEL HAMPTON BY HILTON ISTANBUL KAYASEHIR, STAMBUŁ ***\nKayabasi Mah., Sehit Mustafa Bozoklu Cad. No:5/1 B, Stambuł, Turcja\nHampton By Hilton Istanbul Kay jest 6-piętrowym hotelem położonym w popularnej dzielnicy w bezpośredniej bliskości Shopping, Błękitny Meczet i Taksim Meydanı i oferującym przytulnych pokoi i przyjazne usługi. Ów nowoczesny hotel jest dobrym przykładem architektury przemysłowej w Stamule.\nHotel jest dogodnie usytuowany w przedmieściu, blisko parków i wzgórz.\nHotel oddaje do użytku odwiedzających 142 pokoi. Każdy z nich wyposażony jest w mini bar, zestaw do prasowania, indywidualną kontrolę parametrów klimatycznych, telewizję satelitarną i biurko do pracy. Pokoje posiadają prywatne łazienki z prysznicem, suszarką do włosów i bezpłatnymi przyborami toaletowymi. W części kuchennej jest mała lodówka, czajnik i ekspres do kawy/herbaty.\nDzień w Hampton By Hilton Istanbul Kay Hotel można zacząć od gorącego śniadania.\nDojazd do lotniska Stambuł-Atatürk z Hampton By Hilton Istanbul Kay Hotel zajmie nie więcej niż 20 minut.\nWynajmując w Hampton By Hilton Istanbul Kay Hotel samochody, goście mogą zwiedzić okolice Stamułu.\nConcorde w Monachium\nCondes De w Barcelona\nCode w Edynburgu\nArt Deco w Cancúnie\nSkylark w Honkongu\nCrowne Plaza Causeway Bay w Honkongu\nGambino Cincinnati w Monachium\nClaremont House w Edynburgu\nSomerset Chancellor Court w Ho Chi Minhie\nNumber One Tower w Dubaju\nPremier Princes Street w Edynburgu\nBaan Namtarn w Bangkok\nLavender Hotel w Ho Chi Minhie


Gdzie boli nerka :: Zdrowie w Biomedical.pl\nGdzie boli nerka - na ten temat\nJak donosi Everyday Health: „Główny posiłek w restauracji, który ... czytaj dalej...Gdy boli kręgosłup...\nZespoły bólowe kręgosłupa spowodowane są najczęściej siedzącym trybem życia. Miękkie fotele, brak aktywności ruchowej doprowadzają do uszkodzenia aparatu stabilizującego kręgosłup, zniesienia fizjologicznych krzywizn, przepuklin, a następnie zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa. Warto więc już dziś dowiedzieć się, jak zapobiec t... czytaj dalej...Dentysta nie boli, jeśli jest skomputeryzowany\nOk. 600 gabinetów stomatologicznych w Polsce znieczula już komputerowo, bez użycia strzykawek, ale nie we wszystkich województwach dostęp do tej technologii jest jednakowy. W Warszawie podczas specjalnego pokazu prasowego w jednym ze stołecznych gabinetów stomatologicznych zaprezentowano działanie komputerowego znieczulenia The Wand. Po raz... czytaj dalej...\nZaburzenia odżywiania, znane pod nazwą binge-eating, czyli niepohamowany apetyt lub żarłoczność, zaledwie kilka miesięcy temu znalazły się w podręczniku Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, który jest wydawany przez American Psychiatric Association. Z zaburzeniem tym wiąże się znaczące dożywotnie upośledzenie, po... czytaj dalej...Gdzie są szczęśliwi ludzie i dlaczego?\n"Nie bój się, nic nie będzie bolało" - takimi słowami rodzic nieświadomie nastawia dziecko negatywnie przeciw dentyście. Zapamiętuje ono "bać się" i "boleć", co zwiększa jego stres - uważa lek. stom. Izabela Walewander, zajmująca się leczeniem dzieci w katowickiej Klinice Implantologii i Stomatologii Estetycznej dr. Romana Borczyka. ... czytaj dalej...Dyskusje użytkownikówProblem z nerka.....i zdrowiem po przeszczepie\nMam 19 lat. Od pewnego czasu (ok pół roku) miewam bóle w okolicy lędźwiowej. Zgłosiłam się z tym do lekarza rodzinnego. Dostałam różne skierowania, w tym na USG brzucha. Badania krwi i moczu są dobre.USG wykazało pewne nieprawidłowości w lewej nerce(prawa jest w porządku).Lewa nerka o wymiarach 17x87 mm ze skrajnym wodonerczem. Wars... czytaj dalej...Boli mnie podbrzusze!!\nCzy na poczatku dni jak sie zajdzie w ciazy boli podbrzusze???????bo w dni plodne kochalam sie i planujemy dziecko a zawczesnie na test ale podbrzusze mnie boli moze to byc tez oznaka ciazy????????????????. czytaj dalej...GalerieKobiecość, która boli\nOdczuwasz wszędobylski ból? ból w trakcie miesiączki, ból owulacyjny, ból w trakcie stosunku, dolegliwości jelit lub pęcherza moczowego. Dodatkowo masz kłopoty z płodnością i przewlekłe objawy zmeczenia? Te objawy to endometrioza.... czytaj dalej...ArtykułyKiedy boli brzuch\nBóle brzucha i mdłości zwykle kojarzymy z zatruciami pokarmowymi. Jednak tych symptomów lepiej nie lekceważyć licząc na to, że „samo przejdzie”. Przewlekłe objawy tego typu mogą oznaczać dużo poważniejsze problemy zdrowotne. Salmonella, pałeczka jadu kiełbasianego czy bakterie E.coli - to zwykle te drobnoustroje winimy za „sen... czytaj dalej...Wątroba nie boli...\nDoktor Monika Führer jest ciepłą i przyjazną kobietą, której wizyty w domu jednak każdy chce uniknąć. Jest ona bowiem lekarzem specjalistą medycyny paliatywnej, na co dzień zajmującą się śmiertelnie chorymi dziećmi, które ostatnie chwile swojego życia chcą spędzić w rodzinnym domu, a nie w obcych, szpitalnych salach. Wizyta ... czytaj dalej...Gdy boli w stawach\nOdczuwasz dyskomfort przy każdym kroku, schodzenie po schodach to dla ciebie męka, a każdy skłon wywołuje grymas bólu na twojej twarzy – wszystkie te objawy mogą oznaczać, że cierpisz na zwyrodnienie stawów. Choroba ta stała się cywilizacyjnym schorzeniem, dotykającym już nie tylko seniorów. W ostatnim czasie szybko rośnie liczba... czytaj dalej...Problemy z karmieniem piersią – gdzie szukać pomocy?\nWiększość przyszłych mam wie, jak ważne dla prawidłowego rozwoju dziecka jest karmienie piersią. Niestety nie jest to czynność, którą mamy zakodowaną w genach i karmienia piersią trzeba się po prostu nauczyć. Czasem bywa bezproblemowe, ale częściej – zdarzają się problemy. Dlatego jeszcze zanim urodzisz dziecko powinnaś wiedz... czytaj dalej...Kanałowe już nie boli\nZobacz tagiwybielacz na piegi izoechogeniczny guz co to jest helicobacter? krople do oczu w czasie ciąży floxal w czasie ciąży zagrożenia dla płodu powiększony prawy jajnik płyn osłabiony organizm wyniki badań mammografii (ACR3) plamienie w okresie menopauzy i ból w czasie stosunku wirusy mózgu pierś mniejsza (ACR3) choroby skóry, czerwone ropiejące plamki choroby skóry, czerwone ropiejące plamki zdjęcia rozpoznanie 10 N czerwone ropiejące plamki na rękach AktualnościWirus czikungunia może powodować śmiertelne zapalenie mózguProgesteron podawany w ciąży nie chroni przed kolejnym poronieniem?Kofeina w ciąży a inteligencja dzieckaWynaleziono lek na celiakię i nietolerancję glutenu?Kobiety, które rodzą dzieci żyją dłużejArtykułyWłaściwości yerba mateAlergia – czynniki ryzyka i profilaktykaKatar u niemowlakaTyłozgięcie macicyOczyszczanie twarzyChoroby i dolegliwościMERSZespół urojeniowyZnamię BeckeraOpryszczka w nosieStłuczenie żeber


Archiwa: Puszcza Karpacka -\nPuszcza – co to takiego\nPrzez admin 11 marca, 2019\nGdy czytamy dziś słowo Puszcza to automatycznie nasza myśl kieruje się w stronę Białowieskiego Parku Narodowego.\nNie ma to żadnego związku ze znaczeniem słowa Puszcza, nie ma wielkiego związku z Białowieskim Parkiem Narodowym. A z czym ma, spróbuję objaśnić.\nPuszcza – o co cały ten ambarans.\nCały czas obracamy się w naszym kręgu kulturowym i geograficznym. Nic nam do tego co sądzą o puszczy inni i co za puszczę uważają. Nie sądzą tego z poziomu naszej kultury i cywilizacji.\n„Słownik języka polskiego” PWN wskazuje, że puszcza to: «las dziewiczy, pierwotny, o dużej powierzchni, nie przeobrażony działalnością człowieka; czasem też: większy obszar leśny»: Dziewicza, głucha, nieprzebyta, pierwotna puszcza.\nPuszcza –wg. opracowania prof. Witolda Doroszewskiego\nLub w innym wydaniu tego słownika: ”duży powierzchniowo las, bujnie porośnięty i najczęściej nieprzeobrażony działalnością człowieka, zachowany w pierwotnej formie”\ni dodatkowo wskazuje na wyjaśnienie pojęcia przez legendarnego już językoznawcę Witolda Doroszewskiego (obok).\nZ kolei Wikipedia właściwie powtarza definicje powyższe wskazując: „Puszcza (dawniej pustkowie lub dzicz) – wielki, niezamieszkany obszar porośnięty lasami lub borami. Pierwotne puszczańskie drzewostany były bardzo bogate pod względem składu gatunkowego i struktury warstwowej. Rosły tam nie tylko stare, potężne drzewa, ale również wiele krzewów, mniejszych, osłoniętych od światła drzew, bogate runo oraz młode drzewa, które urosły między leżącymi pniami.”\nZ kolei etymologia pojęcia jest osiągalna m. in. w „Słowniku etymologicznym języka polskiego” Wiesława Borysia:\n„puszcza od XIV w. 'las pierwotny; większy kompleks leśny’, daw. ‘las, bór’, stp. też ‘pustynia’, w XVI w. 'miejsce samotne; pustelnia’. Por. stcz. pùšča / pùšč ‘pustynia; pustkowie; samotnia, dziś cz. poùšt’ ‘pustynia; pustkowie’, r. pùšća 'puszcza’, słwń. Pùšća ‘opuszczone, nieuprawne pole; opuszczony ul’. Psł. *pušća [< *pust-ja] ‘to, co jest puste, pusty, nie zamieszkany teren, pustkowie’, od psł. przym. *pust’ъ 'opuszczony, opróżniony, niczym nie zapełniony, nie napełniony’ (zob. pusty), z przyr. *-ja (co do budowy por. susza).”\nW żadnym przypadku pojęcie puszczy nie może więc być łączone bezpośrednio i wyłącznie z Puszczą Białowieską. Czemu więc jest?\nPuszcza – okiem leśnego znawcy\n„Polskę pokrywała kiedyś nieprzebyta puszcza ciągnąca się od wschodnich formacji stepowych\nku zachodnioeuropejskim lasom liściastym. Inne formacje roślinne, jak zbiorowiska wodne i trzęsawiskowe, stepy a w górach hale i zarośla kosodrzewiny, zajmowały ok. 10% powierzchni. Po cofnięciu się lodowca na nizinach pojawiły się sukcesje roślinne, które możemy śledzić dziś jeszcze w dalekiej Arktyce – od tundry poprzez tajgę i jej bory iglaste na północy po formacje lasów mieszanych odpowiadające obecnym zbiorowiskom leśnym”\nTaki obraz kształtował się do ok. 4000 r. pne. wg prof. R. Zaręby. – Kilka słów o tym w ostatnim akapicie.\nKształtowanie się współczesnych puszcz odbyło się w świadomości i bycie człowieka. Gdyby nie człowiek nie mielibyśmy w kraju tylu puszcz i lasów. To człowiek zakreślił ich granice i nadał im nazwy. Wiele z nich znamy już tylko z nazwy – przestały istnieć.\nJak duże bogactwo Puszcz istnieje/istniało w kraju wskazuje sam spis treści opracowania Ryszarda Zaręby. Ta popularna książka jest dziś szczególnie cenna. Przywraca nam racjonalne spojrzenie na pojecie „puszcza”, dziś mocno nadużywane i służące manipulowaniu i ideologi a nie prawdzie i racjonalności.\nPuszcza to obszar leśny, którego nazwa ma związek z obszarami leśnymi rzadziej zasiedlonymi przez ludzi, stąd uważanymi za puste, z językiem i pochodzeniem słów, z kulturą miejscowej ludności, jej ówczesną świadomością, lękami i ograniczeniami. Puszcza nie ma natomiast związku z jakąkolwiek formą szczególnej ochrony. I wówczas i dziś to nie sama nazwa o niej (ochronie) przesądza. Dziś ochrona każdej puszczy jak i lasu dzieje się na ogólnych zasadach (w Polsce każda powierzchnia leśna podlega gwarancji bytu lasem). Inaczej rzecz się ma na obszarach parków narodowych, rezerwatów, etc.\nHistoria wskazuje, że lasy i puszcze, choć rzadziej zasiedlane, stanowiły od zawsze bazę surowcową i zaopatrzeniową. Tereny leśne , w tym puszcze, były i są rezerwuarem powierzchni dla rozwijającej się cywilizacji (np.: dziś – autostrady i drogi).\nRozmieszczenie głównych kompleksów leśnych-OPRACOWANIA.PL\nProfesor Ryszard Zaręba wskazuje, że na terenie Polski jest 36 obszarów leśnych pod nazwą Puszcza. Czemu więc nazwę tą odczytujemy jednoznacznie jako Puszczę Białowieską?\nPuszcza jako element społecznej manipulacji\nPuszcza to coś, w powszechnym odczuciu, mocniejszego niż las, zagajnik, młodnik czy bór. To rzecz szczególnie cenna, cenna ogromem powierzchni umiłowanej przez wszystkich przyrody. Łączenie pojęcia puszcza z umiłowaniem przyrody, ojczystej przyrody, niesie ze sobą nie czysty i zimny logiczny związek. Niesie sobą szczególnie silne uczucia i emocje.\nGdy porównamy hektar lasu i hektar puszczy to bez zastanowienia wskażemy, że to puszcza jest cenniejsza, i że puszczę bardziej umiłowaliśmy. Jeśli ktoś mówi o wycince lasu i o wycince puszczy to szczególnie ta druga wycinka jawi się nam w sposób bolesny.\nTo szczególne pojmowanie lasu pod pojęciem puszczy jest wielokrotnie wzmacniane i podkreślane w mediach. Nie jest to czynione bez świadomości. Używanie określenia puszcza w kontekście wskazania społeczeństwu, iż następuje proces niszczenia przyrody ojczystej6 wzmacnia w odbiorcy takiego przekazu obronne reakcje.\nSt. Remuszko – Gazeta Wyborcza. Początki i okolice-kalejdoskop.\nMoże rzecz nie tyczyć w rzeczywistości jakiejkolwiek puszczy, tylko rachitycznych zakrzaczeń, ale gdy nada się temu obszarowi imię puszcza, fragment puszczy, element puszczański lub puszczański matecznik, to każdemu z nas jawi się ostateczny kataklizm dla ojczystej przyrody. Wierzymy wciąż w odpowiedzialność i bezstronność mediów, dziennikarzy, w ich proobywatelskie i prospołeczne działania. Zapominamy, że nie pracują w swoim imieniu i nie my im płacimy. A etyka została pogrzebana wcześniej, nim Stanisław Remuszko napisał swoją książkę o Gazecie Wyborczej1.\nNietrudno się domyślić, że ta gra słów, daleka od emocji ich autorów, lecz pełna profesjonalizmu, ma na celu uzyskanie określonych społecznych reakcji. Jest wykorzystywana z pełnią świadomości i wyrachowaniem. Nie ma tu miejsca dla żadnej przypadkowości. Jak nie jest przypadkiem i nie jest kaczką dziennikarską używanie zwrotu „polskie obozy koncentracyjne”2. To modelowe działania na bazie technik psychologii społecznej w celu wywołania określonych efektów i skutków.\nO jakim celu mówimy?\nNie ma jednego celu. Jest szereg celów wśród których jest też kwestia lasów Puszczy Białowieskiej i lasów Polski. Z całą pewnością walka o Puszczę (Białowieską) mocno podzieliła Polaków. Czy osłabiła wewnętrzny potencjał i siłę?\nKontestowanie prawa (jakie by ono nie było), łamanie go na różnych poziomach władzy niszczy stan prawny państwa.\nPowszechne wskazywanie na dominujące znaczenie organizmów szkodliwych w przyrodzie oraz odrzucanie korzyści jakie niosą każdemu narodowi i państwu własne zasoby naturalne (lasy stanowią ogromne i odnawialne zasoby naturalne Polski) jest elementem rujnującym dobrostan i racjonalizm.\nSubsydiowanie zewnętrzne „zaplecza naukowego” oraz stowarzyszeń w celu wpływania na określony przekaz medialny i społeczny, jednostronne ukierunkowanie przekazu medialnego służy ograniczaniu i niszczeniu polskiej gospodarki i jej potencjału . W tym przypadku celem jest uzyskanie nadzwyczajnej renty i przychodów we własnych krajach. Gospodarka jest bowiem globalna, i straty jednych są zyskami innych.\nPuszcza a naturalność\nPowszechnie wskazuje się, o czym w pierwszym akapicie, że puszcza to obszar naturalny, a więc nieskażony działaniem człowieka.\nCzy mamy więc w Polsce 36 olbrzymich obszarów leśnych nieskażonych działalnością ludzką? Rzecz jasna nie jest to prawda.\nMoże więc takim obszarem jest Puszcza Białowieska?\nI to trudno jest przyjąć za prawdę. I nie idzie o wyniki kolejnych odkrywek archeologicznych – wskazujących, że ten obszar leśny był zamieszkany dawno temu, a więc był poddany presji gospodarczej człowieka3.\nObszar geograficzny Puszczy Białowieskiej został „wyzwolony” spod zlodowacenia ok 8-10 tysięcy lat temu5. Cały obszar Polski był poddawany wielokrotnie działaniu lodowca – taki był klimat – mocno niestabilny. Kolejne okresy między zlodowaceniami były związane z penetracją człowieka czy praczłowieka. Po wycofaniu się ostatniego zlodowacenia obszar Polski był zasiedlany przez organizmy roślinne i zwierzęce. Równolegle dokonywała się ekspansja człowieka. Człowiek jako element ówczesnej natury był świadkiem i czynnym elementem zasiedlającym tereny po lodowcu. Zważywszy, że będąc elementem naturalnym oddziaływał na naturę, tak jak natura oddziaływała na niego. Nie mógł nie korzystać z natury, bo bez niej by nie przetrwał. Wskazywanie, że jakikolwiek obszar był pozbawiony oddziaływania człowieka nie może więc być prawdą. Możemy ewentualnie wskazywać, że istniały (i istnieją) obszary mocniej lub słabiej penetrowane przez ludzi. Takimi obszarami mogą być obszary trudniej dostępne lub stwarzające mniej przydatne warunki do zasiedlenia. Czy takie warunki były na obszarze Puszczy Białowieskiej? Nie sądzę, by tam właśnie panowały ekstremalnie niekorzystne warunki dla bytu człowieka: obszar płaski, pełen zwierza i drewna. Musimy szukać gdzie indziej.\nGłośnik na latarni w Warszawie w czasie okupacji niemieckiej\nZaklinanie prawdy przez miliony powtórzeń jest tylko medialną grą na zasadach psychologii społecznej, zasadach uprawianych zanim Paul Joseph Goebbels zaczął wieszać na ulicznych słupach tzw szczekaczki. Tylko, że w czasie wojny nikt poważny nie traktował poważnie szczekaczek. Czy żyjemy w czasie wojny?\nCzy Puszcza Białowieska nie ma żadnych walorów przyrodniczych?\nJak najbardziej ma. Ale to bogactwo, jak w każdym zakątku ziemi nie jest dane raz na zawsze. Wymaga rozpoznania praw i działań w kierunku trwałego zachowania. Oglądactwo, czyli ochrona konserwatorska z zachowaniem bogactwa przyrodniczego związku nie ma7, 8. Wskazując na rolę naturalnych procesów musimy być świadomi, że nie gwarantują trwałości bogactwa. Dowodem tego są redukcje zasobów przyrodniczych obserwowane i opisywane w wyniku badań podstawowych czynionych od zarania istnienia w Rezerwacie Ścisłym Białowieskiego Parku Narodowego7. Zniszczenie pozostałego obszaru przyrodniczego, zajętego przez Nadleśnictwa puszczańskie (co się dzieje, i jest obserwowane od trzech dekad) ma pozbawić leśników tego namacalnego dowodu, iż gospodarka leśna nie niesie strat przyrodniczych.\n1. Stanisław Remuszko – „Gazeta Wyborcza. Początki i okolice” – http://lubimyczytac.pl/ksiazka/87073/gazeta-wyborcza—poczatki-i-okolice\n3 Późnoholoceńska historia lasów Rezerwatu Ścisłego Białowieskiego Parku Narodowego – https://www.researchgate.net/publication/319713397_Poznoholocenska_historia_lasow_Rezerwatu_Scislego_Bialowieskiego_Parku_Narodowego\n5 O zlodowaceniach (i zmianach klimatycznych przy okazji) przeczytasz więcej tu: https://www.jednaziemia.pl/planeta-dzieje/43-dzieje/zmiany-klimatu/3848-zmiany-klimatu-w-plejstocenie.html\n2 Skąd „polskie obozy zagłady” – https://www.salon24.pl/u/polskawlesie/696410,jak-powstaly-polskie-obozy-zaglady-film-fab-130-min-prod-pl-b-o\n6 Akcja Demokracja przeciwko wycince Puszczy – http://robertg.blog.ekologia.pl/wycinka-puszczy-historia-jednego-apelu-czyli,2356\n7 Bogdan Brzeziecki – „Wieloletnia dynamika drzewostanów na stałych powierzchniach badawczych w Puszczy Białowieskiej” – https://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=10&ved=2ahUKEwiD4vXa8PXgAhXN_CoKHSIgAEMQFjAJegQIBBAC&url=http%3A%2F%2Fwww.forbiosensing.pl%2Fdocuments%2F20182%2F39830%2FB.Brzeziecki_Wieloletnia_dynamika_drzewostan%25C3%25B3w_na_sta%25C5%2582ych_powierzchniach_badawczych_w_Puszczy_Bia%25C5%2582owieskiej.pdf%2F04bb8731-64af-4239-aee3-d622fbb3677e&usg=AOvVaw0_5PM8KNyFF61ojUU6rVVN\n8 – Straty przyrodnicze Rezerwatu Ścisłego Białowieskiego Parku Narodowego. – Kiedy zlikwidujemy Białowieski Park Narodowy


ŁUKÓW - Kultura - Łuków: Brylanty 44\n2021-07-30 11:04:14 Artykuł czytany 142 razy\nW sobotę 31 lipca na scenie Łukowskiego Ośrodka Kultury wystąpią soliści i zespoły z różnych stron kraju, m.in. z Gdyni, Łodzi i Krakowa. Zaprezentują się oni na finałowym koncercie Brylanty'44 - Konkursie Poezji Śpiewanej pamięci Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.\nŁukowska Fundacja Cegiełkowo Pasja i Pomoc, przy współpracy z Łukowskim Ośrodkiem Kultury i pod patronatem Muzeum Powstania Warszawskiego, zorganizowała I Ogólnopolski Konkurs Poezji Śpiewanej Brylanty’44 pamięci Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Spośród nadesłanych utworów wybrano dziesięć najlepszych. I ta finałowa dziesiątka, zarówno solistów, jak i zespołów, zaprezentuje się w sobotni wieczór na scenie ŁOK.\nNa finałowym koncercie Brylanty '44 zaprezentują się:\nAleksandra Certa (Gdynia);\nElwira Pączek (Reda);\nKarol Foltyński (Dąbrowa Górnicza);\nKarolina Ambroziak (Pułtusk);\nKarolina Polak (Jasło);\nKatarzyna Tosiek (Łódź);\nPoczytalni (Dąbrowa Górnicza);\nTrzecia Fala (Płock);\nZdążyć Przed Północą (Starogard Gdański);\nZespół Artystów Losowych (Kraków).\nKoncert już w sobotę 31 lipca. Początek o godzinie 18.00. Wstęp wolny.