Amelia urodziła się w lutym 2020 r. w 35 tygodniu ciąży. Urodziła się przedwcześnie i wymagała dużo troski ale jeszcze więcej troski od początku życia wymagała ze względu na chorobę nerek. Na czym polega choroba nerek u Amelki?\nChoroba Amelci, to obustronna hipoplazja nerek – czyli są za małe.\nNerki są malutkie i nie do końca w środku wykształcone przez co niewydolne. Była dializowana przez jakieś 5-7 dni po urodzeniu, dokładnie już nie pamiętam. Nie mogłam leżeć wtedy z córką w szpitalu. Często wahała się między IV a V stadium choroby nerek. Teraz trzymamy się IV stadium. Na razie odchodzimy od schyłkowej niewydolności. Zobaczymy na ile się uda. Choroba jak u większości oznacza przestrzeganie ścisłej diety, brak apetytu, dużą ilość płynów i częste kontrole w szpitalu. Trochę w tym jest i neurologii. Walczymy od urodzenia z niską hemoglobiną dlatego dziecko dostaje specjalne zastrzyki erytropoetyny no i stos innych leków.\nRokowania? Lekarze zawsze mówili, że Amela będzie się kwalifikować do przeszczepu. Z Małą jest o tyle dobrze, że obecnie nie jest dializowana. Jednak ciągle jest to walka. Amela ma wielomocz, jej wyniki są co chwilę inne, raz dobre a za drugim razem nie i tak w kółko. Ostatnio próbujemy zapanować nad gazometrią i sodem – objawami hiponatremii. Kolejne problemy to jak u większości dzieci… Amelcia od urodzenia była na sondzie a od listopada 2020 r. ma założony PEG (przezskórna endoskopowa gastrostomia – do podawania pokarmu do żołądka). Niestety nie można go było u Amelii założyć endoskopowo. Była na to za mała. Musiała mieć operację, rozcinany brzuszek by znaleźć gdzie dokładnie ma żołądek. Zlokalizowano go z drugiej strony i zrobiono otworek aby wprowadzić gastrostomię do żołądka.\nZ PEGiem jest lepiej i wygodniej. Na początku jednak dla rodzica to była taka przegrana, że dziecko nie chce jeść i się obwinia, że nie nauczył dziecka podstawy. Teraz już inaczej na to patrzymy. Powiedzmy, że PEG i duża ilość płynów to jakby dializa. Dzięki temu, nie martwię się bo wiem, że jak nie zje porcję buzią to zostanie nakarmiona czy nawodniona gastrostomią. Bez tego byłoby ciężko.\nNaturalne jest, że dzieci mają prawo do gorszych dni, że nie chcą jeść czy pić. U Amelii z niewydolnymi nerkami nie możemy dopuszczać do takich sytuacji, bo wtedy może być źle. Tym bardziej, że Amelia potrafi się w ekspresowym tempie odwodnić a wtedy zaraz organizm się zatruwa. Taki jeden z wielu przykładów gdy operacja założenia gastrostomii – PEGa odbywała się w innym szpitalu. Wtedy Amela miała być na czczo 6 godzin. Niestety przez opóźnienia (musieli operować pilnie inny przypadek) po 13 godzinach bycia na czczo i po operacji transfuzja krwi okazała się obowiązkowa. Wdał się stan zapalny a przez 3-4 miesiące walczyliśmy żeby nie trafić na dializy – wszystko się posypało. Bez PEGa trudno byłoby przestrzegać diety i odpowiedniej ilości płynów. Amelia musi min. 1200 ml dziennie przyjmować płynów. Przy jej wadze i wzroście to dużo (70 cm i 6790g). Oprócz płynów są jeszcze też posiłki 5-6 razy dziennie. Gdy ma gorszy dzień to praktycznie ciągle jest podłączona do jedzenia i wody. Mamy ostatnio małe sukcesy jak Amelcia zaczyna jeść buzią. Ten proces trochę hamuje specjalna dieta ponieważ nie za wiele może zjeść tego co bardzo lubi – to typowy mięsożerca. Czasem grzeszymy ale rzadko bowiem zazwyczaj skutek zaraz widać i mimo pysznego jedzonka Amelia nie za dobrze się czuje.\nW czasie ciąży już wiedziałaś, że istnieje ryzyko utraty życia przez dziecko. Wasza nadzieja i na pewno ogromna praca personelu szpitala pozwoliły, że udało się uratować maleństwo. Nie było łatwo tym bardziej, że z powodu pandemii ograniczono kontakt z dziećmi w szpitalu. Jak wspominasz tamten czas?\nTamte dni były najgorsze w naszym życiu. Może właśnie dlatego, że przed porodem codziennie uświadamiano nam, że Amela od razu umrze. Nie zobaczymy jej ani nie usłyszymy. A kiedy okazało się, że żyje i ma aż 8 pkt. to kamień serca. Niestety to był jeden, jedyny taki dzień przepełniony radością i pewną wygraną. Nie wiedzieliśmy jak wtedy się bardzo mylimy. Następnego dnia już było tylko gorzej. Ja czułam się fatalnie po porodzie, hormony robiły swoje. Dostałam pokój z dziewczynami, które miały swoje dzieci przy sobie a w tym czasie moje dzielnie walczyło o życie. Byłam sama… Nie wiedziałam o czym rozmawiać z lekarzami, o co pytać, bo nie byłam w stanie a mój mąż nie mógł do mnie wejść. Amela z każdą godziną słabła, apetyt całkowicie zanikł, założono sondę. Za każdym razem kiedy wchodziłam na OIT słyszałam same złe informacje. Gdy musiała zostać przetransportowana do innego szpitala w trybie pilnym dla ratowania życia, założenia cewnika i rozpoczęcia dializ nie mogłam już jej towarzyszyć. Pandemia była okrutna, dalej jest ale wtedy ratowano nasze DZIECKO. Tamten czas był dla nas na wagę złota, nie wiadomo było co usłyszymy przez słuchawkę telefonu od lekarza prowadzącego Amelę. Nie mogliśmy się zobaczyć na żywo, nie mogliśmy jej dotknąć, zająć, poczuć jak rodzice. Jedyne wtedy co nam pozostało to czekać aż zostanie przeniesiona w stanie stabilnym na nefrologię pediatryczną. Tam mogłam wejść na oddział i nauczyć się być MAMĄ. Ciągle wspominam ten czas ze łzami w oczach. Z pewnością świeżo upieczona mama nie tak wyobraża sobie przygodę z macierzyństwem. To był bardzo trudny start dla nas wszystkich.\nCzy to ekstremalne rodzicielstwo przekreśliło jakieś wasze plany? Jak wygląda Twój dzień, poranek, budzenie się i te wszystkie codzienne czynności w opiece nad Amelką?\nZawsze chcieliśmy być rodzicami, nie przekreśliło żadnych naszych planów mimo tak trudnej i przebiegłej choroby. Jest inaczej to prawda, w końcu każdy z Nas inaczej wyobrażał sobie macierzyństwo. Mimo wszystko uważamy, że spotkało Nas coś najpiękniejszego – nasza Córcia Amelcia.\nNasz dzień to ścisły “grafik” w dopilnowaniu nawodnienia Amelii, to podkładanie jedzenia tak by jadła jak najwięcej sama buzią. Jest to trudne, są dni gdzie sama zjada posiłki, jednak częściej nie pozwala się nawet zbliżyć z jedzeniem do ust.\nKarmienie zaczynamy od samego rana. Około 6:00 pierwszy posiłek oraz woda i podaż leków. Ostatnie karmienie zazwyczaj kończy się około 2:00 w nocy, niekiedy udaje się podać trochę wcześniej, do północy. Karmienie przez PEGa jest czasochłonne. Jedzenie czy woda są o wiele dłużej podawane bezpośrednio do żołądka niż gdy dziecko samodzielnie zjadało buzią. Przy dosyć sporych ilościach jedzenia i płynów do podania przeciąga się karmienie do późnych godzin nocnych. Dodatkowo każdego dnia konieczna jest pielęgnacja PEGa, ćwiczenia, masaże twarzy i ciała, rehabilitacje czy wizyty u lekarza. Od dłuższego czasu chodzimy co drugi dzień na gazometrię w celu sprawdzenia poziom sodu. Czasem bywają gorsze dni jak wymioty, złe samopoczucie małej i musimy robić dłuższe przerwy w ćwiczeniach i wizytach u lekarzy czy w rehabilitacji.\nPrzy wszystkich staraniach o zdrowie nie zapominamy, że to ciągle maluszek, rozwijająca się i pełna energii dziewczynka. Pragniemy zapełnić jej dzień radosnymi chwilami dzieciństwa, zabawą, nauką, spacerami czy wyjściem na plac zabaw. Czas licznych i kilkudniowych pobytów w szpitalach chcemy nadrabiać aby rozwijała jak każde dziecko.\nCiężko opisać dzień, bo każdy jest inny. Na pewno priorytetem jest: – nawadnianie – jedzenie – radosne dzieciństwo – ćwiczenia – lekarze.\nChoroba nerek to trudna próba dla dziecka i dla Was rodziców. Są to zawsze wyjątkowe sytuacje, które wymagają dostosowanych reakcji. Trochę na pewno kierujesz się intuicją w opiece. Jednak Amelia potrzebuje wielu specjalistów aby zmierzyć się z takimi problemami jak chociażby dieta, wzrost, rehabilitacja… Czy masz dobry dostęp do lekarzy i ogólnie do leczenia?\nKiedy przeczytałam “dostosowane reakcje” to od razu przypomniała mi się sytuacja gdy pierwszy raz wypadł Małej PEG. Bawiła się nim a my tego nie zauważyliśmy. To było bardzo przerażające… Akurat wieczór, około 20-21 godz., nie wiedzieliśmy co robić. Pojechaliśmy szybko na SOR, założyli na szczęście na miejscu bez zabiegu, ale przez kolejkę trochę otworek się zrósł i musieliśmy rozciągać miejsce na rozmiar PEGa. Do lekarzy na szczęście mamy dobry dostęp i nie było nigdy problemu mimo pandemii. Najdłużej czekamy na rehabilitację ale też nie uważamy, że jakoś bardzo długo. Zawsze Amela miała drzwi otwarte do każdego specjalisty. Nie ukrywamy, że dużo jest i było wizyt prywatnie bo tu mogła najszybciej się dostać. Główni lekarze Ameli zawsze mieli dla Nas czas. Gdy nie ma naszego lekarza prowadzącego możemy liczyć na\nzastępstwo i każdorazowo miejsce na oddziale.\nCzy Amelka bierze hormon wzrostu jak to często bywa przy niewydolności nerek u dzieci?\nNie, Amelka jeszcze nie bierze tego hormonu, jest jeszcze za mała – ma 1.5 roku. Kiedyś słyszałam, że hormon wzrostu otrzymują dzieci dopiero w późniejszym wieku.\nWspominasz o rehabilitacji Amelki. Jakiego typu rehabilitacji potrzebuje?\nTak, musi być rehabilitowana min. metodą Vojty oraz chodzi na terapię wielowymiarową stóp. Amelia po porodzie miała bardzo słabe napięcie mięśniowe. Przy zwykłych czynnościach jak robienie siku, obracanie się na boki bardzo wymiotowała. Przyjęcie posiłku było ogromnym wyzwaniem. W ciągu dnia potrafiła wymiotować 20-30 razy. Przy niewydolności nerek jest to bardzo niekorzystne dla zdrowia. Plusem było to, że nie musieliśmy Amelci “odbijać”. Nie miała w ogóle kolek bo gdy tylko się odbijało to od razu zwracała jedzenie.\nKiedyś była rehabilitowana codziennie po kilka razy metodą Vojty oraz miała od neurologopedy specjalny masaż i uciski. Część ćwiczeń odbywała się u terapeutów a największa ich część w domu. Miała spore problemy ruchowe, jej główka głównie leżała na jednej stronie i nie mogła jej całkowicie obrócić w przeciwnym kierunku. Rozwój fizyczny na szczęście przy regularnych rehabilitacjach udało się nadrobić. Pomogło w tym to, że naprawdę trafiliśmy na dobrych terapeutów i rehabilitantów. Amela zaczęła prawidłowo się rozwijać jeśli chodzi o siadanie, raczkowanie, chodzenie. Jeszcze zmagamy się ze stopami i nogami i ciągle wiele pracy wymaga ich ćwiczenie. Najważniejsze, że już sama chodzi. Od paru dni bandażujemy stópki co ma pomóc uformować je do prawidłowej postawy i chodzenia.\nWszystkie zabiegi mają również pomóc Amelii odblokować się na jedzenie, mają pobudzić ciało do głodu i pragnienia. Udaje się to dopiero po półtora roku… półtora roku naprawdę ciężkiej pracy i walki żeby jedzenie w końcu wpadało do buzi a nie tylko do sondy czy PEGa.\nCoraz częściej chętnie sięga po jedzenie rączką. Niestety kiedy bywają kiepskie wyniki to za tym idzie brak apetytu. Sama nic wtedy nie zje i nie wypije.\nNiektórzy przemieniają się w rodziców-lekarzy. Czy u Ciebie też tak jest?\nNie jestem tak odważna szczerze mówiąc. Wszystko konsultuję z lekarzem POZ, nefrologiem czy gastrologiem. Bywają sytuacje gdzie sama podejmuję decyzje ale to wszystko z uwzględnieniem badań gdy widzę, że coś mogę sama zdziałać. Posiadam też dużo kontaktów do innych świetnych Mam dzieci z niewydolnością nerek. Zawsze oczywiscie podpowiedzą gdy zapytam co w danej sytuacji robić, czy jechać do szpitala czy można coś samemu zaradzić. To jest bardzo cenna pomoc w takich sytuacjach.\nJedna rzecz, której się obawiasz, która najbardziej Ciebie – Mamę Amelki martwi to…\nW jej chorobie to nie jest jedna rzecz. Jest ich kilka. Te najbardziej, których się boję to dializy i sama choroba oraz jej konsekwencje.\nWiem, że dializy to ratunek. Znam przypadki, gdzie dializy super “idą”, niestety też znam takie, w których co chwilę zdarzają się ciężkie powikłania. Zrozumiałe, że człowiek zazwyczaj boi się i zapamiętuje te najgorsze alternatywy. Zresztą dializy to najczęstszy powód i pierwszy krok do przeszczepu, czyli nie jest już za dobrze (nawet jeśli ta dializa dobrze się przyjęła). Za dużo się jeździ po szpitalach/oddziałach, zbyt wiele wtedy się widzi i słyszy. Jestem jednak dobrej myśli, że Amelcia wytrzyma jak najdłużej bez dializ! Mnóstwo osób ingeruje w to aby tak było i aby dobrze się czuła. Swoją drogą już raz pokonała dializy dlatego wierzymy wszyscy, że będzie dobrze.\nKażdy kto choć trochę ma pojęcie o chorobie nerek i jej następstwach to wie, że to paskudna i przebiegała choroba, z którą nie wolno igrać i naprawdę trzeba przestrzegać zaleceń lekarza. Ta choroba nie zniknie a często zabiera za sobą zbyt duże żniwo osób nią dotkniętych.\nKomu i za co jesteś najbardziej wdzięczna w waszym życiu?\nJestem wdzięczna bardzo wielu osobom. Ciężko nawet wymienić z osobna każdego, ale na pewno są to Lekarze, którzy podjęli się ratowania życia naszej córeczki zaraz po porodzie. Do tej pory pomagają jak tylko mogą. Pani Doktor z Gastrologii i Pani Dietetyk, które mają cierpliwość do moich częstych telefonów. Rehabilitantce i Neurologopedce bo naprawdę w cudowny sposób postawiły Amelcie na nogi i jest dzięki temu sprawna. Mimo częstego braku apetytu potrafi jeść, gryźć, połykać jedzenie i się go nie boi.\nMojemu Mężowi, który jest przy naszej córce zawsze. Pokazuje jej świat w kolorowych barwach, pomaga w jedzeniu i uczy chodzić. Zajmuje się nią w nocy gdy potrzeba i dba aby uśmiech nie schodził jej z twarzy. Zawsze ma dla niej czas. Tata z prawdziwego zdarzenia. Razem się bawią i mają już nawet wspólne zainteresowania. Daje jej dużo miłości, wspiera, jest przy niej i przy mnie.\nWdzięczna jestem wszystkim dziadkom i babciom bo trochę ich Amela ma, jest wnuczką i prawnuczką. Oni robią wszystko by Amelcia czuła się dobrze i nie odczuwała choroby. Dają jej mnóstwo miłości i bardzo dużo pomagają. Ma wspaniałe kochane Ciocie i Wujostwo. Taka rodzina to dar i naprawdę wielkie szczęście. Na przekór chorobie są i oddają całe swoje serce Amelci. Bardzo im za to dziękujemy. Dziękuję również Mamom, z którymi stale jestem w kontakcie i wzajemnie się wspieramy\n! Wymieniamy się doświadczeniami dzięki czemu można naprawdę dużo zrozumieć i się dowiedzieć. Czasami nawet tak po prostu poplotkować. Trzymamy zawsze za siebie kciuki. Z paroma znam się osobiście z naszego wrocławskiego szpitala. Z jedną mamą udało się spotkać nie zważając, że dzieli nas naprawdę dużo kilometrów (Wrocław-okolice Gdańska). Z innymi znamy się tylko przez internet. To niezwykła moc naszych dzieci pozwoliła nawiązać więzi wsparcia bez względu czy znamy się osobiście czy wirtualnie.\nNapisałaś, że rozpoczęcie dializ to pierwszy krok do przeszczepienia nerki. Czy słyszałaś o przeszczepie wyprzedzającym gdzie Amelia mogłaby zostać wcześniej zgłoszona na listę oczekujących aby uniknąć dializ?\nSłyszałam o takiej możliwości i mamy nadzieję, że gdy nadejdzie ten dzień wpisania na listę oczekujących to uda się przeszczep wyprzedzający i rodzinny. Jestem potencjalnym dawcą.\nSkąd pomysł założenia bloga? Czy to rodzaj terapii dla Ciebie czy bardziej pomoc w gromadzeniu funduszy na wielokierunkową i kosztowną terapię Amelki a może jeszcze coś innego? Oprócz relacji z leczenia mogliśmy tam ostatnio zobaczyć zdjęcia z pięknej uroczystości Chrztu Świętego Amelii – małej księżniczki.\nWszystko po trochu tak naprawdę. Taki główny powód pisania bloga to fundacja, by być wiarygodnym dla osób, które wpłacają na Amelcie 1% czy inne darowizny. Kolejny to pokazać czym jest choroba. Z przykrością stwierdzam, że już wiele razy spotkałam się z różnymi osobami i zdaniami:\n“a tam przesadzacie, wyzdrowieje”\n“jak możesz dziecku żałować jedzenia” (chodziło o rosół na mięsie, który jest zakazany),\n“no, ale to zaraz z tego wyrośnie i nie będzie już chora”.\nChcę też Amelci świat przedstawiać w pozytywnych wydarzeniach tak jak ostatnio Chrzest Święty. W końcu się udało go zorganizować a były wątpliwości czy nie trafi zaraz znowu do szpitala.\nTo najważniejsze powody, ale czy to dla mnie terapia? Czasem potrzebuje się pożalić czy pochwalić postępami. Nie wiem jednak czy traktować to jako terapię, mam od tego Męża, który naprawdę ma świetne podejście do mojej psychiki kiedy już pękam.\nPotrzebowaliście jako rodzice indywidualnej pomocy, poradnictwa lub terapii w radzeniu sobie z diagnozą dziecka?\nNa początku po porodzie potrzebowaliśmy takiej formy pomocy. Naprawdę był to dla mnie bardzo straszny i smutny okres. Musiałam odpowiednio poradzić sobie z chorobą i rozłąką z dzieckiem oraz niepewnością. W ostatnim czasie też wymagałam tego wsparcia. W lipcu, kiedy w bardzo szybkim tempie zaczęły się nagle parametry nerkowe psuć i dostałam informację, że muszę już mieć z tyłu głowy potrzebę dializ u córki pękłam na milion kawałków… Zaproponowano mi pomoc Psychologa, a ja z niej skorzystałam.\nCo chciałabyś usłyszeć jako rodzic dziecka z chorobą nerek lub co chciałabyś dodać na koniec od siebie.\nChyba jak większość chciałabym usłyszeć od lekarza ” Państwa córka cudem wyzdrowiała”.\nRodzicom dzieci z chorobą nerek chcę powiedzieć; ROZMAWIAJCIE! Naprawdę to bardzo dużo daje. Mi to pomogło – to takie banalne ale jak motywujące. Rozmawiajcie o wszystkim, o głupotach, pracy, o tym jak nawet minął dzień, o chorobie. Trzymanie tego w sobie raczej nie pomaga a czasem bardziej dołuje. Bez wątpienia dużo osób tego nie rozumie, zwłaszcza tego co siedzi w rodzicu. Można usłyszeć głupoty ze strony odbiorcy, nie wszyscy jednak tacy są. Sama rozmowa naprawdę pozwala wyrzucić z siebie wszystkie emocje, a ich nie można aż tak usilnie w sobie trzymać. Korzystać z życia ile można, bo tylko jedno je mamy.\nMama Bohaterki Amelki (wrzesień 2021)\nInformacje i wszelkie szczegóły o pomocy (min. o przekazaniu 1% oraz zbiórce środków finansowych) dla Amelii i o dalszych jej losach można znaleźć na:\nFacebooku – https://m.facebook.com/BohaterkaAmelkaiMaleNereczki/\nAutorka wywiadu – Dorota Ligęza


Licytacja 32/17 z dnia 2018/07/20\nLokal użytkowy pod Iławą\nnr księgi wieczystej: EL1I/00044022/7\nsuma oszacowana: 483000 zł\nkwota wywołania: -33%\t322000,00 zł\nwadium: 48300,00 zł\npostęp: 4830,00 zł\ndata i godzina licytacji: 2018/07/20 10:05\nSąd Rejonowy, Mikołaja Kopernika, Iława, Polska\nRudzienice k Ilawy, Polska\nKomornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Iławie Piotr Staruk na podstawie art. 953 kpc podaje do publicznej wiadomości, że w dniu 20-07-2018 o godz. 10:05 w budynku Sądu Rejonowego w Iławie z siedzibą przy Mikołaja Kopernika 4B, 14-200 Iława, pokój A236, odbędzie się druga licytacja lokalu użytkowego, położonego przy ,Rudzienice, 14-200 Iława, dla którego Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Iławie prowadzi księgę wieczystą o numerze EL1I/00044022/7.\nPrawo użytkowania wieczystego działki gruntu nr 63/7 o powierzchni 0,4478 ha położonej w Rudzienicach, gm. Iława, wraz z prawem własności budynku produkcyjno-magazynowego z częścią administracyjną o powierzchni użytkowej 932 m² dla którego Sąd Rejonowy w Iławie prowadzi księgę wieczystą nr EL1I/00044022/7.


KE wzywa Polskę do złożenia wyjaśnień ws. braku wdrożenia ACTA 2 » Kresy\n1 sierpnia 2021 /0 Komentarze/w Europa Zachodnia, polityka, Polska, Polska, Wydarzenia /Przez Mateusz Pławski\nKomisja Europejska wezwała 23 państwa członkowskie do wyjaśnień w kwestii dyrektywy w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym (2019/790), która jest często nazywana mianem ACTA 2.Wśród wspomnianych krajów znalazła się m.in. Polska.\nDyrektywa w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym (2019/790) jest przedmiotem upomnienia Polski i 22 innych państw członkowskich – podała agencja „Reuters” w poniedziałek. Wyznaczone przez UE przepisy miały zostać wprowadzone do 7 czerwca 2021 roku. Do wytycznych komisji zastosowany się jedynie cztery państwa Unii Europejskiej (Niderlandy, Malta, Niemcy i Węgry).\nKomisja Europejska zwróciła się z wezwaniem do 23 państw. KE oczekuje wyjaśnień, dlaczego wspomniane państwa nie wdrożyły w opisywanej sprawie unijnych przepisów.\nChodzi o implementację dyrektywy w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym (2019/790). Dyrektywa została przyjęta w 2019 roku przez Parlament Europejski i Radę UE. Przewidziany termin wprowadzenia odpowiednich przepisów krajowych upłynął na początku czerwca 2021 roku.\nZobacz także: Tysiące ludzi protestowało w Berlinie przeciwko ACTA 2\n23 kraje członkowskie mają dwa miesiące na złożenie wyjaśnień – pisze agencja „Reuters”. W przeciwnym razie otrzymają ostrzeżenie, a kolejnym krokiem będzie skierowanie sprawy do TSUE.\nZobacz także: Duda: TSUE nie może ingerować w nasz wymiar sprawiedliwości. „Przede wszystkim suwerenność”\nTagi: ACTA 2, KE, Komisja Europejska, TSUE, UE\nhttps://kresy.pl/wp-content/uploads/2020/07/flaga-UE-źr.-pixabay.jpg 1065 1910 Mateusz Pławski https://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/03/kresy_logo_header_vector_full.svg Mateusz Pławski2021-08-01 20:07:232021-08-01 20:07:23KE wzywa Polskę do złożenia wyjaśnień ws. braku wdrożenia ACTA 2\nKamiński: Litewskie władze chcą rozsadzić polską społeczność... Ulicami Warszawy przeszedł kolejny Marsz Powstania Warszaws...


Komentarze na głównej - Propozycje, rozwój, komentarze - forums.rowery.org\nliiio March 15, 2018, 8:41pm #1\nJuż któryś raz zauważyłem, że przy newsach czasami pojawia się informacja o komentarzach (ostatnio np.przy artykule Kuby o dopingu genowym), niestety z konta forumowego nie da się ich odczytać ani samemu takowy komentarz napisać.\nCzy to jest opcja tylko dla wybranych równiejszych?\nKubaWinter March 15, 2018, 8:41pm #2\nliiio March 15, 2018, 8:41pm #3\nBaldwin March 15, 2018, 8:43pm #4\nsmolar16 March 15, 2018, 8:43pm #5\nJest mały problem, mogę skomentować tylko te newsy, które są wyróżnione, przy tych poniżej tej opcji już brak\nNaczelny March 15, 2018, 8:43pm #6\nJuż jest możliwość komentowania wszystkich newsów, choć bodaj tylko przez 90 dni od publikacji…\nliiio March 15, 2018, 8:44pm #7\nWedług mnie ten sposób komentowania na głównej nie sprawdza się. Są tylko komentarze facebookowe, a z forum prawie wcale. Poza tym część tych komentarzy typu:\nOgólnie pojechał zajebiście.... A wkurwił się, bo przegapił szansę skoku i miał dwa ogony wożące się na kole. zupełnie do nas nie pasuje, jakaś kultura języka jednak tu obowiązuje.\nGeneralnie psuje to stronę, robi się onetowo.\nNaczelny March 15, 2018, 8:44pm #8\nWiesz, redaktorzy na razie moderują komentarze, więc czasami coś się prześlizgnie. Niestety. Testuję już trochę lepszą wtyczkę do tego i będzie możłiwość zgłaszania postów, które odstają poziom czy to merytorycznym, czy językowym.\nA jeśli uważasz, tak pomijając ideę importowania komentarzy z profilu FB, że poziom nie jest adekwatny… to komentuj artykuły i go podnoś! Zdecydowanie będę popierał takie inicjatywy!\nliiio March 15, 2018, 8:44pm #9\nJa czasami komentuję pod newsami, ale akurat moje posty nie należą do tych o najwyższym poziomie merytorycznym.\nCi najlepiej piszący na razie pod newsami nie chcą się udzielać.


Nowa umowa cywilnoprawna. Umowa o pracę pomocnika rolnika - Wiadomości\nPrezydent podpisał ustawę dot. pomocy przy zbiorach, która wprowadza nowy rodzaj umowy cywilnoprawnej oraz ubezpieczenie zdrowotne i wypadkowe dla pracowników sezonowych — poinformowała w środę Kancelaria Prezydenta.\nNowe przepisy tworzą nowy rodzaj umowy cywilnoprawnej tzn. umowę o pomocy przy zbiorach, która umożliwia wyeliminowanie, po pierwsze, „zatrudniania na czarno” pomocników rolników, a po drugie, zawieranie z nimi umów o dzieło, które nie oddają charakteru pomocy przy zbiorach, ale przede wszystkim nie są objęte ubezpieczeniem.\nNowa umowa cywilnoprawna. Umowa o pracę pomocnika rolnika\nObowiązkiem rolnika jest zgłoszenie pomocnika rolnika do ubezpieczenia społecznego w ciągu 7 dni od dnia zawarcia umowy o pomocy przy zbiorach oraz opłacanie składki za dany miesiąc na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie.\nNowelizacja ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza opodatkowanie dochodów pomocnika rolnika. Obowiązkiem rolnika będzie sporządzenie informacji o wysokości przychodów z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach na formularzu PIT-8C i przesłanie jej podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego. Z nowego rozwiązania będą mogli korzystać m.in. Ukraińcy. Według szacunków pracę rolnictwie w Polsce podejmuje ok. 500 tys. obywateli tego kraju.\nkodeks pracy Andrzej Duda Praca polityka


Mama w sam raz. Jak wrzucić na luz i być w końcu szczęśliwą mamą - Księgarnia dla dzieci i rodziców\n» Mama w sam raz. Jak wrzucić na luz i być w końcu szczęśliwą mamą\nPoradnik dla mam – macierzyństwo bez lukru, ale i bez dziegciu\n“Mama w sam raz. Jak wrzucić na luz i być w końcu szczęśliwą mamą” to poradnik dla mam, które pragną czuć się spełnione. Narodziny pierwszego dziecka są ważnym, ale i trudnym momentem w życiu kobiety. To prawdziwe trzęsienie ziemi, po którym nic już nie jest takie, jakie było wcześniej. Zmienia się kobiece ciało – czasem długo trzeba czekać, żeby wcisnąć się w jeansy sprzed ciąży. Zmienia się wygląd – pomalowane paznokcie, zafarbowany odrost i szpilki stają się rzadkim luksusem. Zmienia się relacja z partnerem – dochodzą nowe obowiązki, dziecko skupia na sobie pełnię uwagi dwojga ludzi, którzy do tej pory mieli czas tylko siebie.\nZmienia się rytm dobowy – spokojnie przespane godziny są marzeniem. To realne życie. Jednak całkiem inaczej wygląda rzeczywistość kreowana przez media. Każdego dnia karmią nas one przekonaniem, że macierzyństwo to bułka z masłem, pasmo zachwytów i źródło nieustającej radości.\nJoanna Kokoszkiewicz – mama, żona, coach i trener. Kiedy po wielu latach pracy w korporacji 14 lat temu urodziła swoje pierwsze dziecko, a po 4 latach drugie, postanowiła, że nie wraca na etat, tylko skupia się na macierzyństwie, swoim rozwoju i rodzącej się pasji do pomagania kobietom w ich wyzwaniach związanych z byciem mamą i wychowywaniem dzieci. Jest certyfikowanym coachem międzynarodowej wspólnoty Zen Coachingu. Uwielbia zumbę i kizombę, praktykowanie uważności i wegetariańskie jedzenie. Prowadzi na Facebooku grupę Mamy w sam raz, w której wspiera mamy i pomaga im w ich wyzwaniach.\nTa książka jest jak deska ratunkowa. Gdy masz poczucie, że masz już dość, gdy czujesz, że musisz coś zmienić w swoim życiu (ale nie masz siły i czasu) - musisz przeczytać tę książkę. Ma 150 stron i przekaz, który jesteś w stanie zrozumieć, nawet będąc bardzo zmęczoną. Ta książka pomaga. - Karina Boruk-Michno\nSpis treści "Mama w sam raz. Jak wrzucić na luz i być w końcu szczęśliwą mamą":\nRozdział 1. Jak macierzyństwo może Cię zmienić (11)\nJak wygląda prawdziwe życie mamy (11)\nKoniec rozmów o kupkach i zupkach (16)\nGdy zapominasz o sobie (17)\nZacznij od siebie, zamiast zmieniać swoje dziecko (20)\nMiałam dość (23)\nRozdział 2. Zacznij od siebie (29)\nPostaw siebie na pierwszym miejscu (29)\nPodaruj sobie BMW (33)\nMIŁOŚĆ - kochaj bliźniego swego jak siebie samą (34)\nBEZPIECZEŃSTWO - stawiaj granice (39)\nWOLNOŚĆ - słuchaj siebie (45)\nRozdział 3. Jak być mamą w sam raz (55)\nZatroszcz się o swoje ciało (65)\nWrzuć na luz (98)\nTy i inni (106)\nTy i praca (130)\nZaufaj życiu (136)\nZ cyklu "Dziecko prawdę Ci powie" (144)\nPrzeczytaj rozmowę z Joanną Kokoszkiewicz, autorką wspierającego poradnika dla kobiet „Mama w sam raz”


IVRP.pl :: Zobacz temat - Katastrofa polskiego Miga 29\nIVRP.pl Strona Główna » Rozmowy » Jaskinia militarystów » Katastrofa polskiego Miga 29 Poprzedni temat «» Następny temat\nKatastrofa polskiego Miga 29\nWysłany: Pon 18 Gru, 2017 22:21 Katastrofa polskiego Miga 29\nJak donoszą media (także te rządowe) Dzisiaj po południu koło 17 na ziemię spadł myśliwiec Mig-29 z 23 Bazy Lotnictwa Taktycznego w Mińsku Mazowieckim. wypadek nastąpił na podejściu do lądowania w bazie a samolot spadł na ziemię na terenie rezerwatu przyrody Przełom Witówki 15 km od lotniska. Maszynę pilotował młody , 28 letni pilot z ok 80 godzinnym nalotem czyli praktycznie świeżo po szkoleniu . Choć też i warto przypomnieć że godziny nalotu w lotnictwie cywilnym (na samolotach pasażerskich i transportowych) różnią się od godzin nalotu w lotnictwie bojowym (gdzie czas trwania lotu ćwiczebnego z racji na odległości oraz prędkości najczęściej nie przekracza 30-40 minut). Pilotowi udało się katapultować (fotel zadziałał) i w miarę bezproblemowo trafić na ziemię. W miarę, bo ma obrażenia kończyn (według jednych relacji połamane obie ręce według innych nogę i ręke) - co nie jest raczej dziwne ponieważ lądował na spadochronie w gęstym lesie .\nzałączam zdjęcia terenu wraz z zaznaczeniem miejsca upadku\nzdjęcie bardziej ogólne na którym widać położenie lotniska względem miejsca wypadku.\noraz za portalem planespotters.net zdjęcie samej maszyny :\nDal dociekliwych - więcej info\nmiejsce wypadku :\nwątek dyskusyjny w tej sprawie na lotnictwo.net\nWysłany: Wto 19 Gru, 2017 00:27\nAno i jeszcze info (zapomniałem od razu w natłoku) - to z ust samego Płk. Iwaszko - że loty na migach zostały wstrzymane do odwołania.\nWysłany: Wto 19 Gru, 2017 07:35\nPierwsza katastrofa maszyny bojowej od ho ho ilu lat, a MiGa 29 to OIDP w ogóle pierwsza (u nas znaczy bo w ogóle to oczywiście nie)...\nWysłany: Wto 19 Gru, 2017 12:03\nNo to mamy przerąbane :/\nPilot wylądował w rezerwacie - Unia nam tego nie daruje.\nMam nadzieję że obrażenia pilota nie są poważne.\nNo i w sumie dobrze że to Mig a nie efka.\nWysłany: Wto 19 Gru, 2017 13:18\nBTW przy okazji wyszło, że delikwent miał w tym roku 80 godzin nalotu... Jak na pilota bojowego ciut mało...\nWysłany: Wto 19 Gru, 2017 15:11\nNo właśnie to zależy , z tymi godzinami. Jak pisałem powyżej (zasięgnąłem opinii dobrze zbliżonych do Dęblina kolegów) - działa to trochę inaczej niż się wydaje na pierwszy rzut oka. Po pierwsze trzeba brać pod uwagę średnią długość lotu na takiej maszynie (o czym pisałem powyżej) czyli jakieś 30-40 minut na lot . Nawet loty tzw "turystyczne" nie są tak znowu wiele dłuższe (zważywszy na prędkości przelotowe, rozmiary naszego Kraju i odległości między lotniskami). W przypadku konkretnego pilota oznacza to że w ciągu roku wykonał jakieś 120 do 160 lotów , czyli średnia co 2,5 dnia . Oczywiście że to zależy także od pilota - są tacy co wylatują 70 godzin a są i tacy do przekraczają 140 i więcej. Tutaj opinie są podzielone ale dominuje chyba ta co na lotnictwo.net - że to zależy od bazy, pilota, możliwości sprzętowych itp. Poza tym nie należy zapominać że gros pracy pilota (pokojowej nie w strefie walk) to jednak zajęcia naziemne, poznawanie sprzętu i broni od strony techn., odprawy, szkolenia itp itd. No i kwestie szkoleń wyposażenia szkoleniowego itp itd .\nW przypadku pilotów rejsowych - kiedy jeden lot może trwać nawet kilkanaście godzin - taki wynik (80 godzin nalotu) mógłby oznaczać tylko 6-7 lotów (przy trasach transkontynentalnych) czyli tak naprawdę nawet 60-70 godzin pracy na autopilocie i tylko kilka startów oraz kilka lądowań. A jeszcze pamiętać należy o zmianach w pilotowaniu na takich trasach - zawsze jest przynajmniej 2 pilotów i nikt nie pracuje non stop.\nAle takie rozwiązanie ma też słaba stronę - zdarza się i tak że pilot z dużym doświadczeniem i dużym nalotem na konkretnym typie maszyny - potrafi mieć małe doświadczenie w wykonywaniu tak newralgicznych czynności jak start czy lądowanie\nPrzykładem może być - lot 80 i tragiczne lądowanie MD11 FedEx'u na tokijskiej Naricie który po zbyt ostrym końcowym etapie podejścia (walczyli ze zmiennym wiatrem czołowym) zbyt późno wyrównał i finalnie tak ostro przyziemił że nie wytrzymało jedno z goleni podwozia głównego i samolot po 2 krotnym odbiciu się od ziemi upadł, przetoczył się na plecy i stanął w płomieniach. Jak wykazało potem śledztwo - pilot prowadzący wtedy maszynę miał wprawdzie duży nalot (tak ogólny jeszcze w armii US na Galaxy'ch jak i cywilny - na MD11 ) ale z reguły, jako drugi pilot w załodze FedEx'u, pilotował głównie na dużych wysokościach i miał stosunkowo małe doświadczenie w wykonywaniu startów i lądowań. A szczególnie w trudnych warunkach w jakich się tamtego feralnego dnia znalazł (a MD11 należy w tym względzie do szczególnie wymagających maszyn). Oczywiście , jak zwykle katastrofa nie jest wynikiem tylko jednego czynnika, tam dochodziło jeszcze przemęczenie pilotów, zmienny wiatr czołowy, błędna decyzja o utrzymaniu automatycznej przepustnicy (autothrotle) podczas podejścia (a warunki były trudne) co spowodowało brak ciągu kiedy był najbardziej potrzebny oraz zlekceważenie procedur unikania twardego przyziemienia dla MD11 (co znów było dość istotne przy tej maszynie) Ale to już inna sprawa...\nW przypadku pilota bojowego który zawsze sam prowadzi swoją maszynę i wykonuje wiele stosunkowo krótkich lotów gdzie sam panuje nad wszystkim - wygląda to zupełnie inaczej.\nOgólnie, czego można się również dowiedzieć, od kilku miesięcy ilość i częstotliwość lotów w naszych bazach wojskowych wzrosła. Pytanie z czego to wynika. Ale chyba nie stanowi takiego złego symptomu.\nWysłany: Wto 19 Gru, 2017 16:09\nAle jednak optimum dla pilotów wojskowych to jakieś 120 godzin.\n80 godzin tragedią nie jest ale ciut tego mało,\nNo chyba że ten pilot zdobył uprawnienia w tym roku ?\nWysłany: Wto 19 Gru, 2017 16:20\nTakie też chodzą głosy w kręgach lotniczych . Podobno był tegorocznym .\nZresztą ma dopiero 28 lat więc dodając studia chyba pasowało by.\nWysłany: Wto 19 Gru, 2017 20:15\nJest i na Defence 24 materiał n/t katastrofy :\nwarto przeczytać również podwiązany z nim tekst o studium "Harpia"\nWysłany: Śro 20 Gru, 2017 10:18\nTo put this into context, in the1980s and 1990s, the demands on a “full spectrum capable” Air Force fighter pilot required, on average, 200 hours per year, or roughly four hours (or sorties) a week. All of that time was spent in the cockpit conducting combat-relevant missions (something other than flying in circles waiting for a call to action).This amount of flying enabled pilots not only to gain proficiency in a broad range of critical air-to-surface and air-to-air engagements, including low-altitude maneuvering, but also to improve those skills over time.\nAt three hours per week (150 hours per year), a pilot might be able to sustain minimal levels of proficiency, but the Air Force typically would consider an inexperienced pilot (one having less than 500 hours of flying time) with that level of proficiency non-deployable for combat operations. At two hours (or two sorties) or less per week (100 hours per year), a pilot’s skills drop precipitously. With most pilots now receiving 150 hours or less a year, it is hard to fathom which 50 percent of the fighter force is ready for full-spectrum combat.\nŻeby nie było, że ja taki mądry - cytat był za MarKoz81 z Wieżowców, który podsumował:\nPilot ten miał nalot na poziomie:\n80% stanu granicznego w którym traci się umiejętność sprawnego latania,\n50% stanu który pozwala utrzymać minimalne zdolności\n40% stanu właściwego dla pilota wojskowego.\nW tym momencie ktoś powinien wystosować interpelację do MON o raport o poziomie wyszkolenia pilotów w PSP bo 80 godzin nalotu w połowie grudnia to jest brak zdolności do podjęcia jakichkolwiek działań i potencjalne zagrożenie życia pilotów.Warto też zadać pytanie o to na ile faktycznie maszyn na stać bo z pilotami szkolącymi się na 50% nalotu samoloty nie posłużą w walce.\nPrzypomniał mi się wywiad z jednym z pilotów amerykańskich który wypowiadał się o ćwiczeniach z jednostką z Mińska. W delikatnych słowach opisał te ćwiczenia jako chaos w którym polscy piloci stwarzali większe zagrożenie niż symulowany przeciwnik. Teraz mamy w końcu potwierdzenie tej informacji i to wprost z ust dowódcy na konferencji prasowej.\nArmię stać na "manie" WOT, ale na szkolenie już nie? Ponadto przed chwilą rozwalił się "Puszczyk"... Zaczyna się?\nWysłany: Śro 20 Gru, 2017 15:46\nPojawiają się nowe 'doniesienia' na temat okoliczności wypadku Miga.\nJa z powyższego wynotowałem sobie\nDo wypadku doszło podczas ostatniego tego dnia lotu treningowego, odbywającego się już po zapadnięciu zmroku ,a więc w warunkach nocnych i przy podstawie chmur na wysokości 600-700 stóp (ok. 200 metrów), a miejscami niżej. Za sterami zasiadał młody, bo 28 letni, ale doświadczony pilot z nalotem ponad 400 godzin z których ponad połowę spędził w kabinie MiGa-29.\nZ relacji świadków wynika, że maszyna rozbiła się w gęstym lesie, na terenie podmokłym i jej elementy są rozrzucone na dużym obszarze. Pilot nie katapultował się, co może wskazywać na bardzo szybki rozwój zdarzeń. Prawdopodobnie maszyn uderzyła w drzewa a chwilę później w ziemię.\nA to rzeczywiście ciekawa okoliczność by była. Samolot, z jakichkolwiek przyczyn, na podejściu traci siłę nośną, przechyla się i przy prędkościach rzędu ~300 km/h wpada w drzewa (tam był realny las) po czym upada tak szczęśliwie że pilot który nie zdąża się katapultować (wedle relacji prasowej wszystko dzieje sie "za szybko żeby zdążył się ejectować"...) a więc spada wraz z samolotem i po uderzeniu w drzewa a potem ziemię w wyniku kraksy (przeciążenia! gdzie wyhamowuje z tych ca 300 km/h do niemal zera - no chyba że hamował stopniowo ścinając korony drzew - ale to będzie stos łatwo udowodnić) doznaje jedynie stosunkowo lekkich obrażeń .... a w każdym razie nie krytycznych.\nOczywiście bardzo się cieszę z tego że pilot jednak nie doznał tych krytycznych obrażeń o których pisze, niemniej jakoś mi to wszystko dziwnie wygląda.\nJeśli wierzyć zdjęciom które via TVN rozeszły się po mediach, to samolot musiał dotknąć ziemi mając niewielką już prędkość poziomą ... ale to są oczywiście tylko fragmenty całej konstrukcji więc tak naprawdę wszystko może jeszcze się okazać.\nWysłany: Czw 21 Gru, 2017 01:50\nW mediach dookoła-lotniczych - trwa dyskusja na temat "wypadł czy został wypchniety" - czyli inaczej - wystrzelił (fotel) czy (pilot) lądował awaryjnie w lesie ...\nNA uwagę zasluguje chyba pewien post, który pozwolę sobie w całości zacytować (za lotnictwo.net) :\nKtoś zadał pytanie, sorry, gdzieś mi umknął post, ale pamiętam je, dotyczące K-36.\nJest to bezpieczny fotel działający w pełni automatycznie, jedyną rzeczą jaką pilot ma zrobić to pociągnięcie dźwigni. Po tym rusza proces "układania" pilota, szereg dźwigni wymusza pozycję do katapultowania, po czym taka paczka jedzie w górę. Obcięcie pasów i otwarcie spadochronu również dzieje się bez ingerencji pilota. Oczywiście opadanie i lądowanie jest już rolą zainteresowanego. To tak w skrócie.\nNie są mi znane przypadki kontuzji wynikłe z samego katapultowania, jeżeli pilot użył fotela w zakresie dopuszczalnych parametrów.\nSilniki - w przypadku ich wyłączenia z takiego czy innego powodu, obcina sterowanie, gdyż nie są napędzane pompy hydrauliczne niezbędne do układu sterowania. Info o paliwie pilot dostaje z przepływonierza i paliwomierza, są to dwa niezależne układy, o ile jeden mierzy ile paliwa jest faktycznie, to drugi liczy ile samolot zużył odejmując wartość od tej na początku lotu. Mało prawdopodobne uszkodzenie dwóch układów na raz. Zważywszy na specyfikę samolotu, paliwomierz jest jednym z głównych przyrządów, tuż po sztucznym horyzoncie (lekki żarcik, ale z odrobiną prawdy).\nRozważania czy był doświadczony czy nie, no cóż, pewne sformułowania są niejako przypisane do wypowiedzi. Na tym etapie szkolenia i to co robił wymuszało na nim takie a nie inne doświadczenie. Odchodząc z latania na MiG-29 nie mówiłem, że jestem w pełni doświadczony, bo zabrakło mi uprawnień oblatywacza, ale w reszcie miałem odpowiedni poziom wyszkolenia i doświadczenia.\nNie porównujcie lotnictwa bojowego do GA, to trochę nie tak działa, o ile w GA latać może każdy, to do bojowego są ludzie wyselekcjonowani, nie chcę tu nikomu ujmować doświadczenia, czy udowadniać "wyższości szkoły falenickiej nad otwocką", ale przełożenie jest nieco inne i ten rodzaj latania ma swoją specyfikę różną niż w innych rodzajach lotnictwa.\nSymulatory - w EPMM jest symulator MiG-29, który niemal w pełni oddaje charakterystyki samolotu, przy czym w pełni oddaje tę fazę lotu, w której nastąpił wypadek.\nPróba wyjaśniania tego co się stało jest naszym naturalnym odruchem i wręcz prawem, pomimo "spinek" można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy, co sprawia, że wręcz ją popieram, ale co wydarzyło się tak naprawdę, to wyjaśni dopiero komisja mając pełen obraz z rejestratorów i relacji pilota.\nNie wiem czy ktoś wspomniał o oblodzeniu, MiG nie jest jakimś ubersamolotem, podlega wszystkim prawom jakim podlegają inne samoloty, więc może to jest jakaś część przyczyny (moje przypuszczenia).\nNie wiemy nic o sprawności samolotu, szczególnie o systemie ILS, zdarzyło mi się kilka razy mieć to na pokładzie w dość nieciekawych warunkach jedynie jako balast, odmówił pracy i już, i co mu zrobisz?\nZnając życie lotnicze, przyczyn mogło być i zapewne było, kilka. Grunt, że chłop żyje, a grat pójdzie na tablice pamiątkowe.\nJak znajdę czas to opiszę wspomniane "atuokatapultowanie" z Gripena, znam tę historię, jest ona dość ciekawa i pouczająca.\nDymu nikt nie mógł widzieć, była noc i dość ograniczona widzialność w tym rejonie. Świadkowie mają to do siebie, że widzą i słyszą dużo więcej niż to ma miejsce w rzeczywistości. Np. dymiące szybowce i... aż się boję pisać, wybuchy.\nWysłany: Czw 21 Gru, 2017 02:27\nI jeszcze jeden, również interesujący:\nNie brak katapultowania za tym przemawia (czy to już potwierdzone info?), lecz brak poprzedzającej korespondencji radiowej. Przy usterce technicznej (zakładając sprawność radio) kontrola lotów najprawdopodobniej uzyskałaby przynajmniej zdawkowy komunikat od pilota i nie byłoby zaskoczenia, które miało miejsce. Poza tym, zważywszy fazę lotu i wysokość, najprawdopodobniej padłaby wówczas natychmiastowa komenda do opuszczenia samolotu.\nPrawda co jednak, nie znaczy że w razie jakichkolwiek problemów, których pilot jest świadom będzie on poświęcał czas na naciskanie mike'a i nadawanie do wieży o sytuacji czy ew. zamiarach (katapultuje się!). Jeśli był problem to raczej poświęcił uwagę naprawianiu sytuacji zwłaszcza, że to nie był FL 300 a może jakieś 2000 stóp czyli deficyt czasu był mocny. Korespondencja z ziemią w takich sytuacjach to 3-rzędna sprawa i pilotów szkoli się do tego, żeby po pierwsze zajęli się rozwiązywaniem problemu i ew. kiedy mają czas raportowali o sytuacji wieży.\nZ tego co wiem, był tam też drugi MiG-29 (działali jako para). Pilot mógł również odezwać się do kolegi który zdaje się podchodził chwile wcześniej a ten zdaje się nie miał pojęcia że kolega ma problemy (spekuluje w tym miejscu).\nByć może, tak jak powiedział Toyo oblodzenie zagrało swoją role. Być może szlak trafił odbiornik ciśnienia statycznego (Toyo, ile ma ich MiG, dwa czy więcej??) i wysokościomierz barometryczny skalibrowany do wysokości pasa zaczął przekłamywać wysokość..\nW każdym razie wygląda i pachnie jakby pilot (z jakichś przyczyn) stracił orientację w przestrzeni. Uważam, że gdyby wiedział o swoim położeniu względem ziemi to szybko przerwał by zniżanie i uciekł do góry albo katapultował się. To samo w przypadku utraty silników z jakiegokolwiek powodu, o czym pilot musiał by wiedzieć, co musiałoby się skończyć wysiadką.\nNatomiast jeśli świadomie podjął decyzje o siadaniu w takim terenie (w co szczerze wątpie) to byłby to chyba precedens światowy..\nWysłany: Pią 22 Gru, 2017 00:55\nkolejny z interesujących postów (Z wczoraj popoludnia)\nPostaram się bez oceny i sugestii - kilka faktów, o których nie piszą media, bo też nie wiedzą. Może się komuś przyda:\nPisałem o ukształtowaniu terenu - pilot znał topografię terenu, nie jest zbyt zachęcająca do skakania nawet w dzień. Ogólnie trudny, od wschodu, w stronę EPMM patrząc: Las>mokradła, bagna>Stawy hodowlane>mokradła, bagna>Las u podnóża wzgórz (tu leży wrak)>Wzgórza>Kałuszyn z wieżą kościoła w najwyższym punkcie>Pola i wioski/gospodarstwa>Lotnisko\nWarunki pogodowe - minąłem się o jakieś 15 minut z Migiem - Na pewno przechłodzona woda w powietrzu, bo po dojechaniu do domu miałem elementy samochodu pokryte glazurką z lodu. Pułap chmur zmienny, z uwagi na przewyższenie terenu w tamtej okolicy, trudny do przewidzenia. Różnica temperatur spora, bo -5 na po wyjeździe z Siedlec, 0 w Kałuszynie, potem znowu spadek temperatury.\nSygnały o możliwym położeniu wraku musiały spływać do KL z różnych źródeł. Jeden z mieszkańców (znam osobiście) widział Miga nisko (w zasadzie oświetlony czyli poniżej pułapu chmur), na południe od siebie, usłyszał uderzenie. Zaniepokojony zadzwonił do kolegi - pilota (myślał, że to on przywalił). Pilot odebrał telefon, miał wówczas wolne. Po podaniu przybliżonego miejsca przyziemienia, zakończyli rozmowę. Za jakiś czas dwukrotnie dzwoniono do mieszkańca z bazy z prośbą o dodatkowe informacje o miejscu zdarzenia. W międzyczasie Sąsiedzi powiadomili też miejscowego leśniczego.\nNie wiem, ile w tym prawdy, ale w sumie człowiek wie więcej ode mnie. Termonamiernik na pokładzie Sokoła ponoć jest. Jak to się ma do termowizji - nie wiem.\nSprawdzałem coniebądź również sam na mapach pogodowych podawanych na http://awiacja.imgw.pl/index.php i choć były to dane z dnia -półtora do przodu - jednak widziałem przekakując sobie po różnych szczegółowych mapach, że mozliwe były oblodzenia w rejonie lotniska i w dużej nawet od niego odległości z powodu na przesuwający się pas iwlgotnego i chłodnego powietrza.\nWysłany: Pią 22 Gru, 2017 01:56\nPodaję jeszcze link do tego\nco wyłączyłem - być może przedwcześnie bo teraz czytam na lotnictwo.net, ze po tym "fantastycznym otwarciu rachoniowym" nawet jakieś sensowne informacje udało się tam zebrać.\nSą też inne trochę opinie o stanie pogody na tamto popołudnie w okolicy lotniska\nOraz dowiedzieliśmy się, o wyjeździe wraku z lasu do ITWL\nwrak wyjechal z lasu do ITWL...\nI to jest dobra wiadomość z naukowego punktu widzenia. Pracując niegdyś w ITWL widziałem, jak przeprowadza się badania powypadkowe. Tam rzeczywiście wie się, co się robi i co się mówi.\nTyle tylko, że do opinii publicznej może to nie dotrzeć, bo będzie to tak zmanipulowane, jak ekspertyzy WAT - ku protestom WAT - w pisowskiej propagandzie smoleńskiej. Co nie będzie pasowało pod tezę to na out włącznie z badaczami. Kiedyś wkurzałem się na ITWL za różne rzeczy pracując dla niego, ale dziś to tym ludziom szczerze współczuję, a przynajmniej tym, którzy badają tam wypadki.\nWysłany: Sob 23 Gru, 2017 20:57\nkolejny wnoszący post :\nJeśli MiG faktycznie zahaczył o las będąc w osi pasa (post redlite) to wygląda na to, że pilot był w zasięgu ILS i ustawił się już precyzyjnie na kierunku. Zaznaczam, żeby nie brać miejsca upadku za punkt odniesienia, bo pomiędzy miejscem wejścia w las a miejscem upadku mógł skręcić w trakcie dokonywania niekontrolowanej wycinki drzew, do tego bez pozwolenia z Nadleśnictwa, więc nielegalnie. Miejsce upadku 13,34 km przed progiem. Z tego co wiem, wiązka azymutu sięga znacznie dalej niż wiązka elewacji.. i jeśli to prawda to mam hipoteze.\nJeśli cienka warstwa wody faktycznie zamarzła na samolocie i załatwiła obydwa porty ciśnienia statycznego, czujniki kąta natarcia i zamarzała w świetle rurki pitota to pilot powinien zacząć mieć głupie odczyty wysokości, aoa i prędkości. Powiedziałbym, że najpierw powinna zwariować wysokość jako że spp'ki są w obrysie kadłuba więc są chyba najbardziej podatne na zaczopowanie zamarzniętą wodą. Tak więc załóżmy że MiG jest gdzieś 20km przed progiem pasa i jest na zniżaniu (nie rozpatruje teraz czy skręca czy nie, ważna jest odległość) im niżej tym bardziej wilgotno i tym więcej lodu zaczyna się budować na poszyciu. Pilot schodzi w chmurach do zadanej wysokości ale problem w tym, że wysokościomierz zwalnia nie nadążając za tym co robi samolot bo spp'ki (static preasure ports) działają coraz mniej z każdą chwilą więc pilot ma zawyżony odczyt, więc cały czas schodzi czekając aż wysokościomierz nie pokaże tych powiedzmy 2000ft. Oczywiście pilot nie ma żadnych wzrokowych punktów odniesienia żeby wiedzieć że coś tu nie gra bo jest w chmurze, na kierunku i zniża do momentu w którym myśli że będzie dobrze biorąc pod uwagę ile jeszcze do pasa. Najwyraźniej wychodzi z chmury gdzieś na początku rezerwatu i dalej zniża. Skoro podstawa ma 244m i pod spodem jest ciemno jak w d... to mógł nawet nie zauważyć że te chmure opuścił i obniża dalej ale delikatnie, powiedzmy 2-3m/s. Być może wysokościomierz zaczynał pokazywać cyferki o które młodemu chodziło (wysokość), czyli mógł pokazywać 2080ft ..... a w rzeczywistości był na 80ft dalej schodząc aż wjechał w ten sposób do lasu...\nZ jednej strony lot w kompletnych ciemnościach i brak visual references uniemożliwiał skapnięcie się że jest problem, z drugiej MiG nie ma chyba systemu TAWS co? Tylko jest jeszcze przecież radioaltimeter który ma gdzieś lód na poszyciu? Chyba że się mylę.\nDobra, no i wyszedł z chmury gdzieś na 16km będąc w osi pasa (zakładam) chociaż mógł równie dobrze do niej właśnie dobijać (cały czas będąc chmurze - wykluczamy świadka). Mając kierunek zbliżając się do lotniska czekał aż wskoczy mu wiązka elewacji żeby mógł skorygować glideslope (...) no i się nie doczekał bo wpadł do lasu zanim wszedł w zasięg azymutu elewacji. Gdyby go przechwycił zorientował by się, że coś jest kurna mocno nie tak i skorygowałby czyli odbił by tak sądzę od razu do góry.\nNo i teraz co na to ludzie z Approach'a?\nNie mam pojęcia..\nAle samolot był w pełni sterowny.\nCause For Instant Trouble.\nWysłany: Sob 23 Gru, 2017 21:18\nJak sobie czytam to ten wypadek jest ewenementem na skalę światową, żeby mieć tylko lekkie obrażenia po lądowaniu w środku lasu wojskowym myśliwcem, którego prędkość podejścia to około 300km/h.\nCzemu pilot się nie katapultował ? Czyżby fotel K36 nie zadziałał ? Raczej wątpię w to, że nie zadziałał. Aczkolwiek taka hipoteza istnieje.\nMłody pilot, mały nalot. System szkolenia chyba też pozostawia u nas trochę do życzenia. Rok temu rozmawiałem z pilotem Miga-29 z Malborka i oni faktycznie latają godzine-dwie tygodniowo. 99.5 % czasu to służba na ziemi. To by tłumaczyło jego nalot. Ale też podejrzewam, że jego koledzy wcale nie mają tych godzin więcej.\nWysłany: Pon 25 Gru, 2017 17:51\nCiąg dalszy merytorycznej dyskusji/rozważań z wątku na forum lotnictwo.net w temacie ... :\nJa mam teorię, że to podejście w ogóle nie było według ILS. W miejscu katastrofy tj. około 7 mil od progu pasa, wysokość powinna być odpowiednia, aby ustabilizować podejście - widać to na podejściówce. Jeżeli nie była to awaria maszyny, czy też przyrządów nawigacyjnych, to prawdopobnie była to próba zejścia poniżej podstaw chmur. Biorąc pod uwagę, że METAR z godziny 19 podawał temperaturę na EPMM -2 C, punkt rosy -3 C i uwzględniając, to że za Kałuszynem w kierunku wschodnim jest dużo źródeł wilgoci, to podstawa chmur była pewnie gdzieś na wysokości czubków drzew lub też samego mchu.\nTaka ciekawostka, ILS w EPMM nie jest certyfikowany przez cywilne władze lotnicze, ale zakładam, że to akurat żadnego nie miało znaczenia.\nzdjęcie podejściówki - za forum lotnictwo.net\nWysłany: Pon 25 Gru, 2017 17:53\n@luktr to jest podejsciowka ILS TACAN troche inna jest podejsciowka ILS DME. Pilot tez mogl robic podejscie eg PAR jesli mial uprawnienia. Ciekawi mnie czy po wyzlomomowaniu RSL nastepcy z prawdziwego zdarzenia PAR GCA 2000 funcjonuja normalnie. Wojsko Polskie mialo wielkie problemy z wdrozeniem GCA 2000.\nLotnisko w Minsku Avie W czy M wiec wieza mogla ustalic z jakas dokladnoscia polozenie samolotu.\nPilto troche mial pomocy jesli one wszystkie dzialaly ILS, DME, GCA, cyfrowa mapa z dokladnym GPS. Mam pytanko odnosnie cyfrowej mapy w MiGu29 po modernizacji. To jest mapa z zaznaczonymi przeszkodami (tzw obstacle)? Na cyfrowej mapie pokazuje obecna wysokość tzn wysokość brana z odbiornika GPSa?\nJesli samolot znizy sie na odpowiednia bliska wysokosc to wyswietlany obszar mapy cyfrowej robi sie czerwony i idzie sygnal dzwiekowy do pilota o niskiej wysokosci?\nJak dobrze pamietam pierwszy ILS na Su 22 zabudowano w lecie 2001. Rosyjski ILS PRMG byl juz na MiGach 23, ktore byly od 1979 w Polsce.\nCasa 295 w 2008 w Mirosławcu nie miala do dyspozycji ILSa, nie bylo GCA 2000, slaby GPS na samolocie, RSL zlom.\nSu 22 w Powidzu 2001 nie bylo jeszcze ILSu, byl przestarzaly RSL, brak Calverta, byl tylko SP2, podchodzli na krotszy i wezszy pas, tez " ladowali" na polanie przed lotniskiem, nie mieli szczęścia co pilota z MiGa 29, po uderzeniu suka zapalila sie. Instruktorem na suce byl prymus WOSL, duzy nalot i nie wystarczylo zeby uchronic przed katastrofą.\nW 1990 roku dowodca pulku, nalot ponad 2000h z czego na Su 22 500h "probowal" po wylaczeniu silnikawyladowac w terenie przygodnym i nie udalo sie.\nKomisja przyjela ze probowal ladowac chociaz wiele rzeczy mowi ze to nie bylo ladowanie.\nWysłany: Pon 25 Gru, 2017 17:58\nŚledzę ten wątek od początku i zastanawiają mnie wspomniane w poprzednich postach warunki meteo panujące w momencie wydarzenia, sprzyjające oblodzeniu. Pomijam już możliwe oblodzenie (?) czujników ciśnienia statycznego do wysokościomierza barometrycznego - podejrzewam że na pokładzie samolotu znajduje się też radiowysokościomierz z sygnalizacją akustyczną minimalnej ustawionej wysokości, ale samo wystąpienie warunków sprzyjających oblodzeniu mogło spowodować zakłócenie opływu aerodynamicznego skrzydeł, zwiększając prędkość oderwania strug i tym samym prędkość minimalną przeciągnięcia. Nie wiem jak zachowuje się MIG 29 przy przeciągnięciu, czy zwala się w korkociąg, czy jest to proces przebiegający "łagodnie" - tu prośba do pilotów latających na tym typie o opinię. Jeżeli jest to łagodne przeciągnięci, to pilot prawidłowo podchodząc do lądowania (kurs, wysokość, prędkość) mógł być zaskoczony zachowaniem się samolotu i za nim się zorientował w sytuacji był już na ziemi (w lesie). jest to oczywiście moja teoria nie poparta żadnymi dowodami. Pozdrawiam wszystkich z okazji Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku, a zwłaszcza pilota, który de facto narodził się drugi raz.\nWysłany: Wto 09 Sty, 2018 14:06\nW sprawie informacji o stanie paliwa podawanej przez radiostację.\nNie zaglądałem do podlinkowanej wcześniej instrukcji, więc nie wiem czy się do niej odnosić, jednak w tej którą znam (oficjalna) jest lista podawanych informacji, jest ich kilkadziesiąt. Z tego cztery idą przez radio na aktualnej częstotliwości ustawionej na radiostacji (!!!). Pierwsze dotyczą pożaru (lewy, prawy, KSA) i ostatnia o braku ciśnienia paliwa."550" kg nie idzie w eter.\nDla dociekliwych, system nazywa się: P-51-9B, jeżeli cokolwiek to mówi.\nJeszcze raz ścieżka, już ją dawałem: brak paliwa -> brak silników -> brak napędu pomp hydraulicznych - > brak ciśnienia w instalacji hydraulicznej -> brak zasilania wzmacniaczy układu sterowania - > brak sterowania -> samolot cegła. Dzieje się to dość szybko.\nWysłany: Wto 09 Sty, 2018 14:16\nSwoją drogą sposób przekazywania przez MON informacji od samego początku wydaje się być nakierowany w jedną stronę - pilot jest doświadczony, wszystko było i jest OK nie należy się niczego doszukiwać, nic się nie stało. Brakowało mi od początku neutralnego przekazu i podejścia do tematu ze strony MON. Tym bardziej że pilot żyje i zdaje się w sposób niezamierzony przejdzie do historii.\nWysłany: Wto 09 Sty, 2018 14:22\nRadek 75 napisał/a:\nProblem w tym, że szczątki samolotu zbierają "zwykli" ludzie a nie sami specjaliści i raczej nie wiedzą czy jakiś mały fragment nie będzie ważny. Zawsze lepiej mieć więcej materiału dowodowego niż mniej.\nTo nawiązanie do "specjalistów od parówek" to oczywiście sarkazm ale właśnie dlatego że poprzednio też zostały jakieś szczątki dało pożywkę dla różnych "specjalistów".\nPS Warto poczytać wspomnienia faceta który zbierał dowody po katastrofie Irydy - oni dostali wskazówki jak będzie prowadzone śledztwo (piloci nie mogli być winni).\nWiele śledztw w wojsku było robione "po linii pa..." wolałbym jednak żeby dochodzenie pokazało prawdę i to tą najprawdziwszą nawet jeżeli będzie bolesna dla wojska.\nWysłany: Wto 09 Sty, 2018 14:25\nDasz pełną gwarancję że zawsze tylko tak jest? Bo jak to było z otwieraniem nieodebranego jeszcze po remoncie lotniska? Hydrauliki nie ma, stery twarde - ale niektórzy potrafią (palcem mam wskazać?) się sprężyć.\nNie zmieniam jednocześnie zdania, że temu akurat pilotowi kostka chwilowo niepotrzebna - bo do Częstochowy to on powinien iść na kolanach.\nAle tam pracowały silniki które napędzały pompę awaryjną (w uproszczeniu jest to pompa wspomagająca i pracuje cały czas), bo gdyby nie one to polatałbym na "szalonym krzesełku".\nJuż w faktach pojawiła się hipoteza o lądowaniu w parze z kolegą...\nW takich warunkach nie podchodzi się do lądowania parą, być może wykonywali razem zadanie, ale powrót, podejście i lądowanie było pojedynczo. MiG-iem nie lata się w nocy parą ze względu na brak świateł służących do lotów w formacji.\nMuszę doprecyzować. Zadanie można wykonywać w nocy parą, np. przechwycenia (bez bezpośredniego podlatywania do celu), jednak lotów w szyku nie wykonuje się, mam tu na myśli lotów w kontakcie wzrokowym.\nWysłany: Wto 09 Sty, 2018 14:29\nKrótka Prosta napisał/a:\nzakładam że musiała istnieć jakaś siła, która równoważyła czy raczej minimalizowała siłę ciężkości. Logika podpowiada mi, że to mogła być siła nośna, a ta powstaje przy odpowiednio dużej prędkości.\nNo, w sumie można jeszcze przyjąć, że część siły ciężkości była równoważona siłą ciągu, ale uważam że bez siły nośnej manewr by się nie powiódł\nMiG29 to nie rakieta. Lot poziomy musi być z udziałem silnika, a siła nośna z wektora ciągu jest znikoma i wzrasta do kilku % wraz ze wzrostem kąta natarcia. Jeżeli to miał być lot ślizgowy bez silnika, to da się to szybko oszacować, że prędkość musiała być większa o min. 20...30% niż prędkość przyziemienia w normalnym lądowaniu. Las był stosunkowo młody i gęsty (drzewa o średnicy max 20 cm) - na filmie widziałem zaledwie kilka drzew wyrwanych z korzeniami. Więc na 99,9% był to lot na dużych kątach natarcia z udziałem silnika. W innym przypadku pilot raczej nie przeżyłby, a linia "wykarczowanego" lasu dłuższa lub z kraterem w ziemi tym bardziej jeśli latający piloci na MiGach twierdzą że bez silnika to cegła.\nMi to wygląda na "nieświadome" muśnięcie lasu w locie poziomym a nie próba awaryjnego lądowania. Gęsty młodnik zadziałał na samolot jak pryzma kartonów na "wiewióra": https://www.youtube.com/watch?v=fPbLtMp-KOE\nWysłany: Wto 09 Sty, 2018 14:39\nPapa Kilo napisał/a:\nJak czytam niektóre posty na temat wypadku Miga to nie dziwię się że w pewnym momencie Toyo doświadczony pilot Miga-29 miał dość ,teraz się nie dziwię dlaczego jeszcze duży procent gawiedzi myśli że z PLF101 był zamach ,kurde poczekajcie na pierwsze ustalenia komisji a nie wróżcie z fusów wymyślając coraz bardziej niestworzone teorie ,przypomina mi to reportera TVN który zajmuje się wypadkiem i gość tak wymyślał że blisko było jak by powiedział że Miga strąciło UFO .\nA tak poważnie jak dla mnie jak na razie z tego co wiemy wszystko wskazuje na oblodzenie ,mogły zamarznąć czujniki na Pito i na drugim odbiorniku i pilot dostawał mylne dane w kabinie tak jak to było w przypadku jednego Paxa tam też podobnie się stało .\nWysłany: Wto 09 Sty, 2018 14:40\nMiG-29 nie ma instalacji przeciwoblodzeniowej ma tylko ogrzewanie przedniej szyby i odbiorników ciśnień powietrza.\nMiG-29 nie ulega przeciągnięciu w potocznym rozumieniu tego zjawiska, ograniczenie katów natarcia wynika z utraty stateczności kierunkowej, gdyż przy maksymalnym kącie natarcia stateczniki znajdują się w cieniu aerodynamicznym kadłuba.\nMiG-29, tak jak każdy inny samolot zna sinusy i dzięki temu nawet przy jednym stopniu kąta natarcia pojawia się automatycznie, bez konieczności włączania, składowa siły ciągu do siły nośnej.\nŁącząc dwa powyższe punkty łatwo wyciągnąć wniosek, że do ef zet równa się ce zet razy es razy ro fał kwadrat przez dwa należy dodać sinus kąta natarcia razy siła ciągu, wtedy taką formułę można podstawić do równania tzw. świętej czwórcy sił na samolocie, czyniąc lot poziomym z jednostajną prędkością na jednej wysokości. Odjęcie wspomnianego sinusa alfa siły ciągu od całkowitej siły nośnej, sprawi, że Newton (ten od jabłka) zacznie ciągnąć samolot w dół.\nMiG-29 ma cztery zbiorniki kadłubowe. Wartości paliwa podaje się kilogramach, przy czym do tankowania ich liczba jest stała, zmienia się natomiast liczba litrów, która jest zależna od temperatury otaczającego powietrza.\nWysłany: Wto 09 Sty, 2018 17:12\nTe okolice są specyficzne i zwykle o 2-3 stopni chłodniejsze zimą niż Warszawa czy Siedlce (regularnie robiłem tá trasę autem z termometrem). Najzimniej zawsze było na wschód od Kałuszyna czyli w kierunku z którego schodził MIG. Czy te ew. różnice były na tyle duże by mieć wpływ na wypadek nie będę się wypowiadał.\nCoś w tym jest: Mapa Stacji Meteo w Polsce |Stacje Pogody\nAktualnie Warszawa +5, Siedlce +3, Mińsk Maz. -0,5.\nSkutkiem takiego lokalnego przechłodzenia powietrza może być kondensacja pary wodnej w większym przedziale wysokości, w konsekwencji większe ryzyko istotnego oblodzenia.\nJeżeli w okolicy spadła niżej to mógł to być ten "języczek u wagi". Dlatego warto spojrzeć na to czym dysponowali na lotnisku i w oparciu o jakie źródła była przygotowana prognoza meteo. Armia ma swoje meteo, ale meteo jest tak dobre jak dobre są dane źródłowe. Historia pokazuje że w ostatnich katastrofach prognoza albo właściwe jej wykorzystanie były jednym z decydujących czynników.\nWysłany: Wto 09 Sty, 2018 17:18\nTo ja jeszcze - szybciutko, ponieważ były w temacie (w cytowanych postach np.) odniesienia do systemów MiGa-29 - wklejam tutaj link do cytowanego i załączanego na forum Lotnictwo.net fligh-mauala\nflight-manual do MIG-29\nWysłany: Śro 24 Sty, 2018 23:14\nDyskusja dot wypadku raczej już odchodzi. Poniżej wklejam jeden z ostatnich , interesujacych postów na forum lotnictwo.net :\nJak powiedział Defence24.pl rzecznik prasowy Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych kmdr por. Czesław Cichy, dopuszczenie MiG-ów-29 do lotów zostało wydane w piątek. Oznacza ono, że znów będą mogły się odbywać loty szkoleniowe na tych myśliwcach. Żeby faktycznie się one rozpoczęły, lotnicy muszą jeszcze spełnić zalecenia profilaktyczne wydane przez Komisję Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego. DGRSZ nie podaje, jakie dokładnie są to zalecenia. Kmdr por. Cichy powiedział jedynie, że dotyczą one szkolenia.\nNo to zasadnicza przyczyna zdarzenia została już ustalona.\nIVRP.pl Strona Główna » Rozmowy » Jaskinia militarystów » Katastrofa polskiego Miga 29


Paweł Małaszyński Z Żoną - Pomponik\nPlotki Pomponik » paweł małaszyński z żoną\nArtykuły na temat: paweł małaszyński z żoną\nPaweł Małaszyński i Joanna Chitruszko: Nie tak miało być!\nPaweł Małaszyński i jego żona mieli świętować ważną rocznicę w wyjątkowym miejscu. Pandemia koronawirusa pokrzyżowała ich plany...\nPaweł Małaszyński wystraszył żonę nie na żarty! Drżała o jego zdrowie!\nKiedy Paweł Małaszyński (43 l.) wylądował w szpitalu, jego żona odchodziła od zmysłów. Aktor zasłabł podczas grania spektaklu „Berek, czyli upiór w moherze”. Gwiazdor natychmiast został przewieziony do szpitala.\nProblemy? Nic z tych rzeczy! Na festiwalu gwiazd Paweł Małaszyński (41 l.) i jego żona pokazali, że bardzo się kochają!\nMałaszyński uwielbia seks?\n"Uwielbiam seks" - wyznał w rozmowie z "Super Expressem" Paweł Małaszyński. "I nie wydaje mi się, żeby to było jakieś odważne wyznanie, to chyba normalne" - dodał gwiazdor serial u "Twarzą w twarz".\nZdjęcia na temat: paweł małaszyński z żoną\nWideo na temat: paweł małaszyński z żoną\nDyskusje na temat: paweł małaszyński z żoną\nDrogi Panie Pawle! I ja dołączam się do grupy ludzi, którzy życzą Panu dobrze. A zatem życzę Panu duuużo, duuużo zdrowia, bo jak pan wie, to najważniejsze. Życzę Panu także dużo miłych i kochanych chwil z żoną i synkiem. Życzę wreszcie wspaniałych ról i w teatrze i w filmie. Dziękuję również za wdzięk sceniczny i filmowy. Dziękuję za piękną rolę w" Białej sukience" pana Michała Kwiecińskiego


Mamed Khalidov nie wróci już do MMA! - STsport : STsport\nMamed Khalidov nie wróci już do MMA!\n1 grudnia w sobotę podczas gali KSW 46 Mamed Khalidov (34-6-2, 13 KO, 17 SUB) przegrał pojedynek z Tomaszem Narkunem (16-2, 3 KO, 12 SUB). Wychodząc z klatki, symbolicznie zostawił w niej swoje rękawice i obwieścił zakończenie kariery sportowej.\n– Czasami przestaje pracować mi mózg. Mam problem z głową. Czasami nie wiem, gdzie jestem. Wchodzę do klatki i się zawieszam, blokuję, zero kombinacji. Nie mogę robić tego na siłę. Decyzja nie została podjęta pod wpłwem impulsu. Już na mnie czas. Muszę odpocząć – powiedział Khalidov w rozmowie z mma.pl.\nKilka dni po walce, w towarzystwie żony Ewy i syna, podtrzymuje swoje stanowisko i chyba powoli godzi się ze słusznością i skutkami podjętej decyzji. – Czuję się tak samo jak po walce. Nic się nie zmieniło, czas na mnie. Zakończyłem karierę – mówi w rozmowie z Polsatem Sport.\nNaszym zdaniem jest to słuszna decyzja. Już walka z Azizem Karaoglu, która była przekrętem sędziowskim pokazała, że czas Mameda już minął. Khalidov tamtą walkę decyzją sędziów wygrał, jednakże publiczność wiedziała swoje i wygwizdała Khalidova i werdykt sędziowski. W internecie pojawiło się multum obraźliwych komentarzy pod adresem czeczeńskiego wojownika. Kolejne dwie walki z Tomaszem Narkunem pokazały, że Mamed na dobre stracił instynkt zwycięzcy. W sobotę przegrał swoją kolejną walkę, jednakże odszedł ze sceny MMA przy aplauzie i oklaskach kibiców. Takiego pożegnania życzyłby sobie każdy fighter kończący zawodniczą karierę.


Ławka punktuje – ranking II kolejki | Nasz Kosz\nWojtek Konieczny 09/10/2012\t2 komentarze\tCiekawostki statystyczne, Komentarze, Podsumowanie kolejki\nTo zdecydowanie nie była kolejka rezerwowych – choć w sześciu meczach drugiej kolejki Tauron Basket Ligi zdobyto 993 punkty (o 53 więcej niż w pierwszej), co daje średnią 83 punktów na drużynę, jednakże udział graczy wchodzących z ławki w tej zdobyczy jest nieporównywalnie mniejszy, niż przed tygodniem. O ile na otwarcie sezonu rezerwowi rzucili 37,3% wszystkich punktów (351 punktów), o tyle w drugiej kolejce współczynnik ten zmalał do 34,6 % (344 punktów). Żadna drużyna też z ławki nie zdobyła więcej niż połowy swoich punktów – przed tygodniem zdarzyło się to aż w trzech przypadkach. Mocno zmieniła się też czołówka rankingu, choć kilka zespołów wyraźnie poprawiło swoją grę w tym elemencie.\nNie zabrakło też efektownych wejść indywidualnych, które w kilku przypadkach mocno wpłynęły na losy spotkania…\n(Kolejność wg procentowego udziału zawodników rezerwowych w zdobyczy punktowej całej drużyny)\n12. Stelmet Zielona Góra – 11 pkt. (16%), spadek z 7. miejsca (mniej o 20%)\nWyraźny regres rezerwowych Stelmetu nie wpłynął ostatecznie na końcowy rezultat meczu z Anwilem, choć tym razem zwycięstwo było znacznie mniej efektowne, a ekipa z Zielonej Góry zaprezentowała się zdecydowanie gorzej, niż przed tygodniem. Trójka Chanas-Stelmach-Cesnauskis trafiła zaledwie jeden z 13 rzutów, podczas gdy tydzień temu gracze ci notowali bardzo wysoką skuteczność. Chanas przez blisko pół godziny gry (grał dłużej niż w meczu z Czarnymi, który rozpoczął w pierwszej piątce!) niczym się nie popisał, a Stelmach, który błyszczał tydzień temu, tym razem przeszedł obok mecz. Skórę uratował Cesnauskis, który najpierw pudłował na potęgę przez całe spotkanie (0/6), nawet z prostych sytuacji rzutowych, w końcówce meczu jednak pewnie wykonywał rzuty wolne (5/6) i w kilkanaście sekund zdobył wszystkie swoje punkty zapewniając Stelmetowi zwycięstwo. Przyzwoicie zaprezentował się natomiast Lopičić (4 pkt., 2/3 z gry, 4 zb., 2 bloki), który choć w tym sezonie spędził na parkiecie łącznie zaledwie 20 minut, jest – póki co – najlepszym blokującym TBL!\nJeśli Stelmet mierzy w mistrzostwo, rezerwowi muszą nieco ustabilizować formę, bo w dalszej części sezonu poleganie w tak dużej mierze na graczach pierwszego składu może się na nich zemścić…\n11. Kotwica Kołobrzeg – 21 pkt. (23%), bez zmian (więcej o 10%)\nDrugi z rzędu fatalny występ rezerwowych Kotwicy, który w dużej mierze przełożył się na przegraną zespołu. Co ciekawe, tym razem przebywali na boisku znacznie dłużej, ale wymiernych efektów z tego nie było. Michał Kwiatkowski spudłował wszystkie cztery rzuty, Rafał Rajewicz z kolei fatalnie wykonywał wolne (2/6) i musiał zejść za 5 fauli. Przyzwoicie zaprezentował się – ponownie! – Jarosław Zyskowski, który rzucił 9 punktów, a Djurić do 6 punktów dołożył aż 11 zbiórek. Na wygraną w Tarnobrzegu przy nierównej postawie graczy pierwszej piątki to było jednak za mało – zdecydowanie za mało.\n10. Rosa Radom – 21 pkt. (26%), spadek z 6. miejsca (mniej o 13%)\nZ sześciu rezerwowych punktowało tylko dwóch – inna sprawa, że z kwartetu Nikiel-Wilczek-Bogdanowicz-Zalewski okazję do zdobycia punktów miał tylko ten ostatni, ale przestrzelił swój rzut. Punktował za to Čupković – trafił dwie z pięciu trójek (za dwa nie rzucał) oraz przede wszystkim świetnie dysponowany tego dnia Nikola Vasojević. Rzucił 15 punktów (7/12 z gry), miał też 6 asyst i 5 zbiórek i był jednym z najlepszych zawodników na boisku.\n9. Polpharma Starogard Gdański – 23 pkt. (26%), bez zmian (tyle samo %)\nRezerwowi Polpharmy rzucili co prawda 6 punktów więcej niż przed tygodniem, ale ich udział w łącznej zdobyczy punktowej całej drużyny był identyczny – 26%. Co więcej, zaprezentowali się niemal identycznie, jak ich vis-avis z ekipy z Radomia (patrz wyżej). Co ciekawe, z ławki punktował właściwie tylko Zbigniew Białek, który zdobył aż 21 z 23 punktów wszystkich rezerwowych. Białek imponował wysoką skutecznością, kończąc spotkanie z 9 celnymi rzutami przy 12 wykonywanych próbach, w tym dwiema celnymi trójkami na trzy próby. Do tego dorzucił jeszcze 7 zbiórek i był jednym z głównych autorów zwycięstwa nad Rosą.\n2 punkty, 2 pudła, 4 zbiórki, 3 asysty – tyle w 20 minut uzbierał Szymkiewicz. Strzelecko wypadł bardzo słabo, ale w pozostałych aspektach gry radził sobie znacznie lepie.\nO występie pozostałych rezerwowych Polpharmy trudno cokolwiek powiedzieć – Sarzało i Radwański grali zbyt krótko i bardzo niewiele wnieśli do gry – Sarzało zdążył chociaż zebrać dwie piłki, Radwański natomiast w ogóle nie zaznaczył się w protokole.\n8. PGE Turów Zgorzelec – 24 pkt. (29%), spadek z 4. miejsca (-19%)\nBardzo wyraźny regres – w pierwszej kolejce rezerwowi Turowa byli jednymi z najlepszych, w tej zaprezentowali się bardzo przeciętnie. Lewandowski, Leszczyński i Bodziński zagrali ledwie po kilkadziesiąt sekund, a Wichniarz – choć grał kilka minut – zdążył jedynie zaliczyć faul. Tylko 5 punktów, w dodatku na słabej skuteczności (2/7 z gry), zdobył Damian Kulig – co ciekawe, było to pięć kolejnych rzuconych przez Turów punktów. 8 punktów dorzucił Ivan Opacak, który trafił dwie bardzo ważne trójki, natomiast 11 punktów rzucił Djordje Mićić, który z kolei najlepiej radził sobie na linii rzutów wolnych (5/6). Ewidentnie słabszy występ rezerwowych Turowa, ale na słabiutkich Czarnych i tak to wystarczyło.\n7. AZS Koszalin – 32 pkt. (33%), awans z 12. miejsca (więcej o 21%)\nSpory progres wykonała ławka Akademików – co prawda grało tylko trzech rezerwowych, ale każdy z nich wniósł coś do gry i miał swój udział w wygranej nad Asseco. Szczególnie dobrze wypadł Michael Kuebler – najsłabszy zawodnik koszalinian z pierwszego spotkania. Jego głównym zadaniem było punktowanie z dystansu i z tej roli wywiązał się znakomicie. Trafił wszystkie trzy trójki, do tego zaliczył kilka odważnych – i udanych! – wejść pod kosz, a mecz zakończył z dorobkiem 16 punktów na dobrej skuteczności (5/6). Coraz lepiej radzi sobie także Darrell Harris (13 pkt., 3/6 z gry, 7/10 z wolnych, 6 zb. – w tym 4 w ataku), który już niedługo zapewne wskoczy do pierwszego składu. Wszedł w połowie pierwszej kwarty i w dwie minuty trafił trzy razy z rzędu spod kosza, w tym dwukrotnie dobijając niecelne rzuty partnerów z zespołu, później jednak punktował już tylko z linii rzutów wolnych. Zaczął bardzo słabo – od trzech pudeł, później jednak trafił siedem razy z rzędu, w tym czterokrotnie w kluczowym momencie czwartej kwarty. W samej końcówce musiał jednak opuścić boisko za 5 przewinień. 3 punkty i 2 asysty dorzucił jeszcze niemal prosto z samolotu nowy rozgrywający Sek Henry, który z każdym kolejnym meczem powinien spisywać się lepiej.\n6. Anwil Włocławek – 22 pkt. (34%), spadek z 1. miejsca (mniej o 24%)\nDla odmiany największy regres zanotowali rezerwowi Anwilu – po wspaniałym występie przeciwko Kotwicy pozostały tylko wspomnienia, bowiem w meczu z Stelmetem udział rezerwowych Anwilu był tak naprawdę marginalny. Łukasz Seweryn, bohater poprzedniego spotkania, nawet nie oddał rzutu, a jedyny punkt zdobył z rzutu wolnego, Mateusz Bartosz rzut oddał, ale nie trafił, a dla wszystkich kibiców Anwilu byłoby lepiej, gdyby Marcus Ginyard w ogóle nie rzucał. Najlepszy gracz Anwilu w meczu z Kotwicą tym razem rozegrał fatalne zawody – z 11 rzutów trafił tylko 2! Ratował się co prawda grą na deskach (8 zbiórek) i niezłą postawą w obronie, ale należałoby oczekiwać po nim znacznie więcej. Seid Hajrić zdobył 11 punktów (5/10 z gry) i zaliczył drugi niezły mecz z rzędu.\n5. Jezioro Tarnobrzeg – 39 pkt. (41%), awans z 10. miejsca (więcej o 21%)\nNadal nie radzą sobie zmiennicy z Tarnobrzega – po słabym występie rezerwowych na otwarcie sezonu z AZS-em przyszedł znacznie lepszy w meczu Kotwicą – kolejnym zakończonym zwycięstwem. Duża w tym zasługa świetnie grającego Rashona Turnera, który rzucił aż 26 punktów, trafiając na niesamowitej skuteczności – 10 z 13 jego rzutów trafiło do kosza. Do tego dorzucił 8 zbiórek i 2 asysty – a przypomnijmy, że w pierwszej kolejce z AZS-em zaliczył ledwie jedną udaną akcję! Kolejne bardzo dobre zawody rozegrał Krzysztof Krajniewski, który z gry nie pomylił się ani razu – trafił wszystkie cztery rzuty, w tym aż trzy trójki. Mecz zakończył z 11 punktami i dwoma przechwytami. Wall i Patoka natomiast już drugi mecz z rzędu prawie nie zaistnieli na boisku. Pytanie brzmi zatem – czy z dwójką rezerwowych, nawet będących w dobrej formie, można powalczyć o play-off? Zobaczymy, jak ławka Lakersów spisze się w trzeciej kolejce w meczu z Stelmetem – któraś z drużyn będzie musiała w końcu przegrać, a udział rezerwowych może się okazać w tej kwestii kluczowy.\n4. Trefl Sopot – 44 pkt. (42%), awans z 8. miejsca (więcej o 10%)\nTak dobry wynik Trefla może być mylący – „właściwi” rezerwowi bowiem ponownie rozegrali słabe zawody, a ich zdobycz punktową zawyża nominalny pierwszopiątkowy gracz, Przemysław Zamojski, którym tym razem – dość nieoczekiwanie – rozpoczął mecz z ławki. Zamojski w drugim kolejnym meczu trafił aż pięć razy za trzy, przy czym tym razem potrzebował do tego ośmiu prób. Następny mecz rozpocznie już jednak najpewniej w pierwszej piątce.\n16 punktów i 4 asysty w ciągu niespełna 19 minut gry zdążył zdobyć rezerwowy rozgrywający Maurice Acker . Widać u niego coraz lepsze zgranie z zespołem i spore możliwości strzeleckie (nie szło mu jednak z „daleka” – tylko 1/4 za trzy), choć kilka razy zamiast rzucać, powinien oddać piłkę koledze z drużyny. Pozostali zmiennicy niczym szczególnym się nie popisali – zwłaszcza David Brembly i Aleksander Lebiedziński. Pierwszy zdołał spudłować za trzy i stracić piłkę, drugi faulował i – idąc za przykładem kolegi – również spudłował z dystansu. Fatalnie wypadł Mateusz Jarmakowicz – w pierwszej kolejce dość nieoczekiwanie zanotował rekord otwarcia sezonu, zbierając w meczu z Polpharmą aż 13 piłek – i to w zaledwie 16 minut, tymczasem w meczu ze Startem Jarmak nie zebrał ani jednej piłki, choć grał całe 11 minut. W tym czasie zdążył dwa razy spudłować za trzy, popełnić dwie straty i zejść za 5 przewinień. 2 punkty i ujemny eval – to chyba jednak nie będzie sezon Jarmaka.\nLepiej wypadł Marcin Stefański – zdobył 4 punkty, miał 5 zbiórek, 2 asysty, 2 przechwyty i 2 bloki. Tylko 10 minut grał Michał Michalak – zdążył zdobyć 4 punkty.\n3. Start Gdynia – 34 pkt. (46%), awans z 5. miejsca (mniej o 1%)\nMiejsce na podium jest o tyle mylące, że rezerwowi Startu tak naprawdę zaprezentowali się bardzo przeciętnie – winduje ich jednak fakt, że jeszcze słabiej wypadli gracze pierwszej piątki. Punktowała cała piątka zmienników ekipy z Gdyni, ale tylko Robert Rothbart zdobył więcej niż 6 punktów. Środkowy Startu, dla którego był to debiut w polskiej lidze, popisał się nie lada wyczynem – trafił wszystkich 12 rzutów osobistych! Do tego dorzucił jeszcze jedno trafienie z gry i mecz zakończył z 14 punktami. Jeśli jednak spojrzymy na małą liczbę zbiórek (jedna!), dużą liczbę strat (aż 6!) i fauli (4) oraz fatalną skuteczność z gry (1/5), to jego debiut trudno uznać za udany. Czwórka Mordzak-Mokros-Kucharek-Andrzejewski rzucała co prawda na niezłej skuteczności (8/13 z gry), ale nie radziła sobie w obronie – w tym czasie sopocianie byli jeszcze skuteczniejsi.\n2. Asseco Prokom Gdynia – 38 pkt. (46%), awans y 3. miejsca (mniej 9%)\nDopóki z ławki wchodzić będzie Blassingame. dopóty Asseco będzie w tym rankingu tak wysoko. Fakt, iż rezerwowi rzucili aż tyle punktów, a drużyna przegrała, z jednej strony nienajlepiej świadczy o zawodnikach pierwszej piątki, z drugiej pokazuje, że w zespole jest spory bałagan. Kolejny już raz liderem punktowym (14 punktów) z ławki był Jerel Blassingame, cho zagrał znacznie słabiej niż w pierwszej kolejce ze Startem. Był bardzo nieskuteczny (4/13 z gry, w tym 2/6 za trzy) – jedna trójka równo z syreną kończącą trzecią kwartę i kilka niezłych podań (łącznie 5 asyst) to za mało. W kluczowych momentach pudłował, choć wejście miał niezłe: to jego pięć punktów z rzędu poderwało Asseco w pierwszej kwarcie. Nie dotrwał jednak do końca meczu – zszedł w końcówce za 5 przewinień. 8 punktów – wszystkie w ciągi kilku minut drugiej kwarty – dorzucił Piotr Pamuła, który jednak powrotu do Koszalina nie może uznać za udany (w drugiej połowie nieskuteczny w ataku, w całym meczu fatalny w obronie). Słabo zaprezentował się wracający po kontuzji Adam Hrycaniuk, który daleki jest jeszcze od swojej optymalnej formy – 4 pkt. (2/6 z gry), 2 zb., 3 faule, 4 straty. Co prawda początek miał udany – trafiał w dwóch pierwszych akcjach, potem zaliczał już jednak tylko pudła, do tego popełnił kilka strat. Nie radził sobie też zupełnie na tablicach i łatwo dawał się ogrywać. Dobre wejście zaliczył natomiast Rašid Mahalbašić – 12 punktów w zaledwie 12 minut i świetna skuteczność robią wrażenie (5/6), cieniem na dobry występ kładzie się jednak 5 fauli, przez które bardzo szybko musiał opuścić parkiet. Gdy jednak grał, obrońcy gospodarzy zupełnie sobie z nim nie radzili.\nWystępu Roberta Witki nie zauważyli natomiast chyba nawet kibice Asseco…\n1. Energa Czarni Słupsk – 35 pkt. (50%), awans z 2. miejsca (mniej o 7%)\nCoś jest mocno nie tak z ekipą Czarnych, skoro drugi tydzień z rzędu są w czołówce rankingu, a równocześnie mają na koncie dwie porażki. Co ciekawe, ponownie najlepszym graczem Czarnych był wchodzący z ławki środkowy Gadri-Nicholson. Zaliczył drugi z rzędu dobry występ – 13 pkt. (5/7 z gry) i 6 zbiórek na tle mizerii partnerów z zespołu robią wrażenie. 11 punktów dorzucił Oded Brandwein, a 9 Michał Nowakowski, ale obaj strasznie pudłowali z dystansu (1/6). Katastrofalnie wypadł z kolei Marcin Dutkiewicz – po niezłym występie w pierwszej kolejce tym razem nic mu nie wychodziło – trafił tylko jeden z 7 rzutów inie trafił żadnej z pięciu trójek – taki mecz nie przytrafił mu się od bardzo, bardzo dawna. 2 punkty i ujemny eval mówią same za siebie…\nJeśli Czarni diametralnie nie zmienią swojej gry, to jedyne zwycięstwa będą odnosić… w tym rankingu. Chyba, ze wreszcie w pierwszej piątce zagra Gadri-Nicholson.\nCo ciekawe pierwsze trzy miejsca w rankingu zajęły drużyny, które… przegrały swoje mecze! Jak widać duży udział rezerwowych w zdobyczy punktowej drużyny wcale nie przekłada się na końcowy sukces zespołu.\nNajlepszy rezerwowy – Przemysław Zamojski\nNajlepszy strzelec z ławki – Rashon Turner (26)\nSzczególny wynik rezerwowego – Rašid Mahalbašić rzucił 12 punktów i pięć razy faulował w zaledwie 12 minut\nmiswid 09/10/2012 at 09:48 - Odpowiedz\nO występie pozostałych rezerwowych Polpharmy lepiej nic nie mówić – łączne dokonania trójki Sarzało-Radwański-Szymkiewicz to 2 punkty, 2 pudła z gry, 6 zbiórek, 3 asysty, 3 faule i strata.\nŁączne dokonanie Szymkiewicza to 2 punkty, 2 pudła, 4 zbiórki, 3 asysty (lepszy w drużynie był tylko… McCauley), faul i strata. To chyba nie jest „lepiej nic nie mówić”, jak na występ z ławki?\nWojtek Konieczny 09/10/2012 at 09:52 - Odpowiedz\tAutor\nZwracam honor – trochę zbyt krytycznie oceniłem Szymkiewicza, należy mu się rehabilitacja :).\nPozostaw odpowiedź miswid Anuluj pisanie odpowiedzi\nAmerykański rozgrywający Leith McLeod, który przed 6 dniami parafował umowę z mistrzem Estonii Kalevem Tallin, został bohaterem spotkania inaugurującego rozgrywki...


Oferta | Tadrem - Produkcja i ostrzenie noży do krajalnic\nProdukcja noży do krajalnic\nW swojej ofercie mamy zamienniki noży do wszystkich typów i marek krajalnic piekarniczych. Wszystkie produkowane przez nas noże wykonane są z nierdzewnej stali chromowej o twardości 56°HRC, co zapewnia wysoką wydajność cięcia i długą ich żywotność.\nW skład standardowej oferty wchodzą noże typu Lozamet, Heristal, Kalmayer/Kalmeijer, Ibonhardt, Gabarro, VLB, ABO, MAHO, JEREMY, WILRO, HATON, DAUB, DELTA, JAC, WABAMA. Więcej danych o każdym z tych noży mogą Państwo znaleźć na stronie danego produktu lub w cenniku.\nWykonujemy także noże z poza standardowej oferty. W tym celu należy skontaktować się z nami drogą telefoniczną lub mailową, podać dokładne wymiary noża lub przesłać nam jeden nóż na wzór.\nZamówienia wysyłamy za pośrednictwem Poczty Polskiej lub kurierem. Koszt wysyłki obliczany jest indywidualnie do zamówienia. Przy zamówieniu powyżej 300zł netto, oferujemy darmową wysyłkę! Umożliwiamy również odbiór osobisty pod adresem: ul. Krzyżanowskiego 26/1, Rzeszów.


O czym marzy Mama? - wyniki badania - Mamopracuj\nO czym najczęściej marzą polskie mamy? Pytaliśmy Was o to w prowadzonym w październiku badaniu. Marzycie o znalezieniu satysfakcjonującej pracy, o odpoczynku od codziennych obowiązków, o podróżach… Przeczytajcie!\nRedakcja portalu Mamo Pracuj - 16/11/2012\nTo, że każda mama marzy o zdrowiu dzieci i szczęściu rodziny nie jest niczym nowym, ale o czym mama marzy dla samej siebie? O czym marzy, kiedy zdrowie i szczęście rodziny jest zapewnione?\nSzukając odpowiedzi na tak postawione pytania, zaprosiliśmy mamy do udziału w ogólnopolskim badaniu pod hasłem „O czym marzy mama?”. Celem badania było zarówno poznanie marzeń polskich matek, jak i zachęcenie mam do pomyślenia o sobie, o swoich potrzebach. Dodatkowym aspektem badania jest niewątpliwa podpowiedź dla mężów/partnerów, czego oczekują ich partnerki i w jaki sposób można sprawić im radość. Ma to szczególne znaczenie w zbliżających się okresie świąteczno-noworocznym.\n1 Aktywną mamą być i czas dla męża mieć\n1.1 Przeprowadzone badanie pokazuje, że polskie Mamy chcą być aktywne, marzą o takiej pracy, która pozwoli im cieszyć się macierzyństwem i da równowagę w życiu osobistym. Mamy marzą także o czasie wolnym tylko dla siebie oraz o równym podziale obowiązków w domu. Bardzo wysoko w hierarchii marzeń mam jest spędzanie czasu z mężem/partnerem i podróże. Codzienna gonitwa, z jaką borykają się wszyscy rodzice, nie sprzyja myśleniu o sobie i o swoich marzeniach. Warto jednak o marzeniach pamiętać i wspierać ich realizację przy każdej nadarzającej się okazji!\n2 20% mam odpowiedziało, że marzy o znalezieniu satysfakcjonującej pracy lub zmianie pracy na lepszą.\n3 19% marzy o odpoczynku od codziennych obowiązków, o ciszy, spokoju, relaksie, o wizycie w SPA.\n4 Ponad 15% marzy o podróżach.\n5 Gdybym miała jeden dzień…\n6 Doba dłuższa o dwie godziny …\n7 Równolegle z badaniem prowadzony był konkurs „Co mnie motywuje?” – Lista zwycięzców tego konkursu dostępna jest tutaj.\nAktywną mamą być i czas dla męża mieć\nPrzeprowadzone badanie pokazuje, że polskie Mamy chcą być aktywne, marzą o takiej pracy, która pozwoli im cieszyć się macierzyństwem i da równowagę w życiu osobistym. Mamy marzą także o czasie wolnym tylko dla siebie oraz o równym podziale obowiązków w domu. Bardzo wysoko w hierarchii marzeń mam jest spędzanie czasu z mężem/partnerem i podróże. Codzienna gonitwa, z jaką borykają się wszyscy rodzice, nie sprzyja myśleniu o sobie i o swoich marzeniach. Warto jednak o marzeniach pamiętać i wspierać ich realizację przy każdej nadarzającej się okazji!\nZapytaliśmy polskie matki o jakim marzeniu dla samej siebie pomyślałyby patrząc na spadającą gwiazdę:\n20% mam odpowiedziało, że marzy o znalezieniu satysfakcjonującej pracy lub zmianie pracy na lepszą.\n19% marzy o odpoczynku od codziennych obowiązków, o ciszy, spokoju, relaksie, o wizycie w SPA.\nPonad 15% marzy o podróżach.\n„Moim marzeniem jest mieć satysfakcjonującą pracę, gdzie zostanę doceniona. Nie musi być ekstra płatna, zwyczajna praca, gdzie szef zrozumie, że dziecko czasem zachoruje, a ja muszę zostać z nim w domu. Po prostu, chciałabym pracować i być z tego powodu szczęśliwa.”\n„Najbardziej marzę o chociaż jednym dniu tylko i wyłącznie dla siebie. Chciałabym go poświęcić na relaks, wyciszenie się, zabiegi pielęgnacyjne, na które obecnie nie mam odrobiny czasu.”\n„Chciałabym pojechać w podróż dookoła świata.”\nGdybym miała jeden dzień…\nMając jeden dzień tylko i wyłącznie dla siebie, zdecydowana większość mam skorzystałaby z oferty salonów kosmetycznych i SPA, pielęgnując swoją urodę (37% respondentek). Blisko 23% mam zdecydowanie spędziłoby ten dzień tylko z mężem/partnerem. Tyle samo mam (po ok. 7%) buszowałoby po galerii handlowej jak i uciekło za miasto, czy do lasu.\nDoba dłuższa o dwie godziny …\nGdyby mama miała dla siebie dodatkowe dwie godziny codziennie, najczęściej wykorzystałaby je na relaks i wyciszenie (22%), a także na czytanie książek, naukę języków obcych, czy swoją pasję i hobby (po 12%).\nZapytaliśmy mamy także o zmiany, jakich pragną w różnych aspektach swego życia. Tylko co 10 mama nie chciałaby wprowadzać zmian w swoim życiu towarzyskim. Blisko 40% mam marzy o częstszych spotkaniach z koleżankami, a 34% o częstszych wypadach do kina i teatru.\nNatomiast w obszarze życia rodzinnego, polskie mamy marzą zarówno o większej ilości czasu spędzanego z mężem/partnerem jak i lepszym podziale obowiązków domowych (odpowiednio 21% i 18%). 10% mam marzy o urodzeniu kolejnego dziecka.\nW obszarze rozwoju osobistego i poprawy jakości życia, matki najczęściej wskazywały, iż chciałyby wziąć udział w kursach i szkoleniach, w tym także językowych (odpowiednio 18 i 17%). Tyle samo mam chciałby zrobić prawo jazdy lub zacząć jeździć autem, jak i pójść lub wrócić na studia – po 12%. 9% mam marzy o skoncentrowaniu się na swojej pasji.\nBlisko 1/3 mam chciałaby znaleźć lepiej płatną pracę (30% badanych), a prawie co piąta mama marzy o założeniu własnej działalności gospodarczej (18%). Ponad 8% mam, nie chciałoby zmienić nic w swoim życiu zawodowym.\nZapytaliśmy także mamy o to, w jaki sposób chciałyby spędzić swój wymarzony urlop. Ponad 33% mam marzy o wyjeździe na daleką, egzotyczną wyspę. Ponad 20% marzy o ekskluzywnym hotelu all inclusive, tylko nieco mniej (18%) o wczasach w SPA.\nNa koniec zapytaliśmy mamy o jakich prezentach marzą najbardziej. Na liście marzeń najwyżej znalazła się wycieczka we dwoje w wybrane miejsce (ponad 16%), a także kolacja we dwoje (10%), kwiaty (7,4%) i w podobnym zakresie: ubrania/bielizna, książki, zegarek/biżuteria, perfumy i kosmetyki. Natomiast tylko 5% mam chciałoby dostać laptop, telefon, lub inny sprzęt elektroniczny.\nDziękujemy wszystkim za udział w badaniu.\nRównolegle z badaniem prowadzony był konkurs „Co mnie motywuje?” – Lista zwycięzców tego konkursu dostępna jest tutaj.\nBadanie zostało przygotowane we współpracy serwisu Mamo Pracuj www.mamopracuj.pl i Streetcom Polska – agencji marketingowej i firmy badawczej. Badanie przeprowadzone zostało w dniach 15 – 22 października 2012 roku metodą CAWI na grupie 3269 kobiet.


BUDOWAPLUS.PL - USTAWA z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dział IV)\nUSTAWA z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dział IV)\nDrukować 1997-08-21 15:35\n3. Wartość odtworzeniową określa się dla nieruchomości, które ze względu na obecne użytkowanie lub przeznaczenie nie są lub nie mogą być przedmiotem obrotu rynkowego, a także jeżeli wymagają tego przepisy szczególne.\n1. Wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych przy przyjęciu następujących założeń:\n5) planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;\n1. Powszechną taksację nieruchomości przeprowadza się okresowo. Termin rozpoczęcia oraz zakończenia powszechnej taksacji nieruchomości, a także źródła jej finansowania, określi odrębna ustawa.\nPrzepisy art. 166 i 167 stosuje się również w razie konieczności ponownego ustalenia wartości katastralnej po przeprowadzeniu powszechnej taksacji nieruchomości.\n2. Na podstawie badań, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej co najmniej raz w roku opracowuje analizy i zestawienia charakteryzujące rynek nieruchomości. Analizy i zestawienia są udostępniane nieodpłatnie organom administracji publicznej oraz podmiotom, które udostępniły informacje o rynku nieruchomości przydatne do opracowania tych analiz i zestawień albo poniosły koszty pozyskania tych informacji. W pozostałych przypadkach udostępnianie analiz i zestawień następuje odpłatnie, stosownie do poniesionych kosztów ich opracowania. Udostępnianie może mieć formę zapisu elektronicznego w Internecie.


Wskaźnik PageRank w pasku narzędzi przechodzi do lamusa\nStrona główna » Informacje » Google News » Wskaźnik PageRank w pasku narzędzi\nPasek narzędzi Google Toolbar jest często używany jako dodatek do najpopularniejszych przeglądarek internetowych z Internet Explorerem, i Firefoxem na czele. Posiada kilka ciekawych funkcji usytuowanych w jednym miejscu i ułatwiających wyszukiwanie haseł na stronach www, tłumaczenie treści przeglądanej strony, czy szybkie udostępnianie treści w Google+. Ważnym punktem paska był również wskaźnik PageRank, który umożliwiał wyświetlenie wartości strony w skali od 1 do 10. Celowo napisałem „był”, bo z wiatrem zmian został właśnie usunięty. Poniżej na zdjęciu widać jeszcze działający wskaźnik PageRank:\nCzy PageRank zostanie całkowicie wycofany?\nOd razu nasuwa się pytanie, czy wskaźnik PageRank zostanie całkowicie wycofany z obliczenia ogólnej wartości stron www? Na tę chwilę nic na to nie wskazuje, wszak przedstawiciele Google wyraźnie stwierdzili, że wskaźnik jedynie nie będzie publicznie dostępny ze względu na stosowane w wielu krajach praktyki. Chodzi o to, ze wskaźnik ten jest ogólnie stosowany w handlu linkami. Im jest on wyższy – tym wyższą cenę można otrzymać za podlinkowanie serwisu ze strony z wysokim PageRank. Aby ukrócić ten proceder (domyślnie obniżyć wartości linków u prywatnych wydawców) zdecydowano się na ukrycie jego wartości. Moim zdaniem za jakiś czas wskaźniki PageRank i „tajemniczy” TrustRank będą „zrównane” pod względem ich wartości. Sprzedawcy linków (na przykład właściciele farm katalogów) nie będą w stanie zaprezentować wartości swojego serwisu, przez co nie będzie klientów na zakup drogich linków.\nW dłuższej perspektywie zmiany w Google doprowadzą do sytuacji, w której wartość strony, a co za tym idzie jej pozycja w naturalnych wynikach wyszukiwania będzie obliczana przez wiele czynników (obecnie jest ich w przybliżeniu 200), których wartości będą zbliżone. To z kolei doprowadzi do rozwoju serwisów www „zrównoważonych”. Czyli takich, gdzie właściciele będą brali pod uwagę maksymalną ilość wskazówek podawanych przez Google.\nJeśli posiadasz stronę internetową i nie wiesz, dlaczego nie ma na niej ruchu, zgłoś się do nas. Czasami naprawdę niewiele potrzeba, aby z martwej wizytówki firmy zrobić stronę o wysokiej skuteczności. Wystarczy wypełnić formularz obok.


Wpływ zbrodni na psychikę bohaterów. Przedstaw zagadnienie...\nWpływ zbrodni na psychikę bohaterów. Przedstaw zagadnienie... Powiększ zdjęcie\tCena: 49 zł\tZadaj pytanie na temat tego produktu\tWpływ zbrodni na psychikę bohaterów. Przedstaw zagadnienie odwołując się do wybranych utworów.\n2. Leake John, Pisarz, który nienawidził kobiet,\n3. Mickiewicz Adam, Pan Tadeusz, 4. Słowacki Juliusz, Balladyna, 5. Szekspir William, Makbet, Powyższa bibliografia ma charakter informacyjny, poglądowy. Zakupiona prezentacja będzie miała poprawnie wykonaną bibliografię oraz plan ramowy.Wszystkie prace maturalne posiadają przykładowe pytania komisji egzaminacyjnej. Ilość: Powtórka do matury z polskiego w weekend! (ustna i pisemna)


Latawcom nie potrzeba skrzydeł – Lucyna Siemińska – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Poezja i dramat » Latawcom nie potrzeba skrzydeł\nKilka słów o książce pt. “Latawcom nie potrzeba skrzydeł”\nKlasztor-więzienie na Wyspach Sołowieckich – pierwszy sowiecki obóz koncentracyjny zwiastujący nadejście nowej mrocznej epoki. W odizolowanej od świata kolonii mieszkają obok siebie czerwonoarmiści i ich byli przeciwnicy z wojny domowej, kryminaliści i przedrewolucyjna elita, intelektualiści, poeci ...\nEpicka opowieść o losach polskiej rodziny wpleciona w dramatyczne wydarzenia XX wieku rozpoczyna się z chwilą wybuchu I. wojny światowej, a kończy po stu latach – w czasach współczesnych. Czerwiec 1914 roku. Podczas porodu bliźniaczek – Marii i Anny – umiera ich matka. Stanisław Winny, ojciec nar...\nCzasami pozornie nic nieznaczące wydarzenia wywołują w naszym życiu kaskadę niezwykłych przeżyć... Bohaterka książki, Jaśmina, mieszka w malowniczym mazurskim miasteczku, w otoczeniu przepięknych lasów i jezior. Ma cudownego męża i córeczkę. Wydaje się, że nic nie jest w stanie zburzyć jej poukładan...\nMonografia stanowi analizę dogmatyczną oraz omówienie wyników badań empirycznych dotyczących dzieciobójstwa. Badania te autorka przeprowadziła w 2008 r. w Instytucie Wymiaru Sprawiedliwości w Warszawie. Analizie poddano akta sądowe i prokuratorskie z terenu całego kraju z lat 2002-2006 z zakresu prz...\nUncharted 3: Oszustwo Drake’a – poradnik do gry\nPoradnik do gry Uncharted 3: Oszustwo Drake’a zawiera opis przejścia trybu kampanii wraz z rozwiązaniami zagadek logicznych oraz podpowiedziami dotyczącymi potyczek. Dodatkowo na końcu tekstu znajduje się rozdział opisujący położenie wszystkich znajdziek.Uncharted 3: Oszustwo Drake’a - poradnik do g...


Można i tak | KRON\n« Udana czy też nie?\nŁowiąc w słońcu »\nNa długi czerwcowy weekend nie planowaliśmy żadnej zasiadki, wiedząc, że wszędzie będzie raczej ciasno. Zupełnie niespodziewanie dostaliśmy zaproszenie z zaprzyjaźnionej agroturystyki na krótki pobyt połączony z prośbą o podjęcie próby złowienia karpiowej samiczki potrzebnej do rozrodu. Mieliśmy sporo wątpliwości, ale w końcu zapadła decyzja i w sobotę przed południem zameldowaliśmy się na łowisku. Żar lał się z nieba i wszędzie było pełno ludzi. Najlepszym rozwiązaniem, pozwalającym na złowienie ciekawej ryby w tak krótkim czasie wydawało się początkowo karpiowanie z namiotu postawionego niedaleko zatoki, w której często gromadzi się większość ryb. Kiedy zobaczyłem żeglujące po powierzchni wody karpiowe grzbiety i poczułem panującą temperaturę odechciało mi się namiotu, zatoki i powróciły wątpliwości o zasadności naszej wyprawy.\nGospodarz jak zwykle stwierdził, byśmy czuli się jak w rodzinnym domu. Początkowo mieliśmy zarezerwowany fajny apartament na piętrze, ale podczas rozmowy wyszło, że wolny jest również niewielki pokoik na parterze. Kiedy otworzyliśmy jego drzwi, wiedziałem od razu, że rozum musi wziąć górę, a moje plany dotyczące karpiowania z namiotu są już nieaktualne. W pokoju panowała idealna temperatura, a za rozsuwanymi , szklanymi drzwiami widać było niewielki zadaszony tarasik i kilka metrów dalej brzeg wody. Nie był to staw, gdzie pływa większość dużych ryb, ale wtedy nie miało to większego znaczenia. Okazało się, że tu można łowić leżąc w cieniu na łóżeczku, a wieczorem śledzić jeszcze mecz Ligi Mistrzów. Wyobrażam sobie, jak musiałby gul chodzić „prawdziwym karpiarzom z dzikich wód” na takie warunki. Mając swoje lata, stać mnie jednak na to, by mieć to głęboko gdzieś.\nRyby do późna w nocy wędrowały po powierzchni i oczywiście nie brały. Wbrew wszelkim prognozom coś w pogodzie zaczęło się jednak zmieniać. Do rana wyholowaliśmy dwie piąteczki, a potem było jeszcze lepiej. Na naszej macie wylądowało kilka maluchów, potem waga wskazała 7,3kg a na koniec na nasze kulasy połakomiła się upragniona samiczka, której waga nieznacznie przekroczyła 10kg. Takiej ryby w tym stawie absolutnie się nie spodziewałem.\nNo i co tu więcej pisać – można i tak.


Kydyrgali Ongarbaev: Jestem wśród najlepszych na świecie! # Siłowanie na ręce # Armwrestling # Armpower.net\nKydyrgali Ongarbaev: Jestem wśród najlepszych na świecie! >>>\nPuchar Świata Profesjonalistów „Złoty Tur” to turniej, na którym rodzą się Gwiazdy. Kibice oczekują na kolejne sensacje i niespodzianki, na kolejnych Mistrzów. Kydyrgali Ongarbaev to jedna z tych właśnie Gwiazd. Jego występ w 2017 roku w kategorii 95 kg spowodował, że kibice wstrzymali oddech. ()\nZawodnik z Kazachstanu zajął w swojej kategorii (95 kg) pierwsze miejsce na prawą rękę a potem… wystąpił w open i był trzeci. Za nim tacy sportowcy, jak: Dmitry Silaev, Vitaly Laletin, Krasimir Kostadinov i inni. Ongarbaev przegrał w open jedynie z Levanem Saginashvili.\nZapytajmy więc Mistrza, jak dochodził do swoich wyników.\nOd kiedy zajmujesz się armwrestlingiem?\nKydyrgali Ongarbaev: Miałem dziesięć lat, kiedy zacząłem trenować. Historia armwrestlingu w mieście, w klubie „Shardara” zaczęła się w 2000 roku. A ja mieszkałem tuż obok, moim sąsiadem jest Arman Karsibaev – szef trenerów w tym klubie.\nCzy twoje życie zmieniło się odkąd zacząłeś trenować?\nKydyrgali Ongarbaev: No cóż… Mam tu wielu przyjaciół, prowadzę sportowy tryb życia. Ponadto teraz jestem już rozpoznawalny.\nNo i powiem tak… jestem jednym z najlepszych na świecie…\nCzy masz swój ulubiony styl walki?\nKydyrgali Ongarbaev: Najlepiej czuję się w walce górą.\nKydyrgali Ongarbaev: Zawsze moim trenerem był i jest Arman Karsibaev, on wszystko planuje. Niedawno mieliśmy dziesięciodniowy obóz w górach. Sądzę, że na M. Świata i na Puchar Świata będę doskonale przygotowany.\nJaka była twoja najtrudniejsza walka?\nKydyrgali Ongarbaev: To była walka na Złotym Turze 2017 z Dmitry Silaevem.\nKydyrgali Ongarbaev: Zawsze najpierw trzeba sobie postawić konkretny cel, a potem dążyć do niego.\nKydyrgali Ongarbaev: Jestem urzędnikiem, zajmuję się sportem i kulturą fizyczną w mieście. A moim szefem jest Shynbolat Raykhanov – dwukrotny mistrz świata w armwrestlingu.\nDzięki za rozmowę i do zobaczenia w Polsce.\nKydyrgali Ongarbaev: Pozdrawiam kibiców!