Pierwszy Róg. Tajemnica Askiru. Tom 1 - Richard Schwartz - ebook - virtualo.pl\nPierwszy Róg. Tajemnica Askiru. Tom 1 - ebook\nPierwszy Róg. Tajemnica Askiru. Tom 1 - opis ebooka\nW zajeździe Pod Głowomłotem gościłem już wiele razy, toteż do moich przywilejów należało posiadanie osobnego stołu nieopodal szynkwasu. Miałem stamtąd dobry widok na drzwi, czysty zbieg okoliczności jednak zrządził, że podniosłem wzrok akurat w chwili, gdy wkroczyła do izby.\nKobieta wiedziała, jak zrobić dobre wejście: najpierw błyskawica rozświetliła przez szpary w okiennicach wnętrze karczmy, potem ziemię wprawił w wibracje grzmot. Z pewnością tylko przypadek sprawił, że dokładnie w tym momencie pchnęła drzwi izby i zimny powiew zgasił połowę dymiących świeczek łojowych.\nWiatr zimnymi palcami pochwycił skrzydło drzwi i zatrzasnął je za nią z taką siłą, że obawiałem się, iż zerwie się skórzany rzemień służący za zawiasy. Jaskrawa, oślepiająca jasność ponownie wlała się przez każdą szczelinę w ciężkich okiennicach; gospodą wstrząsnął nowy grzmot.\nDo wtóru świszczącego wiatru niemo taksowaliśmy ciemną postać. Ten i ów przeżegnał się znakiem Trójcy, ktoś ucałował idole, któryś z żołnierzy zawołał imię boga, o którym chyba nikt wcześniej tu nie słyszał.\nPrzez chwilę stała tak w ciszy, pozwalając, byśmy mierzyli ją spojrzeniem. Płaszcz o barwie nieba o północy, ciężki i mokry od jazdy konno w jednej z najgorszych śnieżnych burz dekady, nie ukrywał jej kobiecości, mokra tkanina wręcz podkreślała jej kształty. Kaptur był zsunięty głęboko na twarz i w niepewnym świetle pozostałych świec ukazywał zaokrąglony, zdecydowany podbródek oraz pełne usta, zaciśnięte teraz w wąską kreskę. Po jeździe w takiej zamieci też nie byłbym w najlepszym humorze.\nJej cera była jasna, biała jak śnieg, który właśnie groził zasypaniem tej gospody na odludziu. Długa peleryna zakrywała resztę jej osoby – z wyjątkiem czubków kolczych butów, a choć na suknie osiadło mnóstwo maleńkich płatków, dało się zauważyć granatową poświatę typową dla mithrilu.\nNad jej lewym ramieniem wznosiła się rękojeść miecza bękarciego, dla każdego doskonale widoczna przez pęknięcie w pelerynie. Srebrny smoczy łeb znajdował się wyżej niż jej głowa, a oplot rękojeści z ciemnej skóry prowadził do jelca w kształcie dwóch łap – srebrne pazury w migotliwym półcieniu wyglądały niemal jak żywe, zaś ślepia smoka były groźbą z ciemnego rubinu. Po rękojeści, po całej jej postaci przebiegł błędny ognik i unurzał ją w słabym błękitnym blasku, gdy uniosła rękę, żeby zsunąć kaptur i rozpiąć płaszcz.\nBlada twarz robiła nie mniejsze wrażenie niż wejście kobiety. Była klasyczną pięknością, choć jej oczy żarzyły się lekko czerwienią. Włosy, które odsłoniła, splecione były w długi, płowy warkocz, biały niemalże, i w świetle błędnego ognika zdający się jarzyć wewnętrznym blaskiem. Albinoska – lub jedna z legendarnych elfek.\nPancerz, który ukazał się pod rozpiętym płaszczem, zaliczał się do tych skarbów, o jakie waśniły się królestwa: kolczuga z mithrilu, delikatna i miękka jak jedwab oraz niewiele cięższa od skóry; opływała jej kształty niczym granatowa rzeka i otulała ją poświatą. W splotach kolczugi na jej piersi zamajaczył gryf, rozżarzył się, przygasł i pojawił ponownie w rytmie jej oddechu. Biodra nieznajomej opinał szeroki pas mieczowy – podkreślał jej wąską talię i podtrzymywał kolejny miecz: długi, o nie mniej wyborowym wykonaniu.\nRękawiczki, które teraz zdjęła, były z granatowej skóry, miękkie i gładkie, połyskliwe, z widocznymi drobnymi łuskami. Pokręciłem powoli głową, nie dowierzając własnym oczom. Umiałem rozpoznać smoczą skórę, ale ta nie tylko pochodziła od smoka, lecz została zdjęta z pewnej bardzo szczególnej części jego ciała. Nie wiem, jakie bydlę poświęciło skórę na te rękawiczki, ale na pewno nie miało już pożytku ze swych jąder.\nW karczemnej izbie było może z czterdzieści osób, a każda z nich była zahipnotyzowana jak królik pod wzrokiem węża. Tak działał wyraz malujący się na jej twarzy i spojrzenie czerwonych oczu, którym nas omiotła.\n– Jestem sera maestra de Girancourt. Noszę Kamienne Serce, Ostrze Sprawiedliwości.\nWięc w dodatku jest związana z mieczem. Trudno było się spodziewać czegoś innego, sądząc po rękojeści nad jej ramieniem. Smoczy łeb zdawał się lustrować izbę wzrokiem tak samo jak ona.\nDostojny gość, jak na tę nędzną chałupę, w rzeczy samej. To wyjaśniało również, dlaczego dotarła tu żywa. Taka zbroja może i chroniła, jednakowoż warta była majątek. Zastanawiałem się, ilu zbójów i wyjętych spod prawa skusiło się i poczuło Kamienne Serce na własnej skórze.\nJej głos był jak ona sama: klarowny i emanujący zimowym chłodem. Docierał do każdego ucha w tym pomieszczeniu, pozostawiając wrażenie lodowatego piękna i jeszcze bardziej lodowatej woli.\nKarczmarz – nieduży, przysadzisty mężczyzna z rzednącymi włosami – pierwszy otrząsnął się z przestrachu. Dojrzał jej wyczekiwanie, nakazujące mu podejść, i z głębokim pokłonem spełnił niemy rozkaz.\n– Witamy Pod Głowomłotem, w najlepszym zajeździe między Lassahndaarem a Coldenstattem. – Słuszna uwaga, przyjacielu. Zwłaszcza że było to też jedyne schronienie, jeśli nie chciało się nocować w starej warowni na przełęczy. A tego nikt nie chciał. Za dużo duchów. – Jestem Eberhard, karczmarz. Niech mój skromny dom będzie i waszym, pani. Dam wam najlepszy pokój, tylko muszę go zwolnić.\n– Na razie byłabym wdzięczna za dobrą pieczeń i zacne wino – odparła sera.\n– Oczywiście, oczywiście… – Gnąc się w uniżonych pokłonach, zaprowadził damę do stołu obok mojego i zapewnił, że zostanie natychmiast obsłużona. Kobieta płynnym ruchem odpięła pochwę z Kamiennym Sercem i postawiła na czubku obok stołu, gdzie utrzymała się w pionie bez żadnego oparcia – prosta oznaka, a jednak sprawiająca wrażenie, że to jeden z mieczy związanych z tym, kto go nosi.\nDziewka służebna nadbiegła i postawiła na stole przed serą podgrzany cynowy kubek z czerwonym winem i drogocennymi goździkami. Potem dygnęła z szacunkiem, by natychmiast czmychnąć z powrotem do kuchni. Karczmarz tymczasem odwrócił się do mnie; domyślałem się, czego chce.\n– Ser! Musicie zrozumieć, panie… – zaczął. Czekałem. – Sera potrzebuje pokoju. Z pewnością nie będziecie mieli nic przeciwko temu, by odstąpić takiej damie wasz. To najlepszy pokój, jak wiecie…\n– Nie – odparłem kategorycznie. – To mój pokój. Płacę królewską monetą, i to za pełne trzy tygodnie. Nie zwolnię go.\n– Ale nie możecie przecież… – Gestykulował żywo, w jego oczach malowała się desperacja.\n– Dajcie jej inną izbę, tylko odrobinę gorszą od mojej.\nPowędrował wzrokiem do dowódcy żołnierzy, który siedział z piątką swoich ludzi przy innym stole i grał w kości, zanim sera ożywiła wieczór swym przybyciem. Mężczyzna uśmiechnął się jadowicie, pokazując żółte jak u drapieżnika zęby. Tylko spróbuj, człowieczku – zdawał się mówić tym uśmiechem.\nGospodarz odwrócił się z powrotem w moją stronę, szukając pomocy.\n– Ależ panie, widzicie przecież, że żołnierze nie ustąpią. Błagam!\nZdawałem sobie sprawę, że sera śledzi naszą rozmowę. Zajęła najlepszą z możliwych pozycję, podobnie jak ja uznając, że korzystnie będzie mieć za plecami szynkwas. Śledziła wzrokiem izbę, a raz po raz również mnie. Nawet drgnieniem nie dawała poznać, że jest zainteresowana moją rozmową z karczmarzem, wiedziałem jednak, że słucha. Nie omieszkała również zlustrować żołnierzy, u których pod mgiełką upojenia wyraźnie dało się rozpoznać pożądliwość.\n– Dajcie jej pierwszy z brzegu wolny pokój – oznajmiłem. – Weźmie go i będzie wam przychylna, że zaoferowaliście jej najlepsze pomieszczenie, pomimo iż było już wynajęte. Gdybyście jej tego nie obiecywali, nie bylibyście teraz w opresji.\n– Zróbcie to. – Nie podniosłem tonu w znaczący sposób, ale pochwyciłem wzrokiem jego spojrzenie. Oczy karczmarza rozwarły się szeroko. Pokiwał żarliwie głową.\nDrżącym głosem wyjaśniał teraz serze, że może jej zaoferować tylko skromny nocleg, że nie chce jej obrażać, ale…\nUniosła szczupłą rękę.\n– W porządku, dobry człowieku. Zadbaj o ty, by pchły nie dokazywały za bardzo, to mi wystarczy.\nKarczmarz pokiwał ochoczo głową, nie mogąc uwierzyć, że tak łatwo mu wybaczono, a potem dał dyla do kuchni, gdzie chciał ze szczególną starannością przygotować pieczeń.\nOna zaś skorzystała z okazji, by obejrzeć sobie każdego w izbie i zorientować się w sytuacji. Jej spojrzenie w końcu spoczęło na mnie. Odwzajemniłem je bez drgnienia powieki.\nWiedziałem, co widzi. Ciemną opończę z grubego lnianego sukna i skóry, głęboko opuszczony na twarz kaptur i podłużną skórzaną sakwę, opartą o ścianę za mną. Dłonie miałem schowane w rękawach, przed sobą kubek z ledwie tkniętym winem. Pod opończą szerokie barki. Kiedy powędrowała wzrokiem ku mym stopom, rozpoznała buty kolcze, niewiele różniące się od jej własnych, lecz znacznie mniej kosztowne i wykonane z mniejszym kunsztem. Nie chciałem, by było widać więcej. Poza tym w izbie było chłodno, a ja od jakiegoś czasu marzłem łatwiej niż niegdyś. Dość powodów, by otulić się peleryną.\n– Szukam Roderica von Thurgau – podjęła chłodnym głosem. – W Lassahndaarze powiedziano mi, że zamierzał poszukać kwatery na zimę w tej opuszczonej przez bogów okolicy. Jego opis pasuje do was. Czy to wy jesteście tym, kogo szukam?\nWestchnąłem w duchu. Zapewne musiałem nim być, wszak nie byłem podobny do nikogo innego w tej izbie.\n– Thurgau nie żyje. Od niemal trzydziestu lat. Poległ w bitwie pod Avincorem.\n– Tak mówią. – Wstała z miejsca, bez zastanowienia zabierając do mego stołu Kamienne Serce. Postawiła miecz obok siebie.\n– Pozwolicie? – zapytała po fakcie, siedziała już bowiem.\n– Nie życzycie sobie, bym zajęła miejsce przy waszym stole?\n– Dobrze to ujęłyście, sera. Szukam tu spokoju po trudach podróży, nie mam nastroju na babskie gadanie.\nZamrugała raz, drugi.\n– Jesteście opryskliwi.\n– Tak, a wy nadal tu siedzicie. Wasze wino czeka na tamtym stole.\n– Karczmarz zaraz mi je przyniesie.\nEberhard usłyszał jej słowa i pośpieszył, by podać jej pucharek z ciemnej cyny.\nW podzięce obdarzyła go uśmiechem. Przez moment myślałem, że karczmarz na miejscu padnie z zachwytu, ale zaraz wziął się w garść i pomknął na zaplecze.\n– Możecie się przesiąść, jeśli chcecie – zasugerowała z uśmiechem. – Lecz wówczas będę musiała się ruszyć ponownie, chciałabym bowiem zaproponować wam interes.\n– Nie jestem zainteresowany. – W rzeczy samej zebrałem się do odejścia, lecz ona sięgnęła ku szyi i wysupłała mały woreczek. Opróżniła jego zawartość na dłoń i upuściła na stół.\nBył to ciężki sygnet, pierścień przeznaczony dla mężczyzny, choć rozmiarem za mały na męski palec. Ktoś wyraźnie kazał go zwęzić. Na rubinowym tle widniał relief z kości słoniowej. Jednorożec i róża. Herb rodu von Thurgau.\n– Piękna rzecz – oznajmiłem, siląc się na obojętny ton.\n– Niegdyś był to zastaw waszego honoru.\n– Honor łatwo dziś się przecenia. Przynosi śmierć i niewiele szczęścia – odpowiedziałem jej. Wysunąłem z opończy rękę, bez schowanego w niej sztyletu, i przytrzymałem w górze. Wciąż była szeroka i silna, ale pergamin mej skóry zdobiły ciemne starcze plamy. – Kiedy ser Roderic dał jej ten pierścień, miała zaledwie dziesięć lat. To było więcej niż trzydzieści lat temu, nie ujrzała go nigdy więcej. Zginął bowiem, jak każdy wie, na przełęczy Avincor. Wraz z rycerzami Związku. Żaden nie przeżył, ale przełęcz utrzymali.\n– Pamiętacie, jak wyglądała? – zapytała.\n– Macie na myśli księżniczkę? Nie obracam się w tak szacownych kręgach. Słyszałem jednak, że była drobna, jasnowłosa i chorowita. Ser Roderic zapewne również widział niewiele więcej niż szczupłą rękę, która przyjęła od niego pierścień. Tak głosi ballada. Wszyscy znają tę historię.\n– On i czterdziestu wiernych mu towarzyszy. Każdy przysięgał jej, że odda życie, by obronić jej kraj przed barbarzyńcami. Utrzymali przełęcz. Przez dwanaście dni. – Jej głos zniżył się do szeptu, mówiła cicho, niemal nabożnie. – Wystarczająco długo, by armia hrabiego Filgana przygotowała się na przyjęcie barbarzyńców, gdy tylko przejdą przez przełęcz. Tylko że oni nigdy nie nadeszli.\n– Gdyby hrabia wysłał zwiadowców, zdałby sobie sprawę, że mógłby uratować co najmniej połowę wiernych kamratów. Lecz on tylko siedział na tyłku w swym haftowanym perłami namiocie i czekał, co się stanie. – W moim głosie zabrzmiała gorycz. Ale uraza była zaledwie echem, cieniem minionych dni. Słabym jak ja. – Jestem stary. To mnie łączy z ser Roderikiem. Miałby teraz sześćdziesiąt lat, może więcej. Nawet gdybym nim był, do czegóż przydałby się taki starzec serze maestrze? Nosicie Kamienne Serce, ale macie również szkolenie w obejściu z magią. Cóż takiego mógłby zrobić dla was ser Roderic, czego nie potrafiłybyście same?\nObróciłem dłoń przed jej oczami.\n– Ser Roderic jest znacznie starszy od was. A to, czego od niego chcę, to porada.\n– Ja mogę dać wam radę, byście zapomniały o nim. Ser Roderic zmarł na tamtej przełęczy.\n– Nie chcecie wiedzieć, dlaczego potrzebuję jego rady?\nWzruszyłem ramionami i pociągnąłem łyk ze swego pucharu. W końcu zapłaciłem za to wino. Zaskoczyło mnie na korzyść. Nawet dało się je pić.\n– Nieszczególnie. Za kilka lat nic już nie będzie mnie interesowało. Może nawet za kilka miesięcy. Pewnie już niedługo pozostanę na tym świecie.\n– Miasto Kelar miesiąc temu zostało wzięte przez Imperium Thalak.\nKelar. Pamiętałem wysokie mury, składy i spichlerze. Zaskoczyły mnie jej słowa. Dwieście dziewięćdziesiąt lat temu Kelar był oblegany przez prawie dwadzieścia lat, ale się nie poddał. Niegdyś zainteresowałoby mnie to, lecz dziś… – Oblężenie trwało od ośmiu lat. Można się było tego spodziewać.\n– Nie macie w sobie współczucia?\n– Współczucia? Wojna to wojna. – Zaletą wieku było to, że można było wypowiadać takie słowa, nie czując się przy tym idiotą.\n– Imperator kazał zniszczyć miasto. Stracono każde dziecko, każdą kobietę i każdego mężczyznę. A Melbaas, Angil i Jatzka poddały się, nie chcąc dzielić tego losu.\n– Melbaas się poddało? – To akurat była niespodzianka. Nieprzyjemna niespodzianka. Miasto to uchodziło za twierdzę nie do zdobycia. Z portem, jako zapleczem, mogło stawiać opór w nieskończoność.\n– Thalak wykorzystał czarną magię do zdobycia miasta. Wieść głosi, że kazał za dnia przerzucać katapultą przez mury własnych martwych żołnierzy, by nocą wskrzeszać ich do życia.\n– Imponujące. I kreatywne.\nPosłała mi miażdżące spojrzenie.\n– Po upadku Kelaru królestwo Jasfaru ogłosiło całkowitą kapitulację i jako rękojmię wysłało do księcia Thalaku.\nWestchnąłem. Wiedziałem już, dokąd to prowadzi. Powoli pokiwałem głową.\n– W ten sposób niemal nic już nie stoi między naszym a jego królestwem. Nasza piękna księżniczka będzie musiała pochylić swą płowowłosą głowę przed imperatorem. Taki los koronowanych głów. Raz się klęka przed nimi, raz oni klękają przed nami.\nUderzyła w stół zaciśniętą pięścią. Ledwie zdołałem uchronić swój puchar przed przewróceniem się. Był jeszcze prawie pełen, a mnie zaczęło suszyć od mówienia. Wypiłem łyk, zanim dobre wino skończy bezsensownie rozlane na stole.\n– Ser, jak możecie mówić coś takiego! To nasza królowa!\nUniosłem ostrzegawczo palec.\n– Nie mój kraj, nie moja królowa. Pochodzę z Letasanu.\n– Ser Roderic…\n– Nie jestem ser Roderikiem – przerwałem jej ponownie. Złe maniery – kolejny przywilej wieku. Poza tym nie miałem nic do stracenia, nawet gdyby miała przemienić mnie w jeża. Kogo to obchodziło? Przypatrywałem się własnej dłoni, która umoczyła palec w czerwonym winie i nakreśliła na stole trójkąt. Z fascynacją przypatrywałem się, jak wykonuje niewielki gest, sprawiający, że trójkąt się rozżarza. W powietrze uniósł się zapach płonącego drewna. – Na Trójcę, nie jestem ser Roderikiem. – Kolejny drobny gest i poblask zgasł, pozostawiając jedynie idealny trójkąt wypalony w drewnie. Zdumiewające, jakie rzeczy człowiek przypomina sobie w chwili nieuwagi. Kiedy znów podniosłem wzrok, zobaczyłem w jej oczach zrozumienie i porażkę. O ser Roderiku wiadomo było, że za pomocą magii nie potrafił nawet zapalić świecy. Był wojownikiem, słynnym wojownikiem, lecz bez magicznego talentu. Gdy ponownie się odezwałem, mój głos był cichszy, bardziej przyjazny: – Czego właściwie od niego chcecie, sera maestra?\n– Potrzebuję eskorty przez Gromogóry, step, potem królestwo Xian aż do Askiru.\n– Askiru? To on w ogóle istnieje? Myślałem, że to tylko legenda. A taka podróż musiałaby potrwać wiele miesięcy. Jeśli wszystko poszłoby gładko. – Zapatrzyłem się w puchar. Zdaje się, że wypiłem jednak więcej, niż sądziłem, bo był niemal pusty. – Bezcelowa podróż, której nie powinno się narzucać staremu człowiekowi. Nie mówiąc o tym, że aby dotrzeć do Gromogór, trzeba pokonać przełęcz. – Potrząsnąłem głową. – Daremne przedsięwzięcie, nawet przy waszych magicznych mocach.\nMilczeliśmy przez chwilę. W tle słyszałem szmer rozmów innych gości, cichszych teraz. Raz po raz rzucali spojrzenia w naszą stronę. Nie podobało mi się to. Zapamiętają serę, nie sposób było ją zapomnieć. I zapamiętają starca, którego towarzystwa szukała tak jawnie.2 WIĘŹNIOWIE BURZY\nNa dworze hulał wiatr, ogień w kominku podrygiwał pod dymnikiem, nawet grube mury zajazdu powoli traciły ciepło. Jedna z dziewek usiłowała uszczelnić szpary w oknach za pomocą sznurka nasączonego łojem. Niejeden żołnierz śledził pożądliwym wzrokiem jej wdzięczne ruchy, inni świdrowali spojrzeniem szczupłą postać przy moim stole.\nJeśli przeczucie mnie nie myliło, byliśmy zmuszeni spędzić tu kilka kolejnych dni. Zanim się zjawiła, nie za bardzo interesowało mnie, co się stanie. Lecz teraz była tu, a ja na nowo zacząłem się bić z myślami. Przyjrzałem się pozostałym osobom, z którymi – chcąc nie chcąc – musieliśmy w najbliższym czasie dzielić strawę i dach nad głową. Wszyscy byliśmy więźniami burzy.\nWiększość była zwyczajnymi podróżnymi. Tuż przed południem przybyło dwóch kupców. Ich duże, ciężko załadowane wozy stały na dziedzińcu – pokusa dla każdego lichwiarza, który chciałby prędko się dorobić. Pokusa, której nie pomniejszał fakt, że niewielkiej karawanie towarzyszyło ośmiu strażników, bowiem ci świadczyli jedynie o pokaźnej wartości przewożonego towaru.\nKąt nieopodal drugiego kominka zajęło inne podróżne towarzystwo. Ich bogate i strojne szaty były mi obce, przechodząc obok, usłyszałem jedynie, że pochodzą z Lehemaru. Jeśli tak było, mieli za sobą długą drogę. Grupkę tworzyli starszy mężczyzna i dwie młode, nader urodziwe kobiety. Towarzyszyło im trzech wojowników, zarabiających na żołd pilnowaniem, by cnota córek pozostała nietknięta. Wszyscy trzej nosili na piersi ten sam herb, czyli nie zostali najęci tylko na czas podróży, lecz służyli na stałe. Mężczyzna spędzał czas na rozglądaniu się wokół z dezaprobatą, a jego córki wyglądały na zbyt nieśmiałe, by choć oddychać bez jego zgody. Opatulone ciasno w peleryny, płochliwie obserwowały, co się dzieje wokół. Jeśli któraś z nich choćby raz się odezwała, to musiało mi to umknąć. Potrafiłem sobie wyobrazić tylko jeden powód, dla którego takie towarzystwo udaje się w wojaże: zamiar wydania za mąż jednej lub obu córek. Zapewne cieszyły się, że wreszcie umkną przed ponurymi spojrzeniami ojca.\nInnymi przejezdnymi byli górnicy z pobliskich kopalni miedzi – zapewne zmierzali do domów, by spędzić nadchodzące święta z rodziną. Był tu też pastuch ze stadem krów, których większość zamarznie poza murami zajazdu. Już teraz zapijał swe troski i zaległ, głośno chrapiąc, pod jednym z dwóch kominków. W izbie dostrzegłem jeszcze jedną zakutaną w pelerynę postać, w kapturze naciągniętym na twarz, która zajęła drugie z najlepszych pod względem strategicznym miejsc. Ciepło kominków raczej nie sięgało do tego kąta. Również ta osoba przybyła późno: smukła postać przestąpiła próg zajazdu tuż przed zachodem słońca i nie umiałem jeszcze jej zaszeregować. Jedyne, co o niej wiedziałem, to że oba wierzchowce, które zostawiła w stajniach, były przedniej jakości. Nie potrafiłem rozpoznać, czy gość ów pod opończą i kubrakiem nosi zbroję, jednak o ścianę przy nim opierał się długi miecz.\nNo i zatrzymali się tu też „najemnicy” – by nazwać ich słowem odrobinę zbyt pochlebnym, lecz znośniejszym od tych, na które pewnie zasługiwali: zbójcy, wyjęci spod prawa, rabusie, mordercy albo po prostu hołota. Było ich dziewięciu. Przybyli razem, tuż po zachodzie słońca, lecz nie byłem pewien, czy rzeczywiście stanowili jedną drużynę. Być może po drodze tylko natknęły się na siebie dwie bandy i zawarły pokój na czas śnieżnej burzy. A może dogadali się, że będą działać razem.\nGrupa najemników składała się z szóstki siepaczy. Ich podbite futrem płaszcze były ubabrane, podobnie jak wszystko, co do nich należało. Widać było wyraźnie, że rzadko przebywają pod dachem. Nawet w wypełniającej izbę mieszaninie zapachów, wśród woni piwa, gorzałki i mokrej wełny, dymu z kominka i aromatu pieczeni dochodzącego z kuchni, wyczuwałem odór starego potu i krwi. Przez cały wieczór śledzili pozostałych gości, raz po raz omiatali wzrokiem kupieckich strażników i trójkę podróżnych, krążyli niby bez celu po zajeździe, oglądając schody, drzwi, wejścia i wyjścia. Albo pożądliwie gapili się na smukłe kształty kuchennej dziewki.\nTrzej pozostali być może byli tymi, na których wskazywał ich wygląd – prezentowali się nieco lepiej niż szóstka ich kamratów, nosili pancerze ze skóry wzmocnionej stalowymi płytkami i byli uzbrojeni w sztylety oraz długie miecze. Wyglądali profesjonalnie i spokojnie. Podczas gdy pierwsza grupa zachowywała się coraz głośniej i zagrzewała wszystkich do wspólnego rechotu nad sprośnymi żartami, pozostała trójka zachowywała się powściągliwie i powoli, choć nieustannie opróżniała kubek za kubkiem.\nZajazd miał niewiele pokoi: dwa jednoosobowe, dwa mające po sześć łóżek oraz dwa większe pomieszczenia sypialne na poddaszu. Innych gości proszono o nocowanie na sianie w stajniach. Wziąwszy pod uwagę ziąb, na jaki się zanosiło, stajnie z pewnością nie były najgorszą alternatywą. Zwierząt było więcej niż ludzi, a stajnie wypełnione po brzegi. Ciepło zwierzęcych ciał bez wątpienia chroniło przed zamarznięciem.\nZajmowałem jeden z dwóch pojedynczych pokoi i wiedziałem, że wszystkie pomieszczenia są pozajmowane. Pokoju nie dostała już grupka wytwornych podróżnych, co spotkało się z tak głośnym protestem mężczyzny, że wszyscy odetchnęli z ulgą, kiedy w końcu postanowił usiąść i się uspokoić.\nZ tego wynikało, że sera mogła spać albo w stajni, albo w jednym ze wspólnych pomieszczeń. Nie było to towarzystwo, w jakim życzyłbym sobie tkwić w zajeździe zasypanym śniegiem.\nW zajeździe przebywał też sam karczmarz; oprócz niego ktoś – kucharka lub kucharz – krzątający się w kuchni, chłopak stajenny, zapewne nieradzący sobie z ogromną liczbą zwierząt, trzy dziewki służebne w wieku od piętnastu do dwudziestu lat, młode, szczupłe i przyjemne dla oka. Stare oczy też potrafią się cieszyć wdziękiem dziewczęcych ruchów. Mężczyźni wodzili za nimi wzrokiem, ale w przypadku większości z nich mnie to nie martwiło. Mój niepokój budziła okoliczność, że do kobiecych krągłości lepią się wzrokiem niektórzy z najemników, a w ich spojrzeniach widniała chęć wzięcia sobie tego, co im się podoba.\nPonieważ zajazd leżał daleko od jakichkolwiek osad, nie było nic dziwnego w tym, że karczmarz zatrudniał do cięższych prac dwóch młodych, silnych parobków. Nosili u boku krótkie, oplecione skórą pałki. To może wystarczało, by nauczyć dobrych manier moczymordy, ale przeciwko dziewięciu żołdakom ich szanse były raczej marne.\nPonownie zwróciłem się do sery maestry:\n– To nie jest dobry czas na odwiedziny tego miejsca.\nUniosła brew, jak wszystko w niej bladą, a mimo to wyrazistą. Jej oczy utraciły czerwonawy blask, być może był on tylko moim urojeniem lub odbiciem ognia z kominka. Teraz miały barwę fioletu, nieporównywalną z niczym innym. Przez tę chwilę, gdy obserwowałem gości w karczmie, odzyskała rezon. Podczas gdy jeszcze przed momentem sprawiała wrażenie zasmuconej, rozgniewanej i sfrustrowanej zarazem, teraz wyglądała na rozbawioną. Być może moją osobą.\n– Obawiacie się o moje bezpieczeństwo?\n– Wiem, że jesteście maestrą. Obwieściliście to wszystkim, wchodząc do izby. Moje stare uszy są jeszcze w stanie słyszeć słowa, jeśli wygłosi się je dostatecznie głośno. Ale jednocześnie rzuciliście wyzwanie. Niektórzy widzą tylko zewnętrzną powłokę. I mogą ulec pokusie, nie zastanawiając się nad jej ceną. Wy wszak również potrzebujecie snu.\n– Do czego zmierzacie?\n– Nakażę karczmarzowi, by wstawił do mojego pokoju dodatkowe łóżko.\n– I z taką galanterią oferujecie mi ochronę na całą noc? – Roześmiała się. – Gdybyście byli kimś innym, posądziłabym was o niecne zamiary.\n– Jeśli zależy wam na niecnych zamiarach, zwróćcie się do najemników.\nObróciła się. Szóstka żołdaków przycichła, mówili coś między sobą, ale nieustannie obrzucali spojrzeniami dziewki, które od jakiegoś czasu, obsługując ich stół, stały się ostrożniejsze. Najemnicy, a właściwie zbójcy, przypominali mi sforę wilków, przemyśliwującą, jak najlepiej wyrwać sarnę ze stada.\nJeden z nich, herszt, zauważył spojrzenie maestry i teraz gapił się na nią bezwstydnie; na jego ustach wykwitł szeroki, złośliwy uśmieszek, ukazujący mocne, szarawe uzębienie, przypominające kły drapieżcy. Widok ten był znośniejszy od uśmiechów jego wyszczerzonych kompanów, pokazujących poczerniałe pieńki zębów. Ból ubytków z pewnością nie sprzyjał pogodnemu usposobieniu.\nNie zareagowała na jego spojrzenie, tylko powiodła wzrokiem po pomieszczeniu, rejestrując to samo, co ja, po czym ponownie zwróciła się w moją stronę.\n– Dostrzegam to, o czym mówicie. Lecz widzę też jedenastu strażników. – Ona również nie brała pod uwagę parobków.\n– Być może ten i ów z gości również byłby gotów bronić życia zimną stalą. Powiedzmy więc, że jest tu piętnaście osób zdolnych do obrony. Gdyby nasi przyjaciele coś planowali, mielibyśmy nad nimi przewagę liczebną. Czy właśnie o tym myślicie?\n– Mniej więcej. Nie odczuwam jednak wielkiego niepokoju. Jestem dobrze wyszkolona w sztuce walki mieczem, a Kamienne Serce będzie mnie wspierać. – Przeniosła wzrok na miecz. Rubinowe ślepia smoka wpatrywały się we mnie drwiąco.\n– Ostrze Spójni wiele może. Lecz bywało i tak, że wojownik połączony z mieczem magiczną więzią ginął, choć trzymał go w ręku – odparłem sucho.\nMówiono, że dusze tych, którzy nosili za życia taki miecz, znajdowały w ostrzu ostatni odpoczynek, wzbogacając miecz o nowe umiejętności.\n– Podoba się wam myśl, że kiedy nadejdzie wasz czas, dołączycie do innych zaklętych w ostrzu dusz? – zapytałem.\n– Nie. Ale Kamienne Serce mnie przyjęło i gdyby nie ono, moja dusza byłaby już stracona. Nie wierzę jednak w to, że jest w nim zawarta dusza. Może to, czego dusza już nie potrzebuje, kiedy przekracza próg boskich hal: wiedza, doświadczenia i inne rzeczy.\n– Może tak jest. W każdym razie niezbyt to przyjemna wizja spędzić resztę doczesnych dni uwięzionym w zimnym kawałku stali.\n– Nie musi do tego dojść – odparła z uśmiechem. – Muszę tylko puścić miecz, zanim umrę.\n– Tak, tak mówią – zgodziłem się z nią. – Zastanawiam się tylko, czy to naprawdę możliwe. Może gdyby zostać zabitym w łóżku. Lecz noszący ten oręż nader często umierają w butach i z mieczem w ręku.\n– Nie mam jeszcze zamiaru umierać – oznajmiła i popatrzyła na mnie wymownie. Albo dlatego że była maestrą, a mistrzowie magii często wiedli nienaturalnie długie życie, albo robiła aluzję do swego pochodzenia. Jeśli nosi w sobie elfią krew – a kiedy na nią patrzyłem, uznawałem to za całkiem prawdopodobne – to lata liczyła tak, jak ludzie tygodnie.\nMoże oba przypuszczenia były słuszne.\nW każdym razie jej spojrzenie mówiło mi, że nie wierzy w swą rychłą śmierć. Czy to maestra, czy elfia krew – stalowe ostrze wbite w serce przecina każdą nić życia. Była to gorzka lekcja, której jeszcze musiała się nauczyć.\n– Tak czy siak, przyjmuję waszą propozycję. – Nachyliła się nieco, a ja poczułem jej zapach. Wełna peleryny, skóra kamizeli, śnieg, koń i ona – i nikły aromat róż. Perfumy. Od jak dawna nie obracałem się w towarzystwie, w którym używało się perfum? Wolałem o tym nie myśleć.\nMój wzrok spoczął na jej twarzy, na delikatnej, połyskliwej cerze, zaskakująco czarnych rzęsach, oczach w kolorze fioletu, błyszczących odcieniem, jakiego nie widziałem nigdy przedtem. Jej nos był ostry, lecz delikatnie zarysowany, z fascynacją obserwowałem, jak drżą jej nozdrza, śledziłem pulsowanie tętna na jej szyi. W końcu przywołałem się do porządku. Myślałem, że uodporniłem się już na pokusy kobiecości, lecz ona mnie ujęła.\nKiedy opowiedziała mi swoją historię, zakiełkowało we mnie straszliwe przypuszczenie, również i teraz szukałem w jej twarzy jakiejś wskazówki, lecz w końcu pokręciłem głową.\n– Nic. Głupia myśl. Powiedzcie, jak to się stało, że wysłano was w tę niebezpieczną misję?\n– Nikt mnie nie wysłał. Dobrowolnie zaoferowałam swe usługi. Królowa ma zaledwie garstkę wiernych osób, których lojalność wobec niej i korony jest niezachwiana. Jako związana magiczną więzią z Kamiennym Sercem, jako Mistrzyni Magii, wyszkolona w sztuce walki mieczem, strategii i dyplomacji, uznałam, że jestem właściwym posłańcem jej słów.\n– Zakładam, że dobrze znacie królową? – zapytałem, mimo woli zaciekawiony. – Jaka ona jest, królowa Illianu?\n– Chora i przykuta do łóżka, i to od dawna – westchnęła sera. Zapatrzyła się w dal, być może widziała stary koronny zamek z królewską komnatą. – Lecz jej umysł ma podziwu godną ostrość, a wola jest niezłomna. – Splotła palce wokół pucharu i zacisnęła tak mocno, że aż pobielały jej kostki. – Mówią, że lud kocha ją za jej mądrość. Gdyby poniesiono ją na noszach na bitwę, porwałaby wszystkich. Kiedy się na nią patrzy, jest się pod wrażeniem siły woli, która płonie w jej oczach jak ogień.\n– Więc jej rany nigdy się nie zagoiły?\n– Tak to już chyba jest, trudno wyleczyć złamany kręgosłup, nawet za pomocą magii. Nie jestem zbyt obeznana ze sztuką leczenia, wydaje się jednak, że istnieje połączenie pomiędzy tym, co czują ręce i nogi, a głową, będącą siedzibą umysłu, który kieruje kończynami. To połączenie przebiega w kręgosłupie.\nSkinąłem głową. Wiedziałem o tym. Cios w kręgosłup i przeciwnik rzadko wstawał na nogi.\n– Kiedy księżniczka spadła z blanków, to był cud, że w ogóle przeżyła. Lecz złamała kręgosłup, a tym samym owo połączenie zostało przerwane, jak przecięte mieczem.\nNiemal czytałem w jej myślach.\n– To był równie podstępny czyn. Czy kiedykolwiek ujęto winnego?\nPopatrzyła na mnie błyszczącymi oczami, a potem wzięła głęboki wdech. Mimowolnie przywarłem spojrzeniem do jej piersi, na co zareagowała drwiącą miną. Pośpiesznie odwróciłem wzrok.\n– Nie. Sprawcy nigdy nie znaleziono. W rachubę wchodzi pięciu winnych, ona o tym wie, ale cała piątka jest poza wszelkimi podejrzeniami, a każdy z nich zbyt ważny, by ot tak poddać go przesłuchaniu.\n– A czy magia nie rozróżnia prawdy od kłamstwa? – zapytałem niewinnie.\n– Rozróżnia. W pewnych okolicznościach. – W jej głosie pobrzmiewała frustracja. – Myślicie, że nie wpadliśmy na ten pomysł? Lecz samo wezwanie do świątyni Borona na przesłuchanie przez któregoś z kapłanów lub przeze mnie graniczy z obrazą.\n– Można by sądzić, że czterej niewinni powinni się zgodzić, tylko po to, by wskazać sprawcę.\n– Można by sądzić, owszem. – Znowu zapatrzyła się w dal, a na jej twarzy pojawiła się pogarda. – Lecz z jakichś powodów mają odmienne zdanie. Może brali w tym udział wszyscy, może to był spisek. Może…\n– …to był ktoś inny. Niezdarny podkuchenny albo pijany żołnierz. A królowa sobie nie przypomniała?\n– Nie. Stała na blankach, pogrążona w rozmyślaniach, kiedy poczuła pchnięcie od tyłu. Spadając, zobaczyła czerwony płaszcz. To wyklucza podkuchennego, lecz mało kogo poza nim. Jesteście pewni, że nie jesteście ser Roderikiem?\n– Dość pewni. – Popukałem palcem w znak Trójcy, który wypaliłem w stole. – To powinno być wystarczającym dowodem. Wojownicy nie potrafią czarować.\n– Znam sposoby, by i bez magicznych zdolności wykonać znak Trójcy, aby wyprowadzić kogoś w pole. – Przez moment świdrowała mnie wzrokiem, lecz nie dostrzegła nic w moich oczach. – Skoro wkrótce będziemy dzielić pokój i łoże, proszę was o wasze imię, ser.\nOdchyliłem się do tyłu, rozbawiony jej formalną prośbą.\n– Mówcie mi po prostu Havald.\n– Znam to słowo. Czy nie znaczy „zapomniany”?\n– Między innymi. To najbardziej rozpowszechnione znaczenie. Inne to „przeklęty”.\n– I co, jest pan nim? Przeklętym?\n– Czasami wydaje mi się, że tak – odpowiedziałem. – Lecz jeśli mam być szczery, to myślę, że jestem tak samo przeklęty jak każdy, kto napotyka na swej drodze przeciwności losu. Ludzie często mają poczucie, że spotyka ich za coś kara. To nie klątwa na nas ciąży, to tylko życie. – Zawiesiłem wzrok w oddali. – Kiedy osiągnie się pewien wiek, czyny młodości często wydają się bezsensowne, jakby życie, które się wiodło dotychczas, nie miało żadnej wartości. „Zapomniany” jest trafniejszym słowem niż „przeklęty”.\nWyglądała na lekko zdumioną.\n– Właściwie to nie pytałam poważnie, lecz wy mimo to dobrze wyważyliście swą odpowiedź. Ja nie musiałabym zaprzątać sobie tym głowy.\n– Jesteście jeszcze młode.\n– Skąd wiecie? Mogę być starsza od was, mój wygląd nie świadczy o latach, które dźwigam. – Obruszyła się lekko, ale i zaciekawiła.\nPrzyłapałem się na tym, że zacząłem dobrze się czuć w jej towarzystwie. Rzeczywiście dawno nie czułem zapachu róż.\n– To nie wasz wygląd, sera, lecz wasz sposób bycia, wasz entuzjazm, sposób mówienia i to, jak twarz zdradza wasze myśli.\n– Już dawno jestem dorosła.\n– Tak, zapewne tak. – Widziałem to aż za dobrze, nawet pod opończą i kolczugą wyczuwałem w niej kobietę doskonałą.\n– Jesteście dorosłe, owszem, lecz nie stare. Kiedy będziecie stare, będziecie wiedzieć, co mam na myśli.\n– Czy powinnam teraz skłonić głowę przed mądrością wieku? – zapytała z szelmowskim uśmiechem.\n– Bynajmniej, sera. Mądrość nie przychodzi sama z siebie, tylko dlatego że człowiek się starzeje. Mądrości trzeba szukać. Obawiam się, że ja szukałem raczej jej przeciwieństwa. Głupotę mogę zaoferować w dowolnej ilości, ale mądrość znajdziecie u innych. – Wypiłem łyk wina. – Znacie teraz me imię, sera. Byłem świadkiem, jak się przedstawiliście. De Girancourt. Niezwykłe nazwisko. Flamandzkie?\n– Urodziłam się w księstwie Flamandii, macie rację.\n– Cóż, nie zamierzam cały czas zwracać się do was pełnym tytułem. Czy jest może jakieś szczuplejsze imię? Chyba nie byłoby rozsądnie ostrzegać was przed niebezpieczeństwem, wołając: „sera maestra de Girancourt, schylcie się!”.\n– Jeśli w ogóle trzeba mnie ostrzegać. Zgodnie z waszymi słowami jesteście starzy i wypaleni, zgodnie z mymi – jestem młoda i zaprawiona w walce. – Roześmiała się, widząc moją minę. – Jesteście tacy poważni, Havaldzie. Nazywam się Leandra. Mówcie mi Lea, jeśli chcecie.\n– Leandra. Lea.\nPiękne imię. Mężna. Bycie mężnym często wiązało się z niesprawiedliwościami życia lub bólem. Życzyłbym jej, by nie musiała być mężna zbyt często.\nOdgłosy burzy zaczęły cichnąć, wytłumiły się. Każdy w izbie wiedział, co to oznacza. Skinąłem głową Lei i wstałem. Poszedłem do karczmarza, by powiadomić go, że ma wnieść do mego pokoju dodatkowe łóżko.\n– Nie mam więcej wolnych łóżek – przyznał, rzucając bojaźliwe spojrzenie w stronę Lei. – Naprawdę niezmiernie mi przykro.\nMachnąłem ręką. Miałem jeszcze trochę czasu na zastanowienie się, czy w moim wieku powinienem wykazać się galanterią i zaoferować jej własne łóżko, czy to ona musiała położyć swe młode kości na podłodze. Jedno było pewne: jeśli będę spał na podłodze, nazajutrz będę sztywny jak kołek.\n– Mógłbym… – karczmarz przerwał moje rozważania.\n– Może mógłbym wnieść do waszego pokoju moje łóżko. Żona odeszła już dawno temu, a córki… – Głos mu się załamał, kiedy napotkał moje spojrzenie. Doprawdy, nie byłem zainteresowany jego życiem rodzinnym.\n– Dobrze, to wydaje się odpowiednie rozwiązanie – powiedziałem w końcu. – Dopilnujcie, by zrobiono to rychło.\n– Chcecie już się udać na spoczynek? – Tym razem przeniósł lękliwe spojrzenie na zbójników. Jeden z nich usadził sobie właśnie na kolanach i obłapiał jedną z dziewek, rozpaczliwie usiłującą się wyswobodzić. Kiedy w końcu, wśród gromkich porykiwań, udało się jej to, jej ubranie pokazywało więcej nagiej skóry, niżby chciała.\nWiększość dziewek przychylnie odnosiło się do przygodnych amorów z gośćmi. Brzęk srebra czy wręcz złota rozpalał najbardziej pruderyjne kobiece serca. Nawet tak nieumyci i utytłani, jakimi byli – złota moneta działała cuda.\nLecz może się myliłem. Istniało pewne podobieństwo między dziewkami a gospodarzem, a jego zatroskane spojrzenie zdradziło mi resztę.\n– Wasze córki?\n– Tak – odparł cicho. – Wszystkie trzy.\nPodążyłem za jego wzrokiem i zobaczyłem, że dziewka, z poczerwieniałą twarzą i bliska łez, doprowadza do porządku ubranie.\n– Są cnotliwe?\n– Wystarczająco. Każda miała już swojego fatyganta, ale jak się można spodziewać, żaden nie został. Ale nie są zepsute, a jeśli obdarowują kogoś względami, to nie za złoto czy srebro.\nTego nie byłem taki pewny, ale rozumiałem, co ma na myśli. W skrytości ducha liczyłem na to, że bandyci odprężą się z dziewkami i może nawet porzucą swe plany, o ile jakieś mieli. Zmieniłem zdanie. Dziewczęta nie przyniosą spokoju, wręcz przeciwnie.\nPodszedłem do drzwi. Były solidne, zawieszone z lewej strony na stabilnym rzemieniu i nieskazitelnie wpasowane w ramę. W murze widać było ślady starych zawiasów; dawno temu drzwi te zostały roztrzaskane. Biegnąca po krawędzi skórzana fałda zimą chroniła przed przeciągiem, lecz nawet tu, tuż przy drzwiach, nie czułem powiewu, tylko chłód.\nNa wysokości oczu karczmarza w drzwiach była klapka; musiałem się nieco schylić, by przesunąć ją na bok i wyjrzeć na dwór.\nZobaczyłem śnieg. Piętrzył się aż po klapkę. W stosunkowo krótkim czasie, od chwili gdy Leandra przekroczyła próg zajazdu, nastąpiło to, czego się obawiałem.\nZostaliśmy zasypani.3 WIEŻA\nZajazd był zbudowany na planie prostokąta, każdy z boków stanowił osobny budynek – po lewej znajdował się główny, dalej kuźnia, spiżarnia i największy z nich – stajnie.\nWróciłem do swojego, nie, do naszego stołu i wziąłem skórzaną sakwę. Lea też wstała i odruchowo przypięła Kamienne Serce gestem wykonywanym tak często, że nie poświęcała mu nawet jednej myśli.\n– Dokąd idziecie? – zapytała.\n– Do wieży.\nW takiej okolicy budowniczy zajazdu dobrze robił, jeśli go fortyfikował. Tak było w tym przypadku. Główny budynek stykał się na tyłach z prostokątną wieżą, przewyższającą go o dwa piętra. W razie poważnego oblężenia wprawdzie nie na wiele by się zdała, ale zapewniała ochronę przed zbójcami lub grasantami, o ile nie dostali się wcześniej do środka przez bramę. Prowadzący zajazd nigdy nie miał pewności, komu otwiera drzwi domu i zagrody.\n– Chcę zobaczyć, jak to wygląda.\nSkinąłem głową i ruszyłem przodem. Nie po raz pierwszy nocowałem w gospodzie Pod Głowomłotem. Gościłem tu już od jakiegoś czasu i zamierzałem spędzić zimę w tym zajeździe. Gdyby nie żołdacy, byłby to przyjemny plan, być może nawet udałoby mi się pozyskać względy którejś z córek. Nic nie grzeje starych kości tak dobrze jak kobieta.\nDrzwi do wieży nie były zamknięte. Obejrzałem je dokładnie. Ciężkie dębowe wrota wzmocniono stalowymi sztabami. O ile wiedziałem, było to jedyne dojście do wieży. Z izby prowadził tu tylko wąski korytarz, przez co trudno byłoby wyłamać drzwi taranem. One same zaś wyposażone były w zęby wpuszczane na dole i górze w kamień. Niezwykły był również ciężki zamek – rzadko widywało się coś podobnego na takim odludziu. Wydawał się stary, ale wykonany z dużym znawstwem. Nie był jedynym środkiem mogącym ochronić osoby zamknięte w wieży: wewnętrzny rygiel zrobiony był z solidnego żelaza, tak ciężkiego, że trzeba byłoby ze dwóch chłopa, by go przesunąć. Lub jednego naprawdę zdesperowanego.\nWymieniliśmy z Leą spojrzenia. Kamienny mur wieży był bardziej niż wystarczający dla zadań, jakie miał pełnić: gruby, szeroki na dorosłego mężczyznę, o starannie wykonanych spoinach. Ktokolwiek zbudował tę wieżę, wiedział, co robi, kamień niemal nigdzie nie osiadł, a spoiny były tak ciasne, że nie dało się w nie wcisnąć nawet ostrza sztyletu.\nPrzez potężne drzwi weszliśmy do dolnego pomieszczenia wieży. Stroma drabina prowadziła na kolejne piętro, zawieszone wyżej nad naszymi głowami, niż to było w zwyczaju. Nie była to może twierdza, ale nawet przy skromnych zasobach, jakimi dysponował właściciel zajazdu, ktoś pomyślał i o tym.\nLea dotknęła mnie i wskazała na podnóże drabiny.\nSzczeble były wytarte, a sama drabina dość masywna. Po bokach widać było jeszcze żelazne pierścienie, przez które kiedyś przeciągnięta była linka na górę. Dawno temu ktoś przymocował drabinę do podłoża grubymi klamrami – może uznał, że za bardzo się chwieje. W razie szturmu na to pomieszczenie nie było możliwości wciągnięcia drabiny na piętro, choć budowniczy przewidział taką ewentualność.\nZa drabiną otwarta klapa w podłodze prowadziła do piwnicy. Gdy tam zajrzałem, moim oczom ukazały się pełne worki i zaszpuntowane antałki; zapasy na zimę były wystarczające.\nNa piętrze znaleźliśmy kwaterę karczmarza – trzy niewielkie izdebki, jedna przeznaczona dla niego, jedna służąca mu za gabinet i jedna dla córek. Wszystkie pomieszczenia stykały się z kominem, wokół którego w górę wiły się schody.\nKiedy usłyszeliśmy za sobą kroki, ponownie wymieniliśmy spojrzenia i wycofaliśmy się pod ściany. Ktokolwiek wchodził tu po stromej drabinie, stanie twarzą do mnie, a za plecami będzie miał Leandrę.\nBył to tylko karczmarz; przyszedł zdemontować łóżko. Wpatrywał się we mnie z lękiem.\n– Dobry człowieku, my tylko chcieliśmy wejść na wieżę, by zerknąć na pogodę.\n– To moje prywatne pomieszczenia. Nie pozwalam… nie chciałbym, żeby przebywali tu goście.\n– Rozumiem. Nie mamy złych zamiarów. Powiedzcie, dobry człowieku, macie może kawałek liny, mniej więcej dwa razy po trzydzieści stóp, która wytrzymałaby ciężar wołu?\nPrzytaknął niepewnie. Nie spodziewał się takiego pytania.\n– A i owszem. W stajni na pewno się znajdzie. Czemu?\nPrzejechałem dłonią po drewnianej wciągarce, przymocowanej do ściany za mną, naprzeciwko solidnej klapy włazu, która mogła zamknąć wejście na górę. Wciągarka była stara, drewno pociemniałe, tu i ówdzie zebrały się na niej pajęczyny. Nie wątpiłem jednak, że wciąż działa.\n– Może byłoby dobrze, gdyby dało się wciągnąć drabinę na górę.\nZobaczyłem, jak podąża wzrokiem za moją ręką, zerka na drabinę i wciągarkę, a potem z przestrachem przenosi spojrzenie na mnie. Otworzył szerzej oczy, uświadomiwszy sobie znaczenie mych słów.\n– Sądzicie, że do tego dojdzie? – zapytał.\n– Być może. Chyba że wasze córki się poświęcą.\nLea prychnęła gniewnie. Popatrzyłem na nią; jej oczy znów pałały blaskiem.\n– Tego bym nie chciał. – Głos karczmarza był cichy. Rozumiałem go. Gdybym miał córki, nie chciałbym, żeby przebywały nawet w tym samym kraju co ta hołota, a jego znajdowały się w tym samym pomieszczeniu.\n– Załatwcie linę, zdejmijcie klamry – poleciłem mu. – Tylko dla ostrożności. Dzisiejszej nocy raczej nic się nie wydarzy, macie jeszcze czas. Wykorzystajcie go, by się przygotować.\nPobladł, ale skinął głową.\nZwróciłem się ku schodom z zamiarem kontynuowania oględzin wieży, kiedy przytrzymał mnie za rękaw.\n– Panie, jeśli do tego dojdzie… oby bogowie nas strzegli… ale, ser, sera, czy przyjdziecie mi z pomocą? Wiem, że jesteśmy tylko marnymi wieśniakami, ale kocham swe córki, a to nie ich wina, że są nisko urodzone.\n– Czy ja wyglądam na wysoko urodzonego? – zapytałem.\n– Nie. Ale wiem, że mówicie wieloma językami, potraficie czytać i pisać, i widziałem, jak zwykliście jadać. Żaden wieśniak nie ma takich manier przy stole. – Poczerwieniał. – Nawet prosiłem córki, by obsługiwały was ze szczególną uwagą, żeby nauczyły się, jak się jada na dworze.\nPoczułem na plecach wzrok Lei. Skwitowałem uwagę karczmarza uśmiechem, choć wcale nie było mi do śmiechu.\n– Dobrze. Lecz skąd pomysł, że wysokie urodzenie mogłoby wpłynąć na to, czy wam pomogę?\n– To było tylko pytanie, ser, zrodzone w zatrwożonym sercu ojca.\n– Chcecie usłyszeć moje zdanie? – Popatrzył na mnie z nadzieją. – Powinniście sprawdzić zapasy. Może nie wszystko, czego będziecie potrzebować, jest tutaj, może inne towary składowane są gdzie indziej. Dopilnujcie, by dało się wciągnąć na piętro drabinę. Trzymajcie pod ręką broń, najlepiej kusze, o ile je macie. Śpijcie tutaj, a przed udaniem się na spoczynek zaryglujcie drzwi na dole, i upewnijcie się, że nikt nie czeka na was w wieży.\n– A moje dziewczęta?\nZawahałem się. Co miałem mu radzić? Wydawało mi się najrozsądniejsze, by dziewczęta dostosowały się do życzeń mężczyzn. Jeśli tego nie zrobią, obawiałem się, że mężczyźni i tak wezmą, co będą chcieli, lecz siłą. Widziałem utkwione we mnie zalęknione oczy gospodarza i postanowiłem udzielić mu możliwie delikatnej odpowiedzi.\n– Porozmawiajcie z nimi. Przygotujcie je na to, co je czeka. Jeśli coś się stanie, niech każda ucieknie prosto tutaj, jeśli będzie jeszcze mogła. Niech nie myślą o walce. Ta, która zostanie wzięta pierwsza, powinna grać na zwłokę, by jej siostry zyskały na czasie. Może pociechą będzie dla niej myśl, że jej sióstr nie spotka ten sam los.\nGospodarz patrzył na mnie.\n– Jesteście zimnym człowiekiem, ser.\n– Nie wiem, co się wydarzy. W ten sposób może uratujecie dwie z trzech córek. Przemyślcie to.\n– Nie byłbym ojcem, który z podniesioną głową wyjdzie na spotkanie bogom, gdybym tak zadecydował.\n– To nie wy decydujecie. Nie powiedziałem, że macie rzucić na pożarcie wilkom jedną z córek. Powiedziałem, że powinniście ratować pozostałe. To różnica.\n– Tak. Dostrzegam ją. Lecz wynik jest ten sam. Mimo to dziękuję wam za radę. Będę się modlił, abym nie musiał brać jej sobie do serca. – Wykonał gest w stronę schodów. – Idźcie i obejrzyjcie sobie, co chcecie. Byłbym jaśnie państwu zobowiązany, gdybym rychło mógł nazwać ten dom własnym.\nWiedziałem, że chętnie wyrzuciłby nas stąd.\nZdjąłem rękę z jego ramienia. Nie ustąpił na bok. Pomyślałem, że stoi przede mną mężczyzna, który właśnie dokonał wyboru.


Nowa gra Yoko Taro to strategia RPG z mieczami i czarami z kartami - Creo Gaming\nWiadomości > Nowa gra Yoko Taro to strategia RPG z mieczami i czarami z kartami\nNowa gra Yoko Taro to strategia RPG z mieczami i czarami z kartami\nW szokująco dziwnym skręcie podczas dzisiejszego Nintendo Direct, Kirby jest teraz w świecie NieR Automata (w pewnym sensie), a deweloper NieR Automata, Yoko Taro, tworzy… grę karcianą?\nTak, ta nowa gra Yoko-Tarot nazywa się Voice of Cards: Isle Dragon Roars, a Square Enix drażni się z tym od jakiegoś czasu. Wreszcie wiemy, co to jest… ale też trochę nie wiemy.\nTo dlatego, że jest to zupełnie nowy rodzaj gry strategicznej, w którą gra się kartami i na karty, dające graczowi możliwość wyboru, co dalej robić, a także turowe bitwy karciane i pewnego rodzaju system eksploracji w otwartym świecie. Krótko mówiąc, jest to gra, która łączy w sobie części Reigns, części Gwinta, części Final Fantasy, dużą porcję Hand of Fate i niektóre z sekretnej mieszanki przypraw Yoko Taro. Również sztuka jest WSPANIAŁA:\nKtokolwiek to jest, już go kochamy\nYoko Taro wydała oświadczenie na blogu PlayStation na temat ogłoszenia, ale cóż, nie oczekuj, że rzuci ono jakiekolwiek światło na samą grę:\nDzień dobry. Jestem Yoko Taro, producentka Voice of Cards. To kłamstwo. Dyrektor kreatywny to mój prawdziwy tytuł zawodowy. Praca dyrektora kreatywnego polega na tym, aby młodsi członkowie tworzyli wiele różnych rzeczy, a następnie mówili takie rzeczy jak „to całkiem nieźle, prawda?”, siedząc wygodnie na wygodnej sofie, ale ostatnio tak naprawdę nie mieć szansę usiąść na tej sofie. To wszystko z powodu tej pracy. Praca jest obrzydliwa, praca jest obrzydliwa, praca jest obrzydliwa!!\nTo, że w ogóle jestem w takiej sytuacji, to wina Kimihiko Fujisaki, która tworzy ilustracje do tej gry. Nie, robienie rzeczy takich jak rozmawianie o członkach zespołu deweloperów jest takie wewnętrzne, jak żart, którego naprawdę nienawidzę, ale po prostu nie mogę się obejść bez podzielenia się tą jedną historią, więc proszę wysłuchaj mnie. Kilka lat temu odwiedziłem dom Fujisaki-san, która mieszka za granicą. Miejsce? Hawaje. Ekskluzywny, ekskluzywny apartament, wspaniały basen, niesamowita przyroda… rezydencja, w której warto zamieszkać przez kogoś, komu udało się w życiu. Nie, zwykle żartuję, kiedy to piszę, ale to prawda. Jestem śmiertelnie poważny. Styl życia celebryty, wystarczający, by olśnić oko.\nFujisaka-san i ja pracowaliśmy razem nad projektem o nazwie Drakengard. Mieliśmy być pokrewnymi duchami dążącymi do tych samych marzeń… a jednak dlaczego? Gdzie to się stało, że przepaść między nami tak się pogłębiła? Zacisnąłem zęby z frustracji, tak bardzo, że w rezultacie dostałem dwóch raków.\nSześć miesięcy po tym, jak porzuciłem zdrowie jamy ustnej, niespodziewanie otrzymałem e-mail od Fujisaki-san. To, co tam zostało napisane, było… och, teraz, kiedy o tym myślę, przypomniałem sobie, że Square Enix, który wydaje tę grę, powiedział mi: „Proszę o komentarz w około 500-600 znakach”. Wygląda na to, że po raz kolejny za dużo napracowałem. Proszę pozwolić mi opowiedzieć resztę tej historii przy innej okazji, gdzie indziej. Do następnego spotkania.\nEee… dzięki, Taro-san.\nVoice of Cards: The Isle Dragon Roars ukaże się 28 października, a darmowe demo dostępne jest już dziś.\nSource : https://www.nintendolife.com/news/2021/09/yoko_taros_new_game_is_a_swords-and-sorcery_strategy_rpg_with_cards\nRecenzja Steam Deck, Pokemon Scarlet i strategia trójkąta |…\nDraglia Lost, mobilna gra RPG Nintendo, zostanie zamknięta…\nBrutalna przygoda RPG Tails of Iron już dostępna na Xbox One…\nKemco Sale Rabaty 11 RPG na Switch i 3DS


Kasa fiskalna Posnet NEO XL - DIP\n> Handel i gastronomia>Kasy fiskalne>Kasa fiskalna Posnet NEO XL\nKasa Neo XL to sprawdzona na rynku, zaawansowana kasa systemowa, która słynie z wyjątkowej odporności. Wzbogacona o nowe funkcje umożliwia m.in. integrację z szalką ważącą, współpracę z terminalem płatniczym, programowanie przypomnień czy jednoczesne korzystanie z dostępnych interfejsów (Ethernet, WiFi czy GPRS).\nPort USB host w kasie NEO XL, to wygoda, funkcjonalność i łatwość obsługi.\nNEO XL oferuje funkcjonalność wewnętrznej drukarki paragonowej. Po wydruku paragonu możemy realizować dodatkowe wydruki niefiskalne z informacją o sprzedanych towarach i usługach wraz z dodatkowym opisem wydruk aż do 280 znaków.\nKasa NEO XL wyposażona jest w wytrzymałą, mechaniczną klawiaturę switchową. Klawiatura alfabetyczna ułatwi i usprawni programowanie bazy towarowej, wprowadzanie komunikatów przypomnień, dodatkowych pól opisowych itp.\nKasa NEO XL wyposażona jest w 2 duże graficzne wyświetlacze oraz intuicyjne i funkcjonalne menu użytkownika.\nKasa NEO XL współpracuje z terminalami płatniczymi Pekao SA, First Data, PEP, SIX Payments. Przy takim połączeniu bezpośrednio z kasy wysyłana jest informacja o kwocie płatności kartą jaka ma być autoryzowana, a kasjer nie musi jej ponownie wprowadzać do terminala.\nW nagłówku i stopce każdego paragonu i wydruku z kasy można wydrukować dowolną, czarno-białą grafikę. Może to być np. logo sklepu lub reklama.\nKasa NEO XL umożliwia wydruk NIP nabywcy na paragonie. Dodatkowo można zaprogramować maksymalną kwotę paragonu, przy której NIP klienta będzie drukowany.\nZłącze komunikacyjne Ethernet, 1xUSB (host), 4xRS232\nMaksymalna liczba towarów 30 000 / 60 000 (w opcji)\nUrządzenia współpracujące komputer, skaner (USB, RS, PS2), waga, szuflada, weryfikator cen, drukarka paragonowa, multiplekser, modem GPRS, waga zintegrowana, czytnik kart magnetycznych, pendrive, hub USB, terminal płatniczy, tunelowanie portów COM, monitoring


Tadeusz Gajewski - Księga gości\nE-Mail: danyboy34 tlen.pl\nCzas: 16.11.2011, o 12:00 (UTC)\nWiadomość: Z wielką przyjemnością zaglądam na Twoją stronkę Tadeuszu! Zajęło mi to parę dni żeby ogarnąć, ale szczerze to jeszcze będę odwiedzał, bo jeszcze nie wszystkie Twoje wiersze czytałem. Bardzo Ciekawy i bogaty dorobek literacko-historyczny. Jestem pod wrażeniem! Pozdrawiam\nE-Mail: ryszard-gorczyca wp.pl\nCzas: 14.06.2011, o 20:12 (UTC)\nWiadomość: Gdy dopada mnie nostalgia czytam Ciebie i znowu jestem dzieckiem\nCzas: 19.09.2009, o 19:39 (UTC)\nWiadomość: Ciekawa stronka, właściciel zapewne też\nE-Mail: r_ungeheuer o2.pl\nCzas: 21.08.2009, o 11:09 (UTC)\nWiadomość: Tadku ! - z wielkim zainteresowaniem przeczytałem Twój ostatni spacer - in vino veritas.Choć temat jest mi znany - uśmiałem się szczerze i wzruszyłem niemało !!!!Kolejny Twój bardzo interesujący tekst. GRATULACJE, pozdrawiam\nE-Mail: wiktor.pasierb geofizyka.p\nCzas: 12.05.2009, o 01:16 (UTC)\nWiadomość: Pozdrawiam ziemię krośnieńską, spędziłem tu dzieciństwo a konkretnie w Bieczu!\nCzas: 21.04.2009, o 14:52 (UTC)\nCzas: 15.04.2009, o 17:08 (UTC)\nE-Mail: adiwoj aol.com\nCzas: 19.03.2009, o 20:59 (UTC)\nWiadomość: wspaniala strona i wspanialy wlasciciel, chwala takim ludzia jak ty...\nE-Mail: ajarymar gmail.com\nCzas: 16.03.2009, o 15:04 (UTC)\njak najbardziej popieram Pana opinię z artykułu o wypaleniach vel podpaleniach. Ma Pan 100 % racji! Cieszę się, że jeszcze tacy Ludzie jak Pan istnieją i aktywnie działają.\nE-Mail: klukania at gmail.com\nCzas: 26.09.2008, o 19:53 (UTC)\nWiadomość: Pozdrawiam, dodaje do ula, bede zagladac )\nstronę odwiedziło już 41244 odwiedzający (89007 wejścia) tutaj!


NR REF.: 1134513\nDla naszego Klienta, producenta sprzętu medycznego poszukujemy osób na stanowisko Customer Service Manager.\nPoszukujemy osób z Warszawy lub gotowych do relokacji z doświadczeniem w obszarze zarządzania projektami, optymalizacji procesów z zakresu obsługi klienta. Oczekujemy bardzo dobrej znajomości języka angielskiego. Atutem będzie praktyczna wiedza z obszaru doskonalenia procesów -Lean Six Sigma.\n-Optymalizacja procesów w poprzez analizę procesów, identyfikację obszarów do poprawy, proponowanie niezbędnych zmian i wdrażanie ich w celu poprawy efektywności i jakości pracy zespołu\n-Planowanie agendy zmian procesowych, niezbędnych do tego projektów, zasobów, kosztów oraz realizacja agendy zgodnie z jej założeniami\n-Mapowanie procesów i ich analiza\n-Wykonywanie analiz biznesowych w kontekście potencjalnych zmian procesowych\n-Monitorowanie wdrożonych zmian procesowych i raportowanie wyników -Udział w działaniach związanych z ciągłym doskonaleniem procesowym\n-Współpracuje ze wszystkimi działami w firmie\nKlient oferuje przyjazną atmosferę pracy, zatrudnienie w firmie o ugruntowanej pozycji na rynku, możliwość rozwoju zawodowego, atrakcyjne wynagrodzenie.\nNasza dywizja specjalizuje się w sektorze usług farmaceutycznych. Zarządzane przez nas... procesy rekrutacyjne obejmują stanowiska specjalistyczne oraz menedżerskie dla producentów, jak również dystrybutorów leków na receptę oraz preparatów OTC, sprzętu medycznego, a także firm specjalizujących się w prowadzeniu badań klinicznych.\nW przeciągu 5 lat od powstania dywizji, HAYS Pharma stała się liderem rekrutacji farmaceutycznej w Polsce i Europie.\nNasze metody poszukiwań opierają się na największej bazie danych specjalistów w tych dziedzinach w Polsce, licznych kontaktach branżowych na skalę międzynarodową i nowoczesnych metodach search and selection. Dzięki temu zapewniamy wysoko wykwalifikowaną kadrę do działów sprzedaży, marketingu, aż po stanowiska medyczne i kliniczne.\nDoświadczenie i dogłębna specjalizacja w rekrutacji farmaceutycznej umożliwiają konsultantom HAYS Pharma realizowanie procesów rekrutacyjnych w szybki i skuteczny sposób, zawsze dbając o najwyższą jakość usług dla naszych kandydatów i Klientów.\tRozwiń\nPraca Medycyna / Służba zdrowia , Praca Opieka nad dzieckiem , Praca Opieka nad osobami starszymi\nCustomer Service Manager with German Warszawa\nMedical Science Liaison (cardiology) Kraków\nSenior TAX Analyst Kraków


Tarnobrzeg: Nowy radny | nadwisla24.pl\nTarnobrzeg: Nowy radny\nKwiecień 4, 2018 11:08 AM\nRobert Rębisz został nowym radnym Tarnobrzega. Zaprzysiężenie radnego odbyło się podczas ostatniej, marcowej sesji Rady Miasta.\nRobert Rębisz zastąpił w radzie pełniącego obowiązki prezydenta miasta Kamila Kalinkę.\nW wyborach samorządowych w 2014 roku R.Rębisz startował z listy Komitetu Wyborczego Prawa i Sprawiedliwości okręgu Serbinów, uzyskując trzeci wynik. Za kandydaturą Roberta Rębisza opowiedziało się 133 osoby, więcej głosów zdobyli wtedy Kamil Kalinka – 468 i Barbara Kłeczek – 155.\n5 Responses to Tarnobrzeg: Nowy radny\n4 kwietnia 2018 at 16:56\nKurde, nie wiedziałem, że dożyje momentu, w którym Gustlik zostanie radnym xD\n4 kwietnia 2018 at 20:49\nNie boj zaby,dostanie wiecej niz sekretarz to sobie sprawi piekniejszy, aaa i moze kapelusz do tego, a co!\nRadość Pani Pekar bezcenna Podziwu pełna dla nowego radnego na parę miesięcy. Może jeszcze p.o.Kalinka powoła bo to rady nadzorczej spółki W listopadzie bo odwołają No cóż dobre parę tysięcy.\nStary org Odpowiedz\n5 kwietnia 2018 at 13:56\ngdzieś wyczytałem że nowy radny to 40-to kilkuletni kawaler, bezrobotny !!!!!!!!!!! niech mi jeszcze powiedzą że mieszka z mamą – ludzie kogo wy wybierace do tej rady miasta hehehe


SWAROVSKI scarabeus green - Okrągłe bez kleju SS12-SS48\nTkaniny cekinowe NEW\nPłaskie przyklejane No Hot Fix (bez kleju)\nOkrągłe bez kleju SS12-SS48\nSWAROVSKI scarabeus green\nKryształ Swarovski z płaskim spodem w kolorze scarabeus green, szlif Xirius (16 szlifów), bez kleju.\nNajlepsze szklane kamienie na rynku! Najbardziej przejrzyste szkło, najbardziej innowacyjny szlif oraz kształt (Xirius - 16 cięć i Xilion - 14 cięć),\nnajwiększy wybór kolorów i efektów. Swarovski to największa firma produkująca i dystrybująca kryształy ozdobne - wyróżnia się na rynku najwyższą jakością, długoletnim doświadczeniem oraz niezliczoną ilością klientów. Z tymi kryształami Twój strój będzie zawsze wyjątkowy.\nSwarovski Crystals - YES TO ALL!\nKryształy Swarovski w kolorze scarabeus green nadają się idealnie do ozdabiania powierzchni w różnych odcieniach zieleni, błękitu i purpury. Swoją nazwę zawdzieczają chrząszczowi skarabeuszowi, bo podobnie jak jego skrzydełka mienią się równoczesnie różnymi kolorami. Niespotykana barwa tego kryształu nada unikalny wygląd każdej sukni.


Patrol Straży Granicznej zapobiegł tragedii. W nocy funkcjonariusze zauważyli płonący samochód : Radio Olsztyn\nPatrol Straży Granicznej zapobiegł tragedii. W nocy funkcjonariusze zauważyli płonący samochód\nFunkcjonariusze Straży Granicznej przed godziną pierwszą w nocy zauważyli płonący pojazd zaparkowany na terenie wesołego miasteczka w Górowie Iławeckim. Natychmiast ewakuowali pracowników i wezwali służby ratunkowe.\nOkazało się, że w płonącym samochodzie znajduje się butla z gazem, dlatego wstrzymano ruch samochodów na pobliskich ulicach.\nW rezultacie sprawnej akcji ogień został szybko ugaszony. Ranna została tylko jedna osoba – pracownik wesołego miasteczka, ale skończyło się na niewielkich poparzeniach, bez konieczności hospitalizacji. Rannego ratownicy opatrzyli go na miejscu. W akcji gaszenia pożaru brały udział 4 zastępy straży pożarnej.\nWięcej w pożar, straż graniczna\nWarte 90 tysięcy złotych BMW zatrzymane na granicy polsko – rosyjskiej\nFunkcjonariusze Straży Granicznej w Grzechotkach nie przepuścili samochodu, bo numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) został częściowo zamalowany. Autem kierował Niemiec, posiadający rosyjskie obywatelstwo. Strażnicy sprawdzający dokumenty samochodu...


Katy Perry doradziła Pattinsonowi zerwanie? - News - MTV\nKaty Perry doradziła Pattinsonowi zerwanie?\nJersey Shore Family Vacation #101 - Co jest w torbie?\nDziara za dziarę #101 - 101\nEX NA PLAŻY POLSKA #102 - 102\nEX NA PLAŻY POLSKA #101 - 101\nEkipa z Warszawy #608 - 608\nEkipa z Warszawy #601 - 601\nPodobno to właśnie dlatego zostawił Kristen Stewart!\nCo prawda już mówiono o tym, że najprawdopodobniej Katy Perry miała swój udział w rozstaniu Roberta Pattinsona i Kristen Stewart. Para przez pewien czas była wręcz nierozłączna i wszyscy fani byli przekonani, że ich uczucie rozkwita, jak jeszcze nigdy wcześniej. Okazało się, że niestety, było wprost odwrotnie, a ich relacja nie przetrwa kolejnych problemów. Rob nie był w stanie odzyskać zaufania do Kristen po jej zdradzie, miał też dosyć jej egoistycznych i kapryśnych zachowań. Podobno przyłapał ją też na tym, że wciąż utrzymuje kontakt z Ruperem Sandersem, z którym go zdradziła! Według plotek Kristen również była zazdrosna – właśnie o Katy Perry i jej przyjaźń z Robem, i właśnie to przeważyło szalę, przez co ostatecznie się rozstali.\nWygląda jednak na to, że nie poszło o samą przyjaźń między Katy a Robem. Podobno Perry od początku była sceptyczna co do tego związku i wprost doradzała Pattinsonowi, by zerwał ze swoją dziewczyną! ‘Katy powiedziała Robowi, że nie sądzi, by ich relacja była w stanie przetrwać skandal ze zdradą’ – powiedział jeden z informatorów. ‘__Dodała, że __[Robert] zasługuje na coś więcej niż osoba, która rozbija rodzinę’.\nZ drugiej strony, trudno wyobrazić sobie, że Robert zakończył ten trzyletni, intensywny związek tylko z powodu sugestii swojej przyjaciółki. Wydaje się więc jednak, że tym dwojgu musiało się już nie układać z wielu powodów i od dawna…\nA wy jak myślicie? Katy Perry rzeczywiście mogła mieć wpływ na ich rozstanie?\nPoniedziałek, 27. Maja 2013\nSELENA GOMEZ ODSTAWIA ALKOHOL [VIDEO]\nKATY PERRY KRYTYKUJE SUKIENKĘ MEGHAN MARKLE [VIDEO]\nMiley Cyrus i jej prank\nJessie J zapowiada nową płytę\nUpominki ślubne od Harry’ego i Meghan można kupić na aukcji


Podejrzenie przestępstwa wyborczego komitetu miejscowego przedsiębiorcy… - Radio Opole\n2018-09-28, 15:45 Autor: Jan Poniatyszyn\nZbigniew Świercz, przewodniczący Miejskiej Komisji Wyborczej w Prudniku\nProkuratura zbada, czy doszło do złamania prawa w związku z wyborami samorządowymi w Prudniku. Związane z tym zawiadomienie o podejrzeniu przestępstwa złożyła Miejska Komisja Wyborcza w tym mieście. Sprawa dotyczy Komitetu Wyborczego Wyborców Wojciecha Bandurowskiego. Odmówiono mu rejestracji list kandydatów na radnych miejskich. Powodem było zakwestionowanie części podpisów i nieuzyskanie kwalifikowanego poparcia wyborców.\n- Przedstawiono nam karty z podpisami poparcia, które nie dotyczyły kandydatów na radnych miejskich komitetu Wojciecha Bandurowskiego - mówi Zbigniew Świercz, przewodniczący Miejskiej Komisji Wyborczej w Prudniku. – Podpisy i potwierdzenia nie były zbierane w tym okręgu wyborczym. Nie dotyczyły wyborów do rady miejskiej, tylko do rady powiatu. W tym przypadku posłużono się podpisami osób z innego komitetu wyborczego. Ci ludzi prawdopodobnie nie wiedzieli, że popierali komitet wyborczy pana Bandurowskiego. W związku z tym przekazaliśmy sprawę do prokuratury.\nWojciech Bandurowski powiedział nam, że to zawiadomienie prokuratury jest bezpodstawne, gdyż jego komitet nie złamał prawa wyborczego.\nTagi: Wybory samorządowe, listy poparcia, KWW Wojciecha Bandurowskiego, zawiadomienie, prokuratura, Miejska Komisja Wyborcza, Zbigniew Świercz, Prudnik


PastelkaRealistka - pastelowarealistka.pinger.pl\nLicznik odwiedzin:2 079 / 1622 dni\nHejj, przepraszam , że dawno nie dodawałam wpisu no ale wiecie szkoła .. Muszę jeszcze nauczyć się na religię modlitw Ale mi się nie chce.\nJutro przyjeżdża moja siostra, a w piątek nocuje u mnie koleżanka po urodzinach innej koleżanki XD .\nChyba zmienię tło na bloga ^.^ Zrobię wykreślankę . Zaraz w następnym wpisie będzie ta wykreślanka .\nJuż w Tychach\nCześć, chyba o 14 idę do Wiktorii i będzie tam też Patrycja i chyba Zuza . Będziemy się świetnie bawić. Mam do Wiktorii zadzwonić przed 14 czy t już jest pewne .\nKierunek Tychy :D\nHejj, Już jest u mnie Wiki A pro po zrobiłyśmy sobie kilka fotek .\nNa razie tylko tyle tych zdjęć XD\nZa nie długo będziemy już jechać no i oczywiście do Macdonalda Hihi\nTo chyba tyle jak na razie, Do zobaczenia\nDzisiaj przyjeżdża po mnie moja najlepsza przyjaciółka z moim dziadkiem . Gdzieś o 12-13 będą . I o 14-15 pojedziemy do Tychów .\nJuż się nie doczekam ! <3\nHeh, moje turkusowe włosy nie chcą się zmyć XD.\nBędą mieli ze mnie bekę w szkole .\nNa następne wakacje kupię perukę o Taką i butki :\nhttp://yatta.pl/Gothic_lolita_czarne_buty_na_obc,10313.htm Buciki piękne , no nie ??\nTo chyba tyle jak na ten wpis, Do zobaczenia\nCześć, będę jechać do Tychów do mojej najlepszej przyjaciółki Będę tam do 30 sierpnia .. tylko nwm kiedy będę wyjeżdżać . Może zrobimy sb sesje zdjęciową na torach, jeśli tak to postaram się wrzucić tu zdjęcia z nią i może będzie też z nami Patrycja czyli czarna realistka, też ma bloga ale ma większą oglądalność . Jest też moją najlepszą przyjaciółką , przyjaźnimy się w trójkę, ale Patrycje znam krócej, a Wiki od dziecka . Już się nie doczekam stęskniłam się za nimi widujemy się co pół roku .\nWeekend u siostry\nHejj, przepraszam , że przez weekend nic nie pisałam, ale no wiecie cały czas chodziłam z siostrą po warszawie. Nie wiecie co się mi przydarzyło w galerii handlowej na drugi dzien u siostry, Gdy byłyśmy na ruchomych schodach nagle usłyszałyśmy przeraźliwe krzyki ludzi . Zeszłyśmy na dół a tam leżał chyba nieżywy mężczyzna . Wypadł zza barierki ( nwm z którego piętra )\nNie rozumiem tego ludzie po prostu pożerali tego człowieka oczami, ja bym nie umiała tak się gapić na ma chyba martwego człowieka , masakra..\nGdy wyszłyśmy z galerii poszłyśmy na obiad, a potem do Herbaciarni na pyszną lemoniadę różaną ). A wczoraj w dzień mojego wyjazdu byłyśmy na spacerze w nowym świecie i wgl , później poszłyśmy na pizze a wieczorem do kina z kolegom mojej siostry na ,,Lucy" Ten trailer to raczej komedia Ale żeśmy się uśmiali Hahaha.\nDzisiaj możliwe, że jadę z tatą na zakupy ^.^ A właśnie robiłam w łazienkach dużo zdjęć ( było tam pięknie) Może wrzucę tu na mojego bloga z kilka jeśli mi się uda A gdyby ktoś był bardzo ciekawy na kogo koncercie byłam to Organka . Dobrze to już chyba koniec jeśli chodzi o ten wpis Do zobaczenia\nHejj, jestem już u siostry, zaraz będziemy szły na łazienki królewskie a potem na koncert Postaram się wieczorem coś napisać, Paa\nPastelkaRealistka: Chętnie zajrzę na wasze blogi, a na koncercie było świetnie :D\nAgatsi: oooo też bym poszła na koncert! :D zapraszam do obserwowania mojego bloga :)\nLet'sFit!: Zazdroszczę koncertu :3 Wpadnij do mnie ,może mój blog Ci się spodoba i go zaobserwujesz ?\nCześć, za chwilę będę jechać do mojej starszej siostry , do warszawy ). Mam z nią kupić sukienkę dla mnie na chrzciny, ponieważ jadę na chrzest mojej kuzynki .. Jeśli mi się uda to wrzucę tu fotkę zakupionej sukienki\nHejj, ale mam beke XD Ten mój kolega co pisał mojej przyjaciółce , że jest piękna później napisał do niej że chce z nią chodzić a na końcu okazało się , że on tak jej pisał dla beki .\nMoje rysunki :*\nCześć, obiecałam wam wrzucić moje rysunki , jeden jest stary co rysowałam w czasie roku szkolnego a jeden z teraz Oceńcie od 1 do 10\nPodobają się ?? Liczę na wasze opinie\nA właśnie jeśli chcecie coś więcej o mnie wiedzieć zadawajcie pytania w kom Jeśli będą tu jakieś pytania odpowiem na nie w następnym wpisie\nHejka Chyba sobie coś porysuje jak mi wyjdzie to wrzucę tu kilka fotek ocenicie jak mi wyszło\nHejj, zamówiłam wczoraj kilka rzeczy na glovestar, już się nie doczekam kiedy przyjdą Są supcio ! Macie tu linki :\nŚliczne , nie ?? Musze kończyć pisze z kolegą o którym wspomniałam w poprzednim wpisie hihi\nCześć, z jednej strony jestem wściekła a z drugiej chce mi się śmiać XD. Mój kolega najpierw mi na fb pisał że jestem piękna i że mnie tula na odległość , a teraz pisze mojej najlepszej przyjaciółce ,, cześć piękna " . Nie wiem co robić >.< XD.\nCześć Nazywam się Anielka Konieczny, mam 11 lat. Moją pasją jest muzyka i plastyka. Kocham śpiewać ♥ . Kocham Pastel Goth , uwielbiam ubrania w tym stylu ) . Już dawno zastanawiałam się nad założeniem bloga ale gdy już zakładałam to albo nikt nie czytał albo ja o nim zapominałam i nie pisałam na nim, ale teraz będzie inaczej postaram się tu wchodzić codziennie .\nWiększość czasu spędzam nad szukaniem jakiś fajnych ubrań na necie i na rysowaniu. Na tym blogu będę pisać o moim życiu codziennym co jest czasami bardzo ciekawe dużo różnych rzeczy mi się przydarza.. Podzielę się z wami wszystkim czym będę mogła .\nPastelkaRealistka: @ZwariowanaMycha: Dziękuję, chętnie zajrzę :)\nZwariowanaMycha: Powodzenia :) wpadnij do mnie i liczę na jakieś komentarze <3\nMotto: Jeden uśmiech może zacząć przyjaźń.\nJedno słowo może skończyć kłótnię.\nJedna osoba może zmienić cale twoje życie.\nKomentarz od ZwariowanaMycha, 4 lata temu »\nTagi PastelkaRealistka (1)


Od czerwca #SZCZEPIMYSIĘ w CH Platan - Zabrze informacje\nOd czerwca #SZCZEPIMYSIĘ w CH Platan\nDodano: 2021-06-02 14:30\nOd czerwca #SZCZEPIMYSIĘ w CH Platan / fot. Kardio-Med Silesia\nOd 1 czerwca w Centrum Handlowym Platan działa Mobilna Jednostka Szczepiąca. Każdy chętny może bezpłatnie zaszczepić się bez rejestracji i kolejek.\nCentrum handlowe Platan we współpracy ze Śląskim Parkiem Technologii Medycznych Kardio-Med Silesia Zabrze dołączył do ogólnopolskiej akcji: OSTATNIA PROSTA! #SZCZEPIMYSIĘ. Już od początku czerwca osoby chętne mają możliwość zaszczepienia się bez wcześniejszej rejestracji.\n– To szansa na zaszczepienie się w dogodnym terminie, bez rejestracji i kolejek jednodawkową szczepionką Janssen Vacine firmy Johnson&Jonhnson – napisano w komunikacie na stronie internetowej CH Platan.\nJak wygląda szczepienie w CH Platan?\nW punkcie szczepień w CH Platan jedyną dostępną szczepionką jest jednodawkowa szczepionka Janssen firmy Johnson&Johnson. Wszyscy chętni mogą zaszczepić się w godzinach od 9:00 do 18:00. Mobilna Jednostka Szczepiąca znajduje się w tylnej części galerii, koło kwiaciarni. Nie trzeba się rejestrować, wystarczy tylko przyjść i wypełnić formularz. Następnie konieczne jest przejście kwalifikacji do szczepienia. Jeśli nie będzie żadnych przeciwwskazań – personel medyczny wykona szczepienie. Na miejscu każdy pacjent dostanie potwierdzenie szczepienia i po 15 minutach może opuścić punkt szczepień.\n– Wybierając się na szczepienie w CH Platan klienci mają możliwość wyboru dogodnego czasu wizyty, bez obawy przegapienia terminu. Mobilne jednostki szczepiące charakteryzują się także krótszymi kolejkami - to znakomite rozwiązanie dla osób żyjących w ciągłym biegu – przekazuje Ewelina Nowak-Olszowiec, regional marketing manager, NEPI Rockcastle.\nMobilne Jednostki Szczepiące działają również poza CH Platan. Personel medyczny dojedzie do każdego pacjenta na terenie Zabrza, który wyrazi chęć zaszczepienia się i pozytywnie przejdzie kwalifikację przed szczepieniem.\nŹródło: CH Platan\nPamiętacie te dyskusje, bo kogoś ta zaszczepili beż kolejki?


Lotos: Grupa zwiększa wydobycie na Bałtyku - Surowce i paliwa - parkiet.com\nPublikacja: 11.09.2020 05:00\nLotos: Grupa zwiększa wydobycie na Bałtyku\nPrace na złożu B3 przynoszą efekty.\nLotos Petrobaltic, firma zależna od Lotosu zajmująca się poszukiwaniami i wydobyciem ropy i gazu, jest coraz bliżej zakończenia prac rekonstrukcyjnych na bałtyckim złożu B3. Od lutego do dziś wykonała rekonstrukcję sześciu odwiertów. Obecnie trwają prace przy siódmym. Najnowszy harmonogram przewiduje, że na tym złożu dokonana zostanie jeszcze rekonstrukcja dwóch odwiertów. Dzięki temu na B3 systematycznie rośnie wydobycie, mimo że jego eksploatacja prowadzona jest już od wielu lat. – Obecnie obserwujemy stabilizację pracy odwiertów z całego złoża na poziomie 2,2 tys. boe (baryłki ekwiwalentu ropy – red.) na dobę – informuje biuro prasowe Lotosu. Co ważniejsze, do końca roku powinna nastąpić dalsza zwyżka.\nJeszcze w I kwartale dzienne wydobycie z B3 wynosiło ok. 1,1 tys. boe, a w II kwartale sięgało 1,4 tys. boe. Z kolei na koniec czerwca jego rezerwy określane według międzynarodowej terminologii jako 2P sięgały 13 mln boe. W związku z tym, że trwa eksplantacja, zasoby złoża systematycznie spadają. W efekcie – zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją geologiczno-inwestycyjną – wydobycie powinno potrwać jeszcze do lipca 2031 r. Produkcja może zostać jednak wydłużona, jeśli dojdzie do tzw. przekwalifikowania zasobów nieprzemysłowych na zasoby przemysłowe lub przy zmianie zasobów geologicznych. – W pierwszym przypadku decyduje ekonomia i możliwości technologiczne. W drugim przypadku dotyczy to zmiany budowy lub parametrów złoża – tłumaczy biuro prasowe Lotosu.\nRosnące ceny gazu na razie nie budzą obaw giełdowych spółek\nLotos: Koncern rozwija przewozy kolejowe\nLotos: Spółka uruchomi nowy biznes


V wojna rosyjsko-turecka - Szkolnictwo.pl\tuczę się z serwisem www.cousowy.pl\nWojna rosyjsko-turecka 1768-1774\nAlegoria Zwycięstwa Katarzyny nad Turkami (1772) Stefana Torelliego.\nWynik zdecydowane zwycięstwo Rosji\nTraktat w Küczük Kajnardży\nPiotr Aleksandrowicz Rumiancew\nAleksandr Suworow Mustafa III\nIvazzade Halil Pasza\nMandalzade Hüsameddin Pasza\nWojna rosyjsko-turecka 1768-1774 – wojna pomiędzy cesarstwem rosyjskim a imperium osmańskim , doprowadziła do zdobycia przez Rosję południowej Ukrainy , Krymu i północnego Kaukazu .\nBezpośrednim pretekstem do wypowiedzenia wojny przez Turcję, stało się naruszenie terytorium tureckiego przez oddział Kozaków , ścigających konfederatów barskich i spalenie Bałty . Powołując się na ten casus belli sułtan Mustafa III wypowiedział wojnę Rosji 25 września 1768 . Rzeczywistym celem Turcji było w tej wojnie wsparcie konfederacji barskiej i wypędzenie wojsk rosyjskich z Rzeczypospolitej . 16 grudnia 1768 pod gwarancją Francji konfederaci barscy zawarli nieformalny traktat przymierza polsko - tatarsko - tureckiego , którego artykuł 4. zobowiązywał Turcję i Chanat Krymski do niezawierania pokoju z Rosją aż do czasu przywrócenia poprzedniego systemu rządów w Rzeczypospoolitej. Państwa te miały też zagwarantować niepodległość Polski zgodnie z klauzulami traktatu pruckiego z 1711 .\nRosja wspierana była nieformalnie przez Wielką Brytanię , która przysłała swoich wojskowych doradców dla rosyjskiej floty wojennej. Turcja rozpoczęła działania wojenne, początkowo z powodzeniem, a jej terytorium było bazą logistyczną dla konfederatów barskich, skąd przeprowadzali oni niespodziewane ataki na wojska rosyjskie, okupujące Rzeczpospolitą. Jednak wkrótce wojska rosyjskie zajęły Azow i Taganrog . Główne siły rosyjskie wkroczyły do Mołdawii . Potem Rosjanie opanowali Chocim i Jassy . W 1770 Rosjanie pobili Turków pod Largą i Kagułem , docierając do Dunaju . W celu destabilizacji imperium osmańskiego Rosjanie wywołali antytureckie powstania Arabów w Syrii i Egipcie . Dla poparcia tej dywersji na Morze Śródziemne wpłynęła rosyjska flota bałtycka pod wodzą Aleksieja Grigorowicza Orłowa, pokonując flotę turecką w wielkiej bitwie pod Czesmą u wybrzeży Azji Mniejszej .\nW 1771 Rosjanie zajęli Krym . 19 maja 1772 zawarto rozejm, jednak w kwietniu 1773 po klęsce konfederacji barskiej wojna znów się zaczęła. Pogromca konfederatów generał Aleksandr Suworow przeniósł działania wojenne do Turcji. W 1774 Rosjanie wkroczyli do Bułgarii . Aleksandr Suworow 20 czerwca 1774 pobił Turków pod Kozłudżą .\nPobita na lądzie i morzu Turcja zmuszona była podpisać 21 lipca 1774 niekorzystny dla niej pokój w Küczük Kajnardży , mocą którego musiała zagwarantować niepodległość chanatu krymskiego , oddając Rosji twierdze Azow , Kercz i Jenikale wraz z ziemiami między Dnieprem a Bohem , i Kabardię na Kaukazie. Mołdawia i Wołoszczyzna miały uzyskać autonomię pod protektoratem rosyjskim, a flota rosyjska miała prawo przepływania przez cieśniny tureckie. Przyłączenie Chanatu do Rosji w roku 1783 wywołało w przyszłości kolejną wojnę rosyjsko-turecką.\nbitwa morska pod Nauplion ( 27 maja i 28 maja 1770 )\nbitwa pod Riabową Mogiłą ( 28 czerwca 1770 )\nbitwa morska pod Czesmą ( 5 lipca - 7 lipca 1770 )\nbitwa nad Largą ( 18 lipca 1770 )\nbitwa nad Kagułem ( 1 sierpnia 1770 )\nbitwa morska pod Patras ( 6 listopada , 7 listopada i 8 listopada 1772 )\nbitwa pod Kozłudżą ( 20 czerwca 1774 )\nbitwa morska pod Kerczem ( 1 lipca i 20 lipca 1774 )\n↑ Władysław Konopczyński , Konfederacja barska, Warszawa 1991 , s. 186.\nInne hasła zawierające informacje o "V wojna rosyjsko-turecka":\nInne lekcje zawierające informacje o "V wojna rosyjsko-turecka":


Noclegi w Gotartowie, Gotartów: Kwatery, Pokoje – Tani Nocleg, Centrum, Cena » e-turysta.pl\nznaleziono 32 oferty noclegoweoferty (0 w Gotartowie oraz 32 w okolicy)\nZobacz inne obiekty z okolicy miejscowości Gotartów\nNoclegi w Gotartowie, województwo opolskie, powiat kluczborski\nNocleg w Gotartowie - Wasz sposób na udany weekend! Bogaty zakres ofert noclegowych w Gotartowie w województwie opolskim tylko w portalu turystycznym e-turysta.pl. Porównaj możliwości zakwaterowania w zależności od standardu miejsca noclegu oraz proponowanej ceny. Znajdź dla siebie najlepsze miejsce w Gotartowie wśród nas hoteli, hosteli i ośrodków wypoczynkowych. Zobacz także ofertę rozrywkową i turystyczną w Gotartowie.\nośrodki wypoczynkowe Gotartów\npokoje gościnne Gotartów\nkwatery prywatne Gotartów\ndomy do wynajęcia Gotartów\nnoclegi pracownicze Gotartów\ncampingi, pola namiotowe Gotartów\nZrób coś dla siebie i swoich najbliższych - zamów tanie noclegi w Gotartowie\nKażdy z nas potrzebuje chwili beztroski. Gotartów oferuje najróżniejsze noclegi, z roku na rok to miasto odwiedza coraz większa grupa turystów.\nJeśli szukasz noclegów w Gotartowie w okazyjnych cenach, sprawdź ofertę w serwisie turystycznym e-turysta.pl. Dostępne pokoje na każdą kieszeń w Gotartowie pozwolą na oszczędne spędzenie długiego weekendu.\nNocleg w Gotartowie - pełny relaks w pięknych okolicach\nJuż teraz zaplanuj urlop w Gotartowie w województwie opolskim i w zależności od pomysłu spędź oryginalnie czas. Serwis e-turysta.pl dostarcza Ci najnowszych i praktycznych pomysłów na nocleg w Gotartowie. Nie omijaj promocyjnych ofert! Dzięki naszej rozbudowanej wyszukiwarce odnajdziesz bazę noclegową w Gotartowie, która spełni wszystkie Twoje wymagania.\nJeżeli interesują Cie również noclegi w najbliższej okolicy miejscowości Gotartów, sprawdź naszą ofertę noclegową w okolicznych miejscowościach:\nnoclegi Kup Mały


Facebook Wideo Lipiec 2021 − fundacjaniezalezni.pl\nTroszcz się o marketingowy zasięg Twoich społecznościowych mediów w sieci internetowej. Wypróbuj jak funkcjonuje witryna www.Instalikes.shop i powiększ znacząco zasięg marketingowy Twoich mediów społecznościowych!\nNa co dzień nadzwyczajnie duże znaczenie dla internetowych użytkowników mają społecznościowe portale i warto sobie to uświadomić. Co dzień w internetowym świecie potrafimy spędzić naprawdę sporo czasu i trzeba pamiętać o tym, iż istnieje możliwość by to przekuć w pozyskiwanie pieniężnych środków. Codziennie portale społecznościowe bywają źródłem pieniężnych środków dla bardzo dużej ilości ludzi i należy rozumieć, iż to jest naprawdę opłacalny interes. Wracając do mediów społecznościowych niesamowicie ważne są polubienia reszty użytkowników na dodawane z naszej strony treści. Otrzymywane pod naszymi zdjęciami polubienia mogą doprowadzić do tego, iż naszą działalnością zaciekawić się może przedstawiciel wielkiej firmy, który będzie chciał nam płacić pieniądze za dodawanie zdjęć łączonych ze swoimi usługami. Dobrym ruchem będzie wypróbować stronę Instalikes, gdy rozmyślasz nad tym, by rozszerzyć liczbę swoich obserwatorów lub reakcji.\ninsta-likes.shop/facebook-video-views/ buy viewers on facebook live\nwww.Instalikes.shop jest to strona internetowa, która daje szansę internetowym użytkownikom na zakupienie wyświetleń oraz świeżych obserwatorów na najbardziej rozpoznawalnych mediach społecznościowych. Na zasięg dodawanych przez nas postów to wpłynąć może. To znaczy, że udostępniane przez nas filmy zobaczyć może znacznie więcej osób. Możemy się stać takim sposobem dużo bardziej ciekawi dla firmowych marketingowców, którzy zaproponują kolaborację osobom rozpoznawalnym w mediach społecznościowych. Używając dostępnych usług witryny www.Instalikes.shop możemy dostać zapewnienie dużej poprawy reklamowego zasięgu naszych mediów społecznościowych. Bez wątpienia musimy pomyśleć nad wejściem na Instalikes, jeżeli chcemy się skoncentrować na rozwinięciu naszego konta. Wiele wyszkolonych fachowców, którzy mają gigantyczną wiedzę o kwestiach promowania społecznościowych mediów w Internecie pracę wykonuje przy internetowej witrynie Instalikesshop. Dbaj więc o marketingowy zasięg własnych społecznościowych portali i spróbuj usługi www.Instalikes.shop. Zapewnić możemy, iż finalnie będziesz zachwycony z efektów na swoich mediach społecznościowych po tym, gdy zadbają o nie specjaliści Instalikes.shop.


Zardzewiałe nadkole - jak usunąć rdzę? - AutoService M.Lewandowski\nStandard / by Maciej Lewandowski / 04/01/2018 / No Comments\nW przypadku starszych pojazdów pojawia się częsty i nieunikniony problem, jakim jest rdza. Szczególnie podatne na takie zniszczenia miejsca to na przykład nadkola. W jaki sposób przeprowadzić skuteczne usuwanie rdzy z nadkoli w taki sposób, by samochód wyglądał dobrze, ale także mógł posłużyć przez kolejne lata?\nJak pozbyć się rdzy i naprawić uszkodzenia?\nMożna zdecydować się na dobrą, ale wymagającą pewnej precyzji i dokładności metodę, polegającą na naprawie włóknem szklanym. Tak odnowione miejsce następnie się lakieruje, dzięki czemu po rdzy nie ma śladu. Należy jednak pamiętać, że pracę trzeba wykonać starannie i zaplanować sobie na nią wystarczającą ilość czasu, ponieważ jeżeli kierowca wykona to nieprecyzyjnie, nie będzie to prezentowało się dobrze.\nPierwszym krokiem jest dokładne zeszlifowanie rdzy z pewnym marginesem. Musi on wynosić co najmniej kilka centymetrów od miejsca, gdzie jest ona już widoczna na lakierze. Tylko wtedy można mieć pewność, że nadkole jest dokładnie oczyszczone i nie ma potrzeby stosowania preparatu antykorozyjnego. Kolejnym krokiem jest odpowiednie utkanie włókna szklanego oraz nasączenie go rozrobioną żywicą. Po jej wyschnięciu nadmiar materiału trzeba ponownie delikatnie zeszlifować. Przed tą pracą należy jednak zabezpieczyć koła, ponieważ żywica będzie ciekła, a bardzo trudno ją usnąć z powierzchni.\nNastępnie na naprawiane miejsce nakłada się podkład w sprayu, a małe uszkodzenia szpachluje za pomocą preparatu z włóknem szklanym, a potem zwykłej szpachli. Teraz znów czeka nas szlifowanie, nałożenie kontrastu, podkładu i lakieru. Oczywiście wszystkie te procedury należy wykonywać w odpowiednim odstępie czasowym, dlatego nadkola nie da się naprawić w godzinę. Trzeba na to przeznaczyć co najmniej cały dzień. Po takiej operacji auto w przerdzewiałych miejscach będzie wyglądało jak nowe. Im precyzyjniej zostanie to wykonane, tym lepszy będzie efekt!\nNext ,,Dziwne” przepisy o LPG o których nie wiesz, a ubezpieczalnia chce zapomnieć?\nPrevious Działanie układu paliwowego\nKto teraz konserwuje podwozie?\nW dzisiejszych czasach silniki z Vanos cieszą się bardzo dużą …


"Drapieżna" Kasia Cichopek w codziennym makijażu. Fani pod wrażeniem - WP Kobieta\n"Drapieżna" Kasia Cichopek w codziennym makijażu. Fani pod wrażeniem\nChoć Kasia Cichopek skończyła w tym roku 36 lat, a przy tym jest żoną i mamą dwójki dzieci, zdaniem wielu wciąż wygląda jak urocza nastolatka. Tym razem pokazała na Instagramie swoją dojrzałą, kobiecą stronę. Wygląda świetnie!\nKasia Cichopek pochwaliła się na Instagramie delikatnym, codziennym makijażem. Jej obserwatorzy nie mają wątpliwości, że w takim wydaniu wygląda "pięknie", "elegancko", a przy tym... bardzo zmysłowo. Choć zdjęcie aż tak nie wyróżnia się na tle pozostałych, pikanterii dodaje głęboki dekolt bluzki i wystający biustonosz.\nAktorka wzbudziła zachwyt zarówno wśród męskiej, jak i kobiecej części swoich fanów. Jednak gdy panie ograniczyły się do dość zdawkowych komentarzy, panowie nie szczędzili słów uznania dla urody Cichopek.\n– Co za piękna kobieta z pani jest. Piękna jak zawsze. Piękna ty. Jedną z najpiękniejszych Polek pani jest. Kwintesencją kobiecości – skwitował zdjęcie jeden z obserwatorów.\n– Śliczne, pięknie, niesamowicie – to puste słowa, które nie oddają faktycznie tego, co widzą oczy faceta – dodał kolejny.\nJak wam się podoba Kasia Cichopek w takiej stylizacji?


Aktualności - Biały certyfikat dla Elektrowni Dolna Odra za zwiększenie efektywności energetycznej\nBiały certyfikat potwierdza oszczędność energii, a tym samym poprawę efektywności energetycznej, którą osiągnęła Elektrownia Dolna Odra dzięki modernizacji układów odprowadzenia spalin.\nModernizacja polegała na wymianie wentylatorów oraz zastosowaniu inwertorowego systemu zasilania na blokach energetycznych nr 5, 6, 7 i 8. Jej celem była redukcja zużycia energii elektrycznej na potrzeby własne przez wentylatory wyciągowe spalin dla czterech kotłów parowych. W ramach modernizacji układu dla wentylatorów spalin zainstalowano nowe silniki elektryczne wraz z przemiennikami częstotliwości. Taka technologia pozwala na znacznie wyższą efektywność energetyczną samej regulacji. Wykonany przez niezależną certyfikowaną jednostkę audyt powykonawczy potwierdził uzyskanie oszczędności energii finalnej w ilości 17 559 498 kWh/rok – powiedział Norbert Grudzień, wiceprezes zarządu ds. operacyjnych i transformacji PGE GiEK.\nZgodnie z Obwieszczeniem Ministra Energii, zadanie wpisuje się w przedsięwzięcia służące poprawie efektywności energetycznej w zakresie modernizacji lub wymiany urządzeń i instalacji pomocniczych, służących procesowi wytwarzania energii elektrycznej. Pozwoliło to na pozyskanie świadectwa efektywności energetycznej, czyli tzw. białego certyfikatu oraz wynikających z niego praw majątkowych, w ilości 1 509,845 toe. Według notowań Towarowej Giełdy Energii z dn. 1 lutego 2022 r. wartość rynkowa tych praw wynosi obecnie 4,06 mln złotych. Prawa majątkowe zostały już zapisane na koncie PGE GiEK w rejestrze prowadzonym przez Towarową Giełdą Energii i mogą stanowić przedmiot handlu lub umorzenia obowiązku.\nDzięki temu przedsięwzięciu Elektrownia Dolna Odra należy do zakładów, które dzięki inwestycjom w najnowsze technologie osiągają również oszczędności w zużyciu energii elektrycznej, a zmniejszając emisję dwutlenku węgla chronią środowisko naturalne.\nŚwiadectwa efektywności energetycznej, potocznie zwane białymi certyfikatami, są potwierdzeniem oszczędności energii z tytułu realizacji zadania modernizacyjnego. Wydaje je Prezes Urzędu Regulacji Energetyki. Ze świadectw efektywności energetycznej wynikają prawa majątkowe, czyli giełdowe instrumenty finansowe, którymi obraca się na Towarowej Giełdzie Energii. Prawa majątkowe mogą zostać sprzedane lub wykorzystane na potrzeby umorzenia obowiązku. Do wydawania świadectw oraz ich umarzania upoważniony jest Prezes URE.\nIstnieją podmioty, które mają ustawowy obowiązek odkupić białe certyfikaty, jeżeli te znajdują się na giełdzie, w celu realizacji swojego obowiązku. Oznacza to, że posiadacz białych certyfikatów ma dużą pewność, że będzie mógł je sprzedać po cenie rynkowej. Zgodnie z obowiązującą ustawą o efektywności energetycznej, obowiązek umorzenia świadectw efektywności energetycznej nałożony jest m.in. na podmioty sprzedające ciepło, energię elektryczną i gaz ziemny odbiorcom końcowym.\nPGE GiEK uczestniczy w krajowym systemie wsparcia efektywności energetycznej, pozyskując białe certyfikaty od 2011 r., tj. od początku jego funkcjonowania. W tym czasie otrzymano świadectwa o wartości ok. 36 738 toe, których wartość finansową oszacowano na ok. 39 mln zł. Obecnie w oddziałach PGE GiEK prowadzone są dalsze działania zmierzające do zwiększenia oszczędności energii zużywanej na potrzeby własne i pozyskania przy tej okazji kolejnych białych certyfikatów.\n*toe - tona oleju ekwiwalentnego, równoważnik jednej tony ropy naftowej o wartości opałowej równej 41 868 kJ/kg (1 toe to 11,63 MWh)


Teleopieka ratuje życie w gm. Szemud\nOsoby samotne, starsze, schorowane, czy niepełnosprawne często nie mogą liczyć na całodobowe wsparcie. Naprzeciw ich potrzebom wychodzi system Teleopieka. Wystarczy jedno kliknięcie, by zaalarmować najbliższych, a gdy wymaga tego sytuacja, także potrzebne służby. System już sprawdza się w Gdyni, a obecnie wdrażany jest w gminie Szemud.\nmiasto Wejherowo\tczwartek, 31.07.2014 Śniadanie na lato - Wejherowo\nczwartek, 31.07.2014 Serwis Informacyjny\nmiasto Jastarnia\tczwartek, 31.07.2014 Wypadek w Jastarni: 5 osób poszkodowanych i zablokowana trasa Patrycja Milewska, Marlena Wilkowska, Żaneta\nDziś rano w Jastarni na trasie nr 216 doszło do wypadku, w którym ucierpiało pięć osób. Droga w kierunku Helu była zablokowana przez kilka godzin. 42-latek, najciężej poszkodowany został zabrany przez Lotnicze Pogotowie Ratunkowe. Pozostałych przetransportowała do helskiego szpitala karetka, która jak twierdzą świadkowie zdarzenia trafiła na miejsce dopiero po 30 minutach.\nmiasto Hel\tczwartek, 31.07.2014 Przepłyną z Helu do Gdyni. Jutro rozpoczyna się morderczy BCT Marathon Anna Labuda, Sławomir Okoń\nPo raz kolejny kilkunastu śmiałków będzie zmagać się nie tylko z wodnym żywiołem ale i z własnymi słabościami. Na starcie tegorocznego BCT Gdynia Marathonu staną najlepsi, światowi pływacy długodystansowi. Oprócz głównego wyścigu odbędzie się także rywalizacja w kategorii open. Zmaganiom będzie można przyglądać się z bulwaru nadmorskiego.\ngmina Szemud\tczwartek, 31.07.2014 Teleopieka ratuje życie w gm. Szemud Grzegorz Renusz, Leszek Dopke\npowiat wejherowski\tczwartek, 31.07.2014 Podaruj „Zeszyt dla uczniaka” Emilia Pobłocka, Sławomir Okoń\nW Wejherowie trwa akcja "Zeszyt dla uczniaka". Chętnych do niesienia pomocy nie brakuje. Do charytatywnych działań dołączyło jedno z przedszkoli. Wejherowskie Stowarzyszenie Sportowe po raz drugi zbiera wszystko to, na co zwyczajnie nie stać rodziców. Wyprawka szkolna to koszt rzędu kilkuset złotych.\nmiasto Wejherowo\tczwartek, 31.07.2014 Oranżeria jak marzenie. Wejherowo docenia ogrody Mateusz Bullmann, Sławomir Okoń\nWejherowo pięknieje, a wszystko za sprawą swoich mieszkańców i konkursowi na najładniejszy balkon i ogród. Za nami już jego 17 edycja.\nczwartek, 31.07.2014 Prognoza Pogody\nczwartek, 31.07.2014 Wieści z Urzędu Gminy Wejherowo\ngmina Władysławowo\tczwartek, 31.07.2014 Wieści z Urzędu Miejskiego we Władysławowie\n1.Nastoletni chłopiec przysypany na żwirowni15224 2.Tłumy pożegnały swojego proboszcza8093 3.Niebezpiecznie na drogach powiatu wejherowskiego5528 4.Elżbieta Czeszejko, Kinga Maksymiuk i Oliwia Base2546 5.dr. hab. Waldemar Moska2515\n1.Czy to koniec powiatu wejherowskiego?15704 2.Nastoletni chłopiec przysypany na żwirowni15224 3.Nauczyciele wciąż nieugięci – co z egzaminami?12317 4.Zderzenie trzech aut i dachowanie w Kębłowie11141 5.Z Archiwum TTM9919\n1.Nasza ekipa uratowała życie dziecka114125 2.W Wejherowie poznaliśmy mistrzów Pomorza w ręczną92627 3.III Igrzyska sportowe przedszkoli w Wejherowie47480 4.Gmina Wejherowo świętowała przez cały weekend46137 5.Ewakuacja szkoły, 17 osób w szpitalach35218


Strona Główna * Panel poczty * Kontakty * Plan lekcji 21 Wrzesień 2018, 10:37\nMedia piszą o nas… - 2018\n„Kurier Szczeciński” z dnia 24 maja 2018r. nr 100 zamieścił wspaniały artykuł o twórczej działalności zespołu teatralnego "Piąteczka " pod kierunkiem reżysera i opiekuna Pani Elżbiety Kamińskiej.\nDodane przez admin dnia 28 maj 2018 Czytaj więcej ˇ\nREGIONALNY KONKURS PLASTYCZNY „Bałtyk w szkle” - 2018\nSZKOŁA PODSTAWOWA NR 5 Z ODDZIAŁAMI INTEGRACYJNYMI IM. JANA PAWŁA II W KOŁOBRZEGU ogłasza REGIONALNY KONKURS PLASTYCZNY „Bałtyk w szkle”\nNotatka: p. Judyta Nowak\nDodane przez admin dnia 28 maj 2018\nWYNIKI MIĘDZYSZKOLNEGO KONKURSU FOTOGRAFICZNEGO „UCZUCIA W KADRZE – KOŁOBRZEG PEŁEN SŁOŃCA” - 2018\nI miejsce (ex aequo) – Ksawery Gągało i Kornel Jedynak (SP nr 1)\nII miejsce – Barbara Rybka (SP nr 5)\nIII miejsce – Zuzanna Dąbrowska (SP nr 1)\nDyplomy i nagrody rzeczowe zostaną doręczone zwycięzcom do 5 czerwca br.\n- organizatorzy: Magdalena Korytowska i Łukasz Połuboczko\nNotatka: p. Magdalena Korytowska i p. Łukasz Połuboczko\nOjcowski Klub Kołobrzeg - 2018\nOjcowski Klub Kołobrzeg zaprasza ojców na przedwakacyjne spotkanie poświęcone udzielaniu pierwszej pomocy w nagłych wypadkach p.t. "Udzielanie pierwszej pomocy dorosłym i dzieciom".\nTydzień Papieski. Wielkie dziękczynienie SP 5 na koniec ,,Tygodnia Papieskiego” - 2018\nCały tydzień był wspomnieniem osoby naszego Patrona Szkoły - świętego Jana Pawła II. W tym czasie odbyły się liczne konkursy, m.in. plastyczne, wiedzy, sprawności fizycznej. Był też czas na pokaz filmu chrześcijańskiego oraz wspólne grillowanie.\nWycieczka do Gdańska - 2018\n24 kwietnia 2018 r. uczniowie naszej szkoły pod opieka Joanny Zosik, Anny Ziółkowskiej, Aldony Przybylskiej i Anny Markiewicz - Małek wzięli udział w wycieczce do Gdańska.\nDodane przez admin dnia 22 maj 2018 Czytaj więcej ˇ\nKolejny sukces uczniów naszej szkoły! - 2018\nPo wygraniu przez Martynkę Kaczanowską konkursu „Smart Kids”, a także drużynowym zwycięstwie naszych uczniów w Regionalnym Konkursie Języka Angielskiego „English Race 2018”, troje trzecioklasistów: Antonina Pasikowska z kl. 3b, Martyna Kaczanowska z kl. 3a i Michał Stoma z kl. 3c zwyciężyło w Międzyszkolnym Konkursie Języka Angielskiego „Poliglotek”, który zorganizowała Szkoła Podstawowa w Dźwirzynie.\nPIŁKA RĘCZNA „KOCHAM RĘCZNĄ NA ORLIKU” - 2018\nW dniu 17.05.2018 r. na orliku SP5 odbył się turniej piłki ręcznej klas III-IV dziewcząt i chłopców „Kocham ręczną na orliku”.\nWyróżnienie w Konkursie dla Marynarzy z SP5 - 2018\n8.05.2018- Wyróżnienie w Konkursie dla Marynarzy z SP5\nZespół wokalny „Marynarze z 5-teczki” w składzie: Basia M., Basia R., Blanka, Lena, Julek i Szymon wyśpiewali w IX Konkursie Marynistycznym w Szkole Podstawowej nr 3 wyróżnienie.\nDodane przez admin dnia 22 maj 2018\nMiło nam poinformować, że uczniowie naszej szkoły odnieśli sukces w Powiatowym Konkursie Plastycznym pn. "Niezapominajki to są kwiatki z bajki", zdobywając II miejsce i 3 wyróżnienia.\nUwaga! Przedłużenie terminu oddania prac w szkolnym konkursie plastycznym "Stop uzależnieniom" - "Wszystko zależy od Ciebie" - do 30/V 2018 r.\nFinał Interdyscyplinarnego Konkursu „Omnibus” klas III - 2018\n16.MAJ 2018 – finał Interdyscyplinarnego Konkursu „Omnibus” klas III\nW środę w SP 3 spotkali się najlepsi uczniowie z kołobrzeskich szkół. Nasze szkolne eliminacje wygrali Antonina Pasikowska i Julian Sak.\nTydzień Papieski. Turniej wiedzy o Świętym Janie Pawle II (dzień czwarty) - 2018\nW czwartek 17 maja odbył się Turniej wiedzy o Świętym Janie Pawle II. Tego dnia uczniowie zarówno z klas I-III jak i IV-VII mogli wykazać się znajomością zagadnień z życiorysu naszego Świętego Patrona.\nTydzień Papieski. Koncert ulubionych pieśni religijnych Świętego Jana Pawła II (dzień trzeci) - 2018\nW środę 16 maja w naszej szkole rozbrzmiewały przepiękne pieśni i piosenki religijne na chwałę Bogu Ojcu i ku wspomnieniu naszego Świętego Patrona.\nDodane przez admin dnia 17 maj 2018 Czytaj więcej ˇ\nStrona 5 z 199 << < 2 3 4 5 6 7 8 > >>\nWizyta w Krainie Świętego Mikołaja - 2013\nPowered by 16354806 Unikalnych wizyt Opiekun strony: mgr Ewa Smaruj


Przylutowanie kostki ISO w Polonezie Caro - elektroda.pl\nAtlantis86 15 Mar 2007 12:13 2787 2\n#1 15 Mar 2007 12:13\nW Polonezie Caro jak się okazało mam stare radio, które już dawno temu wysiadło przylutowane na stałe. Nie ma żadnej kostki, tak więc trzeba będzie przylutować ISO chcąc podłączyć nowsze radio.\nProblemem będzie rozpoznanie kabli. Tak więc byłbym wdzięczny, jeśli ktoś powie mi, czy dobrze myślę, a jeśli nie, to niech naprowadzi mnie na właściwy to rozumowania.\nJak się domyślam będzie potrzebne coś do sprawdzenia, czy na kablu jest napięcie: miernik lub zwykła próbówka z żaróweczką.\n1) Jak sądzę najpierw trzeba zlokalizować zasilanie - kabel, na którym napięcie jest cały czas. Czyli kluczyk wyłączony, światła powyłączane i wpinam miernik kolejno pomiędzy masę (np. w gniazdku zapalniczki) a kolejne przewody, aż na którymś znajdę napięcie. Czy ten kabel służy do podtrzymywania pamięci radia?\n2) Przewód na którym jest napięcie po przekręceniu kluczyka. Jak rozumiem on służy do zasilania radia. A co, jeśli chcę mieć zasilanie na radiu również wtedy, gdy kluczyka w stacyjce nie ma? Czy zwarcie przewodu "baterii" (najczęściej żółty) i zasilania (czerwony) od strony kostki i podpięcie do nich tego kabla, na którym zawsze jest napięcie jest dobrym pomysłem?\n3) Podświetlanie - czyli we wspomniany wyżej sposób szukam przewodu, na którym jest zasilanie dopiero po włączeniu postojowych?\n4) Kabel do wysuwanej anteny można sobie darować, bo Polonez takiego bajeru nie ma.\n5) Masa. Jak szukać masy?\nChyba najprościej poszukać omomierzem który kabel jest "zwarty" z masą na gniazdku zapalniczki?\nTo tyle jeśli chodzi o zasilanie. A teraz może ktoś mi podpowiedzieć jak prawidłowo zlokalizować głośniki?\nI jeszcze jedna kwestia. Mam tylko dwa głośniki z przodu, z tyłu pewnie nic nigdy nie będzie. Dwa "wolne" kanały zostawić niewykorzystane, czy też połączyć równolegle lewy przedni z lewym tylnym i prawy przedni z prawym tylnym? Chyba, że mostkowanie kanałów wymaga jakichś bardziej złożonych zabiegów?\n#2 15 Mar 2007 12:35\nżeby sprawdzic głosniki prostym sposobem to odkręć obudowę głosnika i zobacz jakiego koloru idą przewody góśników lub omomierzem wtedy powinno być 4 ohmy na każdej parze do radia proponuje podciągnać nowe przewody od akumulatora oczywiscie zabespieczone bespiecznikiem co do koloru żółtego i czerwonego możesz go zmostkować razem i podac +12\n#3 15 Mar 2007 13:04\nPodejrzewam, że zasilanie jest podłączone do akumulatora - widzę jeden czerwony kabel z plastikowym obiektem, który prawdopodobnie kryje bezpiecznik.\nTak więc sprawdzę czy jest tam 12V i jeśli tak, to podłączę do czerwonego i żółtego kabla kostki ISO.\nGłośników trzeba będzie jeszcze poszukać...\nWygląda na to, że masa odchodzi od śruby z tyłu - jest do niej podpięty czarny kabel.\nPodobne tematy Przylutowanie kostki ISO w Polonezie Caro\nWitam! W Polonezie Caro (około 7 lat) znajomemu padło radio - jakieś marki DAEWOO, twierdzi, że zanim padło grało na 4 głośniki. Dostał jakieś inne ... (3)\nJak zamontować glośniki 16 cm w polonezie caro plus\nco za moda ost sie robi na JBL'a? a 10cm.. hmm wg mnie to strata pieniedzy.. 10cm to srednio tonowe moga byc ale wooferki to napewno nie beda i co naj... (15)\nNie mogę zamontować szyny/ramki radia w Polonezie Caro Plus\nWitam Od około 2 miesięcy posiadam w moim Polonezie Caro Plus radio które jest jedynie wsunięte we wnęke i trzyma się tylko na plastikowej ramce, Do ... (2)