Polacy lekceważą ochronę oczu przed słońcem - Artykuły - Biotechnologia.pl - łączymy wszystkie strony biobiznesu\nokulary przeciwsłoneczne filtr UV 400 filtry UV choroby oczu ochrona oczu promieniowanie UV\nRedakcja portalu, 16.07.2020 , Tagi: okulary przeciwsłoneczne, filtr UV 400, filtry UV, choroby oczu, ochrona oczu, promieniowanie UV\nSłońce emituje nie tylko widzialne dla nas światło, ale też m.in. promieniowanie ultrafioletowe, oznaczane skrótowo jako UV. To właśnie ono odpowiada za negatywne efekty nasłonecznienia. – Wystarczy kilka chwil przebywania na intensywnym słońcu, by nabawić się poparzenia oczu lub skóry, objawiającego się w przypadku skóry rumieniem połączonym z uczuciem pieczenia, bólu, wrażliwością na dotyk oraz obrzękiem, a w przypadku oczu – zaczerwienieniem, łzawieniem, swędzeniem i pogorszeniem ostrości widzenia Długookresowe oddziaływanie ultrafioletu może powodować trwałe uszkodzenia, m.in. przyspieszając procesy starzenia – przypomina dr Robert Grabowski, Dyrektor Medyczny Vision Express Polska.\nNa szkodliwe promienie słoneczne narażona jest zwłaszcza cienka i delikatna skóra powiek i okolic oczu. Również same oczy mogą poważnie ucierpieć przez promienie UV. Ultrafiolet może powodować oparzenie spojówki i rogówki, uszkodzenie fotoreceptorów siatkówki, a także znacząco przyspiesza procesy prowadzące do poważnych chorób oczu, takich jak zaćma oraz zwyrodnienie plamki żółtej (AMD).\nPolacy wydają się być świadomi tych zagrożeń. 74% badanych deklaruje, że ochrona oczu przed słońcem jest dla nich tak samo ważna jak ochrona skóry, a tylko 5% stwierdziło, że ani oczu, ani skóry nie trzeba chronić przed słońcem. Nie zawsze jednak przekłada się to na codzienne nawyki. Co piąty Polak stosuje ochronę skóry nieregularnie lub nie stosuje jej wcale. W przypadku ochrony oczu odsetek ten jest jeszcze większy i wynosi 25%.\nSłońcem można się jednak w pełni cieszyć bez negatywnych skutków. Wystarczy pamiętać o filtrach UV, które znajdziemy w okularach przeciwsłonecznych oraz kosmetykach do opalania. Należy tylko dobrać odpowiednią ochronę i właściwie ją stosować. – Noszenie okularów z odpowiedniej jakości filtrem UV 400 skutecznie może ochronić oczy. Blokuje on wszystkie, szkodliwe dla oka, fale ultrafioletowe. Należy jednak koniecznie pamiętać, że filtr UV 400 nie ma związku z zabarwieniem soczewki okularów. Zwracajmy uwagę na informacje od producenta, a nie na stopień przyciemnienia czy kolor – podkreśla dr Robert Grabowski.\nFiltry UV ważne dla oczu\nOkulary przeciwsłoneczne są nie tylko atrakcyjnym dodatkiem do stylizacji, ale przede wszystkim barierą dla szkodliwego promieniowania. Tak jak przy kosmetykach, również w tym wypadku powinniśmy w pierwszej kolejności zwracać uwagę na parametry ochronne. Niestety, tylko 14% badanych wskazało, że ich okulary posiadają filtr UV 400. Pozostali albo nie zwracają uwagi na informację dotyczącą filtra, albo posiadają okulary niezapewniające odpowiedniej ochrony. Ponadto, dla 1/3 ankietowanych funkcja ochronna okularów przeciwsłonecznych nie jest najważniejsza.\nPrzy wyborze okularów przeciwsłonecznych warto zdać się na specjalistów. Wskażą oni produkt zapewniający oczom bezpieczeństwo, ale też jak największy komfort. Odpowiedni filtr zawsze jest niezbędny, natomiast kształt i barwę soczewek okularowych oraz dodatkowe powłoki warto dostosować do tego, kiedy i gdzie będziemy korzystać z okularów: w czasie aktywności fizycznej, prowadzenia auta czy popołudniowego spaceru.\n Badanie zrealizowane w czerwcu 2020 r. przez SW Research na zlecenie Vision Express metodą CAWI, na próbie 1003 Polaków powyżej 18. roku życia. Cytowanie możliwe po podaniu źródła.


Dieta wiosennaWszystko o odchudzaniu\nAutor: Marzena Sosnowska — Marzec 04, 2013\nDieta wiosenna opiera się na spożywaniu dużej ilości owoców i warzyw. Założeniu przypomina dietę 1000 kcal, ponieważ zmniejsza się w niej wartość energetyczną posiłków do 1500 kcal oraz zwraca uwagę na rodzaj spożywanych produktów. Oprócz spadku wagi około 1 kg tygodniowo przez 21 dni stosowania, dieta wiosenna pozwala zlikwidować cellulit.\nPrzede wszystkim należy spożywać warzywa strączkowe bogate w białko takie jak groch, fasola, soja, czy bób. Do tego dobrze wzbogacić dietę o ryby, kleiki, pieczywo z pełnego przemiału, brązowy ryż oraz razowy makaron. Nie zabronione jest spożywanie odtłuszczonego mleka, jogurtów, chudego sera i kefiru.\nBezwzględnie trzeba jednak w czasie stosowania diety wiosennej unikać cukru, tłustych wędlin, białego chleba, tłuszczy odzwierzęcych, wieprzowiny i dań instant. Sól powinno się zastąpić ziołami, a smażyć na niewielkiej ilości oliwy z oliwek lub bez tłuszczu i gotować produkty na parze.\nKażdego dnia trwania diety należy jeść 5 posiłków i pić przynajmniej 2 litry wody mineralnej. Zawartość kaloryczna posiłków powinna w sumie wynosić 1500 kcal.\nDieta kefirowa Dieta Dash Dieta na mroźne dni


Paweł Pasik - Iława\nPaweł Pasik - Wiadomości i artykuły\nPaweł Pasik: Życzę Jeziorakowi, by jak najszybciej podniósł się z kolan [wywiad, Z Iławy do ekstraklasy cz. 2]\nKontynuujemy nasz cykl rozmów z wychowankami Jezioraka Iława, którzy zasmakowali gry w najwyższej polskiej klasie rozgrywkowej. Ma to oczywiście związek z 71-letnią historią powojennego futbolu w Iławie oraz z Memoriałem im. Benedykta Gaca i Józefa Łobockiego, który pod koniec czerwca odbył się na stadionie przy ul. Sienkiewicza. Tym razem prezentujemy wywiad z Pawłem Pasikiem.


Najlepsze aplikacje randkowe na iPhone - InnocentStore.pl\nHome / Blog / Najlepsze aplikacje randkowe na iPhone\nNajlepsze aplikacje randkowe na iPhone\nJest luty. Chociaż jest to najkrótszy miesiąc, ukrywa jednak najbardziej romantyczny dzień w roku. Walentynki. To święto miłości, które dla wielu z nas jest wyjątkowe. Prawda jest jednak taka, że każdy z nas spędza ten dzień inaczej.\nRomantyczna kolacja? Wakacje nad morzem? Netflix i spokojny wieczór w domu? Wycieczka? To tylko niektóre z wyjątkowych pomysłów, które ludzie wykorzystują, aby uprzyjemnić to święto miłości.\nIstnieje jednak również dylemat. Nie znalazłem osoby, z którą chciałbym spędzić ten dzień.\nJeśli ty też chcesz poznać nowych ludzi, przygotowaliśmy dla Ciebie przegląd aplikacji randkowych. Nie tylko poznasz się z nowymi osobami, ale możesz też znaleźć kogoś z kim spędzisz 14 lutego.\nDziś prawie każdy zna tę aplikację. Mało kto jednak wie, że powstała w roku 2012 i pomaga nam prawie od 10 lat. Pierwotny prototyp tej aplikacji stworzony przez Sean Rad i Joe Munoz nazywał się „MatchBox”,\nCiekawe, że według danych statystycznych w 2014 roku użytkowniki korzystali z tej aplikacji średnio około jedenaście razy dziennie. Dziśaj, lub powiedzmy do 2021 roku, Tinder osiągnął ponad 65 miliardów „meczów” na całym świecie.\nJest otwarty dla wszystkich, dzięki czemu jest odpowiedni dla osób ze społeczności lgbtqia +. Czy znasz lub słyszałeś o funkcji „swipe” w tej aplikacji?\nJeśli nie masz nic przeciwko. Prawda jest taka, że ta mniej więcej ikoniczna funkcja powstała w roku 2013 wraz z możliwością „lub". Model jest oparty na talii kart. Ta funkcja stała się z czasem coraz bardziej popularna i nadal jest używana przez inne firmy. W 2015 roku powstały również funkcje „Przewiń” i „Super Like”. Należy wspomnieć, że jeśli słyszałeś również o starszej stronie randkowej Match i nie wiesz, co się z nią stało, to jesteś we właściwym miejscu. W 2017 roku połączyli się z Tinderem.\nTinder oferuje również członkostwo premium.\nJednym z udogodnień tej funkcji jest nieskończona i nieograniczona liczba „meczów”. Obecna darmowa wersja aplikacji oferuje tylko ograniczoną ich liczbę. Według wielu, określenie liczby „polubień” które magą dać użytkowniki wersji bezpłatnej jest kontrowersyjne. Druga sprawa to cena. Dużo osób krytykuje fakt, że opłata różni się w zależności od wieku. Na przykład 19,99 USD miesięcznie dla użytkowników w wieku powyżej 28 lat, a tylko 9,99 USD dla użytkowników poniżej 28 roku życia.\nInną opcją jest Tinder Gold, który został założony w 2017 roku i oferuje bardziej luksusowe dodatki: np. większą kontrolę nad własnym profilem. Cena dla użytkowników poniżej 30 roku życia wynosi 14,99 USD, a dla osób powyżej 30 roku życia kosztuje 29,99 USD.\nTo naprawdę proste. Wystarczy pobrać aplikację, założyć konto lub zalogować się przez swoje konto na Facebooku. Następnie określasz płeć i grupę wiekową osób, których chciałbyś poznać. Konieczne jest również aby wskazać. jak daleko jesteś skłonny podróżować dla danej osoby.\nWtedy zobaczysz „ofertę”, czyli innymi słowy osoby, które mają podobne wymagania. Po kliknięciu na profilu osoby, która Cię interesuje, zobaczysz bardziej szczegółowe wymagania. Jeśli ona podoba Ci się, przesuń palcem w prawo, jeśli nie, przesuń w lewo. Istnieje również możliwość aby połączyć się ze swoim profilem na Instagramie lub Spotify.\nTa również dość znana aplikacja, dzięki której można poznać nowych i ciekawych ludzi. Została ona założona przez Andreya Andreeva w 2006 roku. Obecnie aplikacja ta działa w prawie 190 krajach i jest dostępna również w 47 językach świata.\nZaletą tej aplikacji jest to, że oferuje nie tylko możliwość czatowania z innymi ludźmi, ale także funkcję czatu wideo. Obsługuje również weryfikację konta, pomagając zmniejszyć liczbę fałszywych kont.\nJednak wadą jest to, że faktyczne parowanie osób opiera się na zdjęciach, to znaczy na tym kto dla kogo jest atrakcyjny, a nie na tym które osoby są kompatybilne.\nBadoo ma swoje podstawowe funkcje za darmo, ale użytkownik musi zapłacić za funkcje premium.\nCeny wahają się od prawie czterech dolarów do sześćdziesięciu dolarów. Cena ustalana jest na podstawie długości modelu premium.\nZasada i funkcja\nAby korzystać z tej aplikacji, konieczna jest rejestracja użytkownika. Określa się pózniej, czy chcemy poznać nowe osoby aby się spotkać na randkę, tylko pisać do siebie lub po prostu zaprzyjaźnić się.\nW ten sposób użytkownicy mogą udostępniać zdjęcia, znaleźć kogoś na randkę lub tylko poznać się nawzajem.\nJedną z głównych cech jest możliwość kontaktu tylko z osobami mieszkającymi w pobliżu. Możliwe jest również poznanie osób z innych miast lub krajów. Badoo korzysta również z dobrze znanej już funkcji „swipe”. Jeśli użytkownicy przesuną w prawo, oznacza że są zainteresowani a jeśli przesuną w lewo,oznacza to, że nie.\nTa aplikacja jest również znana pod akronimem OkC. Firma założona w 2004 roku jest jedną z najstarszych. OkC jest szczególnie interesująca dla społeczności lgbtqia +, ponieważ oferuje do 60 opcji identyfikacji tożsamości, w tym opcję wyboru spośród około dwudziestu opcji orientacji seksualnej i dwudziestu dwóch opcji identyfikacji płci.\nZaletą jest. że większość funkcji jest bezpłatna, ale niestety reklamy mogą pojawiać się w wersji darmowej i brakuje również możliwości prowadzenia wideorozmów.\nWiele osób zgadza się, że stosunkowo zwięzły i niezbyt długi quiz sprawia co nieco dokładniejsze „dopasowania”.\nWystarczy pobrać aplikację na telefon i tyle. Musisz utworzyć konto. ale użytkownik może zalogować się za pomocą swojego profilu na Facebooku. Drugą alternatywą jest użycie adresu e-mail. co jest jedną z zalet tej aplikacji. Interesuje ich, czy nie jesteś robotem, więc działa na zasadzie CAPTCHA.\nNastępnie wypełnia się podstawowe dane, takie jak imię i nazwisko, wiek czy miejsce zamieszkania.\nPotem użytkownik wybiera jak się zidentyfikować, np. po płci i z jakimi osobami chce się spotkać.\nTo miejsce, w którym ludzie mogą znaleźć swój „mecz”. Jednak z jednym wyjątkiem to kobiety mają główny głos w tej aplikacji. Oznacza to, że jeśli kobieta jest zainteresowana mężczyzną, to ona się z nim kontaktuje. Jest to przewaga nad innymi aplikacjami, ponieważ daje kobietom poczucie bezpieczeństwa, którego w innych aplikacjach może brakować.\nTa aplikacja została stworzona przez współzałożycieli Tindera. Przykładem na to może być dobrze znany „swipe”. Ponadto koncepcja, na której opiera się prawdopodobieństwo „dopasowania”, jest dość podobna do koncepcji Tindera.\nWażne jest, aby najpierw pobrać aplikację. Następnie należy się zarejestrować, podobnie jak w przypadku innych aplikacji. Możliwe jest korzystanie z konta na Facebooku, ale możesz również zalogować się za pomocą swojego numeru telefonu. Jeśli użytkownik wybrał tę opcję, automatycznie otrzyma SMS z kodem, który należy tam wpisać.\nNastępnym krokiem jest utworzenie profilu. Najpierw aplikacja będzie wymagała zdjęcia, a później „podstawowe dane” takie jak imię i nazwisko, płeć czy wiek. Jeśli jednak użytkownik zdecydował się połączyć swój profil na Facebooku, te informacje powinny zostać uzupełnione automatycznie. Bumble dołącza do fali nowoczesnych portali randkowych, które zamiast klasycznego pytania o płeć pytają, jak chciałbyś się zidentyfikować.\nJednocześnie jest to jedna z niewielu aplikacji, które żądają adres e-mail, jeśli użytkownik chce na przykład przywrócić profil. Można również nie zgadzać się na wysyłanie reklam i różnych innych powiadomień.\nUżytkownik może połączyć swoje konto z Instagramem i Spotify, i jeszcze bardziej dostosować swój profil. Oznacza to równość, bo mogą odpowiadać na pytania lub np. napisać odpowiedź na pytanie.\nNastępnie następuje krótkie wyjaśnienie i wprowadzenie do aplikacji.\nWarto pamiętać, że masz 24 godziny na odpowiedź. Brak odpowiedzi w ciągu 24 godzin jest rozumiane jako brak zainteresowania i osobie będą oferowane inne opcje.\nSekcja randkowa na Facebooku\nNa rynku aplikacji randkowych pojawiła się nowa konkurencja. Facebook rozszerzył swój zakres różnych funkcji o Facebook Dating. Łączy zasady aplikacji takich jak Tinder czy Bumble z jedną z najsłynniejszych sieci społecznościowych w historii.\nNie powinno być większych problemów z uruchomieniem tej funkcji. Wystarczy założyć konto na platformie, następnie wybrać menu i później pole „Randki” w aplikacji. Następnym krokiem jest utworzenie profilu.\nZaletą jest że profil ten nie będzie widoczny dla znajomych, ale użytkownicy mają możliwość dodawać się nawzajem do „listy sekretnych sympatii”.\nKtóra aplikacja podobała Ci się najbardziej? Czy używasz któregoś z nich? Daj nam znać w komentarzu.


Wrocławski Niezbędnik Kulturalny na luty! - Strefa Kultury Wrocław\nWrocławski Niezbędnik Kulturalny na luty!\nChoć luty ma tylko 28 dni, jak co miesiąc stanęliśmy przed wyzwaniem wybrania dla Państwa ponad 100 perełek z bogatej oferty kulturalnej Wrocławia. Części z nich przyglądamy się bliżej w rozszerzonej formie publicystycznej: do Teatru Muzycznego Capitol wraca „Frankenstein”, zaś we Współczesnym na afisz wchodzi „Genialna przyjaciółka”, o czym opowiada nam reżyserka Weronika Szczawińska.\nPodczas gdy Centrum Sztuki WRO świętuje 10. urodziny w siedzibie przy ul. Widok 7, Biblioteka Ubrań dopiero otwiera magazyny i lada chwila startuje online. Więcej na ten temat w wywiadach z Violą i Piotrem Krajewskimi oraz Martą Niemczyńską i Agnieszką Zawadzką (wszelkie nawiązanie duetami rozmówców do 14 lutego jest niezamierzone i przypadkowe). Jako że zima we Wrocławiu z roku na rok mniej mroźna, polecamy szczególnej uwadze dwa spacery: szlakiem tragiczno-romantycznych historii, by np. legendą o Bramie Kluskowej „odsłodzić” klimat połowy lutego oraz przewodnik po miejscach, które „zagrały” w produkcjach wrocławskiej Wytwórni Filmów Fabularnych (wśród nich znajduje się Barbara – w tym miesiącu rusza tam nowy cykl spotkań dla młodzieży pod nazwą Akademia Miejska). Kto wie, może przechadzając się po mieście, spotkacie japońskich artystów z grupy IRORI, którzy na początku lutego przyjeżdżają do Wrocławia na rezydencję lub traficie na koncert Magdy Pasierskiej promujący jej nowy projekt „Mapa”.\nOprócz powyższego czekają na Was stałe rubryki: w tym numerze „Niezbędnika” kulturalnie polecają Karolina Micuła i Wojtek Michalak (po raz pierwszy w dziedzinie kultury cyfrowej), Krzysiek Stęplowski pokazuje „brzydsze” (mimo wszystko urocze) oblicze Wrocławia, a dla miłośników łamigłówek przygotowaliśmy szarady na luty. Drodzy Czytelnicy: pączek w dłoń, „Niezbędnik” w kieszeń i plan na kulturalny luty gotowy!


Szarlotka Na Kruchym Spodzie Z Marcepanem - Smaker\nPrzepisy Smaker / szarlotka na kruchym spodzie z marcepanem\nszarlotka na kruchym spodzie z marcepanem\nPrzepisy na temat: szarlotka na kruchym spodzie z marcepanem\nArtykuły na temat: szarlotka na kruchym spodzie z marcepanem\n.... Tortownicę o śr. 26 cm posmarować tłuszczem. Na spodzie rozsmarować przygotowane ciasto. Rozłożyć jabłka, wcisnąć je w ciasto. Posypać 3 dag orzeszków piniowych. Wstawić do piekarnika rozgrzanego do 175(...) i cukrem wanilinowym. Wbić 4 jajka, dodać resztę mąki pszennej z proszkiem do pieczenia. Szybko wymieszać mikserem. Blachę (32x39 cm) posmarować tłuszczem i oprószyć mąką. Na spodzie rozsmarować ciasto...\nsmażone polędwiczki wieprzowe w ciescie nalesnikowym\nsposoby dekorowania pograw\nblok czekoladowy skład czekolada\ndzieńdobry tv - maciąg\nsalatka z grilowanym kurczakiem i granatem\nrisotto z borowikami magdy gesler\nczekolada ze słodkiego kakao


lutego 2012 | Czar Naszych Przodków.\nAutor: Alan Jakman o 20:49 2 komentarze\nAutor: Alan Jakman o 16:34 0 komentarze\nDzisiaj udało mi się wyciągnąć kilka informacji od cioci, taty i jedną informacje od ich kuzyna.\nJak to zawsze bywa, jeśli się pyta daną osobą " Czy wiesz coś o rodzinie X" lub coś w ten deseń, to nikt nic nie wie. Oczywiście w tym przypadku było dokładnie tak samo. Ale jak już zadałem bardziej konkretne pytania, nagle coś jednak wiedzą...\nTata mało co wie. Niby mieszkał ze swoją babcią, ale wiadomo kogo tam w dzieciństwie obchodzą jakieś historie które opowiada babcia. Drugą sprawą jest fakt, iż jako młody chłopak wyjechał z rodzinnej miejscowości to i ze swoją matką kontakt był utrudniony.\nJedyne co wyciągnąłem od taty to kilka niesprecyzowanych faktów. " Że ktoś zginął w Katyniu" itd.\nO moim tajemniczym jak dotąd pradziadku Andrzeju Wybieraniec dowiedziałem się, że łowił ryby w pobliskiej rzece Pina, sprzeciwiał się Stalinowi, przez co musiał się ukrywać przed represjami, a potem(prawdopodobnie) siedział w więzieniu. Być może został zesłany na Syberię. To tyle od taty o pradziadku. Jeden fakt dotyczący mojej prababci Zofii z Kamińskich - nie umiała czytać i pisać, miała jedynie pismo święte, które "czytała", chociaż bardziej umiała je na pamięć. Próbowano ją nauczyć czytać, ale nic z tego nie wyszło. A jeszcze jedno... Rodzeństwo babci zginęło w Katyniu, ktoś był na Pawiaku, a ktoś inny w Dachau. Szukałem w spisie osób które zginęły w Katyniu, czy w Dachau, ale jest to bardzo utrudnione, ponieważ nazwisko to Kamiński - jest wiele osób o tym nazwisku. Nie znam imion więc sobie poszukałem...\nPotem telefon do kuzyna taty. Oczywiście także nic nie wiedział. Dowiedziałem się tylko tyle, że w Pińsku babcia mieszkała przy ulicy Kolejowej.\nW 1944 r., cała ulica Kolejowa spłonęła. Być może ktoś z rodziny pracował na kolei, skoro mieszkali blisko dworca?\nNastępnie zadzwoniłem do cioci. Pomyślałem sobie "Przecież ciocia cały czas była na miejscu, tzn. mieszkała ze swoją matką, a moją babcią to może coś wie". Jak już wcześniej pisałem - nic nie wiedziała.\nOczywiście, że coś wiedziała! Wystarczyło trochę ją pociągnąć za język.\nDowiedziałem się że pradziadek Andrzej miał wcześniej jedną żonę z którą miał dwóch synów i jedną córkę. Znalazłem na stronie straty.pl Wiktora Wybieraniec, syn Andrzeja i Anny. Ciocia nie wiedziała jak na imię miała owa kobieta, ale gdy powiedziałem imię które znalazłem to ciocia nie zaprzeczyła - " Bardzo możliwe, że miała na imię Anna". Wiktor brał udział w Kampanii Wrześniowej, urodził się w 1910 roku, w Archangielsku.\nKiedyś pisałem z jednym Panem który właśnie w rodzinie miał Andrzeja Wybieraniec. Przejrzałem pocztę sprzed 2 lat. Czytam, co napisał - "Andrzej miał 2 synów i córkę [Andrzeja, Wiktora i Helenę]".\nJestem pewny na 99.99 % że to ten sam Andrzej co mój. Nie możliwym jest przy tak rzadkim nazwisku( w Polce zaledwie 16 osób), jakiś dublet Andrzejów. Tym bardziej że ilość dzieci się zgadza. Jeszcze zobaczymy czy potwierdzi się imię 1. żony. Andrzej nie koniecznie musiał pochodzić z Pińska.\nDowiedziałem się także że był nauczycielem. Nie wiem gdzie uczył i czego. Następną informacją jest to iż pradziadek był blisko 20 lat starszy od prababci! Urodził się więc w roku 1873! Wynika z tego że ostatnią córkę, siostrę mojej babci miał w wieku 58-59 lat! Wiem że nie jest to jakiś rekord, ale spośród bezpośrednich przodków jest to pierwszy taki przypadek. Zarówno tak duża różnica wieku, jak i duży wiek przy narodzinach dziecka. Pradziadek musiał zginąć - umrzeć ok. 1945 roku.\nCiocia obiecała że poszuka jakiś dokumentów - zdjęć w domu. Może uda się coś "fajnego" znaleźć :)\nTeraz czekam na odpowiedź od tego Pana(nie chcę ujawniać żadnych danych, bo potem same problemy mogą przez to być). Może uda mi się rozruszać nie co już zastygniętą linię Wybierańców.\nAutor: Alan Jakman o 19:53 1 komentarze\nAutor: Alan Jakman o 21:05 1 komentarze\nMieszko I, historyczny władca Polski mógł zostać pochowany nie w tym miejscu w którym dotychczas sądzono! W grobowcu, który postrzegany był dotąd, jako miejsce, w którym spoczęły szczątki Mieszka, zostały złożone prawdopodobnie zwłoki dostojnika kościelnego. Być może biskupa Jordana. Przez lata, miejsce pochówku pierwszego chrześcijańskiego władcy ziem Polan pozostawało nieznane. Wszystko zmieniło się w 1952 r., kiedy w katedrze poznańskiej odkryto dwa stare grobowce - oba puste. Na podstawie badań archeologicznych oraz znanych wcześniej materiałów źródłowych - w tym relacji Jana Długosza - historycy ustalili wówczas, że jeden z grobowców może stanowić miejsce pochówku Mieszka I... I przez ponad pół wieku tak właśnie sądzono.\nOkazuje się jednak, że przez lata wszyscy mogliśmy tkwić w błędzie. Do zmiany upowszechnianych przez 60 lat informacji przysłużył się fragment wykonanej z kamienia płytki, należącej do przenośnego ołtarzyka, na którym zgodnie z dawnym zarządzeniem papieskim odprawiono msze, a nie do grobowca. W związku z powyższym, niemożliwe jest, by w grobowcu spoczęła osoba świecka. Wiele wskazuje na to, że mogiła uznawana dotąd za grób Mieszka I była miejscem pochówku zmarłego pod koniec X w. biskupa Jordana.\nWywód przodków od Mieszka I\nAutor: Alan Jakman o 17:11 1 komentarze\nAutor: Alan Jakman o 09:56 0 komentarze\nWymysiöeryś, czyli język wilamowicki lub też wilamowski, to absolutny ewenement w dziedzinie językoznawstwa. Nie wiadomo z jakiego języka wywodzi się etnolekt. Język najprawdopodobniej przywędrował wraz z Niemieckimi, Szkockimi i Holenderskimi osadnikami. Przybyli oni w XII w., po wojnie z Tatarami Polska była totalnie spustoszała, więc król z chęcią przyjmował nowych ludzi. Osiedlili się, jak sama nazwa [języka] mówi w Wilamowicach koło Bielska-Białej. Dzięki takiemu położeniu język ten nie jest wyłącznie dialektem języka Niemieckiego czy też Niderlandzkiego, ale ma wiele innych wpływów. Wiele wyrazów jest bardzo podobnych do niemieckiego, niektóre nieco z angielskiego(wiatr do wynd), jednak są słowa która nie przypominają żadnego języka. Przykładowo zsiadłe mleko to śłykiermyłich :). Język wilamowski najwięcej ucierpiał w czasie II wojny światowej. Niemcom dialekt przypominał staroniemiecki, mimo iż mieszkańcy Wilamowic za Niemców się nie uznawali. Hitlerowcy zmuszali mieszkańców miasta do podpisywania volkslisty i wcielali ich do armii. Jakakolwiek odmowa karana była śmiercią. Jednak najgorsze się dopiero zaczęło... Sąsiedzi gorzko ukarali "zdrajców" za ich czyn. Czekały ich wywózki, a tych, którzy zostali, zmuszano do zaprzestania używania tego języka. Do tej 'akcji' najwięcej przyczynił się kościół oraz szkoły. Z języka którym posługiwali się praktycznie wszyscy mieszkańcy, czy to na bazarach czy na poczcie wilamowicki stał się już dawno zapomnianym jezykiem. Ostatni ludzie, którzy jeszcze go znają, przyznają, że również przestali go używać, ponieważ nie mają z kim rozmawiać.\nWkrótce język ten podzieli los innych wymarłych już języków, dialektów. W latach 70. wymarł język słowiński,używany głównie na Pomorzu Zachodnim. Innym językiem, którego ostatni rozmówca umarł w 2002 roku, był karaimski, język pochodzenia tureckiego. Na razie wilamowskim wciąż posługuje się około 70 osób. Większość mieszkańców ma te same nazwiska (Mozler, Rozner, Figwer, Biba, Foks, Sznajder), przez co zaczęto używać przydomków (Flora-Flora, Hala-Mockja) czyli Florian, Syn Floriana czy Maciej, syn Elżbiety.\nPoniżej modlitwa ojcze nasz w języku wilamowskim :\nCzy ktoś z Was ma może przodków, krewnych którzy posługują się równie zapomnianym już dialektem? Chociaż mieszkam blisko Wilamowic, to nigdy nie spotkałem się z osobą która mówiłaby w tym języku. Źródło\nAutor: Alan Jakman o 16:26 2 komentarze


+48 504 003 564|biuro@muzeumkarkonoszy.pl\nKARKONOSZY ? TEGO ZOSTAŃ ŚWIADKIEM POWSTANIE WYDARZENIA\nI ODKRYJ MROŹNĄ EPOKI HISTORIĘ PRZEŻYJ LODOWCOWEJ\nPREHISTORYCZNYCH NASZEGO MIESZKAŃCÓW POZNAJ REGIONU\nMultimedialne Muzeum Karkonoszy to zupełnie nowe spojrzenie na edukację. Tworząc to niesamowite miejsce zależało nam, aby wiedza, którą chcemy przekazać była nie tylko łatwa w odbiorze ale przede wszystkim była niezapomnianą przygodą. Wyjątkowa Machina Wszech Czasu zabierze Was – Drodzy Podróżnicy w fantastyczną wyprawę przez miliony lat dziejów Karkonoszy…\nChronologiczne uszeregowanie sal pozwala poznać historię Karkonoszy od powstania kontynentów, poprzez erę wielkich gadów, epoki lodowcowe aż po czasy współczesne. To podróż, w której pomieszczenia informują nas gdzie i kiedy mamy kierować się dalej. Wirtualni przewodnicy z pewnością nie dadzą Wam się pogubić. A znajdźki, czyli nasze „multimedialne cośki” umożliwią pozyskanie dodatkowych, ciekawych informacji.\nMachina Wszech Czasu Zostań pasażerem wyjątkowego wehikułu czasu. To w tej właśnie sali zaczyna się cała przygoda. To tutaj poznajemy przewodników, którzy będą nam towarzyszyć podczas tej niezapomnianej wyprawy w czasie.\nPrakarkonosze Bądź świadkiem powstania jednych z największych pasm górskich w historii Ziemi. Poznaj potęgę Prakarkonoszy oraz zobacz jak się wypiętrzały. To właśnie ten, trwający setki milionów lat epizod, spowodował, że region Karkonoszy jest bardzo wyjątkowy pod względem geologicznym.\nMorze Kredowe Piaszczyste plaże pod Śnieżką? Poznaj prehistoryczne zwierzęta, które zamieszkiwały nasz region. Dowiedz się co spowodowało gwałtowny rozwój życia w tym właśnie okresie oraz definitywnie wpłynęło na jego zakończenie.\nEpoki Lodowcowe Epoka lodowcowa i globalne zlodowacenie wyglądało inaczej w rożnych częściach ówczesnego świata. Nasz region oraz zbocza Karkonoszy zawdzięczają swój dzisiejszy wygląd w dużej mierze temu właśnie okresowi. Mroźny wiatr, spacer po polu firnowym oraz masa zimnych faktów z epoki, to tylko nieliczne wrażenia, jakie możecie odkryć w tej sali.\nChata Laboranta Odwiedź niesamowitą, pełną multimedialnych niespodzianek replikę chaty Laboranta. Poznaj historię jej mieszkańców oraz fascynujący świat karkonoskich roślin, wykorzystywanych w medycynie konwencjonalnej aż po czasy współczesne.\nWalonowie Kim byli i skąd się tutaj wzięli. Zobacz - na żywo - jak pracowali średniowieczni górnicy w sztolniach. Poznaj technologie, jakimi wówczas dysponowali oraz zaczerpnij wiedzy o skarbach skrywanych pod powierzchnią Karkonoszy a także ukrytych przez naturę.\nStudio 5 To jedna z naszych wisienek na Torcie Wiedzy Multimedialnego Muzeum Karkonoszy. Tutaj można poznajecie prawdziwą choć niewiarygodną historię regionu aż po czasy dzisiejsze. Informacje zaciekawia dosłownie każdego. Całość w nowoczesnej oprawie, z innowacyjnym wykorzystaniem multimediów.\nSekrety Karkonoskiego Nieba Niebo w Karkonoszach jest piękne o każdej porze roku. Tworząc tę wyjątkową salę stworzyliśmy niesamowity i zaskakujący nas samych klimat, gdzie gwiazdy otaczają nas ze wszystkich stron…\nChcąc wprowadzić jeszcze więcej emocji do sposobu zwiedzania tego unikalnego miejsca, do wszystkich „multimedialnych przygód” dodaliśmy muzykę filmową. Fascynujący efekt audiowizualny sprawia, że to nie tylko uczta dla oka. Utwory wykorzystywane w Multimedialnym Muzeum Karkonoszy możecie rozpoznać w najsłynniejszych hollywoodzkich produkcjach.\nNie wszystko da się opisać słowami. Podczas tworzenia tej multimedialnej instalacji chcieliśmy aby prezentowała autentyczny obraz naniesiony na rzeźbę gór, aby nasi goście zobaczyli epickie zjawisko chmur przelewających się przez strome zbocza, zaplanowali swoją wędrówkę, rozpoznali szlaki. Stanęli w środku niesamowitego przedstawienia wyreżyserowanego przez naturę. Ta sala zawiera również możliwość sprawdzenia i utrwalenia zdobytej wiedzy, korzystając z ogromnych multimedialnych tabletów.\nMultimedialne Muzeum Karkonoszy to z pewnością obowiązkowy punkt każdej szkolnej wyprawy w Karkonosze. Po ponad godzinnej przygodzie, wiedza jaką posiądą uczniowie znacznie zmieni postrzeganie regionu podczas górskich wędrówek. Kocioł Małego Stawu nie będzie widziany tylko jako malownicze miejsce, kamienie budujące zbocza Śnieżki nie będą zwykłymi kamieniami, a nocne niebo stanie się bardziej wyjątkowe. To lekcja historii, w której każdy z nas staje się jej uczestnikiem. Na dociekliwych uczniów, chcących sprawdzić zdobytą wiedzę, czekają specjalne quizy na multimedialnych tabletach. Oglądajcie i słuchajcie uważnie – na Mistrzów czekają „słodkie niespodzianki”.\n+48 504 003 564


Międzygórze 28 I - 03 II 2013\nTegoroczna zima ma różne oblicza. Z grudniowego wyjazdu do Chatki na Chłopskiej Kopie zapamiętaliśmy śnieg i kilkunastostopniowe mrozy. Świętom Bożego Narodzenia do typowo zimowej aury było już jednak daleko. Nowy rok z kolei ponownie oblał nasz dolnośląski światek morzem białego puchu. Warunki te zdawały się być satysfakcjonującymi w kontekście zbliżającego się zdecydowanymi krokami zimowiska. Wszak nietrudno dostrzec etymologiczną ścieżkę, na kresie której znajduje się owo słowo. Daleko bardziej pragmatycznym powodem, dla którego śnieżne i mroźne warunki były pożądane, stanowiły plany opiewające umilenie sobie czasu przemierzaniem wzgórz i dolin z założonymi na nogi nartami biegowymi. Oraz przecieranie szlaków mimo śniegu po pas, śnieżne kanapki, pająki, buty przemoczone aż do czapki i inne atrakcje, które w letnich warunkach mogą się nie udać.\nPoniedziałek. Około 6:30 rano. Dworzec Główny we Wrocławiu. Gromadka mniej lub bardziej wprawionych w boju młodzieńców oraz dwóch niezwykle już doświadczonych górskich piechurów zebrało się, aby rozpocząć siedmiodniową eskapadę w Masyw Śnieżnika. Przynajmniej tak mnie się zdaje. Gwoli prawdy muszę napisać, że w owych chwilach moja aktywność w najlepszym przypadku polegała na przewracaniu się z prawego na lewy bok, ewentualnie w odwrotnym kierunku. Smutne obowiązki zmusiły mnie bowiem do pozostania na poniedziałek we Wrocławiu. Stąd moje spostrzeżenia na temat pierwszego dnia będą znikome, a wręcz żadne. Jedyne na co mnie stać w tej materii to kilka zdawkowych zdań opartych na później zasłyszanych informacjach oraz zdjęciach.\nAle w zamian mogę napisać coś o samym miejscu, któremu zaoferowaliśmy swoją obecność. Był nim sięgający swoją historią XIX wieku ośrodek Gigant – dawne luksusowe sanatorium. Nazwa nie mogła dziwić. Budynek, a właściwie zespół budynków, robił wrażenie. Liczba miejsc na przestrzeni dekad zmalała kilkukrotnie, ale wciąż utrzymuje się na trzycyfrowym poziomie. Wielki ośrodek, to i nierzadko wielkie przestrzenie. Z tym, że może niekoniecznie w pokojach i niekoniecznie w wymiarach płaszczyzny podłogi. Ale wysokość też ma swoje atuty. Jeden z nich zdradził Myśliwy, wspominając pierwsze minuty pobytu w Gigancie. Odwiedził on w owym czasie jedną z łazienek i z niezwykłą radością przyjął fakt wysokiego zawieszenia zbiornika spłuczki dającego opadającej wodzie ogromną moc i charakterystyczne „htkrz” przy jej wyjściu na światło dzienne. Prawdę napisawszy, to i dla mnie owa łazienka była jednym z pierwszych miejsc, które odwiedziłem po swoim przybyciu, a owy sposób zainstalowania spłuczki nie zwrócił aż tak bardzo mojej uwagi.\nGdy dobiegło końca napawanie się wyposażeniem węzła sanitarnego, przyszedł czas na, patrząc na kilometraż, krótki spacerek, cz te, analizując odczyty czasomierzy, uczciwe przejście. Celem punktowym była góra Igliczna, zaś wydarzeniowym uskutecznienie śnieżnych pająka i słonia. Po powrocie posiłek. A następnie gry i zabawy niewymagające wyściubiana nosa z ośrodka.\nNie zebrałem dokładnych informacji na ten temat, ale myślę, że bez strat na ciągłości czasowej mógłbym przejść do swojej historii. Ani trochę bym się nie zdziwił, gdyby ktoś powiedział mi, że w okolicach 4:30, kiedy to podniosłem się ze swojego łóżka, w niektórych pokojach Giganta światła wciąż się paliły. A nawet jeśli nie, to rozmowy wciąż trwały. Moja podróż przebiegła bezproblemowo. 6-minutowa przesiadka z pociągu na autobus w Domaszkowie zadziałała i ok. 8:35 zapukałem do pokoju 107 w Gigancie, gdzie swoją siedzibę miało dowództwo wyjazdu. Chwilę po tym zostałem skierowany do zapoznania się ze strukturą rozkładu naszej grupy w ośrodku, mając przy okazji za zadanie, zależnie od potrzeb, mniej lub bardziej dobitne przypomnienie o śniadaniu mającym mieć miejsce o 9 rano. Na którym to pierwszy raz zetknąłem się z przysmakami oferowanymi przez lokalną kuchnię. Całe szczęście, że miałem już za sobą śniadanie. I to nie jedno.\nPo posiłku przyszła kolej na spacer. O ile we Wrocławiu już w poniedziałek było panta rhei, to w Masywie Śnieżnika śnieg wciąż miał się znakomicie. Trasa nie przewidywała jakiegoś ściśle określonego celu. Mieliśmy pójść gdzieś w stronę Małego Śnieżnika, a następnie zejść jakoś z powrotem. Zanim jednak wznieśliśmy się chociaż ponad szczyty domostw Międzygórza, Prof Ojciec, przy pomocy Profa Syna, opowiedział nam o pewnej niderlandzkiej królewnie, dobroczyńczyni Ziemi Kłodzkiej i patronce pary pociągów relacji Wrocław Główny – Bystrzyca Kłodzka Przedmieście w jednej osobie, czyli o Mariannie Orańskiej. A tłem dla tej historii była willa znajdująca się onegdaj w jej posiadaniu. Po nabyciu niezbędnej dawki wiedzy wyruszyliśmy dalej. Szliśmy żółtym szlakiem, jednak od okolic wyciągu narciarskiego „U Bolka” o tym, że idziemy wyznaczonym traktem mogliśmy wywnioskować tylko z oznaczeń na drzewach – po skierowaniu wzroku pod nogi idea wygodnej dla turysty ścieżki rozwiewała się w pył. I to pył czysty jak łza. Biel nieskalana najmniejszą drobinką kurzu ani innego zanieczyszczenia. Bezkres połaci w anielskiej barwie długo jednak nie trwał – szybko weszliśmy do lasu, gdzie śnieżna mozaika wzniosła się w kolejny wymiar skrzętnie oblepiając każdy konar, gałąź i gałązkę. W tych sielskich warunkach mieliśmy dojść do niebieskiego szlaku. Rosnące zmęczenie związane z pokonywaniem kolejnych metrów (choć przecierający trasę Grzesiu nie narzekał) sprowokowało nas do zamiany błękitu oznakowania ścieżki na błękit strumienia, wzdłuż którego skierowaliśmy się ku Nowej Wsi. Oczywiście ten fragment także był nieprzetarty, a dzięki wysokiemu nachyleniu zabawa związana z byciem na czele była jeszcze większa. Na początku wydawało mi się, że śnieg jest tak głęboki, że nie da się przewrócić – nogi wchodziły tak głęboko, że zamocowanie wydawało się nie do pokonania. Znaleźli się jednak tacy, którzy obalili moją tezę. Tym razem korowodowi przewodniczyli Szef, a następnie Jaro, choć znaleźli się i tacy, na przykład ja, którzy nie mogli odmówić sobie stworzenia alternatywnej ścieżki, żeby poczuć, jak to jest być na czele. Trasa wzdłuż strumienia miała sporo atrakcji związanych z niezdefiniowaną jasno optymalną ścieżką przejścia. Niestety wszystko, co dobre kiedyś się kończy. Doszliśmy do Nowej Wsi. Tam odbyliśmy krótki pit-stop w celach handlowych, po którym ucywilizowanymi drogami skierowaliśmy się na Międzygórze.\nEn garde! (fot. Myśliwy)\nPo chwilce na przeodzianie się w suche rzeczy (tzn. kompleksowej ich wymianie) nadszedł czas na obiad. Pierwsze wrażenie, jak mówią, jest najważniejsze. Myślę jednakowoż, że udany obiad szybko zamazałby moje odczucia ze śniadania. Użycie trybu przypuszczającego jest tu jednak niestety bezwzględnie zasadne. Przy okazji posiłku, a właściwie u jego zwieńczenia, w naszym gronie pojawił się Dzięcioł, który przy okazji pobytu w Masywie Śnieżnika parał się kilkoma sprawami, toteż jego pobyt był trochę okrojony.\nPo posiłku jeszcze chwilka na doprowadzenie się do porządku, albo wytężoną pracę naukową, i przyszedł czas na wieczorne gry i zabawy. Hitem (czy też „hitem”) okazał się kotylion stworzony przez Grzesia, Michauxa, Jara, Miłosza i Długiego. Skojarzenia były tak abstrakcyjne i absurdalne (jeśli już jesteśmy przy słowach na „ab”, to w kontekście twórców narzuca się jeszcze aberracja), że koniec końców reszta świata postanowiła się poddać. I słuszny był to krok. Pozwoliło to na przejście w mniej lasujące umysł gry planszowo-karciane, a w końcu na darcie mordy. Gdybyśmy się nie poddali, to pewnie do dziś byśmy siedzieli na tym kotylionem. I piszę to z pełną świadomością tego, że możesz Czytelniczko, bądź Czytelniku, odczytywać te litery nawet za kilka lat.\nO darciu mordy rozpisywać się za dużo nie ma co. Za wyznacznik jakości tej części dnia może wystarczyć fakt stracenia jednej ze strun podczas gry. Po naturalnej śmierci imprezy nadszedł czas na sprawy pokojowe. Czyli wojny o łóżka. Mnie wprawdzie nie sprawiło problemu zaśnięcie w czyimś łóżku w czyimś pokoju, ale nie w każdym przypadku sprawy potoczyły się gładko i bezboleśnie. Na szczęście w końcu i te problemy udało się rozstrzygnąć. Tak minął dzień drugi.\nNieco ponad cztery godziny po zakończeniu powyższych wydarzeń przyszedł czas na poranną strawę. Ale nie jest ona warta opowiedzenia. Jako że odwilż zaatakowała Międzygórze i okolice, odzież zaś i ogumienie wciąż schły, pomysł spaceru został storpedowany przez uczestników, kadra zaś przychyliła się do wniosku ogółu. Jako substytut zaordynowana została gra w państwa-miasta. Ale nie takie zwykłe państwa-miasta. Państwa miały być bez dostępu do morza, miasta w Polsce, ale poza województwem dolnośląskim, ponadto piosenki, których wykonawcy mają pierwszą literę taką samą jak owe utwory, homonimy, filmy, których głównymi bohaterami są nieludzie. I nie jest to koniec listy kategorii. Zostaliśmy podzieleni losowo na dwuosobowe ekipy i przystąpiliśmy do pracy. Po kilkudziesięciu minutach wytężonego wysiłku umysłowego przeszliśmy do kluczowej części gry, czyli prezentacji haseł i bronienia bądź obalania ich. Kilkukrotnie weryfikowaliśmy nasze problemy w Internecie. Nie zdecydowaliśmy się na to w sprawie Siecina, które według Turasa jest miastem znajdującym się w jego ziemi rodzimej. Moje prywatne śledztwo po powrocie wykazało, że takie miasto, ani żadne podobnie brzmiące (najbliżej był chyba Ślesin spod Konina) nie istnieje i jedyne, co można zrobić w tej chwili, to wrócić do teorii głoszącej, że mały Tomuś nazywał tak Szczecin, gdy jego zdolności wymowy były jeszcze ograniczone. Na szczęście rozstrzygnięcie w tej sprawie nie ważyło na całej grze – zmagania z bezpieczną przewagą wygrali Miłosz z Szefem.\nPo zabawie odbył się krótki spacer fakultatywny. Trasa i wydarzenia mające podczas niego miejsce nie przyprawiły chyba nikogo o zawrót głowy, toteż i ja nie będę zagłębiać się w jego szczegóły. Obiad przemilczę. Tym bardziej, że spora atrakcja czekała na nas wieczorem. Zaprzyjaźniony z ojcowsko-synowskim duetem Mizia & Mizia ojcowsko-synowski duet Korolik & Korolik nawiedził nas w Gigancie, co zaowocowało kawałkiem dobrego, starego bluesa. Kameralny występ w kawiarni ośrodka przyciągnął nie tylko nas, ale i innych mieszkańców ośrodka. Przy jego okazji odbyła się ceremonia koszulkowa. Po zdjęciu przez Szefa polaru oczom wszystkich ukazała się czerwona koszulka ze znanym dobrze wzorem wiewiórki oraz napisem Turas. Tym samym poszedł on w ślady Isi, która także otrzymała weterański ubiór przy okazji koncertu – miało to miejsce podczas imprezy Blues nad Izerą w Orlu. Był to jednak dopiero przedsmak prawdziwych emocji związanych z powiększeniem się rodziny weteranów. Ale to później. Około dziewiątej wieczorem Korolikowie musieli nas opuścić, jednak dla nas pora była jeszcze zbyt wczesna. Trochę zmienił się gatunek, jakość wykonania też, ale nam to nie przeszkadzało. Przynajmniej w doznaniach muzycznych. Ula, w której Prof Ojciec upatrzył sobie szachową sparingpartnerkę (albo raczej niszczycielkę), jedyny raz w dość obfitej jak na kilkudniowy wyjazd historii pojedynków odniosła porażkę. Aczkolwiek w kontekście liczby partii ten jeden raz można śmiało zmieścić w błąd pomiaru.\nZ powodu zamknięcia kawiarni zgrupowaliśmy się, podobnie jak dnia poprzedniego, w pokoju 141. Jego mieszkankami były Docia, Iza, Zalesia i Ula. Jednak fakt, iż był on najbardziej przestrzenny i w nim ustalano wszystkie zebrania i imprezy przeobraził ten lokal w pokój, żeby nie używać dosadniejszych słów, wspólny. Niewiasty owe mogły więc mieć czasem problemy z uszanowaniem ich prywatności i prawa do spokojnego spoczynku. I miały. Przeniesione tam darcie mordy ponownie zakończyło się zamelinowaniem się tam kilku osób na czas nieco dłuższy niż okres, podczas którego prezentowaliśmy swoje umiejętności wokalne.\nCzwartek przyniósł nam pewną zmianę. Przed śniadaniem zimowisko opuścił Turas. Ekipa odprowadzająca go na przystanek miała jednak w planach niezły biznes. W zamian za niego miała bowiem przyprowadzić Dominiczkę. O ile pozbycie się świeżo upieczonego weterana przebiegło bez większych emocji, to z naszą TKT-owską artystką sprawa nieco się skomplikowała. Jej manewr z krótką przesiadką w Domaszkowie się nie powiódł, w związku z czym musiała przejść pozostający kawałek pieszo. Uczyniła to w niewiarygodnym czasie zaledwie półtorej godziny. Ja, planując uprzednio podobne przejście w ramach niewypału podczas mojego dojeżdżania, oszacowałem przejście na nieco ponad dwie godziny.\nFlaga niczym Ekskalibur – i Śnieżnik pokonany! (fot. Grzesiu)\nW Owieczce ujawnił się głęboko zakorzeniony instynkt Pingwina. Niebieskiego, rzecz jasna (fot. Iza)\nSkoro byliśmy w Masywie Śnieżnika, to wypadało wejść na tytułowy szczyt. Pierwotnie miało to się stać w środę, ale wspomniane już przyczyny odsunęły ten plan na czwartek. Trasa została zaplanowana bez większej finezji. Albo i wręcz prostacko – czerwonym do schroniska, a dalej zielonym. Nie oznacza to jednak, że było bardzo łatwo. Podejście oddzieliło mocnych od mocniejszych i prawdziwych przodowników górskich szlaków. Jednak o ile z kolejnym metrami podejścia siły mogły opadać, to zachwyt nad otoczeniem zapewne wzrastał. Im bliżej schroniska o kłamliwej nazwie „Na Śnieżniku”, tym mocniej można było sobie przypomnieć, że jesteśmy na zimowisku, a nie wiosnowisku albo odwilżysku. Otoczenie schroniska było już całkowicie białe, zaś przed jego drzwiami znajdowała się warstwa lodu, która niejedną osobę wyprowadziła z równowagi. Ciepło, jakie było wewnątrz z pewnością poprawiło nastroje niektórym osobom, ale cennik mroził krew w żyłach. Możliwość ciepłego posiłku oraz pamięć o tym, co dawali nam w Gigancie przekonała mnie jednak do wydatku bitych dziesięciu złotych za talerz żuru i dorzucenia złotówki za chleb. Zgroza.\nNie jesteśmy raczej typem turysty, którego celem jest dotarcie do schroniska i najedzenie oraz napojenie się tamże. Czekał na nas szczyt. Podejście można było już nazwać stricte zimowym. Kilkadziesiąt centymetrów śniegu. Pejzaże okolicznych pasm powoli zanikały pod warstwami mgły. W końcu widoczność spadła do kilkudziesięciu metrów, zaś prędkość wiatru wzrosła do kilkudziesięciu kilometrów na godzinę. Resztki wieży widokowej pojawiły się znienacka. Pierwej dotarły do mnie bliżej niezidentyfikowane dźwięki, które okazały się być wykonaniem Krystyny Czyczy przez część ekipy, która przede mną dotarła na szczyt. Gdy pojawiła się wizja, ujrzałem nad znaną sobie grupą ludzi białoczerwoną flagę na drzewcu. Okazało się, że ktoś zostawił ją na szczycie, dzięki czemu każdy jego zdobywca mógł z dumą unieść ją ponad swoją głowę.\nNa szczycie odbyła się zasadnicza część ceremonii koszulkowej. Do grona weteranów zostali oficjalnie włączeni Dominiczka, Miłosz, Michaux i Jaro. Rekordzistką, jeśli chodzi wysokość nad poziomem morza na której odebrana została koszulka weterańska jest Pałka, ale jako świadek wszystkich ceremonii koszulkowych oprócz wyżej wspomnianej, stwierdzam, że okoliczności przyrody były najbardziej epickie w historii. I że męstwo, jakim wykazali się nominowani zdejmując część odzienia wierzchniego w celu przywdziania czerwonej koszulki zasługuje na uznanie. Wyjątkowości temu wydarzeniu dodaje także fakt, że, abstrahując od pierwszej koszulkowej ceremonii w Porębie w 2011 roku, kiedy trzeba było rozdać koszulki tym, którzy zasługiwali na nie już od dawna, był to najobfitszy wyjazd, jeśli chodzi o nowych weteranów. A nawet ilość koszulek w sumie – 5 nowych, Isia, Zalesia, Szef, Prof Ojciec i ja, wydaje mi się być rekordową. Trzeba tutaj chylić pokłony rocznikowi ’95, który miał ogromny wpływ na ów plon weterański. Zimowisko to można nazwać najmocniejszym akcentem spełnienia się tego bardzo aktywnego pokolenia w strukturach TKT.\nJesteśmy twardzi, więc byle huragan nas ze szczytu nie zrzuci, ani do bycia na nim nie zniechęci. Ale jednak na obiad trzeba było pójść. Choć może gdybyśmy wiedzieli jaki on będzie… Niemniej jednak zeszliśmy. Tudzież stoczyliśmy się, skoziołkowaliśmy, albo w jakiś inny niewysłowiony sposób straciliśmy wysokość. Do schroniska doszliśmy standardowo, dalej turystyczna przyzwoitość kazała zmodyfikować trasę. Zejście przebiegło całkiem sprawnie i bez większych opóźnień stawiliśmy się na obiad. Zasadniczo przyjąłem taktykę niekomentowania tych posiłków, ale gołąbki, które owego dnia pojawiły się na stole przerosły moje, i myślę, że nie tylko moje, oczekiwania. Kursor na ekranie miga mi już kilka minut, a ja wciąż nie wiem jak je opisać przy zachowaniu norm społecznych i językowych,\nAtrakcji w czwartek było jeszcze więcej. Wieczorem przyszedł czas na Familiadę. Tradycyjnie (choć w gruncie rzeczy byłem debiutantem i co ja tam mogłem wiedzieć) przybrała ona formę skomplikowanej rozgrywki taktycznej. Zwycięstwo odniosła rodzina Rama Rama, której miałem zaszczyt być skromnym członkiem. Pierwotnie istniała idea podzielenia grupy na zespoły weteranów i reszty świata, ale podział według klucza „ci, co siedzą tam zostają tam, a ci, co siedzą tu zostają tu” również był niepomiernie korzystny.\nKolejny punkt programu stanowił kawałek dobrego kina, czyli The Blues Brothers. Klasyka. Ten film, pardon, to epokowe dzieło w historii światowej kinematografii jest nieśmiertelne.\nW tak zwanym międzyczasie wieczór przemienił się w noc, ale nie odczuwaliśmy żadnej krępacji z tego tytułu. Choć prowadzona w pokoju 141 dysputa miała charakter typowo późnowieczorny. Świstaki, tożsamość i jej poszukiwanie, pierogi, które były dobre, życiowe szczęście, budzące respekt mleko i rebusy z etykiet Kubusia. Choć mogło to się wydawać niemożliwe, granice ludzkich horyzontów zostały przesunięte jeszcze dalej.\nPiątek ponownie był dniem odpoczynku. W kontekście długich górskich wojaży przynajmniej. Pierwsza część dnia została spędzona na grach. Czas chyba rozwinąć to pojawiające się po raz któryś hasło. Największym hitem, co raczej nie było zaskoczeniem, wydawało się być 7 Cudów Świata. Niemałą popularnością cieszyły się także takie rozrywki jak Carcassonne, Osadnicy, a także, z trochę innej beczki, Jenga oraz, kompletnie już do powyższych nieprzystający, Twister. Do listy warto także dodać Scrabble, których głównym orędownikiem, a także najlepszym specjalistą, był Michał. Trzeba także wspomnieć o niemal nieustannie trwającej grze w zabijanie. Po przybyciu we wtorkowy poranek nietrudno było mi zauważyć kilka niestandardowych zachowań, które nie dziwiły osadzonych już w zimowiskowych realiach osób. Okazało się, że każdy z nas jest potencjalnym mordercą. Zbrodniczego aktu dokonywało się poprzez przekazanie na osobności (to jest w sposób niezauważalny dla żywych) dowolnego przedmiotu. Przy czym nie można było mordować na prawo i lewo – każdy miał na celowniku konkretną osobę, zaś po jej unicestwieniu przejmował jej zlecenie. Poziom zaangażowania w grę był różny – niektórzy cały czas krążyli wokół swoich przyszłych ofiar czekając na okazję, inni zaś po usłyszeniu, że zostali zabici potrzebowali chwili na przetworzenie informacji i przypomnienie sobie, że jest się w centrum krwawej sieczki. Ciekawym elementem zabawy była lista trupów. I zawarte przy niej informacje: narzędzie zbrodni i ostatnie słowa. Można było przy ich pomocy docenić zmysł i pomysłowość niektórych zabójców. Grzesiu został pokonany talerzem z nogami z kurczaka. Jaro sprzedał się za 2 złote i 20 groszy. Grzesiu, podczas drugiej gry (pierwsza zakończyła się bodaj w czwartek uzyskaniem nieśmiertelności przez trzy osoby), zginął za zaledwie 50 groszy, ale była to pierwsza transza przelewu analogowego obejmującego całe 3,50. Były też takie ofiary, które zginęły od drzwi, łóżka, albo rosyjskiego (radzieckiego?) zbiorku zadań. W kwestii ostatnich słów nie jestem w stanie wiele napomknąć. Jedynie, trochę nieskromnie, mogę przypomnieć co tuż przed ostatnim tchnieniem powiedziałem Jarowi. On sam stwierdził, że słowa te były miodem dla uszu mordercy. A brzmiały one „Ufam Ci”.\nJeśli już wspomniałem o Jarze, to płynnym krokiem mogę przejść do clue owego dnia. Był on bowiem nie tylko początkiem nowego miesiąca, ale i początkiem nowego etapu w życiu naszego młodziutkiego stażem weterana – pełnoletniości. Z tej okazji przygotowaliśmy (choć użycie tu pierwszej osoby jest lekką oznaką pychy) mu mnóstwo atrakcji. Choć zaczęło się skromnie. Wybrzmiały tradycyjne jubileuszowe pieśni, zaś bohater dnia został obdarowany ciastem (którym bezzwłocznie podzielił się ze wszystkimi) oraz króciutkimi życzeniami od każdego członka wyjazdu. Nawet udało mi się zmieścić w trzech linijkach. Aczkolwiek oprócz mnie tylko Zalesia potrzebowała do wyrażenia swojej myśli więcej aniżeli jednej. Zaraz po tej części ceremonii został zarządzony krótki spacer. Skierowaliśmy się na bliżej niezdefiniowany szczyt znajdujący się tuż nad Międzygórzem. Dość nieskomplikowanym manewrem udało się sprowokować Jubilata do wbiegnięcia nań – zasadniczo można by nawet liczyć na to bez żadnych intryg. Szczyt, jak już wspomniałem, był nienazwany. Stąd idea nadania mu jakiejś godności. A prawo do tego przysługuje, jak powszechnie wiadomo, pierwszemu zdobywcy. Aczkolwiek oszczędziliśmy bohaterowi dnia wymyślania nazwy i sami ochrzciliśmy wzniesienie Szczytem Jara. Wzięcie sprawy w swoje ręce było konieczne, gdyż już gotowe były gadżety z nim związane oraz logotyp, który z pewnością niedługo będzie można odnaleźć na kubkach i koszulkach, które niechybnie zdominują ofertę okolicznych sklepów. Oprócz szczytu samego w sobie Jaro otrzymał sztandar z owym logotypem, w dwóch wizjach artystycznych, oraz autografami uniżonych prezentodawców. Nie zabrakło też kolejnego ciasta. Dopełnieniem ceremonii był pierwszy wpis w Kronice Szczytowej, którą pozostawiliśmy na Szczycie Jara po wieczne czasy. Jego autorem był, rzecz jasna, nasz młody dorosły. Pomysłodawcom i wykonawcom całej akcji trzeba oddać, że rozmach wydarzenia był ogromny i godny niemałego szacunku.\nMapy milczą na ten temat, ale miejscowi od czasu osiemnastych urodzin Jara zwą tę górę Szczytem Jara (fot. Grzesiu na górze, Iza na dole)\nPo powrocie ze Szczytu Jara przyszedł czas na posiłek. A po nim kolejna gra angażująca wszystkich obozowiczów. Polegała ona na odpowiedzeniu w formie pisemnej, zgodnie z własnym sumieniem, na zadane przez dowództwo wyjazdu pytania, a następnie odgadywanie, po publicznym przeczytaniu wypowiedzi pisemnych, kto mógł być ich autorem. Przy czym odpowiedzi męskiej części grona miały analizować niewiasty i odwrotnie. Po ogłoszeniu konieczności napisania czegoś od siebie reakcje były różne. Przy rozpoczęciu fazy odgadywania dało się usłyszeć z obozu XX słowa „przecież oni wszyscy są tacy sami”. Jednak po zakończeniu całej zabawy odczucia były raczej pozytywne. Po stronie kobiecej najbardziej przenikliwymi osobami okazały się Zalesia, Docia i Ania. Znajomością osobniczek płci pięknej zaś, popisali się Myśliwy i Miłosz. W kwestii najłatwiej odgadywanych osób najwyższe lokaty zajęły Magda i Owca wśród pań oraz Myśliwy i ja (nie wiem co mnie zdradziło) wśród panów.\nWszystko i tak skończyło się tradycyjnym darciem mordy w 141. Strun, choć na czas środowego koncertu wszystko wróciło do normy, ponownie było pięć, ale nie przeszkadzało to nam zbytnio. Oprócz dzierżącego wiosło Szefa nikt pewnie nie zwracał na to uwagi. W końcu dzień zaczął umierać śmiercią naturalną rozpraszającą ludzi po swoich pokojach, bądź karzącą im zostać tam, gdzie akurat byli uwięzieni.\nO ile szczyt zdobyliśmy idąc możliwie krótką drogą, to na powrót przyjęliśmy trasę przez Przełęcz Śnieżnicką, dzięki czemu wykonaliśmy imponujące koło. Mimo tego, tradycyjnie zdążyliśmy na obiad. Jako że koniec naszego pobytu zbliżał się nieuchronnie, nie mogło wzbudzić zdziwienia pojawienie się na stole kotletów mielonych. Trzeba jednak przyznać, że ich jakość, w porównaniu do dotychczas serwowanych wiktuałów, była ponadprzeciętna. Wprawdzie ich rozmiar prowokował dyskusję na temat tego, czy bardziej trafną nazwą na ich określenie nie byłyby aby klopsiki albo pulpeciki, ale wraz z Grzesiem, z którym bark w bark pokonywaliśmy codziennie kolejne posiłki, byliśmy wyjątkowo usatysfakcjonowani. Choć niemały wpływ na nasze uczucia miały liczne półmiski, które regularnie spływały na nasz stolik – bez nich to nie byłoby to samo.\nBezpośrednio po obiedzie przyszedł czas na chwilę rozluźnienia. Pokój 141, o czym wcześniej nie wspomniałem, w godzinach „po obiedzie” (tj. ok. 17:30)-19:00 był niedostępny dla chętnych uciech. Panowała tam bowiem atmosfera przesiąknięta wiedzą i nauką. I dopiero po 19:00 coś tam zaczynało się dziać. Tym razem tak się nie stało. Impreza była w siódemce, to jest w pokoju facetów wspomnianych na początku tekstu przy okazji kotyliona. Nie wspomnę za wiele o tym, co tam się działo, ale co jakiś czas wychodziły stamtąd osoby wyraźnie zdegustowane nader aktywną celebracją Światowego Dnia Języka Angielskiego (czy jakoś tak, zresztą to pewnie nieprawda, tylko w jakimś słabym kalendarzu tak było). Z pozytywnych akcentów była za to pizza, którą nieświadomi tego, że w owym dniu obiad będzie akurat sensowny, uprzednio zaplanowaliśmy zamówić. Atrakcją wieczora miał być maraton filmowy Władcy Pierścieni. Niezdecydowanie zwolenników tej opcji zostało jednak skrzętnie wykorzystane przez niską liczebnością, ale wysoką rangą grupę uczestników, która rozsiadła się przed telewizorem coby obejrzeć spotkanie towarzyskie kadr ligowych Polska-Rumunia. Przy tej okazji okazało się, że tego samego wieczora odbywa się finał konkursu Miss Polonia, przez co nasza uwaga została rozdwojona. Z powoli przybywającymi fanami ekranizacji tolkienowskiej trylogii ustaliliśmy, że będą oni mogli zacząć swoją ucztę po zakończeniu pierwszej połowy i konkursu piękności. Wynikami obu wydarzeń byliśmy ukontentowani, toteż zmiana warty przeszła bezboleśnie.\nMaraton LOTRa długo jednak nie trwał – władza ośrodka poprosiła nas o opuszczenie zajmowanej przez nas sali. Widocznie byliśmy bardziej problemowi niż zaoczni studenci fotografii z Poznania, którzy w ramach świętowania zakończenia wyjazdowej sesji egzaminacyjnej, która miała miejsce właśnie w Gigancie, chlali, palili i puszczali głośno dźwięki paramuzyczne już od kilku godzin. I nie była to pierwsza taka noc.\nKoniec końców i tak wylądowaliśmy w 141. Z czego większość na stałe – nocny spoczynek odbyło tam 16 osób. Nie jestem w stanie dokładnie opisać, co tam się działo, gdyż po wysłuchaniu serii kawałów o Stirlitzu i opowieści z ostatniego obozu na Ukrainie, którymi jestem regularnie atakowany niemal od dnia jego zakończenia, uznałem, że impreza jest mało rozwojowa i skierowałem się do swojego nominalnego łóżka.\nNiedziela. Czyli ostatni dzień. Po porannej strawie przyszedł czas na szybkie zebranie się w sobie, posprzątanie i wyjście. Plecaki jednak miały na razie zostać. Spacer miał być pozbawiony ich brzemienia – transport mienia miał się dokonać za sprawą wynajętego busa. Opuścić Giganta udało nam się z niewiele ponad 45-minutowym poślizgiem. Pierwszym punktem trasy był Wodospad Wilczki. Spragnieni piękna natury zboczyli ze szlaku, by przyjrzeć mu się dokładniej. Chętni doznań intelektualnych pozostali na głównej drodze, podejmując rozważania na temat psiego nosa i pszenicy. Drugi etap podróży zawiódł nas na Igliczną. Byliśmy tam nieomal w samo południe, dzięki czemu w alternatywie dla uczty cielesnej w schroniskowej jadłodajni pojawiła się możliwość uczestnictwa w Uczcie Pańskiej w Sanktuarium Marii Śnieżnej. Po zaspokojeniu swoich potrzeb przyszedł czas na chwilkę zadumy nad krajobrazem. Niedziela bowiem przyniosła słońce i wspaniałą widzialność, dzięki czemu naszym oczom objawiła się przepiękna panorama Ziemi Kłodzkiej i pasm górskich od zachodu ją okalających. Te wspaniałe warunki były też świetną okazją na krótką sesję zdjęciową.\nZe szczytu zeszliśmy do Marianówki, po czym podążyliśmy w kierunku Długopola-Zdroju bazując swoją trasę na szlaku czerwonym, nie będąc jednak zbyt nadgorliwym w podążaniu za oznaczeniami. Do Wilkanowa udało się jednak trafić. Tam zatrzymaliśmy się chwilę przy ruinach pałacu z przeszło 300-letnią historią. Zatrzymując się jednocześnie nad problemem, jaki stanowi obecny stan jakże licznych obiektów tego typu w naszym regionie i całym kraju. Z Wilkanowa doszliśmy szosą do krajowej trzydziestki trójki. Zaraz po jej przekroczeniu trafił się ostatni śnieżny kawałek zimowiska. Około 100 metrów kilkunasto-, a może i nawet trochę więcej, centymetrowej warstwy białego puchu. Choć jego konsystencja od puchowej była dość daleka. Zaraz po tym fragmencie przyszedł czas na odcinek zdecydowanie wiosenny. Pola tuż po roztopach. Czyli błoto. Dużo błota. Całe pole błota. Lepka masa skutecznie oblepiła nasze buty, nadając im istotnie utrudniający przemieszczanie się kilogramaż.\nPo pokonaniu tych niedogodności sprawy poszły już dość gładko. Dotarliśmy do Długopola Górnego, a chwilę później do Zdroju. Nie znaleźliśmy tam jednak charakterystycznego miejscowościom uzdrowiskowym przyjemnego zgiełku. Ani czynnej kawiarni, od takiej jednej burżujskiej w hotelu abstrahując. Pozostało więc jedynie zrobienie zakupów i skierowanie się na dworzec. W tak zwanym międzyczasie Szef wraz z Marchewą i Kacprem udali się pojazdem benzynowym do Międzygórza w celu zabrania naszego dobytku oraz odebrania naszego obiadu. Na szczęście nie oznaczało to kolejnego posiłku zaoferowanego przez Giganta (pewnie byłby to gulasz). Wraz z plecakami przywieźli oni 12 pizz ze sprawdzonej uprzednio pizzerii. Oznaczało to jedną sztukę na 2 osoby, czyli układ był całkiem rozsądny.\nPociąg wciąż nie przyjeżdżał – można to nawet dość sprawnie wyjaśnić faktem, że jeszcze nie powinien. Dla rozruszania się spora część grupy zdecydowała się na wymagającą odrobiny ruchu, ale i chyżości umysłu grę „pięć pięć trzy trzy”. Kolejnym etapem były pląsy, zwyczajowo okraszane pewnym epitetem. Zabawa została przerwana hukiem pociągu wjeżdżającego na peron. W wehikule zajęliśmy przedział dla podróżnych z większych bagażem. Tradycyjnie miała odbyć się tam uczta artystyczna, jednak pierwej istniała konieczność odbycia sesji zdjęciowej świeżo upieczonych weteranów. Zaraz po tym wydarzeniu swoją oficjalną premierę miała napisana przez Miłosza, pod muzykę z Dzieci Elektrycznych Gitar, piosenka zimowiskowa. Dzieło, trzeba przyznać, bardzo udane.\nW Bardzie opuścił nas Dzięcioł, pozostawiając nam na pamiątkę swoją legitymację szkolną, którą zdał wcześniej na poczet kontroli biletowej. Nie przejęliśmy się tym jednak zbytnio, bo czas gonił, a gardła jeszcze dawały radę. Gorzej było ze strunami. Zeszliśmy już do czterech, lecz po drobnych naprawach udało się dojść do stanu bliskiego pięciu. Minuty podróży mijały niepostrzeżenie. W samej końcówce padło hasło "Ośmiominutówka". Szef spełnił żądanie, ale tylko po części, gdyż czas wykonania był z pewnością dużo mniejszy, aniżeli obiecany w tytule.\nWysiedliśmy na peronie piątym. Jego charakterystyka architektoniczna sforsowała nas (nie po raz pierwszy w historii miziowycieczek) do ustawienia się w formacji mocno eliptycznej. Nie przeszkodziło to jednak w ceremoniale. Tak więc krótką przemowę wygłosiło Profowstwo, dla niepoznaki odśpiewaliśmy pieśń z nurtu żeglarskiego, po czym jęliśmy się czule wyściskiwać. I, jak to zwykle bywa na samym końcu, rozpierzchnęliśmy się w różne strony miasta napełnieni wspaniałymi wspomnieniami i wzajemną miłością.\nZamrożona kanapka (fot. Grzesiu)\nNiektórzy tu próbują spać. Niektórzy z pozostałych też. Niektórzy z reszty próbują myśleć. Reszta reszty już nie. Nominalne prawa nie pokrywają się z faktycznym stanem rzeczy (fot. Iza)\nFerie zimowe w tym roku zapowiadały się mało śnieżnie. Akurat miała nadejść zapowiadana od dawna odwilż. 28.01.13 r. pojawiłam się na Dworcu Głównym we Wrocławiu, o bladym świcie oczywiście (no bo kto już o 6:30 w ferie jest na nogach?), aby wyruszyć w moją pierwszą podróż z Trójkowym Klubem Turystycznym. Celem było Międzygórze, malowniczo położona miejscowość w Sudetach Wschodnich. Szybko, wbrew moim wcześniejszym obawom, odnalazłam grupę. Pan Mizia uznał, że jesteśmy w czymś rekordzistami, bo 5 osób stało w 3 różnych grupkach. Widać było więc, że nie jesteśmy zgraną grupą, ale bardzo szybko się to zmieniło.\nGdy dotarliśmy do ośrodka, wszyscy ubraliśmy się w nieco bardziej zimowe ubrania, ponieważ zaskoczyły nas zaspy. Przy samym wjeździe do Międzygórza dało się poczuć klimat gór, które wszyscy kochamy. Szum wodospadu było słychać z najdalszych zakątków miasteczka (może to dlatego, że prawie wszędzie płynął potok), a pod nogami chrupał śnieg. Biało wszędzie, coś niesamowitego (w języku trójkowiczów można powiedzieć, że „osom”).\nWyruszyliśmy w pierwszą podczas tego zimowiska wyprawę. Najpierw było jakiś czas płasko. Korzystając ze śniegu po kolana chłopcy postanowili zagrać w ‘słonia’. Wyglądało to bardzo zabawnie, zwłaszcza kiedy słoń został zniszczony poprzez skok ostatniej osoby i wszyscy wylądowali na ziemi. Potem było w dół. Część z nas sturlała się ze stoku z wielką gracją, kolejna część znalazła dróżkę prowadzącą naokoło, a jeszcze innej części bardzo przydały się kije i dobre, nieślizgające się buty. Dotarliśmy do zapory wodnej. Urządzona została wielka bitwa na śnieżki, o ile się nie mylę, nierozstrzygnięta. Dalej było już tylko pod górę. Po drodze wiele razy zostawało się obsypanym śniegiem z drzew (plusy bycia na końcu są takie, że cały śnieg z drzew został strącony wcześniej). Bardzo umilało to podróż. Po długiej wspinaczce ujrzałam schronisko. Jeszcze większy uśmiech zagościł na moich ustach i pomimo zmęczenia (mieszkanie na parterze robi swoje) wtargnęłam do środka. Nie obyło się bez ciepłej herbaty z cytrynką, a większość osób zjadła naleśniki, które podobno również były „osom”. Było jeszcze za wcześnie, aby schodzić na dół, tak więc należało zarządzić spaceru ciąg dalszy. Wszyscy już prawie wyschli, trzeba było więc to zmienić, rzucając się na losowo wybraną ofiarę i robiąc ‘kanapkę’! Aż szkoda, że nie dało się jej zjeść. Tym razem szliśmy trochę pod górę, trochę w dół, a trochę po płaskim. Taki mix. Na pewnej białej polance wydeptany został wykres pewnej funkcji trygonometrycznej (możliwe, że był to sinus). Prawie dotarliśmy też do nieskończoności. Na jednym z odpoczynków odbyły się zawody w rzucie kłodą (?), a także zapasy na drewnianym balu („a to za sprawdzian!”). Następnie zaczęliśmy schodzić w dół, w dół… I dotarliśmy aż pod samego Giganta, czyli nasze miejsce do (nie)spania przez najbliższy tydzień. Tam też nastąpiło rozlokowanie w pokojach i, co za tym idzie, rozpakowanie plecaków, a także chwila odpoczynku. Po chwili relaksu, wciąż pełni energii zbiegliśmy na długo wyczekiwany obiad. Jakość wyżywienia niezbyt pozytywnie nas zaskoczyła, jednak po długim marszu zje się dokładnie wszystko. Po obiedzie spotkaliśmy się w świetlicy. Zostało postawione przed nami trudne zadanie podzielenia się na grupy do gier wszelkiej maści i rasy. Ułatwić (hmm…) miały nam to przygotowane przez opiekunów kotyliony. Część udało się odgadnąć od razu, ale kilka zajęło nam dużo czasu. Były jednak bardzo łatwe, oczywiste wręcz, jeśli porównać je do tych z kolejnego wieczoru, ale o tym potem. Graliśmy m.in. w Scrabble, Jengę, Osadników, 7 cudów świata i wiele, wiele innych. Rozpoczęliśmy również wywołujące później wiele emocji ‘Zabijanie’. Ja już tego samego wieczoru zginęłam dzięki suszarce do włosów („Nie będziesz nigdy więcej suszył butów!”). Do jednych z zabawniejszych zginięć należało także to Grzesia Smoły (zabiły go 2 nogi od kurczaka), ostatnie słowa Julki („Dzisiaj śpisz na podłodze!”), czy też pełna poświęcenia śmierć Szefa (zabił go plecak, w którym niósł koszulki dla nowych weteranów). Po grach uznaliśmy, że wypada iść spać. Była to jedna z niewielu nocy, w której większość z nas spała we własnych łóżkach.\nDrugi dzień rozpoczęliśmy oczywiście śniadaniem. Mnie osobiście nic tak bardzo nie kojarzy się z wycieczkami szkolnymi, jak zupa mleczna. Mieliśmy chwilę na przygotowanie się i wyruszyliśmy na kolejny spacer. Tym razem w planach było przejście obok wyciągu „u Bolka”, potem trochę na około – przez góry – do Nowej Wsi, a stamtąd z powrotem do Międzygórza. Odwilż nie zdążyła jeszcze do nas dotrzeć, śniegu było pełno i absolutnie nie wyglądało na to, że zacznie go ubywać (chociaż doszły mnie słuchy, że we Wrocławiu już zaczęło). Niedługo po wyjściu z ośrodka wysłuchaliśmy opowieści o Mariannie Orańskiej, która jest jedną z najbardziej zasłużonych dla rozwoju Dolnego Śląska i Ziemi Kłodzkiej postaci. Szybko, tak jak było w planie, dotarliśmy do Rancza „u Bolka”. Następnie malowniczą, całą białą drogą, która w pewnym momencie wchodziła w las, szliśmy przed siebie rozmawiając, śmiejąc się i wspominając poprzednie wyjazdy. Dowiedziałam się od Pana Profesora Ojca, jak zauważyć, że w miejscu polany stały kiedyś osady ludzkie. Sposób jest bardzo prosty – jeśli rosną tam drzewa owocowe, to znaczy, że dawniej tętniło tam życie. W pewnym momencie droga zaczęła piąć się w górę. Pięła się, pięła, pięła… A końca nie było widać. Śnieg był coraz głębszy, pora coraz późniejsza. Ja nauczyłam się, że gdy bardzo chce się pić, to czysty śnieg jest bardzo korzystną opcją. Smakuje nawet lepiej niż niektóre wody mineralne. Gdy tył (czyli akurat tym razem ja) dogonił przód, postanowione zostało, że schodzimy. Nie było tam co prawda szlaku, ale całkiem przyjemnie szło się po śniegu w dół. Kilka razy przecinaliśmy zamarznięty strumień. Ostatnie zejście to zeskok z wysokiej skarpy. Co to dla nas!? Za moment byliśmy na dole. Ja nieco opadłam z sił i zaczęłam się przewracać co krok, ale w miarę twardo szłam dalej. Jeśli było słychać jakieś marudzenie, to był to raczej śmiech i brak wiary w to, że można się tyle razy przewrócić w ciągu minuty. Szłam tak dopóki nie pojawiła się przede mną prawie pionowa ściana, na którą trzeba było się wspiąć. Tutaj, gdyby nie pomocna dłoń (i kijki) Myśliwego oraz później kilku innych osób, nie dałabym sobie rady. Potem było już całkiem płasko, co zwiastowało, że jednak dotrzemy do celu. W tym momencie uznałam, że jednak nie ma rzeczy niemożliwych i gdy już nie mogę iść, to wystarczy jakaś miła i pomocna osoba obok, i okazuje się, że mam jeszcze jakieś wewnętrzne pokłady energii. W Nowej Wsi większość z nas napadła na niewielki sklep i kupiła sobie coś do picia lub jedzenia (albo i to, i to), ponieważ do Międzygórza zostały jeszcze 3 kilometry drogi. Dotarliśmy pod Giganta, tradycyjnie odśnieżyliśmy buty i większość z nas rzuciła się na łóżka, aby chwilę odpocząć przed obiadem. Po pożywieniu się i chwili odpoczynku znów spotkaliśmy się w świetlicy. Tym razem kotyliony przysporzyły nam więcej trudności, a przygotowane były przez część uczestników zimowiska! Po jakimś czasie metoda kojarzenia zamieniła się w metodę zgadywania. Ostatecznie poddaliśmy się. Okazało się, że Hare Kryszna i kanapkę łączy słowo „rama” (nie tak jak przypuszczaliśmy „wschód”, albo chociaż „słońce”!), a „hajduk” to słowo użyte w piosence O-zone popularnie znanej głównie jako „Ma-ia-hii, Ma-ia-huu, Ma-ia-haa”. Te dwa powiązania śmieszyły nas przez kolejne dni i stały się tematem wielu interesujących rozważań. Po grach przyszedł czas na śpiewanie, które całkowicie wyeliminowało moje zmęczenie (aczkolwiek umierałam z uśmiechem na ustach). Uznaliśmy wspólnie, że nasza dzisiejsza wyprawa jest trochę jak z „Debilnej Piosenki” :\n„Debilna piosenka, sama się śpiewa, sama się pamięta,\nPiosenka wariata, który pionowo w kółko lata.\nBo jak inaczej nazwać idiotę, co pod górę wchodzi, żeby zaraz zejść z powrotem,\nTo maniak, bez wahania,\nOpętała go mania wspinania!\nZ góry, pod górę, z góry, pod górę, z góry, pod górę, czasem w dół!”\nTo miało być romantyczne zdjęcie Szefa z Izą (fot. Iza)\nKto odważy się zbliżyć na odległość rzutu śnieżką? (fot. Grzesiu)\nTrzeci dzień również rozpoczęliśmy śniadaniem (w końcu to najważniejszy posiłek dnia). Mieliśmy przed sobą wizję wchodzenia na Śnieżnik. Szef jednak zarządził dzień suszenia i odpoczynku, ponieważ odwilż dotarła nawet do Międzygórza. Za oknem wszystko, dosłownie, pływało. Zabraliśmy się więc za gry i zabawy. Kilka partii w 7 Cudów Świata, Scrabble i budowa potęgi w Osadnikach przywróciły nam siły. Zagraliśmy również w państwa-miasta. Kategorie były bardzo interesujące, np. „państwo bez dostępu do morza” (niestety nikt nie znalazł takiego, które rozpoczynałoby się na „o”), „most we Wrocławiu”, „skrót organizacji”, „geometria”, „film z głównym bohaterem nieczłowiekiem”, „marka napoju” i kilka innych. Powstało także kilka interesujących homonimów (a jeszcze bardziej interesujące były ich wyjaśnienia), często słyszeliśmy głosy sprzeciwu, a czasami prawie jednogłośnie zostały zaliczone (np. sałata jako pieniądze oraz jako warzywo). Przed obiadem część z nas udała się na krótki spacer, aby rozprostować kości, ale większość wybrała kolejną partię w 7 Cudów Świata. Po zjedzeniu mieliśmy czas na odpowiedzenie na trudne pytania ankiety do „Familiady”. Następnie odbył się niespodziankowy koncert bluesowy w kawiarni. Pan Profesor Ojciec otrzymał nawet od tajemniczego fana cytrynę za grę na harmonijce ustnej! Turas natomiast został nowym weteranem TKT! Późnym wieczorem udaliśmy się do pokoju 141, aby wspólnie pośpiewać.\nDzień czwarty rozpoczęty tradycyjnie śniadaniem, to dzień wyprawy na Śnieżnik. Nie mogę o nim zbyt wiele powiedzieć, bo niestety wszystko mnie ominęło z powodu złego samopoczucia i bolesnego kaszlu. Zostałam w ośrodku po bardzo korzystnym handlu – wymieniłam suszarkę na laptopa. Z opowieści wiem tylko, że na szczycie Grzegorz Smoła dzierżył z nadzieją flagę Polski, na Michale zrobiono kanapkę, a spacer jest zaliczany do bardzo udanych. Podczas zimnego wiatru 4 nowych weteranów – Michaux, Jaro, Dominiczka i Miłosz, musieli rozebrać się, aby założyć nowe koszulki. Powiało chłodem, ale myślę, że uśmiech ani na chwilę nie zniknął z ich ust. Może ktoś chciałby uzupełnić moje braki i opisać? :) Po południu graliśmy w długo oczekiwaną Familiadę. Nie obyło się bez dowcipów prowadzącego. Jedną z najbardziej zaskakujących odpowiedzi była nazwa klubu piłkarskiego „Hajduk”, która została uznana. Ach, te kotyliony. Ponadto wydało się, że darzę miłością pewien parasol, a tak długo udawało mi się to ukryć…! Było kilka odpowiedzi w stylu „rama,rama?”. Dowiedzieliśmy się także, że postacią pomnikową może być Grzegorz Smoła. Nie mieliśmy pomysłu na nagrodę dla wygranych, ale może to i lepiej, bo podobno ostatnio przygotowywali oni jedzenie. Wieczorem obejrzeliśmy film „Blues Brothers”, a jeszcze później zbiorowo zamulaliśmy w pokoju 141. Podobno poziom „zamuły” przebił ten z Chatki w Wojtówce. To była jedna z tych nocy, kiedy mało kto spał we własnym łóżku. Ale w końcu „spanie jest dla mięczaków”.\nPiątego dnia, po (jak myślicie?) śniadaniu, mieliśmy znów perspektywę odpoczynku. Wszystko dlatego, że jeden z naszych kolegów – Paweł „Jaro” – obchodził tego dnia swoje osiemnaste urodziny. A jako że osiemnastkę obchodzi się tylko raz w życiu, trzeba było przygotować coś „osom”. Zajęła się tym część osób, druga część zatrzymywała go w pokoju tak, aby niczego nie zauważył. Niedługo przed obiadem wszyscy zebraliśmy się w jego pokoju i zaczęliśmy śpiewać „sto lat”, a także częstować ciastem i odczytywać życzenia. Nie był to jednak koniec niespodzianek, ponieważ organizatorzy urodzin przeszli samych siebie. Zarządzony został krótki spacer. Wszyscy wspięli się na szczyt nieopodal ośrodka. Tam czekała już delegacja z przepysznym ciastem. Szczyt został nazwany Szczytem Jara. Sam Jaro dostał flagę, sztandar z naszymi podpisami, a także zostawiliśmy tam słoik z „kroniką szczytową”, do której pierwszy wpisał się właśnie solenizant. Jesteśmy ciekawi, czy ktoś z nas wróci tam za jakiś czas, i czy owa kronika jeszcze tam będzie. Po krótkiej imprezie na górze, złożeniu życzeń i odśpiewaniu pieśni, czas gonił nas na obiad. Jeśli o mnie chodzi, to znów przydała się pomocna dłoń, bo zapewne na obiad dotarłabym cała przemoczona i poobijana, a tak – obyło się bez ani jednego upadku. Dziękuję! Po obiedzie zagraliśmy w grę, która miała sprawdzić, jak dobrze zdążyliśmy się poznać. Mieliśmy trochę czasu na odpowiedzenie na kilka pytań takich jak „Twoje obowiązki domowe to…”, „Największe zaskoczenie obozowe…”, „Czy można kochać dwie osoby jednocześnie?”. Następnie odpowiedzi były czytane i osoby płci przeciwnej miały zgadnąć, kto ich udzielił. Okazało się to wcale nie takie łatwe (poza kilkoma oczywistymi przypadkami, np. taką jedną osobą, co kocha parasole…), a wiele odpowiedzi było bardzo zabawnych. Następnie śpiewaliśmy na tyle długo, że znów większa część osób zasnęła w pokoju 141. Podłoga, w dobrym towarzystwie, okazuje się być całkiem wygodna. W międzyczasie rozpoczęliśmy drugą turę „Zabijania”. Tym razem zginęłam dzięki mapie, a czołowego zabójcę z poprzedniej tury załatwiły zwykłe klucze.\nKolejny dzień, sobota, został przeznaczony na wyprawę na Czarną Górę. Po śniadaniu (nie mogłam pominąć tego jakże ważnego punktu dnia) ubraliśmy się ciepło i wyruszyliśmy w góry. Odwilż dało się zauważyć, ale w nocy znowu padał śnieg i woda na ulicach została nieco zmrożona. Droga była przyjemnie płaska. Nikt nawet nie zauważył, gdy zaczęliśmy iść niebieskim szlakiem pod górę. Znowu tuż przed szczytem zostałam pocieszona słowami mniej więcej takimi – „Już niedaleko, drzewa są coraz niższe, widać niebo i robi się coraz bardziej stromo”. Na szczycie wiało niemiłosiernie, ale nie przeszkodziło nam to we wdrapaniu się na wieżę widokową. Widoki były… piękne. Trochę zamglone, ale piękne… Odśpiewaliśmy tradycyjną pieśń i zeszliśmy na dół. Wiatr nie przeszkodził nam również w zrobieniu kanapki, tym razem na dole był Marchewa. Wyruszyliśmy w dalszą drogę. Drogowskaz mówił nam „Schronisko PTTK Pod Śnieżnikiem – 80 minut”. Udaliśmy się więc czerwonym szlakiem i dotarliśmy w okolice Przełęczy Śnieżnickiej. Następnie odbiliśmy w nieco mniej uczęszczaną ścieżkę. Szliśmy, a droga pięła się coraz bardziej w górę. Doszliśmy do wniosku, że nie obyło się bez wspięcia się na Średniaka. Następnie trzeba było z niego zejść, co okazało się być kolejnym niełatwym zadaniem brnięcia w śniegu. Ale cóż to dla nas, bez większego problemu daliśmy radę. Na dole urządzony został nawet konkurs skoków narciarskich. Później było już coraz łatwiej – ponownie podążaliśmy znanym nam już czerwonym szlakiem. Dotarliśmy do Giganta zadowoleni i z miłą chęcią zjedliśmy obiad. Następnie część z nas zamówiła pizzę. Niektórzy udali się także na „osom” czekoladę do kawiarni. W międzyczasie zagraliśmy w mafię. Czekała nas ostatnia z długich, średnio przespanych nocy. Na początku część osób postanowiła obejrzeć Władcę Pierścieni (w planach był maraton, ale zostaliśmy przegonieni przez panią z ośrodka…). Później wszyscy ponownie spotkali się w pokoju 141 i większość została tam na całą noc. Pamiętam głównie, że śpiewaliśmy bluesa o 4 nad ranem, a później zaczęliśmy grać w Twistera. Niestety i ja wpadłam w Objęcia Morfeusza i nie mam pojęcia, co działo się później. Jako jedna z niewielu natomiast spałam w swoim łóżku (nie mogłam przecież zostawić parasola samego…).\nMoglibyśmy zrobić to zdjęcie na poboczu jakiejś drogi, a nie na szczycie Śnieżnika i nikt by się nie zorientował (fot. Iza)\nTym zdjęciem zapraszaliśmy nowych członków do TKTu. Dziś takie narzędzia trzyma się w ukryciu (fot. Iza)\nOstatni dzień, niedziela, wcale nie został przeznaczony na obijanie się. Po śniadaniu (ale byście się zdziwili, jakbym teraz tego nie napisała) musieliśmy się w miarę szybko spakować i zrobić porządek w pokojach. Czasem również przemeblowanie (a kto by pamiętał, jak to wszystko stało na początku). Plecaki zostawiliśmy w jednym z pokoi, a sami udaliśmy się w długą drogę. Ponownie odwiedziliśmy schronisko na Iglicznej, w którym powitały nas te same „osom” naleśniki, co na początku, a co najlepsze, nadal smakowały tak samo „osom”. Tym razem wchodziliśmy jednak nieco łatwiejszym szlakiem. Czerwonym. Lubię czerwone szlaki. Zresztą mniejsza, bo piszę to sprawozdanie od ponad godziny i zaraz zacznę się nieskładnie wypowiadać, albo wtrącać coś o parasolach. Schodząc z góry znów przydała się mi pomocna dłoń (muszę sobie kupić porządniejsze buty, haha). Wylądowaliśmy po drugiej stronie zbocza. Teraz czekała nas płaska, ale długa i pełna przeżyć droga do Długopola Zdrój – tam mieliśmy pociąg do domu. Podziwiając widoki (tym razem nie zamglone, bo żegnała nas przepiękna, wiosenna pogoda), czasem zapadając się w błocie i podjadając ostatnie zapasy ciastek dotarliśmy do celu. Gdy spojrzeliśmy na swoje buty, uznaliśmy że wreszcie widać, że gdzieś chodziliśmy, bo po śniegu wszystko było czyściutkie. W Długopolu zrobiliśmy oczywiście napad na sklep spożywczy, a potem udaliśmy się na stację. Tam doczekaliśmy się na Szefa z transportem naszych plecaków, a także… pizzą! Nasza radość była nie do opisania (chyba znów mogę użyć słowa „osom”). Pizza oczywiście smakowała „osom”, ale gdy ją zjedliśmy, zaczęło nam się robić zimno. Potańczyliśmy więc trochę i pograliśmy w różne gry, a i pociąg nadjechał szybko. Załadowaliśmy się do bagażowego wagonu i zaczęliśmy śpiewanie pożegnalne połączone z zajadaniem przysmaków kupionych w sklepie. Nie mogliśmy uwierzyć, że tak szybko dotarliśmy do Wrocławia.\nNa peronie odśpiewaliśmy pieśń pożegnalną, wyprzytulaliśmy się za wszystkie czasy i wszyscy mamy nadzieję na szybkie spotkanie na kolejnej wycieczce. Podsumowując :\nWIARA W LUDZI – ODZYSKANA.\nHUMOR – POPRAWIONY.\nPOZIOM SZCZĘŚCIA – 100%.\nPOZIOM ABSTRAKCJI – LVL NIESKOŃCZONOŚĆ.\nPOZIOM WYSPANIA – 0,5 %.\nTak więc na koniec powiem, że było… „osom”!