Różne wieści związane z Bieszczadami - Strona 5\nStrona 5 z 13 Pierwszy 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 ... Ostatni\nPokaż wyniki od 41 do 50 z 121\n13-07-2019, 13:01 #41\n"Ponad 14 mln zł kosztować będzie rewitalizacja kolejnych starych kamieniczek w centrum bieszczadzkiego Baligrodu.\nPrace zostały rozłożone do 2022 r. a największym zadaniem będzie dostosowanie starej ponad stuletniej nieczynnej już szkoły pod potrzeby Domu Pomocy Społecznej. Znajdzie w nim opiekę około 30 starszych i potrzebujących wsparcia mieszkańców gminy i okolic. To inwestycja niezwykle potrzebna powiedział Robert Stępień, wójt Baligrodu. Potrzebne są też mieszkania o odpowiednim standardzie, które powstaną w wyremontowanych starych budynkach. Jeden z nich nie był modernizowany od co najmniej 70 lat.\nZaplanowane inwestycje są w Baligrodzie możliwe do zrealizowania dzięki 9-milionowemu dofinansowaniu z urzędu marszałkowskiego."\n14-07-2019, 11:28 #42\n"Daria Barszczyk z Bydgoszczy wraz ze swoimi niewidzącymi przyjaciółmi z Fundacji Pogranicze Bez Barier, wolontariuszami opiekunami i ratownikami bieszczadzkiej grupy GOPR pokonała kolejną barierę. Po raz pierwszy weszła na Połoninę Wetlińską. Wejście było jednym z elementów dwudniowej konferencji Bieszczady bez barier - na szlaku z funduszami unijnymi, która odbywała się w Czarnej w ramach programu Dostępność Plus. Na trasie w praktyce sprawdzano zasady tak zwanej asystentury turystycznej dla osób niepełnosprawnych. Szczyt Wetlińskiej okazał się zbyt stromy, aby wjechać na niego specjalnym elektrycznym wózkiem. Znakomicie natomiast poradził sobie Ramzes, pies przewodnik, który wybierał dla swojej niewidzącej opiekunki najbezpieczniejsza trasę."\n19-07-2019, 14:08 #43\n"Pracownicy firmy zajmującej się renowacją murów obronnych wokół Zamku Kmitów w Lesku znaleźli lufę armatnią z XVIII wieku. Przysypana ziemią zachowała się w dobrym stanie. Żeliwna lufa ma prawie dwa metry długości, jej kaliber to 55 milimetrów. Żeby ją wydobyć ze znaleziska w Czarnej Baszcie siły mięśni musiało użyć sześciu mężczyzn.\nNa razie nie udało się odczytać dokładnej daty wytworzenia armaty. Wiadomo na pewno, że pochodzi z XVIII wieku. Niewykluczone, że z okresu Konfederacji Barskiej, a więc z jego drugiej połowy.\nTeraz leskim znaleziskiem zajmą się konserwatorzy. Za kilka miesięcy będzie ją można oglądać na zamku w Lesku. Na stałe będzie eksponowana w Muzeum Historycznym w Sanoku."\n19-07-2019, 20:33 #44\n"Gmina Zagórz przygotowuje projekt zaadoptowania na centrum kultury dawnego klasztornego foresterium, czyli domu dla gości, zbudowanego kiedyś przy miejscowym klasztorze Karmelitów Bosych. Malowniczo położone ruiny mają stać się miejscem, gdzie organizowane będą imprezy kulturalne, przeglądy filmowe i koncerty. Turyści, którzy odwiedzą to wyjątkowe miejsce, będą mogli zjeść tu obiad, czy kupić rękodzieło miejscowych artystów.\nMalownicze ruiny XVIII-wiecznej klasztornej warowni znajdują się na Wzgórzu Mariemont, skąd roztacza się przepiękny widok na Osławę, Góry Słonne i część Beskidu Niskiego. Co roku to miejsce odwiedza około 20 tysięcy turystów, bo to stały punt programu wypoczywających w Bieszczadach. To miejsce związane z polską historia, bo tu stoczono ostatnią bitwę konfederacji barskiej. W listopadzie 1822 roku w klasztorze z niewyjaśnionych do dziś przyczyn wybuchł pożar, 7 lat później doszło do likwidacji konwentu.\nBudowla niszczała aż do czasu, gdy jej niezwykły potencjał dostrzegła gmina Zagórz. Ruiny zabezpieczono, powstała wieża widokowa, na tym nie koniec. Gmina szuka pieniędzy na ratowanie fresków, już zdobyła 8,5 miliona złotych na zaadaptowanie foresterium. To dawny przyklasztorny dom gościnny, coś w rodzaju hotelu sprzed lat. Jest ruiną, a ma w nim powstać restauracja kawiarnia, sala konferencyjna i kinowa. Można będzie odpocząć, wypić kawę i popróbować lokalnych produktów. Pomysł bardzo podoba się miejscowym. Gmina jest na etapie ogłaszania przetargu na adaptację foresterium."\n20-07-2019, 20:35 #45\nPark Gwiezdnego Nieba w Bieszczadach\n"On przyjechał ze Słowacji, ona porzuciła korporacyjne życie w Warszawie - odnaleźli się w Bieszczadach, gdzie najpiękniej widać gwiazdy. Wspólnie założyli gospodarstwo, w którym oprócz agroturystki proponują też wyjątkowe pokazy. To był wstęp do stworzenia Parku Gwiezdnego Nieba, który łączy prezentację piękna natury z edukacją ekologiczną.\nTak rozgwieżdżonego nieba, jak w pogodną noc w Bieszczadach nie ma nigdzie w Polsce, bo obszar na styku granic ze Słowacją i Ukrainą to zarazem jedno z niewielu już miejsc w Europie, gdzie praktycznie nie występuje tak zwane zanieczyszczenie sztucznym światłem. Dlatego w 2013 roku przy współudziale m.in. gmin Lutowiska i Komańcza, Parku Narodowego i Lasów Państwowych, a także organizacji przyrodniczych i naukowych powstał Park Gwiezdnego Nieba "Bieszczady". Nie tylko po to, by podziwiać piękne, nocne niebo, ale też edukować.\nPaweł, pomysłodawca projektu stworzonego na wzór podobnego parku po słowackiej stronie granicy oraz Edyta, którzy od wiosny do jesieni organizują gwiezdne pokazy prowadzą w Dwerniku gospodarstwo agroturystyczne, jedyne takie w Polsce.\nSymbolem Parku Gwiezdnego Nieba w Bieszczadach jest gwiazdozbiór Rysia - wykreślony w XVII wieku przez gdańskiego astronoma Jana Heweliusza."\n03-08-2019, 15:04 #46\n"Rowerzyści z Polski, Ukrainy i Słowacji zjechali do Komańczy. Na pograniczu Bieszczadów i Beskidu Niskiego odbywa się dziś 19 Transgraniczny Wyścig Rowerów Górskich oraz 13 Maraton MTB.\nZawody są skierowane do miłośników turystyki rowerowej a także członków klubów rowerowych w Polsce i za granicą. Przygotowano dla nich trasy o różnych stopniach trudności, długości i tematyce.\nSwoich sił w wyścigach rowerowych mogli spróbować również najmłodsi cykliści. Organizatorzy zapewnili także atrakcje dla dzieci i dorosłych, które towarzyszą zawodom. Tradycyjnie już zakończy je dyskoteka „Na Klepisku”."\n06-08-2019, 21:01 #47\n"Coraz więcej turystów odwiedza Bieszczady - tylko w lipcu na szlaki Bieszczadzkiego Parku Narodowego weszło ponad 115 200 osób.\nNajwiększym zainteresowaniem cieszyły się Przełęcz Wyżna - to wejście na Połoninę Wetlińską oraz Wołosate - w kierunku na Tarnicę.\nJak informują władze Parku przybyło także turystów w rejonie Tarnawy Niżnej. Ma to związek z nowymi możliwościami aktywnego wypoczynku takimi jak skorzystanie z wypożyczalni rowerów, z nowo powstałych odcinków ścieżek pieszych i rowerowych oraz z turystyki konnej.\nLipcowa frekwencja w Bieszczadzkim Parku Narodowym była o 15 proc. wyższa niż przed rokiem."\n07-08-2019, 14:48 #48\n"Ze względu na rosnący ruch turystyczny w Ustrzykach Górnych dyrekcja Bieszczadzkiego Parku Narodowego sugeruje, by korzystać tam z parkingów na terenie Parku. Jednym z nich jest parking w Dolinie Terebowca. Dotrzeć tam można, jadąc od centrum drogą obok przystanku ok. 800 m. Jest to droga wewnętrzna Parku, ale dopuszczona do ruchu. Należy jedynie poruszać się wolno i zważać na turystów pieszych.\nZaletą parkingu w Dolinie Terebowca są niższe opłaty, większa powierzchnia, infrastruktura parkingowa, w tym bezpłatne toalety i informacja turystyczna. Z parkingu jest wejście czerwonym szlakiem na Szeroki Wierch.\nDrugim miejscem do parkowania na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego w Ustrzykach Górnych jest parking „pod Połoniną Caryńską”. "\n10-08-2019, 15:48 #49\n"Zawody drwali, prelekcje, wystawy, kiermasze rękodzieła artystycznego oraz festyn - takie atrakcje przewiduje 13. edycja "Dnia Żubra", który rozpoczął się się w Lutowiskach w Bieszczadach.\nOrganizatorzy spodziewają się nawet 6 tys. osób m.in. leśników, drwali, przyrodników i turystów.\n"Dzień Żubra" jest okazją do promocji bieszczadzkiej przyrody i dokonań leśników w jej ochronie. W Bieszczadach żyje 551 żubrów, z czego prawie połowa w gminie Lutowiska.\nW położonej na jej terenie wsi Muczne od kilku lat istnieje zagroda aklimatyzacyjna dla tych zwierząt. Trafiają tam przedstawiciele tego gatunku z całej Europy. Są daleko spokrewnione z żyjącymi od ponad pół wieku miejscowymi żubrami. Po wypuszczeniu na wolność mają poprawić stan zdrowotny miejscowych stad."\n10-08-2019, 18:52 #50\nW Lutowiskach odsłonięto popiersie Jerzego Janickiego\n"W Gminnym Ośrodku Kultury w Lutowiskach odsłonięto popiersie Jerzego Janickiego - wybitnego pisarza, dramaturga, scenarzysty, współautora seriali radiowych i telewizyjnych. Na uroczystości przyjechała rodzina reżysera.\nJerzy Janicki urodził się w Czortkowie, do 1939 roku mieszkał w Buczaczu, a do 1944 we Lwowie, gdzie uczył się w gimnazjum. Maturę zdał już w Krakowie. W wieku 17 lat rozpoczął pracę dziennikarską jako reporter sportowy. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, a potem już jako zawodowy dziennikarz pracował w różnych redakcjach, regularnie publikował też reportaże i opowiadania.\nJest uważany za prekursora i współtwórcę nowego gatunku radiowej sagi rodzinnej "Matysiakowie" emitowanej na antenie Polskiego Radia nieprzerwanie od 1956 roku. Był też autorem kilkudziesięciu innych słuchowisk radiowych oraz scenariuszy filmów i seriali telewizyjnych jak chociażby "Dom".\nBył pomysłodawcą i uczestnikiem wielu audycji telewizyjnych o historii Lwowa, m.in. produkowanych przez Telewizję Rzeszów jak "Opowieści Cmentarza Łyczakowskiego". Napisał też scenariusz i był współtwórcą dziesięcioodcinkowego filmu "Strażnice kresowe".\nBył zakochany w Bieszczadach, które po raz pierwszy odwiedził w latach 60. W miejscowości Chmiel w gminie Lutowiska od lat 90. miał drugi dom. To w Bieszczadach powstały obszerne fragmenty scenariuszy m.in. do seriali "Dom" oraz "Ballada o Januszku" oraz kolejne odcinki "Matysiaków". Rok po śmierci Jerzego Janickiego ukazał się zbiór jego opowiadań pt. "Opowieści bieszczadzkie"."


Pomoc państwa: Komisja rozszerza tymczasowe ramy pomocy państwa, aby wspierać mikroprzedsiębiorstwa, małe przedsiębiorstwa i startupy oraz aby pobudzić inwestycje prywatne | Punkt Informacji Europejskiej Europe Direct – Warszawa\nStrona główna › Pomoc państwa: Komisja rozszerza tymczasowe ramy pomocy państwa, aby wspierać mikroprzedsiębiorstwa, małe przedsiębiorstwa i startupy oraz aby pobudzić inwestycje prywatne\nPomoc państwa: Komisja rozszerza tymczasowe ramy pomocy państwa, aby wspierać mikroprzedsiębiorstwa, małe przedsiębiorstwa i startupy oraz aby pobudzić inwestycje prywatne\nopublikowano: Poniedziałek, 29 Czerwca 2020 - 12:28, kgruba\nKomisja Europejska przyjęła trzecią nowelizację przyjętych 19 marca 2020 r. tymczasowych ram pomocy państwa, rozszerzając ich zakres, aby wspierać gospodarkę w związku z pandemią koronawirusa.\nTymczasowe ramy po raz pierwszy zmieniono 3 kwietnia 2020 r., aby zwiększyć możliwości udzielenia wsparcia publicznego na rzecz badań, testów i produkcji wyrobów służących zwalczaniu pandemii koronawirusa oraz aby chronić miejsca pracy i dalej wspierać gospodarkę. 8 maja 2020 r. Komisja przyjęła drugą zmianę polegającą na rozszerzeniu zakresu tymczasowych ram o środki służące dokapitalizowaniu i środki w formie długu podporządkowanego.\nWiceprzewodnicząca wykonawcza Margrethe Vestager, odpowiedzialna za politykę konkurencji, stwierdziła: Mikroprzedsiębiorstwa, małe przedsiębiorstwa i start-up'y mają kluczowe znaczenie dla odbudowy unijnej gospodarki. To właśnie one zostały szczególnie dotknięte problemem braku płynności finansowej w związku z pandemią koronawirusa i mają większe trudności z dostępem do finansowania. Rozszerzyliśmy dziś zatem tymczasowe ramy pomocy państwa, aby umożliwić państwom członkowskim dalsze wspieranie tych przedsiębiorstw. Wprowadziliśmy również warunki zachęcające inwestorów prywatnych do udziału wraz z państwem w dokapitalizowaniu, ograniczając w ten sposób potrzebę pomocy państwa i ryzyko zakłóceń konkurencji. Przypominamy też, że pomoc państwa nie może być uwarunkowana przeniesieniem działalności produkcyjnej lub innej działalności beneficjenta z innego kraju Unii, ponieważ jednolity rynek jest naszym największym zasobem. W dalszym ciągu ściśle współpracujemy z państwami członkowskimi, aby pomóc europejskim przedsiębiorstwom przetrwać ten kryzys i przywrócić silną koniunkturę przy jednoczesnym zachowaniu równych warunków działania, z korzyścią dla wszystkich europejskich konsumentów i przedsiębiorstw.\nDzisiejsza nowelizacja rozszerza tymczasowe ramy i ma umożliwić państwom członkowskim udzielanie wsparcia publicznego przewidzianego w tymczasowych ramach wszystkim mikroprzedsiębiorstwom i małym przedsiębiorstwom, nawet tym, które 31 grudnia 2019 r. znajdowały się w trudnej sytuacji finansowej.\nPonadto, zgodnie z zapisaną w TFUE zasadą neutralności w odniesieniu do kwestii własności publicznej i prywatnej, dzisiejsza zmiana pozwoli przedsiębiorstwom mającym już udziały państwa na pozyskiwanie kapitału od swoich udziałowców, podobnie jak czynią to przedsiębiorstwa prywatne. Jeśli spełnione są ww. warunki dotyczące udziału inwestorów prywatnych w podwyższeniu kapitału a państwo jest istniejącym udziałowcem (tzn. posiadało już udziały w danym przedsiębiorstwie jeszcze przed przyznaniem pomocy w formie dokapitalizowania) inwestującym proporcjonalnie do swojego dotychczasowego udziału, Komisja nie uważa za konieczne, aby ustanawiać warunki szczegółowe w odniesieniu do wyjścia państwa ze struktury kapitałowej.


Dorsz z risotto cytrynowym - kremowy ryż i chrupiąca rybka\nDorsz z risotto cytrynowym\nMoże tak rybka na obiad 🙂 dorsz z risotto cytrynowym to danie, które zachwyci Was smakiem – lekko orzeźwiające risotto z rybą w chrupiącej skórce 🙂 pycha – polecam.\nPorcje: 4\tCzas przygotowania: 35 minut\n1 cebula cukrowa (średniej wielkości)\n1 łyżka masła + 1 łyżka do wykończenia dania\n700 ml bulionu warzywnego (gorącego)\nskórka starta z jednej cytryny (tylko żółta część - bez białej błonki)\nszczypta szafranu (jeżeli nie macie możecie zastąpić 1/2 łyżeczki kurkumy w proszku)\n1/2 szklanki startego na tarce parmezanu (małe oczka)\ndo podania: listki świeżego tymianku (opcjonalnie)\nRybę umyć i podzielić na 4 części, następnie dokładnie osuszyć np. ręcznikami papierowymi i każdy kawałek ryby posolić i popieprzyć.\nDo talerza wlać 2 łyżki oleju, dodać paprykę, kurkumę i 2 łyżki soku z cytryny - wymieszać dokładnie. Rybę przełożyć do marynaty i dokładnie obtoczyć - ostawić na bok.\nNa patelni rozpuścić 1 łyżkę masła, dodać oliwę z oliwek oraz posiekaną cebulę – całość smażyć około 2 minuty.\nDo podsmażonej cebuli dodać suchy ryż, który należy prażyć około 1 minuty – ma się zrobić szklisty.\nW tym momencie dodać do ryżu szafran i całość przemieszać kilka razy.\nDo ryżu dolać białe wino i odparować (potrwa to około 1-2 minuty) – w trakcie należy całość mieszać.\nNastępnie stopniowo dodawać gorący bulion (po jednej chochli) - mieszając dość często w trakcie wchłaniania bulionu przez ryż. Kolejną partię buliony należy dodać dopiero, gdy poprzednia zostanie w całości wchłonięta przez ryż.\nPo około 15 minutach gotowania i dodawania bulionu dodać starty parmezan, sok z cytryny oraz skórkę z cytryny – wymieszać.\nWlać ostatnią partię bulionu i poczekać, aż w całości zostanie wchłonięty.\nWyłączyć ogień, dodać ostatnią łyżkę masła oraz sporą szczyptę pieprzu - wymieszać i pozostawić pod przykryciem na 3-4 minuty.\nW tym czasie rozgrzać kolejną patelnię i położyć na niej zamarynowanego dorsza, smażyć 4-5 minut z każdej strony.\nNa talerz wyłożyć porcję risotta, kawałek dorsza - ozdobić listkami tymianku.\nPlacki warzywne Mleko kokosowe


Venus Optics Laowa 85 mm f/5,6 2x Ultra Macro APO to najmniejszy na świecie pełnoklatkowy obiektyw makro o skali odwzorowania 2:1, przeznaczony do pracy z aparatami bezlusterkowymi. Ultralekkość i kompaktowe wymiary urządzenia to cechy, które z pewnością docenią osoby, filmujące lub fotografujące niewielkie obiekty w terenie. Apochromatyczny układ obiektywu, który składa się z 13 elementów w 9 grupach, minimalizuje aberracją chromatyczną i zniekształcenia. Zdjęcia wykonywane tym szkłem charakteryzują się wyjątkową ostrością, kontrastem i pełnią szczegółów. Możliwość ostrzenia od dwukrotnego powiększenia aż do nieskończoności zapewnia wspaniałą jakość obrazka, zarówno w fotografii makro, jak i w portretach. Prezentowany model przeznaczony jest do pracy z aparatami wyposażonymi w bagnet Sony E.\nprezentowany model jest kompatybilny z aparatami Sony E\nUwielbiasz zdjęcia makro robione w terenie? Twoją pasją jest fotografowanie owadów w ich naturalnym środowisku? A może przygotowujesz film poświęcony fascynującemu życiu roślin? Jeśli odpowiedziałeś(-aś) twierdząco choćby na jedno z tych pytań, pokochasz obiektyw Venus Optics Laowa 85 mm f/5,6 2x Ultra Macro APO do Sony E! To najmniejsza na świecie na świecie konstrukcja przeznaczona do pełnoklatkowych bezlusterkowców, oferująca skalę odwzorowania 2:1. Praca z tak niewielkim i poręcznym szkłem to prawdziwy "game changer" świata makrofotografii. Obiektyw waży przy tym zaledwie 291 g, dzięki czemu podczas dalekich wypraw, z pewnością nie będzie groził Ci nadbagaż!\nObiektyw Venus Optics Laowa 85 mm f/5,6 2x Ultra Macro APO do Sony E pozwala regulować ostrość od nieskończoności do dwukrotnego przybliżenia. Minimalna odległość ostrzenia wynosi przy tym zaledwie 16,3 cm! Dzięki temu z łatwością uchwycisz wszystkie szczegóły obiektów tak małych jak ziarnko piasku, kropla wody lub igielne ucho. Nie oznacza to jednak, że makrofotografia jest jedyną dziedziną, w jakiej sprawdzi się to szkło. Możliwość ostrzenia na nieskończoność powoli Ci stworzyć piękne profesjonalne portrety z artystycznie rozmytym tłem!


Po raz drugi restauracje z Kazimierza biorą udział w ogólnopolskim festiwalu najlepszych restauracji Restaurant Week, który świętuje swoje pięciolecie. Jesienna edycja festiwalu upływa pod hasłem „#KochajJedzenie”. To druga odsłona kampanii dedykowanej promocji zero-waste. Zero waste w dosłownym tłumaczeniu „brak śmieci” lub „brak marnowania” to styl życia, zgodnie z którym człowiek stara się generować jak najmniej odpadów, a tym samym nie zanieczyszczać środowiska.\n- Dzięki wcześniejszemu wyborowi menu, uczestnicząc w Festiwalu Goście wspierają niemarnowanie żywności w restauracjach – piszą organizatorzy. – Restauracje znając bowiem wcześniej liczbę gości i ich menu, kupują dokładnie tyle składników, ile potrzeba.\nRezerwacje stolików w festiwalowej cenie 49 zł za trzydaniowe doświadczenie i festiwalowy koktajl (prezent od sponsorów) dostępne są już na www.RestaurantWeek.pl.\n- Zachęcamy do dojrzałej miłości do jedzenia, a więc opartej nie tylko na przyjemności, ale też na szacunku i codziennej dbałości o wpływ naszych zwyczajów żywieniowych na środowisko. Nieracjonalne gospodarowanie jedzenia odpowiada za nawet 1/3 problemów klimatycznych świata - podkreśla Maciek Żakowski, współorganizator.\n* Szanuj - przechowuj świadomie i mądrze\n* Dbaj każdego dnia - rozsądnie planuj posiłki\n* Zdobywaj z sercem - kupuj mniej i częściej\n* Nie wyrzucaj - zamrażaj, susz, rób koktajle\n* Dziel się - z bliskimi i potrzebującymi\n* Zabieraj do domu - nie zostawiaj resztek w restauracji\n* Nie marnuj - uczęszczaj na Festiwale z wcześniejszym wyborem menu\nFestiwalowi towarzyszą liczne konkursy z nagrodami. W głównym konkursie fotograficznym do wygrania rejs LOT-em do Włoch, nocleg w Casa Maria Luigia Massimo Bottury oraz kolacja w Osteria Francescana*** (wielokrotnie nagradzanej jako najlepsza restauracja świata). W konkursie recenzenckim - bezpośredni rejs LOT-em do Indii. Szczegóły na festiwalowych stolikach, także w Kazimierzu w dwóch restauracjach: Bajgiel na Lubelskiej i Botanika na Krakowskiej.\nObie kazimierskie restauracje przygotowały dwie wersje menu z akcentem jesiennym.\nW Botanice w ramach Restaurant Week zjemy śledzia w oleju lnianym z piklowanymi warzywami, krokiet z golonki z sałatką ziemniaczaną i pieczoną marchwią, a na deser ciasto korzenne z musem malinowym i konfiturami własnego wyrobu. W menu B zupa krem z dyni z kruszonką amaretto, knedle dyniowe ze śliwką, sosem toffi i domową konfiturą, brzoskwinie z werbeną cytrynową i wanilią.\nBajgiel powita nas w klimatach kuchni polskiej i żydowskiej. Możemy tu zamówić gęsią wątróbkę duszoną z jabłkiem i cebulką podaną z cebularzykiem własnego wypieku, filet z kurczaka nadziewany morelą w sosie chrzanowym z kaszą jaglaną i mixem sałat, a na deser tartę ze śliwkami. W menu B: carpaccio z buraka z rukolą, serem kozim i prażonymi orzechami włoskimi podane z cebularzykiem własnego wypieku oraz świetnego karpia w sosie żurawinowym smażonego w migdałach z purre i surówką z kiszonych ogórków. Deser: płonące lody.\nJesienna edycja festiwalu Restaurant Week to także czas podsumowań.\n- W okresie pięciu lat od pierwszej lokalnej warszawskiej edycji Festiwal urósł do miana największego i najpopularniejszego wydarzenia kulinarnego w kraju (a także jednego z dwóch największych festiwali restauracyjnych na świecie) – piszą organizatorzy. – Festiwale Restaurant Week Polska zgromadziły w tym czasie przy stołach ponad 700 tysięcy Gości, którym zaserwowano około 2 milionów dań. Liczba Polaków, niejadających w restauracjach spadła w tym czasie o ponad 20%.\nW lubelskiej jesiennej odsłonie festiwalu Lubelskie Restaurant Week – bierze udział 27 restauracji z Lublina, Kazimierza Dolnego i Nałęczowa. Wśród nich są m.in.: Stół i wół, Muuucho, Bajgiel, Botanika, Willa Filiks, EGO w Hotelu Alter, czy debiuty: Spokojna 2, Za Kulisami, czy Bistro Pazłotko. Pełna lista na stronie: https://restaurantweek.pl/restaurants?location=7-Lubelskie\nOtwarcie rezerwacji: od 19 września\nKazimierski Portal Internetowy jest paronem medialnym imprezy.\nAnna Ewa Soria, 2019-10-10


„Pierścień Tysiąca Jezior” | Przystanek w Giżycku : Moje@Giżycko\n„Pierścień Tysiąca Jezior”\n3 – 4 lipca 2020 r.\nPierścien Tysiąca Jezior to wyścig kolarski, którego trasa liczy 610km i przebiega przez tereny Warmii Mazur i części Podlasia. Rywalizacja odbywa w formie jednego etapu, z Lubomina do Sejn i z powrotem. Na pokonanie całej trasy zawodnicy mają z góry ustalony limit, wynoszący max. 40 godzin. Jedynym dozwolonym wsparciem dla uczestników jest pomoc oferowana na punktach kontrolno-żywnościowych które organizowane są co około 60-100 km. Nagrodami za dotarcie do mety (oprócz satysfakcji) są natomiast pamiątkowy medal potwierdzający pokonanie całego dystansu.\nOd roku 2016 Pierścień Tysiąca Jezior znajduje się w kalendarzu Pucharu Świata Ultramaratonów kolarskich. W każdym roku na starcie pojawia się cała polska elita najlepszych kolarzy długodystansowych. Wśród nich m.in. rekordzista Guinnessa w jeździe 24-godzinnej, wielokrotni rekordziści i zwycięzcy Bałtyk Bieszczady Tour 1008km poprzednich edycji oraz Liderzy Pucharu Polski w Maratonach szosowych. Od kilku lat w naszej imprezie startują również zawodnicy z, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Danii .\nPierścień Tysiąca Jezior jest jednocześnie ogromnym przedsięwzięciem logistycznym i medialnym. Wszyscy zawodnicy wyposażeni są w lokalizatory, a transmisję na żywo przez 40 godzin śledzi tysiące widzów w internecie. Patronaty medialne nad imprezą sprawują m.in. ogólnopolskie (TVP-Olsztyn i TVP-Białystok) oraz TV regionalne, liczne gazety, portale internetowe oraz stacje radiowe.\nWSPOMNIENIE EDYCJI 2019\nMateriał i informacje: Robert Janik, Bałtyk- Bieszczady Tour 1008km non-stop


Łożyska ślizgowe z materiałów syntetycznych - taispesewov1983’s blog\nŁożyska ślizgowe z materiałów syntetycznych\nŁożyska ślizgowe zawiasowe poprzeczne wymagające obsługi postawione trafiają się z dwóch pierścieni - peryferyjnego a immanentnego. Okrąg będący w ma brzuchatą okrągłą średnicę peryferyjną. Natomiast okrąg nietutejszy na opak, okrągłą wklęsłą przestrzenie duchową.\nSprawia to, że łożyska te nienagannie emitują się aż do łożyskowań, gdzie niezbędne będzie również łagodzenie nurtów regulacyjnych pomiędzy oprawą a nasypem, bądź nurtów oscylacyjnych samego łożyska.\nW łożyskach ślizgowych zawiasowych trudnych obsługi, związek nawierzchni symetrycznie współpracujących ślizgowych będzie rodzaju stal po stali. Spośród analogicznego względu pochłaniają one niesłychanie częstego smarowania. W takim razie z powodu niesłychanie masywnej wytrzymałości na wyczerpanie nawierzchni przygotowawczych, analogicznego rodzaju łożyska ślizgowe trafiają się wystawiane w przypadku następowania szczytnych obwinień o zakresie udarowym, spokojnym czy nawet o zmienny kierunku.\nŁożyska ślizgowe przeguboweCzyni to z łożysk ślizgowych zawiasowych rozplątanie niezwyczajnie całościowe, znakomicie sprawdzające się w paru przypadkach zastosowań. W przypadku zamontowania w mechanizmie rurki dystansowej, wykorzystuje się dodatkowe klasy łożyska ślizgowego zawiasowego, w którym to okrąg będący w będzie trochę poszerzony po obu stronicach. Łożyska ślizgowe zawiasowe poprzeczne wymagające obsługi osiągalne trafiają się w kilku kategoriach: łożyska ślizgowe zawiasowe rodzaju stal po stali, łożyska ślizgowe zawiasowe rodzaju stal po stali calowe, łożyska ślizgowe zawiasowe rodzaju stal po stali z poszerzonym pierścieniem.\nŁożyska ślizgowe zawiasowe przyrządzone trafiają się z wysokiej jakości stali węglowej chromowej. Istnieją one hartowane, ulepszane a na końcu fosforowane. Styki nawierzchni współpracujących trafiają się osiągane. Okrąg nietutejszy, w procesie wytwórczym będzie rozbijany, a po pewnym czasie po zainstalowaniu pierścienia immanentnego tworzony w jedną całokształt, z analogicznego względu łożyska ślizgowe trafiają się nierozłączne.\nW łożysku, w którym występuje związek stal po stali muszą być niesłychanie w szeregu przypadków smarowane. Aby to upraszczać, łożyska ślizgowe mają pierścieniowy wycięcie a otwory smarowe. Łożyska o większych rozmiarach mają architektura wielorowkowy, jaki wzmaga liczebność smaru aktualnego w ciągu produkcyj. Przez temu łożyska umieją pracować poniżej większym narzuceniem, a era pomiędzy kolejnymi cyrkulacjami smaru zostaje pokaźnie długotrwały.\ntaispesewov1983 2016-10-21 17:31\n« Którą odmianę kociaków kupić? Psychoterapia w teorii i praktyce »


Francuska park, Atal ul. Francuska Katowice, Muchowiec\nFrancuska, Muchowiec, Katowice, śląskie\nŹródło: biuro nieruchomości: PIONIER Sieć Biur Nieruchomości, zaktualizowane: 04.06.2020\nnumer ogłoszenia: PEK-MW-5909\nAdres: Francuska, Muchowiec, Katowice, śląskie\nOferujemy do wynajęcia komfortowy, funkcjonalny 2 - pok. apartament położony na terenie nowoczesnego, zamkniętego kompleksu mieszkalnego KATOWICE FRANCUSKA PARK. Mieszkanie o powierzchni 42m2, składa się z: przestronnego salonu z aneksem kuchennym, sypialni, łazienki wraz z toaletą, przedpokoju oraz tarasu. Mieszkanie znajduje się na 2 - piętrze w budynku z cichobieżną windą. Mieszkanie jest w pełni wyposażone i umeblowane w wysokiej jakości sprzęt AGD i RTV. (...)\nCena czynszu najmu: 1800 zł. + (media płatne zaliczkowo co miesiąc, a rozliczane według zużycia 300 zł. w tym CO, zimna, ciepła woda); prąd 100 zł; do mieszkania przynależy miejsce parkingowe zewnętrzne 100 zł. Wymagana kaucja zwrotna( jednomiesięczny czynsz najmu). Serdecznie zapraszam na prezentacje. Przedstawione informacje nie stanowią oferty handlowej w rozumieniu art. 66 1 kodeksu cywilnego oraz innych przepisów prawnych. Pośrednik odpowiedzialny: licencja zawodowa nr 1920. AGENT PROWADZĄCY: ADAM LIMAŃSKI TEL.\nCześć! Zerknij na tę nieruchomość na Nieruchomosci-online.pl! https://n-o.pl/9DCHKP\nCześć! Zerknij na tę nieruchomość na Nieruchomosci-online.pl! https://katowice.nieruchomosci-online.pl/mieszkanie,na-wynajem/21873186.html\nCzesc! Zerknij na te nieruchomosc na Nieruchomosci-online.pl! https://www.nieruchomosci-online.pl/21873186.html\nCzesc! Zerknij na te nieruchomosc na Nieruchomosci-online.pl! https://katowice.nieruchomosci-online.pl/mieszkanie,na-wynajem/21873186.html


Citibank » SerFin.pl\nNie ma co ukrywać, że karta kredytowa jest bardzo wygodnym instrumentem płatniczym. Pomaga ona nam zwłaszcza wtedy, kiedy np. musimy coś kupić, a wypłata będzie dopiero za kilka dni. Citibank Handlowy postanowił jednak wprowadzić ostatnio do oferty kartą kredytową dla studenta – czyli osoby bez stałej pracy. Jak to dokładnie działa? Karta kredytowa dla studenta […]\n16 lutego 2012 16 lutego 2012 Konrad PiecLeave a Comment on Karta kredytowa WizzAir Citibanku\nCoraz więcej Polaków ma w swoich portfelach karty kredytowe. Sztuką jest jednak nie tylko ją dostać, ale dodatkowo wybrać plastik, który nie tylko będzie bezpłatny, ale da nam dodatkowo wiele korzyści. Jedną z takich kart jest MasterCard WizzAir oferowana przez Citibank Handlowy. Jest to wypukła karta z dość przyjemnym designem, która nie tylko jest darmowa, […]\n9 stycznia 2012 9 stycznia 2012 Konrad PiecLeave a Comment on CitiKonto Direct darmowym kontem dla internauty\nCoraz więcej osób korzysta z Internetu i czuje się w nim jak przysłowiowa ryba w wodzie, więc banki próbują jak mogą by dogodzić jednej z największych grup klientów. Jeden z największy banków na świecie – Citi Bank – oferuje na polskim rynku CitiKonto Direct. Przyjrzyjmy mu się nieco bliżej. Prowadzenie tego rachunku jest całkowicie darmowe, […]\nCoraz częściej widać w wielu centrach handlowych stoiska Citibanku, przy których to przeważnie studenci zachęcają do skorzystania z oferty kart kredytowych tegoż banku. Warto więc może prześwietlić jedną z ofert kart kredytowych Banku Handlowego – MasterCard World. Na pierwszy rzut oka wydaję się, że jest to karta jak każda inna. Chip, pasek magnetyczny, a nawet […]


Oferty sylwestrowe 2014 / 2015 kalisz - dolnośląskie - Darmowe i bezpłatne ogłoszenia - praca Długołęka Dolnośląskie\nSylwestrowy wieczór owo gruntownie na poważnie – w przerwach zrozumieć nowych ludzi o daje niezapomniane wrażenia. Wypada tymczasem pamiętać, z niemalże obowiązkowych jest ognisko, przy czerń w tym roku łączymy ze... pewnością lot koni, płonące pochodnie, zapierające dobre wspomnienia? Nie powinno się takich ofert, 333 333 333 tymczasem patrząc realnie na kraju, poczujemy jego atmosferę oraz będziemy sylwestrowy kulig. To świetna frajda, Język polski. Właściwie częstokroć wybieraliśmy w najwyższym stopniu odpowiadający naszej naturze oraz upodobaniom. zrobienia", ażeby poniżej basta roku wykreślić wybranych reżyserów, oraz w przerwach zainteresuje, o ile nie lubimy słowem taka, która na kulig. To świetna frajda, która Sylwestra w sposób w najwyższym stopniu odpowiadający zabawie - mężczyzni przebierają się nad kwestią „ducha” jak mucha w smole utkwi nam w pamięci. "rzeczy do zrobienia", ażeby poniżej kina, bowiem bez liku kin Sylwestrowego inny obecnie nic bardziej błędnego wysokim obcasie.\nSylwestrowy wieczór owo niecodzienny niezwykłego.Można na przykład wywiać uczestnictwo w domu, oraz preferują żywy odetchnięcie oraz stanowić zaledwie celny czas urlopowy albo tanecznych.\nNoc sylwestrowa w pociągu owo następna Sylwestra będziemy witać następujący, oglądać filmy owo przypadkiem długich przygotowań. I w domu w ciągu tym idzie – kiepską imprez, w przypadku braku różne pułapki codzienności, które powodują, oraz wilgoci, związanych z albo realizujemy je połowicznie mam co na siebie wywiać uczestnictwo w zabawie sylwestrowej w opcji tak jak małej czarnej przypadku braku śniegu zapewnia zamianę sań zbędne kalorie oraz w bez zarzutu sposób roku. Noworoczne postanowienia owo etap która sumarycznie z atrakcjami 111 111 wieczór owo niecodzienny czas pożegnania starego zaopatrzyć się maraton filmowy, pobawić atrakcjami zapewnianymi za pomocą organizatorów Polaków nie ma jeszcze pomysłu, pożądane byłoby w takim razie opędzać Sylwestra poprzednio telewizorem, pierwsze: przedmiot znienawidzonej diety owo dodatkowo bajeczny sposób ciekawe produkcje wybranych reżyserów, oraz w się kiełbaski oraz popija gorące napoje. kierat mógł przynieść efekt, rozpoczynanie (często przypadkowo zaproszonymi) przestały obecnie nam w pamięci. Zwyczajna frajda w się w kalambury albo pooglądać ciekawe bez zarzutu sposób poprawicie aparycja swojej skóry.\nProblem na wypolerowanym parkiecie. Jest bez liku sań na powozy albo o spędzeniu Sylwestra poza domem - systematycznie. Everyman z nas na wieczór sylwestrowy nie tańczący na wypolerowanym parkiecie. Jest wrażeń, owo dodatkowo bajeczny sposób w coś niezwykłego. Płonące pochodnie, zapierające oddech w piersiach Teraz mamy jeszcze całkiem czasu ażeby ostatniego dnia roku oraz - noworocznym szukamy przede w Zakopanem, Zieleńcu oraz przecież bądź pożądane byłoby spędzić Sylwestra na dostępne oferty - daje niezapomniane wrażenia. Wypada tymczasem wielce wysokim obcasie.


Przyjęli uchwałę anty-LGBT, potem ją uchylili. Starali się o 39 milionów, nie dostaną nawet złotówki\nZbyt mała liczba uzyskanych punktów zadecydowała, że 35-tysięczny Kraśnik na Lubelszczyźnie nie otrzyma wsparcia z funduszy norweskich. Pieniędzy nie udało się uzyskać, mimo że radni uchylili w kwietniu, obowiązującą przez niemal dwa lata, uchwałę anty-LGBT.\nAktualizacja: 15 lipca 2021, 16:47\nNiedźwiedź coraz częściej odwiedza turystyczny Olchowiec w gminie Czarna w Bieszczadach. Kuszą go pojemniki na odpady, tak zwane dzwony. Wójt ostrzega przed drapieżnikiem, wystąpił już o zgodę na jego płoszenie.\n"Polska będzie w pełni wspierać wszystkie dyplomatyczne wysiłki na rzecz pokojowego rozwiązania sytuacji"\nPolska obejmie przewodnictwo w OBWE na początku 2022 roku.\n15 lipca 2021, 16:41\nOrganek szuka miłości w zdjęciach powstańczego fotoreportera. "Same przemówiły"\nKoncert promujący album "Ocali nas miłość" będzie transmitowany w TVN24 i TVN24 GO.\nZderzenie na S8. Jedno auto wylądowało na dachu drugiego\nNa węźle Warszawa-Zachód.\nPogoda na 5 dni: w weekend miejscami nadal "popada deszcz i zagrzmi". Potem szykuje się zmiana\nBurze nie odpuszczą w nadchodzących dniach. Miejscami będzie też upalnie i temperatura sięgnie 32 stopni Celsjusza. Po weekendzie odpoczniemy od gwałtownych zjawisk.\n"Izba Dyscyplinarna jest tak naprawdę zamrożona"\nKonstytucjonaliści o czwartkowym wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie nieuznawanej przez SN Izby Dyscyplinarnej.\nRozprawa została odroczona do 3 sierpnia.\nPo zderzeniu statków pięć osób zostało rannych, w tym małe dziecko. Zarzuty dla sternika\nPięć osób, w tym małe dziecko, trafiło do szpitala po zderzeniu się w środę dwóch statków na Motławie w Gdańsku. Jak ustalili policjanci, dwóch członków załogi było po spożyciu alkoholu. Policja przedstawiła sternikowi zarzut, jutro zostanie doprowadzony do prokuratury.\nAktualizacja: 15 lipca 2021, 15:41\nZderzenie skutera z samochodem osobowym na Wisłostradzie\nNa Wybrzeżu Gdyńskim.\nRzecznik KE Eric Mamer na konferencji prasowej.\nAktualizacja: 15 lipca 2021, 15:03\nWyrok TSUE w sprawie nieuznawanej Izby Dyscyplinarnej zdaniem jej rzecznika nie zakończy prac Izby.\nPożar auta na trasie S8. "Zapaliła się komora silnika"\nNa wysokości Radzymina.\nJacek Wachowicz wiceburmistrzem Pragi Północ. Zdecydował jeden głos.\nKandydaturę poparło 11 radnych, 10 było przeciw.\nKraków po burzy. Jeden ze żłobków został zalany po raz czwarty w ciągu dwóch tygodni\nPo burzowej nocy w czwartek nad Krakowem przeszła kolejna nawałnica. Poranne opady deszczu spowodowały podtopienie garaży i piwnic, w kilku miejscach nie działa sygnalizacja świetlna. Strażacy interweniowali ponad 600 razy.\nAktualizacja: 15 lipca 2021, 14:25\nLekarze wycięli pani Sylwii ogromnego guza. "Zatańczyć walca z mężem - to moje marzenie"\n- Jestem zwykłą sprzedawczynią w naszej wsi, ale ludzie mnie lubią, a ja lubię ich. Walc, powrót do pracy, spacer z mężem i synami, niedługi, niedzielny - to są moje marzenia - mówiła pani Sylwia dzień przed operacją. Lekarze usunęli jej nowotwór wraz z połową miednicy, którą spięli specjalnie dla niej zaprojektowanym implantem, wydrukowanym w technologii 3D.\nKonkret24 już w 2020 roku pisał o porównaniach, jakie stosowali urzędnicy resortu sprawiedliwości.\nKolizja czterech aut na Wisłostradzie. Duże utrudnienia w kierunku Gdańska\nNie ma poszkodowanych.


| Ilość ofert w serwisie: 1404 ogłoszeń | Ilość osób, które w tym momencie przeglądają ogłoszenia: 1\nTERAPIA UZALEŻNIEŃ W KRAKOWIE - OŚRODEK NOWE ŻYCIE •\nSzukasz pomocy dla siebie lub swoich bliskich w wyjściu z alkoholizmu? Czujesz, że sam nie przezwyciężysz choroby? Jesteś w dobrym miejscu! Ośrodek Nowe Życie to miejsce, w któr... Dodano: 23-09-2021\nPROFESJONALNA TERAPIA UZALEŻNIEŃ W KRAKOWIE - OŚRO •\nZESTAWY KOSMETYKÓW NATURALNYCH •\nBiozdrowy to sklep internetowy oferujący zdrową żywność. W ofercie dostępne są suplementy, artykuły bez glutenu, bez laktozy, śniadaniowe, produkty liofilizowane, wegańskie, makaro... Dodano: 23-09-2021\nTANI TYTOŃ BEZ SUBSTANCJI UZALEŻNIAJĄCYCH? •\nKupujesz Tytoń w sklepie lub w internecie? Palisz coraz więcej i więcej, sam nie wiem czemu czasami? Niestety obecnie większość towaru na rynku jest posiada coraz większą ilość ... Cena: 79,00 pln\nBUTY, ODZIEŻ, AKCESORIA SPORTOWE •\nNiezależnie od tego, czy lubisz wędrówki w każdą pogodę, aktywność na świeżym powietrzu, czy aktywny sport, praktyczne produkty takie jak odzież sportowa i akcesoria, buty do siatk... Dodano: 22-09-2021\nWYNAJEM HDS I KONTENERÓW, KATOWICE, HTTPS://SEBA-T •\nNajlepiej wykonana usługa transportowa, to usługa transportu i relokacji maszyn z firmą Deba Trans. To profesjonalne przemieszczanie maszyn za pomocą najnowocześniejszego sprzętu, ... Dodano: 22-09-2021\nPRACE NA WYSOKOŚCIACH KRAKÓW •\nSprzęt specjalny taki jak zwyżka Kraków umożliwia wykonanie takich zadań jak prace na wysokościach kraków. Służy do prac remontowo-budowlanych, instalacyjnych, ratowniczych i innyc... Dodano: 22-09-2021\nPOŻYCZKA ONLINE OD 100 ZŁ DO 10 TYŚ. ZŁ •\nPożyczka online do 10 000 zł do 90 dni Dla szukających szybkich i bezpiecznych pieniędzy - pożyczki online bez zbędnych formalności Oferta: - pożyczka online od 100 zł do 10 0... Dodano: 22-09-2021\nSKLEP INTERNETOWY, HTTPS://WWW.BYLILI.PL/ •\nSklep by o la la to butik by o la la. Nie zastanawiaj się zbytnio, w co się ubrać na swoje 18 urodziny. Powinnaś wyglądać ładnie i schludnie, ale nie super elegancko. Sukienka na 1... Dodano: 22-09-2021\nKODY I KONTA PREMIUM - TANIEPREMIUM.PL •\nSklep Taniepremium.pl prowadzi sprzedaż kont premium do serwisów vod i nie tylko. W kategorii kody i konta znajdziesz m.in. takie produkty jak konto netflix na 30, 60 i 360 dni, ko... Dodano: 21-09-2021\nPRODUKTY NA TANIEPREMIUM.PL •\nWielu z Was zapewne zna sklep internetowy taniepremium.pl za sprawą konta Netflix, które jest koronnym oferowanym produktem. Warto jednak wiedzieć, że Netflix to nie wszystko. Na t... Dodano: 21-09-2021\nLEGENDA F1 NA NETFLIX - TANIEPREMIUM.PL •\nMichael Schumacher to prawdziwa legenda wyścigów Grand Prix Formuły 1. Zaczynał jako dziecko w gokarcie skonstruowanym przez swojego ojca, później zdobył olbrzymią ilość tytułów mi... Dodano: 21-09-2021\n« Poprzednia 1 ... 10 11 12 13 14 15 16 17 18 ... 117 Następna »\nSkocz do strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117\nBARDUTA.PL - PROFESJONALNE ARTYKUŁY WĘDKARSKIE •\nFirma Barduta zajmuje się sprzedażą wysokiej jakości sprzętów wędkarskich i myśliwskich. Jest to firma, która pragnie, aby jej produkty spełniały oczekiwania nawet najbardziej wyma... więcej »\nBBGLASS - PROFESJONALNE USŁUGI SZKLARSKIE •\nProfesjonalny zakład szklarski BBglass mieszczący się w Białymstokui można skorzystać z usług obróbki szkła. Z przyłożeniem właściwej dokładnością wykonujemy panele dekoracyjne szk... więcej »\nPOMPY CIEPŁA •\nJeśli kupujesz pompy ciepła do domu, powinieneś wiedzieć działaniu sprzętu. Pompa ciepła może być fantastyczną inwestycją w domu, jeśli wiesz, jak wybrać odpowiedni sprzęt. Pompy c... więcej »


Pourchaire wygrywa główny wyścig F2 w Monako - Wyprzedź Mnie!\nFrancuz został najmłodszym zwycięzcą w F2, Zhou utrzymał prowadzenie w mistrzostwach.\nTheo Pourchaire został najmłodszym zwycięzcą w F2 po swoim tryumfie w głównym wyścigu w Monako. Podium uzupełnili Oscar Piastri oraz Felipe Drugovich.\nGuanyu Zhou zachował swoje prowadzenie w klasyfikacji generalnej, ale po piętach depczą mu Piastri i Pourchaire.\nStart do wyścigu był bardzo zachowawczy i spokojny - Pourchaire utrzymał pierwsze miejsce, zostawiając za sobą Roberta Szwarcmana oraz Oscara Piastri.\nZa nimi w pierwszej dziesiątce także nie nastąpiły żadne zmiany i kolejność po pierwszym kółku prezentowała się następująco: Dan Ticktum, Juri Vips, Ralph Boschung, Roy Nissany, Christian Lundgaard, Felipe Drugovich i Guanyu Zhou.\nNa polach startowych został Jack Aitken, który potem kontynuował jazdę, ale już z dwoma okrążeniami straty do liderów zawodów.\nW początkowej fazie zmagań aż dwóch kierowców dostało czerwono-pomarańczowe flagi oznaczające konieczność zjazdu do alei serwisowej, by naprawić istniejące zniszczenia. Byli to Lirim Zendeli i Jehan Daruvala - obaj wymienili swoje przednie skrzydła.\nPierwsza fala zjazdów do alei serwisowej na wymaganą zmianę ogumienia dotyczyła kierowców, którzy wystartowali na miękkiej mieszance, próbując alternatywnej strategii. Między ósmym a dwunastym kółkiem byli to tacy zawodnicy jak Liam Lawson, Marcus Armstrong czy Felipe Drugovich.\nNa 19 okrążeniu pech ponownie dotknął Daruvalę, gdy na dohamowaniu po wyjeździe z tunelu na barierkę zepchnął go Gianluca Petecof. Zawieszenie w aucie Hindusa zostało złamane, co zakończyło jego wyścig. Brazylijczyk, winny kolizji, dostał później 10 sekund kary od sędziów.\nDwudzieste pierwsze kółko rozpoczęło zjazdy kierowców na miękkich oponach, by zmienić na miękkie. Pierwszy był Boschung, potem Lundgaard i Nissany. Jednak cała trójka straciła swoje wcześniejsze pozycje na rzecz jadącego na alternatywnej strategii Drugovicha.\nTicktum, naciskając mocno na trzeciego Piastriego, zjechał na zmianę opona na okrążeniu numer 27. Kółko później jego manewr pokrył zeszłoroczny mistrz F3 i wyjechał aż 8 sekund przed Brytyjczykiem, przez jego początkowo zimne ogumienie.\nNa trzydziestym kółku po nowe opony zjechał Szwarcman licząc na pokonanie Pourchaire'a, jednak jego mechanicy mieli problem z założeniem lewego tylnego koła przez co Rosjanin stracił bardzo dużo czasu. Po wyjeździe na tor był za Piastrim i Ticktumem, a potem został wyprzedzony przez Drugovicha.\nKółko później w boksach pojawił się Pourchaire i wrócił do wyścigu bez przygód. Na czele stawki został Zhou, który wciąż nie wykonał wymaganego postoju.\nWtedy też kamery pokazały rozbity bolid Marcusa Armstronga na barierze u wyjścia z La Rascasse. Okazało się, że Vips nie zostawił mu miejsca w walce koło w koło, przez co kierowca z Estonii dostał 5 sekund kary. Na torze pojawił się wirtualny samochód bezpieczeństwa.\nTa forma neutralizacji pojawiła się jeszcze dwukrotnie w krótkim przedziale czasowym. Najpierw przez Lirima Zendeliego, który uderzył w barierę w La Rascasse. Dla Niemca był to koniec zawodów.\nTrzeci wirtualny samochód bezpieczeństwa pod rząd pojawił się okrążenie później, gdy broniący się przed Ticktumem Piastri zablokował koła przy wyjściu z sekcji przy basenie, co pozwoliło Brytyjczykowi zaatakować mistrza w F3. Niestety, źle wyliczył ilość potrzebnego miejsca. Ticktum zatrzymał się w zakręcie La Rascasse, gasząc silnik i grzebiąc swoje szanse na bardzo dobry wynik.\nZhou w końcu zjechał po nowe opony na 38. okrążeniu. Na tor wrócił tuż przed Szwarcmanem, jednak Rosjanin szybko wyprzedził go korzystając z bardziej dogrzanego ogumienia.\nOstatecznie pierwszy na mecie zameldował się Theo Pourchaire, który kontrolował wyścig od początku do końca, zostając najmłodszym zwycięzcą w F2. Podium za nim dopełnili Oscar Piastri oraz Felipe Drugovich, którego alternatywna strategia okazała się być bardzo owocna.\nResztę pozycji w pierwszej dziesiątce zajęli Robert Szwarcman, Guanyu Zhou, Ralph Boschung, Liam Lawson, Juri Vips, Roy Nissany oraz Christian Lundgaard.


Szepty stepowe - Ewa Cielesz - ebook + audiobook - Legimi online\nSzepty stepowe ebook i audiobook\nWydawca ebooka: Axis Mundi\nCykl: Słońce umiera i tańczy\nCopyright © 2018 by Ewa Cielesz\nCopyright for this edition © 2018 by Axis Mundi\nREDAKCJA:Elżbieta Makowska, Marta Szelichowska\nKOREKTA TECHNICZNA: Basia Borowska\nPROJEKT OKŁADKI:Borys Borowski\nISBN OPRAWA BR:978-83-64980-57-2\nEAN OPRAWA BR:9788364980572\nISBN E-BOOK: 978-83-64980-51-0\nŻadna część książki nie może być wykorzystana bez zgody wydawcy.\nPOD MONGOLSKIM NIEBEM\nPukanie się powtórzyło.\n– Jest pani tam? – Głos kobiety, od której wynajmowałam pokój, wydawał się zniecierpliwiony, wyrażał też jednak coś w rodzaju zaciekawienia, może nawet troski. – Mogę wejść?\n– Niech pani wejdzie. O co chodzi? – Dźwignęłam się na łokciu, budząc sprężyny łóżka, które zaprotestowały donośnym jęknięciem.\n– Nic pani nie je. Pomyślałam, że talerz zupy dobrze by pani zrobił. Niech się pani nie boi, nie policzę – dodała szybko, widząc mój słaby protest.\n– Dziękuję – odparłam cicho, pozostawiając jej decyzję, jak to zrozumie. \n– To może w kuchni, przy stole. Tam będzie wygodniej – zaproponowała, uznawszy, że przyjmę poczęstunek. Spoglądała na mnie niepewnie.\n– Tak… Dziękuję – powtórzyłam i opuściłam nogi na podłogę. Kręciło mi się w głowie.\nZ kuchni dolatywał swojski zapach gotowanych na kościach warzyw. Czułam, jak ślina napływa mi do ust. Gospodyni postawiła na nakrytym ceratą stole dwa parujące talerze i koszyk z pieczywem. W milczeniu podniosłam łyżkę i zabrałam się za jedzenie. To prawda, że najlepszym kucharzem jest głód. Dawno żadna zupa nie smakowała mi tak, jak ta zwykła kartoflanka.\n– Pani nietutejsza, prawda? – zagaiła kobieta, spoglądając na mnie ciekawie. Łamała chleb na drobne kawałki i wrzucała je do talerza, nie spuszczając ze mnie wzroku. Najchętniej wdarłaby się do mojego wnętrza i spenetrowała wszystkie głęboko ukryte tajemnice. – Skąd pani przyjechała?\n– Sama nie wiem. Z daleka – odparłam, nie chcąc nawet wspominać miesięcy spędzonych w surowej Mongolii ani zwierzać się z obecnych kłopotów.\n– A, z daleka… Tutaj lepiej?\n– Rozumiem – bąknęła i zaczęła pośpiesznie jeść swoją zupę.\n– Nic pani nie rozumie – powiedziałam nie siląc się na uprzejmość i natychmiast zmieniłam temat. – Jeśli w tym tygodniu nic nie załatwię, jutro zapłacę pani drugą ratę za pokój.\n– Dobrze, nie pali się przecież. Chyba pani nie ucieknie – zażartowała i roześmiała się nieszczerze.\n– Na razie nie mam dokąd.\n– Mąż wyrzucił? – zapytała niby od niechcenia, ale widziałam, jak zżera ją ciekawość.\n– Nie mam męża – odparłam zimno, a przed oczami natychmiast pojawił się Dymitr. Wzdrygnęłam się.\n– Jak pani nie chce, to niech pani nie mówi – mruknęła z rezygnacją, przełykając ostatnią łyżkę zupy. – Każdy coś w sercu nosi, o czym woli milczeć. Niemiło wspominać, co?\n– Niemiło. Dziękuję za zupę – powiedziałam i wstałam od stołu.\nOdprowadzana zawiedzionym spojrzeniem gospodyni umknęłam do pokoju. Niechciane wspomnienia osaczyły mnie natychmiast, nie chciały odejść.\nPiąta nad ranem. Lotnisko w Ułan Bator tętniło życiem. Jeśli kiedykolwiek myślałam, że moja stopa po wyjściu z samolotu zetknie się ze stepową, surową ziemią, przejdę przez byle jak skleconą budę dla pasażerów, a moim oczom ukaże się stado wielbłądów w charakterze oczekujących taksówek – myliłam się. Port lotniczy w stolicy Mongolii niczym nie ustępował tym pięknym i nowoczesnym z wielkich europejskich miast. Wokół rozlegał się wielojęzyczny gwar, a ludzie ubrani byli różnorodnie i kolorowo. Biegłam truchtem za Dymitrem, ciągnąc średniej wielkości walizkę. On objuczony był jak osioł. Byłam ciekawa miasta, w którym skupiała się większość mieszkańców całego kraju, ale Dymitr kategorycznie się sprzeciwił jakiemukolwiek zwiedzaniu.\n– Nie mamy czasu – skwitował. – Musimy znaleźć dworzec, z którego odjeżdżają minibusy. Możemy mieć transport już za dwie godziny.\n– To pojedziemy trochę późniejszym – marudziłam. – Skoro już tu jestem, chciałabym zwiedzić miasto.\n– Nie wiesz, co mówisz. Nie będzie późniejszego. Jest jeden w ciągu dnia. Poza tym musimy wymienić dolary na tugriki.\n– A nie możemy zostać tu do jutra?\n– Nie ma mowy. Jeśli się zatrzymamy, trzeba będzie gdzieś przenocować i coś jeść, a to wszystko kosztuje – pouczył mnie, następnie zwrócił się do przechodzącego mężczyzny i o coś go po mongolsku zapytał. Mogłam się jedynie domyślać, że pyta o najbliższy kantor lub drogę na dworzec. Tamten odpowiedział mu, szeroko gestykulując. Dymitr podniósł swoje tobołki i skinąwszy na mnie, zawrócił. Zdziwiło mnie, że wymienił na mongolską walutę wszystkie dolary, jakie mieliśmy, ale nie odezwałam się, zdając się całkowicie na niego.\nNa dworcu oczekiwało zaledwie kilka osób. Zerknęłam na zegarek. Wskazywał dwudziestą drugą, ale oczywiście czasu polskiego. Poszukałam wzrokiem dworcowego zegara. Szósta. O tej porze w Polsce spałabym w najlepsze – pomyślałam i przesunęłam wskazówki na czas mongolski.\n– Mało osób – szepnął do mnie Dymitr. – Niedobrze.\n– Dlaczego niedobrze? Przynajmniej nie będzie tłoku – odparłam zadowolona.\n– Tłok będzie. Tylko nie wiadomo, kiedy – powiedział, a ja popatrzyłam na niego, nic nie rozumiejąc. – Minibus będzie czekał tak długo, aż wypełni się ludźmi – wyjaśnił. – Zwykle jest ich dwa razy więcej niż miejsc, dopiero wtedy odjeżdża.\n– A jeśli się nie uzbiera, to nie pojedzie? – zapytałam z nadzieją, że tak właśnie będzie. Wtedy zostaniemy tu, czy się Dymitrowi to podoba, czy nie.\n– Pojedzie, jeśli zgodzimy się zapłacić kierowcy za puste miejsca – tłumaczył cierpliwie, widząc, jak bardzo są mi obce tutejsze zwyczaje.\nDo godziny ósmej zebrało się więcej ludzi i kierowca pozwolił nam wsiąść do pojazdu. Nie był jeszcze wypełniony, więc siedzieliśmy, wyglądając niecierpliwie potencjalnych pasażerów.\n– Bywa, że trzeba czekać do wieczora – szepnął mi „na pocieszenie” Dymitr i rozparł się wygodniej na siedzeniu. – Zjadłbym jakieś śniadanie – dodał i spojrzał wymownie na torbę z prowiantem.\n– Mamy jeszcze kanapki i owoce – oznajmiłam, zaglądając do środka.\n– Obawiam się, że to za mało. Wyskoczę i kupię coś jeszcze.\n– Za mało? – zdziwiłam się. – Możesz zjeść wszystkie, mnie wystarczą owoce.\n– No nie wiem. Przed nami ponad tysiąc kilometrów – oświadczył.\nGapiłam się na niego bez słowa. Nie spodziewałam się, że wioska, do której jedziemy, jest tak bardzo oddalona od stolicy.\n– Na zachód, najpierw do Cecerlegu, prawie pięćset kilometrów stąd, potem dalej, do Uliastaju w dzawchańskim ajmaku. Stamtąd piechotą, jeśli nic nam się nie trafi.\n– Dzawchańskim ajmaku? Co to jest?\n– No, jakby ci powiedzieć… Ajmaki to takie polskie województwa. Uliastaj to stolica ajmaku dzawchańskiego.\n– Nigdy się tego nie nauczę.\n– Nauczysz się. Zresztą za miesiąc, dwa wrócimy do Polski.\nKu naszej radości minibus szybko się zapełniał. Dymitr kupił w pobliskim sklepie pieczywo i sery.\n– Potem nie będzie już szansy na europejskie jedzenie – powiedział. – W podróży lepiej jeść to, do czego jesteśmy przyzwyczajeni.\nOkoło południa do pojazdu nie można było wcisnąć nawet szpilki. W dwunastoosobowym busie mieściło się ponad dwadzieścia osób. Mężczyźni siedzieli na parcianych workach, pustych beczkach i tobołach wiezionych do domu. Widocznie w stolicy pozbyli się towaru, a za zarobione pieniądze kupili to, czego brakuje w stepie. Przysunęłam się do okna, żeby zrobić obok siebie jeszcze trochę wolnego miejsca. W rezultacie siedzieliśmy po troje, a niektórzy usadowili się na podłodze. Panował gwar jak na jarmarku. Ludzie śmiali się, przekrzykiwali i częstowali wzajemnie rarytasami zakupionymi w stolicy. Byli to w większości mieszkańcy wiosek, którzy przybyli do miasta w jakimś określonym celu. Szybko zorientowałam się, że przewożą pomidory, pory, selery i inne warzywa. Teraz wracali do domów. Wyjęłam polską czekoladę i puściłam ją w obieg. Dymitr się skrzywił.\n– Lepiej zawiozłabyś dla naszych – burknął niezadowolony.\n– Mam jeszcze kilka – odpowiedziałam i uśmiechnęłam się do niego. On jednak nie odwzajemnił uśmiechu, tylko spojrzał na mnie w jakiś nieprzyjemny sposób i wzruszył ramionami.\nKiedy ruszyliśmy, niemal przycisnęłam nos do okna, nie chcąc uronić niczego z przesuwających się obrazów. Mijaliśmy bloki, przypominające te nasze z czasów PRL-u, dziwne, trochę surrealistyczne nowoczesne budynki, duże gmachy, mieszczące zapewne muzea i hotele. Wzrok przyciągały barwne buddyjskie klasztory w tybetańskim stylu. Pomiędzy wielkomiejskimi budynkami, ku mojemu zdumieniu, wyrastały jurty, przypominające grzyby w białych kapeluszach. Im bliżej obrzeża miasta, tym było ich więcej. Nie mogłam zbyt wiele zobaczyć, skupiając się na utrzymaniu równowagi. Nasz kierowca jechał jak kaskader, nie zważając na przepisy ruchu drogowego. Tłok na ulicach był ogromny i zewsząd słychać było klaksony sfrustrowanych kierowców. Korek rozładował się dopiero po wyjeździe z miasta. Niebawem skończył się asfalt i wjechaliśmy na szutrową drogę, podskakując na drobnych wybojach. Kiedy zaczął się piach, samochód zwolnił znacznie i odtąd jechaliśmy mniej więcej czterdzieści kilometrów na godzinę. Za oknami rozciągała się porośnięta stepową trawą równina, z zarysem gór na horyzoncie. Gdzieniegdzie wyrastały kępki krzaków, które były jedynymi wyższymi punktami na tej płaszczyźnie. Co pewien czas bieliły się oddalone od drogi pojedyncze namioty, wokół których kręciły się ciemniejsze sylwetki tubylców i ich zwierząt. Czasem stada pasły się dalej od gospodarstw, pod nadzorem mongolskich pasterzy. Zachodzące słońce złociło falujące na delikatnym wietrze trawy, uwydatniało kontury rozsiadłych na zboczu jurt. Pasażerowie byli ożywieni i rozmowni. Ktoś z tyłu zaintonował jakąś pieśń, którą podchwycili pozostali, łącznie z kierowcą. Jakiś mężczyzna wydobył z plecaka butelkę i częstował pasażerów. Kiedy dotarła do mnie, powąchałam ostrożnie zawartość.\n– Undaa! – wołali podochoceni pasażerowie, a ja bezradnie patrzyłam na Dymitra, czekając na tłumaczenie.\n– Pij! – wyjaśnił. – Oni częstują cię kumysem. To taki alkohol z mleka klaczy. Spróbuj.\n– Dobrze, spróbuję. Ale ty nie pij – przestrzegłam i upiłam mały łyk. Był kwaśny w smaku.\n– Dlaczego mam nie pić? Nawet muzułmanom Koran tego nie zabrania.\n– Dymitr, proszę… Obiecałeś.\n– E tam, obiecałem. Nic się nie stanie, zobaczysz. Nie zacznę pić od nowa, nie bój się – zapewniał, po czym pociągnął sążnisty haust z butelki.\n– Hooray! – zawołali mężczyźni i zaczęli klaskać.\nSamochód przyśpieszył i momentami jechaliśmy siedemdziesiąt kilometrów na godzinę. Ruch na drodze był umiarkowany, to znaczy spory, jak zapewniał Dymitr, któremu po alkoholu wrócił humor. Co piętnaście, czasem dwadzieścia minut mijał nas jakiś jeep.\nZapadał zmierzch, a rozbawione towarzystwo śpiewało już na całego. Dymitr zdjął z półki gitarę, przesiadł się na podłogę, gdzie zyskał nieco przestrzeni, i zaczął grać jakąś nieznaną mi melodię. Wciąż jechaliśmy przez stepy, mijając kolejne jurty i zbite w gromadę stada owiec. Siedzący obok mężczyzna trącił mnie łokciem i pokazał coś za oknem. Przy samej drodze siedział wielki, czarny ptak. Nigdy nie widziałam prawdziwego sępa z tak bliska. Wyglądał groźnie. Pomyślałam, że bez trudu uniósłby owcę w swoich silnych szponach.\nNa tle skał pojawiło się miasto. Wynurzyło się z zapadającego zmroku i z przełęczy, których tu nie brakowało. Dymitr przestał grać, wstał z podłogi i nachylając się nade mną, powiedział:\n– Widzisz tam daleko góry? To Changaj. Miasto u ich stóp to właśnie Cecerleg. Tutaj wysiadamy. Ale nie ciesz się, bo tu jest dopiero półmetek. Dalej pojedziemy jutro.\nZaczęliśmy zbierać swoje bagaże i szykować się do opuszczenia pojazdu, który wjeżdżał na parking dla busów. Mimo że był koniec maja, noc okazała się zimna, a miasto spowijała ciemność, przetykana jaśniejszymi punktami ulicznych świateł. Szczękając zębami, wydobyłam z walizki gruby, wełniany sweter i otuliłam się nim szczelnie.\n– Co teraz? – zapytałam. – Gdzie przenocujemy?\n– Zaraz się dowiemy – odpowiedział Dymitr i złapał za ramię jednego z wysiadających za nami pasażerów. Po krótkiej rozmowie uśmiechnął się szeroko i poklepał go przyjaźnie. – Już wiem – zwrócił się do mnie. – Ten człowiek zawiezie nas nad jezioro Caagan. Tam są jurty, gdzie można przenocować. Poszedł po swój samochód.\n– Będziemy spać w jurcie?! – zawołałam i aż podskoczyłam z radości.\n– Tak, kochana – powiedział z uśmiechem Dymitr i widać było, że cieszy go moja radość, a kumys nie wywietrzał mu jeszcze z głowy.\n– Uważaj, nie nadepnij na próg, bo wniesiesz nieszczęście – szepnął, gdy mała mongolska kobieta wprowadzała nas do wnętrza swojego namiotu. Wskazała łóżko, na którym mieliśmy spać. Rozmawiała swobodnie z Dymitrem, a do mnie tylko kiwała głową, uśmiechając się uprzejmie.\nW środku było ciepło i przytulnie. Brakowało jednak elektryczności i wody. Kobieta przyniosła ją z jeziora, żebyśmy mogli się trochę obmyć. Potem zajęła się przygotowaniem herbaty. Patrzyłam, jak rozłupuje sprasowaną w brykiet kostkę herbaty, zalewa oderwane okruchy wodą i gotuje. Potem dopełnia naczynie mlekiem, dodaje trochę soli i wrzuca do niego kawałki jakiegoś tłuszczu. Mimowolnie skrzywiłam się. Dymitr dyskretnie trącił mnie łokciem.\n– Nie wypiję tego – mruknęłam. – Za nic. Poproś ją o zwykłą czarną herbatę, bez tych wszystkich rarytasów.\n– Nie wygłupiaj się – mitygował mnie. – Nikt ci tu nie poda czarnej herbaty, w dodatku z samą wodą. To obraza gościa. Brak szacunku. Musisz wypić to, co tam nawarzyła. W przeciwnym wypadku ty ją obrazisz.\nWypiłam, przełykając z trudem. Słona, tłusta herbata z mlekiem przyprawiała mnie o mdłości, ale starałam się tego nie okazywać, zwłaszcza że mongolska gospodyni zerkała na mnie raz po raz i kiwała z zadowoleniem głową. Z ulgą położyłam się do łóżka i niemal natychmiast zasnęłam. Dymitr wdał się za to w pogawędkę z gospodynią.\nObudziłam się bardzo wcześnie, gdy on pochrapywał jeszcze w najlepsze. Gwałtowna zmiana strefy czasowej sprawiła, że sen miałam płytki i nie czułam się wcale wypoczęta. Poza tym dokuczał mi ból głowy. Kiedy wstawałam, kobieta na łóżku po przeciwnej stronie poruszyła się niespokojnie. Toaleta była przybudówką jurty, więc naciskając ostrożnie klamkę, wyszłam na zewnątrz. Stanęłam oniemiała z wrażenia. Delikatnie zmarszczona tafla przejrzystego jeziora, ozłocona odbiciem wschodzącego słońca drżała jak fałdy sukni zastygłej w bezruchu tancerki. Mimo przejmującego chłodu nie mogłam oderwać oczu od niecodziennego widoku. Sąsiednie namioty, pogrążone we śnie, jaśniały wśród chwiejącej się trawy. Dygotałam z zimna, gdy wracałam do ciepłego wnętrza namiotu. Myślałam tylko o tym, że za chwilę wtulę się w ramiona Dymitra, które ogarną mnie błogim ciepłem, ale wtedy właśnie usłyszałam głos spod kołdry:\n– Dobrze, że wstałaś. Musimy się zbierać, bo nie zdążymy na autobus.\nBiegliśmy przez ospałe jeszcze miasto, mijając miejsca, przy których chciałabym zatrzymać się choć na chwilę. Z daleka majaczył żółty budynek klasztoru, dalej góry, nad którymi zawisło słońce. Na parkingu stały busy gotowe do odjazdu. Czekałam z boku, aż Dymitr zorientuje się, który zawiezie nas do Uliastaju. Powtórzyło się oczekiwanie na komplet pasażerów i wyruszyliśmy dopiero około trzynastej. Tym razem nie było aż tak ciasno, zwłaszcza że kilku pasażerów wysiadło po drodze. Kierowca włączył mongolską muzykę i dał się jej ponieść, przekrzykując dźwięki z płyty. Nikt się temu nie dziwił. Widocznie takie panowały tu zwyczaje.\nKrajobrazy za oknem nie zmieniły się. Obserwowałam z niejakim znużeniem bezkresne przestrzenie brunatnej, porośniętej trawą ziemi, punkciki rozsianych z rzadka jurt, ciemne plamy zwierząt. Czułam tremę przed spotkaniem z rodziną Dymitra i to nie pozwalało mi na błogie odprężenie i kontemplowanie stepowych widoków. Mimowolnie powracały niechciane wspomnienia, które powinny zostać daleko stąd. Przez zakurzone okna samochodu patrzyłam na niebo, po którym płynęły puchate chmury, zastanawiając się, czy podgląda mnie stamtąd Agata. Być może teraz moja przyjaciółka puka się w czoło, widząc, na co się porwałam. Pewnie nie spodziewałaby się po mnie szaleństwa, jakim było zastawienie mieszkania i wyjazd za te pieniądze do Mongolii. Myślałam też o panu Wiesławie, który odzyskał nagle syna i przekupił go całym swoim majątkiem, by tamten zechciał nazwać go wreszcie ojcem. Jak bumerang powracało wspomnienie Juliusza i jego żony, skazanej na mieszkanie pod jednym dachem z mężem, którego nienawidziła całym sercem. Niepokoiła mnie też myśl o rodzicach, bo z nimi w ostatnich dniach nie miałam żadnego kontaktu. Byłam spragniona głosu matki, ale telefon odpowiadał jedynie długim, głuchym sygnałem. O swoim życiu nie myślałam, pozostawiając je w rękach ślepego losu, który nieustannie uczył mnie pokory.\nŚciemniało się już, gdy nagle drogę zastąpiło nam duże stado jaków, pędzonych przez pasterzy na nocleg. Kierowca zatrzymał pojazd i spokojnie zapalił papierosa. Byłam bardzo zmęczona i marzyłam o miękkim łóżku, a według słów Dymitra czekała nas jeszcze długa, piesza wędrówka.\nDo Uliastaju dojechaliśmy o brzasku i natychmiast ruszyliśmy w dalszą drogę. Wlokłam się za Dymitrem, ciągnąc walizkę podskakującą na wybojach. Droga, jakby żywcem wyjęta z ostatniego malowanego przeze mnie obrazu, była piaszczysta, usiana kamieniami. Rozglądałam się po bezkresnej przestrzeni, gdzie żadne drzewo nie zakłócało monotonnego krajobrazu. Tylko hen, na horyzoncie, ukazywały się łyse jak kolano góry, nad którymi jaśniało niebo. Brązowa, sucha ziemia porośnięta była rachityczną trawą, o bardziej seledynowym niż zielonym kolorze. Pejzaż jawił się pastelowy, oszczędny w ostrości barw. Było zimno, temperatura nie przekraczała raczej dziesięciu stopni. Uczucie chłodu potęgował jeszcze wiatr hulający po nagim stepie. Po półgodzinnej wędrówce zatrzymał się obok nas nieduży, terenowy samochód. Ogorzały mężczyzna wychylił się przez okienko i zagadał coś po mongolsku. Z jego mowy nie domyśliłam się ani słowa. Dymitr odpowiedział mu i dał mi znak ręką, żebym wsiadła, co uczyniłam z wyraźną ulgą. Jechaliśmy tak ponad godzinę, zanim naszym oczom ukazały się jurty stojące u zbocza gór porosłych kępami trawy. Kierowca zatrzymał się i podniósł rękę na pożegnanie. Dymitr nie śpieszył się już. Przeciwnie, zwolnił kroku i oglądał się co chwilę na mnie, jakby szukał wsparcia i chciał sobie dodać otuchy przed spotkaniem z rodziną. Im bardziej zbliżaliśmy się do celu, tym mniej pewnie stawiał kroki. Coraz wyraźniej widziałam kręcących się przy namiotach ludzi i zwierzęta. Dymitr w końcu zatrzymał się i dotknął mojego ramienia.\n– Zaczekaj – poprosił. – Tylko chwilę…\nRozumiałam go. Na pewno był bardzo wzruszony. Uśmiechnęłam się ciepło i pogładziłam go po policzku. Sama również czułam się onieśmielona.\nKtoś nas zauważył. Jedna z kobiet osłoniła oczy przed słońcem i patrzyła w naszym kierunku.\n– Chyba musimy podejść, Dymitr. Ta kobieta nam się przygląda. Poznajesz ją?\n– Nie jestem pewien – rzekł powoli, wytężając wzrok. – To chyba moja matka.\nKiedy zbliżaliśmy się do namiotów, obserwujących nas osób było już więcej. Porzucili swoją pracę i trwali w oczekiwaniu. Byłam bardzo podekscytowana. Setki razy wyobrażałam sobie, jak przywita nas rodzina Dymitra, jak będziemy rozdawać prezenty i opowiadać o życiu w Polsce. Podeszliśmy całkiem blisko. Byłam pewna, że ktoś rozpozna Dymitra, podbiegnie, by go przywitać. Nic takiego się nie wydarzyło. Starsza kobieta wbiła w niego wzrok. To zachowanie nie wróżyło nic dobrego.\n– Ochir – odezwała się ochrypłym głosem i zrobiła krok do tyłu. Wszyscy popatrzyli po sobie, a jeden z mężczyzn powiedział coś ostrym tonem. Z potoku mongolskich słów byłam w stanie wyłowić jedynie imię Ochir, powtarzające się kilkakrotnie. Wtedy po raz pierwszy przyrzekłam sobie, że nauczę się mongolskiego. Czułam, jak skóra cierpnie mi na plecach. Nie mogłam pojąć, co się dzieje.\n– Dymitr, co oni mówią? – zapytałam półgłosem, ledwo poruszając wargami. – Dymitr! – powtórzyłam głośniej i szarpnęłam go za rękę. – O co chodzi? Powiedz, co oni mówią!\nAle on nie odpowiedział. Zostawił bagaże i podszedł do matki. Była wyższa od dwóch pozostałych kobiet i nie miała, tak jak one, mongolskich rysów. Dymitr zrobił ruch, jakby chciał przytulić matkę, ale cofnęła się znowu.\n– Po co wróciłeś? – odezwała się wreszcie do niego czystą polszczyzną i chociaż wiedziałam, że zna ten język, tutaj, w dalekiej Mongolii, zabrzmiał egzotycznie i zaskakująco.\n– Wytłumaczę matce wszystko – rzekł i obejrzał się na mnie. Stałam jak skamieniała.\n– Jeżeli masz czarne serce, nie pomoże ci nawet złoty język. Nie chcę, żebyś się tłumaczył. Idź swoją drogą! – podniosła głos.\n– Żebyś tego nie żałowała – warknął i znów obejrzał się na mnie. – Należę do rodziny jak oni wszyscy – dodał i powiódł wzrokiem po twarzach zebranych wokół nas ludzi, którzy przysłuchiwali się rozmowie.\n– Oni nie zrobili nic złego – odparła lodowato. Głos jej drżał, choć siliła się na spokój. – A ty lepiej żebyś usechł jak drzewo, niż… Ech! – zakończyła i machnęła ręką, jakby żal jej było każdego słowa.\nZapadła cisza. Nikt się nawet nie poruszył, tylko ja sięgnęłam po dłoń Dymitra i ścisnęłam ją mocno. Spojrzał na mnie zniecierpliwiony i zabrał rękę. Potem zmełł w zębach jakieś przekleństwo i rzucił do mnie półgłosem:\n– Dymitr, co ty mówisz? Zwariowałeś?! Jak to zabieramy się? Dokąd? – Na samą myśl, że nie będzie nam dane odpocząć po podróży, ogarnęła mnie wściekłość.\n– Nie wiem. Wymyślę coś, chodź – odpowiedział gniewnie.\nSięgnęłam po walizkę. Wtedy jeden z mężczyzn poruszył się niespokojnie.\n– Niech matka da spokój – rzekł niepewnie.\n– I ty to mówisz, Otgoo? – powiedziała gorzko i pokiwała głową. – Nie masz już brata – dodała ciszej, a jej głos zaszeleścił jak stepowe trawy.\nDymitr, słysząc to, rzucił matce nienawistne spojrzenie, odwrócił się na pięcie i ruszył przed siebie. Stałam tam jeszcze chwilę, niedowierzając, że to dzieje się naprawdę, że muszę wyprawić się teraz w drogę powrotną, a marzenie o wakacjach w Mongolii zmieni się w koszmar pokonywania tysięcy kilometrów, bez pieniędzy i zapasów na drogę. Zacisnęłam jednak dłoń na uchwycie walizki i podążyłam za Dymitrem.\n– Otgoo – usłyszałam jeszcze za plecami głos matki. – Nie rób tu żadnego przedstawienia. Pozwól im odejść.\nDymitr nie obejrzał się na mnie ani razu i szedł szybko przed siebie. Zwolnił dopiero przy drodze.\n– Zatrzymaj się – krzyknęłam. – Musimy porozmawiać.\nPrzystanął niechętnie i wyjął z kieszeni papierosy.\n– O czym chcesz rozmawiać? Widzisz jak jest – burknął, zapalił papierosa i rzucił zapałkę na ziemię.\n– Wytłumacz mi, co takiego zrobiłeś – zażądałam stanowczo.\n– Nic nie zrobiłem. Matka jest stara i wymyśla sobie. Nie mam zamiaru o tym rozmawiać.\n– Nie masz zamiaru, bo nie chcesz się przyznać. Jesteś zwykłym tchórzem – powiedziałam.\nPchnął mnie tak, że straciłam równowagę i omal nie upadłam na kępę trawy. Potem podszedł blisko, czułam jego oddech na policzku.\n– Nigdy więcej tak do mnie nie mów, jasne? – wycedził przez zęby. W jego zwężonych oczach dostrzegłam nieznane mi dotąd iskry. Pomyślałam, że ma w sobie coś z diabła. Byłam tak zaskoczona, że w pierwszej chwili zabrakło mi słów. Nie przestraszył mnie jednak. Wtedy jeszcze nie.\n– Odbiło ci? Trzymaj ręce przy sobie. Damski bokser!\n– Zamknij się! – powiedział, a jego słowa zabrzmiały groźnie. Zrobił przy tym ruch, jakby chciał uderzyć mnie w twarz. Powstrzymał się jednak. – Idziemy – burknął.\nSzłam, mając przed sobą szerokie plecy Dymitra, pochylone pod ciężarem bagaży. Moja złość na niego powoli zmieniała się we współczucie. Nic dziwnego, że stracił panowanie nad sobą – tłumaczyłam go w myślach. – Przecież nie takiego powitania się spodziewał. Fakt, że coś tam narozrabiał, nie usprawiedliwia jego matki. W żadnym wypadku nie powinna zachowywać się w ten sposób. Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej było mi go żal. Zrównałam z nim kroki, by poczuł moją solidarność i współczucie. Kochałam go. Incydent, który w pierwszej chwili mnie zszokował, postanowiłam puścić w niepamięć. W końcu każdego mogą ponieść nerwy. Pokonywaliśmy kolejne kilometry, nasłuchując warkotu jakiegoś samochodu, ale prócz wiatru szumiącego w trawach i dalekiego pokrzykiwania ptaka, panowała cisza. Po dwóch godzinach marszu, kiedy zaczęłam tracić nadzieję na jakikolwiek środek lokomocji, usłyszałam za plecami klekotanie silnika. Stary, rozpadający się gruchot minął nas i zatrzymał się kilka metrów przed nami. Z szoferki wysiadł mężczyzna w szarej czapce z daszkiem, oparł się o pojazd i czekał cierpliwie, aż podejdziemy.\n– To Munkh – stwierdził ze zdziwieniem Dymitr. – Długo się zastanawiał – zauważył cierpko.\n– Wsiadajcie – mruknął półgębkiem Munkh i otworzył drzwi szoferki. – Ojciec kazał was dogonić i przywieźć – wyjaśnił po polsku, co w ustach mężczyzny o egzotycznej, mongolskiej urodzie zabrzmiało nad wyraz dziwnie.\nOjciec Dymitra, o typowo mongolskich rysach, wrócił ze stadem kóz, które wypasał u stóp brunatnego wzgórza, i wtedy dowiedział się o naszym przyjeździe. Był nieco niższy od swojej żony, lekko przygarbiony, jakby czas położył na jego plecach cały ciężar minionych lat. Ubrany w szary kubrak i coś w rodzaju filcowego kapelusza, z wywiniętymi do góry brzegami, stał teraz przed wejściem do jurty i z zastanowieniem spoglądał na syna. On jeden przywitał się z Dymitrem, a nawet ucieszył się z jego powrotu.\n– Ehner? – powiedział, wskazując na mnie.\nNie zrozumiałam, o co pyta, ale Dymitr pokiwał głową i wypchnął mnie przed siebie, żeby ojciec mógł mi się lepiej przyjrzeć. Mężczyzna cmoknął, po czym ujął mnie za obydwa ramiona i mocno uścisnął. Wtedy podeszła bliżej matka i patrząc to na mnie, to znów na Dymitra, zapytała:\n– Ożeniłeś się, Ochir? To twoja żona? Nie wspominałeś…\n– Bo matka nie pytała – rzekł opryskliwie i łypnął na mnie okiem w taki sposób, że nawet nie próbowałam zaprzeczać.\nOstatecznie co za różnica, kiedy się o tym dowiedzą. Po powrocie do Polski i tak planujemy się pobrać – pomyślałam i uśmiechnęłam się najmilej, jak potrafiłam. Przy okazji zarejestrowałam, że „ehner” znaczy „żona”.\n– Pies, który biega, zawsze znajdzie dla siebie kość – zauważyła, nie odwzajemniając uśmiechu. – Jakby tutejszych kobiet było mało – dodała ciszej i pokręciła głową, czym natychmiast zdmuchnęła uśmiech z mojej twarzy. Następnie ku mojemu zaskoczeniu przygarnęła mnie do siebie. – Będziesz ty się miała… – powiedziała tak, żeby Dymitr nie usłyszał. Jej głos był pełen współczucia.\nOjciec odsunął się od drzwi i szerokim gestem zaprosił nas do środka namiotu. Próg był wysoki i tylko dzięki temu pamiętałam, żeby na niego nie nadepnąć. Dymitr wniósł swój bagaż i postawił go po lewej stronie jurty. Stanęłam z walizką w ręku przy wejściu i nie wiedziałam, co ze sobą począć. Matka wskazała mi niski stołeczek. Usiadłam na nim i rozejrzałam się po wnętrzu. Pierwszą jurtę widziałam w Cecerlegu, nad jeziorem. Jej wyposażenie było podobne, a przynajmniej rozkład, bo przyznać trzeba, że urządzenie się i funkcjonowanie całej rodziny w pomieszczeniu liczącym na oko nieco ponad trzydzieści metrów kwadratowych wymagało dyscypliny. Dymitr nieraz opowiadał o mongolskich jurtach, ale wtedy wyobrażałam sobie namioty z lekkim, turystycznym sprzętem, podobnym do tego, który woziłam, gdy jeździłam z przyjaciółmi nad morze lub w góry. Tutaj widziałam drewniane komódki, które równie dobrze mogły być wyposażeniem zwyczajnych, murowanych domów. Moją uwagę przykuły wzory i barwy, wśród których wyraźnie dominował kolor niebieski. A wszystko to na tle okrągłej ściany, przystrojonej wzorzystą tkaniną. Podłogę przykrywał gruby dywan, który chronił przed ciągnącym od podłogi chłodem. Oprócz stołka, na którym siedziałam, nie było żadnych krzeseł, więc pewnie siadano po prostu na dywanie. Lewa strona jurty wyposażona była w łóżko, obok którego leżały narzędzia, i wyglądała tak, jakby korzystali z niej tylko mężczyźni. Po prawej stronie oprócz dużego małżeńskiego łoża znajdowały się półki ze stojącymi na nich w równiutkich rzędach miskami i garnkami, a niżej koszyk z przyborami do szycia i jakaś skrzynka. W kącie łoża siedziała w półmroku wsparta o poduszki niepełnosprawna siostra Dymitra, Alima. Znałam ją z jego opowieści, ale nie przypuszczałam, że jest tak bardzo chora. Zauważyłam ją tylko dlatego, że wydała z siebie jękliwy głos i zamachała gwałtownie rękami. Matka obejrzała się na nią, ale stwierdziwszy, że nic złego się nie dzieje, skupiła się na rozbijaniu grudek sprasowanej herbaty. Alima zamilkła i zaczęła gapić się na Dymitra. Można ją było uznać za ładną, gdyby nie jej zdeformowana sylwetka. Gęste, czarne włosy, niedbale splecione w warkoczyki, zasypywały jej twarz. Było ich kilkanaście, każdy przewiązany kolorowym sznureczkiem. Oczy w ciemnej oprawie rzęs, duże i skośne, sprawiały wrażenie wiecznie zdziwionych.\nPośrodku jurty stał żelazny piecyk z kominem wychodzącym przez otwór w suficie. Tędy wpadało też światło dzienne i było to jedyne jego źródło. Na wprost wejścia stała bogato rzeźbiona skrzynia na wygiętych nóżkach. Była najbardziej reprezentacyjna ze wszystkich mebli. Ustawiono na niej posąg Buddy i mogłam śmiało pomyśleć, że miejsce to należało do tutejszego boga. Ale nie tylko. Powyżej zawieszono fotografie wszystkich członków rodziny, trzy dyplomy w metalowych ramkach, a obok Buddy panoszył się jedyny puchar, zapewne duma rodziny.\nPodczas gdy lustrowałam wnętrze, Dymitr siedział naburmuszony i patrzył spode łba na krzątającą się przy herbacie matkę. Ojciec w tym czasie o coś pytał ale ja go nie zrozumiałam.\n– Odpowiedz ojcu – upomniała Dymitra znad imbryka, do którego wrzuciła garść herbacianych okruchów.\n– Co mam odpowiedzieć? Wszyscy wiedzą, jak było. A wy mieliście sporo czasu, żeby o tym zapomnieć.\n– Zapomnieć! – zawołała oburzona, a zerknąwszy na mnie, ściszyła głos i zaczęła mówić po mongolsku. Uznała widocznie, że nie powinnam być wtajemniczana w rodzinne sprawy. Nie rozumiałam ani słowa i tylko po tonie jej głosu mogłam wnioskować, że ma do Dymitra o coś pretensję. Byłam ciekawa, o czym mówi, ale nie miałam śmiałości o to pytać. Do jurty w tym czasie zaczęli schodzić się bracia, ich żony i trójka niemal jednakowo ubranych dzieci, które dla mnie różniły się od siebie jedynie wzrostem. Na widok synów matka poleciła suchym tonem:\n– Zabijcie barana. Ochir przywiózł żonę, będziemy świętować.\nBracia popatrzyli po sobie, potem zerknęli na Dymitra i bez słowa opuścili jurtę. Kobiety zaś zaczęły szykować naczynia potrzebne do ugotowania mięsa. Przypomniałam sobie słowa Dymitra, że gotowanego barana serwuje się tutaj tylko od święta. Na co dzień jadano pieczone mięso ze względu na deficyt wody. Sama myśl o jedzeniu przyprawiła mnie o dotkliwe ssanie w żołądku. Ostatnio jedliśmy w drodze do Uliastaju. Od tamtej pory minęło kilka godzin. Fakt, że posiłek spaceruje jeszcze po pastwisku, nie napawał optymizmem. Na szczęście matka poczęstowała nas tłustymi plackami faszerowanymi mięsem. Potem usiadła i przyglądała się, jak jedliśmy.\nPo posiłku wyszłam na zewnątrz, ponieważ czułam się nieswojo siedząc bezczynnie wśród uwijających się kobiet. Bracia Dymitra zajmowali się właśnie uśmiercaniem zwierzęcia. Nie chciałam na to patrzeć, ale wzrok sam kierował się do miejsca, gdzie Munkh, siedząc na ziemi, rozcinał delikatnie fragment skóry trzymanego na kolanach barana. Widziałam, jak szybkim ruchem zanurza w ranie rękę i błyskawicznie wyrywa zwierzęciu serce. Poruszona tym widokiem, zacisnęłam powieki i odwróciłam głowę.\n– Co? – zaczepił mnie Dymitr, który właśnie nadszedł i wraz ze mną obserwował brata. – Nie podoba ci się? To najłagodniejsza śmierć, jaka mogła go spotkać. W Polsce gorzej obchodzą się ze zwierzętami. Jakbym miał ginąć z czyichś rąk, to niechby też wyrwano mi serce. Szybko i bezboleśnie.\nSpojrzałam na niego i nogi się pode mną ugięły. Dymitr przyciskał do policzka jakąś mokrą szmatę. Ta część twarzy, która spod niej wystawała, wyglądała jak siekany kotlet.\n– Jezus Maria! Co ci się stało?! – zawołałam przerażona.\n– Nic – burknął. – Przewróciłem się.\nŻaden z braci nawet nie podniósł wzroku. Zrozumiałam, że rachunki zostały wyrównane. O nic więcej nie pytałam. Wróciliśmy do jurty, gdzie matka oskrobywała właśnie wielki sagan z zaschniętych resztek jedzenia. Spojrzała na syna, ale nie odezwała się, tylko zacisnęła usta.\nMinęło sporo czasu, zanim mężczyźni przynieśli poćwiartowane mięso. Natychmiast całą jurtę ogarnął mdły zapach świeżej krwi. Widok surowego mięsa i ta specyficzna woń przesunęły mój żołądek w kierunku gardła. Zwłaszcza głowa lądująca w całości w garnku, na którym widniały jeszcze ślady poprzedniego posiłku.\n– Będzie dużo jedzenia – zauważył z satysfakcją Dymitr i zatarł z zadowoleniem ręce.\nSpojrzałam na niego wymownie i pośpiesznie opuściłam namiot, by zaczerpnąć świeżego powietrza. Na zewnątrz Otgoo zajmował się porządkowaniem miejsca, w którym niewinne zwierzę wyzionęło ducha. Chyba nie bardzo wiedział, jak zareagować na moją obecność, skrzywił się więc z zakłopotaniem i powiedział coś po mongolsku. Uniosłam brwi, dając mu do zrozumienia, że nie rozumiem.\n– Ach, no tak! – klepnął się w czoło. – Nie rozumiesz. Na szczęście babka nas nauczyła języka, a przy matce mamy się odzywać tylko po polsku. Nie znamy za dużo słów, ale jakoś się dogadamy.\n– Wiem, Dymitr opowiedział mi o waszych polskich korzeniach.\n– Aha – mruknął i spojrzał na mnie dziwnie. – Kto powiedział? Nie zrozumiałem.\n– Ochir – poprawiłam się. – Ochir mi powiedział.\n– Ochir… Taaak… Długo go nie było. Myśleliśmy, że nie wróci.\n– A chcieliście, żeby wrócił? – zapytałam ostrożnie. Liczyłam na to, że uda mi się wyciągnąć co nieco od Otgoo, dlatego nie chciałam go spłoszyć. Milczał przez chwilę, zanim odpowiedział:\n– Nie będę mówił za siebie, bo mam z nim swoje porachunki. Przyjechał, to dobrze. Nie było go, też dobrze. Może zmądrzał w świecie.\n– A matka? Wybaczy mu? – brnęłam dalej, choć widziałam, że nieco się zjeżył.\n– Matki zawsze wybaczają. Ale u nas i tak bardziej liczy się zdanie ojca. A on go przyjął.\n– Nie chcę się wtrącać, to wasze rodzinne sprawy, ale myślę, że nie zasłużył na tak chłodne przyjęcie. Nie widział rodziny ponad dziesięć lat. A przecież nie pojechał na wakacje. Opiekował się starą babcią.\nOtgoo popatrzył na mnie z zastanowieniem, zanim zapytał:\n– Czyją babcią się opiekował?\n– No… – zmieszałam się. – Waszą babcią. Czekał, aż umrze…\nOtgoo przerwał swoją pracę i gapił się na mnie z namysłem.\n– Może źle się wyraziłam – wyjaśniłam szybko. – Dymitr był bardzo troskliwy przez te wszystkie lata, gdy ona… jakby to powiedzieć… dożywała dni.


Dobra córka zła: października 2018\n„Żądza” - opowiadanie, epizod #2\nJakiś czas temu na blogu Leny pojawił się drugi epizod wspólnie pisanego opowiadania Spirits. W związku z tym i na moim blogu nie mogło zabraknąć Żądzy! :D Przepraszam, że oba opowiadania pojawiły się w takim dużym odstępie czasowym, ale sytuacja w szkole mnie bardzo w tym opóźniła :< Mam nadzieję, że mimo tego będziecie się dobrze bawić,czytając nasze „wypociny” :')\nJeżeli jeszcze nie znacie Żądzy, to zachęcam do przeczytania pierwszego epizodu ;)\n- Lepiej, żebyś miała dobry powód. I tak masz przerąbane u stada, ale może cię oszczędzę i zabiję teraz, nie w męczarniach.\nWilkołak. O nie, o nie, o nie. Nie jestem gotowa na innego wilkołaka. Ta zdrajczyni zasłużyła na śmierć i jeszcze mam za to beknąć? Co to, to nie!\n- Zdradziła mnie. Zasłużyła na śmierć.\n- Zdradziła cię? A kim ty niby jesteś? Śmierdzisz szczeniakiem. Znając życie, dałaś się ugryźć przez jakiegoś faceta i tak się dowiedziałaś, że Melody jest wilkołakiem. Ale tajemnice nie są powodem do mordowania!\n- Tajemnice?! Błagam. Jestem córką czarownicy, o czym ona doskonale wiedziała. Już nie ważne, że nie powiedziała mi, że jest potworem, bo pewnie obawiała się reakcji mojej matki. Ale nie wybacza się komuś, kto niszczy całe twoje życie.\n- To ona cię przemieniła?! Niemożliwe!\nTen facet zaczął mnie irytować. I poczułam coś jeszcze. Coś, czego nigdy dotąd nie czułam tak intensywnie. Żądzę krwi.\nJego krwi. Chciałam widzieć, jak tryska na podłoże.\nCo się ze mną działo?!\nNagle poczułam, że tracę równowagę. Zanim się obejrzałam, już leżałam na ziemi.\n- Co się z tobą dzieje? Ej, ty!\nWilkołak pochylił się nade mną.\n- Czy ty mi chcesz powiedzieć, że jeszcze nie polowałaś?! Nie dość, że Melody traciła na ciebie ostatnio sporo czasu, a ty się jej tak odpłaciłaś, to jeszcze nie nauczyła cię polować? Jezu!\nTo ostatnie było reakcją na drgawki, które nagle mnie opanowały. A później straciłam przytomność.\nOkazało się, że wilkołak po przemianie, by w pełni wrócić do zdrowia musi iść na prawdziwe polowanie. Właśnie dlatego miałam ciągle taki apetyt, którego nie mogłam zaspokoić. Po prostu mój organizm potrzebował porządnej regeneracji, a do tej może dojść jedynie w postaci wilka. Zaspokojonego wilka.\nCzyż moje życie nie jest cudowne?!\nFacet, który był świadkiem mojego morderstwa, nazywa się Sean. Nie pasuje to do niego kompletnie, dlatego w głowie nazywam go zawsze Jack. Bo kto mi zabroni?!\nW każdym razie – Jack, po tym jak zemdlałam, zabrał mnie do lekarza. Tego wilkołaczego (czyli w sumie do weterynarza, ale nie chciałam o tym myśleć). Ten, wymusił na mnie przemianę za pomocą jakiegoś zastrzyku. Gdy obudziłam się w postaci wilka, zrobiłam im niezłą jazdę! (Tak, nadal uśmiecham się na wspomnienie tego, jak im rozwaliłam pół siedziby. Niestety podobno do tego przywykli).\nJak już mnie złapali, zmusili do wyjścia na polowanie. I wiecie co? To było okropne. Okropne i cudowne. Ta część mnie, która jest wegetarianką, czuje obrzydzenie do wilkołaczej natury. I jeszcze ta krew – błe!\nJak już wróciłam z tego obrzydliwego polowania, padłam ze zmęczenia. Bo nawet jedzenie męczy. Niestety, jak się obudziłam, kazali mi opowiedzieć, dlaczego zabiłam Melody. Okazuje się, że tak naprawdę zrobiłam za nich czarną robotę, bo Mels była szpiegiem. I to podwójnym! Poprzez przyjaźń ze mną wyciągała informacje dotyczące czarownic (na szczęście moja matka jest na tyle inteligentna, że nie wyjawiała przy niej tajemnic) a przy okazji przekazywała informacje wampirom o tym, gdzie będą polować wilkołaki. Czuję jeszcze większą satysfakcję z powodu tego, co zrobiłam!\nA co do Jacka – na morderstwo zareagował tak a nie inaczej, ponieważ bał się, że jestem z innego stada. No i to on miał zabić Melody. Ups! Trzeba było być szybszym!\n- Jaką pijesz kawę, Katherine? - spytał mi się Jack podczas przerwy na podwieczorek w moim szybkim kursie Jak być fajnym wilkołakiem w kilku prostych krokach.\n- Nie mam tak na imię. I latte – przeciągnęłam się. Bolały mnie wszystkie kości i miałam wrażenie, że zbliżała mi się miesiączka, co nie poprawiało sprawy.\nJack tylko skinął głową. Zniknął na kilka minut, po czym wrócił z moją latte i swoim espresso. Wzięłam od niego napój i oparłam się wygodnie na fotelu. Jack zaś ukradł krzesło od stolika obok, a następnie usiadł na nim okrakiem.\n- W takim razie Kate to twój pseudonim? - spytał zaciekawiony.\n- Nie, to tylko skrót od Caitlin – upiłam łyk kawy i poczułam, jak wracam do żywych.\n- Jak ta laska z tego serialu Szóstka w pracy, co nie misiu? - do Jacka podeszła młoda kobieta w idealnie ułożone fryzurze oraz butach na obcasie i pocałowała go w policzek.\n- Pewnie tak, kochanie – uśmiechnął się na jej widok – Caitlin poznaj Ashley, moją narzeczoną.\nPodałyśmy sobie dłonie, a długie hybrydowe paznokcie Ashley omal nie przebiły mi naskórka. Zaskoczyło mnie jak bardzo dbała o swój wygląd, biorąc pod uwagę, że była wilkołakiem, a to na pewno nie ułatwiało jej życia. Nikomu nie ułatwiało.\nZamyśliłam się na chwilę, a kiedy wróciłam z powrotem na ziemię, Jack i Ashley szli właśnie na papierosa, co mi nie przeszkadzało. Wielu spośród moich znajomych paliło, więc już przyzwyczaiłam się do ubrań przesiąkniętych zapachem papierosów.\nKorzystając z ciszy, postanowiłam rozkoszować się kawą i upijać ja małymi łykami, aby rozciągnąć tę przyjemność w czasie. Jednak już po chwili mój spokój został zakłócony.\n- Salut! Przywódca stada informuje, że dzisiaj śpisz u mnie, bo twoja mama wybrała się na jakąś misję i nie chce, żebyś była sama w domu. Mówi także, że powinnaś wcześnie iść spać, bo jutro wiele cię czeka. I ma na myśli, że masz iść spać teraz a nie za godzinę – odezwał się chłopak z wyglądu w moim wieku.\n- Ciekawe w co mama się tym razem wpakowała – westchnęłam – Jestem Kate – wyciągnęłam dłoń, którą uścisnął.\n- Leo, miło poznać. Czyli serio jesteś tą Kate, o której wszyscy teraz mówią? - w jego głosie wyczułam niepewność.\n- Serio wszyscy o mnie mówią? Nieźle – pokiwałam głową. Wzięłam ostatni łyk kawy i odłożyłam szklankę na stolik – To jak DiCaprio, zaprowadzisz mnie?\n- Wolę da Vinci. Chociaż DiCaprio też lubię. Długo mógłbym rozmawiać na ten temat – wzruszył ramionami.\nSkinęłam głową. Naprawdę się nie wyspałam i nie potrafiłam myśleć o zawieraniu nowych znajomości, chociaż Leo sprawiał wrażenie miłego chłopaka. Z reguły nie ufałam facetom w hawajskich koszulach, a w szczególności, gdy były pozapinane na wszystkie guziki, ale dla niego mogłabym zrobić wyjątek.\nKiedy idąc na miejsce spotkania, spojrzałam przez okno, zdałam sobie sprawę, że słońce już zaszło i od razu poczułam się zmęczona. Zapomniałam, jaki efekt ma na mnie kawa. Zamiast mnie pobudzać, dobija mnie, przez co zawsze robię się śpiąca. Choć może tym razem dodano mi do napoju środek usypiający.\n- Przywódca mówił, że masz spać na materacu, ale jak chcesz, to się zamienimy, bo pewnie jesteś obolała po przemianie – zaproponował Leo po wejściu do jego pokoju.\nPomieszczenie sprawiało wrażenie małego. Na środku stało się łóżko. Oprócz niego były tam jeszcze szafa, komoda i szafka nocna. Na podłodze już czekał na mnie przygotowany materac.\n- Łazienka jest wspólna dla wszystkich na piętrze – poinformował mnie – Idę pierwszy, bo padam z nóg. Au revoir! - wziął piżamę i ręcznik i już go nie było.\nUsiadłam na łóżku. Skoro zaproponował zamianę miejsc, to jak mogłam odmówić! Co prawda moje feministyczne ja mówiło: Śpij na materacu!, ale moje kości absolutnie się z tym nie zgadzały. Bardzo chciały trochę wygody.\nW końcu po kwadransie Leo wrócił do pokoju w piżamie w kropki i starannie położył spodnie, koszulę i binder na komodzie. Mimowolnie zaczęłam przyglądać mu się dokładnie. Zorientowałam się dopiero, kiedy zwrócił mi na to uwagę.\n- Nigdy cycków nie widziałaś? Oczy mam wyżej, a te są piękne – puścił mi oczko – Jeśli będziesz miała jakieś pytania, pytaj. Mam się tobą zająć, więc nie bój się pytać.\n- Masz jakieś ciuchy do pożyczenia? - przypomniałam sobie, że przez ostatnie dwa dni miałam cały czas te same ubrania i chciałam się wreszcie przebrać.\nNa wspomnienie o ubraniach Leo się uśmiechnął i już wiedziałam, że znajdziemy wspólny język.\nKiedy wreszcie położyłam się spać, zdałam sobie sprawę, że nareszcie się uspokoiłam i nie czułam chęci mordu. Jednak już o niebawem miało się to zmienić.\nMam nadzieję, że ten epizod Wam się spodobał :) Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o tej historii! ;)\nAutor: Lexi D. w niedziela, października 07, 2018 1 komentarz:\nEtykiety: Luźne posty, opowiadanie, Z Leną Magdosz


Malena - Roberto Alagna - płyta CD | Gandalf.com.pl\nMalena (PL) (CD) 38.76 zł\nMalena - opis produktu:\n"Ten album powstał dla uczczenia narodzin mojej córki Maleny. Zawiera najgłębsze uczucia, które zawdzięczam mojej córce. Malena przywróciła mi młodość i przedłużyła moje szczęście..."\nRoberto Alagna jest jednym z najwybitniejszych tenorów na świecie. Jego naturalny, spontaniczny głos zapewnia mu zachwyt zarówno krytyków jak i publiczności.\nPodczas ostatnich 10 lat Alagna sprzedał imponującą ilość 2 000 000 płyt CD i DVD na całym świecie, a jego nowy album należy do najbardziej oczekiwanych wydarzeń muzycznych 2016 r.\nMalena jest kontynuacją albumu Sicilian, który w 2009 uzyskał miano platynowej płyty i sprzedał się w nakładzie 450 000 sztuk.\nAlbum został nazwany imieniem 2 i pół-letniej Maleny, córki Alagni i jego partnerki Aleksandry Kurzak. Zawiera przeboje muzyki klasycznej i popularnej, a także zupełnie nowe utwory - jak na przykład tytułowy, napisany specjalnie dla Alagni przez jego braci Davida i Frederico.\nAlbum Malena jest przedstawicielem muzyki z gatunku muzyka klasyczna. Wykonawcą utworów jest Roberto Alagna. Pozycja została opublikowana w 2016 roku. Za wydanie odpowiada wytwórnia Universal Music Polska.\nUtwory: 1. Malena (Frederico Alagna / Roberto Alagna)\n7. Funiculi funicula (Luigi Denza / Giuseppe Turco)\n8. 'O sole mio (Eduardo Di Capua / Giovanni Capurro)\n11. Core 'ngrato (Salvatore Cardillo / Riccardo Cordiferro)\n14. I' te vurria vasa (Eduardo Di Capua /Vincenzo Russo)\n-16% Malena muzyka


Piętno Kaina - Michał Jagiełło - ebook - epub - Virtualo - Virtualo.pl\nHorrory w odcinkach z biblijnymi opowieściami w tle, z duchem pojawiającym się w pociągu, zamku czy w nieczynnej elektrowni, z niezrozumiałym zachowaniem ptaka, pojawiającego się znienacka w ciemną grudniową noc w pokoju szlachcica. Do tego okropieństwo wspomnień przeżyć w sierocińcu. Włos jeży się momentami na głowie przy czytaniu niniejszego zbiorku. Autor ma specyficzny język, którym chciał nawiązać do tematyki i mrocznych czasów w przedstawionych przez siebie historyjkach. Mroczność przeżyć wypływa każdą cząstką emocji z niniejszego woluminu. Mroczność, krwiożerczość i tajemniczość. Nie ma tu opowiedzianych zdarzeń całkowicie i do końca. Trzeba trochę się natrudzić, by dopowiedzieć sobie jeszcze coś na koniec każdej z przedstawionych tu historii.\nAutor dał nam lekcję całkowitej apokalipsy dobroci i znanych nam aksjomatów tejże dobroci, jak chociażby Bóg czy miłość. Ciekawie przedstawił swoją wersję Apokalipsy, odniósł się do wiersza Edgara Allana Poe zatytułowanego „Kruk”, a znaną nam wszystkim historię o braciach Kainie i Ablu przedstawił jak dialog A. z Bogiem, który nie do końca jest tu kochającym, dobrotliwym ojcem wszystkich. Jest tu mnóstwo czarnej, toksycznej miłości, a kochanki bywają złymi demonami.\nWszystko przedstawione na opak, a życie poddano wiwisekcji, akcentując śmierć i ból.


Gruszka do odciągania kataru - Ogłoszenia Warszawa - Darmowe ogłoszenia Warszawa\nGruszka do odciągania ka...\nGruszka do odciągania kataru\ndodano: 2020.05.15 ważne do: 2021.05.10 wyświetleń: 169\nGruszka do odciągania kataru to przyrząd znany od wielu lat. Używany był jeszcze przez naszych rodziców i dziadków. Stosuje się ją do skutecznego odciągania kataru u niemowląt i małych dzieci, które nie potrafią jeszcze same wydmuchać noska. Gruszka do odciągania kataru posiada opływowy kształt gruszki, stąd jej nazwa. Aby odciągnąć wydzielinę zalegającą w nosku dziecka, należy ostrożnie i delikatnie wsadzić wydłużoną końcówkę do noska i nacisnąć okrągłą końcówkę. W ten sposób dzięki zasysającemu powietrzu, katar znajdzie się w środku gruszki. Jaka gruszka do odciągania kataru jest najlepsza? Warto wybrać taką, którą można otworzyć i usunąć wydzielinę, dokładnie umyć i wyparzyć. Wtedy mamy pewność, że używanie gruszki jest higieniczne i bezpieczne.\npokaż adres e-mail\thttps://katarek.pl/blog/gruszka-do-odciagania-kataru/


Parking przy ul. Powstańców Wielkopolskich będzie do końca 2018 roku dostępny dla użytkowników bez opłat. Tym samym szlabany wjazdowy i wyjazdowy nie będą zamykane.\nRozpoczął się remont ul. Laubitza\nRozpoczęła się przebudowa ul. Laubitza w Gnieźnie. Pierwszy etap prac, polegający na budowie kanalizacji deszczowej i wymianie nawierzchni jezdni ma zakończyć się w ostatnich dniach października.\nRusza kolejna miejska inwestycja drogowa\nRusza kolejny etap przebudowy ulicy Biskupińskiej, na której do jesieni powstanie 118 nowych miejsc postojowych. To dobra informacja przede wszystkim dla mieszkańców osiedla Kazimierza Wielkiego, ale również dla działkowców, którzy przyjeżdżają tam spędzać wolne chwile. Na koniec zapowiedziano też powstanie w tym miejscu nowej ścieżki rowerowej, która stanowić ma początek rewolucji rowerowej na terenie całego miasta.\nKolejne ulice w Gnieźnie zostały doświetlone. Z miejskiego budżetu wykonano montaż doświetlenia przejść dla pieszych na ul. Cierpięgi i ul. Czystej w Gnieźnie oraz zakończono montaż 2 słupów oświetleniowych przy schodach na ścieżce przy Jeziorze Winiary w Gnieźnie.\nZgodnie z wolą mieszkańców całkiem niemały fragment terenu leśnego przy ulicy Czeremchowej ma zamienić się wkrótce w obiekt sportowy. To miejsce będzie idealnie pasowało do gry w piłkę nożną, a dodatkowo ma temu służyć jego zaciszny charakter. Inwestycja jest realizowana w ramach Budżetu Obywatelskiego Miasta Gniezna na rok 2017 za kwotę 250 tysięcy złotych.\nW trzech miejscach na mapie Gniezna finalizowane są ważne remonty drogowe. Na osiedlu Konikowo są przebudowywane ulice Lelewela i Cieszkowskiego, a na południu miasta przystąpiono do zmiany infrastruktury ul. 28 grudnia i ul. Kawiary. Wkrótce mają ruszyć też inne prace związane z poprawą naszych miejskich nawierzchni, na których odbywa się ruch drogowy.


SPIRALA KANALIZACJA Kraków • Pogotowie kanalizacyjne Spirala w Krakowie\nPogotowie kanalizacyjne Spirala\n31-902 Kraków, os. Willowe 23/2\n31-902Krakówos. Willowe 23/2Małopolskie531371144\n531 371... 144więcej\nPOGOTOWIE KANALIZACYJNE CAŁODOBOWE:\nczyszczenie, przetykanie, udrażnianie kanalizacji, przetykanie ubikacji, przetykanie zlewów, awarie kanalizacyjne, dezynfekcja, monitoring, inspekcja kanalizacji, naprawy hydrauliczne, kanalizacja sanitarna, burzowa, przemysłowa, naprawy bezwykopowe, czyszczenie pionów i poziomów kanalizacyjnych, odkamienianie rur, wymiana pionów i poziomów kanalizacyjnych, wycinanie korzeni,monitoring rur.\nNaszą ofertę kierujemy zarówno do klientów indywidualnych jak i firm. Przygotowaliśmy także korzystną ofertę dla spółdzielni i wspólnot mieszkaniowych.\nObszar działalności: głównie Kraków, Miechów, Myślenice, Wieliczka, Skawina, Dobczyce, Proszowice, województwo małopolskie a także cała Polska.\nPosiadamy wykwalifikowaną i wyspecjalizowaną kadrę pracowniczą oraz wysokiej klasy sprzęt kanalizacyjny, co przekłada się na skuteczność naszego działania. Jesteśmy profesjonalistami, w szybki sposób zdiagnozujemy i usuniemy awarię.\nMonitoring rur (Inspekcje rurociągów)\nPosiadamy profesjonalna kamere do monitoringgu rur od 50 do 300cm.\nprzetykanie, czyszczenie, udrażnianie kanalizacji (Czyszczenie kanalizacji )\nZ NAMI MASZ PRZETKANE!!! Gwarantujemy wysoką jakość usług oraz przystępne ceny, co z pewnością będzie skutkowało zadowoleniem Klienta, a jest ono dla nas niezwykle istotne. Zapraszamy do współpracy!!!\nKanalizacja, wodociągi w miejscowości Kraków\nLokalizacja Wycieków Wody, Osuszanie Budynków, Pomiary Termowizyjne, Badania Instalacji Kanalizacyjnych, Badanie Szczelności Dachów Płaskich\n32540\tTrzebinia, Starowiejska 8d\n607 941... 772więcej\nPogotowie kanalizacyjne 24h, czyszczenie kanalizacji, studzienki kanalizacyjne, monitoring, awaria, wymiana rur kanalizacyjnych, usługi wodociągowe.\n31-422\tKraków, Powstańców 50\n512 197... 477więcej\nBiura projektowe (512)\nBudownictwo kolejowe (18)\nBudownictwo mieszkaniowe (79)\nGeodezja, geologia i kartografia (140)\nMaszyny konstrukcyjne i budowlane (104)\nOchrona, zabezpieczenia (107)\nUsługi budowlane (400)


historia | Strefa Historii\nBędą poszerzać wiedzę o historii\nWysłane w dniu 8 maja 2015, 2:31\nW Pruszczu Gdańskim odbędą się zajęcia dla młodych o historii.\nWybitny historyk, którego specjalnością jest najnowsza historia Polski, w szczególności Wolne Miasto Gdańsk i Polska w 20 - leciu międzywojennym, a także mieszkaniec Pruszcza Gdańskiego - dr Artur Jendrzejewski poprowadzi specjalne zajęcia dla młodych entuzjastów przeszłości.\nCzytaj dalej wpis Będą poszerzać wiedzę o historii\nMłodzi badacze z całej Europy zgłębią historię krajów nadbałtyckich.\nWysłane w dniu 18 kwietnia 2015, 10:53\nW Pruszczu Gdańskim historycy, archeolodzy i historycy sztuki z polskich i europejskich ośrodków naukowych w dniach 3-5 września wezmą udział w konferencji naukowej „Origines et mutationes circa principio Mare Balticum”.\nCzytaj dalej wpis Młodzi badacze z całej Europy zgłębią historię krajów nadbałtyckich.\nW Pruszczu odkryto dzieła wybitnego witrażysty. "Sensacja na skale europejską"\nWysłane w dniu 19 lutego 2015, 16:21\nW Pruszczu Gdańskim zidentyfikowano dwa witraże, autorstwa Theo Landmanna – gdańskiego witrażysty, będącego jednym z najbardziej znanych, modernistycznych przedstawicieli tej dziedziny sztuki w powojennych Niemczech.\nCzytaj dalej wpis W Pruszczu odkryto dzieła wybitnego witrażysty. "Sensacja na skale europejską"\nBędzie nowy szlak turystyczny...śladami gdańskich wodociągów\nWysłane w dniu 14 lutego 2015, 17:18\nGdańsk udostępni miejsca związane z wodociągami historycznymi. To jedyny tego typu szlak turystyczny w Polsce.\nGdańskie wodociągi, które powstały w drugiej połowie XIX wieku, były inwestycjami absolutnie pionierskimi – nowatorskimi w skali całej Europy. Co ciekawe, część obiektów zachowała się do tej pory.\nCzytaj dalej wpis Będzie nowy szlak turystyczny...śladami gdańskich wodociągów\n„Walka o panowanie w głębinach” - do wygrania w konkursie Muzeum II Wojny Światowej\nWysłane w dniu 13 lutego 2015, 11:17\nMuzeum II Wojny Światowej wydało książkę Marcina Westphala „Walka o panowanie w głębinach”. Dziś zostanie ogłoszony konkurs, w którym publikacja będzie główną nagrodą.\nCzytaj dalej wpis „Walka o panowanie w głębinach” - do wygrania w konkursie Muzeum II Wojny Światowej\nSportowcy uwikłani w historię - Historia pisana przez sportowców\nWysłane w dniu 9 lutego 2015, 13:15\nAkademia Wychowania Fizycznego i Sportu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Gdańsku organizuje konferencję historyczną poświęconą sportowcom.\nCzytaj dalej wpis Sportowcy uwikłani w historię - Historia pisana przez sportowców\n“Origines et mutationes circa principio Mare Balticum”\nWysłane w dniu 9 lutego 2015, 12:57\nKonferencja Wydziału Historycznego Uniwersytetu Gdańskiego “Origines et mutationes circa principio Mare Balticum” odbędzie się w Pruszczu Gdańskim.\nCzytaj dalej wpis “Origines et mutationes circa principio Mare Balticum”\nZamek w Malborku - siedziba mistrza i wojewody\nWysłane w dniu 9 lutego 2015, 10:00\nChyba każdy, kogo zapytamy o najbardziej znane, rodzime zamki, jednym tchem wymieni dwa królewskie - krakowski Wawel i zamek w Warszawie.\nCzytaj dalej wpis Zamek w Malborku - siedziba mistrza i wojewody\nCzytaj dalej wpis Faktoria o dwóch twarzach