Treść orzeczenia VIII C 2403/17 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nVIII C 2403/17 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z 2019-09-09\nSygnatura akt VIII C 2403/17\nProtokolant st. sekr. sąd. Ewa Ławniczak\npo rozpoznaniu w dniu 9 września 2019 roku w Łodzi\nsprawy z powództwa O. O.\n2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.817 zł (jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, a w pozostałej części nie obciąża powoda kosztami procesu,\n3. nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu kosztów sądowych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa- Sąd Rejonowy dla Łodzi- Widzewa w Łodzi.\nSygn. akt VIII C 2403/17\nW dniu 10 października 2017 roku powód O. O., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wytoczył przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w W. powództwo o zapłatę kwoty 10.500 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 lipca 2017 roku do dnia zapłaty, ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik powoda wskazał, iż w dniu 14 maja 2017 roku doszło do kradzieży samochodu C. (...) o nr rej (...), będącego własnością powoda. O. O. w chwili kradzieży posiadał ubezpieczenie AC u pozwanego. Zgodnie z treścią polisy suma ubezpieczenia w ramach ubezpieczenia AC odpowiada wartości pojazdu tj. 62.200 zł. Po zgłoszeniu szkody pozwany ustalił wartość samochodu powoda na kwotę 50.500 zł. W ocenie powoda powyższa kwota rażąco odbiega od wartości pojazdu, który po zawarciu umowy ubezpieczenia został dodatkowo doposażony m. in. w nawigację komputerową. Dochodzona pozwem kwota stanowi różnicę pomiędzy rzeczywistą wartością pojazdu, a kwotą wypłaconą przez pozwanego.\n(pozew k. 2- 4)\nW odpowiedzi na pozew strona pozwana, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany zakwestionował żądanie powoda co do wysokości. Strona pozwana zwróciła uwagę, że zgodnie z § 18 ust. 1 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco Standard z 2 lutego 2016 r. wysokość odszkodowania nie może przekroczyć wartości pojazdu na dzień ustalania odszkodowania według stanu pojazdu bezpośrednio przed zaistnieniem szkody. Pełnomocnik pozwanego podniósł, że przy ustalaniu wartości pojazdu należało uwzględnić dużą szkodę z 18 kwietnia 2016 r., o której powód nie poinformował pozwanego. Poza tym powód zgłosił przy zawieraniu umowy ubezpieczenia wyposażenie dodatkowe, którego pojazd faktycznie nie posiadał.\n(odpowiedź na pozew k. 21- 23)\nW toku dalszego procesu pełnomocnicy stron podtrzymali stanowiska w sprawie.\n(protokół rozprawy k. 114- 115)\nW nocy z 13 na 14 maja 2017 roku doszło do kradzieży samochodu C. (...) o nr rej (...), będącego własnością powoda.\n(bezsporne, oświadczenie uzupełniające k. 30- 31)\nW czasie opisanego zdarzenia drogowego O. O., jako właściciela samochodu marki C. (...) o nr rej (...), łączyła z pozwanym umowa ubezpieczenia AC. Wartość pojazdu na dzień zawarcia umowy określono na kwotę 62.200 zł.\n(polisa k. 10- 12)\nPowód zgłosił szkodę pozwanemu, który w toku postępowania likwidacyjnego ustalił wartość pojazdu na kwotę 50.500 zł. W tej wysokości pozwany wypłacił O. O. odszkodowanie. Od powyższej decyzji powód wniósł odwołanie, które jednak nie doprowadziło do zmiany stanowiska ubezpieczyciela.\n(okoliczności bezsporne, wycena k. 13 v.- 14, decyzja k. 15, k. 35)\nZgodnie z § 17 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco Standard w przypadku utraty pojazdu wskutek kradzieży Towarzystwo (...) S.A. w W. ustala wysokość odszkodowania w kwocie odpowiadającej wartości pojazdu w momencie zaistnienia szkody.\n( Ogólne Warunki Ubezpieczenia Autocasco Standard k. 28- 29 )\nWartość samochodu C. (...). 4 o nr rej. (...) według stanu sprzed kradzieży pojazdu wynosiła ok. 49.700 zł.\n(pisemna opinia biegłego sądowego z załącznikami k. 59- 69, pisemna uzupełniająca opinia biegłego sądowego k. 92- 95)\nPowyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny, bądź na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwości ani rzetelności ich sporządzenia nie kwestionowała żadna ze stron. Podstawę ustalenia stanu faktycznego stanowił także dowód z opinii biegłego sądowego P. S.. Oceniając opinię biegłego sądowego, Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zawartych w jej treści wniosków, opinia ta była bowiem rzetelna, jasna, logiczna oraz w sposób wyczerpujący objaśniająca budzące wątpliwości kwestie. Wydając opinię biegły oparł się na zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, w tym na dokumentacji sporządzonej w toku procesu likwidacji szkody, których zawartość biegły uwzględnił podczas opracowywania opinii. W podstawowej opinii biegły wskazał wartość samochodu C. (...) o nr rej. (...) według stanu sprzed kradzieży pojazdu na kwotę ok. 49.700 zł. W pisemnej opinii uzupełniającej biegły odniósł się do zastrzeżeń strony powodowej i podtrzymał pierwotną opinię. Biegły wyjaśnił w szczególności, że zastosował ujemną korektę w wysokości 3 %, gdyż z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że powód był 4 właścicielem skradzionego pojazdu.\nW niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego, w tym w szczególności o umowie ubezpieczenia (art. 805 i następne k.c.), przepisy ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o działalności ubezpieczeniowej (t.j. Dz.U. 2015, poz. 1206 ze zm.) oraz postanowienia zawartej strony umowy ubezpieczenia autocasco wraz z ogólnymi warunkami ubezpieczenia.\nW przedmiotowej sprawie pozwany kwestionował roszczenie powoda co do wysokości, podnosząc, iż wypłacone powodowi w toku postępowania likwidacyjnego odszkodowanie w kwocie 50.500 zł odpowiada wartości pojazdu w momencie zaistnienia szkody. Zatem decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia żądania pozwu miała opinii biegłego z zakresu wyceny wartości pojazdów samochodowych. Jak już była o tym mowa powyżej Sąd uznał, iż opinia biegłego P. S. stanowi wiarygodny dowód w sprawie. W tym miejscu należy wyraźnie podkreślić, iż to na powodzie ciążyła powinność wykazania, że wartość samochodu w chwili zaistnienia szkody jest wyższa niż przyjęta przez pozwanego, jeśli z faktu tego chciał wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.). Powinności tej powodowi nie udało się sprostać, co implikuje konstatację, iż powództwo podlegało oddaleniu w całości.\nW myśl § 17 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco Standard w przypadku utraty pojazdu wskutek kradzieży Towarzystwo (...) S.A. w W. ustala wysokość odszkodowania w kwocie odpowiadającej wartości pojazdu w momencie zaistnienia szkody. Zgodnie z przyjętym zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie poglądem pod pojęciem szkody należy rozumieć różnicę pomiędzy stanem majątku poszkodowanego, jaki zaistniał po zdarzeniu wywołującym szkodę, a stanem tego majątku, jaki istniałby, gdyby nie doszło do zdarzenia szkodzącego (tzw. dyferencyjna metoda ustalania szkody).\nW oparciu o opinię biegłego Sąd ustalił, że wartość samochodu C. (...) o nr rej. (...) według stanu sprzed kradzieży pojazdu wynosi ok. 49.700 zł. Skoro zatem powodowi w toku postępowania likwidacyjnego wypłacono kwotę 50.500 zł, czyli kwotę przewyższającą wartość pojazdu wskazaną w opinii biegłego P. S., powództwo podlegało oddaleniu w całości.\nO kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W ocenie Sądu taki właśnie szczególny wypadek zachodzi w stosunku do powoda. Wskazany przepis pozostawia sądowi orzekającemu swobodę oceny, czy fakty związane z przebiegiem procesu, jak i dotyczące sytuacji życiowej strony, stanowią podstawę do nieobciążania jej kosztami procesu. Do kręgu wypadków szczególnie uzasadnionych należą zarówno okoliczności związane z samym przebiegiem procesu, jak i leżące na zewnątrz. Do pierwszych zaliczane są między innymi sytuacje wynikające z charakteru żądania poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczeń. Drugie natomiast wyznacza sytuacja majątkowa i życiowa strony. Wskazać przy tym należy, że całokształt okoliczności, które mogłyby uzasadniać zastosowanie tego wyjątku, powinien być oceniony z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 2013-11-27, sygn. akt I ACa 725/13; postanowienie SN z dnia 2013-10-24, sygn. akt IV CZ 61/13).\nW ocenie Sądu O. O. mógł pozostawać w subiektywnym przekonaniu, że wypłacona przez pozwanego tytułem odszkodowania kwota jest zaniżona. Należy pamiętać, że wartość pojazdu na dzień zawarcia umowy określono na kwotę 62.200 zł. Tymczasem strona pozwana przyznała powodowi odszkodowanie w znacznie niższej wysokości, wypłacając kwotę 50.500 zł. Powyższa okoliczność uzasadnia odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu i przemawia za odstąpieniem od obciążenia powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu należnych stronie przeciwnej, która wygrała sprawę w całości. Dlatego też Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.817 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu poniesionych przez pozwanego w postaci kosztów zastępstwa pełnomocnika będącego adwokatem oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z tego samego powodu Sąd nie obciążył powoda obowiązkiem zwrotu kosztów sądowych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.\nDodano: 3 października 2019 , Opublikował(a): Monika Karajewska


[FOTO] W gminie Kozienice powstały trzy nowe Otwarte Strefy Aktywności\nDzisiaj jest czwartek, 01 października 2020 r., 275 dzień roku\nDodał: DL, 06-09-2019 14:59, odsłon: 2213\nBurmistrz gminy Kozienice - Piotr Kozłowski, w dniu 5 września dokonał odbioru trzech nowych Otwartych Stref Aktywności. Strefy powstały w Kozienicach (przy Publicznej Szkole Podstawowej nr 4), w Aleksandrówce oraz w Chinowie. Łączna wartość inwestycji wyniosła ponad 300 000,00 zł w tym 150 000,00 zł dofinansowania jakie gmina Kozienice otrzymała z Ministerstwa Sportu i Turystyki.\nOtwarte Strefy Aktywności to ogólnodostępne i bezpłatne obszary sportowo - rekreacyjne, z których korzystać będą mogły różne grupy wiekowe. OSY to też bezpieczny, wygrodzony teren z siłownią i strefą relaksu.\nJak podkreślał burmistrz Piotr Kozłowski istotna jest międzypokoleniowa integracja społeczeństwa w duchu sportu i zdrowego trybu życia. - Każda inwestycja, którą realizujemy dla mieszkańców, która wpływa na rozwój gminy, jest inwestycją ważną – bez względu na jej rozmiar i koszt. Otwarte Strefy Aktywności, potocznie zwane OSA-mi, są inwestycjami, których efekty będziemy mogli obserwować w przyszłości. Ich rola nie kończy się na oddaniu do użytku przestrzeni do aktywności sportowej. Dzięki programowi tworzymy miejsca międzypokoleniowej integracji, gdzie dobrze będzie się czuło dziecko, młodzież, dorośli i osoby starsze. Gdzie możliwe jest spotkanie się z drugim człowiek i zwykła rozmowa – której w dobie telefonów, komputerów, internetu, przecież nam coraz bardziej brakuje - mówił burmistrz Piotr Kozłowski.\nZ uwagi na duże zapotrzebowanie na strefy aktywności, które mieszkańcy zgłaszali sołtysom, jeszcze w tym roku, OSY w Chinowie i Aleksandrówce zostaną rozbudowane o dodatkowy sprzęt sfinansowany z funduszu sołeckiego.\n- Wartość dodana to również promowany przez nas zdrowy tryb życia i niezaprzeczalne podniesienie estetyki gminnych terenów. Pomysł realizacji OS-y został bardzo dobrze przyjęty przez mieszkańców, wierzę, że zadanie to zainicjuje kolejne przedsięwzięcia, przyczyni się do społecznej aktywizacji, a nieśmiałym doda odwagi by z nami rozmawiać i współpracować. Dziękuje radnym, a jednocześnie sołtysom, Panu Zdzisławowi Gregorczykowi oraz Grzegorzowi Kurkowi za ich zaangażowanie przy realizacji tej inwestycji - dodał burmistrz.\nTo będą niezwykłe urodziny! Centrum...\nTo będzie radosny, kolorowy i pełen dobrej zabawy jubileusz. Już w niedzielę, 11 października, kozienicza...\nSołtysi i Koła Gospodyń Wiejskich z...\nPrzedstawiciele gminy Kozienice zostali nominowani do tytułów Sołtys Roku i Koło Gospodyń Wiejskic...\nTragiczna śmierć 12-latki. Będzie k...\nKuratorium Oświaty w Warszawie przeprowadzi w tej sprawie w Szkole Podstawowej nr 3 w Kozienicach kontrol...\nKKS o ligowe punkty powalczy z Extr...\nJuż w najbliższą sobotę (3 października) siatkarze Enei KKS-u Kozienice podejmą na własnym parkiecie Extr...\nPlacówka Socjalizacyjna "PANDA" z p...\n8 września starosta kozienicki Andrzej Jung, wicestarosta Józef Grzegorz Małaśnicki oraz Danuta Fi...\nDwoje mieszkańców powiatu kozienick...


Oferta nr: 8188 - AMBERCARE24\nOferta nr: 8188\nOsobą wymagającą wsparcia w życiu codziennym jest spokojna i pogodna Seniorka. Zmaga się z demencją, natomiast nie przejawia tendencji do agresji lub ucieczek. Z racji ogólnego osłabienia starczego porusza się na wózku inwalidzkim. Na miejscu dostępne są takie pomoce jak: winda schodowa, Lift oraz specjalistyczne łóżko. Starsza Pani lubi spędzać czas w towarzystwie opiekunki, a szczególnie rozmawiać z nią. W pełni przesypia noce, nie budzi się.\nDla opiekunki przygotowano przytulny pokój z osobną łazienką oraz zapewnionym Internetem.\nZadzwoń do koordynatora oferty tel. +48 730 49 77 70 lub +48 730 49 77 71 wybierz wewnętrzny "1", ( powołaj się na Oferta nr: 8188 ) . Biuro AMBERCARE24 czynne w godz. 8.00-16.00 pn.-pt.


Kryzys w Platformie, ważne spotkanie. "Budka nie ustąpi ani o centymetr" - WP Wiadomości\nplatforma obywatelskapaweł zalewski\nKryzys w Platformie, ważne spotkanie. "Budka nie ustąpi ani o centymetr"\nKryzys w Platformie Obywatelskiej trwa. We wtorkowy wieczór ma odbyć się posiedzenie parlamentarzystów partii, na którym zaplanowano m.in. dyskusję o dalszym przywództwie w partii Borysa Budki. Zdaniem naszych informatorów, szef PO będzie twardo bronił swojego przywództwa. Nieoficjalnie – przeciwnicy Budki mają zbierać podpisy pod zwołaniem konwencji krajowej partii.\nBorys Budka nie ma zamiaru ustępować z funkcji szefa POŹródło: PAP, fot: Radek Pietruszka\n- Dymisja Borysa Budki? Nie ma takiej opcji na stole. Na wtorkowym spotkaniu będzie bronił swojej pozycji i dawał do zrozumienia, że główną przyczyną spadających notowań w Platformie są wewnętrzne konflikty w partii, podgrzewane przez jego oponentów. Wyrzucenie Pawła Zalewskiego i Ireneusza Rasia z Platformy to sygnał ostrzegawczy dla krytyków Budki. To pokazanie przeciwnikom, że będzie chciał za wszelką cenę utrzymać swoje przywództwo w PO – mówi nam osoba z otoczenia kierownictwa Platformy.\nPrzypomnijmy, informacje o wtorkowym spotkaniu polityków Platformy podał w RMF FM poseł tej partii - Bogusław Sonik. Jak ujawnił, podczas niej odbędzie się debata dotycząca przywództwa Borysa Budki. - Jest pewien bunt oficerów pokładowych - powiedział poseł.\nPytany o to, czy będzie też wniosek o odwołanie Borysa Budki z funkcji przewodniczącego, podchodzi realistycznie do końcowych ustaleń spotkania.\n- Na pewno będzie się toczyć debata wokół takich propozycji, aczkolwiek co innego wymieniać opinie w mediach społecznościowych, a co innego dokonać takiej próby sił na otwartym spotkaniu klubowym, gdzie zwolenników Borysa Budki będzie więcej niż tych, którzy by chcieli takiej zmiany – powiedział Sonik.\nBudka będzie się bronić. Następcy nie widać?\nWedług naszych informatorów dyskusja o tym, co zmienić w Platformie, by znów wróciła na poziom 20-25 proc. poparcia w sondażach jest niezbędna. Ale jak podkreślają, poza wymianą lidera w fotelu Platformy, nie słychać o konkretnych pomysłach, które pozwoliłyby wyjść partii z kryzysu.\n- Wygląda to na rejteradę bez pomysłu. Rewolucja dla rewolucji. Dzisiaj, nawet jeżeli Budka popełnił w ostatnim czasie sporo błędów i doprowadził do spadku w sondażach, nikt się nie garnie do zastąpienia go w fotelu szefa Platformy. Rafał Trzaskowski nie chce się w to mieszać, uważając – poniekąd słusznie – że akurat on powinien się od PO odklejać. Będąc obecnie najpopularniejszym politykiem opozycji, miałby stawać na czele partii, która ma 12 procent w sondażach? - mówi nam inny polityk Platformy.\nNieoficjalnie mówi się, że przeciwnicy Budki mieliby zbierać podpisy pod zwołaniem konwencji Platformy. Wcześniej pojawiały się informacje, że część działaczy PO zbiera podpisy za odwołaniem przewodniczącego. Ale wówczas władze PO stanowczo zaprzeczały.\nDo kompetencji konwencji należy m.in. uchwalanie regulaminu obrad oraz wybór jej prezydium i innych władz.\nFormalnie jednak konwencję zwołuje przewodniczący, czyli Budka. W statucie jest też przepis, że może to zrobić zarząd krajowy "z innych istotnych powodów". Ale obecnie to lider Platformy ma nadal w kierownictwie partii więcej szabel.\nJednym ze zwolenników zwołania konwencji był wykluczony z PO poseł Paweł Zalewski.\n– Kadencja przewodniczącego PO trwa od dwóch do czterech lat. Moim zdaniem konwencja powinna zdecydować, że jesienią tego roku, gdy będą odbywać się wybory do wszystkich ciał statutowych, przewodniczący albo potwierdza swój mandat, albo wyłoniony zostaje nowy przewodniczący – mówił Zalewski.\nW podobnym tonie wypowiadał się największy przeciwnik Budki, były szef PO Grzegorz Schetyna.\n- W Platformie trwa dyskusja na temat przywództwa. Jesienią odbędą się wybory na wszystkich szczeblach w PO - od kół po zarządy regionów. Pytanie o przywództwo w partii naturalnie się pojawia. Czy będą wybory przewodniczącego? Kadencja trwa od 2 do 4 lat. Temat jest w PO dyskutowany - deklarował były lider PO Grzegorz Schetyna.\nKryzys w Platformie Obywatelskiej trwa od kilku miesięcy. Notowania partii spadają, w niektórych sondażach PO i Koalicja Obywatelska wyprzedzana jest przez Polskę 2050 Szymona Hołowni, pozyskującego z KO kolejnych posłów. Borys Budka stoi na czele Platformy od stycznia 2020 r.\nIreneusz Raś i Paweł Zalewski wyrzuceni z PO. Izabela Leszczyna komentuje


Lacatus po raz trzeci trenerem Steauy Bukareszt - sport.interia.pl\nLacatus po raz trzeci trenerem Steauy Bukareszt\nWtorek, 28 września 2010 (14:04)\nByły piłkarz reprezentacji Rumunii Marius Lacatus został po raz trzeci trenerem Steauy Bukareszt. Zastąpił zwolnionego w zeszłym tygodniu Ilie Dumitrescu. Nowy szkoleniowiec poprowadzi zespół już w czwartek, w meczu przeciwko Napoli w Lidze Europejskiej.\nMarius Lacatus /AFP\nKontrowersyjny właściciel Steauy Gigi Becali, który słynie z częstej zmiany trenerów, oczekuje, że Lacatus zdobędzie z zespołem w tym sezonie przynajmniej tytuł wicemistrza Rumunii.\n"Od tego zależy, czy nadal będę pracował w tym klubie" - przyznał były napastnik i ofensywny pomocnik.\nLacatus jest już czwartym trenerem rumuńskiego klubu w tym sezonie. Przed Dumitrescu z posadą pożegnali się Victor Piturca i Eduard Iordanescu.\nLacatus wcześniej był trenerem Steauy w 2007 i 2009 roku. W 2005 roku przez krótki okres pełnił nawet funkcję prezesa. Był jednym z najskuteczniejszych i najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy tego klubu. Spędził w nim w sumie 14 lat i wywalczył 10 tytułów mistrza kraju, siedmiokrotnie sięgnął po Puchar Rumunii oraz triumfował w Pucharze Mistrzów i Superpucharze Europy. W reprezentacji wystąpił w 84 meczach i zdobył 13 bramek.\nDowiedz się więcej na temat: bukareszt


Nowi bohaterowie w drugim sezonie „Zawsze warto” – SATinfo24.pl\n13 lutego 2020 Grzegorz Stapiński\tBrak komentarzy Polsat HD, Zawsze warto\nW życiu bohaterów uwielbianego przez widzów serialu „Zawsze warto” sporo namiesza również tajemnicza Sofia – w tej roli Beata Ścibakówna. To elegancka businesswoman, właścicielka agencji modelek Brillare Models. Na co dzień przebywa we Włoszech, ale interesy sprowadziły ją teraz do Polski. Nie skupi się jednak tylko na nich. Na oku będzie miała też pewnego mężczyznę… Kto będzie jej „wybrankiem”?\n← Wszystkie pary 11. edycji „Tańca z Gwiazdami”\nSeria Samsung Galaxy S20 odmienia sposób w jaki doświadczamy świata →


Optymalizacja stron to działania, jakie są podejmowane, aby zapewnić ich optymalną zgodność z tzw. Wskazówkami Google dla Webmasterów. Optymalizując witrynę musimy mieć na uwadze to, aby zarówno osoba ją odwiedzająca, jak i roboty wyszukiwarek, widziały tą samą zawartość strony; inaczej mamy miejsce z tzw. cloakingiem, co prowadzić może do nałożenia na taką stronę kary ...\nGłówne obszary, które należy wziąć pod uwagę podczas optymalizacji SEO, to:On-page SEO lub też on-site SEO, to wszystkie czynności prowadzące do poprawy czynników znajdujących się bezpośrednio na stronie internetowej. Zalicza się do nich przede wszystkim treść i techniczne parametry witryny, które googlebot analizuje w kodzie ...\nSKUTECZNE POZYCJONOWANIE STRON MASZEWO\nPOZYCJONOWANIE STRONY W GOOGLE OSTRÓW MAZOWIECKA\nAUDYT STRONY SEO CZERSK\nPOZYCJONOWANIE CENNIK NOWA RUDA


Bez mebli – Wilanów – mieszkania i domy do wynajęcia | Gumtree\n"bez mebli" w mieszkania i domy do wynajęcia w Wilanów\nFiltry powiadomienia:mieszkania i domy do wynajęcia w Wilanów (Hasło: "bez mebli")\nBliźniak o pow. 270 m2 położony na Starym Wilanowie z działka o pow. 240 m2. Działka ogrodzona, z ogródkiem od frontu i tyłu domu pięknie zagospodarowana (w ogrodzie stół z krzesłami, huśtawką ogrodową). Dom posiada 7 pokoi, 3 łazienki, 1 toaletę, piwnicę. Na podłogach parkiet. Dom jest w pełni urządzony i umeblowany ( może być wynajmowany bez mebli). ROZKŁAD POMIESZCZEŃ ......\nWilanów, ul. Bruzdowa, apartament 140m z tarasem, ogrodem zimowym, 2 miejscami garażowymi\nKameralny, przestronny, luksusowy apartament w spokojnym, zielonym Wilanowie. Wykończony w wysokim standardzie, z pięknym widokiem. Doskonale wyposażona w sprzęt AGD kuchnia, jadalnia, salon z kominkiem, 3 nieumeblowane pokoje, 2 łazienki, duży taras (93m) biegnący dookoła apartamentu oraz przeszklony ogród zimowy. Do mieszkania przynależą dwa miejsca garażowe w cenie 50 000zł + komórka lo ......\nMieszkanie Warszawa Wilanów 66m2 (nr: 39521/3376/OMW)\nDostępne od zaraz nowoczesne mieszkanie w Wilanowie przy ul. Klimczaka 7, o pow. 66 m2 z miejscem postojowym w garażu podziemnym. Blok w kształcie kwadratu z pięknym patio. Wejście do klatki od strony cichej uliczki osiedlowej bez ruchu samochodowego. Piętro I z windą. Spokojna okolica, mili sąsiedzi, czysty blok, a w okolicy pełno sklepów, restauracji, punktów usługowych i fitness. W sob ......\nPrestige Real Estate prezentuje: luksusowy apartament w spokojnym i prestiżowym otoczeniu Starego Wilanowa. W okolicy mieszka wielu dyplomatów (w tym kilka rezydencji ambasadorów), ekspatów, rodzin. Wysoka jakość życia - bezpiecznie, zielono, a jednocześnie blisko miasta. Apartament znajduje się w kameralnym, nowoczesnym budynku niedaleko Pałacu w Wilanowie. Tylko jedno mieszkanie ......\nDom Warszawa Wilanów 510m2 (nr: 36130)\nNowy reprezentacyjny dom w cichej i spokojnej okolicy z monitoringiem w Wilanowie. Parter- kuchnia17m2 całkowicie umeblowana z wejściem do jadalni przez dwuskrzydłowe oszklone drzwi, salon z kominkiem i wyjściem na taras, łazienka, garaż na dwa samochody. I piętro -5 pokoi (jeden bezpośrednio z łazienką)z wyjściem na mniejsze tarasy, pralnia, suszarnia, garderoba. Piwnica ok.100m2. Okna dre ......\nWygodny Dom( bez mebli) w Starej części Wilanowa w otoczeniu ambasad na mieszkanie lub ciche biuro\nIdealnie ciche mieszkanie, z dwoma balkonami i garażem w odległości 300 m od Al. Wilanowskiej. Szybki dojazd do Centrum Warszawy. Umeblowane, ale może być bez mebli. Ogromny salon z aneksem jadalnianym, z wyjściem na dużą loggię. Kuchnia widna, oddzielna, wyposażona w sprzęt AGD ze zmywarką włącznie. 3 przestronne sypialnie. Sypialnia główna posiada dużą garderobę. Duża łazi ......\nDom wolnostojący po remoncie\nOferujemy Państwu dom wolnostojący do wynajęcia na osiedlu zamkniętym. Dom po remoncie. Przy domu duży ogródek. W obrębie budynku znajduje się garaż na dwa samochody. Kuchnia w pełni umeblowana, pokoje - bez mebli. Możliwe domeblowanie. Dom ładny, czysty, odświeżony. Idealny na cele mieszkalne ale i na działalność gospodarczą PodstawowePowierzchnia : 300,00 m2 Czynsz : < ......\n3 pokoje + garaż i komórka Rzeczypospolitej\nWilanów Al. Rzeczypospolitej 31 D Dostępne od 1.03 z możliwością wcześniejszego zobaczenia. Przytulny apartament w bardzo wysokim standardzie w nowym bloku z 2017r zlokalizowany z dala od głównej ulicy. Świetna lokalizacja z pełną infrastrukturą (200 m do autobusów, liczne sklepy min LIDL, restauracje, siłownia, edukacja, salony urody, ogrody Wilanów itd) Do dyspozycji jest komór ......\nWilanów, ul. Rumiana, pow 420 m, dz 350 m, 7 pok, garaż\n3-pok, 80 m2, ul. Hlonda, Wilanów\nMieszkanie na parterze 80,5 m² z tarasem w Miasteczku Wilanów.Osiedle Ostoja Wilanów położone jest w jednym z najbardziej prestiżowych obszarów Warszawy. Mieszkanie , w budynku 4 piętrowym, składa się z 3pokoi:- Kuchnia , oddzielna , w pełni wyposażona ( lodówka , płyta indukcyjna, piekarnik, kuchenka mikrofalowa, czajnik elektryczny, ......\n2 pok. 66 m2, ul. Klimczaka, Wilanów\nNowoczesne mieszkanie w Wilanowie przy ul. Klimczaka o powierzchni 66 m2 z miejscem postojowym w garażu podziemnym. Blok w kształcie kwadratu z pięknym patio. Wejście do klatki od strony cichej uliczki osiedlowej bez ruchu samochodowego. Piętro I z windą. Spokojna okolica, mili sąsiedzi, czysty blok, a w okolicy pełno sklepów, restaur ......\nMieszkanie Warszawa Wilanów 120m2 (nr: HH-MW-565518)\nAtrakcyjny apartament do wynajęcia w Wilanowie. Mieszkanie usytuowane jest na pierwszym piętrze zawiera 4 pokoje, dwie łazienki, garderoba, otwarta kuchnia i taras. Wszystkie okna wychodzą na staw, zielona okolica oraz spokojne sąsiedztwo, całodobowa ochrona na osiedlu. Mieszkanie aktualnie bez mebli, na życzenie może zostać umeblowane. W przedpokoju znajdują się pojemne szafy i garderoba ......\nMieszkanie Warszawa Wilanów 80m2 (nr: 63060/369/OMW)\nNowy, 4-pokojowy apartament położony w Miasteczku Wilanów. Jeszcze nikt nie mieszkał! Świetna lokalizacja - początek Miasteczka, blisko Pałacu w Wilanowie. Pełna infrastruktura: sklepy kawiarnie, restauracje, plac zabaw dla dzieci itp. Mieszkanie składa się z salonu połączonego z wyposażoną kuchnią, 3 sypialni, 2 łazienek, dużej loggi, podwójnego miejsca w garażu oraz komórki lok ......\nCzteropokojowy niesamowity, zalany światłem apartament na ostatnim piętrze. Ostatnio został całkowicie odnowiony. Wszystko w wysokim standardzie. Pow. 117 m2, znajduje się na II piętrze, ma duży i otwarty salon, 3 sypialnie, nową i w pełni wyposażoną kuchnię, taras 11 m2 z widokiem na jezioro Wilanowskie, 2 nowoczesne łazienki z prysznicem i jacuzzi. Ogrzewanie podłogowe (ekonomiczne - ga ......\nMieszkanie Warszawa Wilanów 66m2 (nr: 3551946)\nW/4608 Nowoczesne mieszkanie w Wilanowie przy ul. Klimczaka o powierzchni 66 m2 z miejscem postojowym w garażu podziemnym. Blok w kształcie kwadratu z pięknym patio. Wejście do klatki od strony cichej uliczki osiedlowej bez ruchu samochodowego. Piętro I z windą. Spokojna okolica, mili sąsiedzi, czysty blok, a w okolicy pełno sklepów, restauracji, punktów usługowych i fitness. W sobotę ......\nSegment środkowy, po kapitalnym remoncie, 4 - kondygnacje, 6 pokoi. Bez mebli. Rozkłąd - poziom 0 - garaż, przedpokój, garderoba, kotłownia, poziom 1 - salon, kuchnia, jadalnia, WC, poziom II -3 - sypialnie, łazienka, WC, garderoba, poziom III - poddasze - dwa pokoje, łazienka. Ogrzewanie własne - piec kondensacyjny z czujnikiem wewnętrznym. Instalacja CO i wodno-kanalizacyjna REHAU. Grzejni ......\nDom Warszawa Wilanów 370m2 (nr: 78713)\nOFERTA WYNAJMU DOMU/REZYDENCJI Nowoczesny dom, wykończony w wysokim standardzie dla wymagającego klienta. Prestiżowa ulica, w sąsiedztwie Parku i Pałacu Wilanowskiego... Dom składa się z 3 kondygnacji: PIWNICA: pokój rekreacyjny lub sypialnia, spiżarnia, kotłownia, pralnia, WC PARTER: salon, jadalnia, kuchnia, WC PIĘTRO: 3 sypialnie (do każdej sypialni garderoba) 2 łazienki WYPOSAŻENIE ......\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: mieszkania i domy do wynajęcia w Wilanów (Hasło: "bez mebli")


Tipples Bar & Grill, Hermanus - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWyszukaj Afryka›Republika Południowej Afryki›Prowincja Przylądkowa Zachodnia›Overberg District›Hermanus›Hermanus Restauracje›Tipples Bar & Grill\nNr 58 wśród 81 Restauracje w lokalizacji Hermanus $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 12 Mitchell Street, Hermanus 7200, Republika Południowej Afryki +27 28 313 0377\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Tipples Bar & Grill Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Tipples Bar & Grill — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Tipples Bar & Grill? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\n12 Mitchell Street, Hermanus 7200, Republika Południowej Afryki Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Tipples Bar & Grill.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Tipples Bar & Grill Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 56 recenzje(-i) Lembu Gallery & Studio\n108 recenzje(-i) The Whale House Museum\n14 recenzje(-i) Cape Whale Coast\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 284 recenzje(-i) Betty Blue Bistro\n775 recenzje(-i) Pear Tree\n863 recenzje(-i) Fisherman's Cottage


Żadne wielkie projekty i wieczny spór o Banderę, lecz codzienna, żmudna współpraca — Klub Jagielloński\nDaniel Szeligowski o konieczności wprowadzenia „paradygmatu przeciętności” w stosunkach polsko-ukraińskich 26 listopada 2021\nŻadne wielkie projekty i wieczny spór o Banderę, lecz codzienna, żmudna współpraca\nObecny impas w sporze wokół kwestii historycznych to paradoksalnie dobry czas, by na nowo zdefiniować stosunki polsko-ukraińskie.\nZ ukraińskiej perspektywy nie ma złudzeń – Warszawa nie jest kluczowym partnerem politycznym dla Kijowa dziś, ani nie będzie nim jutro.\nWsparcie Warszawy dla Kijowa, mimo że leży w polskim interesie, nigdy nie było bezwarunkowe – Ukraina musi o nie zabiegać.\nW debacie publicznej wyolbrzymiane bywa znaczenie Ukrainy dla polityki zagranicznej Polski. Gospodarczo za to coraz częściej konkurujemy.\nNiekończące się próby poszukiwania realnego wymiaru polsko-ukraińskiego partnerstwa strategicznego nakręcają spiralę wzajemnego rozczarowania i frustracji. Czas na nowo zdefiniować stosunki polsko-ukraińskie i zamiast zaprzątać głowę marzeniami o wielkich projektach, skupmy się na budowie poprawnych relacji dobrosąsiedzkich, dążąc przy tym do ograniczenia negatywnych skutków sporu w kwestiach historycznych.\nJuż byliśmy w ogródku i witaliśmy się z prezydentem Zełenskim – a może nawet bardziej żegnaliśmy się z prezydentem Poroszenką, którego, skądinąd na wyrost, uznano w pewnym momencie nad Wisłą za głównego hamulcowego dwustronnego dialogu. Z nowym przywódcą państwa ukraińskiego szybko związano w Polsce niemałe nadzieje, licząc choćby na jego pragmatyczne podejście do kwestii historycznych. Mimo to równie szybko, jeśli nie jeszcze szybciej, te oczekiwania przerodziły się w „spiralę rozczarowania”, którą Łukasz Adamski trafnie opisał w tekście na łamach Klubu Jagiellońskiego. Przyświeca mi pytanie: dlaczego tak często pojawia się w Polsce rozczarowanie stosunkami z Ukrainą?\nAksjomat strategicznego partnerstwa\nDyskusje na temat Ukrainy i stosunków polsko-ukraińskich obarczone są w Polsce ogromnym bagażem emocji, czy to ze względów historycznych, czy z uwagi na liczne osobiste kontakty i sympatie (ale także antypatie). Oba te czynniki, chociaż nie jako jedyne, w sposób istotny determinują postrzeganie w Warszawie relacji z Ukrainą jako szczególnych na tle stosunków Polski z innymi sąsiadami.\nKonsekwencją aksjomatu szczególnych relacji jest przychylność wobec Ukrainy dużej części polskich elit politycznych i środowisk eksperckich, zwłaszcza – słuszne w moim przekonaniu, aczkolwiek kierują mną powody niekoniecznie ideowe – wsparcie jej europejskich i wolnościowych aspiracji, włączając w to obronę przed rosyjską agresją.\nTowarzyszy temu jednakże równie częsta w polskich kręgach polityczno-eksperckich projekcja na ukraińskich interlokutorów własnego, pożądanego wyobrażenia stosunków polsko-ukraińskich. Z nią natomiast nieodłącznie wiąże się niechęć do zrozumienia i pogodzenia się z tym, że strona ukraińska zazwyczaj nie docenia polskiego zaangażowania na jej rzecz, ani go nie odwzajemnia, a co gorsza – wcale robić tego nie musi.\nW rzeczy samej, rozczarowanie, a nierzadko również frustracja polskich elit podejściem Kijowa do wzajemnej współpracy jest w pierwszej kolejności pochodną własnych wyobrażeń o szczególnych relacjach polsko-ukraińskich, których to wyobrażeń nasi ukraińscy koledzy zwyczajnie nie podzielają. Zdajemy się niekiedy przypominać Bladaczkę z Ferdydurke Gombrowicza, po tysiąckroć tłumaczącego ukraińskiemu Gałkiewiczowi, że Polska go zachwyca, kiedy w rzeczywistości wcale go nie zachwyca.\nTymczasem zarówno ukraińska strategia bezpieczeństwa narodowego, jak i strategia polityki zagranicznej plasują Polskę w gronie partnerów strategicznych, ale drugiego rzędu. Nie bez przyczyny zresztą – Warszawa nie rozdaje kart w negocjacjach w sprawie uregulowania sytuacji w Donbasie, a jej zaangażowanie na rzecz rozbudowy ukraińskiego potencjału obronnego, choć wymierne, nie dorównuje działaniom Stanów Zjednoczonych czy Wielkiej Brytanii. Z ukraińskiej perspektywy nie ma zatem złudzeń – Warszawa nie jest kluczowym partnerem politycznym dla Kijowa dziś, ani nie będzie nim jutro.\nRównocześnie w polskiej debacie publicznej wyolbrzymiane bywa samo znaczenie Ukrainy dla polityki zagranicznej RP. Polsko-ukraińskie partnerstwo strategiczne ogniskuje się bowiem przede wszystkim wokół kwestii bezpieczeństwa, zważywszy że oba państwa oraz ich elity polityczne i kręgi eksperckie mają wspólną percepcję zagrożeń i zajmują jednoznaczne stanowisko odnośnie do rosyjskiego rewanżyzmu. Natomiast ze względu na członkostwo Polski w strukturach euroatlantyckich, Ukraina rzadko wysuwa się na pierwszy plan na mapie polskich interesów politycznych, a gospodarczo – gdzie w dodatku coraz częściej jawi się również jako konkurent – zajmuje wręcz miejsce drugorzędne.\nOd wielkiego projektu do małych kroków\nPochodną tejże asymetrii oczekiwań jest pojawiający się regularnie od niemal dekady w polskiej dyskusji eksperckiej „mit wielkiego projektu” – postulat wspólnej realizacji z Ukrainą szeroko zakrojonego przedsięwzięcia o charakterze gospodarczym na wzór Mistrzostw Europy w piłce nożnej w 2012 r., które zbliżyłoby oba państwa i napełniło polsko-ukraińskie partnerstwo strategiczne realną treścią. Co ciekawe, postulat ten coraz częściej pojawia się również w ukraińskiej debacie publicznej, chociaż ze zgoła odmiennych powodów – jako pragmatyczny sposób na zmarginalizowanie sporu wokół kwestii historycznych.\nAbstrahując już od – błędnego skądinąd – założenia, że rozwój stosunków gospodarczych może choćby w niewielkim stopniu rekompensować problemy nabrzmiałe w stosunkach politycznych, ów „mit wielkiego projektu” zasadza się na daleko wyidealizowanej percepcji wspólnej organizacji Euro 2012 przez wąski pryzmat jego sukcesu wizerunkowego (którym niewątpliwie było). Z tego też powodu wiedzie na manowce.\nEuro 2012 nigdy nie zbliżyło politycznie Polski i Ukrainy – Wiktor Janukowycz z okien prezydenckiej administracji na ulicy Bankowej w pierwszej kolejności dostrzegał Berlin, nie Warszawę, podobnie jak później Poroszenko i (w trochę mniejszym stopniu, ale nadal) Zełenski. W wymiarze gospodarczym Euro 2012 nie było nawet projektem wspólnym, bo budującym drogi i stadiony ukraińskim oligarchom nie przyświecała idea współpracy polsko-ukraińskiej (i vice versa). Tam, gdzie rzeczywiście można było osiągnąć wzajemne korzyści gospodarcze, rozbudowując i modernizując infrastrukturę graniczną, szanse zaprzepaszczono, a konsekwencje tego zaniechania mieszkańcy obu państw odczuwają do dziś.\nUmyka nam przy tym, że Euro 2012 niosło ze sobą wartość dodaną przede wszystkim w wymiarze społecznym – otworzyło na siebie oba społeczeństwa, intensyfikując kontakty międzyludzkie. W tym sensie poszukiwanie nowego, wielkiego projektu jest o tyle bezcelowe, że ów wielki projekt obie strony już od dawna nieświadomie realizują – to ukraińska migracja ekonomiczna do Polski, której znaczenie wykracza dalece poza wymiar społeczny, coraz mocniej obejmując sferę polityczną i gospodarczą w obu państwach.\nProwadzi mnie to do konkluzji, że w pogoni za wielkimi projektami tracimy z pola widzenia ogrom mniejszych, nie aż tak widowiskowych, ale wcale nie mniej ważnych przykładów udanej współpracy polsko-ukraińskiej, podczas gdy to właśnie one tworzą solidny fundament dla realnego partnerstwa między Polską i Ukrainą.\nKooperacja w sferze bezpieczeństwa i obrony, w tym wspólne projekty przedsiębiorstw z sektora przemysłu zbrojeniowego, czy coraz większe polskie zaangażowanie w ukraińskim sektorze energetycznym rzadko trafiają na czołówki mediów. Tymczasem pomoc, jakiej Polska udzieliła Ukrainie wiosną 2018 r., uruchamiając awaryjne dostawy gazu w obliczu wolty rosyjskiego Gazpromu, miała – śmiem twierdzić – nieporównywalnie większe znaczenie dla budowy wzajemnego zaufania niż kolejna garść zapewnień o partnerstwie strategicznym.\nPrzykłady można zresztą mnożyć – począwszy od ekspansji LOT-u na ukraińskim rynku lotniczym, przez cieszące się niesłabnącą popularnością połączenie kolejowe z Przemyśla do Kijowa, skończywszy na kształceniu w Polsce dziesiątek tysięcy ukraińskich studentów. A nawet show-biznes, jak choćby współpraca robiącej zawrotną karierę ukraińskiej raperki Alyony Alyony z polską wytwórnią muzyczną.\nObecny impas w sporze wokół kwestii historycznych to paradoksalnie dobry czas, by na nowo zdefiniować stosunki polsko-ukraińskie. Zamiast na wywołujących rozgoryczenie, niemożliwych do realizacji górnolotnych ideach, skupić się na codziennej, może nudnej i żmudnej, lecz niezbędnej budowie poprawnych relacji dobrosąsiedzkich.\nZwłaszcza, że nowa ukraińska elita polityczna, nieobarczona dotąd bagażem wzajemnych sporów, coraz żywiej jest zainteresowana nawiązaniem kontaktów w polskich kręgach polityczno-eksperckich. Słudzy Ludu nie są jednorazowym zjawiskiem na ukraińskiej scenie politycznej – wielu z nich stoi u progu długiej, politycznej kariery i za jakiś czas może być zaangażowanych w dialog polsko-ukraiński. Już dziś warto budować z nimi relacje, które zaprocentują w przyszłości.\nPartnerzy też się kłócą\nGwoli ścisłości, w ten sposób nie opowiadam się za marginalizacją kwestii spornych w stosunkach polsko-ukraińskich, lecz raczej na takim wyłączeniu ich z całości relacji dwustronnych, by ograniczyć ich destruktywny wpływ na inne obszary współpracy – zwłaszcza kluczową z polskiego punktu widzenia sferę bezpieczeństwa. Konsekwentnie uważam bowiem, że polsko-ukraiński spór wokół kwestii historycznych, ze względu na jego uwarunkowania, nie jest możliwy do rozwiązania raz na zawsze.\nWskażę na jeden tylko paradoks. Kontynuacja sporu osłabia legitymizację społeczną prowadzonej przez polskie władze polityki wsparcia Ukrainy na arenie międzynarodowej, co powinno skłaniać Kijów do jego szybkiego zakończenia. Z drugiej jednak strony polskie postulaty jego rozwiązania największą dezaprobatą na Ukrainie cieszą się wśród środowisk zarazem najbardziej Polsce przychylnych, gdyż do tradycji OUN/UPA odwołują się najczęściej mieszkańcy zachodniej części kraju, a ostatnio coraz chętniej również młodzież. To nie przypadek, że eskalacji sporu w latach 2017-2018 towarzyszył spadek pozytywnego nastawienia Ukraińców do Polski, który jednocześnie pociągał za sobą stopniowe usztywnienie ukraińskiego stanowiska.\nObie strony powinny przy tym zdawać sobie sprawę z ryzyka. Kijów musi liczyć się z tym, że kontynuacja sporu generuje dla polskiego rządu koszty polityczne, które w pewnym momencie mogą okazać się wyższe niż potencjalne korzyści z aktywnego zaangażowania na rzecz Ukrainy.\nWbrew obiegowym opiniom wsparcie Warszawy dla Kijowa, mimo że leży w polskim interesie, nigdy nie było przecież bezwarunkowe. Ukrainie trzeba o nie zabiegać tak, jak zabiega o wsparcie Niemiec i Francji, o czym – przy mojej ogólnie pozytywnej ocenie jego prezydentury – Poroszenko zapominał.\nAlternatywą nie jest rzecz jasna działanie Polski wymierzone przeciw Ukrainie, lecz właśnie pragmatyzm a’la Niemcy, bądź po prostu bierność w sprawach ukraińskich. Z kolei Warszawa musi zrozumieć, że rosnąca asertywność Ukrainy w polityce zagranicznej nie była zjawiskiem typowym jedynie dla ery schyłkowego, walczącego o reelekcję Poroszenki, lecz jest nową stałą, którą trzeba każdorazowo uwzględniać w swoich decyzjach politycznych. Kijów nie waha się dziś działać bezpardonowo, o czym co jakiś czas przekonują się – najczęściej na własne życzenie – Węgry.\nPartnerskie stosunki nie polegają zresztą na tym, że nigdy nie toczymy między sobą sporu, lecz na tym, że po kolejnej tego sporu odsłonie gotowi jesteśmy znów wspólnie zasiąść za stołem. Szczera rozmowa niemożliwa jest jednak bez wzajemnego zaufania, którego obecnie w relacjach polsko-ukraińskich nie wystarcza z uwagi na obopólne rozczarowanie.\nBudowie atmosfery zaufania bardziej niż doraźne przełomy sprzyja codzienne, rutynowe współdziałanie – w tym kontekście postrzegam właśnie Trójkąt Lubelski. Tylko że na dłuższą metę wymaga to porzucenia przekonania o wyjątkowości relacji polsko-ukraińskich i zastąpienia go zwykłym paradygmatem dobrosąsiedzkich stosunków.\nTo z kolei nie będzie możliwe bez pozbycia się wygórowanych oczekiwań i nagromadzonego przez lata bagażu emocji. Paradygmat dobrosąsiedzkich stosunków to bowiem paradygmat dobrej przeciętności – a do przeciętności nikt nie lubi się przyznawać.\nPowyższy artykuł to efekt wrześniowego wydarzenia Klubu Jagiellońskiego, „Polsko-ukraiński okrągły stół”, które było platformą wymiany opinii pomiędzy polskimi i ukraińskimi ekspertami. Zachęcamy do lektury poprzedniego tekstu z serii, „Ukraina w Unii Europejskiej? Na drodze stoi Europa Zachodnia i rosyjskie wpływy”, a także innych analiz o tematyce polsko-ukraińskiej, które już wkrótce zostaną opublikowane na naszym portalu.\nArtykuł powstał w rezultacie projektu Polsko-ukraiński stół 2021. Zadanie publiczne zostało zrealizowane ze środków Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. Publikacja wyraża jedynie poglądy autora i nie może być utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP.\nArtykuł (z wyłączeniem grafik) jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa 4.0 Międzynarodowe. Zachęcamy do jego przedruku i wykorzystania. Prosimy jednak o zachowanie informacji o finansowaniu artykułu oraz podanie linku do naszej strony.\nKierownik programu Europa Wschodnia w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych (PISM), główny analityk ds. Ukrainy. Z wykształcenia doktor nauk o polityce i administracji; ekonomista i politolog.\nSzef działu „Techno-republikanizm” o cienkiej granicy między wolnością słowa a cenzurą: Satanistyczne elity, krzyżowiec Trump i internetowi cenzorzy. Co teoria spiskowa QAnon mówi nam o przyszłości wolności słowa? Piotr Kaszczyszyn w roczniku „Pressji”, pt. „Nowa chadecja” o pragnieniu Boga we współczesnej literaturze: Katolicka literatura w postkatolickim świecie Redaktorka klubjagiellonski.pl komentuje prawdziwe podłoże strajku nauczycieli : Olejak: Sfrustrowani nauczyciele muszą strajkować [VIDEO]\nZebrana kwota: 11 688 PLN


Obraz olejny ręcznie malowany - Irysy - Vincent van Gogh\nKatalog » Artyści » Vincent van Gogh » 405 Moje konto\nNumer katalogowy 405\nObraz olejny namalowany ręcznie będący kopią dzieła Vincenta van Gogha pt. "Irysy".\nIrysy to kolejne znane dzieło, które wyszło spod pędzla holenderskiego artysty, jakim był Vincent van Gogh. Obraz powstał w 1889 roku. Został namalowany w czasie pobytu artysty w szpitalu psychiatrycznym, który znajdował się w Saint-Rémy-de-Provence. Jak nietrudno się domyśleć po nazwie obrazu, przedstawia on rosnące w ogrodzie niebieskie, przepiękne irysy.\nTo, co charakterystyczne i od razu rzucające się w oczy w tym obrazie, to przede wszystkim braki napięcia, które cechuje wiele ostatnich dzieł tworzonych przez Van Gogha na chwilę przed jego samobójczą śmiercią. Miała ona miejsce w 1890 roku. Można się również domyśleć, że podobnie jak wiele innych powstających w tamtych czasach obrazów, artysta inspirował japońską sztuką malarską o nazwie Ukiyo-e.\nBrat malarza - Theo - namówił Vincenta van Gogha do wystawienia tego obrazu na wystawie, która odbyła się w Salonie Niezależnych w Paryżu. Miało to miejsce we wrześniu 1889 roku. To nie było jedyne dzieło, które się na niej znalazło. Wystawiony został tam również obraz Gwiaździsta noc nad Rodanem.\nObraz znalazł swojego pierwszego nabywcę. Właścicielem został krytyk sztuki, a zarazem anarchista. Był nim Octave Mirbeau. Dokonał on zakupu dzieła za 300 franków. W 1987 roku dzieło zostało sprzedane przez 53,9 milionów dolarów. Zakupu dokonał australijski przedsiębiorca - Alan Bond. Nie posiadał on jednak wystarczającej kwoty. Dlatego też w 1990 roku obraz został odsprzedany do J. Paul Getty Museum, które zlokalizowane jest w Los Angeles.\n» Informuj mnie o aktualizacjach Irysy - Vincent van Gogh\nProdukt 7 z 14 w kategorii Vincent van Gogh


„Tak jak ofiarę na ołtarzu okadza się, by była miłą Bogu, tak i ofiarę z siebie trzeba okadzić, a tym kadzidłem jest wesołość, uśmiech i radość w chętnym składaniu ofiary”.\nLaski – najbardziej niezwykłe z wszystkich lasów świata. Pod tą zieloną nazwą kryje się niewielka wioska na skraju Puszczy Kampinoskiej, w bliskim sąsiedztwie Warszawy. Ktoś nazwał ją trafnie Bożym darem dla świata. Od 1922 roku swoją siedzibę ma tu Towarzystwo Opieki Nad Ociemniałymi, więc z tą działalnością na rzecz niewidomych Laski są do dziś powszechnie kojarzone. Ale to niecała prawda o Laskach. Od początku stanowią one bowiem centrum filozofii chrześcijańskiej. Między pierwszą i drugą wojną światową wokół Lasek skupiało się środowisko inteligencji katolickiej. Powstała tu także Biblioteka Wiedzy Religijnej, rozwijał się ruch ekumeniczny, wydawano czasopismo społeczno-kulturalne Verbum. W Laskach znajduje się również Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża oraz prowadzony przez nie dom rekolekcyjny. Przybywają tu ludzie z całej Polski, szukając swej duchowej przystani lub choćby tylko przystanku, na którym będą mogli zaczerpnąć oddechu.\nLaski miały wyjątkowe szczęście do mieszkańców. Jeden z nich – ks. Tadeusz Fedorowicz – w swojej książce „Drogi Opatrzności” napisał: „Ludzie święci zawsze się gdzieś spotykają, jedni drugich szukają i znajdują”. Oni odnaleźli się właśnie w Laskach: Matka Elżbieta Róża Czacka, ks. Władysław Korniłowicz – duchowo-intelektualny przywódca Dzieła Lasek, księża Tadeusz i Aleksander Fedorowiczowie, Antoni Marylski - świecki budowniczy Lasek, który dopiero pod koniec życia przyjął świecenia kapłańskie oraz wielu innych, którzy postanowili swoje życie związać z tym miejscem.\nWbrew zasadom dobrego wychowania, jak i zwykłej chronologii postanowiłam najpierw przybliżyć postać jednego z kapłanów. Niewielu jest bowiem takich, którzy nie słyszeliby o Matce Elżbiecie Czackiej – twórczyni Zakładu dla Niewidomych i założycielce Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, której proces beatyfikacyjny zbliża się ku końcowi. Piszemy o niej także w numerze październikowym „Apostolstwa Chorych”. Za to postać ks. Tadeusza Fedorowicza znana jest głównie tym, którzy zetknęli się z nim osobiście, lub spotkali ludzi, na życie których– zwłaszcza na jego sferę duchową – ks. Tadeusz i jego brat Aleksander wywarli wielki wpływ.\nKsiądz Tadeusz Fedorowicz pochodził z Kresów. Urodził się 4 lutego 1907 r. w Klebanówce niedaleko Podwołoczyc na Podolu, jako trzecie z dziewięciorga dzieci ziemiańskiej rodziny Fedorowiczów. Rodzice otaczali swoją gromadkę ciepłem i miłością, ale potrafili również stawiać dzieciom wysokie wymagania. To pewnie z rodzinnego domu Tadeusz wyniósł otwartość i szacunek do każdego człowieka oraz pracowitość, odpowiedzialność i wewnętrzną dyscyplinę. Wszyscy, którzy go znali podkreślają, że odznaczał się także prostą, żywą i pozbawioną jakiejkolwiek dewocji wiarą. Potrafił też, jak dziecko, zachwycać się pięknem świata i cieszyć każdym drobiazgiem.\nDo gimnazjum Tadeusz Fedorowicz uczęszczał we Lwowie, a po maturze zdanej w 1925 roku, podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1931 r., jako młody magister prawa, rozpoczął naukę i formację we lwowskim Seminarium Duchownym i na Wydziale Teologii Uniwersytetu im. Jana Kazimierza. Święcenia kapłańskie przyjął 28 czerwca 1936 roku. Realizując swoje powołanie, od początku wyróżniał się gorliwością i ewangelicznym radykalizmem. Początkowo zajął się organizowaniem opieki nad ubogimi, zostając nawet dyrektorem Domu Ubogich we Lwowie. Kiedy jednak zaczęto wywozić ludzi w głąb Związku Radzieckiego, zgłosił się dobrowolnie, aby im towarzyszyć i w ukryciu pełnić dla nich duszpasterską posługę. W 1943 r. został aresztowany i przez kilka miesięcy był więziony przez NKWD. Do kraju udało mu się wrócić dopiero w 1944 r. z armią generała Berlinga. Wkrótce po powrocie ks. Władysław Korniłowicz poprosił go o pomoc w pracy duszpasterskiej wśród osób ociemniałych, najpierw w Żułowie, a potem właśnie w Laskach, w których ostatecznie spędził resztę swego długiego życia, z krótką przerwą, gdyż przez pewien czas zlecono mu funkcję ojca duchownego w seminarium w Kalwarii Zebrzydowskiej\nByły to lata wypełnione gorliwą służbą Bogu i ludziom.. Z właściwą sobie radością włączył się również w nową formę oddziaływania duszpasterskiego, jaką stały się wędrówki z młodzieżą. Przyjmował wiele zaproszeń do prowadzenia rozmaitych rekolekcji a sam organizował rekolekcje dla grup małżeńskich. Przez całe lata był spowiednikiem i duchowym przewodnikiem wielu wybitnych osób, a dla ludzi młodych i osób niewierzących lub poszukujących drogi do Boga prawdziwym autorytetem moralnym. Póki nie odszedł do wieczności tylko nieliczni wiedzieli, że był również powiernikiem Kardynała Wojtyły, nawet wówczas, gdy został on papieżem.\nZasadniczą posługę pełnił jednak ks. Tadeusz Fedorowicz jako duszpasterz a zarazem Kierownik Zakładu dla Niewidomych. Swą duchową opieką otaczał także Siostry Franciszkanki, oraz wszystkich tych, którzy w jakikolwiek sposób służyli niewidomym i niedowidzącym. To on położył fundamenty pod duszpasterstwo niewidomych w Polsce, a ludzie, którzy cierpieli z powodu utraty wzroku zawsze byli największą miłością jego życia.\nO tym, jakimi wartościami kierował się w swojej służbie tak bardzo odmiennym środowiskom, najlepiej opowiadają jego własne słowa, rozsiane w rozmaitych publikacjach i prywatnych listach, a także świadectwa ludzi, którzy spotkali na swojej drodze tego niezwykłego i gorliwego kapłana. Wszyscy oni jednomyślnie uważali ks. Tadeusza za człowieka świętego, tą świętością, której nie da się nie zauważyć, gdyż zakotwiczona jest w realnym życiu. To świętość, która nie odgradza od innych ludzi, lecz przeciwnie – pochyla się nad każdym, nawet najmniejszym czy najbardziej grzesznym i słabym człowiekiem. Ksiądz biskup Bronisław Dembowski nazwał ks. Tadeusza „dobrym drzewem, które wydawało dobre owoce przyjaźni, życzliwości, które wielu pomagało zbliżać się do Boga”.\nW czym tkwi sekret duszpasterskiego sukcesu księdza Fedorowicza? Może w tym, że o trudnych i bolesnych doświadczeniach, także tych, których doznał ze strony innych ludzi, umiał myśleć bez goryczy? Lub może w tym, że o ludziach zawsze mówił z wielką życzliwością, radością i wdzięcznością? Ksiądz Tadeusz w każdym człowieku próbował dostrzec choćby tylko cień dobra, dlatego wszystkie spotkania były dla niego źródłem radości.\nSzczęściarze, którym dane było znać tego niezwykłego kapłana twierdzą, że ks. Fedorowicz potrafił rzeczy zwyczajne robić w taki sposób, że trudno było o nich zapomnieć a ze spotkań z nim zawsze wracało się duchowo obdarowanym. Ks. Andrzej Gałka tak o nim pisze: „Mówił o sobie: «Jestem szczęśliwy i zawsze taki byłem, jestem szczęśliwy, że mogę być tutaj, w Laskach». Nic nie było w stanie odebrać mu tego szczęścia przez całe jego długie życie. Bezgraniczne zaufanie Bogu i Jego Opatrzności oraz przekonanie, że w każdym człowieku jest choćby zalążek dobra, pozwoliły mu patrzeć na wszystkich i na wszystko z optymizmem i nadzieją”.\nSądzę, że tajemnicę szczęścia, którym próbował dzielić się z innymi, ks. Tadeusz odkrywa między innymi w tym stwierdzeniu: „Miłość ma być źródłem całego naszego działania i ona jest u podstaw i w istocie pełnego wymiaru. Ogólnie w życiu duchowym katolików, nawet tych lepszych, panuje idea obowiązku religijnego. Obowiązek jest zawsze czymś ciężkim – stąd życie religijne tak ludziom ciąży. Tymczasem od Jezusa Chrystusa nie jesteśmy niewolnikami, lecz wolnymi. Krzyż jest pełnym wymiarem miłości: działanie z obowiązku prowadzi w dalszym ciągu do minimalizmu, podczas gdy pełny wymiar, maksymalistyczny, jest możliwy, gdy za źródło ma miłość”. Ksiądz Tadeusz był przekonany, że nasze życie powinno opierać się na „chcę” a nie na „muszę”. Konsekwentnie utrzymywał, że jest tylko narzędziem, że nie robi niczego szczególnego, a ludzką wdzięczność zawsze „przekierowywał” do Pana Boga. „Jestem zwykłym człowiekiem z wadami i zaletami. Ale też «niosę» na sobie kapłaństwo Chrystusa. Moją zaletą jest to, że staram się sobą nie zasłaniać kapłana, staram się być «w porządku». I zapewne dobro, które przeze mnie się dzieje, a widzę to nieraz i słyszę od innych, czasem ze zdziwieniem, bo sam tego nie zamierzałem, działo się jak gdyby «samo» – ono jest owocem kapłaństwa czyli Chrystusa” – twierdził z pokorą.\nKsiądz Tadeusz uważał, że żadnego człowieka nie należy potępiać. Swoim duchowym dzieciom radził: „Nie zrażajcie się waszymi niepowodzeniami. Bóg was kocha niezależnie od tych niepowodzeń i będzie wam pomagał wzrastać, tylko miejcie stałą dobrą wolę, by ku Niemu iść. Szczęśliwi, którzy nie stawiają nade wszystko wyników, ale wiedzą, że chodzi przede wszystkim o dobrą wolę i starania – znajdą Miłość Bożą i pokój serca”. Ksiądz Fedorowicz twierdził: „To nasza rola: być świadkami Prawdy i Miłości. Ta myśl bardzo mi ułatwia patrzenie na świat. Panu Jezusowi szczególnie miłą jest wierność w małym, bo jest ona wyrazem miłości. Kiedy człowiek od czasu do czasu robi jakieś nadzwyczajne wyczyny, wspaniałe rzeczy, to w tym może być dużo próżności, dużo siebie samego. A jeżeli człowiek tak na co dzień w małych, niepokaźnych rzeczach jest wierny, to z pewnością wypływa to tylko z miłości”.\nSądzę, że warto skorzystać z tych wskazówek. Najważniejsza jest wierność w małych rzeczach. Taka sama jak u św. Teresy od Dzieciątka Jezus i u Matki Elżbiety Róży Czackiej. Taka sama jak ta, którą mądrzy wychowawcy próbują zaszczepiać w sercach wychowanków i przyjaciół Zakładu dla Niewidomych w Laskach. Oto recepta na szczęście i na świętość dla każdego z nas.\nKrótko przed śmiercią, która nastąpiła 28 czerwca 2002 r. Ksiądz Tadeusz Fedorowicz wyznał: „I tak, jak zawsze cieszyłem się na podróż do rodziny i przyjaciół, tak teraz cieszę się na tę nową i ostateczną podróż do tych wszystkich, którzy byli mi bliscy tu na ziemi. Śmierć to nie śmierć (straszna, z kosą i zębami w czaszce), ale najcudowniejsze spotkanie z nimi wszystkimi! I to już niedługo”!\nNigdy nie byłam w Laskach, jednak Ci, którzy mieli to szczęście twierdzą, że można tam nadal obcować ze Świętymi. W miejscach, które były mu tak bliskie nadal pobrzmiewają też słowa ks. Tadeusza: „Tak jak ofiarę na ołtarzu okadza się, by była miłą Bogu, tak i ofiarę z siebie trzeba okadzić, a tym kadzidłem jest wesołość, uśmiech i radość w chętnym składaniu ofiary”.


Charakterystyka Bardzo odporny i piękny gatunek, szczególnie zalecany początkującym. Samiec w okresie tarła jest jedną z najpiękniejszych ryb hodowanych w akwariach. Gurami Mozaikowy osiąga 12 cm długości. Charakterystyczny mozaikowy wzór na tułowiu i płetwach. Ubarwienie ciała pomiędzy różowym, pomarańczowym i czerwonym kolorem połyskującym srebrzyście z licznymi jasnymi plamami, rozmieszczonymi na całym ciele. Dojrzałe samce można rozpoznać po bardziej wydłużonych płetwach odbytowej (zakończona nitkowatymi wyrostkami) i grzbietowej oraz po czerwonym zabarwieniu gardzieli. Ryby spokojne, samce jednak w okresie tarła bywają terytorialne i uciążliwe dla samicy, której należy zapewnić odpowiednią ilość kryjówek. Ryby posiadają dodatkowy narząd – labirynt, dzięki, któremu mogą oddychać powietrzem atmosferycznym. Gurami mozaikowe dożywają niekiedy 8 lat.\nOdżywianie Przyjmują pokarm suchy, żywy i mrożony. Chętnie wyjadają z akwarium często niezbyt pożądaną stułbie. Gurami mozaikowe czują się najlepiej w przestronnym akwarium min. 100 litrowym. Lubią dobrze oświetlone zbiorniki z niewielkim poziomem wody, mocno obsadzone roślinnością z wolną przestrzenią do pływania. Dość łatwo przystosowują się do rożnych parametrów wody, która jednak musi być czysta i regularnie podmieniana (10-15%). Konieczne zastosowanie dobrego filtru bez wymuszonego obiegu wody, który mógłby uszkodzić gniazdo, budowane wśród roślin. Gurami mozaikowy jest jednym z najspokojniejszych spośród swojego gatunku. Doskonale nadaje się do akwarium towarzyskiego. Nie jest wskazane trzymanie z rybami większymi i zadziornymi.\nRozmnażanie Rozmnażanie należy do łatwych. Poziom wody w akwarium tarliskowym nie powinien być wyższy niż 20 cm. Filtr powinien wytwarzać delikatny prąd wody. Ryby przed planowanym rozrodem należny obficie karmić żywymi pokarmami. Kiedy samica przybiera krągłości, samiec zaczyna budowę pienistego gniazda pośród pływającej roślinności. Pianę wytwarza w ten sposób, że chwyta powietrze a następnie wypluwa pęcherzyki powietrza otoczone śluzem. Następnie zaleca się do samicy, para podpływa do gniazda i dochodzi do aktu. Samiec obejmuje swoim ciałem samicę, ustawiając się pod nią i wyginając ciało w kształt litery U. Manewrując płetwami piersiowymi, obraca się wraz z samicą tak, że samica leży do góry brzuchem pod gniazdem. Samiec zaczyna ściskać samic i następuje wytrysk mlecza oraz wydzielenie kilkudziesięciu ziaren ikry. Ziarenka samiec zbiera w pyszczek i przenosi do gniazda, odganiając przy okazji samicę. Dopiero gdy ikra znajdzie się w gnieździe samiec wabi samicę do następnego aktu tarła. Zazwyczaj ryby składają 200-300 jajeczek. Po tarle samica jest odganiana i powinna być odseparowana. Wylęg następuje po ok 2 dniach, a po kilku następnych, narybek rozpoczyna samodzielne wędrówki w poszukiwaniu pokarmu. W tym czasie należy wyłowić samca. Zaleca się karmienie młodych pierwotniakami, wrotkami i mikro pokarmami. Rybki rosną bardzo wolno i przez pierwsze 3 miesiące są bardzo wrażliwe na wahania temperatury.


raz modeli inwerterów od producentów zajmujących się fotowoltaiką. Inwertery można podzielić na jednofazowe lub trójfazowe. Sklep z fotowoltaiką może także sprzedawać gotowe zestawy f\nDodane: 11-09-2020 06:02\nSklep z fotowoltaiką zajmuje się sprzedażą wszelkich produktów potrzebnych do instalacji słonecznych, w tym inwerterów. Sklep z fotowoltaiką oferuje wiele różnych rodzajów oraz modeli inwerterów od producentów zajmujących się fotowoltaiką. Inwertery można podzielić na jednofazowe lub trójfazowe. Sklep z fotowoltaiką może także sprzedawać gotowe zestawy f\nFotowoltaika dla każdego!Dlaczego nie warto bać się wizyty u dentysty?Dobra zabawa z dzieckiem - może kolejka?Nudny temat - sprzątanieDlaczego wartość nieruchomości ma znaczenie?Popularne marki odżywekCechy dobrego zaproszenia na komunię i nie tylkoWarto zatrudnić hostessę?Pipes, plumbing and plumbersCzy w 2021 zdołasz dokonać rozwodu?Zrób to wreszcie! Zacznij zorganizować pokaz tańca już w 8 dni!Na urodziny, imieniny czy ślub- kartki zaproszenioweO biurach rachunkowychPozycjonowanie z googleGdzie taniej wynająć podnośnik?Co musisz wiedzieć o weterynarzachJak uniknąć porażenia?Po sezonowo: Kartki świąteczneMarketing internetowy ogółemJak dbać o swój pojazd?Nowiniki w świecie e-sklpówDentysta - specjalista potrzebny każdemuCała Prawda O Tym Jak uczyć bhp (a Której Sprzedawcy Ci Nie Powiedzą)Sekrety pięknej skóry głowy i twarzyCzysty dywan - nieosiągalne?Artykuł o naprawianiu samochodówChłodnictwoImplanty zębowe zabrzeO zabawkachCiekawostki na temat pomp


Homilia bp. Jana Tyrawy z okazji 98. rocznicy Odzyskania Niepodległości – Katedra Bydgoska – 11 listopada 2016 – Diecezja Bydgoska\nHomilia bp. Jana Tyrawy z okazji 98. rocznicy Odzyskania Niepodległości – Katedra Bydgoska – 11 listopada 2016\nLektura liturgii Słowa przed chwilą odczytana, jest szczególna. Odczytaliśmy ją bez żadnego dobierania, a jednocześnie tak jak gdyby była szczególnie dopasowana do dzisiejszej uroczystości. Ten bardzo krótki i nadzwyczaj rzadko odczytywany List św. Jana Apostoła mówi o czymś, co dla nas w tej chwili, naszej sytuacji powinno być absolutnie fundamentalne. Bowiem kiedy przyszło nam dziś świętować 98. rocznicę Odzyskania Niepodległości, to można odnieść wrażenie, jak gdybyśmy byli dopiero u początków, jak gdybyśmy tę niepodległość dopiero wczoraj odzyskali i trzeba nam kłaść pierwsze fundamenty. A tym fundamentem ma być Prawda, a tym pierwszym fundamentem ma być Przykazanie. Tak, po 98 latach budowania społeczności Narodu Polaków, co zostało z tej budowy, że „prawda i przykazanie, jakie otrzymaliśmy od Ojca”, musi nam być raz jeszcze przypomniana i jedynie może nas zapewne uratować. Tak, można odnieść wrażenie, jak gdyby te 98 lat niczego nas nie nauczyły, jak gdybyśmy je zmarnowali.\nSłyszeliśmy tak ważne słowa, że trzeba je raz jeszcze w tym miejscu powtórzyć. „A teraz proszę cię, Pani, abyśmy się wzajemnie miłowali. A pisząc to – nie głoszę nowego przykazania, lecz to, które mieliśmy od początku. Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań. Jest to przykazanie, o jakim słyszeliśmy od początku, że według niego macie postępować. Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i antychrystem. Uważajcie na siebie, abyście nie utracili tego, co zdobyliście pracą, lecz żebyście otrzymali pełnię zapłaty.”\nPrawda i przykazanie.\nW dziejach naszego Narodu był taki czas, że wydawało nam się, że dane nam jest budować nasze dzieje nie tylko od początku, lecz także na nowych fundamentach. Wówczas także cieszyliśmy się kolejną wizytą Jana Pawła II pośród nas. Przyjechał, aby pomóc nam te fundamenty odnaleźć i na nich budować. I dlatego programem jego Pielgrzymki przez Polskę stał wykład Dekalogu, 10 Przykazań. Po latach wspominając tamten czas w książce „Przekroczyć próg nadziei” przypomniał Papież, jak wówczas niektóre kręgi przyjęły Go z tego powodu z afrontem i określiły jako „persona non grata”. W języku dyplomacji oznacza to osobę niepożądaną w danych kraju i dlatego osoba ta musi ten kraj opuścić. Papież przypominając 10 Przykazań okazał się być osobą niepożądaną. Podczas następnej wizyty w Polsce określił to jednoznacznie: „Niepokój muszą budzić dzisiaj dające się zauważyć w mojej ojczyźnie tendencje zmierzające do programowej laicyzacji społeczeństwa, ataków na Kościół oraz ośmieszania wartości chrześcijańskich, które były u podstaw tysiącletnich dziejów narodu”. Czyż podział ten nie trwa do dziś, nie wyraża się w różnych formach i pod różnymi pretekstami. Czy tak ma to pozostać.\nPapież Jan Paweł II lubił powtarzać, że Genus humanum arte et ratione vivit… – oznacza to, że człowiek jest sobą przez prawdę i staje się sobą przez coraz pełniejsze poznanie prawdy. Człowiek powołany został, aby poznawał prawdę, bowiem w ten sposób spełnia konstytutywny związek samego człowieczeństwa z prawdą. Kiedy człowiek poznaje prawdę? Kiedy poznaje rzeczywistość otaczającego świata, a także tajniki własnego człowieczeństwa. Papież Jan Paweł II lubił powtarzać myśl Sokratesa, że wiedza jest cnotą moralną, to znaczy niesie w sobie przesłanie moralne, imperatyw moralny, zobowiązanie i w ten sposób spełnia moralną godziwość poznania, które służy dobru.\nChciałbym się nad tym zatrzymać, bowiem dziś wydaje się, że w samej próbie poznawania rzeczywistości tkwi pewien problem. Proponuję, abyśmy posłuchali krótkiej wypowiedzi Jana Pawła II, zawartej w encyklice Fides et ratio. „Rozum… staje się coraz bardziej niezdolny do skierowania się ku wyższej rzeczywistości i nie śmie sięgnąć po prawdę bytu. Nowoczesna filozofia zapomniała, że to byt winien stanowić przedmiot badań i skupiła się na poznaniu ludzkim” (5). Papież w tych dwóch zdaniach mówi nam, że we współczesnym sposobie myślenia, we współczesnym sposobie poszukiwania prawdy nie jest ważna rzeczywistość, czyli byt, czyli to, co istnieje samo w sobie, lecz to, co my o tym myślimy, jaką teorię na ten temat snujemy. A zatem nie rzeczywistość, lecz nasze poglądy o rzeczywistości stają się punktem wyjścia. Ta tendencja znana jest w historii filozofii od czasów Galileusza, kiedy zaczęto kierować się nie tyle pytaniem: czym jest rzeczywistość (byt), lecz jak się to robi. Papież nie jest tu osamotniony w swojej myśli. O wiele wcześniej zwracał na ten problem uwagę m.in. Josef Pieper w 1928 r. „Każda powinność ma uzasadnienie w bycie. Rzeczywistość jest fundamentem etyki. Dobro jest zgodnością z rzeczywistością. Kto chce poznać i czynić dobro, musi zwrócić swój wzrok na realny świat bytu. Nie na własne «poglądy», nie na swoje «sumienie», nie na «wartości», nie na samowolnie wyznaczone «ideały» czy «wzory». Musi abstrahować od własnego działania i zwrócić się ku rzeczywistości”.\nI tu rodzi się pytanie, jak rozumieć tę rzeczywistość. W odpowiedzi chciałbym przywołać dwa przykłady. Pierwszy; w ostatnim czasie zainteresowałem się dziedziną szeroko rozumianej astrofizyki. Przesłuchałem na YouTube kilkanaście wykładów wybitnych naszych profesorów, którzy jakiś czas swojego życia naukowego spędzili w słynnym Przyspieszaczu Hadronów pod Genewą. Emocjonując się przy odkrywaniu bozonu Higgsa, czy ostatnio fal grawitacyjnych, zwrócili uwagę pośrednio lub nawet bezpośrednio na prawa rządzące rzeczywistością kosmosu. Fundamentalne pytania są kierowane może nie tylko ku temu, czym jest taka czy inna elementarna cząstka, materia, lecz czym są prawa rządzące rzeczywistością, które ją organizują, czym jest np. prawo grawitacji, jaka jest jego geneza. Właśnie tak rozumiana rzeczywistość uczy pokory, tak rozumianą rzeczywistością nie da się manipulować. A przekroczenie tak rozumianego prawa fizyki potrafi się natychmiast zemścić. (Nikt nie będzie manifestował swojej wolności wychodząc przez okno na dziesiątym piętrze). Tak rozumiana rzeczywistość poprzez matematyczną strukturę kosmosu objawia swoją racjonalność. Filozoficznie rzecz biorąc trzeba powiedzieć, że w tym momencie właśnie naukowiec, a nie tyle nauka, stawia metafizyczne pytanie (skąd się wzięło i czym jest np. prawo grawitacji, czy magnetyzmu), na które nauka nie jest kompetentna, aby dać odpowiedź.\nAle nurtuje mnie drugi przykład. Oto w laboratorium biolog przeprowadza jakieś doświadczenie na żywej komórce, żywym organizmie, takim czy innym jego fragmencie. Wiem, że ów biolog prowadzi to doświadczenie tak długo, jak długo ma do czynienia z żywym organizmem. W momencie, kiedy ten staje się martwy, ląduje w kanale, a jego miejsce zajmuje kolejny żywy organ. I w tym przypadku prowadzący doświadczenie nie jest w stanie nauczyć się pokory, bowiem nigdy nie stanął wobec rzeczywistości, jaką jest prawo życia, nigdy nie postawił sobie pytania, czym jest życie jako życie. Właśnie życie jako prawo organizujące materię w żywy organ znika mu z pola widzenia, gdyż m.in. nie wywiera skutków jego przekroczenia tak, jak prawo fizyki. Może czynić to doświadczenie, gdyż na nie pozwala mu technika, która automatycznie staje się normą o charakterze moralnym: wszystko to, co technicznie możliwe, staje się dopuszczalne, staje się „dobre”. To tu rodzą się problemy natury inżynierii genetycznej, aborcji, in vitro.\nWłaśnie o życie mi chodzi, o prawo życia. Życie, prawo życia, czym jest życie? Już na najniższym poziomie rozumienia życie to przemiana materii, wzrost i reprodukcja. Charakteryzuje je to, że życie występuje zawsze jedynie w żywej formie i konkretnej postaci. Występuje zawsze tylko jako ta oto konkretna roślina, to oto konkretne zwierzę, ten oto konkretny człowiek, ten oto konkretny embrion. Ale także już na tym poziomie niesie w sobie tajemnicę początku, właśnie transcendentalne pytanie. To słowo tajemnica jest tu jak najbardziej właściwe, bowiem opierając się o nauki przyrodnicze natrafiamy na granicę wyjaśniania życia. Nauki biologiczne nie poradziły sobie z wyjaśnieniem życia. Innymi słowy „życie może zostać rozpoznane [zainicjowane] jedynie przez życie”.\nA czym jest życie człowieka? To dopiero człowiek może być określony w najpełniejszym tego słowa znaczeniu istotą żywą, bowiem poprzez centrum, nazywanym ludzkim „Ja”, które nie posiada żadnej przestrzennej lokalizacji, staje się podmiotem i poprzez swoje ciało wiąże się z otoczeniem. Do tych wymiarów ludzkich cech: trzeba dodać świadomość i refleksyjność, wolność, spotkanie, zdolność do pojęciowej abstrakcji, ale też ograniczenia wyrażające się śmiertelnością.\nJakie prawa, jakie normy wpisane zostały w tak rozumianą rzeczywistość, jaką jest człowiek? Przede wszystkim wrodzona, niezbywalna godność osoby ludzkiej, zakorzeniona w wewnętrznym, duchowym życiu człowieka, które manifestuje się samoświadomością, ludzkim „Ja”. To właśnie w swoim wnętrzu człowiek występuje we własnej autonomii, indywidualności, własnej realności i własnej tożsamości. I dlatego człowiek jest nieredukowalny, nieporównywalny z żadną inną formą życia. Stąd człowiek jest jedyną istotą, która nie tylko żyje, ale musi swoim życiem kierować. To właśnie tu jak i w wolności człowieka zapisane zostały pryncypia etyczne, stąd przykazania. Zakładają one rozum pozwalający człowiekowi wartościująco oceniać sytuację, to znaczy pytać o racje i wybierać cele. Człowiek kieruje swoim życiem poprzez racje i poprzez cele. I w tym miejscu przekracza naukę w kierunku transcendencji pytając o sens, na które to pytanie nauka nie odpowiada. Człowiek, uzasadniając swoje wybory i decyzje, sięga po racje, w które wierzy, że są ostateczne, to znaczy mają „boski” charakter. Warto by przy tej okazji przeanalizować owe napisy niesione na transparentach podczas manifestacji, jakimi racjami kierują się manifestanci, jakimi racjami ich zdaniem miałaby kierować się ludzkość dokonując takich, czy innych wyborów. Podobny wymiar mają cele. Człowiek osiągając stawiany cel w tym momencie go przekracza i stawia następny – jaki cel jest ostateczny?\nAle wolność człowieka zakłada także wolność do nieprawdy i kłamstwa, wolność do nienawiści i zniszczenia, wolność do popełniania bezprawia i wyzysku życia, inaczej mówiąc: wolność do zła. Nad tym trzeba się zatrzymać, bowiem „odróżnienie dobra i zła: jest nam dane, nie zależy od nas, „którego nie możemy ani unieważnić, ani zmienić według naszej woli lub kaprysu, które zastajemy gotowe, które nam się narzuca i które jesteśmy zmuszeni przyjąć jako prawdziwe”. A to znaczy, że w rozróżnieniu dobra i zła mamy do czynienia z prawem naturalnym, które, jest nam dane, które, kiedy czynię zło, a zwłaszcza, kiedy doświadcza zła, zawsze się odzywa stwierdzeniem: „tak być nie powinno”.\nTen ciąg myśli, kim jest człowiek jako rzeczywistość, chciałbym zamknąć wypowiedzią Papieża Benedykta XVI, jego przemówieniem w Bundestagu. „Powiedziałbym, że pojawienie się ruchu ekologicznego w polityce niemieckiej… pozostanie… głosem, którego nie można ignorować. Młodzi ludzie zdali sobie sprawę, że w naszych stosunkach z naturą coś jest nie tak, że materia nie jest tylko surowcem, który mamy przetwarzać, ale że sama ziemia ma swoją godność, a my winniśmy stosować się do jej wskazań… Doniosłość ekologii oczywiście nie podlega już dyskusji. Winniśmy słuchać języka przyrody i dawać stosowne odpowiedzi. Chciałbym jednak podkreślić z mocą rzecz, o której – jak mi się wydaje – dziś, podobnie jak i wczoraj, się zapomina: istnieje także ekologia człowieka. Również człowiek ma naturę, którą winien szanować i którą nie może manipulować według swego uznania. Człowiek to nie tylko wolność, którą sam sobie tworzy. Człowiek nie stwarza sam siebie. Jest on duchem i wolą, ale jest też naturą, a jego wola jest słuszna wtedy, kiedy szanuje naturę, słucha jej i akceptuje siebie takiego, jakim jest, to, że sam siebie nie stworzył. Właśnie w ten sposób i tylko w ten sposób urzeczywistnia się prawdziwa ludzka wolność”.\nJak zatem ma się sprawa z ową naturą. W laboratorium eksperymentator z materiałem, na którym eksperymentuje, może uczynić wszystko! Może pociąć, zamrozić, może sprzedać, może też jednym ruchem ręki unicestwić. I co? I nic! Żadne prawo, żadna norma o niego się nie upomni, nie wyegzekwuje swoich praw, jak uczynią to prawa fizyki. Dotyczy to także człowieka dorosłego. Można go unicestwić, zakopać w lesie i jeśli nie upomni się o niego sumienie drugiego człowieka, to ten tak już zostanie na zawsze. Dlaczego tak się dzieje? Dzieje się tak dlatego, gdyż prawo, norma wpisana w człowieka, to nie prawa fizyki, lecz prawo natury, a ono „nie da się nigdy odkryć – jak stwierdza Leszek Kołakowski – jako faktu empirycznego; ta wiedza jest mało pożyteczna, jeśli nie jesteśmy zdolni do odczuwania dobra i zła w nas samych”. I stąd konieczność sumienia.\nOd tego wyszliśmy. Mamy budować nasze życie społeczne, narodowe. Mamy przemyśliwać warunki tego budowania. W tym wszystkim mamy kierować się prawdą o człowieku, kim jest, tak, aby bardziej „był”, niż „miał”. To znaczy, aby każdy z nas umiał widzieć siebie w perspektywie całości, od początku do końca. Aby każdy z nas umiał widzieć siebie w wymiarze moralnym, bowiem umiejętność kierowania sobą poprzez racje i cele przekracza wiedzę natury naukowej. Wchodzi na teren przykazań, wchodzi na teren „boskiego” wymiaru.\nStąd raz jeszcze trzeba to powtórzyć, potrzebne jest sumienie. Nie zbudujemy przyszłości nas samych, naszych rodzin, naszej ojczyzny, jeśli zabraknie prawdy, jeśli zabraknie przykazania, jeśli zabraknie sumienia.\nWyświetlenia (widoczne tylko dla administratorów): 1 165\nMarcin Jarzembowski\t2016-11-11T13:41:26+00:00\t11/11/16|


°HOTEL CONRAD HONG KONG HONGKONG 5* (Chiny) - od 349 € | BOOKED\nConrad Hong Kong jest współczesnym 5-gwiazdkowym hotelem położonym 1.7 km od Wzgórze Wiktorii oraz 1.7 km od Causeway Bay. Oferując zakwaterowanie w 22-piętrowym budynku, hotel jest połączeniem nowatorskiego stylu w architekturze architektury oraz współczesnych udogodnień.\nHotel cieszy się centralną lokalizacją co umożliwia szybki dostęp do galerii, świątyni i wieży. Hotel ulokowany jest w ekskluzywnej dzielnicy, 6 km od centrum miasta.\nHotel powstał blisko stacji metra Stacja kolei MRT Wan Chai oraz stacji kolejowej Stacja kolei MRT Central. Conrad Hong Kong Hotel powstał w 145 km od lotniska Fuoshan.\nZnakomity widok na morze przyciąga gości do deluxe twin room for single use, executive twin room for single use i apartament prezydencki z łóżkiem typu king-size, oferujących kontroli parametrów klimatycznych, telewizora płaskoekranowego, aneksu kuchennego, dużych okien i bezpośredniego połączenia telefonicznego. Nawet najbardziej wymagających oczaruje widok na Victoria Harbour i Port Hong Kong, który rozpościera się z okien pokoi. Prysznic, szlafroki i ręczniki są w każdej łazience.\nNa terenie obiektu znajduje się restauracja ogrodowa, doświadczeni kucharze której gotują kuchnię południowo-azjatycką. Rewelacyjny kawiarnia oferuje taras i Wi-Fi. Brasserie on the Eighth at Conrad Hong Kong i Island Gourmet znajdują się w zakupowej dzielnicy, zaledwie 100 metrów od obiektu.\nMożesz zacząć dzień od śniadania w formie szwedzkiego stołu, które kosztuje HKD 338.80 za noc od osoby.\nConrad Hong Kong Hotel udostępnia udogodnienia konferencyjne, centrum biznesowe i kserokopiarkę, jak również całodobową obsługę hotelową, pralnię i czyszczenie butów.\nW pokojach hotelowych jest dostępny bezprzewodowy Internet w cenie HKD 120 za dobę.\npubliczny parking jest dostępny w pobliżu obiektu (rezerwacja może być wymagana) w cenie HKD 1200 za dobę.\nRok odnowienia: 2007. Liczba pięter: 22. Liczba pokoi: 513.\ncafe TOO (kuchnia: Międzynarodowa)\nLokalizacja Conrad Hong Kong\nStacja kolei linowej600 m\nCentralna przystań promowa900 m\nAdmiralicja brytyjska310 m\nNa podstawie 125 opinii, 66% lubi to\nZakres cenowy: 65 EUR - 65 EUR\nAdres: Level 6, Island Shangri-La Hong Kong, Pacific Place, Supreme Court Road, Central\nOpinie Conrad Hong Kong\nOpinie Gości są przekazywane przez naszych klientów po ich pobycie w Conrad Hong Kong


Retro Lady in Black: czerwca 2014\nNa początku czerwca zaatakowały nas prawdziwe letnie upały. W taką pogodę, kto tylko może łapie ręcznik, zakłada kostium i pędzi nad wodę. No i właśnie docieramy do tematu odpowiedniego kostiumu kąpielowego. Jak co roku spędziłam sporo czasu wertując ofertę sklepów i producentów bielizny w poszukiwaniu idealnego kostiumu. A na ów ideał składają się dwa założenia: krój kostiumu musi nawiązywać do stylu retro oraz góra musi być dostępna w szerokiej rozmiarówce. A o jedno i drugie wcale nie tak łatwo. Zatem, jeśli nie jesteście miłośniczkami miniaturowych trójkącików przymocowanych nicią dentystyczną, zapraszam do obejrzenia kostiumów, które udało mi się wyszperać w sieci i są (bądź były całkiem niedawno) dostępne w polskich sklepach stacjonarnych i internetowych.\nPanache Britt góra\nPanache Britt jednoczęściowy\nPanache Britt tył\nDalia Roma jednoczęściowy\nOsobom, które jak ja wybierają kostiumy dwuczęściowe podpowiem, że wcale nie trzeba kupować góry i dołu kostiumu od tego samego modelu. Można w ten sposób stworzyć własny, ciekawy zestaw, który niejednokrotnie wychodzi taniej (przyznaję, że zdarza mi się kompletować markową górę, z tanim dołem). Zobaczcie tylko, co można znaleźć na Allegro za bardzo niską cenę - dzięki czemu opłaca się kupić komplet dla samego dołu.\nAutor: Lady in black o 23:10 8 komentarzy:\nEtykiety: grochy, kostium kąpielowy, marynarski, Panache\nPolka dots na spacer.\nChyba żaden inny deseń nie kojarzy się tak letnio i dziewczęco, jak groszki. Groszki nieodzownie nasuwają również myśl o stylu pin up.\nHistoria tego wzoru sięga najprawdopodobniej połowy XIX wieku, wtedy groszki pojawiły się na Wyspach Brytyjskich. Swoją anielską nazwę „polka dots” zawdzięczają popularnemu tańcowi – polce, choć właściwie nie do końca wiadomo dlaczego. Groszki pojawiały się w modzie lat 30 i 40 tych. Jednak ten kobiecy deseń największą popularność zdobył w latach 50-tych. Ponieważ groszki od zawsze kojarzyły się z latem, były i są nadal popularnym deseniem na kostiumach kąpielowych – ten najbardziej znany zaprezentowała w latach 50 tych Marylin Monroe, a w latach 60 tych pojawił się znany po dziś dzień przebój „Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini”.\nNa zdjęciach (wybaczcie jakość, zdjęcia ze spaceru – robione kartoflem…) prezentuję moją wersję niezobowiązującego stroju, idealnego na letni spacer, garden party, czy po prostu kawę z koleżanką. Wygodnie i bez długiego szykowania przed lustrem :)\nOkulary - I am,\nSandały - nn.\nAutor: Lady in black o 20:33 11 komentarzy:\nEtykiety: grochy, polka dot, spacer, stylizacja\nNiedawno miałam przyjemność użyczyć swojego wizerunku do pewnego projektu dyplomowego. Krótko mówiąc pewnej majowej niedzieli pozowałam do zdjęcia, które wejdzie do cyklu zdjęć inspirowanych policyjnymi zdjęciami z dawnych lat. Przy okazji tej sesji, w ramach „zapłaty” za pozowanie powstało jeszcze kilka zdjęć nie związanych bezpośrednio z tematem pracy, choć oczywiście nadal w klimacie retro.\nWiosna i lato, to jak co roku czas, kiedy porzucam czerń, na rzecz kolorów. Zestawy z klasycznego retro przechodzą bardziej w pin – up. Cóż jest prostszego niż ołówkowa spódnica w panterkę i hawajski kwiat we włosach, i gotowe :)\nW tle widać rusztowania - rewitalizacja w toku.\nZdjęcia powstały na zabytkowym Księżym Młynie, o którym nie raz pisałam już na blogu. Ten niesamowity zakątek miasta, stworzony przez fabrykanta – wizjonera, jako swoiste miasto w mieście, był przez wiele, wiele lat zaniedbywany przez kolejne władze Łodzi. Nareszcie doczekał się swojej drugiej szansy, budynki są w trakcie rewitalizacji, a w planach miasta, jest aby Księży Młyn stał się tzw. dzielnicą kreatywną. Co z tego wyjdzie? Zobaczymy, ja w każdym razie trzymam kciuki, za to miejsce i jego mieszkańców.\nSamochód do zdjęć użyczył oczywiście niezastąpiony Retro Pasjonat – Marcin.\nDobra, wcale nie jesteśmy tacy poważni :)\nfot. Jakub Kasica\nAutor: Lady in black o 23:00 4 komentarze:\nEtykiety: Greta Vintage Store, Księży Młyn, panterka, pin up, plener, retro, retro pasjonaci, sesja\nGangi Chicago - przestępczość w czasach Wielkiego Kryzysu.\nJesteście zdania, że współcześnie przestępczość kwitnie, a organy władzy kompletnie sobie z tym faktem nie radzą? Uważacie, że kiedyś było lepiej? Spokojniej? Po prostu praworządnie? No cóż, jesteście w błędzie.\nPrzestępczość i zbrodnia panoszyły się na ziemi od zarania dziejów ludzkości a niejeden współczesny złoczyńca mógłby się uczyć fachu, czytając stare akta sądowe. Co więcej, były też czasy, kiedy przestępcy stawali się bohaterami w świadomości przeciętnych zjadaczy chleba, a po śmierci ich życie obrastało legendą. I to wcale nie tak dawno, bo nie zamierzam pisać o Robin Hoodzie ani Janosiku. Chcę natomiast opisać pokrótce historię amerykańskich gangów czasów Wielkiego Kryzysu. Brutalną historię o biedzie i desperacji, o dążeniu do wyrwania się z nędzy kosztem życia, swojego i innych. Ale i momentami zabawną, wręcz tragikomiczną, a czasem wzruszającą, historię o czasach, które już nigdy nie wrócą. Kiedy to granica między przestępcą a stróżem prawa często się zacierała, bo ci „źli” i ci „dobrzy” byli bo obydwu stronach barykady.\nGangi rabujące banki powstały na fali Wielkiego Kryzysu w Stanach Zjednoczonych. Wielka depresja w latach 1929 – 1933 dotknęła krajów na całym świecie i pogrążyła wszystkie dziedziny gospodarki. Przyjmuje się iż kryzys rozpoczął się w Stanach Zjednoczonych, po tzw. czarnym czwartku czyli panice na giełdzie nowojorskiej na Wall Street 24 października 1929, kiedy to pękła bańka spekulacyjna i gwałtownie spadły ceny praktycznie wszystkich akcji, pociągając za sobą łańcuch bankructw i zadłużenia. Skutkiem kryzysu była też utrata pracy przez miliony ludzi – w USA bezrobocie sięgnęło około 1/3 całej siły roboczej zaś spadek produkcji przemysłowej wyniósł 50%. Szczególnie silnie kryzys odczuła prowincja, utrzymująca się z rolnictwa. Masowe bezrobocie, głód i skrajna bieda skazała setki tysięcy ludzi na tułaczkę po kraju za pracą i chlebem. W takich warunkach przestępczość rosła lawinowo. Jednak politycy i elity kraju w tamtych czasach utrzymywały, że za wzrost przestępczości i za prostytucję odpowiada nie nędza, a upadek moralny, zepsucie i rozkład tradycyjnych wzorców rodziny (czy my tego skądś przypadkiem nie znamy?).\nDodatkowo panowała wtedy prohibicja, co oznaczało złote żniwa dla całego światka przestępczego. Niejeden znany później gangster, czy mafiozo, swoją karierę rozpoczynał właśnie szmuglując spirytus rozklekotaną ciężarówką przez bezdroża środkowego zachodu. Żeby w pełni zrozumieć podstawy organizacji ówczesnego podziemia przestępczego trzeba wiedzieć jeszcze jedną rzecz, kluczową dla tej historii. W praktyce nie istniała wówczas niemal współpraca pomiędzy policją poszczególnych stanów. Prawo federalne było w powijakach, napad na bank nie był przestępstwem federalnym. I tak naprawdę stróże prawa nie mieli środków, ani możliwości prawnych, aby ścigać przestępców grasujących w kilku stanach. Ten właśnie fakt pozwalał na początkowo niemal bezkarne działania gangsterów, a scena, w której po przejechaniu granicy uciekinier śmieje się w twarz wściekłemu szeryfowi, który musiał się zatrzymać i zawrócić, nie jest jedynie wymysłem hollywoodzkich scenarzystów. I właśnie działalność gangów i wojna, jaką wypowiedział jej młody szef FBI, Edgar Hoover, miała ten stan rzeczy zmienić.\nNajbardziej znanym i podziwianym przestępcą ery Wielkiego Kryzysu był bez wątpienia John Dillinger, szef gangu nazwanego od nazwiska swojego założyciela gangiem Dillingera. Fantazja z jaką wymykał się z rąk sprawiedliwości obrosła sławą i stała solą w oku całego FBI, o jego ucieczkach z więzienia, brawurowych pościgach policyjnych oraz szelmowskim uśmiechu krążyły legendy, chętnie podsycane przez prasę. John urodził się w 1903 roku w Indianapolis, gdy był mały zmarła jego matka a opiekowała się nim starsza o 4 lata siostra. Ojciec Dillingera był właścicielem sklepu spożywczego oraz gorącym zwolennikiem kar cielesnych. Najwyraźniej jego metody wychowawcze (bardzo wtedy popularne) nie były zbyt skuteczne, bo już jako nastolatek Dillinger często popadał w konflikt z prawem, z powodu bójek i drobnych kradzieży. W 1922 został aresztowany za kradzież samochodu, a jego relacje z ojcem pogorszyły się.\nJohn próbował przez jakiś czas się ustatkować, ożenił się, chciał znaleźć pracę, jednak koniec końców został aresztowany za kradzież 50 dolarów z lokalnego sklepu spożywczego i skazany na 10 do 20 lat więzienia. Podobno gdy przywieziono go do zakładu, miał powiedzieć „Kiedy się stąd wydostanę, będę najpodlejszym draniem, jakiego kiedykolwiek widzieliście”. Z tego, jakże adekwatnego do przewinienia wyroku, odsiedział dziewięć i pół roku, a pobyt w za kratkami stał się dla niego prawdziwą szkołą, wręcz uniwersytetem, przestępczego życia. Spotkał tam wielu znanych i doświadczonych w napadaniu na banki kryminalistów, którzy chętnie dzieli się swoją wiedzą. Wyszedł 10 maja 1933 roku, podczas szalejącego kryzysu, z dwoma postanowieniami, już nigdy nie trafić za kratki i nie rozmieniać się na drobne okradając sklepy.\nPonad miesiąc później Dillinger zdążył już sformować gang i napaść na swój pierwszy bank New Carlisle National Bank w Ohio. Od tej pory napadał na banki regularnie. Stał się sławny dzięki temu, że starał się unikać rozlewu krwi oraz temu, że jak utrzymywał, nigdy nie okradał zwykłych, ciężko pracujących ludzi. I faktycznie, w przeciwieństwie do wielu innych rabusiów, nie ograbiał klientów, którzy znajdowali się w banku podczas napadu, pozwalał im nawet zabrać wypłacone wcześniej przez kasjerkę pieniądze. Stawiał się w ten sposób pośród sprawiedliwych, walczących ze złem tego świata, czyli bankami i finansistami, odpowiedzialnymi za kryzys. Takie posunięcie zjednało mu poparcie opinii publicznej, a późniejszy dobry kontakt z prasą oraz naturalny wdzięk i swoboda, sprawiły, że stał się pierwszym przestępczym celebrytą. Myliłby się jednak ten, który sądzi, że napady na banki były wtedy niezwykle dochodowym zajęciem. Gangowi Dillingera zdarzały się rabunki na kwoty około 50 tysięcy dolarów i więcej, jednak bywały i takie o wartości 3,5 tysiąca. Biorąc pod uwagę ilość członków gangu do podziału łupu, koszt zakupu broni i samochodów, oraz konieczność ciągłego opłacania kolejnych kryjówek, to pieniędzy nie wystarczało na odłożenie jakiejkolwiek rezerwy na czarną godzinę, co zmuszało gang do kolejnych napadów, często bez koniecznego przygotowania i zabezpieczenia terenu.\nJuż w sierpniu Dillinger został aresztowany i przewieziony do więzienia w Limie w Ohio. Jednak po czterech dniach został oswobodzony przez członków swojego gangu. Od tego czasu losy Dillingera i jego gangu to seria napadów i kolejnych brawurowych ucieczek. Żeby zdobyć broń, gangsterzy posunęli się nawet do obrabowania policyjnych składów broni. W styczniu 1934 roku Dillinger wraz z członkami gangu został ponownie schwytany i aresztowany. John został osadzony w więzieniu Crown Point, które prasa opisywała jako „ucieczko-odporne”. Jednak i z tego więzienia udało mu się uciec. Przy pomocy drewnianej atrapy pistoletu sterroryzował strażników, po czym odjechał w siną dal (do Chicago) nowiutkim fordem pani szeryf.\nJohn Dillinger został mianowany Wrogiem Publicznym nr 1 przez szefa FBI, który wprost obsesyjnie dążył do jego schwytania. Walka z gangami stała się priorytetem biura a Hoover postawił na szalę całą swoją karierę, dążąc do nadania agentom FBI szerszych uprawnień. Do tej pory nie mogli oni nosić broni, ani dokonywać aresztowań, w praktyce mogli jedynie asystować policji, co skutecznie uniemożliwiało agentom pracę operacyjną. Pokonanie najbardziej znanego przestępcy w dziejach USA miało potwierdzić w oczach decydentów sprawność federalnych. Rozpoczęto zatem szeroko zakrojone łowy. W tym czasie Dillinger zajął się organizowaniem nowego gangu wspólnie z innym gangsterem Georgem Nelsonem, zwanym Baby Face Nelsonem. Przydomek, którego Nelson z resztą nie lubił, powstał, ponieważ Georg odznaczał się wyjątkowo delikatną i chłopięcą urodą i drobną posturą, która stała w jawnej sprzeczności z jego brutalnym i porywczym charakterem. Nelson nie unikał rozlewu krwi, wręcz przeciwnie, najwyraźniej lubił zabijać i często bez potrzeby dążył do konfrontacji. Stworzyli gang, któremu razem przewodzili, choć mimo to został nazwany gangiem Dillingera. Choć trudno w to uwierzyć, pomiędzy napadami i z policją na karku gangsterzy znajdowali czas na życie rodzinne i odwiedziny u swoich bliskich. Co ciekawsze, przez długi czas zarówno policja, jak i FBI nie wpadli na to, aby obserwować domy rodzinne uciekinierów!\nPo kolejnych napadach i po słynnej strzelaninie w Little Bohemia, Dillinger zaszył się w Chicago. Pod fałszywym nazwiskiem i po operacji plastycznej (która z resztą nie spełniła jego oczekiwań, nadal był do siebie podobny) przez krótką chwilę prowadził spokojny żywot pod nosem FBI, które miało tam swoją siedzibę. Chodził do kina oraz na mecze, swojej ulubionej drużyny. Prawdopodobnie mógłby tak żyć przez długi czas, gdyby nie został zdradzony przez kobietę, która pomagała mu się ukrywać. Dillinger zginął 22 lipca 1934 roku, kiedy wychodził z kina. Akcja FBI, bardziej niż zatrzymanie, przypominała egzekucję. Gangster został kilkakrotnie postrzelony w plecy, sam nie zdążył nawet wyciągnąć broni.\nŚmierć Dillingera była symbolicznym początkiem końca ery gangsterów napadających na banki, wszyscy jego wspólnicy zostali w krótkim czasie aresztowani, bądź zastrzeleni (z naciskiem na to drugie, bo większość wolała zginąć niż iść do więzienia). W listopadzie w zaciekłej strzelaninie z policją zginął ostatni z członków gangu – Baby Face Nelson. Taki sam los czekał pozostałe gangi, bo było ich w tym czasie przynajmniej kilka. Oprócz gangu Johna Dillingera istniał gang znanego nam już Baby Face Nelsona, oraz gangi Pretty Boy Floyda, Barkera i Karpisa, Machine Gun Kelly’ego oraz Bonnie i Clyde’a. Wokół każdego z nich narosło wiele mitów i nieprawdopodobnych historii, wiele z nich jest wytworem żądnej sensacji prasy, część to propaganda uprawiana przez FBI. Jak choćby postać Ma Baker, okrutnej przywódczyni gangu złożonego z jej synów. W rzeczywistości pani Baker nie była nawet członkinią gangu, natomiast faktem jest że każdy z jej pięciu synów zszedł na drogę przestępstwa a ich matka doskonale wiedziała, czym się zajmują. Pomagała członkom gangu, zaś bracia, bardzo związani z matką utrzymywali ją i zabierali ze sobą do kolejnych kryjówek. Kate Baker zginęła wraz z synem podczas strzelaniny z FBI, kiedy to agenci ostrzelali dom, w którym się ukrywała. Bojąc się potępienia ze strony opinii publicznej za zabicie nieuzbrojonej starszej kobiety, Hoover sprzedał gazetom zgrabną historyjkę o groźnej przestępczyni, którą FBI udało się wytropić i unieszkodliwić.\nPodobnie sprawa ma się ze słynną przestępczą parą Bonnie i Clyde. Choć w tym wypadku przestępcy zawdzięczali sławę prasie, w której opublikowano ich zdjęcia. Zdjęcia zrobione zapewne dla zabawy i niemające nic wspólnego z realiami. Bonnie Parker była drobną, ładną i bardzo zdolną dziewczyną, która najwyraźniej lubiła wiązać się z niegrzecznymi chłopcami. Clyde Barrow był drobnym kryminalistą, którego więzienie zmieniło w wymachującego bronią przestępcę. Zakochali się i zostali parą, razem stworzyli gang i rozpoczęli przestępczą działalność. I tak właściwie mogłaby wyglądać ich historia, gdyby nie prasa. Zostali przedstawieni, jako para romantycznych uciekinierów i gangsterów, Bonnie miała być palącą cygara i strzelającą z karabinu maszynowego kryminalistką, zaś Clyde twardym i bezwzględnym przywódcą gangu rabującego banki. W rzeczywistości Barrow był raczej marnym przywódcą słabego gangu, który napadał głównie na sklepy i stacje benzynowe, bawiąc się przy tym w bezsensowne zabijanie. Z kolei Parker prawdopodobnie nie umiała nawet strzelać, o paleniu cygar nie wspominając. Zaś ich romantyczny rajd przez stany faktycznie był chaotyczną ucieczką przed wymiarem sprawiedliwości. Bez pieniędzy, bez jedzenia (często żywili się tylko tym, co udało się dostarczyć ich rodzinom), myli się w rzekach lub przydrożnych rowach a spali w samochodzie lub pod gołym niebem. Według zeznań ich kompana, byli głodni, wystraszeni i mocno śmierdzieli… Zginęli 23 maja 1934 roku zastrzeleni, a może raczej rozstrzelani, w swoim samochodzie przez policję. Według zeznań świadków słyszano krzyki Bonnie, która się nie broniła, kiedy Clyde był już martwy, mimo to nie zaprzestano ostrzału.\nSmutny był los ówczesnych przestępców, choć oni sami też nie traktowali lepiej swoich ofiar. Zdarzały się jednak sytuacje komiczne z naszego punktu widzenia, choć przecież ginęło wielu ludzi i sprawa była poważna. FBI dopiero raczkowało, zatrudnieni przez Hoovera ludzie w znacznej mierze byli biurokratami, którzy nie umieli nawet posługiwać się bronią. Komunikacja wewnątrz zespołu również szwankowała, zdarzało się, że jeden agent poszukał przestępcy, którego pełne dane wraz z adresem zamieszkania jego kolega miał na biurku, przykryte stertą innych papierów. Po masakrze w Kansas 17 czerwca 1933 roku, w której zginęło czterech funkcjonariuszy FBI, biuro skierowało wszystkie swoje wysiłki na wykrycie i ujęcie sprawców. Działania biura były na tyle zdecydowane i bezwzględne, że wzbudziły spore zamieszanie w świecie przestępczym. Żaden przestępca, nie chciał być powiązany z tym wydarzeniem. Dlatego też, gdy jeden z gangów zorientował się, że znalazł się w kręgu zainteresowania FBI w związku z masakrą, jego członkowie, z własnej inicjatywy, przesłali do siedziby biura oświadczenie, że nie mogli brać udziału w ostrzelaniu stróżów prawa, ponieważ w tym czasie byli zajęci napadem na bank. Na poparcie swoich słów przesłali również odciski palców! Jednak jeszcze zabawniejsze jest, co nastąpiło potem. Po weryfikacji i potwierdzeniu prawdziwości oświadczenia, agent zajmujący się sprawą nie interesował się już więcej tym gangiem, odłożył papiery ad acta a FBI nie próbowało zatrzymać gangsterów, ani nie przekazało sprawy policji!\nW. D. Jones - członek gangu Clyde'a.\nSamochód Bonnie i Clyde'a po strzelaninie.\nWspółczesna popkultura, wspierana przez hollywoodzką fabrykę snów, uczyniła z dość pospolitych przestępców (choć niektórym nie można odmówić charyzmy i fantazji) bohaterów masowej wyobraźni. Niektórzy, jak John Dillinger, jeszcze za swojego życia stali się sławni i podziwiani, inni jak choćby Parker i Barrow zostali niemal zapomniani, dopóki ich historia, w mocno wyidealizowanej wersji, nie pojawiła się na srebrnym ekranie. W rzeczywistości Dillinger nie był tylko przystojniakiem z szelmowskim uśmiechem Johnnego Deppa, a bezwzględnym przestępcą, który choć kierując się swoistym system etycznym i własnym poczuciem sprawiedliwości, był odpowiedzialny za śmierć wielu osób. Bonnie i Clyde nie byli parą romantycznych uciekinierów wyjętych z pod prawa, tylko zwykłymi rabusiami zaszczutymi i bezwzględnie zabitymi przez organa ścigania. FBI wbrew deklaracjom Hoovera było nieudolne, policja skorumpowana a przestępcy źli i okrutni. Życie straciło wtedy wielu ludzi, zaś FBI wszystkie swoje siły skupiło na prowincjonalnych gangsterach, podczas gdy olbrzymie mafijne kartele, rosły w siłę, praktycznie nie niepokojone.\nW pobliskim Chicago rządził niemal niepodzielnie niejaki Alphonse Gabriel Capone, zwany Alem. Nielegalne browary (w końcu czasy prohibicji były złotym okresem dla mafii i to właśnie skorumpowani przez mafię politycy i lobbyści najbardziej jej bronili) i przedsiębiorstwa, zajmujące się głównie przemytem spirytusu, przynosiły zyski w wysokości około 10 milionów dolarów rocznie (nieźle w porównani z marnymi kilkoma tysiącami z napadów). Do mafii należały domy publiczne, kasyna i tajne bary w całym Chicago. Podobnie z resztą, jak kieszenie polityków, stróżów prawa i wielu dziennikarzy. Do historii przeszedł dzień 14 lutego 1929 roku, kiedy to miała miejsce tzw. masakra w Dniu Świętego Walentego, podczas której ludzie Capone zabili siedmiu członków rodziny mafijnej jednego z jego głównych rywali, Bugsa Morana. Czy Capone i jego ludzie wiedzieli o gangach rabujących banki? O Dillingerze ukrywającym się w mieście? Oczywiście tak, nic w Chicago i okolicach nie mogło się wydarzyć bez wiedzy i aprobaty (a przynajmniej przy braku sprzeciwu) kartelu. Do pewnego stopnia działania gangów były mafii na rękę, ponieważ skupiały na sobie uwagę mediów, opinii publicznej, oraz co najważniejsze władz, z FBI na czele. Mafiozi nie współpracowali jednak raczej z gangsterami, uważali ich za prowincjonalnych awanturników. Od czasu do czasu wzięli kogoś do mokrej roboty, albo użyczyli jakiejś kryjówki ale też nie wahali się wydać wyroku śmierci, na każdego, kto choćby w najmniejszym stopniu nastąpił im na odcisk.\nNieco dalej na zachód, w Nowym Jorku, Charles „Lucky” Luciano kładł podwaliny pod stworzenie tzw. Narodowego Syndykatu, nowoczesnej organizacji przestępczej obejmującej swoim zasięgiem działania całe Stany Zjednoczone i działającej niczym dobrze zorganizowana korporacja. Po dwuletniej wewnętrznej wojnie, która to przeszła do historii jako wojna Castellammarese, stał się człowiekiem nr 1 wielkiego świata przestępczego. Stworzył również specjalny oddział egzekucyjny nazwany Murder Incorporated pod kierownictwem Alberta Anastasii przeznaczony do likwidacji gangsterów, którzy zdradzili lub z innych przyczyn popadli w niełaskę rodziny. Taka sobie mafijna policja.\nMimo to, Hoover nadal zaprzeczał istnieniu zorganizowanej przestępczości w Stanach Zjednoczonych (człowiek, który posiadał tajne informacje, pozwalające mu wpływać na kolejnych prezydentów USA, podobno sam bał się materiałów, jakie na jego temat posiadała mafia). Ale to już wątek na zupełnie inną opowieść.\nTekst został swego czasu opublikowany w Mega*Zine Lost & Found.\nAutor: Lady in black o 20:42 Brak komentarzy:\nEtykiety: bonnie clyde, gangi, John Dillinger, lost found, mafia, przestępczość, public enemies, zdjęcia policyjne\nThere once was a young man who'd never been kissed\nHe's got to thinkin' it over how much Ihe had missed\nSo he got me a girl and he kissed her and then, and then\nOh, lord, well he kissed 'er again\nWell he asked her to marry and to be his good wife\nHe told her we'd be so happy for the rest of his life\nHe begged and he pleaded like a natural man\nAnd then, whoops oh lord, well she gave him her hand\nZainspirowana niezliczonymi zdjęciami erotycznymi z dawnych lat (pisałam o nich tutaj), udałam się na spotkanie z dawno nie widzianą znajomą fotograficzką. Powyżej prezentuję kilka zdjęć z tej sesji. Są bardzo grzeczne, jak i cały blog oczywiście ;)\nAutor: Lady in black o 22:06 6 komentarzy:\nEtykiety: erotyka, Lange, nylony, retro, sesja\nGangi Chicago - przestępczość w czasach Wielkiego ...