Fotografie z lat 1915-2016 — SZUM\nFotografie z lat 1915-2016\nJan Bułhak, Dworzec Główny, 1945, dzięki uprzejmości Muzeum Warszawy i galerii Raster, Warszawa\nPrzypadek Warszawy jest specyficzny, bo niezależnie od fotograficznych obrazów, ruiny są w mieście cały czas fizycznie obecne. Wciąż można odnaleźć domy z dziurami po pociskach, wciąż trwają kolejne wyburzenia, a przede wszystkim – żyjemy na ruinach.\nOto historia Warszawy ostatniego stulecia opowiedziana w szczególny sposób. Nie poprzez pryzmat odbudowy, rozwoju i nowych inwestycji lecz ułożona z obrazów tego co się nie powiodło, co zostało zburzone, rozebrane lub samo się zawaliło. Dzieje warszawskich ruin są związane nie tylko z minionymi wojnami, wciąż bowiem dopisywane są doń kolejne karty: Smyk, Universam, Rotunda…\nHistorię Warszawy ostatniego stulecia można rozpisać na kolejne fale zniszczeń, wyburzeń i następującej po nich odbudowy. Ale był to też czas dynamicznego rozwoju fotografii, która ujawniła i rozwinęła swoje kolejne wcielenia: dokumentalne, reporterskie, amatorskie, artystyczne. Stała obecność ruin w pamięci warszawiaków to w dużej mierze zasługa fotografii właśnie. To dzięki niej obrazy ruin i gruzowisk trwają, mimo że – na pierwszy rzut oka – nie widać ich dziś w mieście. Zdjęcia, zebrane w albumie Ruiny Warszawy. Fotografie z lat 1915-2016 układają się więc w wizję o charakterze po części fantastycznym. Obrazują coś, czego nie ma. Obsesyjnie powracający motyw warszawskich ruin ma wymiar niemalże alegoryczny i tak też fotografie zniszczonej stolicy często były i są traktowane – jako symbole traumatycznej historii, która rzutuje na współczesną kondycję miasta.\nRuiny Warszawy to zarówno ruiny tryumfalne, traumatyczne i sentymentalne, jak i wizerunki będące elementem krytycznej dyskusji o bieżącej polityce miejskiej.\nMotyw miejskich ruin obrósł olbrzymią literaturą i od samego początku istnienia fotografii był jednym z jej tematów. Już w połowie XIX wieku powstały pierwsze dokumentacje starożytnych ruin, a niewiele później zdjęcia współczesnych zniszczeń jak fotografie Paryża po upadku Komuny w 1871 roku. Chociaż wszystkie zburzone miasta wydają się na swój sposób podobne, kontekst ich obrazowania bywał bardzo różny. Ruiny Warszawy to zarówno ruiny tryumfalne, traumatyczne i sentymentalne, jak i wizerunki będące elementem krytycznej dyskusji o bieżącej polityce miejskiej. Obrazy warszawskich ruiny z czasów I wojny światowej miały ambiwalentny charakter, bo towarzyszyły im emocje związane z odzyskiwaniem przez Polskę niepodległości. Wyraźną cezurę wyznacza w tej historii II wojna światowa. Bezprecedensowa skala zniszczenia miasta zdeterminowała nasz sposób postrzegania jego najnowszych dziejów, dzieląc je na przed i po. Obrazy ruin zostały zapisane na twardych dyskach naszej świadomości, mimo że zdecydowana większość z nas nie zna tych widoków z autopsji. Od czasów ostatniej wojny w fotografie stołecznych ruin wpisane są tragizm i poczucie dramatycznej straty – zagłady ludności i tkanki materialnej miasta. Ta klisza rzutuje również na widoki współczesnych ruin – rozbiórek i wyburzeń dokonywanych przez deweloperów – które bywają traktowane jak powidoki dramatycznej historii Warszawy. Takim przykładem są wykonane przez prof. Martę Leśniakowską fotografie rozbiórki Supersamu.\nFranciszek Buchner, Dom towarowy Smyk na skrzyżowaniu ul. Kruczej i Al. Jerozolimskich w trakcie rozbiórki, kwiecień 2015, dzięki uprzejmości galerii Raster, Warszawa\nOczywiście, różnice w obrazowaniu ruin wynikają również z przemian, jakim ulegało medium fotografii: rozwoju fotografii artystycznej, doświadczenia awangardy, generalnie – odkrycia nie tylko dokumentalnego, ale też metaforycznego potencjału obrazów fotograficznych. Jedną z nowych form artystycznej wypowiedzi, która rozwinęła się w połowie XX wieku są autorskie albumy fotograficzne, które obok serwisów agencyjnych, prasy ilustrowanej czy pocztówek, stały się także forum dla publikacji dramatycznych obrazów miejskich ruin.\nDokumentacje fotograficzne zniszczeń wojennych 1915 czy 1939 roku miały przede wszystkim doraźny, reporterski charakter. Ale już w 1945 roku wiele spośród zdjęć zburzonej Warszawy cechowały zamierzony symbolizm i alegoroczność. Jan Bułhak z synem Januszem po przyjeździe do miasta jesienią 1945 roku, rozpoczęli cykl „obrazów fotograficznych”, które były nowym wcieleniem idei fotografii ojczystej, czymś w rodzaju udramatyzowanych, antycznych krajobrazów. Fotografie te podkreślały patos zagłady miasta, ale również jego niegasnącego ducha, ciągłość i siłę kultury. Skala zniszczeń prowokowała do takiego uniwersalistycznego, często odrealnionego ujęcia i fotografowie chętnie przyjmowali ahistoryczną perspektywę kadrując swoje obrazy przez romantyczną kliszę, znakomicie przecież osadzoną w naszej tradycji: narodowej, intelektualnej i artystycznej.\nJan Bułhak, ul.Marszałkowska róg Wspólnej, 1945, dzięki uprzejmości Muzeum Warszawy i galerii Raster, Warszawa\nRetoryka martyrologiczna i oskarżycielski ton, które towarzyszyły tym pierwszym obrazowym dokumentom zburzonego miasta, zostały szybko wyparte przez propagandowy dyskurs nowej władzy. Wizerunki ruin ustępowały miejsca równie patetycznie ujmowanym obrazom wartko postępującej, socjalistycznej odbudowy. W latach 50. pocztówki oraz masowo i coraz lepiej wydawane albumy krajoznawcze, pokazywały przede wszystkim nową Warszawę – odbudowaną starówkę, nowe osiedla i arterie. Przygnębiające widoki ruin zaczęły powracać z nieco innym przesłaniem w latach 60. Przede wszystkim na zasadzie figury stylistycznej uwydatniającej ogrom pracy włożonej w odbudowę i jej spektakularne efekty. Język propagandy wizualnej opierał się na chwycie chętnie stosowanym jeszcze w kręgach pierwszej, modernistycznej awangardy – retorycznym zestawieniu widoków ruin i tych samych miejsc sfotografowanych po odbudowie zgodnej z założeniami nowego ładu przestrzennego i politycznego. Taką strukturę ma pierwszy, autorski album fotograficzny poświęcony zburzonej Warszawie Warszawskie konfrontacje Edwarda Falkowskiego.\nJerzy Mizerski, Dworzec Główny, 1945, dzięki uprzejmości galerii Raster, Warszawa\nFotograficzne opus magnum dedykowane ruinom Warszawy zostało opublikowane dopiero w 1975 roku – 30 lat od zakończenia wojny. Album Leonarda Sempolińskiego Warszawa 1945 był pokłosiem o 6 lat wcześniejszej, głośnej wystawy indywidualnej artysty w warszawskiej Zachęcie. Obszerny tom, liczący blisko 250 fotografii to wstrząsający dokument stanu zerowego miasta. Sempoliński ukazuje obnażone, gdzieniegdzie przysypane jeszcze śniegiem zwłoki miasta. To miasto zmacerowane, w którego zrujnowanej tkance, na pełnych dramatyzmu czarno-białych fotografiach, trudno nawet rozróżnić poszczególne materie. Zwęglone ludzkie szczątki sąsiadują tu z łudząco podobnymi fragmentami spalonych silników czy wypalonymi wrakami aut, fragmentami mebli czy śmieciami, a wszystko wraz z wszechobecnym gruzem wtapia się w szarą ziemię.\nWiele projektów fotograficznych dotyczących wojny, które powstały lata po jej zakończeniu opiera się na artystycznej, konceptualnej eksploracji śladów.\nDzieło Sempolińskiego, wyedytowane, opatrzone cytatami i komentarzem przez Emilię Borecką, kustoszkę ówczesnego Muzeum Historycznego m.st. Warszawy, stanowi pomnikowe apogeum artystycznego dokumentu dedykowanego nowoczesnym ruinom. I ono jednak nie wolne było od propagandowego kontekstu, podkreślania „wielkości tego, co zjawiło się na i po gruzach”. Album, choć wyjątkowy pod względem formy i treści, ujrzał światło dzienne niejako poza swoim czasem. Podobne publikacje, głównie niemieckie, ukazały się jeszcze w latach 40. Warto tu wymienić nie tylko najgłośniejszą z nich Dresden – Eine Kamera klagt an Richarda Petera obrazującą zniszczenia Drezna po nalotach dywanowych, ale również Gesang im Feuerofen Hermanna Claasena o Kolonii. Wszystkie łączy nie tylko autorski charakter i czytelne artystyczne ambicje autorów, ale też skłonność do uwypuklania motywów wanitatywnych o chrześcijańskiej proweniencji: zburzone wnętrza kościelne, symboliczne wizerunki przetrąconych figur świętych, w tym najbardziej ikoniczny kadr Petera – Drezdeński Anioł – ukazujący alegoryczną statuę z wieży ratuszowej pochyloną nad zgliszczami miasta. Książki te stanowią przerażające memento, ale ukazują również dziwny stan tragicznego opętania miejskimi gruzami, upojenia ich martwotą i nieodwracalnością. W motyw ruin wpisana jest oczywista ambiwalencja – oto coś marnego i wzniosłego zarazem. Romantyczny mit ruin jest jednym z owoców nowoczesności, jej dialektyki upadku i postępu. Sięgająca Piranesiego tradycja niesamowitych i pompatycznych obrazów starożytnych ruin, skonfrontowana została w XX wieku z rzeczywistością świeżych i krwawych gruzów. Nowoczesne ruiny wydarzyły się na oczach fotografów – już nie jako relikty wzniosłej, ale odległej przeszłości, lecz świadectwo dokonanej przez nas samych zagłady. Fotografie te są fascynujące jako obrazy ludzkiego uporu i zacietrzewienia, ale też przerażającego, choć być może koniecznego, oczyszczenia. Zyskały one w końcu status swoistych, wizualnych fetyszy nowoczesności. Tak jak z negatywu naświetla się właściwy, pozytywowy wizerunek, tak zdjęcia zrujnowanych domów i ulic okazały się ciemnym odbiciem idealistycznych i propagandowych kadrów modernistycznej architektury. Teza i antyteza. Zdjęcia jednych i drugich wychodziły często spod ręki tych samych fotografów – w Polsce: Bułhaka, Chomętowskiej, Sempolińskiego i innych – tak jakby ruiny i nowo wznoszone budynki przynależały do tego samego gatunku osiągnięć nowoczesnego człowieka. Wytworzone równym nakładem sił, godne podobnego podziwu, analogicznie potworne i elektryzujące zarazem.\nRuiny, wbrew historii i kapitałowi symbolicznemu, oswajane przez lata pod różnymi postaciami, stały się dla miasta czymś codziennym, jego naturalną i niezbywalną funkcją życiową, warunkującą procesy zmian i rozwoju.\nTa szczególna obsesyjność i podskórna – o ile można tak określić przestrzeń pod powiekami – obecność obrazów ruin wydaje się najbardziej interesujca. To w jakich wcieleniach motyw ten nieustannie powraca w fotograficznej ikonografii Warszawy. Powraca do odbudowanego miasta, w którym ślady przeżytej traumy i ruin nie są już łatwo rozpoznawalne. Fotografia podejmuje wówczas zadanie modelowania na nowo ludzkiej pamięci. Wraz z czasem upływającym od tragicznych wydarzeń odnoszące się do nich obrazy często i paradoksalnie intensyfikują się, chociaż niekoniecznie w dosłownej formie. Wiele projektów fotograficznych dotyczących wojny, które powstały lata po jej zakończeniu opiera się na artystycznej, konceptualnej eksploracji śladów – jak w skromnym, ale poruszającym cyklu zdjęć Mariusza Hermanowicza z 1977 roku, czy wydanym niedawno albumie Thoma i Beth Atkinsonów. Sfotografowali oni w oschłym, typologicznym ujęciu puste parcele na terenie Londynu. Stanowią one dziś jedyną widoczną, choć na ogół nieuświadomioną, pozostałość po niszczących bombardowaniach miasta w czasie II wojny światowej.\nHenryk Poddębski, Spalone wnętrza Fabryki Maszyn i Odlewów Orthwein, Krasiński i S-ka przy ul. Złotej, sierpień 1915, dzięki uprzejmości Muzeum Warszawy i galerii Raster, Warszawa\nPrzypadek Warszawy jest specyficzny, bo niezależnie od fotograficznych obrazów, ruiny są w mieście cały czas fizycznie obecne. Wciąż można odnaleźć domy z dziurami po pociskach, wciąż trwają kolejne wyburzenia, a przede wszystkim – żyjemy na ruinach. Takim milczącym pomnikiem jest osiedle na Muranowie, wzniesione na nasypach ubitych z gruzów getta, czy podobnie posadowiony Stadion Narodowy, ale też warszawskie góry: Moczydłowska, Szczęśliwicka, Kopiec Czerniakowski, wszystkie uformowane jako wysypiska gruzów w trakcie odbudowy miasta. Mury wielu osiedli i domów wzniesiono z gruzobetonowych pustaków wytwarzanych z przemielonych rumowisk. Ruiny są więc nie tylko symbolicznie, ale i materialnie wpisane we współczesną tkankę miasta. Nie powinien więc dziwić fakt, że liczba nowych publikacji poświęconych fotografiom zrujnowanej Warszawy cały czas rośnie. Ta swoista wizualna archeologia miejska przybiera na sile wraz z rozwojem publicznej debaty o kształcie współczesnego miasta i jego przyszłości oraz rewizjom dotychczasowych strategii urbanistycznych czy polityki miejskiej w tym zakresie.\nRuiny Warszawy, oprac. Łukasz Gorczyca i Michał Kaczyński, wyd. Raster\nŚledzenie historii warszawskich ruin uświadamia jak bardzo i jak szybko miasto zmieniało się w ciągu ostatnich 100 lat. Sens tych zmian jest jednak głębszy niż tylko topograficzno-widokowy. Za każdym razem, kiedy ruiny pojawiały się w warszawskim krajobrazie wiązało się to ze zmianą w najgłębszym, społeczno-politycznym sensie. Tropiąc powtarzalność tych procesów i wpatrując się w kolejne projekty fotograficzne skupione na warszawskich ruinach można uchwycić ich jeszcze jedną, paradoksalną cechę – zwyczajność. Ruiny, wbrew historii i kapitałowi symbolicznemu, oswajane przez lata pod różnymi postaciami, stały się dla miasta czymś codziennym, jego naturalną i niezbywalną funkcją życiową, warunkującą procesy zmian i rozwoju.\nStulecie warszawskich ruin rozpoczyna się od zniszczeń dokonanych przez Rosjan wycofujących się z Warszawy latem 1915 roku, a kończy na współczesnych wyburzeniach będących efektem dynamicznych procesów deweloperskich. W albumie Ruiny Warszawy można je wszystkie obejrzeć na wyjątkowych fotografiach – mało znanych lub dotąd niepublikowanych i jednocześnie wyjątkowych pod względem wizualnym, a nawet artystycznym.\nTekst pochodzi z książki Ruiny Warszawy, opracowanej przez Łukasza Gorczycę i Michała Kaczyńskiego.\nAutor oprac. Łukasz Gorczyca i Michał Kaczyński\nTytuł Rainy Warszawy\nData i miejsce wydania 2016, Warszawa\nIndeks Łukasz Gorczyca Michał Kaczyński Raster


Przywódczy poligon | Wolters Kluwer\nPrawo30 marca, 2020\nTo była dobra okazja do zmierzenia się z innymi zespołami, działaniami pod presją czasu. Rozgrywki pozwalały na wymianę doświadczeń na temat zarządzania, pozwalały zaobserwować, czym inne zespoły kierują się w określaniu kart, co jest dla nich istotne, a co mniej wpływa na ich decyzje… Bardzo podobała mi się forma warsztatów, strona teoretyczna oraz możliwość gry zespołowej. Przedstawiamy fragment artykułu autorstwa Magdaleny Czwojdy z marcowego „Personelu Plus”.\nTakie wypowiedzi uczestników projektu rozwojowego to miód na serce wszystkich osób zaangażowanych w realizację przedsięwzięcia – od etapu planowania po realizację i koordynację każdego działania. Zwłaszcza gdy projekt jest nietypowy i w pewien sposób… ryzykowny, bo po części opiera się na niekonwencjonalnych metodach zdobywania kompetencji – rozgrywkach gier poszkoleniowych, realizowanych w trakcie pracy.\nAle czy od samego początku było tak optymistycznie? Absolutnie nie! Pierwsze doświadczenia były zdecydowanie mniej entuzjastyczne, a i po drodze, w trakcie trwania projektu, wszyscy – zarówno trenerzy, jak i pracownicy działu HR koordynujący rozgrywki gier poszkoleniowych – napotykali trudności, z którymi trzeba było się zmagać – mówi Izabela Ziętek, kierownik Działu Rekrutacji i Rozwoju Pratt & Whitney Kalisz. Zdaniem Jacka Kwiecińskiego, dyrektora HR i członka zarządu Pratt & Whitney Kalisz, kluczem do sukcesu było traktowanie całego przedsięwzięcia jako programu rozwojowego, a nie poszczególnych szkoleń.\nPodczas rozmów z pracownikami zauważyliśmy, że w postępowaniu kierowników istnieje rozdźwięk między wiedzą teoretyczną na temat zarządzania a umiejętnością praktycznego zastosowania jej w pracy – zauważa Izabela Ziętek. Aby sprawdzić, jak to rzeczywiście wygląda w całej firmie, przeprowadziliśmy badania fokusowe wśród mistrzów i kierowników. Podstawami kolejnych kroków były zrozumienie oraz akceptacja sytuacji początkowej. Od początku byliśmy otwarci na głos każdego uczestnika badania i trendów płynących z Pratt & Whitney na świecie.\nDo tej pory panowało przekonanie, że kluczową kompetencją przełożonego w obszarze produkcji jest przede wszystkim przygotowanie merytoryczne, które pozwala wspierać pracowników w codziennych działaniach, a także skutecznie podejmować operacyjne decyzje. Umiejętności zarządzania i dbałość o rozwój pracowników były ważne, ale wtórne. W badaniu okazało się też, że nie wszyscy menedżerowie mają podobny poziom wiedzy i umiejętności związanych z zarządzaniem. Trzeba było więc wyrównać ich kompetencje. Ponadto w początkowej fazie projektu pojawiła się potrzeba wzmocnienia kultury empowermentu. Zależało nam na transformacji stylu zarządzania – od mikrozarządzania do stylu preferującego zespołowe doświadczenie, wybiegania myślą w przyszłość, inteligentnego podejmowania ryzyka, akceptacji eksperymentowania, wspierania różnorodności myślenia czy wreszcie samodzielnego podejmowania decyzji, zgodnie ze słowami Kevina P. Smitha, wiceprezesa HR w Pratt &Whitney Canada: „Naszym celem jest stworzenie środowiska, w którym okazujemy uznanie za podejmowane ryzyka, w którym ludzie ufają sobie nawzajem i darzą się wzajemnym szacunkiem1.\nWiedzieliśmy więc na pewno, że interesuje nas nie seria warsztatów na temat zarządzania, lecz skoncentrowanie się na wybranych kompetencjach, które pozwolą firmie zrealizować zamierzone cele i płynnie przygotować się na kolejne wyzwania. Kluczowym było również to, by w projekcie wybrać taki sposób uczenia się, który zachęca menedżerów do trenowania umiejętności i tworzy nawyk stosowania poznanej wiedzy.\nSłysząc to wszystko oraz wiedząc, że ważne jest burzenie silosów (na co dyrektor HR zwracał szczególną uwagę), zaczęliśmy pracować nad metodologią tego projektu – mówi Dorota Tomaszewska, prezes firmy New Players Poland, koordynator projektu „Zarządzanie wysokich lotów”. Chcąc skoncentrować się na działaniu i tworzeniu nawyku stosowania poznanej wiedzy, zaplanowaliśmy dwa niekonwencjonalne działania:\n1. Szkolenia w pigułce. Wiedząc, że klientowi zależy bardziej na treningu niż na teorii, a jeśli chodzi o wiedzę – tylko na kluczowych kompetencjach, zaplanowaliśmy zamiast standardowych warsztatów tzw. pigułki – czyli krótkie, trzyipółgodzinne warsztaty nastawione na wybrane umiejętności, które miały być odpowiednim lekarstwem na zdiagnozowane wcześniej luki kompetencyjne kadry menedżerskiej niższego szczebla.\n2. Gry poszkoleniowe. Ich celem było trenowanie narzędzi menedżerskich nie tylko na sali szkoleniowej, lecz przede wszystkim w środowisku pracy. Pierwsza z gier, Klapex, miała za zadanie nauczyć mistrzów adekwatnego sposobu reagowania w sytuacjach trudnych w zarządzaniu zespołem produkcyjnym oraz rozwiązywania pojawiających się problemów zamiast przekazywania ich przełożonym. Gracze zdobywali najwięcej punktów, gdy opracowali długoterminową strategię, która minimalizowała wystąpienie podobnych sytuacji w przyszłości, a najmniej punktów, gdy „gasili pożary”, czyli sami zakasywali rękawy i rozwiązywali problem za pracownika. Dodatkowo gra Klapex miała zaangażować w projekt kierowników, czyli bezpośrednich przełożonych mistrzów. Ich zadanie polegało na spotkaniu z mistrzem i przeprowadzeniu z nim rozmowy coachingowej na temat opracowanej przez niego strategii rozwiązywania trudnej sytuacji.\nW drugiej części projektu włączono grę Poligon menedżerski. Jej logistyka była inna i zachęcała graczy do wspólnych spotkań oraz do dyskusji o zarządzaniu. Angażowanie pracowników ze wszystkich poziomów firmy w dużym stopniu wspiera innowacyjność i stwarza ludziom możliwości współpracy, burzy silosy, a także daje znacznie szerszy i pełniejszy obraz naszego otoczenia biznesowego –mówi Kevin P. Smith2. Odpowiedzią na to w firmie Pratt & Whitney Kalisz była decyzja o realizacji rozgrywek w zespołach zróżnicowanych. Graczy podzielono na grupy, w których znajdowali się zarówno mistrzowie, jak i kierownicy oraz dyrektorzy z różnych obszarów. Dzięki temu pracownicy z różnych działów i poziomów w strukturze mogli dzielić się doświadczeniem. Rozgrywki prowadzono stacjonarnie oraz w wersji online. Zespoły spotykały się w czasie pracy, dlatego rozgrywki Poligonu stanowiły również trening planowania, prowadzenia skutecznych zebrań, wzajemnego słuchania.\nPierwszym problemem była frekwencja uczestników – mówi Izabela Ziętek. Pigułki odbywały się w salach szkoleniowych w firmie i – jak to zwykle bywa – bliskość środowiska pracy często stawała się utrudnieniem, bo nagle wyskakujące zadania wypierały potrzebę rozwoju. Zdarzało się więc, że mistrzów wywoływano ze szkoleń z powodu sprawy niecierpiącej zwłoki. Mieliśmy jednak ogromną satysfakcję, kiedy pod koniec projektu ten problem po prostu przestał istnieć.\nNastępnie napotkaliśmy trudności z zaangażowaniem kierowników w rozgrywki Klapexu. Podczas warsztatów, kiedy monitorowaliśmy przebieg gry w środowisku pracy, okazało się, że część mistrzów nie spotkała się na rozmowach ze swoimi przełożonymi. Po analizie doszliśmy do wniosku, iż niektórym kierownikom brakowało odpowiednich umiejętności, bo w grze przełożony ma za zadanie rozwijać pracownika poprzez słuchanie i zadawanie pytań, nie przez udzielanie wskazówek. A to nie jest wcale łatwa kompetencja.\nJedną z rzeczy, która miała istotny wpływ na efekt końcowy całego projektu, była nasza ścisła współpraca z New Players. Polegała ona na wspólnej analizie bieżącej sytuacji i planowaniu działań korygujących. Doszliśmy do wniosku, że potrzebujemy większego wsparcia z wyższego szczebla zarządzania. Kluczowe okazało się przeprowadzenie rozgrywek Klapexu dla zarządu i dyrektorów. Dzięki nim dyrektorzy uświadomili sobie m.in., na czym polegają różnice w sposobie myślenia i działania między nimi a mistrzami. Dostaliśmy od nich pełne wsparcie!\nPotrzeba przyznania kadrze menedżerskiej niższego szczebla większych uprawnień i decyzyjności zbiegła się w czasie z promowaniem w firmie kultury empowermentu, zgodnej z ideą gry Klapex. Dodatkowo HR biznes partnerzy prowadzili wewnętrzne warsztaty z wykorzystaniem tej gry, których celem był trening zadawania pytań. Menedżerowie wyższego szczebla zaangażowali się w to osobiście. Klapex doprowadził do niezwykle ważnej zmiany – pracownicy przestali mówić: „U nas w lotnictwie jest inaczej”. Okazało się, że problemy pokazane w grze zdarzają się również u nas, a nasza odpowiedzialność polega na tym, żeby je jak najlepiej rozwiązać – mówił Jacek Kwieciński.\nRealizacja naprawdę dobrego projektu doradczo-rozwojowego to przede wszystkim współpraca z firmowym działem HR. Im lepszy partner, tym bardziej spektakularne efekty można osiągnąć. Kluczowe moim zdaniem czynniki, które zadecydowały o sukcesie, to: słuchanie ludzi od samego początku (projekt był poprzedzony badaniem potrzeb w formie grup fokusowych i również na bieżąco analizowaliśmy np. ankiety, modyfikując organizację projektu), zaangażowanie przy opracowywaniu szczegółów projektu, otwarte rozmowy o trudnościach, elastyczność w opracowywaniu drobnych zmian i przede wszystkim… odwaga w pełnieniu konkretnych ról w rozgrywkach. Bo pracownicy HR-u nie tylko kompletowali dokumentację projektu, ale wspomagali nas w organizacji rozgrywek Klapexu i Poligonu menedżerskiego. A przede wszystkim ramię w ramię z mistrzami, kierownikami i dyrektorami byli członkami jednostek i rywalizowali o punkty. Taka postawa umacnia rolę działu HR jako biznes partnera, który jest blisko pracowników, szybko dostrzega problemy (nie tylko kadrowe) i wspólnie z pracownikami opracowuje rozwiązania spójne z celami biznesowymi organizacji. Aktywna rola pracowników HR-u podczas trwania projektu usamodzielnia ich i buduje poczucie wartości. Może to przypadek, ale w trakcie naszej współpracy aż trzy osoby z działu HR awansowały: jedna z nich przeszła do innej spółki wewnątrz korporacji, którą samodzielnie zarządza, druga została szefową zespołu, trzecia awansowała na stanowisko HR biznes partnera.\nZarządzanie jest jak poligon\nGra Poligon menedżerski, utrzymana w konwencji militarnej, gdzie graczy formujemy w pododdziały, każda sytuacja to założenia taktyczne, ruchy w grze maja nazwy wojskowe, np. snajper, a rozwiązania to rekomendacje sztabu, doskonale wpisała się w pewną konwencję myślenia o współczesnym zarządzaniu w całej organizacji Pratt & Whitney – zauważa Izabela Ziętek. Metody wykorzystywane w wojsku świetnie sprawdzają się w biznesie. Dowódcy decydują o tym, jakie misje mają do wykonania poszczególne oddziały, ale sami nie wiedzą, co spotyka żołnierzy podczas wykonywania zadań – to żołnierze muszą stawić czoła nieprzyjacielowi i na bieżąco zmieniać taktykę. Przekonanie, że metodologia „żywcem wzięta z armii” sprawdza się w biznesie, doprowadziło do tego, iż w Pratt & Whitney na całym świecie kadra menedżerska wyższego szczebla przeszła specjalny kurs – program rozwoju przywództwa oparty na szkoleniu wojskowym z West Point. O metodologię wojskowej proweniencji wzbogaciliśmy również nasz projekt. W jego drugiej części włączyliśmy przerwę taktyczną i metodę After Action Review (AAR), czyli skuteczne i szybkie wyciąganie wniosków z działania. Świetnie sprawdziła się podczas analizy doświadczeń pracy zespołów w grze i pozwoliła graczom wyciągnąć cenne wnioski, a także dostosować taktykę. Przeprowadzona metoda AAR dała kilka cennych lekcji, które miały bardzo duży wpływ na końcowe wyniki poszczególnych zespołów – pododdziałów.\nOczywiście nie. Mamy świadomość, że podróż związaną z rozwojem nowych praktyk dopiero rozpoczęliśmy. Przed nami nowe wyzwania, umacnianie nowych stylów pracy, uczenie się od innych zakładów w spółce, dzielenie się swoimi doświadczeniami, poszukiwanie metod otwierających potencjał naszych pracowników w przyszłości, bo… rozwój nigdy się nie kończy.\n1 K.P. Smith, Kultura na miarę ery cyfrowej, „Harvard Business Review Polska”, 2018/09.\njest psychologiem pracy, trenerem, twórcą gier poszkoleniowych, współwłaścicielką firmy New Players Poland.\nCały tekst, w tym informacje czym zajmowały się zespoły z największa liczbą punktów oraz jakie uzyskano dzięki projektowi efekty przeczytać można w marcowym „Personelu Plus”(3(148)/2020), w którym też pogłębiamy temat zaufania w biznesie.


stycznik ID-01 16A na napięcia: 24V, 42V, 110V, 127V, 220V, 380V - Ogłoszenia | Darmowe ogłoszenia 24 - Polski serwis ogłoszeniowy Bazarek.net.pl\nstycznik ID-01 16A na napięcia: 24V, 42V, 110V, 127V, 220V, 380V\nCena:\t78,00 PLN do negocjacji\tZaproponuj cenę!\nna napięcia: 24V, 42V, 110V, 127V, 220V, 380V, 500V\nData dodania: 2018-10-11 15:49 Kategoria: Inne\nPrawdopodobnie największa w Polsce oferta kuchni na węgiel i drewno! Oferujemy doradztwo w doborze urządzeń grzewczych oraz sprzedaż wysyłkową na…\tWięcej...\nFiltry do rekuperatorów Aeris, Zehnder-ComfoAir G4\nData dodania: 2019-02-11 12:31 Kategoria: Inne\nPrace nad filtrami trwały dwa lata. Głównym celem było stworzenie filtrów które zapewniają maksymalną szczelność pomiędzy wymiennikiem a filtrem. Produkt…\tWięcej...


• szkło - duży talerz na ciasto lawenda 40 x 40 cm malowany\nart-Madam.pldomszkłoduży talerz na ciasto lawenda 40 x 40 cm malowany i wykonany\nRenata bulkszas - Fusing-patera-szklana szkło\nfusing patera szklana\nfusing patera szklana szkło nowoczesne\ntalerz na ciasto szkło fusing\npatera fusing na ciasto\nDuży talerz na ciasto Lawenda 40 x 40 cm, malowany i wykonany ręcznie w technice fusingu\nhand-made szkło duży talerz na ciasto lawenda 40 x cm, malowany i wykonany ręcznie\npatera-na-ciasto szkło-fusing szkło-nowoczesne patera-fusing talerz-na-ciasto fusing-patera-szklana zielone szkło żółte szkło fioletowe szkło\nPiękny duży talerz do ciasta z lawendą, 40 x 40 cm, malowany ręcznie, wykonany w technice fusingu, wys. 2cm\nTe unikatową paterę szklana wykonałam ręcznie z dwóch tafli szkła float (40 x 40 cm każda). Ręcznie wycięte szkło ozdobiłam wzorem lawendy farbami szklarskim. Całość wypaliłam w piecu do fusingu w temperaturze 815 stopni. Patera nie ma idealnej lini a faktura jest różnorodna, jest to jak najbardziej prawidłowe i oczekiwane. Nigdy nie wiadomo, co dokładnie wyjmie się z pieca. W dolnym prawym rogu (starałam się to sfotografować) farba zachowała się w nietypowy sposób i utworzyła jakby rysy, są wyczuwalne pod palcem i widoczne. Ze względu na to, że nie mogę tego dokładnie zaprezentować, paterę wyceniłam promocyjnie, czyli teraz ma okazyjna cenę. Serdecznie zapraszam do zakupu unikatowej patery na ciasto! Pasuje zarówno do wnętrz nowoczesnych jak i klasycznych.\n• hand-made szkło • dom - szkło • hand-made renata bulkszas •\nSzklana patera 28 x 28 cm kwiatki.179,00 zł Szklana patera w technice fusingu kameleon.89,00 zł\nSzklana patera piasek pustyni.89,00 zł Talerz szklany fusing dzikie szkło.85,00 zł\nBŁYSKAWICZNIETalerzyki szklane do ciasta lawenda 6sztuk komplet wykonany ręcznie. Szkło handmade Piękny komplet szklanych talerzyków - 6sztuk, Każdy talerzyk ma inny wzór210,00 zł Szklana patera mała tygrysie oko.89,00 zł\nBŁYSKAWICZNIESzklane talerzyki lavender, komplet 7 szt do ciasta, wykonane.299,00 zł


Nowy kontrakt FAMUR FAMAK S.A.\nMiło nam poinformować, że FAMUR FAMAK S.A. zawarł kontrakt na zaprojektowanie, dostawę, montaż i uruchomienie systemu przeładunkowo-transportowego materiałów sypkich o wydajności 6.000 t/h w holenderskim terminalu EMO. W ramach umowy spółka nie tylko dostarczy, ale również zaprojektuje system przeładunkowo-transportowy. Kluczowym zadaniem będzie dostosowanie projektu do obecnej infrastruktury terminala. Wartość kontraktu opiewa na kwotę ponad 32 mln zł.\nNasza Spółka jest pierwszą polską firmą, która zaprojektuje i dostarczy sprzęt dla terminalu EMO – największego terminala przeładunkowego węgla i rudy żelaza w Europie, który znajduje się w Porcie Rotterdam.\nFAMUR FAMAK S.A., jeszcze jako Famak, pracował po raz pierwszy dla EMO w latach 2010-2012. Był wtedy – jako poddostawca podmiotu zagranicznego – odpowiedzialny za wyprodukowanie, dostawę i montaż największej rozładowarki statków na świecie.\nTym razem, jako jedyni w Polsce, będziemy dostarczać sprzęt do EMO już nie jako poddostawca, ale pod własnym szyldem. Podpisanie kontraktu z czołowym terminalem, obsługującym największe statki z całego świata, to przełom dla naszej firmy. Trudno wymarzyć sobie lepsze miejsce do zdobycia referencji, które powinny nam umożliwić zwiększanie wolumenu sprzedaży eksportowej. Realizacja tego projektu jest dla nas szansą, by stać się rozpoznawalną marką nie tylko w Polsce, ale i za granicą.


Www.adwokat-malak.pl adwokaci - Katalog stron Falco reklama firmy w moderowanym katalogu\nW Bolesławcu w województwie dolnośląskim swoją siedzibę posiada Kancelaria Adwokacka Adwokata Arkadiusza Malaka. Można tu zasięgnąć porady prawnej z zakresu prawa rodzinnego, karnego, cywilnego, administracyjnego jak też prawa pracy. Adwokat zapewnia reprezentowanie klienta przed Sądami, występowanie w charakterze obrońcy lub pełnomocnika, sporządzanie pism procesowych, wniosków, pozwów, dokumentacji pracowniczej, występowanie o odszkodowania oraz wiele innych usług. Żeby dowiedzieć się więcej na temat oferty bądź skontaktować z kancelarią, wystarczy wejść na stronę internetową.\nSzczegóły strony adwokat-malak.pl:\nTytuł: Www.adwokat-malak.pl adwokaci\nSłowa kluczowe: adwokaci bolesławiec, adwokat bolesławiec, adwokat od rozwodów bolesławiec\nAdwokat.elk.pl - prawnik »\nPotrzebujesz solidnego prawnika w mieście Ełk? Adwokat Wojciech Stpiczyński służy Państwu pomocą. Jego bogate doświadczenie sprawa, iż jest w stanie rozwiązać najbardziej skomplikowane sprawy. Nasze wynagrodzenie ustalamy indywidualnie, ponieważ każdego klient jest inny. Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych pomocą prawną.\nArkadiusz Wróblewski adwokat »\nKancelaria Adwokacka Arkadiusz Wróblewski wykonuje pełną obsługę prawną dla klientów indywidualnych i firm. Zajmuje się pomocą z zakresu prawa cywilnego, karnego, rodzinnego, transportowego, prawa administracyjnego oraz prawa pracy. Do tego podejmuje się prowadzenia spraw z prawa gospodarczego i handlowego. Siedziba kancelarii znajduje się w Łodzi. Doradza podmiotom prywatnym, przygotowuje opinie prawne, pisma procesowe, pozwy i projekty umów. Bierze udział w negocjacjach i udziela porad prawnych w formie konsultacji. Więcej informacji mieści się na stronie internetowej Kancelarii.\nKancelaria Adwokacka Stryja&Wspólnicy swoje biuro ma w Warszawie. Firma świadczy fachowe usługi dla Klientów indywidualnych i podmiotów gospodarczych, a specjalizuje się w prawie karnym i opiekuńczym, przewozowym, cywilnym, zamówień publicznych, farmaceutycznym, konsumenckim jak i prawie pracy. Zapewnia również obsługę podmiotów gospodarczych, windykację należności i oferuje pomoc w zakresie pozyskiwania funduszy unijnych. Oferuje także zastępstwo procesowe i sądowe, postępowanie egzekucyjne i dochodzenie roszczeń. Więcej wiadomości o działalności znajdą Państwo na naszej stronie www. stryja. pl.\nKancelaria adwokacka Wrocław - jmkadwokat.pl »\nKancelaria adwokacka Wrocław zajmuje się trudnymi dla zwykłego obywatela zagadnienia. Prawnicy to osoby obeznane w temacie związanym z prawem. Mogą pomagać w prawo telekomunikacyjnym czy energetyczny. Ich pomoc jest fachowa, ponieważ są to osoby, które mają odpowiednie specjalizacje oraz wiedzę. Zawiłe polskie prawo nie ma dla nich żadnych tajemnic.\nKancelaria prawna Wrocław - adwokaci-dabrowscy.pl »\nWspółpracujemy z zaufanymi prawnikami, którzy chcą się stale rozwijać. Każdy nowy problem jest dla Kancelarii Adwokackiej Elizy Dąbrowskiej cenną lekcją, z której staramy się wynosić nowe doświadczenie. Pomagamy w rozwiązywaniu problemów rodzinnych, reprezentując klientów podczas rozwodów, podziału majątku czy w czasie ubiegania się o należne alimenty.


Poziomice do montażu przy maszynach \nPoziomice do montażu przy maszynach\nwtorek, 07 lipca 2015 10:33\nFirma Elesa+Ganter, światowy lider w produkcji standardowych elementów maszyn, wprowadziła do oferty poziomice ułatwiające wypoziomowanie maszyn, urządzeń i przyrządów. Nowa grupa składa się z 7 produktów i jest przeznaczona przede wszystkim do montażu na stałe. Dostępne są jednak także wykonania przenośne.\n„Dla zapewnienia prawidłowej pracy maszyn, często wymagane jest ich odpowiednie ustawienie. W sytuacjach, gdy jest to czynność wykonywana tyko raz, na etapie montażu, stosowane są różnego typu przenośne przyrządy poziomujące. Kiedy jednak odpowiednie ustawienie urządzenia względem poziomu odbywa się częściej, bądź jego pozycja w trakcie pracy wymaga korekt, najwygodniejszym rozwiązaniem staje się zamocowanie poziomicy bezpośrednio do urządzenia. Wychodząc naprzeciw potrzebom Klientów zaproponowaliśmy kompleksowe rozwiązanie, które ma ułatwić regulację ustawienia urządzeń.” – powiedział Filip Granowski, Dyrektor ds. Sprzedaży Elesa+Ganter Polska.\nZe względu na budowę, poziomice można podzielić na dwie podstawowe grupy:\n1) Poziomice oczkowe, tak zwane libelle okrągłe – wskazują odchylenie od poziomu oraz mierzą jego wartość. Ich cechą charakterystyczną jest możliwość wskazania i pomiaru odchyleń w dowolnym kierunku.\nTen typ poziomic dostępny jest w pięciu standardowych wykonaniach, różniących się między innymi sposobem mocowania, czy możliwością precyzyjnego wyregulowania ułożenia poziomicy względem samej powierzchni montażu.\nWszystkie korpusy libelli okrągłych wykonane są z aluminium (anodowane na czarno lub w kolorze naturalnym).\nPoziomice rurkowe, tzw. libelle wzdłużne – mają cylindryczny kształt, przez co wskazują kąt pochylenia jedynie w kierunku osi poziomicy. Dla całkowitego wypoziomowania powierzchni przy zastosowaniu tego typu poziomic wymagane jest więc zastosowanie dwóch poziomic na jednej płaszczyźnie, usytuowanych względem siebie pod kątem 90°. Poziomice rurkowe dostępne są w trzech wykonaniach, różniących się miedzy sobą położeniem okna odczytu. Montaż poziomic rurkowych odbywa się poprzez przykręcenie.\nObudowy tych libelli wykonane są z mosiądzu i pokryte warstwą żywicy epoksydowej w kolorze czarnym lub srebrnym.\nPotrzeba odpowiedniego usytuowania urządzenia, podzespołu, czy też przyrządu, jest bardzo powszechna. Dzięki temu, poziomice znajdują zastosowanie w wielu aplikacjach, a do najbardziej popularnych należy zaliczyć:\nStatywy urządzeń pomiarowych.\nUrządzenia mobilne np. dźwigi.\nUrządzenia produkcyjne, które wymagają odpowiedniego ustawienia względem poziomu, jak również częstego przestawiania.\nGN 2277 – Poziomice oczkowe z kołnierzem montażowym.\nGN 2277.1 – Podkładka regulacyjna do poziomic oczkowych GN 2277.\nGN 2278 – Poziomice oczkowe z kołnierzem, mocowane na wcisk.\nGN 2279 – Poziomice oczkowe z gwintowanym trzpieniem oraz do dowolnego usytuowania.\nGN 2280 – Poziomice oczkowe z półkulą regulacyjną.\nGN 2281 – Poziomice oczkowe bez powierzchni referencyjnej.\nGN 2282 – Poziomice rurkowe do przykręcenia.


Odszedł Volkswagen Randon\n21 czerwca 2021 (Poniedziałek) godz. 08:10\nW wieku 27 lat odszedł na wiecznie zielone padoki holsztyński wałach Volkswagen Randon, którego pamiętamy ze startów pod Pauliną Wielgórską-Zdebel.\nSiwy Volkswagen Randon urodził się 24 lutego 1993 roku w Niemczech, w stajni należącej do Jaegerda Gertruda i wpisany został do księgi holsztyńskiej. Jego ojcem jest Sacramento Son, a matką Randi po Capitano.\nJaki był ten 27-latek?\nNajlepiej opowie o nim jego amazonka – Paulina Wielgórska-Zdebel:\nRadek był koniem fantastycznym. Wiem, że takie słowa brzmią nieco sztampowo. Jednak takim koniem był. Kupiliśmy go od państwa Wagów bodaj w roku 2006. Startowałam na nim jako juniorka i młody jeździec na Mistrzostwach Europy, Mistrzostwach Polski i w Halowym Pucharze Polski. To na nim brałam udział w konkursach Pucharu Narodów jako członek młodzieżowej drużyny Polski w grupie juniorów i młodych jeźdźców. Mam tyle wspaniałych wspomnień z naszych wspólnych startów. Trudno to tak na szybko ubrać w słowa.\nBył fantastycznym koniem o wielkim sercu do walki. Bardzo waleczny. Taki naprawdę idealny koń do wprowadzenia młodego zawodnika w świat wielkiego sportu. Nigdy nie było w nim nawet cienia złośliwości. W codziennej obsłudze bardzo spolegliwy i cierpliwy. W wieku 20 – 21 lat jeszcze startował w niskich konkursach skoków pod zaczynającą swoją przygodę ze sportem amazonką. Nawet wystartował wtedy w Michałowicach w zawodach, w ujeżdżeniu dosiadany przez moją siostrę Karolinę. Kiedy skończył 22 lata jego codziennością stały się już tylko padoki. Zasłużył sobie na spokojną i piękną emeryturę. Wychowywał na nich końską młodzież. Do końca cieszył się dobrą formą. Wczoraj rano znaleźliśmy go w boskie śpiącego już na zawsze.


Organizacja wesela: podziękowania dla rodziców, sala, tort…\n» Organizacja wesela: podziękowania dla rodziców, sala, tort…\nDodano: 31-07-2019 w kategorii: Inspiracje ślubne, Pozostałe autor: Wesellove\nŚlub to piękny dzień. Wszyscy chcemy, aby ta uroczystość była nie tylko wspaniałym przeżyciem, które zostanie zapamiętane do końca życia, czy początkiem pięknej wspólnej drogi, ale i wydarzeniem, które nasi goście będą wspominali z uśmiechem na ustach i łezką w oku. Z tego też powodu warto poświęcić nieco uwagi na przygotowanie z pozoru zwyczajnych elementów swojego ślubu. Suknia, tort, sala czy podziękowania dla rodziców - wszystko to wymaga zastanowienia i przygotowania tak, aby w tym wyjątkowym dniu wszystko grało i nie rozpraszało Młodej Pary.\nNajważniejszymi elementami przygotowania do ślubu, poza zamówieniem terminu w Urzędzie Stanu Cywilnego lub w Kościele, jest oczywiście przygotowanie miejsca, w którym ma odbyć się cała, docelowa ceremonia. Oczywiście ile par, tyle ślubów, a ile ślubów tyle wizji. Jedne pary marzą o przyjęciu na setkę gości, białej sukni, przystrojonym stole, na którym ustawione będą winietki i kilkupiętrowy tort, a także o zabawie do białego rana. Inne z kolei wybiorą kameralne przyjęcie w otoczeniu świadków i najbliższej rodziny oraz przyjaciół, a wesele odbędzie się w formie poślubnego obiadu czy małego przyjęcia z poczęstunkiem. Bez względu na rodzaj i charakter wesela, wiele Par Młodych decyduje się na podziękowania dla Rodziców wcześniej, w bardziej intymnym gronie albo właśnie na sali w trakcie wesela. Jeśli zdecydowaliście się na podziękowania dla Rodziców w formie przygotowanego wcześniej i nagranego filmiku, to pamiętajcie, aby uzgodnić wcześniej z salą możliwości techniczne jego wyświetlenia. Czasem z pomocą może przyjść również DJ lub firmy specjalizujące się nastrojowym oświetlaniu przestrzeni. Warto jednak zawczasu znaleźć miejsce, w którym ma być zorganizowane wesele czy poczęstunek i w odpowiednim czasie je zarezerwować.\nKolejnym krokiem do zorganizowania wesela jest zaplanowanie listy gości i stworzenie zaproszeń. Warto przemyśleć kwestię tworzenia zaproszeń jednocześnie ze wszelkimi podobnymi, papierowymi dodatkami i akcesoriami ślubnymi. Często bowiem zaprojektowanie zaproszeń, winietek, listy gości czy podziękowań dla rodziców i gości w jednym czasie może okazać się najrozsądniejszym wyjściem. W takich przypadkach często można liczyć na zniżkę ze względu na ilość zamawianych produktów - dodatkowo ma się pewność, że wszystkie te akcesoria zostały zaprojektowane w jednym stylu i wydrukowane w jednym miejscu – a to zapewni im jednolitość.


Bycie drag queen to sztuka - Czwórka - polskieradio.pl\nBycie drag queen to sztuka\nOstatnia aktualizacja: 29.08.2011 11:59\n– Na początku przebierałem się dla żartu. Szybko jednak przerodziło się to w pasję i po części w pracę – opowiada Patryk, który po godzinach występuje w różnych klubach, jako drag queen Doda Elektroda lub Elektra.\nRozmowa z drag queens\nKasia Węsierska o III Ogólnopolskim Festiwalu Drag Queen\nJak tłumaczy Patryk, aby być "dobrą" drag queen trzeba mieć poczucie rytmu i charyzmę. Są to bowiem elementy niezbędne, aby porwać za sobą publikę. Konieczne są także umiejętności artystyczne. W swoim repertuarze Elektra ma największe przeboje Dody, Beaty Kozidrak, Kayah i Agnieszki Chylińskiej. Z kolei drag queen Alexis Colby śpiewa piosenki niemieckie i rosyjskie.\nGoście Czwórki zgodnie przyznają, że w byciu drag queen nie chodzi o to, by upodobnić się do kobiety. – Bardziej chodzi o jej "przerysowanie" i "zrobienie czegoś" z piosenką czy kabaretem. Bycie drag queen to sztuka –– tłumaczą.\nPodkreślają też, że nie każda drag queen jest osobą homoseksualną czy też osobą samotną. – Jedno drugiego nie wyklucza. Znam takie drag queen, które mają żony i dzieci – przekonuje Patryk. Okazuje się nawet, że osoby z najbliższego otoczenia drag queen często akceptują taki styl życia. Ba, nawet chętnie przychodzą na występy znajomych chociaż nie mają z całym środowiskiem nic wspólnego.\nNajbardziej uciążliwe pozostają dla drag queen komentarze obcych osób. Jak tłumaczą goście Justyny Dżbik, chcieliby chodzić czasem ulicami miast nie zwracając na siebie większej uwagi. – Tak jest np. za granicą – mówi Alexis. Wśród krajów, gdzie drag queen nie wywołują od razu negatywnych emocji są np. Niemcy i Wielka Brytania.\nWięcej o tym, gdzie drag queen kupują ubrania, ile czasu zajmuje im przygotowanie się do występu i czy wśród drag queen panuje rywalizacja, dowiesz się słuchając całej audycji "Pod lupą".\nPosłuchaj również relacji Kasi Węsierskiej z III Ogólnopolskiego Festiwalu Drag Queen, który niedawno odbył sie w Warszawie.\nZobacz więcej na temat: Doda dzieci Beata Kozidrak Wielka Brytania Kayah\nDuże firmy walczą o zamożnych gejów\nOstatnia aktualizacja: 15.07.2010 04:39\n"Dziennik Gazeta Prawna" pisze, że duże firmy zaczynają walkę o zamożnych gejów.\nPrzy okazji zaplanowanej na sobotę EuroPride, organizacje gejowskie i przedstawiciele biznesu będą się zastanawiać jak zdobyć blisko 2 i pół miliona klientów - lojalnych, bogatych i homoseksualnych.\nKażdy z nich ma co roku do wydania średnio 14 i pół tysiąca euro. Dwudniowe forum biznesowe będzie największą imprezą towarzyszącą EuroPride.\nWedług najnowszych badań Międzynarodowej Izby Handlowej Gejów i Lesbijek, do których dotarł "Dziennik Gazeta Prawna" społeczność homoseksualna w Polsce jest szacowana na 2 miliony 300-400 tysięcy osób. Ich siła nabywcza to 35 miliardów euro rocznie.\nGazeta zwraca uwagę na ekonomiczny profil geja: wykształcony, zamożny, dbający o wygląd, nieobarczony dziećmi, chętnie wydający swoje "różowe dolary" na przyjemności i dobra luksusowe. Na dodatek, choć geje są klientami wymagającymi to wyjątkowo lojalnymi - przywiązują się do marki, zwłaszcza gdy marka o nich zabiega.\nZobacz więcej na temat: firma dziennik gazeta prawna POLSKA dzieci\nFacebook wychodzi naprzeciw gejom i lesbijkom\nOstatnia aktualizacja: 18.02.2011 15:00\nPortal wprowadził, na razie tylko w kilku krajach, nowe statusy dla par - związek partnerski (civil union) i konkubinat (domestic partnership).\n- Chcemy dać ludziom możliwość szczerego i autentycznego opisywania swoich związków na Facebooku - mówi Andrew Noyes, menedżer Facebooka ds. komunikacji społecznej.\nNowa opcja została wprowadzona w porozumieniu z grupą Facebook's Network of Support, która zrzesza organizacje LGBT (Lesbians, Gays, Bisexuals, Transgenders) działające na rzecz równego traktowania osób homoseksualnych i transseksualnych w sieci.\nW Polsce mamy do wyboru następujące statusy: wolny, w związku, zaręczony/a, w związku małżeńskim, to skomplikowane, w otwartym związku, wdowa/wdowiec, w separacji i rozwiedziony/a.\nZobacz więcej na temat: Facebook POLSKA\nKto jest napiętnowany w internecie? Ziejące nienawiścią komentarze w sieci\nOstatnia aktualizacja: 19.04.2011 01:30\nNajwięcej obraźliwych wpisów na forach internetowych dotyczy Żydów, Rosjan, Niemców, gejów i lesbijek\n00'17 Marek Troszyński z fundacji Wiedza Lokalna: te teksty zaczynają się niewinnie\n00'18 Marek Troszyński: kto jest napiętnowany w sieci?\n00'11 Jacek Bieliński z Collegium Civitas: nie powinniśmy ignorować tego problemu\n01'08 Nienawiść w sieci\nTo wynik Raportu Mniejszości opracowanego przez Fundację Wiedza Lokalna. W ramach projektu przeanalizowano 10 milionów postów, szukając w nich przejawów niechęci i nienawiści do mniejszości etnicznych, seksualnych i religijnych. Specjalny program komputerowy znalazł ponad 80 tys. takich wpisów. Jak mówi Marek Troszyński z fundacji Wiedza Lokalna, posty różnią się zabarwieniem emocjonalnym.\n- Obraźliwe wpisy z reguły pojawiają się przy okazji dyskusji na trzy główne tematy - mówi Troszyński. Wpisy na forach internetowych pokazują, że problem nietolerancji wobec mniejszości istnieje na co dzień. Jak mówi socjolog Jacek Bieliński z Collegium Civitas, przykładem jest pobicie Czeczenek w Łomży.\nZdaniem autorów raportu, najlepszym sposobem na ograniczenie obraźliwych wpisów w internecie są działania edukacyjne i projekty zmierzające do integracji z mniejszościami. Dane z raportu posłużą organizacjom pozarządowym zajmującym się tolerancją i walką o prawa mniejszości.\nZobacz więcej na temat: IAR internet Niemcy Żydzi


Jeśli kochasz kremowy, ziemisty francuski ser z chrupiącą skórką, prawdopodobnie znasz Brie i Camemberta. Rozłożone na kawałku chrupkiej bagietki te pachnące sery są pyszne w najfajniejszy sposób.\nMają ze sobą wiele wspólnego, ale czy wiesz, co je wyróżnia?\nBrie i Camembert wyglądają podobnie, są często podawane w podobny sposób, a nawet pochodzą z podobnej receptury, ale istnieją subtelne różnice, które odróżniają te dwa sery. Oto, co musisz o nich wiedzieć.\nChociaż nie ma oficjalnych danych, uważa się, że Brie jest w okolicy dłużej niż Camembert. Podczas gdy oba sery pochodzą z Francji, Brie pochodzi z Ile-de-France i jest również nazwą regionu. Camembert jest produkowany w Normandii, w północno-zachodniej Francji.\nZarówno Brie, jak i Camembert to sery z mleka krowiego, chociaż ma się wyższą zawartość tłuszczu. Czy wiesz, który? Krem dodaje się do Brie (choć nie do Camembert), co daje mu wyższą zawartość tłuszczu mlecznego i bardziej kremową konsystencję. Można również znaleźć potrójnie kremowe Brie, które są wyjątkowo gładkie, kremowe i absolutnie pyszne.\nJest to jeden obszar, w którym te dwa sery naprawdę się wyróżniają. Aż do zakupów dla nich obu nigdy nie zauważyłem tego wcześniej. Może ty też nie. Brie jest często sprzedawany przez plaster, klin większego koła, a Camembert jest sprzedawany jako całe koło. Powodem tego jest rozmiar. Tradycyjnie koło Brie ma średnicę od 9 do 17 cali, podczas gdy Camembert to ułamek szerokości zaledwie 5 cali. Jednak wiele sklepów spożywczych nosi teraz “Baby Brie”, które jest podobne do rozmiaru Camembert – tylko wywołuje dalsze zamieszanie między tymi dwoma miękkimi serami.\nProfile smakowe Brie i Camembert są dość podobne. Oba są zazwyczaj opisywane jako smakujące ziemiste, orzechowe, owocowe, trawiaste, a nawet grzybowe. Różnice w smaku są subtelne, ale Brie jest łagodniejszy o kremowym, maślanym smaku, podczas gdy Camembert ma głębszy, bardziej ziemisty i intensywny smak i aromat.\nWypróbuj te przepisy Brie i Camembert\nGrillowane Radicchio z kremowym serem\nCzy masz preferencję między Brie i Camembertem??\n1.5 Wypróbuj te przepisy Brie i Camembert


Kwatery Prywatne Maria Szeląg, ul. Morska 2, Chłopy - Kwatery Prywatne Chłopy » e-turysta.pl\nKwatery Prywatne Maria Szeląg, ul. Morska 2, Chłopy\nKwatery Prywatne Maria SzelągChłopy, ul. Morska 2\nWitamy w chłopach - uroczej wiosce leżącej tuż nad brzegiem Bałtyku. Oferujemy noclegi w korzystnych cenach i dobrej lokalizacji. Od plaży dzieli nas zaledwie kilka minut piechotą. Pokoje są4- 3-2 osobowe, wyposażone w telewizory i łazienki. Do dyspozycji gości również kuchnia. Przed domem znajduje się miejsce na grill lub ognisko. Na posesji j… Pokaż więcej\nWitamy w chłopach - uroczej wiosce leżącej tuż nad brzegiem Bałtyku.\nOferujemy noclegi w korzystnych cenach i dobrej lokalizacji. Od plaży dzieli nas zaledwie kilka minut piechotą.\nPokoje są4- 3-2 osobowe, wyposażone w telewizory i łazienki. Do dyspozycji gości również kuchnia.\nPrzed domem znajduje się miejsce na grill lub ognisko. Na posesji jest również parking dla zmotoryzowanych.\nKwatery Prywatne Maria Szeląg — Udogodnienia i wyposażenie


Symbole Szkoły – Szkoła Podstawowa nr 18 im. Jana Brzechwy w Legnicy\nSzkoła Podstawowa nr 18 im. Jana Brzechwy w Legnicy - Symbole Szkoły\nSztandar – opis\nSztandar ma kształt kwadratu. Rewers jest koloru czerwonego. Czerwień bowiem oznacza krew, którą niejednokrotnie nasz naród przelewał w obronie ojczystej ziemi. Na tym tle, umieszczone jest godło państwowe. Godłem jest biały orzeł z głową ozdobioną złotą koroną, zwróconą w prawo. Przypomina on wszystkim Polakom o naszym pochodzeniu, jak i o tym, gdzie tkwią nasze korzenie. Rozpostarte skrzydła symbolizują dążenie do lotu i gotowość do pokonywania przeszkód i trudności. U dołu znajduje się napis „RZECZPOSPOLITA POLSKA”. Napis wykonany jest białymi nićmi.\nAwers jest w kolorze białym. W środkowej jego części znajduje się wizerunek Jana Brzechwy- wybitnego polskiego pisarza i poety oraz patrona Szkoły Podstawowej Nr 18 w Legnicy. Na obwodzie wizerunku znajduje się umieszczony na cimnozielonym tle napis : „Szkoła Podstawowa Nr 18 w Legnicy im. Jana Brzechwy” Napis wykonany jest złotymi nićmi. Zarówno wizerunek, jak i obwód jest obszyty złotym obramowaniem.\nWokół wizerunku Jana Brzechwy znajdują się postacie- główni bohaterowie najważniejszych bajek poety-„Akademia Pana Kleksa”, „Entliczek Pentliczek”, „Jajko”, „Kaczka Dziwaczka” , ” Na wyspach Bergamutach” „Pchła szachrajka” Sztandar obszyty jest złotymi frędzlami, drzewiec o wysokości 2,20 m zakończony jest okuciem z metalowym orłem . Sztandar dla społeczności szkolnej jest symbolem Polski i Narodu, stanowi symbol jednocześnie jedności i odrębności.\nSztandar nawiązuje bezpośrednio do słów tytułowego bohatera „Akademii Pana Kleksa” „Nie lekceważcie bajek. Nie lekceważcie fantazji. Bez fantazji nie może powstać nic wielkiego.” Słowa te podkreślają wagę fantazji w życiu człowieka. Zdolność do fantazjowania nie powinna opuszczać nikogo, bez względu na wiek, bowiem obok innych cech to między innymi ona decyduje o naszym człowieczeństwie.\nSztandar – awers\n„DZIEŃ W OSIEMNASTCE”\nCiągle gonisz by,nie spóżnić nigdy się,\nZaraz dzwonek a ty, znowu marudzisz, żę\nZapomniałeś farb i bloku\nmarnie widzisz sprawdzian z wtorku,\nrzędy liczb migają w oczach,\nW Osiemnastce pora dziś rozpocząć dzień,\njaki będzie, któż to zgadnie, któż to wie, któż to wie.\nTrochę szczęścia, losu wola, może lepsza ucznia dola,\nAle nic to śmigaj żwawo, wrzucaj bieg!\nChciałbyś wędrować tam, gdzie wyobraźni łan,\nUtkać fantazji nić, na falach leżeć i śnić.\nAż tu słyszysz: ?Hej dziecino, drzemki koniec statek odpłynął,\nPożeglujmy przy tablicy ? chwytaj ster!?\n/słowa: mgr Teresa Opala\nmuzyka: mgr Teresa Opala/


Strona Główna » Aktualności » Dzisiaj z dr Józefem Plucińskim w bibliotece\nDzisiaj z dr Józefem Plucińskim w bibliotece\nMiejska Biblioteka Publiczna im. Stefana Flukowskiego w Świnoujściu ma przyjemność zaprosić dzisiaj (czwartek 14 marca) o godz. 17:00 – na spotkanie autorskie z dr Józefem Plucińskim, byłym wieloletnim dyrektorem Muzeum Rybołówstwa Morskiego w Świnoujściu, historykiem i znakomitym gawędziarzem.\nW trakcie spotkania odbędzie się prezentacja najnowszej książki Autora pt.: „Kurort nad Świną 1824 - 1945.” Spotkanie poprowadzi redaktor Mariola Żółtowska (TV „Słowianin”). Wszystkich miłośników historii Świnoujścia w pisarskim opracowaniu dr. Józefa Plucińskiego serdecznie zapraszamy. Wstęp wolny!


Asia majstruje: 15 rzeczy po raz drugi i niespodziewana niespodzianka\nLejdi 22 listopada 2012 09:11\njeeeeeny, warto było Cię wylosować, żeby zobaczyć tę cudną pracę! jest taka mega, że aż zazdrosna się zrobiłam :)i proszę, zupełnie niechcący trafiłam w wyzwanie piaskownicowe :) Twoja praca na nie wygląda znacznie lepiej niż moja :D\na te przetwory brzmią tak, że się zaśliniłam. strasznie ciekawa jestem czereśniowych, bo nigdy nie jadłam i tych wszystkich z czekoladą. no i z miętą. kurde, muszę chyba się wybrać na wycieczkę do Ciebie :)\nAsia-majstruje 22 listopada 2012 09:36\nLejdiś, Twoja Piaskownicowa praca jest cudna, już Ci to pisałam! A wyzwanie idealnie skrojone pod fotkę Agi z Waszego spotkania :)\nDziękuję za możliwość wzięcia udziału w Twoim projekcie! I zapraszam do Torunia, jeszcze trochę słoiczków zostało :)\nApril 22 listopada 2012 10:06\nObawiam się, że z tego zaproszenia na degustację przetworów chętnie skorzystałoby jeszcze parę innych osób;)\nScrap daje po oczach, absolutnie nie da się go nie zauważyć;) Takie komponowanie scrapa to musi być fajna robota;)\nAsia-majstruje 22 listopada 2012 10:11\nOby dżemu starczyło :)\nKomponowanie trwa u mnie godzinami, nie jest to oczywiście nieprzyjemne, ale zastanawiam się, czy u innych też to jest tak długo... Pewnie u biegłych w tej sztuce nie.\nA skoro już zabrałaś się za dekupaż, to może i za scrapowanie? :)\nNulka 22 listopada 2012 10:10\nszacun i rispekt za to, że wycięłaś napis 'COŚ'\npo prostu szacun!\nAsia-majstruje 22 listopada 2012 10:12\nAGuska31 22 listopada 2012 11:17\nSaame sliczne ozdobki :) Ladne prace tworzysz :) Pozdrawiam\nMade by AJ 22 listopada 2012 11:27\nOoooo u ciebie już święta skoro tyle prezentów? Ja tez sobie wzielam prezent od Ciebie - inspiracje na wisnie z mieta i link do strony z papierami :)\nA praca bardzo zaskakująca, nie spodziewałem sie takiej tu zobaczyć - czyli rozwój jest :) bardzo dynamiczna i energetyczna\nChabrowa Panienka 22 listopada 2012 14:40\nCath 22 listopada 2012 16:24\nBardzo mi się ta kartka podoba! Kolory są super - ja takie lubię, wygląda nowocześnie i dizajnersko - faaajnie :) Ja bym pojadła przetworu z czereśni :) nigdy nie jadłam, a czereśnie uwielbiam :) chyba zaraz sobie wyjmę domowy dżem z wiśni :D\nZazdroszczę Ci tych przetworów!\nOla 22 listopada 2012 20:53\nBardzo fajny kontrast pomiędzy tym neonowym różem i tłem! Bardzo fajny scrap:)\nNiesforna 22 listopada 2012 21:02\nŚwietny scrap :) Podziwiam ten chaos :)\nmoniFaktura 22 listopada 2012 21:43\nCiekawa ta zabawa. Szalenie energetyczna praca, oryginalna, Ci wyszła! Ale tak się zastanawiam, co się robi z tymi pracami? Bo to ni kartka, ni ozdoba, sama sztuka dla sztuki? :)\nAsia-majstruje 22 listopada 2012 23:44\nKiedyś też tak do tego podchodziłam :) Potem pomyślałam, że kiedyś były albumy, teraz zdjęcia trzymamy na komputerach, a to zupełnie straciło swój urok. Nie zaszkodzi oprawić jakichś ważnych dla nas wydarzeń czy wspomnień, a można trochę nabałaganić przy okazji. Żeby było praktycznie, używam formatu ok. 21x21 cm, a więc nie mam problemu z przechowywaniem wielkich scrapów, tylko wkładam do koszulki, ucinam jej górę i wkładam do czegoś w rodzaju albumu. A z tyłu coś tam zanotuję. Tyle :)\nKatka 22 listopada 2012 22:19\nAsiu, Twoje tzw. wypociny są naprawdę super, a zapasów w postaci dżemów i przetworów zazdroszczę - ja w tym roku właściwie nie zdążyłam zrobić nic.\nMarta 25 listopada 2012 04:20\nfasoolka 3 grudnia 2012 21:13