Moje mistrzostwa | Rodzina ze Szczecina\nW telewizji i na billboardach królują reklamy z Bońkiem trzymającym zimne piwo, Nawałką fotografującym się z telewizorem koreańskiej produkcji, Grosickim kupującym w Żabce napój energetyczny i Lewandowskim cykającym sobie zdjęcie nowym, wypasionym modelem telefonu. To nieodzowny znak, że zbliżają się Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej – dla wielu trwające miesiąc piłkarskie święto. Dla mnie też nieodzowny znak przemijającego czasu.\nW pamięci mam każdy turniej piłkarski, który odbywa się od 1996 roku. Z każdego mam lepsze lub gorsze wspomnienia, chociaż wstyd się przyznać, ale na żadnym nie byłem osobiście. Zapełniają one jednak po kolei szufladkę w mojej głowie – i to taką z napisem „piękne wspomnienia”. Szufladkę, do której od czasu do czasu lubię zaglądać, zastanawiając się, kiedy ten czas tak niezauważalnie zdążył przeminąć.\nPierwszą wielką piłkarską imprezą, jaką oglądałem w miarę świadomie były Mistrzostwa Europy rozgrywane w 1996 roku w Anglii. Miałem wtedy prawie dwanaście lat i bardziej niż oglądanie meczów w telewizji interesowało mnie ganianie za piłką po boisku. W pamięci utkwiły mi jednak przebłyski jednego meczu – półfinału mistrzostw, w którym zmierzyły się ze sobą drużyny gospodarzy i Niemców. Spotkanie w regulaminowym czasie gry zakończyło się remisem 1:1 i o awansie do finału mistrzostw zadecydować miały rzuty karne. Jedenastki świetnie wykonywały obie drużyny – aż do piłki podszedł Gareth Southgate, który futbolówką pocelował wprost w niemieckiego bramkarza. Zamiast walką o mistrzostwo, Anglicy zadowolić się musieli trzecim miejscem. Marnym pocieszeniem był też pewnie fakt zdobycia przez Davida Seamana tytułu najśmieszniej ubranego bramkarza turnieju. 🙂\nDavid Seaman Wembley 1996 Zdjęcie z TheGuardian.com – Getty Images\nGdybyście byli ciekawi, jak wyglądał niestrzelony karny, o którym pisałem, to polecam teledysk do (moim zdaniem genialnej) piosenki zespołu The Lightning Seeds – Three Lions ’98. Ja nucę ją przed każdym turniejem…\nO ile Euro 1996 pamiętam jedynie „jako tako”, o tyle w rozegrane dwa lata później Mistrzostwa Świata we Francji wciągnąłem się maksymalnie. Podejrzewam, że gdybyście dwadzieścia lat temu zbudzili mnie w środku nocy i zapytali o jedenastkę Szkotów, która najprawdopodobniej wybiegnie w pierwszym meczu z Brazylią, albo na jakiej pozycji gra Cesar Sampaio – odpowiedziałbym bez problemu. O mundialu rozmawialiśmy w szkole na okrągło. Ba! Nawet próbowaliśmy powtarzać na w-fach sztuczki, które dzień wcześniej obejrzeliśmy w kolejnych meczach. Nawet nie zliczę, ile razy wypierniczyłem się na piłce próbując powtórzyć to, co zrobił Taribo West (22 sekunda):\nNie wiem, czy to przez nostalgię, ale uważam, że były to najlepsze Mistrzostwa Świata, jakie widziałem. Do dziś przed oczami mam bramkę, jaką Argentyńczykom strzelił Dennis Bergkamp, szalony mecz Brazylijczyków z Duńczykami, albo klęskę Niemców z Chorwacją. Strasznie zawiódł mnie tylko finał, w którym „moja” Brazylia z Roberto Carlosem, Dungą i (grubym) Ronaldo przerżnęła z cienkimi Francuzami – z przereklamowanym łysolcem na środku pomocy.\nDwa lata później było Euro 2000 w Belgii i Holandii – pierwsze oglądane wspólnie z przyjaciółmi. Czarny, jeśli to czytasz, to wiedz, że kanapeczki przyrządzone przez Twoją mamę do meczu otwarcia były mega 😉 Te mistrzostwa to też pierwsze piwko i chipsy do meczu i wielkie z mojej strony kibicowanie Włochom. Włochom z młodziutkim Tottim na środku pomocy, Maldinim w obronie i Inzaghim w ataku. Ależ było mi ich szkoda po golu Trezeguet w dogrywce finału…\nI tak dochodzimy do 2002 roku i pierwszego Mundialu, w którym mogłem kibicować Naszym. Jak to kibicowanie się skończyło, nie muszę nikomu mówić, ale i tak było to olbrzymie przeżycie. Na mecz z Koreą zwolnił nas nawet nasz nauczyciel matematyki, którego w życiu byśmy nie podejrzewali o taki gest. Cała klasa ściśnięta w mieszkaniu kolegi, licytująca się ile strzelimy tym cieniasom z Korei, patrząca kilka minut później, co z Hajtą, Świerczewskim i Wałdochem robią te skośnookie maluchy – tego pewnie nie zapomnę nigdy. Podczas tych mistrzostw po raz pierwszy zobaczyłem też hiszpańskiego skrzydłowego – Joaquina, który grał w tym czasie w Betisie. Tak polubiłem jego styl gry, że przez kolejne lata mistrzostwa Hiszpanii i triumfy w Lidze Mistrzów święciłem w CM-ie właśnie drużyną z Andaluzji. Co ciekawe, Joaquin dalej gra w piłkę i po kilkuletniej grze w Valencii, Fiorentinie i Maladze, jakiś czas temu wrócił do Betisu z miejsca stając się idolem tamtejszych kibiców.\nMundial z 2002 roku był też chyba ostatnią imprezą, którą tak mocno przeżywałem. Pewnie związane jest to z wiekiem i powolnym wchodzeniem w etap dorosłości. Poszczególne mecze kolejnych mistrzostw oglądałem, ale jakoś szczególnie nie jarałem się już całą tą „magiczną” otoczką. Wszystko w jakiś dziwny sposób zdążyło spowszednieć i choć kibicowałem naszej reprezentacji i poszczególnym krajom, to już zdecydowanie nie było to, co kiedyś.\nMarzę o tym, żeby nadchodzący Mundial był inny – żebym kiedyś, za 30 lat mógł opowiadać o nim z przejęciem moim wnukom. Żeby tak się stało, reprezentacja musiałaby osiągnąć sukces na miarę legendarnych Orłów Górskiego i kadry Piechniczka z 1982 roku. Nauczony doświadczeniem, trochę jednak obawiam się, że zamiast gry w półfinale odpadniemy w pierwszej lub drugiej rundzie. I to chyba właśnie ten mój wiek robi swoje. Mimo wszystko, fajnie byłoby się poczuć tak beztrosko zaangażowanym w rosyjski mundial, jak dwadzieścia lat temu w mistrzostwa odbywające się we Francji.


Obwieszczenie Marszałka Województwa Lubelskiego o wszczęciu postępowania w sprawie zatwierdzenia „Projektu robót geologicznych dla rozpoznania warunków geologiczno-inżynierskich i hydrogeologicznych dla inwestycji pn. Budowa autostrady A2 Warszawa – Kukuryki na odcinku Biała Podlaska od węzła „Cicibór” do granicy państwa. – Gmina Biała Podlaska\nGmina Biała Podlaska - Obwieszczenie Marszałka Województwa Lubelskiego o wszczęciu postępowania w sprawie zatwierdzenia „Projektu robót geologicznych dla rozpoznania warunków geologiczno-inżynierskich i hydrogeologicznych dla inwestycji pn. Budowa autostrady A2 Warszawa – Kukuryki na odcinku Biała Podlaska od węzła „Cicibór” do granicy państwa.\nObwieszczenie Marszałka Województwa LubelskiegoPobierz\nPowiatowy Dzień Działacza Kultury – 11.06.2019r


Gry Gry na automat strona z oprogramaniem do pobrania 70 - Bleed, Luigi's Revenge\nW krwawienia , idziesz wokół fotografowania rzeczy, co czyni je Bleed . Proste, nie\nZemścić się przeciwko wszystkim koombas jak Luigi!\nPlants vs Zombies za Pokki jest bezpłatna gra zręcznościowa strategia aplikacji dla Windows PC.\nDarmowe gry online zręcznościowe rzadko daje za darmo gry, takie jak Spaceship On The Run .\nFunny bezpłatna sala skill game Funny darmo skill gra zręcznościowa o Free-Game-Station.\nStop lawiny baniek! 0 poziomów w trybie Puzzle. Wyczyść poziom ze wszystkich pęcherzyków rozwiązując funkcje puzzle.Game: - Kilku piłkarzy może korzystać grę indywidualnie - Endless gameplay-Dwa tryby gry, 40 poziomów w trybie Puzzle-Cool eksplozji i\nDynamiczne, top-view gra. Miasto zostało zaatakowane przez nieprzyjemnych owadów! Youare dzielny inżynier, który musi je zatrzymać w ich utworów ... i twoje. Useyour myszki do kontroli pociągu i strzelać błędów. Masz dużo bonusopportunities, w stanie\nDoskonały Puzzle & Action game.Jack młody badacz postanowił zebrać rodzaj rudy dla swojego kraju. Ten rodzaj rudy jest bardzo rzadkie w świecie tylko wypłacającej w lesie, miejsce na pustyni, góry lodowej, wulkan i zewnętrznej. Tymczasem wiele\nJeśli to, co łakną jest relaksujące doświadczenie gry, a następnie dołączyć do Kenny'ego w jego poszukiwaniu skarbów w Adventure Kenny `s - Scuba w Aruba.\nSprawdź swoją odwagę. Nic skomplikowanego, po prostu piłka która zbiera monety. Guns w drogę, ale nie jest bronią do walki im. Zbierz wszystkie monety, aby zakończyć każdy poziom.\nFairy Wieża to magiczne budowy, który został zbudowany w czasach starożytnych. Jest używany do tworzenia dziwne, magiczne przedmioty. Ale pewnego dnia to zebrane wszystkie elementy to stworzył i uszczelnione się. Od tego czasu wieża została głęboko\nTootSweet Buddy do gier Pogo słodycze, gra automatyczna dla Ciebie, pokazuje podpowiedzi, gra podpowiedzi, i wiele więcej!\nNasz bohater utknął w śnie świat jego own.He widzi świat w czerni i odcieniach szarości, a nie inna dusza znajduje się w swoim śnie-world.To uciec z tego więzienia, jego umysłu, bohater mustgo na wszystkich poziomach, facingobstacles i pułapek,\nNie zbyt podekscytowani foodborne choroby Idź au naturale i prosto do gospodarstwa. Jane i Joe są zdeterminowani, aby ożywić dziadka ziemi s poprzez dbanie o kur, świń, krów i innych zwierząt. Odwiedź pięć oddzielnych gospodarstw i sprzedać ponad\nGRacer jest silnik 3D symulator sportowy. To jest stan techniki symulacji fizycznej maszyna tworzy realistyczne zachowanie, np. przenoszenie, zakręcić kołem i włącz jeszcze przyśpieszania. 5 pojazdów-Formula (FR) - CART (FR) - HONDA S2000 (FR) -\nSuper Mafia Land jest mafia stylu, klasyczna gra platformowa. Istnieją trzy różne postacie do zabawy Giuseppe, Bruno i Maria, przypominająca Mario, Luigi i Princess Peach. Każdy z nich ma inne zalety i wady do podstawowych umiejętności. W tej grze\nThe Lost Kids to prosta gra platformowa z bohaterami popularnej kreskówki o nazwie Southpark .\nJeśli jesteś jednym z tych ludzi, którzy lubią iść kemping iz jakiegoś powodu rzeczywiście nie może, być może ta gra może wciąż jesteś szczęśliwy, ponieważ to wszystko o camping.


Nóż składany Sanrenmu 9306-SB (K819N) | Sklep Militaria.pl\nSkładany nóż codziennego użytku (Every Day Carry)z głownią o profilu drop-point wykonano ze stali nierdzewnej 8Cr13MoV. Odpowiednie hartowanie zapewnia dobre trzymanie ostrości oraz łatwy proces ponownego ostrzenia.\nOtwieranie ostrza umożliwia kołek pod kciuk. Okładziny noża to dwie stalowe płytki zakończone otworem na linkę zabezpieczającą oraz otwieraczem do kapsli.\nRękojeść: stal nierdzewna 3Cr13\nInformacje dodatkowe Poręczny nóż EDC pokryty czarną warstwą ochronną.\nBardzo ładny nożyk, ciekawy kształ głowni. Blokada trzyma mocno, w obie strony, trzeba przyłożyć trochę siły aby otworzyć czy zamknąć nóż. Wygodniej się otwiera łapiać za szczyt głowni niż przy pomocy kołka. Niestety przez wystające przy klipsie śrubki nie dochodzi on do samej krawędzi kieszeni. Plus za dodatkową funkcje w postaci otwieracza.


M. Łódź obecnie - Tablica pamiątkowa (Żwirki 1C) - Łódzki Almanach\nJan Izydor Sztaudynger - urodził się w dniu 28.04.1904 w Krakowie - polski poeta, fraszkopisarz, satyryk, teoretyk lalkarstwa, tłumacz. Urodził się w rodzinie o pochodzeniu polskim, niemieckim i francuskim, syn Izydora Jana Józefa i Anny z Kokowskich. W 1961 wyprowadził się z Łodzi do Zakopanego. Po II wojnie światowej osiedlił się w Łodzi. Tu objął na krótko posadę kierownika literackiego Teatru Lalek Biedronka Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci,. Pracował jako referent literatury w Wydziale Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi (do 03.19500. Zmarł w Klinice Hematologicznej prof. Juliana Aleksandrowicza w Krakowie w dniu 12.09.1970 w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie na Zwierzyńcu. W roku 1980 w Łodzi przy ul. Żwirki 1C tablicę poświęconą Janowi Sztaudyngerowi umieścił Związek Pisarzy Polskich\nTreść na tablicy.\n"W TYM DOMU W LATACH 1915-1961 MIESZKAŁ i TWORZYŁ JAN SZTAUDYNGER 1904-1970 POETA i FRASZKOPIS UCZYŁ PIĘKNA i RADOŚCI ŻYCIA."\nTablica pamiątkowa na ścianie budynku ul. Żwirki 1C w Łodzi. Autor Krzysztof Sadłowski dn. 14.10.2021.\nTablica pamiątkowa na ścianie budynku ul. Żwirki 1C w Łodzi - widok budynku. Autor Krzysztof Sadłowski dn. 14.10.2021.\nJan Sztaudynger - pl.wikipedia.org (stan na dzień 14.10.2021).\nJan Sztaudynger - pl.wikipedia.org (stan na dzień 14.10.2021). (6 Odsłony)\nJan Izydor Sztaudynger - culture.pl (stan na dzień 14.10.2021). (6 Odsłony)


Hotel jak z pocztówki - Domosfera\nHotel jak z pocztówki\nMarta Lubaszewska 02-04-2010 12:43\nZ zewnątrz niepozorny, w środku zachwyca różnorodnością.\nWnętrza hotelu Postcardinn\nJeszcze rok temu Postcard Inn był jednym z hoteli budżetowych sieci Travelodge. Jak przystało na tani hotel nie wyglądał imponująco. Zaniedbane, stare meble, nieciekawe dywany i dodatki. I mimo, iż położony w St. Petersburgu na słonecznej Florydzie, w dodatku z widokiem na morze, nie zachęcał do zostania. Wręcz przeciwnie.\nWszystko zmieniło się kiedy hotel zmienił właściciela. Dostrzeżono niesamowity potencjał w budynku znajdującym się tuż przy plaży nad Zatoka Meksykańską. Z założenia hotel miał nadal pozostać niedrogim, dostępnym dla wielu obiektem.\nUkład 196 pokoi nie dawał wielkich możliwości na zmiany. Zdecydowano się więc nie ingerować w ogólny układ architektoniczny, ale skupić się na aranżacji poszczególnych pokoi. Zadaniem projektantów było nadanie każdemu z pomieszczeń indywidualnego charakteru i stylu, tak aby choć trochę zapanował tutaj klimat hotelów butikowych.\nProjektanci postawili na oryginalne i niepowtarzalne elementy. Jednym z nich miało być oświetlenie. W poszukiwaniu ciekawych lamp i żyrandoli przeczesywali okoliczne pchle targi, antykwariaty i sklepy internetowe. W całym hotelu można odnaleźć elementy nawiązujące do lokalnej tradycji i kultury. Na ścianach zawisły kolaże z fotografii najbliższej okolicy, w pokojach stanęły stare deski surfingowe a także oldschoolowe deskorolki, z sufitów zwieszają się sieci rybackie.\nNajwiększe zmiany zaszły w lobby hotelu. Pomieszczenie o powierzchni 430 m2 zostało w 90% zburzone i wybudowane od nowa. Pozbyto się min. zbędnych ścian i sufitu, dzięki czemu lobby nabrało rozmachu i stało się bardzo przestrzenne. Brak ścian umożliwił wstawienie dodatkowych siedzisk oraz połączenie pomieszczenia ze stołówką, gdzie można zjeść śniadanie lub drobne przekąski.\nNa podłodze znajduje się polerowany beton, gdzieniegdzie ozdobiony białym kwiatowym ornamentem. Kolorystyka lobby to przede wszystkim barwy retro - róże, pomarańcze, turkusy i brązy. Meble vintage zestawione z elementami rattanowymi i wiklinowymi, wzorzyste tkaniny, oryginalne detale świetnie prezentują się na tle ponad 10-metrowego białego regału na książki. Nad wszystkim góruje olbrzymi wentylator, który wprowadza lekko industrialny charakter.\nW efekcie zmian hotel Postcard Inn zyskał nowy, niepowtarzalny klimat. Zręczna mieszanka vintage, lokalnej plażowej kultury i elementów industrialnych zachęca do niezobowiązującego wypoczynku.


Narodziny Gwiazdy - Ciekawostki - Movies Room\nAutor: Aleksandra Czekaj 27 listopada 2018\nLady Gaga przekonała Bradleya Coopera aby w czasie kręcenia scen oboje śpiewali na żywo ponieważ piosenkarka nie lubi oglądać filmów, w których aktorzy śpiewają z playbacku, a ich głosy i usta są źle zsynchronizowane.\nCzęść scen była nagrywana na Festiwalu Coachella w 2017 roku, na którym Lady Gaga po raz pierwszy, od dziesięciu lat, była główną kobiecą gwiazdą imprezy. Najbardziej zapaleni festiwalowicze musieli zapłacić dziesięć dolarów aby móc oglądać sceny, które były kręcone do filmu. Wszelkie urządzenia nagrywające były zabierane i chowane, aby żaden fragment nie wyciekł do sieci.\nGaga musiała zaśpiewać I’ll Never Love Again kilka minut po tym, jak dowiedziała się, że jej przyjaciółka, Sonja Durham, zmarła. W wywiadzie dla EW Gaga powiedziała:\nMoja najlepsza przyjaciółka, Sonja, tamtego dnia zmarła na raka. Za 30 minut mieliśmy kręcić, gdy nagle jej mąż do mnie zadzwonił. Przyjaciółkę słyszałam w tle. Opuściłam plan zdjęciowy, wsiadłam do samochodu i pojechałam do nich. Spóźniłam się 15 minut. Zmarła. Leżałam z nią, jej mężem, ich psem i snem. Gdy wróciłam na plan, Bradley był bardzo delikatny wobec mnie. Wykonałam piosenkę. Bradley powiedział, że nie muszę wykonywać jej jeszcze raz, jednak jedyne co wtedy chciałam robić, było śpiewanie. Nigdy nie zapomnę tego dnia. To była bardzo ważna scena dla mnie, nigdy nie zapomnę tego momentu.\nWiększość scen z drag queen były improwizowane i nie znajdowały się w scenariuszu. Dziewczyny miały mieć znacznie mniej dialogów, jednak ich szczere żarty sprawiły, że wprowadzały do filmu bardzo dużo rozrywki, dlatego Bradley zdecydował poszerzyć te sceny i pozwolić im zagrać po swojemu.\nNauczycielem gry na gitarze Bradleya Coopera był Lukas Nelson, syn Williego Nelsona. Prawie każdego wieczoru, przez rok, mężczyźni spotykali się w piwnicy Coopera, aby ten nauczył się jak prezentować się w roli rasowego muzyka.\nBradley Cooper codziennie musiał być spryskiwany sztuczną opalenizną oraz metanolem wokół oczu aby wyglądały na zaczerwienione i na haju. W międzyczasie Lady Gaga poza balsamem do ust i kremu nawilżającego nie nosiła makijażu.\nLady Gaga powiedziała, że w pewnym momencie tak przywiązała się do swojej bohaterki, że zaraz gdy skończyły się zdjęcia musiała przefarbować włosy na blond, aby uwolnić się od Ally. Stwierdziła również, że w prawdziwym życiu nie jest podobna do Ally.\nGdy Ally wychodzi z pracy i zmierza na koncert, idzie przez korytarz z murowaną ścianą i żółtym oświetleniem, śpiewając piosenkę z Czarnoksiężnika z Krainy Oz. Jest to wyraźny hołd skierowany dla Dorotki kroczącej murowaną, żółtą drogą, zmierzającą na spotkanie z czarodziejem, graną przez Judy Garland w 1939 roku. Aktorka w 1954 roku wcieliła się w główną bohaterkę w filmie Narodziny Gwiazdy.\nBradley Cooper rozmyślał o nakręceniu Narodziny Gwiazdy w czasie pracy nad filmem Snajper (2014). Cooper i Lady Gaga nakręcili próbną scenę, po czym producenci Warner Bros byli na tyle zachwyceni chemią między nimi, że od razu dali zielone światło na nakręcenie filmu.\nBarbara Streisand, gwiazda Narodziny Gwiazdy z 1976 roku, pojawiła się na planie filmu, aby porozmawiać z aktorami na temat nowej wersji filmu.\nZobacz również: TOP 20: Najlepsze filmy muzyczne w historii!\nLady Gaga podczas zdjęć próbnych chciała oszukać Coopera poprzez założenie “no-makeup” makeup. Jednak reżyser przejrzał ją, wziął chusteczkę do usuwania makeupu i powiedział do Gagi, że ma zetrzeć makijaż.\nWstępne rozmowy nad czwartym remakiem Narodzin Gwiazdy miały już miejsce w 2011 roku z Clinetem Eastwoodem. Beyonce miała zagrać główną rolę, jednak projekt został odwołany przez ciążę piosenkarki. Rozmowy do głównej roli męskiej były prowadzone z Christianem Balem, Leonardem DiCaprio, Tomem Cruisem, Johnnym Deppem i Willem Smithem.\nDo roli Lorenzo rozważani byli Robert De Niro, John Turturro i John Travolta.\nRelacje głównej bohaterki z ojcem są odzwierciedleniem relacji Lady Gagi i ojca piosenkarki. Scena, w której Ally rozmawia z ojcem o tym, jak wiele razy nosił jej pianino po schodach i siadał przy niej, gdy ona pisała piosenki, są odzwierciedleniem momentów, które Lady Gaga dzieliła ze swoim ojcem.\nErin Benach, projektantka kostiumów do powiedziała, że finalna scena filmu, w której Ally nosi niebieską sukienkę, była inspirowana Grace Kelly.\nElizabeth Kemp była mentorem i nauczycielem aktorstwa Bradleya Coopera i Lady Gagi. Kobieta zmarła tuż przed premierą filmu. Film jest dedykowany jej pamięci.\nZdjęcia do produkcji trwały 42 dni.\nPrzed premierą Bradley Cooper przyleciał do Lady Gagi aby pokazać jej ukończony film. Piosenkarka przyznała, że od pierwszego ujęcia zaczęła płakać. Łzy jej towarzyszyły do samego końca filmu. Musiała zobaczyć film jeszcze kilka razy zanim była w stanie ujrzeć go publicznie.\nProdukcja zadebiutowała na Festiwalu Filmowym w Wenecji 31 sierpnia 2018 roku. Bradley Cooper oraz Lady Gaga, po premierowym seansie, zostali nagrodzeni ośmiominutową owacją na stojąco.\nNa Festiwalu Filmowym w Wenecji, Cooper powiedział, że charakter filmu był inspirowany koncertem Metallica, w którym uczestniczył mając 16 lat.


Także pożądane byłoby od teraz przestać oczekiwać | uio\nTakże pożądane byłoby od teraz przestać oczekiwać\nW celu co niektórych prawdopodobnie istnieć to niemniej pracochłonnego aż do wdrożenia w bytowanie, skoro spośród pierwotnej prezencji niezbędne istnieje skierowanie się na całkiem zewnętrzną. Raptownie uzewnętrznia się, że wypada być tym, kto najważniejszy cokolwiek przeznaczy tudzież przetwarza. Często w takich sytuacjach włącza się jakiś larum, jaki informuje wycofanie się zaś ustanie późniejszych przedsięwzięć. Gość być może zastanowić się, że mimo to okazując komuś namiętność, niebieżąca figura przypuszczalnie jej nie odwzajemnić, zatem nie będzie tamtego czyniłby, dlatego że lecz wciąż wystawi się na szyderstwo zaś klęskę. Prawidłowo byłoby wprawdzie rozważyć o tym, azali w czułości w większości wypadków przechodzi o owo, by domagać się względnie wyczekiwać jej od momentu innych ludzi? Podczas gdy się homo sapiens będzie opanowywał tym, iż znajdować się może nikt nie odpowie na jego wzruszenia oraz się cofa, to ściśle mówiąc po prawdziwości w żadnym wypadku podobnie nie znajdzie iksa, kto szamie oceni. W rzeczy samej czyniąc, furt pozostanie tenże sam. Nie wierz zabezpieczeniom, iż uzasadnienia spełniane są w tempie ekspresowym. Na odwrót część firm dostarcza taką usługę, aliści istnieje dama co więcej płatna, bo translator używa umowa o pracę w charakterze priorytetowe tudzież po prostu spełnia żre w pierwszej sekwencji. Co sporzej, prędki godzina realizacji zlecenia często połączony istnieje z niską postacią przekładu. Wprawdzie nie jest dozwolone napawać odrazą się ale tym, iż znajdować się prawdopodobnie niepewna figura nie wyrazi zainteresowania bądź nawet druga względnie oraz trzecia. Lecz pewne istnieje to, iż w macie znajdzie się szycha, dla kogo okazana uczucie będzie i wyznaczałaby solidną plus oraz byt wartościowego. Jeśli przechodzi o czułość, to zasoby siły roboczej ciż zamykają się szczelnie w pudełkach, i później rozpaczają, iż są sami. Wyczekując dysponować współmałżonku/kobietę w życiu, należy począć coś w tym nurcie również działać, natomiast nie liczyć wprost przeciwnie na łagodność przypadka; dola będzie życzliwy nierzeczonemu, który pocznie coś w końcu robić.\nNie inaczej wypadek ma się również spośród pieniędzmi. Jest faktycznie mnogość figur na tym świecie, jakie aspirują powodzenia a tyle samo go nie zdobywa. Dlaczego? Jednakowo jak w górę. Oczekują na panorama, zero nie robiąc. Nie inwestują pieniędzy, nie spuszczają ich w obieg, nie podmurowują nikogo ani niczego. Wychodzą z rozwiązania, że uczynią owo wyłącznie w tamtym czasie, gdy sami przyjmą repertuar. Natomiast większe kapitał w życiu się nie pojawią, gdyby gość guzik nie zrobi spośród nierzeczonymi mniejszymi. Finanse same wydadzą się spośród nieba? To kolejny ociemniały zakamarek. W gruncie rzeczy w pobliżu przygodzie, nie można jednakże bezwładnie czekać, że przyleci Miłość i wceluje iksa strzałą bądź iż w miejsce deszczu będą zwiać na glebę kapitał. Nawet śladowy wysiłek, inaczej ciągota istnienia dawcą, jest czymś o sporo lepszym aniżeli leżakowanie pełne przewidywań. Owo tejże tyczy się przeznaczenia tudzież w ogólności pomyślności w życiu. Całość łazi o ilość udźwignięcia mięsa, oraz w zasadzie kręgosłupa w czasie snu. Charakter ma odmienne potyczce w stosunki od momentu kondycji, w której się śpi. W celu postaci leżących na plecach najważniejszym priorytetem będzie zwykle-pozbawiony wygód materac. W celu tych, jacy oskomą lokalizację na żywocie imponującym wyjściem będzie spartański materac, a dla tych sennych na boku określone są przeciętnie spartański albo wątłe materace. Niewątpliwie powinno się pomnieć nie wprost przeciwnie o twardości, wszak i o gatunku materaca. Oczekując otrzymać kolosalny a bajeczny na miejscu efekt, najpierw trzeba rozpocząć potrzebną przyczynę. Lawina wyniknie ze względu zbitej piłeczki śniegu, a ręce do pracy nie składają nawet obcisłych piłeczki owo takie alegoryczne komparacja. Tajnikiem ludzi szczęśliwych oraz osiągających tryumfy jest właśnie owo, że oni jak początkowi kroją się całkowitym. TUDZIEŻ skutkiem tego owo, co dali, prześladuje aż do nich zwielokrotnione. Przy przesłanki, nie jest owo też małowartościowy szarada. Owo istnieje kiedy najbardziej publiczne, lecz gośćmi bądź co bądź nie nadchodzi owo aż do głowy wolą wyczekiwać na cuda, w zastępstwie szama zawiązywać. Natomiast Twoja osoba przestań oczekiwać. Albo dawcą, i nie biorcą. ZAŚ wąska aluzja. Jeśli byt sprawiasz oraz dopuszczasz, niech będzie owo wypływało no tak ze prawdomównych pobudek. Owo także jest grunt. Oraz należałoby od chwilowo przestać oczekiwać zaś nadać się w ciągu formowanie osobistego pięknego istnienia. Tęż czekanie a reflektowanie nic na ogół nie importują. Niemniej jednak fundament u dołu wszystką szczęście stopniowi akcja, które istnieje napędzane namiętnością a konfesją w zrealizowanie obiektu a żądzą zapewniania tudzież dzielenia się.


Zdrowie - Rozmowy o ZDROWIU - Strona 11 - Polki.pl\nCo oznacza wysoki wynik ALAT?\nWydzielina/flegma w gardle\nRozpoczęty przez Anuleczka33ok1 , 10 miesięcy temu\nJak odczytać wyniki badania wątroby?\nRozpoczęty przez aaaczarna , 11 miesięcy temu\nBrak apetytu przy anginie u dziecka\nRozpoczęty przez mama_karolki15 , 10 miesięcy temu\nRozpoczęty przez Ola_931 , 10 miesięcy temu\nCzy te wyniki sugerują insulinooporność?\nRozpoczęty przez seniu1511 , 11 miesięcy temu\nRozpoczęty przez Paulina.244 , 11 miesięcy temu\nRozpoczęty przez kasiocha85 , 11 miesięcy temu\nSzczepienie DTPw czy 5w1?\nRozpoczęty przez patron , 11 miesięcy temu\nRozpoczęty przez ruf 123 , 11 miesięcy temu\nRozpoczęty przez eliador , 11 miesięcy temu\nRozpoczęty przez Akariatsi , 3 lata temu\nProktolog w Lubinie\nRozpoczęty przez liliana231 , 2 lata temu\nPrezerwatywa+stosunek przerywany+dni plodne\nRozpoczęty przez Dariuss , 3 lata temu\nRozpoczęty przez Marek38 , 4 lata temu\nRozpoczęty przez osia 84 , 4 lata temu\npierwszy raz - problem z opadaniem penisa w prezerwatywie\nRozpoczęty przez eZ_forever , 4 lata temu\nGlobulki patentex oval + prezerwatywa + dni płodne\nRozpoczęty przez Giizmo , 7 lat temu\nPenis - długość\nRozpoczęty przez oficer998 , 6 lat temu\nPęknięta prezerwatywa, a dni płodne.\nRozpoczęty przez mleczko12344 , 5 lat temu


Pensje w przedsiębiorstwach rosną coraz wolniej - Prosta strona podatków\nwynagrodzenie zarobki pensja płace\nNa koniec września wyniosło ono 3 901 PLN. W porównaniu z dwoma poprzednimi kwartałami, wzrost realnej płacy zwolnił i wyniósł 3,5% w odniesieniu do roku poprzedniego. W I kwartale 2014 roku wzrost ten wynosił 3,7% a w II kwartale 3,8%.\nDuży wzrost średnich płac obserwujemy też w obsłudze rynku nieruchomości i przetwórstwie przemysłowym. Jedynym wyjątkiem jest górnictwo, gdzie średnia płaca spadła o 3%: z poziomu 6 201 PLN do 6 017 PLN brutto. Sytuacja ta spowodowana jest problemami w przemyśle górniczym oraz przesunięciem wypłat nagród i premii (w niektórych kopalniach).


Sprzedaż i wynajem nieruchomości Chocianów - Sprzedam, kupię lub najmę dom, mieszkanie lub działkę w Chocianowie\nDomy Jakubowo Lubińskie,\nOgłoszenia nieruchomości Chocianów\nDom zabudowa bliźniacza, polkowice, chocianów, 180 m2, 210 000 zł, sprzedaż. Sprzedaż bezpośrednia. Kupujący nie ponosi opłat dla biura. Do sprzedaży...\nLokal usługowy Chocianów\nLokal handlowo-usługowy, polkowice, chocianów, 25 m2, 800 zł, wynajem. Do wynajęcia lokal z możliwością prowadzenia działalności...\nDom 4 km od Chocianowa, po generalnym remoncie, sprzedaż. Atrakcyjna oferta dla osób pragnących uciec od miejskiego zgiełku. Dom usytuowany na pięknej...\nDziałka budowlana Chocianów\nDziałka budowlana, chocianów, 10 ar, 40 000 zł, sprzedaż. W swojej ofercie posiadamy do sprzedaży działki budowlane o powierzchni od 10 ar do 13...\n1 687,48 zł/m²\nMieszkanie z kominkiem Chocianów\nChocianów, mieszkanie, sprzedam, cena 100 000 zł. Do sprzedania, mieszkanie na drugim piętrze w kamienicy. Lokal jest do kapitalnego remontu, co daje...\nNowa cena ! W swojej ofercie posiadamy nieruchomość zlokalizowaną w Chocianowie. Budynek wolnostojący, podpiwniczony, II kondygnacyjny (parter +...\nMieszkanie 2-pokojowe Chocianów\nMieszkanie W chocianowie ! powierzchnia: 47,5 m2. Na wspomnianą powierzchnię składają się: pokój dzienny o pow. 16,6 m2, pokój 15,30 m2,...\nDziałka budowlana Armii Wojska Polskiego\nChocianów, działka budowlana, 4,86 ara, sprzedaż, 60000 zł wgn Nieruchomości Oddział Głogów kupujacy nie płaci prowizji do biura Sprzedam działkę...\nLokal handlowy Chocianów\nNowa cena ! budynek handlowo-usługowy W chocianowie ! przeznaczenie: lokal przygotowany do prowadzenia działalności gastronomicznej. Powierzchnia: 522...\nLokal gastronomiczny Chocianów\nChocianów - lokal parterowy z tarasem, o powierzchni użytkowej ok. 104 m2 w budynku wolnostojącym. Usytuowany w sąsiedztwie bloków...\nBudynek usługowo - przemysłowy 522 m 2 na działce 12 arowej w Chocianowie Do sprzedaży atrakcyjny obiekt w centrum Chocianowa na ulicy...\n261 230 zł 261230 PLN\n1 739,44 zł/m²\nPrzedstawiamy Państwu ofertę sprzedaży lokalu handlowo - usługowego, położonego na poziomie parteru oraz piwnicy w nowo powstającym budynku...\n185 325 zł 185325 PLN\nChocianów, mieszkanie, 2 pokoje, salon z kuchnią, 74,13 m2, sprzedam, 185 325 zł. Uwaga ważne! mieszkanie spełnia wymogi programu MDM - skorzystaj...\nLokal usługowy Tylna\nChocianów, lokal, 17 m2, wynajem, 800 zł wgn Nieruchomości Oddział Głogów Wynajmę lokal o powierzchni 17 m2, z przeznaczeniem na gabinet...\n163 725 zł 163725 PLN\nPrzedstawiamy Państwu ofertę sprzedaży nowych mieszkań z inwestycji deweloperskiej przy ul. Głogowskiej w Chocianowie. Nowoczesny 3-piętrowy...\nChocianów, obiekt biurowo handlowo usługowy 223 m2, sprzedam, 480 000 zł. Wgn Nieruchomości oddział głogów ul. Garncarska 22 kupujący nie płaci...\n61 160 zł 61160 PLN\nChocianów, działka budowlana, 11,12 arów, sprzedaż, 61160 zł wgn Nieruchomości Oddział Głogów do biura Sprzedam działkę budowlaną o powierzchni...\nChocianów, działka budowlana, 11,83 arów, sprzedaż, 65065 zł wgn Nieruchomości Oddział Głogów do biura Sprzedam działkę budowlaną o powierzchni...\n2 014,88 zł/m²\nDom wolnostojący Tylna\nChocianów, centrum, dom, 6 pokoi + garderoba, sprzedam, 650000 zł. Kupujący nie płaci prowizji, na sprzedaż przestronny, piętrowy dom w samym centrum...


Koniec montażu lotniskowca USS John F. Kennedy Koniec montażu lotniskowca USS John F. Kennedy - Wydawnictwo militarne ZBIAM\nStrona główna / Aktualności / Koniec montażu lotniskowca USS John F. Kennedy\n12 lipca stocznia Huntington Ingalls Industries w Newport News przeprowadziła operację montażu ostatniej sekcji kadłubowej lotniskowca USS John F. Kennedy, drugiego okrętu typu Gerald R. Ford budowanego dla US Navy.\nOstatnia z sekcji, ważąca 780 ton, obejmowała dziobową część kadłuba oraz pokładu lotniczego. Jej budowa trwała około osiemnastu miesięcy. Jej montaż kończy etap pierwszy etap budowy okrętu. Kolejne miesiące będą poświęcone na realizację prac montażowych i wykończeniowych, które umożliwią dokonanie uroczystego chrztu lotniskowca, to wydarzenie jest przewidziane na drugą połowę bieżącego roku, a później wodowanie – w przypadku amerykańskich okrętów tej klasy, mowa o wyholowaniu z suchego doku montażowego.\nLotniskowiec USS John F. Kennedy (CVN 79) jest drugim okrętem typu Gerald R. Ford, a także drugim nazwanym na cześć 35. Prezydenta Stanów Zjednoczonych. Kontrakt na jego budowę został zawarty w styczniu 2009 roku, a uroczyste położenie stępki odbyło się 22 sierpnia 2015 roku. Palenie blach rozpoczęło się natomiast w lutym 2011 roku. W budowie jednostki wykorzystano doświadczenia zdobyte przy okazji prac nad prototypowym USS Gerald R. Ford, co według stoczni, skutkowało obniżeniem kosztów oraz czasu budowy poszczególnych sekcji. Według planów ma on zastąpić znajdujący się w służbie USS Nimitz (CVN 68).\nObecnie w stoczni Huntington Ingalls Industries w Newport News prowadzone są już prace nad budową trzeciego okrętu, który otrzyma nazwę USS Enterprise. Uroczyste palenie blach miało miejsce 21 sierpnia 2017 roku, w jego konstrukcji ma zostać zastosowana stal uzyskana z rozbiórki dawnego USS Enterprise (CVN 65), który zakończył służbę w lutym 2017 roku.


Odrodzić się z popiołów | Akiko Mikamo - Księgarnia znak.com.pl\nZ pokorą i niezłomnością\n2019-02-05 polecam wszystkim te lekture, zdecydowanie kazdy żyjący w obecnych czasach powinien sie z nia zapoznac bo przekazuje prawdy ponadnarodowe. Ksiazka jest bardzo wyważona w osadach, daleka od pro rządowej japońskiej propagandy, czesto nawet krytyczna wzgledem japońskich przywódców czy spoleczenstwa. Narracja jest chłodna i raczej jednostajna, choc zdecydowanie nie nudna. Nie napisze wiec, ze lektura mnie zszokowała. Ze mna wstrząsnęła. Losy głównego bohatera są napisane w spokojny, rzeczowy sposob. Zdarzenia nie sa wyolbrzymiane ani ubarwiane. Nie padają oskarżenia, nie nastepuje litania żądań ani żali. To po prostu historia dwoch rodzin, ktorych losy wybuch bomby zmienił na zawsze. Wazne jest takze przesłanie ksiazki, ktore wbrew pozorom nie ma na celu dokonania zadnych rozliczeń z czasami wojennymi czy tym podobnych. Publikacja (ogólnie rzecz ujmując) ma na celu krzewienie pokoju, przebaczenia i empatii, wiary ze dzieki dobrym intencjom nawet wrogowie moga zostac przyjaciółmi.\nChoc pasjonowalam sie Japonia od lat, tak naprawde od niedawna zaczelam wczytywac sie w ksiazki poświęcone jej wojennym losom. Wplyw na to miala z pewnoscia wizyta w Peace Memorial Museum w Hiroshimie. Spędziliśmy tam kilka godzin czytajac, ogladajac nagrania. Dopiero widzac skale zniszczeń "na wlasne oczy" moglismy naprawde powiedzieć, ze mamy cien pojecia o tym zdarzeniu. Cale muzeum jest przesiąknięte duchem pokoju i sprzeciwu wobec broni nuklearnej. Dlatego tez uwazam ze ksiazka dr Mikamo idealnie sie w ten nurt wpisuje i jest swietnym ambasadorem tej szczytnej idei.\n2016-11-18 Jednym z najtragiczniejszych wydarzeń w historii Japonii były dwa ataki atomowe, które miały miejsce podczas drugiej wojny światowej. Atak na Hiroszimę i Nagasaki do dziś jest trudnym tematem, z którym wielu Japończyków nie potrafi sobie poradzić.


Nulle: Dlaczego ciecia sa tak trudne - budzet, wydatki, dlug publiczny\nNülle: Dlaczego cięcia są tak trudne\n10 września 2010 Ekonomia sektora publicznego komentarze: 17\nAutor: Grant M. Nülle\nNiechęć rządów różnego szczebla do cięcia nadmiernych wydatków budżetowych to problem, który w ostatnim czasie, z różnych powodów, wysuwa się na pierwszy plan w dyskusji politycznej.\nW przypadku niektórych krajów, jak na przykład Grecji, wszelkie środki podjęte w celu budżetowego zaciskania pasa były wręcz niezbędne, aby uniknąć ogłoszenia bankructwa. Chcąc otrzymać pomoc finansową od takich instytucji jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy bądź Unia Europejska, rząd Grecji wprowadził rozwiązania mające na celu znaczne ograniczenie deficytu budżetowego. W ten sposób, postępuje monetyzacja długu Grecji przez Europejski Bank Centralny.\nRządy innych państw uznają, że, aby zmniejszyć różnicę pomiędzy mizernymi wpływami z podatków a ciągle wzrastającymi wydatkami z budżetu państwa, konieczna jest konsolidacja fiskalna. Taki pogląd wyrażają państwa, które uczestniczyły w szczycie G8, jak Wielka Brytania, Japonia oraz Niemcy a także większość stanów w USA, które (w przeciwieństwie do rządu federalnego) co roku muszą przynajmniej nominalnie „zbilansować” swój budżet.\nW Waszyngtonie opozycja przeciwko kolejnym deficytowym wydatkom budżetowym zdaje się być złudna. Stała się ona modna, zresztą bardzo dogodnie, jedynie w okresie poprzedzającym w USA wybory do Kongresu. Niedawno członkowie Kongresu głośno sprzeciwiali się fiskalnym kosztom ustawy „Tax Extenders”, która przedłużyłaby obniżki podatków i wzrosty wydatków z pakietu stymulacyjnego 2009 roku. Parlamentarzyści mieli chyba nadzieję, że ów sprzeciw zwalnia ich z winy za deficyt sięgający 1.4 biliona dolarów.\nKontynuacja rozwiązań mających na celu redukcję deficytu zakłada dwa sposoby postępowania: (1) permanentną redukcję wydatków bądź (2) permanentny wzrost podatków. Pierwsza z opcji przewiduje zmniejszenie żądań państwa co do zysków z prywatnej działalności gospodarczej będącej źródłem produkcji, konsumpcji oraz wzrastającego standardu życia. Druga z opcji zakłada konfiskatę własności prywatnej poprzez wzrost wydatków konsumpcyjnych, zniekształcanie decyzji ekonomicznych oraz spowolnienie akumulacji kapitału. W rezultacie, pierwsza z tych dwóch proponowanych metod redukcji deficytu państwa jest zdecydowanie bardziej preferowana z ekonomicznego punktu widzenia.\nNiemniej jednak, cięcia wydatków rządowych to sprawa, która może zniechęcić. Społeczeństwo na proponowane redukcje reaguje zdecydowanie negatywnie, ostro i emocjonalnie. Możemy oczekiwać sprzeciwu, który w najlżejszym wypadku ograniczy się do medialnych komentarzy oraz raportów opłakujących domniemane tragiczne konsekwencje gospodarcze oraz utratę miejsc pracy, jakie mają spowodować cięcia wydatków rządowych. Ponadto, można oczekiwać, że różne grupy interesów (Special Interest Groups – SIG), których działalność zostałaby zagrożona z powodu potencjalnych cięć, podejmą próby wpłynięcia w korzystny dla siebie sposób na opinię publiczną. Sprzeciw mógłby nawet przybrać formę protestów, ulicznych oraz na Kapitolu. W niektórych przypadkach zwykłe protesty zmieniają się w ostre zamieszki, w wyniku których zniszczeniu ulega majątek osobisty a nawet dochodzi do tragicznych wypadków śmiertelnych, jak chociażby w przypadku trzech pracowników banku w Atenach, którzy ponieśli śmierć właśnie w trakcie takich rozruchów.\nCelem niniejszego artykułu jest analiza kluczowych czynników, które utrudniają przeprowadzenie redukcji przejmowania własności na rzecz państwa oraz konsumowania „owoców” działań prywatnych przedsiębiorstw. Wykorzystując wnikliwe prace badawcze oraz narzędzia analityczne austriackiej szkoły ekonomii a także moje własne doświadczenie w zajmowaniu się polityką fiskalną oraz gospodarczą na poziomie ustawodawczym, doszedłem do kilku wniosków. Chociaż z pewnością nie wyczerpałem listy wszystkich możliwych czynników, to moje wnioski można z powodzeniem wykorzystać do analizy zarówno na poziomie lokalnym jak i federalnym — uwzględniając jedynie różnice w zakresie działania danego rządu bądź decydenta.\nGłosowanie i grupy interesu\nKażde dziesięć centów wydane przez rząd to powód dla zadowolenia dla jakiejś zintegrowanej grupy wyborczej (in-built constituency). Jednak kiedy już ustawodawcawyda pieniądze (pochodzące z podatków), dużo trudniej jest je odzyskać.\nDla każdej grupy interesu a także wyborców chcących czerpać korzyści z hojności rządu, czy to pracowników sektora publicznego, agencji rządowych, związków zawodowych (nauczycieli, strażaków, policjantów itp.), emerytów i rencistów, czy też pojedynczych firm bądź całych sektorów przemysłowych, istnieją takie kwestie związane z wydatkami rządowymi, które są dla nich nietykalne. W czasach dobrobytu — takich jak wzrost gospodarczy wywołany polityką taniego pieniądza — i obfitych dochodów podatkowych dla budżetu państwa, każda grupa wyborców walczy o dodatkowe środki na konkretny cel, czy to nowy program wydatków z budżetu państwa, specjalny kredyt podatkowy w ramach pomocy społecznej, czy też jakieś cele pseudo-gospodarcze. Z kolei w czasach kryzysu finansowego, każda grupa wyborcza zażarcie sprzeciwia się zabieraniu choćby najmniejszej części, która przypada im z puli zrabowanej własności prywatnej.\nProblem cięć wydatków rządowych jest dodatkowo skomplikowany przez same cykliczne wahania koniunktury. W czasach dobrobytu politykom, którzy gospodarują cudzymi pieniędzmi i mają poparcie pewnych grup interesu, łatwo jest przyjąć do budżetu państwa nowy program wydatków, w szczególności jeśli jednym z jego głównych postulatów jest wyraźne jednorazowe zwiększenie dochodu z podatków.\nGdy mamy do czynienia z kryzysem gospodarczym ustawodawcy muszą nie tylko pogodzić bieżące wydatki budżetowe z dochodami z podatków, ale również wyeliminować wszelkie zbędne wydatki, które zostały przyjęte w okresie wzrostu gospodarczego, czemu towarzyszy ogromny ból oraz nieunikniony sprzeciw społeczny.\nProblemem nierozerwalnie powiązanym z zintegrowanymi grupami wyborczymi jest tzw. problem działania zbiorowego (collective action problem). Z jednej strony istnieją takie grupy wyborcze, które są ściśle uzależnione od wzrostu bądź cięć w rządowych wydatkach, mimo że liczba ich członków jest stosunkowo niewielka w porównaniu z całością populacji. Z drugiej strony jest jeszcze cały pozostały ogół społeczeństwa, który jest niewspółmiernie większy i bardziej zróżnicowany oraz traci bądź zyskuje stosunkowo niewiele, gdy rząd daje lub zabiera tym wyżej wspomnianym niewielkim grupom wyborczym. W rezultacie, beneficjenci, którzy korzystają z rządowych wydatków, zażarcie walczą o to, by chronić swoje interesy, podczas gdy dla poszczególnych członków ogółu społeczeństwa sprzeciwianie się planom rządowych wydatków (np. poprzez składanie zażalenia do swojego reprezentanta w rządzie) nie stanowi sprawy priorytetowej, jako że koszt poniesiony przez osobę indywidualną będzie niewielki w porównaniu z nakładem, jaki narośnie dla danej zintegrowanej grupy wyborczej.\nTe grupy wyborcze, które znacznie zyskują bądź tracą w wyniku wzrostu lub ograniczenia wydatków rządowych, mobilizują swe siły polityczne, aby wywrzeć wpływ na proces legislacyjny.\nZarówno pracownicy rządowi, związki zawodowe, sektory przemysłowe otrzymujące dofinansowanie, dostawcy rządowi jak i zintegrowane grupy wyborcze tworzą organizacje i stowarzyszenia polityczne, tak aby móc wywierać wpływ na sposób przydzielania środków budżetowych. Te właśnie grupy interesu, samodzielnie bądź poprzez zlecenia, podejmują się takich działań jak: wywieranie nacisków politycznych na przedstawicieli rządowych, przeprowadzanie politycznie zorientowanych badań publicznych, public relations oraz kontakty z mediami, finansowanie kampanii kandydatów o podobnych poglądach, którzy działaliby w celu ochrony interesów danej grupy społecznej.\nGrupy interesu usilnie pracują nad tym, aby rozpoznać odpowiednich kandydatów o podobnych poglądach, zweryfikować ich, wesprzeć finansowo, pomóc w wyborze na stanowiska rządowe, tak aby już po objęciu przez nich tych stanowisk można było z nimi współpracować i wywierać na nich naciski. W okresie poprzedzającym wybory grupy interesu często rozdają obszerne ankiety, przeprowadzają długie rozmowy oraz dokonują intensywnej oceny kandydatów na urząd reprezentujących obie partie, po to by wybrać takich polityków, którzy będą sprzyjali ich interesom politycznym.\nKandydaci, którzy pomyślnie przejdą wszelkie „testy na czystość”, mogą cieszyć się ich politycznym poparciem oraz, co za tym idzie, środkami pieniężnymi na kampanie. W trakcie całego procesu legislacyjnego grupy interesu monitorują wyniki głosowania dotyczące poszczególnych urzędujących polityków, publiczne komentarze oraz polityczne poglądy, aby stwierdzić, czy poparcie danego kandydata w kolejnych wyborach przyniesie im jakieś korzyści czy też nie.\nKiedy już obejmą dane stanowisko, politycy często zdają sobie sprawę, że istnieje wiele różniących się między sobą rodzajów wyborców. Odpowiadają przed swoją partią, okręgiem, który reprezentują, ich głównymi wyborcami, którzy głosowali na nich w wyborach oraz przed grupami interesu, które udzieliły im wsparcia oraz pomocy finansowej podczas kampanii. Ponadto muszą zająć jakieś stanowisko wobec priorytetów rywalizujących ze sobą różnych grup wyborczych. Jednak wyborcy z którymi mają najwięcej do czynienia na co dzień to grupy interesu, które pomogły im zdobyć stanowisko.\nZ kolei grupom interesu zależy na tym, aby wybrani urzędujący politycy sponsorowali bądź wspierali przygotowane przez nich projekty ustawodawcze oraz sprzeciwiali się tym, które mogłyby stanowić dla nich zagrożenie, zwłaszcza w zakresie przeznaczania środków budżetowych oraz polityki państwowej.\nSystem ustawodawczy to labirynt pełen kompromisów i rozwiązań będących rezultatem nieprzeniknionych i sprzecznych ze sobą następstw polityki państwowej.\nW dwuizbowym systemie parlamentarnym, uchwalenie projektu ustawy wymaga poparcia większością głosów przez obie izby oraz podpisu przedstawiciela władzy wykonawczej. Na przykład, w systemie dwuizbowym składającym się z 60 reprezentantów, 30 senatorów oraz jednego przedstawiciela władzy wykonawczej, uchwalenie projektu ustawy wymaga aby sponsor ustawy (legislative sponsor) zebrał odpowiednio 31, 16 oraz jeden głos od każdego organu głosującego. O ile projekt ustawy nie jest tak nieszkodliwy jak uchwała określająca styczeń pierwszym miesiącem roku kalendarzowego, ustawodawcy muszą stawić czoło licznym wyzwaniom, aby udało im się przeprowadzić ich projekt do końca przez wszystkie etapy procesu legislacyjnego.\nGeneralnie rzecz biorąc, w Stanach Zjednoczonych obie izby Kongresu są między sobą podzielone pomiędzy dwie główne partie polityczne jedynie nieznacznie różniące się liczbą członków. Politycy pochodzący z różnych środowisk, posiadający odmienne osobowości oraz zainteresowania stanowią prawo, uchwalają i nowelizują ustawy oraz uchylają przepisy w tak różnych i skomplikowanych obszarach politycznych jak edukacja, służba zdrowia, środowisko, podatki, wydatki budżetowe, rozwój gospodarczy, przemysł, a także bezpieczeństwo państwa. Kiedy weźmie się pod uwagę trudności związane ze zdobyciem wymaganej większości głosów dla danej ustawy, silne wpływy grup interesu bądź projekty ustaw obejmujących kilka różnych obszarów polityki państwowej, łatwo jest zauważyć, że system ten rodzi sytuacje, w których pójście na kompromis staje się chlebem powszednim, co też niejednokrotnie, z punktu widzenia polityki, przynosi zadziwiające rezultaty.\nKażdy projekt ustawy — na przykład taki, który zrodzi się w Izbie Reprezentantów — musi przejść przez specjalne komisje, debaty w trakcie których przekonuje się oponentów do poparcia tego projektu (house floor debates) i głosowanie. Ponadto, projekt taki musi przejść do Senatu, aby ponownie zostać zweryfikowanym i, ostatecznie, trafić do rąk przedstawiciela władzy wykonawczej. Każdy kolejny krok na drodze do uchwalenia ustawy pociąga za sobą szerokie zainteresowanie opinii publicznej, stanowczą opozycję, fazę negocjacji oraz kompromisów, jako że w każdym przypadku zawsze będą takie grupy wyborcze, które na podjęciu pewnych decyzji zyskają i takie, które stracą.\nPewne grupy wyborcze (w szczególności grupy interesu), ustawodawcy oraz władza wykonawcza będą chciały obalić projekty ustaw, zatrzymać je na długo na pewnym etapie procesu legislacyjnego bądź też zebrać głosy niezbędne do wprowadzenia drastycznych poprawek, aby w efekcie projekt ten stał się zupełnie innym projektem. Na każdym etapie procesu legislacyjnego grupy wyborcze oraz ustawodawcy będą żądali od siebie nawzajem pewnej rekompensaty — jak chociażby przychylnego głosowania bądź zgody na obalenie jakiegoś innego projektu ustawy — co zwykło się zwać kumoterstwem politycznym (log rolling). Ponadto, w celu uzyskania politycznych ustępstw stosuje się metody będące przywilejami liderów ustawodawczych oraz przewodniczących komisji, jak na przykład przetrzymywanie projektów ustaw przez komisje bądź opóźnianie procesu legislacyjnego poprzez długie debaty z opozycją.\nW rezultacie, trudno się dziwić, że w procesie politycznym obecne są właśnie takie zjawiska jak earmarking [dołączanie do ustaw w ostatniej chwili wydatków budżetowych na lokalne projekty inwestycyjne popierane przez poszczególnych kongresmanów i realizowane przez prywatne korporacje] czy kumoterstwo. Żaden ustawodawca nie może oczekiwać, że dostanie coś za nic. Grupy interesu będą zdobywać sobie przychylność pewnych polityków, naprzykrzać się ustawodawcom oraz władzy wykonawczej w mediach bądź znajdą inne metody wywierania wpływu (jak na przykład donacje na kampanie polityczne) po to aby móc kierować „losem” danego projektu ustawy. W systemie ustawodawczym mamy do czynienia z negocjacjami, kompromisami oraz dobijaniem interesów politycznych za kuluarami, co w rezultacie prowadzi do uchwalenia ogromu ustaw, które często są zawikłane, nielogiczne, a nawet sprzeczne same z sobą.\nZjawiska te są też obecne podczas głosowania nad budżetem. Ustawodawcy „kupują” głosy, przetrzymują projekty ustaw i zgadzają się na kompromisy z zakresu różnych polityk, a wszystko po to by jakoś „przepchnąć” budżet. Natomiast cięcia w budżecie mogą jedynie pogłębić istniejące już problemy oraz towarzyszącą im złość. Nie na miejscu jest nie tylko fakt, że proces legislacyjny coraz bardziej upodabnia się do produkcji kiełbasy, ale również fakt, że żaden popularnie używany podręcznik ani żadna nie mająca powiązań z polityką szkoła publiczna nie omawia jasno tego problemu.\nGłosujący zdają się być przytłoczeni, niedoinformowani bądź w posiadaniu nieprawdziwych informacji (za co winić należy przywódców politycznych oraz media) a także zobojętniali.\nWedług Thomasa DiLorenzo:\nDzisiejszy świat polityki to zdecydowanie za dużo jak dla przeciętnego obywatela, dlatego posiada on jedynie niewielki procent wiedzy na temat tego, co się w nim dzieje. Przeciętny obywatel jest „racjonalnym ignorantem”, tzn. nie ma motywacji do tego, by się dowiedzieć czegokolwiek o działaniach swojego rządu, gdyż większość czasu zajmuje mu zarabianie na życie, edukacja, zakładanie rodziny itp. Ponadto, państwo, jego „pieski salonowe” w postaci mediów oraz jego rzekomi intelektualiści tworzą rozbudowany aparat propagandowy, który ma na celu tak namieszać wyborcom w głowach, aby uniemożliwić im zorientowanie się co naprawdę dzieje się w ich państwie.\nSytuację tę dodatkowo pogarsza fakt, że rząd „rozrósł się” do takich rozmiarów, że praktycznie przenika już każdy aspekt naszego życia. Niekiedy ciężko jest nam pojąć, że współczesne rządy kładą swoje „łapy” na naszych płacach (pobierają z nich kwoty na ubezpieczenie społeczne, system ubezpieczeń zdrowotnych dla osób powyżej 65 roku życia (tzw. medicare), podatek od wynagrodzenia oraz zaliczkę na podatek dochodowy), dochodzie (podatek progresywny), własności (podatek od własności), wydatkach (podatek od sprzedaży oraz VAT) — co dla przeciętnego obywatela skutkuje nie tylko brakiem oszczędności, ale również, poprzez inflację, „zniekształceniem” cen. Biorąc pod uwagę marne szanse na ulżenie tym finansowym cierpieniom przeciętnego obywatela, nie należy się raczej dziwić, że do współczesnego rządu podchodzi on apatycznie.\nPrzytaczając raz jeszcze wspomniane wcześniej pojęcia „racjonalnej ignorancji” oraz „działania zbiorowego” nie trudno jest zrozumieć dlaczego wybory (rzekomy dowód na poparcie demokratycznej tezy, że wydatki rządowe są zgodne z wolą społeczeństwa) nie cieszą się dużą frekwencją, w szczególności jeśli chodzi o wybory do samorządu lokalnego oraz wybory przeprowadzane w latach innych niż wybory prezydenckie. Najaktywniejszą część wyborców stanowią bowiem ci, którzy mają w tym jakiś bezpośredni i finansowy interes (jak na przykład związki zawodowe, emeryci i renciści, pracownicy rządowi, dostawcy rządowi) oraz którzy mają na to wystarczająco dużo czasu i energii.\nNa ogół obywatele, a w szczególności ci wyborcy, którzy aktywnie uczestniczą w życiu politycznym, chcą, aby wydatki rządowe zostały przeznaczone na wybrane przez nich programy, jednakże sami nie chcą za to płacić. Najczęściej dzieje się to w ten sposób, że sprzyjają pewnym posunięciom politycznym po to, by potem zmusić kogoś — czy to „zachłanne” spółki, małe przedsiębiorstwa, bogatych, czy też przyszłe pokolenia — do zapłaty za ich żądania. Każdy wyborca zaś wyrobił już sobie swoją własną opinię co do tego, jakiego rodzaju wydatki stanowią priorytet a także jak i przez kogo powinny one zostać pokryte.\nReasumując, ludzie lubią otrzymywać, jednak nie lubią za to płacić.\nCięcia i kalkulacje\nJakiekolwiek działania rządowe niosące ze sobą skutki gospodarcze nie mogą być oceniane na podstawie rachunku zysków i strat. Cięcia wydatków rządowych, podobnie jak same wydatki, są arbitralne irracjonalne. Ten typowy dla austriackiej szkoły ekonomii sposób pojmowania rzeczy stanowi najważniejszy czynnik na drodze do zrozumienia, dlaczego tak ciężko jest redukować wydatki rządowe. Rząd nie potrafi kalkulować: nie działa na takich samych zasadach jak prywatne przedsiębiorstwo.\nFirmy istnieją po to, by służyć klientom. Kupując czynniki produkcji (takie jak pracę, ziemię i kapitał), przedsiębiorcy ponoszą koszt, by stworzyć produkt końcowy, który jest przeznaczony na sprzedaż dla klienta. Jednocześnie mają nadzieję na osiągnięcie nadwyżki wartości sprzedaży nad poniesionymi kosztami, czyli na zysk.\nW systemie wolnorynkowym to klient jest najważniejszy. Jego nieustannie zmieniające się gusta i żądania decydują o tym, jakie produkty i usługi, oraz jakiej jakości, powinny być produkowane, a także czy dana firma na tym zarobi czy też nie. Klient stanowi nieodłączny element procesu kształtowania jakości, ilości oraz rodzajów towarów i usług wytwarzanych w gospodarce rynkowej, jak również wykorzystania i zapłaty za wykorzystanie różnych czynników produkcji.\nGłówną zasadą systemu kapitalistycznego jest to, że to ceny rynkowe stanowią podstawę tworzenia wszelkich biznesplanów oraz podejmowania jakichkolwiek decyzji. Ceny wykorzystuje się po to, by móc oszacować, czy różne konfiguracje czynników produkcji będą dostępne po cenach wystarczająco niskich, aby przynieść zysk, uwzględniając ceny, jakie klienci są w stanie zapłacić za dany produkt.\nW rezultacie, oceny wydajności firmy można dokonać wykorzystując metodę księgową. Biorąc pod uwagę ceny rynkowe, po których zapłacono za nakłady firmy (zaangażowane czynniki produkcji) oraz ceny rynkowe, po których otrzymano zapłatę za wyniki firmy (produkty sprzedane klientom), menadżerowie firm są w stanie stwierdzić, czy firma przynosi zysk czy też stratę.\nW niektórych przypadkach określone cięcia biznesowe mogą być usprawiedliwione. W innych, aby zwiększyć rentowność firmy, konieczne jest przeniesienie pewnych czynników produkcji z jednej branży do innej.\nWyregulowanie działań firmy w taki sposób, aby zminimalizować koszty a zmaksymalizować zyski jest głównym zadaniem menedżerów oraz przedsiębiorców. Księga przychodów i rozchodów, stworzona w oparciu o ceny rynkowe, pozwala menedżerom podejmować racjonalne decyzje co do tego, czy dokonać cięć w wydatkach, zmienić zastosowanie środków produkcji czy też zainwestować więcej kapitału w konkretną branżę.\nRząd jednakże nie działa na takich zasadach jak przestrzeń rynkowa. Jako jedyna organizacja społeczna — no może poza gangami — świetnie prosperująca dzięki pasożytowaniu i ograbianiu nas z wszelkich plonów naszej działalności, kieruje się takimi celami oraz metodami działania, o których powiedzieć, że znacznie różnią się od tych prezentowanych przez firmy, to mało.\nAgencje rządowe nie działają na zasadzie zysku i strat. Nie można dla nich zastosować tej metody kalkulacji, ponieważ rząd ani nie ponosi kosztów, ani nie otrzymuje przychodów w taki sam sposób jak zwykła firma. Operacje rządowe nie bazują na sprzedaży klientom towarów i usług. Środki pieniężne są raczej zdobywane na drodze wymuszenia — w szczególności z podatków — a następnie są one przydzielone każdej agencji w oparciu o bizantyjski proces legislacyjny opisany powyżej.\nJeśli chodzi o koszty, to możliwości działania agencji rządowych są ograniczone przez jednorazowe oraz ściśle określone wypłaty ze środków budżetowych, przepisy i uchwalane ustawy. Koszty poniesione w ramach działalności rządu powstają w oparciu o to, co jest aktualnie dostępne na rynku (na przykład, cena betonu do budowy dróg) jak również w oparciu o przewidywania lub symulacje dotyczące cen rynkowych dla nakładów początkowych, jak chociażby stawki wynagrodzenia dla biurokratów.\nJako że nie ma żadnego związku pomiędzy „przychodem” agencji rządowych a kosztami, jakie te podmioty muszą ponieść, aby sprawować funkcje publiczne, nie ma jak zastosować do nich tzw. kryterium rentowności, które pomogłoby w ocenie skuteczności wypełniania swoich funkcji.\nJak to niegdyś ujął Ludwig von Mises: „rządy biurokracji to zarządzanie takimi sprawami, których nie można sprawdzić stosując metody kalkulacji gospodarczej”.\nW przeciwieństwie do menedżerów prywatnych przedsiębiorstw ani biurokraci, ani wybrani do Kongresu reprezentanci nie wiedzą jak racjonalnie ocenić wartość służby publicznej. Oznacza to, że jakiekolwiek cięcia wydatków będą irracjonalne, gdyż brakuje wiarygodnych źródeł, na podstawie których można by podjąć pewne decyzje. Z powodu braku obiektywnych kryteriów oceny, ustawodawcy, wyborcy jak i grupy interesu — a tak właściwie, to każdy — mogą wymyślić sobie własne przyczyny, które usprawiedliwiłyby zwiększenie bądź zmniejszenie rządowych wydatków, czy to poprzez siłę perswazji, naciski polityczne czy też w jakikolwiek inny sposób. Zdecydowanie jednak można powiedzieć, że to grupy wyborcze stanowią siłę napędową procesu podziału środków budżetowych.\nJako że kalkulacje gospodarcze nie tyczą się usług rządowych, to właśnie dlatego tak ciężko jest ograniczyć wydatki.\nCo to wszystko ma w ogóle znaczyć?\nKażdy z wyżej opisanych czynników częściowo wyjaśnia, dlaczego tak trudno jest ograniczyć rządowi pole manewru, jeśli chodzi o cięcia w budżecie. Ponadto, biorąc pod uwagę charakterystyczną dla rządu nieumiejętność działania według zasady zysków i strat, okazuje się, że wyliczenie, czy pewne działania rządowe przyniosą jakieś korzyści gospodarcze społeczeństwu czy też nie, jest niemożliwe.\nDokonywanie cięć w budżecie jest niezwykle trudne i frustrujące, zarówno dla tych grup wyborczych, które zyskują na każdym wydanym przez rząd cencie, jak i tych wyborców, którym wydatki rządowe nawet się podobają, ale sami nie cierpią za nie płacić. Co zatem mówią nam o polityce ustawodawczej oraz samej demokracji wszystkie te przeszkody stojące na drodze do drastycznego ograniczenia wydatków?\nJak Hans Hermann-Hoppe zręcznie opisuje w swej książce Demokracja: Bóg który zawiódł, z pojęciem demokracja nierozłącznie wiąże się monopol „społeczeństwa”. W przeciwieństwie jednak do prywatnych monopoli — jak chociażby monarchii, w których władca ma motywację do tego by hamować proces wywłaszczenia własności, aby zachować teraźniejszą wartość królestwa dla kolejnych pokoleń — funkcjonariusze państwowi w systemie demokratycznym pełnią rolę dozorcy, który nie może sam się bogacić na posiadaniu bądź zbyciu własności rządowej.\nPowstaje raczej „ryzyko” moralne oraz dochodzi do tragedii dobra wspólnego. Biurokraci, politycy oraz grupy interesu, będąc członkami aparatu rządowego, rozporządzają własnością rządową, usilnie zachęcając do maksymalnego korzystania z tego przywileju, nie zważając na to, czy podatnicy i gospodarka poniosą z tego tytułu jakieś poważne konsekwencje czy też nie.\nJeśli zaś chodzi o finanse rządowe, osoby urzędujące nie tylko mają pieczę nad pożyczkami, wydatkami oraz podatkami, ale również zbierają polityczne oklaski od tych grup wyborczych, które korzystają ze szczodrości państwa, podczas gdy pozostali obywatele poprzez opodatkowanie lub podsycaną przez rząd kreację pieniądza pokrywają koszty tych działań i spłacają długi.\nHoppe pokazuje również, że demokracja znosi podział na rządzących i rządzonych, z czego jasno wynika, że każdy członek systemu politycznego może wspiąć się na najwyższe szczeble władzy rządowej. Biorąc pod uwagę bezwzględną potrzebę państwa, które musi kraść, aby utrzymać się jakoś przy „życiu”, oraz niemalże niczym nieograniczone możliwości dołączenia do klasy rządzącej, drzwi do zdobycia władzy rządowej oraz nakładania takich samych podatków, uchwalania ustaw oraz sterowania wydatkami budżetowymi pozostają otwarte dla każdego, zarówno pojedynczego obywatela jak i całej frakcji. A wszystko to dzięki systemowi demokratycznemu, który znacznie ułatwia politykom oraz powiązanym z nimi grupom interesu przyspieszenie ściągania podatków. Odkąd demokracja zakorzeniła się, między innymi, w Stanach Zjednoczonych, przepychanki pomiędzy rywalizującymi ze sobą frakcjami politycznymi nie dotyczyły tego, jak sprawne bądź niesprawne powinno być państwo, ale raczej tego jaki kierunek państwo powinno obrać w obliczu jego rosnących wpływów.\nUmiejętność wybieranych polityków oraz niewzruszonych biurokratów do zinstytucjonalizowania i wzmożenia systematycznych grabieży oraz następujący po tym podział własności prywatnej to rezultat demokratycznego etosu. W rzeczy samej, demokracja największy interes zbija na tym, że każdy pojedynczy obywatel będący częścią systemu — dobrowolnie bądź nie — musi odstąpić swój rzekomo nienaruszalny tytuł własności, po to by móc głosować w wyborach, uczestniczyć bądź nawet stać na czele ruchu politycznego, który walczy o prawo do przywłaszczenia sobie i wydania pieniędzy innych ludzi. Tym samym, indywidualna odpowiedzialność oraz własność prywatna stają się obiektem ataków. Co więcej, uznane przez rząd „prawo dżungli” sprzyja rozwojowi takich nikczemnych cech ludzkich jak zazdrość, walka o przetrwanie oraz pazerność.\nZgodnie z tym, co pisze Frédéric Bastiat w Prawie, walka o przetrwanie oraz rozwój własny to dwa uniwersalne ludzkie instynkty, podobnie jak chęć osiągnięcia tych celów drogą minimum bólu oraz maksimum łatwości. W związku z tym, o ile tylko ryzyko i koszt dokonania konfiskaty własności nie są tak bolesne bądź tak nieposkromione jak wymagająca wiele trudu produkcja i wymiana, grabieże zwyciężają w walce z produkcją. Gdy istnieje możliwość przejęcia prywatnej własności bądź wprowadzenia przepisów dotyczących użytkowania tej własności przez jej właściciela, co jest popularnym zwyczajem w systemie demokratycznym, uczestnicy systemu politycznego rywalizują o szansę, by wykorzystać silną przymuszającą rękę państwa w celu zadowolenia swoich popleczników.\nBastiat twierdzi, że zapoczątkowanie uniwersalnej grabieży podważa cel prawa, którym, w jego widzeniu, jest kolektywna organizacja praw każdego obywatela do ochrony życia, wolności i własności. W momencie gdy przeinacza się prawo, tak aby osiągać cele sprzeczne z wolnością każdego obywatela — na przykład, pieczołowicie stając w obronie przekonania, że każdy obywatel ma prawo do części własności innego obywatela, nawet bez zgody właściciela — moralność musi stoczyć bój z „cudzołożącym” prawem. Skoro każdy obywatel musi albo stracić szacunek dla prawa albo pójść na kompromis z poczuciem moralności, demokratyzacja prowadzi do moralnego chaosu.\nNie dziwi więc już fakt, że cięcia wydatków rządowych są tak trudne.\n[Grant Nulle, po studiach podyplomowych MBA, jest byłym pracownikiem departamentu legislacyjnego, dyrektorem finansowym i analitykiem budżetowym z ogromnym doświadczeniem w polityce gospodarczej i fiskalnej. Aktualnie pracuje nad swoją pracą doktorską z gospodarki energetycznej i mineralnej w Kolorado. Wyślij do niego e-mail. Zobacz archiwalne artykuły Granta M. Nulle.]\n„Zbilansowany” budżet jest oceniany na podstawie gotówki. Napływy środków pieniężnych, bez względu na ich źródło (np. pożyczki, odroczone płatności na kolejny rok fiskalny, czy też jednorazowy nieoczekiwany „uśmiech losu” w postaci gotówki) muszą zrównać się z wypływami. Bardziej uczciwym standardem byłyby strukturalnie zrównoważone wymagania budżetowe, które oznaczałyby, że aktualne wpływy (podatki) równają się aktualnym wydatkom.\n Wydatki rządowe oraz pracę czerpie się nie tylko z przekształceń sektora publicznego.\n Podatek od zysków kapitałowych i podatek dochodowy od osób prawnych to dwa spośród najbardziej „wyczulonych” na wszelkie zmiany gospodarcze podatków, które generują ogromne przychody podczas wzrostu gospodarczego oraz które w czasach kryzysu nie przynoszą żadnych przychodów jako, że likwidowane są błędne inwestycje finansowane z tanich kredytów.\n Zobacz Mancur Olson, Jr., The Logic of Collective Action. (Harvard University Press, 1971).\n Koszty wdrażania jakiegokolwiek programu wydatków bądź specjalnego kredytu podatkowego mogą być podzielone pomiędzy ogół społeczeństwa dogodnie obniżając ich bezpośredni wpływ finansowy na obywateli.\n Nie oznacza to, że urzędujący politycy nie wykorzystują swoich pozycji również po to, aby pozyskać od grup interesu dofinansowanie na kampanie wyborcze. Kwestie, które ciągle prześladują polityków, jak chociażby „reforma podatkowa” to często dogodne dla polityków i ich partii politycznych mechanizmy pozwalające napełnić sakiewkę kampanii wyborczych. Należałoby potraktować polityków, partie polityczne oraz grupy interesu jak organizmy żyjące w symbiozie — a może raczej, co wydaje się bardziej odpowiednie, jak osoby popełniające kazirodztwo, by móc dokonywać legalnych grabieży.\n Na przykład, mimo że wszystkie podatki budzą sprzeciw, właściwie nie ma powodów, które wyjaśniałyby dlaczego podatek od sprzedaży jest nakładany również na części samochodowe ale nie na prace związane z przeglądem samochodu w warsztacie samochodowym. W większości stanów zwolnione od podatku od sprzedaży są nie tylko setki towarów i usług ale również dodatek do dochodu od osób fizycznych i prawnych. Jedynie kilka z tych ulg ma jakiekolwiek uzasadnienie gospodarcze bądź dla polityki państwa, ale większość z nich przynosi niewielki zysk ogółowi społeczeństwa i zostały stworzone w wyniku ustępstw politycznych aby zaspokoić pewne grupy interesu, ustawodawców bądź reprezentantów władzy wykonawczej.\n Mimo, że istnieje kilka wyśmienitych wywodów Austriackiej Szkoły ekonomii na ten temat, ten artykuł liberalnie powiela potraktowanie tego tematu przez Ludwiga von Misesa w jego dziele Biurokracja (Chicago-Warszawa: Fijorr Publishing, 2005).\n Potrzeba wiedzy o działaniach, mających na celu maksymalizację zysków, stwarza podwaliny do powstawania szkół biznesu, MBA oraz innych programów edukacji biznesowej jak również rozmaitych periodyków biznesowych oraz poradników biznesowych wydawanych co roku.\n Stawki wynagrodzenia dla biurokratów nie powstają w oparciu o marginalną produktywność osób otrzymujących wynagrodzenie, jak ma to miejsce w sektorze prywatnym. Jako że niemożliwe jest oszacowanie wartości usług świadczonych przez agencje rządowe, okazuje się, że nie można również ustalić marginalnej produktywności żadnego biurokraty pracującego dla agencji rządowej.\n Ludwig von Mises, Biurokracja.\nPosted in Ekonomia sektora publicznego, Teksty, Teoria finansów publicznych, TłumaczeniaTagged deficyt, dług publiczny, Grant Nülle, Nülle, wydatki publiczne\nPozostałe wpisy autora: Grant M. Nülle\nCzarniecki: Teoremat „Przełączenia”\nMcGee: Ferdinando Galiani, włoski prekursor szkoły austriackiej\n17 Komentarze “Nülle: Dlaczego cięcia są tak trudne”\n10 września 2010 o 13:43\nJego Królewska Mość (czyli JKM ) by się tu przydał. W najlepszym z najgorszych ustrojów (Churchil) nic nie zdziałamy.\nCięcia same się zrobią.\n11 września 2010 o 00:17\nOk, to ja może wytłumaczę, dlaczego cięcia są takie „trudne”, przy okazji zaznaczając, iż nie czytałem „wnikliwych prac badawczych” oraz nie posiadam „doświadczeń w zajmowaniu się polityką fiskalną oraz gospodarczą na poziomie ustawodawczym”.\nOtóż cięcia są takie trudne, bo ten kto przeprowadzi cięcia, nie zostanie wybrany na następną kadencję.\ndlatego lewactwo narodowe i międzynarodowe tak panicznie obawia się niskiej frekwencji podczas wyborów – bo jeśliby pozbawić 90% gminu prawa głosu, to nie będzie można wejść do Sejmu, obiecując każdemu mieszkanie, obiad i flaszkę do obiadu, a więc dla wielu posłów i posłanek skończy się pole do działania i w efekcie kilkadziesiąt tysięcy tumanów straci wysoko płatne posady w ZUS-ach, KRUS-ach i NFZ-ach oraz innych spółkach skarbu państwa.\ntyle wnikliwej analizy, dziękuję, dobranoc.\n11 września 2010 o 15:33\nCzy ja wiem? Jeśli ograniczyć by możliwość głosowania „gminu” do powiedzmy 10 % „elit” to do władzy doszli by jacyś progresywiści a la Taft czy Wilson, którzy prędko by powprowadzali dla „przyjaciół króliczka” mnóstwo taryf, regulacji ograniczających małych a wspierających wielkich.\nTakże nie w samej demokracji czy monarchii leży problem.\n11 września 2010 o 17:30\nno przecież to się dzieje teraz i bez tych 10%, więc nie wiem, o czym mowa. szkopuł w tym, że w demokracji takiej jak obecnie NIE MA SZANS na przeprowadzenie żadnych zmian – zapomnijcie o tym.\n1. wdrażanie wolnorynkowych reform ZAWSZE wiąże się ze spadkiem praktycznie wszystkich wskaźników ekonomiczno-gospodarczych. dzieje się tak dlatego, że wskaźniki te były przez cały okres trwania socjalizmu sztucznie utrzymywane przez rządowych rachmistrzów na wysokim poziomie albo na poziomie gwarantującym jeśli nie wygranie wyborów, to przynajmniej wejście do parlamentu, a lud otumaniony „wskaźnikami, wykresami i analizami ekspertów” przez cały czas podejmował decyzje w oparciu nie o to, co realne i rzeczywiste, lecz o to, co stanowiło zafałszowany i zmanipulowany obraz rzeczywistości.\ntymczasem z chwilą wprowadzenia wolności ekonomicznej rynek zacząłby się oczyszczać jak gospodarka zdrowego organizmu żywego po przebytej chorobie – bankrutowałyby kolejno wszystkie nierentowne przedsiębiorstwa i państwowe spółki: huty, kopalnie, stocznie, padałyby jak muchy rządowe monopole. wolny rynek wymusiłby zmiany albo doprowadził do plajty. wiele tzw. drapieżnych korporacji, będących dzisiaj chłopcem do bicia dla rozmaitych lewaków, na wolnym rynku nie mogłoby działać z taką swobodą jak obecnie, gdyż schowane pod państwowym parasolem, który gwarantuje im bezpieczeństwo przychodów poprzez rozmaite regulacje utrudniające czy wręcz uniemożliwiające wejście na rynek konkurencji, mogą sobie pozwolić na dowolne praktyki, bo czują się bezkarne, wypasając się na łące państwowych regulacji.\nw ujęciu najbardziej ogólnym sprawa wygląda następująco: według klasycznej teorii ekonomii zmiany w gospodarce zachodzą natychmiast po bodźcu, który je powoduje. liberałowie w XIX wieku, wierzyli, że tak rzeczywiście jest. w XXI wieku już wiedzą, że tak nie jest – że efekty zmian w polityce rządu dopiero po kilku latach dotrą z Warszawy do Ustrzyk Dolnych, przy czym w odróżnieniu od socjalistów uważają, że to zupełnie nic nie szkodzi.\nkrótko: gdyby na mocy decyzji politycznych wprowadzić kapitalizm w takim kraju jak III RP, wskaźniki ekonomiczne spadłyby na łeb na szyję. wzrosłoby również bezrobocie. wszystko z powodu bankructwa nierentownych firm i państwowych molochów oraz wypieprzenia z posadek kilkuset tysięcy pasożytów. po okresie tąpnięcia wszystko zaczęłyby wracać do normy wraz z powstawaniem konkurencyjnych przedsiębiorstw dostosowanych do wymogów gospodarki wolnorynkowej.\nALE LUD NIGDY NIE ZROZUMIE i nie zechce zaakceptować jako konieczności.\npo 5 latach durnej demokracji ponownie wybierze socjalistę. i znowu się zacznie rzeźbienie w gównie.\n2. nawet jeśli do władzy w demokracji dojdzie partia „zaciskania pasa” (krytyczna wobec idei państwa opiekuńczego), to rzadko zdobywa się na odwagę, by całkowicie zlikwidować porzucić politykę „szczodrej ręki” – ponieważ skoro już owa partia objęła stery rządów, to ma 5 lat na obmyślenie strategii przyszłych wyborów, anie na rządzenie. politykę zaciskania pasa zastępuje więc rychło polityka ściągnięcia pasa o jedną dziurkę, co de facto oznacza wykonanie jednego kroku wstecz od finansowej przepaści. w demokracji bowiem najlepszym politykiem jest ten, kto najwolniej zmierza ku katastrofie.\nw każdym razie miał rację Tocqueville, kiedy pisał o rewolucji francuskiej, że „rewolucja przeprowadzona przez despotę mniej by nam może przeszkodziła stać się kiedyś wolnym narodem niż rewolucja dokonana w imię suwerenności ludu i przez lud.”\n11 września 2010 o 18:41\nDobra argumentacja ale patrzę na to troszeczkę inaczej. Despota niekoniecznie musi wprowadzać zmiany prorynkowe. Niejako z automatu zakładasz, że taki despota musi być wolnościowcem, tymczasem despota już z samej definicji chce kontrolować umysły, ruchy oraz wszystkie decyzje ludzi. Wyjątkowo rzadko pojawiają się odstępstwa – takie jak Pinochet, rządy junty w Korei – od tej reguły.\nPopatrz na Fidela Castro na przykład. Człek ten dopiero po 50 latach od rewolty przyznał, że komunizm to błąd (oczywiście jeśli ta informacja nie jest kaczką dziennikarską). 50 LAT! Popatrz na Piłsudskiego i jego brygadę gospodarczą (Mościcki, Starzyński, Kwiatkowski), typowi interwencjoniści.\nTakże założenie, że tyran od razu będzie wolnorynkowcem nie jest dla mnie wcale oczywiste. Nie mówiąc już o tym, że na pewno kilka głów wtedy spadanie, w gorszym przypadku zacznie się rzeź.\n11 września 2010 o 23:07\ntaaa… polska za czasów monarchów dziedzicznych to były same rzezie. nic tylko wojny domowe i ścinanie głów biednym poddanym. ja nie wiem, co ludzie mają z tą monarchią, że zaraz widzą rzezie – pewnie za dużo hollywoodzkich filmów się naoglądali.\nżeby było jasne: ja nie jestem jakimś zadeklarowanym monarchistą w tym sensie, że monarchię uważam za lek na całe zło. ale do cholery w monarchii jest przynajmniej nadzieja na dobre i mądre rządy, podczas gdy w demokracji to jedynie sam syf i głupota. demokracja dlatego jest balastem rozwoju cywilizacyjnego, bo głupota ma w niej takie same prawa jak mądrość – a jako że głupców jest znacznie więcej niż ludzi mądrych (jak jeden do dziesięciu przynajmniej), to w demokracji grozi nam tylko regres.\ndemokracja jest o tyle dobra, o ile uczestnicy demokracji są świadomi tego, co robią. to by znaczyło, że demokracja zawsze będzie działała źle. monarchię łatwiej jest „wykonać” dobrze. demokrację „wykonać” dobrze jest szalenie trudno. Znaleźć jednego człowieka, który jest kompetentny, uczciwy, bezstronny itd., to można. ale wychować większość wyborców na świadomych tego, co się dookoła nich dzieje, odpornych na manipulacje itd., jest szalenie trudno. dlatego demokracja to utopia. i dopóki fałsz ten nie zostanie obnażony we wszystkich swych aspektach, dopóty wielu ludzi nie będzie w stanie uwierzyć, iż demokratyczny socjalizm – ta wielka mrzonka ostatnich kilku pokoleń – jest nie tylko nieosiągalny, ale dążenie do niego rodzi coś tak jawnie odmiennego od zamierzeń, iż tylko niewielu z tych, którzy teraz go propagują, byłoby gotowych zaakceptować jego konsekwencje.\n@6 problem w tym ze to co ty mówisz wydaje ci sie mądrością – a może to głupota?\n12 września 2010 o 13:27\nOdpowiedźi na pytanie:który ustrój jest najlepszy były rozważane już od starożytności, i zawsze demokracja miała najniższe noty.\nDziś najważniejszym pytaniem jest : JAK wprowadzić monarchię. Właśnie monarchię. Inne systemy są niemożliwe ,z powodu braku elit.(Zakładam że zgadzamy się jakie wartości prezentują elity).\nDotąd nie zetknąłem się z żadną propozycją JAK to zrobić.\nGnębi mnie natrętna myśl że dzisiejsza Polska cierpi na brak ludzi CZYNU wśród mężów stanu dużego formatu.Aktywni zdarzają się tylko wśród pośledniejszych działaczy.Jestem głęboko przekonany że dopóki nie zaczniemy mówić o sposobie restauracji monarchii ,nie ma co marzyć o jakiejkolwie naprawie państwa.\n12 września 2010 o 16:54\n„problem w tym ze to co ty mówisz wydaje ci sie mądrością – a może to głupota?”\na może rzeczywistość to iluzja, a życie to złudzenie?\nok, nawet jeśli wszystko jest iluzją, to przynajmniej podatki są realną rzeczywistością.\n12 września 2010 o 17:40\nJeżeli założymy, że 90 % ludzi to głupcy a 10 % to mądrzy, to musimy także niestety przyjąć, że po wprowadzeniu monarchii dynastycznej 90 % monarchów to będą głupcy a 10 % to będą mężowie stanu. Zresztą wystarczy popatrzeć na historię Polski. August II, III, Korybut-Wiśniowiecki, dynastia Wazów, trudno mi się odpędzić od myśli, że żaden z nich nie reprezentował jakiegoś wyjątkowego formatu umysłowego. Sobieski był dobry od wojaczki, ale jako polityk, budowniczy… no, już tak różowo nie było. Poniatowski.. tutaj trudno ocenić ale chyba też geniuszem nie był. Podobnie poprzedni królowie nieelekcyjni, nie wszyscy to byli geniusze.\nPopatrzmy na Fryderyka Wielkiego. Uznaję się go za wielkiego i wspaniałego wodza, ale sądzę, że mieszkańcy Prus, Śląska, Czech czy Saksonii byli by odmiennego zdania i nazwali by go raczej rzeźnikiem i niszczycielem a już na pewno wolnościowiec byłby przerażony słysząc, że kontrybucje nałożone na Śląsk wynosiły coś koło 60 % przychodu przeciętnej rodziny.\n12 września 2010 o 17:56\nJeszcze drobna uwaga do poprzedniego komentarza.\nOczywiście możesz powiedzieć, że przykłady królów, których podałem to przykłady z czasów monarchii elekcyjnej. Ale przecież Wazowie i Wettynowie obejmowali władzę na zasadach prawie dynastycznych.\nPacta Conventa również nie mogą do końca osłabić siły tych przykładów, bowiem jeszcze za czasów Piastów oraz Jagiellonów kolejni Królowie obejmowali władzę jednocześnie nadając szlachcie różne przywileje (np mielnicki wprowadzający oligarchię arystokratyczno-monarchistyczną, na który odpowiedzią były ruchawki piotrowskie i wprowadzenie aktu nihil novi, co de facto ustanawiało demokrację szlachecką, łużycki, koszycki itd.)\n12 września 2010 o 20:50\nMożna przyjąć że tylko 10% monarchów to ludzie mądrzy. Ale w monarchii istnieją dodatkowe mechanizmy niemożliwe w demokracji.Np. te 10%monarchów może zrobić coś dobrego. A w demokracji nie mają szans. Są zawsze w mniejszości.\n2.Monarchia musi mieć dobry początek.Potem nawet niezbyt bystrzy następcy nie zniszczą państwa tak szybko jak demokraci\n3. kiedy naród jest zdegenerowany – nie dźwignie się o własnych siłach.Przykład musi płynąć z góry-czyli właściwy monarcha\n12 września 2010 o 23:10\n1) Nie zgodzę się, również w demokracji istnieją mechanizmy umożliwiające naprawę Państwa. Problemem jest jednak to, że te mechanizmy mogą zostać rozmontowane. i tu przechodzę do pkt. 3\n3) Zgadzam się. Jeśli naród (lemingi) nie jest zainteresowany sprawami publicznymi, szerzy się korupcja, nepotyzm oraz legislacyjna sraczka to mamy do czynienia z ustrojem zdegenerowanym. Tyranią, oligarchią lub demokracją (tak jak wg. podziału Arystotelesa). Tak więc problem dotyczy każdego ustroju – bowiem wzorcem pozytywnym wobec demokracji była politeja.\n2) A jeśli miał zły początek? Prawda jest taka, że w XIX, XX wieku większość światłych ludzi uważała monarchię za totalnie zdegenerowany ustrój, podobnie jak dzisiaj coraz częściej tak myśli się o demokracji. Myślę, że demokracja (politeja) ma jeszcze szanse, a pogłoski o jej śmierci są przesadzone. Nie do końca za prawdziwy uważam też pogląd, że demokracja prowadzi do socjalizmu.\n13 września 2010 o 14:29\n„Nie do końca za prawdziwy uważam też pogląd, że demokracja prowadzi do socjalizmu.”\nok, porozmawiajmy o faktach, a nie o to, co się komu wydaje.\nzależność jest dokładnie tak prosta, jak przedstawił ją Marks: wybory wygrywa się wyłącznie hasłami lewicowymi, więc partie mamią motłoch hasłami „becikowe dla wszystkich matek”, „bilety MPK za darmo” i innymi, ogłupiony, leniwy lud głosuje, wybiera władzę, władza wprowadza ustrój socjalistyczny. tak oto w wyniku demokratycznych wyborów powstaje państwo opiekuńcze z centralnie sterowaną gospodarką, będące połączeniem faszystowsko-komunistycznych postulatów ekonomiczno-społecznych. państwo takie – pod pretekstem „interesu społecznego”, bezpieczeństwa, solidarności czy w imię „sprawiedliwości społecznej” – posunie się do dowolnego skurwysyństwa, zacznie wchodzić z buciorami w każdą sferę ludzkiej działalności, przejmując stopniowo „opiekę” nad wszystkimi dziedzinami życia i przekształcając ludzi w pilnie strzeżone zwierzątka. od tego nie ma odwrotu: jak raz dasz świni wejść racicami w koryto, to wlezie – nic jej nie powstrzyma: w przeciągu jednej kadencji powstaną kolejne urzędy do walki z czymś tam, ds. kontroli czegoś tam, ds. ochrony kogoś tam, pochłaniające gigantyczne koszty i generujące znikome przychody. określone grupy zatrudnione w sektorze państwowym otrzymają przywileje. wkrótce pojawią się państwowe pozwolenia, certyfikaty, koncesje, licencje, a przede wszystkim fiskalny terror – opodatkowanie każdej ludzkiej aktywności. człowiek zmuszony będzie łożyć na złodziejski system i finansować usługi, które państwo przemocą mu na rzuci. Świadom mniej lub bardziej swojego zniewolenia, nie pozwoli on jednak, by cokolwiek systemowi zaszkodziło – będzie go bronił i trzymał sąsiada w szachu – dla „wspólnego dobra”. w takiej sytuacji władza nie musi robić nic, system nikogo nie musi eliminować. cud tresury – ludzie sami wyeliminują „opornych”, oszołomów, nieznośnych fantastów, bredzących o potrzebie wolności.\nmonarchie upadały z rożnych powodów, ale powodem podstawowym było to, że król nie dopuszczał do koryta urzędasów. niedoszłe urzędasy obalił więc monarchie.\nTocqueville kilkakrotnie podkreślał, analizując przyczyny wybuchu rewolucji francuskiej, że rządy, jakie powstały na gruzach monarchii absolutnej, były stokroć bardziej absolutne niż monarchia, którą obaliły.\nco się zaś tyczy królów, których wyliczyłeś 0 każdy z nich lepszy od Donka, Kwaśniewskiego, Wałęsy czy Kaczora.\n13 września 2010 o 18:46\nNie ma mechanizmów naprawy demokracji. Wystarczy sięgnąć do historii.Nie przedstawiła takowych.Każdy system się degeneruje, ale tylko wola władcy może ten proces zwolnić lub powstrzymać. Dowody też są w historii.Elicie arystokratycznej już jest wielokroć trudniej ,dlatego popiera króla, by Go obarczyć tym ciężarem. W demokracji nie ma na to żadnych szans.Zresztą jest niby demokracja , a ludzie traktują przywódców jak monarchów , z którymi się spoufalili. Znacie zwroty : za Gierka,Tusk rządzi tak, Wałęsa rządził tak , za Kwaśniewskiego .Mówi się o nich jak o królach elekcyjnych…\n13 września 2010 o 18:59\nChciałbym jeszcze raz podkreślić , że nikt nie zastanawia się JAK wprowadzić monarchię.To jest najtrudniejsze.Naród podświadomie oczekuje króla.Dobry monarcha byłby witany jak zbawca.Oczywiście nie taki monarcha jak żałosny figurant hiszpański czy szwedzki\n13 września 2010 o 22:10\n„Dowody też są w historii.”\nno ba. wystarczy porównać, jak zadłużały się kiedyś monarchie, a jak zadłużają się demokracje. istnieje na ten temat cała literatura. najlepszy przykład „wysokiej preferencji czasowej”, jaką wykazują rządy w państwach demokratycznych – to III RP. po co dbać o dyscyplinę budżetową skoro i tak głupi tłum zapłaci za wszystko w przyszłości? za tego typu decyzje wszyscy demokratyczni socjaliści jak Mazowiecki, Buzek, Miller i Kaczyński powinni iść do pierdla albo jeszcze lepiej – odpracować pożyczoną kasę (którą to my będziemy musieli spłacać) pod bronią w prywatnym kamieniołomie.\nżeby nie było: monarchie też się zadłużały. początek problemów finansowych monarchii angielskiej datowany jest na rok 1294 roku, kiedy to król Anglii, Edward I, chcąc sfinansować z kredytu jakąś tam wojenkę, stanął przed koniecznością zmiany pożyczkodawcy. jednakże największe spustoszenie przyniosły kredyty zaciągnięte przez Edwarda III w ramach finansowania działań zbrojnych w trakcie wojny stuletniej. w przeciwieństwie do swoich poprzedników, ówcześni kredytodawcy królewscy (domy bankowe Bardi i Peruzzi) pobierali niezwykle wysokie opłaty za udzielone pożyczki. w efekcie, gdy po nieudanym początku wojny Edward III wrócił do kraju, Anglia była zadłużona na 2 miliony dukatów, co było równoważne 10-krotności rocznych przychodów państwa. bankructwo Edwarda III przełożyło się na sytuację na tzw. arenie międzynarodowej. informacja o niewypłacalności Anglii spowodowała run na banki we Florencji. w 1343 roku zbankrutował Peruzzi. pomoc finansowa władz lokalnych Florencji nie pomogła też Bardi, który podzielił los Peruzzi 3 lata później.\nostatecznie historia bankructwa średniowiecznego monarchy zakończyła się spłaceniem długu we wrześniu 1341 roku – pracowały na to dwa pokolenia.\ntymczasem III RP ma długi, których nie spłaci nawet 10 pokoleń. długi, których rozmiar nie jest nawet znany państwowym planistom – dorobiliśmy się tego ww 20 lat! to jest, za przeproszeniem, jakiś k***a makabryczny żart.\nwszystkie państwa demokratyczne są zadłużone po uszy – coś takiego byłoby nie do pomyślenia w monarchii. demokracja nie jest ustrojem racjonalnym – nie ma żadnego ekonomicznego ani zdroworozsądkowego uzasadnienia.\nmamy XXI wiek, hołota chełpi się tym, jaka to jest zaje*****e wyedukowana, racjonalna i wyzbyta zabobonów, a WIERZY w taką piramidalną głupotę jak władza ludu.\nzapaść ludzkości jest spektakularna – chyba już nawet przekroczyła fazę odwracalności.\nmarginesem – tu macie jak żyw rezultat przymusowego pobytu w placówkach państwowej edukacji „bezpłatnej”: http://www.youtube.com/watch?v=Y0XmONvui60


Historia Mieszka - dla potrzebujących - Hospicjum dla dzieci w Łodzi - Fundacja Gajusz Łódź\nstrona główna / dla potrzebujących / Historia Mieszka\nMiałam piękny sen – trwał 40 tygodni i 4 dni. Chcę go zapamiętać jak najlepiej, w jak najmniejszych, najliczniejszych szczegółach. Mój sen, moje marzenie, mój najdroższy syn dziś jest w niebie i na mnie spogląda, opiekuje się mną ten „mój mały rodzinny święty”. Obdarzył nas czymś szczególnym, wiarą, że cuda się zdarzają, że miłość zwycięża, a ludzie są dobrzy.\nZanim zaszłam w ciążę z Mieszkiem poroniłam dwa razy. Dlatego wykonaliśmy wszystkie badania, okazało się, że oboje z mężem jesteśmy zdrowi. Jednak nasz 159 gramowy synek nie… Badania jednoznacznie wskazywały na przepuklinę mózgową potyliczną. Wyrok: możliwa wada letalna płodu. Diagnozę potwierdziło dwóch innych lekarzy. Sugerowano usunięcie ciąży. Nie zgodziłam się. Modliłam się, żeby to nie była prawda, żeby to co ja także widziałam na USG zniknęło. Zaproponowano mi wykonanie amniopunkcji. Czekałam na wynik ponad miesiąc. Był maj, piękna wiosna. Na zewnątrz ciepło, słonecznie, a w moim sercu zima – mróz i strach. I modlitwa, żeby wynik był prawidłowy. Pamiętam dokładnie 30 maja, piątek, godzina 13.00 czekaliśmy w poradni na przyjazd kuriera. Spóźniał się. Dłonie zdrętwiały mi ze stresu, ledwo oddychałam. Zawołano mnie do pokoju, odebrałam wyniki. Nikt mi ich nawet nie omówił. Po prostu dostałam żółty papierek do ręki i „radź sobie sama dziewczyno. Długo wczytywałam się w interpretację skomplikowanych wyników. Skąd, dlaczego, jak? W końcu zrozumiałam. Kariotyp mojego dziecka był nieprawidłowy. Wada genetyczna – monosomia 13 chromosomu: 90 % płodów obumiera w pierwszych trzech miesiącach, pozostałe 10 % przeżywa do szóstego może siódmego miesiąca, ok. 0,4 % przychodzi na świat. Najdłużej żyjące dziecko zmarło po 29 dniach. Pomimo bezlitosnych diagnoz delektowałam się każdym dniem, kiedy nosiłam pod sercem tę małą istotkę, każdym ruchem, który odczuwałam. To było najważniejsze. To chcę pamiętać. Opowiem o moim synku. Postanowiłam sobie, że cokolwiek się stanie, bez względu na diagnozy, będę się cieszyć tą ciążą i przeżyję ją jak każda kobieta\noczekująca dziecka, że nie odmówię sobie niczego. I celebrowałam ten czas. Chciałam go jak najlepiej wykorzystać, bo wiedziałam, że im bliżej porodu tym mniej go mam. Uświadomiłam sobie, że data narodzin mojego dziecka może być też datą jego śmierci. Znienawidziłam zegarek i kalendarz. Mój mąż wybrał imię dla synka: Mieszko. To imię zawsze kojarzyło mi się z czymś wyjątkowym, pierwszym, z siłą, z uporem. I tak trwaliśmy razem, uparcie – ja i Mieszko. Jedliśmy winogrona, żeby rósł, ryby, żeby był mądry, orzechy żeby miał silne kości. Byliśmy na dwóch weselach. (…)\nModliłam się, żeby Mieszko urodził się żywy. Chciałam, żeby zobaczyli go dziadkowie i nasze rodzeństwo, żeby został ochrzczony, żeby poczuł miłość jaką go obdarzamy, żeby nas poznał. Nie ma dla mnie gorszej rzeczy od niemożliwości pożegnania się. Przeżyłam to dwa razy. Nie mogłam zobaczyć moich dzieci, nie mogłam się pożegnać, nie dowiedziałam się co się z nimi stało. Tym razem chciałam, żeby Mieszko godnie się urodził i godnie zmarł. Cesarskie cięcie zostało zaplanowane na 25 września. Mieszko przyszedł na świat o 8.50. Z tych emocji i w wyniku znieczulenia pamiętam tylko urywki. Mój mąż, obecny na sali operacyjnej, trzymał mnie za rękę i mówił, co się dzieje. Przez chwilę zobaczyłam jak lekarz podnosi czerwoną istotkę. Mąż powiedział, że już wyjęli Mieszka. Wsłuchiwałam się w ciszę. Przez ten ułamek sekundy, który dla mnie trwał wiecznie, umierałam ze strachu, nie usłyszałam nic, żadnego płaczu. I nagle doszło do moich uszu cichutkie kwilenie. Na chwilę pokazano mi Mieszka. Mąż powiedział, że został ochrzczony. Ja zostałam przewieziona na salę pooperacyjną. Bałam się. Byłam przerażona, spanikowana. Co teraz? Co się okaże? Ja tutaj leżę z dala od dziecka, nie mogę go zobaczyć, przytulić. Kiedy go zobaczę? Miałam ochotę wstać, biec do niego, obserwować, kontrolować co z nim robią, jak go badają. Znowu czas, znowu mnie gonił. Już nie ma we mnie synka. Teraz musi sobie poradzić sam. Proszę Boże, niech będzie tak silny jak ja, niech da radę. Musze go zobaczyć. Nie wiem ile czasu minęło,\nale w końcu drzwi sali otworzyły się i wjechał inkubator. Położna położyła Mieszka obok mnie. Mały skrzacik, w za dużej czapeczce, ze skarpetkami zaciągniętymi do kolan, taki malutki, owinięty w żółtą flanelkę w żyrafy. Ledwie mogłam go objąć. Poczułam się nagle taka zmęczona, wszystkie złe uczucia zniknęły. Jesteś. Żyjesz. To ja twoja mama. Kocham cię syneczku, bądź dzielny. Tata się tobą zajmie, ale jak tylko poczuję się lepiej znowu się spotkamy. To co się działo pamiętam dzięki zdjęciom, dobrze że był fotograf, inaczej nic bym nie pamiętała z tych emocji. Leżałam na sali pooperacyjnej. Czekałam na wiadomości o synku. Mąż przysyłał smsy, że jest dobrze. Stan był stabilny. Myślałam sobie: jutro rano wstanę, umyję się, zjadę na oddział do Mieszka i będę go obserwować cały dzień. Niestety nie miałam tej możliwości. Kiedy obu- dzili mnie nad ranem, wiedziałam po co. Zdążyłam się pożegnać.\nDziękuję Ci Boże za ten cud. Spełniły się moje modlitwy. Mieszko był ze mną. Poznałam go, a on poznał mnie. Zobaczyła go najbliższa rodzina. Został ochrzczony. Rodzice chrzestni trzymali go na rękach, tulili. Dziadkowie gładzili małe raczki. Ja ucałowałam go i pożegnałam. Jestem dumna, że miałam takiego synka. Nigdy nie dokonałabym innego wyboru. Nie zrezygnowałabym z ciebie syneczku. Kocham cię.\nJeszcze do niedawna uważałem że w moje życie można podzielić na kilka okresów: dzieciństwo – szkoła, później studia i praca. Teraz widzę, że te dotychczasowe rozgraniczenia przestały mieć znaczenie, natomiast jedyną cezurą stało się przyjście na świat mojego synamMieszka i jego krótka, jednodniowa obecność z nami. Nieważne są poszczególne lata. Myśląc o tym co było kiedyś, zauważam, że dodaję sobie w duchu „to było jeszcze przed Mieszkiem”. Teraz zaś dni i miesiące odliczam od nowa, od chwili kiedy Mieszko nas opuścił. Czasem zastanawiałem się jakby to było gdyby wszystko było OK, gdyby wszystko poszło innym torem. Wydawało mi się to takie nierealne, przecież „nasze ciąże” zawsze oznaczały tylko – najpierw nadzieję – później obawy, rozgoryczenie, a na końcu cierpienie i dramat. Czuliśmy się oszukani, skrzywdzeni, tak jakby ktoś nam coś obiecał, dał nadzieję, a później rozmyślił i z tego wycofał. Żona się nie poddawała, stwierdziła że nie chce by dziecko czuło, że mama jest smutna, postanowiła na przekór wynikom badań cieszyć się synkiem. Ja nie potrafiłem się jeszcze wtedy tak przestawić, choć coraz bardziej oswajałem się z faktem, że nasze dziecko ma wadę letalną. Postanowiliśmy wybrać mu imię. Każde z nas wypisało na kartce kilka imion, które nam się podobały. Jedynym zbieżnym okazał się Mieszko, który był moim faworytem. (...)\nMoim nowym doświadczeniem były silne kopniaki Mieszka oraz radość, że i ja mogłem je wreszcie poczuć. Ten pierwszy – jeszcze delikatny kopniak uświadomił mi, więcej niż dotychczasowe obrazy z USG i nasłuchiwanie „bąbelków” w brzuchu żony. To co dla matki jest tak oczywiste, dla mnie było do tamtej pory nieco abstrakcyjne i pozostawało w sferze wyobraźni. (…)\nDopiero podczas badań pojąłem, że ten mały dzieciaczek, który mieszka sobie w brzuchu, jest najzwyczajniej w świecie niezadowolony i właśnie chce to pokazać, że zachowuje się jak każde normalne dziecko i nie trzeba go teraz traktować super specjalnie, a już na pewno nie pomoże mu zamartwianie się. Oczywiście było mi przykro, że takiego fajnego chłopczyka los tak ciężko doświadcza. Dzięki pomocy Fundacji Gajusz, która prowadzi hospicjum perinatalne, wszystko to co na czym nam zależało, udało się przeprowadzić. Na kilka tygodni przed porodem doszło do spotkania z ordynatorem szpitalnego oddziału neonatologii podczas, którego obecna była Pani doktor z Hospicjum. Porozumieliśmy się zarówno co do mojej obecności na sali\npodczas porodu, jak i co do obecności księdza (współpracującego z Hospicjum), który miał dokonać chrztu z wody zaraz po przyjściu Mieszka na świat. Dziękuję Bogu, że pozwolił nam i naszej najbliższej rodzinie go zobaczyć, że mieliśmy możliwość uroczystego ochrzczenia Mieszka i pożegnania się z Nim. Ten jeden dzień – kiedy był z nami – stał się najwspanialszym w moim dotychczasowym życiu. Żałuję tylko, że trwał tak krótko, ale wierzę że będzie mi dane jeszcze spotkać się z Mieszkiem w miejscu gdzie nie ma chorób i cierpienia. Myślę, że on też o tym wie i spokojnie czeka.


Horoskop codzienny na 27 września 2021 Baran, Byk, Bliźnięta, Rak, Lew, Panna, Waga, Skorpion, Strzelec, Koziorożec, Wodnik, Ryby 27.09.2021 | Dziennik Łódzki\nHoroskop codzienny na 27 września 2021 Baran, Byk, Bliźnięta, Rak, Lew, Panna, Waga, Skorpion, Strzelec, Koziorożec, Wodnik, Ryby 27.09.2021\nWróżka Margo 27 września 2021, 17:48\nJaki będzie poniedziałek dla znaków zodiaku? pixaby.com\nHoroskop codzienny na poniedziałek 2021 wróżki Margo dla wszystkich znaków zodiaku. Jaki będzie poniedziałek dla: WAGI, WODNIKA, BARANA, BLIŹNIĘT, BYKA, KOZIOROŻECA, LWA, PANNY, RAKA, RYBY, SKORPIONA i STRZELECA?\nHOROSKOP NA PONIEDZIAŁEK 27 WRZEŚNIA 2021\nHoroskop na poniedziałek: Twój upór i konsekwencja będą przybliżały cię do osiągnięcia wcześniej wyznaczonego celu. Wykorzystaj to.\nSkup się tylko na najważniejszych celach. Jeśli weźmiesz na swoje barki zbyt wiele, możesz sobie nie poradzić i przegrać.\nPowinieneś uważniej się rozglądać wokół siebie. Osoba spod znaku Koziorożca czuje do ciebie coś więcej.\nOstatnie trudności były przejściowe. Teraz możesz już spokojnie realizować swoje plany, nic nie powinno ci przeszkadzać.\nHoroskop na 27.09.2021: Wszystko zacznie się układać pomyślnie. Jednak uważaj w najbliższych godzinach, możesz mieć problemy ze zdrowiem.\nUłożenie gwiazd wskazuje na powodzenie w sprawach miłosnych. To dobry moment na drastyczne zmiany w twoim życiu.\nZastanów się, czy ktoś z twoich bliskich faktycznie ma trochę racji. Może zareagowałeś zbyt impulsywnie.\nSprawy finansowe zaczynają układać się pomyślnie. Jednak w dalszym ciągu powinieneś ograniczać wydatki.\nWłącz pozytywne myślenie. Pomimo nerwowego okresu wszystko w najbliższym czasie powinno wrócić do normy.\nCzekają cię dni pełne pracy, ale też wielu przyjemności. Koniecznie znajdź więcej czasu dla rodziny i przyjaciół.\nPamiętaj, nie musisz robić wszystkiego sam, nie bój się poprosić o pomoc. Na pewno wyjdzie ci to na dobre.\nNajwyższa pora, aby dokończyć zaległe sprawy. Dzięki temu będziesz mógł w końcu odetchnąć z ulgą i skupić się na przyjemnościach.\nHOROSKOP NA 27.09.2021\nGość 27.09.2021 08:46:54


Ocieplanie poddaszy - cennik usług budowlanych. Natrysk pianki poliuretanowej - budowa domów jednorodzinnych Śląsk\nHome » Remonty i budowa » Ocieplanie poddaszy – cennik usług budowlanych. Natrysk pianki poliuretanowej\nWszelkiego rodzaju nowe budownictwa, domy jednorodzinne i hale budowane są obecnie z wielką dbałością o oszczędność energii. Dlatego też w standardzie są one ocieplane. O ile ocieplanie ścian przy użyciu specjalnych paneli styropianowych nie należy do zadań trudnych i czasochłonnych o tyle ocieplanie poddaszy nie jest już czynnością tak prostą. Chyba, że zostanie wykonane tak innowacyjną metodą jaka jest natrysk pianki poliuretanowej.\nWiele firm budowlanych obecnie wykonuje tego typu prace. Warto jednak przed wyborem tej właściwej dokładnie zorientować się jakie usługi oferuje, aby później nie czekać na jednego specjalistę. Można oczywiście dzwonić, dowiadywać się. Niemniej jednak najłatwiej sięgnąć po cennik usług budowlanych danego przedsiębiorcy, aby poznać dokładnie zakres oferowanych przez niego usług. Ocieplenie poddaszy wykonywane jest bowiem przy zastosowaniu rozmaitych metod. Pianka jest jedną z nich, ale poza nią stosuje się wełnę mineralną czy styropian – w zależności od projektu, przeznaczenia pomieszczeń oraz dostępnych funduszy. Jest to jednak zawsze decyzja przemyślana i nieprzypadkowa