Instytut Przypadków Najgłośniejszych\nProfesor Aleksander Wolszczan jest kolejną ofiarą swojej naiwności i kolejną ofiarą działalnosci Istytutu Przypadków Najgłośniejszych. Naiwność odkrywcy nowych planet i układów sprawiła iż milczał o swojej przeszłości wierząc iż jego przeszłość jako współpracownika służb nie zostanie odkryta. Zapomniał iż rzesza młodych i starszych historyków przez ostatnie dwudziestolecie przekonywana była iż w archiwach tajnych służb PRL kryją się ich jeszcze nieodkryte planety, które pozwolą im zyskać to co sam Profesor Wolszczan uzyskał odkrywając swoje, czyli rozgłos na początku a być może i uznanie i sławę w długim okresie. Nie zauważył iż tak jak pierwsze loty na księżyc stworzyły podstawy do popularyzacji poszukiwania nieodkrytych ciał niebieskich tak pierwsze głośne przypadki osób współpracójących z "bezpieką" dały podstawy rzeszy niespełnionym historykom do szukania własnych sławnych "ciał" w archiwach.\nNam zwykłym zjadaczom chleba znudzonym już lekko działalnością IPN powoli braknie wiary iż ten instytut kiedykolwiek skończy swoje badania. Powoli brakuje też wiary że wkrótce nastąpi prawdziwe otwarcie archiwów dla wszystkich nie tylko dla wyróżnonych. Od lat historycy IPN działalność swojej instytucji opisują jak działalność oblężonej twierdzy. Wszystko i wszyscy niejako zaprzysiężyli się by im utrudniać pracę. Wciąż brakuje środków i wciąż ich praca jest krytykowana a efekty niedoceniane. Jednocześnie nie byłoby takiego kolegium tej instytucji który słysząc o pełnym otwarciu archiwum zaraz nie wznosiłby larum że przy obecnych środkach nie jest to możliwe, że jeszcze nie wszystkie dokumenty zostały skatagolowane i w góle że przyniosło by to więcej szkód niż pożytku.\nParadoksalnie powstała w wyniku działalności Instytutu Przypadków Najgłośniejszych uprzywilejowana grupa zawodowa, mająca dostęp do materiałów które nie są ogólnodostepne i finansowana z budżetu państwa a więc z naszych podatków. Sama kreuje siebie na współczesnych, polskich "Don Kiszotów" nie chcąć zauważyć że sama tworzy wiatraki z którymi później niejako jest zmuszona walczyć.\nA politycy... Im już dawno przestało na tym zależeć, a jedyne co ich ciągnie to możliwość pokazania w jaśniejszym świetle własnego "ciała". Po ostatnich przypadkach nawet na lewicy słychać było głosy o pełnym upublicznieniu skrywanych przez IPN akt i materiałów. Tylko gdy przychodzi do konkretów nic nie wychodzi.\nCzy naprawdę nie stać naszego kraju na zeskanowanie wszystkich dokumentów i upublicznienie ich w internecie. Czy polscy internauci którzy stworzyli drugą po angielskojęzycznej największą wikipedie nie byli by w stanie w ciągu kilku lat zupełnie za darmo (niekoniecznie bezinteresownie) w miarę sensownie skatalogować nie skatalogowane materiały i pogrupowac według dowolnych haseł wszystkiego co znajduje się w archiwach. Czy to by było szkodliwe dla naszego kraju i naszej historii, a przynajmniej czy przyniosło by to więcej szkód niż dotychczasowa praktyka ograniczonego dostępu i uprzywilejowanej pozycji nowej kasty zawodowej zwanej historykami IPN-u. Moim zdaniem nie. Czy wystarczy chęci i czy w ogóle się takie znajdą by to uczynić?. Niestety chyba również nie. W najbliższym czasie na pewno nie. Niestety...\nTagi lustracja,\tipn\nGra w Gruzję Kredyt umarł, Kryzys żyje. Kto...


Centrum Genderowe | Polskie Towarzystwo Genderowe\nWyklęte, przemilczane, uciszane.\nO kobietach, dla których nie ma miejsca w oficjalnej wizji historii i społeczeństwa i o badaczkach, które się na to nie godzą\nModeracja: Agnieszka Graff\nRozmawiają: Marta Abramowicz, Weronika Grzebalska, Agnieszka Kościańska,Sylwia Urbańska\nJednym z celów studiów genderowych jest oddanie głosu kobietom, których doświadczenie nie mieści się w ogólnie przyjętej wizji polskiego społeczeństwa. Ich losy, ich opowieści o samych sobie i o świecie są pomijane jako nieważne i nieciekawe albo wyklęte – jako niemoralne czy nieprzyzwoite. Feministyczna odpowiedź na to zjawisko to „doświadczeniowe” pisarstwo feministyczne, które penetruje owe „nieważne przestrzenie”, często posługując się metodą biograficzną, oddając głos nieobecnym. W ostatnich latach w Polsce powstało kilka niezwykle ciekawych książek należących do tego nurtu. Weronika Grzebalska opisała doświadczenia kobiet w Powstaniu Warszawskim. Marta Abramowicz oddała głos byłym zakonnicom. Agnieszka Kościańska, która badała życie seksualne czasów PRL, opowie o listach kobiet do seksuologów. Sylwia Urbańska jest autorką studium o losach i dylematach „matek na odległość” – kobiet migrantek, które w ostatnich dekadach wyjechały z Polski „za chlebem”, zostawiając tu dzieci. Będziemy rozmawiać o bohaterkach książek, ale też o procesie pracy nad nimi, metodologii i motywacji autorek. Czy te projekty coś łączy? Jakie przełamują stereotypy i przemilczenia. Czy można je uznać za feministyczną odpowiedź na konserwatyzm polskiej socjologii i historii?\n+ Marta Abramowicz\nAutorka książki „Zakonnice odchodzą po cichu” (2016), dziennikarka, badaczka, psycholożka. Reportażu uczyła się pod okiem Hanny Krall. Napisała wiele tekstów lekkich, gazetowych i sporo poważniejszych, naukowych, w tym kilka książek. Robi badania społeczne, najczęściej o ludziach, którym trudniej się odnaleźć. Zawsze najbliżsi jej byli wykluczeni, więc od lat z różnymi organizacjami pozarządowymi szuka sprytnych sposobów na zmianę świata.\n+ dr hab. Agnieszka Graff\nAnglistka, feministka. Członkini zarządu Polskiego Towarzystwa Genderowego, współzałożycielka Porozumienia Kobiet 8 Marca, stypendystka Fundacji Fulbrighta, członkini Krytyki Politycznej. Teksty naukowe oraz publicystyczne ogłaszała m.in. w „Res Publice Nowej”, „Kulturze i Społeczeństwie”, „Ośce”, „Zadrze”, „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej”. Pracuje w Ośrodku Studiów Amerykańskich UW. Jej książka „Świat bez kobiet” (2001) to jedna z najważniejszych pozycji w polskiej literaturze feministycznej. Analizuje mechanizmy stopniowego wykluczania kobiecego głosu ze sfery publicznej w warunkach ustrojowej transformacji. W swoich pracach zwraca szczególną uwagę na przenikanie się dyskursu płci z narracjami nacjonalistycznymi (np. antysemityzmem) i rasowymi. Zajmuje się także relacjami feminizmu i macierzyństwa.\n+ Weronika Grzebalska\nAutorka książki „Płeć powstania warszawskiego” (2014), socjolożka, feministka, doktorantka w Szkole Nauk Społecznych Polskiej Akademii Nauk. W swoich badaniach zajmuje się polskim nacjonalizmem, militaryzmem, polityką pamięci oraz ich płciowymi wymiarami. Członkini think tanku FEPS Young Academics Network i członkini założycielka Polskiego Towarzystwa Genderowego.\n+ dr hab. Agnieszka Kościańska\nAutorka książki „Płeć, przyjemność i przemoc. Kształtowanie dyskursu eksperckiego o seksualności w Polsce” (2014), wicedyrektorka Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadzi badania dotyczące płci, seksualności i religii.\n+ dr Sylwia Urbańska\nAutorka książki „Matka Polka na odległość. Z doświadczeń migracyjnych robotnic 1989–2010” (2015), socjolożka. Pracuje w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, prowadzi też zajęcia na Gender Studies UW. Członkini Komisji ds. Migrantów przy Rzeczniku Praw Obywatelskich.\nOpozycjonistki, aktywistki, polityczki, czyli jak skutecznie walczyć o prawa kobiet?\nModeracja: Elżbieta Korolczuk\nRozmawiają: Natalia Broniarczyk, Beata Kowalska, Justyna Lipko-Konieczna, Marta Trawinska\nPanel poświęcony będzie dyskusji o głównych wyzwaniach związanych z walką o prawa kobiet w kontekście historii ruchu kobiecego w Polsce.\nW systemie demokratycznym prawa każdego człowieka – prawo do decydowania o sobie i swoim ciele, do godności, szacunku i bezpieczeństwa socjalnego – powinny być traktowane jako niezbywalne. Tak jest w teorii, ale w praktyce prawa te nie zawsze są realizowane, a demokratyzacja nie zawsze jest równie korzystna dla kobiet jak dla mężczyzn. Doświadczenie „Solidarności” pokazuje, że masowy udział kobiet w ruchu społecznym, którego zwycięstwo doprowadziło do przemian demokratycznych, wcale nie musi być podstawą do uznania praw kobiet za ważne, a zmiana nie musi być wcale dobra dla wszystkich kobiet. Po 1989 roku to mężczyźni przejęli w Polsce władzę, a kobiety dostały „w prezencie” restrykcyjną ustawę antyaborcyjną, likwidację żłobków i wzrost bezrobocia. Problemem nie jest bynajmniej jedna partia czy koalicja rządząca. Marginalizacja interesów kobiet ma charakter systemowy – w ciągu ostatnich 25 lat mieliśmy w Polsce partię lewicową, która zlikwidowała zabezpieczenia dla samodzielnych matek w postaci Funduszu Alimentacyjnego, oraz partię liberalną, która z obawy przed Kościołem nie podjęła nawet próby liberalizacji prawa antyaborcyjnego. Dziś po raz kolejny stajemy przed pytaniem, jak walczyć o prawa kobiet. Jak działać na rzecz demokracji, tak aby w ramach negocjacji i walki politycznej nie zgubić spraw ważnych dla kobiet? Czy ruch kobiecy powinien włączyć się w szeroki front „walki o demokrację”, czy zachować krytyczny dystans? Z kim i jakie tworzyć koalicje?\n+ dr Elżbieta Korolczuk\nSocjolożka, badaczka, aktywistka. Pracuje na Uniwersytecie Södertörn w Sztokhomie i wykłada w Instytucie Studiów Zaawansowanych Krytyki Politycznej w Warszawie, bada ruchy społeczne, rodzicielstwo i politykę społeczną. Od ponad dekady zaangażowana w ruch kobiecy (organizowała m.in. warszawskie Manify), przewodnicząca rady Fundacji „Akcja Demokracja” i honorowa członkini Stowarzyszenia „Dla Naszych Dzieci”. Członkini Polskiego zarządu Polskiego Towarzystwa Genderowego im. Marii Skłodowskiej-Cure i Mikołaja Kopernika.\n+ Natalia Broniarczyk\nDoktorantka Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych, edukatorka seksualna, feministka i aktywistka zaangażowana w Porozumienie Kobiet 8 Marca i Porozumienie Odzyskać Wybór. W swojej pracy doktorskiej analizuje strategie angażowania się w działalność na rzecz zmiany prawa antyaborcyjnego na poziomie jednostki i ruchów społecznych działających w krajach, w których aborcja jest nielegalna.\n+ prof. dr hab. Beata Kowalska\nSocjolożka i aktywistka, pracuje na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przedmiotem jej zainteresowań badawczych w ostatnich latach był muzułmański feminizm i sytuacja kobiet w krajach Bliskiego Wschodu. Stara się łączyć działalność naukowa z doświadczeniem w pracy na rzecz równości płci w kraju i za granicą.\n+ Justyna Lipko-Konieczna\nDoktorantka w Instytucie Kultury Polskiej U W. Bada doświadczenie kobiet działających w „Solidarności” i internowanych w obozie w Gołdapi. Jest członkinią projektu badawczo-naukowego HyPaTia prowadzonego w Instytucie Teatralnym i Instytucie Sztuki PAN przywracającego pamięć o roli kobiet w historii teatru polskiego. Autorka scenariuszy teatralnych, dramaturżka. W latach 2011–2015 dramaturżka Teatru Studio im. Witkiewicza w Warszawie. Od 2012 roku dramaturżka Teatru 21, w którym aktorami są osoby z zespołem Downa i autyzmem. Członkini Stowarzyszenia Pedagogów Teatru.\n+ dr Marta Trawinska\nSocjolożka, napisała doktorat o kobietach działających w związkach zawodowych; zajmuje się edukacją globalną i antydyskryminacyjną w Ekocentrum we Wrocławiu; należy do Inicjatywy 8 Marca, która organizuje wrocławskie Manify.\nJak w serialu. Gender w podręcznikach\nModeracja: Anna Dryjańska\nRozmawiają: Maciej Duda, Marta Mazurek, Aleksandra Sołtysiak-Łuczak\nTrzyletni projekt gruntownych badań nad kulturowymi treściami obowiązujących w polskich szkołach podręczników ujawnił, jak głęboko stereotypowy obraz świata jest w nie wpisany. Bohaterami podręczników pozostają nadal bili mężczyźni (w podręcznikach do historii, etyki i filozofii stanowią oni 80% wszystkich postaci), kobiety nie występują tu w funkcjach przywódczych i rzadko przedstawiane są w kontekście zawodowym. W marginalny sposób podręczniki traktują osoby czarnoskóre, z niepełnosprawnością, osoby samotnie wychowujące dzieci, zaś osoby homoseksualne traktowane są jako osoby zaburzone. Podręczniki kreują wyimaginowany świat, który nie tylko nie jest w stanie przygotować uczniów i uczennice na spotkanie z rzeczywistością, ale przede wszystkim obarcza ich ciężarem stereotypów i uprzedzeń pogłębiających stygmatyzacje, wykluczenia i nierówności społeczne. O konsekwencjach stereotypowych narracji w podręcznikach i tym, jak wspomagać edukację bez stereotypów i dyskryminacji będziemy rozmawiać z autorami raportu.\n+ dr Maciej Duda\nWykładowca, badacz, pracownik naukowy Uniwersytetu Szczecińskiego. Autor artykułów naukowych, monografii „Polskie Bałkany. Proza postjugosłowiańska w kontekście feministycznym, genderowym i postkolonialnym. Recepcja polska” (2013) i „Dogmat płci. Polska wojna z gender” (2016). Współredaktor trzech tomów raportu „Gender w podręcznikach” (2016). Stypendysta Narodowego Centrum Nauki. Jako trener antydyskryminacyjny współpracuje z instytucjami państwowymi, prywatnymi i pozarządowymi.\n+ dr Marta Mazurek\nAnglistka, pracuje w Zakładzie Badań Porównawczych nad Kulturą Instytutu Językoznawstwa Uniwersytetu im. A. Mickiewicza. Członkini Rady Naukowej Interdyscyplinarnego Centrum Badań Płci Kulturowej i Tożsamości UAM. Badaczka i współkoordynatorka projektu badawczego „Gender w podręcznikach” i współredaktorka raportu „Gender w podręcznikach”.\n+ Aleksandra Sołtysiak–Łuczak\nAbsolwentka Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu na kierunkach: historia, administracja europejska, gender studies oraz public relations, prezeska zarządu Stowarzyszenia Kobiet Konsola w Poznaniu, działającego od 1999 i realizującego liczne kampanie, akcje i projekty na rzecz równości kobiet i mężczyzn, zwalczania dyskryminacji ze względu na płeć, przeciwdziałania przemocy wobec kobiet, upowszechniania wiedzy na temat praw kobiet. Współorganizuje poznańskie Dni Równości i Tolerancji, członkini rady programowej Kongresu Kobiet. Współkoordynatorka zbierania podpisów pod ustawą parytetową. Inicjatorka Porozumienia żłobkowego w Poznaniu, które wywalczyło dodatkowe 3 mln na żłobki poznańskie. Koordynatorka „Nazywam się Miliard” w Poznaniu. Aktywistka ruchów miejskich, członkini Stowarzyszenia Prawo do Miasta. Autorka artykułów, a także publikacji „Działania administracji samorządowej realizującej idee równości płci” dla Obserwatorium Równości Płci, współkoordynatorka projektu „Gender w podręcznikach”. Radna Osiedlowa.\nModeracja: Ewa Serafin i Agnieszka Wróbel\nRozmawiają: Agata Chełstowska, Natalia Judzińska, Kajetan Hajkowicz, Mateusz Król, Ewa Kuliś, Marta Usiekniewicz\nW polskiej nauce tematy związane z szeroko rozumianą kwestią gender wciąż nie są jeszcze tak oczywiste, jak inne kierunki badań. Marginalizowane są prace tych nielicznych naukowczyń i naukowców, którzy wykorzystują zdobycze studiów genderowych. Od momentu pojawienia się w Polsce w latach 90. pierwszych gender studies powoli wzrasta liczba osób zainteresowanych tym kierunkiem humanistyki. Coraz więcej prac magisterskich i doktorskich dotyczy zagadnień związanych z gender. Nierzadko ich autorkami i autorami są absolwenci bądź to podyplomowych studiów gender studies, bądź to zajęć genderowych na uniwersytetach. Będziemy rozmawiać z absolwentkami, absolwentami i słuchaczkami i słuchaczami tzw. genderów oraz działaczkami i działaczami społecznymi. Zapytamy jakimi tematami młode badaczki i młodzi badacze zajmują się w swojej pracy naukowej. Czy te projekty coś łączy? Jaką zmianę perspektywy proponują one w obrębie nauk humanistycznych? Zastanowimy się także nad tym, jak działalność społeczna i artystyczna, inspirowana badaniami związanymi z kwestiami płci i równouprawnienia, może wpłynąć na poprawę jakości życia kobiet i mężczyzn.\n+ Kajetan Hajkowicz\nGrafik, działacz społeczny, autor słuchowiska radiowego „Bagaż podręczny” wspierającego społeczność LGBTQ oraz projektu „Moc w przemoc” badającego społeczno-kulturowe przyczyny przemocy seksualnej wobec kobiet. Performer – uczeń Joli Cynkutis, aktorki wywodzącej się z II Studia Wrocławskiego oraz Teatru Laboratorium Jerzego Grotowskiego. Ukończył warsztaty aktorskie u Janusza Stolarskiego, Małgorzaty Walas-Anotoniello, Leszka Raczaka i Katarzyny Pastuszak.\n+ Mateusz Król\nLiteraturoznawca, absolwent śląskiej romanistyki i Gender Studies przy IBL PAN. Edukator praw człowieka od 2002 roku związany z Amnesty International. Interesuje się transowymi i queerowymi obecnościami w literaturze ponowoczesnej. Przygotowuje rozprawę doktorską o teorii i praktyce tłumaczenia queerowego.\n+ Ewa Kuliś\nNauczycielka języka polskiego w szkole podstawowej, studentka Filologicznych Studiów Doktoranckich na Uniwersytecie Gdańskim, członkini koła naukowego „Pozytywnie Zakręconych”, działającego na tejże uczelni. Przygotowuje dysertację poświęconą poezji Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego. W roku akademickim 2015/2016 uczestniczy w podyplomowych Gender Studies organizowanych przez IBL PAN.\n+ Ewa Serafin\nAsystentka w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii, absolwentka polonistyki UW i Podyplomowych Gender Studies im. Marii Konopnickiej i Marii Dulębianki Instytutu Badań Literackich PAN, doktorantka Instytutu Badań Literackich PAN, członkini Zespołu Archiwum kobiet w Instytucie Badań Literackich PAN. Członkini Fundacji Gender Center i Polskiego Towarzystwa Genderowego im. Mikołaja Kopernika i Marii Curie-Skłodowskiej. Współredaktorka publikacji „Encyklopedia gender. Płeć w kulturze” (2014). Przygotowuje rozprawę doktorską o uczennicach i kontynuatorkach Narcyzy Żmichowskiej.\n+ Marta Usiekniewicz\nDoktorantka na Wydziale „Artes Liberales” UW. W doktoracie analizuje reprezentacje męskości i jedzenia w amerykańskiej powieści kryminalnej. Naukowo interesuje się zagadnieniami gender studies, fat studies i disability studies, jak również analizą współczesnych zjawisk popkulturowych. Jest tłumaczką i gastroprzewodniczką po Warszawie. Stara się czytać tylko kryminały.\n+ Agnieszka Wróbel\nAbsolwentka polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim i Gender Studies IBL PAN, doktorantka w Instytucie Badań Literackich PAN. W ramach grantu przyznanego przez Narodowe Centrum Nauki przygotowuje pracę o polskiej prozie powojennej w perspektywie badań nad męskością. Współredaktorka publikacji „Encyklopedia gender. Płeć w kulturze” (2014), współpracowniczka Zespołu Archiwum Kobiet IBL PAN. Koordynatorka studiów podyplomowych Gender Studies IBL PAN.\n+ Natalia Judzińska\nWspółpracowniczka Archiwum Kobiet przy IBL PAN, grupy teatralnej „Młodzieżówka” Stowarzyszenia Praktyków Kultury, instruktorka w Karioka Girls Rock Camp Beskidy i PZ Women’s Rock Camp. Wraz z Joanną Tomiak koordynowała międzypokoleniowy projekt herstoryczny „My, Kobiety Muranowa” w 2008 i 2009 roku, autorka trasy muranowskiej w „Szlaki kobiet. Przewodniczka po Polsce emancypantek” (red. E. Furgał, Przestrzeń Kobiet 2015).


Moja Kanada - GAZETA dziennik Polonii w Kanadzie\nYou are at:Home»O czym?»Opinie»Komentarze, opinie»Zapiski na gorąco»Moja Kanada\nAutor: Malgorzata P. Bonikowska opublikowane:\t 30 June, 2017 W kategorii:Zapiski na gorąco, zzz\nOstatnio udzieliłam długiego wywiadu na temat mojej historii przyjazdu do Kanady – znajdzie się ona w Muzeum Emigracji w Gdyni. Była to doskonała okazja, aby zastanowić się nad tym, czym są dla mnie te lata, które spędziłam w tym niezwykłym kraju, czym jest dla mnie ten kraj, który sobie wybrałam, bo okazał się tak wspaniały jak mi opowiadał mój podróżujący po całym świecie wuj. W jego ocenie (a odwiedził każdy kraj poza Południową Afryką, gdzie wówczas panował apartheid i nie zgadzając się z tym zbrodniczym systemem, odmawiał pojechania tam) najlepszym krajem na tym globie jest Kanada. Ta historia jest długa, więc nie ma tu na nią miejsca, ale dość na tym, że już po jego nagłej śmierci w 1988 roku, zostałam zaproszona na wymianę międzyuczelnianą do Kanady w 1990 roku i na własne oczy przekonałam się, że wuj miał rację.\nPamiętam moment, w którym poczułam, że nie chcę stąd wyjeżdżać, że ten kraj ma wszystkie cechy, które potrzebne mi są do szczęścia – było to na ulicy McNicoll w North Yorku, niecały rok po przyjeździe. Moja kanadyjska “wymienniczka” też chciała zostać w Polsce, więc wymieniłyśmy się na całe życie. Ona, Kanadyjka bez polskich korzeni, pokochała Polskę, a ja, Polska bez kanadyjskich korzeni – Kanadę. Ona została w “mojej” Polsce, a ja – w “jej” (dzisiaj już mojej) Kanadzie.\nW tym roku minie 27 lat od tamtego letniego dnia, kiedy wylądowałam na lotnisku Pearsona, przekonana, że przyjeżdżam tu tylko na rok. Wtedy nie uwierzyłabym gdyby ktoś mi powiedział, że tu będzie mój dom, że tu się osiedlę, że tu umrze moja Mama, że tu tak bardzo zmieni się moje życie. Nie mogę powiedzieć “że tu urodzą się moje wnuki”, bo tak samo jak tego, że urodzą się w Stanach, nie spodziewałam się, że mój syn zamieszka właśnie tam.\nKanada to mój wymarzony kraj, gdzie ludzie się do mnie uśmiechają, gdzie wiem, że nie ma znaczenia w co się ubiorę, jak będę wyglądała, a mogę spodziewać się takiego samego szacunku od innych – nikt nie będzie mnie wyśmiewał ani pokazywał palcem. Czuję się tu bezpiecznie i wiem, że nikt nie obrazi mojej godności. Tu nie mówi się o ludziach z pogardą i nienawiścią, a pierwszym odruchem ludzi jest pomoc bliźniemu w potrzebie. Byłam w takich sytuacjach i widziałam wiele innych, żeby móc czynić takie generalizacje.\nTo dla mnie najważniejsze – szacunek dla drugiego człowieka, bez względu na to, skąd pochodzi, jaki ma kolor skóry, jakiego boga czy bogów wyznaje. Żyjemy w harmonii, różni od siebie, odkrywając poprzez te doświadczenia, że jesteśmy w gruncie rzeczy tacy sami. I to daje nam Kanada, ten godny, otwarty i życzliwy kraj, oaza w dzisiejszym strasznym świecie.\nWitold Liliental on 4 July, 2017 20:15\nKanada jest cudownym, przyjaznym i tolerancyjnym krajem. Jest tez MOJA Kanada. W Canada Day wybralismy sie z zona na pokaz fajerwerkow nad jeziorem. Ludzi bylo mrowie, tak, ze trzeba sie bylo doslownie ocierac. Wszystkie mozliwe kolory i odcienie skory, w tym liczne pary mieszane, trzymajace sie za rece. Wszyscy usmiechnieci, weseli. Nastroj fantastyczny. W tym tlumie bylo mnostwo kobiet w chustach muzulamanskich, wraz z zonami i dziecmi. Prawie wszystkie z nich a juz napewno bez wyjatku wszystskie dzieci tych rodzin mialy koszulki z lisciem klonowym i wpiete we wlosach male flagi kanadyjskie,tak jak inne rodziny pochodzenia europejskiego. Siedzacy przed nami na wlasnym skladanym krzeselku starszy pan (bialy) zagadnal mala dziewczynke o sniadej skorze . Jej mama wyciagnela dodatkowa choragiewke z lisciem klonowym i dala coreczce, zeby ta wreczyla panu. On pieknie podziekowal. Mysmy dziecku temu dali groszowa obrecz swiecaca w ciemnosci, z czego ono sie bardzo ucieszylo, jak to male dziecko i rodzice mile podziekowali.\nWitold Liliental on 4 July, 2017 20:18\nKliknalem za wczesnie i nie dokonczylem. Ostatnie zdanie: I caly czas zastanawialem sie, dlaczego ci ludzie nie chcieli zabijac ani nikogo w tlumie ani nas. Przeciez dowiedzielismy sie tutaj, ze oni “maja wpisane w swoja religie zabijanie innowiercow”.\nherbetkobogdan@gmail.com on 4 July, 2017 15:50\nChyba pani nie zna Hiszpanii gdzie na stale zamieszkal moj syn?.Sa tam ogromne klopoty z praca ale ludzie sa wspaniali.Mimo,ze nie sa zamozni to dziela sie wszystkim ze wszystkimi,wspolnie spiewaja,tancza,kochaja wszystkich dookola.Nie moge slowami ani opisac jak mnie przyjeli Hiszpanie,kiedy odwiedzilem mojego syna.Nie narzekam na Kanade,poniewaz ukladalo mi sie tutaj niezle ale nie moge zniesc egoizmu Kanadyjczykow,ktorzy ciagle i na wszystko narzekaja. Wlasciwie nie ma na to powodu,poniewaz kazdy jezeli chce pracowac i stara sie chociaz troche -moze zyc spokojnie.Ale dla prawdziwych Polakow zamoznosc,bogactwo,wygodnictwo w zyciu nie stanowi priorytetu,poniewaz wiekszosc z nas wychowala sie raczej w biedzie.\nMarek Maciolowski on 4 July, 2017 10:51\n@ M.P. Bonikowska\nCzy pani wuj odwiedzil Zwiazek Radziecki ? Czy mieszkal w PRL ktory byl bardziej ” zbrodniczy” niz apartheid ?\nCo sadzil o zbrodniczym komunizmie ?\nCzy podrozowal po swiecie prywatnie czy sluzbowo ? Pytam poniewaz z PRL nie mozna bylo sobie tak dowolnie podrozowac po calym swiecie ” kapitalistycznym ” bez pozwolenia UB/SB .\nMalgorzata P. Bonikowska on 4 July, 2017 14:51\nOj, otóż mamy kolejną panską teorię spiskową. I znowu pudlo, a tak sie pan już ucieszyl, prawda? Mój wuj, brat Mamy, Miguel (Mieczyslaw) Wionczek, który walczył w AK w Powstaniu Warszawskim i jest Sprawiedliwym Wśród Narodów Świata, mieszkał w USA po wojnie, ale poniewaź nie chciał być obiektem polowań na czasownice z epoki MacCarthy’ego, przeprowadził się do Meksyku, gdzie pracowal naukowo w El Collegio de Mexico i jako wysokiej klasy ekonomista był jednym z twórców meksykańsdkiego przemysłu naftowego. Był też członkiem zarzadu międzynarodowej grupy intelektulaistów działających na rzecz pokoju i praw człowieka Pugwash, co było powodem jego ciągłych podróży. Polskę odwiedzał czasami, ale był obywatelem meksykańskim. Zmarł w 1988 roku. Oto lista książek jego autostrwa: http://www.goodreads.com/author/list/1489468.Miguel_S_Wionczek. Właśnie ukończono pierwszą z planowanych jego biografii – o nim i jego roli w rozwoju gospodarki Meksyku. Tu sobie Pan może o nim poczytać – pewnie nie zna Pan hiszpańskiego, ale może Pan sobie to wrzucić Google Translate i przełożyć na angielski lub polski. http://www.proceso.com.mx/126525/miguel-s-wionczek albo http://www.proceso.com.mx/126525/miguel-s-wionczek.\nMichalina on 3 July, 2017 21:15\nBardzo ladnie napisane. Wzruszajace.\nJest Pani wyrazicielka wiekszosci naszych Rodakow, i nie tylko.\nJerzy Oszelda on 1 July, 2017 14:03\nJerzy Oszelda on 1 July, 2017 14:01\nkrótka i jakże pochlebna, wyrażona w prostych, rzeczowych słowach opinia o tym wielkim, pięknym kraju – najważniejsze, że poczyniona po doświadczeniach 27 życia…prawdopodobnie wybierzemy się za rok z…95-letnią mamą do Toronto…po prostu chciałbym zmienić na czas jakiś czas dosyć ponura scenerię rzeczywistości kraju nad Wisłą i odświeżyć umysł, nowymi sytuacjami i wrażeniami, z innej opowieści…niczego nie przesądzam ale jestem bardzo ciekawy pierwszych wrażeń…czy kraj klonowego liścia, zauroczy mnie, podobnie, jak Panią? Przygoda przyciąga, zaciekawia oraz inspiruje…\nLiliana Arkuszewska on 30 June, 2017 21:39\nMałgosiu, a czy czasami wspomniałaś o “Czy było warto…” – książce emigranata?


info.wiara.pl » Informacje » Z Kościoła » Watykan nie szykuje zmian liturgicznych\n“W chwili obecnej nie ma instytucjonalnych propozycji dotyczących modyfikacji ksiąg liturgicznych będących aktualnie w użytku”. W ten sposób wicedyrektor watykańskiego Biura Prasowego, o. Ciro Benedettini, skomentował 24 sierpnia niedawne rewelacje prasowe dotyczące Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów.\nChodzi konkretnie o artykuł Andrei Torniellego z 22. sierpnia wydania Il Giornale. Włoski watykanista sugerował, że Benedykt XVI otrzymał wyniki głosowania, przeprowadzonego na plenarnej sesji tej dykasterii, w sprawie reformy liturgii. Uczestnicy spotkania mieli „niemal jednogłośnie” opowiedzieć się za przeredagowaniem posoborowego mszału w duchu przywrócenia większej sakralności obrzędom liturgicznym, ażeby – jak to określił – „położyć kres nadużyciom, dzikim eksperymentom i niestosownej kreatywności”. Tornielli przytoczył też szereg sugestii członków Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów dotyczących przywrócenia części dawnych form sprawowania liturgii.\ndodane 24.08.2009 18:55


Robotyzacja to konieczność i szansa / Wywiady / Strona główna | AutomatykaOnline.pl\nUrszula Chojnacka (FANUC Polska) drukuj\nO robotyce przemysłowej, możliwościach, jakie ona daje i wyzwaniach, z jakimi trzeba się zmierzyć, z Konradem Grohsem, prezesem FANUC Polska Sp. z o.o. rozmawia Urszula Chojnacka.\nInwestowanie w robotykę przemysłową oznacza koszty, ale w opinii niektórych może też być sposobem na trudne czasy. Jakie jest Pana zdanie?\nNajnowsze technologie są obecnie szczytowym osiągnięciem ludzkiej myśli inżynierskiej. To bardzo często efekt wieloletnich badań i olbrzymich nakładów finansowych, jakie ponoszą ich producenci, między innymi firma FANUC. W efekcie koszt zakupu tych technologii w momencie ich wprowadzania na rynek jest odpowiednio wysoki. Jednak świat, a wraz z nim dostępna technologia, zmienia się dość szybko, w związku z tym i koszty pozyskania inteligentnych maszyn z czasem spadają.\nDecydując się na inwestycje w robotykę przemysłową, nie można ograniczać się tylko do myślenia o kosztach zakupu. Te koszty to tylko drobna część równania. Trzeba spojrzeć na to szerzej i dostrzec, ile korzyści taka inwestycja może przynieść firmie w długofalowej perspektywie. Jeśli jest ona efektem przemyślanej decyzji, to z doświadczenia mogę powiedzieć, że o poniesionych kosztach firmy zapominają bardzo szybko, bo uzyskane korzyści są niewspółmierne w stosunku do nakładów.\nBardzo często okazuje się także, że niejako przy okazji pojawiają się dodatkowe korzyści, które w ogóle nie były brane pod uwagę. Wielu współpracujących z naszą firmą producentów mówi, że po zakupie nowoczesnych maszyn znacząco poprawił się ich wizerunek w branży. W efekcie zgłaszają się do nich więksi i bardziej uznani kontrahenci, którzy wcześniej nie brali pod uwagę tych firm, właśnie z powodu braku odpowiedniej technologii, gwarantującej odpowiednie wykonanie zlecenia. Dziś to technologia zapewnia optymalne parametry produkcji i znacznie podnosi konkurencyjność zakładów. Dla wielu rozwijających się firm nowoczesny park maszynowy może stać się przysłowiowym „oknem na świat”.\nObserwując od kilkunastu lat polski rynek produkcji przemysłowej uważam, że to ostatni moment na takie inwestycje. W Polsce są jeszcze wszystkie konieczne i sprzyjające warunki, by dzięki inwestycjom nasz rodzimy przemysł miał szansę przetrwać i zapewnić sobie konkurencyjną pozycję na rynku globalnym. Mamy wykfalifikowaną kadrę i duże możliwości korzystania z zewnętrznego finansowania inwestycji technologicznych. Ale mamy też rosnące już koszty pracy i coraz trudniejszy dostęp do taniej energii. Mimo że sytuacja w przemyśle od wielu lat się poprawia, to wcale nie jest idealna. A wygrywają tylko te firmy, które w trudnych czasach potrafią się elastycznie dostosować do potrzeb rynku, także dzięki inwestycjom w technologie.\nRoboty przemysłowe budzą nie tylko podziw, ale niekiedy i strach. Pracownicy produkcji często widzą w nich zagrożenie dla swoich miejsc pracy. Czy roboty tego typu mogą w przyszłości całkowicie zastąpić ludzi?\nWspółczesne roboty przemysłowe to niesamowicie użyteczne narzędzia wykorzystywane w procesach produkcji przemysłowej, w praktycznie każdej branży przemysłu. Z uwagi na to, że te inteligentne maszyny coraz częściej kojarzą się ze zwiększoną wydajnością produkcji, znacznie wyższą jakością i powtarzalnością, a także niższymi kosztami produkcji, z roku na rok zyskują coraz szersze grono entuzjastów. Niestety, w krajach rozwijających się, jeszcze słabo zrobotyzowanych, takich jak np. Polska, wciąż można spotkać także sceptyków robotyzacji.\nW przypadku robotów przemysłowych znakomicie sprawdza się powiedzenie, że strach ma wielkie oczy. Ze wszystkich dotychczas przeprowadzanych badań na świecie wynika, że roboty przemysłowe pomagają zakładom przemysłowym zwiększać konkurencyjność rynkową, zapewniając jednocześnie stabilizację i miejsca pracy, a nie, jak głosi stereotyp, redukcję etatów. Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową w swoim raporcie zatytułowanym „Wpływ robotyzacji na konkurencyjność przedsiębiorstw” potwierdził, że w 63 procent badanych w 2013 roku polskich firmach robotyzacja nie zmieniła poziomu zatrudnienia. Zastąpienie pracy wykonywanej przez kilku pracowników pracą wykonywaną przez roboty przemysłowe najczęściej powoduje, że pracownicy są kierowani do innych zadań. Warto dodać, że instalacja robotów w procesie produkcyjnym często powoduje, że w zakładzie – paradoksalnie – pojawia się konieczność zatrudniania dodatkowych osób – wskazało tak 16 procent badanych firm.\nZ własnego doświadczenia mogę tylko dodać, że taką prawidłowość zauważamy także w firmach, które zdecydowały się na wdrożenie produktów FANUC i stale z nami współpracują. Producenci, którzy postawili na inwestycje w roboty przemysłowe, są z nich bardzo zadowoleni, podobnie jak pracownicy tych zakładów. Roboty znacznie poprawiają nie tylko wydajność produkcji czy konkurencyjność firmy, ale co równie ważne, najczęściej poprawiają także komfort pracy zatrudnionych. Pracownicy, którzy do tej pory wykonywali najcięższe prace, często w niebezpiecznych dla zdrowia warunkach, są przesuwani na inne, bardziej odpowiedzialne stanowiska. Co ważne, wielu z tych pracowników zyskuje także możliwość podniesienia własnych kwalifikacji, co zwiększa ich wartość na rynku pracy.\nRoboty, zastępując ludzi w wąskich gardłach produkcji, najczęściej wymuszają stworzenie dodatkowych zasobów ludzkich w innych miejscach po to, by w pełni wykorzystać ich moce, a produkcja mogła iść pełną parą. Obserwując rozwój robotyki z bliska jestem przekonany, że w najbliższych kilkunastu latach nie będzie realnego zagrożenia miejsc pracy ze strony robotów. Patrząc jednak daleko w przód, jestem w stanie wyobrazić sobie, że to głównie roboty będą wykonywać ciężkie prace w przemyśle, staną się czymś więcej niż tylko użytecznymi asystentami pracowników fabryk, a ludzie będą mogli spędzać czas na bardziej kreatywnych i przyjemniejszych rzeczach.\nCzy przedsiębiorców w Polsce trudno jest przekonać do stosowania robotów przemysłowych? Co jest najczęściej stosowanym argumentem „przeciw”, a co – poza kosztami – faktycznie największą barierą w ich stosowaniu?\nŚwiadomość konieczności inwestycji w najnowsze technologie – nie tylko roboty przemysłowe – wśród naszych producentów jest naprawdę coraz wyższa. To rosnące zainteresowanie przekłada się choćby na liczbę zapytań, jakie polski oddział FANUC otrzymuje od potencjalnych klientów oraz liczbę faktycznie zrealizowanych kontraktów. Mogę śmiało powiedzieć, że na przestrzeni ostatnich lat, odkąd zaczął funkcjonować FANUC Polska, ta świadomość zmieniła się wręcz diametralnie.\nProducenci dostrzegają szanse, jakie niesie ze sobą korzystanie z najnowszych zdobyczy techniki, bo w wielu przypadkach na własnej skórze przekonali się, jak trudno bez nich produkować czy zdobyć zaufanie klienta. Dziś dla wielu producentów to po prostu konieczność, bo w przeciwnym wypadku firma naraża się na niebezpieczeństwo utraty swojej pozycji na rynku lub wręcz na ryzyko zniknięcia z niego. Oczywiście nie jest tak, że wszyscy producenci są zapalonymi entuzjastami i chcą za wszelką cenę zrobotyzować swoją produkcję. Jednak trudno dziś znaleźć w sektorze produkcji zatwardziałych przeciwników automatyzacji. Najwięcej wątpliwości wzbudza u producentów, szczególnie tych mniejszych, potencjalny koszt inwestycji i fałszywe przekonanie, że nie opłaca się automatyzować małych zakładów. Pokutuje jeszcze stereotyp, choć w coraz mniejszym stopniu, że automatyzacja sprawdza się tylko w wielkich fabrykach, produkujących miliony detali. Jednak nic bardziej mylnego. Bardzo wielu naszych klientów to firmy rodzinne, które korzystają na przykład z jednej obrabiarki lub robota, a oferują produkt, który nie ma sobie równych w Europie. Nasze maszyny coraz częściej wykorzystywane są do produkcji niewielkich serii czy wręcz produkcji prototypowej, ale za to wymagającej niebywałej jakości i precyzji wykonania.\nJak ocenia Pan swego rodzaju wyścig producentów i integratorów w obniżaniu cen robotów? Czy to zjawisko może przynieść więcej korzyści – wzrost rozwiązań zrobotyzowanych w przemyśle – czy strat – gorsza jakość, większa awaryjność?\nSłowo „wyścig” nie wydaje mi się właściwe, ponieważ relacje między producentami i integratorami nie polegają na współzawodnictwie, a raczej na współpracy. Tylko dobra współpraca może przynieść finalnemu odbiorcy produktu największe korzyści. Oczywiście można zauważyć rosnącą konkurencję między poszczególnymi producentami czy związanymi z nimi integratorami, ale jest ona oparta na zdrowych, rynkowych zasadach. Jestem zdania, że przynosi to obecnie i przynosić będzie w przyszłości zdecydowanie więcej korzyści zarówno użytkownikom, jak i samym producentom. Użytkownikom dlatego, że będą mieli lepszy dostęp do najlepszych rozwiązań spełniających ich konkretne potrzeby i oczekiwania, w konkurencyjnej cenie. Producenci i integratorzy natomiast będą zmuszeni oferować jeszcze lepsze rozwiązania.\nMyślę, że obawy związane z możliwością pogorszenia się jakości oferowanych produktów są całkowicie nieuzasadnione. Najmniejszy błąd, wpadka czy jakakolwiek odchyłka od wyznaczonych standardów powoduje wypadnięcie takiego producenta czy integratora z bardzo konkurencyjnego rynku. Takie firmy, jak FANUC, które ponoszą olbrzymie nakłady na udoskonalanie swoich produktów, nie mogą sobie na to pozwolić. Mimo znacznego wzrostu zainstalowanych robotów w ciągu ostatnich 10 lat, jest jeszcze naprawdę dużo do zrobienia i jestem przekonany, że nasycenie rynku długo nam nie grozi, a FANUC, podobnie jak inni producenci, jest zainteresowany jak największym udziałem w tym procesie.\nCzy można dziś uznać, że Polska goni Europę w zakresie robotyzacji przemysłowej? Jak ocenia Pan potencjał naszego kraju w tym zakresie?\nNajnowsze dane świadczą o tym, że między innymi działalność firmy FANUC Polska przynosi efekty\nw postaci wzrostu liczby stanowisk zrobotyzowanych, przypadających na liczbę pracowników zatrudnionych w polskim przemyśle. Według ekspertów Międzynarodowej Federacji Robotyki (IFR), polski wskaźnik gęstości robotyzacji, czyli liczba robotów przypadająca na 10 tysięcy pracowników przemysłu, wynosi obecnie 19. Porównując to z przykładowo z rokiem 2007, kiedy zaczynaliśmy przygodę na polskim rynku, możemy zauważyć wzrost o 140 procent. Wydaje się to być dużym osiągnięciem, jednak kiedy spojrzymy na podobne wskaźniki w krajach startujących z podobnej pozycji, co Polska, na przykład Czechy, Węgry czy Słowacja, to widzimy, że jeszcze sporo nam brakuje. Tam wskaźniki kształtują się na poziomie ponad czterokrotnie wyższym, a tempo wzrostu odnotowanego w ostatnich dwóch latach wywołuje istotne pytanie: dlaczego polski przemysł nie wykorzystuje potencjału tkwiącego w technologii?\nJeszcze bardziej niepokojąco wyglądamy na tle wysoko zrobotyzowanych krajów europejskich, takich jak Niemcy, Szwecja czy Belgia, gdzie wskaźnik ten utrzymuje się na poziomie 170–282. Tu widoczna jest wręcz przepaść, jaka dzieli nasz kraj od czołówki europejskiej czy światowej. To oznacza, że przed nami jeszcze długa droga i wiele pracy do wykonania. Jestem jednak przekonany, że osiągnięcie wyniku na poziomie przynajmniej średniej europejskiej jest jak najbardziej realne, bo potencjał w naszym kraju jest olbrzymi. Polscy producenci wyróżniają się pracowitością, pomysłowością i determinacją w dążeniu do poprawy konkurencyjności swoich firm. Dlatego myślę, że wspólnym wysiłkiem dostawców technologii i polskich producentów uda się z roku na rok poprawić poziom innowacyjności polskiej gospodarki.\nZ jakim kosztem trzeba liczyć się w przypadku chęci zautomatyzowania linii produkcyjnej z użyciem robotów? Jakie rozwiązania są najdroższe i co na to wpływa?\nWszystko zależy od wielkości zakładu i profilu produkcji w nim prowadzonej. W przypadku fabryk zajmujących się produkcją wielkoseryjną takie koszty są odpowiednio większe, bo i większe są oczekiwania czy wymogi procesu produkcyjnego. Nie ma tu górnego limitu, a o minimum trudno jest mówić bez analizy potrzeb i potencjalnych oczekiwań konkretnego producenta.\nZdecydowanie najdroższe są stanowiska zintegrowane, gdzie współpracuje ze sobą wiele maszyn. Wynika to nie tylko z kosztów samych urządzeń, ale i potrzeby zapewnienia odpowiedniego oprogramowania. Ostateczna cena stanowiska zrobotyzowanego jest bezpośrednio związana z zastosowaniem maszyny. Aby wybrać odpowiedni model robota, firma musi przeanalizować swoje potrzeby pod kątem obszaru roboczego, zasięgu i udźwigu, jak również specyfiki produktu. Wnioski z tej analizy pozwolą sprecyzować peryferia, komponenty i rodzaj systemu bezpieczeństwa, a to wszystko pozwoli dopiero oszacować ostateczny koszt instalacji robota w konkretnym przedsiębiorstwie. Zdecydowanie prościej wygląda sytuacja w przypadku firm małych czy średnich, wykorzystujących jedną bądź kilka maszyn. W takim przypadku inwestycja w maszynę to koszt porównywalny z zakupem średniej klasy samochodu.\nKtóre gałęzie przemysłu będą największymi beneficjentami rozwoju robotyzacji w najbliższym dziesięcioleciu?\nMyślę, że nadal będą to te gałęzie przemysłu, w których koszty wytwarzania rosną najszybciej, czyli przemysł motoryzacyjny, metalowy, maszynowy czy też przemysł przetwórstwa gumy i tworzyw sztucznych. Ale nie tylko. Produkcja przemysłowa musi mierzyć się dziś z nowymi wyzwaniami, zarówno w zakresie norm produkcji, wymogów BHP, ekologii, jak i nowych oczekiwań konsumentów.\nTo właśnie wymusza zmiany sposobu wytwarzania poszczególnych produktów. Sądzę, że największe możliwości kryją się w sektorach, które dopiero zaczynają dostrzegać korzyści wynikające z automatyzacji – w przemyśle spożywczym, branży FMCG oraz sektorach medycznym czy farmaceutycznym. Tu wzrosty liczby stanowisk zrobotyzowanych powinny być największe. Inną kwestią jest konieczność obniżania kosztów produkcji, co jest charakterystyczne dla wszystkich branż przemysłu. Dziś odbiorcy finalni są zainteresowani tylko produktami najwyższej jakości, ale nie chcą płacić za nie cen charakterystycznych dla rzemiosła. W związku z tym firmy będą w coraz większym stopniu poszukiwały robotów, jako środka do optymalizacji kosztów wytwarzania dóbr konsumpcyjnych. I z pewnością je znajdą. Takie skutki sygnalizują także eksperci. BCG w swoim najnowszym raporcie prognozuje, że inwestycje w roboty przemysłowe będą rosły o 10 procent rocznie w 25 państwach z grupy największych eksporterów do 2025 roku. Dotychczas rosły o 2–3 procent rocznie. BCG wyliczył, że dzięki robotyzacji koszty pracy spadną aż o 33 procent w Korei Południowej, 25 procent w Japonii, 24 procent w Kanadzie i 22 procent w USA i na Tajwanie. Obecnie tylko 10 procent prac, które mogą zostać zautomatyzowane, jest wykonywane przez roboty. Do 2025 roku ten odsetek ma wzrosnąć do ponad 23 procent. Eksperci zwracają uwagę, że roboty są coraz tańsze. Koszt posiadania i korzystania z automatu spawalniczego spadł ze 182 tysięcy dolarów w 2005 roku do 133 tysięcy dolarów w 2014 roku. Do 2025 roku spadnie do 103 tysięcy dolarów.\nCzy są jeszcze jakieś obszary w przemyśle do zagospodarowania – takie, w których roboty nie znalazły na razie zastosowania i nie znajdą go prawdopodobnie jeszcze długo? Które procesy technologiczne są najbardziej problematyczne z punktu widzenia rozwoju robotyzacji?\nRoboty stosowane są praktycznie w każdej branży przemysłowej. Standardem jest używanie robotów do spawania, zgrzewania, montażu, lakierowania czy paletyzacji. Wszędzie tam, gdzie wymagana jest precyzja, niezawodność, siła, powtarzalność czy szybkość, roboty mają przed sobą wielką przyszłość. To nieuniknione, bo żaden człowiek nie dorówna maszynie pod tym względem. Niektórzy uważają, że wszystko da się zautomatyzować, a człowiek potrzebny jest jedynie do monitorowania poprawności przebiegu procesu. Są zakłady, także w Polsce, gdzie rzeczywiście tak to wygląda. Jednak moim zdaniem w najbliższej przyszłości nie grozi nam dominacja robotów, nawet pomimo faktu, że FANUC bardzo rozwija ten segment, a najnowsze roboty są coraz bardziej elastyczne i inteligentne. Uważam, że zawsze będzie istniał obszar niedostępny dla robotów. Takim obszarem jest na pewno projektowanie czy tworzenie nowych rozwiązań. Ludzka wyobraźnia to jest coś, czego roboty\nw dającej się przewidzieć przyszłości nie posiądą. FANUC doskonale zdaje sobie z tego sprawę i właśnie dlatego w ciągu najbliższych lat przeznaczy łączną kwotę 130 miliardów jenów na budowę czterech nowych fabryk oraz czterech dodatkowych laboratoriów badawczych w Japonii. To tu będą powstawały nowe rozwiązania i będą testowane kolejne innowacje, które w przyszłości wesprą producentów, oferując im jeszcze większą niezawodność oraz szybkość. Warto podkreślić, że FANUC już dziś wykorzystuje do produkcji swoich niezawodnych maszyn ponad dwa tysiące własnych robotów i – mimo że doskonale zna ich możliwości produkcyjne – stale przeznacza ogromne środki na rozwój „ludzkiego” zaplecza, które jest gwarantem nieustannego rozwoju firmy.\nKtóre gałęzie przemysłu są dziś największymi odbiorcami rozwiązań zrobotyzowanych firmy FANUC Polska?\nGłównym odbiorcą naszych produktów od wielu lat jest zdecydowanie branża metalowa, maszynowa i przemysł motoryzacyjny. Mówiąc o przemyśle motoryzacyjnym, nie mam na myśli samych montowni koncernów samochodowych, ale firmy, które z nimi współpracują. Poddostawców z tej branży jest w Polsce bardzo wielu i, co najważniejsze, cieszą się oni ogromnym uznaniem w Europie. Nie brakuje również klientów z branży AGD, sektora elektroniki, górnictwa, budownictwa, a także różnorodnych firm, które wytwarzają specjalistyczne produkty, głównie na rynki europejskie i światowe, np. syntetyczny szafir (firma JUROPOL), który jest eksportowany na rynki azjatyckie. Produkty FANUC cieszą się coraz większym zainteresowaniem wśród producentów działających w branży przetwórstwa tworzyw sztucznych, który z roku na rok staje się coraz silniejszym filarem polskiej gospodarki, firm z branży spożywczej, farmaceutycznej czy chemii budowlanej.\nCzy i jakie nowe rozwiązania z zakresu robotyki przemysłowej zaproponuje FANUC w najbliższym czasie?\nFANUC cały czas pracuje nad nowymi rozwiązaniami, które mogą realnie wspierać producentów. Dotyczy to zarówno niezawodnych sterowań CNC, robotów przemysłowych czy innych maszyn, takich jak obrabiarki ROBODRILL, wtryskarki ROBOSHOT, elektrodrążarki ROBOCUT oraz laserów. Naszym celem jest ciągłe udoskonalanie produktów, tak aby charakteryzowały się jeszcze większą niezawodnością i niedoścignioną szybkością. Nowe inwestycje koncernu, w tym budowa nowych fabryk i centrum laboratoryjnego w Japonii, z pewnością pozwolą nam jeszcze skuteczniej realizować zakładane cele. Na pewno duży nacisk położony będzie na poprawianie parametrów oferowanych przez obecnie dostępne w ofercie FANUC produkty. Z pewnością pojawią się też nowe modele robotów i nowe funkcje ułatwiające tworzenie zintegrowanych systemów, bo to one obecnie wzbudzają coraz większe zainteresowanie. Chodzi tu zarówno o układy współpracujących ze sobą robotów, roboty dedykowane do współpracy z innymi maszynami czy jeszcze bardziej elastycznej współpracy z człowiekiem. Musimy pamiętać o tym, że stoimy u progu czwartej rewolucji przemysłowej, która będzie polegać na połączeniu świata wirtualnego z rzeczywistością. Roboty przemysłowe i inteligentne obrabiarki odegrają tu szczególną rolę. A FANUC, jako pionier technologii CNC i producent tych maszyn, już dziś musi być gotowy do tego, aby zapewnić fabrykom przyszłości niezbędną infrastrukturę. To stanowi obecnie chyba największe wyzwanie branży automatyki i robotyki i w tym kierunku zmierzają nasze działania.\nJedną z form stosowanych w celu zachęcenia odbiorców do wykorzystywania rozwiązań zrobotyzowanych są dni otwarte producentów i dostawców. Jak Pan ocenia efektywność takich działań?\nDni otwarte, podobnie jak branżowe targi, to obecnie chyba najlepszy sposób zaprezentowania swoich rozwiązań potencjalnym klientom. W czasie takich imprez raczej nie spotyka się przypadkowych osób. Zdecydowanie dominują ludzie, którzy już posiadają podstawową wiedzę o automatyzacji i poszukują pogłębionych danych, na przykład dotyczących szczegółów technicznych konkretnych rozwiązań. Bardzo sobie cenimy możliwość organizacji i udziału w takich imprezach, i chętnie z nich korzystamy. Chciałbym podkreślić, że firma FANUC Polska powstała z misją wspierania polskich producentów w dostępie do najnowszych technologii, dlatego czujemy się w obowiązku aktywnie uczestniczyć w tych wydarzeniach. Chętnie korzystamy z tych okazji, aby popularyzować nasze najnowsze osiągnięcia.\nW przypadku tak zaawansowanych technologicznie urządzeń same informacje katalogowe czy ogólne opisy produktów mogą być jedynie punktem wyjścia do bezpośrednich rozmów. Nasze technologie oferujemy wraz z technicznym wsparciem polskich inżynierów, bo tylko w ten sposób możemy skutecznie zaoferować optymalne rozwiązanie spełniające wszystkie oczekiwania i potrzeby klienta. W związku z tym, w najbliższych latach, podobnie jak w poprzednich, będziemy starali się szukać możliwości bezpośredniej interakcji z naszymi potencjalnymi klientami także w ten sposób.\nW latach 1993–1998 studiował kierunek Automatyka i Robotyka na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej. W 2003 r. ukończył studia MBA. Podczas ośmiu ostatnich lat stworzył jeden z najbardziej profesjonalnych zespołów w dziedzinie automatyki i robotyki, znacząco umocnił pozycję firmy na polskim rynku oraz zwiększył rozpoznawalność marki FANUC. Za największy sukces polskiego oddziału firmy uznaje szerokie dotarcie do polskich przedsiębiorców z informacją na temat innowacji technologicznych FANUC oraz stworzenie podstaw do długofalowej, partnerskiej współpracy z klientami.


Podkowiański pumptrack oficjalnie otwarty i gotowy na rowerowe wyczyny [FOTO] GrodziskNews.pl – Portal Informacyjny o Grodzisku Mazowieckim\n05.07.2020, godz.: 19:26\nW sobotę w Podkowie Leśnej wystartował pumptrack, czyli tor do rowerowych szaleństw. Podczas inauguracji nie brakowało entuzjastów dwóch kółek, którzy chętnie mierzyli się z nową konstrukcją. Prezentujemy kilka zdjęć z wydarzenia.\nPumptrack to rowerowy tor, który ma dużo szybkich zakrętów i muld, dzięki którym jazda po nim niemal nie wymaga pedałowania. Przypomina on trochę tor do narciarskiej jazdy po muldach. Torów rowerowych typu pumptrack jest coraz więcej w naszym regionie. Jakiś czas temu został zbudowany w Grodzisku, Brwinowie, a ma także powstać w Milanówku. Teraz czas także na Podkowę.\nMieszkańcy miasta ogrodu w sobotę mogli po raz pierwszy „rozpoznać bojem” konstrukcję przy ul. Brwinowskiej 30. Chętnych nie brakowało, a na imprezie panowała piknikowa atmosfera. W programie dnia znalazły się pokazy jazdy zawodniczej warsztaty z mistrzem Polski BMX Marcinem Oskierą, szkółka rowerowa, zabawa ma dmuchanym torze przeszkód.


Lena M. Bielska - Wierne serca premiera książki, polska data wydania\nDataPremiery.pl » Książki » Powieść » Lena M. Bielska - Wierne serca\nLena M. Bielska - Wierne serca\nPiąty, finałowy tom serii "Bellomo", w którym niektóre serca zostaną złamane...\nTym razem poznacie dalsze losy Rodziny z perspektywy każdego z bohaterów: Vita, Vivienne, Salvatore'a, Zoi, Silvia, Payton, Giovanny i Roberta. Nie będą to dla nich łatwe chwile i nie wszystkim przyjdzie żyć długo i szczęśliwie...\nKiedy książka Wierne serca ma być wydana?\nKsiążka dostępna będzie 8 grudnia 2021 (premiera w Polsce). Aby zmienić wyświetlaną datę należy kliknąć w odpowiednią flagę. Domyślnie wyświetlany region może zostać zmieniony w ustawieniach konta.\nChcę zamówić książkę Wierne serca. W którym sklepie można zakupić ten produkt?\nKsiążkę Wierne serca można dostać tutaj. Lista sklepów sprzedających ten produkt umieszczona jest na liście "Gdzie kupić?".\nW którym miejscu mogę przeglądnąć bieżące doniesienia dotyczące książki Wierne serca?\nŻeby tego dokonać trzeba nadać właściwą ocenę w skali od 1 do 5, a następnie potwierdzić wybór kliknięciem. Żeby oddać głos trzeba posiadać konto w serwisie.\nPremiera książki Wierne serca nie dostała jeszcze oceny. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena". Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika.\nLena M. Bielska jest twórcą książki. Żeby poznać inne utwory od tego autora należy kliknąć utaj albo kliknąć w jego nazwisko w zakładce "Informacje".\nWydawcą książki jest firma NieZwykłe. Żeby poznać inne książki od tego wydawcy należy kliknąć utaj lub w jego nazwę w polu "Informacje".\nKiedy premiera Lena M. Bielska - Wierne serca? Kiedy wychodzi Lena M. Bielska - Wierne serca?\nData wydania książki zaplanowana została na 08.12.2021. Nowa książka Lena M. Bielska z 2021 roku to główny temat tego artykułu i tej podstrony. U nas znajdziesz fragmenty tego utworu literackiego. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2021 roku.\nData ostatniej aktualizacji: 2021-11-25 15:31:15\nNowa książka Lena M. Bielska - Wierne serca data premiery


Drogerie internetowe – skąd ich popularność? » Mojedomowespa.pl\n29 lutego, 2020 29 lutego, 2020 Doradca BankowyLeave a Comment on Drogerie internetowe – skąd ich popularność?\nRynek e-commerce podbija świat Internetu. Każdego dnia powstają sklepy internetowe, które oferują nowe produkty lub stare, w bardziej atrakcyjnych cenach. Wśród sklepów internetowych ogromną popularnością cieszą się drogerie oferujące kosmetyki online. Z badań przeprowadzonych przez Gemius Polska wynika, że w roku 2016 aż 51% ankietowanych, zadeklarowało swoje zainteresowanie kupowaniem kosmetyków i perfum przez Internet. Dlaczego drogerie internetowe zyskały taką popularność w sieci?\nTo jeden z najważniejszych powodów, dla którego wiele Polek kupuje kosmetyki online. W przeciwieństwie do tradycyjnych drogerii, dostępnych np. w galerii, drogerie internetowe mogą pochwalić się o wiele bogatszą ofertą kosmetyków. Ma to oczywiście związek z brakiem miejsca stacjonarnego, w którym są kupowane są produkty. Tradycyjne drogerie dysponują ograniczonym miejscem na przechowywanie towaru, co sprawia, że produkt musi zostać poddany selekcji – na półkach ustawiane są najczęściej te kosmetyki, które mogą zapewnić najwyższą sprzedaż. Osoby, które szukają mniej popularnych kosmetyków, mogą mieć problem ze znalezieniem ich na półkach sklepowych. Zupełnie inaczej jest w przypadku kosmetyków online, ponieważ tam towar pobierany jest z magazynów, a te są w stanie pomieścić większą ilość towaru.\nMimo, że sama ścieżka zakupowa może być nieco dłuższa (magazyn – dostawca – klient), to szeroki wybór metod dostarczania produktu i coraz lepsza jakość firm dostawczych sprawia, że kupowanie kosmetyków online wcale nie musi być niewygodne. Wręcz przeciwnie – bez wychodzenia z domu i tracenia czasu na dotarcie do sklepu, jesteśmy w stanie za pomocą dosłownie kilku kliknięć kupić interesujące nas kosmetyki. To udogodnienie szczególnie dla osób, które nie dysponują dużą ilością wolnego czasu.\nDokładny opis produktów\nW większości drogerii internetowych, kosmetyki zostają opatrzone w opis, którego zadaniem jest wskazanie na unikalne cechy produktu, co powinno ułatwić znalezienie odpowiedniego kosmetyku dla siebie. To sprawia, że kupowanie kosmetyków online jest jeszcze bardziej atrakcyjne.\nMożliwość porównania produktu\nKosmetyki kupowane przez Internet dają możliwość znalezienia opinii na ich temat, a także porównania cen, w przypadku, gdyby dla kogoś był to czynnik rozstrzygający o zakupie. Bardzo często opinie na temat kosmetyków są dostępne na stronie produktu i są pisane przez osoby, które dokonały traksakcie w sklepie (wiele sklepów daje możliwość oceniania jedynie zarejestrowanym w sklepie użytkownikom). Dzięki temu mamy możliwość zweryfikowania, czy kosmetyk, który kupujemy, jest rzeczywiście wysokiej jakości, a także, czy sklep zapewnia sprawną i szybką przesyłkę.\nPodsumowując kupowanie kosmetyków przez Internet nie bez powodu zyskało tak dużą popularność wśród konsumentów. Składa się na to kilka czynników: od wygodnej i szybkiej ścieżki zakupowej po szeroki wybór kosmetyków dostępnych online.\n22 stycznia, 2020 29 lutego, 2020 Doradca Bankowy


III Konferencja Shale Science - Ewolucja wyobrażeń o stymulacji łupkowych skał zbiornikowych | Info Łupki\nW dniach 9 - 10 czerwca 2014 r. w Centrum Naukowym Kopernik w Warszawie odbyła się III Międzynarodowa Konferencja Shale Science pt. "Ewolucja wyobrażeń o stymulacji łupkowych skał zbiornikowych". Organizatorem konferencji była firma Orlen Upstream. Wiodącym tematem konferencji były sposoby udostępniania złóż gazu ziemnego ze skał łupkowych w polskich warunkach geologicznych. Po raz pierwszy wnioski oparto o niepublikowane dotychczas wyniki prac poszukiwawczych.\nKonferencja składała się z trzech sesji:\nGeologia polskich skał łupkowych dolnego paleozoiku - doświadczenia polskie i amerykańskie\nWiercenie i symulacja otworów w kolektorach skał łupkowych o umiarkowanej jakości\nWyzwania środowiskowe przy wykonywaniu zabiegów szczelinowania\nW pierwszej sesji udział wzięli:\nPaweł Poprawa - Ekspert Instytutu Studiów Energetycznych,\ndr Richard E. Lewis - Kierownik techniczny ds. Petrofizyki Schlumberger,\ndr Birger Hansen - założyciel i przewodniczący grupy konsultantów Eriksfiord,\nprof. John McLennan - profesor Wydziału Inżynierii Chemicznej na Uniwersytecie Utah.\nSzczegółowo omówiona została charakterystyka uwarunkowań depozycyjnych, strukturalnych i geohistorycznych perykratonicznego pasa łupkowego w Polsce w oparciu o wyniki bieżących prac poszukiwawczych, ze szczególnym uwzględnieniem danych pozyskanych przez Orlen Upstream. Omówiono podatność na szczelinowanie hydrauliczne oraz zróżnicowanie mineralogiczne skał łupkowych dolnego paleozoiku. Przedstawiono wpływ naprężeń i kierunki spękań skał łupkowych charakterystycznych w basenie lubelskim. Omówiono też geomechanikę skał łupkowych i rolę matrycy spękań.\nKolejna sesja dotyczyła zagadnień związanych z technologią poszukiwań, ze szczególnym uwzględnieniem szczelinowania hydraulicznego. Referaty przedstawili:\nprof. Vincenzo De Gennaro - Główny Inżynier ds. Geomechaniki w firmie Schlumberger PetroTechnical Services,\nprof. Milind Deo - Wydział Inżynierii Chemicznej na Uniwersytecie Utah i dyrektor Petroleum Research Center,\nPiotr Kenar - kierujący dwoma pierwszymi zabiegami szczelinowania hydraulicznego dla Orlen Upstream od projektu do realizacji, Kierownik Działu Inżynierii Złożowej i Eksploatacji Orlen Upstream,\ndr Piotr Kasza -Kierownik Zakładu Stymulacji Wydobycia Węglowodorów Instytutu Nafty i Gazu - Państwowego Instytutu Badawczego,\ndr Pierre-François Roux - sejsmolog, Kierownik ds. Rozwoju Technicznego, CGG/Magnitude.\nPodczas sesji omówiono geomechaniczne aspekty stabilności górotworu w procesie wiercenia. Poddano ocenie jakość procesów udostępniania w skałach łupkowych dla warunków Polski. Szczególnie obszernie przedstawiono sposób projektowania i wykonania zabiegu szczelinowania hydraulicznego oraz zasady doboru płynów zabiegowych. Na zakończenie drugiej części konferencji omówiono wady i zalety monitoringu mikrosejsmicznego w pracach wiertniczych.\nOstatnia sesja związana była z zagadnieniami środowiskowymi w procesie poszukiwania węglowodorów z formacji łupkowych. W roli prelegentów udział wzięli:\ndr hab.inż. Jan Macuda - Prodziekan Wydziału Wiertnictwa Nafty i Gazu AGH w Krakowie,\nMagdalena Piątkowska - Dyrektor Biura Operacji Orlen Upstream,\ndr hab. Ewa Krogulec - Dziekan Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego,\nDidier Bigeonneau - Dyrektor ds. Poszukiwań i Wydobycia Ropy i Gazu Veolia Environment.\nPrzedstawiono wpływ prac poszukiwawczych węglowodorów z formacji łupkowych na środowisko. Omówiono emisje do atmosfery i kształtowanie klimatu akustycznego na etapie szczelinowania hydraulicznego oraz testów produkcyjnych. Następnie określono zasoby wody potrzebne do przeprowadzenia zabiegów stymulacji złoża, możliwości powtórnego wykorzystania płynów pozabiegowych i ich charakterystykę. Na zakończenie sesji omówiono zagadnienia związane z gospodarką odpadami wydobywczymi wytwarzanymi w trakcie szczelinowania hydraulicznego.\nWyniki dotychczas wykonanych testów złożowych wskazują, że w Polsce wystepują specyficzne i zróżnicowane warunki geologiczne. Uczestnicy spotkania podkreślali, że polskie łupki nie mogą być póki co porównywane pod względem zasobności w gaz do formacji geologicznych występujących w USA lub w Kanadzie (np. złoże w formacji Marcellus w stanie Pensylwania). Nasze złoża są umiarkowanej jakości - zarówno pod względem geologii, parametrów złożowych (m.in. własności zbiornikowych, porowatości, przepuszczalności, zawartości węgla organicznego - TOC), jak i stopnia dostosowania metod technologicznych. Polskie łupki mają też zalety. Przykład otworu w Berejowie pokazuje, że warstwa skał zawierających gaz jest niespotykanie gruba.\nTechnologie stosowane za oceanem nie mają bezpośredniego zastosowania w polskich złożach. Eksperci byli zgodni, że priorytetem jest opracowanie odpowiednich metod uwalniania ropy i gazu z polskich skał łupkowych.\nKwestie środowiskowe są szczególnie ważne w procesie poszukiwania gazu z łupków. Podczas debaty podkreślano, że należy dążyć do zapewnienia obiegu zamkniętego cieczy w procesie technologicznym poszukiwań węglowodorów z formacji łupkowych. Podkreślono konieczność stosowania zabezpieczeń poszczególnych elementów środowiska przed potencjalnym wpływem poszukiwań oraz rolę monitoringu środowiskowego. Niezmiernie istotne jest prowadzenie prac z poszanowaniem zasad bezpieczeństwa dla środowiska i człowieka.\nUczestnicy konferencji podkreślali postęp, jaki w ciągu ostatnich trzech lat nastąpił w Polsce w dziedzinie rozwoju nauki o złożach niekonwencjonalnych. „Analizując wyniki zabiegów wykonanych przez ORLEN Upstream, byłem pod wrażeniem. Zrobiliście to dobrze. Może trzeba popracować nad szczegółami, ale widać, że dobrze rozumiecie lokalne warunki” – podsumował prof. John McLennan z Wydziału Inżynierii Chemicznej na Uniwersytecie Utah.\n"Tegoroczna edycja Shale Science była wyjątkowa bowiem rozmawialiśmy już nie o prawdopodobnych założeniach, ale faktach i realnym obrazie polskich złóż. Podzieliliśmy się doświadczeniami i zyskaliśmy obiektywne opinie, co pozwala nam upewnić się, że należy skupić się na optymalizacji metod szczelinowania uwzględniając w nich znane już bariery natury geologicznej" – powiedział Wiesław Prugar, Prezes Zarządu ORLEN Upstream.\nKonferencja Shale Science organizowana jest od 2011 roku i dedykowana jest dla ludzi biznesu, nauki, specjalistów dziedzin technicznych oraz przedstawicieli administracji. Pierwsza edycja Konferencji Shale Science pt. "Ewolucja wyobrażeń o zwięzłych skałach łupkowych" miała na celu nakreślenie właściwej perspektywy postrzegania właściwości skał łupkowych. Kolejna konferencja - "Ewolucja wyobrażeń o jakości złoża i jakości udostępniania zwięzłych skał łupkowych" była kontynuacją tematyczną wcześniejszego spotkania.\nOrganizatorem konferencji był ORLEN Upstream, a partnerami III edycji ShaleScience były jednostki naukowe z kraju i zagranicy: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, Instytut Nafty i Gazu – Państwowy Instytut Badawczy oraz amerykański Energy and Geoscience Institute – University of Utah. Honorowy patronat nad Konferencją objęło Ministerstwo Środowiska.\nautorzy: Agnieszka Szczypiorska, abar, afal\nPGNiG dokona oceny potencjału złóż gazu łupkowego na swoich koncecjach\nAktualizacja Strategii GK PGNiG na lata 2014-2022 zapowiada m.in.


Tczew 1627 – Widowisko historyczne\nKompania Kaperska to grupa zajmująca się odtwarzaniem ważnych wydarzeń związanych z historią Pomorza w XVII w. i prezentowaniem codziennego życia ludzi z tego okresu. Dowiesz się o nas więcej na www.kompania-kaperska.pl. Jeżeli chcesz się z nami skontaktować, pisz na kontakt@kompania-kaperska.pl.\nFabryka Sztuk powstała w 2007 r. jako Centrum Wystawienniczo-Regionalne Dolnej Wisły w Tczewie. Głównym zadaniem tej instytucji jest prowadzenie działalności kulturalnej, w tym propagowanie historii i tradycji Tczewa oraz regionu kociewskiego. Po więcej informacji zapraszamy na: fabrykasztuk.tczew.pl


Które praktyczne akcesoria kuchenne winny znaleźć się w każdej kuchni? • We Dig Wisconsin\nSolidne wyposażenie kuchni ma bardzo ważkie znaczenie. Użyteczne akcesoria do kuchni pomagają nam w realizowaniu codziennych obowiązków, takich jak choćby gotowanie albo również sprzątanie w kuchni. Wśród akcesoriów kuchennych na pewno warto posiadać takie, które nie tylko ułatwiają czynienie różnorodnych obowiązków, lecz również powodują, że stają się one przyjemniejsze, na dodatek zezwalają na wielkie oszczędzenie czasu.\nWiele osób posiada w swojej kuchni przykładowo fartuch kuchenny. Taki fartuch może nie jest niezbędny, jednak jest to rzecz niesłychanie praktyczna.\nJeśli sądzisz, że ten tekst jest godny uwagi, to co powiesz, kiedy poznasz więcej wiadomości z tego źródła (https://e-hunter.pl/obroze-dla-psa)?. Zwyczajnie kliknij tutaj i zobacz.\nW ciągu pichcenia nie trudno o pobrudzenie się, a nie zawsze mamy czas, aby się przebrać, przykładowo gdy mamy mało czasu na przyrządzanie obiadu. Szczegółowe dane odnajdziesz tutaj: czy zmywanie naczyń w kuchni bez żadnego zabezpieczenia, jakim w tym wypadku jest fartuch kuchenny zdoła przyczynić się do wynikania trudnych zabrudzeń i plam, które nie zawsze bezproblemowo jest wyczyścić. Przykładowo plamy z soku jagodowego czy też z innych owoców czy również zabrudzenia z tłuszczu mogą być wprost niemożliwe do usunięcia, co będzie łączyło się z wyrzuceniem ślicznego ubrania do kosza. Wskutek tego w Twoim kuchennym królestwie też nie powinno zabraknąć takich akcesoriów, jak na przykład fartuch kuchenny.\nJak myślisz? Czy znajdziesz dane na przedstawiany temat? Na pewno tak – przejdź po tym linku (https://glazurex.com.pl/drzwi-wewnetrzne/) i odszukaj informacje tutaj.\nPełna oferta tutaj: jest on kosztowny i bezproblemowo odszukasz go w praktycznie każdym sklepie z akcesoriami kuchennymi, na dodatek fartuszki kuchenne są dziś niesłychanie modne i kreatywne, w wielu sklepach odszukasz fartuchy z ciekawymi, intrygującymi motywami, w jakich gotowanie lub pieczenie stanie się intensywną przyjemnością. Co ciekawe, fartuchy kuchenne są produkowane zarówno w wersji damskiej jak również męskiej.\nWspółcześnie nie jedynie kobiety spędzają wiele czasu w kuchni, niezwykle często gotują także mężczyźni, wobec tego pożądane byłoby zaopatrzyć się w dwa modele fartuszków kuchennych – dla niej oraz dla niego. Na pewno fartuszki damskie jak także męskie okażą się nadzwyczaj pożyteczne w każdej kuchni.\nTagi drogi, fartuch, kosztowny, znaczenie


Wydział Prawa i Administracji - Academica\nWydział Prawa i Administracji Strona główna Jednostki organizacyjne Biblioteka Academica\nW związku z przystąpieniem naszej Biblioteki do systemu ACADEMICA, udostępniającego zasoby cyfrowe Biblioteki Narodowej, zaistniała możliwość korzystania z Cyfrowej Wypożyczalni Publikacji Naukowych ACADEMICA w budynkach naszej Biblioteki.\nPublikacje chronione prawem autorskim są dostępne na dedykowanych terminalach znajdujących się w:\nCzytelni Książek (Pokój nr 5 w Collegium Iuridicum, ul. Św. Marcin 90) i\nCentrum Biblioteczno-Informacyjnym (Pokój nr 34 w budynku Dziekanatu przy Collegium Iuridicum Novum, Al. Niepodległości 53).\nZ dowolnego komputera z dostępem do sieci Internet, poprzez stronę academica.edu.pl, możliwe jest wyszukiwanie publikacji udostępnianych przez CWPN Academica, sprawdzanie ich dostępności, składanie rezerwacji oraz korzystanie z publikacji należących do domeny publicznej lub do których rozpowszechniania w sieci Internet Biblioteka Narodowa jest uprawniona na podstawie odrębnych umów (licencji).\nW obecnej, unowocześnionej wersji systemu ACADEMICA zarówno założenie przez czytelnika konta, jak i złożenie rezerwacji na żądany tytuł jest opcjonalne. Zachęcamy jednak do rejestracji i składania rezerwacji, gdyż może to zagwarantować, że dana publikacja będzie dostępna dla czytelnika w wybranym terminie.\nACADEMICA pozwala na dostęp do ponad pół miliona pełnotekstowych publikacji: monografii, podręczników, skryptów, artykułów oraz całych numerów czasopism. Stale rozbudowywane zasoby bazy obejmują współczesne piśmiennictwo naukowe ze wszystkich dziedzin, w tym także najnowsze wydania podręczników akademickich oraz aktualne numery fachowych czasopism specjalistycznych, jak również teksty źródłowe, literaturę piękną oraz zbiory specjalne, które są przedmiotem badań naukowców. Tak ogromna baza wiedzy stanie się z pewnością ważnym narzędziem w nauce, pracy badawczej oraz dydaktycznej.\nDzięki systemowi rezerwacji, który zaimplementowano w cyfrowej wypożyczalni ACADEMICA, możliwe jest zaplanowanie przez zarejestrowanego czytelnika terminu pracy na terminalach w Bibliotece. Rezerwacji wybranych pozycji można dokonywać z dowolnego komputera podłączonego do Internetu po zarejestrowaniu się w Bibliotece.\nZapraszamy do Biblioteki w celu zarejestrowanie się w systemie ACADEMICA!\nACADEMICA - Najczęściej zadawane pytania


Jach ambitnie walczy o regularną grę w Rizesporze\nFot: cpfc.co.uk, cpfc.co.uk\nJach CrystalPalace Rizespor Reprezentacja\nBohater dziwnego zimowego transferu, Jarosław Jach postanowił ratować swoją karierę i na obecny sezon udał się do Turcji. 24-letni obrońca z biegiem rundy jesiennej coraz częściej dostaje szansę gry w Rizesporze, co daje nadzieję że na dobre wywalczy sobie pierwszy skład i pomoże zespołowi w walce o utrzymanie.\nCoraz częściej obserwujemy na naszym „podwórku” zależność, że polski piłkarz który przez kilka miesięcy prezentuje dobrą formę, od razu wyjeżdża z kraju by zadbać o swój dalszy rozwój. Dokładnie tak samo było niecały rok temu z Jachem. Wychowanek Pogoni Pieszyce, gdy wrócił do formy po wiosennej kontuzji stał się bardzo ważną postacią w defensywie Zagłębia Lubin i zapracował na powołanie do reprezentacji.\nDwa solidne występy z orzełkiem na piersi tylko podsyciły u samego zawodnika myśl o spróbowaniu swoich sił w silniejszej lidze. Wiele wskazywało na to, że kolejnym klubem Jacha będzie Ingolstadt - jednak ostatecznie on sam zdecydował się na przyjęcie oferty z Crystal Palace, wierząc że jest w stanie sobie tam poradzić. Z jednej strony ten ruch był z góry uznawany za bardzo dziwny, z drugiej jednak można zrozumieć że gdy pojawia się taka okazja to spełnienie marzeń bierze górę. Pół roku później okazało się, że najlepszą opcją dla Jacha będzie wypożyczenie i ostatecznie stanęło na występującym w tureckiej ekstraklasie Rizesporze.\nO całą sytuację z Jachem postanowiłem spytać wiernego kibica Zagłębia, a także redakcyjnego kolegę - Mateusza Perzyńskiego.\n” Generalnie uważam, że gdyby Jach poczekał te pół roku na transfer to spokojnie mógłby sobie do CV wpisać występ na mundialu. W Zagłębiu grał coraz lepiej i miał zapewnione miejsce w składzie na cały sezon, skoro już chciał odchodzić mógł wybrać Ingolstadt, a nie Crystal Palace. Z pewnością jego styl może z czasem pozwolić na spełnienie marzenia gry w Premier League, ponieważ potrafi się bardzo dobrze zastawiać i bez problemu sobie radzi w powietrzu. Teraz w Turcji ma okazję sobie zapracować na tę szansę w kolejnym sezonie i znając jego charakter zrobi wszystko by się to udało. Podsumowując, uważam jednak ze pośpieszył się z tym wyjazdem za granicę. „\nW Turcji idzie ku dobremu\nPoczątki Jacha w Rizesporze nie należały do najlepszych. Po dwóch kolejkach, w których nasz obrońca nie zagrał ani minuty z klubu na jego szczęście odszedł trener Ibrahim Uzulmes, którego zastąpił były reprezentant Turcji i ikona Galatasaray - Okan Buruk. W debiucie 44-letniego trenera z Erzurumsporem przypadek losowy sprawił, że już w pierwszej połowie urazu doznał Marwane Saadane i to właśnie jego musiał zastąpić polski obrońca - tym samym zaliczając debiut. 2-krotny reprezentant Polski z 26-letnim Turkiem musi walczyć w rundzie jesiennej o grę w pierwszym składzie obok Czecha - Jakuba Brabeca, wypożyczonego z Genku.\nJach jak do tej pory najlepsze wrażenie po sobie zostawił w niedawnym meczu 4. rundy Pucharu Turcji, w którym strzelił gola a Rizespor pokonał na wyjeździe 2:1 Sariyer.\nDorobek ligowy byłego zawodnika Zagłębia to na ten moment pięć rozegranych spotkań w jedenastu kolejkach. Patrząc na ogólną formę Rizesporu i zajmowaną obecnie przedostatnią pozycję w tabeli, jestem przekonany że to nie koniec rotacji w linii defensywnej i jeszcze nie raz Jach dostanie możliwość pokazania się na boisku. Być może z biegiem czasu zacznie pokazywać na tyle dobrą grę, że na dobre posadzi Saadane na ławce i razem z Brabecem stworzy zgrany duet.


Kołdra obciążeniowa – działanie i wskazania do stosowania kołdry sensorycznej - portal DOZ.pl\nStrona główna Poradnik o zdrowiu Kołdra obciążeniowa – działanie i wskazania do stosowania kołdry sensorycznej\nKołdra obciążeniowa – działanie\nKołdra obciążeniowa, znana także jako kołdra sensoryczna, jest narzędziem wykorzystywanym w terapii zaburzeń czucia głębokiego. Nacisk, jaki wywiera generuje dodatkowy ciężar, który naśladuje techniki terapeutyczne stymulujące propriocepcję.\nTaki rodzaj stymulacji doprowadza do reakcji ze strony układu nerwowego. Poziom neuroprzekaźników wyrównuje się, co sprzyja poprawie procesów związanych z przetwarzaniem sensorycznym. Dodatkowo można zaobserwować poprawę nastroju, łagodzenie dolegliwości bólowych czy poprawę jakości snu oraz koncentracji.\nKołderka obciążeniowa nie jest zazwyczaj jedynym elementem terapii. Jej działanie wykorzystuje się dodatkowo i w połączeniu z innymi interwencjami z zakresu integracji sensorycznej. Zastosowanie, waga koca (kołderki) oraz dokładny sposób, w jaki się go używa, muszą być skonsultowane z terapeutą.\nKołdra obciążeniowa – wskazania\nKołdry obciążeniowe polecane są dla osób z autyzmem oraz zespołem Aspergera, szczególnie, jeśli pojawiają się zaburzenia snu. Taka stymulacja może być również korzystna w przypadku dzieci z ADHD. Ciężar kołdry stosowanej podczas snu może ułatwić zasypianie oraz zmniejszyć nadaktywność dziecka. Kołderka obciążeniowa znajduje także zastosowanie jako jeden z elementów terapii w przypadku dzieci ze zdiagnozowanymi zaburzeniami SI. Wówczas koc sensoryczny może być wykorzystywany zarówno w gabinecie, jak i w domu (po wcześniejszej instrukcji terapeuty).\nNajnowsze badania wskazują na dobre rezultaty zastosowania kołdry obciążeniowej u osób dorosłych. Wykazano, że mocny nacisk pomaga zmniejszyć pobudliwość układu autonomicznego, to z kolei redukuje lęk i objawy związane z pobudzeniem psychoruchowym. Tętno zwalnia, a reakcje somatyczne są wyraźnie słabsze. Skuteczność takiej interwencji może być bardzo wysoka, co opisują badania.\nIstnieje niewiele przeciwskazań i zagrożeń związanych ze stosowaniem kołdry obciążeniowej. Producenci nie zalecają jej dla dzieci poniżej 2. roku życia, jest to związane z ryzykiem uduszenia podczas snu czy w trakcie zabawy. Przed zakupem zawsze należy skonsultować się z pediatrą i terapeutą integracji sensorycznej.\nKoc może okazać się także nieodpowiedni dla osób zmagających się z pewnymi schorzeniami. Wśród nich wyróżnia się:\nPowyższe schorzenia mogą generować trudności w oddychaniu, osłabiać strukturę kości, nasilać lęk. Dodatkowe obciążenie zewnętrzne mogłoby spotęgować te objawy i doprowadzić do pogłębienia się stanów patologicznych.\nKołderka obciążeniowa – jaką wybrać? Rozmiar, waga, cena kołdry sensorycznej\nKołdra obciążeniowa powinna stanowić od 5 do 15% masy ciała użytkownika. Bardzo ważne jest także, aby koc sensoryczny posiadał odpowiedni rozmiar. Oznacza to, że powinien on pasować do rozmiaru łóżka. Jego cena jest uzależniona od rozmiarów i wagi, zazwyczaj waha się w granicach 80-300 złotych.\nKołderkę obciążeniową można także uszyć samodzielnie. Do jej wykonania wykorzystuje się bawełnę oraz drobne kamyczki, piasek, mikrokulki szklane czy inne materiały zapewniające pożądaną wagę.\nKołdra obciążeniowa – możliwości zastosowania\nKoc obciążeniowy można wykorzystać na kilka sposobów. W terapii można wykonać bardzo wiele różnych ćwiczeń, które następnie, po instruktażu, terapeuta może zalecić do wykonywania w domu.\nNajbardziej klasycznym przykładem jest tzw. zabawa w naleśnik. Polega na owijaniu dziecka w kołderkę, a następnie dodaniu docisku, wykorzystując piłkę. Docisk jest aplikowany tak, aby dziecko go akceptowało, wykonywany jest on na okolice stawów barkowych, biodrowych, kolanowych. Ciekawym rozwiązaniem może być również układanie kołderki na kolanach, np. podczas siedzenia przy stoliku, ciężar powinien zadziałać stymulująco na proprioreceptory. Można ją także wykorzystać jako jeden z elementów toru przeszkód. Dziecko może wówczas próbować wchodzić pod kołderkę, czołgając się po dywanie. Terapeuta może ją wtedy przytrzymywać i dodatkowo dociskać ciało dziecka od góry.\nWarto pamiętać o kilku zasadach, wykorzystując kołderkę podczas snu. Po upewnieniu się, że dziecko już śpi, można przykryć je, obejmując kończyny dolne i tułów. Następnie można ją pozostawić na kilkadziesiąt minut, w zależności od tolerancji malucha. Nie zaleca się jednak pozostawiania dziecka pod takim przykryciem całą noc, należy także unikać stosowania jej poniżej 2. roku życia ze względu na ryzyko uduszenia.\nKołdra obciążeniowa – alternatywy\nPodobnym działaniem odznacza się wykorzystywanie obciążników na stawy. Zastosowanie ciężarków w postaci mankietów zapinanych na rzepy wokół połączeń kości, przez kilkanaście minut w ciągu dnia, np. podczas zabawy, może przynieść podobny rezultat. Jeszcze innym rozwiązaniem jest wykorzystanie kamizelki dociążającej. Jest to specjalnie skonstruowana odzież, posiadająca właściwy ciężar. Zakładanie jej podczas aktywności w ciągu dnia także będzie stymulowało receptory czucia głębokiego.\nWarto wykorzystywać wymienione przyrządy w połączeniu z ćwiczeniami i podczas różnych form ruchu. Będzie to wykazywało zdecydowanie lepsze działanie niż stosowanie ich w sposób izolowany, w bezruchu. Koncepcja integracji sensorycznej wyraźnie wskazuje na większą korzyść podczas czynnej stymulacji i dostarczania dziecku bodźców w sposób aktywny. Nie oznacza to, że bierny rodzaj bodźcowania jest zły, ale z pewnością mniej efektywny.\nGringras P., Green D., Wright B. i in., Weighted blankets and sleep in autistic children – a randomized controlled trial, „Pediatrics” 2014, nr 134, s. 298-306.\nVinson J., Powers J., Mosesso K., Weighted blankets: Anxiety reduction in adult patients receiving chemotherapy, „Clin J Oncol Nurs.” 2020, nr 24, s. 360-368.


Strefa masażu - Kopalnia Formy - fitness club, bawilandia\nMasaż to zarówno terapia, jak i przyjemność…\nOdprężenie dla ciała, zmysłów i umysłu…\nMasaż relaksuje i odpręża ciało, przynosi ulgę napiętym mięśniom.Osobom aktywnym fizycznie masaż pomaga w utrzymaniu formy, wspomaga organizm przed i po wysiłku fizycznym, pomaga zapobiegać kontuzjom, chroni przed zakwasami.\nW strefie masażu w Kopalni Formy proponujemy kilka rodzajów masaży\n– wybierz odpowiedni dla Ciebie!\nPolega na stosowaniu różnorodnych metod dotyku – takich, jak: głaskanie, rozcieranie, oklepywanie, ugniatanie, wstrząsanie, wyciskanie. Mogą to być techniki o słabym lub mocnym natężeniu, wykonywane spokojnie lub dynamicznie.W zależności od mocy zastosowanych bodźców może działać leczniczo, pobudzająco lub relaksacyjnie.\nDziała bezpośrednio na skórę i tkankę podskórną oraz na cały układ kostno-stawowy.\nPośrednio działa na narządy wewnętrzne, układ krwionośny, limfatyczny i nerwowy.\nOdżywia tkanki, działa przeciwbólowo, regeneruje mięśnie, reguluje napięcie nerwowe, zwiększa elastyczność i sprężystość mięśni, przyśpiesza przemianę materii.\nMasaż klasyczny można stosować przed aktywnością fizyczną, aby rozgrzać mięśnie i przygotować się do zwiększonego wysiłku. Masaż jest też idealny w regeneracji po treningu oraz dla poprawy ogólnego samopoczucia. Przeciwwskazaniem do masażu klasycznego jest: ciąża i menstruacja, nadciśnienie, wysoka temperatura ciała (39 st. Celsjusza), żylaki, krwawienia, krwotoki lub możliwość ich wystąpienia, zmiany skórne (rozsiane i ropne).\nIdealny sposób na zmęczenie fizyczne i psychiczne! Stosuje się go na całe ciało (trwa około 50 minut) lub jego części (trwa około 30 minut).\nPomaga osiągnąć stan głębokiego odprężenia.\nPobudza mięśnie i skórę, jednocześnie kojąc układ nerwowy.\nLikwiduje mimowolne napięcie mięśni, wyrównuje rytm serca, pomaga przywrócić prawidłowe ciśnienie i przepływ krwi.\nUsprawnia krążenie krwi i stymuluje układ limfatyczny.\nPomaga w usuwaniu toksyn z organizmu, wpływając na poprawę elastyczności i jędrności skóry.\nMasaż relaksacyjny polecany dla osób żyjących w głębokim stresie, świetnie sprawdza się po ciężkim wysiłku fizycznym. Przeciwwskazania do masażu relaksacyjnego to:\nciąża i menstruacja, nadciśnienie, wysoka temperatura ciała (39 st. Celsjusza), żylaki, krwawienia, krwotoki lub możliwość ich wystąpienia, zmiany skórne (rozsiane i ropne)\nTechniki masażu sportowego są podobne do technik klasycznego masażu leczniczego, jednak wykonuje się go ze znacznie większą siłą i energią. Czas trwania około 50 minut (całego ciała) lub około 30 minut (częściowy).\nPrzygotowuje aparat ruchu do wysiłku.\nUsuwa zmęczenie, napięcia mięśniowe i zakwasy po wysiłku.\nPomaga w utrzymaniu wysokiego poziomu sprawnościowego w przerwach między treningami.\nPozwala lepiej przygotować sportowca do treningu.\nZmniejsza ryzyko kontuzji i pomaga w szybszej regeneracji.\nZalecany jest zarówno dla zawodowych sportowców, jak też amatorów. Jest wpisany w profesjonalne programy treningowe i jest integralnym elementem systemu odnowy biologicznej. Przeciwwskazania do masażu sportowego to: zapalenie żył, krwotoki wewnętrzne, choroby zakaźne, ostre stany zapalne, owrzodzenie, łamliwość kości, zapalenie żył, zakrzep, daleko posunięta miażdżyca, tętniaki, choroby nowotworowe, nie wyrównane wady serca, gorączka.\nLomi-Lomi to hawajski masaż o działaniu relaksującym, leczniczym i terapeutycznym. Do masażu wykorzystuje się ciepłą oliwkę, świece i muzykę relaksacyjną. Charakterystyczne w tym masażu są płynne, harmonijne ruchy rąk, przedramion i łokci. Czas trwania około 60 minut (całościowy) lub około 30 minut (częściowy).\nDoskonale relaksuje, pobudza krążenie, uelastycznia zesztywniałe stawy, zmiękcza stwardniałe tkanki.\nPowoduje ogólne odprężenie i uczucie zrelaksowania.\nWyzwala pozytywną energię i odczuwanie radości.\nUwalnia wewnętrzną moc i przywraca chęć do życia.\nDla każdego, ktochce doświadczyć uczucia równowagi i harmonii, zadowolenia i lekkości! Dla tych osób, które chcą poczuć się dobrze we własnym ciele i z samym sobą, nie bojąc się zmian i postrzegając siebie jako kogoś przed kim świat stoi otworem. Przeciwwskazania do masażu Lomi-Lomi to: ciąża i menstruacja, nadciśnienie, wysoka temperatura ciała (39 st. Celsjusza), żylaki , krwawienia, krwotoki lub możliwość ich wystąpienia, zmiany skórne (rozsiane i ropne).\nZabieg wyszczuplający „Piękne ciało” z dermomasagerem\nDermomasager to urządzenie, które wykonuje masaż podciśnieniowy. Jest to połączenie masażu mechanicznego z podciśnieniem, z jednoczesnym odciągnięciem fałdu skóry i rolowaniem jej specjalnymi rolkami umieszczonymi w głowicy. Ten rodzaj masażu nazywany jest też lipomasażem.\nPrzywraca prawidłowe funkcjonowanie naczyń krwionośnych i limfatycznych, stymuluje mikrokrążenie.\nRozbija komórki tłuszczowe, zmniejszając objętość głęboko położonych warstw tłuszczu.\nPomaga w zmniejszeniu widoczności blizn i rozstępów.\nUjędrnia skórę, modeluje sylwetkę.\nLikwiduje uczucie „ciężkich nóg”.\nRelaksuje i obniża poziom stresu, stymulując wytwarzanie endorfin, czyli hormonów szczęścia!\nDoskonały zabieg dla kobiet chcących pozbyć się cellulitu, wyszczuplić lub ujędrnić brzuch, uda i pośladki. Dla wszystkich osób, które chcą oczyścić organizm z toksyn i poprawić mikrokrążenie, wspomagając naturalne procesy zachodzące w organizmie. Zabieg można wykonywać 2-3 razy w tygodniu. Przeciwwskazanie do zabiegu to: choroby nowotworowe, uszkodzenie skóry lub zmiany zapalne, popękane naczynka, skłonności do powstawania siniaków, ciąża, zaawansowane nadciśnienie tętnicze.


Dług publiczny – Encyklopedia Zarządzania\nDługiem publicznym (inaczej zwany narodowym) nazywamy całkowite zadłużenie państwa. Wzrasta, gdy "w sektorze publicznym występuje deficyt, w związku z czym trzeba zaciągnąć nowe pożyczki, aby pokryć nadwyżkę wydatków nad dochodami." (Begg D. 1998, s. 84)\nMożna spotkać się inną definicją długu publicznego. Według Samuelsona i Nordhausa to "całość zobowiązań rządu w formie obligacji oraz pożyczek zaciąganych na krótsze terminy. Dług publiczny nie obejmuje obligacji znajdujących się w rękach agencji quasi-rządowych, takich jak bank centralny." (Samuelson P. A., Nordhaus W. D. 2004, s. 578-579)\nW większości krajów z perspektywy lat można zaobserwować deficyty budżetowe (strumienie) - a nie nadwyżki - które to powiększają wielkość długu publicznego (zasób). (Begg D. 2007, s. 91)\n"Suma deficytów budżetowych okresów poprzednich stanowi dług publiczny państwa." (Marciniak S. 2005, s. 447)\nKlasyfikacja i struktura\nDług publiczny możemy podzielić ze względu na kryterium pochodzenia wierzycieli na krajowy, inaczej wewnętrzny, i zagraniczny – zewnętrzny, który związany jest z zadłużeniem wobec organizacji międzynarodowych, banków i rządów innych państw. Wynika także z dokonanych transakcji sprzedaży za granicą obligacji Skarbu Państwa. Kolejnym kryterium klasyfikacji długu publicznego jest długość jego istnienia. Wyróżnić tutaj można dług krótkoterminowy (do jednego roku) oraz długoterminowy. Dług brutto, wyznacza się za pomocą całkowitej wartości zobowiązań wobec podmiotów. Natomiast netto to nic innego jak pomniejszenie długu brutto o należność władz publicznych wobec pozostałych jednostek. Ponadto wyodrębnia się dług nominalny i realny (uwzględniający inflację), centralny, inaczej państwowy i lokalny (samorządowy) oraz oficjalny i ukryty, który ponadto obejmuje również między innymi zobowiązania zaciągnięte z tytułu zaległych płatnościach w ochronie zdrowia czy niezarejestrowanych zobowiązań, które będą konieczne w przyszłości, na przykład w systemie rentowym. (Górniewicz G. 2012, s. 20-21)\nDług publiczny powstaje z kilku przyczyn. Pierwszą z nich jest długotrwale utrzymujący się deficyt budżetowy. Jest to ujemna różnica pomiędzy wydatkami założonymi w budżecie, a dochodami w określonym czasie. Wynikać może ze zbyt powolnego wzrostu przychodów w porównaniu do ponoszonych kosztów. Kolejnym istotnym czynnikiem wpływającym na wielkość długu jest zwiększenie, na przykład w czasie kryzysu gospodarczego czy klęski żywiołowej, wielkości wydatków publicznych. Nadzwyczajne ich powiększenie jest skutkiem braku możliwości pokrycia ich przez normalne dochody. Często zdarza się również, że w takich okresach aktywność gospodarcza spada, a co za tym idzie wpływ do budżetu państwa. Szczególnie niebezpieczną sytuacją jest wpadnięcie przez państwo w pułapkę zadłużenia. Powstaje ono w momencie, gdy rząd zaciąga kolejne kredyty w celu spłacenia odsetek od bieżących zobowiązań. Finansowanie poprzez nowe pożyczki nie oznacza rozwiązania problemu, a jedynie przesunięcie go na przyszłość. Kolejną przyczyną są stosowane przez władze państwowe narzędzia interwencjonizmu. Mają one na celu pobudzenie wzrostu gospodarczego czy spadek bezrobocia. Warto pamiętać o udziale wydatków państwowych w popycie globalnym, którego zwiększenie oznacza wzrost wytwarzanego produktu. (Daniłowska A. 2008, s. 110-112)\nZbyt wysoki dług publiczny\nW sytuacji, gdy dług staje się zbyt duży w stosunku do PNB, koniecznym może okazać się podwyższenie stopy opodatkowania, co równocześnie może osłabić aktywność gospodarczą społeczeństwa.\nNadmierny deficyt może być spowodowany wysokim zadłużeniem i znacznym kosztem obsługi z uwagi na brak możliwości podniesienia stóp procentowych. Może zostać on sfinansowany jedynie poprzez drukowanie pieniędzy albo zaciąganie kolejnych pożyczek, co ostatecznie i tak sprowadza się do drukowania pieniędzy. Sytuacja ta może doprowadzić do hiperinflacji. (Begg D. 2007, s. 92)\nŹródła pokrycia deficytu i obsługi długu\nWyróżnić można następujące źródła pokrycia deficytu budżetowego (Marciniak S. 2005, s. 448):\nSystem bankowy- bank centralny państwa:\nkredyty krótko-, średnio-, długoterminowe\nPoprzez emisję bądź sprzedaż papierów wartościowych:\nkrótkoterminowe weksle skarbowe\nśrednioterminowe bilety skarbowe\nBegg D. (1998). Makroekonomia, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa,\nBegg D. (2007). Makroekonomia, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa,\nDaniłowska A. (2008). Dług publiczny - jego struktura, przyczyny, rozmiary i skutki. Zeszyty Naukowe SGGW w Warszawie. Ekonomika i Organizacja Gospodarki Żywnościowej, nr 72,\nGórniewicz G. (2012). Dług publiczny: historia, teraźniejszość, przyczyny i perspektywy, Oficyna Wydawnicza Mirosław Wrocławski, Bydgoszcz,\nMarciniak S. (2005). Makro- i Mikroekonomia. Podstawowe problemy, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa,\nSamuelson P. A., Nordhaus W. D. (2004). Ekonomia tom 2, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.\nAutor: Karolina Sawicka, Monika Czwakiel\nTę stronę ostatnio edytowano 19 maj 2020, 08:18.


8 artystów tworzących hiperrealistyczne rzeźby ludzi | whyART\n8 artystów tworzących hiperrealistyczne rzeźby ludzi\nWysłany dnia lut 20, 2016\nHiperrealizm w malarstwie to fenomen znany już od jakiegoś czasu. Wystarczy wspomnieć chociażby niesamowite obrazy Gustavo Silva Nuñeza. Rzeźba jednak to zupełnie inna sprawa. Tych 8 artystów sprawi, że zwątpicie w nieomylność własnych zmysłów.\nHiperralistyczni rzeźbiarze używają głównie gliny, żywicy i silikonu, tworząc nieprawdopodobne wprost postacie ludzkie - idealnie prawdziwe w swych niedoskonałościach i odwzorowaniu szczegółów. Tylko dlaczego tak wielu z nas uważa te rzeźby za odpychające i trudne do podziwiania. Być może to dowód na to jak mało urzekające jest dla nas ludzkie ciało w swej naturalnej, nieretuszowanej postaci.\nTym 8 artystom bliżej jest do Frankensteina, niż Rodina!\nRzeźby Sijana przedstawiają ludzi w konkretnych sytuacjach życiowych - często dotkniętych nieszczęściem zarówno fizycznym, jak i psychicznym.\nXooang Choi deformuje ludzkie ciała prowokując pytania na temat gender, tożsamości płciowej i ludzkiej seksualności.\nSitkin prowokuje swobodnym podejściem do ludzkiej anatomii. Jej modele nieustannie poddawani są makabrycznym próbom zniszczenia integralności ich ciała. Łatwo zapomnieć, że to nie prawdziwi ludzie, a rzeźby!\nJednym z ciekawszych projektów Sarah to pokrowiec na telefon w kształcie i kolorze ludzkiego ucha. Technologia i człowiek to w końcu dzisiaj jedno!\nMelancholijne postacie Jackie K. Seo szokują swoją bezbronnością. Artystka obnaża ich nie tylko fizycznie, ale też psychicznie - konfrontując z sytuacjami ostatecznymi.\nArtystyczny duet słynie z podejmowania nie tylko kontrowersyjnej tematyki, ale i wykorzystywania w swojej sztuce nietypowych materiałów, takich jak ludzki tłuszcz.\nIch słynna rzeźba zatytułowana Fallen Angel (Upadły Anioł) wywołała ogromne kontrowersje podczas wystawy w Pekinie w 2008 roku.\nMonumentalne figury Jamiego Salmona są tak realistyczne, że mają nawet prawdziwe włosy. Ich gigantyczne rozmiary w niczym nie przeszkadzają postrzeganiu ich jako łudząco prawdziwych.\nRzeźby Felixa to prawdziwy test naszej tolerancji. Jak daleko jesteśmy w stanie zaakceptować obiekty, które wyglądają jakby powstały z ludzkiego ciała?\nZdeformowane głowy autorstwa Trenta aż proszą się by odwrócić wzrok. Z drugiej strony dzieła artysty z powodzeniem mogłyby znaleźć zastosowanie na planie pierwszego lepszego horroru.


Deadly Walls - lastinn\n« [komentarze] Deadly Walls | [Komentarze] Krwawa Kolekcja »\n11-11-2012, 00:25 #1\nPrzypominam, że jesteście grupą późnoszkolną z opiekunem. Przynajmniej w pewnym zakresie młodzież powinna słuchać się opiekuna, a opiekun brać na siebie ryzyko.\nZaczynacie wszyscy w tym samym miejscu.\nWycieczka do lasu była dobrym pomysłem. Spędziliście razem trochę czasu, rozpaliliście ognisko, choć był dzień, zjedliście większą część prowiantu. Następnie ruszyliście w drogę powrotną. Jednak po drodze napotknęliście się na ten dom, czy też może hotel. Jesteście niemal pewni, że nie widzieliście go poprzednio.\nHotel nie jest jakoś bardzo zniszczony, ale wygląda na opuszczony. Zanim opiekun zdążył zareagować, dwóch z was weszło do środka - drzwi były otwarte. Za nimi podążyła cała grupa.\nW każdej turze będę wrzucał odkrytą przez was część hotelu. Po lewej macie parter, po prawej piętro. Biały blob to oczywiście nieodkryte pomieszczenia.\nPo wejściu do hotelu znajdujecie się w sporym hallu, który ma dwa piętra wysokości. Jest całkiem nieźle urządzony, ale pusty. Poza wielkim żyrandolem i jakąś rzeczą na podłodze, ale o tym potem. Znajdują się tu schody po obydwu stronach pomieszczenia. Pod każdymi ze schodów są drzwi. Te po lewej są przeszklone i wyglądają, jakby prowadziły gdzieś dalej. Te po prawej są brzydkie, drewniane i najpewniej skrywają tylko komódkę z narzędziami i środkami czystości.\nOprócz tego widzicie przed sobą trzy pary drzwi. Wyglądają na pokoje hotelowe - są oznaczone od lewej numerami 1, 2 i 3. Po prawej stronie znajduje się korytarz i drzwi z jakąś wywieszką, a także recepcja. Recepcja składa się z lady, na której coś leży, ale na razie nie widzicie co. Wejścia za ladę broni mała bramka, którą bez trudu możecie przeskoczyć. Za ladą znajduje się wejście do jakiegoś pomieszczenia.\nNie widzicie wiele z tego, co znajduje się na piętrze - za schodami zaczyna się poprzeczny korytarz, z lewej strony kończący się drzwiami (zapomniałem o nich i nie ma ich na mapie). Przed upadkiem chroni barierka. Od tego korytarza odchodzą dwa dalsze w głąb budynku, ale z dołu nie jesteście w stanie dostrzec, dokąd prowadzą.\nW całym hotelu świecą się światła, ale oprócz tego nie dostrzegacie śladów niczyjej obecności.\nJest już późno. Za jakąś godzinę zacznie się ściemniać. Powinniście opóśić to miejsce. Już miałeś otworzyć drzwi i zawołać wszystkich do zebrania się na zewnątrz, gdy zorientowałeś się, że są one zamknięte. Ale jesteś pewien, że nikogo za wami nie było. Co się tu dzieje? Okna składają się z wielu małych kwadratów z mlecznego szkła, więc ciężko będzie zobaczyć, co się dzieje na zewnątrz, ale nie zaszkodzi spróbować...\nZauważyliście coś leżące na podłodze. Jest to niewielka skrzyneczka zamknięta na zamek. Obok znajduje się klucz i jakaś notka.\nOstatnio edytowane przez Armiel : 11-11-2012 o 22:07.\n12-11-2012, 07:49 #2\nIdę zobaczyć skrzynkę i notatkę.\n12-11-2012, 08:51 #3\n- Co to za miejsce? - zapytał się głośno Prezes.\nDumając sekunde ruszył do recepcji i wszedł za ladę, szukając jakichś informacji.\n12-11-2012, 16:35 #4\n-Nawiedzony hotel, nie widać? Odpowiedział na pytanie Prezesa. Oczywiście żartował, zaraz pewnie pojawi się ktoś z obsługi by ich powitać, ale panująca tutaj atmosfera i brak jakiś ludzi tworzyły nieprzyjemne wrażenie. Jak na początku horroru. Ruszył do drzwi po prawej, pod schodami, chciał się rozejrzeć, w razie, jakby przyszła recepcjonistka powie, że szuka ubikacji.\n12-11-2012, 16:40 #5\n- Przybywamy w pokoju! - krzyknąłem i dodałem po cichu - Kurwy. - i sprawdzam z Tomkiem skrzynkę i kluczyk.\n12-11-2012, 18:37 #6\nFajne drzwi. Ciekawe gdzie prowadzą. Ruszam po cichu tak aby opiekuni nie zauważyli w stronę szklanych drzwi z celem, a jakże, ich otwarcia.\n12-11-2012, 18:50 #7\n— No to klops, panowie — stwierdził Pan Robert, szarpiąc gwałtownie za klamkę od drzwi wejściowych. — Chyba się zatrzasnęły... albo coś.\nPodrapał się po głowie, po czym spojrzał na stojącego obok Piotra, zakłopotany tą sytuacją.\n— Widzicie teraz, że lepiej jest nie wchodzić do takich miejsc — powiedział głośno. — Wszyscy mamy nauczkę na przyszłość. Ja mam taką nauczkę, że muszę lepiej pilnować Tomcia, bo on po prostu nie może się powstrzymać przed wściubianiem nosa wszędzie, gdzie się da, prawda, Tomku? — Dzieci oglądały coś na podłodze, więc Pan Robert podszedł do lady i uderzył parokrotnie w dzwonek. DING DING DING DING DING DING DING...\nZauważył wtedy coś leżącego na ladzie, toteż przyjrzał się temu bliżej.\n12-11-2012, 20:53 #8\nSłysząc swoje imię odpowiadam w sumie mechanicznie.\n- Tak panie Robercie. - Nie przestaję tego co zacząłem.\n- Tutaj musi ktoś być, przecież świecą się światła. - Powiedział niemrawo Homer.\nPo chwili usiadł na podłodze, wyłożonej laminowanymi, dębowymi deskami i wyciągnął z plecaka ostatniego batonika. Delektując się nim zamknął oczy i zaczął coś nucić.\n12-11-2012, 21:22 #10\n- Homer, przydaj się na coś i idź sprawdzić te światła. - powiedziałem do Homera nie chcąc mu mówić "Idź być sobą gdzieś indziej", bo pracuję nad tym, żeby nie być chamskim i zaprzyjaźnić się z innymi. Kto wie kiedy uratują moje dupsko.