Killian - Natasha Knight - ebook + książka - Legimi online\n183 osoby interesują się tą książką\nWydawca: Wydawnictwo Papierówka\nCykl: Benedetti Brothers\nBestia miała Piękną. Killian Black ma mnie.\nBez znaczenia, jak się tu znalazłam, choć on twierdzi, że to ważne. Mówi, że sama dokonałam wyboru. Nic nie rozumie. Nigdy go nie miałam.\nNa dodatek zmienił zasady. Umowa obejmowała jeden miesiąc. Przez trzydzieści dni miałam należeć do niego. Lecz moje ciało przestało mu wystarczać. Zapragnął również duszy. Chce każdej części mnie i choć mogę udawać, że czuję się bezpieczna, gdy pod nim leżę, ten mężczyzna robi ze mną coś nikczemnego. Coś, co kiedyś mnie złamie.\nCilla dokonała wyboru. Zaoferowała układ, a ja go jedynie zaakceptowałem. I co z tego, że w trakcie zmieniłem zasady? Nie zamierzam za to przepraszać.\nJest taka sama jak ja – mroczna. Musiało przytrafić się jej coś złego. Coś, co ją skrzywdziło. Nie szuka jednak bohatera, tylko anioła zemsty. Mrocznego rycerza, który zgładzi jej demony. Potrafię tego dokonać, ale będzie ją to słono kosztowało, bo w zamian chcę wszystkiego. I wezmę to.\n4,5 (643 oceny)\nKsiążka wciągnęła od 1 strony Wspaniała Polecam\nRozczarowanie! między bohaterami nie ma chemii, ani nie da się ich lubić. Wątki się nie kleją, nawet nie wiadomo co stało się w przeszłości głównej bohaterki. książka przepełniona brutalnością, przemocą, wątki pedofilske, naprawdę R.Cora to nie jest... nie czyta się z przyjemnością, nie wiem skąd te pozytywne komentarze\nCo jedna książka z tej serii to lepsza. Nie można się oderwać. Przeczytałam w jeden dzień. Rewelacyjna. Polecam\nNiesamowita, piękna historia C&K. Gorąco polecam;)))\nnaprawdę dobra książka\nDżentelmen od święta\nPROLOG 1 CILLA\nPROLOG 2 KILL\nEpilog 1 CILLA\nEpilog 2 KILL\nCopyright © 2018. Killian by Natasha KnightCopyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Papierówka Beata Bamber, 2021Copyright © by Wydawnictwo Papierówka Beata Bamber, 2021Redaktor prowadząca: Beata BamberRedakcja: Katarzyna ŁochowskaKorekta: Patrycja SiedleckaZdjęcie na okładce: © anetta Opracowanie graficzne okładki: Marcin Bronicki, behance.net/mbronickiProjekt typograficzny, skład i łamanie: Beata Bamber Wydanie 1Gołuski 2021ISBN 978-83-66429-51-2Wydawnictwo PapierówkaBeata Bamber Sowia 7, 62-070 Gołuskiwww.papierowka.com.plPrzygotowanie wersji ebook: Agnieszka Makowska www.facebook.com/ADMakowska\nSERIA BRACIA BENEDETTItom 1 SALVATOREtom 2 DOMINICtom 3 SERGIOtom 4 KILLIANtom 5 GIOVANNI\nnatasha knightKILLIANMROCZNY MAFIJNY ROMANS PRZEŁOŻYŁAKatarzyna Podlipska\nI był czas, gdy stałem w kolejce\nPo miłość, po miłość, po miłość\nAle pozwoliłem ci odejść, och, pozwoliłem ci odejść\nI rozpadł się ze złamanym sercem\nI z tą krwią, tą krwią, tą krwią\nOch, sączącą się spod skóry\nThe Lumineers, Gale Song\nObserwował mnie. Wiedziałam, że to robi. Wszędzie miał kamery. Dlaczego więc nie miałby ich zainstalować tutaj, w tym „specjalnym” pokoju. Powiedział, że lubi mieć na oku swoje rzeczy. A ja tym właśnie byłam – rzeczą. Własnością.\nTego cholernego drania.\nI drogo za to zapłacę.\nWzdrygnęłam się na samą myśl. Doskonale wiedziałam, co mnie czeka.\nStawię mu opór. Ciekawe, czy się tego spodziewa. Może nawet tego chce. Może go to kręci. Ale nie poddam się. Nie mogę pozwolić, żeby mnie złamał.\nPowoli jednak pękam. Krok po kroku. Dlatego zostałam tu zabrana. Bo moje życie to dla niego tylko gra.\nObjęłam mocniej kolana. W przeciwieństwie do pozostałych pomieszczeń, w tym pokoju panował straszny ziąb. Okryłam się ciaśniej kocem, z jednej strony chowając się przed chłodem, z drugiej dając sobie namiastkę ochrony. Nie potrafiłam ukryć przerażenia. I on to wiedział. Znał prawdę. Nic się przed nim nie ukryło.\nMiałam podartą sukienkę i bose stopy. Zabrał mi buty, gdy mnie tu wsadził. W sumie szpilki można wykorzystać jako broń, ale nie łudziłam się, że istniały jakiekolwiek szanse, żeby go obezwładnić.\nPróbowałam przełknąć ślinę, ale gula w gardle skutecznie mi to uniemożliwiła. Bałam się i nienawidziłam tego uczucia. Nie chciałam przyznać się do strachu. Nawet przed sobą.\nŁzy zaszkliły mi oczy, ale wzięłam kilka głębokich oddechów i nie pozwoliłam się im wydostać. Nie chciałam, żeby zobaczył moją słabość. Żeby czerpał z niej przyjemność.\nSama go do tego popchnęłam, a teraz muszę przeżyć.\nKiedy próbowałam przekonać samą siebie tą żałosną wewnętrzną gadką, usłyszałam jego kroki w korytarzu. Mówił coś, ale docierał do mnie jedynie przytłumiony dźwięk. Pewnie oddalił Huga, swojego pieprzonego przydupasa. Jakby w ogóle go potrzebował.\nWłosy na ciele stanęły mi dęba, gdy wsunął klucz w zamek i go przekręcił. Gdy pchnął drzwi, wiele wysiłku kosztowało mnie, żeby się mu nie poddać.\nZebrałam w sobie wszystkie siły i wstałam, by przygotować się do starcia z bestią w ludzkiej skórze.\nTwierdzi, że ją zmusiłem, ale to nie jest cała prawda. Dałem jej wybór. Dokonała go.\nKtoś musiał ponieść karę. Niekoniecznie ona. Sama wybrała. Podjęła decyzję, która przywiodła ją do tego miejsca. No dobra, może niedokładnie tutaj.\nStała plecami do ściany, a rozszerzone strachem oczy parzyły wprost na mnie. Zaróżowiona skóra wokół nich sugerowała, że dała upust emocjom i płakała w samotności.\nBała się. I powinna.\nWiedziała, co się kroi.\nOstrzegałem ją, a mimo to spieprzyła sprawę.\nSyciłem się jej widokiem. Ładna Priscilla. Nawet z włosami w nieładzie, czarnym tuszem do rzęs rozmazanym na twarzy, sukienką w strzępach. Była śmiertelnie przerażona, a jednocześnie wyzywająca. Podobało mi się to.\nLubiłem jej ogień. Sprawiał, że kutas mi stawał.\nZamknąłem drzwi, ale nie zawracałem sobie głowy przekręceniem klucza. Nie było takiej potrzeby. Nie wyjdzie stąd dzisiaj. Opuści to miejsce dopiero, gdy z nią skończę.\nZrobiłem krok. Wydała z siebie pisk niczym małe zwierzątko. Dłonie oparła płasko na ścianie. Zupełnie jakby próbowała się z nią stopić.\n– Najwidoczniej od początku przeznaczenie chciało, żebyśmy tu skończyli – stwierdziłem.\nJedyną reakcją na te słowa było drżenie, które nagle zawładnęło jej ciałem. Oplotła się rękoma. Słyszałem, jak przełyka ślinę. Duma jej jednak nie pozwalała, żeby błagać o litość. Szanowałem ją za to. Z drugiej strony podobała mi się wizja Priscilli na kolanach, uczepionej moich bioder i zaklinającej, żebym oszczędził jej tej jednej rzeczy.\nZdjąłem marynarkę od garnituru i powiesiłem ją na oparciu krzesła. Obserwowałem w lustrze odbicie dziewczyny. Odpiąłem najpierw jedną spinkę do mankietu, potem drugą i odłożyłem je na stół. Podwijając rękawy, skierowałem uwagę na Priscillę. Przeniosła wzrok na moje przedramiona. Śledziła ruch dłoni.\n– Wiem, Cilla – powiedziałem.\nSpojrzała na mnie.\n– Wszystko wiem.\nCzułam się rozkojarzona, gdy wysiadłam z windy na szóstym piętrze, na którym mieszkał mój brat Jones. Właśnie rozładował mi się telefon i grzebałam w torebce w poszukiwaniu power banku. Zapach curry napływający z mieszkania o numerze 605 był znajomy, podobnie jak dźwięk zbyt głośno nastawionego telewizora w 602 oraz płacz dziecka w 601.\nW pierwszą środę każdego miesiąca jedliśmy z Jonesem obiad. Z wyjątkiem tego jednego dnia nie widywaliśmy się, chyba że czegoś potrzebował. Zostawiłam mu wcześniej wiadomość głosową, żebyśmy spotkali się w lobby, ale go tam nie zastałam. Pofatygowałam się więc na górę. Od czasu, gdy rzucałam się pędem do wejścia do budynku, deszcz zelżał, ale wnioskując po kroplach uderzających w okna na końcu korytarza, ulewa rozszalała się na nowo.\nKiedy dotarłam do mieszkania brata, usłyszałam rozmowę. Nie rozpoznałam głębokiego, szorstkiego głosu, którego właściciel musiał wypalać przynajmniej paczkę papierosów dziennie. „Czyżby Jones zapomniał o naszym obiedzie?”, pomyślałam. Zanim w mojej głowie zapaliła się czerwona lampka, zapukałam do drzwi i zawołałam go, dodając ostrzegawczo, żeby nawet nie myślał o wystawieniu mnie do wiatru.\nJednak w miarę wypowiadania kolejnych słów, głos stopniowo mi cichł. Gdzieś w zakamarkach umysłu zrodziła się myśl, że coś było nie tak.\n– Jones? – zapytałam, zaciskając kurczowo dłoń na klamce.\nDrzwi nieznacznie się uchyliły.\n– Och, jesteś – powiedziałam z ulgą w głosie. W tym momencie zobaczyłam jego twarz, a spojrzenie, które rzucił w moją stronę, przyprawiło mnie o dreszcze. Na jego prawym policzku widniał siniak, z rozciętej wargi sączyła się krew. Przechyliłam głowę, jakby ten gest powodował, że zrozumiem to, co widzę. – Co ci…\nTylko tyle zdołał wykrzyknąć, nim czyjaś ręka złapała za drzwi i otworzyła je na oścież. Zwalisty mężczyzna, który pojawił się za Jonesem, złapał moje ramię i wciągnął mnie do środka. Zostałam przyparta plecami do ściany, a wielka dłoń zasłoniła mi usta.\n– Kurwa. Cilla. Przepraszam. Prze… – Brat nie zdołał dokończyć zdania, bo kolejny z dryblasów znajdujących się w mieszkaniu uderzył go w skroń kolbą pistoletu. Jones padł na podłogę.\nKrzyknęłam, ale dźwięk stłumiła mięsista łapa zakrywająca mi pół twarzy.\nMężczyzna, który pozbawił przytomności Jonesa, spojrzał na niego, pokręcił głową, po czym przeniósł wzrok na mnie. Skuliłam się ze strachu. I zrozumiałam, jak bezsensowne było wbijanie paznokci w ramię tego, który mnie przytrzymywał.\n– Znalazłaś się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze, dziecinko – powiedział i następną rzeczą, jaką poczułam, był ból z tyłu głowy. Przed oczami eksplodowały mi gwiazdy, gdy osuwałam się w dół. Potem straciłam przytomność.\n– Co to ma, kurwa, być? – Siedziałem za biurkiem i obserwowałem dwie postaci na monitorze. Obie były nieprzytomne i leżały na podłodze z rękoma związanymi za plecami. Dziewczynie założono opaskę na oczy.\nHugo, człowiek odpowiedzialny za klaunów, którzy dzisiaj koncertowo spieprzyli sprawę, pokręcił głową, również wpatrując się w ekran.\n– Nakryła ich. Zobaczyła te zakute pały. Przestraszyli się.\nSpojrzałem na niego, przechylając głowę.\n– Przestraszyli się? Co to, do chuja, jakaś pieprzona noc amatorów? – Hugo już otwierał usta, żeby mi odpowiedzieć, ale uniosłem dłoń i go powstrzymałem. – Nieważne. Odzyskałeś torbę?\n– Tak, szefie.\n– To już coś. – Odwróciłem się z powrotem do monitora. – Kim jest dziewczyna? – Oczekiwałem tylko tego idioty Jonesa.\nHugo otworzył jej portfel i podał mi prawo jazdy. Priscilla Hawking. Siostra Jonesa Hawkinga. Sprawdziłem datę jej urodzenia – dwadzieścia cztery lata. Młodsza siostra.\nWpatrywałem się z uwagą w twarz uśmiechającą się do mnie z dokumentu, a potem znów spojrzałem na ekran. Dziewczyna wciąż była nieprzytomna. W którymś momencie podczas transportu musiała zgubić but. Miała na sobie rozpięty płaszcz, a spódnica podjechała w górę, ujawniając smukłe udo.\nCiało Jonesa nieznacznie się poruszyło. Budził się. Obserwowałem, jak otwiera oczy i powoli obraca głową, lustrując pomieszczenie. Chwilę później gwałtownie usiadł. Wiedział, gdzie jest. Znał też powód, przez który był teraz w obcym miejscu. W którym momencie zauważył na podłodze młodszą siostrę, nadal nieprzytomną. Zaczął płakać jak pieprzony gówniarz.\n– Zejść na dół? – spytał Hugo.\nPrawie o nim zapomniałem.\n– Nie. Daj mu chwilę, niech nacieszy się otoczeniem. – Tej nocy Jones dostanie prawdziwą lekcję życia.\nWstałem. Ochroniarz zrobił to samo. Rozpiąłem torbę, którą moi ludzie odzyskali, i sprawdziłem zawartość.\n– Jest wszystko? – spytałem, nie podnosząc wzroku.\n– Na to wygląda.\nWłożyłem palec w rozcięcie jednej z kilogramowych paczek z towarem.\n– Pewnie wciągnął parę razy. Złapaliśmy go, gdy zorganizował sprzedaż. W ten sposób dowiedzieliśmy się, że to Jones ukradł torbę. Próbował opchnąć kokainę jednemu z moich ludzi. Pieprzony idiota.\nTen mały incydent stanowił dobrą lekcję również dla mnie. Przypomniał mi, że nawet jeśli się ciebie boją, to nie znaczy, że będą trzymali lepkie łapska z dala od twoich rzeczy.\nDzisiejszej nocy zostanie ukarany dla przykładu. Przypomnę wszystkim, co się dzieje z cholernymi gnojkami, których ogarniała tak wielka chciwość, że decydują się okraść Killiana Blacka.\nZapiąłem torbę i zerknąłem ponownie na ekran. Dziewczyna stanowiła komplikację.\nHugo poszedł za mną do windy i zjechaliśmy na dół. Kiedy drzwi się rozsunęły, weszliśmy do prawie pustego pomieszczenia. Jakaś laska tańczyła na jednej ze scen, a menadżer siedział i ją obserwował. Pewnie przyszła na przesłuchanie. Spojrzałem na nią – ładna, młoda, z fajnymi cyckami i napiętymi pośladkami. Musiała jednak trochę popracować nad tańcem.\nSkierowaliśmy się w stronę wejścia prowadzącego na schody, którego pilnowało dwóch ludzi. Gdy mnie spostrzegli, od razu się rozstąpili. Zaczęliśmy schodzić. Świat nad ziemią emanował luksusem, ale pod nią panowała prymitywność. Piwnica była miejscem, w którym nikt nie chciałby się znaleźć.\nMoje kroki odbijały się echem od ścian. Ochroniarz stojący przed drzwiami wyprostował się.\n– Otwórz – rozkazałem.\nWykonał polecenie. Dwie osoby w środku natychmiast znieruchomiały i zwróciły się w naszym kierunku. Dziewczyna starała się dostrzec coś przez materiał, który zasłaniał jej oczy. Widziała twarze idiotów, którzy ją porwali, ale nie miała pojęcia, jak wyglądała moja. Nie zdawała sobie sprawy, z kim zadawał się jej brat, chyba że ten dupek wszystko jej zdradził.\nWszedłem do środka z Hugiem, który trzymał się blisko. Zamknął za nami drzwi. Jones znów zaczął się mazać i zalewać pieprzonymi łzami. Mówił tak szybko, że nic nie rozumiałem.\n– Zamknij się! – warknął ochroniarz, stając za plecami klęczącego mazgaja. Przystawił lufę do jego głowy.\nChłopak ucichł, ale wciąż pociągał nosem.\n– Jones, nie bądź pizdą – powiedziałem, oparłem się o ścianę i spojrzałem na dziewczynę.\nMilczała. Nie odezwała się słowem, ale odwróciła głowę w kierunku, z którego dobiegał mój głos. Udało jej się uklęknąć. Zgadywałem, że przepaska na oczach i związane za plecami dłonie utrudniały utrzymanie równowagi. Zdjęcie na dokumencie nie oddawało jej piękna. Na żywo – nawet z przesłoniętymi oczami – naprawdę robiła wrażenie dzięki wysokim kościom policzkowym i pełnym ustom, które, chyba nieświadomie, przygryzała.\n– Powiedziałeś jej, co zrobiłeś? – zapytałem Jonesa, nie spuszczając wzroku z dziewczyny.\n– Nic nie zrobiłem, przysięgam. Ja tylko… Znalazłem… Przez przypadek…\nHugo coś mruknął i trzepnął go w skroń. Nie było to mocne uderzenie, ale wystarczyło, żeby gnojek się zamknął.\n– Przypadkiem znalazłeś torbę pełną koki?\n– T-tak jest.\n– A potem? – zapytałem.\n– Za-zamierzałem ją zwrócić.\n– Wyglądam na pieprzonego idiotę?\n– Nie róbcie mi krzywdy. Proszę. Popełniłem błąd. Ja…\n– Mamy nie zrobić ci krzywdy? A co z twoją siostrą? Mamy zrobić krzywdę jej? – Jebany, tchórzliwy gnój.\nJones pokręcił głową.\n– Wszystko jest. Miałem zamiar to oddać.\n– Doprawdy? Po tym, jak zaplanowałeś sprzedaż?\nWziął głęboki oddech. Zrozumiał, że wiedziałem.\nPodszedłem do niego.\n– Mam oczy i uszy wszędzie, rozumiesz, kretynie?\n– Tak, proszę pana.\n– Brat popełnił błąd – odezwała się niespodziewanie dziewczyna. – Nie jest kretynem.\nRozbawiło mnie to stwierdzenie, choć wcale nie żartowała. Jej głos brzmiał miękko, ale widziałem, że tylko zgrywała spokojną. Na szyi dziewczyny dostrzegłem przyśpieszony puls.\n– Nie? Wszystkie dowody wskazują na coś przeciwnego.\nMilczała, pewnie zastanawiając się, jak odpowiedzieć.\n– Proszę, nie rób mu krzywdy.\nZaskoczyła mnie. „Proszę, nie rób mu krzywdy”. Myślałem raczej, że powie:\n„Proszę, nie rób nam krzywdy”.\n– Mam mu pozwolić odejść bez żadnych konsekwencji?\nPrzełknęła ślinę. Wiedziała, że takie rozwiązanie nie wchodziło w grę.\n– Po prostu… – Pokręciła głową, a łzy zmoczyły przepaskę na jej oczach i policzki. – Przepraszam.\nTe przeprosiny sprawiły, że znienawidziłem Jonesa jeszcze bardziej.\n– Pomóż jej wstać.\nHugo wziął ją za ramię i podniósł na nogi. Stanęła, opierając ciężar ciała na obutej stopie. Zrobiłem krok w jej kierunku. Mimo że mnie nie widziała, musiała wyczuć obecność, bo cofnęła się, zesztywniała i uniosła głowę. Starała się wychwycić jakikolwiek ruch.\n– Priscilla Hawking – powiedziałem. Specjalnie dałem jej do zrozumienia, że doskonale zdaję sobie sprawę, kim jest.\nPodszedłem bliżej, a potem stanąłem za jej plecami. Spojrzałem na sznur, który przeciął skórę na jej nadgarstkach. Pochyliłem się i wciągnąłem subtelny zapach perfum skryty pod cierpką wonią strachu.\n– Boisz się?\nZesztywniała. Wiedziałem, że czuła mój oddech na szyi.\n– Odpowiedz na pytanie.\n– Tak – pisnęła.\nZnów stanąłem z nią twarzą w twarz.\n– Przynajmniej jedno z was jest szczere. Powiedz, jaką wiadomość wyślę innym, jeśli pozwolę Jonesowi po prostu stąd odejść? Jeśli go nie ukarzę?\nZwiesiła głowę i wytarła nos o ramię.\n– Zaszkodziłoby to moim interesom – stwierdziłem.\n– Co w takim razie zamierzasz zrobić? – zapytała, unosząc głowę na znak odwagi. – Złamać mu nogę. Może obie. – Wzruszyłem ramionami, a Jones zaczął pleść jakieś bzdury. Najwidoczniej koka wciąż krążyła mu w żyłach.\n– Mogę ci zapłacić. – Głos jej się załamał, a spod opaski zaczęły wydostawać się łzy .\nWyciągnąłem dłoń, żeby zetrzeć kciukiem mokry ślad na jej policzku. Wstrzymała oddech.\n– Nie chodzi o forsę, złotko.\n– Proszę, nie…\n– Ciii, Priscillo. – Odwróciłem się do Jonesa. – Wstawaj.\nBez wątpienia pomyślała, że zamierzałem teraz połamać mu nogi, bo rzuciła się do przodu, uderzając o moją pierś. Złapałem ją, gdy się ode mnie odbiła, i uchroniłem przed upadkiem.\n– Zrobię wszystko!\nNadal trzymałem ją za ramiona. Drżała.\n– Błagam, puść go. To był tylko głupi…\n– Od kiedy głupota stanowi wymówkę?\n– Proszę. Zrobię, co zechcesz.\nPozwoliłem, by zapadła między nami wymowna cisza. Przyglądałem się jej z uwagą.\nCofnęła się i uniosła twarz, a ja nagle zapragnąłem zobaczyć jej oczy. Wtedy jednak skinęła głową. Trzy szybkie, nerwowe, krótkie kiwnięcia.\nDotknąłem mokrej twarzy Priscilli, a potem podążyłem palcem śladem łez od policzka aż po dolinę między piersiami. Wstrzymała oddech, gdy przesunąłem go i dotarłem do miejsca, w którym rozerwana bluzka odsłaniała miękką pierś.\n– Oferujesz mi seks, Priscillo?\nCofnęła się gwałtownie. Patrzyłem, jak próbuje pogodzić się z tym, co właśnie zrobiła. Stanąłem za nią i dotknąłem sznura krępującego jej nadgarstki.\n– Musiałbym naturalnie zobaczyć, co jest w ofercie.\nWydała z siebie jakiś dziwny dźwięk, który miał zamaskować szloch.\nPowoli rozwiązałem sznur. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiła, było sięgnięcie do opaski na oczach. Złapałem ją za nadgarstki.\n– Nie rób tego – wyszeptałem dziewczynie do ucha. – Chyba że nie chcesz stąd wyjść.\nDłonie jej drżały, ale skinęła głową i opuściła ramiona.\nStanąłem przed nią.\n– Pokaż mi.\n– Pokaż mi, co oferujesz.\nRozdziawiła usta, jakby nie mogła uwierzyć, że właśnie usłyszała coś takiego. Tak naprawdę wcale nie oczekiwałem, że się podporządkuje i rozbierze. Nie wyglądała na taką, która spełnia tego typu polecenia. Zdziwiłem się, gdy drżącymi dłońmi sięgnęła, żeby ściągnąć płaszcz. Hugo też się jej przyglądał, ale Jones trzymał głowę spuszczoną. Nie mogłem uwierzyć, że pozwalał siostrze na coś takiego. Pieprzony dupek. Gdy przedstawienie się skończy, chyba połamię mu też ręce.\nPłaszcz opadł na podłogę. Priscilla sięgnęła do guzików bluzki. Łzy płynęły jej po policzkach, ale nie przeszkadzało mi to obserwować, jak guziki wysuwały się z dziurek, aż wreszcie poły materiału się rozchyliły, a bluzka trafiła tam, gdzie płaszcz. Miała na sobie ładny biały stanik. Przez koronkę widziałem twarde, różowe sutki.\nPrzesunęła dłonie do tyłu i chwilę jej zajęło, nim rozpięła spódnicę. Gdy wreszcie się udało, zsunęła ją po szczupłych nogach. Moim oczom ukazały się wysokie pończochy w cielistym kolorze. Koronkowe białe majtki nie ukryły kępki schludnie przyciętych ciemnych włosów.\nOpuściła ręce wzdłuż ciała. Pewnie sądziła, że na tym się skończy.\n– Ja… Czy ty… – Zaczęła hiperwentylować.\n– Twój brat to skończony gnojek. Masz pewność, że jest tego wart? – Nie mogłem się powstrzymać przed zadaniem tego pytania. Sięgnęła do opaski, więc znów złapałem ją za nadgarstki i je przytrzymałem. Nie chciałem być zmuszony do tego, żeby ją skrzywdzić. To nie było właściwe. – Ubierz się i wracaj do domu. Pozwól bratu ponieść konsekwencje jego działań.\n– Mogę to zrobić. Ja… Potrzebuję tylko chwili. Po prostu…\n– Cilla. – Oboje odwróciliśmy się w stronę Jonesa.\n– Ja… – zaczęła, ale zamilkła.\n– Wracaj do domu, Priscillo. Nie należysz do tego świata – powiedziałem.\n– Proszę, ja po prostu…\n– Po prostu co?\nOmiotłem ją spojrzeniem. Miała w sobie coś, co wywoływało we mnie ciekawość.\n– Jeden miesiąc – usłyszałem swój głos.\n– Jesteś moja przez jeden miesiąc.\n– Będziesz do mnie należeć przez trzydzieści dni. – Postawiłem sprawę jasno.\n– Nie rozumiem.\n– Myślę, że wiesz, o co chodzi. Masz minutę na podjęcie decyzji.\n– Co musiałabym robić?\n– Wszystko, czego pragnę.\nRozumiała znaczenie tych słów.\nSpojrzałem na ochroniarza. Nagle wszystko przestało mieć znaczenie. Kurewsko jej pragnąłem. Na jeden miesiąc. Tylko dla mnie. Moja.\nGdy skinąłem, Hugo odbezpieczył broń. Podskoczyła.\n– Tak! Tak. Dobrze. Jeden miesiąc. Tak jak powiedziałeś. Proszę, nie rób mu krzywdy. Proszę.\nJones milczał. Przeniosłem na niego wzrok i złapałem garść włosów.\n– Pozwolisz siostrze to zrobić?\n– Powiedziałam „tak”! – krzyknęła. – Zostaw go w spokoju!\n– Pozwolisz? – ponowiłem pytanie.\nJęknął. Jak zasrany tchórz. Wziąłem głęboki oddech i pochyliłem się tak, że znaleźliśmy się oko w oko.\n– Muszę dowiedzieć się tylko jednej rzeczy, nim zabiorę twoją siostrę do swojego łóżka.\nJego przekrwione oczy wreszcie przesunęły się na Priscillę.\n– Jones. Skup się. – Pociągnąłem za tłuste włosy, aż wlepił we mnie mętny wzrok.\n– Kto skontaktował cię z kupcem?\nCisza. Dostrzegłem strach w oczach chłopaka.\n– Pozwól, że ci pomogę. Mój pieprzony kuzyn?\nNie musiał odpowiadać. Zobaczyłem prawdę wymalowaną na twarzy tego ścierwa.\nPuściłem go i poleciał do tyłu.\n– Proszę, nie rób mu krzywdy! – krzyknęła dziewczyna.\nOdwróciłem się do niej. Przyciągnąłem ją do siebie tak blisko, że torsem dotykałem jej klatki piersiowej, a kutasem naciskałem na brzuch. Mogła poczuć, czego powinna się spodziewać. Wcisnęła dłonie między nas, jakby chciała z nich zrobić barierę. Z łatwością mogłem ją złamać.\n– Śliczna Priscillo – zacząłem i sięgnąłem do opaski zasłaniającej jej oczy. – Jesteś tak przejęta bratem. Nie martwisz się, że poniesiesz karę za jego czyny?\nZamrugałam, bo jasne, fluorescencyjne żarówki mnie oślepiły. Palce mężczyzny dotykały guza, którego nabił mi tamten dupek w mieszkaniu Jonesa, gdy walnął moją głową o ścianę. Minęła chwila, nim oczy przyzwyczaiły się do światła. Przetwarzałam jego słowa. Jego ostrzeżenie.\nNajpierw zobaczyłam klatkę piersiową. Czarny garnitur skrywał potężne ciało. Odsunęłam dłonie, ale bałam się unieść wzrok, by zobaczyć gębę tego drania. Byłam przerażona. Czułam się przyparta do muru.\nGdy wciągnęłam powietrze, poczułam zapach wody toaletowej, subtelny, ale wyczuwalny. Stałam prawie naga, a on trzymał mnie w sposób, który nie pozostawiał wątpliwości, co do jego intencji. Wiedziałam, że mnie skrzywdzi.\nNie miałam jednak wyboru.\nZmusiłam się, żeby unieść wzrok. Schludny zarost podkreślał ostrą linię szczęki. Miał ciemne, prawie czarne włosy. Opóźniałam moment spojrzenia mu w oczy. Łzy rozmazywały mi widok. Przystojną twarz szpeciła jedynie szrama przecinająca lewy policzek. Odcinała się bielą na tle ciemnych włosów. Wiedziałam, że tę bliznę zostawił nóż. Jeszcze centymetr, a straciłby oko.\nPrzełknęłam ślinę, mrugnęłam i zmusiłam się, żeby w końcu spojrzeć bestii w oczy. W świetle żarówek nie potrafiłam określić ich dokładnego koloru. Wydawały się niemal czarne. Krył się w nich gniew. Twardość. I coś jeszcze.\n– No więc?\nCzekał na odpowiedź. Dawał mi do zrozumienia, że nie weźmie ode mnie nic, jeśli sama mu nie dam. Kiedy powiem „tak”, nie będzie odwrotu. Zażąda wszystkiego.\nJaką miałam alternatywę? Stanie z boku i przyglądanie się, jak łamie bratu nogi? Nie mogłam tego zrobić. I on dobrze o tym wiedział.\n– Zgadzam się na wszystko.\nSkinął głową, ale się nie poruszył. Patrzył mi prosto w oczy, aż w końcu odwróciłam głowę. Nie potrafiłam wytrzymać tego spojrzenia. W czarnych oczach czaił się głód. Płomienny, prawie demoniczny. Niezaspokojone pragnienie.\nA ja właśnie powiedziałam „tak”.\nNie znałam nawet jego imienia.\n– Proszę, wypuść mojego brata.\nNie odrywając ode mnie wzroku, skinął głową i ten drugi mężczyzna popchnął Jonesa do przodu. Zachwiał się, ale nie upadł. Do pleców miał przystawioną lufę, gdy obaj kierowali się w stronę drzwi.\n– Jest tego wart? – zapytał stojący przede mną potwór i nagle poczułam się, jak postać z bajki. Jak Bella, która została uwięziona, a jej życie wymieniono na życie ojca. – Jest?\nJones nawet nie spojrzał za siebie.\n– Nie znam twojego imienia – szepnęłam.\nMiałam wrażenie, że w ogóle nie mrugnął przez ten cały czas. Pożerał wzrokiem moje ciało. Co ze mnie zostanie, gdy użyje swoich dłoni? Ust. Swojego…\n– Kill? – Głos załamał mi się na tej pojedynczej sylabie. Co to za imię? Kto tak nazywa swoje dziecko?\nCofnął się i spojrzał na zegarek.\n– Hugo. – Mężczyzna, który wyprowadził mojego Jonesa, pojawił się w progu.\n– Zabierz ją do apartamentu, umieść w jednej z sypialń i postaw kogoś przy drzwiach. Załatw jej coś od bólu głowy.\nMusiał się domyślić, gdy wyczuł na niej guza.\n– Teraz? – Chciał mnie zabrać tam od razu?\nNawet się nie odwrócił, opuszczając pomieszczenie.\n– Tylko nie jednego z tych idiotów, jeśli łaska – polecił.\n– Ale… – zaczęłam, robiąc za nim krok. Hugo stanął między nami. Przebiegł wzrokiem po moim prawie nagim ciele. Zasłoniłam się ramionami.\nOchroniarz obszedł mnie, podniósł leżący na podłodze płaszcz i zarzucił mi go na ramiona.\n– Nie chcesz się przeziębić. – Jego głos był bardziej szorstki niż Killa. Dźgnął palcem moje plecy na znak, żebym ruszała do drzwi.\n– Teraz? To zaczyna się teraz? – Skręciło mi wnętrzności. Myślałam, że zwymiotuję, chociaż nie jadłam nic od śniadania. – Nie mogę…\n– Zgodziłaś się – powiedział i dźgnął mnie ponownie. – Jeden miesiąc. Ciekawe, czy będziesz w stanie chodzić za trzydzieści dni – zaśmiał się.\nZerknęłam za ramię, ale nie odwzajemnił spojrzenia.\nW korytarzu tłoczyli się mężczyźni. Ich oczy uważnie nas śledziły. Biło od nich niebezpieczeństwo. Jeden z nich nie zawahał się uderzyć moją głową o ścianę. Przed czym nie zawaha się ich szef?\nNa co ja się zgodziłam? Co najlepszego zrobiłam?\nZłapałam poły płaszcza i okryłam się nim szczelniej. But, który wcześniej miałam na nodze, został w pomieszczeniu. Szłam boso – nie licząc dziurawych pończoch. Musiały się podrzeć w czasie transportu.\nNa dole schodów Hugo położył mi dłoń na ramieniu, dając tym samym sygnał, żebym się zatrzymała, i chwilę później nasunął mi na oczy mokrą przepaskę.\n– Nie. – Dotknęłam materiału i go zsunęłam.\n– Masz do wyboru to albo przejażdżkę w bagażniku – burknął, pojawiając się w polu widzenia.\nOtworzyłam usta, żeby się sprzeciwić, ale uniósł brew i wiedziałam, że to oznaczało koniec dyskusji. Jeśli w ogóle można tak nazwać naszą wymianę zdań. Opuściłam dłonie.\n– Grzeczna dziewczynka.\nPosłałam mu gniewne spojrzenie, a on wyszczerzył się, po czym zawiązał przepaskę i poprowadził mnie w górę po schodach. Chwyciłam za poręcz. Każdy krok był trudniejszy od poprzedniego. Gdy się zachwiałam, złapał za moje ramię i nie pozwolił upaść. W końcu otworzył jakieś drzwi i usłyszałam muzykę oraz ludzi rozmawiających stłumionymi głosami. Nie widzieli mnie? Czy widok kobiety wyprowadzanej w ten sposób, wbrew jej woli, nie wprawiał ich w zaniepokojenie? To dla nich normalne? Bosa dziewczyna z zawiązanymi oczami, prowadzona przez ogromnego draba to ich chleb powszedni? Gdzie byliśmy? I w co ja najlepszego się wpakowałam?\nNie! W co wpakował mnie Jones?\nCzy Kill powiedział „koka”? Kokaina? Jones nie brał. Przysięgał mi to jeszcze w zeszłym miesiącu. Kłamał?\nPoczułam podmuch zimnego, wilgotnego wiatru. Usłyszałam warkot silnika i mentalnie przygotowałam się na marsz boso przez lodowate kałuże. Nim zrobiłam pierwszy krok, Hugo złapał mnie w pasie i uniósł nad ziemią. Instynktownie złapałam go za przedramię, chcąc się uwolnić. Wydał polecenia jakiemuś mężczyźnie. Chwilę później wylądowałam na skórzanym siedzeniu. Wsiadł za mną i zamknął drzwi. Wciągnęłam powietrze i poczułam zapach płynu po goleniu Killa.\nMusieliśmy znajdować się w jego samochodzie.\n– Gdzie jest mój brat? – zapytałam.\n– Nie musisz się o niego martwić.\n– Skąd mam wiedzieć, że jest bezpieczny?\n– Kiedy Kill zawiera umowę, dotrzymuje jej.\n– Mogę mieć tego pewność?\n– Nie możesz.\nOtworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale zadzwonił telefon. Hugo całkowicie mnie zignorował. Odwróciłam głowę do okna, próbując coś dojrzeć przez opaskę, ale okazało się to niemożliwe. Próbowałam zrozumieć, co się wydarzyło w ciągu ostatnich paru godzin. Miałam tylko zjeść obiad z bratem. To wszystko. Zamiast tego siedziałam z zasłoniętymi oczami, jadąc do apartamentu obcego faceta, i Bóg jeden wie, czego będzie ode mnie oczekiwał.\nNie, stop, dobrze wiedziałam, czego zażąda. Sama myśl wywołała dreszcze. Minęło chyba pół godziny, nim kierowca zwolnił i wjechaliśmy do garażu. Wiedziałam, bo deszcz przestał uderzać w szyby pojazdu. Hugo nie odezwał się przez całą drogę.\nGdy zaparkowaliśmy, ochroniarz wysiadł i złapał mnie za ramię, żeby pomóc mi wysiąść. Wcale się nie spieszył. Najwidoczniej nie martwił się, że ktoś zobaczy bosą kobietę z opaską na oczach, eskortowaną przez ogromnego mężczyznę. Śmiał się nawet z jakiegoś kiepskiego żartu, który opowiedział ten drugi facet – chyba kierowca. Usłyszałam dzwonek windy i gdy do niej wsiadłam, poczułam pod stopami dywan. Ucieszyłam się z niego. Pomimo płaszcza przemarzłam do szpiku kości. Długo jechaliśmy na górę, nim drzwi się rozsunęły. Kiedy wyszliśmy, zdjęto mi z oczu przepaskę.\n– Witaj w domu, przynajmniej na najbliższy czas.\nRozejrzałam się po luksusowej przestrzeni. Apartament był ogromny. Ciekawe, czy zajmował całe piętro. Wszystko gładkie i błyszczące, jakby dopiero wypolerowane. Winda zamknęła się za naszymi plecami, a ja odwróciłam się i spojrzałam na zarys mojego odbicia na drzwiach – na wolność, która wyślizgiwała mi się z dłoni.\nWbiłam wzrok w rozmazaną twarz widoczną w wypolerowanym niklu.\nGdy odwróciłam się do ochroniarza, zauważyłam, że jestem obserwowana. Nie potrafiłam go rozszyfrować. Wiedziałam, że był równie brutalny, jak pozostali, ale z drugiej strony przeniósł mnie do samochodu, żebym nie musiała chodzić po kałużach. Nie zrobił mi krzywdy i z jakiegoś powodu nie obawiałam się, że to zrobi.\nPrzystawił jednak pistolet do głowy mojego brata. Odbezpieczył go. Przygotował się do naciśnięcia spustu.\nPodeszłam do niego, rozglądając się wokół. Czy winda była jedynym wyjściem? Z pewnością budynek został też wyposażony w schody.\nW długim korytarzu doliczyłam się sześciu drzwi. Otworzył jedne z nich, zapalił światło i wskazał, żebym weszła do środka. Pomieszczenie okazało się luksusowo urządzoną sypialnią. Wszystko utrzymane zostało w kremowych odcieniach – delikatniejszych niż się spodziewałam po mężczyźnie, którego spotkałam. Zrobiłam krok, ale zatrzymałam się i odwróciłam do Huga. Ogarnęła mnie panika. Pokręciłam głową i nie zastanawiając się, minęłam go, jakbym miała jakiś wybór. Jakbym mogła wrócić do windy, nacisnąć guzik i stąd wyjść, a on nie robiłby z tego problemu.\nZłapał mnie za ramię. Jego uścisk był wystarczająco mocny, żeby odebrać go jak ostrzeżenie.\n– Nie utrudniaj tego.\nOddychałam szybko, wciągając i wypuszczając powietrze, a powieki zapiekły od wzbierających łez.\n– Proszę, nie zmuszaj mnie.\n– Chcę, żebyś weszła do pokoju. Niczego więcej nie oczekuję. – Przyglądał mi się z uwagą, dając czas, bym pojęła jego słowa. – Weź kąpiel. Zrelaksuj się. Kill przyjedzie za kilka godzin.\nDlaczego zachowywał się tak spokojnie?\nNie czekając na odpowiedź, wciągnął mnie do pokoju.\n– W łazience powinnaś znaleźć aspirynę. Zostawię kogoś na zewnątrz, gdybyś czegoś potrzebowała. Spróbuj jednak powstrzymać się przed wychodzeniem.\nZamykał drzwi, ale złapałam za klamkę.\nWestchnął, dając mi do zrozumienia, że zdążyłam go już zirytować.\n– Mogę zadzwonić do brata? Nie mogę po prostu…\n– Nie utrudniaj tego – powtórzył.\nByła druga w nocy, gdy wróciłem do apartamentu. Rozmyślałem o mojej ślicznej, pojmanej dziewczynie przez cały czas. Miałem wzwód na myśl o wszystkich rzeczach, które planowałem z nią zrobić w ciągu następnego miesiąca.\nPrzebieg dzisiejszego wieczoru wciąż wprawiał mnie w konsternację. Dlaczego zareagowałem na nią w ten sposób? To do mnie zupełnie niepodobne. Z drugiej strony wolałem zerżnąć piękną kobietę, niż połamać nogi jakiemuś dupkowi.\nOdesłałem podwładnego stojącego przy drzwiach sypialni, w której przebywała. Nalałem sobie whiskey. Zdjąłem marynarkę, krawat i rozpiąłem górne guziki koszuli, po czym ruszyłem do jej pokoju. Przekręciłem klucz w zamku, nacisnąłem klamkę i otworzyłem drzwi. Światła były włączone, ale widocznie zasnęła, bo nagle usiadła na łóżku zdezorientowana. Wciąż miała na sobie płaszcz i podarte pończochy. Wyprostowała się. Wcześniej musiała siedzieć, czekając na mnie. Nie byłem jednak na tyle głupi, by sądzić, że robiła to z tęsknoty.\nStałem w progu i przez chwilę ją obserwowałem. Czułem zmęczenie po całym dniu załatwiania spraw w klubie. Potrzebowałem małego odprężenia przed snem. Nie brakowało kobiet gotowych, żeby mi obciągnąć, ale oszczędzałem się dla niej. Ciekawe, czy byłaby wdzięczna, gdybym jej to powiedział.\nPostanowiłem jednak o tym nie wspominać.\nSiedziała na łóżku z rękoma skrzyżowanymi na piersi.\n– Jesteś uparta, co?\nNie odpowiedziała. Posłała mi jedynie gniewne spojrzenie.\n– Gdzie jest mój brat?\n– Skąd mam mieć pewność?\n– Daję ci słowo.\n– A skąd mam wiedzieć, ile jest ono warte?\nZmrużyłem oczy, ale powstrzymałem się od odpowiedzi. I tak się już bała, więc nie potrzebowałem wzbudzać w niej większego strachu. To normalne, że zadawała pytania.\nZ tym że nie lubiłem być przesłuchiwany.\nWszedłem do środka i opróżniłem drinka, przez cały czas obserwując Priscillę.\n– Cóż, musisz mi zaufać. Jaki masz wybór?\n– Nie mam. Odebrałeś mi go.\n– Nie, to nieprawda. Sama zdecydowałaś. Ty wybrałaś. Możesz wyjść stąd w każdej chwili.\n– Za jaką cenę?\n– Chyba się domyślasz.\n– Ja albo mój brat.\n– Jesteś od niego o wiele bystrzejsza. Od razu to widać, a teraz wstawaj. Przyciągnęła nogi pod siebie i klęknęła na materacu.\n– Mam pracę, wiesz.\n– Dobrze dla ciebie. Poproszę cię grzecznie jeszcze raz, bo jesteś tu nowa. Podnieś. Się. Do. Cholery.\nZastanowiła się i zrobiła to, co kazałem. Ześlizgnęła się z łóżka, ciasno owijając płaszcz wokół ciała. Szybko poszło. Poczułem rozczarowanie? Nie miałem pewności.\n– Napijmy się. – Stanąłem z boku i wskazałem na korytarz.\nRuszyła, wciąż mi się przyglądając, nawet gdy mnie mijała i wychodziła z sypialni.\nSzedłem za nią i wskazałem drogę do salonu. Gdy się w nim znaleźliśmy, przygotowałem nam drinki. Podałem jej szklankę z whiskey i usiadłem bokiem na kanapie, zakładając ramię na oparcie.\nStała zakłopotana, trzymając w dłoni alkohol, i nie wiedziała, co zrobić.\nPociągnęła ze szklanki i zacisnęła oczy, gdy płyn zapiekł ją w gardle. Uśmiechnąłem się.\n– Do końca.\nEwidentnie nie była entuzjastką whiskey, ale dzięki alkoholowi człowiek stawał się bardziej rozluźniony. Poczekałem, aż wypiła całego drinka, wykrzywiając przy tym twarz.\n– Postaw tu szklankę. – Wskazałem na mały stolik.\n– Zobaczmy teraz, co jest pod tym płaszczem.\nZaczęła się trząść. Ze strachu szeroko otworzyła oczy. Miały ładny odcień zieleni, a ich blask mocno kontrastował z gęstą grzywką prawie czarnych włosów.\n– Co zamierzasz mi zrobić?\n– Na razie będę tylko patrzył, jak się rozbierasz. Nie zmuszaj mnie, żebym ci w tym pomagał. Nie spodoba ci się to. Zrozumiałaś?\nSkinęła głową. A może to drżenie, które pomyliłem z tym gestem? Podniosła dłonie i zaczęła rozpinać płaszcz. Tak bardzo się trzęsły, że zajęło to sporo czasu, ale ostatecznie udało się jej i zdjęła go. Trzymała ubranie przed sobą, jakby nie wiedziała, co ma z nim zrobić.\n– Połóż go tam. – Wskazałem na krzesło. Miałem w dupie, gdzie rzuci ciuchy, ale najwyraźniej potrzebowała konkretnych instrukcji.\nGdy odłożyła płaszcz, stanęła w oczekiwaniu.\n– Dalej. Ściągaj wszystko. – Pociągnąłem łyk whiskey. Dałem jej czas, żeby przetworzyła to, co się działo.\nSięgnęła do tyłu i rozpięła stanik, po czym powoli zsunęła ramiączka. Zasłaniała piersi tak długo, jak to było możliwe, ale w końcu pozwoliła biustonoszowi opaść. Czekałem cierpliwie, ponieważ obserwowanie, jak walczyła z nieuchronnym podporządkowaniem się rozkazom, było równie podniecające, jak zobaczenie nagiego ciała. Wyobraziłem sobie, jakie to będzie uczucie, gdy zamknie usta na moim kutasie.\nZajęło jej pięć minut, nim stanęła z rękami po bokach i wzrokiem wbitym w jakiś punkt za mną.\n– Trzeba cię mocno ponaglać. Większość kobiet jest bardziej… entuzjastyczna.\n– Dlaczego więc nie znajdziesz sobie jednej z takich kobiet?\n– Dobre. – Pociągnąłem łyk alkoholu, przyglądając się jej z uwagą, po czym wzruszyłem ramionami. – Jest ich na pęczki, ale ty, Cillo… Jones powiedział mi, że używasz tego zdrobnienia, zgadza się? – Nie czekałem na odpowiedź. – Dzięki tobie nadchodzący miesiąc zapowiada się ciekawie. – Upiłem drinka. – A teraz pokaż mi cipkę.\nZaczerwieniła się i z trudem zapanowałem nad śmiechem. Zdjęła pończochy, a następnie wsunęła dłonie za pasek majtek i ściągnęła je w dół płynnym, rozgniewanym ruchem. Zwinęła je w kulkę i rzuciła we mnie.\n– Zadowolony? – zapytała, krzyżując ręce na piersi.\nZłapałem figi, przysunąłem je do nosa i zaciągnąłem się głęboko. Jęknąłem z satysfakcją.\nOtworzyła szeroko oczy. Najwidoczniej się tego nie spodziewała. Cóż, byłem sprośnym skurwielem. Niedługo miała się o tym przekonać.\nZłożyłem bieliznę i wsunąłem ją do kieszeni. Powoli przesunąłem wzrok do jej małej ślicznej cipki i przyglądałem się z rozkoszą, podczas gdy Cilla przestępowała z nogi na nogę.\n– Jeszcze nie – rzuciłem w odpowiedzi na jej wcześniejsze pytanie.\nNieśpiesznie przesunąłem wzrok w górę, napotykając jej wystraszone spojrzenie. Wstałem i podszedłem do dziewczyny, zatrzymując się tuż przy drobnym ciele. Położyła dłonie na mojej klatce piersiowej, aby powstrzymać mnie od podejścia bliżej. Nie spuszczaliśmy z siebie oczu. Zacisnąłem palce na jej cipce, a ona westchnęła. Zdziwiła mnie wilgoć i zapach podniecenia, który wydzielała.\nTo jednak jeszcze nie wzbudziło mojego zainteresowania. Teraz chciałem, żeby stała się posłuszna i uległa.\nWplotłem palce w jej włosy i pociągnąłem. Syknęła z bólu i naparła na mnie.\n– Mam cię nauczyć, jak zachowywać się z szacunkiem?\nPrzełknęła ślinę. Zacisnąłem mocniej dłoń.\n– Mam to zrobić?\n– Powiedz to.\nPrzytrzymałem ją jeszcze przez chwilę, a potem wypuściłem i się cofnąłem.\nGdy podszedłem do stolika, żeby nalać sobie kolejnego drinka, Cilla nie poruszyła się z miejsca. Zająłem z powrotem miejsce i posmakowałem piekącego alkoholu. Otarła zaczerwienione oczy.\n– Teraz się odwróć.\nPosłuchała. Może nawet się cieszyła, że nie widziałem jej twarzy, więc oboje na tym skorzystaliśmy. Ja mogłem napawać się widokiem wspaniałego tyłka, a ona ukryć łzy, gdy wydam kolejne polecenie.\n– Rozstaw nogi i się pochyl.\nDłonie Priscilli poszybowały do twarzy, a ja wyobraziłem sobie minę, jaką pewnie zrobiła. Pociągnąłem łyk alkoholu i dałem jej chwilę, nim znów przypomniałem o naszej umowie.\n– Wszystko. Pamiętasz? Powiedziałaś, że spełnisz każde życzenie. Czyżbyś się rozmyśliła? – Wyszczerzyłem się, czując jej zażenowanie. – Pochyl się i pokaż mi wszystko.\nW dalszym ciągu stała wyprostowana, ale opuściła ręce, jak gdyby zamierzała się podporządkować, tylko potrzebowała czasu, żeby się przygotować. Może w głowie odtwarzała motywującą przemowę? Skąd miałem, kurwa, wiedzieć? I co mnie to obchodziło?\nZacisnęła dłonie w pięści, aż zbielały jej kostki, i powoli odwróciła się twarzą do mnie, mrużąc zielone oczy. Gdyby spojrzenie mogło zabijać, to pewnie padłbym trupem.\n– Ty cholerny tyranie. Nie jesteś lepszy od byle gwałciciela z ciemnej alejki.\nW tej chwili wszystko się zmieniło. Gdy tylko wypowiedziała to słowo, zrobiło mi się czerwono przed oczami. Usłyszałem, jak pęka szklanka, i poczułem ostry ból od odłamków szkła, które rozcięły mi dłoń. Alkohol wymieszał się z krwią. Krzyknęła, kiedy się podniosłem. Z jakiegoś powodu serce wcale mi nie przyspieszyło. Byłem spokojny i opanowany.\nJednocześnie zupełnie się nie kontrolowałem.\nZrobiłem krok w kierunku Cilli, która ruszyła biegiem przez korytarz. Podążyłem za nią. Szedłem wolno, z rozmysłem powstrzymując się przed pogonią. Rzuciła szybkie spojrzenie za siebie i wślizgnęła się do sypialni. Byłem jednak blisko, więc kiedy trzasnęła drzwiami, odbiły się od czubka mojego buta.\nWrzasnęła, cofając się. W pewnym momencie potknęła się i upadła tyłkiem na podłogę.\n– Nie jestem twoją kurwą!\nPoderwała się na nogi, gorączkowo szukając czegoś, co wykorzystałaby do obrony. Nie mogła się jednak ze mną równać. Za chwilę miałem jej to uświadomić.\n– Jesteś. Moją. Kurwą – wycedziłem każde słowo.\nPopchnąłem ją na łóżko. Upadła plecami na materac. Owinąłem dłoń wokół jej gardła i wspiąłem się na nią. Unieruchomiłem uda kolanami, a potem przysunąłem głowę do wystraszonej twarzy Priscilli. Wiedziałem, że to, co widziała w moich oczach, śmiertelnie ją przerażało. Musiałbym być ślepy, żeby tego nie zauważyć.\n– Nie jestem gwałcicielem. Zgodziłaś się. Wiedziałaś dokładnie, w co się pakujesz i co oferujesz.\nWbijała mi paznokcie w przedramię, głośno nabierając powietrze. Ścisnąłem mocniej jej szyję. Ręka Cilli znalazła się przy mojej twarzy. Zadrapała mnie w policzek.\nZobaczyłem ją na szczupłej szyi – ciekła z dłoni, którą wcześniej skaleczyłem. Czerwień znaczyła też twarz i piersi Priscilli. Była wszędzie tam, gdzie ją dotknąłem.\nRamię dziewczyny opadło, a ja spojrzałem w jej oczy. Oderwałem dłoń od gardła i ześlizgnąłem się z łóżka. Przekręciła się na bok, kaszląc i łapczywie nabierając powietrze. Cofnąłem się, zerkając na nagie ciało pokryte krwią.\nMruknąłem zdezorientowany, odwróciłem się i podszedłem do drzwi. Zatrzymałem się przy nich, stojąc plecami do Cilli. Przejechałem dłońmi po twarzy i włosach. Zmusiłem nogi do ruchu i wyszedłem z pokoju. Nie wiedziałem, co bym jej zrobił, gdybym natychmiast nie opuścił sypialni.\nNie odwracając się, złapałem za klamkę.\n– Nie wychodź, zrozumiałaś? Nie waż się wyściubić nosa z tego pokoju.\nTrzasnąłem drzwiami i poszedłem do swojej sypialni. Wyszedłem na balkon. Miałem gdzieś, że padało. Wiatr chłostał mnie jak bicz. Nie dbałem o to. Stałem w strugach wody, pozwalając, żeby zmyła ze mnie krew i uderzała w twarz. Stałem pogrążony we wspomnieniach i nie potrafiłem myśleć o niczym innym. Ani o przerażonej dziewczynie w pokoju, ani o tym, że prawie ją zabiłem. O niczym.\nWidziałem jedynie krew. Tak dużo pieprzonej krwi.\nZamknęłam drzwi do sypialni na klucz. Wiedziałam, że to go nie powstrzyma, ale przynajmniej dało mi jakąś ułudę bezpieczeństwa. Drżałam na całym ciele. Przemarzłam do szpiku kości. Cofnęłam się w głąb pokoju, obejmując się ramionami. Spojrzałam w dół na klatkę piersiową i zobaczyłam na niej krwawe ślady. Uniosłam dłoń i dostrzegłam, że pod paznokciami również miałam krew.\nCo się stało? W co ja się wpakowałam? Nie byłam pewna, co właściwie się wydarzyło. Czy on mnie zabije?\nRozejrzałam się po sypialni. Łóżko, dwie szafki nocne, po jednej z każdej jego strony, toaletka i komoda. Podeszłam do niej i zaczęłam ją pchać w stronę drzwi, ale musiała ważyć z pół tony, bo nawet nie drgnęła. Poddałam się i wzięłam krzesło stojące przed toaletką. Wsunęłam je pod klamkę. Nie sądziłam, żeby wytrzymało, jeśli Kill postanowiłby tu wejść, ale zawsze to jakieś zabezpieczenie. Wysunęłam wszystkie szuflady w poszukiwaniu broni – czegoś, co mogłabym wykorzystać do obrony. Nic nie znalazłam. Tak samo w łazience. Butelka szamponu i odżywki do włosów, żel do mycia ciała i kremy, szczoteczka w opakowaniu, pasta do zębów. Nic, czego mogłabym użyć, żeby go zranić. Okaleczyć.\nWróciłam do sypialni i nasłuchiwałam, czy nie nadchodzi. Zmusiłam się, żeby przystawić ucho do drzwi, jednak po drugiej stronie panowała cisza. W pokoju były dwa okna, ale apartament musiał znajdować się co najmniej dwadzieścia pięter nad ziemią. Nawet nie dało się ich otworzyć.\nPowiedział, że mogłam odejść, kiedy tylko chciałam. To jednak nie wchodziło w grę. Wiedziałam, co by to oznaczało dla mojego brata.\nJones. Kurwa. Ależ dałam się nabrać. Zapewniał, że był czysty od miesięcy, a ja mu uwierzyłam. Starszy brat, który poświęcił dla mnie tak wiele i jeszcze więcej przez to stracił.\nUsiadłam na brzegu łóżka. Przypomniałam sobie, co przeszedł w tamtym domu. Wiedziałam, dlaczego tak się zachowywał. Kiedyś był dzielny. Odważny. Lecz te cechy brutalnie z niego wyrwano.\nŁzy napłynęły mi do oczu i zwilżyły twarz. W brzuchu czułam ucisk i ciężar, jakby wypełniały go cegły. Znajdowałam się w beznadziejnej sytuacji. Musiałam robić to, co kazał mi Kill. Dać mu, cokolwiek zechciał. Wszystko, czego zapragnął.\nTo, co się przed chwilą wydarzyło, spowodowało w mojej głowie lawinę myśli. Mógł mi to dzisiaj odebrać. Był większy i silniejszy. Potrafił mnie zmusić, ale tego nie zrobił. Co takiego wywołało w nim tę agresywną reakcję? Nie słowo „tyran”. Doskonale zdawał sobie sprawę, że tak właśnie go postrzegano. Sytuacja się zmieniła, gdy oskarżyłam go o bycie gwałcicielem.\nWstałam i potrząsnęłam głową, żeby pozbyć się obrazu szklanki, która pękła w dłoni Killa.\nNie weźmie tego, czego mu nie dam. Pytanie tylko, jak długo pozwoli mi odwlekać nieuniknione?\nPoszłam do łazienki, zamknęłam za sobą drzwi i uruchomiłam prysznic. Weszłam pod strumień parującej wody. Skrzywiłam się z powodu gorąca, ale tego właśnie potrzebowałam. Gdy przyzwyczaiłam się do temperatury, zmyłam krew z dłoni i spod paznokci. Umyłam włosy, potem wyszorowałam porządnie całe ciało. Wyłączyłam prysznic dopiero wtedy, jak już nie mogłam dłużej wytrzymać gorąca. Przetarłam zaparowane lustro, nim owinęłam wokół siebie ręcznik. Odbicie wprawiło mnie w osłupienie. Zmęczone, zaczerwienione oczy praktycznie same się zamykały, a na gardle zaczęły pojawiać się siniaki w kształcie palców. Wycisnęłam z włosów resztkę wody, po czym związałam je w koczek, korzystając z gumki, którą znalazłam w jednej z szafek. Otworzyłam pudełko z zapasową szczoteczką i umyłam zęby. Zupełnie jakbym była w domu i szykowała się do spania. Jakbym wcale nie czekała na rzeź niczym uwięzione zwierzę.\nGdy wróciłam do sypialni, krzesło wciąż stało tam, gdzie je postawiłam. Nikt nie przyszedł i nie wyważył drzwi. Wątpiłam, by się na to zdecydował. Pewnie jego reakcja zszokowała go równie mocno jak mnie.\nOdsunęłam grubą, ciężką kołdrę. Jeszcze nie spałam pod tak delikatnym i luksusowym materiałem. Naga położyłam się na materacu. I tak nie miałam co na siebie założyć. Szybko zapadłam w sen. Nawet nie zgasiłam światła.\nObudziło mnie burczenie w brzuchu. Czułam się wręcz wygłodniała. Spojrzałam na zegarek i uświadomiłam sobie, że minęły dwadzieścia cztery godziny, od kiedy ostatni raz coś jadłam.\nPotarłam twarz dłońmi i usiadłam. Wspomnienia ostatniej nocy wróciły ze zdwojoną siłą. Jakim cudem udało mi się zasnąć? Wyszłam z łóżka, podniosłam ręcznik, który wcześniej porzuciłam, i owinęłam go wokół ciała. Wciąż padało, a świat spowiła szarość. Lało tak od wielu dni. Nowy Jork jesienią wyglądał pięknie, ale gdy z nieba leciały strugi deszczu, czułam się, jakbym powoli umierała. Przyjechałam tu za Jonesem i nie było dnia, żebym nie pragnęła wrócić do Kolorado.\nNie mogłam jednak zostawić brata samego. Dowód na to stanowiła moja obecność w tym apartamencie. Jones był zbyt wrażliwy. Zbyt kruchy. Musiałam pozostać blisko, żeby w razie potrzeby poskładać go z powrotem. A miałam wrażenie, że od załamania dzielił go tylko krok.\nPoszłam do łazienki i umyłam zęby, a potem podeszłam do drzwi sypialni. Nasłuchiwałam przez chwilę i gdy upewniłam się, że po drugiej stronie panowała cisza, odsunęłam krzesło.\nKazał mi nie wychodzić, ale nie miałam wyjścia. Wcale tego nie chciałam. Boże, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, było spotkanie z nim i złamanie jednej z zasad. Wciąż pałał nieposkromionym gniewem? Czy może się uspokoił?\nNacisnęłam klamkę i skrzywiłam się na dźwięk zgrzytającego zamka. Na szczęście drzwi nie skrzypnęły, gdy otworzyłam je dość szeroko, aby zerknąć na korytarz. Pusto. Wyglądało na to, że w całym apartamencie nikogo nie było. Nawet przy windzie zabrakło ochroniarza.\nKuchnia znajdowała się po drugiej stronie salonu. Zamierzałam zakraść się do niej na paluszkach i złapać coś do jedzenia. Nie chciałam przed sobą przyznać, że plan zakładał natychmiastową ucieczkę do pokoju. W tej chwili czułam się, jak przerażona na śmierć mała myszka szukająca norki.\nW apartamencie nie świeciły się żadne światła, a chmury skrywały słońce. Dotarłam do kuchni i zaczęłam się zastanawiać, czy ktokolwiek w niej jadał. Wszystko lśniło czystością. Ani okruszka na żadnej powierzchni. Otworzyłam lodówkę, zmartwiona, że nie znajdę w niej jedzenia, ale moim oczom ukazały się pełne półki. Wręcz szokująco zapełnione. Chwyciłam karton soku, gdy usłyszałam dźwięk windy, i serce podskoczyło mi do gardła. Stałam jak sparaliżowana, trzymając zdobycz w dłoniach. Na korytarzu rozbrzmiały kroki i w progu stanęła kobieta. Jeśli zaskoczyła ją obecność nieznajomej, owiniętej jedynie w ręcznik, to nie dała tego po sobie poznać. Nie minęła nawet sekunda, a uśmiech rozjaśnił jej twarz.\n– Pan Killian mówił, że ma towarzystwo – powiedziała.\nZbliżała się do sześćdziesiątki. Za jej plecami stał mężczyzna w garniturze, który również wyszedł z windy. Jego rozpoznałam. Skinął mi głową. To on rozbił mi głowę o ścianę ostatniej nocy.\n– Leje jak z cebra – dodała nieznajoma. Położyła torebkę na blacie i zdjęła płaszcz. – Jesteś głodna?\nCzułam się zupełnie skołowana.\nPodeszła do mnie, wyjęła mi sok z dłoni i poprowadziła do stołka przy kuchennej wyspie. Zamknęła lodówkę.\n– Jestem Helen, kochanie. Zajmuję się tutaj gotowaniem i sprzątaniem. Jak masz na imię?\n– Um… Priscilla. – Pokręciłam głową. – Cilla. – Nie używałam imienia Priscilla odkąd… Cóż, odkąd zmarła mama.\n– Miło mi cię poznać, Cillo. Pan Killian powiedział, że mam się tobą zająć. Naprawdę to zrobił?\n– Co byś zjadła?\n– Uch… Wystarczy mi batonik zbożowy albo coś takiego.\n– Nonsens. Co powiesz na omlet? – Omiotła mnie spojrzeniem i uprzytomniłam sobie, że miałam na sobie tylko ręcznik. – Nie jesteś jedną z tych wegetarianek, prawda? Wyraz jej twarzy trochę mnie uspokoił.\n– Nie, nie jestem – odpowiedziałam.\n– Dobrze. Ubierz się, a ja przygotuję dla ciebie śniadanie.\n– Och. – Rozejrzałam się po salonie w poszukiwaniu swojego płaszcza, majtek i stanika. Nie znalazłam ich. – Nie mam nic do przebrania.\n– Poczekaj chwilę.\nCokolwiek sobie pomyślała o kobiecie, która przebywała w apartamencie jej pracodawcy bez ciuchów, nie dała tego po sobie poznać. Zniknęła w korytarzu i wróciła po chwili ze szlafrokiem.\n– W tym będzie ci przynajmniej wygodniej.\nSkupiła się na wyciąganiu z lodówki składników na śniadanie, a ja szybko wsunęłam ramiona w rękawy i mocno zawiązałam pasek wokół talii. Złożyłam ręcznik i położyłam go na sąsiednim stołku. Zapach smażonego bekonu sprawił, że pociekła mi ślinka.\n– Jest tu gdzieś telefon? – zapytałam ośmielona.\n– Obawiam się, że nie – odpowiedziała Helen, stojąc plecami do mnie.\nNie upiększała. Odniosłam wrażenie, że polecono jej, aby nie pozwoliła mi skorzystać z telefonu, nawet jeśli znajdował się w tym apartamencie.\n– Chciałam tylko sprawdzić, co z moim bratem. – Spróbowałam raz jeszcze. Może miała komórkę, którą mogłaby mi pożyczyć.\n– Cóż, Cillo. – Wyłożyła na talerz tak perfekcyjny omlet, że zaburczało mi w brzuchu w oczekiwaniu na ucztę. – Pan Killian wkrótce wróci. Jestem pewna, że możesz go o to zapytać. Napijesz się kawy?\nSkinęłam głową i wzięłam do ręki widelec. „Pan Killian wkrótce wróci”. I choć byłam głodna, musiałam się zmuszać do przełknięcia każdego kęsa, bo gardło zaciskało mi się na każde wspomnienie o tym mężczyźnie.\nHelen zaparzyła filiżankę kawy i postawiła ją przede mną.\n– Śmietanka albo cukier?\n– Nie, dziękuję.\n– Cóż, lepiej zabiorę się do pracy. Jeśli będziesz czegoś potrzebowała, wołaj.\nZniknęła, a ja zaczęłam jeść, zastanawiając się, co tu się działo. Jeśli powiedział jej, żeby się mną zaopiekowała, to może się uspokoił? Wkładałam do ust kolejny kawałek bekonu, gdy winda znów stanęła na piętrze. Odwróciłam się, jednocześnie ześlizgując ze stołka. Hugo i jakiś facet w garniturze weszli do apartamentu. Omiótł mnie uważnym spojrzeniem, po czym skinął głową na powitanie.\nStałam z otwartymi ustami jak kretynka.\n– To doktor Horn. Przeprowadzi twoje badania – zwrócił się do mnie ochroniarz.\n– Moje badania?\nOdwrócił się do lekarza. Nie zadał sobie trudu, żeby mnie przedstawić.\n– Gdzie mogę rozłożyć sprzęt? – Nieznajomy nie wydawał się zaskoczony rozwojem sytuacji.\n– Trzecie drzwi na prawo.\nPokój, w którym spałam.\n– Co się dzieje? – Owinęłam się ciaśniej szlafrokiem, gdy Hugo ruszył w moim kierunku. Zrobiłam krok w tył. Mężczyzna z trudem stłumił śmiech i skręcił w lewo, sięgając do ekspresu. Zrobił sobie filiżankę espresso i odwrócił się do mnie, opierając o blat.\n– Co, do cholery, wydarzyło się ostatniej nocy?\n– Co masz na myśli?\n– Poraniłaś Killianowi twarz. Takie zadrapania ma zwykle na plecach. Rozdziawiłam usta, podczas gdy on przełknął łyk parującego napoju i wstawił filiżankę do zlewu.\n– Chodźmy. Mamy napięty harmonogram – powiedział i wziął mnie za ramię.\n– Nigdzie z tobą nie idę. Jakie badania? Mam lekarza. Nie potrzebuję…\n– Musimy sprawdzić, czy nie masz żadnych chorób wenerycznych, i upewnić się, że stosowana przez ciebie antykoncepcja jest aktualna. – Pociągnął mnie w stronę korytarza.\n– Co? O Boże. Zwariowałeś!\n– Jeśli wolisz zaczekać na Killa, nie ma sprawy. Wkrótce się tu zjawi. Jestem pewien, że po ostatniej nocy będzie bardzo wyrozumiały.\nSpojrzałam mu w oczy. Zadrżałam, dostrzegając w nich bezwzględność. Nie żartował. Poszłam za nim, gdy ruszył w stronę sypialni.\n– N-nie potrzebuję badań – wyjąkałam, ale wiedziałam, że słowa trafiały w próżnię.\nW środku doktor Horn zdjął z łóżka kołdrę. Na szafce nocnej ułożył swoje przyrządy na tacy. Rozpoznałam wszystkie narzędzia. Mój ginekolog korzystał z nich, gdy udawałam się na coroczne wizyty.\n– Proszę się rozebrać i położyć na łóżku.\nHugo puścił mi ramię, ale ledwo to zarejestrowałam, bo momentalnie zesztywniałam na dźwięk tego polecenia. Gdy się cofnęłam, uderzyłam w jego twardą klatkę piersiową.\n– Rób, co ci się każe, i nie marnuj naszego czasu.\nLekarz spojrzał na mnie.\n– To tylko rutynowe badania – zapewnił.\n– To żadne rutynowe badania. Nie potrzebuję…


NSŚ: Derby Stambułu, Limassol i Turynu - Legionisci.com - Legia Warszawa\nAl Ahly na meczu z CS Sfaxien\nŚroda, 26 lutego 2014 r. godz. 10:34\nNSŚ: Derby Stambułu, Limassol i Turynu\nW ostatnich dniach rozegrane zostały mecze derbowe w Turynie, Stambule czy cypryjskim Limassol. Juventus na meczu z AC Torino zaprezentował kartoniadę oraz świece dymne i stroboskopy. Przyjezdni wypełnili sektor gości, a z atrakcji ultras, poza symboliczną świecą, nie zaprezentowali nic.\nFani AEL pokazali się z bardzo dobrej strony na derbach Limassol - zarówno wokalnie, jak i pod względem liczby piro odpalonej na trybunach. Polecamy poniższy filmik z ich prezentacją. Na derbach Galatasaray - Besiktas niestety nie mogli pojawić się kibice gości. Ultrasi "Galaty", grupa UltrAslan przygotowali choreografię na trybunie za bramką, na którą składały się kartoniada z napisem "UA", malowana sektorówka z mapą Turcji, transparenty na dwóch kijach oraz płótno z datami "1481, 1905, 2000", oznaczającymi kolejno datę powstania Wyższej Uczelni Galatasaray, powstania klubu oraz zdobycia Pucharu UEFA.\nPartizan zawitał z płótnem "Grobari" na derbowy mecz kosza, którego gospodarzem była Zvezda. Trzeba przyznać, że ciekawe choreografie zaprezentowali kibice Al Ahly na meczu Afrykańskiego Superpucharu z tunezyjskim CS Sfaxien. Kartoniady i inne choreo prezentowane przez najlepszą ekipę ultras z Egiptu robią wrażenie. Fanatycy Al Ahly regularnie odpalają także pirotechnikę, a po tym właśnie meczu mieli niemałe spięcia z policją. Co ciekawe, policjanci odrzucali wszystkie przedmioty w stronę nacierających kibiców.\nJuventus na derbach z Torino:\nTorino na derbach z Juventusem:\nGalatasaray Stambuł na derbach z Besiktasem:\nAl Ahly na meczu z CS Sfaxien:\nCrvena Zvezda Belgrad na meczu z Javorem:\nCrvena Zvezda na derbach koszykarzy z Partizanem:\nPartizan Belgrad na derbach koszykarzy z Crveną Zvezdą:\niuvenes, 27.02.2014 11:12:28 - *.sanetja.pl\negipcjanie daja popis swoich mozliwosci, brakuje tylko piro\njnq, 27.02.2014 16:22:54 - *.merinet.pl\nwow muzlamy jakie agresywne;)


Czy wyjdzie już ciążą na beta hcg z krwi?? | Forum o ciąży i dzieciach - BabyBoom\nTemat na forum 'Potrzebuję porady' rozpoczęty przez Madziuniusia, 20 Styczeń 2015.\nWitajcie, mam mętlik w głowie czy jest już po co iść na badanie beta hcg z krwi, czy to oby nie za wcześnie. Nie chciałabym złudnie się ucieszyć, że nie ma ciąży, a okaże się, że po prostu zbyt wcześnie byłam na badaniu.\nOd początku muszę powiedzieć, że mam niestety nieregularną miesiączkę. W październiku zaczęłam 8, w listopadzie 11, zatem cykl trwał 34 dni. Kolejna miesiączka pojawiła się 5.12 (24 dni), w dodatku trwała tylko dwa dni... A jeszcze następna pojawiła się 1.01 (cykl 27 dni).\n10 stycznia (prawdopodobnie dni płodne) uprawiałam seks i jest prawdopodobieństwo zajścia w ciążę. Czy jest szansa, żeby to już wyszło na badaniu z krwi? Czy jeszcze za wcześnie? jeśli za wcześnie to kiedy najwcześniej powinnam się wybrać na takie badanie?\nMadziuniusia, 20 Styczeń 2015\nJeśli stosunek był 10 stycznia, to można już iść na betę, wykrywa ciążę już 7 dni po stosunku.\nNulini, 20 Styczeń 2015\na wg mnie za wczesnie... zagniezdzenie zaplodniononej komorki bedzie ok tygodnia po owulacji i wtedy beta bedzie ponizej 5, dopiero mniej wiecej 2-3 dni pozniej bedzie pow. 5 czyli ciaza.\nwesolutka85, 20 Styczeń 2015\nnatasza86 Fanka BB :)\nJeśli była byś pewna ze owulacja była 10 to mogla byś'już robić ale przy nieregularnych cyklach i braku pewności poczekaj lepiej jeszcze pare dni np do poniedziałku - ja bym tak zrobiła\nnatasza86, 20 Styczeń 2015\nDziewczyny mam wyniki. Czy to oznacza, że mogę spać spokojnie??\nMadziuniusia, 21 Styczeń 2015\nCzyli, nie jesteś w ciąży. Ciąża jest od powyżej 5.\nBoboBox, 21 Styczeń 2015


Suweren – lud nie jest związany art. 41a § 4 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych\nW grudniu zeszłego roku mailem wezwałem do złożenia urzędu sędziowskiego „sędziów”: Jacek Gęsiak, Dariusz Chrapoński, Grzegorz Misina i Lidia Świerdza, za ich oczywiste, bezczelne przekręty. Ta kobieta jest z Sądu Rejonowego w Dąbrowie Górniczej a tych trzech mężczyzn z Sądu Okręgowego w Katowicach. Wyznaczyłem im 30 dniowy termin. Po kilku dniach przypomniałem im:\ntytuł: zostało 27 dni, bydlaki\nWięcej razy nie przypomnę, odezwę się po upływie terminu.\nPrzypominam – Gęsiak, Chrapoński, Misina, Świerdza – WYPIERDALAĆ Z URZĘDU SĘDZIEGO: http://pamietnikwindykatora.pl/2016/12/11/wezwanie-do-dobrowolnego-zlozenia-urzedu-sedziego-przez-jacek-gesiak-dariusz-chraponski-grzegorz-misina-i-lidia-swierdza/\nNie kombinuj, tylko złóż urząd (jeden z drugim, z trzecim, z czwartą). Jak masz wątpliwości, to przeczytaj dokładnie materiał w obu „instancjach”, co napisaliście.\nOba maile wysłałem do wiadomości na wszystkie adresy e-mail tych sądów, do prezesa sądu apelacyjnego, jakichś tam organizacji i stowarzyszeń sędziowskich, Ministerstwa Sprawiedliwości i niektórych innych adresatów (prawników, moich znajomych). W sumie maks 300 odbiorców.\nOczywiście „sędziowie” ci nie uczynili zadość memu wezwaniu wobec czego od pewnego czasu przygotowany jest tekst o ich dokonaniach a wiarygodni, zaliczkowani ludzie czekają na mój sygnał do upublicznienia, docelowo do około miliona odbiorców. Znaczy się oni na wszelki wypadek, jakby coś mi się przytrafiło, bo nie odmówię sobie przyjemności osobistego upubliczniania, po troszeczku (kopiuj – wklej circa 50 adresów e-mail za każdym razem). Wciąż jednak od czasu do czasu dokonuję zmian w owym tekście przesłania, bo ciągle wydaje mi się nieoptymalny.\nNo ale do rzeczy. Mimo że pisałem „do wiadomości” a nie „adresat”, to i tak otrzymałem między innymi coś takiego: kliknij a jak nie chce Ci się kliknąć, to piszę:\nZASTĘPCA RZECZNIKA DYSCYPLINARNEGO PRZY SĄDZIE APELACYJNYM W KATOWICACH\nW odpowiedzi na Pana pismo z 13 grudnia 2016 roku przesłane mi w zakresie dotyczącym sędziów Sądu Okręgowego w Katowicach, przez Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa z 31 stycznia 2017 roku zawiadamiam, że na mocy art. 41a § 4 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych pozostawiam je bez rozpatrzenia z uwagi na znieważającą treść.\nTen art. 41a § 4 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, to brzmi tak: Skargi lub wnioski zawierające treści znieważające lub słowa powszechnie uznawane za obelżywe pozostawia się bez rozpatrzenia, zawiadamiając o tym skarżącego lub wnioskodawcę, z podaniem przyczyny pozostawienia skargi lub wniosku bez rozpatrzenia.\nNie wierzę w to, żeby ktoś tam z „kasty” rzetelnie rozpatrzył sprawę przekrętów tych bydlaków sędziowskich, więc nawet o to nie wnosiłem; idiotyczna odpowiedź w stylu „nie znajduję podstaw” albo „jest to tylko polemika” tylko poirytowałaby mnie. Napisałem „do wiadomości” tych różnych kastowych, żeby się trochę zreflektowali i nieformalnie zarekomendowali kaście, żeby dokonywania takich jaskrawych przekrętów unikała, bo pokrzywdzeni biorą sprawy we własne ręce. Czy taki mój cel został spełniony, tego nie wiem. No ale odpisałem tej pani sędzi – zastępcy rzecznika dyscyplinarnego, tak:\nNo to macie problem. Suweren rozpozna to mimo „znieważających treści”. „Lud” nie jest związany tym przepisem. Miłego weekendu.\nTak przy okazji, nie uważacie że ten przepis ww. jest idiotyczny? Załóżmy, że pijany / naćpany sędzia na rozprawie nasra na stół sędziowski a ja to nagram. Ja zatem napiszę skargę w której użyję słów typu „gnój sędziowski” i załączę filmik. Rzecznik dyscyplinarny nie może tego rozpatrzyć, bo użyłem słowa „znieważającego”?! Chyba będzie się zżymał z obawy, że „nierozpoznany” filmik do sieci trafi… Tak na marginesie, to takie zachowanie jest niczym wobec tego co tych czworo bydlaków w mojej sprawie zrobiło – jakie przekręty w uzasadnieniu wyroków skandalicznych poczynili.\nI jeszcze co do „znieważających treści” – nazwanie bydlaków bydlakami, gnojów gnojami zniewagą nie jest. W mej ocenie. Nie nazywajmy szamba perfumerią jak powiedział pewien pan chyba powieszony przez kogoś.\n« „Realizacja” weksla\nSpłata debetu na zajętym przez komornika rachunku osobistym »\nKomentarze do 'Suweren – lud nie jest związany art. 41a § 4 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych'\nOni nie zdają sobie sprawy z konsekwencji. tam jest wszechogarniający obłęd patologiczny – korupcyjny, stajnia Augiasza.\n5 Kwi 17 13:10\nW sądownictwie w ogóle, bo twojej sprawy nie znam, ale wierze ci.\n5 Kwi 17 13:11\nA wiesz, jakie „hece” byłyby gdyby rzetelnie ich wszystkich postępowania w wyrokach – w uzasadnienia wyroków oceniono, we wszystkich polskich sądach?\nMogłoby dojść do rozruchów i to nie sędziowskich (nie tylko sędziowskich) ale tych, co za te wyroki zapłacili znaczy się, łapówki dali.\n5 Kwi 17 13:46\nTo będzie siła na większą siłę: ludzie skrzywdzeni i tacy którzy to pojmują. Wyjdą i rozprawki dokonają.\n5 Kwi 17 13:58\nJeżeli uda się ich – pokrzywdzonych dobrowolnie zmobilizować, to tak.\n5 Kwi 17 14:02\nWyjdą, Polak nie puszcza płazem stalinowskich matactw.\n5 Kwi 17 15:45\nTo Ty wiesz i ja wiem ale inni?…\n5 Kwi 17 16:32\n6 Kwi 17 10:54\nnie pij tyle wina 🙂\nDawno nie wchodziłem na tego bloga. Widzę, że opary absurdu gęstnieją.\n13 Kwi 17 15:21\nWina piję o wiele mniej niż kiedyś, wpisu dokonałem na trzeźwo. A konkretnie, to co jest rzekomo absurdem?\n13 Kwi 17 15:23\nAbsurdem są teorie, które głosisz. Już kilka lat temu widziałem, że jak tylko przegrywałeś sprawę to zaraz wypisywałeś o teoriach spiskowych i przekupnych sędziach. Jak to jest, że ja nigdy na takich nie trafiłem? Zdarzali się idioci, od tego mamy instancje… Ale nigdy do łba mi nie przyszło tłumaczyć sobie swoich niepowodzeń na wokandzie sprzedajnością sędziego 🙂\n19 Kwi 17 16:08\nNieprawda. Przecież nie wiesz, jakie przekręty zrobili a ja wiem. W obu instancjach. Sprawa do której nawiązuję w tym wpisie to właśnie ta sprzed kilku lat. I są jeszcze dwie inne w których czuję celowe przekręty ale to już nie tak bardzo. Ja oprócz tych przegrałem co najmniej kilka spraw w sądach po których ani słowem nie odezwałem się, bo właśnie jestem obiektywny.\n19 Kwi 17 17:00\nP.S. Przeczytaj sobie jak chcieli mnie uciszyć: http://pamietnikwindykatora.pl/2016/09/25/obawiam-sie-o-swe-zycie-wezwano-mnie-bezpodstawnie-na-przesluchanie-w-sprawie-zniewazenia-funkcjonariusza-publicznego/\n19 Kwi 17 17:03


\tPosiedzenie z dnia 22 kwietnia 2004 r. - BIP w JST - Gmina Pakość\nścieżka nawigacji Strona główna > PRAWO LOKALNE > Protokoły > Z posiedzeń Burmistrza > Posiedzenie z dnia 22 kwietnia 2004 r.\nProtokół nr 39/2004\nodbytego w dniu 22 kwietnia 2004 r\nPosiedzenie odbyło się w dniu 22 kwietnia 2004 r. w godzinach od 8.00 – 10.15.\nAnaliza wniosków z Komisji Rady Miejskiej.\nOrganizacja i finansowanie letniego wypoczynku dzieci i młodzieży.\nKomisja Polityki Oświatowej, Kultury i Zdrowia wnioskowała w następujących sprawach:\npodjęcie przez Radę Miejską uchwały w sprawie zobowiązania właścicieli punktów skupu złomu do prowadzenia ewidencji skupowanego złomu i osób, które go dostarczają.\nBurmistrz zaproponował, aby sprawdzić projekt nowelizacji ustawy o odpadach, który jest obecnie opracowywany, oraz termin ewentualnego zakończenia nad nim prac, bowiem ustawa reguluje te obowiązki, dlatego też zbędnym jest powielanie tych regulacji a tym samym podejmowanie uchwały. Należy poinformować o zaistniałej sytuacji Radnych na dzisiejszej Sesji tj.dnia 22.04.2004 r.\nW powyższej sprawie głos zabrała Kierownik Referatu Spraw Obywatelskich Ochrony Zdrowia i Oświaty proponując aby wystąpić z pismem do właścicieli punktów skupu złomu celem przypomnienia o ciążących na nich obowiązkach jakim jest prowadzenie ewidencji, a także należy poinformować komisję o możliwości przeprowadzenia przez nich kontroli.\nzatrudnienie osoby do obsługi monitoringu w Posterunku Policji, natomiast Komisja Polityki Społecznej zasugerowała przeniesienie monitoringu do Ochotniczej Straży Pożarnej w Pakości.\nBurmistrz ustalił, że przeniesie do OSP nie poprawi sytuacji, bowiem Straż nie jest uprawniona do podejmowania żadnych czynności prewencyjnych, tzn. w przypadku popełnienia przestępstwa nie będą mogli podjąć czynności, jakie może podejmować Policja.\nOstatecznie podjęto decyzję, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zapadnie po zakończeniu remontu, który obecnie ma miejsce w jednostce Straży Pożarnej.\nKomisja Polityki Społecznej wnioskowała w sprawach:\nprzeznaczenia mniejszych pomieszczeń na mieszkanie a większe na sprzedaż.\n(po dokonanej wizji lokalnej pomieszczeń po zlewni mleka przy ul. Św. Jana)\nBurmistrz podjął decyzję, aby sprawa ta została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Komisję, celem przeanalizowania czy sprzedaż wszystkich pomieszczeń nie wydaje się bardziej korzystnym rozwiązaniem.\npomalowania budynku przy ul. Inowrocławskiej.\nBurmistrz poinformował, że jest to w planie remontu elewacji w ramach prac interwencyjnych.\nuporządkowanie chodnika przy ul. Inowrocławskiej i usunięcia hałdy kamienia wapiennego.\nW powyższej sprawie należy sprawdzić na czyim gruncie rozrzucony jest kamień.\nOdpowiedzialny za realizację zadania jest Kierownik Referatu Komunalno –Inwestycyjnego, Rolnictwa i Ochrony Środowiska.\nKomisja Integracji Europejskiej, Rolnictwa i Ochrony Środowiska wnioskowała w sprawach:\nponownego zalesienia byłego terenu wysypiska śmieci w Radłowie.\nBurmistrz poinformował o zakończeniu wyżej wymienionego zadania.\nKomisja ds. Rozwoju Lokalnego wnioskowała w sprawach:\npowołania komórki, celem ograniczenia nielegalnego wywozu śmieci która upoważniona byłaby do sprawdzania stanu faktycznego w tym zakresie.\nBurmistrz wyraził akceptację dla tego typu akcji, jednakże należy powołać komisje, które będą przeprowadzać tę kontrolę, za uprzednim poinformowaniem o przystąpieniu do powyższych czynności w Gazetce “Wiadomości Pakoskie”.\nBurmistrz może upoważnić odpowiednie osoby do przeprowadzenia kontroli, jak również osoby z Komisji ds. Ochrony Środowiska mogą z własnej inicjatywy podjąć się tego działania.\nPierwsza dwudniowa kontrola ma objąć swoim zasięgiem ulice Radłowską i Powstańców Wielkopolskich w Pakości.\nodsprzedaży składowania śmieci innym podmiotom pochodzącym z poza terenu Gminy.\nBurmistrz poinformował, że przeszkodą w realizacji tego zadania jest problem administrowania wysypiskiem śmieci.\nzwiększenia nacisku na promocję gminy Pakość, a zwłaszcza na jej zabytkowe obiekty sakralne, dlatego też nieodzownym elementem jest odpowiednie oznakowanie terenu np. poprzez założenie tablic informacyjnych i reklam.\nOdpowiedzialnym za realizację jest zadania Kierownik Referatu Inwestycyjno- Komunalnego, Ochrony Środowiska i Rolnictwa.\nmożliwości budowy kanalizacji bądź postawienia szaletu na terenie Kalwarii.\nNależy zasięgnąć opinii władz kościelnych.\nOdpowiedzialnym za realizację zadania jest Kierownik Referatu Spraw Obywatelskich, Ochrony Zdrowia i Oświaty.\nPani Elżbieta Szymborska przedstawiła pismo, które wpłynęło do Urzędu Miejskiego z Kujawsko Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego z propozycją przeprowadzenia badań rentgenowskich na terenie gminy Pakość. Pan Burmistrz zaproponował aby informacja została rozpowszechniona i mogła dotrzeć do jak najliczniejszej liczby osób. Ponadto należy zastanowić się czy nie można byłoby dofinansować tej akcji.\nSzczegółowe warunki zostaną określone.\nBurmistrz przedstawił informacje przygotowane przez dyrektorów placówek oświatowych z terenu miasta i gminy Pakość, w sprawie organizacji letniego wypoczynku młodzieży.\nDyrekcja Szkoły Podstawowej w Pakości poinformowała o zorganizowaniu:\nobozu dla 35 uczestników. Odpłatność 400 zł od jednej osoby. Wypoczynek zostanie dofinansowane w wielkości 3, 5 tys. zł.\npółkolonii letnich dla 40 osób w wielkości 3,2 tys. zł.\nnie obozowej akcji w Łącku,\nŁącznie zostanie przekazane około 11 tys. zł.\nGimnazjum planuje zorganizować 2 wyjazdy wędrowne.\nPierwszy wyjazd do Krakowa a drugi w Bieszczady.\nKoszt około 8 tyś zł.\nSzkoła Podstawowa w Kościelcu zamierza zorganizować półkolonie dla 40 dzieci\nBurmistrz podjął decyzję, że ostatni raz finansowanie odbywa się na dotychczasowych zasadach.\nW przyszłym roku zostanie przeprowadzany konkurs i dofinansowanie wypoczynku letniego realizowane będzie uzyskiwane tylko w przeliczeniu na jednego uczestnika.\nSekretarz Gminy poinformował o pociągnięciu do odpowiedzialności porządkowej i ewentualnie materialnej pracownika Urzędu Miejskiego na podstawie przepisów Kodeksu Pracy za niedopełnienie obowiązków dotyczących przeprowadzenia procedury wynikającej z przepisów ustawy -Prawo zamówień publicznych.\nKierownik Referatu Komunalno - Inwestycyjnego, Rolnictwa i Ochrony Środowiska przedstawił pismo, które wpłynęło z Kujawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Inowrocławiu do Urzędu Miejskiego z propozycją udzielenia bonifikat od cen nieruchomości gruntowych zbywanych spółdzielniom mieszkaniowym w związku z ustanowieniem odrębnej własności na rzecz jej członków.\nPodjęto decyzję o przekazaniu do rozpatrzenia na Komisję.\nKolejne pismo przedstawione przez Kierownika wpłynęło z Polskich Kolei Państwowych Stanowi ono odpowiedź na zapytanie w sprawie utworzenia przystanku w Dziarnowie, na który PKP wyraził zgodę, ale Gmina sama miałaby go pobudować. PKP uważa, że powyższa propozycja staje się bezprzedmiotowa w związku z likwidacją szynobusu.\nKierownik Referatu Spraw Obywatelskich Ochrony Zdrowia i Oświaty poinformowała o trwających przygotowaniach do Festiwalu Piosenki Religijnej i Ekologicznej, który odbędzie się w dniach 9 i 10 lipca. Następne spotkania zaplanowane jest 14 maja na którym to mają zostać podjęte ostateczne decyzje dotyczące zabezpieczenie wszelkich środków od strony finansowej, sporządzenie listy fundatorów, sponsorów. Ponadto należy wystąpić do Funduszu Ochrony Środowiska i Wojewody Kujawsko –Pomorskiego, celem pozyskania środków na ten cel, jak również koniecznym jest powołanie Społecznego Komitetu Festiwalowego i utworzenie konta bankowego.\nOdpowiedzialnym za realizację zadania jest Kierownik Referatu Spraw Obywatelskich, Ochrony Zdrowia, Promocji Gminy i Oświaty.\nWytworzył: Jacek Malinowski\t(15 grudnia 2004)\nOpublikował: Jacek Malinowski (15 grudnia 2004, 14:09:35)


Silne nawałnice. Ucierpiała jedna z najważniejszych polskich katedr / Aktualności\nGPW (2018-07-16 10:29)\n16 lipca poniedziałek\nSilne nawałnice. Ucierpiała jedna z najważniejszych polskich katedr\n12.08.2017 14:02, aktualizacja 12.08.2017 14:21\n(fot. PAP/Marek Zakrzewski)\nZOBACZ WIĘCEJ Świątynia, która kryje wiele tajemnic. Zobacz niezwykły time-lapse [WIDEO] Nie żyje ksiądz zaatkowany podczas odprawiania mszy w katedrze Diecezja warszawsko-praska: zbiórka na pomoc w odbudowie Katedry w Gorzowie Wielkopolskim Katedra w stolicy Chile zamieniła się w stołówkę; przyjęto 350 bezdomnych\nNawałnica, która przetoczyła się 11 sierpnia późnym wieczorem przez Wielkopolskę, wyrządziła duże szkody również w Gnieźnie.\nUcierpiała m.in. katedra gnieźnieńska, niedawno odremontowany kościół franciszkanów i całe Wzgórze Lecha, gdzie wiatr wyrwał i połamał wiele drzew.\nZ bazyliki prymasowskiej wiatr zerwał częściowo poszycie dachu nad prezbiterium od strony północnej. Uszkodził również latarnię nad Kaplicą Potockich - blachy są nienaturalnie wygięte, a krzyż przygięty poziomo. Od strony południowej uszkodzony został też częściowo dach świątyni.\nW chwili nadejścia burzy i wichury w katedrze gnieźnieńskiej trwał koncert Festiwalu "Akademii Gitary". Nikomu nic się nie stało.\nBardzo duże szkody wiatr wyrządził także w otoczeniu katedry. Wiele rosnących tam drzew zostało wyrwanych z korzeniami lub połamanych.\nŻywiołowi nie oparł się też niedawno odremontowany kościół ojców franciszkanów, którego dach został w kilku miejscach uszkodzony. Z poszycia zerwało dachówki.\nLiczba szkód w całym Gnieźnie jest ogromna. Nie ma informacji o ofiarach.\nTagi: katedra w gnieźnie, gniezno, burze\n"Jezus nie był szczepiony". Kościół i antyszczepionkowcy Liczba komentarzy 0\nCzego katolicy mogą nauczyć się od Chorwatów? Liczba komentarzy 9\nCałodobowy żłobek: szansa czy zagrożenie? Liczba komentarzy 4\nKsięża dali sobie po twarzy Liczba komentarzy 7\nSzczytna (Szczytnik): Poniedziałek, 16 Lipca 2018\nŚwiętorodzinne wakacje z Bogiem (dla... Częstochowa: Poniedziałek, 16 Lipca 2018\nRekolekcje rozeznania powołania Pobiedziska: Wtorek, 17 Lipca 2018\nFundament Ćwiczeń Duchowych Warszawa: Piątek, 20 Lipca 2018\nNaprawdę Dobre Wakacje Więcej Zgłoś wydarzenie\nKrzyk jest nieludzki. Nie daj się... 2018-07-16 09:41:09 1 Abp Ryś o tym, co jest najważniejsze... 2018-07-16 06:17:00 5 Dziecko w kościele? Zrób razem z nim... 2018-07-15 21:50:06 1 Eksperci analizują zdjęcia z obszaru... 2018-07-15 21:05:03 1 Papież: ewangelizatorzy muszą być... 2018-07-15 15:26:57 2 Czego katolicy mogą nauczyć się od... 2018-07-15 13:44:10 9 Przestaliśmy wierzyć, że możemy być... 2018-07-15 12:04:27 4 Izrael przeprowadził największe od... 2018-07-15 11:23:23 1\nŻeby się nie rozwiedli. Drugi raz3962 Konkubinatowy strzał w stopę787 Najlepszy sposób na złego ducha - Łk...766 Wrażliwy Kościół679 Komunia nie dla zwolenników in vitro679 Jedyni "prawdziwi" katolicy...677 #Ewangelia: Chrystus jest za mało...654 Idę na księdza622


Aquarius hotel SPA nad morzem - Regulamin KONKURSU\nRegulamin konkursu ,,Wszystkie Mamy – ręka do góry’’\nNiniejszy regulamin, zwany dalej ,,Regulaminem’’, określa warunki, na jakich odbywa się konkurs prowadzony pod nazwą ,,Wszystkie Mamy – ręka do góry’’, zwany w dalszej części Regulaminu ,,Konkursem’’.\nRegulamin określa zasady udziału w Konkursie i zawiera warunki uczestnictwa, które uczestnik Konkursu (zwany dalej „Uczestnikiem”) akceptuje w chwili przystąpienia do Konkursu. Przed przystąpieniem do Konkursu Uczestnik powinien zapoznać się z regulaminem Konkursu.\nPrzystąpienie do Konkursu – rozumiane, jako podjęcie aktywności określonych w § 2 ust. 2 Regulaminu jest równoznaczne z zapoznaniem się z Regulaminem i jego akceptacją.\nKonkurs nie jest grą hazardową w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r.\no grach hazardowych (Dz. U. 2009, Nr 201, poz. 1540 ze zm.) i nie podlega rygorom określonym w ww. ustawie. Organizator jest przekazującym nagrodę w rozumieniu art. 919 kodeksu cywilnego.\nKonkurs jest akcją organizowaną w serwisie Facebook na stronie Organizatora pod adresem https://www.facebook.com/HotelAquariusSPA/ (dalej jako „Strona” lub „Fanpage”).\nOrganizator informuje, że Konkurs nie jest w żadnym zakresie sponsorowany, wspierany, administrowany ani stowarzyszony z portalem Facebook. Facebook jest znakiem towarowym zastrzeżonym przez Facebook, Inc. Informacje podawane przez osobę zgłaszającą udział w Konkursie są informacjami udostępnianymi Organizatorowi, a nie portalowi Facebook. Informacje te będą wykorzystane wyłącznie w celu realizacji Konkursu.\nZadanie konkursowe: Zamieścić zdjęcie z świętowania Dnia Matki.\nPrzedmiotem Konkursu jest zamieszczenie w wydarzeniu pod postem konkursowym zdjęcia (zwanego dalej: „Komentarzem”) odpowiadającego na zadanie konkursowe, z zastrzeżeniem ust. 3 poniżej.\nKomentarze, co do których Organizator poweźmie wątpliwość, że mogą one naruszać prawa osób trzecich, w szczególności prawa autorskie lub prawa do wizerunku, nie będą uwzględnione.\nKomentarz powinien być wynikiem osobistej twórczości Uczestnika, nie może zawierać treści sprzecznych z prawem, dobrymi obyczajami, naruszać praw osób trzecich jak również nie może zawierać treści reklamowych jakichkolwiek podmiotów z wyłączeniem treści reklamowych dotyczących Organizatora.\nPoprzez fakt zgłoszenia do Konkursu Uczestnik oświadcza, że posiada całość praw autorskich do Komentarza.\nKomentarze niespełniające warunków Regulaminu lub zgłoszone niezgodnie z zasadami Regulaminu, niespełniające kryteriów określonych w Regulaminie, uniemożliwiające dokonanie oceny przez Jury, zawierające treści niezgodne z dobrymi obyczajami, naruszające prawa osób trzecich lub naruszające obowiązujące przepisy prawa nie będą brane pod uwagę przez Organizatora.\nWyłonienie zwycięzców Konkursu odbędzie się pod postem konkursowym w dniu 28.05.2021 r. i nastąpi poprzez wybranie 3 Uczestników Konkursu, którzy w czasie trwania Konkursu najbardziej kreatywnie wykonają zadanie konkursowe zamieszczając Komentarz.\nOpublikowane treści w Komentarzu podlegają ocenie przez Jury wytypowane przez Organizatora. Jury przy wyborze kierować się będzie kryterium kreatywności i oryginalności.\nWyłonienie Laureatów odbędzie się na zasadach określonych Regulaminem spośród tych Uczestników, którzy:\nw czasie trwania Konkursu wykonają zadanie konkursowe opisane w poście konkursowym\nna żądanie Organizatora przedstawią oryginalne dokumenty, które potwierdzą,\niż spełniają warunki uczestnictwa w Konkursie, w tym w szczególności dowód tożsamości, który potwierdzi, iż ukończyły 18 lat i posiadają pełną zdolność do czynności prawnych,\nna żądanie Organizatora potwierdzą w formie pisemnej udzielenie Organizatorowi upoważnień, prawa do rozporządzania, a także oświadczenia, o których mowa w § 7,\nna żądanie Organizatora prześlą na adres poczty elektronicznej m.soltysiak@aquariusspa.pl zgodę na przetwarzanie danych osobowych oraz oświadczenie o zapoznaniu się z klauzulą obowiązku informacyjnego o następującej treści:\n„Oświadczam, że zapoznałem się z Regulaminem Konkursu ,,Wszystkie Mamy – ręka do góry” i go akceptuję.\nWyrażam PRO-SAN M. Jagiełka i M. Wiszniewski sp.j. z siedzibą w Kołobrzegu przy ul. Kasprowicza 24, 78-100 Kołobrzeg, zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w celach związanych z przeprowadzeniem Konkursu i wyłonieniem laureatów.\nWyrażam PRO-SAN M. Jagiełka i M. Wiszniewski sp.j. z siedzibą w Kołobrzegu przy ul. Kasprowicza 24, 78-100 Kołobrzeg, zgodę na publikację mojego imienia, nazwiska w sieci Internet, w tym na portalu Facebook, w związku z moim uczestnictwem\nw prowadzonym Konkursie.\nOświadczam dodatkowo, że zostałem poinformowany, iż administratorem moich danych osobowych przetwarzanych w celu przeprowadzenia Konkursu i wyłonienia zwycięzców jest PRO-SAN M. Jagiełka i M. Wiszniewski sp.j. (dalej jako ,,Organizator’’) z siedzibą w Kołobrzegu przy ul. Kasprowicza 24, 78-100 Kołobrzeg\nW Konkursie mogą brać udział osoby posiadające swoje konto osobiste w serwisie Facebook, założone i prowadzone zgodnie z regulaminem serwisu Facebook (dalej jako „Profil”). Dane zawarte na Profilu muszą być prawdziwe i zgodne z rzeczywistością.\nUczestnikami Konkursu mogą być wyłącznie osoby, które w czasie trwania Konkursu polubią Fanpage lub są już jego fanami oraz dołączą do wydarzenia ,,Wszystkie Mamy – ręka do góry’’.\nKażdy Uczestnik Konkursu, który nie spełnia przewidzianych Regulaminem wymogów uprawniających go do uczestnictwa w Konkursie, przyznania lub wydania nagrody, zostanie wyłączony z Konkursu.\nKażdy Uczestnik, który poda się za inną osobę lub poda fałszywe dane osobowe zostanie zdyskwalifikowany z Konkursu.\nPost konkursowy z zadaniem konkursowym Organizator opublikuje na swoim Fanpage w wydarzeniu ,,Wszystkie Mamy – ręka do góry’’ w dniu 05.2021 r.\nKonkurs trwa od dnia 26.05.2021 r. od godziny 08:00 do dnia 26.05.2021 r. do godziny 23:59.\nWyłonienie Laureatów odbędzie się w dniu 28.05.2021 r. Lista Laureatów zostanie opublikowana pod postem konkursowym.\n1 miejsce – TERMOS + ETUI PODRÓŻNICZE o wartości 141 złotych brutto.\n2 miejsce – TERMOS o wartości 90 złotych brutto.\n3 miejsce – ETUI PODRÓŻNICZE o wartość 52 złotych brutto.\nDo wartości Nagrody zostanie dodana dodatkowa nagroda pieniężna w wysokości: 1 miejsce – 16 złotych brutto, 2 miejsce – 10 złotych brutto, 3 miejsce – 6 złotych brutto odpowiadającej zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu od osób fizycznych z tytułu wygranej w Konkursie w kwocie stanowiącej 10% wartości Nagrody. Zdobywca Nagrody zgadza się, że kwota dodatkowej nagrody pieniężnej nie podlega wypłacie na jego rzecz, lecz przeznaczona jest na zapłatę podatku należnego z tytułu wygranej Nagrody w Konkursie. Organizator jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, przed wydaniem zdobywcy Nagrody obliczy, pobierze i odprowadzi do właściwego Urzędu Skarbowego zryczałtowany podatek dochodowy należny z tytułu wygranej. Zdobywca Nagrody jest zobowiązany przekazać Organizatorowi wszelkie dane niezbędne do wypełnienia wyżej wskazanych obowiązków tj. w szczególności imię i nazwisko, adres zamieszkania, nr telefonu kontaktowego, numer PESEL, dane Urzędu Skarbowego.\nKażdy Uczestnik może zostać wyłoniony tylko raz jako Laureat i może mu zostać przyznana tylko jedna nagroda.\nW procesie przyznawania nagród Organizator będzie komunikował się\nz Uczestnikiem drogą poczty elektronicznej. Adres e-mail Organizatora przeznaczony do kontaktu z Uczestnikami w powyższym zakresie to m.soltysiak@aquariuspa.pl\nOrganizator nie ponosi odpowiedzialności za brak możliwości realizacji nagrody z przyczyn leżących po stronie Uczestnika, a w szczególności w przypadku niewskazania, po uprzednim wezwaniu Uczestnika do wskazania, adresu mailowego bądź podania błędnych danych, zmiany danych Uczestnika, o której Organizator nie został poinformowany, braku możliwości kontaktu z Uczestnikiem lub w przypadku niespełnienia przez Uczestnika warunków, o których mowa w Regulaminie.\nW powyższych wypadkach Uczestnik może zostać wykluczony z Konkursu i utracić prawo do nagrody.\nLaureat może zrzec się nagrody, ale w zamian nie przysługuje mu ekwiwalent pieniężny ani jakakolwiek inna nagroda. W przypadku zrzeczenia się, nagroda przepada bez prawa do dochodzenia jakichkolwiek roszczeń wobec Organizatora. W takim wypadku nagroda ta decyzją Organizatora zostaje anulowana albo może zostać przekazana kolejnemu Uczestnikowi, który spełnia kryteria Laureata przewidziane Regulaminem.\nLaureatom nie przysługuje prawo wymiany nagród na ekwiwalent pieniężny lub nagrodę rzeczową innego rodzaju. Laureatom nie przysługuje prawo przeniesienia prawa do uzyskania nagrody na osoby trzecie.\nW przypadkach wykrycia lub uzasadnionego podejrzenia działań lub zaniechań Uczestnika niezgodnych z Regulaminem, próby wpływania na wyłonienie Laureata w sposób niedozwolony, w szczególności poprzez zakładanie fikcyjnych profili prywatnych w serwisie Facebook lub innych działań sprzecznych z ideą i celem Konkursu, dany Uczestnik Konkursu zostanie wykluczony z Konkursu i utraci prawo do nagrody. Organizator nie ma obowiązku informowania Uczestników o wykluczeniu z Konkursu. Decyzja o wykluczeniu jest ostateczna.\nWszelkie nagrody, które nie zostały przyznane Uczestnikom zgodnie z Regulaminem pozostają własnością Organizatora.\nPRAWA I OBOWIĄZKI UCZESTNIKA I ORGANIZATORA\nWraz z przystąpieniem do Konkursu Uczestnik udziela Organizatorowi, licencji do korzystania z jego prac konkursowych oraz wszelkich wchodzących w ich skład komponentów stanowiących przedmiot praw autorskich, praw pokrewnych lub praw osobistych, nieodpłatnej, niewyłącznej, bez ograniczeń czasowych i terytorialnych, w zakresie utrwalania i zwielokrotniania dowolną techniką, wprowadzania do pamięci komputera i sieci teleinformatycznych lub multimedialnych oraz publicznego udostępniania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym na stronie https://www.facebook.com/HotelAquariusSPA/\nWraz z przystąpieniem do Konkursu Uczestnik upoważnia Organizatora do wykonania w jego imieniu jego autorskich praw osobistych w zakresie decydowania o formie udostępnienia prac konkursowych publiczności, formatowania, fragmentaryzacji, ekstrakcji poszczególnych elementów oraz oznaczania utworów imieniem i nazwiskiem twórców, z poszanowaniem tychże praw, dla celów określonych powyżej. W powyższym zakresie Organizatorowi przysługuje prawo wykonywania autorskich praw zależnych. Uczestnik nie będzie występował z żadnymi roszczeniami wobec Organizatora, również wtedy gdy jego praca konkursowa nie zostanie rozpowszechniona.\nWraz z wyłonieniem Uczestnika jako Laureata w Konkursie na zasadach określonych Regulaminem, Uczestnik ten przenosi na Organizatora prawa autorskie majątkowe i pokrewne do rozporządzania i korzystania z jego prac konkursowych oraz wszelkich wchodzących w ich skład komponentów stanowiących przedmiot praw autorskich, praw pokrewnych oraz upoważnia do rozpowszechniania prac na zasadach\ni w zakresie określonym w Regulaminie.\nUczestnik oświadcza i gwarantuje, iż przysługują mu wszelkie prawa autorskie i pokrewne do jego prac konkursowych oraz prawa autorskie i pokrewne do wchodzących w ich skład utworów, artystycznych wykonań i innych przedmiotów praw pokrewnych oraz wizerunków w zakresie umożliwiającym udział w Konkursie oraz ich eksploatację w zakresie, o którym mowa w § 7 ust. 1 – 3 Regulaminu powyżej, nieograniczone jakimikolwiek prawami osób trzecich oraz, że wszystkie prace konkursowe, ich publikacja na Fanpage i ich eksploatacja we wskazanym wyżej zakresie nie narusza praw osób trzecich. Z powyższego tytułu Uczestnik ponosi pełną i wyłączną odpowiedzialność.\nO ile w wypadku naruszenia przez Uczestnika oświadczeń lub gwarancji, o których mowa powyżej, jakakolwiek osoba trzecia zgłosi roszczenia lub zarzuty do Organizatora lub jego następców prawnych dotyczące wykorzystywania prac konkursowych zgodnie z Regulaminem, Uczestnik podejmie niezbędne kroki dla ochrony Organizatora oraz jego następców prawnych przed takimi roszczeniami lub zarzutami, zwolni Organizatora z odpowiedzialności oraz pokryje wszelkie koszty Organizatora powstałe z tego tytułu (w tym koszty zastępstwa prawnego) oraz szkody i odszkodowania wynikające z takich roszczeń lub zarzutów.\nUczestnik Konkursu przyjmuje do wiadomości i potwierdza, iż wartość promocyjna związana z rozpowszechnianiem prac konkursowych w sposób określony w tym paragrafie, stanowi całkowite i odpowiednie wynagrodzenie z tytułu udzielenia licencji, zgód i przeniesienia praw, o których mowa w Regulaminie. Uczestnikowi nie przysługuje jakiekolwiek dodatkowe wynagrodzenie z powyższych tytułów.\nPodanie przez Uczestnika danych osobowych (imię, nazwisko, adres do korespondencji, e-mail) jest dobrowolne, lecz niezbędne do wzięcia udziału\nw Konkursie. Administratorem danych osobowych jest PRO-SAN M. Jagiełka i M. Wiszniewski Sp. j. z siedzibą w Kołobrzegu (78-100) przy ul. Kasprowicza 24, wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego przez Sąd Rejonowy w Koszalinie, IX Wydział Gospodarczy KRS pod numerem 0000274706, będąca właścicielem Hotelu AQUARIUS SPA***** przy ul. Kasprowicza 24\nw Kołobrzegu, zwana dalej Administratorem.\nUczestnicy mają prawo dostępu do treści swoich danych oraz do ich poprawiania. Dane Uczestników będą przechowywane przez Organizatora w okresie pięciu lat od dnia zakończenia Konkursu.\nWszelkie reklamacje dotyczące sposobu przeprowadzania Konkursu, Uczestnicy winni zgłaszać na piśmie na adres Organizatora nie później niż w terminie 3 miesięcy od zakończenia Konkursu.\nReklamacje rozpatrywane będą w terminie trzydziestu (30) dni roboczych od daty ich otrzymania przez Organizatora. Uczestnik zgłaszający reklamację otrzyma rozstrzygnięcie na piśmie na adres podany w reklamacji.\nSpory odnoszące się i wynikające z Konkursu będą rozwiązywane przez sąd powszechny właściwy miejscowo dla pozwanego. Zarówno Uczestnicy i Organizator będą dążyć do rozwiązywania wszelkich sporów powstałych na tle Regulaminu w sposób ugodowy, w drodze negocjacji.\nWszelkie informacje na temat Konkursu Uczestnicy mogą uzyskać kontaktując się\nz Organizatorem pod adresem e-mail: m.soltysiak@aquariusspa.pl. Odpowiedzi udzielane będą niezwłocznie, nie później niż w terminie czternastu (14) dni.


Panteon Sportu - Henryk Dobrzański Hubal\nur. 22 czerwca 1897 r. w Jaśle, zm. 30 kwietnia 1940 r. pod Anielinem\nCo opowiada wnukowi dziadek powstaniec? Czy to pod wpływem rodzinnych tradycji niepodległościowych 17-letni Henio Dobrzański fałszuje swoją datę urodzenia i w roku 1914 zaciąga się do Legionów Polskich i prosi o przydzielenie do 2 Pułku Ułanów? Według zachowanych dokumentów legionowych, wykazywał się tam hartem i odwagą. W wojnie polsko-ukraińskiej dowodził plutonem podczas walk o Lwów, walczył też o ustalenie wschodniej granicy w wojnie polsko-bolszewickiej. Został czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych i Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.\nTo właśnie w czasie ułańskiej służby ujawniły się jeździeckie predyspozycje Dobrzańskiego. Już jako porucznik szwoleżerów rozpoczął treningi wyczynowej jazdy konnej i został skierowany do matecznika słynnej „polskiej szkoły jazdy” – Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Nie zawiódł nadziei i szybko został członkiem polskiej drużyny uczestniczącej w najważniejszych międzynarodowych zawodach jeździeckich m.in. w Londynie, Mediolanie, Monako i Nicei (tam w roku 1925 jego drużyna zdobyła dla Polski pierwszy Puchar Narodów). W 1928 r. jako rezerwowy zawodnik wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie.\nWraz z wybuchem II wojny światowej Henryk Dobrzański został zastępcą dowódcy 110 Pułku Ułanów Rezerwowej Brygady Kawalerii, z którym 17 września 1939 r., po agresji Związku Sowieckiego na Polskę, pomaszerował w stronę Grodna. Stoczył kilka potyczek z Armią Czerwoną, a po dotarciu do atakowanego przez Sowietów miasta wraz z dowódcą pułkownikiem Jerzym Dąbrowskim postanowił odłączyć się od reszty brygady i ruszyć na pomoc obleganej Warszawie. Gdy Dąbrowski zdecydował się rozwiązać zdziesiątkowany pułk, część żołnierzy zdjęła mundury i zakopała broń, a duża grupa ochotników pod wodzą Dobrzańskiego ruszyła na Warszawę. Tak powstał Oddział Wydzielony Wojska Polskiego mjr. Hubala – jedna z pierwszych polskich formacji partyzanckich, która z czasem zgromadziła ponad 300 żołnierzy.\nPrzez dziewięć miesięcy hubalczycy walczyli na kielecczyźnie oraz w woj. łódzkim i mazowieckim. Oddział odniósł kilka zwycięstw nad hitlerowcami – pod Cisownikiem, Szałasem i najsłynniejsze: pod Huciskiem. 30 marca Hubalowi i większości jego żołnierzy udało się tam wyrwać z okrążenia i pokonać niemiecki batalion policji. Niemcy ochrzcili dowódcę mianem „Szalonego majora”, mordowali ludzi i palili wsie, które pomagały partyzantom lub tylko znalazły się na ich drodze, rozpoczęli też prawdziwe polowanie na hubalczyków. Wysyłali samoloty do patrolowania lasów, pozyskiwali wśród mieszkańców okolicznych wsi konfidentów, wreszcie ustalili, gdzie przebywa Hubal. 30 kwietnia 1940 r. Henryk Dobrzański został zastrzelony z ukrycia w lesie okolicach Anielina, a jego zwłoki – zmasakrowane i wystawione na widok publiczny.\nOddział Wydzielony Wojska Polskiego został ostatecznie rozwiązany dwa miesiące później, 25 czerwca, po kapitulacji Francji. Legendę Henryka Dobrzańskiego ugruntowały wydana na emigracji książka Melchiora Wańkowicza „Hubalczycy” oraz nakręcony w 1973 r. przez Bohdana Porębę film „Hubal” z Ryszardem Filipskim w roli tytułowej.


Katarczycy zrezygnowali z polskiej chemii. Litwini wezmą nawozy? - Chemia\nFundusz National Qatar Industries Co. jednak zrezygnował z zakupu polskich zakładów chemicznych - dowiedziała się "Rzeczpospolita".\nWiadomo, że wiążącą ofertę na zakup ZA Tarnów, ZA Kędzierzyn i Ciechu złożyło PCC, o czym poinformował w piątek oficjalnie przewodniczący rady administracyjnej PCC Waldemar Preussner. (czytaj: PCC złożyło ofertę na pierwszą grupę chemiczną)\nWedług informacji "Rzeczpospolitej" ofertę na pierwsze dwie spółki PCC złożyło razem z litewską Achemą, która jest największym producentem nawozów na Litwie. Dziennik próbował potwierdzić swoje nieoficjalne informacje w Achemie i Nafcie Polskiej, ale nie uzyskał komentarza.\nNie wiadomo, czy wiążące wnioski złożyli pozostali trzej potencjalni nabywcy: I Fundusz Mistral, firma Kolaja & Partners, która w przetargu wystartowała w konsorcjum ze spółką Cinven – brytyjskim funduszem private equity oraz amerykański fundusz Bain Capital.\nchemik#2, 21.12.2009 22:42\na Ty Gosciu to chyba czytasz tylko tego szmatlawca Ciechowego, bo ten absurdalny slogan cytowali takze w WNP\nwiem, 21.12.2009 07:49\nWidzę gościu, że czytujesz Gazetę CIECH (tekst z 1 strony nr 20/2009). Chyba jesteś pracownikiem Grupy. Ładnie to tak robić (...)\nchemik, 20.12.2009 19:26\nwszyscy pomalu rezygnuja , zeby kupic Ciech trzeba byc ????.Chyba ze za doplata jak recycling. Gdzie slynny prezes kunicki????Dobra (...)


Glik liczy na regularną grę w reprezentacji Polski – Reprezentacja Polski i Polscy piłkarze za granicą\nGlik liczy na regularną grę w reprezentacji Polski\nPiłkarz Torino FC, Kamil Glik udanie wszedł w sezon ligowy we włoskiej Serie A, co zaowocowało powołaniem do reprezentacji Polski na dwa spotkania eliminacyjne do mistrzostw świata w 2014 roku w Brazylii.\nGra w podstawowym składzie turyńskiego zespołu spowodowała, że rosły obrońca znalazł się w wyjściowej jedenastce na mecz z Czarnogórą. Glik zastąpił zasiadającego na ławce rezerwowych Damiena Perquisa.\nZawodnik w wywiadzie dla „Polskiej Agencji Prasowej”- opowiada o tym, że zagra od pierwszej minuty podczas piątkowego spotkania dowiedział się dopiero w dniu meczu.\n– O tym, że zagram, dowiedziałem się w dniu meczu– wyznał Polak.\n– Mam nadzieję, że wywalczę sobie miejsce na stałe w podstawowej jedenastce– dodał.