“Заганная сыстэма паглынае сваіх стваральнікаў”\n13 жнівень 2009, 17:22\nАгляд тэлефанаваньняў на “Свабоду” за 13 жніўня, чацьвер.\nБылы палкоўнік МУС Рыгор Новік распачаў змаганьне з уладамі за свой трохпавярховы дом, збудаваны ў міліцэйскім катэджным пасёлку “Крынічны”. Нагадаю, што летась Аляксандар Лукашэнка назваў былых высокапастаўленых чыноўнікаў карупцыянэрамі, а ў іхнія дамы заплянавана засяліць дзяцей-сіротаў. Камэнтар слухачкі “Свабоды”:\nСпадарыня: “Першая рэакцыя: хочацца паспачуваць Рыгору Новіку, які змагаецца за сваю маёмасьць. Але ён -- частка сыстэмы, якую сам дапамагаў будаваць. Калі ўся сілавая надбудова, пачынаючы ад суду і пракуратуры і заканчваючы шараговым міліцыянтам, паступае са звычайнымі грамадзянамі так, як ім хочацца, то Новікі маўчаць: бач ты — свае сем’і, нерухомасьць, кар’ера. Сёньня заганная сыстэма паглынае сваіх стваральнікаў, але Новік і ягоныя калегі ў свой час зрабілі ўсё, каб застацца сам-насам са сваімі праблемамі. Дзякуй”.\nАбяцаньне кіраўніка краіны, што “з 2011 году мы будзем жыць, як у Эўропе” — адна з тэмаў, якую працягваюць абмяркоўваць слухачы:\nСпадар: “Чарговы цуд скалануў Рэспубліку Беларусь. Лукашэнка абвясьціў, што ў дзьве тысячы адзінаццатым годзе беларусы будуць жыць, як у Эўропе. На ўсю рэспубліку пабудавалі з дапамогай замежных інвэстараў два сьвіныя комплексы — і лямантуем, што жывем, як у Эўропе. Ну гэта ж несур’ёзна. Лукашэнка ня выканаў ніводнага свайго перадвыбарчага абяцаньня: ні вернутых укладаў, ні лядоўняў, ні тэлевізараў народ не дачакаўся. Краіна ў эканамічным крызісе, абцяжарана шматмільярднымі даўгамі. А прэзыдэнт цешыць народ чарговымі байкамі. Дзякуй”.\nСпадарыня: “Абяцаючы беларусам эўрапейскае жыцьцё ў дзьве тысячы адзінаццатым годзе, якое фактычна зараджалася пры Шушкевічу, Лукашэнка каменем лёг на зародак эўрапейскага жыцьця для Беларусі. І ўсе пятнаццаць год душыў яго, як толькі мог, сваім эканамічным цудам. Цуд лопнуў, і яго няма. Засталіся беларусы ля разьбітага карыта, падманутыя, кінутыя ў галечу. І раптам праз паўтара года беларусы зажывуць па-эўрапейску. Але ў Эўропе ёсьць бедныя эўрапейцы, зь сярэднім дастаткам і багатыя. Дык удакладніце, спадар Лукашэнка, у дзьве тысячы адзінаццатым годзе беларусы ў якую катэгорыю патрапяць? А можа, яшчэ і ў эстэтычным і ў палітычным пляне па-эўрапейску зажывем. Карацей, ізноў вырашыў канкрэтна падмануць беларусаў. Ніхто ў гэтыя казкі Лукашэнкі ня верыць”.\nСпадар: “Трэба, каб эканаміст пракамэнтаваў паведамленьне беларускага тэлебачаньня, што тралейбусы і трамваі “Камунмаша” такія добрыя, што ідуць пад заказ на экспарт і кошт іх на парадак ніжэйшы. Гэта значыць, калі тралейбус ці трамвай каштуе пяцьдзясят тысячаў, то і прадаюць на парадак ніжэй — за пяць тысячаў. Дык хто ж атрымлівае адкат у такім выпадку?”\nВыказваньне камэнтуе эканаміст Леў Марголін:\n“Што тут можна сказаць? Ці ваш слухач памыліўся, ці гэта непрафэсійная заява БТ. Бо на аднолькавы тавар кошты ня могуць быць на парадак ніжэйшыя. На 20—30% — так, можа быць коштам таго, што ў нас у людзей заробкі меншыя, а на парадак — канечне, ня можа быць такога”.\nСпадар: “У мяне толькі адно пытаньне: хто фінансуе праваабарончыя арганізацыі? Хто іх фінансамі забясьпечвае, гэтыя праваабарончыя арганізацыі? За чый кошт яны жывуць?”\nАдказвае праваабаронца Алесь Бяляцкі:\n“У адпаведнасьці з дэклярацыяй аб праваабаронцах, якая была прынятая ў 1998 годзе на паседжаньні ААН (Беларусь, дарэчы, таксама брала ўдзел у прыняцьці гэтай дэклярацыі), праваабаронцы маюць права і магчымасьць атрымліваць фінансаваньне на сваю дзейнасьць з усіх крыніцаў, якія маюць празрыстыя вытокі. Гэта могуць быць і дзяржаўныя арганізацыі, і міжнародныя дабрачынныя фонды. Таму фінансаваньне праваабаронцаў ня ёсьць нейкім вялікім сакрэтам”.\nПрацягваем праграму тэлефанаваньнямі на іншыя тэмы:\nСпадар: “Паважаны Аляксандар Рыгоравіч, сёньня ўжо дванаццатае чысло. Калгасьнікі працуюць і днём, і ноччу. Намалацілі больш за пяць мільёнаў тон. А зарплаты ня бачаць, хоць прымушаюць іх працаваць і ўначы. Дзе парушаюць ня толькі правы чалавека, але і правы грамадзяніна. Дзякуй за ўвагу”.\nКурневіч Валерый, Барысаў:\n“Мядзьведзеў зрабіў супроць Юшчанкі дэмарш, нейкі кураж.\nКрамлёўска-прэзыдэнскі тандэм, які да дэмакратыі глух і нем,\nЗгубіў Грузію, будзе з Украінай канфузія.\nМеркаваць не бярусь — у пэрспэктыве і Беларусь”.


Як правільна пасьціць?\n13 люты 2014, 15:54\nЯк глядзіць мэдыцына на пост і вэганства?\nПадчас строгага посту з рацыёну цалкам выключаюцца ўсе прадукты жывёльнага паходжаньня. Фактычна круглы год посьцяць так званыя вэганы — людзі, якія харчуюцца выключна расьліннымі прадуктамі дзеля сваіх перакананьняў. Дакладнай статыстыкі, колькі іх, няма. Лічыцца, што па ўсім сьвеце вэганаў можа быць каля 2% папуляцыі. Як эўрапейскія, так і амэрыканскія інстанцыі, адказныя за прапаганду здаровага харчаваньня, прытрымліваюцца думкі, што пастаянная цалкам расьлінная дыета для дарослага насельніцтва магчымая. Такая дыета нават дапускаецца ва ўсе пэрыяды, у тым ліку падчас цяжарнасьці і ляктацыі, але толькі калі яна добра збалянсаваная.\nНа Захадзе быць вэганам нескладана: можна знайсьці дзясяткі заменьнікаў практычна ўсіх прадуктаў жывёльнага паходжаньня. Гэта соевае, міндальнае, аўсянае ды іншае малако, соевы і какосавы ёгурты, расьлінныя «сыры», «катлеты», «сасіскі» і гэтак далей. У беларускіх умовах амаль нічога гэтага няма, і таму рацыён ня надта разнастайны.\nЯкі бялок паўнавартасны?\nАдна з патэнцыйных небясьпек доўгатэрміновай расьліннай дыеты — недахоп паўнавартаснага бялку, што можа прывесьці да аслабленьня імунітэту, разбурэньня мышачнай і касьцявой масы, а ў цяжкіх выпадках — да такіх хваробаў, як маразм і дыстрафія. Які ж бялок паўнавартасны?\nПаўнавартаснасьць бялку вызначаюць два фактары — яго засваяльнасьць і ўтрыманьне амінакіслот. Як правіла, жывёльныя бялкі маюць індэкс засваяльнасьці 90-99%, расьлінныя — 70-90%. Кукурузны бялок, напрыклад, засвойваецца вельмі дрэнна, а вось соевы па засваяльнасьці вельмі блізкі да жывёльнага.\nУсе бялкі складаюцца з будаўнічых блёкаў — амінакіслот. Бялкі ў чалавечым целе ўтрымліваюць набор 20 амінакіслот. 9 зь іх — незаменныя, гэта значыць, што яны павінны паступаць у арганізм зь ежай. Усе жывёльныя бялкі паўнавартасныя — то бок яны ўтрымліваюць поўны набор незаменных амінакіслот, неабходных для аптымальнага падтрыманьня сынтэзу бялкоў у чалавечым целе. Расьлінным бялкам, як правіла, не хапае адной ці больш незаменных амінакіслот. Напрыклад, у крупах бракуе лізіну і ізалейцыну, а ў бабовых — мэтыяніну і трыптафану. Аднак калі злучыць крупы і бабовыя, то атрымаецца набор бялкоў, якія дапаўняюць адзін аднаго і ў комплексе могуць стаць паўнавартасным матэрыялам для пабудовы бялку ў чалавечым арганізьме. Таму вэганам і посьнікам рэкамэндаваныя стравы, якія злучаюць у сабе спалучальныя бялкі: рыс з бабамі, піта з гумусам (праснак і паста з кунжуту), сачавічны суп з хлебам.\nКолькі бялку патрэбна чалавеку?\nДаросламу чалавеку трэба прыкладна 0,8 грама бялку на 1 кг масы цела. Напрыклад, калі ваша вага 60 кг, то вам трэба 60×0,8 = 48 г бялку на дзень. Аднак калі вы строгі вэгетарыянец, то вам трэба больш бялку з увагі на тое, што расьлінны бялок засвойваецца горш. Лічыцца, што вэганы павінны спажываць бялку прыкладна на 25% больш. Такім чынам, калі вы вэган і важыце 60 кг, то вам трэба штодня 60 г бялку.\nНедахоп вітамінаў і мінэралаў\nЛюдзі, якія пастаянна або на працягу доўгага часу сілкуюцца выключна прадуктамі расьліннага паходжаньня, маюць вельмі нізкі статус пэўных вітамінаў і мінэралаў, пераважна кальцыю, цынку і вітаміну B12.\nКальцый неабходны ў першую чаргу для здаровых касьцей. Асноўныя крыніцы кальцыю — малочныя прадукты і рыба, асабліва рыба з косткамі, накшталт сардзінаў. Крыніцы кальцыю расьліннага паходжаньня: зеляніна, ліставая капуста, брокалі, амарант, кунжут, шчаўе, шпінат. Расьлінны кальцый, аднак, засвойваецца горш, чым кальцый жывёльнага паходжаньня.\nЦынк важны для аптымальнага функцыянаваньня імуннай сыстэмы, нармальнай вытворчасьці інсуліну, для здароўя скуры і валасоў, гаеньня ран. Багатая крыніца цынку — морапрадукты, яйкі, ялавічына, кісламалочныя прадукты. Расьлінныя крыніцы цынку — семкі сланечніку і арахіс.\n• Вітамін B12\nВiтамiн B12 ёсьць толькі ў прадуктах жывёльнага паходжаньня: мясе, рыбе, малочных прадуктах, яйках. Строгiя вэгетарыянцы мусяць ужываць сынтэтычны вiтамiн B12.\nАгульныя рэкамэндацыі посьнікам:\n— У строгі пост штодня спажывайце добры вітамінна-мінэральны комплекс;\n— Уключайце ў свой рацыён як мага больш семак і арэхаў;\n— Штодня ўжывайце зеляніну. Добрая стратэгія: улетку нарыхтаваць вялікі запас замарожанай пятрушкі, кропу, ліставой капусты і шчодра дадаваць гэтыя прадукты ў посныя стравы на працягу году.


25.05.2022 / 17:16\nСярод варыянтаў, для беларускіх спартсменаў, адхіленых ад удзелу ў міжнародных спаборніцтвах за саўдзел Беларусі ў расійскай агрэсіі супраць Украіны, ёсць вельмі экзатычныя. Так, БелТА паведамляе, што беларусаў гатовы запрасіць на свае рэгіянальныя спаборніцтвы ў Лацінскую Амерыку Баліварыянскі альянс для нашай Амерыкі.\nСпартыўныя гульні Баліварыянскага альянса для нашай Амерыкі (АЛБА) збіраюцца правесці ў 2023 годзе, а папярэднія падобныя спаборніцтвы праводзіліся ажно 11 гадоў таму ў Венесуэле. Аб рашэнні арганізацыі ў сацыяльных сетках паведаміў выканаўчы сакратар АЛБА Сача Льярэнці. Ён напісаў, што на гульні збіраюцца запрасіць, апрача беларусаў, яшчэ атлетаў з Расіі, Кітая, Ірана і Турцыі.\nБаліварыянскі альянс для нашай Амерыкі — гэта гандлёва-эканамічнае аб'яднанне дзяржаў Лацінскай Амерыкі і Карыбскага басейна, створанае ў 2004 годзе па ініцыятыве Уга Чавеса і Фідэля Кастра.\nУ АЛБА ўваходзяць дзесяць краін: Балівія, Венесуэла, Куба, Нікарагуа, Дамініка, Антыгуа і Барбуда, Сэнт-Вінсэнт і Грэнадзіны, Сэнт-Люсія, Грэнада, Сэнт-Кітс і Нэвіс. Зрэшты, і без таго не надта моцнае аб'яднанне пасля смерці Уга Чавеса ўвогуле заняпала.\nАдпаведна, і Гульні АЛБА — абсалютна маргінальнае ў міжнародным спартыўным календары спаборніцтва. Якое да таго ж з 2011 года не ўдаецца нават арганізаваць, нягледзячы на некалькі спробаў.


Прысвячае сябе дзецям | Настаўніцкая газета\n18.02.2017 20.02.2017 - 9:10Людзі адукацыі\nУ сям’і настаўніка геаграфіі Магілёўскага абласнога ліцэя № 3 Анжэлы Уладзіміраўны Карнеевай не было педагогаў. Яна стала першай. Прычым да гэтай прафесіі яна мэтанакіравана імкнулася з дзяцінства і не бачыла для сябе іншага жыццёвага шляху.\n— Настаўнічаць мне хацелася ўжо са школьных гадоў. Каб паспрабаваць свае сілы ў гэтай справе, я нават узяла шэфства над малодшым братам: вучыла яго, падцягвала паспяховасць па розных вучэбных прадметах. Атрымлівалася даволі нядрэнна, — усміхаючыся, расказвае Анжэла Уладзіміраўна.\nПоспехі ў навучанні першага “навучэнца” канчаткова пераканалі яе ў неабходнасці працягу адукацыі па педагагічнай спецыяльнасці, таму, не зважаючы на перасцярогі маці, што ў настаўніцкай працы няма перспектыў, Анжэла Карнеева стала студэнткай геаграфічнага факультэта БДУ.\n— З педагагічным профілем вызначалася доўга. Спынілася на геаграфіі, бо здавалася, што яна авеяна нейкім духам рамантыкі. І толькі крыху пазней зразумела, што гэта сур’ёзная і рознабаковая навука, — кажа Анжэла Уладзіміраўна.\nГады яе студэнцтва праляцелі хутка. Інакш і быць не магло, бо гэты час быў насычаны мноствам цікавых падзей: удзелам у навуковых канферэнцыях, мерапрыемствах грамадскага жыцця ВНУ. Будучыя педагогі нават не заўважылі, як іх мара ажыццявілася і яны сталі кваліфікаванымі спецыялістамі. З энтузіязмам маладыя настаўнікі раз’ехаліся па сваіх першых працоўных месцах. Анжэла Карнеева педагагічны шлях пачала ў Блужскай сярэдняй школе Пухавіцкага раёна. Паводле слоў настаўніцы, трохгадовы перыяд працы ў гэтай установе стаў неацэнным вопытам у прафесійным станаўленні, бо яна змагла не толькі адтачыць педагагічныя навыкі, але і паспрабаваць сябе ў якасці намесніка дырэктара, дасканала разабраўшыся ва ўсіх тонкасцях адукацыйнага працэсу.\nА потым у жыцці Анжэлы Карнеевай адбыліся змены, якія моцна звязалі яе з Магілёвам. У горадзе на Дняпры яна працягнула плённую педагагічную дзейнасць. Працавала настаўнікам у сярэдніх школах № 31 і № 5, а пасля стала выкладаць геаграфію навучэнцам трэцяга абласнога ліцэя. Сёння ў яе за плячыма ўжо звыш дваццаці пяці гадоў працоўнага стажу. Вядома, за гэты час настаўніца выпрацавала ўласныя методыкі выкладання.\nСвае ўрокі Анжэла Уладзіміраўна рэдка праводзіць па стандартнай схеме. На занятках педагог імкнецца наладзіць дыялог з навучэнцамі, заахвоціць іх да самастойнага пошуку ведаў, да асабістых разважанняў і высноў. На яе думку, такі падыход, а таксама ўменне захапіць дзяцей прадметам, спрыяюць найлепшаму засваенню вучэбнага матэрыялу.\n— Геаграфія — няпростая навука. Каб яна стала лягчэйшай для ўспрымання, я імкнуся рабіць урокі максімальна займальнымі для навучэнцаў, — адзначае Анжэла Карнеева.\nПа яе меркаванні, цікавасць навучэнцаў да прадмета напрамую залежыць ад настаўніка, таму на занятках яна ўмела камбінуе сучасныя педагагічныя тэхналогіі і традыцыйныя метады навучання. Анжэла Уладзіміраўна часта праводзіць урокі-праекты, урокі-экскурсіі, актыўна прымяняе гульнявыя формы. Не менш важнай яна лічыць і практычную накіраванасць заняткаў. Вывучаючы тую ці іншую тэму, навучэнцы павінны выразна ўсведамляць, для чаго яны гэта робяць, дзе ў далейшым ім спатрэбяцца атрыманыя веды.\n— На занятках у Анжэлы Уладзіміраўны вельмі цікава. Яна даступна і зразумела падае вучэбны матэрыял, а калі раптам нешта не атрымліваецца, заўсёды патлумачыць індывідуальна, — падзяліліся адзінаццацікласніцы Вольга Бадрылава і Настасся Бірукова.\n— А мне Анжэла Уладзіміраўна дапамагла паверыць у свае здольнасці, а потым і вызначыцца з будучай прафесіяй, якая напрамую звязана з геаграфіяй, — заўважыў выпускнік ліцэя студэнт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта Андрэй Іваноў.\nНастаўніца сапраўды асаблівае значэнне надае рабоце з адоранымі навучэнцамі. Асноўны ўпор яна робіць на іх удзел у алімпіядным руху і навукова-даследчых конкурсах. У распрацаванай ёй сістэме падрыхтоўкі таленавітых дзяцей няма нічога незвычайнага. Анжэла Уладзіміраўна практычна штодня сустракаецца з навучэнцамі, у якіх заўважыла пэўную цікавасць да прадмета, і развівае іх здольнасці, не забываючы пры гэтым пра псіхалагічную падтрымку, матывацыю на поспех. Вынік ад падобнага падыходу адпаведны: за час працы ў ліцэі Анжэла Карнеева падрыхтавала 34 пераможцы трэцяга і 7 прызёраў заключнага этапу Рэспубліканскай алімпіяды па геаграфіі. Даволі паспяхова праяўляюць сябе яе навучэнцы і ў даследчай дзейнасці. Штогод яны перамагаюць на абласных канферэнцыях, станавіліся лаўрэатамі рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў.\nРабоце з дзецьмі Анжэла Уладзіміраўна прысвячае амаль увесь свой час. Штодзённыя ўрокі, заняткі з адоранымі навучэнцамі, сустрэчы з ліцэістамі ў якасці класнага кіраўніка… Кожны дзень настаўніцы загружаны рознымі педагагічнымі справамі. Усё паспяваць вельмі складана, але ў яе атрымліваецца, бо ёсць стымул. І гэта не нейкія матэрыяльныя ўзнагароды. Значна важней для Анжэлы Карнеевай пачуць удзячныя словы ад сваіх былых і сённяшніх навучэнцаў, разам парадавацца іх поспехам у вучобе ці жыцці.


У Воршы ўсё ж зарэгістравалі грэка-каталіцкую парафію | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Воршы ўсё ж зарэгістравалі грэка-каталіцкую парафію\nГрэка-каталіцкая парафія Покрыва Прасвятой Божай Маці існуе ў Воршы з 1999 года. У папярэднія гады ўніяты атрымлівалі пастаянныя адмовы на рэгістрацыю з розных прычын, але цяпер дамагліся афіцыйнага прызнання ад аршанскіх уладаў.\nУ дадзены момант службы наведвае каля 20 чалавек, а пачыналася ўсё меней, чым з дзясятка вернікаў. Але тут заўсёды без пропускаў праводзіліся набажэнствы, адзначаліся хрысціянскія святы. І гэта пры тым, што аршанскія ўніяты не маюць уласнага будынку і таму моляцца ў рыма-каталіцкім касцёле святога Язэпа. Распавядае верніца Яўгенія Казлова:\n– Яна пачала нараджацца ў 1999 годзе. Хадзіла не шмат людзей, зараз трохі больш канешне. Новыя людзі ёсць, але парафія ўсё роўна не вельмі вялікая па колькасці. Вельмі цікавыя літургіі ў нас, часта наведвае нас айцец Сяргей, я яму нават верш прысвяціла да 70-годдзя.\nСлужбы грэка-каталікоў Воршы адбываюцца ў рыма-каталіцкім касцёле святога Язэпа штонядзелі а 14-й гадзіне.


ЕЦБ "пакладзе канец грэчаскаму жыццю" - Рэпарцёр ЕС\nЕЦБ "пакладзе канец грэчаскаму жыццю"\nЧэрвень 28, 2015\nЧакаецца, што Еўрапейскі цэнтральны банк спыніць экстранае крэдытаванне банкаў Грэцыі да канца сёння (нядзеля), паведамляе ВВС. Банкі краіны залежаць ад надзвычайнай дапамогі ЕЦБ па ліквіднасці. Кіраўнічы савет збіраецца пазней. Верагодна, Грэцыі прыйдзецца "абвясціць банкаўскі адпачынак у панядзелак у чаканні ўвядзення кантролю над капіталам", кажа Роберт Пестан з BBC Выратавальная дапамога для Грэцыі з вялікай запазычанасцю заканчваецца ў аўторак (30 чэрвеня), і перамовы сарваліся.\nГрэчаскія банкі апынуцца ў цяжкім становішчы, як толькі ў панядзелак, калі ЕЦБ пойдзе наперад і скараціць выратавальны круг, кажа рэдактар эканомікі BBC.\nКантроль капіталу - гэта абмежаванні наконт вываду кліентаў з банкаў. Да гэтага часу грэчаскі ўрад даваў знак, што не хоча ўводзіць такі кантроль.\nУ апошнія тыдні грэкі знялі з банкаў мільярды еўра і ў суботу ў пунктах прыёму грошай утварыліся вялікія чэргі на фоне боязі, што банкі не адчыняцца ў панядзелак.\nЕЦБ штодня накіроўвае сродкі для надзвычайных сітуацый у грэчаскі цэнтральны банк, які затым выдзяляе іх банкам з высокай вуліцай.\nМіністр фінансаў Аўстрыі Ганс Ёрг Шэлінг заявіў, што выхад Грэцыі з еўра "здаецца амаль непазбежным".\nАле Роберт Пестан кажа, што "Grexit" ад еўра не з'яўляецца непазбежным, бо еўразона сапраўды вырашыла банкаўскі крызіс Кіпра ў 2013 годзе, і краіна засталася ў еўра.\nКіпрскія банкі ўвялі кантроль над капіталам і працягвалі дзейнічаць доўгі час - апошнія абмежаванні былі толькі знятыя у красавіку гэтага года.\nСітуацыя ў Грэцыі больш складаная, паведамляе Роберт Пестан. Кантроль над капіталам разглядаецца як важны крок да выхаду з еўра, паколькі правілы адзінай валюты патрабуюць свабоднага руху капіталу.\nАле Грэцыя можа застацца ў сіле, калі яе ўрад і пастаўшчыкі дапамогі - ЕС і МВФ - могуць аднавіць канструктыўныя перамовы, паведамляе ён.


19.01.2021 / 10:21\nСвятлана Ціханоўская правяла анлайн-сустрэчу з пасламі АБСЕ.\nЦіханоўская прапанавала арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе (АБСЕ) ўзяць на сябе арганізацыю дыялогу па вырашэнні крызісу ў Беларусі. Пачаць з экспертнага круглага стала з удзелам ЕС, дэмакратычных сіл Беларусі, КР і прадстаўнікоў рэжыму Лукашэнкі. «Мы разлічваем правесці выбары за 45 дзён, і нам патрэбна дапамога ў гэтым», паведамляе яе тэлеграм-канал.\nТаксама падчас сустрэчы было закранута пытанне вяртання Навальнага ў Расію.\nСвятлана заклікала міжнародныя арганізацыі дапамагчы ў арганізацыі бяспечнага вяртання дадому для яе і іншых лідараў дэмакратычных сіл:\n«Разам з міжнароднай супольнасцю я б хацела знайсці магчымасці бяспечна вярнуцца ў Беларусь. Паколькі супраць мяне распачалі дзве крымінальныя справы з Міждзяржаўным вышукам, гэта павінны быць спецыяльныя гарантыі майго вяртання. Сітуацыя з Навальным паказала, што ў гэтым патрэбная дапамога міжнароднай супольнасці і, перш за ўсё, АБСЕ», — мяркуе Ціханоўская.


Радыё Марыя - Міласэрнасць на дарогах людскіх трагедый\nАпублікавана 12 Кастрычнік 2016\nПрапануем вашай увазе даклад кс. біскупа Алега Буткевіча на тэму: Міласэрнасць на дарогах людскіх трагедый, які быў агучаны падчас ІІІ Міжнароднай сустрэчы партнераў «Карытас» Беларусі.\nНа пачатку нашых разважанняў прагну звярнуць увагу шаноўнага спадарства на два фундаментальныя паняцці, аб’яднанне якіх і з’яўляецца назвай гэтага рэферату. Гэтымі паняццямі з’яўляюцца міласэрнасць і дарога. Абодва гэтыя паняцці можам назваць “біблійнымі”, бо яны выступаюць не толькі ў тэксце Святога Пісання, але кожны з іх мае сваю спецыфіку ў тэалагічным вымярэнні. Таму зыходных пунктам нашай рэфлексіі будзе засяроджванне асобна на кожным з гэтых паняццяў, каб зразумець трохі пазней, што яны да нас прамаўляюць, калі выступаюць разам.\nХацелася б пачаць ад кароткага аналізу біблійнага паняцця дарогі ў яго тэалагічных аспектах. Бяручы пад увагу, што час выступлення вельмі абмежаваны, то мэта у гэтай часцы рэферату не будзе цалкавітае і глыбокае даследванне праблематыкі дарогі, толькі хутчэй я зраблю акцэнты на найбольш важных аспектах, з якіх складаецца гэты біблійны вобраз, бо ён разумецца досыць шырока ў яго розных адценнях значэння (напрыклад такіх, як вандроўка, пілігрымаванне, падарожжа і г.д.)\nПа-першае, матыў дарогі з’яўляецца адных з найбольш істотных тэалагічных элементаў у біблійным прадстаўленні гісторыі выбранага народу, якая разам з тым – і варта пра гэта памятаць – з’яўляецца гісторыяй збаўлення.\nПершы патрыярх Абрагам стаўся пілігрымам, калі паслухмяны Божаму закліку вырушыў са сваёй зямлі, z Ur Chaldejskiegoі вырушыў у невядомае, каб даць пачатак вялікаму народу і стаць пасрэднікам Божага благаслаўлення для ўсіх народаў зямлі.\nТаксама і ў жыцці кожнага з патрыярхаў – патомкаў Абрагама не магло не хапаць вопыту жыцця падарожніка, пілігрыма, выгнанніка.\nТак як для Абрагама, таксама і для іншых патрыярхаў дарога становіцца праверкай іх веры і вернасці Пану Богу, даверу і аддання сябе Яго волі. І гэта таксама добрая нагода для асабістага духоўнага ўзрастання, для адкрыцця новых гарызонтаў веры, для перажывання асабістага досведу Бога, прысутнага ў розных жыццевых здарэннях.\nЧарговай пілігрымкай, якая на гэты раз сталася ўдзелам не толькі цэлай сям альбо клану, але і цэлага народу быў выхад з Егіпту і шматгадовае падарожжа праз пустыню да Абяцанай Зямлі. Менавіта там, на пустыні, Ізраэль становіцца народ у поўні значэння гэтага слова. На пустыні выбраны народ праз шматлікія выпрабаванні і пэўны досвед вучыцца вернасці Богу, паставе сыноўскай паслухмянасці і безумоўнаму даверу Пану Богу. З цягам часу па меры развіцця гістарычнай і рэлігійнай рэфлексіі Ізраэля, гэты перыяд прабывання на пустыні пачалі ўказваць як ідэал адносінаў паміж Богам і народам, бо гэтыя адносіны базуюцца на сапрауднай узаемнай любові. Таму нават няма здзіўлення, што ў пасланнях Ocii і Ераміі сустракаюцца абяцанні новага выйсця: Пан Бог зноў вывядзе выбраны народ на пустыню і там будзе прамаўляць да сэрца свайго народа, падобна да таго, як рабіў гэта ў часы яго маладосці (параўн. Ic 2,2; Oc 2,16)\nПа- другое, матыў дарогі становіцца таксама істотным элементам канстытуцыйнай самаідэнтычнасці выбранага народу.\nКалі ізраэльскі народ асеў у Абяцанай Зямлі, яны не перасталі разглядаць сябе як пілігрымаў, nomadow. У якасці прыкладу тут можна працытаваць своеасаблівае самавызначэнне народу, якое накороўвае ў форме малітвы кароль Давід падчас збору дароў на будову святыні: “ Пілігрымы мы перад Табою і чужынцы, як былі ўсе бацькі нашыя (1-я Кніга Хронікаў 29,15)\nВопыт быцця пілігрымам і чужынцам не належыць толькі да мінулага, але заўседы актуальны ў свядомасці сыноў выбранага народа. Выдомае выслоўе рабінаў з Талмуда, якое наказвае кожнаму ізраільцяніну адчуваць сябе заўседы ўдзельнікам выхаду з Егіпту, падобна як і продкі, якія насамрэч гэта перажылі.\nГэтая ментальнасць пілігрыма, якая як быццам назаўседы закадаваная у духоўнае ДНК выбранага народу, падтрымлівае ў ім пачуццё хуткаплыннасці і зменлівасці ўсяго, што тленнае, хоць яно на першы погляд выдаецца стабільным і трывалым. Вельмі слушна адзначые гэта аўтар Паслання да Габрэяў: “ Не маем тут трывалага горада, але шукаем будучага” (Габ. 13,14).\nТакім чынам мы даходзім да трэцяга матыву дарогі, які можам назваць месійна-эсхаталагічны.\nВопыт быцця пілігрымамі кіруе да позірку і тугі выбранага народа да будучыні і становіцца ўрадлівай глебай для чакання Месіі. Гісторыя як бы з’яўляецца пастаянным крочаннем наперад, да мэты, якой будзе сустрэча з Месіяй. Таму не здзіўляе тое, што у Новым Запавеце Езус мае ў сабе нямала рысаў пілігрыма. У асаблівы спосаб гэта назіраецца у Евангеллі паводле Лукі, дзе амаль палова слоў і ўчынкаў Езуса мае месца ў кантэксце вялікага падарожжа (ці пілігрымавання) да Ерузалема, горада, дзе мае адбыцца Яго Пасха (Лук 9 – 19)\nЗ месійным аспектам цесна звязаны і аспект эсхаталагічны. У Апаліпсісе гісторыя чалавецтва паказана як дарога, што вядзе да новага Ерузалема, горада надзеі і будучай хвалы, дзе Бог вытра кожную слязу і ужо ня будзе ні смерці , ні смутку, ні плачу, ні болю (Апак. 21,1 -4)\nПадсумоўваючы гэтыя часткі нашых разважанняў, можам сцвердзіць, што ў біблійнай трактоўцы вандроўка, падарожжа, пілігрымаванне ўказаныя як адно з асноўных экзістэнцыяльных дасведчанняў кожнага чалавека, а дарога можа быць проста метафарай чалавечага жыцця, якое па сваёй сутнасці ёсць падарожжам ад тленнасці да акрэсленнай мэты, да краіны свайго канчатковага прызначэння.\nНаступным этапам нашых разважанняў будзе набліжэнне да біблійнага паняцця міласэрнасць. І на пачатку я хацеў бы звярнуць увагу шаноўнага спадарства на вельмі цікавы факт. У нашым лексіконе, падобна як і ў большасці сучасных славянскіх, раманскіх, германскіх моў, этымалагічнай першакрыніцай для тэрміна “міласэрнасць” з’яўляецца слова “сэрца”. Менавіта гэты орган чалавечага цела з’яўляецца свайго роду “фізічным” сімвалам міласэрнасці. І зусім інакш выглядае справа з грэцкай і габрэйскай мовамі, дзе сімвалам міласэрнасці есць не сэрца, але лона маці.\nГабрэйскі назоўнік rehem і яго форма множнага ліку rahamim у сваім першасным значэнні азначае лона жанчыны, дзетародныя органы. І толькі на шляху трансфармацыi гэтае паняцце сталася метафарай міласэрнасці, якога суб ‘ектам (альбо тым, хто аказвае, “чыніць” міласэрнасць) як правіла з’яўляецца Пан Бог і толькі у нешматлікіх выпадках чалавек.\nЯк прыклад гэтага спецыфічнага слоўнікавага запасу і звязаных з ім вобразаў прывяду некалькі прыкладаў са Старога Запавету:\n“ Ці ж можа забыцца жанчына пра дзіця сваё, каб не пашкадавала дзіцяці ўлоння свайго? Ды каб нават яна забылася, я не забудуся пра цябе (Іс 49,15)\n“Як літуецца айцец над сынамі, так Пан літуецца над тымі, хто Яго баіцца” (ПС 103,13)\n“Пан, Пан, Бог міласэрны і літасцівы, цярплівы і з вялікай літасцю, і праўдзівы. Які захоўвае міласэрнасць на тысячы пакаленняў, Які прабачае беззаконні, і злачынствы, і грахі” (Зых 34, 6-7)\n“На хвіліну пакінуў Я цябе, ды з вялікай ласкавасцю прытулю цябе” (Іс 54,7)\n“Як учыню табе, Эфраіме, як пакінуць цябе, Ізраэлю? Уздрыгаецца на гэта сэрца Маё і адначасова разгараецца літасць Мая. Не пушчу гарэння гневу Майго (Ос11,8-9).\n“Злітуйся нада мною, Божа, паводле міласэрнасці тваёй і паводле мноства літасціТваёй знішчы беззаконні мае”(Пс 51,2)\nУ гэтых і многіх іншых тэкстах Старога Запавету, дзе з’яўляецца тэрмін rahamim альбо яго вытворныя, Божая міласэрнасць паказаная як татальная любоў – спантанічная, абсалютная, бескарылівая, не чакаючая ўзаемнасці, такая натуральная і першасная, як любоў маці да дзіцяці, да плода яе улоння. Разам з тым гэтая любоў больш інтэнсіўная і глыбокая ад якой-небудзь чалавечай любові.\nУ старажытнай грэцкай мове у Старым Запавеце для азначэння “міласэрнасці” ужываюцца розныя тэрміны. Найчасцей гэта дзеяслоў eleeo і назоўнік eleos, якія выступаюць у розных формах 78 разоў. Адна з дзейслоўных форм гэтага слова выступае у добра вядомай для нас літургічнай Kyrie eleison, якая ў даслоўным перакладзе гучыць як “Пане, май міласэрнасць”\nУ нашых разважаннях я хацеў бы затрымацца над іншым дзеясловам – splanchnizomai, які паходзіць ад назоўніка splanchna і азначае, падобна як і габрэйскі адпаведнік, лона маці. Дзеяслоў splanchnizomai выступае 12 разоў у Новым Запавеце. Яго суб’ектам з’яўляецца Езус у розных эпізодах дзейнасці, напрыклад, калі сустракаецца у весцы Наін з пахавальнай працэсіяй адзінага сына ўдавы (Лук 7,13), калі бачыць перад сабой галодны натоўп, які слухае Яго навуку (Мк 1,41), калі на дарозе Езуса з’яўляецца пракажоны (Мк 1, 41), альбо двое сляпых з Ерыхона (Mt 20,34)\nУ гэтых і іншых момантах евангелісты указваюць Езуса, Які сустракае на сваей дарозе церпячых і гледзячы на якіх, адчувае глыбокую любоў і спачуванне. Варта адзначыць, што ва ўсіх вышэй узгаданых эпізодах унутраннае ўзрушэнне Езуса з’яўляецца нечым больш, чым проста пачуцці, бо пераўзыходзіць толькі эмацыйны аспект і перакладаецца на канкрэтныя дзеянні ў адносінах да тых асобаў, каб палегчыць іх цярпенні.\n3. Міласэрнасць на людскіх дарогах\nТакім чынам мы набліжаемся да цэнтральнага пункту нашых разважанняў. Даведаўшыся пра асноўныя біблійныя канатацыі дарогі і міласэрнасці, паспрабуем убачыць, якім чынам гэтыя два паняцці ад’яднаныя між сабой. І зробім гэта на прыкладзе дзвюх прыпввесцяў з Евангелля Лукі, у якім дарога ў значэнні даслоўным і прасторавым становіцца экзістэнцыяльным сімвалам, які з’яўляецца з тэмай міласэрнасці. Гэта прыпавесці аб міласэрным Самараніне (Лук 10, 25 -37) і аб сыне марнатраўным (Лук 15, 11 – 32)\n3.1 Прыпавесць аб міласэрным самараніне\nГероем першай прыпавесці з’яўляецца “адзін чалавек”, падарожнік альбо пілігрым, які ідзе з Ерузелему ў Ерыхон, які пераадольвае круты, цяжкі і небяспечны шлях. У адрозненні ад іншых герояў прыпавесці, аб пілігрыме мы ня ведаем нічога. Гэта просто “адзін чалавек”, і мы не ведаем яго нацыянальнасці, рэлігіі, грамадскай пазіцыі і прафесіі. Ен трапляе ў рукі разбойнікаў, яго цела ледзь жывое ляжыць у адзіноце, пазбаўленае ўсялякай дапамогі.\nНарэшце на гарызонце з’яўляецца святар, які хутчэй за ўсе вяртаецца са святыні дадому. І тут з’яўляецца надзея, што ен дапаможа параненаму, але адразу прыходзіць расчараванне: святар “убачыўшы яго, прайшоў міма”. Святар баяўся, што кантакт з крывёй альбо што яшчэ горш з астанкамі зробіць яго рытуальна нячыстым і не дазволіць яму праз пэў час прымаць удзел у набажэнствах у святыні.\nПраз некаторы час праходзіць левіт, які таксама выконвае пэўную дзейнасць падчас культу ў ерузалемскай святыні. І яго паводзіны такія ж самыя, як у святара “ убычыў і прайшоў міма”, верагодна таксама баючыся стаць рытуальна нячыстым.\nНапружванне ўзрастае, а для параненага надзея на паратунак становіцца ўсё слабейшай.\nІ нарэшце набліжаецца самаранін. Ці можна чакаць нечага ад чалавека, які у вачах габрэяў з’яўляецца ератыкам, палітычным і рэлігійным ворагам, часткай народа, які – як чытаем у Кнізе Сіраха – глупы народ, які прабывае у Сыхем”, а так насамрэч не з’яўляецца нават народам (Сір 50, 25-26). Аднак, толькі ён, самаранін, затрымліваецца і пахіляеца над параненым, глядзіць на яго і глыбока ўзрушаецца. На мове арыгіналу ўзрушэнне перададзена праз ужо вядомы нам дзеяслоў splanchnizomai. Гэта ўзрушэнне падобна да ўзрушэнне матчынага лона, пачуцця найбольш інтымнага, інтэнсіўнага і дэлікатнага.\nУзрушэнне самараніна – гэта не только пачуцце, але шэраг канкрэтных дзеянняў- паслядоўных і эфектыўных, якія маюць на мэце уратаваць жыццё і здароўе параненага.\nСамаранін як быццам бы забываецца пра мэту свайго падарожжа, аб часе, які траціць, аб выдатках, якія будуць выстаўлены за дапамогу раненаму. З пункту гледжання цярпення і небяспекі смерці чалавека ўсе іншыя справы губляюць значэнне. Для святара і левіта ранены быў перашкодай, якою яны абмінулі, пряцягваючы далей сваё падарожжа. Самаранін ідэнтыфікуецца з гэтым невядомым чалавекам, аказвае яму міласэрнасць, не звяртаючы ўвагі на выдаткі і небяспеку, і не чакаючы ані узнагароды, ані узаемнай выгады. Святар і левіта дэманструюць рэлігійнасць – фармальную і штучную, якая аддаляе ад бліжняга. Самаранін рапрэзентуе праўдзівую веру, якая набліжае да іншай асобы ў патрэбе і мабілізуе да аказання міласэрнасці, каб прынесці палегку ў цярпенні і ўратаваць жыцце.\nЯшчэ варта звярнуць увагу на кантэкст прыпавесці. Як гэта ясна вынікае, што прыпавесць, расказаная Езусам, гэта адказ на пытанне кніжніка “А хто мой бліжні?”. Гэтае пытанне мае характар вельмі “аб’ектыўны”, тэарэтычны, непрадузяты, мае характар просьбы-азначэння: хто заслогоўвае на тытул быць маім бліжнім (і хто гэтага не заслугоўвае, адпаведна), альбо якая катэгорыя асобаў можа быць бенефіцыянтам прыказання любові бліжняга як сабе самога. На прыканцы прыпавесці Езус замест прамога адказу задае свайму суразмоўцы на першы погляд падобнае пытанне, але насамрэч зусім іншае, дыяметральна супрацьлеглае: Хто з гэтых трох быў бліжнім параненага? Змена панкту гледжання на прыказанне любові есць відавочнай: замест таго, каб дыскутаваць “аб’ектыўна” аб тым, хто з’яўляецца бліжнім, трэба стацца “суб’ектыўна” бліжнім у адносінах да кожнага, хто знаходзіцца ў патрэбе і чакае ад нас спачування і міласэрнасці.\nДарога,як адзін з элементаў гэтай прыпавесці Езуса, набірае выразна сімвалічныя рысы. Для самараніна яна з’яўляецца магчымасцю канкрэтнай рэалізацый прыказання любові да бліжняга праз аказання яму міласэрнаці, а параненаму дае магчымасць асабістага дасведчання, чым з’яўляецца сапраўдная міласэрнасць.\nНапрыканцы мне хацелася б адзначыць, што ў патрыстычнай экзэгезе гэтай прыпавесці існуе пэўная плынь, заснаваная верагодна Аугустынам, якая бачыць у постаці самараніна вобраз самога Езуса. Як Месія, Езус становіцца на бок чалавека, падымае яго пасля падзення, лечыць яго раны і ратуе ад вечнай смерці, паміраючы за яго на крыжы. Ідучы шляхом гэтых разважанняў, мы можам глядзець на прыпавесць як на ілюстрацыю Божай міласэрнасці, якая сустракае чалавека на крутых і небеспечных шляхах яго жыцця і вядзе да вечнага збаўлення.\n3.2 Прыпавесць аб сыне марнатраўным\nДругі вобраз, які хацеў бы прадставіць спадарству, як прыклад выразнага сімвалічнага і глыбока тэалагічнага вобраза яднання міласэрнасці і дарогі- гэта прыпавесць пра марнатраўнага сына. У гэтым выпадку прадстаўляецца падарожжа ў двух накірунках: спачатку гэта ўцекі малодшага сына з дому, што з’яўляецца сімвалам непаслухмянасці, бунта і маральнага заняпадку, а пасля врятанне, як сімвал дарогі навяртання, паяднання і збаўлення.\nПрыметнік “марнатраўны”, які традцыйна і не зусім слушна адносіцца толькі да малодшага сына, характарызуе ўсіх трох галоўных герояў прыпавесці: бацьку, які “марнатраўны” у сваёй міласэрнай любові да абодвух сыноў; малодшы сын “марнатраўны” у сваім бунце і граху: старэйшы сын “марнатраўны” у сваей ганарыстасці і абыякавасці.\nУжо з першых слоў прыпавесці бачна, якую важную ролю адыгрываюць часоўнікі, якія азначаюць рух. Малодшы чын пасля атрымання часткі маёмасці, ад’ехаў у далекі край, у грэцкім арыгінале літральна “выходзіць са свайго demos”альбо са сваёй тэрыторыі, ваколіцы, вескі, сямейнага асяродку.\nПадчас прабывання ў далекім краі, пасля кароткага перыяду дасведчання ілюзорнай свабоды, адбываецца сутыкненне з суровай рэчаіснасцю прозы жыцця і вось краіна нібыта свабоды і шчасця становіцца ў адзін момант варожым і небяспечным мейсцам. Малады чалавек аказваецца у бядзе і безнадзейнасці. Тут прадэманстраваны тыповы механізм граху: тое, што спачатку здаецца “дасканалай інвестыцыяй”, напрыканцы з’яўляецца татальным “банкруцтвам”. Цікавы момант: у Старым Запавеце грэх часта паказаны праз лексіку, якая атаясамліваецца з блуканнем, кружэннем тут і там без канкрэтнага накірунку, згубай мэты і г.д.\nІ тут наступае зваротны пункт, малады чалавек прымае рашэнне: “Устану і пайду да айца майго” і адразу рэалізуе гэтае рашэнне “і ён устаў і пайшоў”. Гэта дарога вяртання, пасля доўгага блукання па духоўным бездарожжы, на хлуслівай бездаражы зла і граху на адзіную слушную дарогу – тую, якая вядзе да мэты, якой з’яўляецца дом айца. Хоць арыгінальнай мовай Евангелля есць грэцкая мова, тут бачны выразны габрэйскі старазапветны background Езуса і яго слухачоў: у Старым Запавеце габрэйскі дзеяслоў szuw, які даслоўна можна перакласці як “вяртацца” таксама азначае навяртанне, падобна да таго, як мы бачым сення ў многіх сучасных мовах.\nУ гэтым моманце як слухачы ці чытачы прыпавесці перанясемся ў дом айца і паглядзім на тое, што там адбываецца, з новай “бацькоўскай” перспектывы. Айцец ніколі не пагадзіўся з адыходам сына, бацькоўская любоў кажа яму штодня прыглядацца да вяртання. І пагэтаму як толькі здалек ен убачыў знаемы сілуэт, менавіта ен, бацька, прымае ініцыятыву: выбягае насустрач, кідаецца на шыю і цалуе сына. Гэтыя дзеянні айца, на першы погляд спантанічныя і эмацыйныя, былі папярэджаны знаёмым для нас часоўнікам splanchnizomai, глыбокі сэнс і значэнне якога, нажаль, не у стане перадаць пераклады на сучаныя мовы, такія як”глыбока узрушыцца”, “зжаліцца” і г.д. Узрушэнне айца – гэта не толькі эмоцыі, але сапраўднае аб’яўленне яго міласэрнай любові, якая парадаксальна набірае рысы выразна мацярынскія, цялесныя, якая як быццам упісаная ў прыроду быцця “бацькам”. Аказваючы сыну прабачэнне, айцец як быццам нанова “нараджае” сына да жыцця, як зрэшты сам адзначае “ Гэты сын мой быў мертвы і ажыў, прапаў і знайшоўся”\nАбсалютна геніяльным спосабам перададзенае гэтае вымярэнне матчынай міласэрнай любові ў знакамітай карціне Рэмбранта, што ілюструе прыпавесць пра марнатраўнага сына. Прыглядаючыся ўважліва, можна звярнуць увагу, што далоні бацькі, якія ляжаць на плячах сына, вельмі адрозніваюцца адна ад другой: адна вельмі мужчынская, моцная, спрацаваная, а другая прыгадвае дэлікатную жаночую далонь. Іншай асаблівасцю карціны, што прыцягвае увагу, з’яўляецца галава сына. Яна без валасоў, як галава немаўляці. Трэцяй асаблівацсю з’яўляецца узаемная растаноўка постацяў. Сын прытуляе галаву да айца, да лона бацькі. Гэта сімвалічная сцэна як бы другога нараджэння сына з лона бацькі, якое становіцца духоўна “плодным” праз аказанне міласэрнасці.\nУ гэтым месцы важна паставіць сабе рытарычнае пытанне: ці сапраўды маці марнатраўнага сына, аб якой няма ані слова у прыпавесці, асутнічае? я запрашаю шаноўнае спадарства да асабістай рэфлесіі над гэтым пытаннем.\nЗ-за недахопу часу я абміну другую частку прыпавесці, дзе ў цэнтры ўвагі з’яўляецца старэйшы сын. Яна таксама велімі цікавая і сімвалічная, бо тут таксама істотную ролю адыгрывае элемент “руху”, такія як дарога з поля дадому, паводзіны перад уваходам у дом, выйсце бацькі і размова з сынам і заканчэнне, пазбаўленная развязкі. Яно не адказвае нам на пытанне, ці старэйшы сын быў перакананы быцькам і увайшоў дадому ці застауся звонку.\nПадсумаваннем прыпавесці пра марнатраўнага сына няхай стануць думкі Айцоў Касцёла:\n“ там, дзе есць міласэрнасць, есць Бог. Там, дзе пануюць рэжым і строгасць, можа і есць szafarze Бога, але самаго Бога там няма (св. Амброзій)\n“чым есць грэх перад Божай міласэрнасцю? Гэта толькі павуцінне, якому хопіць толькі легкага ветрыку, каб яно паляцела прэч (Св Ян Хрызастом)\nГледзячы вачыма ўяўлення на вышэй узгаданую карціну Рэмбранта, на якой айцец мае заплюшчаныя вочы, прыгадваецца легенда пра пэўнага манаха. Калі адзін з яго вучняў учыніў цяжкую правіну, але пасля апомніўся і навярнуўся, астатнія браты супольнасці губляліся ў здагадках, якое пакаранне прызначыць яго духоўны кіраўнік. Ішлі дні, месяцы, гады, але кара так і не наступала. Нарэшце адзін з братоў не вытрымаў і запытаўся: “Ойча, ці Бог не даў табе вачэй? Ці ты не бачыў, што зрабіў твой вучань? Чаму ты не рэагуешь? Але манах адказаў: “Пан Бог даў мне не толькі вочы, але і павекі”\nНа падставе прадстаўленага спадарству аналіза паняццяў і тэкстаў біблійных, пастараюся сфармуляваць канчатковыя тэзісы, якія можа не так павінны быць падсумаваннем але больш як кропкай адліку для далейшай асабістай рэфлексіі.\nДзве прыпавесці Лукаша, дзе мы ўбачылі аб’яднанне матываў міласэрнасці і дарогі, можна адчытаць як парадыгмы 2 праблемных экзістэнцыяльных сітуацый чалавека: сітуацыя няшчасця “цялеснага” і бязвіннага (прыпавесць аб самараніне) і “духоўнага” з уласнай віны(прыпавесць аб сыне марнатраўным). У пэўным сэнсе да гэтых дзвюх стэрыятыпных сітуацый, у розных іх канфігурацях, якія тычацца віны суб’екта, можна аднесці ўсе магчымыя цярпенні і няшчасці чалавека.Заўсёды маюць яны “цялеснае” і “духоўнае” вымярэнне, а часам і абодва адразу і могуць быць з прычыны віны, альбо без яе.\nЛегка можна прасацыць падабенства гэтых дзвюх прыпавесцяу. І адно, і другое няшчасце, якое звальваецца на чалавека, робіць немагчымым дасягнення мэты: альбо вымушаны перарваць падарожжа, альбо знаходзіцца на нядобрай дарозе. Больш таго, мы бачым, што ў гэтых сітуацыях чалавек не у стане выйсці з іх сам і патрабуе дапамогі ад кагосці. У абодвух выпадках гэтая дапамога прыходзіць дзякуючы міласэрнасці , якая не проста з’яўляецца эмацыйным спачуваннем, але гэта фундамент, які запускае цэлую серыю канкрэтных учынкаў. Абедзве гісторыя заканчваюцца шчасліва, бо аказанне міласэрнасці дапамае чалавеку, якога напаткала няшчасце, зноў знайсці дарогу да мэты (не бяром тут пад увагу эпізод са старэйшым сынам у другой прыпавесці, дзе мы не ведаем развязкі і які мы абмінулі ў нашых разважаннях)\nУ абодвух выпадках можам зауважыць пэўную двузначнасць: асоба, якая аказвае міласэрнасць, мае рысы як чалавечыя, так і боскія. Гэта значыць мы можам убачыць, як у прыпавесцях гучыць не толькі запрашэнне для слухачоў і чытачоў да рэалізацыі міласэрнаці у чалавечых адносінах, аде і ілюстрацыю Божай Міласэрнасці ў адносінах да чалавека. Гэтую двузначнасць , якая была зауважана Айцамі Касцела, можна пракаментаваць пры дапамозе добра знаемага нам сказа, з якога паходзіць дэвіз трываючага ў Касцеле Юбілея Міласэрнасці” Будзьце міласэрныя, як Айцец ваш міласэрныя” (Лук 6,36)\nПаколькі перажываем гэты незвычайны Юбілей, які з’яўляецца заклікам для усяго Касцёла, каб яшчэ больш “накіраваць позірк у міласэрнасць” (MV, 3), я хацеў бы на заканчэнне прывесці слова Папы Францішка з булы Misericordiae Vultus, якія няхай падсумуюць вышэйшыя разважанні “Міласэрнасць гэта найвышэйшы і канчатковы акт, у якім Бог выходзіць нам на сустрэчу.Міласэрнасць – гэта асноўнае права, якое жыве ў сэрцы кожнага чалавека, калі ен глядзіць шчырымі вачыма на свайго брата, якога сустракае дарозе жыцця. Міласэрнасць – гэта дарога, якая яднае Бога і чалавека, бо адкрывае сэрца на надзею, што мы заўсёды будем любімымі, нягледзячы на абмежаванні, якімі есць наш грэх” (MV, 2).


Пра «Вайну супраць усіх» і патройнае дно - пра кіно\nНу, нам-то што, праўда? За апошні год мы з вамі пабачылі досыць дзіўных фільмаў , гэтым нас не здзівіць. Так што падавайце сюды гэтага Макдон, паглядзім, што там у яго. О, дык жа гэта Бадзі-муві! І якое: касцюмы-тройкі і машыны 70-х гадоў! Класіка! Хіба можна такое прапусціць?\n- Пачакай, што нешта не так. Дзе нашы штаны? - Але ж і так прыгожа, ці не праўда?\nСтойце, тут нешта не так. Гэта ўсё занадта найграна і ненатуральна, так даўно не здымаюць. Вось гэтыя двое сімпатычных хлопцаў, іх спартыўная машына і гарматы, якія ідуць у ход без папярэджання - усё гэта больш падобна на зборны вобраз; салянку з усіх-усіх прадстаўнікоў жанру, калі-небудзь якія выйшлі на экран. Спачатку гэта выглядае цалкам сабе стыльна, але неўзабаве зусім шалёная гісторыя перацірае прыгожую оплётку да косткі. І праз якіх паўгадзіны ад знешняга глянцу не застаецца і следу, а стужка пачынае здавацца абсалютна стэрыльнай.\nХм, але ж такога проста не можа быць, гэта ж чортаў Джон Майкл Макдон, адзін з двух лепшых ірландскіх рэжысёраў сучаснасці. Магчыма, «Вайну супраць усіх» наўмысна пазбавілі прыдатнай для жыцця атмасферы? Добра, кажа містэр Макдон, вы мяне раскусілі. За лялечнымі дэкарацыямі і ўсёй гэтай несапраўднай гісторыяй сапраўды важныя толькі два тытульных персанажа. Гэтая парачка - падвойнае дно. Тое, дзеля чаго і ладзіўся ўвесь фільм. Краевугольны камень «Войны супраць усіх».\n- Значыць, паміж вамі, ублюдкамі, сапраўдная хімія? Ты на што намякаеш, тваю маці? Што я чорны?\nГлядзіце, вось - Аляксандр Скарсгард, прыгожы і несумленны, як сам д'ябал. Вось - Майкл Пенья, абаяльны і ... такі ж несумленны, як і яго напарнік. Цудоўныя акцёры - і каларытных персанажаў. А паміж імі тая самая хімія, якой нам так не хапала ўжо шмат гадоў.\nТакім чынам, двое сапраўдных мярзотнікаў, ні ў найменшай ступені не абцяжараныя маральлю. Двое копаў, з задавальненнем бяруць хабару і ўсюды сующих свае доўгія насы: а раптам тут яшчэ чымсьці можна пажывіцца. Двое эгаістаў, якім пляваць на ўсё, акрамя свайго ўласнага дабрабыту - ва ўсякім выпадку, да пэўнага моманту.\n- Холадна, як у ведзьмы ў дупе. - Ты толькі пра сябе і думаеш.\nІ гэты момант зноў ўсё змяняе. Гледача зноў пачынаюць адольваць сумненні: а ці ўсё правільна ён зразумеў? З чаго бы гэта ў двух цалкам беспрынцыповых персанажаў з'явіліся іншыя інтарэсы, акрамя шкурных? Што за такі сцэнарны вынаходства?\nШто ж, я нагадаю, што сцэнарыст «Войны супраць усіх» - усё той жа Джон Майкл Макдон, вядомы жартаўнік і злосны хуліган. І ўвесь гэты час ён вадзіў нас з вамі за нос. Мы думалі, што ўжо дакапаліся да праўды, адшукаўшы другое дно. Але гэта таксама была падманка, няхай і больш якасная, чым тая, першага ўзроўню. А за ёй ...\nА за ёй - сам містэр Макдон. Сядзіць у абсалютна пусты беласнежнай пакоі і на хаду складае свой фільм. У яго ўжо ёсць два загалоўных персанажа, якія сапраўды трымаюць усю карціну, а інакш яна разваліцца на часткі. Вось ён дадаў карэкатурных зладзеяў і ўсякіх герояў другога і трэцяга плана. Злажыў знарочыста невыразны і дурны канфлікт. Памчаўся змешаны сеттинг з 1970-х і 2010-х. І падаў гэты дзіўны кактэйль нам на экран.\n- ўзбоўтаць або змяшаў? Жартую, мне пляваць.\nДжон, дружа, ты навошта ўсё гэта выдумаў? Чаму б проста не зняць добрую крымінальную камедыю? Бо пасля «Аднойчы ў Ірландыі» і «Галгофы» табе б даравалі нават самы просценькі фільм. Але гэты эксперымент - для шматлікіх ён так і застанецца незразуметым. Дык чаму ты так паступіў?\nМне здаецца, я ведаю адказ. Макдон не верыць у каноны жанру. Яго раз'юшвае сама ідэя строгіх рамак ў чым бы там ні было. І вось ён абраў выпадковае кірунак, вырашыўшы раз і назаўжды з ім разабрацца. Што ж, не пашанцавала Бадзі-муві: «Вайна супраць усіх» адразу на некалькіх узроўнях забівае веру ў гэты жанр. Не страляе ў лоб - проста паступова павялічвае дозу сумневу, і ў выніку узрушаны глядач сам да ўсяго даходзіць: чорт бяры, гэта дзярмо сапраўды мохам парасло. Дваццатае стагоддзе даўно прайшоў, пара шукаць нешта новае.\n- Усе гэтыя бароды, дэбільныя прычоскі ... Вы наогул у курсе, які цяпер стагоддзе?\nАле ведаеце што? Я не згодны з Макдон. Я люблю старое кіно, а Бадзі-муві - маё любімае кірунак. Так, у апошні час гэты жанр парадкам падупала, але я веру, што ён выкараскаецца. Чорт, нават вестэрн выжыў ў дзівосным новым свеце - хоць шанцаў у яго было куды як менш. Таму для мяне «Вайна супраць усіх» - не больш чым дасціпны эксперымент з вельмі вузкай мэтавай аўдыторыяй. Практычна рэч у сабе, і я не думаю, што гэты фільм моцна паўплывае на далейшае развіццё Бадзі-муві - ва ўсякім выпадку, пакуль жывыя такія, як Шэйн Блэк і Адам МакКей.\nСпадабаўся водгук? Тады нядрэнна бы падзяліцца ім у соцсетях - а то раптам хтосьці па няведанні навастрыў лыжы на гэты фільм.\n«Вайна супраць усіх» Аляксандр Скарсгард Джон Майкл Макдон Майкл Пенья Тэа Джэймс Тэса Томпсан\nГаль Гадот Брэд Піт Януш Камінскі Пол Радд Роланд Эммеріх «Прэч» «28 панфиловцев» Джэйсан Стейтэм Уіл Сміт «Навіны з планеты Марс» Вінг Реймс Роберт Дэ Ніра «Дэдпул» Аляксандр Яцэнка Шая ЛаБаф «Кніга джунгляў» Рэбека Фергюсон Дэйв Батыста Эндзі Сёркис « робат па імені Чаппи » « Барвовы пік » Пол Дуль Тыльда Суінтан « Фантастычная чацвёрка » Джош Бролін Мэттью Маконахі Олдэн Эренрайк Уолтон Гоггинс « Фокус » « Марсіянін » браты Коэн Фрэнсіс МакДорманд « Місія невыканальная: Племя ізгояў » Алехандро Гансалес Іньярыту Патрык Уілсан « Джон Ўік » « Интерстеллар » Эмілія Кларк Леанарда Ды Капрыа Джон Бернтал Крыс Прэтт « Драпежнік » « Ровер » Тоні Гилрой Брэндан Глісан « Джэйсан Борн » DC Comics Крыс Хемсворт Фелісіці Джонс Білі Боб Торнтон Чэнінг Тейтум Нік Пиццолатто Кевін Діллон Сэм Уортынгтан Андрэй Золотарев « З машыны » « Вялікі ураўняльнікаў » Дрю Годдард Дын Девлін « Мабільнік » « Заклён 2 » Чиветел Эджиофор Энтані Хопкінс « Дуэлянт » Кэры Фішэр Мануэль Рульфо Святаслаў Подгаевский Раян Гослінг Пенелопа Крус Квенцін Таранціна « Атака тытанаў. Фільм першы: Жорсткі свет » Disney Том Холанд Уілам Дэфо Марк Стронг « Дзень незалежнасці: Адраджэнне » Іэн Макшэйн Джон Гудман « Цуд на Гудзон » Форэст Уітакер Рэйф Файнс Колін Ферт Ханс Цымер Дж. К. Сіманс Дыяна Кругер Антуан Фукуа « Галаваломка » « Атрад самагубцаў » Тэса Томпсан Гільерма дэль Тора Аляксандр Скарсгард Майкл Пенья « Фарго » Крыстафэр Нолан « Чалавек-мурашка " Ігар хрыпуноў Сэмюэл Л. Джэксан « Кловерфилд 10 » « Паляўнічыя за прывідамі » Марк Райлэнс « 007: Спектр » Марк Уолберг Оскар Айзек Джай Кортні Эмілі Блант Крыстафер Ламберт « Тэрмінатар » Джэніфер Лоуренс Джон Спэйтс « Доктар Стрэндж » Дензел Вашынгтон Стывен Лэнг Калеб Лэндру Джонс Адам Драйвер « Гараскоп на поспех » Стывен Спілберг Брэдлі Купер Бэн Уитли Элізабэт Дебики Х'ю Джэкман Стывен Кінг Джон Фавро Клінт Іствуд « Ледакол » Киллиан Мёрфі Marvel Джуд Лоў М. найт Шьямалан Дэйзі Рыдлі «стажоры» «Экіпаж» Элем Клімаў «Вар'яцкі спецназ» Лі Бён Хон Юэл Киннаман Эд Харыс Венсан Кассель Джэрэмі Рэннера Джым Стёрджесс «ГараШ» Эрык Хайссерер Том Хардзі Тэрэза Палмер Эн Хэтэуэй «Фарсаж 7» Мадс Миккельсен «Браты з Гримсби » Аннабеллой Уоліс Джон Майкл Макдон Нікалас Холт Роўз Бірн « Вельмі дзіўныя справы » Illumination Entertainment « Вялікая гульня » Вінцэнт Д'Онофрио Дуэйн Джонсан Sony Pictures Entertainment Даніла Казлоўскі « Эверэст » Шарліз Тэрон « Ведзьма з Блэр: Новая кіраўнік » Энтані Макі « Бёрдмэн » «Неонавы дэман» Том Хэнкс Уладзімір Машкоў Бенісіа дэль Тора «Снайпер» Харысан Форд «Свет Юрскага перыяду» «Тэрмінатар: Генезіс» Майкл Бэй «Варкрафт» Нік Офферман Генры Кавилл Кім Дружынін «Зорныя войны: Абуджэнне Сілы» Джэйк Джилленхол «Антураж» « Стрынгер » Пётр Фёдараў Лоўрэнс Кэз дадзены Джудзі Дэнч Крыстафер Маккуорри «Няхай жыве Цэзар!» Сігурні Уівер Адам Скот «Забойца» Крыстафэр Меледандри Бенедыкт Камбербэтч «І згасае святло» Дж. Дж. Абрамс Пол Верховен Дон Чидл Джэйсан Момо «Свет Дзікага Захаду» Джоні Дэп Джон Бойега Шарлто Коплі Шэйн блэк Крыс Эванс Джон Логан Гэры Олдман Элісан Толман Донал Глісан Гай Рычы Дэвід Тьюлис Франсуа Дам'ен Рыз Ахмед Джэрэмі Айронс Дэвід Эйер Робін Райт «Людзі Ікс: Апакаліпсіс» Роберт Даўні малодшы Вудзі Харрельсон «Новая эра Z» Джэймс Макэвой Арнольд Шварцэнэгер «Па меркаваннях сумлення » Сайман Пегг Мэттью Вунь Гай Пірс " Не дыхай » Марцін Фрыман Клінт Мэнселл Сіена Мілер « Цудоўная сямёрка » « Прагулка » Наташа Брайер Мэт Дэйман « Бабадук » Алісія Викандер Джордж Клуні « Першы помсьнік: Супрацьстаянне » Том Хиддлстон Джына Кара Демиан Бишир Сільвестр Сталонэ Бэн Аффлек Армі Хамер Крыстоф Вальц «Гульня на паніжэнне» Джэйсан Кларк Адам МакКей Хэйлі Беннетт «Ідзі і глядзі» Розамунд Пайк Руперт Фрэнд «Пікавая дама: Чёрный абрад» Кіану Рыўз Раян Рейнольдс Расэл Кроў «Суцэльнаметалічная абалонка» Цім Рот Крыс О'Д аўд «Бэтмэн: Забойная жарт» Мэттью Модайн «Крид: Спадчына Рокі» «Прыбыццё» Дэні Вільнёў «Kingsman: Сакрэтная служба» Меліса Макарці Віёла Дэвіс Том Круз Майкл Кітан «гмах» Рыдлі Скот Він Дызель Тобі Кеббелл Марк Хэмилл «Разлом Сан-Андрэас » Джэйн Голдман « Агенты А.Н.К.Л. » Бэтмен « Вар'яцкі Макс: Дарога лютасьці » « Вострыя брылі » Пол Беттани Эмануэль Любецкі Тэнди Ньютан Майкл Б. Джордан Андрэй Курэйчык Марго Робі « Міньён » Джарэд Лета « Шпіён » Дарыюш Вольскі «Яна» Скарлет Ёхансан Элізабэт Олсен Мэт Рыўз Майкл Фассбендер Джэй з Ван Гарэт Эдвардс «Трансформеры» Джэрэмі Пивен Мэл Гібсан «Слаўныя хлопцы» Грант Хеслов Курт Расэл «Агідная васьмёрка»


Пераказ Дняпроўская чайка на беларускай мове | Кароткі змест\nЧайка, раптам склаўшы крылы, куляю падае ў траву. Момант – і яна ўжо зноў у паветры. У яе дзюбе трапеча рыбка, а да рыбкі ад Казіміравага вудзільна цягнецца леска.\nЧайка праглынула рыбку, і цяпер сама пачапілася на кручок. Яна лётае па крузе над кустом, адчайна ўзмахваючы крыламі, а разгублены Казімір трымае вудзільна ў руках, не ведаючы што далей рабіць.\n– Цягні яе да сябе, – раю я.\nКазімір пачынае цягнуць леску да сябе, але чайка, змораная барацьбой і болем, сама садзіцца і зашываецца ў густы корч травы, так што мы ледзь дастаём яе адтуль. У яе распушчаны крылы, дзюба разяўленая і ўся ў крыві. Вушка кручка ледзь відаць у самым горле.\n– Ай-яй, – стогне Казімір, трымаючы ў руках птушку. – I як жа гэта я не паспеў яе адагнаць?.. А ў яе там, у траве, дзе-небудзь гняздо і малыя птушаняты. Самы той час, калі яны выводзяцца. Вось, значыць, і птушаняты загінулі. А яна, відаць, матка – няйначай.\n– Птушаняты не загінуць, – кажу я. – Іх будзе самец карміць, калі толькі гэта самка.\n– Ах ты, небарака, – уздыхае Казімір.\n– Перарэзвай леску. Ды хутчэй жа! Гэта ж у нас у мястэчку ёсць ветурач. Ён гэты кручок ураз дастане.\nЯ перарэзваю леску. Мы ўдвух прабіраемся лугам да мястэчка.\nДвор ветбальніцы шырокі і прасторны. Мы заходзім у прыёмны пакой, і Казімір адразу накіроўваецца да дзвярэй з надпісам «Урач». Я іду следам за ім. У пакоі за сталом сядзіць пажылы мужчына ў белым халаце.\nМужчына адрываецца ад папер і адразу нацэльваецца вачыма на чайку.\nКазімір торапка растлумачвае. I чым больш ён гаворыць, тым больш на твары ва ўрача расплываецца дабрадушная задаволенасць.\n– Та-ак, – кажа ён. – Гэта добра, што вы яе да мяне прынеслі.\nЁн разглядвае чайку.\n– Табе што ж, знелюбела над Дняпром лётаць, што ты на вуду кінулася? – гаворыць ён, разглядаючы разяўленую яе дзюбу. – Чайка – гэта паэзія мораў, рэчак, азёр. Пра яе нават песня складзена вельмі жаласлівая. А цяжкавата табе, мілая мая. Ну нічога, выратуем. Давядзецца аперацыю зрабіць. Будзем, мілая, горла табе рэзаць, кручок дастанем, а тады зноў горла зашыем. А вы,таварышы, пабудзьце ў прыёмным пакоі.\nПотым дзверы расчыняюцца і, трымаючы ў руках чайку, выходзіць урач. Напалоханая чайка ўвесь час варочае галавою і разяўляе дзюбу, але адтуль ужо не цячэ кроў.\n– Прымайце хворую. Сёння гэтая прыгажосць Прыдняпроўя есці не будзе. Заўтра дайце ёй дробную рыбу – найлепш малькоў. Праз шэсць дзён прынясіце – я здыму ёй швы.\nНа сёмыя суткі мы забіраем яе з клеткі і нясём да ўрача. I вось – шво знята.\n– Куды вы яе цяпер дзенеце?\n– Занясём на той самы бераг і выпусцім, – адказвае Казімір. – Там у яе блізка гняздо.\n– Вось і добра, – кажа ўрач.\nНа тым беразе, дзе лавілі рыбу, развязалі птушцы крылы. Нейкі час чайка стаіць, не разумеючы, што з ёю робяць. А Прыдняпроўе вабіць і кліча яе.


Афіцыйнае апавяшчэнне - Wuhan Golden Laser Co., Ltd\nГэты вэб-сайт належыць, кіруецца і падтрымліваецца WUHAN GOLDEN LASER CO., LTD. (Скар. Golden Laser). Вы павінны прачытаць гэтыя ўмовы выкарыстання, перш чым выкарыстоўваць яго. Вы можаце толькі праглядаць гэтае павуцінне пры ўмове прыняцця гэтага ўмовы.\nУсе матэрыялы на дадзеным сайце, з'яўляюцца выключна для асабістых мэт, не для камерцыйнага выкарыстання. Любыя аўтарскія правы і аб'ява ад кантакту павінны выконвацца Вамі. Вы не можа рэдагаваць, капіяваць і публікаваць, адлюстроўваць гэты кантэнт для камерцыйных мэтаў. Наступныя мадэлі паводзіны павінна быць забаронена: пакласці гэты вэб-кантэнт для іншых сетак і медыя-платформаў; несанкцыянаванае выкарыстанне парушаць аўтарскія правы, лагатып і іншыя прававыя абмежаванні. Вы б лепш спыніць усе дзеянні, калі вы не згодныя з названымі вышэй правіламі.\nГэты інфармацыйны сайт існуе ў межах спецыяльнага выкарыстання і не гарантуюцца любымі формамі. Мы не можам быць упэўнены, што абсалютная дакладнасць і цэласнасць яго змесціва, якое можа быць зменена без папярэдняга паведамлення. Каб даведацца больш аб нашай прадукцыі, праграмнага забеспячэння і ўкаранення паслуг, вы можаце звязацца з прадстаўніком або агентам, прызначаным Golden Laser ў лакальным месцы.\nЛюбая інфармацыя, прадстаўленая вамі або па электроннай пошце да нас праз дадзены сайт не лічыцца канфідэнцыяльнай і не мае выключнага права. Golden Laser не нясе ніякіх абавязацельстваў па гэтай інфармацыі. Калі без абвяшчэння загадзя, вы будзеце дэфолце пагадзіцца з наступнымі сцвярджэннямі: Golden Laser і яе давераная асоба маюць права выкарыстоўваць інфармацыю кліента, напрыклад, дадзеных, малюнкаў, тэксту і галасы шляхам капіявання і раскрыцця, публікацыі і г.д. на. Мы не нясем адказнасці за любыя абразлівыя, паклёпніцкія або непрыстойныя праводкі зроблены на дошках аб'яваў ці іншых інтэрактыўных функцый Сайта. Мы пакідаем за сабой права ў любы час раскрыць любую інфармацыю, на нашу думку, неабходна, каб задаволіць любы закон, рэгуляванне або ўрадавага запыту, альбо адмовіць у размяшчэнні або выдаляць любую інфармацыю або матэрыялы, цалкам або часткова, што па нашым меркаванні з'яўляюцца непрымальны, непажаданы або ў парушэнні сапраўдных Умоваў прадастаўлення паслуг.\nМы будзем мець права, але не абавязаная, кантраляваць змест дошкі аб'яваў ці іншых інтэрактыўных функцый для вызначэння адпаведнасці гэтага пагаднення і іншых правілаў, якія мы ўсталёўваем. Мы будзем мець права па сваім ўласным меркаванні рэдагаваць, адмовіцца размяшчаць або выдаляць любыя матэрыялы, прадстаўленыя або размешчаныя на дошках аб'яваў ці іншых інтэрактыўных функцый сайта. Нягледзячы на гэта права, карыстальнік нясе ўсю паўнату адказнасці за ўтрыманне сваіх паведамленняў.\nВы павінны выконваць наша пагадненне, калі вы загружаеце праграмнае забеспячэнне з гэтага сайта. Вы не можаце загрузіць іх, перш чым прыняць усе ўмовы.\nТрэція Сайты Частка\nНекаторыя раздзелы сайта могуць змяшчаць спасылкі на сайты трэціх асоб, у якіх вы можаце быць у стане купіць онлайн шмат розных відаў прадукцыі і паслуг, якія прадастаўляюцца трэцімі бакамі. Мы не нясем адказнасці за якасць, дакладнасць, своечасовасць, надзейнасць, або любога іншага аспекту любога прадукту або паслугі, прапанаваныя або прадстаўляюцца трэцяй бокам. Ўсе рызыкі, што вырабляюцца сёрфінг сайты трэціх асоб павінны несці самі.\nВы згодны з тым, што ні мы, ні нашы філіялы або пастаўшчыкі іншых сайтаў нясуць адказнасць за любыя страты, якія вы панесці, і вы не будзеце сцвярджаць ніякіх прэтэнзій да нас або ім, якія ўзнікаюць ад куплі або выкарыстання якіх-небудзь тавараў або паслуг на нашым сайце.\nНаш сайт знаходзіцца пад кіраваннем аддзелам прасоўвання прадукту Golden Laser. Golden Laser не гарантуе, што ўтрыманне сайта таксама прымяняецца да людзей за межамі Кітая. Вы не павінны выкарыстоўваць файл сайт або экспарт непадпарадкавання экспарту Закона Chine. Вы абавязаны ваша мясцовае заканадаўства пры серфінгу гэтага сайта. Гэтыя ўмовы рэгулююцца кітайскімі законамі, якія рэгулююць юрысдыкцыю.\nМы можам у любы час і без папярэдняга паведамлення, прыпыніць, адмяніць або спыніць сваё права на выкарыстанне сайта. У выпадку прыпынення, анулявання або спынення, вы больш не дазволены доступ да часткі сайта. У выпадку любога прыпынення, анулявання або спынення, абмежаванні, накладзеныя на вас у дачыненні да матэрыялу, загружанага з сайта, а таксама адмова ад адказнасці і абмежаванні абавязацельстваў, выкладзеных у сапраўдных Умовах абслугоўвання, павінны выжыць.\nGolden Laser з'яўляецца гандлёвай маркай WUHAN GOLDEN LASER CO., LTD. Назвы прадуктаў Залатога Laser таксама разглядаюцца ў якасці зарэгістраванай гандлёвай маркі або пад выкарыстаннем таварнага знака. Назвы прадуктаў і кампаній, названыя на гэтым сайце, належаць да сябе. Вам не дазваляецца выкарыстоўваць гэтыя імёны. Супярэчнасць мела месца падчас выкарыстання гэтага сайта будзе вырашана шляхам перамоў. Калі да гэтага часу не можа быць вырашана, ён будзе прадстаўлены ў народны суд Ухань ў адпаведнасці з Законам Кітайскай Народнай Рэспублікі Кітай. Інтэрпрэтацыя гэтага аб'явы і выкарыстання гэтага вэб-сайта звязана WUHAN GOLDEN LASER CO., LTD.


Моладзь пратэстуе супраць прымусовага ўступлення ў БРСМ\nhttp://spring96.org/be/news/18381 2007 2007-09-21T16:32:00+0300 2007-09-21T16:32:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nДва жыхары Магілёва накіравалі свае заявы на адрас Аляксандра Лукашэнкі і Генеральнага пракурора краіны з просьбай абараніць іх ад прымусовага ўступлення ў БРСМ. Сяргей Бародзіч вучыцца ў адзінаццатым класе СШ № 33. Павел Чэрвінскі – студэнт другога курсу Магілёўскага прафесійна-тэхнічнага каледжа. Абодва пражываюць у адным раёне, і абодвух хвалюе адна праблема: прымус адміністрацый іх навучальных устаноў да ўступлення ў БРСМ.\nТое, што ў нашай краіне гэтая моладзевая арганізацыя навязаная ўладай і ёй жа фінансуецца даўно вядома. Таму стаўленне да яе ў моладзі даволі скептычнае. Але выказаць сваё негатыўнае стаўленне да арганізацыі здольныя не ўсе, піша Bulletinonline.org.\nДля прыцягнення маладых людзей у арганізацыю ў поўную сілу задзейнічаны адміністрацыйны рэсурс. «Калі б усё было насамрэч на добраахвотнай аснове, то праз пару дзён ад гэтай арганізацыі застаўся б адзін назоў», – лічыць Павел Чэрвінскі.\nХлопцы не хочуць быць сябрамі арганізацыі, якая заснаваная на ідэалогіі асобных службоўцаў і не адказвае іх інтарэсам. Ім не падабаецца, што на членскім білеце дагэтуль стаіць партрэт Леніна і ордэн Кастрычніцкай рэвалюцыі. Маладыя людзі лічаць, што пры жаданні сёння можна ўступіць у любыя нефармальныя арганізацыі, якія створаныя моладдзю знізу. Сяргей і Павел хочуць самастойна выбіраць і ўступаць у тую грамадскую арганізацыю, якая найбольш адпавядае іх інтарэсам, і дзе яны змогуць ужываць і развіваць свае здольнасці.\nТаму яны і напісалі лісты Лукашэнку і Генеральнаму пракурору з просьбай абараніць іх ад прымусовага ўступлення ў БРСМ. У канцы сваіх зваротаў, абгрунтавана чакаючы пераследу з боку адміністрацый навучальных устаноў за выказанае імі негатыўнае стаўленне да БРСМ, маладыя людзі просяць абараніць іх ад любых такіх дзеянняў.\n21.09.2007 Тэгі: грамадства, перасьлед


Тэатр гратэску пад чырвоным Месяцам – Fandom\nНадоечы быў зачынены англамоўны гульнёвы сайт GameTrailers. Я ім ніколі не карыстаўся і не звярнуў бы ўвагі на гэту навіну, калі б не іх фінальны жэст: рэдакцыя падкарэктавала свой агляд гульні Bloodborne, павялічыўшы ёй адзнаку да 10 балаў. Справа ў тым, што гэта першая і апошняя «дзясятка» за ўсю гісторыю праекта GameTrailers. Гэты незвычайны, але элегантны крок — добрая падстава для гутаркі пра гэты выдатны эксклюзіў для Playstation 4.\nЯ не гуляў у серыю Dark Souls, з якой вырасла Bloodborne, але шмат чуў пра яе складанасць. Па гэтай прычыне я доўга вагаўся перад купляй «Параджэння крыві», бо ўсе свае нервы я закапаў яшчэ ў дзяцінстве разам з Гексам і Крэшам на першай Playstation.\nЧас ішоў… Bloodborne абзавёўся дадаткам The Old Hunters і GOTY выданнем — і вось мяне зноў пачалі спакушаць зачаравальныя скрыншоты, поўныя змрочных таямніц, выдасканаленага абсурду і роспачнага гвалту. У канчатковым выніку, я паддаўся спакусе і набыў гульню.\nПерш-наперш, я, вядома, спадзяваўся атрымаць незвычайны геймплэй, бо большасць сучасных ААА-гульняў ператварылася ў інтэрактыўнае кіно з сінематэкі і QTE-сцэн. Супер хардкор мне не цікавы, але нейкага ўзварушвання і чэленджу пэўна хацелася.\nДругое, што прыцягнула мяне ў Bloodborne — гэта неверагодна прыгожы дызайн. Альтэрнатыўная Віктарыянская эпоха свежа выглядала на фоне зацяганага фэнтэзі, хай нават і цёмнага. Вострыя пікі саборных веж, што ўзвышаюцца па-над бруднымі трушчобамі, таямнічыя персанажы, якія размянілі даспехі на прыталеныя плашчы і рарытэтны агнястрэл — усё гэта прыпудрана містыкай крывавых рытуалаў і агульнай недаказанасці. Я падсвядома закахаўся ва ўсё гэта яшчэ ў дзяцінстве, калі праз бацькаўскае плячо назіраў за яго гульнёй у Nightmare Creatures. Я ўпэўнены на 100%, што менавіта гэтай гульнёй натхняліся японцы, калі стваралі Bloodborne, а можа нават і Souls-серыю. Гуляць у Nightmare Creatures самаму мне тады было страшнавата, затое праходжанне з рускамоўнага часопіса «Playstation» за 1998 год я перачытваў, напэўна, раз сто. Нават дзіўна цяпер усвядоміць, што наша пакаленне было адзіным, хто заспеў друкаваныя праходжанні гульняў. Да нас і відэагульняў не было, а тыя, хто нарадзіўся пазней, расце ўжо ў свеце блогераў, лэтсплееў, ютубаў ды твічэй. Тэкставыя праходжанні яшчэ сустракаюцца ў інтэрнэце, але яны звычайна чыста тэхнічныя: «праходзім па калідоры, забіваем двух зомбі, бяром ключ». Часопісныя ж праходжанні, ці як іх тады яшчэ звалі «салюшэны», наадварот, адрозніваліся мастацкасцю і дарэчным гумарам. Іх было вельмі цікава чытаць, нават калі ты саму гульню ўвогуле не бачыў.\nЗараз, вядома, балем кіруюць зусім іншыя гульні, але Bloodborne — гэта нібы выхадзец з той эпохі. Павялічылася колькасць пікселяў на экране, ды і сам экран вырас у некалькі разоў у параўнанні з пузатым «самсунгам» з дзевяностых, але ў руках у цябе практычна той жа кантролер і пацеюць яны гэтак жа, як і 20 гадоў таму. І папацець у Bloodborne ёсць ад чаго.\nКалі глядзіш экшн-трэйлеры да гульні, то ствараецца зманлівае ўражанне, што Bloodborne — гэта нейкі азіяцкі слэшар, дзе персанажы скачуць як прыдуркаватыя, выбіваючы адзін з аднаго дух велізарнымі мячамі. Здаецца, у гэтай гульні складана разабраць што адбываецца, не кажучы ўжо пра тое, каб своечасова націснуць патрэбныя кнопкі. Гэта не так. Насамрэч пераважная частка гульнёвага часу праходзіць у вельмі няспешным тэмпе. Той, хто спяшаецца, надоўга па гэты бок сну не затрымваецца. Дазволіць сабе некаторыя вольнасці можна толькі тады, калі прабягаеш лакацыю далёка не ўпершыню. Падчас сутычак тэмп узрастае, але ўсё адно кожны рух чытаецца і кожны ўдар мае вялікае значэнне. Доўга некага дубасіць тут ніяк не атрымаецца: у супернікаў проста няма такога запасу здароўя. З іншага боку, і яны могуць расправіцца з галоўным героем парай удараў. Але трэба сказаць, ты да гэтага заўсёды гатовы: ворагаў тут менш, чым у звычайных гульнях і нават самыя простыя з іх выглядаюць пагрозліва. Найвялікую небяспеку ўтойваюць тыя, якіх ты бачыш упершыню: ідзеш ты сабе і бачыш, што шлях наперадзе заступае нейкае страшыдла — што яно захоча з табой зрабіць, наскочыць ці пачне чымсьці кідацца, ты не ведаеш, а значыць, і тактыку падабраць не можаш. Даводзіцца ісці наўздагад. Апроч таго, ворагі любяць учыняць засады і пры вашай неасцярожнасці могуць наваліцца гуртам. Але самае страшнае не ў тым, што вас забіваюць, а ў тым, што вы губляеце прагрэс: усе сабраныя вамі водгаласы крыві — мясцовая валюта, на якую купляецца ўсё ад зброі і рыштунку да новых узроўняў героя — паглынаюцца монстрам, які вас забіў (ці ў рэдкіх выпадках ляжаць на зямлі непадалёк). Адзіны спосаб вярнуць іх — адпомсціць крыўдніку, што далёка не заўсёды выходзіць, бо ў вас усяго адна спроба, каб зноў прабіць сабе шлях праз процьму ажыўшых ворагаў. Загінулі зноў? Скажыце «бывай» сваім водгаласам.\nСкнараў накшталт мяне, якія прызвычаіліся да сабраных залатых гораў напрыканцы кожнай гульні, гэта спачатку прыводзіць у шок, але ўжо пасля пары забегаў з лятальным канцом ты прыстасоўваешся расходваць усё да апошняй капейкі, перш чым адправіцца на праходжанне невядомага узроўня.\nАрхітэктура гульнёвых лакацый таксама нагадвае дух старой школы: спачатку ў вас ёсць толькі адзін шлях — наперад, але вы ўвесь час будзеце натыкацца на скрыжаванні і альтэрнатыўныя праходы, частка з якіх вядзе ў тупік, а частка адкрывае, кароткія пераходы да вядомых частак узроўня. У выніку, калі вы адчыніце ўсе замкнёныя вароты, актывуеце ўсе ліфты і знойдзеце ўсе патаемныя хады, то першапачаткова лінейная лакацыя ператвараецца ў шырокую гульнёвую зону з высокай варыяцыйнасцю перамяшчэнняў. У такім выпадку бегчы да месца апошняй гібелі робіцца не так ужо далёка і складана. Вось толькі адзін нюанс: карты ў гульні няма і тыя, хто з дзяцінства не бегаў па калідорах Вульфэнштайна ці хаця б першай Medal of Honor, могуць не раз апынуцца ў цяжкаватым становішчы або прапусціць цэлыя кавалкі гульні з пабочнымі ўзроўнямі і босамі.\nІ ўсё ж гульня далёка не такая складаная, як пра яе прынята казаць. У значнай ступені дзякуючы адсутнасці аўталэвелінга монстраў. Гэта значыць ворагі ў Bloodborne не робяцца мацней па меры узмацнення галоўнага героя. Таму калі вы не можаце прайсці нейкае месца, то магчыма, што вам пакуль што проста рана сюды ісці. Можна даследаваць іншыя вобласці ці, на благі канец, падняць некалькі узроўняў у папярэдняй лакацыі. Я праходзіў гульню вельмі старанна і імкнуўся лішні раз не рызыкаваць сабранымі водгаласамі крыві, таму па суб’ектыўных адчуваннях заўсёды быў крышачку мацней за іншых гульцоў на той жа стадыі праходжання гульні. Вядома, гэта не дае вырашальнай перавагі і кожны супернік заўсёды нясе пагрозу, асабліва, калі ты пачынаеш яго недаацэньваць ці спяшацца.\nТрэба зарубіць сабе на носе: галоўны вораг і галоўны сябар у Bloodborne — гэта ты сам. Калі дзейнічаць акуратна, ведаць магчымасці сваёй і чужой зброі, не скнарнічаць і нікуды не спяшацца, то складанасць гульні імкліва апускаецца да узроўня сярэдняй і нават лёгкай.\nНарэшце, галоўны фактар, што значна спрашчае гульню — гэта магчымасць кааператыва, як з жывымі, так і кампутарнымі памагатымі. Паклікаць на дапамогу іншых паляўнічых можна толькі ў той лакацыі, дзе яшчэ не знішчаны бос. Заваліць монстра ўдвух значна прасцей, а ўжо ўтрох — гэта проста вынішчэнне. Таму сапраўдныя паляўнічыя, якія прагнуць хардкора ды найбольш яркіх уражанняў ад сутычак з босамі і перамог над імі, заўсёды гуляюць у адзінотку.\nДарэчы, бітвы з босамі — гэта адна з найдужэйшых бакоў Bloodborne, як візуальна, так і па геймплэі. Такое пачуццё, што кожны кадр, кожны рух — гэта вынік працы дасведчанага мастака-пастаноўшчыка. Вось ты прабіваешся праз вуліцы, агорнутага агнём і вар’яцтвам, Ярнама, уся твая вопратка набралася крыві ворагаў, якія прынялі збавенне ад тваёй сякеры… Удар — і апошні вораг скочваецца па шырокіх усходах, вядучых да масіўных варот у велізарны гатычны сабор. Цяжкія створы павольна падаюцца, адкрываючы шлях у галоўную залу. Фігура паляўнічага неверагодна малая на фоне высокіх калон і зводаў, але гук самотных крокаў выдае тваю прсысутнасць. Ты прыцішваеш крок, каб надаць большую веліч гэтаму моманту, прачуць дыханне першароднага зла, што вось-вось абваліць на цябе ўсю сваю лютасць…\nВыдасканалена-выродлівы выгляд пачвары, якая выпаўзае табе на сустрэчу, прыводзіць цябе ў ступар на некалькі секундаў. І толькі калі яна пачынае замахвацца, ты рэзка адскокваеш убок і пачынаеш доўгі смяротна небяспечны танец са сваёй ахвярай. І хоць гэта велізарная гадзіна, якая «выглядае так, як быццам бы усіх жывёл у заапарку вывярнулі навыварат, а потым сшылі ў адно», можа прыбіць цябе адным ударам, менавіта ты паляўнічы. Ты прыйшоў сюды, каб знішчыць звера. Ад кожнага твайго ўдару яго цела хваравіта курчыцца, ва ўсе бакі ляцяць крывавыя пырскі, а з пашчы вырываецца лямант. Будучы не ў сілах управіцца з табой стварэнне шалее — яго рухі робяцца бязладнымі, але ў той жа час яшчэ больш небяспечнымі. За целам цягнецца крывавы след… Нарэшце, здабыча адолена і цябе перапаўняюць эмоцыі. Радасць перамогі спалучаецца з невытлумачальным сумам, так нібы боль спачыўшай душы перанёсся да цябе. Асабліва востра гэта адчуваецца, калі пачынаеш паглыбляцца ў гісторыю свету Bloodborne, вывучаць яго лор.\nА вывучэнне сюжэта тут — гэта гульня ў гульні. І я ўпэўнены, што далёка не кожны будзе ў яе гуляць. Справа у тым, што тут няма не толькі мапы, але і дзённіка. Ніхто не кажа вам куды ісці і што рабіць. Усё, што вы чуеце ад нешматслоўных NPC, трэба матаць сабе на вус. Ну як трэба… Галоўным чынам персанажы балбочаць усякую бязглудзіццу, у якой праз слова згадваецца «кроў». Нават тыя, хто кажа важныя рэчы, робіць гэта цьмяна, відавочна недагаворваючы. Ці варта казаць, што квэстаў накшталт «Забі 5 ваўкалакаў і прынясі мне іх шкуры», тут няма. Калі вы не гулялі ў серыю Souls, то, пэўна, і не зразумееце, што на персанажы завязаны нейкі квэст. Мабыць, нават засечаце небараку, прыняўшы яго за ворага.\nГалоўная крыніца інфармацыі — гэта апісанні прадметаў, якія даюць урыўкавыя даныя пра гісторыю свету, у якім мы апынуліся. Таксама сёе-тое можа падказаць і дызайн: лакацыі і іх насельнікі вельмі разнастайныя, па іх выглядзе можна выказаць здагадку, што з імі адбылося. Аднак, нават пройдучы ўсю гульню, скласці цэласную карціну няпроста. Застаецца шмат прабелаў і пытанняў, адказы на якія даводзіцца дадумваць. Або адпраўляцца за імі на Youtube, балазе там можна знайсці мноства ролікаў ад фанатаў гульні, якія спрабуюць разблытаць гэты мудрагелісты клубок з фактаў і намёкаў. І вось калі вы перагледзіце з дзясятак відэаролікаў, вам абавязкова захочацца перапрайці гэту выдатную гульню з улікам новых ведаў, пабываць ва ўсіх прапушчаных лакацыях, выканаць усе квэставыя ланцужкі ды ўбачць усе тры магчымыя канцоўкі, балазе ўзровень і ўвесь інвентар персанажа захоўваюцца ў новай гульні+.\nАсабіста я, нават пасля таго як зрабіў усё пералічанае вышэй і выбіў плаціну, усё адно не выдаляю гульню. Бывае, што заходжу хвілін на 10, пагляджу на Ляльку ў Сне паляўнічага, памахаю сваёй раскладной сякерай, дапамагу іншаму паляўнічаму адолець боса, глыбока ўздыхну і выключу кансоль. Галоўная праблема «бладборна» не ў тым, што ён хардкорны, а ў тым, што ён настолькі файны, што на іншыя RPG пасля яго не то што гуляць — глядзець не хочацца. І як цяпер жыць?\nRPG, Гульня, Прыгоды, Фантастыка


Расіянка Анастасія Яніна выступіць за Беларусь на Алімпіядзе-2020 - 03.10.2019, Sputnik Беларусь\nВыканкам Міжнароднага алімпійскага камітэта ўхваліў змену спартыўнага грамадзянства 25-гадовай спартсменкі. 03.10.2019, Sputnik Беларусь\nспорт, у беларусі, навіны , алімпійскія гульні, беларусь, расія\n© Sputnik / Рамиль Ситдиков / Перайсці ў фотабанкАнастасія Яніна\nМІНСК, 3 кас - Sputnik. Расіянка Анастасія Яніна выступіць за зборную Беларусі па акадэмічным веславанні на Алімпіядзе-2020 у Токіа, паведамілі ў НАК Беларусі.\nЯніна будзе выступаць з Аленай Фурман у гонках двоек парных лёгкай вагі. Раней дзяўчаты разам заваявалі ліцэнзію на Гульні-2020: на чэмпіянаце свету ў аўстрыйскім Лінцы яны занялі 6-е месца.\nАнастасія Яніна прымала ўдзел у Гульнях-2016, якія праходзілі ў Рыа-дэ-Жанейра, у складзе зборнай РФ.\nУ 2017 годзе на Кубку Федэрацыі вяслярнага спорту Расіі заваявала сярэбраны медаль, аднак з-за абраз з боку пераможцы выкінула яе ў ваду і адмовілася рабіць сумеснае фота на п'едэстале.\nТрэніруецца са зборнай Беларусі з 2019 года.


Будзьма беларусамі! » Творчыя сустрэчы ад “Будзьма беларусамі!” і “Саюза беларускіх пісьменнікаў”\n19.03.2019 | Навіны "Будзьма!"\nНа мінулым тыдні грамадская культурніцкая кампанія “Будзьма беларусамі!” і грамадскае аб’яднанне “Саюз беларускіх пісьменнікаў” падарылі аматарам літаратуры і музыкі шэраг цудоўных сустрэч з сучаснымі творцамі.\nТак, 15 сакавіка ў Ліцэі БДУ паэты Анатоль Вярцінскі і Міхась Скобла ды спявачка Таццяна Грыневіч-Матафонава разам з навучэнцамі адзначылі дзень Канстытуцыі. Спадар Анатоль, былы дэпутат Вярхоўнага Савета ХІІ склікання, расказаў ліцэістам пра з’яўленне на свет першай Канстытуцыі незалежнай Беларусі.\nЗ цікавасцю разглядалі вучні і настаўнікі рарытэтны асобнік Канстытуцыі БССР 20-х гадоў – на чатырох дзяржаўных мовах: па-беларуску, па-руску, па-польску і на ідыш. А завершыў свой выступ знакаміты паэт вершам “Парада юным закаханым”, які выклікаў буру эмоцый.\nНе знізіў эмацыйны градус сустрэчы і спадар Міхась – паміж вершамі ён расказваў розныя дзівосныя гісторыі, на якія жыва рэагавалі слухачы. А спадарыня Таццяна парадавала ліцэістаў не толькі чароўным голасам і выдатнымі песнямі, але і народнымі танцамі, навучыцца якім мелі магчымасць усе ахвочыя.\nНаступным днём у Сеніцкай сярэдняй школе імя Я.Купалы, у межах дэкады роднай мовы, якая штогодна праводзіцца па ініцыятыве выкладчыкаў школы, адбылася сустрэча з паэтам, перакладчыкам, выканаўцам уласных песень Алесем Камоцкім.\nСпадар Алесь апроч выканання песень на вершы класікаў беларускай літаратуры, адказваў на шматлікія пытаньні прысутных. А таксама з вялікім задавальненьнем паслухаў уласныя вершы, якія прачыталі старшакласьнікі. Вельмі ўпрыгожыла сустрэчу былая выпускніца школы Аліна Страшкевіч, якая чароўна аздобіла некалькі фінальных кампазіцый віртуозным акардэонным акампанементам.\nСустрэча прайшла ў цёплай сяброўскай атмасферы, якой паспрыялі і шматлікія падарункі ад СБП і кампаніі “Будзьма беларусамі!”.\n16 ж сакавіка з ласкавага запрашэння бібліятэкаркі Таццяны Бардзілоўскай пісьменнік Уладзімір Сіўчыкаў выступіў на літаратурнай сустрэчы перад навучэнцамі і настаўнікамі гімназіі № 3 г. Барысава. Спадар Уладзімір прэзентаваў свае кніжкі вершаў дзецям “Багоўка” і “Кошык Велікодны”.\nУ гэтым яму дапамаглі і чацьвертакласніцы, якія прадэкламавалі на памяць вершы свайго госця, за што былі ўзнагароджаны наборамі паштовак ад кампаніі “Будзьма беларусамі!” і кніжкамі пісьменніка. А іх аднакласнік Міша расказаў аўдыторыі пра поспехі барысаўскай футбольнай каманды “БАТЭ” і яе самага знанага гульца Аляксандра Глеба, прачытаў верш “Балельшчык”, за гэта быў узнагароджаны спецыяльным спартыўным прызам ад госця.\nТаксама спадар Уладзімір рассказаў і пра сваю выдавецкую дзейнасць, а ў прыватнасці – пра чытанкі “Крынічка”, “Сонейка”, “Залатая яблынька” (укладальніца – удзельніца імпрэзы Раіса Шастак), пра слоўнік-даведнік “2000 рускіх 2000 беларускіх ідыём…”. Напрыканцы сустрэчы ўсе з асаблівым задавальненьнем паглядзелі мультфільм на аснове беларускіх прыказак і прымавак, зроблены ў тэхніцы выцінанкі, згадалі пра Вячаслава Дубінку, які аздобіў у гэтай тэхніцы некалькі кніжак.\nПасля актавай залы гаворка працягнулася ў школьнай бібліятэцы, дзе была наладжаная і аўтограф-сесія пісьменніка. На развітанне Уладзімір Сіўчыкаў спрэзентаваў бібліятэцы некалькі тамоў сваіх выданняў.


Прыгожыя намалоты - Зельва. Праца. Районная газета. Погода в Зельве. Гродненская область. Расписание автобусов и поездов\nПятница, 25.07.2014 17:43. Рубрика: Главные новости, Сельское хозяйство\nЖніво ў раёне з кожным днём набірае тэмпы: напера-дзе ідуць хлебаробы філіяла “Князева”. Зерневыя каласавыя культуры тут убраны на 38 працэнтах плошчаў, валавы збор складае 7020 тон. З кожнага гектара атрымліваюць па 62,9 цэнтнера збожжа.\nКнязеўскія хлебаробы – сапраўдныя “карыфеі” нівы: мала хто ў раёне можа спаборнічаць з імі ва ўменні штогод атрымліваць высокія ўраджаі. Летась яны сталі пераможцамі раённага спаборніцтва на жніве.\n– Мы нацэльваем усіх работнікаў на хуткае і, галоўнае, якаснае правядзенне ўборачнай кампаніі, – гаворыць галоўны аграном філіяла “Князева” Уладзімір Жыдок. – Сёлета на жніве за-дзейнічаны 15 збожжаўборачных камбайнаў і столькі ж машын. Людзі, якія на іх працуюць, надзейныя, давяраць ім можна.\nПершым тысячнага рубяжу намалоту збожжа ў фізічнай вазе на камбайне “Лексіён-580”дасягнуў экіпаж у складзе старшага камбайнера Пятра Падабеда і камбайнера Томаша Каспярца. На другім месцы экіпаж старшага камбайнера Рамана Грыза і камбайнера Леаніда Карнача: на “Мега-208” яны намалацілі 734 тоны збожжа ў фізічнай вазе. На трэцім месцы – старшы камбайнер Уладзімір Карнацэвіч і камбайнер Віктар Калянчук. На іх рахунку 706 тон зерня.\n– Надвор’е спрыяе ўборцы і тэхніка не падводзіць, – гаворыць Пётр Падабед. – Выходзім у поле як толькі з нівы спадзе раса, а вяртаемся дамоў познім вечарам. Сілкуемся ў палявых умовах: гаспадарка забяспечвае занятых на жніве людзей двухразовым гарачым харчаваннем. Разумеем, што неабходна як мага хутчэй убраць ураджай.\nСярод вадзіцеляў першынство ўтрымлівае Станіслаў Капыловіч. На аўтамабілі МАЗ-5551 ён перавёз 1157 тон збожжа ва ўмоўнай вазе. Крыху ўступаюць лідару Мікалай Снітко і Анатолій Мулярчык. На іх рахунку – 837 і 747 тон перавезенага зерня адпаведна. Ва-дзіцелі адзначаюць, што сельгаспрадпрыемства загадзя паклапацілася аб тэхабслугоўванні за-дзейнічаных на жніве машын, таму з боку перавозчыкаў залатога грузу збояў няма.\nУбраны ўраджай дастаўляецца на зернесушыльныя комплексы, дзе работа вядзецца кругласутачна. Так, князеўскі комплекс КЗСВ-40 за змену дапрацоўвае больш за 500 тон зерня. У гэтым вялікая заслуга аператараў Генадзія Рудога, Віталія Ціляка і іншых работнікаў.\nУ другім вытворчым участку, дзе мы таксама пабывалі, ішла ўборка азімай пшаніцы. Сярод экіпажаў адчувалася працоўнае напружанне. Кожны імкнуўся намалаціць як мага больш. За якасцю ўборкі сачыў загадчык Генадзій Яскевіч.\n– Ураджай выдатны – больш за 70 цэнтнераў з гектара атрымліваем, – расказвае Генадзій Іосіфавіч. – Гэтаму садзейнічае вялікая працаздольнасць нашых людзей: усе механізатары, камбайнеры і вадзіцелі працуюць з поўнай аддачай сіл, пакідаючы на адпачынак мінімум часу. Паралельна з абмалотам зерня вя-дзём уборку, прасаванне і сціртаванне саломы.\nАкрамя кіраўніцтва філіяла асаблівы клопат аб удзельніках жніва праяўляе і мясцовы прафсаюзны камітэт. Ён лічыць сваім абавязкам прымаць самы актыўны ўдзел у стварэнні належных умоў для высокапрадукцыйнай працы ўсіх задзейнічаных на ўборцы ўраджаю людзей. Самае, бадай, важнае – матэрыяльнае стымуляванне.\nКожны дзень падводзяцца вынікі работы. Раніцай адказная за ідэалагічную работу ў гаспадарцы Ірына Скіба вывешвае на шыльдзе флагштока інфармацыю з імёнамі перадавікоў жніва і ўзнімае флаг у іх гонар. Гэта вельмі натхняе хлебаробаў на яшчэ больш плённую працу.\n« Служба дні і ночы\nНовые требования для водителей »


Аўшра — Вікіпэдыя\n«Аўшра́», арыг.: «Auszra» (па-летувіску: Aušra [аўшра́]— сьвітанак) — першая летувіская грамадзка-літаратурная штомесячная газэта. Выдавалася зь лютага 1883 па чэрвень 1886 году, усяго выйшла 40 нумароў (29 кніг): у 1883 годзе — 10 (8 кніг), 1884 годзе — 12 нумароў (7 кніг), 1885 годзе — 12 нумароў (8 кніг), 1886 годзе — 6 нумароў (6 кніг). Першыя пяць нумароў былі надрукаваныя ў Рагніце, пачынаючы з 6-га — у Тыльзіце. З-за фармату й пэрыядычнасьці Аўшру нярэдка называюць часопісам. Наклад выданьня не перавышаў 1 000 асобнікаў. З-за фінансавых цяжкасьцяў выхад быў спынены ў 1886 годзе\n7 Вонкавыя старонкі\n«Аўшру» тайна перавозілі й распаўсюджвалі ў Летуве й шэрагу іншых абласьцей Расейскай імпэрыі, яе атрымлівалі й летувісы, якія жылі ў Заходняй Эўропе й ЗША. Колькасьць падпісчыкаў з году ў год мянялася. Першапачаткова, у 1883 г. у газэты было 69 падпісчыкаў (64 — у Вялікай і 5 у Малой Летуве). У 1884 годзе ў Сувальскую губэрню высылалася 120 экз., у астатнія часткі Вялікай Летувы, галоўным чынам на Жмудзь — 184 экз. Усяго ў 1884 годзе разышлося недзе 300 экзэмпляраў. У 1885 годзе выслана толькі 250 нумароў, а ў 1886 годзе — 175. Колькі перапраўлялася празь мяжу — невядома. Заставалася нераспаўсюджанай значная частка накладу, бо асобныя нумары выходзілі ў колькасьці 1000 экзэмпляраў.\nНепрададзеныя газэты выдавец Марцінас Янкус аддаваў у антыкварныя крамы Ўсходняй Прусіі. Да 1903 году газэта была поўнасьцю распрададзеная й зрабілася бібліяграфічнай рэдкасьцю. Папулярнасьць выданьня аказалася вельмі доўгатрывалай. Яшчэ ў 90-я гг. XIX стагодзьдзя кніганошы дастаўлялі чытачам «Аўшру» ў расейскую Летуву.\nУ газэце былі зьмешчаныя тэксты прыкладна 70 аўтараў, недзе 20 псэўданімаў дагэтуль не раскрытыя. Супрацоўнікі газэты, ці «аўшраўцы» (па-летувіску: Aušrininkai), паходзілі зь сямей заможных сялянаў, якія сталі зьяўляцца пасьля адмены прыгоннага права ў 1861 годзе. Большасьць зь іх атрымала адукацыю ў расейскіх унівэрсытэтах і вольна размаўляла па-польску. З-за частых зьменаў у рэдакцыі газэта ня мела яснай і дакладнай праграмы. Басанавічус не прадстаўляў сабе «Аўшру» ў якасьці палітычнага выданьня; у першым выпуску ён дэкляраваў, што газэта засяродзіцца на справах культуры. Аднак хутка «Аўшра» стала на нацыяналістычныя рэйкі. Газэта дапамагла крышталізаваць многія ідэі, зьвязаныя зь летувіскай нацыяй і самавызначэньнем летувісаў. Яна пачала адмаўляць ідэю аднаўленьня Вялікага княства Літоўскага. Аўтары пачалі думаць пра незалежную нацыянальную летувіскую дзяржаву.\nУ газэце друкаваліся матэрыялы на розныя тэмы — ад зьвязаных зь сельскай гаспадаркай да паведамленьняў ад летувіскіх суполак у Злучаных Штатах, але гістарычныя матэрыялы былі найбольш папулярным. Уступам да першага нумару служыла лацінская прымаўка Homines historiarum ignari semper sunt pueri, ці Людзі, якія даўніну ня зьведваюць — назаўсёды дзеці. Яна засноўвалася на работах Сіманаса Даўкантаса, першага гісторыка, які напісаў гісторыю Летувы на летувіскай мове й намаляваў ідэалізаваную карціну магутнага ВКЛ. «Аўшра» выступала супраць летувіскай палянізаванай шляхты, аднак імкнулася пазьбегнуць канфрантацыі з царскімі ўладамі, спадзеючыся на хуткую адмену забароны на летувіскі друк лацінкай.\nАўтары[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nГазэта была заснаваная групай аднадумцаў на чале зь Ёнасам Басанавічусам. Друкавалася ў Прусіі, бо ў Расеі лацінкавы летувіскі друк быў забаронены, і таемна кніганошамі перапраўлялася ў Летуву, дзе нелегальна распаўсюджвалася. «Аўшра» адыграла значную ролю ў фармаваньні нацыянальнай самасьвядомасьці летувісаў, удасканаленьні летувіскай літаратурнай мовы, разьвіцьці летувіскай літаратуры. У «Аўшры» былі апублікаваныя патрыятычныя вершаваныя творы на тэмы гістарычных лёсаў Летувы — Майроніса, Андруса Вішцяліса, Ксавэраса Сакалаўскаса-Ванагеліса, Пятраса Армінаса-Трупінэліса й інш., творы пісьменьнікаў папярэдняга пакаленьня, якія захаваліся ў рукапісах — Дыянізаса Пошкі, Валерыёнаса Ажукальніса, Антанаса Баранаўскаса, гісторыка-літаратурныя артыкулы Мечысловаса Давайніса-Сільвестрайціса, Станісловаса Дагіліса й інш. аўтараў, а таксама рэцэнзіі й іншыя матэрыялы.\nКалендары[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nРэкляма «Летувіскага календара «Аўшры» на 1886 г.\nГазэта ўплывала, праўда ў невялікай ступені, на нацыянальную інтэлігенцыю, аднак распачала й нацыянальнае абуджэньне сялянства. Добрай ідэяй згуртаваных вакол «Аўшры» людзей было выдаваньне календароў для народу. Яны выходзілі ў Летуве ў пэрыяд да забароны лацінскага альфабэту, а таксама бесьперапынна ва Ўсходняй Прусіі. Летувіскія сяляне ахвотна іх набывалі. У 1883 годзе Марцінас Янкус і Юргіс Мікшас вырашылі выдаць каляндар на 1884 год. Пад назвай «Lietuviszkasis Auszros kalendorius» (па-беларуску: Летувіскі каляндар «Аўшры») ён выйшаў накладам у 5 000 асобнікаў. Нягледзячы на канкурэнцыю з прускімі выданьнямі, календары мелі посьпех, бо выдаўцы падрыхтавалі на 1885 і 1886 гг. іх ў колькасьці 5-6 000 экзэмпляраў.\nКалендары «Аўшры», акрамя храналягічнага разьдзелу, утрымлівалі пералік датаў і сьвятаў, а таксама літаратурную частку. Там былі весткі пра цікавыя падзеі ў сьвеце, публікаваліся некаторыя вершы й апавяданьні, кароткія артыкулы пра гістарычных асобаў (напрыклад Вітаўта й Міндоўга), парады па вядзеньні гаспадаркі. Для простых людзей, якія дагэтуль сустракаліся ў асноўным з малітоўнікам, календары былі цікавымі..\nЮзас Андзюлайціс-Калненас — 1886 г. Nr. 4-6.\n^ Ochmański J. Litewski ruch narodowo-kulturalny w XIX wieku, do 1890 roku, Białystok, 1965, S. 157\n^ Ochmański J. Litewski ruch narodowo-kulturalny w XIX wieku, do 1890 roku, Białystok, 1965, S. 158.\nВонкавыя старонкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nАдсканаваныя старонкі газэты «Auszra» (лет.)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Аўшра&oldid=1685882»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 29 студзеня 2014 году ў 02:04.


Пайшлі на саступкі: дэкрэт №3 прыпынены на год. «Гэта ж не тыя дармаеды, якія сапраўды дармаеды»\nПайшлі на саступкі: дэкрэт №3 прыпынены на год. «Гэта ж не тыя дармаеды, якія сапраўды дармаеды» дапоўнена 116\nДэкрэт №3 «Аб прадухіленні сацыяльнага ўтрыманства» адмяняць не стануць, але на працягу года даручана не спаганяць адпаведны збор.\nАдпаведнае рашэнне сёння на нарадзе аб актуальных пытаннях развіцця краіны агучыў Аляксандр Лукашэнка.\nЧытайце таксама: Тым, хто ўжо сплаціў падатак на дармаедства, вернуць грошы. Пры якой умове?\n«На працягу сакавіка, калі трэба, нам трэба падкарэкціраваць гэты дэкрэт. Але дэкрэт адмяняцца не будзе. Перадайце перш за ўсё чыноўнікам, што ён будзе выконвацца з тымі карэкціроўкамі, пра якія я сказаў», — заявіў беларускі лідар.\n«Я, натуральна, назіраю, наколькі гэта магчыма, і адсочваю ўсякую пісаніну ў СМІ — і апазіцыйных, і праўладных. І ведаю заявы прадстаўнікоў пятай калоны і сёе-тое яшчэ — тое, чаго грамадства не ведае. Хоць намёк у СМІ на гэта быў», — заявіў кіраўнік дзяржавы.\nПаводле яго слоў, гэты дэкрэт не з'яўляецца эканамічным і фінансавым. «Гэта ідэалагічны, маральны дэкрэт. Ніякіх там вялікіх грошай дзяржава не атрымае. Мэтай гэтага дэкрэта з'яўляецца адно — прымусіць працаваць тых, хто павінен і хто можа. Гэта — галоўнае», — адзначыў ён.\nРазам з тым кіраўнік дзяржавы канстатаваў агіднае і безадказнае выкананне дэкрэта з боку адказных чыноўнікаў.\n«Ці не знайшлі там [у працы з насельніцтвам па выкананні дэкрэта — БелТА] сваё месца і нашы дэпутаты. Прытым розных узроўняў, асабліва мясцовых саветаў», — сказаў ён.\n«Кожны старшыня райвыканкама, кіраўнікі адміністрацый у гарадах, раённых адміністрацый — гэта іх перш за ўсё праца. А кантроль — за губернатарамі і мэрам Мінска. У вас там павінны быць гэтыя спісы гультаёў, якіх трэба прымусіць працаваць.\nА сумленных людзей не трэба было чапаць наогул. Мы не павінны крыўдзіць людзей, асабліва ў гэты час. І тыя, хто сёння па 200—500 чалавек выходзяць на вуліцы і пачынаюць крычаць, гэта ж не тыя дармаеды, якія сапраўды дармаеды.\nГэта ў асноўным тыя людзі, якія пакрыўджаныя, якім мы ні з таго ні з гэтага паслалі гэтыя паведамленні», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.\nЁн даручыў да 1 красавіка вызначыць спісы тых, хто павінен уносіць плацяжы на падставе дэкрэта №3. «Спісы павінны быць вывераныя. Прыцягнуць трэба ўсіх — дэпутатаў мясцовых саветаў, міліцыю, участковых, спецслужбы — усіх прыцягнуць, але скласці гэтыя спісы.\nЯны павінны быць у кожнага старшыні гар- і райвыканкама, кіраўнікоў адміністрацый у абласных цэнтрах і горадзе Мінску. А Адміністрацыя прэзідэнта разам з урадам павінна арганізаваць кантроль за выкананнем гэтага рашэння. І не дай бог вы пакрыўдзіце хоць аднаго чалавека», — заявіў кіраўнік дзяржавы.\nЛукашэнка агучыў наступнае рашэнне: на працягу 2017 года не спаганяць у рамках дэкрэта №3 збор з тых, хто будзе ўнесены ў адпаведныя спісы.\n«Хто аплаціў ў 2016 годзе, пойдзе ў залік 2017 года, калі ён не будзе працаваць. Калі ён паступіць на працу, мы з бюджэту па яго патрабаванні вернем гэтыя грошы», — распарадзіўся кіраўнік дзяржавы.\n«У 2016 годзе пэўная колькасць (гэта тысячы людзей), не аспрэчваючы, унеслі плацяжы. Сёння я здымаю патрабаванне, каб усе, каго мы вычленім за першы квартал, плацілі гэтыя грошы. Не будзем за 2016 год спаганяць гэтыя грошы з тых, хто павінен плаціць. А тыя, хто заплаціў, тыя ў 2017-м не будуць плаціць. Калі яны будуць працаваць у 2017 годзе, мы павінны па іх патрабаванні вярнуць гэтыя грошы», — растлумачыў Аляксандр Лукашэнка.\n09.03.2017 / 12:19\n09.03.2017 / 12:20\n09.03.2017 / 12:21\nСаня капітуляваў. страшна стала. )))


Вучыцца даглядаць за зубамі ніколі не позна! – RH.by\nВучыцца даглядаць за зубамі ніколі не позна!\nШырокую ўсмешку мы ўспрымаем як абавязковы атрыбут шчаслівага чалавека. Ніводны з нас не адмовіцца быць уладальнікам белых здаровых зубоў.\nЯк захаваць свае зубы здаровымі на доўгія гады? І як правільна даглядаць за імі? З гэтымі пытаннямі мы звярнуліся да доктара-стаматолага з Маладзечна Вольгі Унучак.\nДзіця павінна разумець, што стаматолаг – сябра сям’і\n– Калі ўпершыню трэба весці дзіця да стаматолага?\n– Да года візіт да стаматолага абавязковы. Ідэальна так: прарэзаўся першы зуб, купілі сярэбраную лыжачку, стукнулі па зубе. Мама з татам на пазітыве: у нас першы зуб! Мы прыгожа апранаемся і ідзем да стаматолага. Доктар агледзеў, дзіцяці падарылі сюрпрыз – першая сустрэча атрымалася. І з’яўляецца правільная ўстаноўка, што стаматолаг – гэта сябар сям’і.\nДля кожнага ўзросту ёсць пэўныя шчоткі і пасты. Шчоткі адпавядаюць узросту: ад нуля да трох год з аднаго боку шчацінкі, з другога шырокая ручка, якую можна грызці. Ад трох да пяці шчотка мае прыгожы малюнак, у ручцы пацеркі. Тады дзіцяці цікава чысціць зубы.\nПасту таксама трэба падбіраць па ўзросце, бо мяняецца мінеральны склад зубоў.\nДва разы на год да стаматолага – абавязкова! Жавальныя зубы маюць натуральныя выгібы, фісуркі. Ёсць працэдура герметызацыі фісурак: наносім спецыяльны гель, падсвечваем – усё, шчылінка закрытая. Гэта прафілактыка на ўсе 100%.\n– Як навучыць дзіця чысціць зубы?\n– Найлепш дзеці вучацца ў групе. Выдатна, калі б ўсе пасля сняданка ў садку ішлі ў ванны пакой, дзе стаяць прыгожыя рознакаляровыя стаканчыкі са шчоткамі і пастамі, і дзеці замацоўваюць, што гэта неабходна. Так робіць мама, тата, дзеці ў садку – усе даглядаюць зубы, значыць, гэта неабходна.\n– Як вы лечыце зубы малым дзецям?\n– Залячыць канал ці выканаць іншую працаёмкую задачу няпроста. Выседзець 20 хвілін дзіцяці цяжка. Некаторым я раблю складаны зуб у тры этапы па дзесяць хвілін. Важна, каб паход да доктара не быў стрэсам для дзіцяці. У Мінску ёсць клініка, у якой можна залячыць зубкі пад агульным наркозам. Так робяць, калі трэба залячыць адразу чатыры-шэсць зубоў.\n– Дзецям часта ставяць пласцінкі і брэкеты. А ці можна выправіць прыкус у дарослым узросце?\n– Прыкус – гэта суадносіны верхняй сківіцы да ніжняй. У яго фарміраванні ролю граюць мышцы твару, шыі, спіны. Калі мышцы парушаныя ў выніку скаліёза, няправільнай асанкі, то праблемы будуць і з прыкусам. У дарослага чалавека ўсе мышцы ўжо сфарміраваныя. Можна рухаць зубы як заўгодна, але карані праблемы мы ўсё роўна не зменім. Можа быць так, што пасля выпраўлення прыкуса ўсё вернецца назад праз пару гадоў.\nТаму дарослы чалавек можа выправіць адзін-два зубы. Напрыклад, пасля траўмы. Але выправіць сам прыкус і замацваць эфект вельмі складана.\n“Многіх дарослых трэба вучыць даглядаць за зубамі”\n– Што трэба рабіць штодзень, каб захаваць зубы здаровымі?\n– Неабходна карыстацца шчоткай, зубной пастай і апалосквальнікам. Многія пытаюцца: чысціць трэба да сняданка ці пасля?\nЧым часцей, тым лепш. Мне камфортна пачысціць зубы, як толькі прачнуся, пасля сняданку і перад сном. Пасля таго, як я днём паем, я карыстаюся апалосквальнікам – на працягу хвіліны.\n– Ці ўсім рэкамендуецца зубная нітка?\n– Калі пасля чысткі зубоў ты адчуваеш, што штосьці засталося, вядома, трэба карыстацца. Але лепш пагаварыць са стаматолагам.\nДоктар яшчэ і навучыць правільна карыстацца флосам (зубной ніткай). Галоўнае – не траўмаваць зуб, заходзіць у шчылінку акуратна і гэтак жа выйсці.\n– На што звяртаць увагу пры выбары зубной пасты?\n– Набывайце ў аптэках пасты прэміум-класа. У іх не павінна быць аддушак. Паста павінна мець нізкую абразіўнасць, ці шаршавасць.\nАбразіўнасць мае абрэвіятуру RDA, яна пазначана на ўпакоўцы. Калі паказчык да 70 – гэта норма. Болей – ужо надта высокі. Гэта будзе тое ж самае, што ўзяць каляную шчотку для мыцця патэльні і церці ёй багемскае шкло.\n– Калі зубы хворыя, ці будзе гэта адбівацца на ўсім арганізме?\n– Так. Запалёны зуб – крыніца хранічнай інфекцыі. Ад здароўя рота залежыць здароўе органаў страўнікава-кішачнага тракту.\nДа таго ж, калі ў цябе вялізная дзірку, наўрад ці ты будзеш усім шчыра ўсміхацца і свяціцца радасцю. Гэта таксама збівае настрой.\n– Якое адбельванне рэкамендуеце вы?\n– Я раю натуральнае. Мне больш імпануе працэдура кальцынацыі. Перад тым, як адбельваць, зубы трэба насыціць кальцыем. Доктар рыхтуе індывідуальную капу, у якую кладзем кальцый. За месяц зубы настолькі бялеюць, што некаторыя кліенты кажуць, што іншыя прэпараты не трэба.\n“Калі вы добра чысціце зубы – можаце хоць аб’ядацца булкамі”\n– Ці праўда, што электрычныя зубныя шчоткі больш эфектыўныя, чым звычайныя?\n– І электрычная, і звычайная шчотка эфектыўныя, калі імі правільна карыстацца. Тут пытанне больш не ў эфектыўнасці, а ў зручнасці. Некаму зручна чысціць самому, каб усё адчуваць. Нехта больш любіць аўтаматыку.\nКалі ў вас з’явілася электрычная – цудоўна! Але яна мае свае асаблівасці. Нельга паставіць шчотку да аднаго зуба і чакаць, пакуль ён натрэцца да бляску.\nЛепей за ўсё прыйсці з канкрэтнай шчоткай да стаматолага і папрасіць, каб ён канкрэтна вас навучыў ёй карыстацца. Яго інструктаж будзе індывідуальны: ведаючы вашы зубы, доктар скажа, якім зубам трэба больш увагі, якім наадварот.\n– Чаму некаторыя дактары раяць піць газаваныя напоі праз саломінку?\n– Бо хімічныя фарбавальнікі і араматызатары могуць быць шкоднымі для эмалі зубоў. Як і для многіх органаў арганізма. Мы можам выпіць колу і адразу прапаласкаць рот вадой. А можам з’есці булку з сокам і пайсці на вуліцу. У такім выпадку шкода ад булкі будзе большай.\nВядома, усе мы чулі, што калі апусціць зуб у колу, то праз нейкі час ён стане крохкім, як шкарлупіна. Але асабіста я такія даследаванні не праводзіла.\n– Якія прадукты найбольш шкодныя і найбольш карысныя для зубоў?\n– Часцей за іншыя карыес выклікаюць мучныя вырабы і слодычы. Яны лёгка чапляюцца за няроўнасці зубоў.\nВакол іх хутка збіраюцца мікраарганізмы, задача якіх – перапрацваць “смецце”. Але прадукт іх жыццядзейнасці – кіслата, якая дрэнна ўздзейнічае на эмаль. Калі гэтых кіслот выдзяляецца зашмат, на зубе з’яўляецца бляшка. Таму той, хто своечасова і правільна чысціць зубы, можа хоць аб’ядацца булкамі.\nКарыснае для зубоў мяса, багатае на бялкі. Таксама рыба, яблыкі, ягады, кісламалочныя прадукты. Але ўсё роўна харчаванне павінна быць збалансаваным: калі з ранку да ночы есці тварог, то зубы ад гэтага не стануць лепшыя.\n– А чаму самая галівудская ўсмешка Беларусі – ў спевака Аляксандра Саладухі?\n– А што такое ўсмешка? Гэта сімвал шчасця. Мы запамінаем чалавека па ўсмешцы, а не па адзенні. Магчыма, у дзяцінстве ў яго не было добрых зубоў.\nЁн працаваў, працаваў, і вырашыў зрабіць сабе ўсмешку. Верагодна, у яго цудоўнае жыццё, жонка, ранішнія кактэйлі, прабежка. І ён проста хоча паказаць, што жыццё чароўнае.\nМагчыма, і Саладуха сваёй усмешкай нясе пэўную ідэю: хоча, каб усе беларусы ўсміхаліся.\nЯкія тыповыя памылкі робяць беларусы ў доглядзе за зубамі\n1. Карыстаюцца калянымі зубнымі шчоткамі\nДа 21 года ідзе актыўная мінералізацыя зубоў. Эмаль фарміруецца, яе лёгка пашкодзіць, калі церці жорскім шчаціннем. Таму да 21 года лепей карыстацца мяккімі зубнымі шчоткамі.\n2. Набываюць адну пасту на ўсю сям’ю\nКалі ў сям’і ёсць малыя дзеці, бабуля з пратэзамі, тата з высокай адчувальнасцю зубоў і мама з хворымі дзёснамі, то кожны мусіць мець сваю пасту. Ёсць агульнапрафілактычныя пасты з кальцыем, фторам, а ёсць лячэбныя, якімі карыстаюцца па рэкамендацыі доктара вызначаны тэрмін.\n3. Да стаматолага ідуць толькі калі баліць\nНа прафілактычны агляд да стаматолага трэба хадзіць мінімум раз на год.\n4. Не спяшаюцца залечваць карыес у малочных зубах\nАд нараджэння чалавека ўжо ёсць 32 зачаткі пастаянных зубоў і 20 малочных. Спачатку выходзіць малочны зуб, потым яго корань рассмоктваецца і ўжо відаць галоўка пастаяннага. Калі будзе хварэць малочны зуб, праблемы перакінуцца і на пастаянны.\n5. Адцягваюць лячэнне зубоў да апошняга\nІсці да доктара трэба адразу, як вас пачало нешта турбаваць. І пачынаць лячэнне таксама адразу – знаходзіць на гэта і час, і сродкі. Адна дзірка за некалькі месяцаў можа стаць прычынай для вырывання зуба. Тады можа змясціцца зубны рад, трэба будзе ставіць пратэз.\nФота забяспечана Вольгай УНУЧАК, yangl.ru.\nПапярэдні артыкулВераніка Шчаўлік:"Хачу папоўніць калекцыю лялек розных эпох"\nНаступны артыкул“Маладзечна-2013” − “АЛФ- 2007”. Нічыя: 2:2


Калегі Паўла Шарамета наведалі яго магілу - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНа Паўночных могілках у Менску, дзе пахаваны забіты год таму Павел Шарамет, адбылося ўшанаванне памяці журналіста. З раніцы да яго магілы ішлі дзясяткі людзей. Сярод іх і калегі Паўла.\nБылы старшыня Беларускай асацыяцыі журналістаў Жанна Літвіна сказала, што дараваць забойства Паўла Шарамета немагчыма. Па яе словах, вельмі важна, што паралельна з афіцыйным расследаваннем ва Украіне калегі–журналісты вядуць сваё расследаванне гэтага забойства. «Мяне вельмі цешыць факт, – палкрэсліла Жанна Літвіна, – што Каміэт абароны журналістаў — міжнародная ўплывовая арганізацыя —далучылася да гэтай акцыі і падрыхтавала сваю справаздачу».\n– Крыстафер Мілер – гэта аўтар, які прэзентаваў гэтую справаздачу Камітэта абароны журналістаў, зрабіў выснову: расследаванне не вядзецца, таму і вынікаў няма – няма абвінавачаных, няма прыцягнутых да адказнасці, няма ніводнай версіі матываў, чаму было здзейснена гэтае злачынства. У той справаздачы прагучала, што афіцыйнае ўкраінскае следства павінна пагадзіцца на міжнароднае незалежнае расследаванне.\nПа перакананні Жанны Літвіной, абавязак беларускіх журналістаў – падтрымаць гэтую прапанову. І таксама вельмі важная ідэя, з якой выступіла галоўны рэдактар інтэрнэт-выдання „Украінская праўда” Сэгіль Мусаева-Баравік, — гэта неабходнасць узнаўлення беларускага грамадзянства, няхай і пасмяротна, для Паўла Шарамета, сказала Жанна Літвіна.\nУ Крэве працуе археалагічны летнік. Запрашаюцца валанцёры\nБлогера Лапшына ў Азербайджане асудзілі на тры гады