02 красавік 2009, 19:56\nСёньня ў Брусэлі Эўрапейскі парлямэнт ухваліў рэзалюцыю па Беларусі, якая прысьвечана “эвалюцыі дыялёгу паміж ЭЗ і Беларусьсю”.\nЦягам 9-месячнага мараторыю на візавыя санкцыі адносна беларускіх чыноўнікаў на чале з Аляксандрам Лукашэнкам Эўрапарлямэнт чакае істотнага прагрэсу ў шэрагу асноўных кірункаў. Яны ўжо добра вядомыя і пералічваюцца ў некалькіх ранейшых рэзалюцыях. Сярод іншага, гэта рэформа выбарчага заканадаўства, забесьпячэньне свабоды мэдыяў, скасаваньне “палітычных” артыкулаў крымінальнага кодэксу, спыненьне палітычнага перасьледу. Парлямэнтар Януш Анышкевіч (Польшча) адзначыў:\n“Мы чакаем, каб Беларусь паказала, што яна ня толькі гатовая вызваліць палітычных вязьняў, бо на месцы іх могуць быць наступныя, і мы пра іх нагадваем. А каб яна праводзіла структурныя зьмены, унесла зьмены ў Крымінальны кодэкс, скасавала вядомы артыкул 193-1, таксама іншыя артыкулы, якія прымяняюцца для перасьледу журналістаў. І мы маем надзею, што дыялёг, распачаты паміж беларускімі ўладамі і Бюро АБСЭ па дэмакратычных інстытутах і правах чалавека, прывядзе да зьменаў выбарчага заканадаўства”.\nАле ці ёсьць сэнс з рэзалюцыі ў рэзалюцыю паўтараць адны і тыя ж патрабаваньні, якія афіцыйны Менск не выконвае? Эўрапарлямэнтар Вітаўтас Ландсбэргіс (Літва) адзначыў:\n“Усё ж сытуацыя цяпер іншая. Гэта ня проста зганеньне некага далёкага, хто можа на гэта махнуць рукой. Цяпер пэрыяд кантактаў паміж ЭЗ і беларускім рэжымам. І ці будзе з гэтага нейкая агульная карысьць, будзе залежаць ад драбка добрай волі. Таму калі і паўтараюцца патрабаваньні, як і раней, то цяпер яны ў новым кантэксьце. Калі яны цяпер будуць ігнаравацца альбо трактавацца грэбліва, то гэта ня будзе карысна для спадара Лукашэнкі, які, відаць, хоча нейкага паляпшэньня стасункаў і нават дапамогі ад ЭЗ. Для гэтага ёсьць сэнс прымаць рэзалюцыю з указаньнем заганаў і прапановай іх выпраўляць”.\nУ рэзалюцыі таксама ўхваляецца актывізацыя дыялёгу паміж высокапастаўленымі прадстаўнікамі ЭЗ і Беларусі. І таксама Эўрапарлямэнт падкрэсьлівае, што дэмакратычная апазыцыя і грамадзянская супольнасьць павінны далучыцца да гэтага дыялёгу.\nАнышкевіч: “Мы хацелі б, каб у розных перамовах удзельнічалі таксама прадстаўнікі апазыцыі — у перамовах, якія тычацца ня толькі тэхнічных, але і палітычных пытаньняў. І ва ўсякім разе, каб праводзіліся кансультацыі з роўным удзелам апазыцыі і прадстаўнікоў улады. Каб у адным месцы сустракаліся абодва бакі і каб прадстаўнікі ЭЗ маглі слухаць прадстаўнікоў абодвух бакоў”.\nПаводле спадара Анышкевіча, рэакцыя беларускіх уладаў пакуль ня надта абнадзейвае. Ён згадаў, што дэлегацыя Эўрапарлямэнту адклала свой візыт у Менск, бо беларускі бок спрабаваў навязаць ёй “непрымальную праграму”. І гэта ня ёсьць добрым сыгналам зь беларускага боку. Ён таксама мяркуе, што Аляксандар Лукашэнка не павінен зьяўляцца на саміце ў Празе, і Беларусь мае быць там прадстаўлена на ніжэйшым узроўні.\n“Але ж калі нават Лукашэнка там зьявіцца, то гэта ня будзе азначаць, што ЭЗ гатовы да прызнаньня Беларусі краінай, якая гатовая да дыялёгу, гатовая да выкананьня пэўных умоваў, можа, ня ўсіх, але некаторых, якія ставіць ЭЗ”.\nКалі афіцыйны Менск выканае выкладзеныя ў рэзалюцыі патрабаваньні цягам бліжэйшых месяцаў, то Эўрапарлямэнт выдасьць рэкамэндацыю скасаваць санкцыі на стала, а таксама распачаць захады, якія б садзейнічалі эканамічнаму і сацыяльнаму прагрэсу ў краіне, рэінтэграцыі Беларусі ў агульнаэўрапейскую сям’ю.


МАТОРЫ СЕРЫІ Y2 - рэдуктары, чарвячныя рэдуктары, чарвячныя рэдуктары, планетарныя рэдуктары, рэдуктары хуткасці, варыятары, вінтавая шасцярня, шрубавыя канічныя шасцярні, сельскагаспадарчыя рэдуктары, трактарныя рэдуктары, шасцярня.\nМАТОРЫ СЕРЫІ Y2\nГалоўная / Рухавік / Y2 СЕРЫЯ МАТОРЫ\nY2 АГУЛЬНАЕ УВОДЗІНЫ\nТрохфазныя асінхронныя рухавікі серыі Y2, распрацаваныя з выкарыстаннем новых метадаў, абнаўляюцца і абнаўляюць прадукты на аснове рухавікоў серыі Y.\nРухавікі серыі Y2 маюць цалкам герметычную канструкцыю і астуджаюцца вентылятарам, тып клеткі бялку і новы дызайн і прыгожы знешні выгляд, кампактная структура, нізкі ўзровень шуму, высокая эфектыўнасць, вялікі крутоўны момант, выдатныя пускавыя характарыстыкі, простае абслугоўванне і г.д. ... прыняць ізаляцыю класа F і распрацаваны ў якасці метаду ацэнкі сістэмы ізаляцыі ў адпаведнасці з міжнароднай практыкай.\nРухавікі серыі Y2 могуць шырока прымяняцца для розных прывадных прылад, такіх як станкі, паветранадзімалкі, помпы, рэдуктары, кампрэсары, транспарцёры, сельскагаспадарчыя машыны і гэтак далей.\nТэмпература навакольнага асяроддзя: 15 ℃ ≤≤40 ℃. Вышыня: не вышэй за 1000 метраў ад узроўню ўшчыльнення.\nНамінальнае напружанне: 380В. Намінальная частата: 50 Гц,\nПадключэнне: Падключэнне Y прымаецца для рухавікоў магутнасцю ніжэй за 3 кВт (уключаецца 3 кВт), а падключэнне △ прымаецца для астатніх звыш 4 кВт (уключаючы 4 кВт). Працоўны рацыён: сістэма бесперапыннай працы (S1).\nІзаляцыя класа F, павышэнне тэмпературы абмоткі статара пры 80 К (метадам супраціву).\nСтупень абароны: на корпусе IP54, на клеммнай каробцы можа дасягаць IP55. Спосаб астуджэння: IC411.\nРазмяшчэнне рухавікоў адпавядае рэкамендацыі IEC34-7. У наступных табліцах і на малюнках прадстаўлены чатыры асноўныя механізмы.


Home - газета - старонка 26\nDetonic ад гіпертаніі – дзе купіць самыя танныя, як гэта працуе?\nСтатыстыка ўжо даўно дакументальна пацверджана, што захворванні, звязаныя з сардэчна-сасудзістай сістэмы органаў, маюць першараднае значэнне сярод прычын, якія прыводзяць да смерці. Знізіць рызыку небяспекі: скарыстацца дыетычным дадаткам Detonic і забыцца пра гіпертаніі назаўжды. Натуральны прадукт мякка ўздзейнічае на арганізм, аднавіць сваю сілу, функцыю, і папоўніць недахоп пажыўных рэчываў. Толькі адзін сродак дапаможа арганізму...\nDetonic ад цыстыту – дзе купіць самыя танныя, як гэта працуе?\nЗапаленчыя захворванні мачавой бурбалкі выклікае шмат дыскамфорту. Выявіўшы таблеткі цыстыт Detonic, вы зможаце пазбавіцца ад усіх праблем, выкліканых хваробай. Натуральны прадукт стаў сапраўдным адкрыццём у галіне уралогіі. Апісанне Detonic Н2> Цыстыт - вельмі распаўсюджанае захворванне, выкліканае развіццём запаленчых працэсаў у органах мочеполовой сістэмы. Преобладающе адбываецца ў жанчын у сувязі з анатамічны асаблівасцямі....\nLexopol капсулы для патэнцыі – дзе купіць самыя танныя, як гэта працуе?\nLexopol капсулы для павышэння патэнцыі з'яўляецца дадаткам, якое, без сумневу, карысна кожны чалавек, які лічыць, што ў ложку ў яго ёсць праблемы. Калі вы стаміліся ад дадатку з аптэк, якія не даюць ніякіх гарантый, так што гэты час, каб паспрабаваць сапраўды добрыя новыя зацверджаныя бюджэтныя тэрапеўтаў. Вы станеце больш упэўненым, і ён будзе...\nПаразіты пранікаюць у арганізм чалавека з вадой і мясам або невыкананнем правіл гігіены. У групе рызыкі людзі, якія маюць хатніх жывёл. Паразіты, як толькі ў кішачніку, могуць міграваць да любога з чалавечых органаў, парушаючы іх працу. Чарвякі ляжалі мільёны яек якія ператвараюцца ў лічынкі, а затым у дарослых. Улічваючы гэта, вы можаце сабе ўявіць,...\nHondrostrong – дзе купіць самы танны, як гэта працуе?\nБоль у спіне або суставах знаёмыя, на жаль, усё. Гэтая праблема з рознай ступенню поспеху, якія займаюцца вертебрологи, траўматолагаў, тэрапеўтаў, неўролагаў, псіхолагаў і псіхіятраў. Актыўны - і ў свае інтарэсы - маючы смутныя прадстаўнік болю акультных навук-чараўнікоў, экстрасэнсаў, лекараў розных ступеняў адукацыі. Праблема, якая выклікае сустаў і боль у паясніцы настолькі разнастайная, што...\n1...242526старонка 26 з 26\nFungaXT – дзе купіць самы танны, як гэта працуе?\nProflex 100 для суставаў – дзе купіць самы танны, як гэта працуе?\nInjoint – дзе купіць самы танны, як гэта працуе?


Швэдскаму праваабаронцу адмовілі ў беларускай візе - ЕвроБеларусь\nВторник 22 сентября 2020 года | 11:19\nШвэдскаму праваабаронцу адмовілі ў беларускай візе\n04.05.2012 | Общество\nСтаршыня швэдскай праваабарончай арганізацыі ճtgruppen Марцін Угла не атрымаў беларускай візы.\nСтаршыня швэдскай праваабарончай арганізацыі Östgruppen Марцін Угла не атрымаў беларускай візы.\nПраваабаронца разам з сям’ёй збіраўся ў чэрвені ехаць ва Украіну на чэмпіянат Еўропы по футболе. На зваротным шляху яны планавалі вяртацца праз Беларусь. Але Амбасада Республікі Беларусь у Стакгольме вырашыла адмовіць Марціну Угла нават у транзытнай візе.\n“Відавочна, мяне хочуць пакараць за тое, што я часта крытыкую беларускія ўлады за парушэнні правоў чалавека. Але трошкі смешна, што мне не дазваляюць разам з дзецьмі нават ездзіць праз Беларусь. З аднаго боку, вядома, шкада, што мяне не пускаюць у Беларусь, але я не збіраюся маўчаць пра стан правоў чалавека ў Беларусі з прычыны гэтай адмовы. Наадварот, буду працягваць сваю працу яшчэ больш упарта ў падтрымку сваім сябрам і калегам у Беларусі”, - цытуе праваабаронцу “Радыё Свабода”.\nЯк раней паведамляла Служба інфармацыі “ЕўраБеларусі”, два тыдні таму стала вядома, што беларускія ўлады адмовіліся выдаць уезную візу вядомаму канадскаму палітолагу і даследчыку Беларусі Дэйвіду Марплзу.


Кітай завод і вытворцы плацежных раздымаў для злучэння PT | Аньхуан\nАньхуанг спецыялізуецца на Loadbreak Злучнік локця, мы пастаўляем высакаякасны раз'ём локця нагрузкі. Наша прадукцыя адпавядае стандартам IEEE386 і IEC.\nElbow Connector - гэта цалкам экранаваны і зняважаны раз'ём для падлучэння падземнага кабеля да размеркавальнай сістэмы электрасілкавання трансфарматара, навакольнага аддзялення скрынкі электрасілкавання, разводкі кабеля, абсталяванага ўтулкамі разрыву нагрузкі. Каленавы раз'ём і ўстаўная ўстаўка складаюцца з асноўных кампанентаў усіх злучэнняў разрыву нагрузкі. Ён можа спалучацца з устаўнай устаўкай 200А і гняздом 200А раздыма Т-11, развязкай 200А, устаўнай утулкай разрыву нагрузкі (паваротная ўстаўка разрыву нагрузкі), утулкай апарата і падаўжальнікам ўтулкі 600А / 200А. Ён можа працаваць перамыкач току нагрузкі 200А. Тэставы пункт выкарыстоўваецца для падлучэння індыкатара гарачай напругі. Локці разрыву нагрузкі фармуюцца з выкарыстаннем высакаякаснай ізаляцыйнай серы і паўправоднай EPDM-гумы.\nДаступнае перасек правадыра складае 35-50 мм2 для кабеля 15 кВ. Праводзячы полюс W / ARC тушыць функцыю.\n15/200 плаўлены раз'ём локця AH AZT-15 / 200A 15кВ 200А\nПапярэдняя: Устаўная ўтулка 15кВ 200А\nДалей: Раз'ём локця разрыву нагрузкі 15кВ 200А


Янка Маўр агульнапрызнаны «Бацька» беларускай дзіцячай літаратуры, прышоў у яе ў другой палове 20-х гадоў, І пры-ход гэты азнаменаваў наспелае ўжо тады - старонка 2\n>Іенавга тпму, што ў апсвесці не адчуваецца педаліравання сацьнільнйга :;упраідьстаян:-і>і, вульгарна-сацыялапчная крытыка ЗС-х гздоў .папракала аўтара ў невыразнасці класавай пазіцыі, іпалітычнасіді, ^садыяльнай прытупленасці», у тым, што Манг «не ўзьімаецца да сацыяльнагэ. пратэсту», «не здольны на ба-рацьбу», яіто гн выклікае ў дзіцячага чытача толькі спачуванне бсднаму, пачуцці «шкадавання» (Селіванава В. Некалькі заўваг пра дзіцячую літаратуру // Полымя. І933. № 5. С. 155.), чужародныя, на іх думку, са (753-754) вецкаму дзіцяці. Маўр, такім чынам, абвінавачваўся ў тым, што ён не надзяліў напаўдзікага жыхара Вогненнай Зямлі высокай рэвалюцыйнай свядомасцю, спелым класавым пачушём, што ўзаемаадносіны герояў раскрываюцца «не ў плане барацьбы кляс, а толькі ў плане барацьбы чалавека з прыродай за сваё іс-наванне» (Селіванава В. Дзіцячая літаратура патрабуе сур'ёзнай увагі // Звязда. 1933. № 99.).\nЗанятая пошукамі ідэалагічных «зрываў», афіцыйная крыты-ка 30-х гадоў не заўважыла, што Маўр зрабіў крок наперад у авалоданні сакрэтамі прыгодніцкага жанру, што агтовесць выгад-на адрозніваецца кампазіцыйнай цэласнасцю, якая ствараецца канцэнтрацыяй падзей вакол двух галоўных герояў, што спалу-чэнне прыгодніцтва і пазнавальнасці мае тут больш арганічны характар (Між тым адразу пасля выхаду ў свет «Сына вады» ў «Працаўніку асветы» (1928, № 13) рэцэнзент, які схаваўся за подпісам «Настаўнік», зазначыў: «У нас з'явіўся сапраўдны аўтар дзіцячай прыгодніцкай кніжкі».). Прыёмы прыгодніцтва «зазямляюцца» рэалістычнай дакладнасцю, жыццёвай верагоднасцю апісанняў. У драматыч-ным эпізодзе барацьбы Тайдо з птушыным царом-кондарам, ка-лі чалавек вісіць над бяздоннем і вось-вось паляціць уніз. Тайдо неспадзявана выратоўваецца. Сітуацыя гэта нагадвае вядомую сцэну з «дзяцей Капітана Гранта»: драпежны кондар трымае ў сваіх кіпцюрах нежывое цела юнага Роберта Гранта. Аднак, як сведчаць вучоныя, кондар не можа трымаць у сваіх лапах што-небудзь важкае і на значнай вышыні. Жуль Верн у дадзеным вы-падку не прытрымліваецца прынцыпу жыццёвай верагоднасці. У Маўра ж даецца досыць рэальная матывіроўка здарэння: Тайдо выратаваўся таму, што абедзвюма рукамі ўхапіўся за шыю пту-шынага цара.\nАдмаўленне ад рэзкай кантрастнасці вобразаў аповесці пры-вяло і да стылявых змен у абмалёўцы антыгерояў. Так, малюючы вобраз міс Грэт, аўтар карыстаецца не з'едліва-сатырычнымі фарбамі, як у выпадку з Брукам і Скотам у аповесці «У краіне райскай птушкі», а мяккай, незласлівай іроніяй.\nТворчасць Маўра ў гэтыя гады не абмяжоўваецца ўдалымі спробамі стварэння прыгодніцкай аповесці. Ён прыступае да ажыццяўлення больш маштабнай задумы — напісання прыгод-ніцкага рамана «Амок», першага ў беларускай літаратуры.\nМатэрыялам для рамана паслужылі жывыя, рэальныя падзеі — рэвалюцыйнае паўстанне на Яве ў 1926 г., што ўскалыхнула ўвесь свет. Збіраць матэрыял, вывучаць канкрэтную дакументальную літаратуру, у тым ліку і мемуарную, аб жыцці і звычаях туземна-га насельніцтва Явы Маўр пачаў па свежых слядах падзей. Мно (754-755) гія найбольш важныя матэрыялы аўтар атрымліваў непасрэдна з Явы і з Галандыі (часопісы, газеты, фатаграфіі, выкарыстаныя потым як ілюстрацыі) праз настаўнікаў-эсперантыстаў, з якімі ён вёў перапіску як стары эсперантыст.\nУ прадмове да першага выдання рамана пісьменнік зазна-чыў, што «Амок» больш дакументальны «нават у дробязях», чым можа паказацца на першы погляд. Пісьменніку важна было пад-крэсліць у першую чаргу менавіта гэты бок — фактычную, даку-ментальную аснову твора, што нібы ўздымала прэстыж апошня-га ў вачах грамадскасці, гасіла неасцярожнасць, якая адчувалася ў адносінах да прыгодніцкіх кніг. Аднак для беларускай літара-туры найбольш значным, істотным быў сам факт стварэння прыгодніцкага рамана: пры адсутнасці ўласнанацыянальных тра-дыцый гэта было справай досыць нялёгкай.\nКаб паказаць драматызм народна-вызваленчай барацьбы яван-цаў, аўтар выкарыстоўвае шырокі арсенал класічных атрыбутаў прыгодніцтва: таямнічасць, якая ствараецца самымі рознымі спосабамі, у тым ліку парушэннем храналогіі дзеяння — забя-ганнем наперад, потым вяртаннем назад, абрывам апавядальнай плыні ў самы напружаны момант. Ужываецца прыём пераўва-саблення (Гейс-Ван Дэкер, Салул-Тугай, Гано-Като) і памылко-вай ідэнтыфікацыі (Піпа прымаюць за Гейса, Нанга за Салула). Разгортваюцца малюнкі палявання ў шырокім сэнсе слова, паго-ні, здрадніцтва, паядынкаў, шматлікіх цудаў. Усё гэта стварае ланцуг небяспечных прыгод, поле драматычнага напружання.\nПісьменнік ішоў шляхам пошукаў сінтэзу займальнасці, пры-годніцтва, з аднаго боку, і вернасці жыццёвай праўдзе — з дру-гога, хоць на першы погляд такія характаралагічныя адзнакі тво-ра не надта ўзгадняюцца паміж сабою. Ды і сам аўтар у загалоў-ку першай часткі рамана як бы размежаваў іх: «Каму прыгоды, каму барацьба». Але мастацкая логіка развіцця дзеяння ў рамане здымае такое проціпастаўленне: барацьба ўдзельнікаў паўстання напоўнена такімі хвалюючымі прыгодамі, якія па сваёй напру-жанасці і драматызму ніколькі не ўступаюць прыгодам няўдалага «экзатыста» Піпа, перажытым у Бантамскай пушчы.\nНазву «Амок» аўгар, паводле ўласнага прызнання, «дэманст-ратыўна ўзяў ад нашумеўшай у тыя гады аповесці Стэфана Цвейга, які ўклаў у гэтае слова нейкі містычны сэнс» (Ліст ад 31 сакавіка 1958 г. (адрасат невядомы).). У самім загалоўку, як бачым, закладзены пэўны палемічны зарад. Маўр не падзяляе погляду аўстрыйскага пісьменніка на амок, гэтую страшэнную хваробу яванцаў, як сляпую, стыхійную сілу, загад-кавую і невытлумачальную. Для Маўра хвароба бедняка-селяніна (755-756) Па-Інга — сацыяльная, вынік гора і роспачы даведзенага да га-лечы прыгнечанага народа.\nУ «Амоку» палемічная накіраванасць творчасці пісьменніка выявілася найбольш адкрыта. Палемічнасць закладзена не толькі ў загалоўку, але і ў стаўленні да кнігі «Тропнческая Голландмя Пять лет на острове Яве» М. Бакуніна, з якой Маўр пачарпнуў шмат звестак для апісання побыту, нораваў, звычаяў, адзення яванцаў, іх вялікага імператара і яго пераемніка, балю ў імпера-тара. У працэсе пераплаўкі канкрэтнага фактычнага матэрыялу беларускі пісьменнік разбурае ілюзію мірнай ідыліі адносін па-між каланізатарамі і туземцамі, якую стварылі прыхільнікі кала-ніялізму і ў прыватнасці аўтар кнігі — царскі консул Бакунін Так, кароткая заўвага агтошняга аб ідылічных узаемаадносінах прадстаўнікоў галандскіх улад і туземных саноўнікаў (нягледзя-чы на фіктыўнасць, уяўнасць самастойнасці мясцовых рэгентаў) разгортваецца ў рамане ў шэрагу запамінальных каларытных ма-люнкаў, што абвяргаюць, развенчваюць гзты хадзячы міф Маўр тонка паказвае гульню ў незалежнасць, якая тэатральна разыг-рываецца з абодвух бакоў Асабліва ярка, востра-парадыйна, гра-тэскна раскрываюцца ўзаемаадносіны «старэйшага» і «малодша-га» братоў у бліскуча напісанай сцэне візіту імператарэ «неза-лежнай» Суракарты Паку-Бувона-Сенапаці-Інгнагалога.. да га-ландскага рэзідэнта, каб атрымаць грошы на правядзенне на-цыянальнага свята Сурах, і самога святкавання, калі ксжны з «братоў», седзячы ў сваіх крэслах, уважліва сочыць за тым, кас, крый божа, адзін, трохі пасунуўшыоя, не апярэдзіў другога, 5с; пры гэтым можа панесці страту аўтарытэт гапандскай або мяс-цовай улады. У згаданай сцэне, таксама як у апісанні саноўнага «мясцовага пудзіла» «незалежнай джоджакарты», падобнага нг цыркавога клоуна, матыў прыніжанасці мясцовай улады ;, зна-чыць, яшчэ ў большай ступені туземнагз насельніцтва. з'яўляец-ца скразным. Наогул прыніжэнне асобы, чалавечай годнаоці, не-раўнапраўнасцю, дыскрымінацыяй у значнай меры вызначае мастацкую логіку барацьбы супраць каланіялізму ў рамане Аў-тар невыпадкова абыгрывае красамоўную дэталь: тубыльцы усе да аднаго, нават высокія мясцовыя чыноунікі, лакеі і швейаары ў губернатарскім доме, убраныя ў параднае адзенне, — павінны хадзіць босымі, «каб падкрэсліць розніцу паміж еўрапгнцам' і ту-былыдам. Па логіцы Маўра, Явачцы, самы, здавалася б. спакой-ны ў свеце народ, уступілі ў барацьбу супраць каланізатараў ме-навіта за сваё правз быць роўнапраўнымі людзьмі і гаспадарам; на сваёй зямлі,\nЗаклапочаны праўдзівым адлюстравакнем гэтай барацьоы, пісьменнік прымае шмат захадаў дпя рэалістычнай аенаеткі (756-757) свайго твора, хоць ён і не ідзе па шляху глыбіннага раскрыцця індывідуальнай псіхалогіі герояў. Аднак вобразамі галандца Гей-са, які апынуўся на баку паўстанцаў, і асабліва Нонга, бедняка-яванца, перажыўшага значныя змены ў сваёй свядомасці, аўтар пераконвае, што патрабаванні прыгодніцкага жанру ён не абмя-жоўваў займальнасцю сюжэта, што ён імкнуўся акрэсліць псіха-лагічныя абрысы вобразаў, раскрыць унутраную логіку іх ўчын-каў.\nУ рэалістычнай аснашчанасці «Амока» прыкметнае месца займае багаты пазнавальны матэрыял пра прыродныя асаблівас-ці вострава, падрабязнасці побыту, звычаі народа, з якім чытач знаёміцца ўпершыню. Схільнасць да энцыклапедычнасці гісто-рыка-геаграфічнага і прыродазнаўчага характару (часам нават за-лішняя), увага да мясцовых рэалій абумоўлены не імкненнем аў-тара стварыць экзатычны, умоўна-дэкаратыўны арнамент згодна з існуючай экзатычнай традыцыяй у прыгодніцкай літаратуры, а намерам даць канкрэтнае ўяўленне аб незнаёмым краі, узнавіць дакладны мясцовы каларыт.\nЯк і ў папярэдніх аповесцях, Маўр ідзе ў ажыццяўленні свайго намеру шляхам аналогіі далёкага з блізкім, параўноўваю-чы экзатычны жывёльны і раслінны свет з флорай і фаунай свайго роднага краю. Пры такім супастаўленні ў яго вельмі далі-катна выяўляецца і патрыятычнае пачуццё, павага да права кож-нага народа любшь сваю, самую прыгожую, самую цудоўную зямлю: «Нашыя людзі кажуць, што ўсе гэтыя штукі (маюцца на ўвазе, саумяніла, дур'як, мангустан, рамбутан, дуку, дыні. — Э. Г.) няварты адной добрай антонаўкі. Мусіць, яванец таксама не ад-даў бы свайго дур'яну за ўсе нашы яблыні і грушы» (I, 287).\nПрыгодніцкі раман Маўра адрозніваўся яшчэ адной асаблі-васцю — у ім адчуваецца моцная публіцыстычная плынь, выяў-леная больш адкрыта, чым у папярэдніх аповесцях. Яна заяўляе аб сабе ў паасобных загалоўках раздзелаў кнігі («Жыццё яванс-кага народа», «Некалькі рысак з каланіяльнай дзейнасці яван-цаў»), і ў шматлікіх эпілогах, якія. дапісваліся аўтарам для кож-нага новага выдання «Амока» на працягу 1933—1960 гг. І былі падказань: перыпетыямі барацьбы інданезійскага народа за сваю незалежнасць.\nВобраз Піпа выпадае з ідэалагічнай схемы таго часу. Чалавек па прыродзе сваёй добры, ён, аднак, не задумваўся аб становіш-чы бедных люм Ісй, і жыццё яванцаў яго зусім не цікавіла, «Нао-гул кажучы, ёк нібы плаваў на паверхні жыцня...» (Літаратурны архіў, ф. 290. воп, 1, адз. зах. 64.) — заўважае аўтар. Традыцыйны для прыгодніцкай літаратуры вобраз пада- (757-758) рожніка-дзівака, які шмат ведае і прагне сустрэчы з таемным, незнаёмым светам (тыпу Паганеля), дазваляў пісьменніку арга-нічна выкарыстаць багаты пазнавальны матэрыял, намаляваць з дакладнасцю відавочцы (вачыма Піпа) першародную прыроду Явы, з яго дапамогай адкрыць чытачу новую невядомую краіну. Найбольш цікавыя старонкі першай часткі рамана і звязаны га-лоўным чынам з лініяй Піпа — яго паляваннем, знаёмства з ба-дувісамі, захавальнікамі веры сваіх продкаў. У другой частцы ра-мана Піп быў ужо не патрэбны для аўтарскай задумы.\nНаогул перад зданню яўнай пагрозы ідэйных хібаў адыходзі-ла на другі план пытанне спецыфічна мастацкае — тое, што гэта быў першы пошук жанру прыгодніцкага рамана з яго складанай сюжэтна-кампазіцыйнай будовай і часава-прасторавымі перап-ляценнямі, першапачатковы этап авалодання яго законамі. На-туральна, што пры гэтым не абышлося без асобых выдаткаў: у адбору матэрыялу часам не адчуваецца мастацкай неабходнасці, паводзіны герояў і іх узаемаадносіны з абставінамі незаўсёды маюць глыбокую псіхалагічную матывіроўку і аргументацыю. Але ў параўнанні з прыгодніцкімі маладнякоўскімі аповесцямі («Ваўчанятамі» А. Александровіча, А. Вольнага, А. Дудара, «Сві-напасам» М. Чарота, «Два» М. Нікановіча) раман Маўра азначае ўжо новы якасны ўзровень. Пісьменнік у значнай ступені адмо-віўся ад рамантызацыі, паэтызацыі рэвалюцыйных падзей, зап-раграмаваных толькі на выключны, кідкі, «прыгожы» гераізм, без цвярозага ўліку рэальных абставін. У яго рамане не было та-го яўнага схематызму характараў і нагрувашчвання прыгод, той нематываванасці ў развіцці сюжэта, чым вызначаліся першыя прыгодніцкія творы, выдаючы лёгкаважнасць мастацкага мыс-лення іх аўтараў. Маўр ішоў па шляху традыцыйнаму, імкнучыся да праўдзівага рэалістычнага адлюстравання рэчаіснасці.\nУ ідэйна-эстэтычнае рэчышча буйной маўраўскай прозы 20-х гадоў арганічна ўліваецца і малая проза. Тут пераважна той жа тэматычны пласт — жыццё ў каланіяльных краінах, тая ж вост-рая сюжэтнасць, драматызм падзей, але ён закранае перш за ўсё лёсы дзяцей, ахвяр антыгуманістычнай палітыкі каланізатараў. Бескампрамісная сацыяльнасць у выкрыцці антычалавечай сут-насці каланіялізму, прасякнутая ноткамі гнеўнага сарказму і з'едлівай іроніі, з аднаго боку, боль і гарачае спачуванне пры апісанні драматычных дзіцячых лёсаў, — з другога, — на стыку ітакіх розных эмацыянальных хваль пабудаваны апавяданні «Слёзы Тубі», якое стала хрэстаматыйным, «Незвычайная прынада», |«Лацароні» (усе — 1927).\nУ 30-я гады, Маўр, нібы насыціўшыся «экзатычным», іншаземным матэрыялам, звяртаецца да роднай жыццёвай рэальнас (758-759) ці, у якой дзейнічаюць юныя героі. У гэтым сэнсе досыць пака-зальная аповесць «Палескія рабінзоны» (1930). Выкарыстаўшы матыў рабінзанады, падказаны сусветна вядомым «Рабінзонам Крузам» Д. Дэфо, Маўр развенчвае псеўдарамантыку, захаплен-не экзотыкай далёкіх заморскіх краін, якое часта абарочваецца няўвагай да свайго роднага краю, няведаннем яго. Ён паказвае, што і пад небам Беларусі, у далёкіх і блізкіх яе кутках, ёсць свая, не заўважаная яшчэ рамантыка, свая невыказаная прыгажосць, кожны раз новая і нечаканая.\nАпавядальная плынь аповесці ўвесь час трымаецца на дыяло-гах-спрэчках паміж героямі-студэнтамі, якія пад уражаннем ад кніг аб далёкіх краінах, перш за ўсё ад кніг Ж. Верна, М. Рыда і Ф. Купера, адпраўляюцца ў час вясновага разводдзя ў падарож-жа па Палессі. У ходзе гэтых дыялогаў, часам жартаўлівых, гума-рыстычных і, як правіла, напоўненых багатым пазнавальным ма-тэрыялам, Мірон і Віктар узбагачаюць адін аднаго ведамі, раск-рываюць таямніцы прыроды. Прычым сам сюжэт, пабудаваны па законах прыгодніцтва, дазваляе больш арганічна, больш нату-ральна ў параўнанні з ранейшымі творамі выкарыстаць багаты пазнавальны матэрыял.\nГалоўную ідэю рабінзанады — перамогу чалавека над стыхіяй прыроды — Маўр асэнсоўвае ў духу класічнай рускай і беларус-кай літаратурнай традыцыі. Прырода для яго і яго герояў не толькі матэрыяльнае, але і духоўнае багацце, якое прыносіць эс-тэтычную асалоду. Самым вялікім і балючым перажываннем бы-ло для іх забойства зубра кантрабандыстамі, якое яны ўспрынялі з сапраўдным болем і хваляваннем «як забойства чалавека». «Зубр ... захістаўся і ціха паваліўся на бок, нібы вялікі падсечаны дуб...\nХлопцы сядзелі, як скамянелыя......Кожны шрам на целе зубра болем адбіваўся ў сэрцах хлапцоў. Чорны акрываўлены бандыт здаваўся катам» (II, 420—421).\nСцэна гібелі зубра, намаляваная праз успрыманне Мірона і Віктара, — ключавая для разумення аўтарскіх адносін да прабле-мы «чалавек і прырода». Яна вынікае з новага сюжэтнага пава-роту — сутыкнення герояў з кантрабандыстамі. Відаць, прасцей за ўсё было б разглядаць гэтую сюжэтную лінію як даніну часу: у тагачаснай літаратуры, асабліва ў другой палове 30-х гадоў, удзел дзяцей, юнакоў у выкрыцці ворагаў стаў даволі папуляр-ным сюжэтам.\nАле такое тлумачэнне будзе яўна недастатковым, калі ўлі-чыць агульную мастацкую канцэпцыю аповесці. Па-першае, паядынак з дыверсантамі-шпіёнамі і ўсё, з імі звязанае, пазбаў-лена той рамантызацыі, з якой звычайна падаваліся прыгоды па (759-760) добнага характару. Пра гэта сведчыць наступная размова паміж хлопцамі:\n«— Ну, як табе падабаюцца нашы прыгоды? — усміхнуўся Мірон. — Ці такія прыемныя. як пііііуцца ў 'сніга;.;?\n— Яаогул зусім нецікавая справа. Я ахзотна адмовіўся б :ід гэткіх прыгодаў. л ты9\n— I я таксама, — уздыхнуў Мірск;> (.11, ''%^\nПа-другое навязаныя усёй атмасферай "рамадстага :кыцця сцэны процістаяння галоўных герояў і Ісантрабавдыетаў утс • ваюцца ў агульную мастацкую задуму аповесці. \_ўтар здолеу звязаць іх з рэальнасцю аышэйшай — > прыродай.. забойцам' якой .ч'яўляюцца менавіта яны, кантрабандысты. \_ гэты пабочны матыў, такім чынам, перакідвае масток ад узаемаадноон чалаве-ка з прырсдай да ўзаемааднссін паміж людзьмі ў грамадстзе, но лрымірыма варожых, дэфармаваных, ненармальных. Шматзнач-на гучыць заключны сказ аповесці ў завяршэнне адысеі смелых рабінзонаў: «У Палескай пушчы распачьшалася нармальнае ясыццё», «парушанае было чалавекам» (II, 441)


Ірына Білык плануе гастрольны тур па Беларусі\nКультура 17.07.2017 | 16:02\nІрына Білык. Фота з архіва\n17 ліпеня, Віцебск /Кацярына Князева - БЕЛТА/. Народная артыстка Украіны Ірына Білык не чакала такой любові і ўвагі, якія сустрэла ў Віцебску, і хоча адправіцца ў гастрольны тур па Беларусі. Сваімі планамі яна падзялілася з карэспандэнтам БЕЛТА пасля рэпетыцыі выступлення на ўрачыстым закрыцці форуму мастацтваў "Славянскі базар у Віцебску".\n"Для мяне сюрпрызам стаў танцавальны нумар, які быў падрыхтаваны для маёй песні. Думала, што будзе штосьці просценькае, як часта здараецца, калі балеты робяць нумары аператыўна. А аказаўся шыкоўны танец пад мяне, пад мой стыль, вельмі прыгожа. І наогул, спадабалася, што мяне тут усе любяць, пачынаючы з арганізатараў, гукатэхнікаў. Народ - гэта асаблівая размова. Я прывыкла да ўвагі ва Украіне, і вельмі прыемна, што ў Беларусі сустрэла тое ж. Мяне пазнаюць. Напрыклад, учора я была ў кітайскім рэстаране ў Віцебску і цудоўна правяла там час, у выніку падарыла адміністрацыі свой дыск і пакінула запіс у кнізе водгукаў. У Беларусі наогул вельмі і вельмі прыветлівыя людзі", - адзначыла Ірына Білык.\nТаксама яе прыцягвае ўсеагульны спакой, які яна адчула ў горадзе. "Не ведаю, як тут не ў святочныя дні. Але за гэтыя 4 дні так спакойна на вуліцы, нават калі натоўп людзей ідзе, адчуваецца святочны кайф", - дадала артыстка.\nАдчуваючы ўвагу да сябе, Ірына Білык хоча адправіцца ў гастрольны тур па Беларусі. Фестываль падарыў ёй нямала радасных сустрэч, у тым ліку з народнай артысткай Беларусі Ядвігай Паплаўскай. Менавіта з ёй украінская спявачка і абмеркавала магчымасць арганізацыі туру. "Таксама ўбачылася з любімым вядучым Сярожам Шусціцкім, пацалавала Руслана Аляхно, паабдымаліся", - сказала артыстка.\nІрына Білык выступіць сёння ў гала-канцэрце ўрачыстага закрыцця XXVI Міжнароднага фестывалю мастацтваў "Славянскі базар у Віцебску" ў Летнім амфітэатры.-0-


Маніторынгавая справаздача па назіранні за акцыяй 19 верасня ў Мінску\nМаніторынгавая справаздача па назіранні за акцыяй 19 верасня ў Мінску Фота\nhttp://spring96.org/be/news/85037 2016 2016-09-20T11:48:16+0300 2016-09-20T11:48:16+0300 2016-09-20T15:21:13+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/praspekt_nac_stiaga_2.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nНа акцыі 12 верасня Зміцер Дашкевіч заклікаў да правядзення 19 верасня акцыі "Праспект нацыянальнага сцяга", у межах якой арганізатары З.Дашкевіч, Я.Афнагель і П.Вінаградаў заклікалі людзей устаць уздоўж праспекта Незалежнасці з бела-чырвона-белымі сцягамі з нагоды 25-годдзя надання гербу "Пагоня" і бела-чырвона-беламу сцягу статуса дзяржаўных сімвалаў Беларусі. Так сама анансавалася раздача стужак з арнаментам.\nПадчас правядзення масавага мерапрыемства 19 верасня 2016 года вочна і бесперапынна ажыццяўлялі грамадскі кантроль 5 назіральнікаў, якія прайшлі адпаведнае навучанне і былі абазначаныя належным чынам.\nМожна адзначыць мірны характар масавага мерапрыемства цягам усёй акцыі (калі “арганізатары маюць мірныя намеры і сход мае негвалтоўны характар”). У удзельнікаў адсутнічала зброя, не выкарыстоўваліся заклікі да гвалтоўных дзеянняў, удзельнікі акцыя не перашкаджалі вольнаму праходу мінакоў і не парушалі ПДР.\nСтаноўчым фактарам з’яўляецца адсутнасць перашкодаў у правядзенні мерапрыемства з боку праваахоўных органаў, а таксама той факт, што не было заўважна прыкмет складання пратаколаў аб адміністрацыйным правапарушэнні ў дачыненні да ўдзельнікаў. Спадзяемся на адсутнасць адміністрацыйнага пераследу за арганізацыю і ўдзел у мірных акцыях, паколькі гэта супярэчыць міжнародным стандартам свабоды сходаў.\nУ той жа час супрацоўнікі міліцыі не ў поўнай меры ажыццяўлялі свае пазітыўныя абавязкі: не былі ідэнтыфікаваныя належным чынам (у форменнай вопратцы былі толькі супрацоўнікі ДАІ) і не прымалі актыўных мераў па ахове ўдзельнікаў падчас акцыі (былі заўважаныя нецвярозыя мінакі, якія заміналі ўдзельнікам акцыі).\n- Масавае мерапрыемства адбывалася 19 верасня з 18.50 да 20.20, на ўчастку ад Кастрычніцкай плошчы да плошчы Незалежнасці. Каля 19.10 удзельнікі пачалі расцягвацца ўздоўж праспекта ад Кастрычніцкай плошчы ў бок плошчы Незалежнасці і ў розны час займалі розныя месцы.\n- Колькасць ўдзельнікаў складала каля 80 чалавек у розны час. У тым ліку не менш 37 чалавек з бела-чырвона-белымі сцягамі на флагштоках, якія стаялі ланцугом уздоўж праспекта Незалежнасці. Іншыя удзельнікі часцей за ўсё мелі стужкі з арнаментам ці іншыя відавочныя прыкметы, і знаходзіліся каля людзей са сцягамі.\n- Колькасць супрацоўнікаў праваахоўных органаў вызначаецца больш складана праз адсутнасць апазнавальных знакаў на значнай частцы супрацоўнікаў. Так, супрацоўнікаў ДАІ/ДПС было зафіксавана 6 чалавек на скрыжаваннях і Кастрычніцкай плошчы. Каля 40 чалавек – у цывільнай вопратцы з адметнымі прыкметамі. У тым ліку прадстаўнікі кіраўніцтва ГУУС Мінгарвыканкама і РУУСа былі ў грамадзянскай вопратцы без апазнавальных знакаў.\n- Вядома, што пад час акцыі супрацоўнікі міліцыі ў форме не падыходзілі да ўдзельнікаў і фактаў складання пратаколаў аб адміністрацыйнай адказнасці не зафіксавана. Але адзначаны факт запісу прозвішчаў удзельнікаў на аркуш паперы прадстаўнікамі ГУУС МУС Мінгарвыканкама і Цэнтральнага РУУСа.\n- Прысутнічала не менш 12 прадстаўнікоў СМІ, якія актыўна здымалі акцыю на фота і відэа, размаўлялі з удзельнікамі.\n- Прысутнічаў назіральнік ад АБСЕ з адпаведнай пазнакай.\n- Адсутнічалі перашкоды з патрапленнем на месца збору на асабістым і грамадскім транспарце.\n- У цэлым адсутнічалі перашкоды ў працы СМІ.\n- Перашкоды ў працы назіральнікаў не мелі месца. Але ажыццяўлялася актыўная відэаздымка назіральнікаў перад, пад час і пасля масавага мерапрыемства.\n- Не менш 7 супрацоўнікаў ў грамадзянскай вопратцы ажыццяўлялі відэаздымку масавага мерапрыемства.\n- Быў заўважаны адзін плакат з надпісам “Беларусь будзе вольнай”, а так сама вялікі сцяг з гербам Пагоня.\n- Выкарыстоўвалася наступная сімволіка: бела-чырвона-белыя сцягі, бела-чырвона-белы сцяг з Пагоняй, бела-чырвона-белыя стужкі з рознымі арнаментамі, частка ўдзельнікаў мелі вопратку з рознымі нацыянальнымі адзнакамі.\n- Адсутнічала машына хуткай дапамогі, на паркоўцы каля Палаца Рэспублікі знаходзіліся 2 машыны ДАІ, 2 аўтобусы з фіранкамі і не менш трох мікрааўтобусаў, прыналежнасць якіх вызначыць складана. На Кастрычніцкай плошчы знаходзіліся супрацоўнікі камунальных служб у форменнай вопратцы.\n- У 20.00 ўдзельнікі вярнуліся на Кастрычніцкую плошчу і пачалі разыходзіцца. Каля 20.20 большая частка удзельнікаў пакінула месца акцыі.\nАжыццяўляць больш актыўную камунікацыю з праваахоўнымі органамі і ўдзельнікамі, асабліва звярнуць увагу на забеспячэнне бесперашкоднага руху праз скрыжаванні вуліц. Па магчымасці арганізоўваць дружыну.\nПазначаць кантактную асобу з ліку супрацоўнікаў міліцыі для камунікацыі з назіральнікамі, СМІ і арганізатарамі масавага мерапрыемства і ажыццяўляць камунікацыю з назіральнікамі;\nБольш актыўна выконваць пазітыўныя абавязкі пры ахове масавага мерапрыемства.\n20.09.2016 Тэгі: акцыі, грамадства, свабода мірных сходаў


Бацькі Дзмітрыя Рака вязуць сына на лячэнне за свой кошт | СПОРТ.TUT.BY | СПОРТ.TUT.BY\nБацькі Дзмітрыя Рака вязуць сына на лячэнне за свой кошт\n30 января 2012 в 18:31\n5 гадоў таму абарвалася спартовая кар’ера Дзмітрыя Рака. Падчас трэніроўкі на этапе Кубка свету ў кітайскім горадзе Цзілінь 30-гадовы беларускі фрыстайліст упаў і атрымаў цяжкую траўму галавы і шыі. Еўрарадыё распавядала пра тое, як ратавалі Дзмітрыя і як праходзіла яго рэабілітацыя.\nПа словах маці Дзмітрыя, узнаўленне спартсмена працягваецца дагэтуль.\n“Ну, што пра гэта казаць? Не ведаю, – уздыхае Лідзія Рак. – Нам трэба лячыцца, узнаўляцца. Мы зараз нічога казаць не будзем, мы едзем з Дзімам на лячэнне”.\nЛячэбны курс працягнецца месяц. Па словах Лідзіі Рак, сям’я Дзмітрыя аплаціла яго самастойна.\n“Ён не ідзе на папраўку, – распавядае сябра Дзмітрыя Рака, славуты беларускі фрыстайліст Аляксей Грышын. – Але бацька яго не хоча пра гэта размаўляць, і маці таксама”.\nПа словах Грышына, апошнім часам бацькі Рака засталiся амаль без дапамогі. Летась фрыстайліст на свой страх і рызыку зладзіў акцыю “Георгіеўская стужка”, прыбыткі ад якой мусілі пайсці ў фонд дапамогі спартоўцам-інвалідам. 23 лютага 2011 года чорна-аранжавыя стужкі з’явіліся ў крамах па ўсёй Беларусі. Але беларусы не пажадалі іх набываць.\nАляксей Грышын: “Акцыя спрацавала ў вялікі мінус. Яшчэ і я згубіў грошы… На жаль, людзі набылі не вельмі шмат стужак. А дакладней, вельмі няшмат. На гэты момант я страціў прыкладна 20 тысяч долараў. Лепш бы я аддаў гэтыя грошы Дзіме”.\nГрышын пакуль што не збіраецца спыняць акцыю і спадзяецца, што людзі ўсё ж такі падтрымаюць спартсменаў, якія ахвяравалі здароўем для высокіх спартовых дасягненняў нашай краіны.\nУ адказ на пытанне: калі вы апошні час клапаціліся пра здароўе Дзмітрыя Рака — ад фрыстайлістаў і трэнераў найчасцей чуеш прыслоўе “на жаль”.\n“Я доўгі час ужо, на жаль, не сустракаўся з ім і не размаўляў. Забегаўся тут… Ды і вядзем мы зараз падрыхтоўку да сур’ёзных мерапрыемстваў. А можа, і варта было б лішні раз пацікавіцца, як там…”, – сумеўся трэнер нацыянальнай каманды фрыстайлістаў Анатоль Пастухоў.\nРэдка заглядае да Дзмітрыя Рака і Аляксей Грышын:\n“У мяне, на жаль, не часта атрымліваецца з ім бачыцца. Па-першае, я ўвесь час у раз’ездах. А па-другое, гэта невыносна – бачыць яго ў такім стане. Псіхалагічна – вельмі складана. Мы стэлефаноўваліся. І я магу сказаць, што… Не адчувае ён сябе добра”.\nПа словах Грышына, цяжкае і страшнае ўражанне гісторыя Дзмітрыя Рака робіць на маладых спартоўцаў:\nАляксей Грышын: “На жаль, у нас вось так. Я не ведаю, куды глядзяць чыноўнікі. Яны ж разумеюць, што навокал адны спартоўцы. Тыя, хто спортам прафесійна займаецца, усё гэта бачаць. І разумеюць, што, не дай Божа, з кожным можа нешта адбыцца. І такое ж стаўленне будзе да іх таксама… Ведаеце, як гэта бывае: балалайка калі грае – усё добра. А калі струна парвалася — яе ў бок адклалі, і новую ўзялі…\nВось у мяне зараз праблема са спінай. І калі я апошні раз звярнуўся ў Міністэрства спорту і турызму, каб мяне накіравалі на лячэнне на Нарач, мне адказалі прыкладна наступнае: “Дык ты ж заробак атрымліваеш! Гэта адмыслова табе на лекі, на лячэнне”.\nПа словах Анатоля Пастухова, які сумяшчае трэнерскую працу з пасадай сакратара Федэрацыі фрыстайла, нейкая дапамога ад дзяржавы Дзмітрыю Раку ўсё ж паступае. Апошнія дакументы на гэты конт ён бачыў увосень.\nАляксей Грышын: На акцыі "Георгіеўская стужка” страціў 20 тысяч долараў\nНе аттестованный в сборную белорусский лыжник выиграл марафонскую гонку\nАнтон Кушнир занял 4-е место на этапе Кубка мира по фристайлу в Китае\nзимние виды спортаонкология


Музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны вачыма нашага пазаштатнага аўтара. 21.by\nНовы музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны…\nУ канцы красавіка 2010 года з удзелам Прэзідэнта Беларусі А.Р. Лукашэнкі на гэтым месцы на праспекце Пераможцаў у Мінску была закладзена капсула з пасланнем нашчадкам аб грозных гадах вайны і наказам берагчы памяць пра яе герояў. А ў 2014-м музейны комплекс пачаў дзейнічаць. Гэта сучасны будынак незвычайнага архітэктурнага стылю. Побач на вышыні знаходзяцца стэла “Мінск — горад-герой” і скульптура “Радзіма-маці”. Ля падножжа яе б’е фантан. Вада падае па прыступках лесвіцы прыгожым каскадам і ўнізе зноў шумяць фантанчыкі. Перад імі на пляцоўцы — фігуры салдата ў пілотцы і дзяўчыны, якая праводзіць байца на фронт. Аўтарам архітэктурнага рашэння сучаснага манументальнага будынка з’яўляецца прафесар Міжнароднай акадэміі архітэктуры Віктар Крамарэнка. Нагадаю: ён — суаўтар мемарыялу “Хатынь”, будынкаў Нацыянальнай бібліятэкі і чыгуначнага вакзала ў Мінску. Галоўны фасад музея выкананы ў форме святочнага салюта: 11 бліскучых промняў з нержавеючай сталі як напамін пра 1100 дзён і начэй акупацыі Мінска. У музеі плошчай 15 тысяч квадратных метраў — 11 залаў, якія ўзнаўляюць гісторыю нашай Беларусі і Савецкага Саюза з 20-х гадоў і да пасляваеннага часу.\nФае сустракае наведвальнікаў словамі, што напісаны залатымі літарамі: “Тут захоўваецца памяць пра тых, каму мы абавязаны жыццём”. У сярэдзіне змешчана капсула-пасланне нашчадкам. На сцяне — партрэт першага сакратара (з 1965 да 1980 гг.) Кампартыі Беларусі П.М. Машэрава, аднаго з арганізатараў і кіраўнікоў падполля і партызанскага руху на Беларусі ў Вялікую Айчынную вайну, Героя Савецкага Саюза, Героя Сацыя-лістычнай Працы.\nУ першай зале музея — “Вайна і свет” — дэманструюцца фотаматэрыялы перадваеннага часу і пачатку вайны. Аб’ёмная панарама прадстаўляе экспанаты 1941 года, два знішчальнікі І-16, гармату ўзору 1937 года, артылерыйскі разлік. Усё ў натуральную велічыню, таму ўражвае і дапамагае дакрануцца ў думках да той гераічнай і цяжкай пары. Стаіць і зялёная даваенная “палутарка”, на якіх байцы ехалі на фронт. Дарэчы, як паведаміў нам экскурсавод Андрэй, гэта машына была задзейнічана на здымках кінафільма “Доўгая дарога ў дзюнах”. Далей мы пабачылі знакаміты танк Т-34. Гістарычныя баявыя машыны — яскравыя сведкі нялёгкіх баёў і мужнасці іх кіроўцаў. Самалёты “Як” і іншых марак змешчаны ўверсе ў натуральную велічыню і выклікаюць (асабіста ў мяне) нейкае пачуццё страху: як гэта ўсё было… І захапляешся смеласцю і гераізмам савецкіх байцоў у барацьбе з ворагам. Унушальна выглядае і легендарная “Кацюша”, гармата, з якой фашысты не маглі справіцца, як ні імкнуліся.\nАсобна аформлена экспазіцыя Брэсцкай крэпасці, стойкасць і мужнасць абаронцаў якой вядома сёння ўсяму свету. Далей — іншыя памятныя і знакавыя эпізоды Вялікай Айчыннай: абарона Гродна, бой ля Астрашыцкага Гарадка, змаганне на Буйніцкім полі каля Магілёва, подзвіг Льва Даватара, яркі камандзірскі летапіс пра Маршала К.К. Ракасоўскага. Дарэчы, пра гэтага выдатнага ваеначальніка, камандуючага 1-м Беларускім фронтам я неяк расказала сваёй 7-гадовай унучцы, бо яна спытала, хто такі Ракасоўскі, імя якога носіць наша вуліца ў Нясвіжы.\nВелічныя экспазіцыі музея адлюстроў-ваюць усе маштабныя ваенныя дзеянні: бітвы на Курскай дузе і пад Сталінградам, жыццё ў блакадным Ленінградзе і знакамітая дарога жыцця праз Ладажскае возера. Глядзець і помніць, якой цаной дасталася савецкаму народу Перамога — да гэтага заклікае кожная экскурсія ў музеі народнай славы. Уражвае дакладнасцю і партызанская эпапея беларускіх змагароў за свабоду роднага краю: макеты зямлянак і шалашоў, палявога шпіталю, фота-здымкі вядомых камандзіраў і радавых байцоў. Самотная панарама спаленай Хатыні і спіс усіх беларускіх вёсак, знішчаных фашыстамі. Канцлагер у Драздах ля Мінска і шталаг у сталіцы, дзіцячы лагер у Дамачава, расправа з яўрэямі… Усё, што спалучыла ў сабе горкая памяць вайны.\nЗначнае месца займае экспазіцыя вызваленчай аперацыі “Баграціён”, у якой чатыры франты прынеслі свабоду Беларусі. У вітрыне — фота і кіцелі маршалаў К. Ракасоўскага, І. Баграмяна, іншых военачальнікаў.\nЗаключны этап — падпісанне акта капітуляцыі, адлюстраванае на маштабнай карціне. На другой — выява Ялцінскай канферэнцыі (нарады кіраўнікоў СССР, ЗША і Вялікабрытаніі ў лютым 1945 г.). Завяршае экскурсію зала Перамогі. Вялікая, светлая бела-мармуровая прастора, з яркімі вітражамі, з выявай бусла, сімвала Беларусі, над цэнтральным уваходам змешчаны ордэн Вялікай Айчыннай вайны. Па баках на сценах — спісы франтоў і гарадоў-герояў, прозвішчы Герояў Савецкага Саюза. Вянчае залу высокі купал, у цэнтры якога развяваецца Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Беларусь. Усё гэта настройвае на патрыятычны лад і выклікае пачуццё гонару за нашых людзей, што набліжалі Перамогу і радасць сённяшняга мірнага часу.\nЭкскурсію ў музей Вялікай Айчыннай вайны для нас наладзілі настаўніца польскай школы А.М. Ярашэвіч і кіраўнік таварыства Саюза палякаў у Нясвіжы І.К. Латушка. У музеі пабывалі дзесяць юных слухачоў згаданай школы і 15 дарослых. На ўсіх паездка аказала незабыўнае ўражанне. Жыхар Нясвіжа Чэслаў Яцук прыгадаў некаторыя моманты свайго жыцця: яму было дзесяць гадоў у час вайны, давялося пабачыць яе жахі. Такое не забываецца ніколі. Гэта — трагічная і велічная гісторыя нашай Радзімы.\nНовы музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны… У канцы красавіка 2010 года з удзелам Прэзідэнта Беларусі А.Р. Лукашэнкі на гэтым месцы


Працягваецца прыём работ на конкурс «Чытаем па-беларуску з velcom» | Чытаем па-беларуску з velcom | АиФ Аргументы и факты в Беларуси\nПрацягваецца прыём работ на конкурс «Чытаем па-беларуску з velcom»\nДзеці з усёй краіны чытаюць па-беларуску! Youtube.com\nВялікі рэспубліканскі конкурс «Чытаем па-беларуску з velcom» доўжыцца ў нашай краіне ўжо больш за месяц. За гэты час у ім паўдзельнічалі больш за 300 школ Беларусі. Вучні 7-х і 8-х класаў дасылаюць на конкурс відэазапісы, на якіх чытаюць творы беларускай літаратуры. Гледзячы на тое, колькі таленавітых хлопчыкаў і дзяўчынак удзельнічаюць у конкурсе, здаецца, журы будзе вельмі цяжка абраць лепшых. Засталося зусім мала часу, каб паспець даслаць свае працы на конкурс. Нагадваем, што відэазапісы прымаюцца да 30 лістапада. А для чытачоў «Аргументаў і фактаў» мы традыцыйна зрабілі падборку відэа ад дзяцей з розных куткоў Беларусі.\nМакарук Юлія з Брэста запісала верш Якуба Коласа «Ручэй». Вельмі мілагучнае і прыгожае выкананне. Паглядзіце!\nЛізавета Мароз і Ксенія Бурцава з Салігорска разам прачыталі твор Сяргея Грахоўскага «Чалавеку патрэбна не слава». Падзівіцеся, якія пазітыўныя і вясёлыя сяброўкі!\nАнастасія Адашкевіч з Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці выканала верш Ніла Гілевіча «Маці». Цёплае і ўтульнае выкананне.\nМікіта Варэннікаў з аграгарадка Ржаўка, што ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці абраў для чытання верш Янкі Купалы «Спадчына».\nАляксандра Рудніцкая з Нароўлі абрала для ўдзелу ў конкурсе урывак з паэмы «Курган» Янкі Купалы.\nНагадваем, што вучням 7-8-х класаў з усёй Беларусі прапаноўваецца запісаць відэа, дзе яны чытаюць твор са школьнай праграмы па беларускай літаратуры. Гэта можа быць як паэзія, так і проза. Затым трэба размясціць яго на асабістай старонцы ў адной з сацыяльных сетак (ВКонтакте, Facebook, Instagram) з хэштэгам #чытаемзвэлком або #чытаемзvelcom, а таксама выслаць спасылку на публікацыю на афіцыйны адрас конкурсу – movakonkurs@gmail.com. Кожны з вас, паважаныя чытачы, таксама можа запісаць на відэа беларускі твор у падтрымку конкурса і размясціць яго на сваёй асабістай старонцы ў сацыяльнай сетцы з адным з афіцыйных хэштэгаў праекта. А мы будзем працягваць знаёміць вас з новымі цікавымі відэа ўдзельнікаў праекта «Чытаем па-беларуску з velcom».


ПСЭЎДА-ЛІБЭРАЛІЗМ: САМАГУБСТВА АМЭРЫКІ? - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\nposted Mar 28, 2012, 12:44 PM by Адміністратар Навін [ updated Mar 28, 2012, 12:44 PM ]\nАпошнім часам у грамадзкай думцы Злучаных Штатаў сталі ўсё больш відавочнымі дзіўныя зьявы. Звышдзяржава, што дасягнула найвышэйшага ўзроўню жыцьця, перамагла ўсіх сваіх зьнешніх ворагаў, стала калыскаю процьмы вынаходніцтваў і навуковых дасягненьняў, што паслала чалавека на Месяц і вырабіла лекі ад тысячаў хваробаў — сама зрабілася ахвяраю дзіўнай нутраной хваробы.\nЗнутры Амэрыкі адбываецца размываньне ідэёвай структуры амэрыканскага грамадзтва. Неаспрэчныя дасягненьні або перакручваюцца і замоўчваюцца, або прыніжаюцца й высьмейваюцца. У яе грамадзянаў, асабліва вучнёўскай і студэнцкай моладзі, культывуецца комплекс віны. Уплыў і аўтарытэт Злучаных Штатаў, іх палітычнай сыстэмы і ладу жыцьця падмяняюцца крытыкай “амэрыканскага імпэрыялізму” і “зьвярынага ашчэру капіталізму”. Гэтыя несправядлівыя і нягеглыя вызначэньні нібы сыйшлі са старонак камуністычнага друку і з савецкіх прапагандовых кніжак пра “іх норавы”. Для чалавека, хто пакаштаваў “рэальнага сацыялізму” і пажыў у “раі для працоўных”, тая крытыка Амэрыкі была б кшталту дрэннага жарту або проста вар'яцтвам, калі б гэтае вар'яцтва не рабілася ўсё больш распаўсюджаным і ўсё больш агрэсіўным.\nСёнешняя самазьнішчальная хваравітая крытыка бярэ свой пачатак у ідэях сацыяльнай справядлівасьці, якімі захапляліся такія агульнапрызнаныя іконы Амэрыкі, як Томас Пэйн, Абрагам Лінкальн і Ўолт Ўітмэн, і якія былі перакручаныя й перайначаныя. Праз неаспрэчаную культурніцкую экспансію сацыялістычных ідэяў, праз астаесамленьне кансэрватыўных ідэяў зь бесчалавечнай эсплюатацыяй і прыгнётам, гуманітарныя навукі Амэрыкі паступова апынуліся пад інтэлектуальным ярмом пэўнага кола ідэяў, што замест стымуляваньня і разьвіцьця свабоды думкі паступова ператварылася ў нешта іншае. Левая скіраванасьць думаньня зрабілася фэцкай, моднай, адзіна вартай увагі. Насамрэч, сёнешнія так званыя лібэралы наўрад ці могуць так называцца. Ад старой, па Вальтэру, лібэральнай формулы: “Мне брыдкія Вашыя пагляды, але я памру за Вашае права іх выказваць” — не засталася нічога. Сёнешнія псэўда-лібэралы (такая назва да іх больш пасуе) хутчэй вызнаюць нешта накшталт: “Хай памруць усе, чые пагляды нам брыдкія”. У навучальных установах, пачынаючы зь першых клясаў школы і ажно па асьпірантуру і дактарантуры, стала стварацца атмасфэра пагарды да дасюлешняй амэрыканскай гісторыі. Яна пачала трактавацца як чарада актаў генацыду, тэрытарыяльных захопаў і субвэрсіяў супраць іншых краінаў і народаў. Нешматлікімі сьветлымі плямамі гэтай гісторыі сталі падзеі, дзе героі — прадстаўнікі неэўрапейскіх “этнічных меншыняў”, напрыклад, Гарлемскі полк у Першую сусьветную вайну або лётчыкі Таскагі-адзінкі ў Другую сусьветную, удзельнікі руху за грамадзянскія правы, пратэстоўцы супраць Віетнамскай вайны, а таксама змагары за правы меншыняў сэксуальных.\nАдначасна з прыніжэньнем і замоўчваньнем дасягненьняў амэрыканцаў, што каранямі паходзяць з Эўропы, сучасныя псэўда-лібэралы ўсяляк апяваюць і абяляюць людабойчыя рухі й рэжымы з так званага трэцяга сьвету. Гэта стала неад'емнаю часткаю тэорыі мультыкультуралізму, якая сьцьвярджае, што ўсе культуры сьвету абсалютова роўныя і роўнавартасныя. Міты анімістаў, законы шарыяту, Вялікая хартыя вольнасьцяў, рэлігійныя практыкі майя і Канстытуцыя ЗША для мультыкультуралістаў роўназначныя. Больш таго — культпрадукцыя нябелых народаў уважаецца лепшаю і чысьцейшаю, бо “ня мае стыгмы прымусу й паняволеньня іншых”. Постмадэрнісцкая тэорыя дадае да хаосу і вар'яцтва мультыкультуральнасьці яшчэ і рэлятывізм у адносінах да гісторыі й гістарычных фактаў. Згодна з гэтым рэлятывізмам, усё ў гісторыі адносна і задлежыць ад інтэрпрэтацыі. Няма абсалютных фактаў, і таму любую зьяву можна патрактаваць як заўгодна. На падставе гэткага інтэлектуальнага махлярства мацнее самаўпэўненая прэтэнзія псэўда-лібэралаў на манаполію “правільных” поглядаў. А таксама нецярпімасьць да іншых паглядаў і апініяў.\nЗгодна з трызьненьнямі псэўда-лібэралаў, заходняя цывілізацыя ня можа лічыць сябе лепшаю за якую іншую цывілізацыю, прыкладам — ісламскую. Хутчэй наадварот. Паколькі Захад “запляміў” сябе каляніялізмам ды імпэрыялістычнымі войнамі, ён ня можа мець “права голасу” ў супрацьстаяньні з іншымі культурамі. Самае лепшае, што ён можа зрабіць — гэта капітуляваць, саступіць месца іншым культурам ды іх носьбітам. Гэта найбольш выразна сфармулявана ў кнізе “Арыенталізм” колішняга прафэсара Калюмбійскага ўнівэрсытэту палестынца Эдварда Саіда. Праз гэткіх “акадэмікаў” на ўнівэрсытэтах ды праз асноўныя мэдыя каналы вядзецца індактрынацыя ў духу: “чалавек зь цямнейшай скурай заўсёды мае больш рацыі”, свайго кшталту вывернуты расізм. Менавіта дзеля гэтага сёньня ў Амэрыцы зацятыя псэўда-лібэральныя левакі-атэісты блякуюцца з ісламісцкімі цемрашаламі ў атацы на заходнія каштоўнасьці.\nГэта выраўна выявілася ў падзеях восені 2011 году, калі так званы рух “Акупуй Ўол-Стрыт” (АЎС) прымаў лёзунгі й масавыя модлы ісламістаў у сэрцы Мангэтану. Для АЎС, як і для кожнага псэўда-лібэрала, справаю гонару ёсьць апляваць і зьняважыць грамадзтва і эканамічную сыстэму, пладамі якой, у выглядзе айподаў, інтэрнэту ды айфонаў, яны з такім імпэтам і захапленьнем карыстаюцца. Крывадушнасьць самазакаханых лайдакоў з АЎС і падступная крывадушнасьць ісламістаў, што імкнуцца паступова накідаць прыняўшаму іх грамадзтву варожыя для яго і для дэмакратыі наагул сярэднявечныя мадэлі жыцьця — ідуць рука ў руку.\nТрадыцыйная заходняя ідэя свабоды думкі для псэўда-лібэралаў усяго толькі ілюзія, толькі маска, якая “хавае за сабою ўладу, што зьнявольвае ўсіх, хто ня ёсьць белы заходні мужчына”. Адпаведна, той, хто ёсьць белым заходнім мужчынам, што б ён не казаў у сваю абарону або апраўданьне, ня мае і ня можа мець ніякай рацыі. Ягоныя пагляды, ягоныя вартасьці, ягоныя думкі трэба “выкрываць” або проста ігнараваць. Пры гэтым псэўда-лібэралы крывадушна і бессаромна прызнаюць “сваімі” тэарэтыкаў мультыкультуралізму і постмадэрнізму “белых заходніх мужчынаў” Фуко, Дэрыду, Лякана і г. д. І таму на практыцы мультыкультуралізм выліваецца ў жорсткую аўтарытарную дактрыну, якая стварае рэальныя абмежаваньні й перашкоды для свабоды думак і выказваньняў. Парадаксальна, што гэта адбываецца не ў Туркмэністане і не ў Паўночнай Карэі, а ў краіне — флягмане Вольнага сьвету.\nАмэрыка, найзаможнейшая і наймагутнейшая краіна сьвету, праходзіць празь нялёгкі пэрыяд. Яе прэзыдэнт публічна выбачаўся перад антыдэмакратычнымі арабскімі рэжымамі за моц і заможнасьць Амэрыкі. Ён рэзка зьменшыў падтрымку разьвіцьця дэмакратыі ў сьвеце. Слова “Беларусь”, бадай, ані разу за тры з гакам гады не зьляцела з прэзыдэнцкіх вуснаў. Выглядае, што цяперашняя амэрыканская ўладная эліта стыдаецца і брыдзіцца моцы й уплыву сваёй краіны на міжнароднай арэне. Заняпад уплыву Злучаных Штатаў выразна кантрастуе з уздымам актыўнасьці ісламісцкіх сілаў, яднаньне іх зь леварадыкальнымі рэжымамі ў Лацінскай Амэрыцы, а таксама з Расеяй і рэжымам Лукашэнкі ў Беларусі. Нахабныя дзеяньні ісламістаў Ірану ў Пэрсыдзкай затоцы і ў іншых месцах, іранскія атамныя амбіцыі, падступныя махлярствы Пакістану, спансараваньне Расеяю ворагаў Амэрыкі не атрымліваюць адэкватнага адказу збоку ўраду і галоўнае — дэфармаванай псэўда-лібэралізмам грамадзкай думкі Амэрыкі. Некампэтэнтнасьць і правалы сёнешняй адміністрацыі ў зьнешняй палітыцы могуць зраўняцца хіба толькі зь яе некампэтэнтнасью і праваламі ў палітыцы эканамічнай. Амэрыканскае грамадзтва фрагмэнтаванае і падзеленае на варагуючыя фракцыі, зносіны са сьветам уяўляюць сабою складзеныя абыяк і супярэчлівыя праекты. Аднак моц і жыцьцёва сіла Амэрыкі, якая ня раз падпадала іспытам і выпрабаваньням, заўсёды перамагала. Як перамагала яе вера ў вольнае і непрымаючае кайданоў фізычных ды інтэлектуальных грамадзтва, разьвіцьцё асобы ды імкненьне да самарэалізацыі яе ў славутай “амэрыканскай мары”.\n(Крыніца: “Весткі і паведамленьні”, (Новы Ёрк), — 2012, Nr. 2 (552), с. 3,7.)\nУ дадатак да артыкула спадара Зайкі зьмяшчаем некалькі фатаграфіяў сучаснага амэрыканскага люмпэну, дасланых нам беларусам Уладам Каралём. Амэрыканскі люмпэн — ужо вельмі пашыраная зьява. Гэта не настолькі звычаёвая база, колькі вынік псэўдалібэралізму, дэградацыя прыстойнасьці. Ад клясычнага рымскага люмпэну, лёзунг якога быў: “Хлеба й відовішчаў”, ён мала розьніцца, хіба што мяшчанскай кансумпцыяй існаваньня. Ягоны лёзунг найболш прыблізна мог бы гучэць так: “Грошай і сэксу”.


Сочинение : “Слова пра паход ігаравы” – паэтычны помнік рускага, беларускага і ўкраінскага народаў - Слова пра паход Ігаравы - twidler.ru\nБелорусские сочинения - Слова пра паход Ігаравы - “Слова пра паход ігаравы” – паэтычны помнік рускага, беларускага і ўкраінскага народаў\n“Слова пра паход ігаравы” – паэтычны помнік рускага, беларускага і ўкраінскага народаў\nЯкраз такім — самаўпэўненым і непадулад-ным — паўстае перад намі галоўны герой «Сло-ва пра паход Ігаравы» ноўгарад-северскі князь Ігар. У першай частцы твора гаворыцца, як, не паслухаўшы заклікаў Святаслава, князь Ігар разам з братам Усеваладам выступілі ў паход. Перамога ў першай бітве падліла масла ў агонь: князі адчувалі сябе ўжо пераможцамі. Аднак другі бой паказаў, што сілы няроўныя. Шмат воінаў палягло ў тым баі, а князі Ігар і Усева-лад трапілі ў палон да ворага.\nЖалем і горыччу напоўнілася сэрца Свята-слава, калі даведаўся ён пра палон Ігара і Усе-валада, калі дазнаўся, колькі загінула русічаў. Да кіеўскага князя аўтар адносіцца з павагай, паказвае яго смелым, мудрым і справядлівым.


Хто ідзе, хто не ідзе | Народная Воля\nХто ідзе, хто не ідзе\nХутчэй за ўсё адпаведнае рашэнне будзе прынята, бо большасць кандыдатаў у сваіх выступах заклікалі выбаршчыкаў байкатаваць выбары, бо надзеі на справядлівы падлік галасоў яны не маюць. З заклікам зняць кандыдатаў і не расколваць апазіцыю да лідараў кампаніі “Гавары праўду” і Руху “За свабоду” Уладзіміра Някляева і Аляксандра Мілінкевіча напярэдадні звярнуўся яшчэ адзін апазіцыйны палітык Віталь Рымашэўскі. Але хутчэй за ўсё заклік пачуты не будзе.\n“ Не так шмат засталося моцных людзей, якія працуюць і ідуць да канца. Калі ўсе здымуцца, то ўлада зробіць напэўна вельмі просты трук. Яна дапусціць упершыню за 16 гадоў АБСЕ да падліку галасоў. А чаго губляць: хай АБСЕ падлічыць і ўбачыць, што сапраўды перамаглі тыя, на каго ставіць улада. А канкурэнтаў няма. Чаго тут не пусціць іх да працы выбарчай камісіі, — заявіў Мілінкевіч. — Таму зараз нельга здымаць найбольш моцных кандыдатаў ад апазіцыі, якія добра працуюць і канкуруюць на сваіх акругах. І мы папросім і АБСЕ прыйсці менавіта ў такія акругі і ўчасткі і там назіраць за выбарамі.”\nТакім чынам, хутчэй за ўсё адзінага сцэнарыя апазіцыі ўсё ж не будзе.


На Бешанковіччыне працуе валанцёрская экспедыцыя — Бешенковичи. Бешенковичский район. Зара. Районная газета\n23.06.2015 admin282Комментарии on На Бешанковіччыне працуе валанцёрская экспедыцыя\n15-га чэрвеня ў раён прыбыла валанцёрская экспедыцыя. Мэта – добраўпарадкаванне старых яўрэйскіх могілак на ўскраіне Бешанковіч. У складзе дэлегацыі 15 чалавек пад кіраўніцтвам Ганны Уладзіміраўны Клімовіч. (Дарэчы, Ганна Уладзіміраўна – гематолаг, анколаг, урач вышэйшай кваліфікацыйнай катэгорыі, загадчык аддзялення анкалогіі, гематалогіі з прымяненнем інтэнсіўнай хіміятэрапіі для дарослых гарадской клінічнай бальніцы № 31 г. Санкт-Пецярбурга). Яны плануюць прыбраць смецце, паваленыя дрэвы, адкапаць, падняць і ўстанавіць надгробныя камяні. Правядзенне экспедыцыі ўзгоднена з раённым выканаўчым камітэтам.\n– У склад дэлегацыі ўваходзяць прадстаўнікі Санкт-Пецярбурга, Масквы, Мінска, Віцебска, Івянца, Магілёва і іншых гарадоў Беларусі, – расказвае прадстаўнік горада на Заходняй Дзвіне, вядомы журналіст і рэдактар часопіса «Мішпоха» Аркадзь Львовіч Шульман. – Чакаецца прыезд іншых удзельнікаў экспедыцыі, у тым ліку з нямецкага горада Мюнхена. Прыедуць з Мінска спецыялісты-эпіграфісты, якія ўстановяць тэксты надпісаў на надгробных камянях, каб вызначыць імёны тых, хто знайшоў тут свой апошні прытулак. Захавалася пакуль 200 такіх камянёў. А іх тут, на нашу думку, у два-тры разы больш. Наша мэта – адшукаць і астатнія, што ўраслі ў зямлю, каб аддаць памерлым заслужаную пашану і тым самым вярнуць з нябыту і прыкрага забыцця іх добрыя імёны. За адзін прыезд поўнасцю аднавіць могілкі, вядома, не ўдасца. Таму мы плануем вярнуцца сюды і ў наступныя гады, каб пачатую работу завяршыць канчаткова і паставіць вакол могілак агароджу.\nТрэба падкрэсліць і такі немалаважны факт: першае пахаванне на гэтых могілках, як сведчаць архіўныя дакументы, адбылося ў 1780 годзе.\nУдзельнікам экспедыцыі аказалі і працягваюць аказваць дапамогу такія арганізацыі райцэнтра, як Бешанковіцкае лясніцтва (абкасіла траву), «Бешанковіцкі камунальнік» (прадаставіў рыдлёўкі і граблі), мясцовыя жыхары. Работа экспедыцыі сёлета працягнецца да 26 чэрвеня.\nЯе арганізатары просяць адгукнуцца тых, хто памятае Бешанковічы да 1942 года, ці хаця б пасля вайны, калі, магчыма, у райцэнтр яшчэ вярнуліся яўрэі, і знайсці магчымасць сустрэцца з валанцёрамі ў зручны час.


Адукацыя на хуткасці тэхналогій | Martech Zone\nАўторак, лютага 17, 2009 Нядзелю, Травень 29, 2016 Douglas Karr\nУчора ўвечары мне была прадастаўлена магчымасць пагаварыць з CIT 499 клас у IUPUI для Доктар Томас Хо. Гэта быў заняты клас, у які ўваходзілі некаторыя студэнты, якія не паступілі на працоўнае месца, некаторыя з іх паступілі і некаторыя, хто ў цяперашні час працуе ў сферы тэхналогій.\nРазмаўляючы з імі, я проста падзяліўся сваім досведам пра тое, як прадпрыемствы пачынаюць прымаць (альбо прымушаюць прымаць) сацыяльныя сеткі для маркетынгу. Гэты маркетынг уключае ў сябе як мадэлі ўтрымання, так і набыцця. Прадпрыемствы спрабуюць прыстасавацца, але мы ведаем, наколькі некаторыя кампаніі мяняюцца павольна.\nНаша сістэма адукацыі таксама вымушана мяняцца. Я падзяліўся гэтым неверагодным відэа, якое Эмі Старк даслалі мне на занятак:\nЯ спадзяюся, што я пакінуў уражанне ад класа на некаторыя вельмі канкрэтныя прадметы:\nДля нашых выпускнікоў CIT, якія займаюцца інфраструктурай, гэта неверагодны перыяд, у якім мы жывем - дзе вылічальная магутнасць пераходзіць ад набытага абсталявання да аддаленых воблакаў. Гэта змяняе тое, як мы ствараем і пастаўляем праграмнае забеспячэнне, як мы разгортваем гэта праграмнае забеспячэнне, і як мы пачынаем новыя бізнэсы ў Інтэрнэце. Я згадаў групе, што ім варта наведаць уласны BlueLock Індыянапаліса, каб наведаць кіраваны хостынг навакольнага асяроддзя, а таксама Eastgate Mall ад Lifeline наведае будучыню апрацоўкі дадзеных.\nДля нашых выпускнікоў CIT, якія займаюцца праграмным забеспячэннем, праграмнае забеспячэнне як паслуга - адзіная будучыня. Старая мадэль стварэння і разгортвання праграмнага забеспячэння на носьбітах недахоп, дорага і не мае неабмежаванага патэнцыялу, які мае SaaS. Многія людзі да гэтага часу аддаюць перавагу старой мадэлі разгортвання праграмнага забеспячэння - я сцвярджаю, што бізнес SaaS - гэта незвычайная мадэль, якая дазваляе прадпрыемствам хутчэй фінансаваць рост, хутчэй станавіцца прыбытковым і працягваць паляпшаць карыстацкі досвед з мінімальнымі ўкладаннямі.\nДля любога студэнта каледжа я не магу падкрэсліць кіраванне рэпутацыяй дастаткова. Навучанне нашых студэнтаў па стварэнні рэпутацыі ў Інтэрнэце - альбо шляхам стварэння праектаў і размяшчэння іх у Інтэрнэце, вядзення блогаў пра іх, далучэння да сацыяльных сетак і далучэння прафесійны сеткі, каб пачаць наладжваць прафесійныя адносіны, - гэта ўсе крокі, неабходныя для выхаду з каледжа і паспяховай кар'еры. Я думаю, што ўсе мы пагадзімся з тым, што пакуль што дні масавага набору кампаній, каб вы ўвайшлі ў тлушч працы даўно няма. Калі вы выйдзеце ў Інтэрнэт раней, атрымаеце прафесійную прысутнасць і пачнеце сустракацца і вітацца з рэгіянальнымі спецыялістамі, - магчыма, вы зможаце адкрыць дзверы.\nДзякуй доктару Томасу Хо і старшыні CILT Стывену Хандлі ў ИУПУИ за магчымасць падзяліцца з класам тым, што я даведаўся. Я не магу дастаткова сказаць пра тое, наколькі неверагодны персанал і памяшканні ў IUPUI - і іх адкрытасць для рэгіянальных прадпрымальнікаў і такіх людзей у сацыяльных сетках, як я, паказвае, наколькі яны адданыя рухам адукацыі з хуткасцю тэхналогій!\nIUPUI таксама займае асаблівае месца ў маім сэрцы, таму што менавіта там мой сын зараз ідзе ў школу. Біл - выдатнік студэнта IUPUI па матэматыцы і фізіцы, рэпетытар матэматычнай лабараторыі, і ён пачынае займацца фізічнымі даследаваннямі. IUPUI быў дзіўнай установай - кожны дзень прапаноўваў і заахвочваў майго сына пашыраць новыя і складаныя магчымасці. Нядаўна ён быў вылучаны супрацоўнікамі Стыпендыя Бары Голдуотэра!\nКлючавыя словы: стыпендыя Бары ГолдуотэрацытадукацыяіупуіфізікаСтывен ХандліТомас Хоуніверсітэт


Культура - Апярэдзіў час “нябесных бегаў”\nНельга не пагадзіцца з меркаваннем доктара філалагічных навук Арсена Ліса, што Язэп Драздовіч — надзвычай цікавая постаць у духоўным жыцці Беларусі. Ужо будучы вучнем віленскай мастацкай школы, ён задумваецца пра адраджэнне нацыянальных каштоўнасцей і, відаць, без ваганняў далучаецца да афармлення выданняў на роднай мове. У 1910 годзе Драздовіч афармляе першы беларускі каляндар-кнігу, пазней стварае ў стылі мадэрн карціну для вокладкі кнігі Канстанцыі Буйло “Курганная кветка”, іншую графіку. І ўсё гэта — на фоне катастрафічнага фінансавага становішча.\nПасля пераезду ў Вільню ў 1920-я гады Драздовіч, акрамя мастацтва, пачынае займацца літаратурай. Выходзяць аповесць “Вялікая шышка”, прысвечаная творчай моладзі, высока ацэненая Максімам Гарэцкім, разнастайныя апавяданні.\nЯ.Драздовіч. “Усяслаў Полацкі”, 1923 г.\nІ ўсё ж свой непакой за лёс Радзімы творца перадае найперш сродкамі жывапісу. Ствараецца сімвалічная карціна, дзе адлюстраваны полацкі князь Усяслаў Чарадзей у кіеўскім астрозе.\nНазіраючы за жыццёвым шляхам Драздовіча, так і хочацца выказаць яго сутнасць словамі: “Чым горш — тым лепш”. Бо якраз з-за страты працы выкладчыка ў навагрудскай гімназіі, а пасля — ілюстратара-сцэнарыста ў беластоцкім аддзяленні Таварыства беларускай школы, мастак у 1930-я гады вяртаецца на родную Дзісненшчыну, дзе вандруе, займаецца археалагічнымі раскопкамі, стварае мастацкія дываны на гістарычныя матывы, паралельна збірае фальклор і афармляе яго ў рукапісныя зборнікі, матэрыялы якіх, як адзначыў Арсен Ліс, былі выкарыстаны ў шматтомнай серыі “Беларуская народная творчасць”.\nАле не толькі гэтым займаўся творца на малой радзіме. На ўлонні прыроды яго вабіў космас. Як адзначае старшы навуковы супрацоўнік Гісторыка-культурнага музея-запаведніка “Заслаўе” Юрый Малаш, астранамічныя даследаванні Язэпа Драздовіча надзвычай каштоўныя і нават цяпер выклікаюць цікавасць у вучоных Расійскай акадэміі навук. Канешне, можна шмат спрачацца пра навуковую значнасць распрацаваных Драздовічам касмічных тэорый, але не выклікае сумненняў вартасць яго пазнавальнай кнігі на беларускай мове “Нябесныя бегі”, асаблівую каштоўнасць якой надаюць шаснаццаць “астранамічных” ілюстрацый. Не менш цікавая і тэорыя паходжання планет Сонечнай сістэмы, якую ў 30-я гады Драздовіч даслаў у Акадэмію навук БССР. Ды космас для Драздовіча — не толькі астраномія, але і філасофія. Якраз пра гэта сведчыць рукапісная кніга “Бяседы аб утварэнні свету. Дзе мы і хто мы. Небазнаўства”, у якой творца марыць пра падарожжа на Месяц. Усё, што не сказана словамі, мастак рэалізуе фарбамі. Такім чынам ствараюцца жывапісныя серыі “Жыццё на Месяцы“, “Жыццё на Сатурне”, а таксама вобразы цывілізацый далёкіх зорак.\nАле не ўсе яго сучаснікі маглі зразумець погляды творцы, якому нічога не заставалася, як заняцца вырабам мастацкіх дываноў, што і сёння ўпрыгожваюць сялянскія хаты і музейныя калекцыі.\nПершае ж усведамленне велічы Язэпа Драздовіча пасля яго смерці адбылося ў сярэдзіне 1960-х гадоў, калі акадэмічная бібліятэка папоўнілася вялікай калекцыяй рукапісаў і графічных твораў беларускага мастака. Як паведаміла Таццяна Жук, загадчыца сектара рукапісаў Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа, дзе адкрылася выстаўка да юбілею мастака “Вандроўнік за марай”, аснову экспазіцыі складаюць разнастайныя дакументы, рукапісы, малюнкі, эскізы, рэдкія фотаздымкі з асабістага фонду Язэпа Драздовіча, які захоўваецца ў бібліятэцы.\nУвазе наведвальнікаў прапануецца арыгінал дзённіка мастака, узоры эпісталярнай спадчыны, фальклорныя матэрыялы і шмат іншых цікавых рэчаў, некаторыя з якіх, як напрыклад, чарцяжы, выстаўляюцца перад шырокай грамадскасцю ўпершыню. Усяго ж у бібліятэцы захоўваецца 79 адзінак твораў Язэпа Драздовіча.\nПасведчанне Беларускай школьнай рады, аформленаеЯзэпам Драздовічам, 1920 г.\nДзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры таксама не абмінуў 120-гадовы юбілей Язэпа Драздовіча: на спецыяльнай выстаўцы прадстаўлены два дываны 1939 года, а таксама цікавая скрыня больш позняга часу.\nАле найбольш маштабны праект у межах святкавання 120-годдзя славутага творцы — выстаўка “Зямля і космас Язэпа Драздовіча” ў Доме-музеі І з’езда РСДРП. У аснову экспазіцыі былі пакладзены яго творы з фондаў Нацыянальнага музея гісторыі і культуры краіны, Нацыянальнага мастацкага музея, Музея старажытнабеларускай культуры, Гісторыка-культурнага музея-запаведніка “Заслаўе”, Дзяржаўнага літаратурнага мемарыяльнага музея Якуба Коласа. Па задуме стваральніка канцэпцыі выстаўкі Юрыя Малаша прастора экспазіцыі падзяляецца на дзве часткі — зямлю і космас, — адпаведна на першым і другім паверхах. На экспазіцыі можна ўбачыць малавядомыя творы мастака, узоры графікі і разьбы па дрэве, планы-замалёўкі археалагічных раскопак Навагрудскага замка і, канешне ж, палотны, прысвечаныя космасу, у якіх выяўлены прадчуванні навуковых адкрыццяў.\nЗа час шматгадовых даследаванняў дакументаў, звязаных з асобай Язэпа Драздовіча, сабрана і сістэматызавана амаль уся яго вядомая спадчына, што патрабуе выдання. Па словах намесніка дырэктара Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь Надзеі Усавай, праз два гады плануецца стварыць генеральны каталог работ Драздовіча ў электронным выглядзе, які будзе перададзены ва ўсе айчынныя бібліятэкі. Як адзначыла Надзея Усава, вялікую цікавасць да яго спадчыны праяўляюць і замежныя аматары жывапісу: у прыватнасці, наведвальнікі выстаўкі Язэпа Драздовіча ў Друскіненкаі і Вільнюсе выказалі вялікае захапленне ўбачаным. Таму сумнявацца ў папулярнасці нават самастойнага музея творцы, думаецца, не выпадае.


Альвеококкоз: сімптомы, дыягностыка і лячэнне 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nАльвеококкоз - захворванне, пры якім лічынкі паразіта Alveococcus multilocularis дзівяць пераважна тканіны печані. Раскажам пра сімптомы гэтай хваробы, аб метадах дыягностыкі яе і спосабах лячэння.\nПры ўцягванні ў паталагічны працэс плевры хворых турбуе кашаль.\nДоўгі час (ад 5 да 15 гадоў) захворванне можа працякаць незаўважна. Яго выяўляюць пры прафілактычным аглядзе пацыента або пры абследаванні з нагоды іншых хвароб, перш за ўсё, пры ўльтрагукавым даследаванні печані.\nПры працяглай плыні хваробы з'яўляюцца скаргі на цяжар у правым падрабрынні, слабасць, адсутнасць апетыту, зніжэнне вагі. Можа нязначна павышацца тэмпература цела.\nЧасам першая прыкмета альвеококкоза - жаўтуха, выкліканая здушэннем жоўцевых шляхоў. Яна суправаджаецца жаўтушная слізістых абалонак, склер, скуры, скурным свербам, светлым калам, пацямненне мачы, прыкметамі агульнай інтаксікацыі.\nПры аглядзе пацыента можна вызначыць значна павялічаную шчыльную печань, бязбольную, на фоне зусім нармальнага самаадчування пацыента. У такога хворага лекар павінен высветліць,ня ці пражываў ён на працягу апошніх 15 гадоў у раёнах з высокім распаўсюджваннем альвеококкоза, ці не было ў яго кантакту з дзікімі жывёламі, не ўжываў Ці ён неапрацаваныя лясныя ягады.\nЗахворванне можа праявіцца і іншымі ўскладненнямі: гнойным холангітах, метастазамі ў лёгкія або мозг.\nПры гнойным халангіце захворванне пачынаецца востра з ліхаманкі, боляў у правым падрабрынні і жаўтухі. Характэрная моцная слабасць, дрыжыкі. Затым развіваецца билиарный сэпсіс, які суправаджаецца моцным зніжэннем артэрыяльнага ціску і парушэннем свядомасці.\nКалі альвеококк паступова прарастае ў лёгкія і плевру, хворага пачынаюць турбаваць пастаянныя ныючыя болі ў правай палове грудной клеткі, кашаль. Часам паразітарная пухліна распадаецца з адукацыяй паведамленні (свіршча) паміж жоўцевымі пратокамі і бронхі. У тым выпадку, калі альвеококкоз лёгкіх мае метастатическое паходжанне, ён суправаджаецца кашлем, дыхавіцай, прыкметамі пнеўманіі.\nПаражэнне галаўнога мозгу характарызуецца з'яўленнем у тканіны органа вялікай колькасці бурбалак, вакол якіх назіраецца выяўленае запаленне, з'яўляюцца ўчасткі размякчэння мазгавога рэчыва і кровазліцця. Запаленчая рэакцыя закранае і абалонкі мозгу.Захворванне пачынаецца востра: раптам з'яўляюцца і хутка нарастаюць такія сімптомы:\nвыпадзенне палёў гледжання;\nпаралічы і іншая очаговая сімптаматыка.\nЛячэнне пры гэтым захворванні комплекснае. Выдаляецца ачаг альвеококкоза з дапамогай хірургічнай аперацыі. Прымяняецца альбо частковае выдаленне печані (рэзекцыя), альбо ў больш лёгкіх выпадках вузел спрабуюць вылушчыць. Калі пры гэтым застаецца частка тканіны паразіта, прарослай ўздоўж сасудаў, яе падвяргаюць кріодеструкція (разбурэння з дапамогай вадкага азоту). Пры татальным паразе павінен стаяць пытанне аб трансплантацыі печані.\nДадаткова выкарыстоўваюць сістэмныя супрацьпаразітарныя сродкі - мебендазол.\nСістэмная тэрапія таксама выкарыстоўваецца пры альвеококкозе галаўнога мозгу. Прагноз пры гэтым ускладненні неспрыяльны.\nАльвеококкоз лёгкіх лечыцца хірургічна: праводзіцца выдаленне часткі органа.\nПры гнойным халангіце праводзяць хірургічнае ўмяшанне, накіраванае на дэкампрэсію жоўцепратокаў (зніжэнне ў іх ціску жоўці і забеспячэнне яе адтоку), прызначаюць антыбактэрыйную і дезінтоксікаціонной тэрапію.\nХворыя з ізаляваным альвеококкозом печані пры немагчымасці выканаць радыкальную аперацыю могуць жыць дастаткова доўга пасля заражэння (да 20 гадоў). Гібель іх паходзіць ад пячоначнай недастатковасці на фоне жаўтухі ці ад метастазаў у мозг.\nветэрынарны нагляд за службовымі і хатнімі сабакамі;\nзахаванне эпідэміялагічнага рэжыму на бойні;\nадмова ад кантактаў з незнаёмымі сабакамі і коткамі (асабліва гэта тычыцца дзяцей);\nвыкананне правіл асабістай гігіены і харчавання (рэгулярна мыць рукі, не ёсць нямытыя лясныя ягады, не піць некипяченую ваду з адкрытых вадаёмаў).\nПраявы альвеококкоза неспецифичны, таму пры нагадваюць яго сімптомах трэба звярнуцца да тэрапеўта. Пасля абследавання хворага накіроўваюць да інфекцыяніста або спецыяліста па паразітарных захворванняў. У лячэнні захварэў актыўна ўдзельнічаюць хірургі. Пры неабходнасці праводзіцца кансультацыя гепаталогіі, гастраэнтэролага, неўролага, пульмонолога.\nГлядзіце відэа: Эхинококкоз і альвеококкоз: прычыны, сімптомы і дыягностыка / УтроLive / НТС\n← Зводзіць ногі курчай: што рабіць?\nХилоторакс: прычыны, сімптомы, дыягностыка, лячэнне →\nПрыкметы захворванняў страўніка\nПрыроджаная дысфункцыя кары наднырачнікаў: прыкметы, прынцыпы дыягностыкі і лячэння\nДругая жыццё апрацоўчай дошкі\nБранхіт: востры і хранічны\nЭндаскапічная рэтраградная холангиопанкреатография (ЭРХПГ)\nДыета па групе крыві: чаму гэта не працуе


Культура - “Амартызацыя” ў мастацтве\nЯшчэ адносна нядаўна паняцце “куратар” успрымалася як малаўцямны неалагізм альбо і наогул мела не надта прыемныя канатацыі (“Была такая асоба, якая суправаджала дэлегацыі мастакоў у рамках выездаў за мяжу”, — прыгадаў падчас “круглага стала” знаны мастацтвазнаўца, рэдактар аддзела газеты “Культура” Барыс Крэпак). Больш за тое: арт-працэс спраўна функцыянаваў і без гэтага звяна. Але “выстаўкамы” і “мастсаветы” незваротна сышлі ў мінулае, і пытанне, хто ж павінен запоўніць вакантнае месца пасярэдніка паміж мастаком і гледачом, набыло актуальнасць.\nПасада “куратар” па-ранейшаму адсутнічае ў штатных раскладах, але самое паняцце ўжо, бадай, прыжылося. Што праўда, удзельнікі дыскусіі не раз падкрэслівалі нявызначанасць яго ролі ў айчынным арт-працэсе. Як паказвае практыка, куратара ў нас досыць часта блытаюць з менеджарам, спонсарам, экспазіцыянерам, надзяляючы яго неўласцівымі для гэтай прафесіі функцыямі.\nЗборныя выставы, якія жартаўнікі яшчэ ў савецкі час празвалі “брацкімі магіламі”, сёння зазвычай маюць гордае найменне “праект” і, вядома ж, куратарскую канцэпцыю. Але, як неаднаразова адзначалася падчас “круглага стала”, сама сутнасць ад гэтага мала змянілася, а новаўвядзенні — не больш чым знешні флёр і даніна модзе.\n— Выбар прафесійных куратараў у нас вельмі малы, —- адзначыла дырэктар Нацыянальнага цэнтра сучасных мастацтваў Наталля Шаранговіч. — З кожным ты ўжо працаваў і адразу пазнаеш ягоны почырк, як бы ён ні імкнуўся яго прыхаваць. Адпаведна, можна адразу зразумець, які вынік будзеш мець напрыканцы. І гэтая сітуацыя зусім не радуе.\nУ сваю чаргу, яна паабяцала падтрымку з боку Нацыянальнага цэнтра тым добрым ідэям, якія патрабуюць пэўнай дапрацоўкі — прычым падтрымку не толькі арганізацыйную, але таксама і куратарскую. Балазе установа мае папраўдзе моцную каманду, якая ўключыла перадусім спрактыкаваных куратараў-практыкаў, здатных даць пачаткоўцам карысныя парады не з тэорыі, але менавіта з уласнага досведу.\nНа думку старшыні Беларускага саюза мастакоў Рыгора Сітніцы, у многіх выпадках куратар не надта і патрэбны: з яго функцыяй можа паспяхова справіцца сам мастак. Маўляў, каму, як не аўтару, лепш зразумела, якім чынам прадстаўляць свае творы публіцы. У сваю чаргу, скульптар Канстанцін Селіханаў адзначыў, што погляд збоку для мастака можа быць надзвычай карысным, і менавіта таму ён ахвотна супрацоўнічае з куратарамі пры арганізацыі сваіх праектаў...\nЯшчэ адна прыкметная тэндэнцыя беларускага арт-жыцця — “шматстанковасць” большасці з тых, хто выступае ў якасці куратара. Зазвычай гэта бывае мастак, які ініцыюе той ці іншы праект, каб сябе паказаць і іншым даць аналагічную магчымасць. Трохі радзей — мастацтвазнаўца. Пры гэтым на Захадзе такая сітуацыя — хутчэй выключэнне з правілаў.\nСкульптар, мастацтвазнаўца і куратар Павел Вайніцкі прапанаваў паставіць выпуск прадстаўнікоў гэтай арт-спецыяльнасці “на акадэмічны паток”, задзейнічаўшы адпаведны замежны досвед, а пры магчымасці — і спецыялістаў. Пры ўсёй слушнасці такой ідэі, яна выклікае нямала пытанняў, і першае з іх: куды ж будуць размяркоўвацца выпускнікі? На жаль, на сённяшні момант куратарства досыць цяжка назваць прафесіяй, і звыклых для замежнай практыкі ганарараў яе прадстаўнікі не атрымліваюць. Прыкладам, той самы Вайніцкі на голым энтузіязме пракурыраваў цікавы праект вулічнага мастацтва ў рамках буйнога міжнароднага форуму. Адпаведна, прычына часам нават не ў поўнай адсутнасці сродкаў. Проста няма ў нас такой завядзёнкі — плаціць куратару.\nЗ іншага боку, у беларускай арт-прасторы паступова праяўляецца і іншая звыклая для замежжа тэндэнцыя. Як адзначыла рэдактар аддзела часопіса “Мастацтва” Алеся Белявец, часам куратар выкарыстоўвае аўтараў, не раўнуючы, бы жывапісец фарбы. Прычым куратарскі валюнтарызм можа ахопліваць не толькі сучасную, але і гістарычную парадыгму мастацтва. Нехта сваім валявым рашэннем вызначае, якой была нядаўняя гісторыя нашага мастацтва, хто ўвайшоў у яе, а хто — праляцеў міма.\nПэўнай панацэяй (ці, прынамсі, “амартызатарам”) для гэтай і падобных з’яваў магла б стаць арт-крытыка — яшчэ адзін важны пасярэднік паміж аўтарам і рэцыпіентам. Але сёння яна мае прынамсі дзве істотныя хібы — павярхоўнасць і кампліментарнасць. Прычым мастакі з ліку ўдзельнікаў “круглага стала” наракалі перадусім на першае, а вось самі крытыкі — акурат на другое. Маўляў, надта прынцыповым у тутэйшым арт-асяроддзі жывецца няпроста.\n— Ды не, да крытыкі я акурат гатовы, абы яна была ўзважанай і ўдумлівай, — запэўніў Рыгор Сітніца. — І калі я чытаю пра сябе і мне робіцца ніякавата, дык зусім не таму, што мяне нехта ганіць. Хутчэй, усё акурат наадварот…\nПа словах старшыні секцыі крытыкі Саюза беларускіх мастакоў Леаніда Дзягілева, гэтая прафесія цяпер зусім не ў фаворы. Зрэшты, і прафесіяй яе даволі цяжка назваць. Не так шмат у нас рэдакцый, якія б мелі ў штаце ўласнага арт-крытыка. Ды і што можна казаць, калі ці не найпапулярны айчынны інтэрнэт-партал нават пазбавіўся ад самой рубрыкі “Культура”?\nЗаканамерныя вынікі такой сітуацыі абмяркоўваліся на “круглым стале”. Героямі СМІ становяцца тыя аўтары, хто ўмее запэўніць малакампетэнтных журналістаў ва ўласнай геніяльнасці, і частотнасць згадвання ў медыяпрасторы мала залежыць ад мастацкага ўзроўню. Адпаведна, месца і паўнамоцтвы крытыка захоплівае піяр-менеджар.\nПраблема яшчэ і ў тым, што кампетэнтная гутарка пра мастацтва рэдка выходзіць па-за межы своеасаблівых гета для “прасунутай публікі” — спецыялізаваных выданняў. Ды і іх на Беларусі прыкметна бракуе: як адзначыў Канстанцін Селіханаў, зацікаўленыя асобы маюць магчымасць выказваць свае меркаванні на адных і тых самых пляцоўках, і таму даўно ўжо наспеў час ствараць новыя культурныя СМІ. Не дзеля канкурэнцыі, але дзеля плюралізму.\nРазважаючы на тэму, чаму многія цікавыя выставы застаюцца незапатрабаванымі гледачом, прысутныя наракалі на брак рэкламных бюджэтаў. І сапраўды, мінулы год прынёс вельмі красамоўны прыклад: “Восеньскі салон з “Белгазпрамбанкам” пабіў усе рэкорды наведвальнасці, не ў апошнюю чаргу дзякуючы маштабнай рэкламнай кампаніі. Але дзеля справядлівасці варта адзначыць, што і арганізаваны гэты праект быў на прынцыпова іншым узроўні, чым “сярэднестатыстычная” зборная выстава.\nГутарка зайшла і пра тэлебачанне. Гэта заканамерна: яго крытыкуюць бадай заўсёды, калі гаворка вядзецца пра папулярызацыю культуры. А тэлебачанне амаль і не рэагуе, спасылаючыся на голыя лічбы рэйтынгаў. Маўляў, не карыстаюцца праграмы пра культуру глядацкім попытам. Рыгор Сітніца патлумачыў гэтую сітуацыю проста: не карыстаюцца, бо атрымліваюцца яны нуднымі ды бесканфліктнымі.\n— Пасадзілі б мяне ў якім ток-шоу насупраць Альгерда Бахарэвіча, вось тады былі б сапраўдныя “страсці па культуры”, і рэйтынг бы адразу ўзрос, — адзначыў ён, намякаючы на бурлівую дыскусію аб стаўленні да класікі, што разгарэлася пару гадоў таму ў Інтэрнэце.\nУрэшце, усе прысутныя сыйшліся на тым, што важная функцыя і куратара, і крытыка — гэта быць для мастака цікавым ды шчырым суразмоўцам, які не псуе яму нервы дзеля ўласнага самазадавальнення, але дазваляе расці, выпраўляючы ягоныя хібы.


Белтэлекам нагадаў правайдэрам, хто ў доме манапаліст\n08.08.2006 / 21:08\nСытуацыя вакол канфлікту інтэрнэт-правайдэраў і РУП «Белтэлекам» працягвае разьвівацца. Нагадаем, 1 жніўня 2006 году «Белтэлекам» рэзка павысіў кошт красіроўкі тэлефоннай лініі (больш як у 30 разоў) і павялічыў кошт тэхабслугі ADSL-лініі (да 15990 рублёў). У зьвязку з гэтым недзяржаўныя правайдэры былі змушаныя сувымерна падняць цэны на паслугі.\nГрупа інтэрнэт-правайдэраў падала ў адрас РУП «Белтэлекам» калектыўную прэтэнзію. Дадаткова на сайтах правайдэраў былі разьмешчаныя аб’явы пра падвышэньне тарыфаў, дзе віна за павелічэньне кошту паслугаў перакладалася непасрэдна на «Белтэлекам».\nКагадзе на сайце «Белтэлекама» зьявіўся тэкст, які можна лічыць афіцыйным адказам на прэтэнзію правайдэраў. Згодна з прыведзенай інфармацыяй, падвышэньне кошту некаторых паслугаў зробленае з прычыны распрацоўкі тыпавой дамовы на аказаньне паслугі «Выкарыстаньне абанэнцкіх ліній». Новая дамова была распрацаваная з прычыны таго, што попыт на паслугу паўстаў ня толькі ў Менску, але і на ўзроўні абласных і раённых цэнтраў. Тарыфы прайшлі ўзгадненьне ў Міністэрстве сувязі і інфарматызацыі РБ.\nЯк адзначае «Белтэлекам», менавіта манапаліст ёсьць уладальнікам збудаваных ім абанэнцкіх ліній тэлефоннай сеткі агульнага карыстаньня. «Калі абанэнт жадае скарыстацца паслугамі іншага апэратара, гэта значыць, што тэлефонная ліінія дадзенага апэратара будзе сумесна выкарыстоўвацца як РУП «Белтэлекам», так і іншым апэратарам з гледзішча аказаньня паслуг. Пры гэтым «Белтэлекам» працягвае несьці выдаткі на эксплюатацыю лініі і адказнасьць за якасьць усіх відаў паслуг на яе базе».\n«За выкарыстаньне абанэнцкай лініі ўсталяваныя адзіныя тарыфы. Яны складаюцца з адзінаразовай платы за інсталяцыю абанэнцкай лініі – 18700 рублёў (для існых абанэнтаў не спаганяецца) і штомесячнай платы «за даваньне другаснаму апэратару абанэнцкай лініі «Белтэлекама» – 15990 рублёў. Гэта не павышэньне тарыфаў на красіраваньне абанэнцкай лініі, як пададзена ў прэтэнзіі апэратараў на адрас «Белтэлекама». Гэта ўвядзеньне новай паслугі на тэрыторыі краіны і тарыфаў на яе. Усё гэта і ўлічанае ў новай распрацаванай міжапэратарскай дамове», - гаворыцца ў заяве «Белтэлекама».\nПры гэтым апэратар электрасувязі спасылаецца на «міжнародную практыку»: «Ва ўсім сьвеце прынятая практыка, што за выкарыстаньне абанэнцкай лініі апэратарамі спаганяецца адзінаразовая і штомесячная плата. У Расеі, да прыкладу, парадку 30-50 даляраў адзінаразова і ад 10 даляраў да 10 эўраў штомесяц за кожнага абанэнта».\nНа заканчэньне «Белтэлекам» задаецца пытаньнем: «Як вы лічыце, калі б «Белтэлекам» выкарыстоўваў абанэнцкую лінію, збудаваную іншым апэратарам, гэта было б для «Белтэлекама» бясплатна?»\nМіж тым, недзяржаўныя правайдэры лічаць, што гэткі падыход можа прывесьці да зьнішчэньня рынку камэрцыйнага правайдынгу ў цэлым.\n«Белтелеком» разработал типовой договор о взаимодействии операторов электросвязи по использованию абонентских линий.\nТэкст калектыўнага ліста-прэтэнзіі на адрас РУП «Белтэлекам»


«Вясна» нагадае пра гадавіну «судзілішчаў»\n30 красавік 2012, 19:03\n2 траўня праваабарончы цэнтар «Вясна» мае прэзэнтаваць адразу два выданьні: фотаальбом «За права на выбар: Партрэты асуджаных. Плошча-2010» і «Наша Вясна. Гісторыя ў асобах».\nГероі фотаальбому «За права на выбар» — фігуранты крымінальнай справы, усчатай пасьля акцыі пратэсту супраць фальсыфікацыі вынікаў прэзыдэнцкіх выбараў 19 снежня 2010 году. Якраз год таму, у траўні 2011-га, выдаўся пік «судзілішчаў» па гэтай справе. У выніку былі асуджаны 42 чалавекі, некаторыя зь іх дагэтуль у зьняволеньні.\nВыданьне «Наша Вясна. Гісторыя ў асобах» прысьвечана 16-гадовай гісторыі праваабарончага цэнтру «Вясна» і складаецца з інтэрвію з актывістамі арганізацыі. Сярод іх — апошняе інтэрвію на волі нязьменнага кіраўніка «Вясны» Алеся Бяляцкага.\nУ межах прэзэнтацыі адбудзеца абмеркаваньне сытуацыі з правамі чалавека і праблемы палітвязьняў.\nУ імпрэзе возьмуць удзел намесьнік старшыні ПЦ «Вясна» Валянцін Стэфановіч, жонка палітвязьня Мікалая Статкевіча Марына Адамовіч, кандыдат гістарычных навук, рэдактар незалежнай газэты «Новы час» Аляксей Кароль, сябра Рады ПЦ «Вясна» Тацьцяна Рэвяка.


Абмен ЭОС на Visa І MasterCard RUB — Курсы абмену валют — Маніторынг абменнікаў криптовалют\nКурсы абмену ЭОС на Visa І MasterCard Расійскі Рубель\nEOS to Visa/Mastercard Russian Ruble — EOS to CARDRUB\nEOS на Visa І MasterCard RUB\nНа гэтай старонцы наведвальнік можа даведацца, дзе можна вырабіць абмен ЭОС на Visa І MasterCard Расійскі Рубель па лепшага курсе. Пры выбары лепшага курсу звяртайце ўвагу на рэзерв валюты CARD RUB. Пры недастатковай суме рэзерву валюты Расійскі Рубель выбірайце абменнік з горшым курсам, але з дастатковым для вашага абмену рэзервам. Усе курсы CARD RUB і EOS атрыманы з экспартных файлаў абменных сэрвісаў. Дадзеныя ў табліцы адсартаваныя па прынцыпе - больш выгадны курс абмену ЭОС на Visa І MasterCard Расійскі Рубель у пачатку табліцы.\nКанверсія EOS → CARDRUB ажыццяўляць 5 абменных пунктаў.\nПерайсці да абмену ў зацікавіў абменным пункце можна націснуўшы на кнопку са стрэлкамі. Памятаеце пра тое што не ўсе абменныя пункты мяняюць EOS на CARD RUBу аўтаматычным рэжыме. Пункты абменьваюць валюту ў «ручным» рэжыме звычайна не вырабляюць аперацыі абмену ноччу, у выхадныя і святочныя дні.\nІншыя варыянты купіць Visa І MasterCard RUB і прадаць EOS\nRUB Visa І MasterCard на ЭОС\nКурс EOS на Visa І MasterCard RUB\nАбмяняць ЭОС на Visa І MasterCard Расійскі Рубель


* Міністэрства інфармацыі радыкальна скараціла фінансаваньне часопісу “Крыніца” — адзінага зь дзяржаўных, дзе рэгулярна друкаваліся аўтары ўсіх эстэтычных і палітычных поглядаў, у тым ліку авангардысты й нацыяналісты. Цяпер часопіс будзе атрымліваць ад дзяржавы 3 мільёны рублёў на квартал, а гэтага хопіць толькі на друкаваньне часопісу без заробку для супрацоўнікаў рэдакцыі і без аўтарскіх ганарараў. Другі варыянт для “крынічанаў” — атрымліваць заробак, а часопіс не выпускаць. Супрацоўнікі рэдакцыі на сваім сходзе пастанавілі адмовіцца ад паловы заробку й на гэтыя грошы ўсё ж выпускаць “Крыніцу”, хоць і радзей.\n* У Нацыянальным музэі гісторыі й культуры праходзіць выстава “Пэрсанажы пэкінскае опэры”. Экспануюцца каля 60 лялек у шыкоўных строях, некаторыя зь іх — у чалавечы рост. Групы лялек утвараюць сцэны са спэктакляў, якія ў жывым выкананьні спалучаюць сьпевы з акрабатычым баруканьнем і рытуальнымі жэстамі. Асноўныя тыпажы пэкінскае опэры ўвасабляюць тры чалавечыя полы: мужчыну, жанчыну й клёўна.\n* У маскоўскім офісе Саюзу пісьменьнікаў “Россия” прайшла прэзэнтацыя двухтамовае “Анталёгіі беларускае паэзіі”, што выйшла ў выдавецтве “Русский Двор”. Укладальнік і перакладчык на расейскую мову Генадзь Рымскі ўключыў у гэтую анталёгію творы больш як 150 аўтараў, пачынаючы з Францішка Скарыны й Сымона Полацкага. Ёсьць у анталёгіі й пераклады з польскамоўных беларускіх паэтаў, у тым ліку Адама Міцкевіча і Яна Баршчэўскага.\n* Найпапулярнейшы сталічны кінатэатар “Кастрычнік” зачыніўся на рамонт. Паказы фільмаў спыненыя, каб замяніць у глядзельнай залі паркет, які праляжаў там 27 гадоў. Апроч таго, “Кастрычнік” станецца першым у Беларусі кінатэатрам, дзе прыступкі сходаў будуць абсталяваныя адмысловымі ліхтарыкамі, каб гледачам было зручна шукаць у цемры свае рад і месца.\n* Нацыянальны тэатар опэры Беларусі запрасіў выступіць у спэктаклі “Кармэн” турэцкіх сьпевакоў. Галоўных пэрсанажаў найвядомага музычнага твору Бізэ пагадзіліся выканаць салістка Стамбульскага тэатру опэры Жаклін Чаркчы, барытон Гёкхан Коч і дырэктар Ізьмірскага тэатру опэры Хакан Айсеў. Усе астатнія выканаўцы — беларускія. Спэктакль “Кармэн” з турэцкім акцэнтам можна будзе паслухаць 31 студзеня.\n* 29 студзеня ў бібліятэцы імя Янкі Купалы мае адбыцца прэзэнтацыя кніжнае сэрыі, якую пачало выпускаць згуртаваньне авангардных літаратараў “Шмэрцвэрк”. Кніга Ільлі Сіна “Нуль” выйшла ў віленскім выдавецтве “Рунь”, а кніга Зьмітра Вішнёва “Тамбурны маскіт” — у пецярбурскім выдавецтве “Невский простор” пры ўдзеле беларускага выдаўца Ігара Логвінава. Дырэктарка бібліятэкі ў апошні момант абмежавала час прэзэнтацыі, і таму выступы запрошаных музычных гуртоў не адбудуцца. Вішнёў аздобіў сьцены бібліятэкі сваімі жывапіснымі палотнамі, але дырэктарка забараніла ладзіць адкрыцьцё гэтае выставы. На знак пратэсту Ільля Сін адмовіўся агучваць свае творы на прэзэнтацыі кнігі, а Вішнёў мяркуе прачытаць толькі адзін верш — пра злосных чыноўнікаў.


Палітыка, 03 верасень 2008\nсерада 3 верасень 2008\n13:09, 03 верасень 2008\nЦВК разгледзела скаргі 30 незарэгістраваных кандыдатаў з рэгіёнаў у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў. Зь іх ЦВК задаволіла толькі 5. 24-м прэтэндэнтам на дэпутацкія мандаты далі адмоўны адказ. Яшчэ адну скаргу дадаткова разгледзяць у чацьвер.\n12:49, 03 верасень 2008\nКолішні амбасадар ЗША пра праблему беларускага выбару ў сувязі з падзеямі ў Грузіі.\n11:18, 03 верасень 2008\nПра што гаворыць той факт, што кіраўнік беларускага ўраду ўжо ня першы раз сустракаецца з высокімі чыноўнікамі краінаў Эўразьвязу?\n11:04, 03 верасень 2008\nСёньня ЦВК пачынае разгляд скаргаў незарэгістраваных кандыдатаў у дэпутаты. Акруговыя камісіі адмовілі ў рэгістрацыі 84 прэтэндэнтам.\n01:56, 03 верасень 2008\nНа гэтым тыдні будзе апублікаваны першы прамежкавы адказ місіі аб парлямэнцкай выбарчай кампаніі.\n01:51, 03 верасень 2008\n“Беларусь ступіла на шлях прагрэсу — запрасіла назіральнікаў АБСЭ і вызваліла палітзьняволеных", — заявіў прэм'ер-міністар Літвы Гядзімінас Кіркілас пасьля перамоваў з кіраўніком беларускага ўраду.\n23:32, 02 верасень 2008\n23:08, 02 верасень 2008\nЛявон Баршчэўскі: "Мы павінны патрабаваць новых выбараў"\nСтаршыня Партыі БНФ Лявон Баршчэўскі ўдзяў удзел у онлайн-канфэрэнцыі на вэб-сайце Свабоды.\n22:08, 02 верасень 2008\nРазгляд касацыйнай скаргі на прысуд Эмануілу Зэльцэру адбудзецца 26 верасьня. Пра гэта “Свабодзе” паведаміў адвакат Зьміцер Гарачка.\n20:45, 02 верасень 2008\n20:10, 02 верасень 2008\nСёньня бальшыня кандыдатаў у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў завяршае запісы сваіх выступаў на дзяржаўным тэлебачаньні і радыё. Ад заўтрашняга дня ў эфіры пачнуць гучаць іх прамовы.\n19:55, 02 верасень 2008\n18:20, 02 верасень 2008\nБылы агент: Карымаў загадаў страляць у Андыжане\nБылы агент Нацыянальнай службы бясьпекі Ўзбэкістану Ікрам Якубаў заявіў, што прэзыдэнт І.Карымаў загадаў страляць у дэманстрантаў у Андыжане ў 2005 годзе. ВІДЭА\n14:20, 02 верасень 2008\nМенскі палітоляг Андрэй Фёдараў, назваў вынікі саміту Эўразьвязу, прысьвечанага сытуацыі ў Грузіі, чаканымі\n13:28, 02 верасень 2008\nУ ЦВК паступіла ўжо 50 скаргаў\nНа 10 гадзінаў раніцы 2 верасьня у Цэнтральную выбарчую камісію паступіла роўна 50 скаргаў ад незарэгістраваных кандыдатаў у дэпутаты\n12:52, 02 верасень 2008\nСідорскі сустрэнецца з прэм’ерам Літвы\nСёньня ў літоўскіх Друскеніках адбудзецца рабочая сустрэча прэм’ер-міністра Літвы Гедымінаса Кіркіласа зь кіраўніком беларускага ўраду Сяргеем Сідорскім\n11:16, 02 верасень 2008\nГрузінскі амбасадар у Беларусі перадаў ноту выканкаму СНД\nЯк вынікае з дакумэнту замежнапалітычнага ведамства Грузіі, Тбілісі патрабуе спыненьня міратворчай апэрацыі ў Абхазіі.\n03:06, 02 верасень 2008\nУ Брусэлі прайшоў экстраны саміт Эўразьвязу, прысьвечаны сытуацыі ў Грузіі.\n21:14, 01 верасень 2008\n20:40, 01 верасень 2008\nЦі Эўропа пакажа мускулы?\nСёньня лідэры краінаў-сябраў Эўразьвязу сабраліся ў Брусэлі, каб вырашыць, як адрэагаваць на расейскую вайсковую апэрацыю ў Грузіі і прызнаньне Масквой незалежнасьці Абхазіі і Паўднёвай Асэтыі.\n19:53, 01 верасень 2008\nСёньня, калі ў Брусэлі расейска-грузінскі канфлікт абмяркоўвалі палітыкі, грамадзкія эмоцыі выліваліся на плошчы эўрапейскіх сталіц. Так было і ў Празе.\n19:39, 01 верасень 2008\n"Расея кінула выклік свабоднаму сьвету"\nШто пішуць заходнія мэдыі пра грузінска-расейскі канфлікт? Агляд публікацый у “Wall Street Journal”, “Financial Times” і “International Herald Tribune”.\n18:27, 01 верасень 2008\n18:23, 01 верасень 2008\n18:08, 01 верасень 2008\nСтаршыня грамадзкага аб’яднаньня “За свабоднае разьвіцьцё прадпрымальніцтва”, кандыдат у Палату прадстаўнікоў па Барысаўскай гарадзкой выбарчай акрузе № 62 Віктар Гарбачоў прысутнічаў на паседжаньні Палітрады АДС у Менску, выступаў там і галасаваў.\n17:19, 01 верасень 2008\nC. Абразоўскі: Выконваю дысцыпліну ПКБ\nПершы сакратар Менскага абкаму Партыі камуністаў Беларускай Сяргей Абразоўскі заявіў “Свабодзе”, што мусіць працягваць удзел у выбарах як давераная асоба некалькіх кандыдатаў ПКБ.\n16:43, 01 верасень 2008\nВ.Пуціцкі: Я здымаю сваю кандыдатуру\nАктывісты апазыцыі ў рэгіёнах працягваюць абмяркоўваць маніторынг АДС наконт удзелу апазыцыі ў цяперашніх выбарах.\n15:51, 01 верасень 2008\nМізэрным назваў прагрэс на сёлетніх парлямэнцкіх выбарах праваабаронца Алесь Бяляцкі.\n14:26, 01 верасень 2008\nБеларусь у НАТО і ЭЗ. Раней за Грузію\nЭкс-прэзыдэнт Чэхіі Вацлаў Гавал лічыць, што Беларусь разам з Украінай належыць да эўраатлянтычнага рэгіёну, а таму, адрозна ад Грузіі, мае рэальныя шанцы і правы быць сябрам ЭЗ і НАТО.\n11:22, 01 верасень 2008\nНа пытаньні Свабоды адказвае рэдактар Інтэрнэт-выданьня “Салідарнасьць” Аляксандар Старыкевіч.