Адпачынак, работа, выхаванне - Сацыяльны ракурсСацыяльны ракурс\nДва месяцы адпачынку, што ў хуткім часе чакаюць большасць педагогаў, заўсёды былі падставай для зайздрасці з боку іншых спецыялістаў. Маўляў, гэта вам не стандартныя 24 дні: паспееш і справы неабходныя зрабіць, і адпачыць. Між тым многія з педагогаў і ў гэты час не развітваюцца са сваёй работай. Тым больш што прапаноў для прафесійнай падпрацоўкі дастаткова: загарадныя летнікі заўсёды маюць патрэбу ў кваліфікаваных кадрах, неабходны і педагогі, якія суправаджаюць дзяцей на адпачынак за мяжу. Прыцягвае педагогаў у гэтай дзейнасці магчымасць атрымаць дадатковы заробак і новыя ўражанні, а таксама аздаравіцца на прыродзе. Як мне расказалі ў адным з прысталічных летнікаў, зарплата педагога летась складала прыкладна 3 млн за 18 дзён.\nАднак, як паказвае практыка, адказнасць педагогаў падчас арганізацыі летняга аздараўлення дзяцей, тым больш за мяжой, надзвычай вялікая, рыхтавацца да такой работы трэба сур’ёзна, дробязей у гэтай справе няма. Не ўсе з тых, хто паспрабаваў, напрыклад, суправаджаць дзяцей за мяжу, наважыліся паўтарыць гэты вопыт. Але ёсць і тыя, хто робіць гэта з году ў год, а хтосьці штогадова працуе ў абраным беларускім летніку падчас уласнага водпуску. Многія пры гэтым кажуць, што галоўны капітал, набыты дзякуючы такой рабоце, — вопыт і новыя ўражанні.\nПрактыка дае ўпэўненасць\nСамой аднойчы давялося выпраўляць адзінаццацігадовае дзіця ў паездку за мяжу з групай школьнікаў. Сход, што правяла настаўніца, якая арганізоўвала паездку, аказаў на мяне вялікае ўражанне. Вопытная настаўніца, што называецца, расклала ўсё па палічках: ад таго, што ўзяць з сабой, а што лепш пакінуць дома, да прыкладнага часу вяртання нашых вандроўнікаў у Мінск. Нават паказала бацькам яркую вялікую цацку — кветку на доўгай ножцы, якую яна будзе трымаць у руцэ падчас экскурсій, каб кожнае дзіця здалёк яе бачыла. Дарэчы, як высветлілася пазней, такая мера перасцярогі аказалася менавіта ў “нашай” паездцы зусім не лішняй: адна дзяўчынка, разгубіўшыся ў чужым горадзе, якраз па гэтай кветцы знайшла сваю групу.\nСпынілася настаўніца і на фінансавым пытанні. Расказала і пра курсы валют, і пра тое, дзе якія сувеніры лепш набываць, растлумачыла, што грошы, якія дзеці возьмуць з сабой, будуць знаходзіцца заўсёды пры ёй, каб малыя не згубілі свае кашалькі. А выдавала яна грошы па просьбе дзяцей, запісваючы кожную такую выдачу асобна, так што бацькі мелі поўную фінансавую справаздачу, калі група вярнулася дадому. Спрэчных пытанняў, нават самых нязначных, не ўзнікла ні ў кога.\nСа сходу, пра які я пачала гэты аповед, усе ішлі ўпэўненымі ў тым, што ўвесь час знаходжання за мяжой іх дзеці будуць пад самым пільным наглядам. Адзначу і тое, што для кожнага ўдзельніка вандроўкі яна аказалася вельмі выгаднай — заплацілі мы за ўсё куды менш, чым калі б арганізоўвалі паездку асобна для сябе. Карацей (не палічыце гэта за рэкламу), рэкамендую.\nІ, канечне, тады я ўбачыла, як працуюць вопытныя настаўнікі — арганізатары дзіцячага адпачынку за мяжой. Не ведаю, ці заканчвала жанчына, пра якую я гавару, якія-небудзь спецыяльныя курсы, але такія адукацыйныя праграмы ў Беларусі існуюць.\nУлічваць патрэбы дзяцей па максімуме\nНапрыклад, нядаўна пабывала ў цэнтры дадатковай адукацыі “Альтэрнатыва” Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка. Зараз яго ўзначальвае Пётр Мікалаевіч Савасцёнак. З ім мы і пагаварылі аб рабоце педагогаў у аздараўленчых лагерах. Адразу заўважу, што і сам Пётр Мікалаевіч калісьці працаваў у такіх летніках. І, хоць было гэта даволі даўно, работу ведае непасрэдна, успаміны аб ёй захаваў найлепшыя.\n— Дзеці пасля працяглай вучобы і напружанай працы хочуць адпачыць па поўнай. І, напэўна, пазіцыя настаўніка ў тым і заключаецца, каб задаволіць гэтую патрэбу па максімуме, — гаворыць П.М.Савасцёнак. — Работа ў лагеры прынцыпова адрозніваецца ад работы ў школьным класе. Пры гэтым заўважу: адпачынак адпачынкам, але дзеці павінны развівацца і летам. Трэба ўлічваць, што ў іх падчас адпачынку застаецца патрэба паспаборнічаць, таму правільна арганізаваць разумны адпачынак — найважнейшая задача педагогаў. Адным словам, работа ў аздараўленчым лагеры — гэта нешта асаблівае, што патрабуе, я ўпэўнены, спецыяльнай падрыхтоўкі. Зразумела, поспеху ў ёй можа дасягнуць толькі той, хто шчыра жадае працаваць у лагеры, а не едзе ў яго пад прымусам. Жадаючым і падрыхтоўчыя праграмы будуць цікавымі.\nБезумоўна, многія педагогі едуць на работу ў летнік, абапіраючыся толькі на ўласныя вопыт і веды, а таксама на абавязковы інструктаж, — ідуць шляхам спроб і памылак, пры гэтым працуючы даволі паспяхова. Але навічкам падрыхтавацца да такой работы самастойна (напрыклад, з дапамогай кніг і дыскаў, падрыхтаваных у БДПУ) ці праз навучанне па спецыяльнай адукацыйнай праграме, верагодна, не будзе лішнім. Можна больш глыбока азнаёміцца, скажам, з арганізацыяй бяспечнага знаходжання дзяцей у лагеры, аказаннем даўрачэбнай дапамогі, сучаснымі падыходамі да арганізацыі выхаваўчага працэсу ў летніку і г.д.\nАдна з магчымасцей зрабіць адпачынак у летніку цікавым і карысным, на думку спецыяліста, — выкарыстанне гульнявых і інтэрактыўных тэхналогій у прафарыентацыйнай рабоце. Падобныя вучэбныя праграмы для педагогаў існуюць і ўключаюць не толькі тэарэтычны курс, але і майстар-класы, выязныя мерапрыемствы з паказам практычных заняткаў з выхаванцамі, трэнінгі з удзельнікамі.\n— У рэшце рэшт, галоўны вынік работы педагога ў аздараўленчым лагеры — гэта шчырае жаданне дзяцей прыехаць у летнік яшчэ раз, а таксама іх жаданне зноў сустрэцца з самім настаўнікам, — упэўнены спецыяліст.\nШто тычыцца непасрэдна педуніверсітэта імя Максіма Танка, то да распрацоўкі спецыяльных адукацыйных праграм для педагогаў, якія працуюць у беларускіх летніках, а таксама за мяжой, прыклалі руку спецыялісты факультэта сацыяльна-педагагічных тэхналогій на чале з яго дэканам Верай Васільеўнай Мартынавай.\nБезумоўна, любая падобная праграма мае тым большую каштоўнасць, чым больш яна арыентавана на практыку. А паколькі гаворка ідзе пра аздараўленне дзяцей, то і ўменне педагога сфарміраваць у выхаванцаў каштоўнаснае стаўленне да свайго здароўя набывае першаснае значэнне. Веданне сучасных здароўезберагальных тэхналогій выходзіць, такім чынам, на першы план.\nНеабходна педагогам і веданне такіх нарматыўных актаў, як Канцэпцыя санаторна-курортнага лячэння і аздараўлення насельніцтва Рэспублікі Беларусь, пастанова Савета Міністраў ад 02.06.2004 года № 662, якой зацверджана Палажэнне аб парадку арганізацыі аздараўлення дзяцей у аздараўленчых, спартыўна-аздараўленчых лагерах і г.д.\nВельмі пажадана таксама веданне асаблівасцей прымянення тэхналогіі калектыўнай творчай дзейнасці ва ўмовах аздараўлення навучэнцаў, метадычнай сістэмы работы з дзецьмі ва ўмовах летніка і шмат чаго яшчэ, што тычыцца сучасных падыходаў да арганізацыі работы па аздараўленні навучэнцаў.\n— Падрыхтаваны педагог цалкам можа спалучыць прыемнае з карысным, — дадае Пётр Мікалаевіч Савасцёнак, — і грошай заробіць, і правядзе летні час на свежым паветры, і вопыту набярэцца. Зараз, дарэчы, вельмі актуальным з’яўляецца пытанне падрыхтоўкі нашых студэнтаў да работы ў якасці важатых у аздараўленчых лагерах. У нашым універсітэце для іх ужо распрацавана праграма, рэалізаваць яе плануецца ў найбліжэйшы час. Маладыя людзі, якія пройдуць курс па гэтай праграме, атрымаюць адпаведны сертыфікат — пацвярджэнне таго, што яны — прафесіяналы ў гэтай справе.\nБезумоўна, для педагогаў, якія вязуць дзяцей на аздараўленне за мяжу, прадугледжана асаблівая падрыхтоўка, бо і адказнасць у іх асаблівая. Неабходна дакладна ведаць, хто і за што канкрэтна адказвае: за што — педагог, за што — арганізатары і прымаючы бок, каб потым не аказацца вінаватым у чужых праліках. Адна з распрацоўшчыкаў адукацыйнай праграмы навучальнага курса “Сацыяльна-педагагічнае суправаджэнне непаўналетніх на аздараўленне за мяжу”, дацэнт кафедры сацыяльнай работы факультэта сацыяльна-педагагічных тэхналогій БДПУ, кандыдыт педагагічных навук Святлана Якаўлеўна Ярмоліч (другі аўтар методыкі — дацэнт гатай жа кафедры ФСПТ кандыдат педагагічных навук Алена Мікалаеўна Алтынцава) кажа так:\n— Педагог, які вырашыў працаваць у гэтым кірунку, безумоўна, павінен ведаць заканадаўчую базу арганізацыі аздараўлення дзяцей за мяжой, правы і абавязкі чалавека, які суправаджае дзяцей у такой паездцы, ну і, канечне, валодаць агульнымі для ўсіх педагогаў ведамі аб метадах, формах выхаваўчай работы з непаўналетнімі, правілах бяспекі, аховы жыцця і здароўя дзяцей. Важна, безумоўна, умець арганізоўваць жыццядзейнасць і вольны час школьнікаў за мяжой. Да таго ж праграма падрыхтоўкі можа быць мадэрнізавана пад патрэбы пэўнай групы дзяцей — сірот або дзяцей з абмежаванымі магчымасцямі.\nСярод нарматыўных актаў, веданне якіх лічаць неабходным спецыялісты, — Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 18.02.2004 года № 98 “Аб арганізацыі аздараўлення дзяцей за мяжой”, пастанова Міністэрства працы і сацыяльнай абароны, Міністэрства адукацыі, Міністэрства аховы здароўя ад 04.12.2006 года № 158/109/110 “Аб зацвярджэнні Інструкцыі па захаванні бяспекі дзяцей, якія выязджаюць на аздараўленне за мяжу”, пастанова Упраўлення справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 06.05.2004 года № 4 “Аб зацвярджэнні Інструкцыі аб парадку выдачы дазволаў на выезд на аздараўленне за мяжу дзяцей і асоб, якія іх суправаджаюць, што пацвярджае гуманітарны характар іх паездкі” і некаторых іншых.\nРыхтуючыся суправаджаць школьнікаў за мяжу, трэба падрыхтавацца і з пункту гледжання супрацоўніцтва з іншаземнымі валанцёрамі, асаблівасцей успрымання дзецьмі іншакультурнага асяроддзя, дапамогі дзіцяці ў адаптацыі і інтэграцыі ў новае асяроддзе. Важна ўмець гасіць канфлікты, улічваць патрэбы розных катэгорый дзяцей, калі яны знаходзяцца за мяжой. Нюансаў яшчэ шмат, і чым больш свабодна арыентуецца ў іх педагог, тым больш паспяхова ён здолее выканаць сваю важную місію. Можна ехаць на свой страх і рызыку, і, магчыма, усё атрымаецца. А можна і дасканала падрыхтавацца, бо так спакайней, канечне.\nАлена Мікалаеўна АЛТЫНЦАВА, намеснік дэкана па вучэбнай рабоце факультэта сацыяльна-педагагічных тэхналогій БДПУ імя Максіма Танка, адзін з аўтараў адукацыйнай праграмы навучальнага курса “Сацыяльна-педагагічнае суправаджэнне непаўналетніх на аздараўленне за мяжу”: “Мая дыпломная работа была прысвечана якраз аздараўленню дзяцей за мяжой. Акрамя таго, я была членам аўтарскага калектыву па распрацоўцы навукова-метадычнага забеспячэння аздараўлення дзяцей за межамі Беларусі. Сама шэсць разоў у якасці валанцёра суправаджала групы дзяцей, якія выязджалі ў Італію.\nСкажу, што першая мая паездка і тыя, што адбыліся пазней, адрозніваліся як неба і зямля. Магчыма, у першы раз асабліва цяжка прыйшлося таму, што ў мяне самой не было дзяцей, я не ведала нейкіх элементарных рэчаў, з якімі лёгка спраўляецца любая маці. А дапамагала тое, што я ўжо мела вышэйшую педагагічную адукацыю.\nЁсць розныя формы аздараўлення дзяцей за мяжой — сямейныя і калектыўныя. Зараз усё часцей выкарыстоўваюцца калектыўныя. І дзецям, і тым, хто іх суправаджае, у гэтым выпадку, лічу, прасцей, бо малым не трэба адаптавацца да чужой мовы, да чужых правіл. А канфлікты з-за неразумення правіл жыцця ў чужой сям’і могуць узнікнуць амаль на роўным месцы. Іншаземцам, напрыклад, нярэдка здаецца, што дзеці цалкам іх разумеюць. Калі ў адной з паездак суправаджала дзяцей з замяшчальных сем’яў, быў такі канфлікт: дзецям вельмі спадабаўся пах вадкага мыла, і яны карысталіся ім без меры. Італьянцы тлумачылі ім, што так рабіць нельга, а малыя, канечне, не разумелі. “Разруліць” такі, здавалася б, смешны канфлікт аказалася зусім няпроста. Тым больш цяжка справіцца з сур’ёзным канфліктам, калі беларускія дзеці з замяшчальных сем’яў пачынаюць раўнаваць сваіх часовых замежных “бацькоў” да іх родных дзяцей.\nНаогул, розных нюансаў у падобных паездках безліч. Добра памятаю, як у маю першую паездку вопытная калегі вучылі, як правільна праходзіць кантроль у аэрапорце. Так, багаж сваёй групы мы адзначаем стужкамі пэўнага колеру. Да падобных дробязей, як і да больш сур’ёзных момантаў у рабоце, лепш падрыхтавацца як мага дасканала”.\nадпачынак дзеці лета педагог школа\nЗ тегами: адпачынак дзеці лета педагог школа\nПапярэдняя: Бывай, школа! Прывітанне, выдаткі\nНаступная: У добраахвотным, а не прымусовым парадку


Расклад - Радыё Свабода, субота 12 студзень 2019\nсуб 12 сту\nняд 13 сту\nпан 14 сту\nаўт 15 сту\nсер 16 сту\nчац 17 сту\nЗона Свабоды - штотыднёвая аналітычная перадача на тэлеканале Белсат Тэма выпуску — Ці зможа Рэспубліка Беларусь адсьвяткаваць 100 год незалежнасьці Пра гэта ў перадачы, якую вядзе Аляксандар Лукашук. У ёй удзельнічаюць Францішак Вячорка, Юры Дракахруст і Віталь Цыганкоў. «Зона свабоды» - у суботу, 12 студзеня, у 18 гадзінаў у эфіры Белсату. А зараз – скарочаная радыёвэрсія перадачы.\nЯк найхутчэй загаварыць на замежнай мове? Абмяркоўваюць выкладчыца ангельскай мовы Натальля Кулінковіч, кіраўніца International School of Advanced Learning у амэрыканскім Бостане Марына Львова і перакладчыца арабскай мовы Аляксандра Дзьмітранок.


Тысячы беларускіх каталікоў зноў сабраліся ў Будславе, каб пакланіцца цудатворнай іконе.\nСёлета фэст у Будславе праходзіў у юбілейны — дваццаць — пяты раз. З усіх канцоў Беларусі пакланіцца іконе Будславскай Божай маці прыйшлі тысячы пілігрымаў.\nБудслаўскі абраз напісана ў ХVI стагоддзі невядомым майстрам, яна з'яўляецца аб'ектам пакланення і праславіўся цудамі. Цяпер яна стала для беларускіх каталікоў святыняй, 1996-м абраз была названая заступніцай Мінска-Магілёўскай дыяцэзіі, а ў 1998 годзе адбылася яе афіцыйная каранацыя.\nПілігрымы "GOODагай" з Гудагайскай парафіі на чале з Клаўдыё Гуджэроцці ідуць вуліцамі Будслава. Іх вітаюць ўжо паспеўшыя пакланіцца каля абраза пілігрымы з іншых парафіяў. Кожная група пілігрымаў адрознівалася чым тое асаблівым. Не толькі колерам.\nПілігрымы ў Будславе вітаюць адзін аднаго.\nПілігрымы "GOODагай" з Гудагайскай парафіі прыехалі ў Будслаў.\nБаранавічскія пілігрымы каля сценаў касцёла вітаюць тых, хто сабраўся песнямі і танцамі.\nКлаудыё Гуджэроцці ўзначальвае групу пілігрымаў з Гудагайскай парафіі.\nПілігрымы Гудагайскай парафіі ў Будславе - да касцёла засталося прайсці зусім крыху.\nКанчатковая мэта пілігрымкі - касцёл у Будславе.\nСуполкі пілігрымаў абавязкова маюць нешта адметнае - свае сцягі і знакі на тварах.\nМаладая жанчына з Гудагайскай парафіі прайшла пілігрымку разам з маленькай дачкой. За цярплівасць малышке далі маечку "Самая лепшая дзяўчынка нашай пілігрымкі".\nАбраз Будслаўскай Божай маці захоўваецца ў касцёле, усе працэсіі на вуліцы вядуцца з яе копіяй.\nАкрамя абраза пілігрымы ў касцёле абавязкова пакланяюцца крыжу.\nПакланенне касцёлу пілігрымаў са Смаргоні.\nАдметная адзнака смаргонскіх пілігрымаў - чырвоныя хусткі.\nУ межах урачыстасцяў у Будславе адбылося і святочнае набажэнства.\nПадчас свята танчылі і пелі нават манахі.\nАбавязковая частка свята - споведзь пілігрымаў.\nНачное шэсце з копіяй абраза Будслаўскай Божай маці і свечкамі перад касцёлам.\nСамая яркая частка свята - тысячы пілігрымаў са свечкамі ідуць па Будславу.\nХрысціянства, Каталіцтва, Рэлігіёзныя лідэры, Рэлігіёзныя святы, Рэлігіёзныя мерапрыемствы, Рэлігія, Будслаў


Галоўная » Навіны » Чытачка Кандрацюк: Ужо не шукаю герояў і антыгерояў у кніжках — яны побач\nДата публікацыі: 10.07.2018\nЦяпер чытаю новы раман польска-вугорскага пісьменьніка Кшыштафа Варгі «Sonnenberg» — гэта пра Андраша, сучаснага вугорскага Ўліса, які з пачуцьцём жыцьцёвага пройгрышу бадзяецца па будапэшцкіх кнайпах і завулках у пошуках самога сябе. Кніжка, у пэўным сэнсе, зьяўляецца аналягам ранейшага раману Варгі, «Masakrа», дзеяньне якога ён памясьціў у сучаснай Варшаве. Пасьля першых старонак (кніжка чытаецца запоем), я пачала баяцца, што прачытаю яе занадта хутка (там 500 старонак), і каб неяк запаволіць чытацкую асалоду, я ўзяла рэпартэрскую навінку, кнігу «Лялькі прысуджаных да сьмерці» нідэрляндзкай журналісткі Лінды Польман. Гэта расповед пра жанчын, якія рашыліся выйсьці замуж за вязьняў, якія гадамі чакаюць у камэрах сьмяротнікаў выкананьня прысуду. Як ні дзіўна, гэтыя дзьве кнігі пераплятаюцца на лініі эмацыйнага экстрыму.\nТакой я лічу біяграфічны рэпартаж «Fałszerze pieprzu. Historia rodzinna» Манікі Шнайдэрман. Аўтарка дастае літаральна з-пад зямлі зьвесткі пра продкаў і сваякоў па лініі бацькі, выводзіць на сьвятло іх таленты і грамадзкія заслугі для краінаў, у якіх давялося ім жыць. Большасьць герояў да нядаўняга часу заставаліся для самой аўтаркі ананімнымі ахвярамі Галакосту. Кніжка пацьвярджае старую праўду — у прыродзе нішто ня гіне і ніхто не забыты. Кожны, хто хоча напісаць пра гісторыю сваёй сям’і, павінен прачытаць гэтую эмпатычную, гуманную кнігу.\nЗвычайна чытаю любімых і правераных аўтараў, падобна з выдавецтвамі. Цікавяць мяне навінкі, хоць не заўсёды задавальняюць. Люблю, калі кожная наступная кніжка маладога аўтара лепшая за папярэднюю, аднак у апошнім часе такое трапляецца мне вельмі рэдка. Чытаю шмат навуковай літаратуры — найчасьцей у сувязі з працай над новым рэпартажам ці эсэ.\nПра тое, што адзінае слова, якое захавалася ад мовы гунаў, гучыць «страва». Аўтар губляецца ў здагадках, што б яно магло значыць?! (E. A. Thompson «Hunowie»).\nЗусім нядаўна я ўпершыню, затое ў арыгінале, прачытала «Лясную песьню» Лесі Ўкраінкі, клясычны твор украінскай літаратры. Магія.\nЛюблю Маркеса, Кадарэ, Алексіевіч, Граса… Зь дзяцінства захапляюць мяне кніжкі падарожнікаў, а цяпер мае любімыя аўтары-падарожнікі — Пол Тэру (Paul Theroux) і Колін Тубран (Colin Thubron), Анджэй Стасюк. Чакаю новых кніжак Барыса Пятровіча, Альгерда Бахарэвіча, Зьмітра Бартосіка, Уладзімера Арлова, Андрэя Сьцепанюка, Міхася Андрасюка, Міры Лукшы, Зосі Сачко.\nГанна Кандрацюк (другая зьлева) з чытачамі тыднёвіка «Ніва», Беласток 2016. Фота Дыяна Нахіла.\nРагачу і плачу, чытаючы «Sonnenberg» Кшыштафа Варгі.\nПамятаю, як недзе дваццаь пяць гадоў таму плакала, чытаючы «Цынамонавыя крамы» Бруна Шульца. Апошнім часам залілася сьлязьмі, стоячы перад мошчамі Міколы Цудатворцы ў італянскім Бары. Прыгадаўся Дантэ і яго «Боская камэдыя».\nНайбольш злуюць мяне кнігі «выдатных» аўтараў, у якіх знаходжу перапісаныя жыўцом фрагмэнты маіх рэпартажаў, без спасылкі. Часам расчароўвуюць мяне кнігі сяброў, якія пішуць у сьпеху, бо абмяжоўвае тэрмін праекту. А дурных кніжак і рэцэнзій наогул не чытаю, кідаю пасьля некалькіх старонак.\nНе чытаю фэнтэзі і дэтэктываў.\nНа ўкраінскім Палесьсі не адчуваюць бяды і дэпрэсіі\nБольш за ўсё люблю чытаць кніжкі на паперы, памятаю, як калісь паклала пад падушку раскрытую кніжку, і мне прысьніўся яе працяг. Зусім як ў казцы пра дурніцу, які праз цуд стаў грамацеем (!). Па сёньняшні дзень кранаюць мяне непісьмовыя пераказы, казкі, легенды, песьні, якія ў дзяцінстве я ўбірала ад дзеда і старых людзей.\nЗвычайна чытаю некалькі кніг паралельна, часам, як у выпадку Варгі, каб прадоўжыць сатысфакцыю ад чытанкі. Чытаю шмат навуковай і мастацкай літаратуры, рыхтуючыся да сваіх рэпартажаў. Увогуле лічу, што немагчыма напісаць добрую кніжку пра краіну, ня ведаючы яе літаратуры. Чытаю незалежна ад пары дня і ночы, вельмі часта ў дарозе, у аўтобусе, у цягніку, у самалёце. Галоўнае, каб галава была адкрытая.\nМае кнігі расстаўленыя ў трох хатах, і ў падвалах, аднак я больш-менш ведаю, дзе чаго шукаць. Нядаўна я прывезла ад маці тры тамы Максіма Гарэцкага, хочацца зноў перачытаць.\nУ апошні час стараюся купляць менш кніг, усё больш карыстаюся паслугамі бібліятэк, інтэрнэтам. Толькі зь беларускай літаратурай складана. Калі ў рукі трапіцца добрая кніжка, гэта для мяне сьвята, хачу яе затрымаць. Шмат кніжак ляжыць у маім ложку, там дзе звычайна кладуць пасьцель.\nХутчэй зьдзівілі б кніжкі з аўтографамі, часта яны прарочыя…\nКалісь, як я ляжала ў шпіталі, сястра спэцяльна для мяне пераклала з францускай мовы на падляскую п’есу Аготы Крыштаф «Шэрая гадзіна, або апошні кліент».\nУжо не шукаю герояў і антыгерояў у кніжках — яны побач.\nУ дзяцінстве найбольш уразілі казкі Ганса Крыстыяна Андэрсэна, «Белы клык» Джэка Лондана, «Граф Монтэ Крыста» Аляксандра Дзюма, а таксама падарожніцкія раманы Аркады Фідлера, Аліны і Чэслава Цэнткевічаў.\nО-го! Можа нешта з «паэзіі Быкава».\nГанна Кандрацюк з дачкой Натальляй у Бары ў Італіі, 8 травень 2018\nЯ ня мела б адвагі запрасіць сваіх любімых пісьменьнікаў, але яны часам мне сьняцца. Прыяжджаюць у матчыну хату, сядаюць за застаўленым сталом, быццам на маё вясельле.\nЧэхава. Часам, беларускіх клясыкаў.\nУладзімера Някляева «На ўсякім сьвеце», рэпартаж Цэзары Лазаркевіча «Koronkowa robota» і, пэўна, тыя кніжкі, якія муж прынясе з гарадзкой бібліятэкі. У нас, слава Богу, падобны чытацкі густ.\nЛітанкета Свабоды: Ганна Кандрацюк


24 студзень 2009, 21:33\nБеларускія дэлегаты архірэйскага і памеснага сабораў Расейскай праваслаўнай царквы накіраваліся ў Маскву. Нагадаем 25 студзеня будуць абраныя кандыдаты на Маскоўскі патрыяршы пасад. А 27 студзеня на Памесным саборы абяруць патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі.\nСярод удзельнікаў архірэйскага сабору – мітрапаліт Філарэт і яшчэ 12 эпіскапаў зь Беларусі. На памесны сабор РПЦ ад кожнай беларускай эпархіі абраны па чатыры асобы – кіроўны архірэй, сьвятар, манах і міранін. Сярод сьвецкіх асобаў, дэлегатаў на памесны сабор, ёсьць таксама каардынатар прадстаўніцтва “Праваслаўная энцыкляпэдыя” пры Беларускім экзархаце Генадзь Шэйкін, бізнэсовец з Бабруйску Ігар Баншчыкаў, загадчык прыёмнага аддзяленьня ваўкавыскай лякарні Сяргей Кабылка.\nПаводле стваральніцы парталу “Царква” Натальлі Васілевіч, сярод беларускіх дэлегатаў ёсьць адметныя асобы. Аднак абраньне на памесны сабор праходзіла на безальтэрнатыўнай аснове:\n“Прапанаваны былі па адным кандыдаце, адкрытым галасаваньнем адбываліся гэтыя выбары. Ні міране нашай эпархіі рэальна, ні нават сьветары не ўдзельнічалі ў выбары гэтых кандыдатураў. Гэтыя кандыдатуры былі прызначаныя зьверху. Таму я не магу сказаць, што гэта сапраўднае прадстаўніцтва”.\nЦі будзе пачуты ў Маскве на саборах голас Беларусі?Дэлегат памеснага сабору Генадзь Шэйкін адзначыў:\nМала хто едзе туды галасаваць за канкрэтнага чалавека\n“Едзе 47 чалавек ад Беларускай праваслаўнай царквы. А больш за 700 агульная колькасьць, якая ўключае і прадстаўнікоў Расейскай замежнай праваслаўнай царквы і патрыяршыя прыходы. Калі браць пад увагу мінулы памесны сабор наша дэлегацыя складалася з некалькіх чалавек, бо было недзе тры эпархіі. А зараз 11. Памесны сабор – гэта ня ёсьць нейкім парлямэнцкім рысталішчам. Там усё будзе вызначацца аднадушшам. Мала хто едзе туды галасаваць за канкрэтнага чалавека. Там усё вызначыцца ў залі. На волю Божую ўсё. Хацелася б, каб патрыярхам быў чалавек, які валодае якасьцямі Айца”.\nУ мэдыях называюць двух асноўных прэтэндэнтаў на пасад патрыярха – мітрапаліта Смаленскага і Калінінграцкага Кірыла, прадстаўніка лібэралаў, і Калускага і Бароўскага Клімэнта, якога далучаюць да кансэрватараў. Сярод кампрамісных фігураў называюць Патрыяршага экзарха ўсяе Беларусі, мітрапаліта Менскага і Слуцкага Філарэта. Аднак пры гэтым у расейскіх мэдыях згадваюць яго беларускае грамадзянства.\nПрадстаўнік Беларускага экзархату, архімандрыт Аляксей Шынкевіч сказаў:\nМітрапаліта Кірыла падтрымлівае большая частка эпіскапату і ўлады\n“Мітрапаліт Кірыл – наш сусед. Шкада, што ён не так часта бывае ў нас. Пакуль гэты кандыдат вельмі ўплывовы. Яго падтрымлівае большая частка эпіскапату. Думаю, улады таксама. Хаця ўлады ніякім чынам не паказваюць гэта, але думаецца, што расейскія ўлады думаюць пра патрыярха больш дынамічнага, актыўнага. Ёсьць, канечне, вельмі паважаныя ерархі. Трэба згадаць перш за ўсё нашага ўладыку мітрапаліта Філарэта. Гэта сапраўдны ерарх, вельмі паважаны. Але трэба тут улічваць узрост мітрапаліта і тыя цяжкія выпрабаваньні, якія ён перанёс. Ён перанёс апэрацыю ў Аўстрыі. У яго цяжкая хвароба, якая адбіваецца на яго стане. Хаця ўладыка вельмі паслухмяны царкве, ён гатовы несьці паслухмянства царкве так, як вырашыць бальшыня”.\nПаводле Натальлі Васілевіч, пад час абраньня спачылага патрыярха Аляксія ІІ на мінулым памесным саборы мітрапаліт Філарэт ня трапіў у лік кандыдатаў:\n“Мітрапаліт Філарэт валодае вялікім аўтарытэтам. У РПЦ ён узначальвае багаслоўскую камісію, лічыцца адным з самых інтэлектуальных архірэяў. У яго вобраз экумэнічнага ерарха, з гэтага гледзішча і досыць такія адыёзныя рухі выступаюць супраць яго.Таксама іншыя кандыдаты ёсьць. Я маю надзею, што прынамсі горш ня стане. Беларуская праваслаўная царква ня шмат залежыць ад асобы патрыярха. А больш залежыць ад мясцовых ерархаў. Ад улады дзяржаўнай яна залежыць больш, чым ад Маскоўскага патрыярха”.\nЗаўтра ж архірэйскі сабор вырашыць пытаньне якім будзе галасаваньне пад час выбараў патрыярха – адкрытым ці таемным.


Як эскортніца з Бабруйска несвядома выкрыла сумнеўны адпачынак расійскага топ-чыноўніка з алігархам ФОТЫ\n08.02.2018 / 14:54\nЯк эскортніца з Бабруйска несвядома выкрыла сумнеўны адпачынак расійскага топ-чыноўніка з алігархам ФОТЫ 38\nРасійскі апазіцыянер Аляксей Навальны выклаў новае расследаванне. Яно прысвечана сувязі алігарха Алега Дзерыпаскі і топ-чыноўніка Сяргея Прыходзькі, шэрага кардынала расійскай палітыкі. А несвядома выкрыла гэта ўсё нейкая «Насця Рыбка» — дзяўчына незразумелай прафесіі родам з Бабруйска.\nНавальны знайшоў пацверджанні сумеснага адпачынку алігарха Алега Дзерыпаскі і віцэ-прэм'ера Сяргея Прыходзькі.\nДзерыпаска — у сіняй камізэльцы, Прыходзька — у зялёнай.\nДзерыпаска — мільярдэр, дырэктар кампаніі «Русал», якая займаецца алюмініем. Прыходзька — намеснік старшыні ўрада, кіраўнік Апарата ўрада. Раней ён быў памочнікам Барыса Ельцына і Уладзіміра Пуціна.\nНавальны сцвярджае, што яны разам з дзяўчатамі з эскорт-агенцтва каталіся на яхце да берагоў Нарвегіі ў жніўні 2016 года.\nА прычым тут дзяўчына? А менавіта праз яе інстаграм і кнігу актывісты Навальнага і выйшлі на гісторыю.\nХто такая Насця Рыбка?\nУраджэнка Бабруйска Анастасія Вашукевіч даўно ўжо робіць сабе кар’еру ў Маскве, не грэбуючы нічым. Спачатку яна звязалася з ці то порнарэжысёрам, ці то «сэкс-трэнерам» Алексам Лэслі, пасля чаго «пайшла па руках».\nУ рамках «сэкс-трэнінгу» Насця займалася сэксам на набярэжнай з першым сустрэчным (за што адседзела 7 сутак). Пасля пікетавала амерыканскую амбасаду, прапануючы «пераспаць з Харві Вайнштэйнам».\nНаведвала яна і штаб Навальнага — у межах «сэкс-палявання», як казала сама яна, а прасцей фармулюючы — у межах дыскрэдытацыі.\nШто ж да гісторыі з Дзерыпаскам і Прыходзькам, то ўсё банальна. Насця «спаліла» іх, хвалячыся сваім багатым жыццём у сацсетках.\nДзерыпаску і Рыбку заўважылі разам ужо даўно. Яна сама казала, што мільярдэр ладзіў кастынг дзяўчат «не толькі для ложка, для сустрэч, для тусовак». Нават калі яна сядзела на сутках, то ў інстаграме дзяўчыны з’явіўся пост з заклікам знайсці Алега Дзерыпаску — маўляў, ёй патрэбная дапамога.\nДзяўчына апублікавала ў інстаграме здымкі, дзе яна адпачывае на яхце Дзерыпаскі.\nАкрамя таго, яна выкладала і кавалкі відэа, і аўдыёзапісы. Па іх Навальны вылічыў не толькі гасцей «круіза», але і яхту, і маршрут, па якім падарожнічалі алігарх і чыноўнік. Дабіраліся да яхты яны, найхутчэй, на прыватным самалёце Дзерыпаскі.\nВа ўсім цывілізаваным свеце падобнае лічыцца хабарам.\nПасля актывісты Навальнага пацікавіліся Прыходзькам больш пільна. Высветлілася, што чыноўнік, які ніколі не займаўся бізнэсам, мае дом за горадам плошчай 1500 квадратных метраў на ўчастку 3 гектары і дзве кватэры агульнай плошчай 350 квадратаў. На якія грошы ён гэта мог набыць — невядома.\nАле ж мала таго. Як высветлілася, у сваёй кнізе «Дзённік па спакушэнні мільярдэра, або Клон для алігарха» Рыбка вывела і Дзерыпаску, і Прыходзьку.\nЯна пазначыла іх псеўданімамі, аднак прывяла рэальныя біяграфічныя звесткі пра кожнага, зрабіўшы герояў пазнавальнымі. У выніку з кнігі можна даведацца падрабязнасці інтымных адносінаў з «Золатавым» (Дзерыпаскам) і некаторыя моманты пра сэкс з «Татам» (так названы герой Прыходзькі).\nПасля выхаду раследавання Навальнага Насця Рыбка падзякавала яму ў інстаграме: «Дзякуй, малы! Хоць мне і ўсё роўна на тыраж». А таксама запэўніла, што Пуцін нібыта ўжо чытаў яе «мемуары».\n08.02.2018 / 15:12\nНН, вы парушылі свае правілы п.10 і п.12. 10. ... ўтрымліваюць дадумкі пра інтымнае жыццё герояў публікацыі. 12. ... у якіх людзей называюць злачынцамі, пакуль гэта не даказана судом.\nшаноўная адміністратарка / Адказаць\n08.02.2018 / 15:23\nУ Расеі усё як у нуар-фільмах. Герой-дэтыктыў расследвае напрыклад забойства нейкай жанчыны і паступова становіцца на шляху моцных людзей з ўлады.Толькі грошы. Для іх не існуе нічога акрамя іх. Гэта мафія ва ўладзе, а сядзіць у выніку Нікіта Бялых, а Дзярыпаска на яхце з блэк-джэкам і... А дзеўка дрэнна скончыць. Звыкла па сцэнару.\nне просто рыбка , но ещё и Донцова - 2 . Даже сам Пу её читает . Чё уж скромничать .... талантливых людей даёт миру славный белорусский город Бобруйск :-))))) Гордись , народ ))))


Ад 2 мая пачнецца рэгістрацыя на ЦТ – RH.by\nАд 2 мая пачнецца рэгістрацыя на ЦТ\nРэгістрацыя на ЦТ у Беларусі пачнецца 2 мая, паведаміў першы намеснік міністра адукацыі Вадзім Богуш.\n– Тэрміны правядзення рэгістрацыі на ЦТ захаваны тыя ж, якія і былі: ад 2 мая па 1 чэрвеня. Мы плануем, што ў цэлым тэрміны ўступнай кампаніі не будуць змяняцца, – сказаў Вадзім Богуш.\nЁн дадаў, што змены ў правілах прыёму ва ўстановы вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі прадугледжваюць магчымасць арганізацыі да трох рэзервовых дзён ЦТ для тых, хто па ўважлівых прычынах не змог здаць тэсціраванне ў асноўныя дні. Раней быў толькі адзін рэзервовы дзень для правядзення ЦТ.\nПаводле слоў першага намесніка міністра, новаўвядзенні ў правілы прыёму наўрад ці моцна паўплываюць на тэрмінах правядзення ўступнай кампаніі ў цэлым. Механізм уступнай кампаніі застаецца ранейшым. Застаецца этап, звязаны з рэгістрацыяй на ЦТ, здачай адпаведных уступных выпрабаванняў, а таксама этап прыёму дакументаў у прыёмныя камiсii навучальных устаноў, конкурснага адбору і залічэння.\nВадзім Богуш нагадаў, што спачатку традыцыйна падводзяцца папярэднія вынікі ўступнай кампаніі ў вышэйшыя навучальныя ўстановы, затым – у сярэднія спецыяльныя і прафесійна-тэхнічныя ўстановы адукацыі. Усё лета прысвечана дастаткова актыўнай працы па адборы абітурыентаў для навучання.\nПредыдущая статьяУ нядзелю “Розум-шоу” адзначыць дзень нараджэння\nСледующая статьяДля спецназа ў Налібоцкай пушчы адловяць двух рысяў, занесеных у Чырвоную кнігу


Ілья Лапато, Салідарнасць\nУ сваім першым інтэрв'ю на беларускай мове палітолаг Надзін Лашук расказала выданню «Салідарнасць» пра дзяцей-білінгваў, адрозненні беларусаў і немцаў, а таксама пра блог, які вяла «між сям’ёй, дачай і дысертацыяй».\nНадзін вырасла ў Заходняй Германіі. Але яшчэ са школы цікавілася Усходняй Еўропай і ў якасці трэцяй замежнай мовы вучыла рускую. У 2006 годзе яна ўпершыню прыехала ў Мінск, дзе неўзабаве пазнаёмілася з беларусам Аляксеем, будучым мужам.\n— На дварэ стаяў 2007 год — знайсці ў Мінску курсы беларускай мовы для тых, хто яе ніколі не вучыў, было няпроста, — прыгадвае Надзін. — Але мне пашанцавала. Аднойчы ў цягніку на Вільнюс я пазнаёмілася з дзяўчынай, якая была выкладчыцай рускай і беларускай моў як замежных. Яна згадзілася са мной займацца.\n— Мне сябры ў Беларусі часта кажуць, што я і выглядаю, як «свая», — пасміхаецца немка. — Замежніцай я адчуваю сябе хіба, калі размаўляю па-беларуску ў мінскай краме. Часам нават простае пытанне пра каву, зададзенае па-беларуску, збівае прадаўцоў з панталыку. А вось у кнігарнях мяне разумеюць: значыць, не ў акцэнце справа, а ў жаданні зразумець мову.\nУ сям'і Аляксея і Надзін пануе дзвюхмоўе, але не класічная для беларускага вуха трасянка, а суіснаванне побач беларускай і нямецкай моў. Дзеці Лашукоў слухаюць казкі як на адной, так і на другой мове.\nАдметна, што з імёнамі для дзяцей Аляксей і Надзін вызначыліся яшчэ да вяселля — Казімір і Паўліна.\nСям’я Лашукоў доўгі час не магла вырашыць, у якой з дзвюх краін яны будуць жыць. Сёння выбар зроблены на карысць радзімы Надзін, але, як заўважае яна сама, муж марыць аб тым, што калісьці сям’я ўсё ж вернецца жыць у Беларусь.\nУ 2016-м на аснове блога была выпушчана кніга «Liebesgrüße aus Minsk. Wo die Babuschka regiert und Heringe Pelzmäntel tragen» (бел. «Сардэчныя вітанні з Мінска. Дзе [у сям'і] кіруе бабуля і селядцы носяць шубу») накладам у 12 тысяч асобнікаў.\nУ кнігу, акрамя вытрымак з блогу, увайшлі таксама рэцэпты традыцыйных беларускіх страў, а таксама фотаздымкі з жыцця сям'і Лашукоў у Беларусі.\n— Чытачы, якія прыходзілі на прэзентацыю кнігі ў Германіі, проста ў захапленні, — усміхаецца аўтар. — Шмат хто пасля яе прачытання хоча ўпершыню прыехаць у Беларусь.\nНа каго падобны беларусы?\n— Немцы, рыхтуючыся да вяселля, амаль за год плануюць дату вяселля, браніруюць рэстаран. А ў Мінску мы з Аляксеем прыйшлі замаўляць рэстаран за два (!) тыдні да вяселля, і рэстаран быў вольны (!), — адзначае Надзін. — Я часам і ў панядзелак магу спытаць пра планы на нядзелю, але муж суцішвае: «Пачакай, яшчэ трэба дажыць».\nБеларусаў маладая пісьменніца называе прыстойнымі і пунктуальнымі — «немцамі» Усходняй Еўропы. Асобнае ўражанне зрабілі на немку і беларускія бабулі:\nНадзін адзначае, што, нягледзячы на адукацыю палітолага, у Беларусі працу па спецыяльнасці ёй знайсці было б не так лёгка.\n— Я магла б быць уласным карэспандэнтам якойсьці нямецкай газеты, але, на жаль, у Беларусі няма нямецкіх журналістаў — усе яны працуюць з Масквы, — паціскае плячыма палітолаг.\nМаладая пісьменніца прызнаецца, што калісьці пачынала пісаць дысертацыю пра беларускія аграсядзібы. Але, будучы цяжарнай, вырашыла не працягваць.\nНапрыканцы я зноў вяртаюся да размовы аб дзецях. Дзецях-білінгвах з сям'і Лашукоў.\nТемы: общество, книги, мова, семья


Памочнік Прэзідэнта – інспектар па Магілёўскай вобласці – правёў прамую тэлефонную лінію | Магiлёўскi аблвыканкам\nСёння, 15 мая, на прамую тэлефонную лінію да памочніка Прэзідэнта – інспектара па Магілёўскай вобласці Аляксандра Субоціна – паступіла 24 звароты. Большасць з абласнога цэнтра. На кантроль прасілі ўзяць пытанні, якія тычацца няўзгодненасці арганізацыі з жыхарамі рамонту пад’езда, адсутнасці асвятлення на вуліцах, рамонту дарог, выратавання парку, экалагічнай сітуацыі ў раёне, працы фізкабінетаў у паліклініцы і нават аднаўлення добрага імя загінулага сына.\nТак, жыхарка Магілёва расказала, што ў жніўні мінулага года яе сын, работнік буйнога прадпрыемства, загінуў на вытворчасці. Мужчына атрымаў тэрмічныя апёкі, несумяшчальныя з жыццём. У ходзе расследавання яго прызналі вінаватым у невыкананні умоў бяспекі працы. Маці загінулага сцвярджае, што, паводле слоў напарніка, мужчына працаваў у спецадзенні. Па заяве жанчыны было праведзена паўторнае расследаванне, вынікам якога яна засталася незадаволеная. І зараз просіць дапамагчы дабрацца да сутнасці.\nАляксандр Субоцін пракаментаваў, што будзе разбірацца па гэтым пытанні больш перадузята.\nСярод зваротаў былі і калектыўныя. Адзін з іх – ад жыхароў аграгарадка Буйнічы Магілёўскага раёна. Да ўчасткаў, набытых у 2015 годзе, да гэтага часу не праведзены камунікацыі. Калі сталі аналізаваць сітуацыю, аказалася, што праблема больш глыбокая: не хапае прапускных магутнасцей некаторых ліній. А памяняць цэлую лінію – нятанны занятак.\nБліжэй да завяршэння прамой лініі датэлефанаваўся пенсіянер з Крычава. З асаблівай удзячнасцю мужчына адгукаўся аб дзейнасці абласнога і раённага кіраўніцтва, раённага Савета дэпутатаў. Пенсіянер пажадаў усім моцнага здароўя і плённай працы.\n«За 3 гадзіны прамой лініі паступіла дастатковая колькасць званкоў, якія закранулі ўсе сферы. Асноўныя пытанні – жыллёвыя і зямельныя, – адзначыў Аляксандр Субоцін. – Мы працуем, каб мінімізаваць і вырашаць праблемныя задачы. Наведваючы прадпрыемствы і выканкамы, мы бачым цяжкасці, можа быць, не з таго боку і не ў такой глыбіні. Зносіны з жыхарамі раёнаў даюць больш свежы зрэз праблем, якія існуюць у гэты момант. Дзякуючы правядзенню прамых ліній можна непасрэдна з чалавекам пагутарыць, даведацца яго меркаванне і эмоцыі».\nАляксандр Субоцін назваў агучаныя пытанні «жыццёвымі» і запэўніў, што ўсе яны будуць перагледжаны, вывучаны і па кожнаму з іх будзе прынята рашэнне. Памочнік Прэзідэнта – інспектар па Магілёўскай вобласці – адзначыў, што асобныя пазіцыі патрабуюць больш пільнай увагі, і не толькі абласных службаў.


Занаванне пакоя на гасціную і спальню: зручна і стыльна | Інтэр'Ерныя Штучкі\nЗ-за высокіх коштаў на жыллё для многіх сем'яў і адзінокіх людзей набыць паўнавартасную кватэру ў наш час становіцца практычна нерэальнай задачай. Таму людзі радуюцца малагабарытным адно-або двухпакаёвых кватэрах, у якіх кожны сантыметр плошчы на вагу золата. Але калі прадумаць занаванне пакоя, можна адразу вырашыць некалькі задач і атрымліваць асалоду ад выдатным, утульным і зручным жыллём.\nАгульныя правілы пры занавання пакоя\nСтвараючы камфортныя ўмовы пражывання на невялікай прасторы, нельга абысціся без некаторых прыёмаў, якія ўжываюцца дызайнерамі. Адным з іх з'яўляецца занаванне пакоя, то ёсць візуальнае яе падзел на функцыянальныя зоны. Такое рашэнне дапамагае не толькі ліквідаваць некаторыя праблемы (такія як, напрыклад, няёмкае спальнае месца), але і візуальна пашырыць прастору, зрабіць жыллё практычным, сучасным і модным.\nПісьменнае занаванне мяркуе адзіны стыль усіх зон. А іх можа быць дзве і больш. Гэта можа быць гасцёўня і гардэробная, гасцёўня і трэнажорная зала, спальня і ўтульная бібліятэка, гасцёўня і спальня.\nКаб вырашыць задачу "на выдатна", трэба мець дакладнае ўяўленне пра вынік, які павінен задаволіць усіх жыхароў кватэры.Таму пры занавання пакоя трэба прыняць да ўвагі звычкі, прыхільнасці, пажаданні і патрэбы дамачадцаў.\nУлічваючы планіроўку пакоя, размяшчэнне дзвярэй і вокнаў, трэба правільна вызначыць месца кожнай функцыянальнай зоны. А гэта прадугледжвае размяшчэнне спальнай зоны ў раёне вокны, далей ад ўваходных дзвярэй - там лепш уладкаваць гасціную. Акрамя таго, спальня павінна быць ізаляванай і ні ў якім разе не прахадны.\nЗыходзячы з таго, што спальная і гасцёўня зоны будуць функцыянаваць адасоблена, трэба прадугледзець і адпаведнае асвятленне, асобнае для гасцінай і спальнай. У той частцы пакоя, якая будзе выконваць функцыі гасцінай, асвятленне павінна быць больш яркім; у спальным жа зоне лепш размясціць свяцільні ці бра з прыглушаным святлом. А люстра, традыцыйна якая размяшчаецца ў цэнтры агульнага пакоя, будзе ў гэтым выпадку зусім недарэчнай.\nПрыёмы занавання пакоя\nІснуе мноства разнастайных прыёмаў занавання пакоя. Гэта можа быць пастаяннае або мабільнае занаванне.\nПастаяннае занаванне - гэта падзел прасторы з дапамогай стацыянарных перагародак з цэглы ці гіпсакардонных канструкцый. Таксама можна выкарыстоўваць шклаблокі і рассоўныя шкляныя або драўляныя дзверы.Вельмі неардынарна выглядае падзел на зоны з дапамогай арак або подыумаў.\nПры мабільным занаванні (а яно часцей за ўсё носіць часовы характар) выкарыстоўваюцца шырмы, тэкстыль, стэлажы.\nПаколькі спальня - месца інтымнае, не прызначанае для старонніх, то будзе вельмі нядрэнна вырваць яе з дапамогай рассоўных дзвярэй. Вырабленыя, напрыклад, з матавага шкла, яны створаць выдатнае настрой для абедзвюх частак памяшкання. А галоўнае - не будуць займаць шмат месца.\nВельмі стыльна будзе выглядаць перагародка з гіпсакардону. Але яна не павінна быць суцэльнай сцяной. Лепш, калі гэта будзе лёгкая, не дастае да столі канструкцыя з дэкаратыўным краем, які можа быць сумешчаны з аркай. Існуе мноства варыянтаў дызайна такой перагародкі. Для яе ўпрыгажэнні можна выкарыстоўваць шклаблокі, можна выканаць нішы, зрабіць падсвятленне.\nЗанаванне пакоя на гасціную і спальню можна ажыццявіць і пры дапамозе шафы-купэ. У гэтым выпадку перагародка будзе служыць і месцам захоўвання рэчаў. Нядрэнны варыянт - шафа з люстранымі дзвярыма. Люстэрка візуальна пашырыць прастору.\nФальш-перагародкі, ужытыя для занавання, не толькі не забяруць прастору, але і створаць ўражанне мяккасці пакоя.\nЧасцей за ўсё для вырабу такіх канструкцый выкарыстоўваюць шкло ці пластык. Фальш-перагародкі могуць быць каркаснымі, а могуць быць з дэкаратыўнай кратамі.\nТакі варыянт дазволіць візуальна падзяляць пакой, не падзяляючы зоны. Атрымліваецца вельмі гарманічны сімбіёз "два ў адным".\nЦікавы варыянт занавання пакоі (фота гэтага і іншых рашэнняў можна паглядзець на тэматычных форумах) - з дапамогай подыўма. Тут існуе мноства рашэнняў. Напрыклад, можна размясціць на подыуме спальню зону. Для гэтага лепш скамбінаваны подыум з перагародкай з тэкстылю або фальш-перагародкай. Можна выканаць над ложкам балдахін, які пры неабходнасці будзе яе цалкам зачыняць.\nЯкое ўтварылася пад подыўмам прастору можа служыць дадатковым месцам захоўвання рэчаў.\nКватэра з высокімі столямі схіляе да вертыкальнага занавання. Вядома, такі будынак запатрабуе сур'ёзных грашовых укладанняў, але і пазітыўныя моманты ў наяўнасці. Кватэра, дзе спальны зона знаходзіцца пад столлю, мае стыльны выгляд і шмат вольнага месца. Карысная плошча не залазіць, а, наадварот, дадаецца.\nДобрай дапамогай у стварэнні гасцінай-спальні можа служыць трансфармуецца мэбля. Сёння на рынку мэблі існуе мноства прапаноў менавіта ў гэтым кірунку. Гэта і шафа-ложак, які днём выкарыстоўваецца як шафа, а на ноч трансфармуецца ў раскошнае спальнае месца, і ложак-матрац, якая днём хаваецца пад подыум, а ўначы здабываецца з-пад яго, ператвараючыся ў выдатнае ложа для сну.\nТворча падышоўшы да пытання занавання пакоя на спальню і гасціную (фото не залянуецеся пашукаць у Інтэрнэце) і падабраўшы варыянт, які задаволіць запыты ўсіх членаў вашай сям'і, вы забудзецеся пра тое, што ваша жыллё мае вельмі маленькую плошчу.\n: Гасцёўня і спальня у адным пакоі. Ідэі занавання аднапакаёвай кватэры\n← Кватэра ў Мадрыдзе: бюджэтная і стыльная\nПросты і ўтульны інтэр'ер маленькай шведскай кватэры →\nДраўляныя ліштва на вокны


Страшная праўда гнілога Захаду: геяў прымушаюць быць лесьбіянкамі\n03 жнівень 2015, 09:24\nСярод камэнтатараў Свабоды ёсьць такі Бенедзікт – дзядзя абстаяцельны і рассудзіцельны. У кожным разе, ягоныя допісы іншы раз змушаюць мяне засяродзіцца – што ня так думаю я сам.\nГаворкі нашыя зь Бенедзіктам доўжацца да пэўнае мяжы. Я працягваю сумнявацца ў нейкіх пастулятах, а Бенедзікт ужо апускае шлягбаўм – канец размовы, далей пачынаецца запаведнік сьвятых стэрэатыпаў, куміраў і тых вучэньняў, якія «ўсемагутныя, таму што верныя».\nУ адрозьненьне ад многіх камэнтатараў, Бенедзікт старанна падбірае словы, каб максымальна дакладна выказаць сваю думку. Гэта імпануе ў суразмоўцу, і мы, бывае, дыскутуем. Але, паўтаруся, да пэўнай мяжы.\nАдзін такі нядаўні ступар змусіў мяне да рэфлексіі.\nБенедзікт: Няма змаганьня супраць Захаду. Ёсьць іншае – непрыняцьце пэўных зьяваў, якія навязваюцца беларускаму грамадзтву з Захаду.\nЯ: Беларускаму грамадзтву нешта навязваецца з Захаду? Хацеў бы я паглядзець, якім чынам гэта адбываецца, факты – каб менавіта «грамадзтву» і менавіта «навязвалася». Г. зн. каб усім і каб нельга было прайсьці міма.\nБенедзікт: Тролінгам не займаюся.\nДля мяне істотна, што пасыл суразмоўцы пра «пэўныя зьявы, якія навязваюцца беларускаму грамадзтву з Захаду», распаўсюджаны ў гэтым самым грамадзтве дзякуючы расейскім прапагандысцкім тэлеканалам і іх менскім філіям. Што да самой зьявы «навязваньня», дык яе нідзе, ні ў якім аб’ёме і ні ў якім маштабе няма. Гэта чысьцейшай вады прапагандысцкі жупел.\nБенедзікт, яшчэ раз, заўсёды вельмі дакладны ў словах. Чаму я і прыстаў да яго з гэтым ягоным пастулятам.\n«Пэўныя зьявы» можа «навязваць грамадзтву» толькі прапаганда. У Беларусі заходняя прапаганда (калі такая ёсьць) прысутнічае толькі і выключна ў крамлёўскай інтэрпрэтацыі. Згаданы пастулят штодня паўтараецца на ўсе лады і крэпка засеў у сярэднестатыстычнай беларускай галаве, а таксама ў маргінальных галовах сэктанцкага толку (але гэта ўжо не пра грамадзтва).\nАле на пастулятах далёка не заедзеш, яны – што ўладныя, што апазыцыйныя – галоўныя «скрэпы» застою ў грамадзкім жыцьці.\nІ, як заўсёды, пакідаю камэнтатарам прастору для абвяржэньня маіх высноваў. Дайце факты наўпроставае заходняе прапаганды ў Беларусі, таго, як «пэўныя зьявы навязваюцца беларускаму грамадзтву з Захаду».\nГлядзець камэнтары (78)


Культура - Які настрой у оперы?\nСпачатку — сталічная прэм’ера канцэртнага выканання оперы “Макбет” Дж.Вердзі (не блытаць з аднайменным балетам В.Кузняцова, які таксама — у рэпертуары тэатра). Літаральна праз дзесяць дзён — прэм’ернае вяртанне колішняга спектакля “Рыгалета” з новым складам салістаў. Менш чым праз тыдзень — юбілейны вечар С.Картэса (зноўтакі, з прэм’ернай канцэртнай праграмай). 20 сакавіка адбудзецца прэзентацыя сцэнічнай версіі “Набука” (пакуль гэтая опера ішла ў нас у напаўканцэртным варыянце). Безліч запланаванага чакае нас і надалей, ледзь не ўсё — пад грыфам “Упершыню ў Беларусі”. А 8 сакавіка сам будынак тэатра адзначыць першы год працы пасля рэканструкцыі...\nЧаравалі чарадзеі чарадой\nГрыфам “1-е выкананне” былі пазначаны многія сольныя работы. Але і ў тым выпадку, калі артыст выходзіў у 101-ы ці 1001-ы раз, адчуванне свежасці вобразаў было — бы ўсё ўпершыню: артысты папраўдзе чаравалі і зачароўвалі\nКанцэртнае выкананне "Макбета"\nпубліку. “Макбет” стаўся адкрыццём “новай” Ніны Шарубінай.Калі раней яна была для нас непераўзыдзенай Аідай, кранальнай і адначасова непахіснай, дык цяпер ёй удалося без усялякага сцэнічнага дзеяння і антуражу, з дапамогай удала знойдзеных выканальніцкіх фарбаў увасобіць складаны характар лэдзі Макбет. Гераіня атрымалася не фурыяй, якой рухае прага ўлады, не “д’яблам у спадніцы”, а, як ні дзіўна, “залішне” закаханай жанчынай, што бярэ на сябе непад’ёмны для сваёй душы цяжар спланаваць і ажыццявіць патаемныя жаданні мужа. Звар’яцеўшы, становіцца безабароннай і гіне, так і не дачакаўшыся ад яго спачування ці простай пяшчоты. Макбет у выкананні абаяльнага і псіхалагічна тонкага Станіслава Трыфанава — эгаістычнае “дзіця”, якое і ў момант смерці адчувае сябе “пакрыўджаным”, што яго “падманулі”. Побач з імі ўсе астатнія персанажы выглядаюць куды больш простымі, тыпізаванымі: гераічны рамантык Макдуф (Сяргей Франкоўскі), больш спакойны Банка (Васіль Кавальчук), пазбаўленая характарных рыс Дама (Марына Ліхашэрст).\nГеніяльная музыка Вердзі літаральна “дыктуе” артыстам прычыны паводзін іх герояў. Яе “прачытанне” дырыжорам Віктарам Пласкінам вылучаецца гэткай жа жывой зацікаўленасцю, пульсаваннем думкі і радасцю музычных адкрыццяў. Уражваюць бліскуча выяўленыя багацце і разнастайнасць не толькі аркестравай, але і харавой фактуры (хормайстар — Ніна Ламановіч). Узнікае пэўная пераацэнка каштоўнасцей: сённяшняму слухачу, знаёмаму з дасягненнямі пазнейшых эпох, “Макбет” Вердзі ўяўляецца ўжо не “эклектычным”, а “полістылёвым”.\nУ рэжысёрскім царстве\nНовы склад выканаўцаў прыцягнуў у “Рыгалета”. Тым больш, што двух цэнтральных герояў — бацьку і дачку — увасаблялі амаль аднагодкі. Калі Таццяне Гаўрылавай дасталася звыклая для яе роля “незямной дзяўчыны” з лёгкім поступам, дзіцячым смехам, анёльскім голасам, дык статнаму прыгажуну Уладзіміру Громаву, звыкламу да роляў герояў-палюбоўнікаў, давялося пераўвасобіцца ў старога гарбача, прычым выключна трагічнага! Любоў да дачкі і блазнерства на пацеху жыццялюбнага, але разбэшчанага Герцага (С.Франкоўскі), што спачатку знаходзяцца на розных палюсах душы Рыгалета, сутыкаюцца ў непрымірымым канфлікце і пераплаўляюцца ў помсту, ахвярай якой становіцца, вядома, дачка — сэнс усяго жыцця героя. Па гэтых партыях стала яшчэ больш відавочна, як узраслі маладыя салісты: і спеўна, і артыстычна. Ды ўсё ж часам паўставала думка: няўжо ў нашым тэатры не засталося ніводнага, акрамя безадмоўнага Мікалая Маісеенкі, спевака старэйшага пакалення, здатнага для гэтай партыі? Яна патрабуе не толькі спеўнага прафесіяналізму, але і немалога жыццёвага вопыту. Затое абсалютна ў “сваёй” ролі пачуваў сябе Алег Гардынец, пацвярдзіўшы, што Спарафучыле — адна з яго лепшых тэатральных работ.\nСпектакль быў добра “сабраны”, ачышчаны ад “свавольскіх” напластаванняў, што міжволі ўзнікаюць у адсутнасць “гаспадара” — піцерскага рэжысёра Юрыя Аляксандрава, які ставіў яго яшчэ на пачатку 1990-х. Адначасова замацаваліся тыя адыходы ад пачатковай версіі, якія выклікалі найбольшае непаразуменне ў саміх артыстаў ужо пад час працы над спектаклем: паводле колішняй рэжысёрскай задумы, менавіта Рыгалета павінен быў стаць галоўным адмоўным персанажам, але “супраць” — сама музыка Вердзі. Такі варыянт яшчэ больш ярка высвяціў адну з галоўных тэатральных праблем — рэжысёрскую. Асабіста мне ў “Рыгалета” не хапала Галіны Галкоўскай, якая, безумоўна, здолела б так прапрацаваць псіхалагічныя паводзіны герояў, што кожная праспяваная па-італьянску фраза стала б зразумелай без перакладу.\nУ “Рыгалета” ўпершыню (!) паспрабавалі далучыць да відовішча бягучы радок з рускамоўным перакладам поўнага літаратурнага лібрэта оперы. Пра гэта марылі многія і многія прыхільнікі опернага мастацтва, пажаданні не раз выказваліся і ў вусных абмеркаваннях, і пісьмова. Але калі ўсё, здавалася б, здзейснілася, гледачы аказаліся не менш аднадушнымі: маўляў, усё, што заўгодна, толькі… прыбярыце той бягучы радок.\nНа жаль, першы блінец сапраўды аказаўся камяком. Радок — недасканалы: вузкі, малы, ярка чырвоныя літары літаральна б’юць па вачах гледачоў партэра і абсалютна не бачныя з балкона, бо авансцэну адтуль, дзе ён усталяваны, увогуле не відаць. А галоўнае — словы лібрэта не супадалі са спевамі, не толькі не дапамагаючы, а, наадварот, перашкаджаючы ўспрыманню. Здаралася, што на сцэне былі адны персанажы, а на бягучым радку, які “круціцца” куды хутчэй за спевы, — зусім іншыя. Каму якая рэпліка належыць — не пазначана. Таму — разумей, як хочаш.\nВядома, першая спроба будзе ўдасканалена. Тым больш, што быў у беларускай практыцы і ўдалы прыклад: гады чатыры таму канцэртнае выкананне оперы Б.Бартака“ Замак Герцага Сіняя Барада” пад кіраўніцтвам Аляксандра Анісімава ішло на сцэне Беларускай дзяржаўнай філармоніі з бягучым радком, які не выклікаў ніякіх пытанняў — адно задавальненне.\nГэтак жа, як выклікае сёння толькі станоўчыя водгукі новае светлавое абсталяванне тэатра. Дзякуючы яму нават старыя сцэнічныя строі глядзяцца, бы наноў пашытыя. Яшчэ больш напоўненымі сімволікай аказаліся і вядомыя па былой пастаноўцы “Цені ў тунелі-калідоры” ў “Рыгалета”. А ў “Макбеце” з дапамогай адно толькі святла цалкам змяняўся настрой сцэны.\nПланаў у тэатра шмат. У іх — не толькі прэм’ера “Набука”, да якой засталося два тыдні. Наперадзе — балет “Шапэніяна”. Ён калісьці ішоў у нашым тэатры, а цяпер упрыгожыць афішу да 200-годдзя з дня нараджэння кампазітара. Улетку павінна быць пастаўлена опера “Мядзведзь” С.Картэса,прэм’ера канцэртнага выканання якой адбылася летась у філармоніі. Мае ўзнікнуць на афішах і “Снягурка” М.Рымскага-Корсакава. А фестывальны расклад Беларусі папоўніцца двума новымі опернымі святамі: летнім — у Нясвіжы і снежаньскім — на стацыянарнай сцэне. Стане традыцыйным і “Навагодні баль у оперы”, які ўпершыню быў праведзены сёлета.


Замена фільтраў аўтамабіля ў надзейнай СТА Менска\nГалоўная » Рамонт і тэхнічнае абслугоўванне аўтамабіляў » Паслугі » Замена фільтраў аўтамабіля\nЗамена фільтраў аўтамабіля ў Менску\nСвоечасовая замена аўтамабільных фільтраў дапаможа аўтаўладальніку пазбегнуць цэлай россыпы тэхнічных праблем і захаваць здароўе – сваё і пасажыраў.\nФільтры ў машыне патрэбныя для ачышчэння маторнага масла, паліва, а таксама паветра, які бярэ ўдзел у працы рухавіка і сістэмы кантролю клімату. У сувязі з гэтым адрозніваюць 5 тыпаў аўтамабільных фільтраў:\nалейны – закліканы засцерагчы матор ад змяшчаюцца ў алеі прымешак і прадуктаў распаду труцца дэталяў;\nпаліўны – які забяспечвае фінальнае ачышчэнне бензіну або дызпаліва перад яго падачай ў паліўны канал;\nпаветраны – які выконвае фільтрацыю які паступае ў рухавік паветра;\nсалонны – ачышчальны паветра ў салоне аўто;\nсажевый – затрымлівалы сажу і цвёрдыя элементы ў выхлапных газах машын з дызельнымі маторамі.\nУсе фільтры, акрамя пастаяннага – сажевый, маюць індывідуальны перыяд выкарыстання і падлягаюць рэгулярнай замене, у залежнасці ад умоў эксплуатацыі аўтамабіля і рэкамендацый яго вытворцы.\nЗамена алейнага фільтра\nАлей і алейны фільтр ўтвараюць адзіную сістэму ў канструкцыі аўтамабіля: алей, перамяшчаючыся па матору, ўбірае ў сябе часцінкі прымешак і забруджванняў, якія затым запасяцца ў асобным цыліндры. Доўгая эксплуатацыя аўтамабіля павышае верагоднасць назапашвання гэтых часціц ў фільтры, што зніжае яго функцыянальнасць.\nНаступствамі выкарыстання забруджанага алейнага фільтра становяцца: павелічэнне зносу дэталяў рухавіка і імклівае падзенне яго магутнасці. Зімой, пры значным зніжэнні тэмпературы, корпус фільтра можа лопнуць, а алей – цалкам выцячы з матора.\nЗамена алейнага фільтра ажыццяўляецца адначасова з заменай алею. Для кожнай маркі аўтамабіля рэгламентаваны свой момант замены – як правіла, ён абмежаваны 10 000 – 15 000 кіламетрамі. У машынах, якія на працягу года праходзяць менш за 15 000 кіламетраў, рэкамендуецца змяняць алей і ачышчальнік штогод – напрыклад, пры планавым тэхнічным аглядзе.\nАкрамя таго, ёсць выпадкі, калі ўсталяваць новы фільтр неабходна раней рэгламентаванага тэрміна:\nпасля капітальнага рамонту аўтамабільнага рухавіка – пры выкрыцці галоўкі цыліндрычнага блока алей і фільтруе элемент варта змяніць, па-за залежнасці ад перыяду эксплуатацыі;\nпры прамыванні змазвальнай сістэмы матора адмысловым складам –\nу гэтым выпадку спатрэбіцца ўстаноўка часовага фільтра, які па заканчэнні працэдуры мяняюць на новы;\nпасля працяглага прастою аўтамабіля (не менш 2-х гадоў), калі алей ўжо непрыдатна для выкарыстання і пачынае вылучаць прадукты акіслення, якія запаўняюць фільтруе элемент;\nпры эксплуатацыі аўто з магутным рухавіком – у гэтым выпадку заўсёды лепш загадзя памяняць алей і фільтр, каб прадухіліць няспраўнасці, здольныя выліцца ў круглую суму.\nАб засмечаных фільтра алею сведчаць:\nвыяўленае пацямненне маторнага алею;\nнетыпова гучная праца рухавіка або з’яўленне старонніх шумоў;\nз’яўленне на панэлі прыбораў сігналу аб няспраўнасці ў маторы.\nЗамена паліўнага фільтра\nПаліўны фільтр прадухіляе трапленне вады і іншародных частак у бензін або дызпаліва. Сёння аўтамабілі абсталяваны двума тыпамі фільтраў паліва:\nмагістральныя – ўсталёўваюцца непасрэдна ў паліўны канал;\nпогружные – ставяцца ў паліўны бак прама перад бензапомпай.\nУ адрозненне ад погружной фільтра, канструкцыя якога прадстаўлена ў выглядзе капронавай сеткі, прызначанай для адсейвання буйнога смецця, магістральны фільтр забяспечвае больш тонкую ачыстку паліва, у дызельных машынах выкарыстоўваюцца выносныя магістральныя фільтры, якія мацуюцца знадворку паліўнага бака (пад капотам альбо дном) і дапаўняюцца датчыкамі вады, коркам зліву, часто- падагрэвам. Шматлікія аўтамабілі сёння маюць убудаваныя магістральныя фільтры, якія служаць элементамі паліўнай помпы.\nЗабруджванне фільтра паліва багата збоямі ў працы рухавіка і зніжэннем яго магутнасці. Рэкамендуецца ўсталёўваць новы фільтр пасля 2-3 замен масла – у сярэднім, кожныя 20 000 – 30 000 кіламетраў прабегу.\nПрыкметы забруджвання фільтра паліва:\nзбоі ў працы матора на халастым ходу;\nскладанасці з запускам рухавіка або немагчымасць запуску;\nрухавік глухне ў руху або губляе цягу.\nЗамена паветранага фільтра\nПаветраны ачышчальнік забяспечвае абарону рухавіка ад забруджванняў і пранікнення старонніх часціц, якія перашкаджаюць паступлення неабходнага аб’ёму паветра. Ён мае выгляд гармонікі, сабранай з фільтруе матэрыялу. Бакавыя ўшчыльняльнікі прадухіляюць трапленне паветра ў рухавік, абмінаючы ачыстку.\nВытворцы настойваюць на замене ачышчальніка паветра пры праходжанні планавага тэхнічнага агляду транспартнага сродку – у сярэднім, праз кожныя 15 000 – 30 000 кіламетраў шляху. У астатні час важна кантраляваць стан гэтага элемента – асабліва пры руху па пыльных дарогах.\nПраверыць узровень забруджвання фільтра паветра можна самастойна. Дастаткова адкрыць капот і дастаць ачышчальную “гармонік” з адмысловай скрынкі, адкрыўшы яе адвёрткай. Пры моцным забруджванні лепш адразу ўсталяваць новы фільтр – змяніць яго можна неабмежаваную колькасць разоў.\nАб забруджванні фільтра паветра сведчаць:\nзначнае зніжэнне расходу паліва;\nзабруджаныя свечкі запальвання, грубы халасты ход, пропуск запальвання, абцяжараны запуск рухавіка;\nз’яўленне на панэлі прыбораў сігналу няспраўнасці рухавіка;\nслабая дынаміка разгону.\nСённяшнія аўтамабілі абсталяваны элементамі фільтрацыі, здольнымі ачысціць паветра ў салоне ад пылу, пазбавіць ад старонніх пахаў, а таксама забяспечыць бяспеку вадзіцеля і пасажыраў, затрымліваючы часцінкі забруджвальных рэчываў. Акрамя таго, фільтр у салоне прадухіляе пранікненне бруду ў выпарнік кандыцыянера, а ў аўтамабілях з клімат-кантролем іх стан характарызуе працу ўсёй сістэмы.\nРэкамендацыі вытворцаў прадугледжваюць змену фільтра воздухоочистки ў салоне з перыядычнасцю ў 20 000 – 25 000 пройдзеных кіламетраў. Пры эксплуатацыі аўтамабіля пераважна ў гарадскім асяроддзі фільтры забруджваюцца хутчэй, а які змяшчаецца ў іх актываваны вугаль раней вычэрпвае свае паглынальныя магчымасці, таму мяняць ачышчальныя элементы прыйдзецца часцей.\nНе варта недаацэньваць функцыянальную значнасць салоннага фільтра. Непрыемнымі наступствамі яго засмечвання могуць стаць: замярзанне выпарніка кандыцыянера, з’яўленне непрыемнага паху і навала шкоднасных бактэрый і алергенаў, здольных выклікаць захворванні дыхальных шляхоў. Аб неабходнасці памяняць салонны фільтр нагадаюць злёгку запацелыя ў сырую надвор’е шкла і ледзь які паступае ў салон паветра з вентылятара абагрэву, уключанага на максімальныя абароты.\nАб заканчэнні працаздольнасці фільтра ў салоне раскажуць дэталі:\nкандыцыянер або кантроль клімату неэфектыўны ў падтрыманні зададзенага тэмпературнага рэжыму;\nвентылятар, які забяспечвае падачу паветра, працуе нетыпова гучна і хутка;\nстароньні пах пры ўключэнні рэжыму падачы паветра.\nАўтамабілі на дызелях абсталёўваюць сажевый фільтра, якія затрымліваюць сажу і цвёрдыя часціцы з выхлапаў. Такія ачышчальныя элементы не патрабуюць замены і застаюцца функцыянальнымі ўвесь перыяд эксплуатацыі матора. Акрамя таго, яны здольныя самастойна ачышчацца ў працэсе постинжекции, калі ўпырскванне паліва ў цыліндр на працоўным хаду ажыццяўляецца па камандзе бартавога кампутара.\nАднак цалкам аўтаматызаваныя сажевый фільтры не застрахаваны ад забруджванняў, выкліканых збоем кампутарнай сістэмы. Пра наяўнасць няспраўнасці ў маторы прасігналізуе лямпачка на прыборнай панэлі транспартнага сродку.\nУ гэтым выпадку патрабуецца прафесійнае ачышчэнне фільтра, якое выконваецца двума спосабамі:\nэлектрахімічнай чысткай (працэдуру праводзяць на прафесійным стэндзе і рэкамендуюць аўтавытворцы);\nметадам прымусовай постинжекции (прадугледжвае выстаўленне неабходнага рэжыму з дыягнастычнага кампутара і дазваляе аднавіць працаздольнасць фільтра ўжо праз 15-25 хвілін).\nЯк пачысціць фільтры ў аўтамабілі\nСтан аўтамабільных фільтраў важна пастаянна адсочваць і своечасова вырабляць іх замену. Вытворцы рэкамендуюць ставіць новыя ачышчальнікі пры кожнай замене алею – адзін раз у год. Пры гэтым функцыянальны перыяд некаторых фільтраў можна павялічыць, проста пачысціўшы іх. Працэдура прымальная толькі для некаторых ачышчальных элементаў, і можа выкарыстоўвацца, хутчэй, як часовая мера. У працэсе чысткі зніжаецца эфектыўнасць фільтраў, таму ў канчатковым выніку іх усё роўна прыйдзецца замяніць.\nТак, фільтр паветра зімой мала схільны забруджванням, а летам яго лёгка ачысціць самастойна, выкарыстоўваючы тканіна або кампрэсар. Чысціць неабходна як мага часцей, каб фільтруе элемент не засмеціўся да поўнага выхаду з ладу.\nСпосаб падыходзіць і для ачышчэння фільтра ў салоне. Стандартны тэрмін эксплуатацыі гэтага элемента – адзін год. Аднак неабходна ўлічваць ўмовы выкарыстання транспарту – у шэрагу выпадкаў ўсталёўваць новы салонны фільтр прыйдзецца часцей. А своечасовая чыстка крыху павялічыць працоўны перыяд фільтра і прадухіліць ўзнікненне няспраўнасцяў.\nПаліўныя і алейныя фільтры чысціць нельга, іх неабходна мяняць: першыя – кожныя 20 000 – 30 000 кіламетраў, другія – у 2-3 разы часцей.


05.06.2019 253 berezinskaya_panorama Комментариев нет\nСусветны дзень аховы навакольнага асяроддзя быў заснаваны ААН у 1972 годзе: менавіта тады ў Стакгольме распачала работу Канферэнцыя па праблемах навакольнага асяроддзя, удзельнікамі якой сталі прадстаўнікі 113 краін свету. Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 лютага 2000 года на 5 чэрвеня ў нашай краіне прызначаны Дзень аховы навакольнага асяроддзя. Гэта дата – выдатная нагода, каб азірнуцца наўкол, правесці «рэвізію» сваіх экалагічных звычак і паводзін, ацаніць аб’ём зробленага і перспектывы.\nПоўную версію чытайце у № 40 газеты за 5 чэрвеня.\n← Приглашаем станцевать «Вальс Победы»\nСёння — Дзень аховы навакольнага асяроддзя. Са святам! →\nАбласны Дзень аховы працы прайшоў на базе Бярэзінскай ЖКГ


23.07.2018 / 17:57\nМінскпраект: Праекціроўшчыкі «сіямскіх пісуараў» у нас больш не працуюць 15\nДырэктар стадыёна «Дынама» раней пералажыў адказнасць за дызайнерскае рашэнне на архітэктараў «Мінскпраекта».\nА што кажуць там?\n«Наша Ніва» звязалася з архітэктарам, які курыраваў стадыён «Дынама», Віталём Руцкім.\n«Мы пашукалі дакументацыю, знайшлі санвузел, знайшлі расстаноўку прылад… Але не ведаем, ці адпавядае гэта таму, што насамрэч. Там, сапраўды, стаіць у кутку два пісуары, але на якой адлегласці… не зразумела. Усё роўна, тыя, хто праектаваў… ужо не засталося ніводнага чалавека ў нашым інстытуце. Куды сыходзяць? Туды, дзе грошай больш плацяць», — сказаў Руцкі.\nТаксама ён сказаў, што тут можа быць віна забудоўшчыка.\n«Я не памятаю, каб мы ставілі вось так у кутах пісуары. Звычайная норма — уздоўж сцяны на адлегласці 60 сантыметраў», — падсумаваў ён.\nА ў выканаўцаў, вядома, аніякіх пытанняў не ўзнікла. А можа так і трэба?\nПроектировщики пошли на повышение! А как же - "уплотнение", "оптимизация", "рационализация" и т.д.\nНу, праекцироушчык жа не даярка. Эта у даярки зарплата 700 долларау, вот у даряки и идут усе самыя вумныя и атвественныя, а у праекцироушчыка зарплата у два раза меньшэ, чэм у даярки и туда идуць усе, хто не смог паступиць у даярки.\nИ эта правильна. Там жа чалавек руками работает, трогает за самае дарагое у нашай жызни, а тут нейкия писюары. Писюары каждый каментатар с тут бая расставиць можэт. Гнаць эцих праекцироушчыкай паганай мятлой. Будзем без их жыць