16 Незвычайныя гарэлачныя настоі Вы хочаце паспрабаваць\nКактэйлі Mixology і метады\nГарэлка не адзінае Infusion-Годны Liquor\nПрыўнясенне лікёру з водарам з'яўляецца простым і цікавым праектам, які можа дапамагчы вам стварыць дзіўныя новыя кактэйлі. Хоць гарэлка настоі з'яўляюцца найбольш папулярнымі , няма абсалютна ніякіх прычын , чаму вы не можаце уліць дадатковы водар ў джын, віскі, ром, тэкілу ці нават лікёры.\nНе верыце? У нас ёсць некаторыя вялікія ўліванні рэцэптаў для вас паспрабаваць і смачныя кактэйлі змешваць вашы хатнія тварэння ст.\nNorman Hollands / PhotoLibrary / Getty Images\nGin ўжо мае вялікае ўліванне водараў з-за расліннымі , якія выкарыстоўваюцца для яго стварэння. Пры гульні з настойкамі, выбраць тонкія водары, якія акцэнтуюць ядловец і іншыя нюансы духу, ня перасільваючы або супрацьпастаўляючы іх.\nФантастычны прыклад гэта яблык-груша джын. Гэта выдатны спосаб , каб даць свой джын і тонік праўдзівы густ восені. Вы таксама знойдзеце яго карысным у розных іншых джын кактэйляў.\nРыта Maas / The Image Bank / Getty Images\nСвежы смак грушы можа быць выкарыстаны асобна, каб далікатна водар выдатны джын, а таксама. Гэты рэцэпт пастаўляецца з Фрыске 49 кактэйлем, які з'яўляецца унікальным ўзяццем на адной з вялікіх шампанскіх кактэйляў.\nАкрамя таго , майце на ўвазе , што кожны брэнд джыну мае розны профіль густу, так старанна разгледзець вашыя брэнды. Калі хто-то асабліва добра працуе, даюць яшчэ адну спробу.\nЗялёны чай Gin\nЧай з'яўляецца яшчэ адным варыянтам для інфузорыя і час, неабходнае, часта ўсяго толькі пара гадзін. Паспрабуйце гэты зялёны чай прасякнуты Фордаў Gin.\nПасля таго, як ваш джын гатовы, змяшайце яе ва унушальным порах GIMLET кактэйлю. Рэцэпт весела, новы погляд на класічны свярдзёлка , спалучэння настой з фісташкі мядовым сіропам (таксама самаробнай) і рамонкі горкіх.\nЧайнік Corn Gin\nКалі вы сапраўды атрымаеце настой, памылка, вы будзеце захопленыя сапраўды ўнікальнымі інфузорыя, як гэты. Не так часта, што хтосьці просіць вас удыхнуць водар чайніка кукурузы ў свой джын, і гэта бліскучая ідэя.\nДжын выкарыстоўваюцца для стварэння фантазіі цукеркі кукурузы кактэйлю для Хэлоўіна . Гэта ў спалучэнні з салодкім віном Moscato і самаробны Грэнадыны лупіны цытрусавых. У той час як гэта міла і весела, гэта, вядома, не ваш сярэдні трук запоўненыя усіх Святых напой.\nКакава Rye Whiskey\nЁн можа проста вас здзівіць, наколькі добра віскі настой можа працаваць. Чым цямней профіль шчолаку з'яўляецца выдатным падмуркам для розных густаў, але вам трэба будзе праверыць яго на рэгулярнай аснове, каб пераканацца, што вы атрымаеце добры баланс.\nШакалад і віскі з'яўляюцца натуральным спарваннем, і гэты рэцэпт пакажа вам, як выцягнуць яго. Ён улівае какава - боб ў пажылым Оверхолт Rye Whiskey ў працягу некалькіх дзён , перш чым пераблытаць кактэйль натхнёны старамодным .\nБэкан-Фат Абмываецца Rye Whiskey\nМы разумеем, што некаторыя з вас паміраюць, каб даведацца, як зрабіць бекон з густам віскі. Тэхнічна, бекон Віскі (ці гарэлкі) не з'яўляюцца настоямі, але віскі , які «адмыты» пораць .\nШто б вы яе называеце, гэта віскі і мара Бэкан палюбоўніка. Вялікі тоўсты Элвіс шутэр гэта прымешваюць ўключае ў сябе хатняе арахісавае масла амаретто, а таксама. Гэта гучыць дзіўна, але гэта працуе.\nApple , віскі ўжо даўно любімыя і да гэтага часу выкарыстоўваецца , каб узнавіць многія класічныя кактэйлі, але што ананас? Можна падумаць, што гэта занадта мяккія або трапічныя для цёмнага духу, але яна працуе вельмі добра.\nМала таго, што ананас прасякнуты віскі незвычайны і прыемны сюрпрыз, стагоддзе рэцэпт пуншу ён выкарыстоўваецца ў ідэальна падыходзіць для зімовага адпачынку . Калі вы шукаеце спосаб, каб прынесці ўсплёск тропікаў да Каляд, гэта ён.\nШери л Гиблин / Photodisc / Getty Images\nУнікальны? Так, але адзін густ фігавым прасякнуты бурбона будзе даказаць, што гэта вартая задача. Гэта адна патрабуе спалучэння двух гатункаў інжыра і віскі будзе гатовы ў працягу тыдня.\nШто вы можаце зрабіць з фігавым віскі? Пачынаюць змешваючы класны шлюб Figaro кактэйлю з прамым бурбонам, Cardamaro і духмяным перцам драмамі. Як вы пацягваць, што, няхай ваша ўяўленне накіроўваць вам больш творчыя кактэйлі.\nМаленькі Дом-х у Лос-Анджэлесе, штат Каліфорнія\nМушкатовы ў пытанні тут сапраўды разнастайнасць сквош. Гэта ідэальны настой для сезона збору ўраджаю і карыцы і цукру дадае да яго сапраўды дапамагае закругліць водар.\nПрасякнуты бурбон выкарыстоўваюцца, каб зрабіць мушкатовага старамодным. Гэта весела і проста кактэйль , які вы хочаце падзяліцца з сям'ёй і сябрамі ў працягу восені і зімовых канікул .\nГарбуз знаходзіць свой шлях ва ўсе прыходзяць восенню і чаму віскі павінна быць інакш? Гэты настой рэцэпт выкарыстоўвае свежае мяса гарбузы і вынік ўражвае.\nПаверце, вы не будзеце марнаваць скотч, дадаўшы водар гарбузы да яго. Гэта зусім наадварот, на самай справе. У нас нават ёсць вялікі кактэйль, каб паказаць вам, як гэта падабаецца.\nДжэк Андэрсан / PhotoLibrary / Getty Images\nБелы ром асабліва карысна ў інфузорыя, хоць вы можаце выкарыстоўваць вытрыманы ром , калі вам падабаецца. Гэта не моцна адрозніваецца ад гарэлкі базы, так што не саромейцеся выкарыстоўваць любую завараны ідэі гарэлкі з вашым любімым ромам, а таксама.\nКалі вы любіце какосавы ром, паспрабуйце зрабіць сваю ўласныя калі-небудзь. Гэта цікавы праект, і вельмі карысны настой, таму што ёсць шмат какосавага ром рэцэптаў кактэйляў даступныя гуляць з.\nГадовы Royale чай Ром\nBelisario Рольдан / Moment / Getty Images\nЧай з'яўляецца добрым кампаньёнам для рому, а таксама. Настой густ трохі як падсалоджаны чай са лёдам і святло араматызатар можа знайсці свой шлях у некаторых з нашай любімага рому кактэйлі .\nДадзены настой рэцэпт выкарыстоўвае вельмі спецыфічны чай з-за кактэйль, што ён уваходзіць у. Тым не менш, не саромейцеся гуляць з розным гарбатай і ромам камбінацыяй. Зялёны і рамонкавы чаі з'яўляюцца добрым выбарам, каб пачаць з, і яны прымаюць толькі гадзіну ці два, таму эксперыменты вельмі хутка.\nТэкіла яшчэ адна вельмі цікавая база для інфузорыя. Вы можаце выкарыстоўваць практычна любыя з смакавых прапаноў для іншых духаў, гэта будзе проста , што земляная агава водар , які з'яўляецца подпісам тэкілы .\nАдзін даволі унікальная ідэя гэта лімоннік-імбір тэкіла. Ён мае выдатны густ і можа быць пададзены ў адзіночку ці змешвацца ў некаторых з нашых любімых тэкілы кактэйляў , каб даць ім цікавы паварот.\nГарачы перац Tequila\nДорлинг Киндерсли: Уільям Reavell / Getty Images\nЦалкам натуральна, што рэзкі перац з'яўляецца любімым для тэкілы інфузорыя. Не забывайце трымаць настой кароткім, як у аднаго да двух гадзін-і праверыць яго часта ці вы будзеце спальваць тэкілу.\nJalapenos з'яўляюцца любімымі і Марыта чылі цікавая як добра. Вы можаце нават узяць чаргу з Habanero марціні і проста ўліваць яго прама ў шкло.\nТайская Chili Aperol\nШэсць базавых моцныя спіртныя напоі не адзіны варыянт для інфузорыя. Лікёры , мацаваныя віны і аперытывы маюць некаторы патэнцыял , а таксама. Паколькі яны, як правіла, маюць густ ўжо, вы павінны быць асцярожныя ў вашых спарвання, але ёсць некаторыя цікавыя магчымасці тут.\nНапрыклад, рэзкі кактэйль Paloma выкарыстоўвае тайскую чылі прасякнута Aperol. Горкі апельсін водар аперытыва з'яўляецца добрым кампаньёнам для гарачага перцу і гэта вялікае ўдасканаленне ў тэкілы кактэйль .\nЁсць моманты, калі вы сутыкнецеся спецыяльных інгрэдыентаў, якія могуць быць лягчэй зрабіць сябе лепш, чым высачыць і купіць. Маліна вермут ў вясковым рэцэпце Manhattan з'яўляецца выдатным прыкладам гэтых рарытэтаў.\nКалі вы не можаце знайсці гэтую канкрэтную ахвяру, проста уліць свежую маліну ў сухі вермут . Настой варта прымаць каля аднаго тыдня. Калі гэта будзе зроблена, вы будзеце гатовыя змяшаць гэты кактэйль або любы іншы вермут піць вы хочаце мець ягадны твіст.\nХатняе карычневы цукар Рэзкі Просты Сіроп\nVanilla Просты Сіроп Рэцэпт для кактэйляў і іншых напояў\nEasy Коктейльная вішня: зрабіць свой уласны кактэйль Гарнір\nCiroc Свята спецый Кактэйль Рэцэпт\n8 Вялікіх Пікнік Кактэйлі\nЯк зрабіць чорны Vodka\nСыравіна Vegan Каляровая капуста Рыс з часнаком і Нама Гэтаю\nНовая Англія Sour\nКанвекцыйным печ Саветы па падрыхтоўцы і хітрасці\nМіндаль Мёд Нуга\nПольскія Пюрэ Бульбяныя варэнікі (капытка) Рэцэпт\nМексіканскі шчанюк чау: салодкае, кіслае і салёнае Закусачная Mix\nNinja 3-у-1 Cooking System Review\nРэзкі Кураня і Рэцэпт Крэветкі з рысам\nПальмавы цукар-Асаблівыя прадукты Гласарый


Канвертаваць Швейцарскіх франкаў (CHF) і Ганконскі даляр (HKD) : Калькулятар абменнага курсу\nШвейцарскі франк (CHF) і Ганконскі даляр (HKD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Швейцарскі франк і Ганконскі даляр пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 18 чэрвень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Швейцарскі франк. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Ганконскі даляр валюты па змаўчанні. Націсніце на Ганконскі даляр або Швейцарскіх франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nШвейцарскі франк гэта валюта, у Швейцарыя (CH, CHE), і Ліхтэнштэйн (Л.І., ХЛУСНЯ). Ганконскі даляр гэта валюта, у Ганконг (HK, Ганконг). Сімвал CHF можа быць запісаная SwF, і SFr. Сімвал HKD можа быць запісаная HK$. Швейцарскі франк дзеліцца на 100 rappen (centimes). Ганконскі даляр дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Швейцарскі франк Апошняе абнаўленне 17 чэрвень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Ганконскі даляр Апошняе абнаўленне 18 чэрвень 2019 ад Yahoo Finance. CHF каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. HKD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Адкрытая кніжная выстаўка “Роля сям'і ў сучасным свеце” ў НББ\nГэты Дзень, заснаваны Генеральнай асамблеяй ААН у 1993 годзе рэзалюцыяй аб Міжнародным годзе сям'і (А/RES/47/237), штогод адзначаецца 15 мая.\nАрганізацыя Аб'яднаных Нацый выказала глыбокую заклапочанасць тым, што найважнейшая ячэйка грамадства – сям'я – у многіх краінах няўхільна слабее і губляе сваю сацыяльную накіраванасць. У рэзалюцыі адзначалася, што ва ўсім свеце рэзка вырасла колькасць разводаў і павялічыўся працэнт людзей, якія дасягнулі 30-гадовага ўзросту і так і ні разу не ўступілі ў шлюб. Асамблея падкрэсліла, што інстытут сям'і знаходзіцца пад пагрозай і гэта негатыўна адбіваецца на развіцці не толькі асобных краін, але і ўсяго свету.\nНягледзячы на тое, што ў выніку глабальных трэндаў і дэмаграфічных змяненняў за мінулыя дзесяцігоддзі структура сям'і ва ўсіх краінах свету зведала істотныя змены, ААН па-ранейшаму лічыць сям'ю базавай ячэйкай грамадства. Увядзенне Міжнароднага дня прадастаўляе магчымасць падкрэсліць важнасць пытанняў, якія тычацца сям'і, і пашырыць веды аб сацыяльных, эканамічных і дэмаграфічных працэсах, якія ўплываюць на іх становішча.\nКожны год для правядзення Міжнароднага дня сям'і выбіраецца актуальная тэма, якая абмяркоўваецца на канферэнцыях, што праходзяць у розных краінах свету. Да гэтага Дня распрацоўваюцца праграмы падтрымкі і развіцця інстытута сям'і. У рамках семінараў і сімпозіумаў разглядаюцца пытанні ўмацавання сацыяльнай згуртаванасці грамадства, праў чалавека, праблемы малазабяспечаных сем'яў. Тэма Дня 2018 года – “Сям'я і інклюзіўнае грамадства”.\nСям'я як асноўны элемент грамадства была і застаецца захавальніцай чалавечых каштоўнасцей, культуры і гістарычнай пераемнасці пакаленняў, залогам стабільнасці і развіцця грамадства. Дзякуючы сям'і мацнее і развіваецца дзяржава, расце дабрабыт народа. З сям'і пачынаецца жыццё чалавека, менавіта ў ёй адбываецца фарміраванне яго як грамадзяніна. На ёй будуецца любое цывілізаванае грамадства, у якім яна выступае адным з асноўных яго інстытутаў, першай прыступкай сацыялізацыі чалавека. Сям'я – крыніца любві, павагі, салідарнасці і прыхільнасці, важны інструмент выхавання падрастаючага пакалення.\nВа ўсе часы аб развіцці краіны меркавалі па становішчы сям'і ў грамадстве і па адносінах да яе дзяржавы.\nПа дадзеных перапісу насельніцтва, у Рэспубліцы Беларусь пражывае каля 2,7 млн сем'яў, з іх 1,2 млн, або амаль 45 %, маюць дзяцей ва ўзросце да 18-ці гадоў.\nСацыяльная ахова сям'і, паляпшэнне яе становішча ў грамадстве, ахова мацярынства і дзяцінства – адны з цэнтральных прыярытэтаў сацыяльнай палітыкі нашай краіны. У Беларусі сфарміравана заканадаўчая база па ажыццяўленні дзяржаўнай палітыкі ў адносінах да дзяцей, створана сетка ўстаноў сацыяльнага абслугоўвання сям'і і дзяцей. Для далейшага ўмацавання статусу сям'і ў Беларусі прынята Дзяржаўная праграма “Здароўе народа і дэмаграфічная бяспека Рэспублікі Беларусь” на 2016–2020 гады, у рамках якой распрацавана падпраграма “Сям'я і дзяцінства”.\nНа выстаўцы прадстаўлена больш за 100 дакументаў: кнігі, брашуры, перыядычныя выданні, мімеаграфаваныя матэрыялы. Большую частку экспазіцыі складаюць дакументы міжнародных арганізацый (ААН, ЮНЕСКА, Еўрапейскага cаюза, Савета Еўропы) на рускай і англійскай мовах.\nІнстытут сям’і ў эпоху сацыяльных змен\nПрававыя асновы рэгулявання сямейных адносін\nЖанчына ў сям’і: замужжа, мацярынства, кар’ера\nВыхаванне дзяцей у сям’і\nЗдароўе і сям’я\nСям’я і насілле\nПсіхалогія сям’і, сям’я і шлюб\nСям’я ў сучасным беларускім грамадстве\nВыстаўка будзе карысная спецыялістам, якія працуюць у галіне сацыяльных навук, студэнтам, аспірантам і выкладчыкам сацыялагічных, дэмаграфічных і прававых дысцыплін, а таксама шырокаму колу чытачоў, якія цікавяцца праблемамі сям'і і шлюбу.\nДзейнасць Дэпартамента па эканамічных і сацыяльных пытаннях\nМіжнародны дзень мігранта (18 снежня)\nМіжнародны дзень барацьбы за ліквідацыю насілля ў адносінах жанчын (25 лістапада)\nСусветны дзень дзіцяці (20 лістапада)\nМіжнародны дзень пажылых людзей (1 кастрычніка)\nМіжнародны жаночы дзень (8 сакавіка)\nМіжнародны дзень сямей\nРэзалюцыі Генеральнай асамблеі\nАрабская стратэгія ў адносінах да сям’і (2006 год)\nДохінская дэкларацыя, прынятая ў Досе на Міжнароднай канферэнцыі, прысвечанай сям'і і якая праводзіцца ў азнаменаванне 10-й гадавіны Міжнароднага года сям'і (2004 год)\nДэкларацыі, канвенцыі і іншыя нарматыўныя дакументы па правах чалавека


Тураператары рэспублікі ўжо рапартуюць аб прыкметным ажыўленні цікавасці да краіны з боку замежных турыстаў. 05.06.2018, Sputnik Беларусь\nтурызм, у беларусі, навіны , галоўнае, спорт, беларусь, чэмпіянат свету па футболе-2018, чэмпіянат свету па футболе-2018 у расіі\n09:58 05.06.2018 (абноўлена: 17:55 05.06.2018)\n© Sputnik / Алексей Даничев / Перайсці ў фотабанкПадрыхтоўка да ЧС-2018\nТураператары рэспублікі ўжо рапартуюць аб прыкметным ажыўленні цікавасці да краіны з боку замежных турыстаў.\nМІНСК, 5 чэр — Sputnik. Каля 10% ад двух мільёнаў замежных заўзятараў паедуць на ЧС-2018 праз тэрыторыю Беларусі, адпаведная інфармацыя прагучала ў эфіры тэлеканала АНТ.\nЧэмпіянат свету па футболе стартуе ў Расіі ўжо 14 чэрвеня, а з 4 чэрвеня працуе "спартовае пагадненне" паміж РБ і РФ, па якім замежнікі маюць права перасякаць беларуска-расійскую мяжу пры ўмове наяўнасці "пашпарта заўзятара".\nПаводле агучанай у эфіры беларускага ТБ інфармацыі, усяго на ЧС-2018 чакаецца каля двух мільёнаў замежных турыстаў. Кожны дзесяты заўзятар, па разліках арганізатараў і гасцей, праедзе праз тэрыторыю Беларусі.\n"Дастаткова спецыфічная катэгорыі асоб, якая не толькі прыязджае на футбол, але і выкарыстоўвае магчымасць наведаць без візы іншыя краіны", — сказаў начальнік дэпартамента па міграцыі і грамадзянству МУС Аляксей Бягун.\nУжо адзначаюць прыкметнае ажыўленне на рынку і беларускія тураператары. Вялікія надзеі ўскладаюць на польскіх турыстаў — асабліва ім цікавая ўсходняя Беларусь і суседняя Смаленская вобласць РФ.\nЗамежныя турысты павінны будуць пакінуць тэрыторыю Беларусі і Расіі да 25 ліпеня. Аналагічныя спрошчаныя правілы ўезду будуць дзейнічаць і на час Еўрапейскіх гульняў 2019.


Маладзёжнае лідарства: крокі насустрач будучыні\nМяккая, добрая з дзецьмі і бацькамі\n15.06.2017 10:43 Актуальна, Апошнія запісы\nЮныя лідары сабраліся на беразе Нарачы, каб узяць удзел у Рэспубліканскім лідар-форуме “Маладзёжнае лідарства: сучасны погляд”. У НДЦ “Зубраня”, дзе прайшоў форум, хлопцаў і дзяўчат чакала мноства цікавых і карысных падзей і сустрэч.\nЛідар-форум запрасіў 355 прадстаўнікоў усіх абласцей Рэспублікі Беларусь і Мінска. Гэта юнакі і дзяўчаты з актыўнай грамадзянскай пазіцыяй, якія дабіліся значных поспехаў у розных відах дзейнасці: вучобе, творчасці, спорце, сацыяльна значнай дзейнасці. Сярод іх выдатнікі, стыпендыяты спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў, члены маладзёжных парламентаў, валанцёры. Цудоўнай пляцоўкай для сустрэчы стаў НДЦ “Зубраня”.\n— Збіраць у “Зубраняці” лідараў — даўняя традыцыя. Бо наш цэнтр ствараўся як лагер для піянерскага актыву, а значыць, для лідараў піянерскага руху, — расказвае дырэктар НДЦ “Зубраня” Надзея Генадзьеўна Ануфрыева. — Сёння каля 50 праграм рэалізуецца цэнтрам для лідараў розных кірункаў. На працягу года мы збіраем тут лідараў вучобы, экалагічнай, творчай дзейнасці і г.д. А рэспубліканскі форум — гэта кульмінацыйнае мерапрыемства для лідараў.\nУ розных рэгіёнах нашай краіны моладдзю рэалізуецца мноства цікавых, карысных, значных праектаў. Лідар-форум стаў пляцоўкай, дзе хлопцы і дзяўчаты могуць расказаць пра свае ініцыятывы, падзяліцца ідэямі з аднадумцамі, а таксама атрымаць новыя веды і навыкі, каб генерыраваць ідэі і рэалізоўваць іх.\nФорум праходзіў на працягу 6 дзён. Старт яму быў дадзены ўрачыстай лінейкай-адкрыццём каля стэлы “Мінск — горад-герой”. Удзельнікі форуму хвілінай маўчання ўшанавалі памяць загінуўшых падчас Вялікай Айчыннай вайны і ўсклалі кветкі да стэлы. На цырымоніі юнакоў і дзяўчат віталі старшыня Пастаяннай камісіі па адукацыі, культуры і навуцы член Савета Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь І.А.Марзалюк, намеснік начальніка ўпраўлення па справах моладзі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь Т.А.Сіманоўская.\nУ першы ж дзень работы форуму яго ўдзельнікаў чакаў шэраг цікавых сустрэч. Яны наведалі Міністэрства адукацыі і Міністэрства замежных спраў, пабывалі ў Мінскім абласным выканаўчым камітэце, Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, БДУ, БДПУ імя Максіма Танка, Нацыянальным цэнтры мастацкай творчасці дзяцей і моладзі, Рэспубліканскім цэнтры экалогіі і краязнаўства, Цэнтральным камітэце ГА “БРСМ”. У кожным пункце наведвання іх чакалі спецыялісты, гатовыя расказаць аб рабоце свайго ведамства ці ўстановы з моладдзю. Напрыклад, у Міністэрстве адукацыі хлопцы і дзяўчаты пазнаёміліся з работай міністэрства, пабывалі ў кабінеце міністра, сустрэліся з намеснікам начальніка ўпраўлення па справах моладзі Т.А.Сіманоўскай, якая расказала аб рэалізацыі маладзёжнай дзяржаўнай палітыкі ў краіне.\nКожны дзень лідар-форуму быў прысвечаны пэўнай тэматыцы і напоўнены адпаведнымі мерапрыемствамі. У дзень, што насіў назву “Памяці герояў будзем вартыя”, маладыя людзі бралі ўдзел у квесце “Дарогамі мужнасці” і грамадзянска-патрыятычнай акцыі “Жывая памяць пакаленняў” па добраўпарадкаванні памятных месцаў Мядзельшчыны. Дзень грамадскіх арганізацый “Заўтра пачынаецца сёння” падарыў ім майстар-класы, трэнінгі, сустрэчы з лепшымі прадстаўнікамі БРСМ, БРПА, Беларускай асацыяцыі клубаў ЮНЕСКА, а таксама дыскусію “Маладзёжны парламент. Якім яму быць?”. Сацыяльна значным ініцыятывам быў прысвечаны дзень “Дзейнічаем у імя будучыні”.\nНадзвычай насычаным быў тэматычны дзень “Маладзёжнай ініцыятыве — так!”, удзел у мерапрыемствах якога ўзяў міністр адукацыі І.В.Карпенка. Для ўдзельнікаў і гасцей лідар-форуму разгарнуўся кірмаш праектаў “Моладзь у “Зубраняці” ЗА!”. Інтэрактыўныя пляцоўкі кірмашу знаёмілі з асаблівасцямі арганізацыі ў “Зубраняці” дзейнасці па захаванні нацыянальных традыцый і памяці аб Вялікай Перамозе, развіцці творчых здольнасцей і фарміраванні актыўнай жыццёвай пазіцыі, папулярызацыі здаровага ладу жыцця і актывізацыі міжнароднага ўзаемадзеяння. Таксама ў гэты дзень маладых людзей і дарослых парадавала мастацка-спартыўнае свята “Нам, маладым, адкрыты ўсе шляхі!”.\nГалоўным мерапрыемствам дня стаў адкрыты дыялог “Маладзёжнае лідарства: крокі насустрач будучыні”, у рамках якога юныя лідары мелі магчымасць пагутарыць з міністрам адукацыі.\nЗвяртаючыся да хлопцаў і дзяўчат, Ігар Васільевіч Карпенка адзначыў важнасць мерапрыемства і значнасць развіцця лідарскіх якасцей у моладзі:\n— Вы цяпер у пачатку свайго жыццёвага шляху, у пошуку свайго прызначэння. Выдатна, што вы выбіраеце шлях лідарства. У сучасным свеце не абысціся без надзейных прафесійных ведаў, шырокага кругагляду, а таксама пэўных асобасных якасцей. Якасці гэтыя немагчыма набыць, толькі седзячы за партай. Гэтыя навыкі набываюцца ў сацыяльна значнай дзейнасці. І калі б не было ў нас вучнёўскага самакіравання, грамадскіх аб’яднанняў, то іх абавязкова трэба было б прыдумаць, каб вы маглі развіваць свае асабістыя якасці, набываць камунікатыўныя навыкі.\nІгар Васільевіч Карпенка заклікаў моладзь быць актыўнымі ў дыялогу, задаваць пытанні і выказваць свае прапановы. Юныя лідары абмеркавалі з міністрам шырокае кола тэм. Шмат пытанняў было прысвечана адукацыі: маладыя людзі цікавіліся, ці будзе мяняцца працэс здачы ЦТ і выпускных экзаменаў у школе, змест школьнай вучэбнай праграмы, што новага з’явіцца ў арганізацыі ўступнай кампаніі, наступнага навучальнага года, ці будуць укараняцца ў адукацыйны працэс сучасныя інфармацыйныя тэхналогіі, якія меры прымаюцца для павышэння цікавасці да прадметаў, якія вывучаюцца ў школе. Цікавіліся хлопцы і дзяўчаты і перспектывамі, якія існуюць для моладзі ў нашай краіне: узнімаліся пытанні рэалізацыі праграмы па падтрымцы моладзі, стварэння рэспубліканскага маладзёжнага парламента, правільнага прафесійнага выбару, дзейнасці студэнцкіх атрадаў.\nІгар Васільевіч Карпенка даў разгорнутыя адказы на шматлікія пытанні і выслухаў прапановы хлопцаў і дзяўчат. Міністр падкрэсліў, што лічыць такія зносіны важнымі для наступнага прыняцця правільных кіраўніцкіх рашэнняў.\n— Выдатна, калі адбываюцца такія адкрытыя зносіны, якія дазваляюць нам выбудоўваць сувязь пакаленняў і падтрымліваць гэтую сувязь для гарманічнага развіцця грамадства, краіны. Любая падобная сустрэча — урок не толькі для вас, але і для мяне. Бо кожнае ваша пытанне дапамагае лепш зразумець запыты, чаканні, патрэбы моладзі, — заўважыў І.В.Карпенка.\nМаладзёжнае лідарства і яго падтрымка — гэта рэальныя крокі насустрач будучыні. Сёння гэтыя маладыя людзі — лідары сваіх навучальных устаноў, органаў самакіравання, творчых калектываў. А заўтра яны стануць лідарамі нашай краіны. І тыя добрыя ініцыятывы, ідэі, якія сёння зарадзіліся ў іх, у хуткім часе стануць рэальнымі справамі, здзейсненымі на карысць грамадства.\nЗубраняІгар Васільевіч Карпенкамаладзёжнае лідарстваміністр адукацыіНДЦфорум


Галоўная ➠ Жыццё ➠ Ранняе ўздзеянне тытуню павышае рызыку развіцця паводніцкіх праблем у дзяцей\nАпублікавана 01.03.2016 15:52\nНовае даследаванне канадскіх навукоўцаў з Універсітэта Манрэаля мяркуе, што калі дзіця падвяргаецца ўздзеянню тытунёвага дыму ў раннім узросце, то ён можа сутыкнуцца з праблемамі ў школе і мець некаторыя неспрыяльныя паводніцкія змены.\nЎздзеянне тытунёвага дыму з'яўляецца таксічным для які развіваецца мозгу, калі ён найбольш уразлівы да фактараў навакольнага асяроддзя, кажуць спецыялісты. Маленькія дзеці маюць мала кантролю над уздзеяннем бытавога тытунёвага дыму, які лічыцца таксічным для мозгу. Бацькі, якія паляць каля сваіх дзяцей, часта ненаўмысна падвяргаюць іх здароўе мозгу небяспекі.\nПадчас новых выпрабаванняў даследчыкі выявілі пераканаўчыя доказы таго, што тытунёвы дым негатыўна ўплывае на развіццё сістэм мозгу, якія рэгулююць паводніцкія рашэнні, сацыяльную і эмацыйную жыццё, а таксама кагнітыўныя функцыі. Па словах экспертаў, ўздзеянне тытуню ў раннім дзяцінстве можа стаць прычынай ўзнікнення асацыяльных паводзінаў, якое характарызуецца парушэннем сацыяльных нормаў і намерам прычыніць шкоду. Такое паводзіны ўключаюць у сябе агрэсію, крымінальныя злачынствы, крадзяжы, адмова ад выканання паўнамоцтваў і знішчэнне маёмасці.\nАтрыманыя вынікі павінны заахвочваць палітыкаў і спецыялістаў у галіне грамадскага аховы здароўя павысіць дасведчанасць бацькоў аб рызыцы ўздзеяння другаснага тытунёвага дыму.\nКожная другая цяжарнасць лічыцца незапланаванай для жыхарак зша і вялікабрытаніі\nДзяўчыны мацней мужчын перажываюць за жыццё партнёра\nАматары сацыяльных сетак маюць нізкі ўзровень дабрабыту\nВернасць мужчын залежыць ад сітуацыі ў свеце


Паэтка Ніна Лістота прадставіла дэбютны зборнік вершаў | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Літаратура » Паэтка Ніна Лістота прадставіла дэбютны зборнік вершаў\n«Ты будзь маёй музыкай ночы, / Пялёсткамі ружы ў далонях, / І пульсам гарачым у скронях, / І сонцам, што кінулі вочы», — гэтыя радкі на прэзентацыі кнігі «Запрашэнне» маладой паэткі і журналіста «Звязды» Ніны Лістоты вывучылі на памяць усе прысутныя. 24 чэрвеня ў Літаратурным музеі Максіма Багдановіча яны загучалі ў выкананні гурта Hеlіоus, а іх аўтарка прадставіла свой дэбютны зборнік вершаў.\nАтрымалася шчырая і эмацыянальная гутарка са старымі сябрамі, гэткая размова на кухні, дзе адбываецца самае праніклівае і патаемнае. Ніна Лістота і сама сказала, што ў яе жыцці самыя важныя моманты часта перажываюцца акурат на кухні. На імпрэзе пад акампанемент фано, на якім іграла Настасся Мінкоўская, і пад саксафон Алега Воранава былі прачытаны вершы пра каханне і прадстаўлены блок паэзіі пра тое, што выйсце ёсць заўжды.\nНіна Лістота — гэта творчы псеўданім, пад якім аўтара кнігі ведаюць у тым ліку ў сацыяльных сетках. Многім досыць складана суаднесці гэты вобраз з асобай журналіста Ніны Шчарбачэвіч, некаторыя дагэтуль думаюць, што гэта два розныя чалавекі.\n«Я бачу пэўную місію ў тым, каб натхняць іншых людзей жыць сваімі талентамі, нават калі яны недзе прыхаваныя, — гэта патрэбна кожнаму чалавеку. І калі пасля прэзентацыі мне кажуць, што таксама вырашылі напісаць ці зрабіць нешта цікавае, гэта становіцца для мяне найлепшым кампліментам», — прызнаецца паэтка.\nУ зборнік «Запрашэнне» ўвайшлі вершы розных гадоў творчасці. «Я шмат разоў змяняла напаўненне кнігі, але для мяне было прынцыпова, каб сюды ўвайшлі некаторыя раннія рэчы, няхай яны і не самыя дасканалыя і патыхаюць юнацкім максімалізмам».\nНа прэзентацыі былі смех (у некаторыя моманты аўтарка сама адкрыта рагатала), слёзы (некаторыя нават выходзілі з пакоя, каб схаваць рэакцыю) і абнадзейлівыя радкі на завяршэнне. «Паглядзім на сузор'е надзей / І паслухаем месяца джаз. / Хтосьці мусіць быць лепшым з людзей. / Можа, неба ставіць на нас?..»\nЗагаловак у газеце: «Калі я бачу чыесьці слёзы, перастаю хвалявацца...»


Абама сустрэўся з Далай-ламам\n15 чэрвень 2016, 22:50\nПрэзыдэнт ЗША Барак Абама сустрэўся сёньня з Далай-ламам XIV. Як паведамляе прэсавая служба Белага дома, прэзыдэнт і Далай-лама абмеркавалі становішча тыбэтцаў у КНР.\nПрэзыдэнт Абама падкрэсьліў сваю рашучую падтрымку захаваньню ўнікальных рэлігійных, культурных і моўных традыцыяў Тыбэту і важнасьць абароны правоў тыбэтцаў у Кітаі. Прэзыдэнт высока ацаніў прыхільнасьць Далай-ламы справе міру і адмове ад гвалту.\nПрэзыдэнт ЗША заклікаў да канструктыўнага і прамога дыялёгу паміж Далай-ламай і яго прадстаўнікамі з кітайскімі ўладамі ў мэтах зьніжэньня напружанасьці і ўрэгуляваньня рознагалосьсяў. У гэтым кантэксьце Абама паўтарыў пазыцыю ЗША наконт таго, што Тыбэт зьяўляецца часткай Кітайскай Народнай Рэспублікі і Злучаныя Штаты не падтрымліваюць незалежнасьць Тыбэту. Далай-лама заявіў, што ён не імкнецца да незалежнасьці Тыбэту і спадзяецца, што дыялёг паміж яго прадстаўнікамі і кітайскім урадам адновіцца. Прэзыдэнт і Далай-лама дамовіліся пра важнасьць канструктыўных і прадуктыўных адносінаў паміж ЗША і Кітаем.\nПрэзыдэнт вітаў дзейнасьць Далай-ламы ў пытаньнях зьмяненьня клімату, а таксама выказаў падтрымку намаганьням Далай-ламы па павышэньню ўзроўню інфармаванасьці пра важнасьць абмежаваньні глябальнага пацяпленьня, у тым ліку і аб абароне гімалайскіх леднікоў і навакольнага асяродьдзя на Тыбэцкім плято.\nДалай-лама ў Вільні\nТрэці рэйх, СССР, М’янма, — якія краіны ігнаравалі сваіх Нобэлеўскіх ляўрэятаў


Каралеўская акадэмія вытанчаных мастацтваў у Брусэлі[d]\nКаралеўская акадэмія вытанчаных мастацтваў у Антвэрпэне[d]\nпэйзаж, натурморт[d], партрэт, мескі пэйзаж[d], interior view[d], аўтапартрэт[d] і хрысьціянскае мастацтва[d]\nАнтон Маўвэ[d], Поль Гаген, Вілем Рулёфс[d], Поль Сэзан, Пітэр Паўль Рубэнс і Жан-Франсуа Міле[d]\nВінцэ́нт ван Гог (па-нідэрляндзку: Vincent Willem van Gogh; 30 сакавіка 1853 — 29 ліпеня 1890) — сусьветна вядомы нідэрляндзкі мастак, творчасьць якога належыць да кірунку постімпрэсіянізм. Фарбы служылі ван Гогу для выражэньня сваіх ўнутраных перажываньняў ў большай ступені, чым у іншых мастакоў. Ня меў прызнаньня сярод сваіх сучасьнікаў, зь сярэдзіны XX ст. і да цяперашняга часу мае вялікую папулярнасьць.\nУ жніўні 1883 году ван Гог адыходзіць ад Сіен, пакідае Гаагу й накіроўваецца ў Дрэнтэ ў паўночнай Галяндыі. Там, жывучы ў спартанскіх умовах, праводзіць шмат часу на прагулках па ваколіцах, малюючы пэйзажы й сцэны з жыцьця звычайных людзей. Яму не хапае сродкаў для набыцьця матэрыялаў для маляваньня, што вымушае яго вярнуцца дадому. Пад канец 1883 году згаджаецца з бацькамі й вырашае пасяліцца ў іх новым доме ў Ное. Там жыве да сьмерці бацькі ў 1885 годзе. У гэты пэрыяд былі створаны такія карціны як «Мёртвая натура з адчыненай Бібліяй», «Ядучы бульбу».\nУ лістападзе 1885 году Вінцэнт выяжджае ў Антвэрпэн, каб вучыцца ў Каралеўскай акадэміі мастацтваў. У гэты час ён вельмі хварэе, трывае ад сыфілісу, а хворы страўнік нішчыцца ад недахопу ежы. Ван Гог хутка адмаўляецца ад навукі, бо яго празьмерна індывідуальная тэхніка ня мае прызнаньня ў акадэміі. Расчараваны, ён едзе ў Парыж. У Парыжы жыве разам з малодшым братам Тэо на Манмартры. Вялікае ўражаньне на яго робяць працы імпрэсіяністаў. Некаторыя зь іх дапамагаюць ван Гогу, сярод іх: Эміль Брэнрад i Поль Гаген. Асабліва пасябраваў з Гагенам.\nВан Гога пачынаюць пакідаць сябры й знаёмыя, калі выпіваючы ён ужо ня можа кантраляваць сваіх паводзінаў. Вырашае выехаць з Парыжу. У тыя часы панавала захапленьне японскім мастацтвам, якое меў і ван Гог. Таму ён пераяжджае ў месца якое б нагадвала яму Японію.\nАрль[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\n«Зорная ноч», (1889)\nУ 1888 годзе перасяляецца ў Арль, Праванс. Там цалкам сфармаваўся яго стыль маляваньня, які характэрныя інтэнсіўныя колеры, якія адбіваюцца ад прадметаў ды кантрасная грубая фактура й дэфармацыя. Паўстае шмат цудоўных карцін. Ван Гог жадаў зрабіць з Арлю мастацкі цэнтар, пераконвае ў гэтым Поля Гагена, які прыбыў у Арль у кастрычніку 1888 году. Ван Гог наймае «жоўты дом», дзе працуе па шаснаццаць гадзін на суткі. Паміж Вінцэнтам і Гагенам здараюцца канфлікты. 23-га сьнежня мела месца сварка, падчас якой п’яны ван Гог атакуе Гагена брытвай. Той здолеў уцячы, ван Гог жа адразае сабе кавалак правага вуха. З гэтага моманту галюцынацыі й нэрвовыя зрывы здараюцца ў яго ўсё часьцей, пераплятаючыся зь пэрыядамі добрага самаадчуваньня й яснасьці думкі. У гэты час ён стварае найбольш сваіх знакамітых твораў.\nУ сакавіку 1889 году жыхары Арлю выправаджваюць ван Гога з гораду. У траўні ён добраахвотна лечыцца ў псыхіятрычным шпіталі ў Сэн-Рэмі. Там яму быў пастаўлены дыягназ эпілепсія, аднак цяпер лічыцца, што ён хварэў парфіраю.\n«Ядучы бульбу» (1885), Музэй ван Гога, Амстэрдам\nПадчас больш спакойных месяцаў, калі хвароба, як выдавалася, адступала, яму дазвалялі пакідаць шпіталь, каб маляваць. У гэты час ван Гог стварае 200 карцін. На пачатку 1890 году была апублікавана першая пазытыўная ацэнка яго прац, аўтарам якой быў Альбэрт Ар’е.\nЯшчэ раз ван Гог спрабуе пачаць нармальнае жыцьцё. Наведаўшы ў Парыжы любімага брата Тэо, яго жонку й сына, 21 траўня 1890 году прыяжджае ў Авэр-сюр-Уаз на поўначы Францыі й пасяляецца ў гатэлі. Знаходзіцца пад апекай доктара Гачэта, лекара й мэцэната мастакоў. У нанятым пакоі над кавярняй за некалькі дзён стварае каля 70-ці палотнаў. Сярод іх «Поле пшаніцы з крумкачамі», якое лічыцца апошнім творам мастака.\n27 ліпеня 1890 году Вінцэнт ван Гог у наплыве дэпрэсіі, выйшаўшы з дому, з рэвальвэру стрэліў сабе ў грудзі. Ён вярнуўся дадому, дзе цэлую ноч праляжаў палячы трубку. Памёр 1 жніўня з-за атрыманых ран, не дазволіўшы аказаць сабе дапамогу.\nНайбольш вядомыя творы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\n«Боты» (1885, алеем на палатне, 37,5 х 45 см, Музэй ван Гога, Амстэрдам).\n«Ядучы бульбу» (1885, алеем на палатне, 82 х 114 см, Музэй ван Гога, Амстэрдам).\n«Жоўты дом» (1888, алеем на палатне, 72 х 91,5 см, Музэй ван Гога, Амстэрдам).\n«Рыбацкія лодкі на пляжы ў Saintes-Maries-de-la-Mer» (1888, алеем на палатне, 64 х 81,5 см, Музэй ван Гога, Амстэрдам).\n«Крэсла Гагена» (1888, алеем на палатне, 90,5 х 72,5 см, Музэй ван Гога, Амстэрдам).\n«Аўтапартрэт як мастака» (1888, алеем на палатне, 65,5 х 50,5 см, Музэй ван Гога, Амстэрдам).\n«Сланечнікі» (1888, алеем на палатне, 92 х 73 см, Нацыянальная галерэя, Лёндан).\n«Зорная ноч» (1888, алеем на палатне, 73,7 х 92,1 см, Musée d’Orsay, Парыж).\n«Спальня ў Арль» (1889, Мастацкі інстытут, Чыкага).\n«Поле з кіпарысамі» (1889, Нацыянальная галерэя, Лёндан).\n«Пшанічнае поле з крумкачамі» (1890, алеем на палатне, 50,5 х 103 см, Музэй ван Гога, Амстэрдам).\nВінцэнт ван Гог — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\n^ а б в https://www.metmuseum.org/toah/hd/gogh/hd_gogh.htm\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Вінцэнт_ван_Гог&oldid=2105591»\nНарадзіліся ў Зюндэрце\nПамерлі ў Авэр-сюр-Уазе\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 7 студзеня 2020 году ў 07:10.


Белорусская экономическая модель Инфляция Египет Декрет №7 Бранск Беларусьфільм Дрывяты Интервью Коммерческое предложение Беларусы ў свеце Бешанковічы Шклоў Выставка Цифровые технологии Конференция Мазыр Парк высоких технологий Морозы Евросоюз Дзень беларускага пісьменства Ваўкавыск Диктант Слуцак Торговый дом Чэрвень\nЗараз у Музеі сучаснага мастацтва Нью-Ёрка праходзіць адна з самых доўгачаканых выстаў апошняга часу – "Рэвалюцыйны парыў: росквіт рускага авангарду".\nПубліку знаёмяць з творчасцю шматлікіх мастакоў, у тым ліку і Казіміра Малевіча, дзень народзінаў якога мы сёння адзначаем.\nНарадзіўся Казімір Малевіч 11 (23) лютага 1878 ці 1879 года ў Кіеве (паводле іншых звестак — пад Капылём). Па распаўсюджаным меркаванні дата нараджэння Казіміра Малевіча — 1878 год (аднак, згодна з даследаваннямі кіеўскіх навукоўцаў, дата нараджэння мастака — 1879 год).\nНекалькі гадоў выкладаў у Віцебскай мастацкай школе (1919-1922). Затым кіраваў інстытутам мастацкай культуры ў Ленінградзе (1923-1927).\nУтварыў з аднадумцамі групу авангардыстаў, якія распаўсюджвалі ідэю новага бачання мастацтва. Самай вядомай працай у творчасці Малевіча з`яўляецца твор "Чорны квадрат". Сярод іншых вядомых карцін мастака — "Чырвоны квадрат", "Скача чырвоная конніца", "Чорны круг", "Белае на белым". Памёр Казімір Малевіч 15 мая 1935 года ў Ленінградзе.\nСёння Малевіча называюць адным з самых складаных для ўспрымання мастакоў ХХ ст. І гэта невыпадкова, бо і сам творца, жартуючы з публікі, часам казаў, што змест яго карцін невядомы нават яму. Але наблізіцца да творчасці безумоўна геніяльнага аўтара можна, зразумеўшы яго асобу: супярэчлівую, яскравую і вельмі незвычайную.\nГэта быў мастак, жыццё якога было поўнае нечаканых паваротаў і цікавых фактаў: у сям`і Малевічаў было чатырнаццаць дзяцей (з якіх толькі дзевяць дажылі да сталага ўзросту). Казімір быў першынцам, і таму бацькі ўскладалі на яго вялікія надзеі і хацелі бачыць сына не мастаком, а прадстаўніком больш грашовай прафесіі.\nКазімір Малевеч з`яўляецца аўтарам аднаго з самых незвычайных праектаў помніка У. Леніну. У 1924 годзе ён прапанаваў манумент у выглядзе гары сельскагаспадарчых інструментаў, увянчанай кубам як сімвалам вечнасці. Праект не быў рэалізаваны.\nВосенню 1930 года Малевіч быў арыштаваны НКУС як "нямецкі шпіён". У турме ён знаходзіцца да снежня 1930 года. Ёсць версія, што ў 1930 годзе, калі мастак сядзеў у турме, ён звярнуў увагу на круглыя шклянкі, якія лёгка біліся і апякалі рукі гарачай вадой.\nТады Малевічу і прыйшла ідэя стварыць шклянку-шматграннік, калянасць якога значна павялічваецца з даданнем кутоў. Пазней мастак падзяліўся сваёй ідэяй з Верай Мухінай, якая змагла арганізаваць вытворчасць гранёных шклянак.\nПа завяшчанні, пасля смерці цела мастака было крэміравана, а затым прах быў пахаваны пад любімым дубам мастака блізу вёскі Немчыноўкі.\nНад магілай быў усталяваны кубічны бетонны манумент з намаляваным чорным квадратам. Пад час вайны магіла была страчаная.\nПазней яе месцазнаходжанне з дастатковай дакладнасцю вызначыла група энтузіястаў. Сёння пераважная большасць людзей ведае Казаміра Малевіча як мастака адной карціны — "Чорнага квадрата".\nНавуковымі супрацоўнікамі Траццякоўскай галерэі пад выявай чорнага квадрата былі выяўленыя два малюнкі, зафарбаваныя пазней чорным. Але не ўсе ведаюць, што: "Чорны квадрат" створаны на невялікім палатне 79,5 на 79,5 сантыметраў.\nПершапачатковай назвай "Чорнага квадрата", пад якой ён значыўся ў каталогу, была "Чатарохвугольнік". Але, калі ўсе лініі палатна спраўджваць з пункту гледжання геаметрыі, то акажацца, што на карціне намаляваны не квадрат і нават не прастакутнік. Ні адна лінія чорнага квадрата не з`яўляецца паралельнай іншай, і кожная з іх мае розную даўжыню.\nКарціну вельмі неадназначна ўспрынялі крытыкі: некаторыя аб`яўлялі "Чорны квадрат" "тварам новага мастацтва" і "Царскім немаўляткам", а некаторыя называлі карціну "мазнёй", якая не мае адносін да мастацтва.\nСам мастак казаў, што "Чорны квадрат" — сімвал завяршэння мастацтва, называючы свой твор "першым крокам чыстай творчасці ў цэлым". У канцы лістапада 2015 года навуковымі супрацоўнікамі Траццякоўскай галерэі пад выявай чорнага квадрата былі выяўленыя два малюнкі, зафарбаваныя пазней чорным.\nМастацтвазнаўцам удалося прачытаць надпіс, пакінуты Малевічам на "Чорным квадраце". Як лічаць эксперты, мастак напісаў: "Бітва неграў у цёмнай пячоры" (такім чынам, карціна Малевіча можа быць адказам мастака на палатно французскага пісьменніка Альфонса Але "Бітва неграў у цёмнай пячоры глыбокай ноччу", напісанае ў 1882 годзе).\nМінск, 23 лютага 2017\nЧёрный квадрат Казімір Малевіч Беларусы ў свеце


Эксперт: Хутка пабачым росквіт расейскіх «эмігранцкіх медыяў»\nКіраўніца інтэрнэт-выдання «Грани.ру» Юлія Беразоўская распавяла «Белсату» пра цяжкасці распаўсюду незалежнай інфармацыі ў Расеі.\nСайт «Грани.ру» застаецца адным з нешматлікіх расейскіх выданняў, што кідаюць выклік цэнзуры. Ужо амаль тры гады доступ да гэтага сайту блакуюць усе расейскі правайдары па распараджэнні Генпракуратуры. Наш карэспандэнт пагаварыў з кіраўніцай выдання Юліяй Беразоўскай у Парыжы, куды яна перасялілася пасля блакавання.\nНа думку Юліі Беразоўскай, цяпер існаванне ў Расеі паўнавартаснага незалежнага медыя немагчымае, бо так ці інакш, нават рэдакцыі, што базуюцца за мяжой, мусяць гуляць па правілах.\n«Нават такія рэдакцыі вымушаныя выконваць усе забароны, у тым ліку самыя абсурдныя, каб не быць заблакаванымі. Дубіна блакавання працуе вельмі добра. Наконт патэнцыялу развіцця расейскіх медыяў за мяжой – насамрэч цяпер ідзе магутная эміграцыя, напэўна, у бліжэйшы час мы пабачым нейкі своеасаблівы росквіт «эмігранцкіх медыяў». Але ў цэлым аб незалежнасці расейскіх медыяў цяпер можна казаць толькі ўмоўна», – заявіла суразмоўца нашага тэлеканалу.\nЮлія Беразоўская мяркуе, што цяпер медыі дзейнічаюць фактычна ў сітуацыі вайны, калі глядзець у глабальным маштабе:\n«Калі яшчэ некалькі гадоў таму мы маглі будаваць ілюзіі, на нешта спадзявацца, то пасля разгрому пратэставага руху 2011-2012 гадоў і пасля агрэсіі Расеі ва Украіне, мы знаходзімся ў зусім новай гістарычнай сітуацыі, у сітуацыі вайны ў глабальным маштабе».\nПяскоў назваў «творчасцю» расследаванне Навальнага ў справе карупцыі Мядзведзева


25.07.2020 11:06 Выхаванне\nУ назначаны час цягнік з надпісам “#Беларусь. Моладзь. Натхненне” з’явіўся на чыгуначным вакзале Гродна. Яго тут з нецярпеннем чакалі студэнты гродзенскіх універсітэтаў, будатрадаўцы. І адразу шчырае вітанне, песні, падтанцоўка. Актыўная раніца прадугледжвала такі ж актыўны дзень, як і ўвесь шлях, які гэтымі днямі праходзіць актыўная моладзь краіны: студэнты, маладыя рабочыя, выкладчыкі, валанцёры, блогеры, спартсмены.\nВіталі гасцей хлебам-соллю, шчырым словам. А першым пунктам маршруту стаў парк імя Ж.Э.Жылібера ў цэнтры горада. Тут да брацкай магілы воінаў-вызваліцеляў і партызан былі ўскладзены кветкі. Хвіліна маўчання стала данінай памяці героям Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнікі акцыі пранеслі ля помніка вялікае палотнішча са словамі “Беларусь памятае”.\nДэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Сяргей Сыранкоў, які ўзначальвае маладзёжны цягнік, расказаў, што задача праекта — сабраць максімальна рознабаковую моладзь з усёй рэспублікі, дапамагчы ёй глыбей пазнаёміцца з усімі рэгіёнамі краіны, яе гістарычна-культурнай спадчынай, наведаць знакамітыя месцы, а таксама пачуць тое, што думае моладзь аб жыцці, развіцці краіны.\n— Ужо наведаўшы некаторыя абласныя гарады і некалькі раённых цэнтраў, магу з упэўненасцю сказаць, што моладзь Беларусі адзіная. Адзіная ў сваім стаўленні ў першую чаргу да гістарычнага мінулага, стабільнага сённяшняга дня. Упэўнены, што і наша будучыня будзе такой жа светлай і бязвоблачнай, — сказаў Сяргей Аляксандравіч.\nСваю грамадзянскую пазіцыю моладзь азначыла падчас адкрытага дыялогу “Беларусь: учора, сёння, заўтра”, які адбыўся ў маладзёжным цэнтры “Гродна”. Удзел у ім прынялі намеснік старшыні Гродзенскага аблвыканкама Віктар Пранюк, намеснік старшыні Гродзенскага гарвыканкама Зоя Кулеша, першы сакратар Гродзенскага абласнога камітэта Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі Ганна Сарасек, блогеры, спартсмены, ветэран камсамольскага руху Ларыса Хацько.\nНастрой дыялогу задала моладзь, калі праспявала ў пачатку сустрэчы песню “Каб любіць Беларусь нашу мілую”. Усе далейшыя пытанні, адказы экспертаў тычыліся галоўнага — як зрабіць жыццё краіны і жыццё кожнага чалавека цікавым, стабільным. Усе сышліся ў меркаванні: менавіта моладзь не толькі заўтра, а ўжо сёння адказвае за такое пазітыўнае развіццё. Прадстаўніца Брэсцкай вобласці Хрысціна Загорцава пацікавілася, пад якім дэвізам будзе праходзіць наступны год, які зменіць Год малой радзімы, і прапанавала прысвяціць яго моладзі.\nПерад пачаткам сустрэчы адбыўся канцэрт маладых выканаўцаў, працавалі інтэрактыўныя пляцоўкі, дзе моладзь Гродна прадстаўляла свае праекты. На памяць гасцям падарылі паштоўкі з выявамі Гродна, якія тут жа можна было адправіць на любы адрас, а свае пажаданні і ўражанні ад Гродна маладыя людзі пакінулі на спецыяльным стэндзе. У канцы сустрэчы-дыялогу Віктар Францавіч Пранюк уручыў Сяргею Аляксандравічу Сыранкову падарунак — кнігу “Імя героя”, якую выпусціла газета “Гродзенская праўда”. У ёй расказваецца аб 150 героях Вялікай Айчыннай вайны, імёнамі якіх названы вуліцы ў гарадах і населеных пунктах нашай краіны.\nАдным з самых цікавых месцаў маршруту стаў Аўгустоўскі канал, дзе моладзь не толькі ўбачыла незвычайны турыстычна-культурны аб’ект, але і актыўна правяла час, здзейсніўшы велапрабег па месцах фартыфікацыйных збудаванняў 68-га Гродзенскага ўмацаванага раёна часоў Вялікай Айчыннай вайны. У 2005 годзе рэканструкцыя Аўгустоўскага канала была абвешчана маладзёжнай будоўляй, і сотні студэнтаў-будатрадаўцаў працавалі на гэтым важным аб’екце. У праграме знаходжання ў Гродне быў заапарк, дзе ўдзельнікі маладзёжнага цягніка пасадзілі туі — сем дрэўцаў ад кожнай вобласці і горада Мінска. Дарэчы, Гродна быў сёмым пунктам маршруту маладзёжнага цягніка. Пад дэвізам “Беражы здароўе замалада” хлопцы і дзяўчаты адправіліся на спартыўныя аб’екты горада.\n— З асаблівым хваляваннем чакаў прыезд у Гродна, — расказвае майстар вытворчага навучання Ваўкавыскага дзяржаўнага аграрнага каледжа старшыня пярвічнай арганізацыі БРСМ Арцём Семаковіч. — Як гаспадар, член дэлегацыі Гродзенскай вобласці, хацеў, каб у маіх сяброў з іншых рэгіёнаў засталіся самыя лепшыя ўражанні ад Гродзеншчыны, яе людзей. Як і ў мяне засталіся незабыўныя ўражанні ад сустрэч, экскурсій, размоў, абмеркаванняў розных пытанняў маладзёжнага жыцця ў іншых гарадах. Асабліва запомніўся пачатак акцыі ў Віцебску, “Славянскі базар”, на якім я пабываў упершыню, сустрэча з міністрам адукацыі Ігарам Васільевічам Карпенкам і вельмі плённая размова падчас гэтай сустрэчы, што для мяне як прадстаўніка сістэмы адукацыі асабліва важна.\nА завяршыўся гэты актыўны дзень у Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Янкі Купалы, дзе ўдзельнікі дэлегацыі праекта “#Беларусь. Моладзь. Натхненне” сустрэліся на круглым стале “Рэалізацыя дзяржаўнай маладзёжнай палітыкі”. Да іх далучыліся першы прарэктар ГрДУ Алег Раманаў і начальнік галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы і па справах моладзі Гродзенскага аблвыканкама Ігар Булаўка.\nЦікавым сюрпрызам стаў паказ відэафільма-справаздачы аб дні ў Гродне. На відэа можна было ўбачыць сябе, сваіх сяброў, і гэта выклікала шквал авацый і воклічы “Дзякуй, Гродна!”. На добрую памяць усе ўдзельнікі маладзёжнай акцыі “#Беларусь. Моладзь. Натхненне” атрымалі кнігу “Імя героя”.\nЗавяршаўся актыўны гродзенскі дзень зноў на чыгуначным вакзале. А каб развітанне з новымі сябрамі было не такім сумным, гродзенцы арганізавалі танцавальны флэш-моб. Танцавалі ўсе.\nБеларусь. Моладзь. НатхненнеГроднаРэспубліканскі маладзёжны цягнік


Чвэрць арганізацый дзяржсектара стратныя | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАрганізацыі з дзярждоляй уласнасці займаюць дамінавальнае становішча ў беларускай прамысловасці, пры гэтым чвэрць з іх у першым квартале 2016 года былі стратнымі. Пра гэта сведчаць асноўныя паказчыкі дзейнасці арганізацый дзяржсектара, якія ўпершыню апублікаваў Нацыянальны статыстычны камітэт.\nЯк вынікае з апублікаванага бюлетэня, у 3.662 арганізацыях занятыя 1,5 млн. работнікаў. У першым квартале прадпрыемствы з дзярждоляй уласнасці сфармавалі больш за 80% прамысловай вытворчасці. Іх выручка ў студзені—сакавіку склала 251 трлн. рублёў, а сярэдняя рэнтабельнасць продажу — 5,6%. Пры гэтым замест прыбытку прадпрыемствы атрымалі ў першым квартале чыстую страту ў 3,9 трлн. рублёў. Паводле вынікаў студзеня—сакавіка ўдзельная вага стратных арганізацый у дзяржсектары склала 26,3%.\nАдмоўны вынік фінансавай дзейнасці дзяржпрадпрыемстваў на фоне станоўчай рэнтабельнасці эксперты тлумачаць тым, што ў выніку дэвальвацыі іх абавязацельствы па крэдытах, якія часта з`яўляюцца валютнымі, істотна выраслі.\nУ маі гэтага года на сустрэчы з эканамістамі прадстаўнікі Нацбанка паведамілі, што запазычанасць беларускіх прадпрыемстваў па крэдытах у чатыры разы перавышае выручку суб`ектаў гаспадарання. Паводле звестак рэгулятара, на 1 сакавіка каэфіцыент закрэдытаванасці прадпрыемстваў (адносіны запазычанасці па банкаўскіх крэдытах да сярэднямесячнай выручкі) складаў 386,1%, прычым гэты паказчык пастаянна павялічваўся са студзеня 2015 года.\nНа той жа сустрэчы прадстаўнікі Нацбанка канстатавалі, што многія прадпрыемствы-пазычальнікі сёння знаходзяцца ў складаным фінансавым становішчы. Згодна са звесткамі сакавіцкага маніторынгу, які праводзіў Нацбанк, амаль у 50% прадпрыемстваў, што даследуюцца, попыт на прадукцыю зніжаўся. Рост попыту на сваю прадукцыю падчас апытання адзначылі толькі прыблізна 10% прадпрыемстваў.


14 кастрычніка праваслаўныя хрысціяне адзначаюць свята Пакрова Прасвятой Багародзіцы\nГлавная→Новости→Общество→Духовность→14 кастрычніка праваслаўныя хрысціяне адзначаюць свята Пакрова Прасвятой Багародзіцы\n14 кастрычніка праваслаўныя хрысціяне адзначаюць свята Пакрова Прасвятой Багародзіцы\n08:10 / 14.10.2011\nГэта адно з самых любімых і шануемых у народзе свят, прысвечаных Маці Божай, хаця і не двунадзесятае. Спраўляць яго сталі не адразу, а амаль праз тысячу гадоў пасля дабравествавання Хрыста.\nУ 910 годзе пры імператары Льве 6-м Мудрым (+912) на Канстанцінопаль напалі арабы. Сілы нападаўшых значна пераўзыходзілі абаронцаў. Небяспека была смяротная, і заставаўся адзін сродак уратавання – абарона Прачыстай Дзевы. Абаронцы горада, змучаныя асадай, сабраліся ў Влахернскай царкве і падчас Божай Літургіі са слязамі на вачах сталі прасіць Маці Божую аб дапамозе.\nУ храме знаходзіўся святы Андрэй юродзівы, які ўбачыў Прачыстую Дзеву, што ішла па паветры. Багародзіца ззяла нябесным святлом і была акружана анёламі і сонмам святых. Яе суправаджалі святы Іаан Прадцеча і апостал Іаан Багаслоў. Схіліўшыся, Багародзіца са слязамі пачала маліцца аб збаўленні хрысціян ад варожага нашэсця. Падышоўшы да Прастола, яна прадоўжыла маленне, затым зняла са Сваёй галавы пакрывала і распрасцёрла яго над людзьмі, што маліліся ў храме. Гэтае пакрывала зіхацела ў Яе руках ярчэй, чым промні сонца. Святы Андрэй са страхам і трымценнем глядзеў на гэтае бажэсцвеннае відовішча. Ён спытаў свайго вучня, што стаяў побач, блажэннага Епіфанія: “Ці бачыш ты, брат, Царыцу і Гаспажу, якая моліцца аб усім свеце?” Той адказаў: “Бачу, святы айцец, і зжахаюся”.\nСвятыя Андрэй і Епіфаній, якія ўдастоіліся бачыць Маці Божую за малітвай, доўгі час глядзелі над распрасцёртае перад народам пакрывала і на бліскучую, нібыта маланка, Славу Гасподню. І да таго часу, пакуль знаходзілася ў храме Прасвятая Багародзіца, было бачна пакрывала, а пасля адыходу Яе стала яно нябачным. Але ўзяўшы яго з сабой, Царыца Нябесная захавала падораную людзям благадаць. Заступніцтвам Прачыстай Дзевы вораг быў адагнаны ад сцен Канстанцінопаля, а ў народзе назаўсёды захавалася памяць аб дзіўным з’яўленні Маці Божай.\nУ славянскіх краінах гэтае свята вельмі шануецца. Яно было ўстаноўлена ўжо ў ХІІ стагоддзі стараннямі святога князя Андрэя Багалюбскага. У гонар свята Пакрова Маці Божай асвечана шмат храмаў. У 1165 годзе паблізу града Уладзіміра пабудаваны сусветна вядомы шэдэўр старажытнарускага дойлідства храм Пакрова на Нерлі. Другі славуты сабор у гонар Пакрова знаходзіцца ў цэнтры Масквы на Краснай плошчы – храм Васілія Блажэннага. І гэты спіс можна прадоўжыць.\nУ гэты дзень Святая Царква моліцца сваёй усеблагой Заступніцы: “Пакрый нас часным Тваім амафорам і збаў нас ад усялякага зла...” Дай Бог, каб амафор Маці Божай заўсёды быў над намі і абараняў нас ад бед і непрыемнасцяў, але гэтаму павінна папярэднічаць наша малітва.\nВіншую ўсіх са светлым праяўленнем асаблівай любві Маці Божай да ўсіх нас!\nБлагачынны Астравецкай благачыннай акругі, настаяцель храма святых апосталаў Пятра і Паўла іерэй Георгій САВІЦКІ.\nШто старшакласнікі абмяркоўвалі са святарамі\nВыстава добрага настрою працуе ў Тэрытарыяльным цэнтры\nПра кнігу «Вялікая душа маленькай парафіі» расказвае Андрэй Міхневіч


28 кастрычнік 2019, 18:28\n82 гады таму ў Менску расстралялі больш за 100 прадстаўнікоў інтэлігенцыі\nУ ноч з 29 на 30 кастрычніка 1937 году ў сутарэньнях менскай унутранай турмы НКВД — «амэрыканкі» было расстраляна больш за 100 прадстаўнікоў беларускай інтэлігенцыі, у тым ліку 22 літаратары. Расстрэльны сьпіс за подпісамі Сталіна і Молатава адшукаў некалі ў Архіве прэзыдэнта РФ Леанід Маракоў — пляменьнік расстралянага ў 37-м паэта Валерыя Маракова.\nСьпіс па Беларускай ССР датаваны 15 верасьня 1937 году, падпісаны Сталіным і Молатавым. За 3 месяцы да расстрэлу, 1 жніўня 1937 г., ва ўнутраным двары Менскай турмы НКВД БССР спалілі некалькі дзясяткаў тысяч рукапісаў ненадрукаваных твораў, якія не прайшлі цэнзуру.\nУжо трэцяя «Ноч расстраляных паэтаў» у Курапатах\nТрэці год запар 29 кастрычніка абаронцы Курапатаў ладзяць «Ноч расстраляных паэтаў».\nАдзін з арганізатараў акцыі Зьміцер Дашкевіч распавёў, што фармат сёлетняй імпрэзы не мяняецца.\n«Фармат будзе гэткі ж самы, як і летась. Вядомыя людзі, музыкі, літаратары, грамадзкія дзеячы чытаюць вершы рэпрэсаваных, закатаваных, расстраляных камуністамі ў розныя гады тэрору, у тым ліку і ў гэтую жахлівую ноч з 29 на 30 кастрычніка 1937 году», — распавёў Зьміцер Дашкевіч.\nМяркуецца, што імпрэза будзе доўжыцца 3 гадзіны.\nСабралі больш за 3 тысячы даляраў\nНа фандрайзінгавай плятформе Facebook ініцыятары «Ночы расстраляных паэтаў» даволі хутка сабралі больш за 3 тысячы даляраў, што перавысіла неабходную суму.\nАрганізатары абяцаюць зрабіць поўную фінансавую справаздачу, куды пайшлі сабраныя талакой сродкі. Што застанецца, абяцаюць пакінуць на імпрэзу наступнага году.\n«Грошы выкарыстоўваліся на друкаваную прадукцыю. Мы зрабілі запрашальныя флаеры, плякаты, тры віды буклетаў: пра „Ноч паэтаў“, пра Курапаты, у тым ліку і англамоўную вэрсію. Таксама грошы пойдуць на выданьне кнігі „Нерасстраляная паэзія“, на новы музычны дыск і, натуральна, на тэхнічнае аздабленьне мерапрыемства», — кажа спадар Дашкевіч.\n«Гэта не палітычнае мерапрыемства, а жалобная акцыя»\nАкцыі ў мінулыя гады абышліся без умяшаньня міліцыянтаў і сілавікоў. Але аднаго з арганізатараў, Эдуарда Пальчыса, сёлета ў сакавіку выклікалі ў суд за арганізацыю «Ночы» ў 2018-м.\nАрганізатары ўсё ж спадзяюцца, што юрыдычных прэтэнзій з боку ўладаў да іх ня будзе, бо гэта жалобная акцыя, ушанаваньне памяці бязьвінна загубленых людзей.\n«Я гэткім чынам камэнтую: гэта не палітычнае мерапрыемства. Мы зьбіраемся на месцы згубы людзей, каб узгадаць іх. Спадзяюся, у дзяржапараце адэкватныя людзі, які разумеюць, што гэта ўшанаваньне людзей, а не палітычная акцыя», — тлумачыць Зьміцер Дашкевіч.\nАрганізатары раяць апранацца цёпла, бо чакаецца пахаладаньне.\nЯкія яшчэ імпрэзы прымеркаваныя да Дня памяці палітычных рэпрэсій\nЛетась у «Ночы расстраляных паэтаў» узялі ўдзел каля 100 чалавек.


Друкуецца ў "Бярозцы": Бел літ: Поле бітвы - мінская гімназія | Созвучие\nЯк павінна выглядаць беларускае фэнтэзі? Вельмі добрае пытанне. Фэнтэзі з «нацыянальным каларытам» зрабіць проста пры наяўнасці ў нацыі прапрацаванай шырокай міфалогіі, якая пры гэтым добра вывучана і задакументавана. Адкуль з’явіліся ўсе гэтыя эльфы, гномы, вампіры – ды ўсё адтуль жа, з міфалогій. Але гэта ўсё «іх», чужое. Нашым пісьменнікам было б больш лагічна адрынуць іншаземныя з’явы і звярнуцца да свайго, роднага – матэрыялу таксама дастаткова.\nЗусім добра, калі звяртанне да роднай міфалогіі асэнсаванае, што чамусці рэдка можна назіраць у большасці так званага «славянскага фэнтэзі». Аўтарскі тандэм Жвалеўскі-Пастэрнак не проста раскідаў дамавікоў і русалак па тэксце для стварэння антуражу. «Гімназія нумар 13» – гэта ні многа ні мала спроба стварыць менавіта беларускае падлеткавае фэнтэзі з нашым каларытам.\nПарадаксальна, але пры гэтым менавіта «беларускасці» ў творы вельмі мала. Кніга першапачаткова выдавалася на рускай мове, і гэта было, на самой справе, добрым шляхам для сувязі з сучаснай рэчаінснасцю. Ва ўсёй кнізе пра беларускую школу, беларускіх дзяцей – усяго адна фраза на мове. Не варта цяпер разважаць, дрэнна гэта ці добра, і што ў цэлым кажа пра нас як пра нацыю – але гэта тое, што ёсць: славутае адлюстраванне рэальнасці ў літаратурным творы.\nУ мінулым годзе ўпершыню быў апублікаваны пераклад рамана на беларускую мову, што, як мне здаецца, ідзе толькі ў мінус для аднаўлення рэчаіснасці і атмасферы. Але, безумоўна, выхад перакладу такога папулярнага тэксту ідзе ў плюс для развіцця літаратурнай мовы і беларускамоўнай літаратуры. Можа, і прасцей будзе юным чытачам ўсталяваць сувязь з культурай праз мову. У гэтага тэксту ёсць такая асаблівасць: ён універсальны. Дзеянні маглі адбывацца ў любым горадзе постсавецкай краіны, якая адносіцца да ўсходніх славян. Але адбываецца, зрэшты, ў Менску, і, на жаль, з адноаго жарта пра мікрараён “Захад-3” гэтага не зразумела.\nНяма беларускасці – затое з лішкам хапае славянскасці. Менавіта да агульнаславянскай міфалогіі звяртаюцца аўтары пры стварэнні сэттынгу, але пры гэтым дазваляюць сабе какетлівую агаворку: маўляў, дакладных звесткак пра старажытных славян няшмат, так што мы дазволілі сабе пафантазіраваць – але фантазіраваць, абапіраючыся на крыніцы. «Фантазіраваць» на тэму нацыянальнай міфалогіі ўжо амаль традыцыя ў беларускай літаратуры, дзякуй шаноўнаму Ластоўскаму. Што ж, такі падыход мае права на існаванне – фантазіруйце колькі заўгодна, калі гэта не ідзе на шкоду здароваму сэнсу.\nШто такім чынам атрымліваецца? Пасля спробы знішчыць Сусветнае дрэва (якое так зручна расце пасярод двара гімназіі) група школьнікаў трапляе ў казку – літаральна. У казцы час спыніўся, школу напаўняюць дамавікі, стаіць дуб, па ім кот вучоны блукае, русалка на галінах сядзіць... А яшчэ ёсць дзве загадкавыя сілы, войска Белых і войска Чорных, якія знаходзяцца ў вечнай барацьбе ледзь не з пачатку вякоў. І трэба бедным школьнікам якімсьці чынам ў гэтым ўсім разабрацца: ці то трэба ўвязвацца ў гэтую бітву на адным з бакоў (магчыма нават адзін супраць аднаго), ці то наадварот, неяк прымірыць ворагаў. А для пачатку нядрэнна б наогул зразумець, дзе яны, як адсюль выбрацца, і хто яны самі.\nВечная бітва дабра і зла, здавалася б, і прычым тут увогуле славянская міфалогія. Хто ж у гэтыя войскі ўваходзяць? Вось боствы славянскія і ўваходзяць, і хай у складзе Белых будзе практычна ўвесь пантэон з Перуном на чале, а ў складзе Чорных ... ну вось ёсць мясцовая варыяцыя Кашчэя за галоўнага, ну вось ёсць Змей, а астатнія – безаблічная нячыстая сіла.\nЯк можна зразумець, з фантазіяй у аўтараў поўны парадак. Але аўтары і не прэтэндуюць на дакладнасць, у чым ўжо сумленна прызналіся – у дадзенага твора задача зусім іншая. Не ўразіць чытача энцыклапедычнымі ведамі, а мякка зацікавіць і хоць бы трохі пагрузіць у культуру і побыт старажытных славян, беларускіх продкаў. А растлумачыць усе нестыкоўкі з першакрыніцай павінен дадатак пасля тэксту – слоўнік, мясцовы бестыарый, які акрамя таго паглыбляе свет кнігі. Мяркуецца, што сярэдні чытач, як і галоўныя героі, толькі нешта між іншым зачапіў ў школе, і не вельмі сабе гэтыя культуру і побыт ўяўляе. Персанажы вымушаныя з гэтым усім знаёміцца - а чытач павінен сказаць «вау, а я і не ведаў, што ў нас усё так крута было ў старажытнасці!».\nПерсанажам дадаюць ведаў і па гісторыі, і, пагадзіцеся, весялей, калі гэта адбываецца пры дапамозе чароўных галаграм. А ў чароўнай галаграме праступае вобраз дзіўнага народа – высокадухоўных, адукаванах і шчырых беларусаў, якімі былі нашы продкі, і пра якіх хочацца даведацца больш. І чаму б і не: сярэдні чытач і кажа гэтае «вау», і кніга сама падштурхоўвае яго больш даведацца пра славутае мінулае нашага народа. Падштурхоўвае хоць бы і відавочнай мараллю першай часткі: наколькі б лягчэй прыйшлося героям, калі б яны ўзгадалі тое, што ўжо ведаюць. Наколькі прасцей было б наша жыццё, калі б мы памяталі свае глыбінныя карані... Такая думка таксама праслізгвае ў тэксце.\nАле жаданне перадаць як мага больш новай інфармацыі не лепшым чынам адбіваецца на тэмпе апавядання. Складваецца ўражанне, што амаль палову кнігі галоўныя героі проста сядзць у бібліятэцы і спрабуюць высветліць, што адбываецца навокал. Гэта таксама такая пстрычка па носе чытачу эпохі Інтэрнету – без нейкіх базавых ведаў прападзеш, таму што першае, што прыйдзе табе ў галаву ў нестандартнай сітуацыі – гэта злавіць ката і закінуць яго на дрэва.\nДаволі цікава, як праз вольную інтэрпрэтацыю гісторыі і міфалогіі раскрываюцца персанажы. Даволі шаблонныя вобразы ў пачатку: тыповы галоўны герой, тыповая загадкавая дзяўчынка, якая падабаецца галоўнаму герою, парачка тыповых завучак і парачка тыповых спартсменаў. Але ўсё не выпадкова – кожны з іх аказваецца калі не рэінкарнацыяй якога-небудзь славянскія баства, то хаця б ведуном або валхвом. Раскрыццё сапраўднай сутнасці нясе за сабой пэўную сілу і адказнасць – і як чалавек будзе з гэтым спраўляцца, залежыць толькі ад самога чалавека.\n«Гімназія нумар 13» адносіцца да тых кніг, якія трэба прачытаць у пэўным узросце – годоў у 12-13 – інакш не складзецца з ёй, будзеш ставіцца паблажліва з вышыні сваіх пражытых гадоў. У свой час гэтая кніга неяк прайшла міма мяне – паспрабуйце не ўпусціць вы.\nДругие материалы в этой категории: « Агляд кнігі Міхаіла Лучыцкага «Акультаскоп штандартэнфюрэра»\tДомбра моя не ведает покоя »


Нам патрэбны другі фронт - эканамічны - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 29 кастрычнiка 2020, Чацвер, 2:36\nНам патрэбны другі фронт - эканамічны\nУвядзіце сектаральныя санкцыі супраць рэжыму Лукашэнкі.\nПра гэта ў «Фэйсбуку» напісаў каардынатар грамадзянскай кампаніі «Еўрапейская Беларусь» Максім Вінярскі:\n- Ужо больш за пяцьдзесят дзён ідзе беларускае паўстанне супраць дыктатуры. Увесь гэты час, кожны дзень грамадзяне выходзяць на вуліцы і плошчы за сваю свабоду, за гонар, за годнасць, за права выбіраць і быць абранымі.\nЗвар'яцелы ад прагі ўлады дыктатар нацкоўвае сілавікоў на наш народ. У людзей страляюць, кідаюць гранаты, б'юць дубінкамі і паліваюць з вадамётаў. Псеўда сістэма сотнямі адпраўляе нязгодных у турмы. Штампуе шалёныя штрафы. Ужо няма такога закона, які не парушыў бы Лукашэнка і ягоныя халуі.\nКраіну старанна штурхаюць у бездань грамадзянскай вайны. Тых, хто наважваецца на страйкі і пратэсты, звальняюць з працы і садзяць у турмы. І цяпер як ніколі нам патрэбна дапамога ўсіх цывілізаваных краін.\nМы ўдзячныя за тую падтрымку, якая ўжо нададзеная народу Беларусі. За непрызнанне «самаінаўгурацыі» дыктатара. Але гэтага мала. Самае балючае для ўзурпатара месца - ягоная кішэня. Амаль дваццаць шэсць гадоў ён набіваў яе, блытаючы з бюджэтам краіны. Менавіта з яго ён цяпер аплачвае працу катаў, вертухаяў і прапагандыстаў.\nІ ад таго, як шмат сродкаў ён зможа і далей накіроўваць на здушэнне нашай свабоды, залежыць, колькі яшчэ людзей страцяць жыццё і здароўе ў гэтай барацьбе. Мы ўсё роўна не здадзімся. Свабодных людзей не зрабіць рабамі. Але зацягнуць сваю агонію ён можа.\nСамы час адрэзаць яму ўсе магчымыя крыніцы даходаў. Увядзенне эканамічных санкцый паставіла б дыктатара ў бязвыхадную сітуацыю.\nЗабарона на экспарт нафтапрадуктаў, калійных угнаенняў і электраэнэргіі, а таксама спыненне ўсялякай фінансавай дапамогі дзяржаўным органам, як і прыпыненне гандлёвых стасункаў з беларускімі дзяржпрадпрыемствамі, у лічаныя дні і тыдні пакінулі б дыктатара ў адзіноце. Тым самым, магчыма, захаваўшы дзясяткам, сотням і тысячам людзей жыццё, здароўе і свабоду.\nВайна за жыццё і свабоду беларусаў ужо ідзе. І цяпер нам як ніколі патрэбны другі фронт, эканамічны. Увядзіце санкцыі.\nНядаўна галоўная рэдактарка сайта Charter97.org Наталля Радзіна заявіла пра тое, што менавіта эканамічныя санкцыі прымусяць рэжым Лукашэнкі капітуляваць.\n24.10 Лукашэнка некуды збіраецца? 127,471\n25.10 В Беларуси прошел массовый воскресный Марш 117,734\n25.10 Лукашэнкаўскія вырадкі здзекавалася з параненай цяжарнай жанчыны 88,599\n27.10 У Сеціве з'явіліся асабовыя звесткі камандзіраў АМАПу 78,861\n23.10 Лукашэнка спалохаўся лёсу Чаўшэску? 75,946\n27.10 Жонка «ліберала» Макея: Не трэба заклікаць да майго сумлення 69,886\nВыдаўца: Charter97.org у Варшаве: [email protected]ail.com


Папа ў Асізі: настаў час перамагчы раўнадушша і адкрыцца на бедных - Vatican News\nПапа ў Асізі: настаў час перамагчы раўнадушша і адкрыцца на бедных\nВярнуць бедным годнасць і надзею, - заклікаў Папа падчас візіту ў Асізі, які здзейсніў з нагоды V Сусветнага дня бедных, што будзе адзначацца ў Касцёле 14 лістапада 2021 г.\nПантыфік прыбыў на радзіму св. Францішка раніцай 12 лістапада на верталёце з Ватыкана. Спачатку ён здзейсніў кароткі візіт у мясцовы жаночы францішканскі кантэмпляцыйны кляштар, а потым адправіўся да базылікі Маці Божай Анёльскай, дзе яго сустракалі прадстаўнікі мясцовых уладаў, каталіцкай супольнасці, сем’і і каля 500 беднякоў з розных краін Еўропы.\nУ святочнай і радаснай атмасферы Святы Айцец асабіста прывітаў мноства людзей, якія чакалі яго. Пантыфіку былі ўручаны сімвалічныя дары – плашч і посах пілігрыма, з якім ён увайшоў у храм. У першую чаргу ён памаліўся ў старажытнай капліцы Парцыюнкула, а затым выслухаў сведчанні шасці бедных рознага паходжання і розных веравызнанняў, у тым ліку бежанцаў з Афганістана, пра якіх клапоціцца Каталіцкі Касцёл у Італіі.\nЗвяртаючыся да сабраных Папа заўважыў, што Асізі носіць на сабе “адпячатак аблічча св. Францішка”, таму гэты “горад, не такі як іншыя”: ён нагадвае пра “неспакойную маладосць” Асізскага Бедняка і “пакліканне да літаральнага наследавання Евангелля”, якое ён атрымаў у гэтым месцы ад Бога.\n“Успамінаючы некаторыя моманты яго жыцця, гэтыя “кветачкі”, якія былі сабраны для таго, каб паказаць прыгажосць яго паклікання, мы адчуваем як нас прываблівае прастата яго сэрца і жыцця. Гэта прывабнасць самаго Хрыста, прывабнасць Евангелля. Гэта жыццёвыя факты, якія больш каштоўныя за пропаведзі”, - сказаў Папа.\nПантыфік нагадаў, што св. Францішак вучыць нас “радавацца таму нямногаму, што маем, і дзяліцца гэтым з іншымі”. Парцыюнкула, у якой Асізскі Бедняк падоўгу маліўся, нагадвае, што першая маргіналізацыя, ад якой пакутуюць бедныя, з'яўляецца духоўнай. Бедным патрэбны не толькі штодзённы хлеб, але таксама і тое, каб з імі размаўлялі і маліліся. Гэта дапамагае памятаць, што “Бог ніколі не пакідае нас у адзіноце, а суправаджае нас у кожны момант нашага жыцця”, - перакананы Папа.\nСвяты Айцец нагадаў, што Парцыюнкула, дзе св. Францішак любіў збірацца разам са сваімі братамі і жабракамі, дзелячыся ўсім, што меў, вучыць гасціннасці. Гэта месца заклікае “адкрываць дзверы дома і сэрца і прымаць тых, хто стукае ў іх”. Папа падкрэсліў таксама важнасць братэрства, пераадолення страху перад іншымі людзьмі і дзялення ўсмешкай.\nФранцішак заўважыў, што людзі патрабуюць адзін аднаго, а “слабасць, перажыватая разам, можа стаць сілай, якая палепшыць свет”. Ён заклікаў не абвінавачваць бедных у іх беднасці, а зрабіць рахунак сумлення адносна ўласных учынкаў.\nНа думку Францішка, настаў час даць слова бедным, бо “іх просьбы доўга заставаліся непачутымі”. “Настаў час час для таго, каб расплюшчыць вочы і ўбачыць няроўнасць, у якой жывуць многія сем’і. Прыйшоў час для таго, каб закасаць рукавы і вярнуць годнасць, ствараючы працоўныя месцы. Гэта час для таго, каб зноў абурыцца тым, што дзеці застаюцца галоднымі, змушаюцца да рабства, тонуць у водах падчас караблекрушэнняў, становяцца ахвярамі рознага роду насілля. Гэта час для таго, каб спыніць насілле над жанчынамі, паважаць іх і не адносіцца да іх як да тавару. Гэта час для таго, каб разарваць кола абыякавасці і зноў адкрыць для сябе прыгажосць сустрэчы і дыялогу. Гэта час для сустрэчы. Калі чалавецтва, калі мы не навучымся сустракаецца, мы прыйдзе да вельмі смутнага канца”, - сказаў Папа.\nПантыфік падзякаваў за шчырыя і мужныя сведчанні, якія пачуў, падкрэсліваючы, што ўбачыў у іх “знак надзеі”, і заклікаў быць“вытрывалымі” і не апускаць рукі перад абліччам цяжкасцей.\nНа завяршэнне звароту Папа пажадаў прысутным, каб сустрэча ў Асізі “адкрыла сэрца кожнага і дапамагла стаць больш адкрытымі адзін на аднаго; каб наша слабасць стала сілай для працягу жыццёвага шляху; каб наша беднасць ператварылася ў багацце, якім можна будзе дзяліцца з іншымі, і такім чынам палепшыць свет”.\nПасля прамовы і малітвы ён асабіста прывітаў многіх удзельнікаў сустрэчы, пасля чаго вярнуўся ў Ватыкан, у той час як бедныя адправіліся на супольны абед, арганізаваны біскупам Асізі.\n12 лістапада 2021, 12:14


Галоўная ➠ Карыснае ➠ Манчестер юнайтед астон вилла\nСтаміліся ад працы і офіса? Марыце пра адпачынак на сонечным востраве?\nШмат сонца, віла, акіян, сёрфінг! Тут не трэба ні пра што турбавацца, арганізм адпачывае ад гарадской мітусні, за вокнамі выдатны выгляд, у руцэ прахалодны напой. Мы дапаможам Вам ажыццявіць усе гэтыя мары і гатовыя прапанаваць толькі самыя лепшыя варыянты арэнды вілы на Балі.\nЕсли вас интересует манчестер юнайтед астон вилла, стоит заглянуть на этот сайт mil.bet вы найдете манчестер юнайтед астон виллу отличного качества и по доступной цене.\nВостраў кожны дзень будзе здзіўляць Вас сваёй непаўторнасцю\nБалі - выдатны востраў з асаблівай атмасферай, найпрыгожымі заходамі, загадкавымі цырымоніямі і старажытнымі храмамі. Балі абмываецца Індыйскім акіянам і Балійскай морам.\nВы адкрыеце для сябе мноствам выдатных пляжаў: белыя пляжы Нуса Дуа і Санур, рыфаў пляжы Букита з каралавых пяском, дзікія пляжы Чангу і Усходняга ўзбярэжжа Балі з чорным вулканічным пяском.\nНаведайце чароўныя джунглі Убуд з прыгожымі рысавымі тэрасамі.\nАтрымайце асалоду ад выглядам вадаспадаў ў трапічных джунглях.\nПакахаеце ўсёй душой хвалі і сёрфінг.\nВостраў падорыць Вам адчуванне спакою і ўнутранай раўнавагі, і Вам захочацца вярнуцца сюды зноў і зноў.\nПрапануем Вам зняць вілу на Балі. бо менавіта на віле Вы адчуеце сябе як дома, адчуеце мясцовы каларыт і акуняцеся ў сапраўдную жыццё выспы. Віла для сямейнага адпачынку на Балі, апартаменты, вілы для мядовага месяца, вілы для ёга груп - у нашым каталогу мы сабралі варыянты на любы густ і кашалёк ва ўсіх раёнах выспы.\nМы стараемся максімальна дакладна перадаць як выглядае кожная віла на Балі - таму ва ўсіх віл на сайце прадстаўлены акрамя прыгожых мастацкіх фатаграфій і рэальныя фатаграфіі.\nНашых гасцей сустракаюць і засяляюць на вілу рускія прадстаўнікі кампаніі, якія раскажуць Вам пра вілу, што знаходзіцца вакол, бліжэйшыя добрыя рэстараны і СПА. Падчас адпачынку мы ажыццяўляем падтрымку гасцей на востраве, з Вамі на сувязі заўсёды будзе руска-моўнага прадстаўнік кампаніі.\nМы пастаянна папаўняецца каталог з віламі, дадаем цікавыя артыкулы пра падарожжы па выспе ў наш Блог. складаем новыя маршруты экскурсіі на Балі для нашых гасцей.\nКампанія "Дом на Балі" з'яўляецца ліцэнзаваных тураператарам на востраве.\nАрэнда вілы на Балі - гэта адпачынак ва ўмовах максімальнага камфорту ў атмасферы Балійскай спакою і выгоды.


"А над намі чорнай хмарай вісьне цесная турма…"\n11 травень 2011, 21:36\nГэтая перадача нашага радыё адрасаваная тым, хто апынуўся ў няволі, а таксама сваякам і блізкім гэтых людзей. Цяпер у 48 пэнітэнцыярных установах краіны ўтрымліваюцца каля 47 тысяч чалавек. Гэта на 2 тысячы болей за колькасьць беларусаў, якія сядзелі ў сталінскіх лягерах і турмах у 1937—1938 гадах.\n- "Госпадзе, зрабі так, каб мне ня сьніліся дрэнныя сны" — агляд лістоў непаўналетніх вязьняў.\n- Ці выпраўляюць папраўчыя ўстановы? Апытаньне на вуліцах Магілёва.\n- Беларускія турмы — гісторыя і сучаснасьць. Пра сваё ўтрыманьне ў Лукішках распавядае Барыс Кіт.\n- Турма ў рок-стылі. Пра песьню на верш Якуба Коласа з новага альбома Лявона Вольскага.\n- Бэрлінскі псыхааналітык пра посттраўматычны сындром, які ўзьнікае ў кожнага трэцяга вязьня Штазі ці КДБ.\nА адкрываем перадачу рубрыкай\nНагадаю, нам можна напісаць на адрас: Менск-5, паштовая скрынка 111, або патэлефанаваць на аўтаадказьнік: +375 17 2 663952.\nТаксама хачу падзякаваць усім, хто ўжо напісаў ці патэлефанаваў да нас. Наша перадача немагчымая бяз вашага, паважаныя слухачы, удзелу.\n"Госпадзе, зрабі так, каб мне ня сьніліся дрэнныя сны"\nГэта радкі зь ліста непаўналетняга зьняволенага Анатоля.\nСёньня мы пазнаёмім вас з урыўкамі зь лістоў тых, хто трапіў за краты "па малалетцы". Як сьведчаць псыхолягі, практычна ў кожнага, хто ўпершыню апынуўся ў няволі, а асабліва ў падлеткаў, турма выклікае шокавы стан. Калі б зьняволеньне працягвалася два-тры месяцы, шмат хто ніколі ў жыцьці больш ня зьдзейсьніў бы злачынства, у першую чаргу з-за страху перад турэмнай сыстэмай. Пасьля ж шасьці месяцаў, адзначаюць адмыслоўцы, чалавек пачынае да ўсяго прызвычайвацца, у тым ліку да гвалту — прымусовага сэксу, крыві, жорсткасьці.\nДля 15-гадовага Анатоля сёньня самае цудоўнае ў жыцьці — гэта добрыя і прыгожыя сны з карцінкамі з волі…\n"Кожны вечар, засынаючы, я малюся: "Госпадзе, зрабі так, каб мне прысьнілася воля". Але мне ўсё сьніцца і сьніцца турма. Нядаўна прысьнілася мама... Але гэта зноў было ў турме: як быццам яна прыяжджае на спатканьне. Мяне выклікаюць, я доўга бягу: завалы, замкі, лакалкі... А калі прыбягаю — мама зьнікае. А часам сьню маму — яна плача і кажа: "Я захварэла...".\n"Госпадзе, зрабі так, каб мне ня сьніліся дрэнныя сны".\nА вось ліст ад Сяргея, які ў турме ўжо трэці раз. Аўтар ліста перакананы, што, аднойчы трапіўшы ў турму, вельмі лёгка апынуцца ў ёй ізноў.\n"Я трапіў у турму ў 15 гадоў. Мяне пасадзілі, думалі гэтым выправіць, але памыліліся. У турме чалавек разьлютоўваецца і пачынае будаваць злачынныя пляны на будучыню.\nТут усе распавядаюць пра свае прыгоды. І той, хто слухае гэтыя расповеды, сам таго не жадаючы, пачынае думаць: чалавека злавілі таму, што той зрабіў памылку, але ж я ўжо памылкі не зраблю. А потым пайшло-паехала. Чалавек, які раней ня мог курыцу зарэзаць, бяз страху пойдзе на забойства іншага чалавека. Так што правільна кажуць: турма — ня школа выпраўленьня, а школа злачынстваў".\n"Першаходу" Андрэю хацелася б шмат чаго паправіць у жыцьці.\nТут можна плакаць, але што гэта дасьць? Табе ўсё роўна ніхто не дапаможа і ніхто цябе не накорміць. Калі я трапіў сюды, я быў зьдзіўлены тымі людзьмі, зь якімі я сяджу. Можна сказаць — яны ўсе як зьвяры, яны ўсе дзікія. Табе ніхто ня дасьць ані кавалачка хлеба, не падзеліцца тым, што мае. Тут няма справядлівасьці і няма праўды, няма нічога добрага і разумнага. Хто здолеў — той і выжыў, хто ня здолеў — таго "апусьцяць" і ён застанецца жыць брудным пакрыўджаным "пеўнем".\nПаводле псыхолягаў, турма сама па сабе наносіць траўму псыхіцы. Найбольш траўмаваныя тыя "малалеткі", у якіх пасьля суду канчаткова парушаецца кантакт са сваякамі.\n"Ці выпраўляюць папраўчыя ўстановы" — VOX POPULI\nАпытаньне на вуліцах Магілёва\nСпадар: "Я думаю, што не, праблему не вырашаюць. Калі чалавек такім урадзіўся, турма яго ня выправіць. Яна хутчэй калечыць. Там жа шмат розных людзей. Трапіў туды, напрыклад, хлопец ці жанчына. Яны ў тым асяродзьдзі жывуць. Такая ж прыказка ёсьць: з кім павядзесься, ад таго й набярэсься".\nСпадарыня: "Не вырашаюць. Там няма ўмоваў такіх, каб чалавека зрабіць чалавекам. Калі чалавек такі, то яго ўжо ніхто ня выправіць. Трэба было займацца зь ім, калі ён упоперак лаўкі ляжаў. Выхаваньне — самае галоўнае. Я ня ведаю, я там не была, але мяркую, што турма калечыць".\nСпадар: "Не, не вырашае. Не мяняюцца там людзі. Сам чалавек павінен мяняцца. А супраць сілы нічога ня выйдзе".\nСпадарыня: "Турма напэўна калечыць. Калі чалавек моцны сваёй энэргетыкай, дык ён мо й не скалечыцца. Але ў асноўным калечацца там людзі. У нашым сьвеце, можа, усіх трэба туды садзіць, бо нехта недзе нешта зьдзяйсьняў. Турма ня можа нічога вырашыць".\nСпадар: "Не, канечне. Што вы, ня бачыце, колькі ў нас людзей асуджана? Толькі калі будзе ў нас эканоміка нармальная, то тады чалавек будзе працаваць і зьмяняцца. Але цяпер у нас за эканамічныя злачынствы даюць болей, чым за забойствы. І за эканамічныя, і за палітычныя. То пра што тут гаварыць! Тут шмат усяго, таксама й выхаваньне".\nСпадарыня: "Тут усё індывідуальна. Каго яна лечыць, а каго калечыць. Болей, канечне, тых, каго калечыць. Людзі з турмаў прыходзяць нейкія азлобленыя. На працу не ўладкавацца, жыльля не атрымаць".\nСпадар: "Калечыць нібыта. Адтуль людзі злосныя выходзяць. Але тут — гледзячы за што садзяць. Калі за забойствы, то толькі турма, а калі хуліганскія якія дзеяньні, то не абавязкова й садзіць. Можа быць працоўнае выхаваньне. "Хімія" якая-небудзь".\nДва юнакі: "У некаторых людзей пасьля турмы прачынаецца пачуцьцё адказнасьці. Выпраўленьне яму на карысьць. Некаторым жа — наадварот. Яны робяцца ўсё зьлейшымі. Гэта гледзячы якое выхаваньне было. Як бацькі паўплывалі. Калі людзі зь дзетдома, то турма мала на іх паўплывае".\nЮначка зь юнаком: "А сэнсу ад таго, што шмат турмаў будзе? Туды тады трэба будзе болей садзіць людзей. Не, такі падыход не вырашае праблемы. Трэба неяк выхоўваць лепш. Чалавек, які туды трапіў, бяз гэтага ўжо ня зможа".\nСпадар: "Нічога турма не вырашае. Калі ў чалавека нешта людзкае засталося, то турма яго скалечыць да канца. Гэта ня тая ўстанова, каб выхоўваць чалавека. Тэрмін ён там адбыў, дапусьцім, пяць год, — ён яшчэ горшы стаў. І потым прынёс гэтае горшае сюды, і будзе пакаленьне маладое выхоўваць у гэтым духу".\nУ гэтай рубрыцы мы расказваем пра мінуўшчыну беларускіх астрогаў, а таксама іх вядомых сядзельцаў. Сёньня беларускі асьветнік і ўсясьветна вядомы навуковец, матэматык, фізык, канструктар амэрыканскай ракетнай тэхнікі Барыс Кіт, якому нядаўна споўніўся 101 год, працягне свае ўспаміны пра Лукішкі ды іншыя беларускія турмы першай паловы 20 стагодзьдзя.\nБарыс Кіт: У Лукішках вязьняў ня білі\nЯк вязьні спалі і як мыліся, ці пускалі да іх наведнікаў, як вяліся допыты і як ахоўнікі абыходзіліся са зьняволенымі, як вызвалялі з турмы і як рэагавалі ў Віленскім унівэрсытэце ў 30-х гадах мінулага стагодзьдзя на арышт свайго студэнта па палітычным абвінавачаньні, — пра ўсё гэта прыгадаў Барыс Кіт, калі я патэлефанавала яму ў Нямеччыну, дзе навуковец цяпер жыве.\nБарыс Кіт (Кіта) паходзіць з Наваградчыны, да канца Другой усясьветнай вайны вучыўся і займаўся асьветніцкай дзейнасьцю ў родных краях, быў выкладчыкам (з 1931 г.) і дырэктарам (з 1939 г.) Віленскай беларускай гімназіі, а пасьля, з восені 1939 г., — дырэктарам адроджанай гімназіі ў Наваградку, як школьны інспэктар пазьней арганізоўваў пачатковыя і сярэднія беларускія школы. Пасьля вымушанай эміграцыі Барыс Кіт — вядомы ў сьвеце амэрыканскі навуковец, спэцыяліст у галінах астранаўтыкі, матэматыкі, фізыкі, хіміі, ганаровы прафэсар Мэрылэндзкага ўнівэрсытэту ў ЗША, акадэмік Міжнароднай акадэміі астранаўтыкі. Барыс Кіт працаваў на касьмічнае агенцтва НАСА, вынайшаў паліва для ракетных рухавікоў. А турэмны досьвед выбітны матэматык і асьветнік атрымаў пры польскіх уладах на роднай Наваградчыне і ў Вільні, у знакамітых Лукішках, а пазьней, у часе нямецкай акупацыі, — у турмах гестапа ў Глыбокім і Вялейцы.\n"Пагалоўна арыштоўвалі шмат людзей, актывістаў беларускіх"\nУ Лукіскую турму Барыс Кіт трапіў у часе арыштаў па справе Таварыства беларускай школы.\n"Пагалоўна арыштоўвалі шмат людзей, актывістаў беларускіх, быў разгром Таварыства беларускай школы (ТБШ). Тады старшынём ТБШ быў Рыгор Шырма, — прыгадвае Барыс Уладзімеравіч. — Між іншым, спачатку мы сядзелі ў горадзе, у цэнтральным пункце, дзе трымаюць усіх вязьняў тыдзень перад адпраўкай у Лукішкі. Так і я там сядзеў спачатку тыдзень, а празь сьценку сядзеў Рыгор Шырма".\nРыгор Шырма, беларускі харавы дырыжор, фальклярыст, займаўся асьветніцкай і культурнай працай, а не палітычнымі справамі. Тым ня меней супраць яго было тры судовыя працэсы. Барыс Кіт раней ва ўспамінах, запісаных Васілём Быкавым улетку 2001 году ў Франкфурце-на-Майне, прыгадваў, што "сядзеў разам з Шырмам, які з Хворастам быў у суседняй камэры. Хвораст быў кіраўніком танцавальнай часткі ў Шырмы, быў страшэнна нэрвовы, ледзьве ня плакаў, хадзіў, крычэў, і я яму стукаў празь дзьверы: ціха ты, перастань. А Шырма быў вельмі прыемны чалавек".\nУ Лукішках вязьняў ня білі\nУ сьледчым ізалятары ўмовы былі ня вельмі добрыя ў параўнаньні з Лукішкамі, прыгадвае Барыс Кіт, але там доўга не трымалі:\n"Там нядоўга сядзелі, не давалі там нічога, а ўжо ў Лукішках нармальна было. Вадзілі ў лазьню, там свая была. Кожны дзень на 2 гадзіны выводзілі на шпацыр. Там з усімі можна было спатыкацца, так што ўжо нейкае жыцьцё было. А спалі на ложках, такія прымітыўныя ложкі стаялі".\nВязьні маглі сустракацца з наведнікамі і атрымліваць перадачы, прыгадваў Барыс Кіт. Праўда, да яго ніхто не прыходзіў — не было каму. Вось калі ён сядзеў у часе Другой усясьветнай вайны ў Вялейцы, то тады харчовыя перадачы ад жонкі дапамаглі выжыць. А ў Лукішках кармілі, у адрозьненьне ад турмаў гестапа. Барыс Кіт таксама распавёў, што "пры Польшчы вязьняў ня білі ні ў Наваградзкай турме, ні ў віленскай Лукіскай".\n"Ня білі, сапраўды не. Але крычэлі, пагражалі пры допытах, запалохвалі", — кажа Барыс Кіт, які быў у зьняволеньні ў Лукішках некалькі тыдняў, а ў Наваградзкай турме — некалькі дзён.\nБяз доказаў віны адпускалі\nАле доўга не сядзелі толькі тыя, хто не спалохаліся крыку і пагрозаў, не паддаўся псыхалягічнаму ціску на допытах і ні ў чым не прызнаўся. Не было доказаў віны — і арыштаваных адпускалі. Барыс Кіт прыгадвае арышт у Наваградку, тады ён быў вучнем шостай клясы Наваградзкай гімназіі:\n"У Наваградку быў разгром Беларускай сялянска-работніцкай грамады. Нас 50 чалавек арыштавалі. Я сядзеў на пастарунку паліцэйскім, некалькі дзён, нядоўга. Увесь час ішлі допыты.\nУ Карэлічах ёсьць музэй, яго дырэктар адшукала ў гарадзенскім архіве пратаколы маіх допытаў, так што іх можна цяпер пабачыць.\nУ чым была справа? А ў тым, што нас арыштавалі 50 чалавек, празь некалькі дзён выпусьцілі 5 чалавек, у іх ліку і мяне. Чаму? Таму што мы ні ў чым не прызналіся. А тыя, што прызналіся, атрымалі па 7 гадоў турмы".\nПісталеты і Інтэрнацыянал\nНу, а чым сапраўды займаліся вучні гімназіі ў Наваградку, наколькі яны былі вінаватыя ў парушэньні законаў, калі іх цэлымі клясамі арыштоўвалі па справе партыі "Беларуская сялянска-работніцкая грамада"?\n"Чаму я папаўся? Я быў найлепшы вучань у матэматыцы ў гімназіі. І кожны дзень да мяне дахаты прыходзіла грамада вучняў задачы рашаць. Паліцыя гэта заўважыла, для іх гэта выглядала нібы нейкі сход беларускі. Думалі, што мы робім палітыку. І аднойчы прыйшлі да нас і арыштавалі ўсіх у хаце.\nАле мы ўбачылі, што ідзе паліцыя, і ўсе рэчы, што маглі нам нашкодзіць, пад печку кінулі. Мы ж былі хлопцы, вядома, у гімназіі балаваліся з кулямі, зь пісталетамі. Так мы ўсё гэта адразу пад печку кінулі, нічога было не відаць. Пакуль яны ўвайшлі, мы ўжо былі ў парадку. Але ўсё роўна нас арыштавалі.\nПісталетаў нашых не знайшлі, але іншае было, не пасьпеў я схаваць. Мы мелі такія лібэральныя погляды, ведаеце, а шмат хлопцаў былі сябрамі партыі камуністычнай, так я ім дапамагаў "Інтэрнацыянал" перапісваць. І вось гэтыя мае копіі знайшлі. Я страшэнна клапаціўся, каб па почырку не пазналі, што гэта я пісаў. Але так нічога не знайшлі, і мяне доўга не трымалі, выпусьцілі".\nІ арыштант вярнуўся да заняткаў у гімназіі. Галоўнае было — не прызнаваць за сабой ніякай віны, цьвёрда трымацца, падкрэсьліваў Барыс Кіт, прыгадваючы тыя часы. Гэтак жа было і пасьля Лукіскай турмы.\nЗ унівэрсытэту ня выключылі, толькі прафэсар пакрыўдзіўся\nУ часе свайго арышту ў Вільні Барыс Кіт быў студэнтам трэцяга курсу матэматычнага факультэту Віленскага ўнівэрсытэту.\n"І раптам мяне арыштавалі, а я на тым самым тыдні меўся даклад рабіць на сэмінары, — а я сяджу на Лукішках. Прафэсар так паставіўся да гэтага, ведаеце, нічога не пытаўся. А ўжо калі я выйшаў з турмы, пытаўся ў мяне абурана: "Што ж вы тады не прыйшлі? Нічога не разумею. Чаму не паведамілі, што ня прыйдзеце?!" Пакрыўдзіўся на мяне. А як жа я мог паведаміць з Лукішак! Так прафэсар нічога і не даведаўся. Я не сказаў нічога — не прыйшоў, значыць, ня мог прыйсьці, што тут гаварыць. Кіраўніцтва ўнівэрсытэту так і не даведалася, што я сядзеў у турме, — мой суразмоўца сьмяецца, прыгадваючы тую гісторыю. — Не, тады так не выключалі за гэта з унівэрсытэтаў, як цяпер у Беларусі".\nА вызваленьне было нечаканым, без папярэджаньня. Барыс Кіт прыгадвае:\n"Ніхто нічога ня ведаў, не сустракалі мяне. Сядзім мы неяк увечары з Васілём Рагулем, мы разам у камэры былі. І раптам чуецца гучны голас: "Кіта на звальненьне!". Адпускаюць мяне, значыць. Праз 10 хвілін прыйшлі, адчынілі дзьверы і выпусьцілі мяне. І я быў вельмі рады, бег па вуліцах, як заяц".\n"Турма ў рок-стылі"\nГэтымі травеньскімі днямі ў Горадні і Берасьці Лявон Вольскі прэзэнтаваў свой альбом "Белая яблыня грому". У альбом увайшлі дванаццаць песень на вершы клясыкаў паэзіі: ад Міцкевіча, Чачота, Багушэвіча да Геніюш, Танка, Панчанкі, Барадуліна. У аснову песьні "Ў турме" пакладзены кароткі верш Якуба Коласа, напісаны паэтам у 1908 годзе падчас знаходжаньня ў менскім астрогу.\nУ вершы Якуба Коласа "Ў турме" ўсяго дванаццаць радкоў. Ён пачынаецца такімі словамі:\n"Сонца ўстане, сонца зойдзе,\nВісьне цесная турма".\nПесьня "Ў турме" гучыць у стылі цяжкога року, словы і музыка ўдала спалучаюцца. Гаворыць Лявон Вольскі:\n"Па-першае, у Беларусі некалькі пяцігодзьдзяў гэта вельмі актуальная тэма. У мяне таксама ёсьць знаёмыя, якіх вінавацілі ў розных эканамічных злачынствах і палітычных. Таму, мне падаецца, гэта такая беларуская актуалія. Па-другое, хацелася такую цяжкую музычную стылістыку ўвесьці ў альбом. Безумоўна, турэмная тэматыка і грувасткія словы, яны падыходзілі да такога "мэталу".\nМузычныя крытыкі і слухачы па-рознаму ўспрынялі новы альбом рок-музыканта.\nВольскі: "Я атрымаў чамусьці нэгатыўную рэакцыю ад прафэсійных беларускіх музычных крытыкаў. А ад слухачоў, наадварот, вельмі прыязную, і пра гэта сьведчаць нават продажы: ні ў Горадні, ні ў Берасьці нам не хапіла дыскаў, хоць мы бралі з запасам".\nПубліка, "не зважаючы на прапаганду іншага ладу жыцьця, усё ж цягнецца да беларускай культуры", робіць выснову Лявон Вольскі. Ён меў магчымасьць лішні раз адчуць, што радкі клясыкаў літаратуры — ня мёртвыя, на канцэртах на іх рэагуюць вельмі жыва.\n"Была задача ўсё гэта ажывіць, і тут як найлепей падышоў турэмны верш, які кладзецца на "мэтальную" стылістыку, мне так здаецца".\nЗ кожным паэтам займаўся некалькі дзён, браў не адзін зборнік, кажа Лявон Вольскі:\n"Я пазначаў некалькі вершаў, глядзеў, што мяне прываблівае, ці самому не абыякава? Там няма выпадковых вершаў. У Коласа вельмі шмат узялі "Песьняры". Я Коласа гартаў-гартаў і ў самым канцы быў гэты караценькі вершык, і так мы і спрацавалі".\nДоктар філялягічных навук Ігар Жук нагадвае, што краты, турма — не абстрактны вобраз для Якуба Коласа:\n"Горш за тое, сам Колас адседзеў раз і чакаў другой адседкі, пры бальшавіках. На шчасьце, яму пашанцавала, яго не пасадзілі".\nУ паэме "Сымон-музыка", якая выйшла ў Менску ў 1925 годзе, ёсьць такія словы: "Кавалі другія, ланцугі ўсё тыя".\nІгар Жук кажа:\n"Там ён праклён Маскве пасылае і Варшаве, усім адразу, хто харчаваўся, што называецца, з нашага стала. Сама паэма "Сымон-музыка" — гэта праклён несвабодзе. Ён пачаў пісаць яе тады, калі, па яго прызнаньні, "за мной закрыліся цяжкія засовы". І вось тады ён пісаў велічны гімн свабодзе, якім ёсьць "Сымон-музыка".\nКаб не рызыкаваць, Якуб Колас у творах савецкага часу мусіў старанна шыфраваць свае думкі, зазначаюць філёлягі.\n"Кожны трэці вязень Штазі ці КДБ мае посттраўматычны сындром"\n"Прынамсі ў кожнага трэцяга з тых, хто адседзеў у засьценках Штазі або КДБ, рана ці позна ўзьнікае так званы посттраўматычны сындром (ПТС) — душэўнае расстройства, якое выклікана перажытай псыхічнай траўмай". Пра гэта кажа госьць праграмы "Турма і здароўе", бэрлінскі псыхааналітык Карл-Гайнц Бомбэрг. Адна зь ягоных спэцыялізацыяў — псыхічная траўматызацыя асобы падчас палітычных рэпрэсіяў. Сярод пацыентаў лекара — прыкладна 150 былых вязьняў Штазі (тайнай паліцыі ГДР). Шмат хто зь іх адчуў сымптомы ПТС толькі праз 10 і нават 20 гадоў пасьля вызваленьня. Гэта і бяссоньне, і начныя кашмары, і страх ад павольнага праезду машыны ці сьвятла фараў, адчуваньне, што за табой сочаць, боязь перасьледу, пагрозаў ды ізаляцыі і г.д.\nУ размове са "Свабодай" доктар Карл-Гайнц Бомбэрг, у мінулым сам вязень "Штазі", расказвае пра тое, як маніпулявалі гэдээраўскія сьледчыя псыхікай зьняволеных, а таксама — пра падабенства ў мэтадах тайнай паліцыі былой ГДР і КДБ цяперашняй Беларусі.\nУ розны час у псыхіятрычны кабінэт Карла-Гайнца Бомбэрга, што на Прэнцлаўэр Бэрг ва ўсходняй частцы Бэрліну, агулам зьвярнулася прыкладна 150 ахвяраў Штазі. Шмат у каго зь іх псыхічныя або псыхасаматычныя праблемы зьявіліся гадоў праз 10 і нават 20 пасьля падзеньня рэжыму Хонэкера.\nБрандэнбуржац Томас Ханэман — пацыент Бомбэрга з 10-гадовым стажам. У часы ГДР ён атрымаў пяць гадоў турмы за антыўрадавую дзейнасьць. Як кажа Ханэман, якому цяпер 51 год, сапраўднае жыцьцё ён адчуў толькі пасьля падзеньня Бэрлінскага мура ў 1989 годзе. Ён зьмяніў шмат прафэсіяў, ад аквалянгіста да прадпрымальніка, і адчуваў сябе цалкам нармальна, як кожны здаровы чалавек.\nБомбэрг: "Вось нядаўна да мяне зьвярнуўся пацыент, які дваццаць гадоў пасьля турмы Штазі ні на што не пакутаваў. Ніколі. І тут у яго раптам усё пачало балець. Як высьвятляецца, такія болі маюць псыхагенныя прычыны. Пасьля таго, што гэтыя людзі перажылі, яны трывала знаходзяцца ў дэпрэсіўным стане. Гэта такая псыхічная перапрацоўка-жвачка перажытага — катаваньняў, допытаў і гэтак далей. Вельмі важны момант, што акрамя псыхічнай рэакцыі на ўвесь гэты досьвед існуе і саматычная, цялесная рэакцыя зь невыноснымі болямі — галавы, хрыбетніка, суставаў. Найперш псыхічныя расстройствы выклікаюць ускладненьні на страўнікава-кішэчным тракце, наступны орган — гэта сэрца. Паступова настае ня толькі псыхічная, але і саматычная дэпрэсія".\nНедавер у колішніх вязьняў паходзіць з таго, што доўгі час за імі сачылі спэцслужбы, лічыць Бомбэрг. Цяпер, пасьля доўгіх размоваў зь лекарам, многія зь яго пацыентаў, як той жа Ханэман, ужо спакайней рэагуюць, скажам, на павольны праезд аўтамабіля, нечаканыя званкі ў дзьверы або праз тэлефон, ня скардзяцца на болі.\nЯ ведаю, што многія вязьні проста ня хочуць нічога гэтага ўзгадваць, а хочуць толькі забыцца. І толькі пасьля таго як палітыкі, мэдыкі, праваабаронцы пачнуць актыўна нагадваць людзям пра іхнія правы, тыя зноў павераць у сябе.\nЯк кажа доктар Бомбэрг, канчаткова вылечыцца ад перажытай несправядлівасьці, на жаль, немагчыма. Наступствы псыхатраўмы магчыма толькі зьмякчыць, паціху перапрацаваўшы адчуваньні перажытай несправядлівасьці. Гэта крок за крокам і робіць доктар са сваімі пацыентамі.\n"Свабода": "Што б вы маглі параіць у сувязі з гэтым беларускім вязьням, якія знаходзяцца ў турмах пад моцным псыхалягічным ціскам з боку спэцслужбаў, а таксама тым, хто выйшаў зь вязьніцы і адчувае пэўныя душэўныя расстройствы? Толькі ўлічыце, што лекар-псыхіятар у постсавецкіх краінах — гэта спэцыяліст, да якога чалавек пойдзе ў апошнюю чаргу, асабліва так званы палітычны".\nБомбэрг: "Ёсьць пэўныя моманты, якія зьвязаныя з палітыкай і могуць вырашацца на палітычным узроўні ў адпаведнасьці з тымі пагадненьнямі, да якіх далучылася Беларусь. Згодна з гэтымі пагадненьнямі трэба пільна дамагацца выкананьня такіх правоў, як права на кантакт з адвакатам, на спатканьні, на мэдычны дагляд. Таксама нейкімі агульнымі міжнароднымі намаганьнямі можна было б нейкім чынам наладзіць адпаведныя кансультацыі заходніх адмыслоўцаў-псыхіятраў, каб дапамагчы пацярпеламу справіцца зь ягонымі псыхатраўмамі. Я ведаю, што многія вязьні проста ня хочуць нічога гэтага ўзгадваць, а хочуць толькі забыцца. І толькі пасьля таго, як палітыкі, мэдыкі, праваабаронцы пачнуць актыўна нагадваць людзям пра іх правы, тыя зноў павераць у сябе. Я гэта назіраю на маіх пацыентах, якія доўга маўчалі. Аднак цяпер, ведаючы пра свае правы больш, яны болей займаюцца ўласнымі праблемамі".


Віцебск, 1917-ты, рэвалюцыя. А над банкам лунае «Пагоня»\nАдкуль «Пагоня» з’явілася ў Віцебску напярэдадні рэвалюцыі 1917 году?\nБудынак Пазямельна-сялянскага банку і на пачатку ХХ ст. быў адным з самых адметных у Віцебску. Цяпер тут месціцца Віцебская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны.\nГмах пачалі ўзводзіць у 1913 годзе, але праз Першую сусветную вайну працы зацягнуліся да 1917-га. Аўтарам праекту ў псеўдарускім стылі быў архітэктар Канстанцін Тарасаў. Адным з элементаў дэкору стала мазаіка з «Пагоняю» на галоўным фасадзе, якая ў нязменным выглядзе захавалася да сённяшняга дня.\nВыява «Пагоні» знаходзілася на тагачасных гербах гораду Віцебску і Віцебскай губерні. Аднак на абодвух прысутнічала таксама імператарская карона, а на першым – яшчэ і дзвюхгаловы арол. На мазаіцы гэтых элементаў не відно.\nШто натхніла аўтара мазаікі? У праграме «Загадкі беларускай гісторыі» пра гэта разважаюць вядоўца, доктар гістарычных навук Аляксандр Краўцэвіч і віцебскі гісторык Людміла Хмяльніцкая (глядзіце відэа вышэй).\nГлядзіце поўнае выданне праграмы пра Віцебск ХХ ст.:\nІншыя ввыданні праграмы «Загадкі беларускай гісторыі»\nПраграму «Загадкі беларускай гісторыі» глядзіце кожны панядзелак а 21:25 на тэлеканале «Белсат» праз спадарожнік «Астра 4A» (ранейшая назва «Sirius 4»), а таксама онлайн на нашай старонцы.\nТэгі: Алесь Краўцэвіч Аляксандр Краўцэвіч беларуская архітэктура Віцебск герб Пагоня Гісторыя Беларусі Загадкі беларускай гісторыі


27 сакавік 2018, 18:59\nСьвяткаваньне стагодзьдзя незалежнасьці Беларускай Народнай Рэспублікі сабрала ў Менску да 11 000 удзельнікаў, гаворыцца ў справаздачы праваабарончага цэнтру «Вясна».\nГэта на адну тысячу чалавек больш, чым на Дні Волі-2006, калі на вуліцы Менску, паводле «Вясны», выйшлі 10 000 чалавек. Прыблізна такая ж колькасьць людзей удзельнічала ў сьвяткаваньнях угодкаў БНР у 2000 годзе.\nНайбольш масавым за ўсю гісторыю сьвяткаваньня Дня Волі дагэтуль лічыцца мітынг 1996 году, калі на пляцоўцы каля Опэрнага тэатру сабралася больш за 30 000 чалавек. У міліцыю ў той дзень трапіла толькі тысячная частка ўдзельнікаў.\nДзень Волі-1996. Фота: Георгі Ліхтаровіч\nПаводле апэратыўных падлікаў праваабаронцаў, 25 сакавіка па ўсёй Беларусі затрымалі каля 120 чалавек. Праваабаронцы «Вясны» цяпер кажуць пра затрыманьні ад 105 да 110 чалавек — адзначаючы, што гаворка ідзе толькі пра вядомыя выпадкі.\nРэкорд па колькасьці затрыманых застаецца ў Дня Волі-2017. Тады, па розных ацэнках, затрымалі ад 516 да 700 чалавек. Да 400 затрыманьняў было 25 сакавіка ў 2006 і 2000 гадах. У найбольш масавы Дзень Волі-1996 затрымалі толькі 30 чалавек.\n25 сакавіка арганізатары «Сьвята Незалежнасьці» Юрась Губарэвіч і Павел Белавус казалі, што на пляцоўцы каля Опэрнага тэатру сабраліся ад 20 да 40 тысяч чалавек. Менская міліцыя афіцыйныя лічбы ўдзельнікаў не агучвала, атрымаць камэнтар Свабодзе не ўдалося.\n2 сакавіка гарадзкія ўлады Менску далі дазвол на канцэрт і мітынг каля Опэрнага тэатру 25 сакавіка. На правядзеньне канцэрту-мітынгу талакой сабралі больш за 36 тысяч рублёў.


15 сакавік 2008, 15:16\nНа пытаньні “Праскага акцэнту” адказвае супрацоўніца Інстытуту прадпрымальніцтва і мэнэджмэнту Алена Ракава.\nЦі сапраўды ў беларускай эканамічнай палітыцы абазначыўся паварот у бок лібэралізацыі? У чым прычыны, якія межы і якія небясьпекі гэтай зьмены? Якія сацыяльныя групы зацікаўленыя ў захаваньні і ў зьмене ранейшай эканамічнай палітыкі?\nЁсьць факты, ёсьць словы – ці ёсьць тэндэнцыя? Ці можна сказаць, што зробленыя істотныя крокі ў накірунку лібэралізацыі нацыянальнай эканомікі, а больш канкрэтна, лібэралізацыі ўмоваў працы замежнага капіталу? У 2001 годзе да і пасьля прэзыдэнцкіх выбараў таксама было сказана шмат словаў пра лібэралізацыю. Выбары прайшлі, словы расталі ў паветры і ўсё засталося па-ранейшаму”.\nРакава: “Я якраз хацела прыгадаць 2001 – 2002 гады і тыя словы, якія казаліся тады. У параўнаньні з тым часам зараз сапраўды нямала рэальна зроблена, і задэкляравана зрабіць яшчэ больш. Можна, зразумела, спрачацца, мала гэта ці шмат, але я лічу, што гэта – пачатак тэндэнцыі.\nДракахруст: “Якія матывы гэтага павароту эканамічнай палітыкі? Падвышэньне цэнаў на расейскія энэрганосьбіты безумоўна стала выпрабаваньнем для беларускай эканомікі, але калі глядзець на макраэканамічныя паказчыкі, то сытуацыя не выглядае катастрафічнай: інфляцыя ня надта высокая, ВУП расьце, вунь за два першыя месяцы году павялічыўся амаль на 10%. Дык навошта мяняць палітыку, якая, так здаецца, дае эфэкт, дае плён?\nТак, лібэральныя эканамісты даўно прапаноўвалі яе зьмяніць, але ў адказ гадамі гучала, што ў Беларусі вынайдзеная цудадзейная мадэль эканомікі, якая квітнее без усіх гэтых прыватызацый, лібэралізацый і іншай замежнай “брыдоты”. І раптам высьвятляецца, што гэта не брыдота, а ледзьве не адзіны сродак уратаваньня. А што ж здарылася, ад чаго ратавацца? Эканоміка як квітнела, так і квітнее, навошта ж тады скароміцца гэтымі лібэралізацыямі-прыватызацыямі?”\nНе сакрэт, што значная частка прамых замежных інвэстыцый – гэта свае ж беларускія грошы, якія ў свой час былі выведзеныя ў кіпрскія ці швайцарскія афшоры. Прыйшоў час іх укладаць у краіну.\nНа мой погляд, некаторыя зьмены інвэстыцыйнага заканадаўства зьвязаныя з тым, што беларускі капітал сам хоча кудысьці ўкласьціся. Не сакрэт, што значная частка прамых замежных інвэстыцый – гэта свае ж беларускія грошы, якія ў свой час былі выведзеныя ў кіпрскія ці швайцарскія афшоры. Прыйшоў час іх укладаць у краіну. Гэта было ня так складана зрабіць, але трэба было сёе-тое спрасьціць.\nУ цяперашняй беларускай эканоміцы – добра ці кепска, усё неяк падагнана адно да аднаго. Увядзі ў яе нейкія элемэнты эканамічнай свабоды, ці не абрынецца ўся канструкцыя, ці ня высьветліцца, што мяняць трэба ўсё?”\nРакава: “Часткова Вы маеце рацыю. Мы жывем у сучаснай Беларусі, маем тое, што маем. Але ў любой такой краіне, як наша, – гэта значыць, несвабоднай, несвабоднай эканамічна і палітычна, – ёсьць два варыянты. Такая сыстэма неэфэктыўная, прычым з цягам часу гэтая неэфэктыўнасьць нарастае і ў нейкі момант трэба прымаць рашэньне. А іх толькі два: альбо закручваць гайкі, і мы рушым у накірунку Кубы ці Паўночнай Карэі, альбо мы іх адкручваем. Абодва варыянты кепскія.\nЯ магу толькі радавацца, што ў нас прынятае рашэньне адкручваць гайкі. Я не выключаю, што тут уплывае досьвед Расеі і Ўкраіны, ён не дае магчымасьці закручваць гайкі, там ёсьць рынак, а нам трэба зь імі ўзаемадзейнічаць. Закручваваньне гаек раней ці пазьней прывядзе да незадавальненьня. І ўжо змагацца зь ім давядзецца мэтадамі жорсткай ваеннай дыктатуры.