У полі было куды халадней, чым у лесе. Насустрач дзьмуў пругкі, не моцны, але даволі марозлівы вецер, ад яго болем заходзіліся азызлыя без рукавіц рукі – як Сотнікаў ні хаваў іх то ў кішэні, то ў рукавах, то за пазухай – усё роўна мерзлі. Памарозіцца было надта проста, асабліва твар, ды і рукі; за ногі ён быў спакайнейшы – ногі на хадзе грэліся. Праўда, на правай адняліся, не чуваць сталі два пальцы, але яны адымаліся заўжды ад сцюжы і звычайна балелі ў цяпле. Тым не менш на холадзе ныла ўсё яго прастуджанае цела, якое сёння пачало яшчэ і ліхаманіць.\nДобра хаця, што снег у полі быў цвёрды або неглыбокі – яны ішлі амаль скрозь па версе, толькі мясцінамі правальваліся то адной, то другой нагой, ламаючы зацвярдзелую ад марозу скарынку. Кіравалі па быльняжку па-над узмежкам – з касагору ўніз. Ззаду са змроку валакліся два шнуркі іхніх слядоў. У полі было відней, чым у лесе, шэры прывідны змрок расхінаўся шырэй, наўкола ў доле трымцелі на ветры змёрзлыя калівы быльнягу, тамсям чарнелі адзінокія палявыя дрэўцы. Праз чвэрць гадзіны наперадзе, мусіць у лагчынцы, зашарэла нейкае кустоўе – лаза ці які хмызняк па-над рачулкай.\nПа праўдзе кажучы, Сотнікаў адчуваў сябе вельмі кепска: пачынала кружыць галава, часам нават штосьці правальвалася – знікала ў памяці, і тады на кароткі час ён забываўся, дзе ён і куды ідзе. Мусіць, сапраўды трэ было вярнуцца або лепш зусім не патыкацца з лесу, ды ён проста не верыў, што можа захварэць. Яшчэ чаго не хапала на вайне – хварэць! Ніхто ў іх не хварэў так, каб вызвалялі ад заданняў, ды яшчэ такіх простых, як гэта. Кашлялі, прастуджваліся многія, але прастуда не лічылася за сур’ёзную хваробу. І калі там, ля кастра на балоце, камандзір назваў яго прозвішча, ён быў гатовы, а калі даведаўся, што па харч, дык аж узрадаваўся, бо быў, як і ўсе, згаладнелы, хацеў пад’есці, да таго ж – вабіла магчымасць пагрэцца якую гадзіну ў хатнім цяпле.\nДы во, пагрэўся.\nУ лесе было лепш, а тут, на ветры, ён адчуў сябе зусім блага і аж спалохаўся, што можа ўпасці, так кружылася ў галаве; ад слабасці заносіла ў бакі. Рыбак наперадзе рупна шастаў ботамі ў снезе; увесь час ён нецярпліва імкнуўся наперад, і Сотнікаў адставаў. У грудзях яго рабілася горача, спіна між лапатак макрэла ад сцюдзёнага поту, і ён думаў – хаця б абысціся без запалення лёгкіх.\nРыбак прыпыніўся, прычакаў яго, і ад гэтай кароценькай увагі і пытання, на якое неабавязкова было і адказваць, у Сотнікава на момант пацяплела ў душы. Сотнікаў адчуваў, як проста было ператварыцца з напарніка ў абузу, і найбольш асцерагаўся менавіта таго, хоць і ведаў, што, калі здарыцца найгоршае – выйсце для сябе знойдзе сам, не абцяжарыць нікога. Нават і Рыбака, на якога, здаецца, можна было спадзявацца. Пасля нядаўняга пераходу шашы, калі ім давялося прыкрыць рэшткі іх групы, яны неяк паволі зблізіліся і ўсе апошнія цяжкія дні трымаліся разам. Мусіць, таму разам трапілі і на гэта заданне.\n– Вось цераз нізінку пратопаем, а там за ляском вёска. Недалёка ўжо, – зноў падбадзёрыў Рыбак, стоячы да яго бокам, – чакаў, каб пайсці поплеч.\nСотнікаў дагнаў яго, і яны разам пайшлі па схіле ўніз. Снег тут стаў рыхлейшы, чым на бугры, ногі часцей бухалі, ламалі цвёрды пласт; маладзічок цяпер блішчаў за іх спінамі. Вецер разгоніста гойсаў у пустым полі, матляў поламі шыняля, сцёбаў па абмёрзлых заснежаных бурках Сотнікава. Рыбак зблізку неяк уважліва паглядзеў на сябра.\n– У арміі кім быў? Мабыць, не радавым, га?\n– Не, не радавым. Камбатам.\n– У пяхоце?\n– У артылерыі.\n– Мусіць, мала хадзіў? А я, брат, у пяхоце ўсю дарогу топаю.\n– І далёка пратопаў? – запытаў Сотнікаў, успамінаючы сваё адступленне на ўсход.\nАле Рыбак зразумеў гэта інакш.\n– Ды во, як бачыш. Ад старшыны да радавога дайшоў. А ты, мабыць, кадравы?\n– Не, не кадравы. Да трыццаць дзевятага настаўнікам рабіў.\n– Інстытут скончыў?\n– Настаўніцкі. Двухгадовы.\n– А я вось пяць класаў. І то хоць бы...\nЁн не дагаварыў – раптам праваліўся абедзвюма нагамі, нягучна вылаяўся, узяў трохі ўбок. Тут пачынаўся хмызнячок, лазняк, снег стаў рыхлы і амаль ужо не трымаў наверсе; пад нагамі, здаецца, было балота. Сотнікаў нерашуча спыніўся, не знаючы, куды ступіць.\n– А ты за мной. Па маіх слядах трымай. Тут нямнога ўжо, – сказаў зводдаль Рыбак і, ямчэй паддаўшы на плячы вінтоўку, даволі рашуча зашыбаваў праз хмызняк, разграбаючы ботамі снег.\nСотнікаў пахіснуўся, не трапіўшы ў ягоны след, але таксама палез у кустоўе.\nНекалькі хвілін яны прадзіраліся так у хмызняку; збоч са снегу тырчала сухое трысцё, якое ціха і нудна шархацела на ветры. Неўпрыкмет перайшлі замёрзлую, засыпаную снегам рачулку і зноў пайшлі поплавам, грузнучы нагамі ў рыхлым глыбокім снезе. Сотнікава апаноўвала санліва-знямоглая абыякавасць да ўсяго на свеце. Толькі намаганнем волі ён прымушаў сябе ісці, не спыніцца і не ўпасці – у вушах са звонам гудзела – ад ветру ці, можа, ад стомы.\nУрэшце яны выбраліся з кустоўя, але наперадзе іх чакаў пагорак, і на яго шырокім некрутым схіле Сотнікаву стала і зусім кепска: млелі ногі. Добра, што снег тут памялеў, а сям-там яго і зусім не было, пад падэшвамі мулялі пыльныя цёмныя плешыны. Рыбак далёка выскачыў наперад і доўга шыбаваў па касагоры, мусіць, каб выбрацца на хрыбціну пагорка і агледзецца. Але, яшчэ не ўзабраўшыся на яго, ён спыніўся. Сотнікаў падумаў, што той нешта ўбачыў – мусіць, недалёка ўжо была вёска. Снегавы пагорак, над якім вісела прысмужанае зорнае неба, крута задзіраўся ўгору і знікаў у туманным змроку. Ззаду ж шырока разлеглася шэрая роўнядзь поплаву – з кустоўем, нейкімі невыразнымі плямамі, няпэўнымі ў змроку расплывістымі ценямі, а яшчэ далей, амаль не праглядваючыся, цьмеў дзесьці лес, з якога яны ішлі. Ён быў далёка, той лес, а наўкола стыла на марозе чыстае поле – калі што, тут падмогі ніадкуль не будзе.\nРыбак усё чакаў, і Сотнікаў з гарачнаю задышлівасцю дашкандыбаў да яго, ужо не пільнуючыся следу, – ступаў абы-куды, толькі б не ўпасці. І тады, падышоўшы, згледзеў: Рыбак стаяў на дарозе.\nЯны не сказалі адзін аднаму нічога, толькі ўслухаліся, паўзіраліся і памалу пайшлі ўгору – адзін па правай, а другі па левай каляіне. Дарога, напэўна, вяла ў вёску, значыць – яшчэ можа пашчасціць дапнуцца да яе, не зваліцца ў хадзе, думаў Сотнікаў, і тады ўжо будзе відаць, як і што рабіць далей.\nНеўзабаве яны выйшлі на вяршыню пагорка. Наўкола мроіўся начны прывідны прастор: шэрань, снег, суцемак з мноствам няўлоўных пераходаў, паўценяў і плямаў, і нідзе не было ні агеньчыка, ні руху – змоўкла, замерла, стаілася зямля. І не дай бог у такі час напаткаць тут людзей – людзі не прынясуць ім удачы, не тых людзей можна цяпер чакаць на дарозе.\nРыбак ступіў і спыніўся, звыкла рыпнула і сціхла пад яго ботамі, знерухомеў і Сотнікаў. Аднекуль з таго боку, куды ішла дарога, данёсся крык, абрывак нейкага голасу – вырваўся ў марозную ноч і прапаў. Яны ўгледзеліся ў прыцемак – недалёка наперадзе, крышку ў лагчынцы, пэўна, была вёска – паласа чагось нагрувашчанага мякка шарэла ў снегавым змроку. Але нічога пэўнага там нельга было ўбачыць, як нельга было зразумець, ці то быў крык, ці, можа, ім здалося. Наўкола свістаў-шархацеў па снежным полі вецер, ноч ляжала нямая, як сон. І раптам куды ўжо выразней да іх даляцеў чалавечы выкрык-каманда ці, можа, лаянка, а потым, бурачы ўсе сумненні, удалечыні бахнуў і рэхам раскаціўся па полі стрэл.\nРыбак на поўныя грудзі выдыхнуў, а Сотнікаў, мусіць, таму, што нейкі час таксама перацінаў дыханне, пачаў глуха кашляць.\nХвіліну яго неадчэпна біў кашаль, як ён ні зацінаў яго ў грудзях, услухоўваючыся, ці не пачуюцца стрэлы яшчэ. Праўда, і без таго было ўжо зразумела, чый гэта стрэл, – хто ж яшчэ, апроч немцаў і іх прыслужнікаў, мог па такім часе страляць у вёсцы?\nСтрэлаў, аднак, больш не было, разы два данеслася па ветры нешта падобнае на голас – размова ці вокліч, не разабраць, – і Рыбак вылаяўся:\n– Стараюцца, сволачы. Для вялікай Германіі.\nЯны яшчэ пастаялі трохі, услухоўваючыся ў ветраную ціш, занепакоеныя пытаннем: што рабіць далей, куды падацца? Рыбак усё ўзіраўся туды, дзе ў змроку знікала дарога, а Сотнікаў адвярнуўся ад ветру і дробненька ціха калаціўся: яго біла дрыжака.\n– Значыць, туды не паткнуцца, – рашыў Рыбак і патаптаўся на рыпучым снезе. – Як ты, нічога? Мо давай лагчынкай пройдзем? Тут недзе за кустамі павінна быць яшчэ вёсачка.\n– Давай, – знарок абыякава цепнуў плячом Сотнікаў. Яму сапраўды было ўсё роўна, абы толькі не стаяць на марозлівым ветры і мець у надзеі хоць які-небудзь агеньчык, які б свяціў наперадзе. Пачуцці яго тупелі, засцілаліся прывіднай смугой, па-ранейшаму кружылася ў галаве. Усе яго намаганні ішлі на тое, каб не спаткнуцца, не ўпасці, бо тады ён наўрад ці падняўся б.\nЯны збочылі з дарогі і пайшлі па снегавым цаліку туды, дзе шырокім лапікам цьмеў уночы хмызняк. Снег на касагорыне спярша быў неглыбокі, па костачкі, але чым далей, тым большаў, асабліва ў лагчынцы. Праўда, лагчынка выдалася нешырокая, яны хутка перайшлі яе і падаліся ўздоўж паскі хмызу, блізка, аднак, не падыходзячы да яго. Сотнікаў тут ішоў упершыню, нічога не ведаў і спадзяваўся на Рыбака, які тутэйшыя месцы аблазіў яшчэ ўвосень, без следу, калі іхні атрад толькі збіраў свае сілы ў Гнілым балоце. Пачаўшы з невялікай дыверсіі на дарозе, гэты атрад потым перайшоў да больш рызыкоўных спраў – узарваў мост на Іслянцы, спаліў ільнозавод у мястэчку, але пасля забойства нейкага важнага чыноўніка з Германіі немцы раз’юшыліся. У канцы лістапада тры роты жандараў абкружылі Гнілое балота і пачалі аблаву, з якой яны ледзьве вырваліся тады ў суседні Баркоўскі лес.\nСотнікаў у той час быў далёка адсюль і наўрад ці думаў пра партызан – ён лічыў сваім абавязкам прабіцца да фронту. Дванаццаць сутак ён прабіраўся з-пад Слоніма ад рэчкі Шчары з невялічкаю групкай хлопцаў-артылерыстаў, што ўцалелі з усяго некалі магутнага артылерыйскага палка. Але на Бярэзіне ў часе пераправы яны ледзь не ўсе былі расстраляны з засады, а хто ўцалеў або не пайшоў на дно, апынуўся ў палоне ў немцаў.\nТо былі харошыя хлопцы, яго выхаванцы: наводчыкі Токараў і Галаўня, узводны малады лейтэнант Конкін, ягоны старшы на батарэі, з якім яны цэлы год на выдатна выконвалі ўсе батарэйныя стрэльбы. Менавіта гэтаму Конкіну ён абавязаны палавінай свайго даваеннага поспеху і найперш значком «За выдатную артылерыйскую стральбу» – прадметам яго сціплага гонару. Так, харошая была батарэя, колькі падзяк ад начальства вісела на яе стэндзе ў ленінскім пакоі – за агнявое майстэрства, за розныя іншыя поспехі ў баявой падрыхтоўцы.\nА на вайне ўсё склалася інакш. Сталася так, што ў іх распараджэнні асталося некалькі лічаных секунд, і найбольшую карысць прынеслі тыя, хто не разгубіўся, спрытней управіўся зарадзіць, хто проста аказаўся дужэйшы...\nРыбак даволі ўпэўнена крочыў наперадзе, трымаючыся бліжэй да лесу. Снег тут быў неглыбокі, растаптаныя буркі Сотнікава, што нядаўна дасталіся яму ад забітага партызана з мясцовых, роўна шорхалі па снегавой замеці. Добра яшчэ – цяпер ім трэба было ісці ўніз, вецер заходзіў з плячэй, месячык цьмяна свяціў у небасхіле. Па-ранейшаму было дужа марозліва і сцюдзёна, ажно сцялася, здранцвела ўсё ўсярэдзіне. Здаецца, ніколі ў жыцці Сотнікаў так не пакутаваў ад сцюжы, як у гэтую ноч. Ад стомы і аднастайнага шорхання ног у голаў яго лезла мешаніна выпадковых вобразаў, напаўзабытых твараў, нават асобныя сцэны-прывіды мільгалі ўваччу, і ён ужо не мог вызначыць – былі гэта ўспаміны ці здані. Магчыма таксама, што гэта ўзнаўлялася перажытае ім, яго былое, якое цяпер здавалася прывідам, так яно было мала падобнае на звыклае, рэальнае жыццё.\nНайгоршае для Сотнікава было ў тым, што гэта быў яго першы і яго апошні франтавы бой, да якога камбат рыхтаваўся, мабыць, з таго першага дня, калі яго прызвалі на службу. Паслухмяная яму, чакала ягоных каманд грозная тэхніка, былі снарады, напагатове ехалі натрэніраваныя за шмат месяцаў гарматныя разлікі, наперадзе рухалася баявая ахова – усё, як і належыць паводле баявых статутаў... Тое ўспаміналася цяпер Сотнікаву, як страшны прывідны сон, і хоць і пасля на яго долю выпала нямала цяжкіх баёў, той першы яму немагчыма забыць ніколі.\n...Яны былі ў руху чацвёрты дзень.\nЧацвёрты дзень даўжэзная калона артпалка кідалася па лясных дарогах то на паўднёвы захад, то на поўдзень, адзін раз яе нават павярнулі ледзь не ў тыл, на поўнач. Трактары сваім несціханым ровам аглушалі наваколле, ад перагрэву кіпела вада ў радыятарах, пыл і пот сляпілі вочы байцоў. З самага ранку дацямна над імі вісела нямецкая авіяцыя, «юнкерсы» бясконца сыпалі на іх фугасныя бомбы, усё было закідана пяском, смярдзюча гарэлі цягачы, цэлыя аб’язджалі іх – калона не спыняла руху. Байцы са станін і трактароў бязладна лупілі ўгору з вінтовак, але карысці ад тае стральбы было мала. Яны нават не прымушалі самалёты падняцца вышэй, і тыя насіліся над дарогай, ледзь не кранаючы верхавіны прысадаў. Сотнікаў сядзеў на галаўным трактары і як збавення, як самага вялікага шчасця чакаў каманды збочыць з гэтай праклятай дарогі, развярнуцца і з ячэйкай кіравання выйсці насустрач немцам. Тады ўжо ён бы абрушыў на іхнія галовы такое, чаго ім і не снілася. Але не было каманды спыніцца, полк усё ехаў і ехаў, і кожныя дзве гадзіны над ім разгружаліся нахабныя «юнкерсы», ад якіх уся гэта наземная агнявая магутнасць была безабаронная.\nТак настала апошняя ноч іхняга крывулістага блукання па заходнебеларускіх дарогах.\nПолк быў ужо далёка не той, што ўпачатку, некалькі разлікаў загінула, у яго батарэі амаль прамым пападаннем пакарэжыла і скінула з дарожнага насыпу гармату. Праўда, тры аставаліся спраўныя, хіба што з падзёўбанымі шчытамі, з пасечанай гусмацікай колаў, з безліччу асколачных адмецін на ствалах і станінах. У другой гаўбіцы пацёк прабіты накатнік. Чацвёра забітых батарэйцы вязлі ў прычэпе на скрынках снарадаў, сямёра параненых адправілі ў тыл. Зрэшты, гэта былі не найбольшыя страты – іншым батарэям дасталася горш. Палкавая калона пакарацела ледзь не напалавіну, некалькі цэлых гармат асталося на дарозе: былі пашкоджаны трактары. Цяпер амаль усю ноч ехалі на ўсход, і гэта было кепскай прыкметай: камандзіры са штаба пагаворвалі пра акружэнне, яно і сапраўды падобна было на тое. Байцы не спалі чацвёра сутак, некаторыя, седзячы на станінах, крыху прыдрамалі пад ранак – ноч была самай спакойнай парой, калі б не гэтая няпэўнасць у абставінах, якая чорнаю плахай вісела над кожным. Перад світаннем ненадоўга спыніліся ў нейкай вёсачцы, насустрач ішлі пехацінцы; непадалёк, відаць было ўначы, запаленае авіяцыяй, нешта гарэла яркім, на паўнеба, полымем – пяхота казала, станцыя. Ніхто не тлумачыў нічога, але людзям неяк само сабой перадалося, што зусім блізка немцы. Неўзабаве камандзір палка маёр Парахневіч павярнуў калону на бакавую, абсаджаную вербамі дарогу. Паехалі кудысь на поўдзень. Ноччу было спакойней без авіяцыі, затое яны былі сляпыя і глухія – за ровам трактароў нічога не было чуваць, а ў летняй цемры не шмат што ўбачыш. На самым світанні Сотнікаў, не ўтрымаўшыся, трохі задрамаў на сядзенні, як раптам штось здорава грымнула на ўзбочыне. Ён тут жа прахапіўся, «Камсамолец» праваліўся правай гусеніцай, камбата абдало зямлёй і гарачаю хваляй выбуху. І тут пачалося.\nЯкраз світала, за вербамі добра сінеў край неба і шарэла аўсянае поле, а аднекуль спераду, з галавы калоны, іх пачалі расстрэльваць танкі. Не паспеў ён саскочыць з трактара, як побач загарэўся цягач трэцяй батарэі, намёртва села ў варонку гаўбіца. Праз перуны выбухаў ён скамандаваў развярнуцца ўправа і ўлева, але не так проста было вывернуцца з цяжкімі гарматамі на вузкай дарозе. Другі разлік вёртка кінуўся з дарогі ў авёс і тут жа атрымаў два снарады ў бок, гармата завалілася, задраўшы ўгору кола. Ранак асвяціўся полымем, прысады заслаў саляравы дым – танкі расстрэльвалі полк на дарозе.\nГэта было найгоршае, што магло здарыцца з імі: уся іх агнявая сіла прападала нявыкарыстанай. Зразумеўшы, што ім адведзены толькі секунды, Сотнікаў з байцамі як-колечы развярнуў апошнюю ўцалелую гармату проста на бруку і, не ўпёршы станін, ледзьве паспеўшы садраць чахол са ствала, паслаў цяжкі снарад у бок ворага. Спярша нельга было і згледзець, дзе тыя танкі; галаўныя ў калоне машыны гарэлі, уцалелыя байцы беглі назад, дым і пакарэжаныя трактары на дарозе не давалі прыцэліцца. Але неўзабаве між вербаў ён убачыў першы нямецкі танк, які пёр за канавай і, збочыўшы ствол гарматы, гахаў і гахаў стрэламі наўскасяк па калоне. Сотнікаў адштурхнуў наводчыка (гармата была ўжо зараджана), дрыготкімі рукамі давярнуў таўшчэзны гаўбічны ствол і ўрэшце злавіў гэтае яшчэ цьмянае ўранку страшыдла на перакрыжаванне панарамы.\nСтрэл яго грымнуў, як удар грому, гармата здорава аддала назад, балюча ўдарыла панарамай у скулу, у доле з-пад незамацаваных сашнікоў пырснуў сноп іскраў ад бруку, адна станіна ўрэзалася сашніком у броўку канавы, другая асталася на дарозе. Праз пыл, узняты стрэлам, ён яшчэ не паспеў што згледзець, але пачуў, як радасна закрычаў наводчык, і зразумеў, што папаў. Ён тут жа зноў кінуўся да панарамы – амаль закрываючы сабой усё яе шкло, за дарогай сунуўся другі танк; камбат скіраваў гаўбічны ствол яму проста ў лоб – так блізка той здаваўся ў оптыцы, – крыкнуў: «Агонь!» Замковы зрэагаваў у час, стрэл зноў аглушыў, але гэты раз ён паспеў адхінуцца і за пылам ад стрэлу ўбачыў – тое, што за секунду да таго было танкам, хруснула, нібы шкарлупіна ад яйка, і ад нутранога магутнага выбуху буйнымі часткамі разляцелася ў бакі. Непаваротлівая, цяжкая, прызначаная для стральбы з тылу гаўбіца сваім магутным снарадам разнесла танк на кавалкі.\nНеспадзявана іх ахапіў азарт баявой удачы. Ужо не зважаючы на страты, на забітых і параненых, што сплывалі крывёй на запыленым бруку, на агонь, што жор іхнюю тэхніку, на град куль адтуль, з танкаў, некалькі ўцалелых на дарозе гармат пачалі біць цяжкімі снарадамі па танках. Тым часам развіднела. Ужо стала відаць, куды цэліцца, некалькі пажараў джагалі агнём за дарогай – нямецкія машыны гарэлі.\nСотнікаў выпусціў дзесятак снарадаў і разнёс дашчэнту яшчэ два танкі. Але нейкае падсвядомае, надта абвостранае небяспекай адчуванне падказвала яму, што ўдача канчаецца, што адпушчаныя яму лёсам ці выпадкам секунды выкарыстаны цалкам, што наступныя другі ці трэці снарады адтуль будуць яго. Наперадзе жывых ужо, мабыць, не асталося нікога, апошнім прыплёўся адтуль і паваліўся, абліваючы крывёй станіну, камандзір палка, побач у канаве бахалі з карабінаў некалькі байцоў – цэлілі ў танкавыя шчыліны. Ля снарадных скрынак уткнуўся галавой у зямлю зараджаючы Золатаў, ззаду цэлы астаўся адзін толькі правільны Губайдулін; камбат крыкнуў яму зараджаць, але той, ці аглушаны, ці надта спалоханы, толькі ціснуўся спіной да станіны і невідушча глядзеў на яго. Тады Сотнікаў кінуўся да скрынкі са снарадамі сам, але яшчэ не дапоўз да яе, як ззаду ашалела грымнула. Ён тыцнуўся тварам у зямлю, дол рэзка падскочыў, дарога і зямля сталі дыбам, на некалькі доўгіх секунд чорнае покрыва заслала ад яго свет. Ён задыхнуўся ад пылу і зямлі, якой забіла яму нос і рот; адчуўшы краёчкам свядомасці, што жывы, тут жа тузануўся з долу і пад градам земляное трухі, якая абрынула зверху, вертануўся да панарамы. Але яго гаўбіца ўжо скасабочылася на краі глыбокай рытвіны, ствол вывернула ўбок, смуродна гарэла гумовае кола. І ён зразумеў, што гэта – усё. Ён не ведаў яшчэ, ці сам цэлы, ён толькі адчуваў, што аглух, выбухі ў ягоных вушах адгарадзіла шчыльнай сцяной, іншыя гукі ўсе разам зніклі, у галаве шыпела і гуло. З носа ішла кроў, ён размазаў яе па твары і кульнуўся з дарогі ў канаву: насупраць за вербамі ішоў, мусіць, той самы танк, што падбіў яго. На ветры хутка мільгалі рваныя чорныя космы дыму ад ахопленага полымем трактара, тлуста смярдзела саляркай і трацілам ад выбухаў, побач тлела гімнасцёрка на плячы ўжо нежывога камандзіра палка. Збянтэжаны нечаканасцю, збіты з панталыку разгромам, Сотнікаў хвіліну нібы не разумеў, што адбылося, не мог паверыць, што гэта не сон. Трываючы дым, які еў вочы, ён толькі глядзеў, як ішлі па той бок нямецкія танкі, ужо добра відаць былі на іхніх бартах лічбы і чорна-белыя, выбітыя па трафарэту крыжы. Свайго жыцця яму было не шкада, ён толькі не ведаў, што рабіць далей. І тады нехта тузануў яго за рукаў. Ён павярнуў голаў і ўбачыў запэцканы сажай і крывёй твар Конкіна, які нешта крычаў яму і паказваў рукой у тыл, дзе, прыгнуўшыся, перабягалі байцы.\nПа канаве яны пабеглі за ўсімі.


Канвертаваць Кітайскіх юаняў Оффшорные (CNH) і FlorinCoins (FLO) : Калькулятар абменнага курсу\nКітайскіх юаняў Оффшорные (CNH) і FlorinCoin (FLO) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Кітайскіх юаняў Оффшорные і FlorinCoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 10 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Кітайскіх юаняў Оффшорные. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць FlorinCoin валюты па змаўчанні. Націсніце на FlorinCoins або Кітайскіх юаняў Оффшорные канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nАфшорныя кітайскі юань гэта валюта, у Кітай (CN, CHN), і Ганконг (HK, Ганконг). The FlorinCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал CNH можа быць запісаная Y. Сімвал FLO можа быць запісаная FLO. Афшорныя кітайскі юань дзеліцца на 10 jiao or 100 fen. Абменнага курсу Афшорныя кітайскі юань Апошняе абнаўленне 23 жнівень 2018 ад Bloomberg. Абменнага курсу the FlorinCoin Апошняе абнаўленне 10 ліпень 2020 ад coinmarketcap.com. CNH каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. FLO каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Мульцік на беларускай мове, кніга ў падарунак і аншлаг у відэазале – у Гродне прайшоў паказ «Маленькага Прынца» — Новости — Новости и события Гродно\nУ кінатэатры «Чырвоная зорка» на 28 ліпеня быў запланаваны першы ў Гродна паказ французкага мультфільма «Маленькі Прынц», агучанага па-беларуску. Адзін з апошніх квіткоў я забраніравала на сайце раніцай, а бліжэй да паказа іх ужо зусім не было.\nЗ надзеей на тое, што за трыццаць хвілін да пачатку сеансу пачнуць прадаваць квіткі, якія не выкупілі па броні, бяру з сабой сябра. Нам пашанцавала: заставалася тры квітка. Дарэчы, на сеансы ў наступныя два дні, квіткоў таксама амаль што не засталося.\nКніга «Маленькі прынц» упершыню на беларускай мове\nУ маленькім холе было шмат зацікауленых гледачоў. Адныя фатаграфаваліся з драўляным самалёцікам і цацачным лісам на фоне вялікай афішы-банера. Другія спешна набывалі кнігі Антуана дэ Сэнт-Экзюперы «Маленькі Прынц» на беларускай мове:\n— У Менску да канца трэйцяга паказу не засталося ніводнага экземпляра! Многія думалі, што набудуць кнігу пазней, але не паспелі, – папярэджваў прадавец.\nТрэба заўважыць, што кніга «Маленькі прынц» перакладзена прыкладна на 300 моў свету, што робіць яе адной з самых перакладаемых кніг у свеце. Цяпер яна ўпершыню перакладзена і афіцыйна выдадзена і на беларускай мове.\nЗ акцёрамі агучкі здарыўся форсмажор\nЗа паўгадзіны да пачатку паказа павінна была адбыцца сустрэча з творчай группай акцёраў, якія агучылі герояў мультфільма, але з прычыны неагучанага форсмажора прысутнічаць на прэм’еры ў Гародні яны не змаглі.\nАле каго распытаць і каму падзякаваць гледачам усё ж такі было – у зале прысутнічаў кіраўнік праекту «Беларускія ўікэнды» Андрэй Кім. Два гады таму Андрэй стварыў праект па перакладзе сусветнага кіно на беларускую мову:\n— Кожны чалавек жыве на свеце не проста так: каб зрабіць свет лепшым, каб знайсці праўду. Мне здаецца, што ў кожнага чалавека ёсць сваё пакліканее. Я не кажу, што гэта справа – маё пакліканне на усё жыццё, але ў нейкі момант мне трэба было гэта зрабіць. Думка была, яна мяне пераследавала. Я падумаў, што калі я пра гэта думаю, і мне гэта баліць, а ніхто аб гэтым не ведае, значыць трэба рассказаць аб гэтым другім. Для гэтага Бог даў мне ўсе інструменты: мае сябры – акцёры, я спрацаваў гук – выступіў як гукарэжысёр.\nМульцік з песнямі, Форэст Гамп і фільм-падарунак па-беларуску\nДля Андрэя і яго каманды гэта праца не першая, але і не апошняя:\n— Зараз мы збіраемся перакладаць мульцік з песнямі – поўнавартасны мюзікл. Канешне, трэба шукаць вакалістаў, мы справімся, — распавядае пра свае планы Андрэй. — Акрамя таго, збіраемся перакласці на беларускую мову і агучыць Форэста Гампа.\nУ преспектыве Андрэй і яго сябры плануюць зрабіць беларускім гледачам падарунак:\n— Мы агучым фільм, які выйдзе у 2017 годзе. Назву я не скажу: гэта сюрпрыз. Скажу толькі, што рускаму гледачу гэты фільм будзе недаступны: перакладаць на рускую мову яго не будуць, — захоплена паведаў Андрэй.\nДа пачатку прагляду кожнаму далі па лістку паперы з нумарам і прапанавалі зрабіць самалёцік, а на ім напісаць пажаданні. Пасля паказу зал андачасова запусціў іх у паветра. Арганізатары выбралі адзін, а яго стваралькіну падаравалі экземпляр «Маленькага Прынца» на роднай мове.\nУ Гродне планавалася зрабіць толькі тры паказа 28, 29 і 30 ліпеня. Але цікавасць гарадзенцаў і актыўнае набыванне квіткоў спадзвіглі арганізатараў зрабіць дадатковыя паказы на наступных выхадных.\nгродно, красная звезда, маленький принц, мультфильм, новости, новости Гродно, премьера


Уладзімір Арлоў стаў лаўрэатам балгарскай міжнароднай літаратурнай прэміі «Алека»\nУладзімір Арлоў стаў лаўрэатам балгарскай міжнароднай літаратурнай прэміі «Алека» 17\nПрэмія, заснаваная ў 1966 г. і названая ў гонар класіка балгарскай літаратуры ХІХ ст. Алека Канстанцінава, прысуджаецца за літаратурныя творы гумарыстычнага зместу.\nЦырымонія ўзнагароджання адбылася гэтымі днямі ў родным горадзе А.Канстанцінава — Свіштаве.\nСярод ранейшых лаўрэатаў прэміі «Алека» — Генрых Бёль, Уільям Сараян, Марыс Друон, Марці Ларні, Васіль Аксёнаў ды іншыя вядомыя пісьменнікі. Па-балгарску творы Ул.Арлова загучалі дзякуючы знакамітай перакладчыцы Пенцы Кыневай.\nВіншуем спадара Арлова!Паспяховых твораў.\nВіншую, дарагі Уладзя, -- патрапіў у добрую кампанію!


Галоўная ➠ Сцен ➠ Коркавае пакрыццё для сцен\nСправа ў тым, што гэтыя дубы адзін раз у 9 гадоў самі скідаюць сваю кару, пасля чаго адбываецца працэс нарошчвання новай кары, а дрэва застаецца жывым і здаровым, працягвае расці.\nТакія сістэмы ачысткі вадасцёкавых вод, як ад www.standartpark-ural.ru можна выкарыстоўваць на дачы. Сцены з коркі глядзяцца вельмі арыгінальна і маюць мноства пераваг. Выглядае коркавае пакрыццё для сцен вельмі прыгожа, яно гладкае, роўнае, а малюнак на ім нагадвае кару дрэва. Ўзор атрымліваецца заўсёды непаўторным.\nВядома ж, коркавае пакрыццё – гэта не кавалкі кары на сценах. Кару коркавага дуба здрабняюць, а затым спрасоўваюць з дапамогай сучасных спецыяльных тэхналогій. Атрымліваюцца ідэальна гладкія лісты сценавага коркавага пакрыцця.\nГэтыя коркавыя лісты вытворцы часам пакрываюць зверху воскам. Дзякуючы васковым налётам пакрыццю коркавыя сцены становяцца матавымі і вельмі шыкоўна глядзяцца. Коркавым пакрыццю зусім не патрэбен дадатковы пласт, які ўмацоўвае яго або які ўпрыгожвае. Выключэнне – калі коркавым пакрыццём высцілаюць падлогу.\nКоркавыя сценавыя пакрыцця маюць асартымент больш за 20 розных каляровых адценняў. Усе гэтыя адценні выключна прыродныя, таму сцены будуць мець выгляд натуральнага прыроднага пакрыцця. Часам вытворцы могуць прымяняць фарбавальнікі пры вытворчасці коркавага пакрыцця.\nГэта ніяк не ўплывае на прыродны колер коркі, толькі паляпшае і падкрэслівае яго. Таксама даданне фарбавальнікаў ніяк не ўплывае на трываласць коркі. Коркавыя сцены можна праціраць вільготнай анучай, каб выдаліць пыл, яны не баяцца гэтага, а наогул, яны не назапашваюць на сабе шмат пылу.


Вароніч Тацяна | Кнігарня Arche\nТацяна Вароніч — гісторык, кандыдыт гістарычных навук, дацэнт. Працуе ў Беларускім дзяржаўным эканамічным ўнівэрсытэце. Навуковыя інтарэсы зьвязаны з гістарычнай урбаністыкай. Дасьледуе гісторыю штодзённасьці гарадоў Беларусі другой паловы XIX — пачатку XX стст. У 2005 годзе абараніла кандыдацкую дысэртацыю пад назвай «Губэрскі горад Віцебск на рубяжы ХІХ—ХХ ст.».


Ля шашы. Кропка на карце: Падсаколле Ляхавіцкага раёна — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\n12/06/2018 311 redakcyja 0 Comment\nКаля 30 пастаянных жыхароў (карэнных можна пералічыць па пальцах адной рукі): старэйшай – 74 гады, малодшаму – месяц, няпоўныя два дзясяткі хат на адной вуліцы ў акружэнні гаманлівых лясоў і ціхіх палёў, на скрыжаванні дарог. На першы погляд, звычайны сельскі населены пункт. Калі б ні адно але: у пашпартах яго жыхароў – гэта вуліца Савецкая вёскі Вялікае Гарадзішча, але тутэйшыя, ды і большасць землякоў, называюць яе Падсаколлем.\nЯк не ўзгадаць легенду, што перадаецца тут з пакалення ў пакаленне. …Расійская імператрыца Кацярына ІІ праязджала на маскоўскім тракце (цяпер гэта старая Брэст-Маскоўская шаша). Разам са сваёй світай спынілася ў заезным двары. Пакуль людзі адпачывалі, паляўнічыя сокалы кудысьці зніклі. Вось і назвалі паселішча Падсаколлем. Паступова тут пачалі будавацца новыя дамы, а з заезнага двара вырасла цэлая вёска, якую з таго часу называлі таксама Падсаколлем. Хаця даўно афіцыйна населенага пункта з такой назвай на тэрыторыі Ляхавіцкага раёна не існуе. Калі больш дакладна, то ў гаспадарчых кнігах, пачынаючы з 50-х гадоў мінулага стагоддзя, гэтая тэрыторыя адносіцца да вёскі Вялікае Гарадзішча.\nАле і сёння перад уездам у вёску ўсталявана шыльда «Падсаколле». Такую назву маюць і бліжэйшыя аўтобусныя прыпынкі.\nІ няхай у 18 стагоддзі тут быў заезны двор, цяпер скрыжаванне можна лічыць месцам міжнароднага маштабу. З-за райпоўскага магазіна «Родны кут». Многія падарожнікі, якія праязджаюць па шашы, спыняюцца купіць што-небудзь, перакусіць ці папіць. Прадавец Тамара Столяр удакладняе: менавіта падарожнікі – асноўныя пакупнікі, хаця і мясцовыя краму не абмінаюць, сеё-тое нават просяць прывезці на заказ. Калі па нейкіх прычынах стацыянарны магазін не працуе, сюды чатыры разы на тыдзень прыязджае аўталаўка. На жаль, так і павісла ў паветры ідэя стварыць на базе гэтай крамы аб’ект прыдарожнага сэрвісу.\nЯк жа жыве насельніцтва Падсаколля, прабачце, вуліцы Савецкай Вялікага Гарадзішча?\nКлопатаў у вяскоўцаў хапае ўвесь год, а летам іх прыбаўляецца. Па-майстэрску спраўляецца з плугам 28-гадовы Уладзімір Валуеў. Ён абганяе бульбу. Каня далі ў райаграсэрвісе, дзе мужчына працуе слесарам на МТК «Падбарочча».\n– З такім памочнікам (ківае на трохгадовага сына), як мой Мікітка, любая справа ладзіцца, – смяецца Уладзімір.\nВалуевы – сям’я мнагадзетная. Акрамя Мікіты тут выхоўваюцца дзевяцігадовы Сяргей, сямігадовая Ліка, пяцігадовы Арцём і маленькі Ванечка, ён нарадзіўся месяц назад.\n– Цяжка? Не сказала б. Клопатаў шмат, часу не хапае, бясспрэчна, стамляюся, але ж…\nсіл хапае на ўсё і ўсіх. Ды і муж у мяне малайчына. Медыкі прыязджаюць – урач, фельчар, патранажная медсястра. Старэйшыя дзеці бясплатна харчуюцца ў школе і дзіцячым садку. У нас усё добра, – сцвярджае мнагадзетная мама Оля.\nСусед Валуевых Аляксандр Гатоўчыц доўгі час жыў на Гродзеншчыне, потым вярнуўся дамоў даглядаць бацькоў, так і застаўся. На двары 68-гадовага гаспадара парадак, агарод праполаты. Успамінае, як з сябрамі штодня бегаў у школу-васьмігодку, што стаяла на Калёні (так тутэйшыя называюць месца, дзе калісьці сяліліся палякі). Вучняў было шмат, у кожным патоку па два класы. Цяпер ў пераемніка – Малагарадзішчанскага ВПК – 102 выхаванцы. Аляксандра Васільевіча ўсё задавальняе, праўда ёсць праблемы са здароўем – гіпертанія замучыла. Даводзіцца нават «хуткую» выклікаць.\nА вось яго аднавяскоўка Валянціна Куніцкая з гонарам заяўляе:\n– Дзякуй Богу, здароўе, нягледзячы на мае 74 гады, добрае. Хай маладыя зайздросцяць.\nІ спраўна зацягвае нітку ў іголку швейнай машынкі. Яна з маладосці шые – на заказ і для сябе. Расказвае пра вясковых модніц, якія прыбягалі да яе заказаць сукенку, спадніцу, асабліва, калі з’явіўся крымплен, а гатовых рэчаў у магазінах было мала.\nВалянціна Рыгораўна – цікавая і няўрымслівая аптымістка. Але нават сёння гатова заплакаць, калі ўспамінае, як чакала свайго Юрыка – сын служыў у Афганістане. Цяпер Юрый жыве ў Ляхавічах, дачка ў Баранавічах, дзеці часта прыязджаюць да маці, дапамагаюць. Не забываюць і ўнукі.\nЯшчэ адно захапленне жанчыны – кветкі. У хаце пышна квітнее герань і на вуліцы якіх толькі няма.\nГрэецца на сонейку налітая ў вёдры вада, чакаюць свайго часу бутоны лілій, акуратна скошана трава. У садзе роўнымі радамі выстраіліся кусты і дрэвы. Гэта падворак дома №8. Усё акуратна, дагледжана, як без малога трыццаць гадоў назад,\nкалі мне давялося гуляць на вяселлі адной з чатырох дачок гаспадыні Ядвігі Лапіч – Таццяны, даўно ўжо Таццяны Сяргееўны, выхавальніцы Ліпскага дзіцячага сада.\n…Дваццацігадовая Ядзя, студэнтка-завочніца Гродзенскага сельскагаспадарчага інстытута, узначаліла малочнатаварную ферму эксперыментальнай базы «Малагарадзішчанская» і працавала на гэтай пасадзе\n35 гадоў. Патрабавальная, але справядлівая, строгая, але добразычлівая – такой запомнілі яе жывёлаводы. Гэта прафе-сійныя акалічнасці. Ёсць яшчэ і жыццёвыя. У адзін момант у свае 25 яна стала маці трох\nдачушак. У двухгадовай Танюшкі, якую маладая жанчына гадавала адна, з’явіліся сястрычкі – дзевяцігадовая Света і шасцімесячная Ніначка: Ядвіга выйшла замуж за ўдаўца Сяргея\nЛапіча. Потым нарадзілася Ларыса. Дарэчы, трое з чатырох выбралі медсястрынскую прафесію. Для дачок бацькоўскі дом быў і застаецца самым родным і блізкім, дзе іх заўжды чакаюць.\n– Прыязджайце ў госці, калі ліліі зацвітуць. Прыгажосць – не налюбавацца, – ветліва запрашае гаспадыня на развітанне.\nПа вуліцы хочацца крочыць няспешна, каб удосталь адчуць ні з чым не параўнальны водар свежаскошанай травы ў аздабленні язміна.\nВось і застылы ў бронзе салдат-вызваліцель – помнік загінуўшым у гады Вялікай Айчыннай.\nПяхота, танкі, авіяцыя… у першыя дні вайны ў чэрвені 1941 года тут ішлі жорсткія баі. На гранітнай пліце надпіс (цытую даслоўна): «На брацкай магіле ў Падсаколлі №111 увека-вечыць прозвішчы загі-\nнуўшых абаронцаў Айчыны: сяржант Жукаў В.А., радавы Марчанка С.А., радавы Чакуноў С.Г…»… усяго 19 прозвішчаў.\nТут заўжды прыбрана, кветкі, вянкі.\nА насупраць як сімвал міру і шчасця прыгажун-бусел ахоўвае сваё гняздо.\n← У рамцы – фота ад «ЛВ». Сям’я Корань – у пераможцах!\nКаля вёскі Літва Ляхавіцкага раёна знойдзены артылерыйскі снарад →


Сябры "Маладога фронту" гатовыя абвясьціць галадоўку\n29 травень 2006, 04:59\nЛюбоў Лунёва, Менск Сябры незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт” патрабуюць ад уладаў спыніць рэпрэсіі супраць сяброў сваёй арганізацыі. Яны распачалі кампанію акцый, каб дамагчыся спыненьня крымінальнага перасьледу некалькіх сяброў “Маладога фронту”, якіх падазраюць у дзеяньнях, што груба парушаюць інтарэсы грамадзянаў. Маладафронтаўцы гатовыя сёньня абвясьціць галадоўку.\nСябры незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт” адчулі ціск з боку ўладаў напярэдадні і ў часе прэзыдэнцкай кампаніі. У Менску і ў рэгіёнах штодня адбываліся ператрусы. Маладафронтаўцаў выклікалі ў міліцыю, пракуратуру і КДБ. Бацькам актывістаў пагражалі звальненьнем з працы. Распачата некалькі крымінальных справаў. Зьмітра Дашкевіча, Барыса Гарэцкага, Сяржука Лісічонка , Алега Корбана, Сяржука Марчыка, Паўла Красоўскага і Насту Азарку падазраюць у дзеяньнях, якія груба парушаюць правы і інтарэсы грамадзянаў. У Салігорску непаўнагадовых маладафронтаўцаў цягам апошняга тыдня некалькі разоў выклікалі на размовы. У такіх умовах сябры “Маладога фронту” пачалі шэраг акцый з патрабаваньнем спыніць перасьлед моладзі.\nГаворыць лідэр Салігорскай суполкі Дзяніс Карноў.\n(Карноў: ) «У нас вельмі шмат непаўнагадовых сяброў. Большасьць зь іх вучацца ў 4-ай школе. Іх выклікаюць у КДБ і міліцыю. Запалохваюць іх бацькоў, пагражаюць звальненьнем з працы за тое, што тыя не займаюцца сваімі дзецьмі. У зьвязку з гэтым мы пачынаем шэраг акцый на знак пратэсту супраць рэпрэсіяў. Ня выключана, што мы сёньня распачнем галадоўку.»\nЗьміцер Дашкевіч і Артур Фінькевіч адбываюць 15 сутак арышту ў турме на Акрэсьціна. Іх затрымалі, калі яны ішлі ў суд Маскоўскага раёну Менску, каб прысутнічаць на паседжаньні ў справе звольненага з працы выкладчыка педагагічнага ўнівэрсытэту Юрыя Бачышчы. Хлопцаў абвінавацілі ў тым, што яны нібыта нецэнзурна лаяліся. 26 траўня некалькі дзесяткаў чалавек правялі на Кастрычніцкай плошчы флэш-моб у падтрымку Зьмітра і Артура.\nПрэсавы сакратар “Маладога фронту”Барыс Гарэцкі лічыць бессэнсоўным зьвяртацца ў пракуратуру.\n(Гарэцкі: ) “Мы, на жаль, ня маем магчымасьці зьвяртацца ў пракуратуру, суды ды іншыя ворганы, бо ведаем, які будзе адказ. Таму мы спадзяемся на грамадзкасьць. Даводзім інфармацыю да людзей пра крымінальную справу супраць сяброў нашага руху. Праводзім кампанію з патрабаваньнем вызваліць палітвязьняў: шэраг акцыяў, пікетаў, флэш-мобаў, раздачу газэтаў. Ня выключана, што сёньня мы абвесьцім галадоўку. Безумоўна, галадоўка гэта ня сродак дасягненьня сваіх мэтаў у таталітарнай краіне, але мы ня бачым іншага выйсьця.”\nСёньня раніцай маладафронтаўцы абмяркуюць сытуацыю і прымуць плян дзеяньняў на лета. Барыс Гарэцкі паведаміў, што моладзь ня спыніць сваю дзейнасьць на час летніх вакацыяў. Пры гэтым сябры “Маладога фронту” будуць распрацоўваць стратэгію вулічных акцый на восень.


05 люты 2008, 20:20\nКарэспандэнтка: “Як вы мяркуеце, ці паўплываюць наступныя выбары прэзыдэнта ЗША на ўзаемадачыненьні Амэрыкі і Беларусі?”\nСпадарыня: “Любыя выбары адбіваюцца на любой дзяржаве й на палітыцы, вядома. Калі там прэзыдэнт будзе іншы, то пад яго будуць падладжвацца й іншыя краіны. Калі застанецца Буш, то адносіны застануцца такія самыя — можна сказаць, напятыя”.\nСпадар: “Я мяркую, што зьменяцца, але я ня думаю, што ў лепшы бок. Бо з нашым Аляксандрам Рыгоравічам любому цяжка дамовіцца”.\nДзяўчына: “Я ня думаю, што гэта адыгрывае нейкую ключавую ролю — хто там галоўны. Ён жа не адзін усё вырашае. На ўзаемадачыненьні Амэрыкі й Беларусі маглі б толькі прэзыдэнцкія выбары ў Беларусі паўплываць, напэўна!”\nХлопец: “Я думаю, гэта можа адбіцца на палітычным жыцьці ўсяго сьвету. Нейкія канфлікты новыя будуць, ці наадварот. А што да Беларусі, дык мы ж тут, у цэнтры Эўропы. Мы ў Амэрыку ня часта езьдзім, а яны да нас яшчэ радзей, напэўна”.\nДзяўчына: “Я лічу, што не паўплываюць. Наша Беларусь хінецца больш да Эўропы, да Расеі”.\nСпадар: “Не, не паўплываюць. Каму мы патрэбныя? Беларусь не такая вялікая краіна, каб на яе зьвяртаць увагу. Я думаю, нічога ня зьменіцца”.\nСпадарыня: “Я хачу сказаць, што нічога ў нашых стасунках ня зьменіцца. Яны застануцца такія самыя, як і былі. Бо на прэзыдэнта выбіраюць таго, хто павінен умець дамаўляцца. Неяк дамаўляліся зь цяперашнім, дык дамовімся й з наступным”.\nСпадар: “Скажу каротка. Паміж намі каля чатырох тысяч кілямэтраў. Таму наўрад ці нешта адаб’ецца на нашых стасунках. Як былі стасункі складаныя, такімі й застануцца”.\nДзяўчына: “Будуць такія самыя, як і былі раней. Амэрыканцы нас ня дужа любяць, і слушна! Нас жа за тэрарыстычную краіну ўважаюць, мы ж адшчапенцы ўсяго грамадзтва! Таму й стаўленьне да нас адпаведнае. І трэба хутчэй абвясьціць не ў Амэрыцы, а ў Беларусі прэзыдэнцкія выбары!”\nСпадар: “Пытаньне гучыць крыху дзіўна. Як “калі нешта нейкае здарыцца на Месяцы, то ці паўплывае гэта на тэмпэратуру вады ў маім кране на кухні?” Што — выбары ў Амэрыцы? Там прэзыдэнтам будзе жанчына або мужчына, дэмакрат або рэспубліканец — гэта ўсё адно не павінна памяняць адносіны цэлай дзяржавы да іншай дзяржавы. Стаўленьне да Беларусі можа зьмяніцца толькі тады, калі нешта зьменіцца ў самой Беларусі”.


БПЗ асуджае арышты эколагаў | Belarusian Green Party\nБПЗ асуджае арышты эколагаў\nSubmitted by editor on 2012-07-18 16:36\nУ Мінску затрымалі актывістаў антыядзернай кампаніі, якія збіраліся перадаць зварот Мядзведзяву.\nРаніцай 18-га ліпеня ў Мінску былі затрыманы актывісты беларускай антыядзернай кампаніі — каардынатар кампаніі Таццяна Новікава і расійскі фізік-ядзернік Андрэй Ажароўскі.\nЯк пазней стала вядома каардынатара маніторынгавай групы Цэнтра прававой трансфармацыі Міхаіла Мацкевіча і старшыню кіравання ОО "Экадом" Ірыну Сухий таксама затрымалі невядомыя пры выйсці з офіса арганізацыі "Зялёная сетка".\nІрына Сухій накіроўвалася ў расійскае пасольства з мэтай перадаць арыгінал петыцыі супраць будаўніцтва АЭС у Беларусі, якую таксама падпісала Беларуская Партыя Зялёных. Міхаіл Мацкевіч накіроўваўся ў РАУС Ленінскага раёна, дзе знаходзяцца, раней затрыманыя экалагічныя актывісты Таццяна Новікава і Андрэй Ажароўскій.\nАктывісты антыядзернай кампаніі збіраліся перадаць у пасольства РФ у Мbнску адкрыты зварот супраць падпісання генеральнага кантракту на будаўніцтва АЭС. Падпісанне генкантракта запланавана сёння ў рамках візіту ў Мінск прэм'ер-міністра РФ Дмітрыя Мядзведзява.\nБПЗ рашуча асуджае арышт калег-эколагаў. Паводзіны спецслужбаў добра сведчаць пра тое, што ўлада баіцца грамадскага дыялогу наконт мэтазгоднасці развіцця ў краіне атамнай энергетыкі.


Будзьма беларусамі! » Віктар Марціновіч: Народны каранцін\n17.03.2020 | "Культурызм" з Віктарам Марціновічам\nЯ толькі што атрымаў ліст ад сябра са Штатаў, які са здзіўленнем піша, што не мог нават уявіць сабе сітуацыю дэфіцыту туалетнай паперы ў ЗША. Гэтая туалетная папера — наогул анекдот, «закупы суднага дня» — нешта вартае п’есы абсурду. Калі таварышы па ўсім свеце, рыхтуючыся да самазамыкання ў бункерах, чамусь у першую чаргу думаюць пра ўласную сраку і толькі потым — пра ежу ды антыбіётыкі шырокага спектру, адзіную каштоўную рэч у часы апакаліпсісу.\nУ гэтым сэнсе не трэба падманвацца паспяховым заканчэннем эпідэміі ва Ухані і экстрапаляваць яго на нашыя тэрыторыі. Кітай увёў смяротнае пакаранне за непаведамленне пра хваробу. Смяротнае пакаранне. У нашых шыротах такія меры немагчыма ўявіць, таму і хуткасць распаўсюду, гэтаксама як і стратэгіі сыходу эпідэміі, будуць зусім іншыя.\nПравільна гэта ці не, я не ведаю, бо, па-першае, я не медык, па-другое, у мяне няма і дзесяці адсоткаў статыстыкі па хуткасці разыходжання віруса і сапраўднай колькасці інфікаваных у Беларусі. Магчыма, усё, што адбываецца цяпер, — насамрэч пустая паніка, і больш карысці будзе, калі ў Беларусі захаваецца спажывецкі спакой. Застанёмся хаця б з туалетнай паперай і пачуццём уласнай годнасці.\nАле адказнасць за прынятую тактыку — на сістэме. І гэтую адказнасць давядзецца несці пасля напоўніцу. Адказваць за кожную коску, за кожны закід (пра прыём у амбасадзе еўрапейскай дзяржавы, ага!) са скандальных прэс-рэлізаў. Я вельмі не ўпэўнены, што гэты істэрычны енк варта было публікаваць.\nНа 19.03 у адной з вельмі прыстойных пляцовак была прызначаная адкрытая лекцыя, якую я збіраўся прачытаць разам з калегамі па гуманітарных навуках. Мерапрыемства планавалася бясплатным, і мы меркавалі, што добрую сотню наведнікаў яно дакладна збярэ. Мы двойчы сустракаліся, каб выбудаваць аргументы і ўзгадніць сцэнар. Зрабілі вельмі крутую афішу. Пазаўчора вырашылі, што анонса не будзе, афішу не публікуем, а мерапрыемства — ужо распрацаванае — адкладзём на той час, калі ўсё скончыцца (калі, калі...).\nЗанатоўваць усё тое, пра што — як вы цяпер думаеце — ніхто праз год і не згадае. Нарэшце, любая катастрофа, ад падзення фондавага рынку ЗША і да масавых смерцяў у Італіі — гэта катастрофа адносінаў паміж людзьмі.\n08.07 11:00Выстава "У сузор’і Пагоні"


Новыя імёны будучых мастакоў і архітэктараў\n02.11.2019 11:48 Сацыяльны ракурс\nШумілінскі раён Віцебскай вобласці наведалі ўдзельнікі прэс-туру ў рамках дабрачыннага праекта Беларускага дзіцячага фонду і кампаніі A1 “Я вижу!”. Разам з намеснікам дырэктара Беларускага дзіцячага фонду Ірынай Чарняковай і прадстаўнікамі кампаніі А1 журналісты завіталі ў Слабадскі яслі-сад — базавую школу і даведаліся, як праводзіць дыягностыку зроку ў навучэнцаў мабільная брыгада афтальмолагаў Полацкай дзіцячай паліклінікі.\n— Клопат пра здароўе дзяцей — адна з прыярытэтных задач нашай арганізацыі, — адзначыла Ірына Чарнякова. — Дзякуючы рэалізацыі праекта, ужо чацвёрты год афтальмалагічная дапамога прыходзіць да дзяцей туды, дзе яны жывуць і вучацца. Бацькі тут жа сустракаюцца з урачамі і атрымліваюць звесткі пра стан здароўя свайго сына ці дачкі, неабходныя кансультацыі і рэкамендацыі, рэцэпты, накіраванні на далейшую дыягностыку і аперацыйнае лячэнне. Прафесійныя рэкамендацыі па рассадцы дзяцей у класе, дапушчальных фізічных нагрузках медыкі даюць педагогам, класным кіраўнікам. Сабраная інфармацыя накіроўваецца ў раённыя і абласныя ўстановы аховы здароўя, разглядаецца на пасяджэннях калегій галіновага міністэрства.\nПраект “Я вижу!” працягвае маштабную праверку зроку ў беларускіх школьнікаў, якія жывуць у сельскай мясцовасці. Віцебская вобласць — чацвёрты з рэгіёнаў Беларусі, дзе арганізаваны агляды. З 2016 па 2018 год яны ўжо прайшлі ў Магілёўскай, Гомельскай і Брэсцкай абласцях, што дазволіла праверыць зрок у 36 800 дзяцей, у 33 працэнтаў з іх была выяўлена паталогія органаў зроку, прычым больш чым у палове выпадкаў — упершыню.\n— Праект вельмі актуальны і запатрабаваны, — акцэнтавала ўвагу Ірына Чарнякова. — Прывяду адзінкавы, але вельмі яскравы прыклад: на папярэднім этапе ў адной з абласцей на прыём да афтальмолагаў прыйшоў хлопчык з траўмай вока, атрыманай падчас гульні. Улічваючы, што ўрача ў вёсцы не было, дзіцяці проста прамылі месца траўмы, наклалі стэрыльную павязку і зафіксавалі. Літаральна назаўтра па графіку ў школу прыехала наша афтальмалагічная брыгада. Як высветлілася, навучэнцу патрэбна была тэрміновая аперацыя, яго накіравалі ў дзіцячую абласную бальніцу і прааперыравалі, выратавалі зрок. Гэта проста цуд, што ўрачы апынуліся ў патрэбны час у патрэбным месцы. Наш праект носіць найперш прафілактычны характар. Дзеці выходзяць з кабінетаў, дзе адбываюцца агляды, з усмешкай, бо ведаюць — ім абавязкова дапамогуць. Кожнаму ўдзельніку агляду мы ўручаем эмблемы праекта, невялікія сувеніры, памяткі з практыкаваннямі па прафілактыцы афтальмалагічных захворванняў. Але толькі мы, дарослыя, усведамляючы праблемы са здароўем дзяцей, можам дапамагчы з імі справіцца. На жаль, многія школьнікі і іх бацькі даведваюцца пра парушэнні зроку, толькі калі прыязджаюць урачы мабільных брыгад. А чым раней будзе пачата лячэнне, тым большая верагоднасць выправіць парушэнні і аднавіць зрок, не дапусціць развіцця складаных паталогій. Віцебшчына ў гэтым плане падае добры прыклад. Так, на сёння мы праводзім агляды ў сельскай мясцовасці, а паралельна ў вобласці такія ж агляды арганізаваны ў гарадах і раённых цэнтрах. Такім чынам забяспечваецца поўны ахоп дзіцячага насельніцтва.\nАгляды па месцы вучобы праходзяць для таго, каб школьнікі як мага раней даведаліся пра магчымыя парушэнні зроку і атрымалі своечасовую дапамогу. У выязной рабоце ўрачоў-афтальмолагаў на Віцебшчыне выкарыстоўваюцца тры спецыяльныя аўтамабілі з сучасным абсталяваннем. Усе звязаныя з рэалізацыяй праекта выдаткі, уключаючы набыццё неабходнага абсталявання і аплату працы спецыялістаў, фінансуюцца Беларускім дзіцячым фондам са сродкаў, сабраных кампаніяй A1 падчас штогадовай дабрачыннай акцыі “Рабіць дабро так проста!”.\n— Мы штодзень на практыцы пераконваемся, наколькі праект патрэбны дзецям, — расказала ўрач-афтальмолаг Полацкай дзіцячай паліклінікі Валянціна Хамякова. — Я маю на ўвазе нескладаныя, зноў выяўленыя паталогіі — на шчасце, іх параўнальна нямнога. Для дзіцяці, яго бацькоў важна нават тое, што мы своечасова выпісалі акуляры і не трэба для гэтага ехаць у райцэнтр. Праблема са зрокам школьнікаў сур’ёзная. З агледжаных намі дзяцей амаль трэцяя частка мае парушэнні зроку, 60 працэнтаў з якіх прыпадае на міяпію. Калі дзіця з дапамогай бацькоў і школы выканае ўсе рэкамендацыі, гэта часовы дыягназ — захворвання можна пазбавіцца. На аперацыйнае лячэнне мы накіроўваем у асноўным з касавокасцю. Першыя пасля бацькоў, хто звычайна заўважае праблемы са зрокам у навучэнцаў, і першыя, з кім мы гутарым да пачатку агляду ў школе, — настаўнікі. Яны на працягу ўрока арганізоўваюць прафілактыку, правядзенне спецыяльнай гімнастыкі для вачэй. У нашай практыцы здараліся прыклады, калі бацькі не мелі магчымасці даставіць дзіця на лячэнне ў стацыянар, і тады гэты клопат бралі на сябе асабіста педагагічныя работнікі. Вялікі дзякуй ім, адміністрацыям школ, органам кіравання адукацыяй за садзейнічанне! Дарэчы, канкрэтна ў Слабадскім яслях-садзе — базавай школе колькасць выяўленых парушэнняў ніжэйшая за сярэднестатыстычную.\nУ цяперашні час мабільныя брыгады афтальмолагаў дзейнічаюць у Віцебскім і Шумілінскім раёнах, іх работа завершыцца ў снежні ў Полацкім і Лепельскім раёнах. Усяго да канца года афтальмолагі агледзяць каля 15 тысяч школьнікаў з 21 раёна Віцебшчыны. У вобласці праект рэалізоўваецца Беларускім дзіцячым фондам і кампаніяй A1 пры падтрымцы аблвыканкама і Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь. З сакавіка па кастрычнік 2019 года медыкі прадыягнаставалі зрок у навучэнцаў 1—11 класаў сельскіх школ Верхнядзвінскага, Аршанскага, Дубровенскага, Бешанковіцкага, Глыбоцкага, Докшыцкага, Расонскага, Сенненскага, Мёрскага, Ушацкага, Талачынскага, Чашніцкага, Лёзненскага, Гарадоцкага, Шаркаўшчынскага, Браслаўскага і Пастаўскага раёнаў.\n— Дапамога дзецям застаецца нязменным прыярытэтам кампаніі А1, — падкрэсліў кіраўнік групы па карпаратыўнай сацыяльнай адказнасці A1 Віктар Пазнякоў. — Першапачаткова мы падтрымалі ідэю Беларускага дзіцячага фонду і рэалізавалі праект “Я вижу!” ў Магілёўскай вобласці. У ходзе рэалізацыі ініцыятывы мы ўбачылі, наколькі яна важная і запатрабаваная, і прадоўжылі сумесную работу ў іншых рэгіёнах. Як вынік, на працягу чатырох гадоў, дзякуючы праекту, афтальмалагічную дапамогу атрымліваюць тысячы дзяцей па ўсёй краіне. Праект дапамагае не толькі своечасова выяўляць праблемы са зрокам, але і інфармаваць школьнікаў пра спосабы іх прадухілення. Са свайго боку асноўную ключавую механіку мы дапаўняем дадатковымі актыўнасцямі. Напрыклад, была арганізавана кампанія па сацыяльнай рэкламе прафілактыкі захворванняў органаў зроку. Дзеці пасля аглядаў атрымліваюць спецыяльныя памяткі, у мінулым годзе мы запусцілі рэкламны ролік, дзе ў гульнявой форме гаворыцца, як важна праходзіць такія агляды. Мы рады, што да тых навучэнцаў, хто непасрэдна атрымае дапамогу, далучаюцца дарослыя, у тым ліку бацькі і педагогі — іншымі словамі, людзі, якія прымаюць адказныя рашэнні ў дачыненні да здароўя непаўналетніх. Мы разумеем “Я вижу!” як не толькі медыка-прафілактычны, але і вялікі камунікацыйны праект. Хачу дадаць: у нас яшчэ ёсць сюрпрыз, звязаны з гэтай ініцыятывай. Да канца года мы адкрыем іншую яго грань, у тым ліку на Віцебшчыне.\nУсяго ў ходзе дабрачыннага праекта “Я вижу!” плануецца агледзець 50 тысяч навучэнцаў.\nпраектпрэс-турСлабадскі яслі-сад — базавая школаЯ вижу


11 лютага 2014Архіў...\nСвята ліхтароў «Юаньсяацзэ» пройдзе 13 лютага ў Ліцэі БДУ (актавая зала, вул. Ульянаўская, 8). Пачатак у 16.00. Гэта свята азначае канчатак традыцыйнага Новага года па месяцовым календары (свята Вясны). На мерапрыемства запрошаныя кіраўніцтва БДУ, прадстаўнікі МЗС Беларусі, а ганаровым госцем стане Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол КНР у Беларусі Цуй Цымін .\nЗапланаваны вялікі канцэрт, падрыхтаваны беларускімі і кітайскімі студэнтамі. На сцэне выступяць таксама выкладчыкі Рэспубліканскага інстытута кітаязнаўства імя Канфуцыя БДУ і навучэнцы школ і гімназій, якія вывучаюць кітайскую мову. Яны выканаюць усходнія песні і танцы, пакажуць тэатралізаваныя сцэнкі на кітайскай мове, а таксама пазнаёмяць гледачоў з традыцыйным баявым мастацтвам ушу.\nАрганізатар мерапрыемства – Рэспубліканскі інстытут кітаязнаўства імя Канфуцыя БДУ.\nДадатковая інфармацыя па тэл.: 209-59-51 (Вольга Генадзеўна).


Беларуская глыбінка - на латвійскім тэлеэкране\nОпубликовано: 01.08.2017 08:44:04\nПЯЦЬ гадоў таму беларускі горад Горкі прымаў удзельнікаў Міжнароднага тэлевізійнага фестывалю “Аграсвет”, у праграме якога былі не толькі творчы конкурс тэлежурналістаў-аграрыяў, але і знаёмства гасцей з жыццём сельскіх працаўнікоў. Сярод гасцей былі і журналісты Латвійскага тэлебачання. Іх уразілі высокая культура земляробства, найсучаснейшыя тэхналогіі і ўзорны парадак на перапрацоўчых прадпрыемствах. Потым праграма Латвійскага тэлебачання “Правінцыя” на працягу месяца знаёміла гледачоў з суседняй Беларуссю.\nІнтэрв'ю з начальнікам вытворчасці ААТ «Глыбоцкі малочнакансервавы камбінат» Людмілай ДУК\nІДЭЯ расказаць пра сённяшняе жыццё беларускай глыбінкі не пакідала творцаў з суседняй краіны, якая ўжо два дзесяцігоддзі ў Еўрасаюзе. І вось дакументы аформлены, візы атрыманы і ў апошні дзень ліпеня восем рыжскіх тэлевізійшчыкаў накіраваліся па загадзя ўдакладненым маршруце. Першыя відэаздымкі — на Глыбоцкім мясакансервавым камбінаце. Цікаўлюся ў кіраўніка творчай групы тэлепраграмы “Правінцыя” Дацэ Славінскай:\n— Чаму менавіта з Віцебшчыны пачалі вандроўку па Беларусі?\n— Гэта пагранічная з намі вобласць. Заходняя Дзвіна, а па-нашаму Даўгава, цячэ праз нашы тэрыторыі да Балтыкі. Вокны дамоў латвійскай Падруі праз рачную плынь глядзяць на старажытныя храмы беларускага мястэчка Друя. У савецкія часы не аднойчы тут на пароме мы перапраўляліся ў Беларусь — напэўна, яго ўжо няма. Шмат беларусаў з Прыдзвіння засталося ў Латвіі. Шчырыя, працалюбівыя, з адкрытай душою, яны аб’яднаны ў беларускія суполкі, зберагаюць традыцыі і культуру.\nНа досвітку мы перасяклі дзяржаўную мяжу, і першае, што кінулася ў вочы, — дагледжаныя хлебныя нівы і скошаныя сенажаці. У нас ужо амаль тры дзесяцігоддзі няма калектыўных гаспадарак. Лапікамі пакроены надзелы. Шмат плошчаў пустуе. Латвійскія вёскі адыходзяць у нябыт.\n— Мне даводзілася перад распадам СССР бываць у вядомай латвійскай аграфірме “Адажэ”, што побач з Рыгай. Гаспадарка грымела далёка за межамі Латвіі. А цяпер як?\n— Зямлю і ўласнасць раздалі сялянам па паях. Аб’явіліся ўласнікі нерухомасці. Адышлі ў мінулае і такія магутныя латвійскія аграфірмы як “Лачплэсіс”, “Накотнэ” і “Яўнайс коммунарс”. Былыя калгаснікі не ведалі, што рабіць з гэтымі паямі. Жывёлу пусцілі пад нож, тэхніку здавалі на металалом. Прыйшлі ў заняпад і некалі цудоўныя жылыя пасёлкі. Быў час, што коміны самаробных “буржуек” тырчалі з вокнаў шматкватэрных дамоў. У такім стане апынулася пасля развалу СССР латвійская вёска. Сялянскія гаспадаркі, якія набралі пазык у банках, сталі банкротамі.\n— Падзяліцеся творчымі планамі камандзіроўкі па беларускай глыбінцы.\n— Акрамя мясакансервавага камбіната, запланавана сустрэча з кіраўнікамі раённай адміністрацыі, якія курыруюць сельскую гаспадарку. Нас чакаюць і ў Еўрарэгіёне “Азёрны край”. Гэтае фарміраванне было створана амаль два дзесяцігоддзі таму. У беларускім Браславе прадстаўнікі трох суседніх краін — Беларусі, Латвіі і Літвы — падпісалі палажэнне аб Савеце па трансгранічным супрацоўніцтве памежных раёнаў. У літоўскай Ігналіне Савету быў нададзены статус Еўрарэгіёна, вызначаны структура, кірункі супрацоўніцтва. Ад Беларусі ў фарміраванне ўвайшлі акрамя Глыбоцкага Браслаўскі, Верхнядзвінскі, Міёрскі, Пастаўскі раёны. Латвію прадстаўляюць Даўгаўпілскі, Краслаўскі, Прэйсльскі і Рэзекненскі былыя раёны і гарады Даўгаўпілс і Рэзекне. “Азёрны край” стаў членам Асацыяцыі еўрапейскіх памежных рэгіёнаў. Плануем расказаць пра сённяшнюю дзейнасць фарміравання і перспектыву развіцця.\nУ нашых планах наведванне гаспадарак Віцебскага, Магілёўскага, Аршанскага, Горацкага раёнаў. Пагуляем па абноўленых вуліцах старажытнага Віцебска, дзе кожнае лета збіраецца эстрадны бамонд. Спадзяёмся, што ў будучыні і прадстаўнікі Латвіі прымуць удзел у гэтым свяце музыкі і спеваў.\nАле не толькі сучасныя гаспадаркі нас цікавяць — яшчэ і жыццё беларускіх фермераў. У нас запланаваны сустрэчы з Міхаілам Шрубам у палескім горадзе Тураве, вядомымі не толькі ў Беларусі братамі-фермерамі Іванам і Міхаілам Грыбамі з аграгарадка Альшаны, што на Брэстчыне.\nАкрамя творчай дзейнасці выдзелілі час і на культурную праграму. Ніхто з нас яшчэ ні разу не бываў у старажытных беларускіх замках. Мір і Нясвіж завершаць вандроўку па беларускіх гарадах і вёсках. Плануем падрыхтаваць цыкл тэлепраграм пра сённяшні дзень беларускіх аграрыяў.\n— Жадаю здзяйснення задуманых планаў.


31 кастрычнік 2008, 23:11\n30 кастрычніка Аляксандар Лукашэнка падчас нарады заявіў пра перамены ў эканамічнай палітыцы. Ці можна чакаць лібэралізацыі? Чым выкліканы такія заявы? Ці можа стаць Лукашэнка беларускім Піначэтам?\nУдзельнікі: былы старшыня праўленьня Нацыянальнага банку Беларусі Станіслаў Багданкевічі эканаміст Леанід Злотнікаў.\nПаварот у эканамічнай палітыцы\nВалер Карбалевіч: “14 гадоў Лукашэнка быў праціўнікам рынкавых рэформаў. Ён крытыкаваў эканамічныя пераўтварэньні ў суседніх посткамуністычных краінах. Дзяржаўная ідэалёгія будавалася на канцэпцыі адмысловай беларускай сацыяльнай мадэлі, пры якой дзяржава мае ў эканамічных працэсах паноўную ролю. Лукашэнка даводзіў, што прыватная ўласнасьць ня мае перавагі над дзяржаўнай, называў бізнэсоўцаў “вашывымі блохамі”, узмацнялася дзяржаўнае рэгуляваньне і рэглямэнтацыя ўсіх сфэр эканамічнага жыцьця. І, што вельмі важна, такая палітыка мела рэальную падтрымку большасьці грамадзтва — пра гэта сьведчаць незалежныя сацыёлягі.\nІ раптам Лукашэнка абвяшчае паварот у эканамічнай палітыцы. Ён заявіў, што свабодная эканоміка і рынак — гэта нядрэнна, заклікаў зрабіць рашучыя крокі дзеля лібэралізацыі, дэбюракратызацыі эканомікі, адмяніць дэкляраваньне банкаўскіх укладаў, увесьці заяўны прынцып рэгістрацыі прадпрыемстваў.\nЦі можна ўсур’ёз казаць пра паварот у эканамічнай палітыцы? Ці гэта зьмена курсу, ці зьмена рыторыкі? Бо заявы пра лібэралізацыю былі і раней, напрыклад, напярэдадні прэзыдэнцкіх выбараў 2001 году. Можа, гэта проста піяр для дэлегацыі МВФ, якая вядзе перамовы пра выдачу Беларусі крэдыту, ці падрыхтоўка да інвэстыцыйнага форуму ў Лёндане?”\nЦі будзе эканамічная лібэралізацыя?\nСтаніслаў Багданкевіч: “Цяжка сказаць адназначна. Думаю, будзе нешта сярэдняе паміж зьменай курсу і рыторыкай. Зразумела, мяняецца рыторыка, але і курс павінен будзе мяняцца. Бо адбываецца ўсьведамленьне неэфэктыўнасьці той мадэлі разьвіцьця, якая сфармавалася ў Беларусі. Паводле ўзроўню заробкаў і пэнсій Беларусь у 2,5—3 разы адстае ад дзяржаў, якія выбралі дэмакратыю і рынак: Польшчы, Славакіі, Чэхіі, Літвы. І атачэньне Лукашэнкі, некаторыя дзяржаўныя інстытуты, кшталту Акадэміі навук, падштурхоўваюць яго да рэформаў”.\nЛеанід Злотнікаў: “Кардынальных зьменаў пакуль няма. Лукашэнка казаў пра зьмены ў эканамічнай палітыцы падчас выступу ў Нацыянальным сходзе з пасланьнем вясной гэтага году. Але прайшло паўгода, і нічога значнага ў пляне лібэралізацыі не адбылося.\nЗгодзен з тым, што ёсьць людзі ў атачэньні Лукашэнкі, якія разумеюць, што беларуская мадэль ідзе ў тупік. Але там яшчэ больш людзей і інстытутаў, якія супраціўляюцца рэформам. Напрыклад, Камітэт дзяржаўнага кантролю, Мытны камітэт, Міністэрства падаткаў і збораў.\nСам Лукашэнка паводле свайго сьветапогляду — не лібэрал, ён прыхільнік адміністрацыйных мэтадаў. Але пад узьдзеяньнем сусьветнага крызісу Беларусь апынулася ў цяжкім фінансавым стане. І гэта вымушае Лукашэнку нешта мяняць”.\nЧым выкліканы паварот у палітыцы?\nКарбалевіч: “Вось і мае суразмоўцы, і большасьць экспэртаў кажуць, што зьмена курсу выкліканая эканамічнымі цяжкасьцямі. Але эканамічныя цяжкасьці былі і раней. У канцы 1990-х гадоў, асабліва пасьля расейскага дэфолту, існавалі і цяжэйшыя праблемы. Сярэдні заробак падаў да 30 даляраў, зьявіўся дэфіцыт харчаваньня, у некаторых рэгіёнах уводзіліся карткі, не было чым плаціць за газ і інш. Але ў тых умовах Лукашэнка рабіў крокі па ўзмацненьні мабілізацыйнай эканомікі. А вось цяпер, наадварот, ён робіць дыямэтральна процілеглыя высновы. Чаму?”\nДругі момант. Вось, сп. Багданкевіч, вы кажаце, што адбываецца ўсьведамленьне неэфэктыўнасьці той мадэлі разьвіцьця, якая сфармавалася ў Беларусі. Але ж Лукашэнка кажа, што наадварот, крызіс пацьвердзіў правільнасьць нашай эканамічнай палітыкі і няправільнасьць палітыкі Захаду. І цяпер на Захадзе выкарыстоўваюць мэтады, якія прымяняліся ў Беларусі. Дык навошта тады мяняць сваю палітыку?\nБагданкевіч: “Сярод кіроўнай эліты адбываецца ўсьведамленьне крызісу беларускай мадэлі. І гэта ўплывае на Лукашэнку. Па-другое, стан нашай эканомікі нельга поўнасьцю зьвязваць з сусьветным фінансавым крызісам. Бо ў нас няма фондавага рынку.\nАле крызіс разьвіваецца зь іншых прычын. Ён выяўляецца ў вялікім дэфіцыце гандлёвага балянсу. Ніколі раней такога не было, каб імпарт з Расеі пераважаў экспарт у Расею амаль на 9 млрд. даляраў . І гэта пры ўмове вялізных субсыдый з боку Расеі ў выглядзе льготных цэн.\nУ Эўропе востры фінансавы крызіс, але там інфляцыя 4%. А ў нас будзе 16-20% інфляцыі за год. Абвастрылася праблема прыцягненьня вонкавых інвэстыцый. А вонкавыя даўгі мінулым годам падвоіліся. Трэба больш прамых інвэстыцый. А без эканамічнай лібэралізацыі ўнутры краіны гэта немагчыма. Усё гэта вядзе да таго, што Лукашэнка вымушаны дэкляраваць і нешта рабіць у пляне эканамічнай лібэралізацыі.\nЗлотнікаў: “Цяпер пагрозы беларускай эканоміцы, палітычнаму жыцьцю значнейшыя, чым у канцы 1990-х гадоў. Паводле маіх разьлікаў, цяпер Беларусь спажывае больш на 20—25%, чым можа даць наша эканоміка. Памер расейскіх датацыяў будзе зьніжацца па меры зьніжэньня сусьветных цэнаў на нафту і нафтапрадукты.\nРастуць вонкавыя даўгі. Напрыклад, у 2005 годзе даўгі складалі 5 млрд. даляраў, а цяпер — паміж 14 і 15 млрд. Калі Беларусь ня зможа іх вярнуць, то будзе дэфолт. Узровень жыцьця можа панізіцца”.\nЦі можа Лукашэнка стаць беларускім Піначэтам?\nКарбалевіч: “Дык ці пачнецца ў Беларусі пад ціскам пагроз працэс аўтарытарнай трансфармацыі — то бок рынкавых рэформаў у эканоміцы пры захаваньні аўтарытарнага палітычнага рэжыму? Ці ўсё ж Лукашэнка можа стаць беларускім Піначэтам?”\nБагданкевіч: “Лукашэнка ня здольны на сыстэмныя пераўтварэньні. Бо, напрыклад, яны прадугледжваюць вяршэнства закону. Не магу ўявіць, каб Лукашэнка і ягонае атачэньне ня ўмешваліся ў гаспадарчае жыцьцё. Напрыклад, ня ўмешваліся ў працу банкаў падчас пасяўной кампаніі.\nРынкавыя рэформы патрабуюць дэмакратыі. Бо патрэбна адкрытая дыскусія пра пэрспэктывы разьвіцьця краіны. А гэтага няма. Таму ў кірунку рэформ будуць рабіцца некаторыя вымушаныя крокі, але яны ня будуць сыстэмнымі”.\nЗлотнікаў: “Па-першае, пераход да рынкавай эканомікі не абавязкова павінен прадугледжваць дэмакратызацыю палітычнага жыцьця. З досьведу краін Паўднёва-Ўсходняй Азіі і Чылі пры Піначэце вядома, што лібэральная эканоміка можа суіснаваць і з дыктатурай. А ў часы крызісу дэмакратыя можа і перашкаджаць рэформам.\nСапраўды, нейкія часовыя крокі ў кірунку лібэралізацыі падчас сусьветнага крызісу, дзеля атрыманьня крэдытаў могуць быць. Распрацоўку заканадаўства ў эканамічнай сфэры трэба даручыць бізнэс-асацыяцыям. Інакш будзе 5 крокаў лібэральных і 10 крокаў да каманднай эканомікі. Лібэралізацыя эканомікі — гэта не стратэгія, а тактыка”.\n“Гэтак дэмакратызуюць эканоміку, як мінулыя выбары”\nЛукашэнка абяцае лібэралізацыю эканомікі\nУ. Кудзінаў: “Ня веру ў амністыю капіталу па-беларуску”


28 люты 2008, 12:29\n“Оршанский вестник” у 1918 годзе друкуе нямецкія ўмовы міру: “Петраград. Адказ нямецкага ўраду на зварот рускага ўраду ад 19 лютага 1918 году. Нямеччына гатовая аднавіць з Расеяй мірныя перамовы і заключыць мір на ніжэй выкладзеных умовах. 1. Нямеччына і Расея абвяшчаюць спыненым стан вайны. Абедзьве нацыі перакананыя, што ў далейшым яны будуць жыць у міры і сяброўстве”.\n“Звязда” ў 1938 годзе цытуе выступ пракурора БССР С.Новіка на VIII сесіі ЦВК БССР: “Той-жа Тураўскі райвыканком пастанавіў: забараніць малагадовым дзецям, прэстарэлым, малавумным і сляпым запальваць запалкі, распальваць самавары і затапліваць печы. І ўсякі, хто парушае гэту пастанову, павінен плаціць 100 рублёў штрафу. Ясна, што гэта варожая пастанова, несумненна, выкарыстоўваецца нашымі ворагамі”.\n“Нядаўна перадавалі 21-ю (!) сімфонію Мяскоўскага, — піша Янка Маўр у 1948 годзе ў “ЛіМе”. — Ва ўступным слове дыктар доўга тлумачыў, які вялікі музычны скарб складаюць усе гэтыя сімфоніі, як высока ацэньваюцца яны заграніцай, якая выдатная і глыбокая гэтая 21-я сімфонія. А калі дайшло да музыкі, то яна прайшла міма вушэй, як і папярэднія дваццаць... Нездарма адзін наш маёр пісаў, што ён прайшоў усю вайну, быў некалькі разоў паранены, вынес цяжкія апярацыі, але ніколі так не пакутваў, як слухаючы новую сімфонію”.


Sports Betting Online: KSL Міжнародная Стральба з лука\nKSL Міжнародная Стральба з лука\nДля іспанскага перакладу націсніце тут\nДля перакладу сербскага націсніце тут\nДля нямецкіх перакладаў націсніце сюды\nСорак з лішнім гадоў таму гэта было не так складана для індывідуальнага або краіны, каб дамінаваць спорту, як яны былі адзінымі, хто наогул пакласці сканцэнтраваны намаганні ў гэтым відзе спорту на міжнароднай арэне. Тым не менш, яшчэ раз у спартсменаў розных краін пачалі сур'ёзныя поўны працоўны дзень, круглы год навучання ў спорце з канкрэтнымі фінансаванне ўрада, гульнявое поле выраўноўваецца няшмат. Хоць, на дадзеным этапе нават, especiall ў стральбе з лука, карэйскія жанчыны па-ранейшаму дамінаваць. Тым не менш, у 2008 годзе на пекінскай Алімпіядзе, у адзіночным падзей карэйскай мужчыны і жанчыны павінны былі здавольвацца другім месцам, хоць і ў камандных спаборніцтвах, як мужчыны і жанчыны-класа на сваіх уласных.\nТым не менш, апошнія некалькі Алімпіяд і іншых турнірах свеце паказалі, што іншыя краіны даганяюць. Павышэнне карэйскі трэнер у цяперашні час выкарыстоўваецца шматлікімі краінамі павузіўся гэты прабел. Гэта ў спалучэнні з Павелічэнне ліку фундаваныя урадам Спартыўныя Нацыянальных інстытутаў, дие выкарыстоўваюць складаныя тэхналогіі ў падрыхтоўцы спартсменаў і выкарыстанне мноства прафесіяналаў, Суха з Адмыслоўцы па біямеханіцы, фізіятэрапеўт, фізіёлагі, эксперт Вага культуры, спорту псіхолага і іншых Спецыяліст трэнераў гэты разрыў яшчэ менш.\nКаб стаць выдатным спартсменам у будучыні будзе яшчэ больш складанай, чым яна з'яўляецца сёння, але ў асноўным Ёсць чатыры галоўных кампанентаў поспеху, з'яўляючыся,\nЯк ужо было цытуе многіх крыніц і агульнапрынятых якая з'яўляецца ці гэта\n"Як толькі спартсмен асвоіў усе тэхнічныя і фізічныя якасці, якія патрабуюцца, не паспяховы на міжнароднай схеме, то поспех складае 10% фізічнага і 90% псіхічнага".\nХоць большасць спартсменаў і трэнераў прызнаюць важнасць трэніроўкі розуму, многія да гэтага часу на словах гэта, у асноўным, як псіхічнае навучанне не просты і займае шмат часу і разумовую канцэнтрацыю для набыцця навыкаў, каб змясціць адзін асобна ад апазіцыі. Хаця многія трэнеры востра усведамляючы, і ў захапленні ад патэнцыялу псіхічнай падрыхтоўкі, яны не адчуваюць, што яны валодаюць кваліфікацыяй досыць або досыць падрабязныя веды для распрацоўкі праграмы для сваіх спартсменаў і не ў стане дзейнічаць. Як вы сказалі, набываючы разумовыя здольнасці не так проста і па большай частцы цяжка вымераць. Менавіта столькі "Лягчэй" для кіданьня стрэл, якія забяспечваюць імгненную зваротную сувязь. Аднак гэты тып мыслення з'яўляецца несапраўдным і спартовец ніколі не дасягне поўнага патэнцыялу ю.\nЯк толькі спартсмен набыў тэхнічныя і фізічныя якасці, якія патрабуюцца, то гэта псіхічнае трываласці, які дазволіць яму / ёй без Паспяховыя і эфектыўна канкурыраваць на сусветнай арэне. Мы не можам не падкрэсліць гэта дастаткова моцна, што, калі спартовец і / або трэнера, калі разумеюць, што яны добра падрыхтаваныя псіхалагічна, ім будзе немагчыма паспяхова канкурыраваць на самым высокім узроўні і заставацца на вяршыні на працягу многіх гадоў у будучыні.\nУ гэтым раздзеле мы імкнемся забяспечыць, з цягам часу, розныя інструменты і паперы, каб дапамагчы спартсменам і трэнерам, так развіваць псіхалагічныя навыкі, каб ENHANCE Іх выступу.\nБягучы Артыкулы / Кнігі па розных аспектах псіхалогіі спорту\nВы не можаце кантраляваць рэчы, якія немагчыма кантраляваць. Вы не можаце кантраляваць мінулае, вы не можаце кантраляваць гэта здарыцца, што чыста выпадкова, вы не можаце кантраляваць дзеянні, рэакцыі або некампетэнтнасці людзей вакол вас. Вашы мэты лепш за ўсё, калі вы сканцэнтраваны сваю энергію на тое, што ў вашых сілах. Вашы думкі ў вашых сілах. Вашы думкі звярнуць вашу ўвагу, перакананні і прадукцыйнасці. Падумайце аб тым, няўдачы, і вы проста страшна. Падумайце аб памылках і яны вашыя. Падумайце аб сваёй сіле, і вы адчуваеце моцны. Думаеце, што можаце і вы!. Ўзята з "У пошуках дасканаласці" Тэры Orlick?, PhD\nПершы "Прынцып падмацавання" - на Лэнни Басхам - Націсніце тут\nФранцузскі пераклад "Le Renforcement, націсніце тут\nДругая «Як пазбегнуць удушша пад ціскам" - Элізабэт Свабоды (Scientific American) -Націсніце тут\nТрэці Кнігі Стральба з лука па ахове псіхічнага сістэме кіравання Лэнни Басхам. - Націсніце тут\n4. У Імкненне ўдасканальвацца - Спорт псіхалогіі Тэры Orlick? PhD - націсніце тут\nПятая Што такое "ідэальная" Брэйн актыўнасць падчас здымачнага працэсу?\nЗахапляльныя Паглядзіце на ўвазе лучніка "- Больш падрабязна\nШосты "Мысленне: Развіццё талентаў росту праз мысленне", Кэрал С. Dweck, Стэнфардскі універсітэт.\nPublished (Last edited): 29-07-2011 , source: http://www.kslinternationalarchery.com/Sport%20Psychology/index.html


Вэрсія ад 22:59, 31 траўня 2010\n127 байтаў дададзена , 11 гадоў таму\nпунктуацыя, стыль, артаграфія, унутраныя спасылкі\nВэрсія ад 00:08, 6 лютага 2010 (рэдагаваць)\n(→Перад тым як захаваць: не плянуецца)\nВэрсія ад 22:59, 31 траўня 2010 (рэдагаваць) (скасаваць)\nд (пунктуацыя, стыль, артаграфія, унутраныя спасылкі)\n# націснуць ''Праглядзець'', каб пабачыць, як артыкул будзе выглядаць пасьля Вашага ўдзелу;\nРэдагаваць можна і ня проста ў акне браўзэра, а скапіяваць тэкст артыкулу ў ВашымВаш улюбёнымулюбёны тэкставымтэкставы рэдактарырэдактар. Пры гэтым Вы зможаце пракантраляваць артаграфію, і да таго ж, захаваць зьмены і пазьбегнуць страты ў выпадку адключэньня сувязі.\nКалі ласка, пры напісаньні артыкула, прытрымлівайцеся [[Вікіпэдыя:Нэўтральны пункт гледжаньня|нэўтральнага тонатону]], пазьбягайце эмацыянальных і суб’ектыўных ацэнак, рэклямы. Дзе магчыма, пазначайце, адкуль узяты матэрыял для артыкула — гэта дазволіць іншым удзельнікам удакладніць і дапоўніць Вашу працу.\nНе абавязкова намагацца зрабіць адразу дасканалы артыкул. Кожны артыкул заўжды можна адрэдагаваць, дапоўніць, падкарэктаваць. Ня трэба [[Вікіпэдыя:Выпраўляйце сьмялей!|баяцца рэдактавацьрэдагаваць]] артыкул, [[Вікіпэдыя]] створана менавіта для гэтага: каб кожны мог дапамагчы. Але калі Вы ўсё-такі ня ўпэўнены, што зробіце ўсё добра, тады перад тым, як рэдагаваць нейкі артыкул, патрэніруйцеся ў '''[[Вікіпэдыя:Пясочніца|пясочніцы]]'''. Тыя, хто не жадаюць зьмяняць сам артыкул, могуць напісаць свае заўвагі на старонцы гутарак, якая можа быць створаная або існуе для кожнага артыкула.\n* Правапіс — [[тарашкевіца|клясычны (тарашкевіца)]], і правільны — без памылак. Падрабязнасьці — на старонцы [[Вікіпэдыя:Правапіс]].\n* Пры капіяваньні тэкстаў, цытатаў, фрагмэнтаў зь іншых электронных крыніц — пракантралюйце і, калі трэба, замяніце '''i''' лацінскае на '''і''' кірылічнае; калі ў тэксьце былі прастаўлены пераносы (знакі «-» пасярод слоў) — іх трэба выдаліць. (Для візуальнага пошуку лацінскіх літар у кірылічным тэксьце зручна ўжываць рэдактар [http://scintilla.sourceforge.net/SciTE.html тэкставы рэдактар SciTE]. Ён паказвае лацінскія і кірылічныя літары розным колерам. Пры дапамозе яго можна зрабіць «пошук і замену». Таксама падсьветку асобных літар можна рабіць з дапамогай Find/Highlight у Firefox.)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/wiki/Спэцыяльныя:MobileDiff/706393»


Беларусь-Швецыя - 1:2. Вялікі бел-чырвона- белы сцяг на трыбунах (Фотафакт)\nБеларусь-Швецыя – 1:2. Вялікі бел-чырвона- белы сцяг на трыбунах (Фотафакт)\nУ Стакгольме беларуская і шведская зборныя згулялі ў межах Чэмпіянату свету па хакеі. Пад канец матчу дзве дзяўчыны разгарнулі вялікі бел-чырвона-белы сцяг у падтрыманне беларускай нацыянальнай сімволікі.\nВынік матчу пасля двух першых перыядаў быў 1:1. Заўзятары прысутнічалі на трыбунах як з нацыянальнай, так і афіцыйнай беларускай сімволікай. Размахваць бел-чырвона-белымі сцягамі ніхто не забараняў, паведаміў непасрэдны сведка спартовыях падзеяў у Стакгольме Аляксей Дзікавіцкі.\nУ 3-ім перыядзе шведы забілі яшчэ адну шайбу ў беларускую брамку – 2:1. Недзе ў сярэдзіне перыяду дзве дзяўчыны – шведка і беларуска – разгарнулі вялікі бел-чырвона-белы сцяг памерам каля 3×4 м. Ахова дзяўчатам не перашкаджала. Паводле арганізатараў, на матчы прысутнічала 10,5 тыс гледачоў.


Гарадскія легенды, хронікі супраціву і эка-шпацыр: тры студэнты распрацавалі мабільны гід па Мінску - Заўтра тваёй краіны\nАляксандр Арсёнаў, IT.TUT.BY\nПраграму GoMinsk стваральнікі Flaxtreme называюць: «Гідам для тых, хто хоча пазнаёміцца з розным Мінскам». Гід змяшчае мапу ды спіс турыстычных кропак і аб’ектаў харчавання (клубы, бары, рэстарацыі, кавярні з адрасамі і тэлефонамі), наяўнасць Wi-Fi у кавярнях і гатэлях, адрасы сувенірных крамаў, мапу метро.\n«Нам захацелася распрацаваць сучасную ветлівую да карыстальніка праграму - моладзевую і стылёвую», — распавяла IT.TUT.BY Ганна Лакціёнава, адна са стваральнікаў праграмы. Аўтары GoMinsk знаёмыя і з іншымі мабільнымі гарадскімі гідамі, але лічаць, што здольныя зрабіць нешта яшчэ больш цікавае: «Да таго ж, вельмі мала гідаў па-англійску і зусім няма па-беларуску, а GoMinsk увогуле трохмоўны».\nБольшасць апісанняў да гарадскіх аб’ектаў у GoMinsk знойдзеная на абшарах Байнэта (пра гэта сведчаць і спасылкі на крыніцу інфармацыі ў канцы даведак), але стваральнікі з часам плануюць напоўніць праграму аўтарскімі тэкстамі. Тым больш, што некаторыя маршруты таксама маюць аўтараў: «Нешта знайшлі самі, знаёмыя прапанавалі і іншыя тэмы. Калі прыйшлі ў Таварыства беларускай мовы з прапановай аб «моўным шпацыры», ахвотна дапамог сам Алег Трусаў, старшыня ТБМ», — прыгадвае Ганна, але прызнаецца, што наперадзе яшчэ шмат працы. «Зрабілі тое, на што хапіла рэсурсаў». Бо пачыналі распрацоўваць праграму толькі 2 чалавекі, а цэлая каманда стваральнікаў збіралася паступова.\nАўтары хацелі выпусціць праграму яшчэ да пачатку чэмпіянату, але трохі не паспелі. «Праблема ў тым, што не зусім распрацавалі план. Было проста вялікае наіўнае дзіцячае жаданне зрабіць нешта прыгожае», — як кажа Ганна, GoMinsk усё яшчэ знаходзіцца ў стадыі бэта-тэставання. Але чэмпіянат будзе добрым стрэс-тэстам.\n«Важна, што мы стварылі праграмную і серверную платформу. На аснове GoMinsk можна стварыць гіды і для іншых гарадоў, ды хоць GoBelarus», — кажа праграміст Аляксандр Каральчук. На запушчаным сайце openbelarus.by, што таксама з’яўляецца партнёрам і для GoMinsk, прадстаўлены і іншыя цікавыя маршруты - і збіраюцца новыя.\nЯк сцвярджае праграміст, да GoMinsk лёгка падлучыць і сервісы накшталт курсу валют, выкліку таксі ці раскладу грамадскага транспарту, любыя аб’екты і катэгорыі. «Гатовыя выслухаць прапановы ад іншых распрацоўшчыкаў, хай далучаюцца», — кажа Аляксандр.\nДля ўдзельнікаў Flaxtreme праграмаванне — не асноўны занятак, усе яны яшчэ студэнты. Над праграмным забеспячэннем GoMinsk працавалі толькі тры чалавекі. Акрамя гіду ў іх партфоліа жывыя шпалеры з гербам «Пагоня» і мабільны рэпетытар. Рэклама ў праграме не з’явіцца, як абяцаюць распрацоўшчыкі. Тым не меней яны зацікаўлены ў спонсарстве бараў і кавярняў, што будзе «літасным» метадам падтрымкі праграмы.\nСупрацоўнічаць з гарадскімі ўладамі аўтары гіда пакуль не думалі: «Здаецца, некаторыя шпацыры могуць быць не надта добра ўспрынятыя», — кажа Ганна. «Але мы адкрытыя для любых цікавых прапаноў і ідэй!»


Як уцяпліць дах дома знутры сваімі рукамі - пакрокавае відэа - Блог пра рамонт\nЯк уцяпліць дах дома знутры сваімі рукамі - пакрокавае відэа\nДасведчаныя будаўнікі ведаюць, што лепш абдумваць усе тэхналагічныя пытанні, якія тычацца канструкцыі даху, на этапе стварэння праекта прыватнага драўлянага дома. Дакладны план будаўнічых работ дазваляе якасна і хутка ўцяпліць вонкавае ўцяпленне пахілу, калі патрабуецца. У рэальных умовах часцей даводзіцца выконваць уцяпленне даху знутры сваімі рукамі пасля завяршэння мантажу даху. У гэтым артыкуле мы распавядзем аб унутранай цеплаізаляцыі пахілаў, колькі яно каштуе, і як выконваецца.\nЎнутранай тэрмаізаляцыю называюць працэс ўцяплення даху дома з боку гарышча з дапамогай матэрыялаў, якія маюць нізкую цеплаправоднасць. Гэтая мера аптымізацыі тэмпературнага рэжыму драўлянага прыватнага дома выкарыстоўваецца, толькі калі дахавыя работы ўжо выкананы, так як пакрыць пахілы уцяпляльнікам без дэмантажу дахавага пакрыцця немагчыма. Ўнутраны спосаб мантажу цеплаізаляцыйных матэрыялаў мае наступныя асаблівасці:\nМінімальная таўшчыня пласта ўцяпляльніка, які дазваляе спыніць цепластраты праз пахіл, складае 150 мм. Таму уцяпленне даху знутры скарачае карысную плошчу подкровельного памяшкання, што лічыцца недахопам пры абсталяванні жылых мансард прыватнага драўлянага дома.\nУцяпляльнік пры ўнутранай цеплаізаляцыі даху размяшчаецца прама пад матэрыялам зашивки сцен, таму ў яго пранікае больш пароў, насычаных вільгаццю, нягледзячы на пласт параізаляцыі. Па гэтай прычыне матэрыял намакае, губляючы свае тэрмаізаляцыйны ўласцівасці, а затым змінаецца і асядае.\nУцяпленне даху знутры лічыцца менш зручным спосабам, так як пры выкананні мантажу пліты тэрмаізаляцыйны мацюкала даводзіцца трымаць над галавой. Цяжкасць працы значна павялічвае расцэнкі на ўнутранае уцяпленне даху прыватнага драўлянага дома.\nУнутраная тэрмаізаляцыя пахілаў дазваляе выкарыстоўваць толькі самыя бяспечныя матэрыялы, якія не прыносяць шкоду здароўю чалавека падчас мантажу і эксплуатацыі. Улічваючы, колькі каштуе экалагічны і гіпаалергенны ўцяпляльнік, знешняя тэрмаізаляцыя абышлася б у 1,5-2 разы танней.\nЗвярніце ўвагу! Тэрмаізаляцыйны матэрыялы для ўцяплення даху прыватнага драўлянага дома выкарыстоўваюць у комплексе з гідраізаляцыйных і параізаляцыйнай мембранамі ці плёнкамі. Так як без абароны ад пранікнення вільгаці або пара яны хутка отсыревают, з-за чаго павялічваецца цеплаправоднасць, і рэзка зніжаецца эфектыўнасць ўцяплення. Мансардные ацяпляныя даху, у якіх гэтыя працэсы працякаюць больш інтэнсіўна, прафесійныя будаўнікі рэкамендуюць зрабіць прымусовую вентыляцыю.\nСучасны будаўнічы рынак налічвае сотні розных відаў уцяпляльнікаў, кошт і эксплуатацыйныя характарыстыкі значна адрозніваюцца. Для абсталявання цеплаізаляцыі даху прыватнага дома з драўніны падыходзяць паропроницаемые, вільгацятрывалыя і негаручых матэрыялы з нізкай цеплаправоднасцю. Часцей за ўсё выкарыстоўваюцца наступныя віды ўцяпляльніка:\nМінеральная вата. Кудзелісты матэрыял, які выпускаецца ў форме рулонаў, мацюкоў ці пліт, у аснове складу якога ляжаць ніткі шкла, габра-базальту ці дзындраў. Нізкі кошт, ўстойлівасць да агню, эфектыўнасць і прастата мантажу робіць гэтыя ўцяпляльнікі найбольш зручнымі для выканання работы сваімі рукамі. Адзіным недахопам з'яўляецца тое, што дробныя часцінкі, якія трапляюць на скуру, у дыхальныя шляхі, на слізістыя абалонкі, выклікаюць моцнае раздражненне. Таму мантаж выконваюць у поўнай экіпіроўцы - з ахоўнымі ачкамі, у пальчатках, рэспіратары і робе.\nПенаполістырол. Ўцяпляльнік на аснове пенаполістырол вядомы большасці пад назвай пенапласт. Ён часта выкарыстоўваецца для ўнутранага ўцяплення пахілаў, дзякуючы лёгкаму вазе, высокай ступені абароны ад Вагі і нізкай цеплаправоднасці. Пенапластам называюць вспененный пенаполістырол, у складзе якога паветра займае больш за 95%. Тэрмаізаляцыйны матэрыялы на аснове пенапалістырола лёгка мантаваць, яны лёгка рэжуцца і замацоўваюцца, аднак, амаль не прапускаюць пар, што пры ўнутраным ўцяпленні становіцца прычынай волкасці ў памяшканні. Знізіць гэты негатыўны эфект выкарыстання пенапласту можна з дапамогай абсталявання прымусовай вентыляцыйнай сістэмы.\nПенаполіурэтану. Пенаполіурэтану выпускаюць у форме панэляў ці вадкай сумесі, якая ўспеньваецца з дапамогай спецыяльнай устаноўкі, якая падае вуглякіслы газ, і ў такім выглядзе наносіцца на ўнутраную паверхню пахілу. Уцяпляльнік такога выгляду часта выкарыстоўваецца для цеплаізаляцыі даху, аднак, ён мае істотны недахоп - поўную паронепроницаемость. Гэта ўласцівасць выключае магчымасць выкарыстання гэтага матэрыялу для ўцяплення драўляных дамоў. Акрамя таго, з-за прымянення дарагой ўстаноўкі мантаж пенаполіурэтану сваімі рукамі выконваюць рэдка.\nВажна! Выкарыстанне ўсярэдзіне жылога памяшкання робіць больш жорсткімі патрабаванні да бяспекі ўцяпляльніка для здароўя насельнікаў дома. Да ліку праверана бяспечных матэрыялаў ставіцца эковата. Яна складаецца з цэлюлозы або льновалакна з даданнем антысептычных рэчываў і антыпірэнаў. Эковата валодае тэрмаізаляцыйнымі і шумоподавляющими характарыстыкамі, адпаведнымі па ўзроўні мінеральнай ваце.\nМантаж тэрмаізаляцыйны матэрыялу знутры выконваць цяжэй і даўжэй, чым звонку падчас насцілу дахавага пакрыцця. Аднак, калі дах ужо гатовая, то ў домаўладальнікаў не застаецца іншага выйсця. Для ўцяплення пахілу спатрэбіцца ўцяпляльнік, параізаляцыйнай мембрана, будаўнічы стэплер, востры нож, маркер, драўляныя рэйкі, шуруповерт і саморезы. Існуе два спосабу ўнутранай цеплаізаляцыі:\nМантаж паміж крокваў. Гэты спосаб кладкі тэрмаізаляцыйны матэрыялу ўжываюць, калі яго таўшчыня менш або роўная перасеку кроквеннай нагі каркаса. Для гэтага уцяпляльнік наразаюць на палосы, шырыня якіх на 2-3 гл больш адлегласці паміж кроквамі, а затым укладваюць у нішы паміж імі. Мінус гэтага метаду, што па элементах каркаса праз невялікія зазоры ўнутр памяшкання пранікае халоднае паветра.\nМантаж па кроквах. Гэты варыянт кладкі адрозніваецца ад папярэдняга тым, што па-над першага пласта ўцяпляльніка, насцілаюць другі, які пакрывае кроквенныя ногі каркаса. Ён выкарыстоўваецца, калі таўшчыня тэрмаізаляцыйны пласта больш перасеку крокваў. Каб зафіксаваць другі пласт уцяпляльніка, перпендыкулярна кроквах мантуюць каркас з драўляных рэек або металічнага профіля. Пры такім двухслаёвым ўцяпленні эфектыўнасць матэрыялу падвойваецца.\nВажна! Калі кут нахілу пахілаў даху складае 25 градусаў ці менш, з укладкай ўцяпляльніка паміж крокваў могуць узнікнуць праблемы, так як пліты пад цяжарам уласнай вагі будуць проста выпадаць з праёму. Каб утрымаць матэрыял на схіле, яго замацоўваюць рэйкамі або лёскай, нацягнутай перпендыкулярна кроквах ў некалькі шэрагаў.\nПредыдущаяЯк уцяпліць стары падлогу ў прыватным доме\nСледующаяСклад бетону для падмурка і асаблівасці яго залівання\nЯк абраць клей для ламінату\nРэстаўрацыя драўляных дзвярэй сваімі рукамі\nЯк надтачыць падвешванні для гіпсакардону\nЛамінат ці паркетная дошка\nЯк выправіць надзьмуты ламінат\nСклад пенабетону - асноўныя характарыстыкі і віды блокаў\nЯк зрабіць дзвярны праём у цаглянай сцяне - некалькі простых\nШто лепш для даху руберойд ці гідраізол\nДома-канструктары з бруса - добрае рашэнне для загараднага


Галоўная ➠ Цяжарнасць сімптомы ➠ Асцярожна забаронена! Што нельга ёсць цяжарным шкодныя прадукты пры цяжарнасці\nА пакуль вам толькі пайшла 4 тыдзень. Час вашай асаблівай ??бацькоўскай адказнасці і час, калі маляня пачынае прывыкаць да жыцця па-за мацярынскай нутробы.\nВаш малы расце не па днях - па гадзінах. Ужо хутка яму споўніцца месяц. На 3 тыдні фармуецца рэжым сну і харчавання маляняці, а сам дзіця - больш памацнеўшай, чым у першы дзень пасля радзільні. Багаж «ведаў» крошкі таксама паступова пашыраецца.\nГалоўная / Цяжарнасць / нельга значыць пры цяжарнасці. Спіс забароненых прадуктаў\nАб тым, што здароўе будучага дзіцяці ў многім залежыць ад ладу жыцця, які вяла мама падчас цяжарнасці, ведае кожны. Цяжарная жанчына павінна шмат шпацыраваць, не ператамляцца і добра харчавацца. Аднак не ўсе ведаюць, што падчас выношвання дзіцяці шэраг прадуктаў варта ўжываць як мага радзей, а некаторыя і зусім выключыць з свайго рацыёну.\nПрадукты харчавання і напоі, якія дазволены ў абмежаваных колькасцях\nГэта азначае, што зусім выключаць названыя ніжэй прадукты не варта, проста трэба абмежаваць нормы іх спажывання:\nПрадукт змяшчае карысныя амега-3 кіслаты, таму ўжываць тлустыя гатункі рыбы трэба, але толькі ў колькасцях, якія не перавышаюць 200 - 300 грам у тыдзень . Некаторыя гатункі рыбы варта зусім выключыць з рацыёну.\nПрадукт багаты вялікай колькасцю вітаміна А, яго лішак можа нашкодзіць будучаму дзіцяці, таму печань траскі можна ўжываць не часцей чым адзін раз у месяц . ды і то толькі невялікі кавалачак.\nспачатку цяжарнасці можна ўжываць не больш за 10 - 12 г солі ў суткі, у другой палове - Каля 8г, а за месяц - два да родаў знізіць спажыванне да 6 грам.\nНекаторыя лекары раяць апошнія 2 месяцы перайсці на без солі дыету. Гэта палепшыць абмен рэчываў, а падчас родаў палегчыць раскрыццё шыйкі маткі і нават знізіць болевыя адчуванні.\nпрысмакі (Рафінаваны цукар, тарты, кексы, мармелад, марожанае і т. п.)\nАкрамя таго, што лішак салодкага шкодзіць постаці і здароўю мамы, ён наносіць шкоду будучаму дзіцяці. Дзеці, маці якіх падчас цяжарнасці злоўжывалі салодкім, могуць пакутаваць цяжкай формай дыятэзы . Акрамя таго, фарбавальнікі, якія ўтрымліваюцца ў многіх салодкіх прадуктах, якія негатыўна ўплываюць на печань і іншыя органы дзіцяці.\nНе толькі кава, але і моцны свежезаваренный зялены або чорны чай з'яўляюцца крыніцамі кафеіну. Сутачная норма для цяжарных складае не больш за 200 мг у суткі (каля 2 кубкаў) .\nКакава таксама ўтрымлівае кафеін. Ўжываць яго можна не больш за 1 шклянкі ў дзень.\nЗлоўжываць гэтым прадуктам падчас цяжарнасці нельга . Кафеін і вялікая колькасць цукру могуць нанесці шкоду здароўю дзіцяці. Ўжываць шакалад можна ў вельмі абмежаваных колькасцях (не больш за 20 грамаў у суткі) .\nВажна! Нельга на працягу дня выпіць спачатку каву, потым чай, а потым яшчэ какава з шакаладкай. Трэба або выбраць які-небудзь адзін напой альбо піць усё маленькімі порцыямі, каб сумарная доза кафеіну ў дзень не перавышала норму.\nВсе це запозичене на сайті: http://vagitna.in.ua/\nПрадукты, якія трэба ўжываць як мага радзей\nПасля таго, як жанчына пазнае аб сваёй цяжарнасць. ёй бывае складана адразу ж перабудавацца на правільнае харчаванне, асабліва, калі да гэтага ў яе рацыёне прысутнічаюць не зусім карысныя, але і смачныя прадукты.\nТаму трэба паступова звесці спажыванне такой ежы да мінімуму:\nЖывёльны тлушч павольна расшчапляецца, стварае дадатковую нагрузку на печань і мала карысны для цяжарных. Лішні тлушч ў арганізме маці негатыўна адбіваецца на фарміраванні мозгу дзіцяці і павышае рызыку атлусцення .\nТакіх прадуктаў, як гарчыца, перац, хрэн або воцат у рацыёне цяжарнай павінна быць як мага менш. Лішак вострых страў прыводзіць да засмучэння стрававання, выклікае смагу, што не заўсёды карысна для цяжарных .\nСмажаныя гародніна і мясныя прадукты рэкамендуецца абмяжоўваць ўсім людзям, а ўжо цяжарным жанчынам тым больш. Якія ўтвараюцца пры жарке канцерогены аказваюць негатыўны ўплыў на развіццё галаўнога мозгу дзіцяці. Калі вы не можаце пражыць без смажаных прадуктаў, ўжывайце такую ежу не часцей 2 - 3 раз у месяц .\nЯкія прадукты ўжываць падчас цяжарнасці забаронена\nНекаторыя прадукты могуць нанесці здароўю будучага дзіцяці значны шкоду.\nТаму лекары рэкамендуюць цалкам выключыць з рацыёну цяжарнай жанчыны такія прадукты, як:\nспіртазмяшчальныя напоі перашкаджаюць нармальнаму перамяшчэнню кіслароду да клетак арганізма, што парушае нармальны абмен рэчываў.\nАкрамя таго, алкаголь ўплывае на развіццё галаўнога мозгу дзіцяці.\nКіслароднае галаданне можа прывесці да незваротных наступстваў .\nПрадукт можа быць крыніцай бактэрый, якія выклікаюць кішачныя засмучэнні .\nСыры з блакітнай або белай цвіллю, а таксама непастеризованные сыры з авечага ці казінага малака могуць утрымліваць бактэрыі листерии з'яўляюцца ўзбуджальнікамі листериоза - Захворванні, небяспечнага для плёну.\nсырое(Або прыгатаванае з крывёю)мяса, рыба або іншыя морапрадукты\nСырыя прадукты (як і сыры з цвіллю) могуць выклікаць листериоз. На ранніх этапах цяжарнасці гэта можа прывесці да выкідка. на позні - да нараджэння мёртвага дзіцяці .\nАматары сушы на час цяжарнасці павінны адмовіцца ад гэтага прадукту .\nЗвараныя ўсмятку або сырыя яйкі служаць крыніцай заражэння сальманелёзам. Таксічныя кампаненты бактэрыі здольныя пранікаць праз плацэнту і негатыўна адбівацца на развіцці плёну. Акрамя таго, лячэнне ад сальманелёзу самай будучай мамы прадугледжвае прыём антыбіётыкаў, што таксама не прынясе карысці будучаму дзіцяці.\nСабраныя ў лесе грыбы, як губка ўбіраюць у сябе ўсе шкодныя рэчывы, якія знаходзяцца ў паветры (асабліва шкодныя тыя з іх, якія збіралі недалёка ад аўтамабільных трас). Незалежна ад таго, у якім выглядзе будуць ужывацца грыбы (адварным, смажаным, тушаным або марынаваным), яны могуць паслужыць крыніцай сур'ёзнага атручвання .\nСыравэнджаная каўбаса, грудзінка і іншыя прадукты халоднага ці гарачага вэнджання ўтрымліваюць мноства канцерогенов, якія ніяк не могуць прынесці карысць будучаму дзіцяці. а ў вялікіх колькасцях правакуюць з'яўленне ракавых клетак .\nПрадукты небяспечныя тым, што ўтрымліваюць вялікую колькасць харчовых дабавак і узмацняльнікаў густу. Яны практычна бесперашкодна пранікаюць праз плацэнту, наносячы шкоду зарадзіўся ўнутры вас арганізма. Акрамя таго, у чыпсах і сухарыкі змяшчаецца шмат солі і вострых прыправаў.\nУ склад любога газаванага напою, будзь то мінеральная вада, квас, ліманад ці, змяшчаецца рэчыва аспартам (Е951), які трапляючы ў арганізм і раскладаючыся, вылучае акрамя амінакіслот шкодны для здароўя таксічнае рэчыва - метанол. Акрамя таго, што змяшчаецца ў напоях вуглякіслы газ, правакуе пякотку і ўздуцце жывата.\nКаб выносіць здаровага, моцнага малога, будучай маме прыйдзецца не толькі змяніць свой распарадак дня, але і смакавыя прыхільнасці. Яна павінна ўжываць толькі карысныя для здароўя будучага дзіцяці і самой мамы прадукты.\nШто трэба ёсць цяжарным: 12 самых карысных прадуктаў пры цяжарнасці\nШкодныя і карысныя прадукты для дзяцей ад 0 да 3 гадоў\nХарчаванне дзяцей пры алергіі: спіс дазволеных прадуктаў, рэцэпты страў\nЯк пазбавіцца ад пякоткі пры цяжарнасці: народныя, аптэчныя сродкі, дыета\nМалы-ласун. Як адвучыць дзіця ёсць шмат салодкага?\nЦікавы спіс. Добра, напэўна, што я яго не бачыла падчас цяжарнасці.\nВегетарыянка (цяпер ужо ў мінулым), якая не любіць салодкае. У цяжарнасць мяне пацягнула на салодкае са страшнай сілай. Кожную раніцу пачыналася з гарбаты з цукрам і печыва. На вячэру - пончыкі. Днём - шакаладка. І курыца стала сніцца. Пачала ёсць. Таксама практычна штодня, смажаная курыца.\nАдзінае, што я цалкам выключыла кава, энергетыкі і газіроўкі.\nНу што, накшталт усё выдатна. У дзіцяці, дарэчы, наогул ні на якія прадукты алергіі няма. Нават падчас ГВ ела ўсё запар і не абсыпала. Хоць, можа, пашанцавала.\nЛекар, якой я скардзілася на сваё харчаванне, толькі ўсміхалася і зусім не забараняла мне салодкае, тлустае і салёнае. Упершыню, дарэчы, аб абмежаванні солі прачытала.\nВастрыцы пры цяжарнасці


Акружны суд у Варшаве атрымаў вырак беларускага Вярхоўнага суда, які тычацца забароны ўжывання таварнага знаку «Белсату». Абапіраючыся на палажэнні Грамадзянскага працэсуальнага кодэксу гаспадарчы аддзел раённага суда ў Варшаве можа надаць сілу прысуду і забараніць «Белсату» выкарыстоўваць свой таварны знак на тэрыторыі Беларусі. Перад прыняццем свайго рашэння суд у Варшаве папрасіў тэлебачанне TVP, часткай якога з’яўляецца «Белсат», прадставіць сваю пазіцыю.\n«Людзі асацыююць нас з тэлеканалам, прыходзяць, як да карэспандэнтаў са сваёй бядою, прапановамі. Гэта перашкаджае нам працаваць», – заявіў бізнесовец.\nСправу супраць «Белсату» у Вярхоўным судзе разглядалі два разы. Першы раз прэтэнзіі Белякова адкінулі. У другі раз гэтае рашэнне перагледзелі, такім чынам, каб не было магчымасцяў абскардзіць канчатковы вырак.\nПаводле дырэктаркі каналу Агнешкі Рамашэўскай-Гузы, ажыццявіць забарону на выкарыстанне лагатыпу «Белсат» наўрад ці магчыма, бо знак зарэгістраваны на тэрыторыі Польшчы ды Еўразвязу. Такім чынам, назву можна выкарыстоўваць у інтэрнэце і ў праграмах на спадарожніку. На ейную думку, суд супраць «Белсату» – палітычна матываваны.