lemon: ούτε η σκέψη της θάλασσας\nΣτις ζωές μας όλων μας, νομίζω, υπάρχουν, μόνο ένα καλό και μυριάδες κακά (μοχθηρία, ανηθικότητα, ανοησία, θυμός, κλπ). Η ουσία του καλού είναι η αγάπη. Η ουσία, όλων των κακών, ανεξαιρέτως, η κρατημένη αγάπη.\nΤι είναι το μπλογκ; Εξαρτάται από τη χρήση που του επιφυλάσσεις: «αναπνοή» ή «δεσμός».\n04 Δεκεμβρίου, 2011 19:11\nεξαρταται απο που μεχρι που φτανει το ''οτι θελεις''\nοταν το φασμα ειναι εξαιρετικα ευρυ, απλα χαλιναγωγεις αυτα που πιστευεις πως ισως ενοχλησουν, ή δεν ειναι ευπεπτα, ή αποκαλυπτουν την κακη πλευρα του εαυτου σου ;)\n04 Δεκεμβρίου, 2011 20:18\nΓιατί λοιπόν να μην τα γράψεις;\n04 Δεκεμβρίου, 2011 21:38\nΦυσικά και μπορείς να "πεις" ό,τι θέλεις. Και όπως "εκεί έξω" έτσι και "εδώ μέσα", θα κριθείς γι'αυτό. Όπως όλοι μας άλλωστε. :)\n04 Δεκεμβρίου, 2011 22:11\nΗ αστυνομία της σκέψης είναι εκείνο το κομμάτι μας που αγωνιά να ακούσει πόσο ωραία γράφουμε. Γιατί μας αρέσει να μας επαινούν να ήμαστε αρεστοί. Αν το ξεπεράσουμε αυτό, τότε γράφουμε μόνο για τον εαυτό μας.\n05 Δεκεμβρίου, 2011 14:56\nΠάντα κρατούσα σημειώσεις, ειδικά σε βιβλία που διάβαζα, προσδοκώντας ότι κάποτε θα τις μοιραζόμουν με κάποιο.\nΠάντα έπαιρνα πολλές, αμέτρητες πλέον με την ψηφιακή, φωτογραφίες προσδοκώντας ότι κάποτε θα τις δείξω σε κάποιο.\n05 Δεκεμβρίου, 2011 15:41\nΜπορούμε να δεχθούμε ότι είναι το προσωπικό μας ημερολόγιο ή το μέρος που ακουμπάμε ένα μέρος του εαυτού μας ή ένα μέσο για να επικοινωνήσουμε με τον έξω κόσμο..ή κάπου που μπρούμε να ξεφωνίζουμε ή να λέμε και καμμιά σαχλαμάρα.\nΣου αφιερώνω ένα τραγούδι που χόρευε κατά κόρον η μαμά μου "It's my party and I'll cry if I want to.." http://www.youtube.com/watch?v=XsYJyVEUaC4\n05 Δεκεμβρίου, 2011 17:39\nΤο μπλογκ μου για εμένα είναι κάτι σαν τα βιβλία μου. Ένας χώρος όπου μπορώ να γράψω ότι θέλω, όποτε το θέλω. Καμιά φορά έρχομαι αντιμέτωπη με την "δημοσιότητα" του μπλογκ και κάνω δεύτερες σκέψεις για κάποιες αναρτήσεις μου, ξέροντας ότι ΟΛΟΙ κάθε στιγμή μπορούν να τις διαβάσουν. Δεν ξέρω τι είναι ένα μπλογκ για κάποιους είναι η εικόνα τους και μέσο αυτού έχουν βάλει στο στόχαστρο άλλους σκοπούς. Για εμένα είναι ένας τρόπος να εξασκούμαι όταν δεν έχω κουράγιο να συνεχίσω το βιβλίο (που πιθανώς γράφω εκείνη την περίοδο) ή ένας τρόπος να μιλήσω σε έναν αόρατο "ακροατή" και να του πω αυτά που με βασανίζουν είτε γιατί δεν θέλω να τα ξέρει ο περίγυρος μου (ακόμα) είτε γιατί δεν θεωρώ ότι θα τα καταλάβει. Όπως λέει και ο αγαπημένος Ελύτης "δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα,μ' ακούς". Ρίξε μια ματιά στο blog μου: anamesasthnomixlh2.blogspot.com\n05 Δεκεμβρίου, 2011 18:32\nΤελικά ο "μπάτσος της σκέψης" μπορεί να σε ακολουθήσει παντού.\n05 Δεκεμβρίου, 2011 21:58\nΛέμον και Χαμένο Επεισόδιο:\nΣκοτώστε το μπάτσο που κρύβετε μέσα σας ντε!! Της σκέψης, εννοώ. :)\n05 Δεκεμβρίου, 2011 22:02\nΆστα να πάνε, χαμένο επεισόδιο, αυτός είναι ο χειρότερος εχθρός μας: το μέσα μας, μ'αυτόν παλεύουμε μια ζωή να τα βγάλουμε πέρα.\n05 Δεκεμβρίου, 2011 22:04\nΜακάρι, έτσι να ήταν. Φαίνεται, όμως, ότι προτιμούμε να προβάλλουμε το μέσα μας πάνω στους άλλους και να παλεύουμε μαζί τους νομίζοντας ότι αυτοί είναι οι χειρότεροι εχθροί μας.\nΑλί και τρις αλί, σε εκείνους με το καθαρό μέσα τους, που δεν προβάλλουν κάτι πάνω στους άλλους και δεν έχουν λόγο να παλεύουν μαζί τους.\n06 Δεκεμβρίου, 2011 06:39\nΝομίζω είναι πραγματικά θαρραλέος αυτός που μπορεί να γράψει ό,τι σκέφτεται. Παραδόξως τις προάλλες είχα αυτή τη συζήτηση με κάποιον: πόσα θέλεις μερικές φορές να γράψεις σε ένα μπλογκ και δεν μπορείς...\n03 Ιανουαρίου, 2012 17:39\n10 Ιανουαρίου, 2012 15:11