Από Nuke και Inferno Collection!\nΔύο νέες συλλογές από skins θα κάνουν την εμφάνισή τους πολύ σύντομα στο παιχνίδι με αφορμή το FACEIT Major του Λονδίνου. Τα Inferno & Nuke Collections υπόσχονται να εντάξουν δεκάδες νέα skins το παιχνίδι που θα μας βοηθήσουν στο να γίνουμε ακόμη καλύτεροι παίχτες! Ή και όχι… Πάμε αμέσως να τα δούμε!\nΤα νέα skins βρέθηκαν αρχικά από Datamining αλλά σιγά σιγά έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους το παιχνίδι. Για να έχετε και εσείς την ευκαιρία να πάρετε ένα από αυτά δεν έχετε παρά να κάνετε link το Steam account με τον λογαριασμό σας στο Twitch! Μέχρι τότε, μείνετε συντονισμένοι στο CowboyTV για περισσότερα νέα!\nΤο νέο Grappling Hook και LTM σύντομα στο Fortnite: BR


Ζαχά εξετάζει η Έβερτον - Surfbet.net - Το κορυφαίο website στα προγνωστικά για το στοίχημα\nΖαχά εξετάζει η Έβερτον\nΤαμείο (4.80) με 5/6 σημεία από τον Guru L\n~ Ο Μάρκο Σίλβα θέλει να ενισχύσει την επιθετική γραμμή της Έβερτον και η διοίκηση της ομάδας ετοιμάζεται να καταθέσει πρόταση στην Κρίσταλ Πάλας για τον Γουιλφρίντ Ζαχά, κοντά στα 70 εκατ. ευρώ.\nΣύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το «Sky Sports», η ομάδα του Μάρκο Σίλβα θέλει να κάνει δικό της τον μεσοεπιθετικό της Κρίσταλ Πάλας και ετοιμάζεται να καταθέσει πρόταση 70 εκατ. ευρώ για την απόκτησή του!\nΗ Πάλας ζητάει 90 εκατ. ευρώ για τον Ιβοριανό άσο αλλά δύσκολα κάποια ομάδα θα δώσει αυτό το ποσό. Το μόνο σίγουρο είναι, όμως, ότι εφόσον πωληθεί η Κρίσταλ Πάλας θα βάλει ένα ακόμη τεράστιο ποσό στα ταμεία της μετά τα 65 εκατ. ευρώ της Γιουνάιτεντ για τον Μπισάκα.\n22 εκατ. ευρώ ετησίως ο Μπέιλ\nΟ Γκάρεθ Μπέιλ μετακομίζει στην Κίνα, όπου θα υπογράψει τριετές συμβόλαιο το οποίο θα του αποφέρει κάθε χρόνο 22 εκατ. ευρώ στους τραπεζικούς του λογαριασμούς.\nΣτην Κίνα με... τρελά λεφτά οδεύει ο Γκάρεθ Μπέιλ!\nΌπως αναφέρει η «Marca», ο Ουαλός μεσοεπιθετικός της Ρεάλ Μαδρίτης αποφάσισε επιτέλους να κάνει... πίσω και συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στην Τζιανγκσού Σάνινγκ! Μάλιστα, ο Μπέιλ αναμένεται να υπογράψει συμβόλαιο διάρκειας τριών ετών και κάθε χρόνος που θα περνάει θα τον κάνει πλουσιότερο κατά 22 εκατ. ευρώ!\nΟι ιδιοκτήτες της Τζιανγκσού Σάνινγκ είναι οι ίδιοι με αυτοί της Ίντερ και πριν από μερικές ώρες ανακοίνωσαν την απόκτηση του Μιράντα, ο οποίος έμεινε ελεύθερος από τους «νερατζούρι».\nΗ μοναδική εκκρεμότητα για να οριστικοποιηθεί το deal είναι να ικανοποιηθεί οικονομικά η Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία ακόμη δεν έχει πει το «ναι» για την μεταγραφή του.\nΆγιαξ - PSV Αϊντχόφεν με 0% γκανιότα στο stoiximan.gr. * Αφορά την επιλογή “Nικητής Αγώνα” πριν την έναρξη. Διαθέσιμο σε επιλεγμένα παιχνίδια.\nΑλλαγή δεδομένων με τον Χάμες Ροντρίγκες στην Ρεάλ Μαδρίτης\nΌπως μεταδόθηκε από τον Ισπανό δημοσιογράφο, Γιόζεπ Πεδρερόλ, η Ρεάλ Μαδρίτης αποφάσισε να διατηρήσει στο ρόστερ της τον Χάμες Ροντρίγκες μετά τον τραυματισμό του Μάρκο Ασένσιο.\nΌπως έγραψε στο προφίλ του στο twitter ο έγκυρος Ισπανός δημοσιογράφος και παρουσιαστής της εκπομπής «El Chiringuito», Γιόζεπ Πεδρερόλ, η Ρεάλ Μαδρίτης αποφάσισε τελικά να μην παραχωρήσει τον Χάμες Ροντρίγκες αλλά να τον διατηρήσει στο ρόστερ της ενόψει της ερχόμενης σεζόν.\nΗ απόφαση αυτή έχει να κάνει με τον σοβαρό τραυματισμό του Μάρκο Ασένσιο, ο οποίος θα μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για σχεδόν όλη την επόμενη σεζόν! Κάπως έτσι, η Ρεάλ βάζει... φρένο στις ορέξεις της Νάπολι και της Ατλέτικο Μαδρίτης, οι οποίες ήθελαν να τον αποκτήσουν αφού φαινόταν πως ο Κολομβιανός μεσοεπιθετικός δεν υπολογιζόταν από τον Ζινεντίν Ζιντάν μέχρι πριν από μερικές ημέρες.\nΈτοιμη να πραγματοποιήσει ακόμη μία μεταγραφή είναι η Μίλαν\nΌπως αναφέρουν τα ιταλικά Μέσα, οι «ροσονέρι» έφτασαν σε συμφωνία με την Λιλ για την αγορά του ταλαντούχου επιθετικού, Ραφαέλ Λεάο!\nΠρόκειται για έναν 20χρονο φορ, ο οποίος αποκτήθηκε την περασμένη σεζόν από την Λιλ ως ελεύθερος από την Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Ωστόσο, τώρα αναμένεται να βάλει στα ταμεία της το ποσό των 35 εκατ. ευρώ για να τον παραχωρήσει στους Μιλανέζους, ενω θα διατηρήσει και ποσοστό μεταπώλησης ύψους 20%.\nΤην περασμένη σεζόν, ο Πορτογάλος μέτρησε 24 εμφανίσεις με 8 τέρματα στο γαλλικό πρωτάθλημα.\nΗ Ρόμα, σύμφωνα με την «Repubblica», ετοιμάζεται να καταθέσει πρόταση 50 εκατ. ευρώ συν τον Έντιν Τζέκο για τον Μάουρο Ικάρντι στην Ίντερ.\nΤην δική της προσπάθεια να αποκτήσει τον Μάουρο Ικάρντι, ο οποίος δεν υπολογίζεται από την Ίντερ φαίνεται πως κάνει η Ρόμα.\nΌπως αναφέρει η «Repubblica», η Ρόμα ετοιμάζεται να καταθέσει πρόταση ύψους 50 εκατ. ευρώ συν τον Έντιν Τζέκο για την απόκτηση του Αργεντινού φορ από τους «νερατζούρι». Οι «τζιαλορόσι» θεωρούν πως το όλο... πακέτο που προσφέρουν αγγίζει τα 70 εκατ. ευρώ, συνολικά, καθώς κοστολογούν τον Τζέκο στα 20 εκατ. ευρώ και πιστεύουν πως η Ίντερ μπορεί να αποδεχθεί την πρόταση.\nΤο... μπαμ με την απόκτηση του Νικολά Πεπέ ετοιμάζει να πραγματοποιήσει η Νάπολι\nΟ πρόεδρος της Λιλ επιβεβαίωσε την πρόταση ύψους 80 εκατ. ευρώ της Νάπολι για τον Νικολά Πεπέ και ανέφερε πως η απόφαση ανήκει ξεκάθαρα στον ποδοσφαιριστή.\nΤο... μπαμ με την απόκτηση του Νικολά Πεπέ ετοιμάζει να πραγματοποιήσει η Νάπολι!\nΟι «παρτενοπέι» κατέθεσαν πρόταση ύψους 80 εκατ. ευρώ στη Λιλ για τον Ιβοριανό -περιφεριακό- επιθετικό, κάτι που επιβεβαίωσε και ο πρόεδρος του γαλλικού συλλόγου, Χέραρντ Λόπες. «Ο Ντε Λαουρέντις κάλυψε τις οικονομικές απαιτήσεις ματς των 80 εκατ. ευρώ και πλέον η απόφαση είναι στο χέρι του Πεπέ», δήλωσε χαρακτηριστικά.\nΚάπως έτσι, η Νάπολι ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει μια σπουδαία μεταγραφή ενός ποδοσφαιριστή που θεωρείται από τους πιο ταλαντούχους στην Ευρώπη, ενώ και ο ίδιος φαίνεται διατεθειμένος να μετακομίσει στο ιταλικό πρωτάθλημα. Κάτι που ουσιαστικά είχαν διαμηνύσει οι εκπρόσωποί του χθες στην συνάντηση που είχαν στη Νάπολη με τον Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις.\nΕμπαπέ: «Το Champions League είναι ο μεγάλος στόχος»\nΓια τη θετική επιρροή του Τούχελ στην Παρί, αλλά και την τεράστια επιθυμία της γαλλικής ομάδας για διάκριση στο Champions League μίλησε σε Μέσο της χώρας του ο Εμπαπέ.\nTην ίδια ώρα που η Παρί Σεν Ζερμέν βρίσκεται στην καλοκαιρινή της περιοδεία στην Κίνα, ο νεαρός αστέρας της γαλλικής ομάδας, Κιλιάν Εμπαπέ, μίλησε με διθυραμβικά λόγια για τον Τόμας Τούχελ, θεωρώντας ότι έχει αλλάξει την ομάδα προς το καλύτερο.\n«Έχει κάνει κάποιες σημαντικές αλλαγές. Ήδη έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των παικτών και πλέον μάχονται για αυτόν. Πριν την άφιξή του, η Παρί έπαιζε με ένα συγκεκριμένο σύστημα, ενώ τώρα είμαστε ικανοί να χρησιμοποιήσουμε πολλά διαφορετικά. Μετά την πρώτη του χρονιά στην ομάδα, θα δούμε φέτος την επιρροή του Τούχελ στην ομάδα», τόνισε για τον Γερμανό τεχνικό ο Εμπαπέ.\nΑκόμη, δεν κρύφτηκε πίσω από το δάκτυλό του και μίλησε για το μεγάλο στόχο της διοίκησης της Παρί, αλλά και των ποδοσφαιριστών, ο οποίος δεν είναι άλλος από μία μεγάλη πορεία στο Champions League.\n«Το Champions League είναι ο μεγάλος στόχος. Πρέπει να βελτιωθούμε και να δώσουμε τα πάντα για την ομάδα, ώστε να παρουσιάσουμε μία όμορφη εικόνα. Θα χρησιμοποιήσουμε τα πρόσφατα λάθη του παρελθόντος για να παραδειγματιστούμε και να προχωρήσουμε. Θα ήταν πολύ καλό για το σύλλογο να ανέβουμε επίπεδο στην Ευρώπη», είπε χαρακτηριστικά ο 20χρονος πρωταθλητής κόσμου.\nΗ ώρα της Γιουβέντους να βοηθήσει\nΗ Γιουβέντους καλείται να ανταποδώσει τη χάρη στην Νοτς Κάουντι 116 χρόνια μετά την πρώτη επαφή των δυο ομάδων.\nΕίναι γνωστό ότι η Γιουβέντους ιδρύθηκε από κάποια μέλη που έφυγαν από την Τορίνο. Η πρώτη φανέλα του συλλόγου ήταν ροζ. Μάλιστα, για πολλά χρόνια αυτό το χρώμα κυριαρχούσε στις εκτός έδρας εμφανίσεις του συλλόγου. Ωστόσο υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία για την υιοθέτηση του ασπρόμαυρου στην πρώτη φανέλα.\nΈνα από τα μέλη της Γιουβέντους ήταν Άγγλος. Από τον Σάβατζ ζητήθηκε να βρει ένα διαφορετικό σχέδιο για την πρώτη εμφάνιση. Εκείνος, αφού έκανε κάποιες επαφές, ήρθε σε συμφωνία με την Νοτς Κάουντι. Η Αγγλική ομάδα δέχτηκε να στείλει τις φανέλες της. Αυτό άλλαξε την εικόνα της Γιούβε για πάντα.\nΟι δυο ομάδες δεν σταμάτησαν να έχουν καλές σχέσεις. Αυτό φάνηκε και το 2011 όταν η Νοτς Κάουντι ήταν προσκεκλημένη στα εγκαίνια του νέο γηπέδου της Γιουβέντους. Έχουν περάσει 116 χρόνια από τη στιγμή που έγινε το περιστατικό με τις φανέλες, και τώρα είναι η σειρά των Ιταλών να δείξουν την στήριξη τους.\nΗ Νοτς Κάουντι αντιμετωπίζει πολλά οικονομικά προβλήματα. Μέσα σε αυτά υπάρχει ένα χρέος 250.000 λίρες προς την εφορεία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μη μπορεί να αποκτήσει νέες φανέλες για να συμμετάσχει στο επόμενο πρωτάθλημα.\nΟι άνθρωποι της ομάδας από το Νότιγχαμ έχουν ήδη χτυπήσει την πόρτα της «Γιούβε» και ελπίζουν ότι θα ανταποδώσουν την χάρη 116 χρόνια μετά.\n«Από όταν η Νοτς Κάουντι έδωσε στη Γιουβέντους τις ασπρόμαυρες ρίγες, το 1903, υπάρχει μια αληθινή ιστορία και συμπάθεια ανάμεσα στα κλαμπ. Με την κρίση που αντιμετωπίζει η Νοτς Κάουντι και το γεγονός ότι δεν υπάρχει η νέα φανέλα, ήταν καλή ιδέα το να επικοινωνήσει με τη Γιούβε για να ζητήσει βοήθεια. Τι φανταστική κίνηση θα ήταν από την πλευρά της Γιουβέντους αν τώρα, 116 χρόνια μετά, ανταποδώσει τη χάρη και βοηθήσει τη Νοτς Κάουντι. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να ζητήσεις κάτι τέτοιο», είπε στο BBC ο Λίλιαν Γκρίνγουντ, βουλευτής από την περιοχή.\nΣταρ στην Ρεάλ\nΟ Εντέν Αζάρ βρίσκεται στο εξώφυλλο του νέου Fifa αποδεικνύοντας ότι είναι ο απόλυτος σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης.\nΟ Εντέν Αζάρ αποτελεί έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στον κόσμο. Ο Βέλγος κατάφερε να πάρει πολλούς τίτλους με την Τσέλσι και στα 28 του χρόνια αποφάσισε πως είναι έτοιμος για κάτι νέο, κάτι που ονειρευόταν από μικρός.\nΟ έμπειρος εξτρέμ δεν έκρυψε ποτέ την επιθυμία του να φορέσει τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης. Τα τελευταία δυο χρόνια πίεσε πολύ προς αυτή την κατεύθυνση και τελικά φέτος το καλοκαίρι έγινε και επίσημα μέλος της «Βασίλισσας». Με το κενό που άφησε η αποχώρηση του Κριστιάνο, ο Αζάρ θα πρέπει να εναρμονιστεί με τον ρόλο του ηγέτη.\nΤο να είσαι ηγετική μορφή σε μια ομάδα όπως είναι η Ρεάλ Μαδρίτης δεν έχει να κάνει μόνο με τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Ο Βέλγος αποτελεί το μεγάλο αστέρι του συλλόγου. Είναι η βιτρίνα της ομάδας και από εμπορικής πλευράς.\nΑυτό φαίνεται και από την πιο πρόσφατη διάκριση του. Το Fifa 2020 δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα της Γιουβέντους. Αυτό σημαίνει πως δεν θα μπορούσε να έχει τον Κριστιάνο Ρονάλντο στο εξώφυλλο του. Αυτό οδήγησε τους ανθρώπους του παιχνιδιού να κινηθούν σε άλλες λύσεις. Τελικά ο Βέλγος σταρ θα είναι αυτός που θα κοσμήσει το cover του παιχνιδιού με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης.\nΠροηγούμενο : Συνεχίζει\t| Επόμενο : Kαι η Γιούβε\nΠροβολές : 9944\n- 9847 προηγούμενη ημέρα


Δήμος Αστερούπολης: Ο εφιάλτης του Τσερνομπίλ\nΟ εφιάλτης του Τσερνομπίλ\nΟ πυρηνικός σταθμός παραγωγής ενέργειας του Τσερνομπίλ βρίσκεται στο, εγκαταλελειμμένο πλέον, χωριό Πριπιάτ της Ουκρανίας.\nΠριν από 25 χρόνια σημειώθηκε στο εργοστάσιο το πυρηνικό ατύχημα που είχε ως αποτέλεσμα τον άμεσο θάνατο δεκάδων ανθρώπων και την εκτεταμένη επιβάρυνση του περιβάλλοντος με ραδιενέργεια.\nΤο ατύχημα συνέβη στη 01:26 ώρα Μόσχας*, τα ξημερώματα του Σαββάτου 26 Απριλίου 1986. Εκείνη την ώρα στο εργοστάσιο βρίσκονταν περίπου 200 εργαζόμενοι, οι οποίοι ασχολούνταν με την ομαλή λειτουργία των πυρηνικών αντιδραστήρων 1, 2 και 3, καθώς και με το πρόγραμμα ελέγχου που λάμβανε χώρα στον αντιδραστήρα 4 (όπου και σημειώθηκε η έκρηξη).\nΣε απόσταση ενός χιλιομέτρου υπήρχαν άλλοι εργάτες, οι οποίοι δούλευαν σε νυχτερινή βάρδια για την κατασκευή των αντιδραστήρων 5 και 6 που επρόκειτο να λειτουργήσουν το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς.\nΣημειώθηκαν δύο εκρήξεις στο κτίριο του αντιδραστήρα Νο 4. Το αποτέλεσμά τους ήταν η διάνοιξη μιας τρύπας στην οροφή του κτιρίου και η εκτόξευση γραφίτη, σκυροδέματος και συντριμμιών. Έτσι, ο πυρήνας του αντιδραστήρα βρέθηκε σε επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον.\nΜεγάλο μέρος του ουρανίου, που χρησιμοποιούνταν ως καύσιμο, έφυγε στον αέρα μαζί με υπερουράνια στοιχεία και προϊόντα της σχάσης από τον πυρήνα του αντιδραστήρα, παρασυρόμενα από τον καπνό, του οποίου η στήλη έφτασε σε ύψος το ένα χιλιόμετρο.\nΠυρκαγιά ξέσπασε στην οροφή πάνω από τον στρόβιλο του αντιδραστήρα. Επίσης φλόγες υπήρχαν στο εσωτερικό του κτιρίου μαζί με ατμούς και σκόνη...\n* Το 1986 η Ουκρανία, η Ρωσία και άλλες 13 χώρες αποτελούσαν ένα κράτος, τη Σοβιετική Ένωση, που είχε πρωτεύουσα τη Μόσχα.\nΚΕΙΜΕΝΟ-ΕΙΚΟΝΕΣ: http://www.newsbeast.gr (22.04.2011)


Λόβρεν : «Αν χτύπησα σκόπιμα τον Ράμος επειδή τραυμάτισε τον Σαλάχ; Ναι, είναι πιθανό» (pic & vids) - Sportlive.gr\nΛόβρεν : «Αν χτύπησα σκόπιμα τον Ράμος επειδή τραυμάτισε τον Σαλάχ; Ναι, είναι πιθανό» (pic & vids)\nΟ Ντέγιαν Λόβρεν αποχώρησε από την Λίβερπουλ έπειτα από έξι χρόνια με προορισμό την Ζενίτ της Ρωσίας. Ο 31χρονος στόπερ αναφέρθηκε για μία αγκωνιά που είχε ρίξει στον Σέρχιο Ράμος, στο παιχνίδι της Κροατίας με την Ισπανία για το Nations League.\nΣτην Αθήνα αύριο το μεσημέρι ο Ραφίνια\nΟ διεθνής αμυντικός παραδέχθηκε, ότι αυτή η κίνηση έγινε εσκεμμένα, λόγω του τραυματισμού του Μοχάμεντ Σαλάχ, στον τελικό του Champions League το 2018. Ο λόγος που ο Αιγύπτιος εξτρέμ αποχώρησε από το ματς, ήταν εξαιτίας του αρχηγού της Ρεάλ Μαδρίτης.\nΑναλυτικά, είπε: «Ο Λούκα Μόντριτς θέλησε να μειώσει τη μεταξύ μας ένταση, καθώς αντιμετωπίζαμε (σ.σ. Κροατία) την Ισπανία και τον χτύπησα σκόπιμα με τους αγκώνες μου και του είπα ότι “είμαστε πάτσι τώρα”. Τον σέβομαι ως ποδοσφαιριστή, έχει κατακτήσει τίτλους με τη Ρεάλ, όμως δεν μου αρέσει η συμπεριφορά του και δεν μου άρεσε που είχε τραυματίσει επίτηδες τον φίλο μου σ’ εκείνο τον τελικό.\nΉταν η στιγμή να πάρω εκδίκηση εκείνο το ματς. Δεν θέλω να το κάνω μεγάλο θέμα, αλλά νομίζω ότι ο Ράμος το έκανε σκόπιμα, ώστε να τραυματίσει τον φίλο μου και είχε έρθει η ώρα να το πληρώσει. Παίζαμε πολύ καλύτερα στον τελικό του Champions League από τη Ρεάλ Μαδρίτης προτού τραυματιστεί ο Σαλάχ. Η έξοδος του ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για εμάς, μετά την έξοδο του, άρχισαν να κυριαρχούν στον αγώνα».\n«Γίναμε 3 μηνών» -Η Λένα Δροσάκη φωτογραφίζει τον Αλέξανδρο Μπουρδούμη να...\nΟ Αλέξανδρος Μπουρδούμης και η Λένα Δροσάκη ζουν την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής τους, αφού πριν από τρεις μήνες καλωσόρισαν στον κόσμο τον...


ΣΙΓΡΙ ΛΕΣΒΟΣ - ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΩΣ ΤΟ ΤΕΡΜΑ!: Άλλη μια υπουργική επίσκεψη έληξε...\nΜε ολίγα καλά και ολίγα κακά νέα διανθίστηκε η επίσκεψη του Υπουργού Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας Γ. Διαμαντίδη.\nΤα καλά νέα είναι ότι υπογράφτηκε η αναπλαση του Αλιευτικού Καταφυγίου Σιγρίου και προσεχώς δημοπρατείται το Λιμάνι του Σιγρίου. Τα κακά νέα, είναι ότι για καράβι τα πράγματα είναι πολύ χλωμά, αφού επαναδημοπρατούνται οι άγονες γραμμές που έχουν και το Σίγρι, καθώς ως γνωστόν οι προηγούμενοι διαγωνισμοί κυρήχτηκαν... άγονοι.\nΚατά τα λοιπά, ο Υπουργός συνοδευόταν από τον Γραμματέα Νησιωτικής Πολιτικής Δημήτρη Χαλκιώτη. Από τα μέρη μας ήταν ο Αντιδήμαρχος Ερεσού-Αντίσσης Αντώνης Κουβαράς, ο Δημοτικός Σύμβουλος Απόστολος Αθανασιάδης και ο Πρόεδρος της Κοινότητας Σιγρίου Παύλος Τσίκνας.


Η Σφαγή του Κομμένου Άρτας(16 Αυγούστου 1943 ) ! (ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!) ~ Αnalysts for Change\nΗ Σφαγή του Κομμένου Άρτας(16 Αυγούστου 1943 ) ! (ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!)\nΣύμφωνα με τον αυτόπτη μάρτυρα Στέφανο Παππά, μετέπειτα Γυμνασιάρχη και μάρτυρα κατηγορίας στή Δίκη της Νυρεμβέργης, στις 12 Αυγούστου 1943 ένα γερμανικό τζιπ με δύο στρατιώτες του τάγματος Φιλιππιάδας διενεργούσε περιπολία στα χωριά του Αμβρακικού κόλπου. Κάποια στιγμή το τζίπ ανατράπηκε από λακκούβα στο χωματόδρομο και προσέτρεξαν σε βοήθεια κάτοικοι του χωριού Κομμένου.\nΟι Γερμανοί ισχυρίζονται ότι «μέσα σε χωράφι είδαν ένα ένοπλο αντάρτη και τρόμαξαν, με αποτέλεσμα να χάσουν τον έλεγχο του οχήματος». Το τζιπ με την βοήθεια των χωρικών επαναφέρθηκε στην κανονική θέση και οι στρατιώτες ελαφρά τραυματισμένοι επέστρεψαν στη Φιλιππιάδα όπου έδωσαν αναφορά.\nΟ επικεφαλής ταγματάρχης Φάλνερ (Falner) της μονάδας Φιλιππιάδας Πρέβεζας επικοινώνησε με το Στρατηγείο στα Ιωάννινα (στρατηγός Χούμπερτ Λαντς (Hubert Lanz)) και έλαβε την εντολή «να εξαφανίσει το χωριό από το χάρτη» σύμφωνα με εντολές του Αδόλφου Χίτλερ. Κατά πληροφορίες, ο Falner αργότερα συνελήφθη από παρτιζάνους του Τίτο στη Σερβία και εκτελέστηκε.\nΤην εντολή της σφαγής εκτέλεσε η μονάδα της Φιλιππιάδας με επικεφαλής τον υπολοχαγό Κόβιακ (Koviack). (Στέφανος Παππάς: "Η Σφαγή του Κομμένου", Αθήνα 1996 και Γκούβας Χαράλαμπος: "Η Ιστορία του Νομού Πρέβεζας", έκδοση 2009).\nΥπάρχει και δεύτερη άποψη. O συγγραφέας Χέρμαν Φρανκ Μάγιερ (γιός Γερμανού αξιωματικού πού εκτελέστηκε από Έλληνες αντάρτες), αναφέρει ότι στο βιβλίο του αυτόπτη μάρτυρα Στέφανου Παππά έχει κάποιες ανακρίβειες καθώς «ο Hubert Lanz δεν είναι ο εντολέας της «ισοπέδωσης» του Κομμένου, διότι αφίχθη στην Ήπειρο στις 9 Σεπτεμβρίου 1943 ενώ η σφαγή έγινε στις 16 Αυγούστου 1943».\nΣύμφωνα με τον αυτόπτη μάρτυρα Στέφανο Παππά, η μηχανοκίνητη μονάδα ναζιστικών στρατευμάτων από τη Φιλιππιάδα, με την εντολή της Διοίκησης Ιωαννίνων, εισέβαλε στο χωριό Κομμένο της Άρτας τα χαράματα της 16ης Αυγούστου 1943, με το πρόσχημα των αντιποίνων για την ύπαρξη ανταρτών του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ στην περιοχή. Το χωριό κοιμόταν ήσυχο μετά από γαμήλια γιορτή πού είχε γίνει την προηγούμενη ημέρα. Στο χωριό υπήρχαν και ορισμένοι φιλοξενούμενοι από την Πρέβεζα. Την εποχή εκείνη πρακτικά το Κομμένο ανήκε στο Νομό Πρέβεζας με θαλάσσια επικοινωνία.\nΤα ναζιστικά στρατεύματα προέβησαν σε μια άνευ προηγουμένου σφαγή του άμαχου πληθυσμού. Έστησαν πολυβόλα στις εισόδους του χωριού, εισέβαλαν στα σπίτια και σκότωσαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους και στο τέλος έβαλαν φωτιά και τα έκαψαν. Λίγοι ξέφυγαν με βάρκες στον Αμβρακικό Κόλπο. Στο τέλος της σφαγής οι ναζί στρατιώτες κάθισαν στην πλατεία του χωριού όπου έφαγαν και ήπιαν μπύρες αφήνοντας εκεί άδειες κονσέρβες, δίπλα σε 7 πτώματα. Συνολικά οι νεκροί της σφαγής ήταν 317 άτομα. Διασώθηκαν 440 άτομα.\nΗ σφαγή του Κομμένου Άρτας είναι ισοδύναμη με αυτή των Καλαβρύτων και του Διστόμου. Ο αείμνηστος Στέφανος Παππάς, μετέπειτα γυμνασιάρχης, από το Κομμένο, νεαρός τότε επέζησε της σφαγής και έγραψε βιβλίο με πλήρη περιγραφή των γεγονότων. Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του είναι το εξής: «Οι πρώτοι προστρέξαντες μετά την ανθρωποσφαγή Γρηγόρης Κολιοκώτσης και Ευστάθιος Κολιοκώτσης, ευρήκαν τις δύο ξαδέρφες των Αθηνά και Θεοδοσία νεκρές από σφαίρες πιστολιού και φανερότατα τα ίχνη του βιασμού. Αλλα παραδείγματα μακαβρίου εγκληματικότητας είναι τα δύο μωρά του μακαρίτη Ευστάθιου Κολιοκώτση ηλικίας 7 μηνών, που ευρέθηκαν νεκρά από ασφυξία, γιατί οι κακούργοι εγέμισαν τα στόματά των με βαμβάκι βρεγμένο με βενζίνη και κατόπιν το άναψαν για να απολαύσουν ένα σαδιστικό πυροτέχνημα. Ευρέθη επίσης ο δεύτερος παππάς του χωριού Ζώης Παππάς σκοτωμένος με μαχαίρι και με εξωρυγμένους τους οφθαλμούς. Ως επισφράγισμα της θηριωδίας των ανωτέρω αναφέρω ένα πρωτάκουστο κακούργημα. Η ετοιμογέννητη Παναγιώτα σύζυγος του Λεωνίδα Τσιμπούκη βρέθηκε νεκρή με την κοιλιά ξεσχισμένη και το έμβρυο νεκρό δίπλα της, όπως βεβαιώνει ο αυτόπτης μάρτυρας Θεόδωρος Σταμάτης…». (Στέφανος Παππάς, 1996 και Γκούβας Χαράλαμπος, 2009).\nΤο έτος 2003, Γερμανοί ακτιβιστές παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων άπλωσαν πανό μέσα στο Μουσείο Περγάμου (The Pergamon Museum) που βρίσκεται στο τέως Ανατολικό Βερολίνο με το σύνθημα «Καλάβρυτα- Δίστομο - Κομμένο. Να αναγνωρισθεί η σφαγή και να δοθούν αποζημιώσεις», στα Γερμανικά και Ελληνικά. Τελικά στις 30 Απριλίου 2004 ανακοινώθηκε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης ότι ο εισαγγελέας του Μονάχου άνοιξε το φάκελο της σφαγής του Κομμένου, και ο Πρόεδρος του Κομμένου Γεώργιος Παππάς δήλωσε ότι επιτέλους ανοίγει ο δρόμος για περαιτέρω διεκδικήσεις.\nΚάθε χρόνο στις 15-16 Αυγούστου γίνεται στο Κομμένο μνημόσυνο και τελετές σε ανάμνηση αυτής της θηριωδίας που δεν τιμά τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. (Στέφανος Παππάς, 1996 και Γκούβας Χαράλαμπος, 2009, Περιοδικό "Απειρος Χώρα": "Μνημόσυνο στό Κομμένο Αρτας", τεύχος Σεπτ. 2010).


Λεονάρντο Ντι Κάπριο: Προσπαθεί να παίξει μπιτς βόλεϊ και γίνεται viral - CNN.gr\nΛεονάρντο Ντι Κάπριο: Προσπαθεί να παίξει μπιτς βόλεϊ και γίνεται viral\nΕίναι εξαιρετικός ηθοποιός, ευαισθητοποιημένος με το περιβάλλον, ωραίος άντρας, έχει όλα τα καλά ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, αλλά με το μπιτς βόλεϊ δεν το 'χει...\nΟ βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός, βρέθηκε σε παραλία στο Μαλιμπού μαζί με πολυάριθμη παρέα, και κάποια στιγμή σηκώθηκαν να παίξουν μπιτς βόλεϊ. Η παρέα χωρίστηκε σε δύο ομάδες και φαίνεται πως οι αντίπαλοι του ΝτιΚάπριο ήταν αρκετά ανταγωνιστικοί, ενώ ο ίδιος δεν αποδείχθηκε και πολύ καλός στο συγκεκριμένο σπορ...\nΤελικά, σε μία φάση, ένας από αυτούς έκανε ένα καρφί, που βρήκε στο πρόσωπο τον 44χρονο ηθοποιό.\nΑν και προσπάθησε να κάνει μια μανσέτα, τελικά η μπάλα κατέληξε στο πρόσωπό του και για κακή του τύχη, το στιγμιότυπο απαθανατίστηκε από κάποιον που βρισκόταν στο σημείο. Η φωτογραφία ανέβηκε στο Twitter και φυσικά έγινε viral, καθώς δεν ήταν λίγοι αυτοί που ήθελαν να πικάρουν τον γνωστό ηθοποιό, ο οποίος πρόσφατα παρουσίασε ένα ακόμα ντοκιμαντέρ για την κλιματική αλλαγή, στις Κάννες.\nΨΥΧΑΓΩΓΙΑ\t· ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΙΚΑΠΡΙΟ\t· ΜΠΙΤΣ ΒΟΛΕΪ


Sihamosaurus Tsifoutius Chrimatistirious - Ας Μιλήσουμε Επιτέλους\n2/15/2018 12:30:00 π.μ.\nH ελληνική διαστημική υπηρεσία ΜΑΣΑ κάνει και έρευνες εδάφους. Γήινου εδάφους. Σε μία από αυτές που έγιναν στην ελληνόφωνη πολιτική πανίδα, ανακάλυψε ένα ον παμπόνηρο, αδίστακτο και από ιδεολογικής άποψης πιο αηδιαστικό και από πρασινοκίτρινη γλίτσα που τρέχει από τη μύτη του Αλιεν (του εξωγήινου τέρατος, που όλο κυνηγά τη Σιγκούρνι Γουίβερ). Ο Σιχαμόσαυρος τσιφούτιος χρηματιστήριος είναι δίποδο ερπετοειδές και ανήκει στη συνομοταξία των ασπόνδυλων πρασινοφρουρών εκσυγχρονιστών.\nΠού τον θυμηθήκαμε τον Κώστα Σημίτη;\nα) Δεν ξεχνιέται. Ποτέ.\nβ) Σήμερα είναι η ημέρα των ερωτευμένων.\nγ) Είχαμε πάλι ντράβαλα στα Ιμια.\nδ) Χθες ο Παρασκευάς Αυγερινός ομολόγησε ότι επί ημερών Σημίτη το ΠΑΣΟΚ πήρε χρήματα από τη Siemens.


Το πιάνο της πολυκατοικίας №31\nRead in Bulgarian by the author\nAn excerpt from The Piano in Block 31 by Lea Cohen\nΔιήγημα της συγγραφέως Lea Cohen από τη Βουλγαρία. Μετάφραση: Ζντράβκα Μιχάιλοβα.\nΣτην πολυκατοικία μας το πιάνο αυτό εμφανίστηκε εντελώς αναπάντεχα (στα καλά καθούμενα). Η θέση του εκεί ήταν ασυνήθιστη σαν φράκο σε χωριάτικο πανηγύρι, σαν αμερικάνικη ταινία στους βουλγάρικους κινηματογράφους ή σαν συνταγή με τρούφες στο περιοδικό «Σύγχρονη γυναίκα»1. Σήμερα, τριάντα χρόνια αργότερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει αισθητά, αφού βλέπω άνδρες με γένια οξυζενέ να φοράνε φορέματα χορού στο «πράιμ τάιμ» της τηλεόρασης, δεν μπορούμε να ησυχάσουμε από αμερικάνικα έργα στις κινηματογραφικές αίθουσες, ενώ βουλευτές του τόπου μας εξηγούν δημόσια στον άφραγκο λαό τις γαστρονομικές ιδιαιτερότητες του μανιταριού με τιμή χρυσού.\nΗ πολυκατοικία №31 βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην πολυκατοικία №13! Κανείς δεν ήταν σε θέση να μου εξηγήσει σε τι οφειλόταν το μπέρδεμα αυτό στην αρίθμηση. Πριν και μετά από αυτήν τα συμμετρικά τοποθετημένα κτίρια του συμπλέγματός των πολυκατοικιών μας ακολουθούσαν την κανονική αριθμητική αλληλουχία. №11, №12, №13 και ξαφνικά, πάνω στη βόρεια πλευρά του κτιρίου που μισοέβλεπε ανατολικά, ξεπρόβαλλε ένα μεγάλο ορνιθοσκαλισμένο νούμερο, γραμμένο με μαύρη λαδομπογιά:\n«Σύμπλεγμα»2 ήταν μία λέξη, η οποία δεν είχε τίποτα να κάνει με την ιδέα μου περί σπιτικής θαλπωρής. Για μένα η λέξη σύμπλεγμα (συγκρότημα) ισοδυναμούσε με στρατώνες. Είχα ακούσει να τη χρησιμοποιούν ως ορισμό ψυχικής απόκλισης, την οποία φανταζόμουν ως κάποιο νευρικό τικ. Όχι πως με ενδιέφερε ιδιαίτερα τι ακριβώς σήμαινε αυτή, όμως τη συνέδεα με άλλες, νιόφερτες στη ζωή και τη γλώσσα μας λέξεις. Όπως, ΚΟΜπινάτ3 (μεταλλουργίας, κρεατοβιομηχανίας), ΚΟΜάντα4 (του Τιμούρ), ΚΟΜαντίρ5 (παρτιζάνων), ΚΟΜπάιν6 και αντίστοιχα ΚΟΜπαϊνέρ7 (καθώς επίσης και το θηλυκό γένος της λέξης αυτής, ΚΟΜπαϊνέρκα, που την είδα σε μια σοβιετική ταινία), ΚΟΜισάρ (πολιτικός, αγαπητός ήρωας της σοβιετικής επαναστατικής θεματολογίας και των ανεκδότων για τον Τσαπάεβ8), ΚΟΜσομόλ (η οργάνωση της οποίας ήμουν μέλος ώσπου έμεινα έγκυος για πρώτη φορά) και φυσικά ΚΟΜπάρτια και ΚΟΜιντέρν (την ιστορία των οποίων μελετούσα υποχρεωτικά στην ένατη τάξη του γυμνασίου, όταν ακόμη έπαιρνα καλούς βαθμούς).\nΣτα χρόνια της άμυαλης νιότης μου φανταζόμουν ότι θα κατοικούσα σε δρόμο με ποιητικό όνομα όπως Ακακία, Μη με λησμόνει ή κάτι παρόμοιο, και όχι σε κτίριο με αρίθμηση φυλακής. Αργότερα, όταν πραγματικά βρέθηκα για λίγο σ’ αυτήν, μια από τις συγκρατούμενές μου μού διηγιόταν πως και στη Νέα Υόρκη οι δρόμοι είχαν μόνο αριθμούς: Τρίτη Λεωφόρος, Πέμπτη Λεωφόρος κ.ο.κ. Η ίδια είχε πάει εκεί και ισχυριζόταν πως η γωνία της Πέμπτης Λεωφόρου και κάποιου αριθμημένου δρόμου, θαρρώ πως ήταν της 42η οδού, ήταν ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη του κόσμου. Ίσως αυτό να αλήθευε, δεν είχα όμως τρόπο να το ελέγξω.\nΜερικές φορές αναρωτιόμουν αν το βιογραφικό μου θα φάνταζε διαφορετικό , αν μερικοί άνθρωποι δεν είχαν καταφέρει με μέσον να σφηνώσουν τη δική τους αυθαίρετη πολυκατοικία №31 στη θέση του αρχικά προβλεπόμενου πράσινου χώρου. Αστειεύομαι! Αφού εμείς δεν είχαμε βιογραφικά και όταν αυτό ήταν απαραίτητο συμπληρώναμε «αυτοβιογραφικές φόρμες»! Οι αυτοβιογραφικές φόρμες πάντα άρχιζαν με την εξής υποχρεωτική παράγραφο: «Κατάγομαι από...». Ακολουθούσε η φράση «...φτωχή εργατική οικογένεια» (η ζαριά που κέρδιζε), «από οικογένεια εργαζόμενων χωρικών» (και αυτό επίσης έκανε), ενώ η δική μου περίπτωση, «από οικογένεια υπαλλήλων», ήταν η πιο απελπιστική εκδοχή! Δεν είχα μεγάλες πιθανότητες με τους χωρισμένους γονείς μου, επειδή ο πατέρας μου ήταν αρχιτέκτονας και η μάνα μου καθηγήτρια γερμανικών. Η απόλυτη «αυτοβιογραφική» καταστροφή! Ευτυχώς ο Κόστα είχε τη σωστή «αυτοβιογραφία» και γι’αυτό μας έδωσαν το εν λόγω διαμέρισμα. Η αντίστοιχη ΚΟΜίσια1 είχε εξετάσει την «αυτοβιογραφία» του, την είχε βρει «ικανοποιητική» και είχε διατάξει να μας παραχωρήσουν το διαμέρισμα στον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας №31. Έτσι εγκαταστάθηκα εκεί. Αντίο ακακίες, μη με λησμόνει και άλλες νοσηρές φαντασιώσεις!\nΟι κάτοικοι της πολυκατοικίας ήταν, που λέει ο λόγος, κάθε καρυδιάς καρύδι. Τα διαμερίσματα στους τελευταίους τρεις ορόφους ήταν ευρύχωρα, είχαν βεράντες και εκεί έμενε κόσμος «με μέσον». Τους ξεχώριζες από μακριά, σχεδόν δε μιλούσαν με τους υπόλοιπους, περνούσαν από δίπλα μας για να μπουν στο ασανσέρ λες και μας σιχαίνονταν, και είχαν ατομικές θέσεις στο πάρκινγκ, όπου άφηναν τα Lada τους βγαλμένα σαν από το κουτί. Στους πιο κάτω ορόφους έμεναν εργάτες του μεγάλου ΚΟΜπινάτ μεταλλουργίας, μέτοικοι από την επαρχία ή απλά άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν κανέναν να τους βοηθήσει να πάνε σε κάποιο πιο χαριτωμένο σημείο στο κέντρο ή στα νότια προάστια, όπου οι δρόμοι είχαν ονομασίες λουλουδιών, προοδευτικών ποιητών ή πεσόντων στη μάχη παρτιζάνων, και όχι απλά νούμερα γραμμένα με μαύρη λαδομπογιά στον τραχύ σοβά, όπως της δικής μας πολυκατοικίας №31!!!\nΟι γείτονες στον όροφό μας ήταν διαφορετικοί απ’ όλους τους άλλους στην πολυκατοικία.\nΤο να έχουμε στη διπλανή μας πόρτα μια οικογένεια μουσικών ήταν για μας ασυνήθιστο, μας έκανε μάλιστα να νιώθουμε και σύγχυση. Αισθανόμουν διαφορετική απ’ αυτούς κι αυτό μου έφερνε αμηχανία. Ήμασταν πέντε στο διαμέρισμά μας, κι είχα συνηθίσει με τη φασαρία των παιδιών, με τα ηχηρά ρεψίματα του Κόστα, -που έκαναν τα μεγαλύτερα να γελούν, ενώ στη μικρή προκαλούσαν τα κλάματα, - με τη μυρωδιά τσιγαρισμένου κρεμμυδιού, χωρίς της οποία ο Κόστα δεν μπορούσε να ζήσει. Από το δικό τους διαμέρισμα δεν έφταναν μυρωδιές, μέχρι τις σκάλες ακούγονταν νότες από πιάνο, ήχος βιολιού ή απλά ησυχία... Στο σπίτι μας είχε βαβούρα, λες και ήταν καπηλειό, ενώ στο σπίτι τους, όταν δεν έπαιζαν μουσική, επικρατούσε ησυχία σαν σε αναγνωστήριο. Μόνο που ούτε εκείνοι σύχναζαν σε καπηλειά, ούτε εμείς διαβάζαμε βιβλία, έτσι ώστε δεν υπήρχε άλλος τρόπος να διασταυρωθούμε παρά στις σκάλες ή στο ασανσέρ.\nΟ γάμος μου με τον Κόστα απογοήτευσε σφόδρα τη μητέρα μου, η οποία ήταν εκλεπτυσμένη κυρία. Μαζί με άλλη μια διαζευγμένη φιλενάδα της με είχαν πάει μερικές φορές σε συναυλίες συμφωνικής μουσικής ή χορωδίας για να δώσουν σωστή κατεύθυνση στη διαπαιδαγώγησή μου. Αυτή, δηλαδή η αγωγή μου, απέτυχε οριστικά στα μάτια τους, αφού με είδαν να πετάω χάρτινα μπαλάκια στον ομιλητή σε μία ποιητική ανάγνωση και αφού με πήρε ύπνος βαθύς στην παράσταση της όπερας «Ντάμα Πίκα».\nΔεν υπήρχε τρόπος να εξηγήσω στη μητέρα μου πως τα μέρη όπου με πήγαινε ο Κόστα, τουλάχιστον στην αρχή, είχαν για μένα πιο πολύ ενδιαφέρον από τις συναυλίες και τις αναγνώσεις της, ενώ η «Ντάμα Πίκα» στάθηκε η αιτία να μισήσω την όπερα για όλο το υπόλοιπο της ζωής μου, επειδή η τετράωρη διάρκειά της αποδείχθηκε η πιο πολύωρη πολιτιστικο-εκπαιδευτική δοκιμασία στην οποία με είχαν υποβάλει ποτέ. Επειδή ο Κόστα έπαιζε χόκεϊ - ήταν τερματοφύλακας της ομάδας του - τα εν λόγω μέρη ήταν κυρίως αγώνες χόκεϊ και προπονήσεις, που προηγούνταν, συνοδεύονταν ή ακολουθούνταν από επισκέψεις σε μπαρ και κέντρα διασκέδασης, καθώς και στο δικό του, παραχωρημένο από την αθλητική του λέσχη, διαμέρισμα, όπου κύριο, και για τους δύο μας, ενδιαφέρον παρουσίαζε το κρεβάτι του. Σ’ αυτό έμεινα έγκυος, πριν ακόμη τελειώσω την τελευταία τάξη του γυμνασίου, κι έτσι δεν είχε πολλές επιλογές: αναγκάστηκα, αντί να καθίσω στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου όπου η μητέρα μου ονειρευόταν να με δει, να επιλέξω το καροτσάκι των μωρών, το οποίο έσπρωχνα επί επτά ολόκληρα χρόνια, καθώς οι εγκυμοσύνες μου ακολουθούσαν η μία την άλλη με τον ρυθμό των σεζόν του χόκεϊ.\nΤα πράγματα ήρθαν έτσι που, όταν ο Κόστα σταμάτησε να παίζει χόκεϊ, κι εγώ έπαψα να μένω έγκυος. Στην αρχή ο άνδρας μου προσπάθησε να γεμίσει το κενό αυτού του σπορ πολυτελείας με αλκοόλ, όμως δεν ήταν πια σε θέση να το πληρώνει με συνάλλαγμα, το οποίο στο παρελθόν έρεε άφθονο από τους αγώνες στο εξωτερικό. Όμως ο Κόστα βρήκε τη λύση σ’ αυτό το πρόβλημα. Άρτι εμφανισθέντες φίλοι, για τους οποίους είχα βάσιμες υποψίες ότι σχετίζονταν με τη μιλίτσια1, του έφερναν στο σπίτι ολόκληρες κούτες με ακριβά ποτά, τα οποία γρήγορα έγιναν η σχεδόν αποκλειστική του ενασχόληση. Μεθούσε γρήγορα και περιέπιπτε σε ελεεινές καταστάσεις που απωθούσαν ακόμη και τα παιδιά ή Μεθούσε γρήγορα φθάνοντας σε ελεεινή κατάσταση που απωθούσε ακόμη και τα παιδιά. Με ποιό τρόπο ανταπέδιδε αυτήn την αφθονία οινοπνευματωδών ποτών και τα μάτσα χαρτονομισμάτων που διέθετε, ήταν ένα θέμα που προτιμούσα να μην πολυσκέφτομαι. Ύστερα από περίπου μισό χρόνο που ο Κόστα πέρασε σε λήθαργο αλκοολικής μέθης, αποφάσισα να βρω μια δουλειά, παρόλο που τα λεφτά δεν έλλειπαν από το σπίτι. Απλά αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος να βρίσκομαι μακριά από τον Κόστα, έστω λίγες ώρες την ημέρα. Έπιασα δουλειά ως τηλεφωνήτρια στο ταχυδρομείο. Επέλεξα αυτή την απασχόληση, επειδή ήταν με βάρδιες που μου έδιναν μια σχετική ελευθερία και επειδή μου άρεσε να μιλάω με διάφορους ανθρώπους, κάτι το οποίο απέφευγα να κάνω με τον Κόστα λόγω των αδιάκοπων παραπόνων του ή των χυδαίων αστείων που μου έκανε και που ο ίδιος περνούσε για φιλοφρονήσεις ή για εκλεπτυσμένο χιούμορ.\nΣπάνια βλέπαμε τους γείτονές μας, όμως η ζωή τους ερέθιζε την περιέργειά μου, και προφανώς όχι μόνο τη δική μου.\n-Δεν πηδιούνται αυτοί οι άνθρωποι; εξέφρασε την απορία του μια μέρα ο Κόστα με τον χαρακτηριστικό του λεπτό τρόπο.\n-Γιατί;, ρώτησα μόνο και μόνο για να απαντήσω κάτι.\n-Μα, ποτέ δεν ακούω τα κρεβάτια τους να τρίζουν, ούτε τα στρώματά τους να βογκούν.\nΠράγματι, ένας μόνο τοίχος χώριζε την κρεβατοκάμαρά τους από τη δική μας. Κατασκευασμένος σύμφωνα με τα στάνταρ των σοσιαλιστικών προκάτ και έχοντας την ιδιότητα όχι μόνο να τον διαπερνούν οι ήχοι, αλλά και μερικές πιο επίμονες μυρωδιές, ο τοίχος αυτός θα έπρεπε που και που να μας παραχωρεί τις πληροφορίες που επιθυμούσε να πάρει ο Κόστα.\n-Η γειτόνισσα είναι νοστιμούλα, συνέχισε τους συλλογισμούς του ο Κόστα.\nΤου έριξα μια γεμάτη υποψία ματιά. Ήξερα τον άντρα μου, θεωρούσε ανδρική του υποχρέωση, αν όχι να «πηδήξει» την κάθε γκόμενα που του πρόσφερε την κατάλληλη γι’ αυτό ευκαιρία, έστω να τη λιμπιστεί, και μάλιστα φωναχτά, ίσως για να επιβεβαιώσει τις φθίνουσες ορμές του. Δεν είχα κανένα λόγο όμως να ζηλεύω τον άνδρα μου εξαιτίας της γειτόνισσας. Ήταν ένα φινετσάτο λυγερό πλάσμα, που άφηνε πίσω της στις σκάλες ή στο ασανσέρ τη λεπτή μυρωδιά ενός ανεπαίσθητου αρώματος λουλουδιών, κι απορούσα τι άραγε να έτρωγε, αφού οι προκάτ τοίχοι που μας χώριζαν ποτέ δεν επέτρεπαν να περάσει η μυρωδιά μαγειρεμένου φαγητού που πλανιόταν παντού στην πολυκατοικία. Δεν πίστευα ότι κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες θα καταδεχόταν να κοιτάξει τον δικό μου τον Κόστα που, παρά τη δόξα του πρώην χοκεϊστα, ήταν ήδη πρησμένος και περπατούσε με τα πόδια λίγο ανοιγμένα, λες και κάτι τον εμπόδιζε μέσα στο παντελόνι.\n-Μαμά, σήμερα έπαιξα πιάνο! – καυχήθηκε μια μέρα η κόρη μου η Ίβα. – Η Νίνα με προσκάλεσε σπίτι τους και μου έδειξε πως να κινήσω τα χέρια μου στα άσπρα και μαύρα πλήκτρα.\nΈτσι έμαθα το όνομά της.\n-Και τί άλλο σε έμαθε η θεία Νίνα; – έδειξε περιέργεια ο Κόστα.\n-Να μη την λέω «θεία», γιατί δεν ακούγεται κομψό.\nΤο πήρα απόφαση ότι ήρθε η σειρά μου και μερικές μέρες αργότερα, παραμονεύοντας τη στιγμή που από το διαμέρισμα των γειτόνων δεν ακουγόταν ούτε πιάνο ούτε βιολί, χτύπησα το κουδούνι τους. Πέρασαν μερικά λεπτά πριν μου ανοίξει ο άντρας της Νίνα. Είχε πάει σχεδόν μεσημέρι, όμως εκείνος εμφανίστηκε αναμαλλιασμένος, με τις πιτζάμες, με κοκκινισμένα από τον ύπνο μάτια. Το διαμέρισμά τους ήταν βυθισμένο μέσα στο σκοτάδι, επειδή όλες οι κουρτίνες ήταν τραβηγμένες. Με κοίταξε με κατάπληξη, χασμουρήθηκε και έσιαξε λίγο τις πιτζάμες του, περιμένοντας με ερωτηματικό βλέμμα. Κρατούσα ένα πιάτο με στρούντελ που είχα ετοιμάσει το πρωί (μια από τις αγαπημένες συνταγές της μητέρας μου) και του το έδωσα. Εκείνος ταλαντεύτηκε για μια στιγμή, πήρε το στρούντελ και σιάζοντας τα αναμαλλιασμένα από τον ύπνο μαλλιά του εξήγησε:\n- Χθες βράδυ είχαμε ηχογράφηση, γύρισα στο σπίτι στις τέσσερις το πρωί. Ακόμη δεν χόρτασα ύπνο. Η Νίνα προφανώς έχει ήδη πάει στην πρόβα. Περάστε, μην στέκεστε στην πόρτα, θα φτιάξω καφέ.\nΔεν περίμενα δεύτερη πρόσκληση, με έτρωγε η περιέργεια να δω πως ζούσαν οι παράξενοι γείτονές μου. Μπήκαμε στην κουζίνα. Το τραπέζι ήταν πορτοκαλί χρώματος, οι καρέκλες ήταν φτιαγμένες από διαφανές πλέξιγκλας. Μέχρι τότε ποτέ δεν είχα δει τέτοια πολυχρωμία σε μια απλή κουζίνα. Και τα ντουλάπια ήταν σε απαλή απόχρωση του πράσινου της χλόης, σαν παιδικά παιχνίδια. Ο χώρος είχε τις διαστάσεις της κουζίνας μου, όμως στη δική τους αισθάνθηκα σαν να ήμουν σε κήπο, φτιαγμένο από ανοιχτό πράσινο, πορτοκαλί και αίσθηση καθαριότητας, όπου μπορούσα να καθίσω ήρεμα σε κάποια από τις διάφανες καρέκλες, χωρίς να φοβάμαι ότι θα λεκιάσω τα ρούχα μου.\n-Είναι πολύ όμορφο το σπίτι σας, – δεν μπόρεσα να μην παινέσω την πρωτότυπη διακόσμηση.\n-Ε, μάλιστα, η Νίνα είναι μεγάλη εστέτ. Είναι σε θέση να κινήσει ουρανό και γη για να βρει κάτι, που άλλος δεν θα ήξερε πού να το ψάξει. Με λένε Βλάντι, εσάς;\n-Εγώ είμαι η Τζένη – ποιός ξέρει γιατί το αμόλησα αυτό απαντώντας.\nΣτην πραγματικότητα το όνομά μου ήταν Γκένκα, «Τζένη» με έλεγε μόνο εκείνη η χωρισμένη φιλενάδα της μάνας μου, κάτι που έβρισκα ότι παραήταν προσποιητό.\nΟ Βλάντι έφτιαξε καφέ σε μια κουβανέζικη καφετιέρα, ελκυστικό άρωμα γέμισε την κουζίνα, οι δύο μας πίναμε γουλιά-γουλιά το αρωματικό υγρό, προς μεγάλη μου χαρά εκείνος πήρε ένα κομματάκι του στρούντελ μου και μάλιστα σε ένδειξη ευχαρίστησης μουρμούρισε «Μμμμ». Η πιτζάμα του ήταν ξεκούμπωτη στο στήθος, μπορούσα να δω πόσο λείο, άτριχο και χωρίς λίπος ήταν το κορμί του. Όσο πηγαινοερχόταν στην κουζίνα, το μάτι μου πήρε μερικές ανυπάκουες τρίχες, οι οποίες ξεπρόβαλλαν από το ανοιγμένο παντελόνι της πιτζάμας του και αυτή η θέα μου προκάλεσε μια παράξενη συγκίνηση.\n-Ε, Τζένη, πώς νιώθετε στην πολυκατοικία; Έχετε πολύ καιρό εδώ;\n-Δεν είναι καθόλου άσχημα – απάντησα με υπερβολικό ενθουσιασμό για να κρύψω την ταραχή που μ’ έπιασε στη τη θέα της μισανοιγμένης πιτζάμας του. – Αρκεί τα παιδιά να μη μουτζουρώνουν τις σκάλες και το ασανσέρ να μη χαλάει μια φορά τη βδομάδα. Ο Κόστα, ο άνδρας μου – εξήγησα εγώ – λέει, ότι αυτή είναι μια από τις γειτονιές της Σόφιας με προοπτική.\n-Προοπτική για ποιό πράγμα; – ρώτησε με ειρωνικό ύφος ο Βλάντι.\n-Μα, για να ζήσει κανείς – απάντησα συγχυσμένη εγώ.\n-Γιατί, μήπως είναι ζωή αυτή; – υπομειδίασε ο γείτονας. – Μη μου δίνετε σημασία, ακόμη έχω ξινίλα από χθες το βράδυ. Το στρούντελ σας είναι πεντανόστιμο. Θα ξαναβρεθούμε, έχω ήδη αργήσει – προσέθεσε εκείνος και ξαφνικά σηκώθηκε βιαστικά.\nΟι πιτζάμες του άνοιξαν εντελώς και άθελά μου κάρφωσα τα μάτια μου στο λεπτό του κορμί, που η λεία του ασπράδα αποτελούσε πρόκληση για τη βυθισμένη στην αναισθησία σεξουαλικότητά μου, όντας βαριεστημένη από τα μεθυσμένα χάδια του Κόστα και αηδιασμένη από τη συνήθειά του να με μεταχειρίζεται στο κρεβάτι σαν να ήμουν πόρνη. Ο Βλάντι πρόσεξε το βλέμμα μου, κούμπωσε βιαστικά τα κουμπιά και σχεδόν μ’ έσπρωξε έξω στο πλατύσκαλο.\n-Ξέρεις κάτι – είπα το ίδιο εκείνο βράδυ στον Κόστα – νομίζω ότι οι γείτονές μας από την άλλη μεριά του τοίχου πηδιούνται μια χαρά.\nΟ Κόστα γούρλωσε τα μάτια.\n-Τί έπαθες; Μήπως τους δοκίμασες;– γέλασε χοντροκομμένα, ενώ εγώ κακάρισα για να μη δίνω άλλες εξηγήσεις.\nΤην επόμενη βδομάδα είχαμε «Σάββατο του Λένιν»1. Για την πρωτοβουλία αυτή, ως συνήθως μας ειδοποίησε η θείτσα που έμενε στη μικρή πολυκατοικία απέναντι και εργαζόταν ως «θείτσα-παιδονόμος» στον κοντινό παιδικό σταθμό. Αν και ημιαγράμματη, σε γενικές γραμμές η θεία Πένκα ήταν καλή γυναίκα. Δεν ξεχνούσε τα γενέθλια των παιδιών και πάντα τους έκανε κάποιο δωράκι. Κυρίως βιβλιαράκια. Ίσως το γεγονός ότι η ίδια διάβαζε με δυσκολία την εξωθούσε να αγοράζει βιβλία για τους άλλους. Μάλιστα για τα τελευταία γενέθλια της Ίβα είχε προσπαθήσει να της γράψει ιδιόχειρη αφιέρωση, όμως οι περιορισμένες της γνώσεις τής γραμματικής είχαν καταλήξει στην κατασκευή της ακόλουθης παράξενης επιγραφής: «Χρονιά πολλά, να τα «εκατοσταρίσεις». Σχεδόν όπως στο Γουίνι το Αρκουδάκι!\nΑυτή η αγαθή γυναικούλα, η κατ’ επάγγελμα «θείτσα», μεταμορφωνόταν σε άρπυια, όταν έπρεπε να οργανώσει κάποια δράση στη γειτονιά. Την είχαν εκλέξει υπεύθυνη για τα κοινά και τριγυρνούσε από πόρτα σε πόρτα με κάθε είδους καταλόγους για να μαζεύει τη συνδρομή για τον Ερυθρό Σταυρό, το Πατριωτικό Μέτωπο2 ή για να πουλήσει γραμματόσημα που ήταν υποχρεωτικό να τα αγοράσουμε υπέρ της ανέγερσης νέου μνημείου του σοσιαλισμού στην κορυφή Μπούζλουτζα1, υπέρ των Χιλιανών, Σομαλών, Κουβανών και άλλων συντρόφων ανά τον κόσμο, ακόμη και υπέρ του Πανεπιστημίου «Πατρίς Λουμούμπα», που το όνομά του το είχε γράψει η θεία Πένκα με τον παιδικό της γραφικό χαρακτήρα κατά τον εξής τρόπο: «Πετρίσλο Μούμπα» και ποιός ξέρει γιατί νόμιζε ότι ήταν ο αδελφός του Φιντέλ Κάστρο. Πάντα βρισκόταν κάποια αφορμή για να εμφανιστούν οι κατάλογοι αυτοί, που περιφέρονταν στους ορόφους, και, κατά τη γνώμη μου, είχαν μία μυστηριώδη επίδραση πάνω στη ζωή μας. Είχα την εντύπωση ότι το ευτελές ποσό της συνδρομής και οι υπογραφές μας στους καταλόγους μας εξαγόραζαν λίγη ηρεμία και ασφάλεια, που η θεία Πένκα μπορούσε να μας τις εξασφαλίσει με την ιδιότητά της του θεματοφύλακα του σοσιαλισμού και της τάξης στη γειτονιά.\n-Δε θα υπογράψω! – άκουσα την ακλόνητη φωνή του νέου γνώριμού μου, του Βλάντι, που την ακολούθησαν οι αγανακτισμένες φωνές της θείτσας Πένκα. Το επικείμενο «Σάββατο του Λένιν» την είχε μεταμορφώσει σε αμείλικτη άρπυια της γειτονιάς.\nΆνοιξα προσεκτικά την πόρτα και βγήκα στο πλατύσκαλο.\nΗ θεία Πένκα έσπρωχνε το στυλό στα χέρια του γείτονα, ενώ εκείνος την απέκρουε επαναλαμβάνοντας επίμονα.\n-Δεν καταλάβατε κυρία μου, σας εξήγησα ήδη! Δε θα υπογράψω και δε θα λάβουμε μέρος ούτε εγώ ούτε η σύζυγός μου στο «Σάββατο του Λένιν» σας για καλλωπισμό της γειτονιάς. Εμείς είμαστε μουσικοί και βγάζουμε το ψωμί μας με τα χέρια μας αυτά. Αυτά είναι τα εργαλεία μας. Δεν είμαι σε θέση ούτε μου επιτρέπεται να κρατάω φτυάρι.\n-Τον άκουσες πόσο προσβλητικά μου μίλησε; – απευθύνθηκε σε μένα η θεία Πένκα. – Με είπε «κυρία».\nΕίδα και απόειδα, όμως δεν τόλμησα να πάρω θέση στο διαπληκτισμό τους.\n-Τα φτυάρια είναι για μας, ενώ τα βιολιά είναι για σας, έτσι;– έβαλε τις φωνές η θεία Πένκα, που καταλήφθηκε από απροσδόκητη ευγλωττία. –Δεν μπορεί να γίνει το αντίστροφο;\n-Δεν μπορεί – της απάντησε ήρεμα ο Βλάντι.\n-Και ποιός θα καθαρίζει τότε τους δρόμους, ποιός θα φυτεύει δεντράκια;\n-Αυτό δεν με αφορά – αποκρίθηκε απότομα ο Βλάντι.\n-Ε, σίγουρα θα βρεθεί κάποιος – προσπάθησα να επέμβω για να διακόψω τον ανόητο καυγά τους.\nΚαταλάβαινα το μουσικό-γείτονά μας, που δεν ήθελε να τραυματίσει τα χέρια του. Γιατί δεν το εξηγούσε στη θεία Πένκα; Ίσως και εκείνη να το καταλάβαινε! Ξαφνικά μου πέρασε από το μυαλό ότι εκείνος δεν διαπληκτιζόταν με την ίδια, αλλά με ολόκληρο το σύστημα που τον εξανάγκαζε να κάνει κάτι για το οποίο δεν είχε καμία όρεξη, ίσως να το θεωρούσε ακόμη και χαζό.\n–Ορίστε, όλοι εμείς θα συμμετέχουμε, και τα παιδιά θα βοηθήσουν. Όποιος μπορεί, θα δουλέψει, θεία Πένκα, μη βάζεις τους ανθρώπους να το κάνουν με το ζόρι – προσπάθησα να διακόψω τη διαμάχη τους.\n-Υπογράψτε εδώ – δεν κατέθετε τα όπλα η θεία Πένκα και ξανάδινε στον Βλάντι το στυλό και τον κατάλογο.\nΕκείνος την έκανε πέρα, όμως τα μάτια του συνάντησαν το παρακλητικό μου βλέμμα, ανασήκωσε συμβιβαστικά τους ώμους του και έβαλε την υπογραφή του στο χαρτί, προσθέτοντας:\n-Αυτό δεν αλλάζει τίποτα!\n-Να έρθετε όλοι το Σάββατο, ακριβώς στις εννιά – διέταξε αυστηρά αντί να μας αποχαιρετήσει η θεία Πένκα, γυρίζοντας προς τον Βλάντι. –Κι εσείς επίσης! Δεν θα πάθει τίποτα το βιολί για ένα πρωί.\n-Σας είπα ότι δε θά ’ρθω! – την έκοψε ο Βλάντι βροντώντας την πόρτα μπροστά από τη μύτη της.\n- Αυτό θα το δούμε! – είπε απειλητικά εκείνη, κατεβαίνοντας με ορμή τη σκάλα.\nΩς συνήθως, το «Σάββατο του Λένιν» πέρασε με πολλή φασαρία και ελάχιστο αποτέλεσμα. Η θεία Πένκα μας μοίρασε μερικά στραβωμένα φτυάρια, από κάπου βρέθηκε κι ένα τρίκυκλο καροτσάκι, οι άνδρες έκαναν πηγαδάκια και κυρίως κάπνιζαν τσιγάρα, ενώ για τα μάτια του κόσμου εμείς οι γυναίκες σκουπίσαμε μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας. Στις εννέα το πρωί ο Βλάντι βγήκε με το βιολί του στον δρόμο, πέρασε από δίπλα μας, μας χαιρέτισε ευγενικά κι έβαλε πλώρη για κάπου. Η θεία Πένκα κοκκίνισε από τον θυμό της, όμως δεν είπε τίποτα. Σουλατσάραμε μέχρι το μεσημέρι, ύστερα οι άνδρες ήπιαν από μια μπίρα κι ύστερα όλοι σκορπίστηκαν κι ο καθένας πήρε των ομματιών του. Ο ολάνθιστος κήπος, που στο όνομά του η γειτόνισσά μας γύριζε από σπίτι σε σπίτι για υπογραφές, δεν έγινε ούτε αυτήν τη φορά πραγματικότητα και αναβλήθηκε για το επόμενο Σάββατο, αφιερωμένο στον ηγέτη της Επανάστασης, μεταξύ του οποίου και της καθαριότητας της γειτονιάς, σύμφωνα με τα όσα ειλικρινά πίστευε η θεία Πένκα, υπήρχε κάποια μυστική αλληλεξάρτηση. Έτσι οι χώροι ανάμεσα στις πολυκατοικίες παρέμειναν απλά ένα σύνορο, σπαρμένο με άδεια πλαστικά μπουκάλια και μπουκάλια μπίρας, όπου τριγύριζαν μόνο αδέσποτα σκυλιά. Αυτά συνέβησαν στις αρχές Οκτωβρίου.\nΔύο μήνες αργότερα χτύπησε το κουδούνι στην πόρτα μας και ένας άνδρας με στρατιωτική στολή συστήθηκε ως απεσταλμένος της Υπηρεσίας Στρατού.\n-Δεν είναι κανείς απέναντι στους Ντραγκοστίνοβ; – με ρώτησε. – Έρχομαι για τρίτη φορά και κανείς δεν μου ανοίγει.\nΑνασήκωσα τους ώμους απορημένη.\n-Του φέρνω το προσκλητήριό του να πάει έφεδρος, δύο φορές έχω έρθει να του το αφήσω. Θα το παραλάβετε εσείς να του το δώσετε;\nΜε μια μηχανική κίνηση παρέλαβα το κιτρινωπό χαρτί κι έβαλα την υπογραφή μου σε ένα τετράδιο. Σύμφωνα με το προσκλητήριο, ο Βλάντι έπρεπε να παρουσιαστεί στις εφτά το πρωί την επόμενη Τρίτη, στον προαύλιο χώρο της Υπηρεσίας Στρατού, για να εκπαδευτεί ως έφεδρος σαράντα πέντε ημέρες.\nΔεν ήμουν από τη φύση μου καχύποπτη, όμως διέβλεψα μία αόρατη σχέση ανάμεσα στην ανυποταξία του βιολονίστα γείτονά μου εκείνο το Σάββατο και στη διαταγή αυτή, που θα τον έστελνε στα μέσα Δεκεμβρίου κάπου για στρατιωτικές μανούβρες.\nΌταν ακόμη έπαιζε χόκεϊ, ο Κόστα δεν κλήθηκε ούτε μια φορά για εκπαίδευση ως έφεδρος: αθλητές, ηθοποιοί, μουσικοί και άλλοι, με πιο ειδικά επαγγέλματα, απαλλάσσονταν συνήθως από το μέτρο αυτό, που εφαρμοζόταν πιο πολύ ως τιμωρία όπως κατά κανόνα ο κάθε εξαναγκασμός τήρησης νόμων και κανόνων. Ο ισχύων νόμος για τη στρατιωτική θητεία δεν ίσχυε για τους πιο πονηρούς και τους προνομιούχους, όπως δεν τους έπιαναν και τα πρόστιμα για υπερβολική ταχύτητα και για τη χρήση αλκοόλ στην οδήγηση ή οι δρακόντειοι περιορισμοί για την αγορά κατοικίας, Ι.Χ. ή για εκδρομές στο εξωτερικό. Οι σχέσεις που είχε δημιουργήσει εδώ και καιρό ο Κόστα στην Υπηρεσία Στρατού του είχαν εξασφαλίσει την ησυχία του. Μου είχε πει ότι, έναντι ενός μπουκαλιού εισαγόμενου ουίσκι, είχε κανονίσει να καταχωνιάσουν κάπου το στρατιωτικό του βιβλιάριο, σε σημείο τέτοιο, όπου δεν θα το εύρισκαν οι υπάλληλοι της Υπηρεσίας Εφέδρων.\n-Καλούν τον γείτονα να πάει έφεδρος – ανήγγειλα λακωνικά στον Κόστα την ίδια κιόλας μέρα, δείχνοντάς του την επιστολή από την Υπηρεσία Στρατού.\nΟ Κόστα γέλασε χοντροκομμένα και, μου φάνηκε, με μια κάποια κακεντρέχεια.\n- Τους μουσικούς σπάνια τους καλούν, πρέπει να έχει κάνει κάποιο στραβοπάτημα – επισήμανε εκείνος.\n-Δεν μπορείς να τον βοηθήσεις να ξεγαντζωθεί; Χειμώνας είναι, μου φαίνεται αρρωστιάρης. Εσύ έχεις μέσον στους στρατιωτικούς.\nΟ Κόστα ανατρίχιασε.\n-Για κοίτα! Πολύ πονόψυχη έγινες. Τί σε νοιάζει εσένα; Μήπως τρέχει κάτι μεταξύ σας;\nΉξερα την προστυχιά του Κόστα και δεν ήθελα να τον προκαλώ.\n-Όχι, τίποτα. Απλά μου πέρασε από το μυαλό, μιας κι είναι γείτονές μας.\n-Μήπως σου περνάει κάτι και από ’δώ;\nΆπλωσε το χέρι του, με τράβηξε βάναυσα κοντά του και τό ’χωσε κάτω από τη φούστα μου.\n-Σαν να έχεις υγρανθεί, μήπως πήγες κάπου;\n-Κόφ’ το, δεν αντέχω τις βλακείες σου – έδειξα τα δόντια μου και εγώ.\nΟ Κόστα ήδη με ψηλαφούσε, τα παιδιά ήταν στο σχολείο, κι έτσι δεν είχα πολλά περιθώρια διαφυγής. Έσφιξα τα δόντια και τον ανέχθηκα κι αυτή τη φορά. Τουλάχιστον μετά απ’ αυτό ηρεμούσε και μ’ άφηνε στην ησυχία μου για κάποιο διάστημα.\nΟ Βλάντι έφυγε «έφεδρος» μια βδομάδα αργότερα. Το βράδυ, πριν βγει από την πολυκατοικία νωρίς στις έξι, για πρώτη φορά ο λεπτός προκάτ τοίχος που μας χώριζε διαπεράστηκε όχι μόνο από το ταραχώδες τρίξιμο του κρεβατιού στην κρεβατοκάμαρα τους, αλλά και από τις οργισμένες φωνές του, καθώς και από το κλάμα της Νίνας. Ο Βλάντι έβριζε με δυνατή φωνή, μέσα από τον τοίχο που μας χώριζε έφταναν λέξεις και εκφράσεις, που προτιμούσα να τις ξεχάσω την ίδια κιόλας στιγμή και έφριττα με τη σκέψη ότι εκτός από μένα θα μπορούσε να τις ακούσει και κάποιος άλλος από τους γείτονες. Αποκαλούσε αλυσιδωτά το κράτος «σάπιο», τους κυβερνώντες «ηλίθιους», τους γείτονες «χαφιέδες και μπάτσους» και υποσχόταν στην κλαίουσα Νίνα, ότι ποτέ, ποτέ, μα ποτέ (δεν θυμάμαι πόσες φορές επανέλαβε τη λέξη αυτή) δε θα συμβιβαστεί μ’ όλα αυτά. Αντίθετα από μένα, ο Κόστα προσποιόταν ότι δεν άκουγε τίποτα, αν και λίγο πιο πριν είχε στήσει αυτί να ακούσει αν έτριζε το κρεβάτι τους. Πήγε στο καθιστικό, άνοιξε την τηλεόραση στη διαπασών κι έβαλε, ως συνήθως, ένα διπλό ουίσκι από τη νέα κούτα, που του είχαν φέρει πρόσφατα στο σπίτι με το άσπρο Lada με υπηρεσιακές πινακίδες.\nΕπειδή υποψιαζόμουν τη θεία Πένκα γι’ αυτήν την εφεδρική υπηρεσία-τιμωρία που έκαψε τους γείτονές μου, την επομένη, μόλις την είδα, πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμιο και χάρηκα ότι εκείνη δοκίμασε μία δυσάρεστη έκπληξη με την επίδειξή μου αυτή.\nΉταν στα μέσα Δεκεμβρίου, πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, από καιρό σε καιρό περνούσα από τη γειτόνισσα Νίνα, εκείνη με καλούσε να καθίσω στις διάφανες καρέκλες στο απαλό πράσινο της κουζίνας της, πίναμε καφέ στο πορτοκαλί τραπέζι, όμως τα χαρούμενα χρώματα δεν μπορούσαν να κρύψουν τη θλίψη και την ανησυχία της.\nΔύο φορές πήγε επισκεπτήριο – είχαν στείλει τον άνδρα της αρκετά μακριά - και γύριζε θλιμμένη και με κοκκινισμένα από το κλάμα μάτια.\n-Δεν πρέπει να λιώνεις έτσι – της είπα μια μέρα. – Ο καιρός περνάει, ο άντρας σου θα γυρίσει σύντομα στο σπίτι, θα δεις ότι όλα θα είναι περασμένα-ξεχασμένα. Μόνο νά ’ναι καλά στην υγεία του, τα άλλα δεν έχουν σημασία. Σας ζηλεύω πολύ που είσαστε τόσο δεμένοι.\nΉμουν απόλυτα ειλικρινής, εκείνη με κοίταξε κατάπληκτη και εγώ εξηγήθηκα:\n-Ξέρεις πόσες γυναίκες θα ήταν ευχαριστημένες να απαλλάσσονταν για κάποιο διάστημα από τους άντρες τους;\nΗ Νίνα μου έριξε μία ερωτηματική ματιά κι εγώ της τα εξομολογήθηκα όλα:\n-Μάλιστα, γιατί δεν έπαιρναν τον Κόστα έφεδρο, παραδείγματος χάριν; Και μία ανάσα θα έπαιρνα απ΄ αυτόν και θα έκοβε για λίγο το ποτό. Δε θα πάθαινε τίποτα δα, καμιά φορά και οι άντρες προτιμούν την αντρική παρέα.\n-Ο Βλάντι μισεί το στρατιωτικό τρόπο ζωής, τη βία, τον εξαναγκασμό. Γι’ αυτό το πήρε τόσο βαριά.\n-Το ξέρω – της απάντησα.\nΗ Νίνα με κοίταξε απορημένη.\n-Σας άκουσα το τελευταίο βράδυ πριν φύγει ο Βλάντι. Οι προκάτ τοίχοι είναι λεπτοί κι όλα ακούγονται. Πρέπει να προσέχετε πολύ τι λέτε.\nΕκείνη έμεινε άγαλμα στη θέση της και ρώτησε:\n-Δεν θα μας καρφώσεις, σε παρακαλώ;\nΔιέκρινα φόβο και απόγνωση στα μάτια της.\n-Όχι για χάρη μου, για χάρη του Βλάντι. Αν τον κλείσουν στη φυλακή, δεν θα αντέξει.\nΣώπασα και προσπάθησα να θυμηθώ όσα άκουσα. Να τον κλείσουν μάλιστα φυλακή, επειδή είχε πει το κράτος «σάπιο» και τους κυβερνώντες «ηλίθιους» μου φαινόταν σκέτη υπερβολή. Παρόμοιες κουβέντες άκουγες εκείνη την εποχή από όλες τις πλευρές, αλλά η μιλίτσια τις λάμβανε υπόψη μόνο αν είχε ήδη βάλει κάποιον στο στόχαστρο, ειδάλλως έπρεπε να κλείσουν στη φυλακή τον μισό πληθυσμό.\n-Δεν ξέρω τι σκέφτεστε να κάνετε,– είπα στην τύχη – πάντως πραγματικά πρέπει να προσέχετε πολύ.\n-Σε παρακαλώ, Τζένη, μην το πεις σε κανέναν. Ο Βλάντι τά ’χει σκεφθεί όλα. Αφού τα άκουσες ήδη, τί να σου το κρύψω; Θα φύγουμε από ’δώ. Θα την κοπανήσουμε. Όπως κατάλαβες, εκείνος φεύγει σε δύο μήνες για περιοδεία με την ορχήστρα και θα μείνει με φίλους μας. Εγώ έκανα αίτηση στο ίδιο διάστημα να πάω εκδρομή στην Ουγγαρία. Έτσι θα φτάσω στο Βελιγράδι και εκεί θα με περιμένουν. Μόνο μην το πεις σε κανέναν ότι άκουσες γι’ αυτά.\nΈμεινα άναυδη, δεν ήξερα τι να πω. Δεν είχα ακούσει τίποτα απ’ όσα μου έλεγε τώρα. Δεν είχα καταλάβει τίποτα. Λόγω του Κόστα και της τηλεόρασής του είχα χάσει την ουσία. Αυτά μόνο έλειπαν!\nΤο ίδιο βράδυ ρώτησα τον Κόστα αν θυμόταν τί είχαμε ακούσει μέσα από τον τοίχο, όμως εκείνος είτε νόμιζε ότι τον απασχολούσα με γυναικείο κουτσομπολιό είτε έκανε την πάπια. Εγώ επίσης προσπαθούσα να ξεχάσω όσα άκουσα, όμως μιας και το μοιράστηκε μαζί μου, το μυστικό της Νίνας έγινε κοινό και δεν μπορούσα πλέον να απαλλαγώ απ’αυτό.\n-Θα χρειαστώ συνάλλαγμα – μου είπε σε μερικές μέρες η Νίνα, ενώ πίναμε και πάλι τον καφέ μας στο πορτοκαλί της τραπέζι.\nΗ γειτόνισσά μου είχε εμφανώς αλλάξει τις τελευταίες βδομάδες που πέρασαν. Κάτω από τα μάτια της είχαν σχηματιστεί μαύροι κύκλοι σαν να έπασχε από χρόνια αϋπνία, είχε αδυνατίσει και η φούστα της έπεφτε από τη μέση της γύρω από τους αδύνατους γοφούς της.\n-Τουλάχιστον καμιά τρακοσαριά δολάρια δεν θα μπορούσες να μου βρεις κάπου;\n-Είναι επικίνδυνο. Και πώς θα τα βγάλεις; Αν τα βρουν πάνω σου, μπορούν και να σε κλείσουν φυλακή.\n-Μην ανησυχείς, θα βρω τον τρόπο εγώ, εσύ μόνο βοήθησέ με να τα αγοράσω. Έχω μερικά κοσμήματα από τη μητέρα μου, θα πληρώσω μ’ αυτά το συνάλλαγμα.\nΗ Νίνα πήγε στο διπλανό δωμάτιο, έψαξε στην γκαρνταρόμπα και έφερε μια σκούρα μπλε ξεφτισμένη βελούδινη σακουλίτσα. Έβγαλε τα περιεχόμενά της πάνω στο πορτοκαλί τραπέζι. Ένα χρυσό δαχτυλίδι με μεγάλο διαμάντι κύλησε προς εμένα, το πήρα στα χέρια μου και άρχισα να το περιεργάζομαι.\n-Αυτό έχει μείνει από τη γιαγιά μου, ο παππούς της το χάρισε όταν αρραβωνιάστηκαν. Είναι βιεννέζικο. Και αυτό το βραχιόλι ήταν δώρο στη μαμά μου από την πεθερά της: σμαράγδι με διαμάντια. Το ίδιο κι αυτά τα σκουλαρίκια. Τί νομίζεις, πόσα άραγε θα μπορέσω να πάρω για όλα αυτά;\n-Ιδέα δεν έχω! Θες να ρωτήσω τον Κόστα; Έχουν γυρίσει με την ομάδα του χόκεϊ όλη τη Δύση, κάτι θα ξέρει για τα πράγματα αυτά.\nΗ Νίνα δεν μου απάντησε, έβαλε τα κοσμήματα πίσω στη σακουλίτσα και την έχωσε στα χέριά μου.\n-Πάρ’ τα και ρώτα όποιον θες. Θα χρειαστώ τριακόσια δολάρια.\nΠρέπει να ομολογήσω ότι όλη η υπόθεση δεν μου πολυάρεσε ήδη από τότε. Πήρα τη σακουλίτσα με φόβο, λες κι η Νίνα είχε βάλει μέσα το ίδιο της το κεφάλι. Ακόμη δεν ήξερα ότι το κεφάλι ήταν το δικό μου.\nΤο βράδυ περίμενα να πάνε για ύπνο τα παιδιά, έβαλα στον Κόστα διπλή δόση ουίσκι και μάλιστα τον γλυκόπιασα – του τρίφτηκα -, διακινδυνεύοντας να με τραβήξει στην κρεβατοκάμαρα. Εκείνος μόνο ψηλάφησε τα κωλομέρια μου και ξανασήκωσε το ποτήρι, ενώ κοιτούσε, με τα μάτια καρφωμένα στην τηλεόραση, μαγνητοσκοπημένα κομμάτια της τελευταίας έκδοσης του «Χρυσού Ορφέα»1.\n-Η Ιορντάνκα είναι πολύ βυζού2 – αποφάνθηκε αρμόδια. – Λένε ότι πηδιόταν με τον Φιντέλ Κάστρο.\n-Άσε τις βλακείες, άκου τι ωραία που τραγουδάει η γυναίκα.\n-Δε βλέπεις πως έχει βάλει στο στόμα της το μικρόφωνο, λες κι είναι... Και ’σύ αν το πιάσεις στο στόμα σου έτσι, και ’σύ θα τραγουδήσεις...\nΈβγαλα τη βελούδινη σακουλίτσα και είπα:\n-Θέλω να σου δείξω κάτι.\nΆδειασα το περιεχόμενό της πάνω στο τραπέζι.\nΟ Κόστα γούρλωσε τα μάτια:\n-Πού τα βρήκες αυτά;\n-Η Νίνα μου τά ’δωσε, από τη μητέρα της είναι. Θέλει να τα πουλήσει. Να πάρει δολάρια.\n-Μα, αυτοί δεν είναι φτωχοί, τί τα θέλει τα δολάρια; Έχεις καμιά ιδέα πόσο στοιχίζουν αυτά;\n-Δεν έχω – απάντησα με κάθε ειλικρίνεια.\n-Το λιγότερο πέντε-έξι χιλιάδες, πάνω-κάτω όσο στοιχίζει μισό διαμέρισμα. Τά ’χει δηλώσει; Αν δεν τά ’χει δηλώσει, με το νόμο για απόκρυψη πολύτιμων αντικειμένων και χρυσού μπορούν να την κλείσουν ακόμη και στη στενή.\n-Έλα τώρα, κόψε τις βλακείες. Έχει ανάγκη από χρήματα η γυναίκα, θέλει γι’ αυτά τριακόσια δολάρια.\nΟ Κόστα ξεμέθυσε.\n-Πρέπει να τραβάνε πολύ ζόρι αυτοί οι άνθρωποι. Για πες μου εσύ γυναίκα, τί ξέρεις γι’ αυτή την ιστορία για να μη βρούμε τον μπελά μας.\n-Κόστα, σε παρακαλώ, άφησέ με – έβαλα τις φωνές εγώ, προσπαθώντας να ξεγλιστρήσω από τη λαβή των σιδερένιων μπράτσων του.\n-Λέγε, αλλιώς τώρα θα πάρω τους δικούς μου και τα κοσμήματά σου θα πάνε ντουγρού στη μιλίτσια.\n-Εντάξει, θα σου πω, όμως δε θα κάνεις καμιά ανοησία, υποσχέσου το.\nΟ Κόστα με άφησε, πήγε στην γκαρνταρόμπα, έψαξε για πολλή ώρα μέσα και, τέλος, έβγαλε κάτι πράσινα χαρτονομίσματα και μου τα έδωσε.\n-Πάρ’ τα τριακόσια δολάριά σου, για να δεις ότι είμαι ξηγημένος άνθρωπος, παίρνω αυτά εδώ τα σκουπίδια, όμως θέλω να ξέρω την αλήθεια.\nΠήρα τα λεφτά, πήρα ανάσα και είπα:\n-Έχουν αποφασίσει να κάνουν ένα ταξίδι οι άνθρωποι, τους χρειάζονται λίγα χρήματα.\n-Να κάνουν ένα ταξίδι, λες. Πού θα ταξιδέψουν; Χμμ, καλά.\nΜάζεψε τα κοσμήματα στη σακουλίτσα και την έκρυψε κάπου στην γκαρνταρόμπα.\nΉμουν τόσο ευχαριστημένη που όλα έγιναν σχετικά εύκολα, ώστε λίγο αργότερα έκλεισα τα μάτια μου σφιχτά και υπέμεινα για πολλοστή φορά το μούγκρισμά του πάνω μου. Σκεφτόμουν τη χαρά που θα έδινα στη Νίνα. Αλλά φανταζόμουν επίσης και τον Βλάντι, που η ανάμνηση για το λεπτό λευκό κορμί του δε με εγκατέλειπε.\nΟ Βλάντι γύρισε στο τέλος του Γενάρη και προς μεγάλη μου έκπληξη δεν έδειχνε βασανισμένος και πονεμένος, αλλά σκληραγωγημένος, ηλιοκαμένος και λίγο τραχύς, κάτι που όχι μόνο του πήγαινε, αλλά είχε και επίδρασή πάνω μου και πιο συγκεκριμένα στο σημείο εκείνο που γενικά ορίζεται με την έκφραση «λιώνουν τα σωθικά μου», η οποία χάριν ευπρέπειας χαρακτήριζε τις ιδιαίτερα ευαίσθητες ζώνες κάτω από τη μέση. Φαινόταν ήρεμος, σαν κάποιος που ξαναβρήκε τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που τον απασχολούσαν και τώρα δεν του έμενε άλλο παρά να προβεί σε δράση. Η Νίνα κι εγώ ξέραμε ποιά ήταν η απάντηση και αυτό μας έκανε να ανησυχούμε. Της είχα δώσει τα τριακόσια δολάρια του Κόστα την επομένη κιόλας, τα πήρε χωρίς σχόλια, ούτε χάρηκε ούτε συγκινήθηκε, και κατάλαβα ότι αυτά ήταν ένα μέρος του φόρτου που θα κουβαλούσε και από τον οποίο ίσως κρυφά ήλπιζε να απαλλαγεί.\nΑρχές του Μάρτη η ορχήστρα του Βλάντι έφυγε για την εν λόγω τουρνέ και μέσα από το λεπτό προκάτ τοίχο ψιλοάκουσα και πάλι τους ήχους των θυελλωδών ερωτικών τους περιπτύξεων και τα πνιγμένα αναφιλητά της γειτόνισσας.\n-Αυτοί εδώ κάνουν πιο πολύ θόρυβο στο κρεβάτι, όταν αποχαιρετιούνται – παρατήρησε φιλοσοφικά ο Κόστα και ξαναπήγε να ανοίξει την ένταση της τηλεόρασης.\nΕγώ άκουγα τα τριξίματα του κρεβατιού, μια αργά και ρυθμικά, μια δυνατά και γρήγορα, ανάλογα με τους ερωτικούς τους ρυθμούς, και η καρδιά μου βούλιαζε, λες και ο Βλάντι αποχωριζόταν εμένα. Περισσότερο από οποτεδήποτε ένιωθα εκείνο το «λιώνουν τα σωθικά μου» και, μάλιστα, με το ζόρι συγκρατιόμουν να μη δακρύσω. Δεν θα τους ξανάβλεπα πια, ούτε εκείνη ούτε εκείνον. Σε τρεις μέρες εκείνη έπρεπε να φύγει με τα τριακόσια δολάρια του Κόστα στην τσέπη ή όπου αλλού θα τα έκρυβε, για να ξαναβρεθούν κάπου στον κόσμο. Η καρδιά μου μάτωνε στη σκέψη αυτή, θα μου έλλειπαν, ιδιαίτερα εκείνος.\nΤα παιδιά συνήθως πήγαιναν σχολείο στις εφτάμιση, τα ξυπνούσα μια ώρα νωρίτερα. Όπως πήγαινα να τα ξυπνήσω την επομένη, μετά την αναχώρηση του Βλάντι, άκουσα θόρυβο και ποδοβολητό στη σκάλα έξω και το κουδούνι των γειτόνων να χτυπά επίμονα. Κοίταξα μέσα από την κλειδαρότρυπα: στο πλατύσκαλο στέκονταν δύο ένστολοι και ένας με πολιτικά. Η πόρτα άνοιξε, η Νίνα βγήκε έξω, φαινόταν φοβισμένη και συγχυσμένη.\n-Πρέπει να κάνουμε έρευνα. Ορίστε η εντολή. Έχουμε λάβει σήμα ότι κάνετε παράνομες συναλλαγές με συνάλλαγμα και ότι προτίθεστε να φύγετε παράνομα από τη χώρα.\nΕκείνος με τα πολιτικά έσπρωξε τη σαστισμένη Νίνα πίσω, μέσα στο διαμέρισμα, και οι τρεις τους την ακολούθησαν.\n-Τί χαζεύεις εκεί; Δεν έχεις καμιά δουλειά να κάνεις;– με τράβηξε βάναυσα στην άκρη ο Κόστα που είχε πλησιάσει κι αυτός.\n-Μα ήρθαν να τη συλλάβουν.\n-Και τί έγινε; Θα κοιμηθεί, όπως έστρωσε.\n-Μα, Κόστα, από πού...;\nΕκείνος με κοίταξε συνοφρυωμένος, μου γύρισε την πλάτη και μπήκε στο μπάνιο.\n«Θεέ μου, καταραμένος νά ’ναι!» – σκέφτηκα εγώ με φρίκη. – «Αυτός θα την κάρφωσε.»\nΔεν σκέφτηκα ούτε λεπτό, μόνο φαντάστηκα το πρόσωπο του Βλάντι, το γεμάτο επίπληξη βλέμμα του και τα λόγια, τα οποία πιθανόν θα μου έλεγε. Δεν θα ήταν τα πιο γλυκά που είχα ποτέ ακούσει από άντρα! Άνοιξα την πόρτα και πάτησα επίμονα το κουδούνι τους. Μου άνοιξε εκείνος με τα πολιτικά, με κοίταξε θυμωμένος, όμως πριν πει оτιδήποτε, μπούκαρα στο δωμάτιο και είπα στη Νίνα:\n-Δώσε μου πίσω τα τριακόσια δολάρια που σου άφησα να μου τα φυλάς από τον Κόστα.\nΕκείνη με κοιτούσε χωρίς να καταλαβαίνει. Αυτός με τα πολιτικά μούγκρισε με δυσπιστία, όμως εγώ συνέχισα.\n-Τα λεφτά είναι πέρα για πέρα δικά μου, τί να το κρύψω τώρα. Τα είχα, δεν ήθελα να το ξέρει ο άνδρας μου. Να, τις προάλλες μου πήρε τα κοσμήματα που τα είχα αγοράσει σε συμφέρουσα τιμή. Θα τα παρέδιδε, λέει, στη μιλίτσια. Τρίχες, μ’ αυτά θα κάτσει να ασχοληθεί η μιλίτσια;\n-Ποιά κοσμήματα; – ενδιαφέρθηκε αυτός με τα πολιτικά. – Το σήμα δε λέει τίποτα για κοσμήματα, μόνο σε παράνομη κατοχή συναλλάγματος αναφέρεται.\n-Ε, μάλιστα, αυτές είναι οι βλακείες του Κόστα. Και το συνάλλαγμα και τα κοσμήματα είναι δικά μου.\n-Για να τα δούμε αυτά τα κοσμήματα –ζωήρεψε πάλι αυτός με τα πολιτικά.\nΔεν περίμενα να επιμείνουν κι άλλο, σχεδόν με το ζόρι τους τράβηξα στο σπίτι, ακόμη ακουγόταν πώς έτρεχε το νερό στο μπάνιο, άνοιξα την γκαρνταρόμπα, έψαχνα για πολύ ώρα τη βελούδινη σακουλίτσα, όμως δεν τη βρήκα. Εκείνος με τα πολιτικά περίμενε κάμποση ώρα, μετά είπε απότομα:\n-Θα ’ρθείτε μαζί μας στο τμήμα.\nΟ Κόστα βγήκε από το μπάνιο, τυλιγμένος στο μπουρνούζι, κοιτούσε κατσούφης τους ξένους άνδρες στο σπίτι, προσπάθησε να πει κάτι, όμως εγώ άρπαξα βιαστικά την τσάντα μου και βγήκα στις σκάλες. Η Νίνα περίμενε μπροστά στο ασανσέρ, είχε γίνει λευκή σαν πανί, προσπάθησε να με τραβήξει, αλλά εγώ την έσπρωξα και κατέβηκα μαζί με τους τρεις άνδρες.\nΜε καταδίκασαν σε ενάμιση χρόνο για παράνομες συναλλαγές με συνάλλαγμα και αντικείμενα αξίας, επειδή ομολόγησα ότι ασχολιόμουν από καιρό με τέτοια νταραβέρια. Πέρασα στη φυλακή οκτώ μήνες και, για νά είμαι ειλικρινής, δεν ήταν και τόσο τρομερό, όσο το φανταζόμουν. Η γλώσσα των γυναικών εκεί πήγαινε ροδάνι, μάλιστα παίζαμε χαρτιά τα βράδια, καμιά φορά και την ημέρα, καπνίζαμε που δεν ήταν στούκας τσιγάρα και το πιο σημαντικό, δεν έβλεπα σχεδόν καθόλου τον Κόστα. Στενοχωριόμουν μόνο για τα παιδιά, δεν ήθελα να μου τα φέρνει επισκεπτήριο, είχα ορκιστεί ότι δε θα με δουν με τη ριγωτή ρόμπα και το μαντήλι στο κεφάλι, λες και έπασχα από τυφοειδή πυρετό.\n«Από τη φυλακή βγαίνει κανείς, από τον τάφο δε βγαίνει» – έλεγε εκείνη η συγκρατούμενή μου που είχε πάει στη Νέα Υόρκη με αποτέλεσμα να βρεθεί εκεί που βρέθηκα κι εγώ. Μόνο που στην περίπτωσή της τα δολάρια δεν ήταν τριακόσια, αλλά τρεις χιλιάδες, και δεν τα είχε βγάλει, αλλά είχε προσπαθήσει να τα περάσει από τα σύνορα μεσσα στη χώρα. Κάποια θεία της τής τα είχε δώσει, δίχως να υποψιάζεται πού θα μπορούσε να καταλήξει με αφορμή αυτό το πεσκέσι. Όταν με ειδοποίησαν ότι πια ήμουν ελεύθερη να φύγω, κλάψαμε κι οι δυο μας στον αποχαιρετισμό, κι οι άλλες τριγύρω μας επίσης σκούπιζαν τις μύτες τις. Οι γυναίκες μέσα στη φυλακή μου είχαν γίνει πιο οικείες από τους ανθρώπους έξω.\nΤο πρώτο που παρατήρησα μόλις γύρισα στο σπίτι ήταν ότι στην εξώπορτα των Ντραγκοστίνοβ απέναντι είχε αλλάξει η ταμπελίτσα. Ακόμη διακρίνονταν τα ίχνη από τις δύο βίδες της ταμπέλας με τα καλλιτεχνικά γραμμένα ονόματά τους.\n-Ποιός μένει στο διπλανό διαμέρισμα; – ρώτησα τη μεγαλύτερη κόρη μου.\n-Ένας από τη μιλίτσια μετακόμισε εκεί πριν από κανένα μήνα – μου απάντησε εκείνη.\n-Και η Νίνα;\n-Α, δεν είναι πια εδώ, έφυγε, ήδη τότε μετά το...\nΠήρα ανάσα ανακουφισμένη. Τα είχε καταφέρει και χωρίς τα τριακόσια δολάρια να βρει τον Βλάντι της και αυτό με έκανε να χαρώ.\nΣε μια βδομάδα χτύπησε το κουδούνι. Ήταν ένας αδύνατος μεσήλικας άνδρας που κρατούσε από το χέρι ένα κοριτσάκι στην ηλικία της μικρότερης κόρης μου.\n-Ερχόμαστε για το πιάνο – ανήγγειλε χαμηλόφωνα εκείνος.\n-Τί εννοείτε για το πιάνο; – ρώτησα εγώ με περιέργεια.\nΕκείνος έβγαλε την εφημερίδα «Vecherni novini»1, που μια φορά την εβδομάδα δημοσίευε μικρές αγγελίες, και έδειξε με το δάχτυλό του.\n-Να η αγγελία, πωλείται πιάνο. Για το κοριτσάκι είναι – πρόσθεσε και έδειξε τη μικρή, χλωμό παιδί με κύκλους κάτω από τα μεγάλα της μάτια.\n-Ο άνθρωπος δεν είναι εδώ, αφήστε ένα τηλέφωνο και θα του πω να επικοινωνήσει μαζί σας.\nΟ άντρας έψαχνε για πολύ ώρα στις τσέπες του, βρήκε στυλό κι έγραψε κάποιο νούμερο στην πίσω πλευρά ενός παλιού εισιτηρίου τραμ. Το τσαλάκωσα ενώ ακόμη εκείνοι κατέβαιναν με το ασανσέρ.\nΞαφνικά συνειδητοποίησα ότι, παρόλο που είχαν περάσει πολλά από το κεφάλι μου τον περασμένο χρόνο, κατά τον οποίο το να μπω και να βγω από τη φυλακή μου φάνηκε πολύ πιο επώδυνη εμπειρία από την παραμονή μου εκεί, η σκέψη ότι το πιάνο της Νίνας θα εγκατέλειπε την πολυκατοικία μου φάνηκε ανυπόφορη, σαν να επρόκειτο να μου αφαιρούσαν πολύτιμο προσωπικό αντικείμενο. Μάλιστα, για ένα λεπτό φαντάστηκα ότι δε θα ξαναγύριζα στον Κόστα, αν στο διπλανό τοίχο του διαμερίσματός μας δεν ακουμπούσε το πιάνο. Αυτό φυσικά δεν αλήθευε, στον Κόστα γύρισα για χάρη των παιδιών, ειδικά της μικρής Ίβα. Ποτέ μέχρι τότε, όμως, δεν είχα νιώσει δεμένη με ένα αντικείμενο, όπως αυτό είχε συμβεί στον Κόστα με το καινούργιό του Lada, η με τη μητέρα μου και την έγχρωμη τηλεόρασή της που την αγόρασε με μέσον. Αλλά το πιάνο της Νίνας με την όμορφη μαύρη βερνικωμένη επιφάνειά του που αντανακλούσε σαν καθρέφτης αντικείμενα κι ανθρώπους, με τις σπινθηροβόλες μουσικές φράσεις που σκόρπιζε στην πολυκατοικία, μέχρι ακόμη και στον δρόμο, με την ικανότητά του μία να είναι θλιβερό, μία χαρωπό, μία παιχνιδιάρικο και την άλλη στιγμή ειρωνικό, είχε γίνει για μένα κάτι το ζωντανό, το οποίο είχε καρδιά, ψυχή, πνοή. Δεν ήθελα να το χάσω, όπως έχασα τους γείτονές μου, γι’ αυτό αποφάσισα να το αγοράσω. Οποιαδήποτε κι αν ήταν η τιμή.\nΌλη την ημέρα έστηνα αυτί κοντά στην εξώπορτα και μόλις άκουσα να γυρίζει το κλειδί στην κλειδαριά των γειτόνων, άνοιξα και με υπερβολική ευγένεια απευθύνθηκα προς τον άνδρα με στολή μιλιτσιονέρου, που είχε μετακομίσει δίπλα μας.\n- Γειά σας, είμαι η Τζένη, θα περάσω σήμερα κιόλας να πάρω το πιάνο, η Νίνα το είχε υποσχεθεί στη μικρή μου κόρη. Εννοείται, ότι θα σας πληρώσω κάτι, όσα θέλετε, όμως το παιδί έχει αρχίσει μαθήματα πιάνου και θα πρέπει οπωσδήποτε νά ’χει μουσικό όργανο στο σπίτι.\n-Δεν υπάρχει Νίνα πια, δεν υπάρχει διάολος, το διαμέρισμα μου το παραχώρησαν μαζί με τα έπιπλα. Το πιάνο μάλιστα δεν είναι ούτε έπιπλο, ούτε τίποτα, δεν έχει καμία χρήση, το πολύ δύο γλάστρες να βάλει κανείς πάνω στο καπάκι του, αλλά πιάνει πολύ χώρο. Διακόσια λέβα, έκοψε την κουβέντα εκείνος, κι εγώ έβαλα μπρος να τα μαζέψω.\nΉθελα να ολοκληρώσω την επιχείρηση όσο γινόταν πιο γρήγορα. Έτσι, μέχρι το μεσημέρι βρήκα δύο γύφτους με σκοινιά που κουβάλησαν το πιάνο από το διπλανό διαμέρισμα στο δικό μας. Μετακίνησα τα έπιπλα, βρήκα θέση για το πιάνο και εκείνο κάθισε στη γωνία, λες και βρισκόταν εκεί ανέκαθεν. Άνοιξα με προσοχή το καπάκι του και πέρασα τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα. Ακούστηκαν κρυσταλλένιοι ήχοι σαν από ασημένια καμπανάκια που μου θύμισαν το σύντομο εκείνο διάστημα, όταν από το διαμέρισμα των γειτόνων μου ξεχύνονταν τρίλιες, μπραβούρες –μουσικές φράσεις και ρομαντικές καντιλένες βιολιού, που ο Βλάντι τις ερμήνευε με τόση αίσθηση. Άνοιξα το πάνω καπάκι, όπως είχα δει να κάνει η Νίνα, όταν ήθελε να ακούγεται πιο δυνατά το πιάνο. Πρόσεξα μια σακουλίτσα με ναφθαλίνη, κρεμασμένη σε μία από τις εγκάρσιες σανιδούλες. Την έβγαλα προσεκτικά και από κάτω φάνηκε άλλη μια σακουλίτσα, βελούδινη, σκούρου μπλε χρώματος. Την πήρα με τρεμάμενα χέρια, μέσα κουδούνιζε κάτι, άδειασα το περιεχόμενό της πάνω στο καπάκι του πιάνου – ήταν τα κοσμήματα της Νίνας. Μήπως ο Κόστα της τα είχε δώσει πίσω σε στιγμή μεταμέλειας; Δε μπορούσα να το πιστέψω!\nΑκόμη προσπαθούσα να μαντέψω τι είχε συμβεί, και έτσι ούτε που πρόσεξα πως ο Κόστα είχε γυρίσει σπίτι, όταν εκείνος με τσάκωσε ερχόμενος από πίσω.\n-Γιατί κουβάλησες αυτό το πιάνο; Τί είναι αυτά τα πράματα εδώ; Φερ’ τα αμέσως – προσπάθησε να τραβήξει τη σακουλίτσα από τα χέρια μου, όμως εγώ την έκρυψα πίσω από την πλάτη μου.\n-Κόστα, τελικά είχες ιερά και όσια. Της έδωσες πίσω τα κοσμήματα. Γιατί δεν μου τό ’λεγες;\nΕίχα σχεδόν συγκινηθεί. Πάντα ήλπιζα ότι η βαναυσότητα του Κόστα ήταν μόνο ένα προπέτασμα, κάλυμμα της αποτυχίας του στον αθλητισμό, ίσως και στη ζωή, κι ότι πίσω απ’ αυτό κρυβόταν ένα καλός άνθρωπος, ο οποίος μπορούσε να γίνει στοργικός σύζυγος και πατέρας.\n-Ηλίθια! Είσαι πραγματικά ηλίθια. Μάζεψα τη σακουλίτσα όσο εσύ έλεγες μαλακίες μ’ εκείνους στις σκάλες τότε, και την έκρυψα στο καζανάκι της τουαλέτας.\n-Άλλα μετά την έδωσες πίσω στη Νίνα.\n-Ε, πήγα να την επισκεφθώ πριν φύγει. Με παρακαλούσε να μην την καρφώσω. Όπως βλέπεις, δεν την κάρφωσα, ενώ μπορούσα κάλλιστα να το κάνω. Επειδή εκείνη με παρακάλεσε πολύ γλυκά.\nΟ Κόστα μου έκλεισε το μάτι συνωμοτικά, με χυδαίο ύφος, και προχώρησε στην εξήγηση:\n-Πραγματικά πηδιόταν πολύ καλά.\nΔεν τον πίστευα, το έλεγε για να μ’ εκδικηθεί για τη φυλακή, ίσως και να υποψιαζόταν ότι το είχα κάνει όχι για τη Νίνα, αλλά για τον Βλάντι. Δεν του περνούσε καν από το μυαλό ότι είχα θυσιαστεί γι’ αυτόν, επειδή δεν ήθελα ο άνδρας μου να ζήσει με το στίγμα του πληροφοριοδότη και του παλιανθρώπου.\n-Πηδιόταν τόσο καλά που της έδωσες πίσω τα κοσμήματα.\n-Ουφ, είσαι πολύ αφελής. Τί να τα κάνει; Δεν μπορούσε να τα πάρει μαζί της, θα την έπιαναν με το τίποτα και τότε θα σου έκανε παρέα στη στενή. Απλά, μετά τα έκρυψα στο πιάνο και, μάλιστα, το είπα σ’ εκείνον το χάνο, το μιλιτσιονέρο, ότι θα το αγόραζα απ΄ αυτόν. Δεν περίμενα πως τόσο γρήγορα θα εγκαθιστούσαν κάποιον στο διαμέρισμά τους. Καλά έκανες και το πήρες. Πόσα του έδωσες;\n-Διακόσια λέβα – απάντησα μηχανικά σαν σε όνειρο.\n-Δεν είναι άσχημα, θα το μεταπουλήσουμε το λιγότερο για χίλια.\n-Όχι! – απάντησα ανένδοτη εγώ. – Το πιάνο είναι δικό μου, δεν θα το πουλήσουμε, ενώ τα κοσμήματα θα τα παραδώσουμε στη μιλίτσια. Εκτός απ’ αυτό, χαίρομαι που την πήδηξες, γιατί έτσι είμαστε πάτσι. Ο δικός της επίσης ήταν φοβερός εραστής.\nΠερίμενα ανυπόμονα να με χαστουκίσει, πραγματικά το επιθυμούσα, έτσι τουλάχιστον όλα θα τελείωναν αμέσως και για πάντα. Και η βαναυσότητά του θα αποτελούσε απόδειξη πως με είχε πιστέψει για τον Βλάντι. Ο Κόστα κοκκίνισε, τα μάτια του γέμισαν κάποιο δακρύμορφο υγρό, παρά λίγο να πεταχτούν έξω από τις κόγχες τους από την ένταση. Έβλεπα ότι ήθελε να ξεράσει όλο του το μίσος πάνω μου, για μια στιγμή σκέφθηκα ότι θα με περιέλουζε με το πράσινο δυσώδες υγρό με το οποίο σίγουρα θα ήταν γεμάτη η κοιλάρα του. Όμως εκείνος συγκρατήθηκε, κατάπιε την πράσινη χολή, πριν την τη βγάλει έξω.\n-Η μιλίτσια είμαι εγώ, παλιοπουτάνα, αν δεν τό ’χεις καταλάβει ακόμη – είπε σκαιά, τράβηξε τη σακουλίτσα από τα χέρια μου και την έβαλε στην τσέπη του. – Κράτα το πιάνο σου!\nΒρόντηξε την εξώπορτα, άκουσα το ποδοβολητό του, καθώς κατέβαινε τη σκάλα.\nΜάλιστα! «Στοργικός σύζυγος και πατέρας» ο Κόστα θα μπορούσε να είναι μόνο στο αγγελτήριο θανάτου του.\nΤο πιάνο της Νίνας βρίσκεται μέχρι σήμερα στο ίδιο σημείο που επέλεξα εγώ πριν από χρόνια. Σ’ αυτό έμαθε η μικρότερη κόρη μου να παίζει μουσική και μάλιστα αρκετά ευπρεπώς, αλλά το παράτησε, όταν μπήκε στην εφηβεία Δεν το πούλησα ούτε τότε ούτε αργότερα, όταν ο Κόστα με παράτησε για τα καλά και όταν πραγματικά χρειαζόμουν χρήματα. Αποδείχθηκε ότι είχα δίκιο. Η κόρη της Ίβα, εξάχρονη πιτσιρίκα με ζωηρά μάτια και σβέλτα δάχτυλα, ανοίγει συχνά το καπάκι του, το οποίο ξεσκονίζω κάθε μέρα, και έχει ήδη πιάσει κάποιους σκοπούς στο πιάνο. Ονειρεύομαι τον καιρό, που θα παίζει γρήγορους σκοπούς και φράσεις μπραβούρας, όπως έκανε κάποτε η γειτόνισσά μου, η Νίνα. Εκείνη, σύμφωνα με τις φήμες που κυκλοφορούν στην πολυκατοικία, κατάφερε να προφτάσει το σύζυγό της στη Γερμανία και ποτέ πια δεν γύρισε ούτε στη γειτονιά ούτε στην πόλη ούτε στη χώρα της.\nΗ πολυκατοικία №31 δεν υπάρχει πια επίσημα. Πριν από καιρό, για να εξαλείψουν τη λανθασμένη αρίθμηση, τη βάφτισαν με όνομα, σαν να ήταν δρόμος. Προς μεγάλη μου λύπη το όνομα αυτό δεν ήταν ούτε λουλουδιού, ούτε ποιητή που πέθανε από φυματίωση στο άνθος της νιότης του, αλλά στρατηγού του τσαρικού στρατού, που οι κομμουνιστές τον είχαν εκτελέσει κατά λάθος. Αυτό σίγουρα ενοχλεί μερικούς από τους γείτονές μας, επειδή κατά καιρούς ζωγραφίζουν πάνω της γκράφιτι, μια σε σχήμα αγκυλωτού σταυρού, μια σε σχήμα πεντάκτινου αστεριού. Από τις μουντζούρες αυτές το όνομα του δρόμου-στρατηγού έχει γίνει δυσανάγνωστο και όλοι εξακολουθούν να αποκαλούν την πολυκατοικία №31.\nLea Cohen από τη Βουλγαρία\nLea Cohen. Γεννήθηκε στη Σόφια (Βουλγαρία). Zει στην Ελβετία. Σπούδασε πιάνο και μουσικές επιστήμες στη Σόφια και την Ουτρέχτη. Αναγορεύτηκε σε διδάκτορα το 1975. Από το 1975 έως το 1979 διηύθυνε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Σόφιας. Εκπρόσωπος της Ένωσης Δημοκρατικών Δυνάμεων στο βουλγαρικό Κοινοβούλιο (1990). Πρέσβειρα της Βουλγαρίας στις Βρυξέλλες (1991-1996) και τη Βέρνη (1997-2001). Από το 2002 διευθύνει το γραφείο πολιτιστικών ανταλλαγών με τη Βουλγαρία «Ardente». Η Lea Cohen έχει γράψει βιβλία για τη μουσική (Paul Hindemith, μονογραφία, εκδ. Narodna Kultura, 1967, Liubomir Pipkov, μονογραφία, εκδ. Narodna Kultura, 1969, Monsieur Croche et Monsieur Debussy, εκδ. Muzika, 1988), και έχει εκδώσει οκτώ μυθιστορήματα και ένα θεατρικό έργο: Das Calderon Imperium (Konsortium Alternus), μυθιστόρημα (Riva, Ciela 2005 και 2008); Кандидат Президента, μυθιστόρημα (Ciela, 2007), Близка връзка, μυθιστόρημα (Ciela 2008), Преследвачът на звуци, μυθιστόρημα (Ciela, 2009), Горчиви череши, θεατρικό έργο (πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο του 1999 στο διεθνές φεστιβάλ "Apollonia", στο Sosopol της Βουλγαρίας), Floriada, μυθιστόρημα, (Gal-Iko 1999 και Ciela 2010); Кратката вечност на Алма М, μυθιστόρημα (Kraliza Mab 1997 και GAL-IKO1998); Докато смъртта ни раздели, μυθιστόρημα (Kraliza Mab 1996 και GAL-IKO1999). Το μυθιστόρημά της Das Calderon Imperium μεταφράστηκε στη γερμανική γλώσσα και εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2010 από τις εκδόσεις Zsolnay στη Βιέννη.\nΜετάφραση του Thomas Frahm\nThomas Frahm, γεννήθηκε το 1961 στο Duisburg, σήμερα ζει ως αρθρογράφος και μεταφραστής από τα βουλγαρικά στη Σόφια. Αυτή τη στιγμή μεταφράζει το δεύτερο μέρος της βουλγαρικής μυθιστορηματικής τριλογίας του Vladimir Zarev, το πρώτο μέρος της οποίας εκδόθηκε με τον τίτλο Familienbrand το 2009 στις εκδόσεις Deuticke στη Βιέννη. Ο Frahm έλαβε το 2009 υποτροφία του Deutsches Übersetzerfonds και το 2010 ήταν υποψήφιος για το βραβείο Brücke-Berlin-Preis του Ινστιτούτου Goethe για το Bitieto/Familienbrand του Vladimir Zarev.


Συγχώρεσε με που δεν ζήσαμε ποτέ όλα όσα ελπίσαμε…\nΔεν ξέρω πώς να το αρχίσω αυτό που θέλω να σου πω.\nΟι λέξεις που κάποτε με τόση ευκολία έβγαιναν τώρα έχουν γίνει κόμποι στο λαιμό μου κι άλλο δεν τολμούν να βγουν να σου μιλήσουν.\nΑυτό είναι ένα αντίο.\nΑυτό το γράμμα είναι για να αποχαιρετίσω μια αγάπη που δεν άντεξε. Ν’ αποχαιρετίσω κάποιον που απλά με ανέχτηκε μόνο επειδή ήξερε ότι τον αγαπώ κι είχε δώσει λόγο να μη πληγώσει ποτέ όποια τον αγαπούσε.\nΔεν είναι έτσι όμως\nΔεν έχω τη δύναμη να πρωταγωνιστήσω σε ένα θέατρο μελό όπου όλα είναι μονόπλευρα.\nΚι αν χάθηκα μια φορά ήταν για σένα. Για το δικό σου καλό. Για να μη πληγωθείς εσύ, τόσο όσο ποτέ δεν θα μπορούσα να είμαι εγώ η αιτία για να το προκαλέσω, κι όμως το προκάλεσα.\nΤα πάντα είχαν πάντα άξονα εσένα..\nΠάντα εσένα. Αλλά δεν αντέχω άλλο να ζω σε ένα μονόχνοτο μοτίβο που εσύ μου επιβάλεις, ίσως και σαν τιμωρία.\nΤιμωρούμαι κάθε μέρα με τις επιλογές μου και δεν νομίζω ότι οποία τιμωρία και να μου επιβάλει ο καθένας είναι μεγαλύτερη.\nΑυτά είναι τελευταία λόγια που θα πω σε μια αγάπη που πίστεψα.\nΑντίο θα πω σε σένα που αγάπησα.\nΟι φίλοι δεν χάνονται. Γι’ αυτό κι εμείς δεν θα χαθούμε.\nΑπλά αλλάζουνε τα δεδομένα και θέλω να ξεπεράσω τον “εαυτό” μου, να βγω μέσα από τη γελοιότητα της σάρκας που με άνεση αφέθηκα..\nΔεν ξέρω αν είναι το σωστό μιας και ποτέ μου δεν έχω κάνει κάτι που να είναι σωστό, ξέρω ότι είναι η ανάγκη μου να πάψω να ανέχομαι την αδιαφορία. Θέλω να έρθει ένα χέρι μαγικό …με την κανάτα ενός υδροχόου …να διαλύσει τα πάντα\nκαι δεν είναι το χέρι που απλά άρχισε να γράφει… είναι το χέρι που άκουσε την καρδιά, το νου, την λογική, τα συναισθήματα!!\nΑγάπησε τ’ αντίο μου…μην του αντιστέκεσαι, δέξου το, βίωσε το… και αφού το κατανοήσεις…θα καταλάβεις ότι τα αντίθετα τελικά δεν είναι αντίθετα…είναι συμπληρωματικά!! Έτσι είναι η Ερμαφρόδιτη καρδιά μου…γεμάτη συναισθήματα αλληλοδιάλυσης.\nΔε χρειάζεται να μιλήσω ούτε καν να ψιθυρίσω, η στιγμή σηκώνει μοναξιά.\nΗ μελαγχολία με αγγίζει καθώς κοιτάζω έξω από το παράθυρο.\nΘα ήθελα να ήμουν στην αμμουδιά με τα κύματα της θάλασσας να ηρεμούν μπροστά στα χέρια μου. Ο χρόνος σταματά εδώ, ονειροπολώ σιωπηλά πάνω στην άμμο της ερημικής παράλιας.\nΑφήνω το μυαλό μου να πετάξει… την ψυχή μου να περιφερθεί μέχρι να σε βρει και να σου πει “καλή νύχτα” .\nΞέρω πως είσαι εκεί έξω… Το φεγγάρι φωτεινό, τα μάτια μου δακρυσμένα μα ένα χαμόγελο…\nΚαι εσύ κάπου εκεί… εύθραυστος… Χαράζω έναν κύκλο, βάζω τον εαυτό μου μέσα… δεν είναι όρια, δεν θέτω περιορισμούς, είναι απλά το ησυχαστήριο της ψυχής μου! και κλείνω τα μάτια…όταν η ψυχή χαλαρώνει, όταν ο νους νανουρίζεται, όταν ο Ερμής έρχεται σε ισορροπία με την Αφροδίτη…η λάμψη από ΕΝΑ ΦΩΣ στιγμιαία που δείχνει ΕΜΕΝΑ σε αρμονία με το σύμπαν! Και εσύ κάπου εκεί έξω…Απλά ένα ΑΝΤΙΟ!\nΉθελα να σου ψιθυρίσω στην ψυχή σου αλλά δεν θα άκουγες Κοίτα! Είσαι εκεί στέκεσαι και με κοιτάς\n. μα δεν πλησιάζεις. Το πρόσωπο σου λάμπει αλλά όχι πια για μένα.. Τι κρίμα που δεν πρόλαβα να σε αγγίξω.. Ήσουν ένα όνειρο που έζησα .. μα και που τόσο χρειαζόμουν.\nΗ σιωπή ακόμα πλανιέται, την συντροφεύει η μοναξιά μαζί με τις νότες της πίκρας… και εγώ ακόμα εδώ ανακατεύω και μοιράζω την τράπουλα της ιστορία μας.\nΚαμιά φορά το θέλω, φτάνει σε σημείο να μαστιγώνει τη καρδιά, να τσαλαπατάει τη ψυχή σου και να εμποδίζει τη λογική και τότε η απόγνωση και η θλίψη γίνονται η καλύτερη φίλη της μοναξιάς και της συμπόνιας του εαυτού σου. Αυτού του εαυτού που ποτέ δεν κατάφερε ν’ αγαπηθεί από κανέναν, παρά μόνο ν’ αγαπήσει το καθετί γύρο του, αλλά ποτέ τον εαυτό του.\nΕίσαι αυτό που δεν μπορώ να εξηγήσω… Αυτό το κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ… αυτό που δεν κατάφερα να ξεδιαλύνω μέσα μου… Είσαι ένα μυστήριο που πεθαίνω να λύσω αλλά οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν λίγο πριν το τέλος. Είσαι το φως που άνοιξε τα μάτια μου και είδα τον κόσμο όπως πραγματικά είναι… Είσαι η ψυχή που είχα χάσει πριν ξεκινήσω να ζω… Πριν σε γνωρίσω… Είσαι όλα αυτά που θέλω αλλά δεν μπορώ να έχω…\nΕίσαι αυτό που θέλω να αγαπήσω και δεν μπορώ…Μην νομίζεις ότι έκλαψα, το δέχτηκα παθητικά. Κι αν δεν χωράω εκεί που κάποιοι άλλοι με τόση ευκολία χωράνε (στην καρδιά σου) δεν με πειράζει.\nΈτσι το ήθελα εγώ για να γιατρέψω την ψυχή μου που τόσο πονούσε.\nΟ αχός της δικής σου φωνής δεν θ’ αντηχεί άλλο γιορτινά στ’ αυτιά μου.\nΚαι μην σκεφτείς πως στα μαύρα θα ντυθώ γιατί αυτό το χρώμα το φορούσα πάντα και δεν το θέλω πια.\nΠρόσκαιρες χαρές και μόνιμες λύπες. Στο γιορτινό τραπέζι που ‘στρωσα η πίκρα θα ‘ναι το επιδόρπιο.\nΤα μάτια μου ανέκφραστα θα κοιτούν το ρολόι κι έτσι άδειος θα κυλά ο χρόνος. Στο άδειο μου κρεβάτι η αβεβαιότητα θα με σκεπάζει, μα εσένα δεν θα σε ονειρευτώ ποτέ ξανά.!\nΤ’ όνομα σου στα χείλη δεν θα ξαναπροφέρω, κι έτσι απλά θα βγεις απ την ζωή μου δίχως μια λέξη να σου πω.\nΜόνο ένα γιατί ίσως κάπου να με βασανίζει, μα αργά ή γρήγορα θα σβηστεί κι αυτό σαν να ‘ταν γραμμένο στον πίνακα του μαθήματος της ζωής… Δύο χρόνια πέρασαν από τότε που άκουσα από αυτά τα χείλη (τα δικά σου) τη φράση αυτή που έκανε την καρδιά μου να σταματήσει το “σ’ αγαπώ.” Ένας χρόνος πέρασε και άκουσα μια άλλη φράση από τα ίδια χείλη (τα δικά σου) που έκανε την ίδια καρδιά (τη δική μου) να σταματήσει πάλι:\n“Δε νιώθω πλέον αυτό που ένιωθα πριν για ‘σένα.”\nΜάσκες γύρω μας, μέσα μας..\nΑνασφάλειες και αδυναμία.. υποκρισία..\nΕυάλωτη που φαίνομαι στο “φως”, έτσι “γυμνή”, αγκαλιά με τις αλήθειες μου, τα όνειρα, τα πάθη και τα πιστεύω μου..\nΗ μάσκα πάντα είναι εκεί δίπλα., έτοιμη να παραπλανήσει εσένα, να “κρύψει” εμένα..\nΕίναι η “προστασία” μου αλλά και η “ανελευθερία” μου..\nΔύο χρόνια πέρασαν από τότε που με έβλεπες, με χάιδευες, μου μιλούσες τρυφερά, με φιλούσες και εγώ νόμιζα πως θα η καρδιά μου θα πεταγόταν έξω από το στήθος μου οπότε βρισκόμουν πλάι σου, ακόμα και όταν η ματιά μου συναντούσε τη δική σου. Ένας χρόνος πέρασε από τότε που τα όνειρα έσβησαν, η καρδιά σταμάτησε να χτυπά το ίδιο, οι ματιές μας δε συναντιόνταν πια, στα μάτια υπήρχαν μόνο δάκρυα και στο μυαλό μου μόνο η μορφή σου.\nΜια λέξη… Και το βλέμμα μου χάθηκε μέσα στη σκέψη… Η ψυχή μου βαριανασαίνει… αργά και σταθερά… μέχρι τα μάτια μου να βγάλουν όλη τη θλίψη τους πάνω στα στυγερά δίχτυα της αλήθειας… Δε μπορεί να καταλάβει…\nΓιατί;… Γιατί;… Ο αέρας χτυπάει το πρόσωπό μου και μ’ αφήνει μόνη, έτσι, για να σκεφτώ και να αναπολήσω…\nΤο μόνο που με νοιάζει είναι η σιωπή… Η θανατηφόρα λήθη του εαυτού, που συντρίβεται και σπαρταράει…\nΈτσι αισθάνθηκα και εγώ μαζί σου… Έτσι πήρες την ψυχή μου…\nΟι στιγμές μας ήταν οι πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου. Μετά το χωρισμό μας έπρεπε να μάθω να ζω χωρίς εσένα, έπρεπε να κατεβάσω την καρδιά μου απ’ τα σύννεφα που την ανέβασες. Έπρεπε να της εξηγήσω πως όλα τελείωσαν, χάθηκαν… Καταστροφή, η καρδιά κομματιάστηκε. Δεν άντεξε τόση λύπη, τόσο πόνο. Τα κομμάτια της τα βρήκα εκεί που δώσαμε το τελευταίο φιλί, όμως έλειπε ένα… Το κράτησες χωρίς να μου εξηγήσεις, όπως ακριβώς έφυγες και από τη ζωή μου. Ξέρω πως όταν προσπάθησα να ενώσω ότι είχε απομείνει δεν τα κατάφερα. Η καρδιά μου δεν είναι ίδια χωρίς εσένα. Σ’ αγαπώ, να το θυμάσαι. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω για να δεις τι άφησες πίσω…\nΥπάρχουν στιγμές που ο πόνος χτυπάει κόκκινο! Θέλω να κλάψω αλλά αντί για δάκρυ να τρέξει αίμα! Θέλω να φωνάξω αλλά αντί για την φωνή μου βγαίνει η ψυχή μου! Θέλω να πάρω φόρα να χτυπήσω το κεφάλι μου στο τοίχο να σπάσει να πεταχτεί το μυαλό μου να σταματήσω να σε σκέφτομαι!\nΘέλω να ανοίξω το στέρνο μου με τα ίδια μου τα χέρια να ξεριζώσω την καρδιά μου για να σταματήσω να σε αγαπώ! Γιατί αυτό που με κάνει να πονάω έχει φωλιάσει μέσα μου στην καρδιά μου στο μυαλό μου!\nΤι κι αν δεν είμαι πια κοντά σου, γύρω σου. Ζεις μέσα μου, μες στην καρδιά μου. Τα μάτια σου, τα μαλλιά σου, η φωνή σου, το άγγιγμά σου θα μ’ ακολουθούν για πάντα… ακόμα και τώρα, μετά από τόσους μήνες, η σκέψη μου είναι σε ‘σένα. Οι λίγες στιγμές που ζήσαμε, ήταν πολλές για ‘μένα. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει όταν σε ένιωθα δίπλα μου.\nΞενυχτούσα, περιμένοντας ένα μήνυμα, ένα σημάδι. Ανυπομονούσα να βρεθώ στην αγκαλιά σου… Κι όλα αυτά μυστικά… Εμείς οι δύο μόνο. Και ξαφνικά, όλα τέλειωσαν. Έπρεπε, θα μου πεις. Όμως δεν ξέρεις και δεν θα μάθεις ποτέ τι ένιωθα για ‘σένα. Και σε θέλω ακόμα, τι κι αν είμαι αλλού… ʼργησα να σε γνωρίσω, άργησες να ‘ρθεις…\nΜην κοιτάς μακριά… Κάποτε ίσως να με αγάπησες, έκανες όνειρα, και εγώ αφέθηκα, παρασύρθηκα μου άρεσε, τώρα πια άλλαξες, ίσως γιατί πήρες παραπάνω από αυτά που άντεχες. Φεύγω καταστρέφω την ζωή μου για πάρτι σου σου είχα πει πως στην αγάπη είμαι απόλυτη, και το εννοούσα, μη με ψάξεις είναι ανώφελο απλώς δεν αντέχω να ζω στην ίδια χώρα με την ευτυχία χωρίς να μπορώ να την κάνω δική μου.\nΗ απουσία σου, έντονη παρουσία στη ζωή μου.\nΤο ότι δεν είμαστε μαζί δεν φταίει το γραφτό αλλά εσύ… Κι εγώ… Και κάποιες… Και κάποιοι που… Δεν έφυγα ποτέ. Ήμουν και θα είμαι παντού και πάντα δίπλα σου… Θα απλώνω το χέρι…\nΜοναδική μου αγάπη, μου άφησες τόσες αναμνήσεις και τώρα… Δεν συγκρίνονται μωράκι μου μην προσπαθείς… ʼλλο ο γάμος και η συμβίωση κι άλλο το άγγιγμα της ψυχής… Θυμάσαι; Μια μικροστιγμούλα, τοσοδούλα, που περιέχει τα πάντα… Από πάντα… Για πάντα…\nΕβδομάδες πέρασαν πολλές, μήνες, μέρες και νύχτες, αν μπορούσες να φανταστείς πως ήταν και είναι μένα…χρόνια όμως λίγα.\nΘα ελπίζω για πάντα για όλα τα… Είσαι γύρω μου, είσαι παντού και πάντα. Δεν μπορώ να ξεχάσω… Κάποια μέρα θα είσαι στην αγκαλιά μου… Θα μου χαρίσεις ένα… Πολλά… Φεγγαρόλουστα αυγουστιάτικα απογευματάκια.\nΗ ζωή μου όλη ένα όνειρο μια ψευδαίσθηση.\nΚοιτάζω γύρω μου με ανυπομονησία μήπως ακούσω μια φωνή, μια απάντηση, μα όχι τι κάθομαι και λέω… Εσύ δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να μου δώσεις μια ειλικρινή απάντηση. Και αυτό γιατί ποτέ σου δεν ενδιαφέρθηκες να μάθεις πως νιώθω, πως ζω, πως αισθάνομαι και ποτέ σου είμαι σίγουρη πως δεν θα μάθεις.\nΤι μου μένει λοιπόν; Να συνεχίζω να σε σκέφτομαι, να σ’ αγαπώ, να ζω με τη φαντασία μου, να δακρύζω κάθε φορά που ακούω ένα τραγούδι, να πονάω κάθε φορά που έρχεσαι στο νου μου, να αυτοκαταστρέφομαι;\nΌχι, όχι δε θα σου κάνω το χατίρι άλλο πια. Τέρμα ως εδώ, θα σε βγάλω από τη σκέψη μου έστω και αν χρειαστεί να προσπαθήσω πολύ. Γιατί έτσι μόνο θα μπορέσω να κερδίσω κάτι πολύτιμο, τη ζωή μου που μου την πήρες εσύ. . . .\nΓια εσένα έκλαψα πολλές φορές όταν ένιωσα μερικές στιγμές ότι σε χάνω ότι ήσουν ένα βήμα πριν το αντίο αλλά δυστυχώς το κάθε αντίο που ακουγόταν ήταν από τα δικά μου χείλη!! Μην νομίζεις όμως ότι το έλεγα γιατί το ένιωθα το έλεγα γιατί μια ζωή άκουγα τους άλλους γύρω μου!!! Θέλω να ξέρεις όμως πως εγώ πονούσα για το ό,τι έκανα!! Πονούσα ναι, είναι αλήθεια γιατί ποιο δύσκολο είναι για αυτούς που το λένε το αντίο και κυρίως αν δεν το θέλουν αυτοί αλλά οι άλλοι γύρω τους!!\nΔυστυχώς πλέον για εμένα είναι αργά να σε κάνω να με πιστέψεις έστω και για τελευταία φορά αλλά καλά κάνεις γιατί έτσι μου κόβεις κάθε ελπίδα για να με πιστέψεις! Δεν φοβήθηκα ποτέ να σου δείξω όσα ένοιωθα.\nΠάντα ακολουθούσα μια σκιά σε δρόμους σκοτεινούς και απομονωμένους. Τα μάτια μου είχαν μια σταγόνα μελαγχολίας, προδοσίας. Το όνειρο τελείωσε και τώρα πια τυφλή, σε ψάχνω σε δρόμους άγνωστους και εσύ μακριά μου να χαρίζεις βλέμματα και χάδια. Λυπάμαι που σ’ αγάπησα τώρα ξέρω πως αξίζεις περισσότερα…!!\nΜπορεί εσύ από το πρώτο σ’ αγαπώ μέχρι το τελευταίο να το εννοούσες αλλά εγώ δεν τα εννοούσα όλα οπότε πλέον μια λέξη μπορώ να σου πω ακόμα και αν ξέρω ό,τι εσύ κάνεις το οτιδήποτε για να είμαστε μαζί αλλά εγώ δεν μπορώ άλλο δεν σου αξίζω και γι’ αυτό σε παρακαλώ ποτέ να μην μου κρατήσεις κακία άσε και εμένα να δω πόσο άσχημο είναι να μην μπορείς να έχεις κοντά σου αυτό που αγαπάς!!!\nΑυτό αν δεν το έχεις καταλάβει είναι ένα ύστατο χαίρε σε σένα. Μην περιμένεις να έχουν νόημα και συνειρμό τα όσα γράφω γιατί είναι γραμμένα μέσα σε ένα μεγάλο δίλημμα. Απλά αποχωρώ\nΔεν συμμετέχω άλλο σ’ αυτό το παράλογο. Δεν μπόρεσες ποτέ να μου πεις πως νοιώθεις και αυτό γιατί μπορεί απλά να μην ένοιωσες ποτέ κάτι.\nΈφυγα τη πρώτη φορά για να προστατέψω εσένα, τώρα φεύγω για να προστατέψω εμένα από το να είμαι κολλημένη με κάποιον που δεν ξέρει να εκφράζει τα συναισθήματα του γιατί είναι πολύ δειλός για να ρίξει τον εγωισμό του. Είναι πολύ δειλός για να δείξει ότι νοιάζεται για κάποιον ή ότι δεν νοιάζεται.\nΕίναι δειλός γατί κρύβεται πίσω από κενές λέξεις και τυποποιημένες υπεκφυγές. Είναι δειλός γιατί μιλάει μόνο με τραγούδια και δεν έχει το θάρρος να πει στον άλλο κατάμουτρα αυτά που σκέφτεται και που αισθάνεται. Εγώ ξέρω ότι ένοιωσα πολλά. Ένοιωσα χαρά και λύπη, ελπίδα κι απογοήτευση. Ξέρω ότι δε φοβήθηκα να σου δείξω τι νοιώθω όπως δεν φοβάμαι και τώρα. Ξέρω ότι θέλω να φύγω τώρα για να κρατήσω έστω κάτι καλό από όσα ζήσαμε.\nΣυγχώρεσε με που δεν έχω άλλο τη δύναμη να σε διεκδικώ.\nΣυγχώρεσε με που δεν ζήσαμε ποτέ όλα όσα ελπίσαμε.\nΣυγχώρεσε με που έζησες μόνος σου κι εγώ ζούσα για σένα.\nΑπλά συγχώρεσε με\nΚι εκείνοι έζησαν καλά κι εμείς ποτέ δεν ζήσαμε


Κονσόλα 1 TB για το Xbox One | Xbox ΗΒ\nΑποκτήστε το νέο Xbox One 1 TB.\nΥπάρχει ένα μόνο μέρος όπου μπορείτε να παίξετε τις καλύτερες αποκλειστικότητες και τα μεγαλύτερα blockbuster αυτής της χρονιάς, όπως τα Halo 5: Guardians, Rise of the Tomb Raider και Forza Motorsport 6. Δοκιμάστε το πιο προηγμένο multiplayer στο Xbox Live, που τροφοδοτείται από εκατοντάδες χιλιάδες διακομιστές οι οποίοι μεγιστοποιούν την απόδοση. Μεταβείτε γρήγορα από τα παιχνίδια στις εφαρμογές. Και, συνεχίστε αμέσως το παιχνίδι από το σημείο όπου το αφήσατε. Τώρα περιλαμβάνει μονάδα σκληρού δίσκου 1 TB για αποθήκευση παιχνιδιών και πολυμέσων και χειριστήριο με υποδοχή ακουστικών 3,5 mm.\nΜαύρη κονσόλα Xbox One με μονάδα σκληρού δίσκου 1 TB\nΜαύρο ασύρματο χειριστήριο Xbox One με υποδοχή ακουστικών 3,5 mm.\nΑκουστικά συνομιλίας, HDMI, τροφοδοτικό\nΗ μοναδική κονσόλα όπου μπορείτε να παίξετε τα Halo 5: Guardians, Rise of the Tomb Raider και Forza Motorsport 6 αυτή τη χρονιά\nΔοκιμάστε το πιο προηγμένο multiplayer στο Xbox Live\nΑποθηκεύστε παιχνίδια και πολυμέσα σε μια εσωτερική μονάδα σκληρού δίσκου 1 TB Περιλαμβάνει χειριστήριο με υποδοχή ακουστικών 3,5 mm, ώστε να μπορείτε να συνδεθείτε σε οποιαδήποτε συμβατά ακουστικά Αποκτήστε περισσότερα με μια συνδρομή Gold.\n*Εκτιμώμενη τιμή λιανικής, οι πραγματικές τιμές ενδέχεται να διαφέρουν.\n**Σύγκριση με άλλες κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών τρέχουσας γενιάς. Η υπηρεσία Xbox Live διατίθεται μέσω των Xbox One και Xbox 360. Ανατρέξτε στη διεύθυνση xbox.com/xboxone/compatibleheadsets για λεπτομέρειες σχετικά με τη συμβατότητα ακουστικών. Απαιτείται τηλεοπτική συσκευή προηγμένης τεχνολογίας. Απαιτείται ευρυζωνική σύνδεση Internet για την αρχική ρύθμιση, τις ενημερώσεις, και ορισμένα παιχνίδια και δυνατότητες. Υφίστανται χρεώσεις ISP. Το Xbox Live διατίθεται για Xbox One και Xbox 360. Για το online multiplayer απαιτείται το Xbox Live Gold (πωλείται χωριστά). Τα παιχνίδια και τα πολυμέσα πωλούνται χωριστά. Το Halo 5: Guardians θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2015, το Rise of the Tomb Raider και το Forza Motorsport 6 θα κυκλοφορήσουν προς το τέλος του 2015. Επισκεφθείτε τη διεύθυνση xbox.com/xboxone.


Υπάρχουν δύο καλντερίμια που ενώνουν Μηλίνα και Λαύκο, το βόρειο και το νότιο. Χρειαζόμαστε λίγο παραπάνω από μία ώρα για να ανηφορίσουμε από την παραλία της Μηλίνας στην πλατεία του Λαύκου, και άλλο τόσο περίπου για να επιστρέψουμε από το άλλο καλντερίμι, αν θέλουμε να κάνουμε τον κύκλο. Μια εύκολη διαδρομή, κατάλληλη για όλους, ακόμα και για ανθρώπους που δεν είναι εξοικειωμένοι με το περπάτημα, που σίγουρα θα απολαύσουν τουλάχιστον την κατάβαση των τριακοσίων μέτρων υψομετρικής διαφοράς από το Λαύκο στη θάλασσα.\nΕκεί όπου το κεντρικό πλακόστρωτο καλντερίμι της πλατείας κάνει δυο-τρία σκαλοπάτια, φεύγει αριστερά προς τα κάτω άλλο καλντερίμι προς Μηλίνα. Στη γωνία θα δούμε τα στρογγυλά πινακιδάκια του συλλόγου Φίλων των Καλντεριμιών, που έχει σηματοδοτήσει όλη τη διαδρομή. Κατηφορίζοντας, βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο όπου πάμε δεξιά. Σε λίγα μέτρα το τσιμεντάρισμα σταματά και συνεχίζει φαρδύ καλντερίμι, που περνά δίπλα από το μουσείο Ραδιοφώνου ”Αντώνης Ταβάνης” και αμέσως φθάνουμε στην Παλιόβρυση με ένα μεγάλο πλατάνι στο πλάι. Εδώ ήταν κεντρική βρύση και σημείο συνάντησης του χωριού.\nΣτη συνέχεια περνούμε ένα ρέμα από πέτρινο γεφυράκι, πνιγμένο στη βλάστηση, και ανηφορίζουμε για λίγο στο καλντερίμι. Μετά από διασταύρωση με άλλο καλντερίμι δεξιά, που ανηφορίζει προς την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, αρχίζουμε πλέον να κατηφορίζουμε σε δρόμο-καλντερίμι, βλέποντας προς τα κάτω τον Παγασητικό. Ο δρόμος σύντομα στρίβει δεξιά, αλλά το λιθόστρωτό μας συνεχίζει ευθεία και, κατηφορίζοντας συνεχώς, φθάνουμε στο όμορφο εκκλησάκι της Παναγίας Μεσοσπορίτισσας ή Μοναστηράκι, με μια βρύση πλάι του και μερικά κυπαρίσσια. Εδώ είμαστε περίπου στα μισά του δρόμου προς Μηλίνα.


Πώς να πάω στο προορισμό Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας με Λεωφορείο\nStanleybet, Δήμος Λευκωσίας\nΠώς να πάω στο προορισμό Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας με Λεωφορείο;\nΔείτε το Stanleybet, Δήμος Λευκωσίας στον χάρτη\nΟδηγίες προς το προορισμό Stanleybet (Δήμος Λευκωσίας) με τη δημόσια συγκοινωνία\nΟι ακόλουθες γραμμές συγκοινωνίας έχουν διαδρομές που περνούν κοντά Stanleybet\nΠώς να πάω στο προορισμό Stanleybet με Λεωφορείο?\nΣταθμοί Λεωφορείο κοντά σε Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας\nΛεωφόρος Τζων Κένεντυ 3 λεπ περπάτημα ΠΡΟΒΟΛΗ\nΛεωφ. Αρχιεπ. Μακαρίου Γ' - Δημήτριου Παπανικολή 9 λεπ περπάτημα ΠΡΟΒΟΛΗ\nΓραμμές Λεωφορείο προς Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας\nΠοιοι είναι οι πιο κοντινοί σταθμοί προς Stanleybet;\nΟι πιο κοντινοί σταθμοί προς Stanleybet είναι:\nΛεωφόρος Τζων Κένεντυ είναι 146 μέτρα μακριά, 3 λεπ περπάτημα.\nΛεωφ. Αρχιεπ. Μακαρίου Γ' - Δημήτριου Παπανικολή είναι 667 μέτρα μακριά, 9 λεπ περπάτημα.\nΛεωφ. Αρχιεπ. Μακαρίου Γ' - Νάξου είναι 761 μέτρα μακριά, 10 λεπ περπάτημα.\nΠοιες γραμμές Λεωφορείο σταματάνε κοντά στο προορισμό Stanleybet;\nΑυτές οι γραμμές Λεωφορείο σταματάνε κοντά στο προορισμό Stanleybet: 116, 157, 158.\nΠόσο μακριά είναι ο/η λεωφορείο στάση από Stanleybet στην πόλη Δήμος Λευκωσίας;\nΟ πλησιέστερος λεωφορείο στάση προς Stanleybet στην Δήμος Λευκωσίας είναι 3 λεπ με τα πόδια.\nΠοιος είναι ο πλησιέστερος / η λεωφορείο στάση προς Stanleybet στην πόλη Δήμος Λευκωσίας;\nΟ Λεωφόρος Τζων Κένεντυ στάση είναι ο πλησιέστερος /η προς Stanleybet στην πόλη Δήμος Λευκωσίας.\nΤι ώρα είναι το πρώτο Λεωφορείο στο σημείο Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας;\nΗ 116 είναι το πρώτο Λεωφορείο που πηγαίνει στο σημείο Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας. Σταματάει κοντά στις 6:43 ΠΜ.\nΤι ώρα είναι το τελευταίο Λεωφορείο προς Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας;\nΗ 158 είναι το τελευταίο Λεωφορείο που πηγαίνει Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας. Σταματάει κοντά στις 9:18 ΜΜ.\nΔημόσια Συγκοινωνία προς Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας\nΑναρωτιέστε πώς να φτάσετε Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας, Κύπρος; Το Moovit σας βοηθάει να βρείτε τον καλύτερο τρόπο για να φτάσετε Stanleybet με οδηγίες βήμα προς βήμα από τον κοντινότερο σταθμό δημόσιας συγκοινωνίας.\nΤο Moovit παρέχει δωρεάν χάρτες και ζωντανές οδηγίες για να σας βοηθήσει να περιηγηθείτε στην πόλη σας. Δείτε δρομολόγια, διαδρομές, και μάθετε πόσο καιρό χρειάζεται για να φτάσετε Stanleybet σε πραγματικό χρόνο.\nΨάχνετε για την πλησιέστερη στάση ή σταθμό στο Stanleybet; Ελέγξτε αυτή τη λίστα με τις στάσεις που βρίσκονται πιο κοντά στον προορισμό σας:\nΜπορείτε να φτάσετε στο Stanleybet από Λεωφορείο. Αυτές είναι οι γραμμές και οι διαδρομές που έχουν στάσεις κοντά -\nΘέλετε να δείτε αν υπάρχει άλλη διαδρομή που σας πάει εκεί νωρίτερα; Το Moovit σας βοηθάει να βρείτε εναλλακτικές διαδρομές ή ώρες. Λάβετε εύκολα οδηγίες από και προς Stanleybet από την εφαρμογή Moovit ή την ιστοσελίδα μας.\nΚάνουμε εύκολη τη πρόσβαση στο Stanleybet, για αυτό πάνω από 930 εκατομμύρια χρήστες, συμπεριλαμβανομένων των χρηστών στη πόλη Δήμος Λευκωσίας, εμπιστεύονται το Moovit ως την καλύτερη εφαρμογή για τη δημόσια συγκοινωνία. Δεν χρειάζεται να κατεβάσετε μια μεμονωμένη εφαρμογή λεωφορείου ή τρένου, το Moovit είναι η εφαρμογή συγκοινωνίας όλα σε ένα που σας βοηθά να βρείτε τον καλύτερο διαθέσιμο χρόνο λεωφορείου ή τρένου.\nΠλησιέστερα αξιοθέατα γύρω από Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας\nΓραμμές δημόσιας συγκοινωνίας με σταθμούς πιο κοντά σε Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας\nΓραμμές Λεωφορείο με σταθμούς πιο κοντά σε Stanleybet στη πόλη Δήμος Λευκωσίας\nΠιο εύκολο να φτάσετε Stanleybet με την εφαρμογή!


Περιπέτεια υγείας για τον Σπύρο Παπαδόπουλο! - Newpost.gr\nτου Newsroom Δημοσίευση 18 Ιουνίου 2013, 14:35 / Ανανεώθηκε 18 Ιουνίου 2013, 15:10 Περιπέτεια υγείας για τον Σπύρο Παπαδόπουλο!\nΠεριπέτεια με την υγεία του αντιμετώπισε τις προηγούμενες ημέρες ο δημοφιλής παρουσιαστής, Σπύρος Παπαδόπουλος.\nΤη στιγμή που έμπαινε λουκέτο στην ΕΡΤ και το μέλλον της εκπομπής του «Στην Υγειά μας» βρισκόταν «στον αέρα», ο παρουσιαστής βρισκόταν σε ιδιωτικό θεραπευτήριο, όπου και υπεβλήθη σε επέμβαση αφαίρεσης του δεξιού νεφρού.\nΟι γιατροί, διέγνωσαν όγκο και έκριναν ότι έπρεπε να μπει άμεσα στο χειρουργείο, ώστε ν΄αφαιρεθεί.\nΜες τις επόμενες ημέρες, ο Σπύρος Παπαδόπουλος θα έχει στα χέρια του και τ΄αποτελέσματα της βιοψίας.\nΕξιτήριο, θα πάρει αύριο Τετάρτη, ενώ όπως αναφέρει η εφημερίδα Espresso δεν έχει χάσει στιγμή την καλή ψυχολογία και το κέφι του. Άτομα από το στενό του περιβάλλον, λένε πως διατηρεί τόσο το χιούμορ όσο και το χαμόγελό του, ενώ με το που βγει και ηρεμήσει, θα κάτσει να βάλει σε τάξη τα επαγγελματικά του.\nΑν και το μέλλον του στην ΕΡΤ κρίνεται αμφίβολο λόγω των εξελίξεων, δεν αποκλείεται να δούμε το «Στην Υγειά μας», να εκπέμπει από τη συχνότητα του ΑΝΤ1, μιας και λέγεται πως ο Σπύρος Παπαδόπουλος βρίσκεται σε συζητήσεις με το κανάλι του Αμαρουσίου.\nΤα ειλικρινή μας περαστικά να του εκφράσουμε!


Αλλαγή χρώματος ή επαναχρωματισμού λείων δερμάτινων ειδών. Κωδικός : MORELLO-960 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nColors Παρακαλώ επιλέξτε ΜΑΥΡΟ - BLACK ΓΚΡΙ - GREY ΚΑΦΕ ΣΚΟΥΡΟ - DARK BROWN ΚΑΦΕ - BROWN ΚΟΚΚΙΝΟ - RED ΣΚΟΥΡΟ ΜΠΛΕ - DARK BLUE ΜΠΟΡΝΤΩ - BORDEAUX ΣΜΑΡΑΓΔΙ - EMERALD ΘΑΛΑΣΣΙ - MARINE OFF WHITE\nAQUEOUS LACQER MAT 125ml.\nΣταθεροποιητικό βαφής με ματ φινίρισμα. Κωδικός : TAR-15221034 MAT Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nAQUEOUS LACQER BRILLANTE 125ml\nΣταθεροποιητικό βαφής με γυαλιστερό φινίρισμα. Κωδικός : TAR-15221034 BRILLANTE Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nΆχρωμη κρέμα ενυδάτωσης και ολικής φροντίδας. Κωδικός : 202-15262013 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nBRILLANT WAX SPRAY 200ml.\nΠροϊόν πλήρους φροντίδας για όλα τα λεία και κερωμένα ... Κωδικός : solit-1380 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nΚρέμα βαφής και περιποίησης λείων δερμάτινων ενδυμάτων. Κωδικός : 82-15222002 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nΒερνίκι πολυτελείας. Κωδικός : FAM-OO1 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nFAMACO Colors Παρακαλώ επιλέξτε LIGHT BROWN-ΚΑΦΕ ΑΝΟΙΧΤΟ\nΠεριποιητική κρέμα για λεία και λαδερά nubuck δέρματα. Κωδικός : 216-15281042 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nCOLOR DYE 2 x 25ml.\nΑλλαγή χρώματος για λείο δέρμα, συνθετικά και καμβά. Κωδικός : 137-15223016 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nTARRAGO Colors Παρακαλώ επιλέξτε 1 White 2 Sponge 3 Antelope 8 Ochre 9 Amber brown 11 Bordeaux 12 Red 13 Pineneedle 14 Steel Gray 15 Dark Gray 16 Midnight 17 Navy 18 Black 20 Brown sugar 24 Rose 25 Fuchsia 29 Light Brown 30 Beige 33 Dark green 34 Olive 37 Cream 39 Medium brown 42 Mink 46 Taupe Gray 51 Natural 53 Off-white 56 Morello cherry 57 Leather 58 Air Force blue 100 Pink 102 Bright red 106 High Silver 107 Bronze 108 Camel 109 Dark beige 116 Deep brown 117 Fawn 119 Oak 122 Chocolate 123 Gabardine 504 Old Gold 506 Platinum\nΚρέμα βαφής και περιποίησης για λεία δέρματα. Κωδικός : 44-15221025 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nΆχρωμη κρέμα φροντίδας για λεία, λεπτά, απαλά και ντελικάτα ... Κωδικός : 18-15221005 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nΜαύρη βαφή για γδαρμένα και ξεβαμμένα λεία δέρματα. Κωδικός : AVE-15222004 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος\nΠεριποιητική κρέμα για λεία και κροκό δέρματα. Κωδικός : 216-15281002 Κατηγορία : Περιποίηση Δερμάτινων. Λεπτομέρειες προϊόντος