Πέρασε τόσος καιρός και ακόμα δεν έμαθα πως να κοιμάμαι άδειος τα βράδια.\nΈμαθα όμως να κάνω όνειρα. Εμαθα να φτιάχνω τον κόσμο μου όπως θέλω να είναι. Εμείς φτιάχνουμε ότι συμβαίνει γύρω μας. Εμείς και οι επιλογές που κάνουμε στην διαδρομή. Άργησα να το μάθω, γιαυτό στο λέω και εσένα, μήπως ξεκινήσεις να κάνεις όνειρα και εσύ. Μην μείνεις μόνο σε αυτό. Να το πιστέψεις το όνειρο σου. Και ας είναι τρελό. Μην το αφήσεις. Εσύ του δίνεις δύναμη. Εσύ θα το φέρεις μπροστά σου. Είναι το δώρο σου. Και την κατάλληλη στιγμή θα το δεις μπροστά σου να παίρνει σάρκα και οστά.\nΟ κόσμος που φτιάχτηκε, από εμένα για εμενα, ήταν γεμάτος τέρατα που τάιζα όσο ήμουνα μικρός. Ετρωγαν αυτά που δεν μπορούσα να χωνέψω. Και γινόντουσαν ακόμα πιο μεγάλα. Πάντα ήταν δύο βήματα πίσω μου. Άλλες φορές τα έβρισκα μπροστά μου, στην επόμενη γωνία. Μέχρι που μια μέρα έφυγαν. Η κρυφτηκαν. Δεν είμαι σίγουρος. Ακόμα όμως υπάρχουν. Τα νιώθω. Είναι κρυμμένα σε μια τρύπα και ζητούν φαγητό. Σταμάτησα όμως. Κάποιες φορές ακούω τα νύχια τους στους τοίχους, καθώς προσπαθούν να βγουν στην επιφάνεια.\nΣήμερα τα τέρατα βγήκαν από την κρυψώνα τους, με ξύπνησαν και δεν έχουν πια κόκκινα μάτια. Δεν μου ζητάνε φαγητό. Δεν είναι ούτε στην επόμενη γωνία, ούτε πίσω μου. Κάθονται στην άκρη του κρεβατιού και κοιτάνε το πάτωμα. Δεν πεινάνε πια. Μόνο ένας λυγμός ακούγεται από τα σπλάχνα τους. Και η όψη τους πλέον, μου θυμίζει την δική μου.\nΜπορεί να πέρασε τόσος καιρός και ακόμα να κοιμάμαι γεμάτος τα βράδια, όμως σήμερα ξύπνησα στον κόσμο που έφτιαξα εχθές.\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 4:58 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Athens, Mitsian's Stories, the_return\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 4:21 π.μ. 1 σχόλιο:\nΤο δικό μας χρονικό παράδοξο\nΔεν θέλω να στεναχωριέσαι.\nΟ χρόνος που είχαμε μαζί ήταν κλεμμένος,\nΕξαπάτησα την μοίρα για να είμαι μαζί σου.\nΜε άφησα πίσω για να σε βρω. Ταξίδεψα στο πιο βαθύ σκοτάδι για να είμαι μαζί σου. Έπεσα απο τον πιο ψηλό γκρεμό γιατί ήξερα πως θα σε βρω στο τέλος του. Κολύμπησα στα πιο βαθιά νερά του μυαλού μου προσπαθώντας να σε τραβήξω απ' τον βυθό. Πλησίασα τόσο κοντά στον ήλιο που τα φτερά μου λιώσανε. Έζησα κάθε πιθανό μέλλον που θα μπορούσα να ζήσω αναζητώντας σε.\nΞόδεψα κάθε λεπτό, γκρέμισα κάθε τοίχο και άφησα πίσω μου κομμάτια μιας ζωής που προσπέρασα σαν ένα τίποτα, για να σε βρω.\nΚαι όταν σε βρήκα η μοίρα άρχισε να κλαίει, και ο χρόνος γέλασε.\nΗ φύση πάλεψε να μας χωρίσει. Ήμασταν ένα ¨παράδοξο¨ που έπρεπε να διαγραφεί.\nΣε βρήκα. Ο κόσμος μας χαμογέλασε. Ο ουρανός έγινε πιο μπλε απο ότι ήταν, τα αστέρια έλαμπαν περισσότερο από πριν και εγώ σε είχα πλέον στην αγκαλιά μου. Ο χρόνος σταμάτησε να κυλάει. Όλα πάγωσαν και εμείς ήταν λες και είχαμε πάρει φωτιά. Όπως τα καράβια που πλέουν αβοήθητα στην μέση της θάλασσας τυλιγμένα στις φλόγες. Μα δεν μας ένοιαζε. Γιατί ήμασταν μαζί. Γιατί σε είχα βρει. Και ήσουν εδώ. Και ας μην μάθαμε ποτέ που ήταν το εδώ. Σημασία για εμάς, είχε το μαζί.\nΌμως η φύση ακολουθεί μια γραμμή, και σε αυτήν, δεν χωράει κανένα ¨παράδοξο¨.\nΗ φύση είναι ένας φαύλος κύκλος. Ψάχνεις, βρίσκεις, χάνεις, χάνεσαι και πάλι απ΄την αρχή.\nΕξαπάτησα την μοίρα, τον χρόνο και κυρίως την φύση για να είμαι μαζί σου.\nΚαι πίστεψε με, δεν θα το αντάλλαζα με τίποτα.\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 12:52 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΗ γεύση σου ακόμα καίει το στόμα μου.\nΗ φωνή σου με ξυπνάει κάθε νύχτα.\nΤα χέρια σου τα νιώθω συνέχεια μπλεγμένα στα δικά μου.\nΗ μυρωδιά σου έχει ποτίσει κάθε τοίχο του μυαλού μου.\nΕλπίζω μια μέρα να βρεις την δύναμη και να φύγεις. Να φύγεις χωρίς να κοιτάξεις πίσω. Να χάσεις κάθε ίχνος μου. Να φύγεις και να σταματήσω να σε ψάχνω. Και με τον χρόνο, που ξέρεις, ίσως ξεθυμάνεις από μέσα μου. Και να είμαι πλέον καλά.\nΔικό μου αυτό το πάρτι που λέγεται ζωή, και εσύ ήσουν απλά μια καλεσμένη.\nΦύγε λοιπόν, και εγώ σου υπόσχομαι πως θα σκίσω όλες τις φωτογραφίες που βγάλαμε μαζί. Θα σβήσω κάθε ανάμνηση που έχω από εσένα, και ότι μου χάρισες, θα το κρύψω στο πατάρι του σπιτιού μου, μέσα σε ένα χάρτινο λευκό κουτί, που θα γράφει "Μοναξιά".\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 6:19 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΗ λέξη που ψάχνω είναι δύσκολη.\nΕκεί που βλέπω την αρχή της, εμφανίζεται το τέλος της.\nΑνοίγεις τα μάτια σου και το φως σε τυφλώνει, και επειδή ακόμα δεν ξέρεις τι φταίει αρχίζεις να κλαις. Ώσπου ακούς μια φωνή τόσο γνώριμη, που παρόλο που την ακούς για πρώτη φορά, ηρεμείς. Ανοίγεις πάλι τα μάτια σου και βλέπεις γύρω σου εκατοντάδες παιδιά, άλλα τόσο ίδια με εσένα και άλλα τόσο μα τόσο διαφορετικά, να περνάνε μια μεγάλη πόρτα, κουβαλώντας στις πλάτες τους τσάντες γεμάτες χρώματα και σχέδια. Είναι μεσημέρι, και σε ξυπνάνε οι χαρούμενες φωνές των γωνιών σου καθώς πέφτουν πάνω σου και σου λένε πόσο περήφανοι είναι που τα κατάφερες και μπήκες στην σχολή που τόσο πολύ, εσύ και όχι εκείνοι, ήθελες. Την επόμενη, ξυπνάς με έναν πονοκέφαλο που όμοιο του δεν έχεις ξανανιώσει. Το πρώτο σου μεθύσι είναι πλέον γεγονός. Έπειτα, ανοίγεις τα μάτια σου και κοιμάστε ακόμα αγκαλιά. Τα χέρια σας και τα πόδια σας είναι μπλεγμένα τόσο σφιχτά, λες και τα δέσατε οι δυο σας με μανία για να μην χωρίσετε ποτέ. Την επόμενη στιγμή, ανοίγεις τα μάτια σου και ακούς πως το αφεντικό σου σε ψάχνει γιατί δεν του παρέδωσες ποτέ την αναφορά στις 14:00 και η ώρα έχει πάει κιόλας 16:00. Και εκεί που αρχίζεις να βλέπεις το πρώτο όνειρο της νύχτας, νιώθεις ένα μικρό πλάσμα να μπαίνει κάτω απο το πάπλωμα σου, να σε παίρνει αγκαλιά και να σου λέει "Δεν μπορώ να κοιμηθώ μόνος μου. Οι αστραπές με τρομάζουν και το τζάμι τρίζει. Μπορώ να κοιμηθώ μαζί σας;" Ο ήχος από το σχολικό και τα ξυπνητήρια που χτυπάνε συνεχώς, σε ξυπνάνε με ένα πλάκωμα στο στήθος και εσύ, πάλι σηκώνεσαι βρίζοντας τον οδηγό που κάνει σαν τρελός για να παραλάβει το παιδί σου και τον εαυτό σου που για ακόμα μια φόρα άργησε στην δουλειά του. Μέσα στην νύχτα σε ξυπνάει το τηλέφωνο, και μια φωνή στην άλλη άκρη να σου λέει πως έκανε ότι μπορούσε, αλλά ήταν πλέον αργά. Πως δεν είχαν αρκετό χρόνο...\nΚαι τώρα, που μπορεί να είναι και η τελευταία φορά που ανοίγεις τα μάτια σου, πες μου αλήθεια, βρήκες την λέξη που έψαχνα;\nΚαι αν ναι, την ευχαριστήθηκες όπως έπρεπε πριν περάσει ο καιρός;\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 2:58 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟ άνθρωπος που στέρεψε από αγάπη\nΣε αυτή την πόλη έζησαν και πέθαναν, χιλιάδες έρωτες επειδή τελείωσε η αγάπη.\nΣε αυτή την πόλη που όλοι έτρεχαν για να προλάβουν, εκείνος καθόταν ακίνητος.\nΚαθόταν σε μια γωνιά για ώρες και απλά κοιτούσε τους ανθρώπους να περνούν.\nΈφτιαχνε μια ιστορία στο κεφάλι του για τον καθένα ξεχωριστά.\nΚαι για όσους δεν είχε μια ιστορία να σκεφτεί, τους ερωτευόταν.\nΤους άδειους ανθρώπους τους γέμιζε με την αγάπη του, και στους μικρόψυχους, ψιθύριζε μέσα απο τα δόντια του λέξεις παρηγοριάς και συμπόνιας. Πόσο δύσκολο θα είναι να μην μπορείς να αγαπήσεις σκεφτόταν. Και έτσι συνέχιζε να κοιτάζει και να μοιράζει αγάπη στους άγνωστους περαστικούς. Και να τους ερωτεύεται όλο και πιο πολύ. Όλο και πιο δυνατά.\nΜέχρι που ήρθε η μέρα και στέρεψε απο αγάπη.\nΔεν είχε άλλη να προσφέρει. Δεν μπορούσε να σκεφτεί καμιά ιστορία που να ταιριάζει σε όποιον έβλεπε. Δεν μπορούσε να κάθεται ακίνητος για ώρες. Μάλλον ξέμεινα και εγώ από αγάπη σκέφτηκε.\nΟι μέρες πέρασαν και εκείνος άρχισε να τρέχει σαν όλους τους άλλους. Δεν παρατηρούσε κανέναν. Μόνο τον δρόμο που περνούσε κάτω απο τα πόδια του. Άρχισε να στροβιλίζεται και να χάνεται μέσα στην καθημερινότητα των άλλων.\n"Μην καστσουφιάζεις. Σήκωσε το κεφάλι, κοίτα τον ήλιο και χαμογέλα" άκουσε μια φωνή να τον προσπερνά. Σήκωσε το κεφάλι και στην απέναντι πλευρά του δρόμου, είδε κάποιον σαν και αυτόν.\nΚαθόταν σε ένα παγκάκι και τον κοιτούσε με ένα χαμόγελο που του θύμισε το δικό του, όταν έκανε και εκείνος το ίδιο πράγμα ακριβώς. Όταν μοίραζε την αγάπη του στους άλλους. Και τότε θυμήθηκε.\nΓιαυτό αν δεις κάποιον να προχωράει με σκυμμένο το κεφάλι και έχει ζωγραφισμένη την λύπη μονάχα στο πρόσωπο του, προσπάθησε να του δώσεις λίγη απο την αγάπη σου.\nΓιατί που ξέρεις, και εκείνος μπορεί να την χαράμισε για σένα....\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 7:39 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Αθήνα, Καλοκαιρινές Ιστορίες, Athens Vibe, Mhtsian's Stories\nΤην μέρα που θα σε φιλήσω θα σταματήσει ο χρόνος και θα φοβηθείς.\nΑυτή την μέρα θα σε εγκαταλείψουν ακόμα και οι σκέψεις σου.\nΘα σε αφήσουν έρμαιο μου.\nΘα σε αφήσουν μόνο.\nΕκείνα τα λιγοστά μα ατελείωτα δευτερόλεπτα θα κλέψω την ελευθερία σου.\nΤα μάτια σου θα σφραγίσουν μην μπορώντας να αντέξουν την οδύνη ενός φιλιού.\nΜετά θα κλέψω την ψυχή σου καθώς θα την ρουφάω απο τα σωθικά σου.\nΘα σε αφήσω άδειο. Πιο άδειο, και απο εκείνα τα πακέτα που κάπνισα για σένα.\nΎστερα θα σε εγκαταλείψει το κορμί σου.\nΤα πόδια και τα χέρια σου θα σπάσουν από το βάρος της "ανάγκης".\nΚαι έτσι όπως θα είσαι παραδομένος στο έλεος μου, θα σε σκοτώσω.\nΘα κλέψω την τελευταία σου ανάσα, με ένα φιλί...\nΜα πόσο εύκολα θα μπορούσα να σε σκοτώσω αυτά τα δευτερόλεπτα.\nΕπειδή όμως σε λαχταρώ, περισσότερο απο εμένα, για να σε αφήσω να πεθάνεις,\nθα σε κρατήσω ζωντανό. για να θυμάσαι τι σημαίνει να είσαι έρμαιο ενός έρωτα.\nΓια να θυμάσαι τι σημαίνει φιλί και όταν στο δίνουν άλλοι να γελάς.\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 1:42 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΚανείς δεν μπόρεσε να με αγγίξει.\nΚανείς και ας με ακούμπησαν τόσοι.\nΜόνο εσύ το κατάφερες.\nΚαι ήταν τόσο βαθύ το άγγιγμα σου που ούτε και εγώ μπορώ να το πιστέψω/\nΚαι αυτό που με σκοτώνει περισσότερο είναι πως δεν μπορώ να στο ανταποδώσω.\nΌσο και αν σε ψάχνω, δεν σε βρίσκω.\nΚάτι μου λείπει.\nΚαι δεν είναι ο ύπνος, η ξεκούραση, ή το γέλιο.\nΜου λείπει ο άνθρωπος που ποτέ δεν γνώρισα και ποτέ δεν θα γνωρίσω.\nΓιαυτό και δεν θα σε βρω ποτέ.\nΓιατί μάλλον δεν έχεις γεννηθεί ακόμα.\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 3:53 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠόσο ακόμα, πόσο πιο συχνά και πόσο πιο πολύ θα συνεχίσω να σε ακολουθώ;\nΛυπάμαι που σε ακολουθώ.\nΤο πράγμα που ορκίστηκα οτι δεν θα έκανα ποτέ, αυτό και κάνω.\nΑπελπίζομαι απο την απελπισία που γεμίσει τα σωθικά μου.\nΚαι όμως γελάω.\nΓελάω και το γέλιο μου είναι μια έκρηξη απόγνωσης.\nΚαι αυτό γιατί μισώ τις λέξεις που εκφράζουν τον πόνο μου χωρίς να τον απαλύνουν.\nΜου γεμίζεις το μυαλό με τον τρόπο που μπορεί μόνο κάποιος που είναι απών.\nΆσε με κάτω η βάλε με στην άκρη.\nΜην έρχεσαι όταν σε φωνάζω και μην μου μιλάς όταν σου μιλώ.\nΕγώ δεν έχω άλλες επιλογές για να διαλέξω.\nΕπαναλαμβάνεται μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο απ'όπου δεν μπορώ να ξεφύγω.\nΠρέπει να είμαι εκεί που είναι γραφτό να βρίσκομαι.\nΚαι τα πράγματα που θέλω, τα θέλω μαζί μου.\nΑν μπορούσα να είμαι ελεύθερος απο σένα, θα το έκανα.\nΑρκεί να είχα την μνήμη του χρυσόψαρου.\nΝα σε ξεχνούσα και μετά να σε αναζητούσα πάλι σαν τρελός.\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 5:45 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΞεκίνησε εμφύλιος μέσα στο δωμάτιο.\nΣε μια γωνιά δίνουν μάχη το Παρόν με το Παρελθόν για το ποιος θα κερδίσει το τομάρι μου.\nΠίσω απο την πόρτα, η Καρδιά πέφτει νεκρή απο το χέρι του Μυαλού που την κοιτά γεμάτο μίσος.\nΚάτω απο το κρεβάτι ακούω να κλαίει τρομαγμένο το Παρελθόν επειδή το κυνηγά μανιωδώς η Μνήμη.\nΑπο το ταβάνι πέφτουν, νεκρά πια, τα Όνειρα γιατί τα βρήκε κατάστηθα η σφαίρα της Αλήθειας.\nΚάτω απο το χαλί όλα μαζί τα Ψέμματα και με αρχηγό τον Φόβο προσπαθούν να προσεγγίσουν το Εγώ που έχει κρυφτεί.\nΜέσα στην ντουλάπα καθώς το "Θέλω" αφήνει την τελευταία του πνοή, το "Πρέπει" γελάει παίρνοντας τα χέρια απο τον λαιμό του.\nΚαι κάπου, μέσα σε όλο αυτό το χάος, βρίσκομαι και εγώ.\nΖητώντας απλά ανακωχή.\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 1:25 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΗ πιο ωραία φυλακή είναι αυτή που χτίζουμε οι ίδιοι για εμάς, δεν το ήξερες;\nΗ δική μου για παράδειγμα είναι χτισμένη δίπλα στην θάλασσα και μακριά απο την πόλη.\nΗ δικιά μου φυλακή είναι φτιαγμένη απο γυαλί για να μπορώ να αγναντεύω μέχρι τον ορίζοντα.\nΚαμιά φορά, όταν έχει φουρτούνα, τα κύματα λερώνουν το γυάλινο κελί μου, και οι διάφανοι τοίχοι του, γεμίζουν με τις σταγόνες της θάλασσας. Όμως δεν με ενοχλεί...\nΣαν βγει ο ήλιος, κάθε κηλίδα θα έχει εξαφανιστεί.\nΌπως κάθε τι εξαφανίζεται με τον καιρό.\nΕκτός απο τις αναμνήσεις...\nΘα ορκιζόμουν, πως μερικές φορές, έτσι όπως ο ήλιος διαπερνά το γυαλί, τις βλέπω όλες τους εκεί. Μαζεμένες, την μία δίπλα στην άλλη, με φόντο την θάλασσα.\nΚαι ύστερα χάνονται, και μένει μόνο η θάλασσα.\nΠάντα μια θάλασσα.\nΒλέπω τα πάντα, χωρίς να με βλέπει κανείς.\nΑκούω τα πάντα χωρίς να με ακούει κανείς.\nΝιώθω τα πάντα, χωρίς να με νιώθει κανείς.\nΚαι όλα αυτά μέσα στο γυάλινο κελί μου που είναι χτισμένο δίπλα στην θάλασσα και μακριά απ την πόλη. Που οι διάφανοι τοίχοι του λερώνονται απο τα κύματα, και ο ήλιος το διαπερνά όπως οι σκέψεις μας διαπερνούν την ψυχή μας.\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 8:22 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΚάποτε ονειρευόμασταν να γίνουμε βασιλιάδες.\nΚάποτε θέλαμε να φτιάξουμε το δικό μας διαστημόπλοιο για να ταξιδέψουμε πάνω απο τον ουρανό,\nανάμεσα στα αστέρια και πάνω απο τον ήλιο.\nΚάποτε ελπίζαμε να μείνουμε για πάντα παιδιά.\nΚάποτε χαιρόμασταν με τα πιο μικρά και απλά πράγματα.\nΚάποτε νομίζαμε πως ο κόσμος ήταν τόσο μικρός, που θα μπορούσε να χωρέσει μέσα στην παλάμη μας.\nΤώρα έχουμε γίνει βασιλιάδες του εγώ μας, και κυβερνάμε το δικό μας ερειπωμένο και άδειο βασίλειο, που βασίλειο μοιάζει μόνο στα δικά μας μάτια.\nΤώρα, το μόνο που καταφέραμε να φτιάξουμε, είναι ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους και κλειστήκαμε μέσα σε αυτό, και όχι αστέρια αλλά ούτε και τον ήλιο δεν βλέπουμε.\nΤώρα μεγαλώσαμε και το παιδί που θέλαμε για πάντα να μείνουμε, κλαίει σε μια γωνία κουλουριασμένο, για τα χρόνια που πέρασαν και για τα χρόνια που θα έρθουν.\nΤώρα τα μικρά και απλά πράγματα δεν μας προσφέρουν χαρά, γιατί τα βλέπουμε μέσα απο τα βρομισμένα μας παράθυρα.\nΤώρα, μετά απο τόσο καιρό ο κόσμος παραμένει μεγάλος, και όχι μόνο μέσα στην παλάμη μας δεν χωράει αλλά πνιγόμαστε μέσα σε αυτόν ώρα με την ώρα.\nΚάποτε νομίζαμε οτι θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε τον κόσμο ολόκληρο.\nΤώρα το μόνο που θέλουμε, είναι να αποκτήσουμε τα χαμένα κομμάτια του εαυτού μας.\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 5:08 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΚαι αν με ρωτήσεις γιατί, θα σου πω "Γιατί έτσι".\nΚαι αν με ρωτήσεις πως, θα σου δείξω.\nΚαι αν με ρωτήσεις που, θα ζωγραφίσω έναν χάρτη για να σου πω πως το μέρος, ο λόγος και ο τρόπος δεν έχουν σημασία. Ακούς;\nΚανένας δεν προχώρησε, γνωρίζοντας το πως το που και το γιατί.\nΚαι αν τα μάθεις όλα αυτά απ την αρχή, πιο το νόημα;\nΑς υποθέσουμε πως ξέρεις το γιατί.\nΜπορείς να το αλλάξεις; Όχι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περπατήσεις αυτόν τον δρόμο του οποίου γνωρίζεις τον λόγο ύπαρξης, χωρίς να έχεις την ικανότητα να του δώσεις τον δικό σου, που ίσως μπορεί να είναι και πιο σημαντικός εφόσον διάλεξες να τον διαβείς. Σωστά;\nΑς υποθέσουμε πως γνωρίζεις το πως.\nΝιώθεις καλύτερα; Αν ναι, τότε φοβάσαι να βαδίζεις στα τυφλά και στο σκοτάδι. Ποια η ομορφιά του να προσπαθείς αν απ την αρχή γνωρίζεις την κατάληξη; Αν νιώθεις καλύτερα γνωρίζοντας το πως, τότε δεν θα επιχειρούσες να κάνεις καμία σχέση, δεν θα χαμογελούσες με το πιο χαζό αστείο, δεν θα έκανες καμία νέα αρχή.\nΑς υποθέσουμε πως ξέρεις και το που.\nΘα μπορούσες να βρεθείς σε δυο μέρη ταυτόχρονα; Αν μπορούσες να ζήσεις χωρίς το πως και το γιατί, τότε ναι. Γιατί το μυαλό σου θα ήταν ελεύθερο να ταξιδεύει χωρίς περιορισμούς. Η ακόμα και αν ήξερες το που, πιο το νόημα να βρεθείς εξαρχής εκεί χωρίς να ζήσεις το ταξίδι της διαδρομής; Γιατί να βαδίσεις στα χνάρια των άλλων και να μην αφήσεις τα δικά σου, μοναδικά αποτυπώματα, στον χάρτη που εσύ έφτιαξες για σένα;\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 1:56 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟι νύχτες πάντα είναι δύσκολες.\nΚάποιος, κάπου, κάποτε, μας υποσχέθηκε πώς οι νύχτες μας θα είναι ήσυχες και γαλήνιες.\nΜα έκανε λάθος γιατί νύχτες σαν και αυτές, και σαν όλες τις άλλες δεν κυλάνε εύκολα.\nΚαι πάντα αργεί να ξημερώσει. Οι νύχτες αυτές είναι γεμάτες αναμνήσεις από πράξεις, και ιδέες που ποτέ δεν γίναν πράξεις. Το σώμα αδυνατεί να αντισταθεί και καταρρέει\nΤο μυαλό πνίγεται σε μια κουταλιά νερό προσπαθώντας να καταλάβει το γιατί.\nΚαι κανείς δεν είναι εκεί για να σε σώσει.\nΟύτε καν αυτός που σου υποσχέθηκε πως οι νύχτες σου θα είναι ήρεμες.\nΟι μέρες και οι νύχτες μας, δεν είναι οι ίδιες. Όπως και εμείς, δεν είμαστε ίδιοι πια.\nΓύρνα και πες μου ότι όλα θα πάνε καλά.\nΔεν περιμένω και δεν θέλω να μου πεις παραμύθια για να κοιμηθώ.\nΟι άνθρωποι μεγάλωσαν αρκετά για να πιστεύουν πλέον στα παραμύθια.\nΠόσο μάλλον στον ίδιο τους τον εαυτό.\nΟ κόσμος θέλει, και πρέπει κάπου να ελπίζει για να ζει.\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 12:52 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΤις ξέχασα, και τώρα όλες μου οι λέξεις μετατράπηκαν σε εικόνες. Εικόνες που πέφτουν με δύναμη σε έναν άδειο καμβά και του δίνουν ζωή, και μια φωνή για να βρεθούν οι χαμένες λέξεις που η ψυχή φωνάζει σαν τρελή. Τις ξέχασα, και έμειναν μόνο οι ήχοι αυτών των λέξεων. Σαν τον ήχο της βροχής που πάντα μου θύμιζε εσένα. Τις ξέχασα και έμειναν μόνο τα σημάδια τους πάνω στο λευκό χαρτί, σαν μια ζωγραφιά παιδική, φτιαγμένη με αγάπη απο ένα παιδί, που δεν έχει νιώσει ποτέ του την αγάπη. Τις ξέχασα, γιατί δεν πρόλαβα να τις κλείσω στο δωμάτιο του μυαλού μου και τώρα αυτές γυρνάνε ελεύθερες και περιπλανιόνται στο στόμα μου, στα μάτια και στα αυτιά μου. Έτσι βρήκαν τον χρόνο που δεν βρήκα εγώ, και το έσκασαν για να ζήσουν μακριά απο μένα, να γεμίσουν χρώματα, ανάσες, και αισθήματα. "Έφυγαν για να γυρίσουν πίσω γεμάτες και ολόκληρες, Για να γυρίσουν πίσω έτοιμες. Μόνο έτσι θα αποκτήσουν "θέλω" και "μπορώ". Αυτό μου είπε το μυαλό μου, και εγώ το πίστεψα.\nΈτσι έμεινα εδώ, και ακόμα περιμένω τις λέξεις να γυρίσουν.\nΑναρτήθηκε από M. M. στις 3:41 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:


Μαγκιά Μελισσανίδη και ΑΕΚ: «Οι αγώνες κερδίζονται στα γήπεδα και όχι στα χαρτιά!» | SDNA\nΜε προσωπική κίνηση Μελισσανίδη που δείχνει τις αξίες της ΑΕΚ, που είχαν λοιδωρηθεί με προσβλητικό τρόπο, η Ένωση ανακοίνωσε πως δεν προτίθεται να κάνει ένσταση για τα ληγμένα δελτία του ΠΑΟΚ!\nΤεράστια μαγκιά από τον ισχυρό άνδρα της ΑΕΚ, που υπηρετεί στο έπακρο τα όσα πρεσβεύει η Ένωση: ο Δημήτρης Μελισσανίδης «πήρε πάνω του» το θέμα της ένστασης ή μη για το ζήτημα των ληγμένων δελτίων του ΠΑΟΚ, που έγινε γνωστό μετά το 0-0 χθες το βράδυ στο ΟΑΚΑ.\nΟ ισχυρός άνδρας των κιτρινόμαυρων αποφάσισε να μην προβεί, τελικά, σε ένσταση η ομάδα του, παρά το γεγονός πως αν την έκανε θα δικαιωνόταν και θα κέρδιζε το εισιτήριο που οδηγεί στο Champions League (μιας και ο ΠΑΟΚ θα έχανε το χθεσινό παιχνίδι και θα τιμωρούνταν και με -3).\nΈτσι, ανέδειξε για μια ακόμα φορά τις αξίες που πρεσβεύει η Ένωση και οι οποίες είχαν λοιδωρηθεί στο παρελθόν με προσβλητικότατο τρόπο...


Άνθρωπος, Θεός και Σύμπαν (εργασία πάνω στα What the bleep!?) | Metafysiko.gr | 15 χρόνια διαρκούς εξέλιξης και καινοτομίας\nHome » από Μέλος Κοινότητα του Μεταφυσικού, Μελέτες, Παραψυχολογία (Παραφυσικό και Επιστήμη)\nΣυγγραφέας: Θοδωρής Κεφαλόπουλος (Trithemius)\nΟ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ\nΜία εργασία βασισμένη στα ντοκιμαντέρ “What the bleep do we know!?” και “What the bleep! Down the rabbit hole”\nΘρησκεία και Επιστήμη Ξανά Μαζί, Ένας “Ιερός Γάμος”\nΕρευνώντας το γνωστικό αντικείμενο της θρησκείας και της επιστήμης στον 21ο αιώνα, κατανοούμε πως τόσο η θρησκεία, όσο και η επιστήμη, φτάνουν να συμπορευτούν σε δύο σημαντικά ζητήματα της ανθρωπότητας: την αναζήτηση της Γνώσης και την αναζήτηση του Θεού.\nΟι αρχαίοι Σουμέριοι λάτρευαν διάφορους θεούς και οι ιερείς των ναών τους, ήταν ταυτόχρονα επιστήμονες και γραμματείς. Στην αρχαία Ελλάδα, υπήρχαν οι φιλόσοφοι, οι οποίοι ασχολήθηκαν με υπαρξιακά ζητήματα κι ανέπτυξαν τις επιστήμες και την ανθρώπινη ηθική. Αρκετά χρόνια μετά, στη μεσαιωνική Ευρώπη, η εκκλησία είχε κατακτήσει την απόλυτη εξουσία. Όριζε βασιλείς, κατείχε κλήρο αλλά και παρείχε την τότε αποδεκτή εκδοχή της αλήθειας τόσο για φιλοσοφικά, όσο και για επιστημονικά ζητήματα. Το θρησκευτικό δόγμα είχε μετατραπεί σε νόμο.\nΠαράλληλα όμως, η επιστήμη είχε κάνει σημαντική πρόοδο και αμφισβητούσε τον νόμο-δόγμα πως η Γη ήταν το κέντρο του σύμπαντος. Ο Nicolaus Copernicus, ο Giordano Bruno και ο Galileo Galilei, ήταν μόνον μερικά από τα γνωστά θύματα αυτής της αντιπαράθεσης.\nΤελικά, φτάνοντας σε μία κατάσταση όπου η εκκλησία δεν μπορούσε πλέον να καταστείλει τη δράση κι εξάπλωση της επιστήμης, υπήρξε ένα πρωτοφανές σχίσμα στην ιστορία του ανθρώπου. Θρησκεία κι επιστήμη χωρίστηκαν και η κάθε μια έδωσε τη δική της εκδοχή για τη γνώση και την ανθρώπινη εξέλιξη. Κι ενώ ο Κοπέρνικος εφηύρε τον δυϊσμό, η εκκλησία ασχολήθηκε με τα αόρατα ζητήματα και η επιστήμη με τα ορατά. Τότε γεννήθηκε ο υλισμός και ως παιδί της επιστήμης, στην ουσία υπήρξε η εκδίκησή της πάνω στην επί αιώνες επιβολή της εκκλησίας, απαντώντας πως τα θεολογικά ζητήματα είναι μία παραίσθηση, κάτι ουτοπικό και πως πραγματικό είναι μόνον αυτό που γίνεται αντιληπτό με τις 5 αισθήσεις. Ενώ λοιπόν πριν από χιλιάδες χρόνια, θρησκεία κι επιστήμη συμβάδιζαν κι εξεφράζοντο από τα ίδια πρόσωπα, πλέον, στη μεσαιωνική Ευρώπη, ακολούθησαν ξεχωριστούς δρόμους.\nΤο αποτέλεσμα αυτών των δύο κοσμοαντιλήψεων που ποτέ δεν έβρισκαν κοινά σημεία, ήταν από τη μία η μηχανιστική-ντετερμινιστική θεώρηση του σύμπαντος (εκδοχή της επιστήμης) και από την άλλη, η εκκλησία “αφόρισε” την επιστήμη στέλνοντας τους άψυχους επιστήμονες στην κόλαση. Ο Δαρβίνος διατείνονταν πως ο άνθρωπος είναι απλώς το αποτέλεσμα μιας τυχαίας μετάλλαξης του DNA σε ένα ανούσιο σύμπαν.\nΣημαντική διαπίστωση σε αυτή τη διένεξη, αποτέλεσε το γεγονός πως διάφοροι μελετητές της παλαιάς διαθήκης, θεώρησαν πως το βιβλίο της Γένεσης είχε γραφτεί για να αναλύσει κοσμογονικά δεδομένα, ενώ στην ουσία η Γένεση δεν γράφτηκε για αυτόν τον λόγο. Έτσι, αυτοί οι μελετητές προέβησαν αναγκαστικά σε εικασίες περί γενέσεως κόσμου, προσπαθώντας να δώσουν βάση στην υπόσταση του Θεού ως δημιουργού του σύμπαντος. Το αποτέλεσμα ήταν να αντιδράσει ο επιστημονικός κόσμος γιατί το κοσμογονικό μοντέλο που προωθούσε η εκκλησία ήταν απαράδεκτο για τα επιστημονικά δεδομένα. Έτσι, σταδιακά επήλθε μία διένεξη μεταξύ θρησκείας κι επιστήμης γιατί η πρώτη, χωρίς το κατάλληλο γνωστικό υπόβαθρο, ασχολήθηκε αποτυχημένα με ένα γνωστικό αντικείμενο της επιστήμης και ταυτόχρονα προσπάθησε έντονα να επιβάλλει τα (επιστημονικώς) λανθασμένα συμπεράσματά της περί κοσμογονίας, όπως π.χ. πως το σύμπαν δημιουργήθηκε το 4004 π.Χ., στις 17 Σεπτεμβρίου, στις 9:00 το πρωί…\nΤελικά, ενώ η εκκλησία παρέμεινε επί αιώνες αμετακίνητη στις θέσεις της, η επιστήμη έκανε ένα σημαντικό και καθοριστικό βήμα. Οι επιστήμονες έψαξαν στις πιο κρυφές άκρες του σύμπαντος και ανακάλυψαν κάτι πολύ σημαντικό. Ανακάλυψαν πως τα πάντα στο σύμπαν συνδέονται μεταξύ τους και πως δεν υπάρχει τίποτα που να είναι ολότελα αποκομμένο από οτιδήποτε άλλο. Ανακάλυψαν πως τελικά, το απόλυτα υλικό-φυσικό σύμπαν έχει και ιδεατή-μη υλική πλευρά. Ανακάλυψαν πως ο χωρόχρονος αποτελεί απλώς ένα δημιούργημα αυτού του πολυμορφικού σύμπαντος.\nΣήμερα πλέον, επαναστάτες επιστήμονες, συναντώνται με θρησκευτικούς ηγέτες και σταδιακά αρχίζουν να οργανώνονται συνέδρια που προωθούν την ένωση της θρησκείας με την επιστήμη, έναν “ιερό γάμο” που ξαναφέρνει αυτές τις δύο πλευρές και πάλι μαζί σε μία υπόσταση. Έτσι, ενώ ο 20ος αιώνας κατήργησε τη μηχανιστική θεώρηση του σύμπαντος, φαίνεται πως ο 21ος αιώνας θα ρίξει το διαχωριστικό τείχος μεταξύ θρησκείας κι επιστήμης. Πλέον, “αιρετικοί” επιστήμονες, απορρίπτουν την εκδοχή πως αποτελούμε το προϊόν μίας τυχαίας μετάλλαξης ενός κοσμικού DNA και ενστερνίζονται την άποψη πως οι Πλατωνικές αξίες, η αλήθεια, η αγάπη, η συνείδηση κλπ, αποτελούν θεμελιώδεις συμπαντικούς νόμους που επηρεάζουν τις πράξεις μας και μας συνδέουν με όλες τις ατομικότητες του σύμπαντος.\nΑυτή η θεώρηση του ότι τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους και πως τίποτα δεν είναι απόλυτα ξέχωρο και αυτόνομο (Εν το Παν), μας παρέχει μία νέα οπτική της ανθρώπινης υπόστασης, η οποία καταργεί την πόλωση αιώνων που επικράτησε μεταξύ θρησκείας κι επιστήμης. Πλέον βρίσκεται σε αναθεώρηση η παλαιότερη κοσμοαντίληψη γιατί στα χαρακτηριστικά της επιστήμης προστίθεται ο παράγοντας συνείδηση/προσωπικότητα, κάτι που μας γνωστοποιεί πως η αντίληψη του κόσμου γύρω μας εξαρτάται πλέον και από τον εκάστοτε παρατηρητή. Κατανοούμε λοιπόν πως το σύμπαν έχει αμέτρητες εκδοχές, αμέτρητες πραγματικότητες γιατί ο κάθε άνθρωπος το αισθάνεται και το αντιλαμβάνεται με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο.\nΗ Έννοια και η Αντίληψη της Πραγματικότητας\nΣχετικά πειράματα στον ανθρώπινο εγκέφαλο, έχουν δείξει πως ο εγκέφαλος δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά αυτού που βλέπει σε πραγματικό χρόνο σε σχέση με αυτό που θυμάται και ανασύρει μέσω της μνήμης. Δηλαδή, αν ζητηθεί από έναν άνθρωπο να κοιτάξει πχ ένα μήλο και μετά να κλείσει τα μάτια του και να φέρει αυτό το αντικείμενο στο μυαλό του, ο εγκέφαλος δεν θα μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ της όρασης σε πραγματικό χρόνο και της μνήμης ενός γεγονότος, αντικειμένου κλπ.\nΠαράλληλα, πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα η προσωπική συμμετοχή του παρατηρητή σε αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα, καθώς η έννοια της πραγματικότητας ορίζεται από τον τρόπο που ο παρατηρητής εξετάζει το γεγονός και το συνδέει-ταυτίζει με κάτι πραγματικό. Με απλά λόγια, υπάρχουν τόσες πραγματικότητες’ όσοι και οι παρατηρητές. Ο εγκέφαλός μας, προσλαμβάνει 400 δισεκατομμύρια πληροφοριών το δευτερόλεπτο αλλά τελικά αντιλαμβανόμαστε μόνον τις 2.000 από αυτές. Η επίγνωσή μας των 2.000 πληροφοριών είναι μόνο για το περιβάλλον, το σώμα μας, και για τον χρόνο. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως σαφώς κι έχουμε μερική και όχι πλήρη εικόνα της πραγματικότητας.\nΌλα αυτά μας οδηγούν στο εύλογο ερώτημα του αν τελικά ο άνθρωπος ζει στην πραγματικότητα ή στην φαντασία, μιας και αυτό που μπορεί να αντιληφθεί από τα γεγονότα που διαδραματίζονται γύρω του δεν είναι παρά ένα πολύ μικρό ποσοστό του συνόλου. Αυτό, συνδέεται και επηρεάζεται από την προσωπική συμμετοχή του παρατηρητή, ο οποίος ρυθμίζει-δημιουργεί μία εκδοχή της πραγματικότητας. Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα πως το ανθρώπινο σώμα και δη ο ανθρώπινος εγκέφαλος, όσο τέλειος λειτουργικά μας φαίνεται, τελικά υστερεί σε σημαντικό βαθμό ως προς τον τρόπο, την ποσότητα και την ποιότητα που αντιλαμβάνεται και επεξεργάζεται τον κόσμο που μας περιβάλει. Κατά συνέπεια, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε (ως παρατηρητές) πως ο άνθρωπος ζει σε έναν φανταστικό κόσμο (γιατί τον αντιλαμβάνεται μερικά κι όχι ολοκληρωτικά) αλλά θα ήταν αντικειμενικότερο να συμπεράνουμε πως ο άνθρωπος έχει μία περιορισμένη αντίληψη της πλήρους πραγματικότητας και αυτό δεν οφείλεται μόνον στους περιορισμούς του εγκεφάλου (κάτι που θεωρητικά μπορεί να ξεπεραστεί) αλλά και στην καθοριστική επιρροή της ατομικότητας του ανθρώπου-παρατηρητή, κάτι που είναι αδύνατο να ακυρωθεί ως ανασταλτικός παράγοντας στην προσπάθεια της πλήρους και αντικειμενικής κατανόησης και αντίληψης της πραγματικότητας.\nΤελικά κατανοούμε πως γνωρίζουμε πολύ λίγα πράγματα για την πραγματικότητα γιατί η εικόνα που έχουμε για αυτή καθορίζεται από την αντιληπτική ικανότητα των αισθητηρίων οργάνων μας. Η όλη αντίληψη του κόσμου μας, εξαρτάται από την εικόνα που συνθέτει τελικά ο εγκέφαλός μας από το σύνολο των πληροφοριών που λαμβάνει, εκ των οποίων μπορεί και επεξεργάζεται μόνον το 5% αυτών ανά δευτερόλεπτο. Ο εγκέφαλος συνεχώς επιτελεί ένα έργο διαχωρισμού και επιλογής των πιθανοτήτων που τελικά θα συνθέσουν την εκάστοτε αντίληψη της πραγματικότητας. Ο εγκέφαλός μας είναι αυτός που τελικά θα αποφασίσει αν στην άκρη του κρεβατιού μας υπάρχει γκρεμός ή το πάτωμα. Κατά συνέπεια, από τη στιγμή που οι πληροφορίες που παρέχονται από τα αισθητήρια όργανα στον εγκέφαλο επεξεργάζονται βάσει της δομής και λειτουργίας του εγκεφάλου μας και από τη στιγμή που ο τρόπος λειτουργίας του εγκεφάλου μας καθορίζεται και από εξωγενή αίτια, κατανοούμε πως όχι μόνον δεν πρόκειται ποτέ να είμαστε σίγουροι για το τι είναι όντως πραγματικό αλλά και πως τελικά υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσοι και οι παρατηρητές αυτής.\nΣε αυτό το σημείο, η βοήθεια-συμβολή της κβαντικής φυσικής, σχετίζεται με το ότι μας εισάγει σε έναν κόσμο πιθανοτήτων που καθορίζεται από περίπου 2.000 δεδομένα ανά δευτερόλεπτο που μπορούμε να αξιοποιήσουμε. Έτσι, η σταθερή και δεδομένη έννοια της (προσωπικής μας) πραγματικότητας, αναμιγνύεται με έναν κόσμο πιθανών υποστάσεων της πραγματικότητας που μας παρέχει η κβαντική φυσική. Όταν λοιπόν μάθουμε τον εγκέφαλό μας να λειτουργεί μέσα από ένα ευρύτερο σύνολο πιθανοτήτων, τότε αυτός θα αναπτύξει ένα πρόσθετο νευρικό δίκτυο και θα αρχίσει να επεξεργάζεται την υπόσταση της πραγματικότητας με έναν ευρύτερο και πιο ολοκληρωμένο τρόπο. Αυτή η εισδοχή νέων πιθανοτήτων περί πραγματικότητας θα είναι σαν ένας φακός μέσα στο σύνολο των 2.000 πληροφοριών που επεξεργαζόμαστε ανά δευτερόλεπτο και σχετίζονται με την ατομικότητά μας και τον χωρόχρονο. Αυτός είναι ο ορισμός της ολοκληρωμένης (κβαντικής) αντίληψης της πραγματικότητας.\nΜία σημαντική παράμετρος της κβαντικής φυσικής, είναι το γεγονός πως προσεγγίζει με πρωτοποριακό τρόπο την έννοια και δομή του χωρόχρονου. Μέσω της κβαντικής φυσικής, αποκτούν αληθοφάνεια τα ταξίδια στο χρόνο και πρόσθετα, μέσω των πράξεών μας, έχουμε τη δυνατότητα να τροποποιήσουμε τα γεγονότα του παρελθόντος και του μέλλοντος. Η κβαντική φυσική, μπορεί ακόμα και να τροποποιήσει την κλασική φόρμα “αίτιο-αποτέλεσμα” και να την αντιστρέψει.\nΕπίσης, στα δρώμενα του σύμπαντος, σημαντικό ρόλο παίζει η υπόσταση του παρατηρητή, ο οποίος αναπόφευκτα επηρεάζει την εξέλιξη του γεγονότος που παρατηρεί. Έτσι, υπάρχει ένα δεδομένο γεγονός τη στιγμή που συμμετέχει ο παρατηρητής αλλά κι ένα σύνολο, ένα κύμα πιθανών γεγονότων όταν ο συγκεκριμένος παρατηρητής απουσιάζει. Η υπόσταση ενός καταγεγραμμένου γεγονότος, είναι υπαρκτή μόνον εφόσον υπάρχει κάποιος παρατηρητής που θα συνδεθεί με αυτό και θα το εξετάσει. Έτσι, καταγραφή χωρίς παρατήρηση σημαίνει πως δεν υπήρξε γεγονός.\nΈνα σωματίδιο, βρίσκεται εν δυνάμει σε πολλά σημεία ταυτόχρονα ως πιθανές θέσεις όπου μπορεί να παρατηρηθεί. Ταυτόχρονα όμως, δεν μπορούμε να αποφανθούμε με βεβαιότητα σε ποιο από τα πιθανά σημεία βρίσκεται γιατί δεν υπάρχει ο παρατηρητής που θα δώσει υπόσταση στο γεγονός της θέσης του σωματιδίου. Τη στιγμή λοιπόν που ο παρατηρητής θα λάβει μέρος, το σωματίδιο μπορεί να βρεθεί στην ίδια ή διαφορετική θέση με πριν.\nΦαίνεται πως ο μόνος τρόπος για να μπορέσει ο άνθρωπος να αντιληφθεί πλήρως και αντικειμενικά την πραγματικότητα του κόσμου στο σύνολό της, πρέπει να “ μεταστοιχειωθεί” σε ένα υπερόν που θα έχει τη δυνατότητα να επεξεργάζεται όλες τις πληροφορίες που δέχεται. Πάντα όμως, η ατομικότητα του παρατηρητή θα αποτελεί το ανυπέρβλητο εμπόδιο στην πλήρη αντίληψη και κατανόηση του κόσμου μας γιατί είναι αδύνατο ένας παρατηρητής να είναι απόλυτα ίδιος στις προδιαγραφές παρατήρησης σε σχέση με κάποιον άλλο παρατηρητή…\nΟ Κόσμος του Συναισθήματος και της Ατομικότητας\nΑπό επιστημονικής πλευράς, τα συναισθήματα συνδέονται στενά με την παραγωγή συγκεκριμένων πρωτεϊνών στον υποθάλαμο (τμήμα του εγκεφάλου). Αυτές οι πρωτεΐνες αποτελούνται από μικρότερα τμήματα που ονομάζονται πεπτίδια. Με απλά λόγια, υπάρχουν χημικές ουσίες που εκκρίνονται ανάλογα με αυτό που βιώνουμε. Έτσι, υπάρχουν συγκεκριμένες χημικές ουσίες (πεπτίδια) που σχετίζονται με τη χαρά, τη λύπη, τον έρωτα, το μίσος, την απογοήτευση, την πείνα, τον θάνατο ενός αγαπημένου μας προσώπου, την παρατήρηση ενός πορφυρού ηλιοβασιλέματος, τη δυσφορία που μας προκαλεί μία ασθένεια ή ακόμα και με την ντροπή που μας προκαλεί ένα ατυχές στραβοπάτημα σε έναν πολυσύχναστο δρόμο κλπ.\nΣτην ουσία, ο εγκέφαλός μας λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα και γίνεται κατανοητό πως τελικά κανείς μας δεν βλέπει την ίδια τη σκέψη. Αυτό που βλέπουμε στη νευροφυσιολογία, είναι ένα σύνολο από μικρές αστραπές ως μια καταιγίδα που μαίνεται γύρω από τα διάφορα τεταρτημόρια του εγκεφάλου. Αυτές είναι περιοχές που είναι χαρτογραφημένες στο σώμα και έχουν σχετιστεί με τις ανθρώπινες αντιδράσεις. Έτσι, διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου φαίνεται πως εργάζονται και ενεργοποιούν τη σκέψη ανάλογα με το τι αντιλαμβανόμαστε. Έτσι, ο θυμός, ο φθόνος, το μίσος, η συμπόνια, η αγάπη κλπ, ως συναισθήματα ξεκινούν με τη διαδικασία της σκέψης στα διάφορα τμήματα του εγκεφάλου και μετατρέπονται στο ανάλογο συναίσθημα (πεπτίδια) στον υποθάλαμο.\nΜε βάση τα ανωτέρω στοιχεία, κατανοούμε πως ο εγκέφαλος έχει τη δυνατότητα να κατασκευάζει τα συναισθήματα που ορίζει το εκάστοτε αισθητηριακό γεγονός. Κάτι πολύ σημαντικό σε αυτή τη διαπίστωση είναι το γεγονός πως τα συναισθήματά μας επηρεάζουν και τις διάφορες σωματικές μας λειτουργίες. Έτσι λοιπόν κατανοούμε πως με βάση το είδος των συναισθημάτων που παράγουμε, ο οργανισμός μας ωφελείται ή καταπονείται αναλόγως.\nΠιο πάνω, αναφέρθηκε επιστημονικώς η διαδικασία παραγωγής των συναισθημάτων από τον εγκέφαλο. Στην ουσία, αυτό που περιγράφτηκε είναι το πρώτο στάδιο που σχετίζεται με τα συναισθήματα, καθώς έχει διαπιστωθεί πως οι χημικές ουσίες που ταυτίζονται με τα συναισθήματα, έχουν συγκεκριμένες σημαντικές επιδράσεις στο σώμα μας. Έτσι, από τη στιγμή που βιώνουμε ένα συναίσθημα στον εγκέφαλό μας, ο υποθάλαμος αμέσως θα συναρμολογήσει το ανάλογο πεπτίδιο και στη συνέχεια το ελευθερώνει μέσω της υπόφυσης στο αίμα που κυκλοφορεί. Τη στιγμή που το πεπτίδιο ελευθερώνεται στην αιματική κυκλοφορία, βρίσκει το δρόμο του για διάφορα κέντρα σε διαφορετικά σημεία του σώματός μας. Κάθε μεμονωμένο κύτταρο στο σώμα μας, έχει συγκεκριμένους υποδοχείς στο εξωτερικό του. Κάθε κύτταρο μπορεί να έχει χιλιάδες υποδοχείς που προεξέχουν στην επιφάνειά του. Είναι ένα είδος επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Όταν ένα πεπτίδιο συνδεθεί σε ένα υποδοχέα ενός κυττάρου τότε κυριολεκτικά, σαν ένα κλειδί που μπαίνει σε μια κλειδαριά, επικάθεται στην επιφάνεια του υποδοχέα, συνδέεται μαζί του και ενεργοποιεί κατά κάποιο τρόπο τον υποδοχέα και όπως περίπου ένα κουδούνι στη πόρτα που χτυπάει, στέλνει ένα συγκεκριμένο μήνυμα στο κύτταρο. Έτσι, το πεπτίδιο τελικά ενεργοποιεί μια ολόκληρη σειρά βιοχημικών γεγονότων, κάποια από τα οποία καταλήγουν ακόμα και σε αλλαγές του πυρήνα του κυττάρου.\nΑναμφίβολα, κάθε κύτταρο είναι ζωντανό και κάθε κύτταρο έχει μία δική του συνείδηση, ιδιαίτερα αν ορίσουμε τη συνείδηση ως την οπτική γωνία ενός παρατηρητή. Υπάρχει λοιπόν πάντα η οπτική γωνία του κυττάρου. Στην πραγματικότητα, το κύτταρο είναι η μικρότερη μονάδα συνείδησης στο σώμα μας. Όλα αρχίζουν στο κύτταρο. Το κύτταρο είναι μια μηχανή παραγωγής πρωτεΐνης αλλά παίρνει τις εντολές του από τον εγκέφαλο.\nΈνα από τα αξιοσημείωτα για τους υποδοχείς των κυττάρων, είναι ότι αλλάζουν την ευαισθησία τους ανάλογα με το τι δέχονται. Εάν ένας υποδοχέας ενός συγκεκριμένου φαρμάκου ή κάποιας άλλης εσωτερικής ουσίας βομβαρδίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα με μεγάλη ένταση, κυριολεκτικά θα συρρικνωθεί. Θα υπάρχουν λιγότεροι σε αριθμό, ή θα αλλάξει δομή με τέτοιο τρόπο που είτε απευαισθητοποιείται είτε ελαττώνεται. Σταδιακά, επέρχεται η εξάρτηση, η δημιουργία δηλαδή στα κύτταρά μας της ανάγκης να τραφούν όχι μόνον με τις ίδιες αλλά με περισσότερες ποσότητες πεπτιδίων και ορμονών, γιατί οι υποδοχείς καταστρέφονται από τη συχνή χρήση κι έτσι, το ίδιο αποτέλεσμα θα φέρει μόνον η μεγαλύτερη κάθε φορά δόση της ίδιας χημικής ουσίας. Τότε, το κάθε κύτταρο, έχοντας δική του συνείδηση, στέλνει τα ανάλογα σήματα στον εγκέφαλο, έτσι ώστε αυτός να προβεί στις κατάλληλες ενέργειες που τελικά θα ικανοποιήσουν την νέα ανάγκη του κυττάρου.\nΈτσι λοιπόν, το ίδιο ποσό φαρμάκου ή ενδογενούς ουσίας, θα προκαλέσει μια πολύ μικρότερη απόκριση. Εάν λοιπόν βομβαρδίζουμε το κύτταρο με την ίδια συμπεριφορά (άρα με το ίδιο πεπτίδιο) ξανά και ξανά σε καθημερινή βάση, όταν τελικά αυτό το κύτταρο αποφασίσει να διαιρεθεί, όταν δημιουργεί ένα ακόμα μητρικό κύτταρο ή ένα θυγατρικό κύτταρο, αυτό το επόμενο κύτταρο θα έχει περισσότερους υποδοχείς για εκείνα τα συγκεκριμένα νευροπεπτίδια συναισθημάτων και λιγότερους υποδοχείς για βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, θρεπτικά συστατικά, ανταλλαγή υγρών και ακόμα και για την απελευθέρωση αποβλήτων ουσιών ή τοξινών.\nΑυτές οι πολύ σημαντικές πληροφορίες για τη σχέση κυττάρου και συναισθημάτων συνδέονται καθοριστικά με αυτό που ονομάζουμε “ εξάρτηση”. Η εξάρτηση με απλά λόγια αφορά σε ένα σύνολο συναισθημάτων, τη δράση των οποίων δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Φέρνουμε στους εαυτούς μας καταστάσεις που θα επιβεβαιώσουν τις βιοχημικές ανάγκες των κυττάρων του σώματός μας, δημιουργώντας καταστάσεις που πληρούν τις χημικές μας ανάγκες. Ο εξαρτημένος πάντα θα χρειάζεται λίγο ακόμα περισσότερο, έτσι ώστε να έχει μια έξαρση ή να “φτιαχτεί” με αυτό το οποίο αναζητά χημικά.\nΜια ενδιαφέρουσα ερμηνεία για την κατάσταση του να είμαστε ερωτευμένοι έχει να κάνει ακριβώς με τα συναισθήματα. Πως μπορεί λοιπόν κάποιος να πει πραγματικά ότι είναι ερωτευμένος με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο; Μήπως τελικά είναι μόνον ερωτευμένος με την προσδοκία των συναισθημάτων στα οποία είναι εθισμένος; Γιατί, το ίδιο πρόσωπο που ερωτευόμαστε επειδή μας προκαλεί συγκεκριμένα συναισθήματα, θα μπορούσε να εκπέσει της εύνοιάς μας αν σταματήσει να μας προκαλεί αυτά τα συγκεκριμένα συναισθήματα που έχουμε ανάγκη (εθισμός). Στην ουσία λοιπόν δεν ψάχνουμε συγκεκριμένο ερωτικό σύντροφο, ψάχνουμε τρόπους να ικανοποιήσουμε τον εθισμό μας.\nΕίμαστε λοιπόν, ένα σύνολο από χημικές ουσίες και συναισθήματα, κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό, μέχρι που θα το περιορίσουμε όταν αρχίσουμε να βιώνουμε τα ίδια συναισθήματα σε καθημερινή βάση. Αυτό δεν μας οδηγεί πουθενά από πλευράς εξέλιξης και αλλαγών στη ζωή μας. Αυτό που συμβαίνει, είναι ότι εθιζόμαστε σε ένα σύνολο σκέψεων και συναισθημάτων και τελικά ζούμε καθημερινά με τα δεδομένα που το περιβάλλον μας έχει ορίσει ως απαραίτητα. Καθημερινά ζούμε προσπαθώντας να εκπληρώσουμε την ικανοποίηση του εθισμού μας στα ίδια συναισθήματα. Αντίθετα, κάποιος που έχει έλεγχο της ζωής του, βλέπει την κάθε μέρα που ξημερώνει με ένα διαφορετικό μάτι. Βλέπει την κάθε μέρα ως μία ευκαιρία για να δημιουργήσει οδούς προς νέες πραγματικότητες, σύμφωνες με τις επιθυμίες του. Βλέπει την κάθε μέρα ως μήτρα αγέννητων συναισθημάτων, ως το υπόβαθρο άπειρων αύριο, ως τη λαμπερή αρχή της υπόλοιπης ζωής του κι όχι απλά ως άλλη μια μέρα αυτής. Αλλαγή στη ζωή μας, σημαίνει να εγκαταλείψουμε τον παλιό εαυτό μας. Σημαίνει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε τι είμαστε και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τι μπορούμε και τι θέλουμε να γίνουμε. Η αλλαγή θα είναι επιτυχής μόνον όταν καταστεί μόνιμη.\nΌσο περισσότερο σκεφτόμαστε κάτι συγκεκριμένο, τόσο θα παράγουμε το συναίσθημα που προκαλεί η σκέψη μας, άρα τόσο περισσότερο ο υποθάλαμος θα παράγει τα ίδια πεπτίδια και τελικά τόσο περισσότερο θα τροποποιείται ο πυρήνας των κυττάρων μας.\tΌταν λοιπόν σκεφτόμαστε συνεχώς τα ίδια στενάχωρα πράγματα, όπως η άσχημη οικονομική μας κατάσταση ή μία χαμένη αγάπη, βαθμιαία ο οργανισμός μας θα μας ζητά ολοένα και περισσότερο να το επαναλάβουμε, ή τουλάχιστον να συντηρούμε τη συχνότητα της σκέψης προς αυτά. Είναι προφανές πως πρέπει να απαλλαχθούμε από αρνητικές και δυσάρεστες σκέψεις και να αρχίσουμε να βομβαρδίζουμε τον εγκέφαλό μας με ευχάριστες σκέψεις και επιθυμίες, όπως το πώς θα θέλαμε να είναι η ζωή μας. Πρώτα στον εγκέφαλό μας και μετά γύρω μας, φτιάχνουμε καταστάσεις που ικανοποιούν τις συναισθηματικές (δηλαδή χημικές) ανάγκες μας.\nΦυσικά, σε όλες αυτές τις εξαρτήσεις, υπάρχουν και οι θετικές όπως ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής που μας αρέσει ή ένα είδος αρώματος από λουλούδια που έχουμε στον κήπο μας, ή μία κατηγορία κινηματογραφικών ταινιών ή ένα είδος φαγητού. Όλα σχετίζονται με το πώς είναι φτιαγμένο το νευρικό σύστημα του κάθε ανθρώπου και φυσικά, σε αυτόν τον τομέα, ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Αυτό όμως που είναι κοινό γνώρισμα σε όλους μας, είναι η διαδικασία της απόφασης να καταργήσουμε τις αρνητικές εξαρτήσεις μας γιατί σταδιακά μας καταστρέφουν.\nΠρόσφατα, εμφυτεύτηκαν σε πειραματόζωα, ηλεκτρόδια που προκαλούσαν στον εγκέφαλό τους την παραγωγή συγκεκριμένων νευροπεπτιδίων. Τα πειραματόζωα εκπαιδεύτηκαν να πατάνε ένα κουμπί που θα προκαλούσε την παραγωγή των συγκεκριμένων νευροπεπτιδίων. Σταδιακά, τα πειραματόζωα χρειαζόντουσαν αυτά τα νευροπεπτίδια περισσότερο από εκείνα που θα παρήγαγε ο εγκέφαλός τους για το αίσθημα-ανάγκη της πείνας, της δίψας ή του ύπνου, με τελικό αποτέλεσμα τη φυσική τους κατάρρευση και τον θάνατο.\nΜία εφαρμογή αυτής της διαδικασίας στον άνθρωπο, είναι το stress. Είμαστε τόσο εθισμένοι στο stress που μας δημιουργεί π.χ. μία θέση εργασίας που αν και δεν μας ικανοποιεί, τελικά δεν μπορούμε να παραιτηθούμε, ή ακόμα δεν σταματάμε μία ερωτική σχέση όταν ο/η σύντροφός μας δεν μας ικανοποιεί αλλά αδυνατούμε να τη σταματήσουμε γιατί είμαστε εθισμένοι σε αυτή, γιατί ο εγκέφαλός μας έχει προγραμματιστεί με τρόπο που να παράγει χημικές ουσίες ανάλογες του τι βιώνουμε και τελικά, αυτό το σύννεφο χημικών ουσιών μας εμποδίζει από το να πάρουμε αποφάσεις για να αλλάξουμε τη ζωή μας.\nΤέλος, πρέπει να σημειωθεί πως δεν υπάρχουν καλά και κακά συναισθήματα. Τα συναισθήματα είναι απλώς η εκδήλωση της ζωής. Χρωματίζουν και κατηγοριοποιούν την αφθονία των εμπειριών μας.\nΕπιδράσεις της Σκέψης και των Συναισθημάτων σε Αντικείμενα\nΗ συγκεκριμένη διαπίστωση έρχεται να δώσει την ακριβή ερμηνεία των ψυχοπαθολογικών εκδηλώσεων στο σώμα μας. Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται περίπου κατά 75% από νερό. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό πως τα συναισθήματα που παράγονται συστηματικά στον εγκέφαλό μας, έχουν ως αποτέλεσμα την εκδήλωση συγκεκριμένων αλλαγών στο σώμα μας. Γενικότερα, τα θετικά-χρήσιμα συναισθήματα συμβάλλουν στην καλή και αρμονική λειτουργία του σώματός μας, ενώ τα αρνητικά-μη χρήσιμα συναισθήματα συμβάλλουν στην εκδήλωση παθολογικών καταστάσεων. Αν λοιπόν απλά και μόνον μία δυνατή σκέψη μπορεί να προκαλέσει τέτοιες αλλαγές στο νερό, καταλαβαίνουμε τις συνέπειες που μπορεί να επιφέρει μία δυνατή σκέψη στο σώμα μας.\nΗ Δύναμη της Θέλησης και τα Αποτελέσματά της\nΜία σημαντική αναφορά στην ικανότητα του ανθρώπου να αλλάζει και να τροποποιεί γεγονότα με την σκέψη του και να επεμβαίνει ακόμα και πίσω στο χρόνο, στη στιγμή της γέννησης του γεγονότος, σχετίζεται με ένα πείραμα που έγινε στο πανεπιστήμιο του Princeton. Εκεί, σε δύο ολόιδιες μαγνητοταινίες, επιστήμονες ηχογράφησαν έναν μονότονο ήχο που ακουγόταν σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα εναλλακτικά στο αριστερό και στο δεξί αυτί. Στη συνέχεια, έδωσαν τη μία ταινία σε κάποιο άτομο και του ζήτησαν να χρησιμοποιήσει τη σκέψη του για να αλλάξει τους χτύπους που ακουγόταν πότε αριστερά και πότε δεξιά και να προσπαθήσει με τη σκέψη του να αυξήσει τους χτύπους που θα ακουγόταν στο αριστερό αυτί. Ο άνθρωπος αυτός έβαλε τη σκέψη του και την πρόθεσή του να ενεργήσει στην ταινία και όντως αυξήθηκαν οι αριστεροί χτύποι. Το πιο εντυπωσιακό όμως ήταν το γεγονός πως και στη δεύτερη ταινία (της οποίας την ύπαρξη αγνοούσε), αυξήθηκαν επίσης οι αριστεροί χτύποι!\nΚατανοούμε λοιπόν την τεράστια ικανότητα του ανθρώπου να επηρεάζει με τη σκέψη του τη δομή διαφόρων αντικειμένων. Έτσι, μέσω της ιδιότητας του σύμπαντος πως όλα συνδέονται μεταξύ τους και με την ενίσχυση της θέλησης, κατανοούμε πλέον το πώς δρα η τηλεκίνηση, η μεταβίβαση σκέψης, ο συλλογικός οραματισμός αλλά και η προσευχή για τη θεραπεία από διάφορες ασθένειες. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν επιδρούν στην ύλη ή δεν μπορούν νοητικά να συμβάλλουν στη θεραπεία μίας ασθένειας γιατί βαθιά μέσα τους πιστεύουν πως δεν είναι ικανοί για κάτι τέτοιο. Αν όμως πιστέψουμε στον εαυτό μας και στις ικανότητές του, τότε θα μπορέσουμε πραγματικά να κάνουμε θαύματα και οι σκέψεις μας θα αναπαραχθούν σαν κοσμική έλξη και θα επιστρέψουν πολλαπλασιασμένες πίσω σε εμάς. Αυτό είναι το κλειδί για να θεραπεύσουμε νοητικά και να θεραπευτούμε, αυτός είναι ο μηχανισμός που λειτουργούν οι θαυματουργές εικόνες και τα διάφορα λατρευτικά αντικείμενα… Στην ουσία, όλα προέρχονται από τις εγκεφαλικές μας λειτουργίες.\nΟ εμπρόσθιος λοβός, είναι η κορωνίδα, το πιο εξελιγμένο τμήμα του εγκεφάλου μας. Είναι αυτό που γεννά την ελεύθερη βούληση και την προαίρεση να αλλάξουμε τη ζωή και τον τρόπο σκέψης μας. Κατά συνέπεια, ο εμπρόσθιος λοβός γεννά και την πρόθεση να αναλάβουμε την ευθύνη των επιλογών και των πράξεών μας. Κάτι σημαντικό που μας διαχωρίζει από τα άλλα έμβια όντα, είναι το μεγαλύτερο μέγεθος του πρόσθιου λοβού σε σχέση με το μέγεθος του εγκεφάλου συνολικά. Έχουμε στη διάθεσή μας αυτό το καταπληκτικό όργανο αλλά αδιαφορούμε για τις δυνατότητές του. Μία από αυτές είναι η διαδικασία της πρόθεσης και της λήψης αποφάσεων. Το νευρικό δίκτυο, αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του εγκεφάλου και προσαρμόζεται στο σύνολο των σκέψεών μας. Κατά συνέπεια, αν βομβαρδίζουμε καθημερινά τον εγκέφαλό μας με σκέψεις και προθέσεις για πνευματική βελτίωση ή θεραπεία, ή στοιχεία από τα οποία θέλουμε να αποτελείται η ζωή μας, τότε σταδιακά, το νευρικό δίκτυο του εγκεφάλου μας θα προγραμματιστεί με βάση αυτό που το τροφοδοτούμε. Ακόμη και η διαδικασία του συστηματικού καταιγισμού του εγκεφάλου μας με διάφορες σκέψεις και επιθυμίες, εντάσσεται σε αυτό που ονομάζουμε “προσευχή”. Όλα τα θρησκευτικά κείμενα αναφέρουν πως η σκέψη μας είναι σημαντική και πως οι προσευχές μας “ακούγονται από τον Θεό”. Δεν μπορούν όμως αυτά τα κείμενα να εξηγήσουν τη διαδικασία με την οποία ο Θεός “απαντά” και κάνει πράξη τις επιθυμίες όσων προσεύχονται “δυνατά”, κάτι στο οποίο η κβαντική φυσική έχει ήδη δώσει απάντηση. Ο “βωμός” πάνω στον οποίο προσευχόμαστε και εναποθέτουμε τις σκέψεις μας ονομάζεται πρόσθιος λοβός του εγκεφάλου, ο οποίος με το μέγεθός του μας δίνει την ικανότητα να μείνουμε συγκεντρωμένοι σε μία σκέψη και να τη μεταδώσουμε με ένταση στο σύμπαν.\nΤο Κλειδί της Ευτυχίας Βρίσκεται Μέσα μας\nΗ πηγή του ανθρώπινου δράματος προσδιορίζεται κυρίως σε έναν ατελείωτο συνειρμό σκέψεων που κάνουμε σχετικά με τη ζωή μας: “Εάν αλλάξω το μυαλό μου, θα αλλάξω τις επιλογές που κάνω; Εάν αλλάξω τις επιλογές μου, θα αλλάξει η ζωή μου; Γιατί δεν μπορώ να αλλάξω; Σε τι είμαι εθισμένος; Τι θα χάσω στο οποίο είμαι χημικά προσκολλημένος; Ποιο άτομο, χώρο, πράγμα, ή γεγονός στο οποίο είμαι χημικά προσκολλημένος (εθισμένος) δεν θέλω να χάσω, γιατί θα αναγκαστώ ίσως να βιώσω τα χημικά στερητικά συμπτώματα της διαδικασίας απεξάρτησης από αυτό;” Έτσι, κατανοούμε πως είναι πολύ πιθανό ότι είμαστε τόσο συνηθισμένοι και απορροφημένοι στην καθημερινότητά μας, τόσο συνηθισμένοι στον τρόπο που δημιουργούμε τη ζωή μας, που δεχόμαστε την ιδέα ότι δεν έχουμε καθόλου έλεγχο πάνω σε αυτή και γινόμαστε απλά ακόλουθοι και συντηρητές κάποιων καταστάσεων.\nΔυστυχούμε γιατί δεν ακούμε τον εαυτό μας, γιατί έχουμε αποτύχει στη διαδικασία της ενδοσκόπησης, γιατί στην ουσία φοβόμαστε να πάρουμε στα χέρια μας την ευθύνη των σκέψεων και των πράξεών μας. Όλες αυτές οι ανασφάλειες δημιούργησαν την ανάγκη να μας προστατεύει και να μας φροντίζει κάποιος άλλος, να σκέφτεται και να αποφασίζει για εμάς κάποιος άλλος χωρίς εμείς να έχουμε την ευθύνη των όσων μας συμβαίνουν. Αυτό έχει εφαρμογή είτε στα φιλοσοφικά-μεταφυσικά ζητήματα (θρησκεία), είτε στα αμιγώς κοινωνικά και βιοποριστικά ζητήματα (πχ ψηφίζουμε τις λιγότερο κακές κυβερνήσεις ή αποδίδουμε σεβασμό σε εκείνον που ικανοποιεί τις ανάγκες και τα συμφέροντά μας). Συμπεραίνουμε λοιπόν πως σταδιακά και συστηματικά δίνουμε σε τρίτους την ευκαιρία-δικαίωμα να αποφασίζουν για εμάς, κάτι που μας φέρνει τη δυστυχία (γιατί δεν αντανακλά στις πραγματικές μας ανάγκες) και τελικά η δυστυχία γίνεται τρόπος ζωής, γίνεται η καθημερινότητά μας.\nΣε όλα αυτά, ένας πολύ σημαντικός παράγοντας αξιολόγησης της ποιότητας στη ζωή μας, είναι το πόση ευτυχία τελικά βιώνουμε. Η ζωή του μεσοαστού είναι ιδιαίτερα λειψή από ευτυχία. Αυτή η έλλειψη σχετίζεται με τη μη συγκέντρωσή μας σε τρόπους και μεθόδους που θα μας κάνουν πιο ευτυχισμένους. Σε πολλούς ανθρώπους, η ζωή τους είναι γεμάτη με δυστυχία, αποτυχίες και τραγωδίες κυρίως γιατί μέσα τους έχουν αποδεχθεί πως πλέον αυτή είναι η ζωή τους και βλέποντάς την πολλές φορές ως θεϊκή δοκιμασία, δεν κάνουν τίποτα για να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση γιατί προτιμούν να προσαρμοστούν και να ζουν με αυτή.\nΩς μέσοι άνθρωποι, ζούμε μία ζωή που θεωρούμε βαρετή ή πεζή και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι δεν κάνουμε καμία προσπάθεια να αποκτήσουμε γνώσεις και πληροφορίες που θα μας εμπνεύσουν και θα δώσουν νόημα στη ζωή μας. Οι άνθρωποι στην συντριπτική πλειοψηφία τους είναι τόσο υπνωτισμένοι από αυτά που τους περιβάλλουν διαμέσου των ΜΜΕ και διαμέσου των ανθρώπων που ζούνε και δημιουργούνε ιδανικά, που όλοι προσπαθούν να γίνουν αυτό που βλέπουν, όμως κανείς τελικά δεν μπορεί να γίνει αυτό που του πουλάνε σε σχέση με την εξωτερική εμφάνισή μας και τους ορισμούς της ομορφιάς και του ανδρισμού. Βομβαρδιζόμαστε με διάφορα άπιαστα πρότυπα και ιδανικά που αποτελούν προϊόντα της βιομηχανίας του θεάματος. Έχουμε μάθει να μισούμε το σώμα μας όταν έχει περιττά κιλά, να νοιώθουμε άρρωστοι όταν έχουν πέσει τα μαλλιά μας ή ακόμα και υπάνθρωποι όταν περπατάμε στο δρόμο και δεν υπάρχουν γύρω μας 100 άτομα που θα μας κοιτούν εκστατικά.\nΟι γυναίκες βομβαρδίζονται από πρότυπα που τις θέλουν με σώμα αγάλματος, από τη μικρή-σχολική ηλικία με την κούκλα Barbie, μέχρι την εφηβεία και λίγο μετά μέσω των αγγελικά πλασμένων μοντέλων στο χώρο της μόδας ή με τις πανέμορφες ηθοποιούς του κινηματογράφου. Οι άντρες βομβαρδίζονται με πρότυπα καλογυμνασμένων αθλητών διάπλασης σώματος γεμάτων γραμμώσεις και επιτυχημένων χρηματιστών με πλαστικά χαμόγελα, ατσαλάκωτα σακάκια και ακριβά αυτοκίνητα. Η επιθυμία του μεσοαστού να γίνει αυτό που βλέπει πουλά και θα πουλά για πάντα, γιατί τα πρότυπα είναι αυτό που η ίδια η λέξη ορίζει, κάτι το απόλυτο, άπιαστο αλλά και ασύμβατο με τις λογικές επιδιώξεις. Όλες αυτές οι παραισθήσεις που αγοράζει ο άνθρωπος, τελικά τον αποπροσανατολίζουν από τους στόχους του και είναι πολύ πιθανό να μην βγουν ποτέ στην επιφάνεια οι αληθινές του επιθυμίες.\nΌλα αυτά είναι αυταπάτες στις οποίες οι περισσότεροι άνθρωποι παραδίδονται και ζούνε τη ζωή τους στη μετριότητα και η επιθυμία τους μπορεί να μην βγει ποτέ στην επιφάνεια, ώστε να θελήσουν να γίνουν κάτι άλλο. Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι αρχικά παράγουν ένα αρνητικό συναίσθημα και στη συνέχεια εθίζονται σε αυτό μέσα από έναν περίεργο αγώνα για την κατάκτηση της απόλυτης ομορφιάς ή κάποιου άλλου προκατασκευασμένου ιδανικού, ενός αγώνα που ποτέ δεν θα κερδίσουν. Ενδόμυχα αυτό μας είναι γνωστό αλλά μετά από την πολυετή έκθεση στην αποτυχία προς αυτούς τους σκοπούς, καταντάμε να τρέφουμε την αποτυχία κι όχι την ανάγκη επίτευξης του σκοπού και μάλιστα εθιζόμαστε σε αυτή.\nΔυστυχώς, η καθημερινότητα μας δείχνει πως είμαστε δέσμιοι των προκατασκευασμένων ιδανικών και εξαρτημένοι από έναν τρόπο ζωής που αν τον αναλύσουμε, απέχει μακράν από αυτό που βαθιά μέσα μας ζει και περιμένει να αναπτυχθεί. Τίποτα δεν θα αλλάξει αν πρώτα εμείς δεν αποφασίσουμε να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μας. Το μυαλό μας έχει στρέψει την προσοχή του στα αρνητικά συναισθήματα της δυστυχίας μας κι όχι στο πως θα την ανατρέψει.\nΈνα σημαντικό βήμα προς την ανατροπή αυτής της διαρκώς αρνητικής κατάστασης, είναι το να ξυπνάμε κάθε μέρα 5 λεπτά νωρίτερα απ’ ότι συνήθως και να οραματιζόμαστε με ένταση το πώς θα θέλαμε να είναι φτιαγμένη η μέρα μας. Αν και σίγουρα αυτή η διαδικασία κάποιες μέρες δεν θα εφαρμοστεί, είναι δεδομένο πως η επαναληπτικότητα δρα αθροιστικά προς την επίτευξη αυτού που επιζητούμε. Όσο πιο συχνά οραματιζόμαστε ένα ιδανικό 24ωρο, τόσο περισσότερο δημιουργούμε το ανάλογο νευρικό δίκτυο στον εγκέφαλό μας. Κατά συνέπεια, πλην εκτάκτων γεγονότων, η ζωή μας είναι το αποτέλεσμα αυτού που κυριαρχεί στο μυαλό μας. Το βήμα για τη μεγάλη αλλαγή είναι το να σταματήσουμε να λειτουργούμε με τα απλά αντανακλαστικά του εγκεφάλου και να αρχίσουμε να λειτουργούμε με βάση τη δημιουργικότητα και το τι πραγματικά θέλουμε να έχουμε στη ζωή μας. Κάθε φορά που μας συμβαίνει ένα δυσάρεστο γεγονός, πρέπει άμεσα να φέρουμε στο νου μας τον στόχο μας. Μία αποτελεσματική τεχνική είναι, τη στιγμή που συμβαίνει το δυσάρεστο γεγονός, να κοιτάμε το ρολόι μας. Σταδιακά ο εγκέφαλός μας θα συνδέσει αυτή την ενέργεια με την προσήλωση στον στόχο μας και από απλά αντανακλαστικά, κάθε φορά που θα κοιτάμε τι ώρα είναι, πέραν από την κυριολεξία, θα στέλνουμε μήνυμα στον εγκέφαλό μας πως είναι ώρα να προσηλωθούμε και πάλι στον στόχο μας.\nΆρα λοιπόν, πρώτα αφιερώνουμε όσο χρόνο χρειαζόμαστε για την καταγραφή (ακόμα και σε μια κόλα χαρτί) του πως θέλουμε να είναι η ζωή μας και στη συνέχεια τρέφουμε καθημερινά αυτή την επιθυμία και όπως ο γεωργός λιπαίνει τον σπόρο και αυτός γίνεται δέντρο που καρποφορεί, έτσι και η ζωή που οραματιστήκαμε θα γίνει πράξη μέσω της θέλησης.\nΓια την όλη διαδικασία της αλλαγής στη ζωή μας και την απαλλαγή από τις αρνητικές εξαρτήσεις, αρκεί μία σπίθα σκέψης κι επιθυμίας προς τη νέα ζωή που θέλουμε να βιώσουμε. Πρόκειται για την περιπέτεια που ξεκινά από μία σκέψη που μέσω της επαναληπτικότητας γίνεται πράξη. Άπαξ και δημιουργηθεί στο μυαλό μας η σκέψη της αλλαγής, βρισκόμαστε στο σημαντικότερο, στο πιο κρίσιμο σημείο. Πρέπει να εξελίξουμε αυτή τη σκέψη σε μήνυμα και για λίγες στιγμές να ζήσουμε έντονα μέσα στο μυαλό μας την πραγματικότητα που επιθυμούμε. Ίσως όταν επιστρέψουμε στη συνήθη πραγματικότητα να μας φαίνονται όλα ίδια, όμως ποτέ πια δεν θα είμαστε ίδιοι γιατί θα έχουμε αφήσει πίσω μας ίχνη που μπορούν να μας οδηγήσουν πάλι σε αυτό που οραματιστήκαμε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η επαναληπτικότητα στη νέα σκέψη και η ένταση αυτής, είναι από τους σημαντικότερους παράγοντες που θα επιφέρουν την αλλαγή.\nΚατανοούμε λοιπόν πως ενώ αρχικά βλέπαμε τον εγκέφαλό μας και το νευρικό μας σύστημα ως κάτι που λειτουργεί μηχανικά και παθητικά, τελικά συμπεραίνουμε πως έχει κατασκευαστεί για πολύ περισσότερα πράγματα όπως η δύναμη της αλλαγής και η ανάγκη για εξέλιξη, αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν ενδελέχεια.\nΌταν λοιπόν οι άνθρωποι από τη μια μεριά βομβαρδίζονται με τις ανωτέρω εξωπραγματικές επιθυμίες και από την άλλη βγουν στην επιφάνεια ερωτήματα όπως το γιατί γεννηθήκαμε ή ποιος είναι ο σκοπός της ζωής ή το τι μας συμβαίνει αφού πεθάνουμε κλπ, εβρισκόμενοι ανάμεσα στα εξωπραγματικά πρότυπα και αυτές τις βαθυστόχαστες μεταφυσικές ερωτήσεις, τελικά οι άνθρωποι νομίζουν ότι καταρρέουν ψυχολογικά, ότι κάτι δεν πάει καλά στο μυαλό τους αλλά αυτό που τελικά συμβαίνει είναι ότι βιώνουν τα πρώτα αποτελέσματα της μεγάλης αλλαγής. Ο παλιός τους εαυτός, μαζί με τα παλιά ιδεώδη και πρότυπα που κουβαλούσε, αρχίζει να καταρρέει. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, η πρόθεση για αλλαγή δεν είναι τόσο δημοφιλής, γιατί οι άνθρωποι δύσκολα καταργούν τις εξαρτήσεις τους, γιατί τους πιάνει πανικός όταν αντιληφθούν πως πλέον αυτοί είναι οι άρχοντες και κυρίαρχοι της ζωής τους, κάτι που γεννά ευθύνες, κάτι που δεν θέλει να αναλάβει ο άνθρωπος που μια ζωή είχε μάθει να φέρουν άλλοι την ευθύνη των όσων ακολουθεί και πιστεύει, είτε σε κοινωνικό, είτε σε θρησκευτικό επίπεδο γιατί η αλλαγή είναι πολυδιάστατη. Τελικά, οι άνθρωποι φτάνουν στο τέλος της ζωής τους έπειτα από μία ήσυχη ζωή, χωρίς εξάρσεις κι ευθύνες αλλά συγχρόνως και χωρίς καμία εξέλιξη στην πνευματικότητά τους και τελικά θα έχουν αποτύχει στο ύψιστο πείραμα που λέγεται Ζωή.\nΑλλά εάν η πραγματική επιθυμία μας βγει στην επιφάνεια και ρωτήσουμε τους εαυτούς μας εάν υπάρχει κάτι περισσότερο που θέλουμε ή χρειαζόμαστε πέραν κι εκτός των προκατασκευασμένων ιδανικών, τότε πραγματικά θα βιώσουμε την αρχή της “μεταστοιχείωσής” μας, την αρχή της ευδαιμονίας. Τότε στην ουσία επανακαλωδιώνουμε τον εγκέφαλό μας, τον επαναπρογραμματίζουμε και αλλάζουμε τις νευρικές δομές του και αυτό τελικώς αλλάζει εμάς σαν ψυχοσωματική οντότητα.\nΚατανοούμε λοιπόν πως το κλειδί στην επαναγέννησή μας κρύβεται στον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μας και τελικά, αυτά που θέλουμε πραγματικά να αποτελούν τη ζωή μας, στο σύνολό τους ορίζουν τον ίδιο τον λόγο της ύπαρξής μας. Δεν υπάρχουμε γιατί κάποιος θεός ως υπέρτατο ον έχει αποφασίσει κάτι για εμάς και πρέπει να το εκπληρώσουμε. Υπάρχουμε ως ατομικότητες για να εξελιχθούμε και να βιώσουμε-ικανοποιήσουμε τις ανάγκες που πραγματικά κι εκ βαθέων αντιληφθήκαμε πως ζουν μέσα μας. Ο καθένας μας έχει έναν σκοπό που ζει σε αυτόν τον πλανήτη. Το κρίσιμο ερώτημα πλέον δεν είναι το αν ζούμε μια ζωή που απλά μας ικανοποιεί, αλλά το αν είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε στα χέρια μας το τιμόνι της ζωής μας και να την οδηγήσουμε εκεί που της αξίζει.\nΑπό τον Άνθρωπο στον Θεό, Μία Νέα “Σκάλα του Ιακώβ”\nΈνας πολύ σημαντικός παράγοντας στην περιγραφή της συνείδησης, είναι το να καταφέρουμε μέσω αυτής να γνωρίσουμε τον Θεό. Μία παράμετρος αυτής της κατανόησης, είναι το αν είμαστε τελικά ικανοί να τον προσβάλλουμε, αγνοώντας τις (αμφιβόλου προελεύσεως) εντολές του. Αυτή η σχέση θεού και ανθρώπου, είναι γεμάτη φόβο, περιορισμούς και ανασφάλειες και είναι αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά απ’ τα οποία φτιάχνονται τα θεμέλια μιας θρησκείας.\nΕίμαστε τόσο απασχολημένοι με το να τσεκάρουμε διαρκώς μια προκατασκευασμένη ηθική που πρέπει να συντηρήσουμε, με συνέπεια να αγνοούμε πλήρως όλα όσα σχετίζονται με τη θέση μας μέσα στο σύμπαν και τις κρυφές ικανότητες που διαθέτουμε. Ακόμη κι αν κάποιος αποφασίσει να μην σχετίζεται πλέον με κάποια θρησκεία, έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του στο να αλλάξει την κοσμοθέασή του γιατί αυτή επί χρόνια καθορίστηκε από την θρησκεία που είχε επιλέξει. Εδώ ακριβώς βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχουν δημιουργήσει οι οργανωμένες θρησκείες: το ότι η κάθε μια δίνει τη δική της εκδοχή για την κοσμοθέαση (μακροκοσμικά και μικροκοσμικά), με αποτέλεσμα να υφίστανται ανά τον κόσμο εκατοντάδες διαφορετικές κοσμοθεάσεις, ενώ τελικά η ορθή εκδοχή είναι μία και μοναδική.\nΣε αυτή την οπτική, συμβάλλει ουσιαστικά η προσέγγιση της κβαντικής φυσικής που ορίζει πως όλα συνδέονται μεταξύ τους, πως δεν υπάρχει θρησκευτική κοσμοθέαση καλύτερη από κάποια άλλη, γιατί όλα συνδέονται μεταξύ τους. Στο σύμπαν δεν υπάρχουν καθολικοί, μορμόνοι, ορθόδοξοι ή μουσουλμάνοι. Υπάρχει μόνον ένα αχανές σύνολο γεγονότων και ατομικοτήτων που συνδέονται μεταξύ τους. Όσο σκεφτόμαστε τον Θεό ως έναν ηλικιωμένο με λευκή γενειάδα που κάθεται στα σύννεφα και μας ελέγχει, απλώς καταφέρνουμε να βρισκόμαστε διαρκώς μακριά από την πνευματική εξέλιξη που μας αξίζει.\nΓια άλλη μια φορά, το κλειδί στην προσέγγιση του Θεού, είναι η απαλλαγή μας από το σύμπλεγμα της “σωτηρίας” και της μη θέλησης ανάληψης ευθυνών για το άτομό μας. Προτιμούμε να φροντίζει κάποιος άλλος για εμάς, να μας σώσει από μια λίστα από προκατασκευασμένες αμαρτίες και κατά συνέπεια, αφήνουμε την τύχη μας σε τρίτα χέρια. Άλλοτε ένας πόλεμος, άλλοτε μία φυσική καταστροφή, άλλοτε το πρόβλημα της επιβίωσης, άλλοτε η ψυχική μας καταρράκωση από τις καθημερινές δυστυχίες, πάντοτε η θρησκεία έβρισκε λόγους ύπαρξης ως στήριγμα στη ζωή των ανθρώπων γιατί ελάχιστες φορές οι άνθρωποι αναγνώρισαν πως το μεγαλύτερο στήριγμά τους είναι ο ίδιος τους ο εαυτός, ο Θεός που κρύβουν μέσα τους και περιμένει να αναδυθεί.\nΤο κλειδί σε αυτή την αλλαγή, βρίσκεται στο να κατανοήσουμε πως τελικά δεν υπάρχει κάτι από το οποίο πρέπει να σωθούμε αλλά κάτι το οποίο πρέπει να βελτιώσουμε και αυτό είναι η πνευματική μας ανάπτυξη. Αυτή η οπτική ούτε προσβάλλει, ούτε περιορίζει την υπόσταση του Θεού. Αντίθετα αποτελεί εργαλείο για την πληρέστερη κατανόησή του.\nΠαρ’ όλες τις διδαχές των θρησκειών, αυτή τη στιγμή το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, έχει βρει στα πέρατα του σύμπαντος γαλαξίες εξαιρετικής ομορφιάς, μέσα στους οποίους υπάρχουν περιβαλλοντικές συνθήκες που επιτρέπουν την ύπαρξη οντοτήτων ανώτερης ή κατώτερης διάνοιας από τη δική μας. Αν και βαθιά μέσα μας όλοι αναγνωρίζουμε το δέος και τον πόθο να γνωρίσουμε αυτές τις οντότητες, καμία θρησκεία δεν πρόκειται να αποδεχθεί την ύπαρξή τους. Αυτό θα περιέπλεκε τη σχέση θεού (ορισμός σύμφωνα με τις θρησκείες) και ανθρώπου αλλά και θα καταργούσε τις διδαχές πάνω στις οποίες στηρίχτηκαν τόσες θρησκείες επί εκατοντάδες έτη.\nΑπό τη μία λοιπόν πλευρά, θα δημιουργούνταν μία κατάσταση που καμία θρησκεία δεν θα μπορούσε να ελέγξει και από την άλλη, ο άνθρωπος θα ήταν μόνος του σε αυτή την αποκάλυψη και θα έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη για την μετέπειτα πορεία του. Αυτή ακριβώς η ανασφάλειά του και η αδυναμία ανάληψης ευθυνών, τον οδηγούν στη λύση της θρησκείας, η οποία απλώς τρέφει και τρέφεται από αυτό το σύμπλεγμα.\nΟι συμβατικές θρησκείες έχουν συνδέσει τη λάθος πράξη με την τιμωρία, την επίγεια ή μετά θάνατον καταδίκη. Κι όμως, ακριβώς για αυτόν τον λόγο υπάρχει η ζωή, για να ψάξουμε λύσεις στα προβλήματά μας, να κάνουμε λάθη και μέσα από αυτά να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τη νόησή μας για να κατασκευάσουμε το μέλλον μας. Ο σοφός άνθρωπος κρατά αρχεία από τις επιλογές του και είναι αμείλικτος με τα λάθη του γιατί δεν συγχωρεί, γιατί ξέρει πως ότι έγινε δεν μπορεί να αναιρεθεί. Αυτή η διαδικασία είναι πιο δύσκολη και οδυνηρή από το να μας ελέγχει κάποιος γέρος με μακριά γενειάδα, γι’ αυτό τελικά αυτόν ακολουθούμε. Αντίθετα, ο αγωνιστής, αυτός που έχει θέσει ως σκοπό της ζωής του την πνευματική εξέλιξη, στις λανθασμένες επιλογές του δεν βλέπει κάποια τιμωρία αλλά μία νέα κατάσταση που πρέπει να αντιμετωπίσει και τελικά μία ευκαιρία για να βγει πιο σοφός από πριν.\nΌλα αυτά φέρνουν μία σύγχυση στον άνθρωπο γιατί μέχρι τώρα έχει μάθει να προσδιορίζει τον θεό σε ένα πεδίο έξω από τον ατομικότητά του. Ο άνθρωπος πλέον εκτίθεται σε μία νέα οπτική που τοποθετεί τον θεό μέσα του κι όχι γύρω του. Ταυτόχρονα, κατανοούμε πως δεν υπάρχει ξεχωριστός εσώτερος θεός για τον κάθε άνθρωπο, γιατί όλοι οι άνθρωποι μακροκοσμικά συνδέονται μεταξύ τους, άρα τελικά υφίσταται μόνον ένας (1) θεός, κοινός για κάθε άνθρωπο. Κάποιοι θα χαρακτήριζαν αυτή την οπτική ως βλασφημία ή γέννημα του διαβόλου αλλά αν όντως είναι έτσι, τότε αυτό που ορίζουμε ως βλασφημία και προσβολή του Θεού, είναι πως ο άνθρωπος και ο Θεός συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους…\nΗ Κοσμική Σύνδεση των Πάντων\nΠολύ σημαντική διαπίστωση για τα επιστημονικά δεδομένα, είναι το γεγονός πως όταν δύο ηλεκτρόνια γεννηθούν ταυτόχρονα, τότε είναι διά παντός συνδεδεμένα μεταξύ τους, ασχέτως του πόσο μακριά βρίσκεται το ένα από το άλλο. Αν το ένα ηλεκτρόνιο δεχτεί μία αλλαγή, τότε ταυτόχρονα, την ίδια αλλαγή θα υποστεί και το δεύτερο ηλεκτρόνιο. Αυτή τη σχέση των διδύμων ηλεκτρονίων, αν την προεκτείνουμε σε ανθρώπινο επίπεδο, κατανοούμε πλήρως τον λόγο που στους διδύμους, όταν πχ ο ένας αδελφός χτυπήσει, ταυτόχρονα πονά ή αισθάνεται άσχημα και ο άλλος αδελφός, όσο μακριά κι αν βρίσκεται. Αν αυτή η συνδετική σχέση προεκταθεί σε συμπαντικό επίπεδο, κατανοούμε πως από τη στιγμή που τα πάντα δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα από το Big Bang, τότε κάθε ατομικότητα είναι υποχρεωτικά συνδεδεμένη με όλες τις υπόλοιπες ατομικότητες του σύμπαντος. Αυτή η οπτική, ίσως να είναι μία καλή αιτία για να αναθεωρήσουμε τις σχέσεις μας με τη φύση και τους ανθρώπους γύρω μας, μιας και όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα, άρα είμαστε αδέλφια.\nΣε όλα αυτά τα δεδομένα, ο χώρος είναι απλώς ένα παράγωγο της δομής του σύμπαντος που επειδή μέσα του ταξινομούνται ξέχωρα η μία από την άλλη όλες οι ατομικότητες, τελικά έχουμε την ψευδαίσθηση πως η κάθε ατομικότητα είναι αυθύπαρκτη, αυτόνομη και ξεχωριστή, ενώ τελικά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο!\nΈτσι, κατανοούμε πως για κάθε τι που συμβαίνει, έχουμε κι εμείς έστω ένα μικρό μερίδιο ευθύνης και είναι ανεπίτρεπτο για την πνευματική μας εξέλιξη το να γυρίσουμε την πλάτη μας στα αρνητικά γεγονότα γιατί ένα μέρος τους οφείλεται σε εμάς. Αυτό θα γίνει συμμετέχοντας συνειδητά στην κατασκευή ενός θετικού μέλλοντος, σύμφωνα με τις ανάγκες μας. Το μόνο που απομένει ως βήμα προς μία θετική συμβολή του καθενός μας στο μέλλον, είναι το να εγκαταλείψουμε την οπτική της αυτονομίας και της στείρας ατομικότητας και να συνειδητοποιήσουμε πως όλοι μας αποτελούμε τμήματα του σύμπαντος που συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους, τμήματα που τελικά δεν γεννήθηκαν ποτέ και ούτε πρόκειται να πεθάνουν.\nΜέσα σε όλα αυτά, μία παράμετρος μη μετρήσιμη κι έξω από μαθηματικές συσχετίσεις, είναι η ελεύθερη βούληση, κάτι αποδεκτό πλέον από την επιστήμη, που λειτουργεί ως βασικός παράγοντας στην οπτική ότι εμείς είμαστε οι κατασκευαστές του μέλλοντός μας…\nΓνωρίζοντας ότι υπάρχει αυτή η διασύνδεση στο Σύμπαν, ότι είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας και ότι συνδεόμαστε με το Σύμπαν στο βασικό επίπεδό του, μπορούμε να δώσουμε μία καλή εξήγηση για την πνευματικότητα. Υπάρχει μία ισχυρή πεποίθηση ότι ο σκοπός μας εδώ, είναι να αναπτύξουμε το δώρο της προθέσεως και να μάθουμε πως να είμαστε αποτελεσματικοί δημιουργοί. Είμαστε όλοι εδώ για να γίνουμε δημιουργοί. Είμαστε εδώ για να εισβάλλουμε στο διάστημα με μεγάλες ιδέες και επιθυμίες. Είμαστε εδώ για να αξιοποιήσουμε τη ζωή μας, για να αναγνωρίσουμε τον κβαντικό εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε το χώρο όπου πραγματικά έχουμε επιλογές και όταν κάποιος τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά, τότε λέμε ότι αυτός ο άνθρωπος φωτίστηκε…\nΟ Κόσμος της “Λαγουδότρυπας”\nΌλα τα ανωτέρω δεδομένα αυτής της εργασίας, δεν έχουν σκοπό να αλλάξουν ακαριαία τον τρόπο σκέψης και δράσης μας. Το μόνο που είναι ικανά να επιτύχουν είναι το να αφήσουν μικρά ίχνη που θα συνδέουν την καθημερινότητά μας με μία περίεργη λαγουδότρυπα, με ένα σύνολο επιστημονικών ανακαλύψεων και αποκαλύψεων που τελικό αποτέλεσμα θα έχουν την εμφύτευση στο κοσμικό μυαλό μας μίας νέας οπτικής για τη δομή του σύμπαντος, μίας οπτικής που μας ορίζει πρωταγωνιστές σε κάθε ώρα και στιγμή που ζούμε και αισθανόμαστε. Αυτή η λαγουδότρυπα δεν διαφέρει και πολύ από εκείνη στην οποία έπεσε η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων και εισήλθε σε έναν πρωτόγνωρο για εκείνη κόσμο.\nΤο πόσο βαθιά μέσα στη λαγουδότρυπα θα φτάσουμε εξαρτάται από την ένταση της έλξης που όλα αυτά τα δεδομένα μας δημιούργησαν και από το πόσους πνευματικούς υποδοχείς θέλουμε να αφιερώσουμε σε αυτή την αλλαγή της κοσμοθέασής μας, μιας κοσμοθέασης που μας αποκαλύπτει πως όλα είναι Ένα, αυτό που ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Ξενοφάνης ονόμασε “Εν το Παν”. Είναι ο συμπαντικός νόμος που υπήρξε η βάση του μονισμού (ενισμού) και ανά τους αιώνες χρησιμοποιήθηκε από τους γνωστικούς έως τον Giordano Bruno και από τους αλχημιστές έως τους βουδιστές, μία κοσμική αρχή που κάθε ώρα και στιγμή θα φέρουμε μέσα μας…


Πρόσωπα και απόψεις - Γιανναράς - Έχει νόημα να είσαι Έλληνας; - 27 Μαρ 11 | LoMak's Blog\nΣτα πλαίσια της εκπομπής «Πρόσωπα και απόψεις» της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ στις 27.3.11, ο καθηγητής φιλοσοφίας κ. Χρήστος Γιανναράς μίλησε χωρίς περιστροφές για την καθημερινή πολιτική, τις παραλείψεις και την αγωνία του για την έξοδο από τη σημερινή μεγάλη κρίση.\nΑναρτήθηκε από LoMak στις 12:14 π.μ.\nΑκόμη μια φορά να ευχαριστήσω τους συνεργάτες αυτού του blog για την δουλειά τους. Μια δουλειά πολύτιμη για την προβολή απολύτως αναγκαίων προβληματισμών, και εξίσου πολύτιμη ως έστω μικρή παρηγοριά σε καιρούς πολλών πτωχότατων τω πνεύματι αλλά κατά τα άλλα άκρως καπατσοπόνηρων πολιτικών της φεουδαρχίας.\nΝα σημειώσω εδώ ότι αυτό το συνάφι των καπατσοπόνηρων καθόλου ελληνικό προνόμιο δεν είναι. Εν αντιθέση, είναι δυστυχώς μία απο τα πραγματικά διεθνώς κοινές παραμέτρους της ζωής όλων μας σε τούτον τον κόσμο. Με καταλαβαίνει κατευθείαν ο κάθε πολίτης στον κόσμο όταν λέω ότι έχω απατεώνες πολιτικούς στη χώρα μου! Το λέω σε Γερμανούς, το λέω σε Άγγλους, Βέλγους, Ελβετούς, Ιρανούς, Τούρκους, Αιγύπτιους, κλπ. κλπ. και η πρώτη τους αντίδραση είναι: Και σε μας μια από το ίδια δικέ μου. Δηλαδή... στα θεμελιώδη κοινά σε όλη την οικουμένη, στα πράγματα με τα οποία επικοινωνεί κανείς ευθέως με οποιονδήποτε άλλο, ανεξάρτητα από το που βρίσκεται, ανοίκει και η πλεον ασάλευτη πεποίθηση, ότι πολιτική σημαίνει αυτομάτως σαπίλα, απάτη, ψέμα, κλεψιά, έγκλημα, αναλγησία, ξεδιαντροπιά και ιδιοτέλεια για την διατήρηση της εξουσίας, για την ηδονή της προβολής στα ΜΜΕ και την ευχαρίστηση της στανικής επιβολής στις μάζες. Ας το αφήσω εδώ αυτό το θέμα.\nΓια να περάσουμε τώρα στην πρόταση ανασύνταξης του κ. Γιανναρά σαν μια πλέον απόλυτα αναγκαία αφετηρία: Σωστότατα και πρέπει να ξεσκιστεί σε κομματάκια κομφετί αυτό το σύνταγμα, η μάλλον αυτή η ντροπή, την οποία όλα τα κόμματα υπερψήφισαν ουνισόνο και την οποία και διαφημίζουν κοσμητικότατα ως και θεμέλιο λειτουργίας της χώρας μας. (Θεμέλιο λειτουργίας της χώρας αυτό το κομματοκρατικό ανουσιούργημα!) Σωστότατα και πρέπει οπωσδήποτε να ανασυνταχθούμε. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε πρόοδο με ενα σύνταγμα το οποίο κατά βάση ευλογεί την αυθαιρεσία του εκάστοτε απατεώνος πολιτικάντη, και το οποίο προεξοφλεί τον πολίτη ως τυφλά υπάκουο οπαδό μιας κάποιας παράταξης.\nΕδώ όμως βλέπω δύο πρακτικά ερωτήματα:\n1) Πως θα αποφύγουμε την επανάληψη της ιδίας απάτης ενδεδυμενης νέων φορεμάτων; Πως διακρίνει κανείς τέλος πάντων, σαν πολίτης μιας χώρας, αν μας γλυκαίνουν τώρα με σκοπό να μας εξαπατήσουν αργότερα και ίσως ακόμη πιο βρωμερά από ότι τώρα; Δεν προσπαθώ εδώ να μειώσω την απόλυτη ανάγκη ενός νέου συντάγματος. Θέλω μονο να ξέρω στο τι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να πην επαναλαμβάνουμε ες αεί τα γνωστά. Υπαρχουν λοιπόν λογικά κριτήρια τα οποία μπορούν να διακρίνουν μεταξύ νέας αφετηρίας και νέας απάτης; Υπάρχει κάποιος, έστω ατελής αλγόριθμος, βάση του οποίου μπορεί κανείς να διακρίνει μεταξύ απάτης και αφετηρίας;\n2) Ποιοί θα είναι οι νέοι συν-τεταγμένοι; Δεν μου φαίνεται και πολύ έυκολο να ανασυντάξει κανείς μια κοινωνία όταν αυτή έχει ανάγει πλέον σε τρόπο ζωής την απόλυτη εξάρτηση από τους κομματικούς μηχανισμούς, οι οποίοι και προσφέρουν κάποια σίγουρη θεσούλα με αντάλλαγμα την υποδουλωτική κατήχηση της νοημοσύνης μας για την ψηφοθηρία τους. Ποιοί θα είναι εκείνοι οι πολίτες που δεν θα προτιμήσουν το ιδιοτελώς βιολογικό κίνητρο μιας βολεμένης ζωής απέναντι στο αληθώς κοινωνικό κίνητρο μιας ολοκληρωμένης ζωής; Για να το πω αλλιώς: Ποιοί θα είναι οι πολίτες που θα προτιμήσουν το στώμεν καλώς από το στώμεν βολικώς κατέχοντες βίλα με πισίνα; Τέτοιοι πολίτες δεν είναι αυτονόητοι. Πλαθονται απο κοινωνίες, οι οποίες δρούν στα πλαίσια συντάγμάτων, τα οποία πιστοποιούν την συλλογική συνείδηση, η οποία πλάθει κοινωνίες. Το ένα ορίζει το αλλο και έτσι το πρόβλημα δεν εξαντλειται και δεν λύνεται με αφοριστικές, πάγιες δηλώσεις. Είναι μια συνεχής προσεγγιστικη διαδικασία στην προσπάθεια να πλησιάσουμε ολο και καλύτερα αυτό που ελπίζουμε. Για να πραγματοποηθεί αυτή η προσέγγιση είναι αναγκαίοι οι πολίτες οι οποίοι σκέπτονται κριτικά, λογικά, χωρίς αυτοματισμούς κομματικής ιδεοληψίας. Πως θα δημιουργηθουν λοιπόν τέτοιοι σκεπτομενοι πολίτες για να διαμορφώσουν ένα νέο σύνταγμα, το οποίο όμως είναι προυπόθεση για την ύπαρξη τους; Δηλαδή, πως θα μάθει ο σχολαστικός να κολυμπάει αν δεν μπορεί να μπεί στο νερό πριν να έχει ήδη αρκούσα πείρα μέσα στο νερό;\nΤα δυο ερωτηματα που θετετε ειναι απολυτως αλληλενδετα, και δυστυχως αποτελουν εναν αλυτο γριφο, παρομοιο με το αυγο και την κοτα. Τα συνταγματα, καλα ή κακα, συντασσονται απο τους αρχοντες μιας κοινωνιας και επιβαλλονται απο πανω προς τα κατω. Ταυτοχρονα, απο κατω προς τα πανω, υποτιθεται οτι υπαρχει η ισορροπευτικη διαδικασια κατα την οποια οι πολλοι επιλεγουν αυτους τους λιγους που θα διοικησουν την κοινωνια αυτη. Για να ανελθουν στην εξουσια ικανα και ηθικα ατομα, θα πρεπει η μαζα να ειναι της αναλογης ποιοτητας, κατι που ομως επιτυγχανεται μονο με αναλογη παιδεια, η οποια ομως με τη σειρα της επιβαλλεται απο τους 'απο πανω'. Λοιπον, σε αυτον τον κυκλο, απο που πρεπει να ξεκινησει μια ανασυνταξη, σε μια συγκυρια που τοσο οι αρχοντες οσο και αρχομενοι διακρινονται απο μια πρωτογνωρη ισως ηθικη και πνευματικη παρακμη; Και ας μη ξεχναμε οτι ποτε δεν συνεφερε στις πολιτικες ελιτ να μορφωνουν τις μαζες περα απο ενα βαθμο που θα δυσκολευε τον ελεγχο τους.\nΗ ευκολη θεωρητικη απαντηση, βεβαια, θα ηταν οτι πρεπει οι δυο διαδικασιες να επιχειρηθουν ταυτοχρονα: δηλαδη, λιγο λιγο, με προσωπικη προσπαθεια, ο καθενας να βελτιωσει τον εαυτο του, και οι πολιτικοι να επιδιωξουν μια συνολικη αναταση της κοινωνιας που τους εκλεγει, με καποιο αμεσο κοστος, αλλα με το μακροπροθεσμο κερδος μιας πολυ μεγαλυτερης εμπιστοσυνης και εκτιμησης (αρα και προτιμησης) εκ μερους του λαου προς το προσωπο τους. Φοβαμαι ομως οτι αυτη η αποψη αποτελει μια αφελη υπεραπλουστευση της απιστευτα χρονοβορας διαδικασιας με την οποια πραγματοποιουνται ριζικες κοινωνικες αλλαγες. Και εχω την εντυπωση οτι διαθεσιμος χρονος ειναι το τελευταιο πραγμα που εχουμε σαν Ελληνες.\nΟ μονος ορθοδοξος τροπος αποδρασης απο τον παραπανω φαυλο κυκλο που μπορω να σκεφτω ειναι η μελετη των ιστορικων εποχων κατα των οποιων η Ελληνικη κοινωνια ελαμπε με τα συλλογικα κατορθωματα της, και μια προσπαθεια προωθησης των πολιτικων πραγματικοτητων που τις χαρακτηριζαν απο τους σοφους αυτου του τοπου. Και αυτο πρεπει να γινει το συντομοτερο δυνατο, διοτι μας τελειωνει ο χρονος, οπως ειπα, αλλα μας τελειωνουν και οι σοφοι. Οι επομενες γενιες δειχνουν οτι θα ειναι και πνευματικα αλλα και ιδεολογικα αδυνατο να πολεμησουν για μια ελευθερη και πολιτισμικα διακριτη Ελληνικη κοινωνια. Ο χαρακτηρας της παιδειας που μας επιβαλλουν οι "καπατσοπονηροι" εξασφαλιζει το τελος της πνευματικης, και κατ' επεκταση πολιτικης μας ανεξαρτησιας τοσο σε ατομικο, οσο και σε συλλογικο επιπεδο. Ειναι σχεδιασμενη για υποτελεις, οχι για πολιτες, με την αρχετυπικη εννοια του ορου.\nΕν τελει, προσπαθεια διατηρησης της ατομικης μας πνευματικης και ηθικης ακεραιοτητας (για οσους απο εμας την διαθετουμε) μεχρις οτου ερθει η καταλληλη συγκυρια κατα την οποια μια κρισιμη μαζα πραγματικα ανθρωπιστων και πατριωτων σοφων καταφερει να αφυπνισει και τους υπολοιπους. Αυτο ειναι το μονο που μπορω να προτεινω βραχυπροθεσμα, σαφως αντιλαμβανομενος μια διασταση της προτασης αυτης την οποια θα μπορουσε καποιος να χαρακτηρισει ως ενα βαθμο μοιρολατρικη. Δυστυχως δεν διακρινομαι για την αισιοδοξια μου, και η μονη μου παρηγορια σε αυτο ειναι οτι τουλαχιστον η ελλειψη της δεν ειναι ενστικτωδης ή εμφυτη, αλλα βασιζεται σε απολυτως ορθολογιστικες και πραγματολογικες εκτιμησεις.\nΚαληνυχτα και σε εσας\nΤην απάντησή σας, φίλε omniscient, την διάβασα και ελπίζω να την σκέφτηκα για αρκετό καιρό χωρίς βιασύνη. Νομίζω λοιπόν ότι στα σημαντικά σημεία είπατε τα πράγματα με το όνομά τους. Και εδώ δεν μιλώ αποκλειστικά για ελληνικά φαινόμενα μιας και το σκεπτικό σας θα ταίριαζε σε πολλές άλλες χειραγωγούμενες κοινωνίες. Όπως είπατε: ας μη ξεχναμε οτι ποτε δεν συνεφερε στις πολιτικες ελιτ να μορφωνουν τις μαζες περα απο ενα βαθμο που θα δυσκολευε τον ελεγχο τους.\nΣ' αυτό το σημείο αρχίζω πλέον και ψιλιάζομαι. Έχω την εντύπωση ότι αυτή η διαπίστωσή σας εμπεριέχει κάτι κοινό για όλους μας στον κόσμο, κι ετσι κατά συνέπεια και για μας στην Ελλάδα. (Απομιμούμαστε βλέπετε ευκολοχώνευτες αφέλειες αντί άσκησης αιχμηρούς σκέψεως.)\nΠράγματι, εξετάζωντας τα προγράμματα διδασκαλίας σε χώρες της Ευρώπης με τις οποίες έχω την τύχη (η την ατυχία) να συνεργάζομαι, διαπιστώνω κι εγώ μια συνεχή κατηφόρα. Στην Ελβετία όπου βρίσκομαι τώρα για παράδειγμα, βλέπω να διδάσκονται οι μαθητές και οι μαθήτριες τα ωροσκόπια (ναι, καλά ακούσατε!) σαν βασικές αρχές πάνω στις οποίες θα στηρίξουν την ζωή και την κρίση τους αργότερα. Ουδεμία λέξη για την πολιτική σημασία του Καντονιού, ουδεμία αναφορά σε κάποιον σαν τον Rousseau, ουδεμία νίξη για την λογικότητα των μαθηματικών πέρα απο κάποιες ωφελιμιστικές διαπιστώσεις που αφορούν την ακριβή καταμέτρηση χρημάτων σε ένα κάποιο κρυφό λογαριασμό! Η τέλεια πτώση διανοητικής άσκησης του μέλλοντος πολίτη.\nΚι έτσι λοιπόν αρχίζω κι εγώ να πιστεύω αυτό που ποτέ δεν ήθελα να πιστέψω: Είτε ηθελημένα είτε άθελα διαμορφώνεται μια συμπαγώς αφελής μάζα η οποία δεν θα μπορεί πλέον να σκεφτεί κριτικά αλλά μόνο να παπαγαλίσει. Είναι σαν να εκλαμβάνει τις πλάκες με τις δέκα εντολές απο... άνωθεν, και να επιμένει στην ορθότητα των εντολών λόγω θεόσταλτης προέλευσης.\n(Συνεχίζεται, και πάλι να με συγχωρείτε για την μακρόπνοη απάντηση. Είναι πολύ δύσκολο το Λακεδαιμονιζειν.)\nΥπάρχει λοιπόν μια πραγματικά άμεση ανάγκη μελέτης, όπως είπατε, και όχι μόνο για μας στην Ελλάδα αλλά και για κάθε νοήμονα άνθρωπο στον κόσμο. Αλλά εδώ βλέπω μια άλλη (αποκλειστικά ίσως πρακτική) ερώτηση. Βλέπετε, έχουν στήσει οι καπατσοπόνηροι τόσο καλά το παιχνίδι ώστε:\n1) Από την μια μας βαπτίζουν όλους στα νερά μιας αποκλειστικά βιολογικής αναγκαιότητας, κάνοντάς τις μέρες μας όλο και πιο γρήγορες, τον χρόνο όλο και πιο λίγο, αναγκάζοντάς μας θέλοντας και μη να τρέχουμε συνεχώς σαν δαιμονισμένοι για να καλύψουμε καταναλωτικές ανάγκες τις οποίες αυτοί ορίζουν για μας. Παραγωγή-κατανάλωση, παραγωγή-κατανάλωση, παραγωγή-κατανάλωση! Αυτό μου φαίνεται να είναι το μύνημα της περιβόητης ανάπτυξης, ανάπτυξης, ανάπτυξης, το οποίο μας πασσάρουν. Δεν βλέπω να εννοούν άλλη ανάπτυξη εκτός από την καταναλωτική. Φαίνεται να ξέρουν πολύ καλά τους φόβους του καθημερινού ανθρώπου και να τους εκμεταλεύονται πάρα πολύ καπάτσα. Στην ουσία με κάνουν να ακολουθώ δια του λιγουρέματος.\n2) Απο την άλλη η αναγκαία μελέτη δεν γίνεται σε πέντε λεπτά μεταξύ δουλειάς και σπιτιού. Κανείς μας δεν είναι σε θέση να υπερβεί την εξουθενωτική καθημερινότητα χωρίς την ξεκούραση, την προετοιμασία (αν θέλετε) για μια καθαρή, διαυγή σκέψη. Αλλιώς διαβάζουμε αλλά δεν μελετούμε. Όπως και να το κάνουμε ο εγκέφαλός μας έχει βιολογική δομή, η οποία δυστυχώς η ευτυχώς δεν επιτρέπει reset με το πάτημα ενός κουμπιού.\nΔηλαδή, απο (1) και (2) βλέπω ότι αν θέλω μελέτη τότε δεν μου μένει τίποτε άλλο παρά να αγνοήσω καθημερινές ανάγκες, οι οποίες μπορει να μην είναι πράγματι δικές μου αλλα παρά ταύτα ορίζουν τον κόσμο στον οποίο ζω. Και για μεν τον εαυτό μου μπορώ αυτό κάλλιστα να το κάνω, μιας και είμαι ακόμη εργένης χωρίς οικογενειακές έγνοιες. Αλλά στον πάτερ φαμήλια με δύο η και περισσότερα παιδιά πως να πω εγώ, να αφήσει κατά μέρος τα καθημερινά και να κάτσει να μελετήσει, εκεί που ο άνθρωπος μπορεί και να τσιγαρίζεται για τη φαμελιά του;\nΒλεπετε πόσο απάνθρωπα μας έχουν χαντακώσει; Είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Μακάρι να τα βλέπω πολύ μαύρα, αλλά από όσα βλέπω γίνομαι κι εγώ όλο και λιγότερο αισιόδοξος. Η ίσως και να γερνάω σιγά σιγά.\nΑπο που να πρωτοξεκινησω παλι...Κατ'αρχας, καλα κανετε και "ψιλιαζεστε". Μακαρι να το εκαναν ολοι.\nΛοιπον, προσυπογραφω τα λεγομενα σας περι της παιδειας και στο εξωτερικο. Εγω βρισκομαι στο Λονδινο για μεταπτυχιακο, και περα απο συγκεκριμενα πλεονεκτηματα του εκπαιδευτικου συστηματος εδω που εχουν να κανουν περισσοτερο με πρακτικα, διαδικαστικα και μεθοδολογικα ζητηματα, ειναι το ιδιο, ή ισως και περισσοτερο απιθανο να 'παραξει' ατομα με πραγματικα ανεξαρτητη σκεψη. Καταρτισμενο θα βγει το ατομο, αλλα πολυ δυσκολα θα μπορει να δει πισω απο τα γεγονοτα, να δει αυτο που ονομαζουμε συνολικη εικονα. Και ο λογος για αυτο ειναι κατα τη γνωμη μου ο εξοβελισμος απο τα προγραμματα σπουδων των μαθηματων που ανηκουν στις ανθρωπιστικες σπουδες. Δεν διδασκονται πλεον ιδεωδη, τελεια και παυλα. Πριν απο 40 χρονια η μητερα μου, για παραδειγμα, διδασκοταν ξεχωριστο μαθημα 'λογικης', ναι, λογικης, στο λυκειο ενος μικρου χωριου του νομου Σερρων, και τωρα αυτο ειναι στην καλυτερη περιπτωση μερος, μονο, του εισαγωγικου μαθηματος της φιλοσοφιας, και μονο στα προγραμματα των κοινωνικων επιστημων, και μονο στις χωρες οπου οι σπουδες διαρκουν 4, και οχι 3 χρονια, π.χ. Αμερικη. Αυτα κατ' αντιπαραβολη με την παμπλουτη Ελβετια, οπου, οπως λετε και δεν το γνωριζα, διδασκονται τα ωροσκοπια. Συγχαρητηρια στην πεφωτισμενη Ευρωπη. Αν προκειται για μεθοδευμενη ή οχι αποβλακωση των πολιτων, αυτο το αφηνω στην κριση σας.\nΚαι τωρα στους καπατσοπονηρους (ο ορος ειναι απολαυστικοτατος) και στον δευτερο αλυτο γριφο που θετετε. Ως προς το (1) εχω να πω οτι δεν καταφεραν να εγκλωβισουν μονο τους "λιγουρηδες", αλλα και τους ολιγαρκεις (το κριτηριο εδω ειναι αυτο που θεσατε, η ταση για καταναλωση). Και οι δυο, ας πουμε, 'τυποι' ανθρωπων ειναι σχεδον αδυνατον να βρουν τον απαραιτητο ελευθερο χρονο για να αποκτησουν ή να διατηρησουν και ενα ελευθερο μυαλο. Δεν εχει σημασια, δηλαδη, εν τελει αν ο λογος ειναι η καταναλωτικη μανια για τους μεν, ή κατι αλλο για τους δε. Θεωρω οτι ανηκω στους δευτερους (επισης εργενης), παρ' ολα αυτα σπανιως βρισκω την ευκαιρια να θρεψω τον νου μου με κατι πνευματικα ανωτερο απο τα τετριμμενα που χρειαζομαι για να βγαζω τα προς το ζειν. Οποτε, ο πατερ φαμηλιας που αναφερατε ειναι απλα καταδικασμενος να επιβιωνει, οχι να ζει και να βιωνει με νοημα.\nΟ συνδυασμος των (1) και (2) φαινεται να ειναι ανικητος για τον μεσο ανθρωπο. Γι' αυτο ακριβως και ειπα στο προηγουμενο μου σχολιο οτι η μελετη του παρελθοντος, και κατ' επεκταση η ενναλακτικη προταση ζωης που πιθανον αυτη μπορει να γεννησει, πρεπει να ξεκινησει απο τους σοφους αυτου του κοσμου, που ως επι το πλειστον ειναι καποιας ηλικιας και εχουν την πολυτελεια περισσοτερου ελευθερου χρονου. Μη περιμενουμε ο μεσος υπαλληλος της ταδε πολυεθνικης, ο στιμμενος σαν τη λεμονοκουπα, να βρει ξαφνικα το χρονο, τη θεληση και το καθαρο μυαλο να οραματιστει και να επιδιωξει τη νεα κοσμοθεωρια που θα σωσει την ανθρωποτητα απο τα βαμπιρ και τους καπατσοπονηρους. Αν ηταν τοσο ευκολο, θα το ειχαν καταφερει και οι δουλοπαροικοι του μεσαιωνα στα διαλειμματα της πολιορκιας της Ιερουσαλημ κατα την Πρωτη Σταυροφορια. Για τους 'ψιλιασμενους' με λιγη φαντασια, η αναλογια δεν ειναι και τοσο τραβηγμενη. Ειμαστε το ιδιο, ισως, ανελευθεροι με τοτε.\nΚαλη μελετη και καλη δυναμη.


τελ. ενημ.: 3/12/18 13:56\nΉταν μοιραίο φαίνεται προτού κλείσω τα μάτια μου να το δω κι αυτό. Εκκλησία Αγίου Νικολάου σε βουνό (υψόμετρο πάνω από 1.000 μ.)! Και ιδού πώς έγινε:\nΣτις 24 Νοεμβρίου λοιπόν, συμμετείχα στην προγραμματισμένη από καιρό εκδρομή της ΕΒΑΤ (Ένωση Βρονταδουσίων Αττικής) στην Αγόριανη Παρνασσ]. Συμμετέχοντες περίπου 44 άτομα, οι περισσότεροι Χιώτες, κυρίως Βρονταδούσοι, όλοι «κάποιας ηλικίας», στην πλειονότητα γυναίκες, και, δυστυχώς, από τις νεώτερες ηλικίες, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ! Η Πρόεδρός μας κ. Αγγέλα Βασιλάκη έκανε το παν για να μας ευχαριστήσει. Να σημειωθεί η απουσία ΟΛΟΥ ΤΟΥ Δ.Σ., πλην της κ. Τσιχλή Μαρίας, η οποία και αυτή βοήθησε όσο μπορούσε!\nΗ διαδρομή λοιπόν ήταν θαυμάσια! Ζούμε στο ωραιότερο μέρος του κόσμου. Βέβαια χιόνι δεν είδαμε, όμως τα δάση και τα χωριά που είδαμε μας ικανοποίησαν απολύτως. Η πολυχρωμία που επικρατούσε στα δάση ίσως να οφείλετο, πλην των φυλλοβόλων δέντρων που ήταν ανάμεσα στα έλατα, στα πεύκα, στα κυπαρίσσια κλπ. κωνοφόρα δέντρα, ίσως να οφείλετο επαναλαμβάνω, εν μέρει τουλάχιστον, και στο χρώμα που έπαιρναν τα άρρωστα πλατάνια τα οποία έπασχαν από μια μεταδοτική ασθένεια, το «έλκος των πλατανιών», γεγονός για το οποίο υπήρχαν ανακοινώσεις στις διάφορες πλατείες που περάσαμε, με τις οποίες προειδοποιούσαν τους ντόπιους να μην μεταφέρουν κομμένα πλατάνια σε άλλες περιοχές για το φόβο της μεταδόσεως και της εξαπλώσεως της νόσου. Στην Αράχωβα δεν κάναμε στάση, όμως όση είδαμε ήταν πανέμορφη και έσφυζε από τουρισμό.\nΤελικός προορισμός μας ήταν η Αγόριανη Παρνασσού, μια κωμόπολη μετά την Αράχωβα και το χιονοδρομικό κέντρο του Παρνασσού,στην οποία σταθμεύσαμε για να φάμε και να ψωνίσομε ντόπια προϊόντα, κυρίως γεωργικά. Εντύπωση μου έκανε η λελογισμένη διακόσμηση και πολυτέλεια των χώρων που επισκεφθήκαμε (εστιατόριο, καφενείο κλπ.) καθώς και η καθαριότητα των αποχωρητηρίων (WC επί… το Ελληνικότερον!...) είτε στο τέλος του προορισμού μας, είτε στους ενδιάμεσους σταθμούς. Και αν, όπως λένε, ο πολιτισμός μετράει με την καθαριότητα στις τουαλέττες, ε! τότε παίρνουμε άριστα!!!\nΌμως ο τίτλος του γραπτού μου δεν «κολλάει» με αυτά που έγραψα έως τώρα! Επανέρχομαι λοιπόν στην Αγόριανη. Κάνοντας τη βόλτα μας συναντήσαμε και τον παπά του χωριού, έναν πραγματικό λεβέντη κάποιας ηλικίας. Εκεί, αφού συστηθήκαμε «ψαλτικά» (μην ξεχνάτε ότι έχω το «βαθμό» του Αναγνώστη και είμαι και… Βοηθός Ψάλτη), προσεφέρθη να μας ανοίξει την εκκλησία η οποία ήταν κλειδωμένη. Οποία ήταν η έκπληξή μου όταν διεπίστωσα με τα ίδια μου τα μάτια ότι η εκκλησία γιόρταζε στη μνήμη του Αγίου… Νικολάου! Ε, λοιπόν δεν το περίμενα ότι υπάρχει Άγιος Νικόλαος και στα βουνά (βουνίσιος). Συνήθως στα βουνά υπάρχει Προφήτης Ηλίας, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Δημήτριος κλπ. κλπ., ο δε Άγιος Νικόλαος είναι… θαλασσινός!\nΑδέλφια! Και του χρόνου η εκδρομή μας, και ας μετριώμαστε τακτικότερα. Σήμερα θάψαμε έναν ακόμη συνομήλικο φίλο στην πατρίδα! Ο Θεός να τον συγχωρέσει, αν και δεν είχε πολλές αμαρτίες (από όσο, ως γείτονας, γνωρίζω). Άλλωστε όλοι εμείς, οι πάνω από τα 70, πρέπει να σας αδειάζομε τη γωνιά μήπως και αυξηθούν οι συντάξεις αυτών που παραμένουν ζωντανοί(!!!).\nΣυγχωρείστε με αδέλφια, έχω αλλεργία στην πολιτική, δεν πολιτικολογώ, αλλά ως εδώ! Καλή αντάμωση του Αγίου Νικολάου στη Χίο!\n Η Αγόριανη είναι ένα από τα πολλά χωριά της περιοχής, που ονομάζεται Επτάλοφος.\n Για το φαγητό δεν γράφω πολλά, διότι για πολλούς και διαφόρους λόγους δεν ήταν όπως το περιμέναμε!...\n Θα έγραφα ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, αλλά παρεξηγούμαι! Προχθές κάποιος με επέπληξε: «Να μην ξαναπείς αυτή τη λέξη»! Όμως, «σύντροφος» καλείται το άτομο που τρώτε και πίνετε μαζί, ως εκ τούτου δεν έχεις μυστικά μαζί του. Βέβαια, στην πορεία του χρόνου πήρε στραβή έννοια!


Alfaparf Style Stories Flexible Mousse 250ml |BEAUTY PATHS\nAlfaparf Style Stories Flexible Mousse: Αφρός μαλλιών που προσφέρει ευλυγισία και ευκαμψία στα μαλλιά. Τα μαλλιά παραμένουν μεταξένια και απαλά.\nΑφρός που προσφέρει ευλυγισία και ευκαμψία στα μαλλιά. Τα μαλλιά είναι μεταξένια, και απαλά. Τρόπος χρήσης : ανακινήστε και εφαρμόστε σε νωπά ή στεγνά μαλλιά.\nΠρόταση από τον κομμωτή : Δεν αφήνει κανένα κατάλοιπο, κάνει το χτένισμα εύκολο και αφήνει τα μαλλιά ανάλαφρα. Το ιδανικό προϊόν για να προσθέσουμε PIGMENTS και να δημιουργήσουμε ημιμόνιμους χρωματισμούς στα μαλλιά.


Έναρξη προπονήσεων Γ.Σ. Χαλανδρίου - Τμήμα Βόλεϊ - Δήμος Χαλανδρίου\nΔήμος Χαλανδρίου / Αθλητισμός / Έναρξη προπονήσεων Γ.Σ. Χαλανδρίου – Τμήμα Βόλεϊ\n13/09/2011 In Αθλητισμός\nΕΝΑΡΞΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΕΩΝ ΓΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ-ΤΜΗΜΑ ΒΟΛΕΪ\nΤο τμήμα βόλεϊ του ΓΣ Χαλανδρίου ανακοινώνει την επίσημη έναρξη των προπονήσεων του για την αγωνιστική περίοδο 2011-2012. Οι άνθρωποι του τμήματος επενδύουν και φέτος στις ηλικίες ανάπτυξης, δίνοντας έμφαση στην προσέλκυση παιδιών, αγοριών και κοριτσιών, από 7 ως και 12 ετών. Στόχος είναι η προσέλευση όσο το δυνατό περισσότερων παιδιών στο μαγικό κόσμο του βόλεϊ και, μέσω αυτού, στον αθλητισμό. Παράλληλα, το τμήμα εγκαινιάζει μια νέα μη αγωνιστική ομάδα ενηλίκων για όσους και όσες θέλουν να γυμναστούν και να ψυχαγωγηθούν, μέσω του αθλητισμού, σε ερασιτεχνικό-μη αγωνιστικό επίπεδο.\nΕπικεφαλής του προπονητικού τιμ του τμήματος παραμένει για τέταρτη συνεχή χρονιά ο κ. Ανδρέας Γερονίκος, ο οποίος θα είναι προπονητής της νεοσυσταθείσας γυναικείας ομάδας και της ομάδας των νεάνιδων. Παράλληλα, νέο πρόσωπο στο προπονητικό τιμ είναι ο κ. Γιώργος Γκαραβέλης ως προπονητής της ομάδας παγκορασίδων/κορασίδων. Τέλος, υπεύθυνη των ακαδημιών για δεύτερη χρονιά παραμένει η προπονήτρια κ. Νίκη Τερτίπη.\nΜπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή στο 6945756869 ή στο info@gsh-volley.gr\nΠερισσότερες πληροφορίες για το τμήμα μπορείτε να δείτε στο http://www.gsh-volley.gr


Εξερεύνηση της Χαλκιδικής με ιστιοφόρο σε 5 μέρες - alkyonsailing.gr\nΕλλάδα! Μια χώρα πανέμορφη, ευλογημένη με εξαιρετικό κλίμα, αμέτρητους προορισμούς απίστευτης φυσικής ομορφιάς, καταπληκτικά τουριστικά αξιοθέατα, φιλόξενους ανθρώπους, υπέροχη κουλτούρα, πλούσια ιστορική παράδοση, και λαχταριστές γαστρονομικές προτάσεις που αναδεικνύουν με τον βέλτιστο τρόπο τη μοναδικότητα της Μεσογειακής διατροφής.\nΑν έχεις βαρεθεί τα συνηθισμένα και αναζητάς νέες προκλήσεις και βιώματα στις διακοπές σου, τότε μια εξερεύνηση των ελληνικών θαλασσών με ιστιοπλοϊκό σίγουρα αποτελεί εξαιρετική πρόταση για τις επόμενες διακοπές σου.\nΑν ψάχνεις για μια νέα εμπειρία διακοπών με οικολογικό και εναλλακτικό χαρακτήρα τότε οι διακοπές με ιστιοφόρο γιοτ είναι μια πρόταση διακοπών που πρέπει να δοκιμάσεις, έστω μια φορά στη ζωή σου.\nΈνας από τους ομορφότερους τουριστικούς προορισμούς της Ελλάδας είναι αδιαμφισβήτητα η Χαλκιδική. Μάλιστα, εάν γνωρίζεις άλλα 2-4 άτομα που να μοιράζονται την ίδια εξερευνητική τρέλα με σένα, τότε μη το πολυσκέφτεσαι. Το ιδανικό θα ήταν να υπάρχουν στην παρέα τουλάχιστον 2 έμπειρα άτομα με ιστιοπλοϊκό δίπλωμα ανοικτής θαλάσσης, ώστε να γλιτώσετε τα έξτρα έξοδα skipper και πληρώματος (κοστίζουν περίπου 1.000 – 1.500 ευρώ εξτρά ανά εβδομάδα).\nΣυνήθως, ένα 12μετρο ιστιοφόρο γιοτ με 3 καμπίνες και όλες τις ανέσεις, χωρίς πλήρωμα, κοστίζει 1.200 – 2.000 ευρώ ανά εβδομάδα εκτός υψηλής τουριστικής περιόδου (low season, έως 14 Ιουνίου και μετά από αρχές Σεπτεμβρίου) και περίπου 2.000 – 3.000 ευρώ ανά εβδομάδα κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής υψηλής περιόδου.\nΕάν αποφασίσετε μια 5ήμερη εξερεύνηση της Χαλκιδικής με ιστιοφόρο, το λιμάνι του Μαρμαρά, ως σημείο παραλαβής του charter σκάφους, αποτελεί εξαιρετική επιλογή. Μάλιστα, αν μένετε σε κάποια άλλη πόλη της Ελλάδας (μακριά από Θεσσαλονίκη) μπορείτε να ψάξετε για εταιρείες ενοικίασης σκαφών που προσφέρουν δωρεάν μεταφορά από το Αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης στο λιμάνι του Μαρμαρά.\nΜε αφετηρία το λιμάνι του Μαρμαρά, μπορείτε να εξερευνήσετε σε 5 μέρες μέρη όπως το Πόρτο Καρράς, Τορώνη, ακτές Σιθωνίας, Άθω, Σάρτη, Κριαρίτσι, νησάκι Κέλυφος.


Κεντρικη ΕΛΛΑΔΑ\tΕίναι που..\n«Για πείτε μας κάποιο μέτρο απ’ αυτά που θα πάρει η κυβέρνηση, για το οποίο είσαστε ευχαριστημένος», ρώτησε ο δημοσιογράφος τον τσυριζαίο βουλευτή.\n«Το ότι θα μειώσουμε τον ΕΝΦΙΑ 30%», απάντησε ο πιθηκάνθρωπος.\n«Ποιόν ΕΝΦΙΑ; Εκείνον που θα καταργούσατε μόλις παίρνατε την εξουσία; Είστε ευχαριστημένος που\nθα μειωθεί κατά 30%, ως «αντίμετρο» στην μείωση συντάξεων και αύξηση των εισφορών που θα ξανα-μανα-ψηφίσετε;», έπρεπε να συνεχίσει την ερώτηση ο καλός δημοσιογράφος. Αλλά δεν το έκανε.\n«Οι πολίτες ψήφισαν εμάς για κυβέρνηση, αφού είχαμε κάνει και ήταν γνωστή η συμφωνία του Αυγούστου τού ’15 με τους δανειστές», συνέχισε το αμοιβόμενο με 8.500 ευρώ τον μήνα κατακάθι του ανθρώπινου είδους.\nΚαι πάλι όμως δεν του υπενθύμισε ο δημοσιογράφος την προεκλογική απάτη με το «παράλληλο πρόγραμμα», αντίμετρο τάχα κι εκείνο στα μέτρα του καινούργιου τότε μνημονίου.\nΔεν είναι ότι η ξετσιπωσιά τους ξεχειλίζει απ’ τ’ αυτιά, κι από παντού.\nΕίναι που δεν τον περίμεναν μετά, στην έξοδό του από το τηλεοπτικό στούντιο καμιά χιλιάδα συμπολίτες μας να του δείξουν τα «αντίμετρα» που θα έπρεπε να είχαμε πάρει εμείς για όλους αυτούς.\nΕίναι που μας ζητούν εναγωνίως να καταδικάσουμε την βία «από όπου και αν προέρχεται!», γνωρίζοντας απόλυτα τί θα έπρεπε κανονικά να έχει προκαλέσει η νεοφιλελεύθερη δωσιλογική πολιτική τους.\nΑριστοφάνης 5 Μαρτίου 2017 - 12:32\nΤη νοημοσύνη μισούν ανεβαίνοντας κατά σειρά οι : μάνατζερ, διευθυντές, κρατικές αρχές, εκκλησία, στρατός και από εκεί και πάνω όλα τα λαμόγια που «κάθονται» στην κορυφή της πυραμίδας.\nΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΤΣΑ 5 Μαρτίου 2017 - 19:31\nΚΑΝΟΥΝ ΔΕ ΤΑ «ΑΔΥΝΑΤΑ-ΔΥΝΑΤΑ» ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΟΥΝ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΞΑΧΡΟΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΝ ΣΕ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΣΕΝΑΡΙΑ, ΚΑΠΟΙΩΝ ΘΛΙΒΕΡΩΝ ΣΗΡΙΑΛΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΔΙΚΗΣΩ ΤΑ ΠΑΝΕΞΥΠΝΑ ΕΞΑΧΡΟΝΑ, ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΠΗΡΟΥΣ». ΑΝ ΕΞΑΙΡΕΣΩ ΤΑ ΔΗΘΕΝ ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ.\nΜΟΛΟΣΣΟΣ 5 Μαρτίου 2017 - 17:07\nΟΠΩΣ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΣ ΕΙΝΑΙ.\nΑνώνυμος 5 Μαρτίου 2017 - 18:07\nμια λυση : Να ψηφισουμε τα πιο μικρα κομματα που υπαρχουν, π.χ. κομμα Ελληνων Κυνηγων… να μην βγει ΚΑΝΕΙΣ με αυτοδυναμια. να πεσουνε, να φυγουνε, να πονεσουμε, να πεινασουμε, να πανε φυλακη, για εσχατη προδοσια, να γλυτωσουμε τον αργο θανατο που μας πανε 42 χρονια τωρα, με τοση απαραμιλη τεχνη και μεθοδικοτητα ! ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ, ΕΙΝΑΙ ΜΑΣΩΝΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΣΙΩΝΙΣΤΩΝ, ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΤΟΥΣ, προσεξατε, πως σιγα σιγα αντικαθιστουνε τις θεσεις εργασιας με καθε λογης επιδοματα, και με ελεημοσυνες, και με καθε ειδους «βοηθειες’ και «διευκολυνσεις» μακιγιαροντας ετσι το νεκρικο χρωμα που απλωνεται, κανοντας σιγα τον πολιτη απο Εργαζομενο, σε Επαιτη και εξαρτωμενο… προσεξατε τη μετατροπη αυτη, προσεξατε τον απαλο, και αργο, και ανεπαισθητο υποβιβασμο του πολιτη, σε βητα κατηγοριας, σε ανδραποδο, σε φοβισμενο ζουλαπι, προσεξατε τις καθυστερησεις στο να φορτισουνε τις καρτες τροφιμων με χρηματα, προσεξατε την υποβολη φοβου, την ψυχικη μαυριλα, αυτη την αργα απλωνωμενη αυρα της μαυρης απελπισιας, τους διαρκως απολυμενους απο τις επιχηρησεις που κλεινουνε, προσεξατε τους ηλιθιους που τσιμπανε τα ψεμματα και ανοιγουνε «επιχηρησεις» δηλαδη… σουβλατζιδικα, καφετεριες, και (συνηθως κουρελο)ρουχαδικα… και καταληγουνε να παρουνε και αυτοι απο τα τρια το μακρυτερο, διοτι ετσι εχει σχεδιαστει να γινει…. προσεξατε τα καλπαζοντα 7 χρονια κρισης, τα μαγαζια που ρουφανε το χρυσαφι του κοσμου συνεχεια, οπως κανουνε οι Γερμανοι, τους παραλογους φορους που καταληγουνε με τουσ δασικους χαρτες να σου ζητανε παραβολα για να χασεις και οτι ειχες, την αποπειρα με το ηλεκτρονικο εισητηριο να μαθουνε το που μετακινειται προσωπικα ο καθενας…\nΑνώνυμος 5 Μαρτίου 2017 - 18:09\nΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ! ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ Η ΣΥΜΜΑΘΗΤΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΚΟΥ ! ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΟΥ ΚΥΤΤΑΓΕ 17 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΤΟΝ ΦΩΝΑΞΟΥΝ ! ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ Ο «ΧΕΡΙ-ΧΕΡΙ» ΠΟΥ ΚΥΤΤΑΕΙ ΤΟ ΠΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΞΟΔΕΥΟΝΤΑΙ ΣΕ Κ/Λ/ΧΑΡΤΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ, ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΙ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΑΛΛΑ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΑ ! ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ Ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ «ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΥΡΕΩΣ ΠΕΛΜΑΤΟΣ», ΓΙΑ ΝΑ «ΔΕΘΟΥΝΕ» ΟΛΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥΣ ! ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ Η ΠΡΩΗΝ ΥΠΕΡΝΟΜΑΡΧΗΣ, ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ 2-3 ΠΑΙΔΑ ΣΤΗ ΘΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΝΟΜΑΡΧΗ, ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΑ 52 !\nΑνώνυμος 5 Μαρτίου 2017 - 18:10\nΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΣΙΜΠΑΝΕ 8.500 ΜΗΝΙΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΚΑΜΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ, ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ ΚΑΝ ΝΑ ΣΕ ΝΟΙΩΣΟΥΝΕ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ ΝΑ ΣΕ ΔΟΥΝΕ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙς ΚΑΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ !!! ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ Ο ΑΛ6 «ΜΕ ΕΝΑ ΝΟΜΟ, ΜΕ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ» !!! ΔΕΝ ΟΑ ΣΕ ΣΩΣΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ ΟΙ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ» ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΨΗΦΙΣΤΗ ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΖΑΜΙ ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ! ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝΕ Ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΨΑΧΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΟΣΟ ΠΙΟ ΜΙΚΡΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΓΙΑ ΤΟ…. ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΡΙΤΣΙ !!! δεν θα σε σωσουνε αυτοι που λενε στα βιβλια τους «ΟΣΑΚΙΣ» = «ο Σακης» (ο Υδραυλικος) που εχει «σχεση» ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΘΗΤΡΙΑ, ΜΕ ΕΝΑ ΑΝΗΛΙΚΟ ΚΟΡΙΤΣΙ !!! δεν προκειται να σε σωσουν ! και εαν τολμησεις και τους ψηφισεις επειδη ΤΩΡΑ, ΕΣΥ εχεις «ωφελη»…. ΑΥΡΙΟ, ΑΠΛΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ ΩΡΑ !\nΑΝΤΙ ANTIFA 6 Μαρτίου 2017 - 01:02\nΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΜΙΣΕΙ Ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ!!!


Δημοσκόπηση Opinion Poll: Προβάδισμα άνω των 23 μονάδων για τη ΝΔ έναντι... | Capital\nΠαρασκευή, 05-Ιουν-2020 19:07\nΠροβάδισμα άνω των 23 μονάδων της Νέας Δημοκρατίας έναντι του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου με αναγωγή επί των εγκύρων, καταγράφει η δημοσκόπηση της Opinion Pol που δημοσιεύτηκε σήμερα στον ιστότοπο paraskhnio.gr.\nΠαράλληλα, ο πρωθυπουργός της χώρας Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα κατά 36,8% στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός (56% έναντι 19,2%).\nΕιδικότερα, στην πρόθεση ψήφου, η Νέα Δημοκρατία καταγράφει 41,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ 19,8%, το Κίνημα Αλλαγής 5,2%, το ΚΚΕ 4,8%, το ΜέΡΑ25 2,7% και η Χρυσή Αυγή 2%. Άλλο κόμμα επιλέγει το 2%. Στο 9,5% οι αναποφάσιστοι. Στην πρόθεση ψήφου με αναγωγή επί των έγκυρων το προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας διευρύνεται στις 23,3 μονάδες. Ειδικότερα, η ΝΔ καταγράφει 44,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ 21,2%, το ΚΙΝΑΛ 5,6%, το ΚΚΕ 5,1%, η Ελληνική Λύση 3,9%, το ΜέΡΑ25 2,9%, η Χ.Α. 2,1%. Στο 10,2% οι αναποφάσιστοι.\nΚαταλληλότερος για πρωθυπουργός εμφανίζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης με 56%, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας συγκεντρώνει 19,2%.\nΟ πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συγκεντρώνει τα μεγαλύτερα ποσοστά έναντι των άλλων πολιτικών αρχηγών.\nΤο 46% εκτιμά πως το πρόγραμμα στήριξης της οικονομίας που ανακοίνωσε η κυβέρνηση είναι πιο ρεαλιστικό και ολοκληρωμένο, ενώ το 16% επιλέγει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Το 19% απαντά κανένα από τα δύο.\nΕπιπρόσθετα, το 55,6% εκτιμά πως ο Κ. Μητσοτάκης έχει χαρακτηριστικά ηγέτη. Αντίστοιχα για τον Αλ. Τσίπρα το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε 30,4%, για τη Φ. Γεννηματά σε 16,4%, για τον Δ. Κουτσούμπα σε 13%, για τον Γ. Βαρουφάκη σε 8,8% και για τον Κ. Βελόπουλο σε 8,3%.\nΜπορείτε να δείτε ολόκληρη τη δημοσκόπηση στο επισυναπτόμενο αρχείο στη δεξιά στήλη.\nΔημοσκόπηση Opinion Poll (1 MB)


ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ - Καφενείο Μεγαλόπολης\nΑρχική ΔΗΜΟΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ\nΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ\nΠαρακολουθήστε εδώ όλα τα πλάνα από τα χθεσινά εγκαίνια του νέου Δημαρχείου Μεγαλόπολης. Ο αγιασμός , το κόψιμο της κορδέλας , οι χαιρετισμοί των καλεσμένων.\nΣε λίγο θα προστεθεί και το τρίτο βίντεο από την ομιλία του Δημάρχου Παναγιώτη Μπούρα.\nΠροηγούμενο άρθροΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ ( ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ )\nΕπόμενο άρθροΣΕΙΣΜΟΣ 6.2 ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ!\nM 12 Οκτωβρίου 2013 At 14:57\nΣίγουρα όλοι μας οι Μεγαλοπολίτες οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ , στον ευεργέτη χορηγό κ. Μαρτίνο Α , στον συμπατριώτη μας κ. Ζάγουρα Π και σε όσους συνέβαλαν στην κατασκευή του νέου Δημαρχείου της πόλη μας .\nΔυστυχώς όμως , η τοπική κοινωνία επηρεασμένη από το άσχημο κλίμα που έχει καλλιεργήσει εδώ και χρόνια η σημερινή Δημοτική αρχή , ( με την συμπεριφορά της , την ανικανότητά της , την απραξία της ), δεν άγγιξε την ψυχή της αυτό το σημαντικό γεγονός , και αδιαφόρησε με την αποχή της και την απουσία της στην τελετή των εγκαινίων.\nΑναφορικά με το κτίριο έχω να κάνω τις παρακάτω παρατηρήσεις :\n1. Αμφιβάλλω κατά πόσο ένα νεοκλασσικό κτίριο , με τεχνοτροπία του 1950 ταιριάζει σε μία σύγχρονη πόλη και απέναντι σε μία μοντέρνα πλατεία . Στο Ναύπλιο ίσως. Φαντάζομαι μία σχεδίαση τύπου εμπορικών κέντρων με πολύ γυαλί , ίνοξ, αλουμίνιο και άνετους χώρους.\n2. Το ισόγειο 3 σκαλιά κάτω από το έδαφος , χαμηλοτάβανο , χωρίς φυσικό φωτισμό και αερισμό , με παράθυρα τύπου φυλακής , με όλες τις δημοτικές υπηρεσίες σε ενιαίο χώρο μάλλον σε ψυχοπλακώνει .\n3. Η αίθουσα συνεδριάσεων σχετικά καλή , αν εξαιρέσεις τα γραφεία πάνω στις κολώνες και τον επάνω γύρω εξώστη που θυμίζει γήπεδο ρίνκ .\n4. Τα γραφεία Δημάρχου κλπ υπηρεσιών, μικρά , χωρίς φυσικό φωτισμό , πληκτικά . Οι εσωτερικοί διάδρομοι με τις τζαμαρίες και τις τέντες το καλοκαίρι χωρίς κλιματισμό , θα είναι σαν να βρίσκεσαι στη Σαχάρα .\n5. Οι προτομές του Πολύβιου και του Φιλοποίμενα μας δίνουν μια νότα ελπίδας .\nΚαι λίγα παραλειπόμενα της τελετής για όσους δεν τα αντιλήφθησαν :\n1. Πρόχειρη οργάνωση , αταξία και έλλειψη πρωτοκόλλου στη τελετή .\n2. Ο Μητροπολίτης εκτός τόπου και κοινωνίας , ρωτούσε από το μικρόφωνο πως λέγονται οι δωρητές για να τους ευχαριστήσει .\n3. Ο Δήμαρχος προσφωνούσε άλαλούμ : επισήμους , Δημάρχους , πρώην και νύν δημοτικούς , φίλους του και ευχαριστούσε τους εργολάβους ! ακόμη και τους μηχανικούς συμβούλους του .\n4. Στο λόγο του , δεν αρκέστηκε στην σημασία της δωρεάς και στο ευεργέτη , αλλά βρήκε την ευκαιρία να κάνει μικροπολιτική , επιρρίπτοντας ευθύνες για τις καθυστερήσεις των έργων στην αντιπολίτευση ! και μας τόνισε ότι θα συνεχίσει το μεγάλο έργο του στη πόλη !\n5. Ο Πρόεδρος του ΔΣ μας διάβασε τρείς φορές : ΄΄Ο Δήμαρχος Παν Μπούρας εκλήθη νομίμως και παρευρέθει ΄΄, και δεν είπε αν οι υπόλοιποι κλήθηκαν νομίμως !\n6. Οι ομιλίες των κ. Μαρτίνου και Τατούλη άριστες .\n7. Στη δεξίωση που έδωσε γνωστό παραδημοτικό κατάστημα , τα καναπεδάκια ήσαν μάλλον για τους αλλοδαπούς , στα δε γλυκά οι πρώτοι που στριμώχθηκαν πρόλαβαν και πήραν. Οι λοιποί νεράκια .\n8. Η μουσική υπόκρουση μπορώ να πώ , ήταν καλή και ποιοτική !\nΥΓ 1. Στους πίνακες ορόφων και γραφείων δεν αναφέρεται γραφείο παρατάξεων αντιπολίτευσης . Μήπως από τώρα έθεσαν για το μέλλον, τους εαυτούς των εκτός ?\nΥΓ2 . Θα ήθελαν να πληροφορηθώ το συνολικό ποσό της κατασκευής του κτιρίου , πόσα χρήματα δόθηκαν στην τοπική οικονομία και ακόμη το κόστος των εγκαινίων ( ηχητικά – προσκλήσεις –δεξίωση ) και ποιοί τα ανέλαβαν .\nΚατά τα λοιπά καλορίζικο το νέο Δημαρχείο και Μεγαλοπολίτες ΕΥΤΥΧΕΙΤΕ !\ngeorge 12 Οκτωβρίου 2013 At 22:18\nΚαλά όλα και μπράβο στους δωρήτες , αλλα οι μεγαλοπολίτες???, οι οποίοι περαβρέθεικαν, τους έλειπαν τα γλυκίσματα και τα καναπεδάκια ή με αυτά χώρτασαν γιατί στην πόλη δεν έπεσε ούτε ευρώ απο ένα τόσο μεγάλο έργο πέρα απο τα γλυκίσματα (τα οποία ειναι απο συγκεκριμένο κατάστημα ),εκτός αν αυτό ήταν επηθημία των δωρητών και όχι των διαχηρηστών των χρημάτων???.