Strona domowa » Ogólne » Komunia na rękę - odparcie zarzutów (v2)\nateizm bractwo św. piusa Jezus Karol Fjałkowski lefebryści Leszek Nowak Łukasz Wybrańczyk Maryja modernizm Panteon polemika protestanci sobór watykański ii sprzeczności Śmiem Wątpić Świadkowie Jehowy tradycja tradycjonaliści Trójca zmartwychwstanie\nUWAGA!!! Najnowsza wersja artykułu dostępna jest na stronie: https://www.tradycjonalizm.info/ogolne/komunia-na-reke-odparcie-zarzutow,13.htm\n2. Ludzie którzy to biorą na rękę robią to ze strachu przed zakażeniem się koronawirusem i jest to zwykły przejaw braku wiary, że Jezus ma moc uchronić nas przed chorobą.\n3. jest to bardzo niehigieniczne, ponieważ palcami dotykamy wszystkich przedmiotów, zbieramy zarazki, a następnie tymi palcami wkładamy do ust hostię.\n4. Na egzorcyzmach Anelise Michell demony radośnie świętowały z tego faktu, że zmusiły Kościół to podawania komunii "na łapkę".\n5. Świadectwo Cyryla jest niewiarygodne, ale za to o wiele bardziej wiarygodnymi są relacje św. Leona, św. Bazylego oraz Grzegorza wielkiego, z których miałoby wynikać, że praktyka przyjmowania do ust była już obecna w IV-V wieku wbrew temu co twierdzą propagatorzy Komunii na rękę.\n6. Św. Jan Paweł II nauczał, że przyjmowanie Komunii na rękę jest świętokradztwem, a św. Matka Teresa z Kalkuty głosiła, że jest to gorsze niż aborcja.\n7. przy komunii na rękę niebezpieczeństwo upadku na ziemię i tym samym profanacji cząstek Ciała Pańskiego jest o wiele bardziej prawdopodobne, niż w przypadku podawania jej do ust.\n8. Świadectwa biblijne przemawiają za komunią do ust…\n9. Przyjmowanie Komunii na rękę jest archeologizmem, który przecież został potępiony przez papieża Piusa XII.\n10. Przeciwko praktyce komunii na rękę przemawia podobieństwo do praktyki protestanckiej.\n11. Forma Komunii na rękę sprzyja większej profanacji polegającej na zanoszeniu hostii do ławek, porzucaniu cząstek na podłogę pod tymi ławkami, czy też w skrajnych przypadkach umożliwia wynoszenie ich z Kościoła przez satanistów.\n12. św. Tomasz nauczał, w Summie Teologicznej, że dotykać Ciała Pańskiego mogą tylko osoby i przedmioty konsekrowane – korporał, kielich oraz ręce kapłanów. Inni ludzie mogą dotykać rękoma Komunii świętej wyłącznie w przypadku nagłej konieczności.\nNie ma wątpliwości, że są sytuacje, w których mimo braku naszej wiary, to jednak cuda się dokonują. Mam tutaj na myśli przede wszystkim cud Eucharystii - przemiany chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa. On zawsze się dokonuje nawet, jeśli nie dajemy temu wiary. Jednak w tym przypadku dzieje się tak, ponieważ sam Chrystus nas zapewnił, że to się będzie działo zawsze i bez wyjątku niezależnie od tego, czy wierzymy, czy też nie. Lecz niestety jest to jedyne takie zapewnienie Boga jakie znam, że ten cud dokonuje się zawsze bez względu na wielkość naszej wiary. Nigdzie nie słyszałem o Jego zapewnieniu, że zawsze podczas sakramentów uchroni nas od wszelkiego zakażenia nawet mimo braku powzięcia elementarnych i zalecanych środków ostrożności. Przypomina to trochę słynną anegdotę, kiedy to podczas powodzi Kowalski wchodzi na dach z wiarą, że Bóg go uratuje. Podpływa łódź i ludzie mówią mu: "wskakuj do łodzi, bo się utopisz". A on mówi: "nie, ja wierzę, że Bóg mnie uratuje". Woda podchodziła coraz wyżej i wyżej i ta sama łódź podpływała do niego jeszcze 2 razy, a on za każdym razem mówił, że nie, bo on wierzy, że Bóg go uratuje. No i w końcu zatonął. Staje przed Bogiem z pretensjami, że on przecież w Niego wierzył, a Bóg go nie uratował. Na to Bóg do Kowalskiego: "3 razy posyłałem po ciebie łódź, a nie chciałeś wsiąść". I taki też przykład dał nam sam Jezus Chrystus na kartach swojej Ewangelii. Mimo iż dysponował mocą boską, to jednak w przypadku zagrożenia, widząc prostą i naturalną metodę na odsunięcie tego niebezpieczeństwa, podejmuje te środki ostrożności. Zobaczmy:\n3. To jest bardzo niehigieniczne - jak twierdzi chociażby Wojciech Cejrowski. Ponieważ bierzemy Hostię z brudnej ręki, brudnymi palcami, którymi wcześniej dotykaliśmy klamek, ławek, itp.\nMyślę, że jest to sztuczny problem i raczej niewiele mający wspólnego z prawdą, że jest to mniej higieniczna forma. Wystarczy tylko obejrzeć film Mocnych w Duchu6, w którym ojciec jezuita mówi, że prawie w ogóle się nie zdarza, aby ksiądz po rozdawania komunii nie miał kilka razy oblizanych palców. Jeśli chodzi o przyjmowanie na ręke, to przede wszystkim należy przypomnieć, że najczęściej przy wejściu do Kościoła jest dozownik z płynem dezynfekującym. Oprócz tego podając na rękę komunię można brać za krawędź hostii, a ręka, na którą kapłan kładzie hostię może być też lekko wklęsła, dzięki czemu ta hostia nie będzie dotykać całą powierzchnią dłoni, ale oprze się na swoich krawędziach. Więc powierzchnia styku może być minimalna. Również warto zwrócić uwagę, że ludzie praworęczni, którzy najczęściej łapią za klamki prawą ręką, to Komunię przyjmują na lewą rękę i analogicznie odwrotnie dla leworęcznych. I oczywiście nic nie mówiąc o tym, że wielu ludzi nie tyle się boją zarażenia, co raczej mają opór wewnętrzny wobec dotykania ustami oblizanych palców kapłana przez poprzedników. Zwyczajnie wolą przyjąć samego Jezusa, bez śliny innych wiernych. I takich moim zdaniem też trzeba uszanować, jak również uszanować tych, którzy mają obawy przed zakażeniem koronawirusem, jak i tych, dla których taka forma jest o wiele piękniejszą formą czci wobez naszego Pana.\n- To jest popularny argument znany z wypowiedzi Lecha Dokowicza podczas uroczystości wywyższenia Krzyża w 2019 roku7. Ku mojej radości zobaczyłem, że ludzie sobie spokojnie poradzili z tym argumentem - o czym można się przekonać w komentarzach pod tym filmem.\nTutaj chciałbym się odnieść do zarzutów podważających wiarygodność świadectwa Cyryla oraz do przytoczonych fragmentów ojców Kościoła z których rzekomo miałoby wynikać, że praktyka komunii do ust była powszechna już w V, a nawet w IV wieku. Jest to odniesienie do świadectw przywoływanych przez ks. Paula McDonalda, który podaje ich aż trzyw paragrafie zatytułowanym dramatycznie "Nieubłagana wymowa faktów". Pisze on:\nW filmie "Komunia św. na rękę - ratunek przed tzw. pandemią czy klęska Kościoła?"8 na kanale Bractwa św. Piusa X pojawił się zarzut wobec tego świadectwa. Otóż ks. Jakub Wawrzyn zwrócił uwagę na to, że jest ono bezwartościowe, bo Teodoret z Cyru był rzekomo arianinem, a więc nie uznawał Bóstwa Chrystusa, co za tym idzie, uprawnia nas do wniosku, że tę wypowiedź możemy uznać za heretycką. Jednak księdzu Wawrzynowi chyba coś się pomyliło. Teodoret z Cyru nie był żadnym arianinem, był biskupem Kościoła. Otarł się o herezję nestorianizmu, bronił ten pogląd, lecz z tego, co wiadomo, nie odłączył się od Kościoła, oraz nie podzielał wszystkich poglądów tej nestoriańskiej doktryny. Warto dodać, że Nestoriusz był człowiekiem, o którym wiadomo, że bezwzględnie zwalczał arian. Ale tak naprawdę, to nie ma to nawet żadnego tutaj znaczenia! Należy zwrócić uwagę, że świadectwo Teodoreta nie nosi żadnych znamion jego prywatnych poglądów, a jedynie są wzmianką o istniejącej pewnej praktyce ówczesnego Kościoła, praktyce, która doskonale koreluje ze świadectwem św. Cyryla i stanowi jego doskonałe potwierdzenie. Nawet jeśli Teodoret zbłądził w doktrynie, to jednak zwróćmy uwagę, że cały czas utożsamiał się z Kościołem, a zarzuty, jakie mu stawiano dotyczyły jedynie poglądów a nie stosowania samowolnych praktyk niezgodnych ze zwyczajem ówczesnego Kościoła.\nMyślę, że dobrą odpowiedzią jest artykuł zamieszczony na serwisie pl.aleteia.org z którego wynika że jest to zwykła nieprawda, nie ma żadnego potwierdzenia w pismach tego papieża, a sam Jan Paweł II zawsze udzielał komunii do rąk, gdy tylko ktoś sobie tego życzył9.\nWarto też wrócić do tej książki kard. Ratzingera „Służyć Prawdzie”10 w rozdziale "Komunia święta do IX wieku - 13.VI. Jak przyjmować Komunię świętą?" i zacytować jej dalszy fragment:\nTutaj sceptycy komunii na rękę, tacy jak np. wspomniany ks. McDonald podają fragmenty takie jak (Ez 2, 8-9).\n9. Przyjmowanie Komunii na rękę jest archeologizmem, który przecież został potępiony przez papieża Piusa XII\nTaki argument wysnuł ksiądz Wawrzyn z bractwa św. Piusa X w swoim filmie „Komunia św. na rękę - ratunek przed tzw. pandemią czy klęska Kościoła?” argumentując, że taka forma komunii jest do złudzenia podobna do praktyki protestanckiej i że mamy do czynienia z protestantyzacją Kościoła katolickiego. Niestety taka logika myślenia nie jest poprawna, ponieważ upodobnienie się pod pewnymi względami pewnego zjawiska do innego, które nie jest uznawane za prawdziwe, nie oznacza od razu że to pierwsze z automatu też nie jest właściwe, oraz nie oznacza, że ci, którzy spowodowali to upodobnienie, kierowali się tym, aby właśnie to podobieństwo zaszło – czyli zrobili to w celu upodobnienia, a nie z tego powodu, że za tym stały jakieś konkretne racje. Tutaj wystarczyłoby zwrócić uwagę tradycjonalistom, że podobnego argumentu używają Świadkowie Jehowy - aby podważyć nasze katolickie zwyczaje, to przytaczają podobieństwa do praktyk pogańskich. I tutaj oczywiście nie oszczędzają żadnych naszych świąt katolickich – od Wielkiej Nocy aż po Boże Narodzenie. I faktycznie, jeśli by się przyjrzeć niektórym zwyczajom, które w naszej tradycji są od niepamiętnych czasów, to może się okazać że część z nich mogła być zainspirowana takimi praktykami. Dlatego przypuszczam, że zwrócenie uwagi na to tradycjonalistom nie musiałoby skutkować tym, że takie praktyki zostałyby przez nich odrzucone. Z drugiej strony warto zaznaczyć, że przyjęcie pewnych praktyk od protestantów nie jest dla nas żadną nowością. Weźmy chociaż biblię – zarówno w języku narodowym, jak i przekłady z języków oryginalnych. Po soborze trydenckim było zabronione drukowanie Biblii w językach narodowych. Robili to wyłącznie protestanci. Zakaz ten został zniesiony dopiero w XVIII wieku przez papieża Benedykta XIV. Ale i tak dalej można było publikować tłumaczenia jedynie z Wulgaty. Z języków oryginalnych tłumaczyli dalej – towarzystwa biblijne, które były prowadzone przez protestantów. I co więcej, przez długi czas Kościół się temu sprzeciwiał i surowo potępiał11. To ograniczenie zostało zniesione dopiero przez papieża Piusa XII, czyli jak widzimy – nawet przed Soborem Watykańskim II, czyli domniemywam, że co do tego aktu nie powinni mieć zastrzeżeń nawet tradycjonaliści. Tak więc po tym zniesieniu nagle wszyscy przyklasnęli i stwierdzili, no że jednak protestanci mieli rację… No cóż... Pozostaje mieć tylko nadzieję, że nikomu nie przyjdzie nagle do głowy pomysł, aby jednak wrócić do łaciny, co by zbytnio nie upodabniać się do nich. Ciekawostką może być jeszcze to, że w to właśnie protestanci najbardziej podtrzymują kreacjonizm i zbudowali potężną apologetykę broniącą tę koncepcję i obalającą ewolucjonizm. Kościół jakiś czas temu pod tym względnem zdaje się, że w znacznej mierze przychylił się ewolucjonizmowi, ale pod wpływem protestanckiego dorobku coraz częściej można obserwować powrót do kreacjonizmu. Więc widzimy, że w pewnym miejscu odróżniliśmy się od nich w poglądach (tzn. oni zawsze uważali, że kreacjonizm jest prawdziwy, a myśmy w dość sporej części przystali na ewolucjonizm) - no to może powinniśmy zapytać tradycjonalistów czy może właśnie powinniśmy definitywnie zostać w tym ewolucjonizmie, aby podkreślić swoją odmienność w poglądach wobec nich? Oczywiście to pytanie zadałem z przekąsem, bo dla tradycjonalistów oczywiście jedyną słuszną opcją jest kreacjonizm - czyli to, co wyznają protestanci od zawsze i obudowali to zaawansowaną apologetyką (czego nie można powiedzieć o nas, bo w naszym Kościele zdania są mocno podzielone). No i kolejny punkt. Dlaczego powinniśmy się odróżniać w poglądach od protestantów, a nie np. od prawosławnych? Przecież prawosławni przyjmują komunię bezpośrednio do ust i to właśnie oni bardziej akcentują naszą nieprzychylność wobec naszego Kościoła niż protestanci. Dla tradycjonalistów wszyscy ci, którzy nie są podlegli papieżowi, to są heretycy, schizmatycy będący po za Kościołem. A podobieństwo katolicyzmu do prawosławia jest przeogromne - a zwłaszcza w wydaniu przedsoborowym. Aż dziwi ta ich niekonsekwencja, że nie poświęcają aż tak wielkiej uwagi na to, aby jak najbardziej odróżnić się od nich, skoro ten aspekt jest dla nich tak ważny.\nI w tym wszystkim to już teraz nie bardzo wiem, co miałoby wg tradycjonalistów być przyczyną przyjęcia praktyki Komunii na rękę - czy archeologizm (czyli chęć powrotu do formy starożytnej na zasadzie - "im bardziej pierwotne, tym lepsze"), czy też chęć upodobnienia się do praktyki protestanckiej - bo zdaje się, że jedno zaprzecza drugiemu. Jednak pamiętajmy, że w tym wszystkim najważniejsze jest to, że dla nas po dziś dzień ta konsekrowana hostia nie jest symbolem, ale prawdziwym, substancjalnym Ciałem Naszego Pana Jezusa Chrystusa. I pod tym najbardziej fundamentalnym i tak naprawdę – jedynym istotnym względem nic się nie zmieniło. Tym samym nie ukrywam swojego rozgoryczenia postawą tradycjonalistów, dla których chyba jednym z najważniejszych celów jest podkreślanie i mocne akcentowanie odmienności wobec protestantyzmu – czasem mam wrażenie, że to nawet bierze górę nad tym, co jest najbardziej istotne w naszej wierze.\nJeśli mielibyśmy się kierować literalnym zrozumieniem nauki św. Tomasza i na jej podstawie wyciągać wniosek, że w tych słowach św. Tomasz uczy nas, że w absolutnie żadnym wypadku nie wolno nam dotknąć Komunii rękami - czyli wniosek taki, że można nam dotykać jedynie ustami i językiem – to wówczas można by było na tej podstawie wyciągać absurdalne wnioski. Dla przykładu można by było wówczas powiedzieć, że co prawda swoimi niekonsekrowanymi rękami nie możemy odnieść monstrancji z Najświętszym Sakramentem z ołtarza, ale swoimi ustami - o ile tylko bylibyśmy w stanie - to możemy tego dokonać, bo wg tejże nauki co prawda nasze ręce nie mogą tego dotykać, ale usta już nie są obwarowane tym zakazem. Tymczasem nauka św. Tomasza dotyczy czegoś zupełnie innego i może wskazywać, że nic nie uprawnia nas do dotykania Najświętszego Sakramentu żadną częścią ciała w sytuacji, kiedy nasze ręce nie zostały konsekrowane - np. w takich sytuacjach jak rozdawanie Komunii, przenoszenie monstrancji, przenoszenie hostii z i do tabernakulum itp. Jednakże przystępowanie do stołu Pańskiego przez wiernych było czymś oczywistym dla św. Tomasza, więc tym samym uprawnia nas to do przyjęcia wniosku, że jedyną oczywistą okolicznością uprawniającą nas do dotykania Najświętszego Sakramentu naszym niekonsekrowanym ciałem jest moment przyjęcia Ciała Pańskiego jako swojego własnego pokarmu. Żadna inna okoliczność (taka jak np. dotykanie Ciała Pańskiego w monstrancji), o ile nie jest usprawiedliwiona jakąś szczególną, absolutnie konieczną sytuacją (np. w celu uchronienia przed zamierzoną profanacją) nie jest dopuszczalna. I o to tutaj właśnie chodziło, a nie o wskazanie, że język i usta są bardziej uprawnione od naszych rąk. Tym samym ta nauka w żaden sposób nie uchybia formie przyjmowania Komunii na rękę.\n7 Fragment wypowiedzi Dokowicza podczas uroczystości Podniesienia Krzyża w 2019r. https://www.youtube.com/watch?v=bYryGRUCTd8\n8 Materiał z kanału FSSPX Polska „Komunia św. na rękę - ratunek przed tzw. pandemią czy klęska Kościoła?” https://www.youtube.com/watch?v=3V7E0w0m0xo\n10 Książka Służyć Prawdzie dostępna na stronie: https://docer.pl/doc/x1ecesx\nkomunia na rękę, komunia święta, sobór watykański ii


Projekty gazowe i wodorowe - Polenergia\nPlan naprawy gospodarczej Komisji Europejskiej „Nowa generacja UE” podkreśla, że wodór to priorytet inwestycyjny mający na celu pobudzenie wzrostu gospodarczego i odporności, tworzenie lokalnych miejsc pracy i umacnianie globalnego przywództwa UE.\nNasze partnerstwa na rzecz rozwoju technologii wodorowych\nGrupa Polenergia oraz należąca do niej Elektrociepłownia Nowa Sarzyna będą współtworzyć pierwszą w Polsce dolinę wodorową. Podpisany w Rzeszowie list Intencyjny na rzecz stworzenia Podkarpackiej Doliny Wodorowej, ma pomóc zbudować skoordynowany i zintegrowany ekosystem powiązań, który stawia na rozwój technologii, wiedzy, badań i biznesu. Wierzymy, że tak się stanie, bo wodór może być technologią jutra i szansą na przyśpieszenie polskiej zielonej transformacji\nWodór ma swoje porozumienie, które pozwoli zdekarbonizować polski przemysł i transport! W zaledwie miesiąc od zawarcia Porozumienia sektorowego na rzecz rozwoju morskiej energetyki wiatrowej w Polsce, Ministerstwo Klimatu i Środowiska, samorządy, biznes jak i naukowcy podpisali drugie porozumienie sektorowe – tym razem na rzecz gospodarki wodorowej. W gronie sygnatariuszy nie mogło zabraknąć Polenergii, bo wodór to dla nas technologia jutra i szansa na przyśpieszenie polskiej zielonej transformacji. Dążymy do maksymalnego wykorzystania łańcucha wartości produkcji wodoru, wierząc, że przyczynia się on do rozwoju rynku, jak i do wsparcia naszej gospodarki, poprzez tworzenie wartości dodanej i nowych miejsc pracy.\nPolenergia jest Sygnatariuszem Europejskiego Sojuszu na rzecz Czystego Wodoru powołanego w ramach realizacji Strategii Wodorowej KE. Kolejnym krokiem było przystąpienie Polenergii jako Partnera Współpracującego do listu intencyjnego zainicjowanego przez Ministerstwo Klimatu i Środowiska o ustanowieniu partnerstwa na rzecz budowy gospodarki wodorowej i zawarcia sektorowego porozumienia wodorowego.\nW 2021 roku Polenergia została przyjęta do organizacji Hydrogen Europe, do której należą najważniejsze firmy dostarczające i implementujące technologie wodorowe w Europie i na świecie. Członkostwo w Hydrogen Europe umożliwi Polenergii uczestniczenie we współtworzeniu rynku wodorowego poprzez nawiązanie nowych i trwałych relacji biznesowych. Aktywność w ramach HE to tworzenie postulatów w kluczowych obszarach rozwoju wodoru, nie tylko na rynku krajowym, lecz także na arenie europejskiej. To również dostęp do zasobów wiedzy związanej z technologiami i biznesowymi aspektami rozwoju inwestycji wodorowych.\nZgodnie ze strategią, dzięki zainicjowanym i realizowanym partnerstwom na rzecz rozwoju wodoru i projektów wodorowych oraz wykorzystywaniu swojego potencjału generacji energii z OZE, Grupa Polenergia pragnie stać się producentem zielonego wodoru, by wspierać dekarbonizację Polski i Unii Europejskiej.


W światowej sieci - Dziennik Wschodni\nW światowej sieci\nNiczym grzyby po deszczu w Internecie pojawiają się kolejne witryny prezentujące informacje o wielu polskich powiatach. Wbrew wszelkim przypuszczeniom, nasz region nie pozostaje w tyle.\nW ostatnim czasie powstało kilka nowoczesnych stron promujących podlaskie małe ojczyzny. Starostowie zdają sobie sprawę, że ciekawa witryna może przyciągnąć uwagę potencjalnych inwestorów. Urokliwe zdjęcia, rysunki i grafiki oraz ciepłe treści mogą też przyczynić się do zwiększenia liczby przybywających turystów.\nPowiat bialski kilka miesięcy temu do dyspozycji internautów udostępnił swoją oficjalną stronę internetową. Wpisując w naszej przeglądarce adres www.powiatbialski.lubelskie.pl znajdziemy witrynę, która swoją oryginalną kolorystyką przyciąga wzrok. Na kilkudziesięciu podstronach, zawarto dużą ilość wartościowych informacji, które zostały opracowane w bardzo przystępnej formie. Możemy poznać m.in.: władze powiatu bialskiego, jego strukturę, gospodarkę oraz organizacje i instytucje, które działają na jego terenie. Za pośrednictwem powiatowej strony, każdy cybermaniak ma możliwość dogłębnego poznania najbardziej urokliwych zakątków Podlasia. Projektanci nie zapomnieli też o przygotowaniu specjalnej podstrony za pośrednictwem, której petenci mają możliwość szybkiego zorientowania się jak, gdzie i kiedy można załatwić różne sprawy. Dodatkowo, przewidziano możliwość kontaktowania się z pracownikami starostwa za pośrednictwem poczty elektronicznej.\nKolejną witryną, która zasługuje na wyróżnienie jest niewątpliwie serwis Starostwa Powiatowego w Łosicach. Pod internetowym adresem www.losice.pl zapoznamy się z nowocześnie zaprojektowanym i wykonanym serwisem informacyjnym. Za pośrednictwem szeregu odnośników możemy poznać bogatą historię, gospodarkę, władze oraz osiągnięcia i dążenia powiatu łosickiego. Większość treści zawartych na tej stronie jest opatrzona zdjęciami i rysunkami, które doskonale obrazują opisywane zagadnienia. Witryna jest stale aktualizowana i uzupełniana, co czyni ją jeszcze bardziej ciekawą i przystępną.\nStarostwo w Parczewie również promuje się w Internecie. Wchodząc na stronę www.parczew.pl możemy poznać władze, gospodarkę, strukturę oraz walory turystyczno-krajoznawcze Ziemi Parczewskiej. Do dyspozycji internautów oddano również ciekawą galerię zdjęć oraz wiele powiatowych aktualności. Na stronie zawarto sporo ważnych informacji o gminach, które wchodzą w skład powiatu. Dzięki witrynie, mieszkańcy mają też możliwość kontaktowania się z pracownikami starostwa za pośrednictwem poczty elektronicznej.


Oponeo » Kup Bridgestone Blizzak LM32 185/65 R15 88 T\n226 zł / szt.\nDostawa od 18.11.2019\n229 osób wystawiło ocenę\n5 126 osób\nOcena łączna: 5,1 229 opinii\nInformacje o oponie zbierane są od 3270 dni. W tym czasie zebraliśmy 229 opinii.\nOpona sprawia że auto rewelacyjnie zachowuje się na śniegu/błocie pośniegowym a także na mokrym asfalcie. Jeżdżę głównie trasy z czego ok 60km dziennie po słabo odśnieżonych drogach. Oponki trzymają rewelacyjnie nawet przy wjechaniu w kałużę akwaplanacja minimalna. Wcześniej jeździłem na Nokianach i mogę jedynie powiedzieć że warto dopłacić za Bridgestony te kilka złotych, żeby zapomnieć jak wygląda zapalająca się lampka kontroli trakcji. Hałas i opory toczenia dosyć wysokie (spalanie podskoczyło o ok 1-2l/100km), ale wiedziałem o tym przed zakupem opon. Szczerze polecam. Jak na razie przejechałem na nich tylko 5000km także nie oceniam trwałości.\nPodsumowanie: Niesamowite poczucie bezpieczeństwa.\nJako posiadacz auta marki Subaru uważam, że warunki zimowe nie są mi straszne na żadnych oponach nawet letnich. Moje Subaru seryjnie zostało wyposażone w opony wielosezonowe Yokohama Geolandar na których również miałem okazje jeździć w śniegu. Blizzaki kupiłem w sumie przez przypadek, gdyż zamierzałem kupić opony klasy średniej. Blizzaki były w promocji kosztowały prawie tyle samo co opony klasy średniej innych firm. Różnica pomiędzy jazda na seryjnych geolandarach a blizzakach w śniegu jest kolosalna. Subaru na Blizzakach w warunkach mocno zimowych wjeżdża jak czołg pod każdą mocno ośnieżoną górkę czy podjazd bez ingerencji esp. Co więcej blizzaki skutecznie przeszkadzają mi w kręceniu bączków na śniegu ( oczywiście z wyłączonym esp) Auto zamiast wpadać w poślizg utrzymuje trakcje. Byłem pozytywnie zaskoczony hamowaniem na śniegu - ABS włączał się tylko przy bardzo mocnym naciśnięciu pedału hamulca. Oczywiście nie ma róży bez kolców. Opony znacząco podwyższają spalanie - o około 2l/100km w porównaniu z seryjnymi geolandarami. Są głośne przy prędkościach powyżej 120km/h ( szerokość opony 225) Podsumowując: opony świetne ale warto je zakładać dopiero jak spadnie śnieg bo inaczej zwiększone spalanie czy głośność tych opon irytują\nPodsumowanie: świetne opony zimowe\nRozmiar opony 185/65/15. Opona bardzo dobrze zachowuje się na śniegu. Bez problemu można przejechać przez 30 cm zaspy, dobrze rusza się ze świateł, tył samochodu jest przewidywalny (żeby wykręcić "bączka" to trzeba użyć ręcznego, bo sam się nie nadrzuci). Jedyne co mogę zasugerować, to lepiej podnieść ciśnienie. Wulkanizator dał mi 2,2 atm na przód i tył, co było zdecydowanie za mało. Samochód był bardzo "pływający" (mondeo mk2 2.0 Zetec ), ostatecznie podniosłem ciśnienie do 2,8 atm przód, 2,5 tył i teraz jest bardzo dobrze. Do 100km/h praktycznie ich nie słychać. Od 120 zaczyna już lekko buczeć - ale przecież każda zimówka tak ma.\nPodsumowanie: Obona bardzo dobra, a jak za tą cene to rewelacyjna\nOpony Bridgestone Blizzak lm 32 użytkowałem przez 2 sezony w ciężkim aucie jakim jest Rover 75. Wcześniej miałem kilka rodzajów opon zimowych m.in. Firestone, Fuldę, Dębicę. W porównaniu do wymienionych powyżej Blizzaki zachowują się niesamowicie przewidywalnie na drodze. Fantastycznie "wgryzają" się w śnieg, sprawiając, że jadąc po mocno zaśnieżonej i oblodzonej drodze nie musiałem gorączkowo trzymać kierownicy a mogłem z czystą przyjemnością oddać się jeździe zimowej. Opony bardzo dobrze radzą sobie też na błocie pośniegowym, lodzie i wodzie. W przeciwieństwie np. do Firestonów po wjechaniu w błoto pośniegowe nie znosi samochodu na boki, kierowca czuje się naprawdę bezpiecznie. Jak na zimówki, to trzeba też stwierdzić, że bardzo dobrze wyglądają. Jedyny minus tych opon, to trochę irytujący hałas, ale trudno znaleźć ciche opony zimowe :-). Bridgestone Blizzak lm 32 polecam każdemu kierowcy a najbardziej tym, którzy lubią trochę "przycisnąć" zimą, poczują się w nich bardzo bezpiecznie.\nPodsumowanie: Polecam z czystym sumieniem\nOpony rewelacyjnie spisują się na sniegu, blocie posniegowym. Bezproblemowy wyjazd z nie odsniezonych drog. Droga hamowania w porównaniu do poprzednich to bajka. Na oblodzonej drodze też dają rade, nie miałem zadnej podbramkowej sytuacji. Tylko raz w tej zimie sie w nich zakopałem, zreszta na wlasne zyczenie, swiadomie wjechalem w droge nie odsniezona po orkanie Ksawery no i na 30 cm zaspie pod górke utknałem:P Jedyna ich wada to taka, ze szybko traca przyczepnosc przy ruszaniu na mokrym, ale wkoncu to zimowki, wiec mozna przymknac na to oko. Polecam każdemu.\nPodsumowanie: Polecam te opony, są po prostu rewelacyjne!\nOpona Bridgestone Blizzak LM32 w rozmiarze 185/65 R15 88 T, zgodnie z informacją podaną przez producenta, posiada następujące parametry jezdne:


Brexit i zakupy online - oto główne powody zwolnienia z pracy aż 85 000 sprzedawców. Które sieciówki cierpią najbardziej?\nW 2018 roku zwolnienia w branży sprzedażowej osiągnęły bardzo wysoki poziom.\nSprzedaż detaliczna w UK znalazła się w kryzysie m.in. z powodu niepewności związanej z Brexitem i wzrostu sprzedaży przez internet.\nW ubiegłym roku zwolniono aż 85 000 sprzedawców i zamknięto tysiące sklepów.\nW tym roku detaliści obawiają się, że w okresie bożonarodzeniowym ich zyski będą wyjątkowo niskie i kryzys będzie się pogłębiał.\nW ubiegłym roku aż 85 000 osób straciło pracę w branży handlowej. Powodem wzrostu zwolnień wśród sprzedawców jest słaby popyt, rosnące koszty towarów i większa popularność zakupów online. Negatywny wpływ wszystkich tych czynników został dodatkowo zaostrzony przez brexitową niepewność, wywierającą ogromną presję na przedsiębiorstwa i pracodawców, którzy od miesięcy przygotowują się na najgorsze.\nW Wielkiej Brytanii sprzedaż detaliczna jest największym prywatnych sektorem zatrudnienia. Sektor ten jest szczególnie istotny dla kobiet, które częściej niż mężczyźni podejmują pracę w tej branży. Niestety w ostatnim czasie w UK obserwowany jest pogłębiający się kryzys handlu detalicznego w branży odzieżowej. W konsekwencji spadku popytu, zamknięto już tysiące sklepów, a niektóre znane marki musiały ogłosić swój upadek.\nZOBACZ KONIECZNIE: Funt poszedł ostro w dół po ostatnich wydarzeniach w parlamencie brytyjskim\nWedług informacji „The Guardian”, kryzys, a za nim masowe zwolnienia oraz likwidacje punktów sprzedażowych, dotyka wielu znanych marek odzieżowych, takich jak:\nBonmarché, która przewiduje likwidację 3000 miejsc pracy\nKaren Millen i Coast, które zamknęły wszystkie swoje sklepy niedługo po masowych zwolnieniach\nPowodem masowych zwolnień jest nie tylko fakt, że wiele marek redukuje liczbę punktów sprzedażowych - wiele zwolnień wiąże się także z cięciem kosztów, które wzrosły dla pracodawców z powodu zwiększenia płacy minimalnej i opłat za przyuczenie do zawodu, a także z powodu Brexitu, który doprowadził do ogromnych wahań wartości funta i wzrostu cen towarów.\nGORĄCY TEMAT: Brytyjczycy uciekają z Wysp przed Brexitem. Ich emigracja do krajów UE jest największa od 10 lat\nJednym z najważniejszych czynników, które negatywnie wpływają na zatrudnienia w branży sprzedaży detalicznej, jest wzrost popularności zakupów online. Badania analityków z Retail Economics dla firmy Alvarez&Marsal sugerują, że w wyniku 5-krotnego wzrostu liczby zakupów online w ciągu ostatniej dekady, duże sieciówki mają obecnie nawet 20 proc. niepotrzebnej powierzchni sklepowej.\nChaos brexitowy dodatkowo zaostrzył negatywny wpływ różnych ekonomicznych czynników na rynek pracy sprzedawców z branży odzieżowej. Według prognoz „The Guardian”, jeszcze w tym roku kalendarzowym niektórzy detaliści mogą ogłosić upadłość, ponieważ zbliżający się okres Bożego Narodzenia, w którym zyski ze sprzedaży często stanowią istotną większość rocznych dochodów handlowców, zapowiada się o wiele skromniej - głównie z powodu przeciągającej się niepewności ws. Brexitu, skłaniającego Brytyjczyków do rozważniejszego wydawania pieniędzy.\nNIE PRZEGAP: Większość Polaków w UK wciąż nie złożyła wniosku o settled status - tylko 38% naszych rodaków zdecydowało się aplikować


Pozycje od 21 do 30 z 698.\nUCHWAŁA NR XXXIX/212/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 23 kwietnia 2018 r. zmieniająca uchwałę w sprawie budżetu na 2018r.\nczytaj więcej o UCHWAŁA NR XXXIX/212/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 23 kwietnia 2018 r. zmieniająca uchwałę w sprawie budżetu na 2018r. »\nUCHWAŁA NR XXXIX/211/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie określenia wykazu kąpielisk na terenie gminy Jeziora Wielkie w 2018 r.\nczytaj więcej o UCHWAŁA NR XXXIX/211/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie określenia wykazu kąpielisk na terenie gminy Jeziora Wielkie w 2018 r. »\nUCHWAŁA NR XXXVIII/210/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 5 kwietnia 2018 r. w sprawie podziału gminy Jeziora Wielkie na stałe obwody głosowania\nczytaj więcej o UCHWAŁA NR XXXVIII/210/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 5 kwietnia 2018 r. w sprawie podziału gminy Jeziora Wielkie na stałe obwody głosowania »\nUCHWAŁA NR XXXVIII/209/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 5 kwietnia 2018 r. zmieniająca uchwałę w sprawie budżetu na 2018r.\nczytaj więcej o UCHWAŁA NR XXXVIII/209/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 5 kwietnia 2018 r. zmieniająca uchwałę w sprawie budżetu na 2018r. »\nUCHWAŁA NR XXXVII/208/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie wyboru Wiceprzewodniczących Rady Gminy.\nczytaj więcej o UCHWAŁA NR XXXVII/208/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie wyboru Wiceprzewodniczących Rady Gminy. »\nUCHWAŁA NR XXVII/207/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie niewyrażenia zgody na wyodrębnienie funduszu sołeckiego w budżecie gminy\nczytaj więcej o UCHWAŁA NR XXVII/207/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie niewyrażenia zgody na wyodrębnienie funduszu sołeckiego w budżecie gminy »\nUCHWAŁA NR XXXVII/206/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Gminy\nczytaj więcej o UCHWAŁA NR XXXVII/206/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Gminy »\nUCHWAŁA NR XXXVII/205/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia składu liczbowego i osobowego Komisji Rolnictwa.\nczytaj więcej o UCHWAŁA NR XXXVII/205/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia składu liczbowego i osobowego Komisji Rolnictwa. »\nUCHWAŁA NR XXXVII/204/2016 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia składu liczbowego i osobowego Komisji Rozwoju Gospodarczego i Budżetu Rady Gminy w Jeziorach Wielkich.\nczytaj więcej o UCHWAŁA NR XXXVII/204/2016 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia składu liczbowego i osobowego Komisji Rozwoju Gospodarczego i Budżetu Rady Gminy w Jeziorach Wielkich. »\nUCHWAŁA NR XXXVII/203/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie podziału gminy Jeziora Wielkie na okręgi wyborcze\nczytaj więcej o UCHWAŁA NR XXXVII/203/2018 RADY GMINY W JEZIORACH WIELKICH z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie podziału gminy Jeziora Wielkie na okręgi wyborcze »


Moja droga: Moja droga asfaltowa\nZawsze uwielbiałam jeździć samochodem. Taksówka to był dla mnie super sprzęt. Każda niezależnie od marki pachniała, była cichutka, wygodna i wręcz unosiła się nad ulicą, no po prostu rarytas. Kiedy byłam małą dziewczynka jęczałam na przystanku, że nie doczekam się na autobus i w międzyczasie rozchoruję się poważnie z nudów albo umrę ze zmęczenia, no chyba, że zamówimy taksówkę, to mogę jeszcze pożyć łaskawie.\nJako dorosła osoba zżymałam się, kiedy musiałam korzystać z pomocy i być podwożona w różne miejsca. Postanowiłam, że zrobię prawo jazdy i zakupię samochód. No i jak postanowiłam, tak… Zaczęły się schody. Szkoły nauki jazdy nie miały na stanie aut specjalnie dostosowanych dla osób niepełnosprawnych. Najlepiej było najpierw zakupić takie auto i na nim robić kurs i zdawać egzamin. Z braku funduszy udałam się do PFRON-u, który w ramach programu PEGAZ w dużej mierze refundował taki wydatek. Wszystko by było fajnie, gdyby nie fakt, że refundacja dotyczyła osób, które posiadały już prawo jazdy. No i co?! Śmiać się, czy płakać?!\nPełna determinacji zacisnęłam zęby, wzięłam tatulka pod mankiet, jego starego fiata 125P i pojechaliśmy na bezdroża trenować. Kiedy moimi częściowo bezwładnymi stopami poczułam, że wszystkie tzw.pedały są mi przyjazne i mogę je wciskać siłą całej nogi, świat stanął przede mną otworem!! Samochody całego globu witajcie, ruszam do ataku!! Przez egzamin teoretyczny przefrunęłam wręcz. Gorzej było z manewrami. Zaciskając zęby, znosiłam wrzaski egzaminatora, kiedy wysyłał mnie, co chwila do domu ćwiczyć ręce, bo nie miałam siły, żeby porządnie zaciągnąć ręczny albo kręcić kierownica bez wspomagania. Miałam to w nosie, łzy w oczach, ale niedługo potem prawo jazdy w ręce. Nowe, pachnące i całkiem własne! Później idąc za „dobrymi” radami zakupiłam za grosze całkiem pełnoletnie, bo aż 18-sto moje pierwsze auto. Intuicyjnie czułam, że robię źle, ale bardziej doświadczeni twierdzili, że szkoda dla mnie nowego, bo zaraz je zarysuję, wgniotę, stuknę, puknę. Po kilku miesiącach ciągłych napraw, zeskrobywania rdzy i włażenia przez bagażnik, bo zamki w drzwiach się psuły wywaliłam go na złom. W zamian, ze zniżką i na raty zakupiłam nowego, pachnącego, cichutkiego i arcy wygodnego niebieskiego fiacika.\nPo pierwsze zniechęciłam się do korzystania z pomocy wszelkich organizacji.\nPo drugie nauczyłam się słuchać własnej intuicji a nie podpowiedzi „mądrzejszych”, którzy kierują się strachem lub stereotypami (nigdy nie zarysowałam, nie stuknęłam ani nie puknęłam żadnego z moich aut).\nPo trzecie mój samochód musi być bezawaryjny, bo nie jestem aż takim himenem, żeby sobie poradzić w razie rozkraczenia na drodze.\nI po czwarte. Trzeba marzyć z rozmachem i nie obawiać się, że cos może nie wyjść. Zawsze musi wyjść i kropka!!!\nAutor: Bożena o czwartek, kwietnia 11, 2013\nAnonimowy 12 kwietnia 2013 06:25\nI to jest post o spełnianiu marzeń. Brawo, brawo i jeszcze raz brawo!\nPolly anna 12 kwietnia 2013 13:06\nDzięki. To była moja pierwsza lekcja, jak spełniać marzenia. Od tamtej pory wiem, że tylko uparte dążenie do celu ma sens. :)\nAnonimowy 12 kwietnia 2013 16:03\nMa - i to jeszcze jaki!\nTylko w życiu pełnią jest jego sens.\nGryzmolinda 12 kwietnia 2013 08:42\nznajda się ludziska co to skrzydła podcinają i nie koniecznie w złej mierze , ale to faktycznie zaczyna dołować słabych, natomiast MOCNE jednostki mobilizuje\nPolly anna 12 kwietnia 2013 13:10\nludzie kierują się zazwyczaj tym, co jest dobre dla nich samych i często wydumanymi lękami blokują siebie i innych. na szczęście u mnie to działa na zasadzie przekory. kiedy ktoś mi mówi, że nie powinnam albo nie potrafię, to wtedy zrobię wszystko, żeby udowodnić, że nie ma racji, bo upartym osłem jestem :DDDD\nGryzmolinda 12 kwietnia 2013 14:37\nbyła w moim życiu osoba która blokowała moje poczynania , a ja jak saska pierdoła poddawałam się .Gdy byłam już starą dziewiętnastolatką krzyknęłam weto .Nawet gdy nie jestem pewna że plan mój wypali - otrząsam się niczym struś pędziwiatr ,motywuję siebie: jak to ja nie zrobię??????? i robię....bywa że wynik jest opłakany , jednak rzadziuchno\nPolly anna 12 kwietnia 2013 17:01\nmój strusiu :) myslę, że najważniesza jest motywacja, a kto nie podejmuje wyzwań nie nabierze doświadczenia. ja byłam dłużej tzw. pierdołą Twoje + 10 lat :)\nGryzmolinda 14 kwietnia 2013 17:50\ngeneralnie i życie pierdoły może wiele wnieść w codzienność .Moim wyzwaniem jest nauka pieczenia ciast ,bij zabij dopa blada .A gdy czytam przepis i słyszę : łatwy to targa mną agresja\nPolly anna 14 kwietnia 2013 19:18\nmam tak samo :D możemy się za to pocieszyć, że w innych dziedzinach jesteśmy genialne, prawdaż? :DDD\nszkwał 12 kwietnia 2013 09:07\nTeraz to pełny podziw. Mnie to przerosło. Chyba faktycznie muszę popracować nad sobą bo w tej pogoni za świętym spokojem zapomniałam że świat lubi walczących. Himenem to może nie jesteś ale kto wie, może jakąś grecką heroiną.\nPolly anna 12 kwietnia 2013 13:14\nlubię walczyć, bo kiedy podejmuję trudniejsze zadania, to te zwyczajniejsze stają się banalnie proste :DD\niw-nowa 12 kwietnia 2013 09:13\nJestem pełna podziwu. Naprawdę!\nNiejeden zdrowy człowiek marudzi, że prawa jazdy zrobić nie może, piętrzy problemy itd.\nTeż wolę auta nowsze i sprawniejsze, bo na drodze parę razy się rozkraczyłam i nie było to przyjemne.\nAha, i stukać swoje samochody też już przestałam :)\np.s. byłabym wdzięczna za usunięcie antyspamu, to strasznie utrudnia komentowanie. Nie komentuję na blogach z antyspamem, albo robię to bardzo niechętnie\nPolly anna 12 kwietnia 2013 13:38\nkiedyś się rozkraczyłam na skrzyżowaniu :))), no jak się rozkraczyć, to na maksa, no nieee :))) zadzwoniłam po męża i obserwowałam reakcje ludzi. mijali mnie, trąbili, machali łapkami, dopiero po jakimś czasie zatrzymał się mężczyzna, który kiedyś w tym samym miejscu się rozkraczył i zepchnął mnie na chodnik. było trochę strasznie, ale ciekawa lekcja o ludziach i życiu :) pozdrawiam i dzięki za sugestie techniczne. nie jestem jeszcze wytrawnym blgerem, ale mam nadzieję, że teraz jest już ok. dzięki i proszę o wskazówki, jakby co :DDDDDD\niw-nowa 12 kwietnia 2013 15:42\nKilka razy widziałam takich nieszczęśników, jak stanęli akurat na ruchliwym skrzyżowaniu - wydawałoby się, że tam lepiej, bo wokół są ludzie, ale widzę, że ludzie niekoniecznie oznaczają, że nie jest się samotnym.\nWażne, że miał kto po Ciebie przyjechać! :)\niw-nowa 12 kwietnia 2013 15:43\np.s. no tak to ja mogę komentować! :) Od razu lepiej, spam przeważnie sam wpada do spamu, a jak już wejdzie na bloga, usuwa się go łatwo grupowo z poziomu pulpitu :)\niw-nowa 12 kwietnia 2013 15:48\np.s. mam jeszcze jedną uwagę techniczną, za każdym razem, kiedy publikuję u Ciebie komentarz, dostaję maila z powiadomieniem, że nie dostarczyłam do Ciebie poczty - poszukaj, może włączyłaś potwierdzenia automatyczne komentarzy, to nie jest potrzebne i trochę denerwuje, wyobraź sobie, że zostawiam u Ciebie już trzeci dziś komentarz i muszę za każdym razem coś usuwać!\nPoszukaj co to może być i postaraj się usunąć :)\nPolly anna 12 kwietnia 2013 16:58\nno to mam kolejne wyzwanie, jak mi się nie uda daj znać :) aż do skutku :)\nPolly anna 12 kwietnia 2013 17:05\nchyba mi sie udało, ale jakby co informuj, przyjmuje każdą poradę :)))\nPolly anna 12 kwietnia 2013 13:21\nEthel 12 kwietnia 2013 19:15\nJa nie pojeżdżę, bo widzę UNACZEJ :-)\nPolly anna 14 kwietnia 2013 12:04\nspoko, spoko :) z tego, co mówisz to i tak niezle zasuwasz po swojemu :)))\nEthel 12 kwietnia 2013 20:46\nI n a c z e j!


Zmiany w czerwcowej ramówce TVN z dnia 26.05.2014\nLekarze 5 sezon. Iza Wanat w ciąży z Piotrem. Elżbieta straci pracę w Copernicusie – kulisy 5 serii Lekarzy\nNowy 5 sezon serialu „Lekarze” już jesienią 2014 w TVN. Co się wydarzy w 5 serii „Lekarzy”? Jak potoczą się losy lekarzy ze szpitala Copernicus w Toruniu? Nowe odcinki serialu przyniosą sporo zmian. Iza (Katarzyna Warnke) i Piotr (Szymon Bobrowski) wreszcie zostaną rodzicami. Iza zajdzie w ciążę, a Żelichowska (Marta Ścisłowicz) przestanie intrygować przeciwko żonie Piotra. Problemy czekają za to Elżbietę Bosak (Danuta Stenka). Czy dyrektor Copernicusa pożegna się ze stanowiskiem?\nLekarze 5 sezon jesienią 2014. Iza i Piotr zostaną rodzicami. Spisek przeciwko Elżbiecie – kulisy 5 serii Lekarzy\nPosted By adas on Maj 26th, 2014\nLekarze 4 sezon. Daniel Orda znów będzie chirurgiem. Cud w finale Lekarzy\nOstatni odcinek 4 sezonu ”Lekarzy” będzie zaskakujący. Będziecie zszokowani kiedy zobaczycie, że Daniel Orda (Wojciech Zieliński) znów operuje. To prawdziwy Cud w serialu ”Lekarze”! Orda cudownie ozdrowiał! W 13 odcinku 4 sezonu ”Lekarzy” były chirurg interweniuje podczas pokazowej operacji. Sam nie wierzy kiedy ręka nie odmawia mu posłuszeństwa, a on znów może ratować ludzkie życie. Czy w 5 sezonie ”Lekarzy” Orda wróci do Copernicusa?\nKoniec romansu Basi (Aleksandra Hamkało) i Leona (Jacek Koman) z serialu „Lekarze” oznacza, że nie ma już powrotu do tego co było, a młodziutka stażystka zniknie z życia Jasińskiego raz na zawsze? W ostatnim 13 odcinku 4 sezonu „Lekarzy” Basia wraca do szpitala Copernicus, ale wcale nie szuka Leona. Ich skomplikowany miłosny wątek będzie miał jednak ciąg dalszy w 5 sezonie serialu „Lekarze”, który w TVN pojawi się jesienią 2014.\nLekarze 4 sezon odcinek 13 ostatni – piosenki z serialu Lekarze – "We Can Live" – muzyka z Lekarzy\nPiosenki z serialu „Lekarze” 4 sezon odcinek 13 ostatni (odc. 52), którego emisja w TVN w niedzielę, 25.05.2014, o godz. 20 w TVN. Jakie piosenki lęcą w ostatnim 13 odcinku 4 sezonu „Lekarzy”? Piosenki z serialu „Lekarze” 4 sezon odcinek 13 - muzyka z odcinka 52.\nOstatni odcinek 4 sezonu serialu „Lekarze” wstrząśnie widzami! Koniec 4 serii „Lekarzy” przynosi bowiem odpowiedź na pytanie dlaczego Filip (Andrzej Niemyt) chciał się zabić po powrocie z wojny w Afganistanie. W 13 odcinku 4 sezonu „Lekarzy” Beata Jasińska (Agnieszka Więdłocha) poznaje mroczną przeszłość ukochanego. Filip, który był zawodowym żołnierzem, brał udział w maskarze ludności cywilnej. Od kul wystrzelonych z broni Filipa zginęły niewinne dzieci i kobiety. Czy w finale „Lekarzy” Beata i Filip będą razem?\nLekarze 4 sezon. Dramatyczny finał Lekarzy. Kellerowie zabiorą Alicji syna?\nPosted By adas on Maj 25th, 2014\nCzy 4 sezon serialu „Lekarzy” zakończy się tragiczne? Na szczęście nie. W ostatnim 13 odcinku 4 sezonu serialu ”Lekarze” koszmar Alicji (Magdalena Różczka) dobiegnie końca! Gustaw Keller (Daniel Olbrychski) wycofuje pozew dzięki Krystynie (Elżbieta Starostecka). W finale 4 sezonu „Lekarzy” żona przekonuje go, że będzie dobrze jeśli Alicja zostanie w ich życiu i będzie mogła wychować Kubusia (Bruno Jednaszewski). Kellerowie z „Lekarzy” oddają Alicji Kubusia i rezygnują z dalszej walki o prawo do opieki nad wnukiem!\n„Kobiety, które zdradziły mafię” – premiera dokumentu w TVN24 Biznes i Świat\nPosted By adas on Maj 24th, 2014\nJuż w najbliższą sobotę 24 maja br. o godzinie 16:15, w ramach cyklu „Ewa Ewart poleca”, telewizja TVN24 Biznes i Świat premierowo pokaże dokument „Kobiety, które zdradziły mafię”.\nZmiany w majowej ramówce TTV z dnia 22.05.2014\nPosted By adas on Maj 23rd, 2014


Rowerem w Alpy z namiotem | bikeandbackagain\nDzień I – 151 km\nNa początku towarzyszył mi pech. Pierwszy z nich to opóźnienie wyjazdu do Wiednia o jeden dzień – czyli miałem mniej czasu na zrealizowanie trasy. Kolejny to kolejki do kas na Dworcu Głównym w Krakowie, wskutek czego nie jadę tym pociągiem którym powinienem, tylko następnym. Swoją drogą, żeby w wakacje były tylko czynne 3 kasy na takim dworcu to tak może tylko PKP. No ale nic, jest nauczka żeby w przyszłości bilet kupować wcześniej. Po 45 minutach udaje mi się go kupić i niedługo później wsiadam w rzekomy „wagon z możliwością transportu rowerów”, w rzeczywistości rower jedzie z samego przodu składu. Gdybym zdążył na wcześniejszy miałbym ponad 2 godziny na dotarcie na dworzec PKS w Katowicach i spokojne spakowanie sprzętu, a teraz miałem tylko pół godziny. Żeby nie było zbyt łatwo, pociąg zatrzymuje się kilka kilometrów przed Katowicami i stoi ponad 20 minut z wiadomych sobie powodów. Dalej miałem jechać PolskimBusem, bilet miałem już kupiony i nie chciałem żeby przepadł więc zacząłem się nieco denerwować, co objawiało się chodzeniem po wagonie i zachęcaniem pociągu do dalszej jazdy „no jedź, #*&!#”. W końcu łaskawie rusza, docieram na dworzec i ekspresowo transportuję rower na miejsce postoju busa. Udaje mi się to niecałe 10 minut przed odjazdem, odkręcam koło i na szybko obwijam rower folią bąbelkową i pakujemy do środka. Kierowcy nieco marudzą że rower, że dużo miejsca zajmuje, że nie odpowiadają za uszkodzenia, żeby następnym razem telefonicznie poinformować że będzie rower. W sumie racja. No ale siedzę już, ulga że zdążyłem, następne zmartwienie na liście to „czy na pewno wszystko zapakowali”. Tak czy siak, próbuję zasnąć co nawet mi się trochę udaje mimo chrapiącego pana obok. Budzę się przed Bratysławą (która początkowo miała być początkiem wyprawy) i co? Leje. Nie pada, tylko leje, wycieraczki na największej mocy. No wspaniale, właśnie o tym marzyłem! Pierwszy większy wyjazd, zaczynać w zacinającym deszczu. Jednak im bliżej Wiednia tym deszcz był słabszy, aż w końcu niemal całkowicie przestało padać. Chociaż tyle. Wysiadam, skręcam rower, pakuję wszystko i jestem gotowy do drogi. Niestety zwiedzanie miasta odkładam na inny czas, chciałem być jak najszybciej w trasie, żeby nadrobić stracony dzień. Chwila błądzenia i już byłem na wylotówce na południe, wystarczyło się jej trzymać cały czas. Kieruję się w stronę miejscowości Wiener-Neustadt, przed którą miałem odbić na zachód. Jedzie się przyjemnie, wiatr w plecy, nawierzchnia nowa więc jak stół, no i najważniejsze – mimo niskich chmur nie pada! A w oddali nawet zaczyna się pojawiać parę większych wzniesień, więc pewnie nie będzie z tą pogodą tak źle. W końcu odbijam na zachód i po pewnym czasie wjeżdżam już w góry, zaczynają się niewielkie podjazdy. Na pierwszej przełęczy za miejscowością Gutenstein łapie mnie – jak się później okaże – pierwszy i niemal jedyny, krótkotrwały deszcz. W końcu natrafiam na znak informujący o podjeździe o nachyleniu 12% przez 2,5 km, z którym sobie radzę trochę średnio. No ale to pierwszy podjazd więc wybaczam sobie, na kolejnych będzie lepiej. Przed zmrokiem docieram do miasteczka Mariazell i szukam miejsca na nocleg. Jako że był to mój pierwszy na wyprawie decyduję się zapytać kogoś o miejsce na rozbicie namiotu, czyli „na gospodarza”. Trafiam na starszą panią, która grzebie sobie w niewielkim skalniaku niedaleko domku z dość dużym ogrodem. Pytam o możliwość rozbicia namiotu, odpowiada że musi zapytać szefa – i kieruje się do hotelu po drugiej stronie ulicy. No cóż, błędnie założyłem, że jest właścicielką tego domku. Ale ów szef zgodził się na namiot za hotelem na ogrodzie, więc mogłem ze spokojem położyć się spać.\nDzień II – 146 km\nRano dziękuję za możliwość przenocowania, robię zakupy w miejscowym markecie i jazda. Na początek zjazd w dół i później wzdłuż rzeki. Jadąc robie w myślach podsumowanie czy wszystko kupiłem i moje myśli zatrzymują się na portfelu. Stop, grzebanie w sakwach – nie ma. Nagle olśnienie – został na workach z ziemią pod marketem. W tył zwrot i pędzę z powrotem do miasteczka po zgubę, zastanawiając się po drodze co zrobię dalej jeśli go nie będzie. Na szczęście był w tym samym miejscu, od tej pory zostało mi zboczenie – zatrzymywania się od czasu do czasu i szybki przegląd czy wszystko jest. Ale okazuje się, że Mariazell nie ma zamiaru mnie szybko wypuścić – podczas zjazdu łapię gumę, więc pół godziny przerwy. W końcu wyjeżdżam z miasteczka i kieruję się drogą 24 na zachód. Długi czas jadę wzdłuż rzeki Salza, która z tego co widziałem cieszy się dość dużym zainteresowaniem w spływach pontonem. Takie trasy lubię najbardziej – po jednej stronie skały, po drugiej rzeka i też skały, kanion. W miejscowości Wildalpen przerwa na obiad – spowodowane było to natknięciem się na miejscówkę idealnie do tego stworzoną – pobliski stadion, ławki, stoły, bieżąca woda a wszystko to osłonięte od wiatru. Dalej kieruję się w stronę Liezen, po drodze przejeżdżając przez przepiękny Gesäuse National Park. Wieczorem docieram do celu, rozbijam namiot za jakąś szopą na polu kawałek za miastem.\nDzień III – 159 km\nWcześnie rano zwijam obóz, wracam do Liezen na zakupy i ruszam dalej. Słońce w ten dzień prażyło niemiłosiernie, pod wieczór musiałem kupić sobie krem do opalania bo ręce i nogi zaczynały nabierać koloru mojego śpiwora. Większość dnia jechałem dość ruchliwą drogą, w dodatku nie aż tak atrakcyjną widokowo jak poprzednie więc starałem się pokonać jak najwięcej kilometrów. Wyższe góry znów mi się pokazują w okolicy malowniczo położonego miasteczka St. Johann, gdzie po burżujsku zjadam Mcflurry z Maka. Od tego dnia do końca wycieczki towarzyszy mi ból ścięgien Achillesa, chyba je trochę przeciążyłem. Dość późnym wieczorem jestem w miejscowości Bruck, skąd zaczyna się podjazd na przełęcz Hochtor, jutrzejszy cel. Trochę ciężko mi znaleźć miejsce na rozbicie namiotu, w końcu jak jest już całkowicie ciemno decyduję się na nocleg w szopie z maszynami gospodarczymi i balami słomy, w końcu jutro jest niedziela więc chyba nikt normalny wczesnym niedzielnym rankiem nie będzie odwiedzał swojej szopy. Chyba.\nDzień IV – 103 km\nRano pogoda wyśmienita, słońce, trochę chmurek – padać nie powinno. Składam swój malutki obóz i słyszę samochód zajeżdżający pod szopę. Przez dziury między belkami widzę jegomościa zabierającego się do pakowania drewna do worka. Stwierdzam, że trzeba wyjść i wytłumaczyć się z nocnego wtargnięcia, że ja tylko na jedną noc, nic nie wziąłem, ja podróżnik. Tłumaczenie okazuje się zbędne, pan sam stwierdza że spałem, pyta gdzie jadę i życzy powodzenia. Uff, wyrozumiały gość. Zaczynam więc podjazd drogą zwaną Grossglocknerstrasse, na przełęcz Hochtor (2504 m n.p.m.), będącą jednym z najwyższych punktów mojej wyprawy. Bruck leży na wysokości niecałych 800 m n.p.m., więc mam do pokonania ponad 1700m w pionie. Docieram do bramek, dla samochodów i motocykli trasa jest płatna (20-30e), rowery jadą za free. Podjazd z początku ciężki, może dlatego że to właśnie początek i większość w lesie. Ponad górną granicą lasu jest zdecydowanie lepiej, jest na czym oczy zawiesić, właściwie widoki są tak niesamowite, że człowiek nie wie w którą stronę się patrzeć. Dobrze, że przynajmniej nie muszę patrzeć pod koła bo moja zabójcza prędkość nie pozwala na jakiekolwiek uszkodzenia, zresztą droga jest w bardzo dobrym stanie. Irytują jedynie motocykliści dość głośno przejeżdżający obok mnie. Im wyżej tym coraz ładniej, chmury się rozpraszają i nawet widać kilka trzytysięczników i lodowców wciśniętych pomiędzy skały. Zakręty wydają się nie mieć końca, ale odpowiednie tempo i krótkie przystanki do czasu do czasu i jedzie się całkiem przyjemnie. Od czasu do czasu ktoś pokaże kciuk do góry czy dodaje sił brawami z samochodu, miło. W końcu widzę przed (i nad) sobą jakieś zabudowania, myślę sobie – no, w końcu przełęcz! Okazuje się że jednak nie, jest to szczyt Eldeweisspitze, na którym mieści się jakaś gastronomia, jakiś hotel. Natomiast przełęcz jeszcze kawałek przede mną, więc kieruję się w tamtą stronę. Króciutki zjazd i znów pod górę. Po drodze mijam całkiem ciekawy mini-park geologiczny, z podpisanymi skałami i miejscami ich pochodzenia. Niedługo później docieram do końcówki podjazdu, jeszcze tylko 400m w tunelu i jestem na przełęczy. Chwila odpoczynku, zdjęcia obowiązkowe, w końcu jestem wyżej niż można być w Polsce. Chmury podniosły się na tyle, że odsłonił się najwyższy szczyt Austrii, ośnieżony Großglockner (3798m n.p.m.). Rozpoczynam zjazd, czyli to co najlepsze po takiej wspinaczce. Dodatkowa masa na bagażniku pozwala dość szybko rozpędzić rower do całkiem niezłych prędkości. Kilkanaście minut później jest już w dolinie i kieruję się w stronę Lienz, mijając po drodze niewielkie miasteczka, z Wysokimi Taurami w tle. Po drodze jeszcze jednak krótki podjazd i zjeżdżam do Lienz, tutaj chyba pada rekord prędkości na wyprawie (72 km/h). Zjazd krótszy niż z Hochtor, ale więcej odcinków prostych więc można się rozpędzić. Mijam miasto, początkowo miałem plany dotrzeć do wieczora do granicy z Włochami, ale byłem zbyt zmęczony i zatrzymuję się w miejscowości Mittewald, w której znajduję dość ciekawy nocleg w pomieszczeniu gospodarczo-śmieciowym przy cmentarzu. Ważne że dach, sucho i nie trzeba rozkładać namiotu. Do pomieszczenia można było wejść od tyłu i od cmentarza. Podobnie jak wczoraj stwierdziłem, że szansa na przyjście kogokolwiek na cmentarz wcześnie rano jest dość nikła.\nDzień V – 65 km\nDzisiejszy dzień postanowiłem przeznaczyć na odpoczynek, tzn. tą część dnia która mi zostanie po dojechaniu do Cortiny d’Ampezzo. Rankiem powtórka z dnia poprzedniego – już prawie spakowany, słyszę głosy – żywych ludzi, nie zza grobu. Po chwili do pomieszczenia wchodzą dwie staruszki zapewne wyrzucić śmieci. Chyba nie spodziewały się tutaj nikogo rano, bo na mój widok padło krótkie „oh mein Gott”. Wytłumaczyłem trochę na migi moje wtargnięcie tutaj i ruszyłem dalej. Po przekroczeniu granicy z Włochami diametralna zmiana stanu nawierzchni na gorszą (chociaż i tak lepiej niż u nas). Kieruję się w stronę Cortiny i wjeżdżam w Dolomity. Przed samą Cortiną bardzo fajny i dość długi zjazd. Około 12 docieram na kemping i przez kolejne pół godziny próbuję rozbić namiot na wietrze i kamienistym podłożu. Resztę dnia byczę się w namiocie i spaceruję po okolicy, ścięgna dalej dokuczają.\nDzień VI – 75 km\nDopiero w południe zwijam obóz i po 12 jestem w trasie, no ale taki był zamysł żeby odpocząć. Kieruję się w stronę Passo Pordoi, po drodze zaliczając „jakąś przełęcz”, którą okazuje się ciekawa Passo Giau. Już od początku wyjazdu z Cortiny rozpoczyna się podjazd na przełęcz. Mimo słońca jedzie się dobrze, widoki niesamowite niemal przez cały czas. Chwilę (dłuższą chwilę) później jestem na przełęczy, wysokość 2236 m n.p.m. Wspaniały widok na Dolomity, w oddali Marmolada ze swoimi lodowcami i gdzieś tam schowana kolejna przełęcz, którą mam dziś przejechać. Fotki, chwila odpoczynku i zaczynam zjazd. Po kilku zakrętach czuję, że coś dziwnie mi się jedzie. Okazuje się że w przednim kole niemal całkowicie zeszło powietrze. No to przystanek, szukanie dziury w dętce, jednak niczego nie znajduję, a nawet sprawdzałem w wodzie – nic. Pewnie wentyl. Miałem zapasową dętkę ze sobą, ale wolałem ją zostawić na coś gorszego. Składam wszystko do kupy i kontynuuję zjazd. Na dole skręcam na Pordoi i niedługo później zaczyna się podjazd. Było już dobrze popołudniu, ale zdecydowałem się na nocleg gdzieś za przełęczą. Ze względu na porę ruch na drodze był już niewielki, więc jechało się przyjemnie i po 20 staję na przełęczy (2239 m n.p.m.). Znów chwila odpoczynku i długi zjazd w dół. Od tej strony trasa jest chyba nieco bardziej wymagająca niż od tej od której wjeżdżałem – na szczęście. Gdy już zjechałem w dolinę, Marmoladę zostawiłem za sobą i zacząłem szukać noclegu. Kilkanaście kilometrów za Canazei odbijam w prawo na drogę do Bolzano, gdzie miałem być jutro. Było już ciemno i dobrze po 22 gdy z czołówką na głowię znajduję odpowiednie miejsce do spania. Była to jakaś klatka w której było nieco siana i stała trochę na uboczu. No ale najważniejsze, że była to klatka więc byłem bezpieczny. W nocy obudziły mnie jakieś odgłosy, prawdopodobnie to były dziki lub coś podobnego, ale chyba nie były mną zainteresowane. To był najwygodniejszy nocleg na całej wyprawie.\nDzień VII – 122 km\nNa dzień dobry podjazd, w sumie nie wiem gdzie, okazuje się że to przełęcz Passo Costalunga (1745m). Nie zatrzymuję się tylko zjeżdżam w stronę Bolzano, był to chyba najlepszy i najdłuższy zjazd podczas całej wycieczki, w dół do samego miasta. Chwilę po nim błądzę, znaki drogowe uparcie kierują mnie na autostradę. W końcu znajduję ścieżkę, którą dojeżdżam do Merano. Po drodze mijam olbrzymią ilość rowerzystów w każdym wieku. Mają infrastrukturę, to jeżdżą. Upał niesamowity, ale nie robię przerw bo chcę podjechać dzisiaj jak najbliższej podjazdu na Stelvio. Za Merano odbijam na zachód i poruszam się wciąż ścieżkami, momentami nudnawo bo ścieżki prowadzą sadami. Wieczorem dojeżdżam do Prato allo Stelvio, gdzie decyduję się na nocleg na kempingu. Jazda w upale swoje zrobiła, zresztą chciałem odpocząć przed przełęczą. W miasteczku były 2 kempingi i oba z ceną aż 24€, po dłuższym namyśle zdecydowałem się jednak, zwłaszcza że na niebie nieco się burzyło. Za to kemping pierwsza klasa!\nDzień VIII – 81 km\nRankiem krótkie suszenie namiotu, zakupy i w drogę. Początek podjazdu bez większych zakrętów, dopiero za miejscowością Trafoi rozpoczyna się właściwa wspinaczka. Przełęcz Stelvio jest jedną z najwyższych przejezdnych w Alpach, leży na wysokości 2757 m n.p.m. i w sumie stanowi główny cel wycieczki. Strona od której podjeżdżam liczy 48 zakrętów, a w pionie pokonuję tym razem ponad 1800 m. Pogoda się trochę psuje, ale przynajmniej nie pada. Podczas podjazdu jestem masowo wyprzedzany przez mniej lub bardziej pro kolarzy, z tym że chłopaki mają nieco mniej na rowerach. Po wyjeździe z lasu ukazuje się końcowy etap drabiny, sprawiający wrażenie że to już niedaleko, a w rzeczywistości to jeszcze kilka kilometrów. Na przełęczy staję kilka minut po 13 i pierwsze co słyszę to polskie disco-polo wesoło dobiegające z głośnika przy restauracji. Zaczyna padać, więc chowam się pod dachem i rozmawiam chwilę z motocyklista z Gdańska. Rozpogadza się, więc zaczynam zjazd, podczas którego znów zaczyna padać, ale tym razem musiałem uzbroić się w pelerynę. Szwajcaria wita mnie remontem drogi i prędkość zjazdu momentami osiąga prędkość wjazdu. Kieruję się w stronę Zernez, wspinając się jeszcze na kolejną przełęcz – Pass dal Fuorn (2149m). Czuję już zmęczenie, chcę jak najszybciej zjechać a w dodatku w dolinie w którą się kieruję grasuje burza. Przed miasteczkiem łapie mnie chwilowa ulewa, ale jak się później okazuje jest to ostatni deszcz na wyjeździe. Podczas poszukiwania miejsca na nocleg uwagę moją przyciąga polska tabliczka w budynku przy kościółku „Uwaga zły pies”. No to się ucieszyłem, że ksiądz może Polak i będzie szansa na nocleg w suchych warunkach. Niestety nikt drzwi nie otworzył, więc ze względu na późną porę decyduję się na nocleg w kościółku.\nDzień IX – 142 km\nRankiem nisko wiszące chmury nie zachęcają do jazdy i jest dość chłodnawo. Z nadzieją że wyżej będzie lepiej ruszam w drogę, tym razem nie przestraszyłem żadnych kobiet. Dziś do pokonania mam przełęcz Fluelapass (2383m) na którą wjeżdżam w południe. Już kilka kilometrów za Zernez chmury zanikały, aż w końcu wypogodziło się całkowicie. Śniadanie na przełęczy i zjazd w dół, bardzo fajny bo dużo prostych odcinków. W Davos odbijam dalej na zachód. Przejeżdżam przez most, wysoko nad jakimś kanionem. Robię zdjęcia starszej parce, po chwili rozmowy zapraszają na nocleg od siebie. Gdyby nie to, że do pokonania jeszcze kawał drogi to bym z chęcią skorzystał, więc grzecznie dziękuję i jadę dalej. W okolicy Tusaun podczas zjazdu mijam parę sakwiarzy i kątem oka widzę sakwy Crosso, pewnie nasi. Dalsza cześć drogi to ucieczka przed burzami, które powoli zaczynały mnie otaczać. Nocleg w jakiejś szopie nad miasteczkiem.\nDzień X – 112 km\nDzisiejszy cel – dwie przełęcze: Oberalppass (2046m n.p.m.) i Furka (2436m n.p.m.). Pogoda super, nie ma upału i nie za chłodno. Rozpoczynam podjazd pod pierwszą przełęcz, po drodze mijam liczne pola golfowe. Przed południem jestem na przełęczy, ukazuje mi się bardzo ładny widok na dolinę i kolejną przełęcz, przez którą dziś przejadę. Szybki zjazd do Andermatt, jeden z lepszych (prawie każdy zjazd jest jednym z lepszych). Po zakupach zatrzymuję się przy drodze na murku na śniadanioobioad przed kolejnym podjazdem. Chwilkę później podjeżdża do mnie na oko pięćdziesięcioletni facet i zagaduje. Chwila rozmowy i decyduje że pojedziemy chwilę razem. Adolfo (tak się przedstawił) jedzie z Barcelony do Indii i z powrotem, ma nadzieję przejechać przez wszystkie wyższe pasma górskie po drodze. Ekwipunku ma trochę więcej niż ja, ale w tym dniu wszystko zostawił gdzieś na kempingu i robi objazdówę na lekko po okolicy. W trakcie jazdy dowiaduję się, że kilkakrotnie zjeździł Amerykę Południową. Bardzo podoba mu się mocowanie sakwy i ogólnie Crosso wywarło na nim dobre wrażenie. Jakoś w połowie podjazdu żegna się ze mną rusza nieco szybciej, do zobaczenia na przełęczy. Po 14 jestem na górze, fotka, chwila oddechu i krótki zjazd w dół – zatrzymuję się nieco poniżej przełęczy przy jęzorze lodowca Rhonegletscher. Można wejść do lodowca po specjalnie przystosowanej do tego ścieżce za jedyne 7 frankow, oczywiście korzystam z tej okazji. Po wyjściu ktoś krzyczy za mną coś po polsku. Okazuje się że to trójka sakwiarzy z Polski, rozmawiamy chwilkę i wymieniamy się informacjami co do dalszej trasy. Pogoda zaczyna się załamywać więc zjeżdżam w dół, nocleg spędzam na kempingu przed Mörel przy okropnie głośno szumiącym potoku. Jutro mam zamiar podjechać/podejść do punktu widokowego na największy lodowiec Alp, Aletsch.\nDzień XI – 110 km\nPogoda dopisuje, więc realizuję zaplanowaną trasę. Podjeżdżam do położonej 1200m wyżej miejscowości Bettmeralp, gdzie zostawiam rower i dalej trekking na jakiś punkt widokowy. Dojazd do miasteczka jest nieco zagmatwany, ale wybierałem drogi które prowadziły w górę :] Po niecałej godzinie marszu moim oczom ukazuje się większy fragment jęzora Aletsch, niesamowity widok. Zachęcony widokami decyduję się jeszcze podejść pod górną stację kolejki linowej, a stamtąd na szczyt Bettmerhorn (2872 m n.p.m.). Gdzieś podczas podejścia gubię telefon. Musiał mi wylecieć z kieszeni, kiedy wyciągałem czekoladę. Jak widać, nadmiar słodyczy szkodzi. Schodzę raz, szukam, pytam każdego po drodze czy widział ceglastą Nokię, nie ma. Wychodzę jeszcze raz żeby jeszcze raz prześledzić trasę, ale ciągle nic. Wpisuję do książeczki na szczycie swój adres z notką o zagubionym telefonie i klnąc na siebie, na telefon, na szczyt i ogólnie prawie na wszystko, zrezygnowany schodzę na dół. Nawet zdjęć mi się nie chciało robić. Biorę rower, na kemping zajeżdżam po 16 (planowałem być tu nie dłużej niż do 13). Dzwonię z przykempingowej restauracji do domu, że jadę dalej bez telefonu. Okazuje się że 4 godziny wcześniej ktoś niemieckojęzyczny dzwonił do domu i coś szprechał, ale domownicy nie wiedzieli o co chodzi. Jak połączyli fakty to szybko poszedł sms po niemiecku z zarysem sytuacji i prośbą o odesłanie telefonu (koniec końców sprawa zdechła). Wieczorem dojeżdżam do Sion, jedzie się bardzo przyjemnie, szeroka droga obok autostrady i w dodatku osobny pas dla rowerów – jechać nie umierać. Spędzam noc w winnicy („raczej nocą nikt się nie kręci po winnicy, więc powinno być ok”) przy magazynie, z ładnym widokiem na miasteczko.\nDzień XII – 129 km\nBudzę się w nocy, a dokładniej budzi mnie silnik samochodu zajeżdżającego pod magazyn. Warstwa śpiwora stanowi bezpieczną i niemal nienaruszalną granicę ze światem zewnętrznym, więc się nie ruszam i czekam na rozwój wydarzeń. Nikt nie przychodzi, nikt nie wygania, ale za to przez minimum godzinę okoliczne rzędy winorośli są chyba trute, czy tam czymś nawożone. Wyglądało to tak że pan w kombinezonie i masce pchał przed sobą jakby kosiarkę tylko większą i wyższą, a z dysz bo obu stronach tego monstrum leciało coś niezidentyfikowanego. Dobrze że nie zdecydowałem się na spanie pomiędzy rzędami. Po ok. godzince pan odjechał a ja mogłem spać dalej. Rano ładny wschód słońca, szybko zbieram swój dobytek i jadę w stronę Martigny. W mieście zwiedzam ruiny amfiteatru i rozpoczynam podjazd pod ostatnie dwie przełęcze – Forclaz (1527m) i Col de Montets (1427m). Szczególnie męczy mnie ta pierwsza, pewnie przez upał. Gdy osiągam tą drugą moim oczom ukazuje się rozległy masyw Mont Blanc. Od razu jedzie się lepiej, jest na co popatrzeć. Co chwila przerwa na foto, szczególnie fotogeniczne są lodowce spływające z masywu i Augille du Midi ze stacją kolejki na szczycie. Wjeżdżam do Chamonix i jeszcze szybciej wyjeżdżam, tłok niesamowity, masa turystów i żar z nieba. Kieruję się w stronę Cluses, za plecami mając cały czas potężny masyw „Dachu Europy”. Do Cluses dojeżdżam wczesnym wieczorem, do Genewy zostaje mi ok 50 kilometrów więc decyduję urozmaicić sobie trasę i odbijam na północ. Po krótkim podjeździe zatrzymuję się w miasteczku Taninges. Jeszcze nie zdążyłem usiąść na ławce, a już podjeżdża do mnie facet na rowerze, przedstawia się jako Vasyli i pyta gdzie jadę, gdzie śpię itp. Oczywiście po francusku, od czasu do czasu wplatając coś po angielsku. Odpowiadam że jeszcze nie wiem gdzie będę spał, ale w namiocie ogólnie. Na to mój rozmówca się ożywił i próbuje mi wytłumaczyć drogę na jakiś kempingo-grill na którym są jego znajomi. Jest dużo jedzenia, dużo grilla, dużo wina, piwa i w ogóle dużo wszystkiego. Zachęcająca perspektywa! Każe mi zaczekać przy kościółku a sam gdzieś jedzie na 10 minut. Po chwili wraca z wypchanym plecakiem i prowadzi mnie nad jeziorko, gdzie faktycznie, stoi kilka zdezelowanych kamperów, przy ognisku siedzi kilkanaście osób a wokół nich biega podobna ilość psów. Wesoła kompanija. Krótkie zapoznanie i już dołączam do biwaku, zostałem ugoszczony wszystkim wymienionym powyżej :p Mimo że po angielsku potrafiły mówić ze 3 osoby to i tak było wesoło. Posiedziałem do północy z towarzystwem i dziękując położyłem się spać. Miła niespodzianka na ostatnim noclegu.\nDzień XIII – 53 km\nWcześnie zwijam namiot, nie chcąc nikogo budzić piszę na kartce podziękowania i kieruję się w stronę Genewy. Za moimi plecami od czasu do czasu wynurzał się lśniący w słońcu masyw Blanca. Po niespełna trzech godzinach jestem w Genewie. Przed samym miastem mam jeszcze kontrolę policji. Myślałem że jadę pod prąd którąś z uliczek i że będzie mandat na koniec, ale na szczęście była to zwykła kontrola, pan policjant zapytał o cel podróży i zaglądnął w sakwę i puścił wolno. Dojeżdżam na dworzec autobusowy w Genewie, składam rower i po 15 ruszam do Polski. Koniec wycieczki, trud skończony.\nPodsumowując, trasa niemal w 100% wykonana, zabrakło tylko odskoczni do Zermatt i zapory na Lac de Mauvoisin, ale na pewno kiedyś tu wrócę. Przejechałem ok. 1400 kilometrów w 12,5 dnia, na rowerze spędzałem po 7-9 godzin dziennie, średnia dzienna wahała się od 14 do 19 km/h.


Złodziej okradł kobietę w sklepie. Potem wrócił tam na zakupy i wpadł w ręce policjantów | Kurier Lubelski\nMarek Podgajny 31 maja 2020, 11:29\n- W piątek rano do policji zgłosiła się kobieta, która poinformowała o zagubieniu portfela wraz z gotówką i dowodem osobistym - relacjonuje asp. Artur Łopacki z policji w Parczewie. - Mieszkanka miasta nie była do końca pewna czy zgubiła portfel, czy też został jej skradziony. Jak twierdziła, będąc w sklepie, gdy doszło do płacenia, to portfela już nie było. Kobieta oświadczyła, że na razie będzie szukać zguby, tym bardziej, że w portfelu było jeszcze około 300 zł.\nPo kilku godzinach kobieta telefonicznie poformowała dyżurnego policji, że sprawa chyba się rozwiązała. Właściciel sklepu, w którym rano kobieta robiła zakupy, przejrzał zapis monitoringu i okazało się, że portfel przy kasie z lady zabrał jakiś mężczyzna.\n- Na miejsce pojechali policjanci - mówi asp. Artur Łopacki. - Gdy obejrzeli zapis z kamer i zbierali się do wyjścia, zauważyli mężczyznę, który wypisz wymaluj odpowiadał temu z nagrania. Okazało się, że to sprawca kradzieży. 48–latek właśnie kupował alkohol, za który chciał zapłacić skradzionymi wcześniej pieniędzmi.\nMieszkaniec Parczewa trafił na komendę. Wcześniej mundurowym oddał portfel i pieniądze, których nie zdążył wydać. Oświadczył też, dowód osobisty należący do kobiety wrzucił do jej skrzynki na listy. Skradzione przedmioty policjanci przekazali właścicielce.\nUrzędnicy i przedsiębiorcy z Białej Podlaskiej zatrzymani przez CBA\nNOWE Biłgoraj: Ciągnik uderzył w drzewo. Kierowca leżał martwy obok


Maxaudio - Quadral Chromium Style eleganckie kolumny głośnikowe\nQUADRAL CHROMIUM STYLE ELEGANCKI...\nQuadral Chromium Style eleganckie kolumny głośnikowe 14-10-2009\nFirma E.I.C. Sp. z o.o. wprowadziła do swojej oferty najnowszą linię kolumn głośnikowych utytułowanej niemieckiej firma QUADRAL o nazwie Chromium Style. Dostępne będą trzy modele: podłogowa Chromium Style 50, podstawkowa Chromium Style 30 oraz głośnik centralny Chromium Style Base. Do systemów kina domowego przewidziano dynamiczny aktywny subwoofer: SUB 88 DV aktiv zapewniający przetwarzanie najniższych częstotliwości poczynając od 22Hz.\nWszystkie składowe linii Chromium Style mają elegancko zaokrąglone boczne ścianki, co przyczynia się do usztywnienia konstrukcji i rozproszenia wewnętrznych rezonansów. Obudowy wykończone są lakierem na wysoki połysk w kolorze białym i czarnym, a kolumny podłogowe Chromium Style 50 wyposażono w szklane okrągłe podstawki. Lekkie membrany głośników niskośredniotonowych wykonane są z mieszanki tytanu z polipropylenem. Górne zawieszenie membran to gumowy półwałek zapewniający jej bardzo duże liniowe wychylenie. Brzmienie głośników charakteryzuje się dużą dynamiką i potężną – zwłaszcza biorąc pod uwagę ich niewielką średnicę – wytrzymałością na wysokie przeciążenia. Łatwość z jaką model podłogowy schodzi w rejony niskiego basu (35 Hz) jest przy tak smukłych obudowach (941 x 166 x 232 w mm), godna najwyższych laurów.\nWe wszystkich modelach linii Chromium Style pracują wstęgowe głośniki wysokotonowe. Są to aluminiowe paski złożone tak (w przekroju zygzak) by móc się dynamicznie wychylać w czasie mocniejszych sygnałów i by jak największa ilość wstęgi znajdowała się w stałym bardzo silnym polu magnetycznym. W zależności od kierunku przepływu prądu przez taśmę wychyla się ona w odpowiednią stronę. Zaletą głośnika wstęgowego jest błyskawiczna i precyzyjna odpowiedź na sterujące nim sygnały, większa powierzchnia poruszająca powietrzem (w stosunku do powierzchni membran kopułkowych) niskie zniekształcenia oraz łatwość generowania częstotliwości znacznie przewyższających próg słyszalności człowieka. W przypadku modeli Chromium Style pasmo przenoszenia sięga 65000 Hz co pozwala rekomendować je do odsłuchu sygnału multikanałowego kodowanego w: Dolby TrueHD i DTS-HD Master Audio oraz SACD i DVD Audio.\nObudowy modeli Chromium Style 50 i Chromium Style 30 posiadają na tylnej ściance pojedyncze wyprofilowane tunele bass-reflex. Model Chromium Style Base pracuje jako konstrukcja zamknięta. Wszystkie kolumny wyposażone są w pojedyncze bardzo solidne pozłacane gniazda głośnikowe.\nChromium Style 50 – 5598 zł (para), Chromium Style 30 – 3299 zł (para), Chromium Style Base 1999 zł, komplet Chromium Style 5,0 – 9999 zł, subwoofer SUB 88 DV aktiv – 2499 zł.


Laptop do amatorskiej i robki zdjęć\nWątek: Laptop do amatorskiej i robki zdjęć\n20-04-2020, 15:06 #1\nChciałbym się przesiąść z mojego leciwego laptopa który ogarnia Photoshopa ale demonem szybkości nie jest. Obecnie posiadam Lenovo g510 i3 4300 8gb ze zwykłym dyskiem HDD.\nMam od znajomego który sprzedaje laptopy poleasingowe Hp840 G3 na i5 6300 z 16 GB ramu, dyskiem SSD M2. Grafika jest zintegrowana i to jest Intel HD 620.\nCzy to będzie dużo szybsze niż mój leciwy laptop?\nBudżet mam do 2 tysięcy złotych, także dużego pola manewru tutaj nie ma.\n21-04-2020, 14:04 #2\nOdp: Laptop do amatorskiej i robki zdjęć\nDzisiaj w moim dziadku zmieniłem wsparcie GPU z karty zintegrowanej na kartę dedykowana Radeona i komputer nagle przyspieszył.\nOkazało się że miałem nieaktualne sterowniki AMD i Ps nie widział mocniejszej karty graficznej. Teraz bez problemu otwiera się nawet okno 3d.\n21-04-2020, 18:41 #3\nno właśnie - warto zwrócić uwagę, czy karta graficzna wspomaga sprzętowo współczesnego Photoshopa i Lightrooma! W przeciwnym razie może być krok w tył z wydajnością, gdybyś kupił w ciemno jakiś nowszy-używany laptop - tylko ze zintegrowaną grafiką.\nWątpię, czy laptop ze słabiutkim Intelem HD 620 będzie miał tego "ptaszka" włączającego akcelerację w Lightroomie aktywnego?! Przykładowo karta Intel Iris Plus 640 w MacBooku Pro - NIE OFERUJE akceleracji najnowszych ficzerów LRa : "Use GPU for image processing" nieaktywna.\n21-04-2020, 18:59 #4\nSprawdzałem na Adobe i niby karta Intel hd520 była testowana w Photoshopie i oferuje akcelerację GPU.\nW benchmarku hd520 wychodzi lepiej niż Radeon R5 m230 którego mam aktualnie w laptopie. Natomiast karta zintegrowana m4600 nie radziła sobie w ogóle z akceleracja i włączenie filtra 3d nie wchodziło w ogóle w grę.\nTen laptop który został mi zaoferowany ma 3 lata, a nie chce kupować w tej samej cenie budżetowej wersji w markecie.\n21-04-2020, 19:27 #5\nOK, ale ta funkcja akceleracji GPU ma jeszcze kilka odhaczanych opcji w Photoshopie: najważniejszą w dzisiejszych realiach (wymagań oprogramowania) jest wspomaganie: "Użyj procesora graficznego do przyspieszenia obliczeń" Niekoniecznie musi być "klikalne" dla podstawowej karty graficznej (nie wiem tego), o czym wspominałem wyżej w przypadku Lightrooma i karty Iris Plus 640.\nWarto to sprawdzić, warto się upewnić co dokładnie oferuje dana konfiguracja sprzętowa.\nDzięki za podpowiedzi. Co do tych dodatkowych funkcji, zarówno karta Radeon jak i zintegrowana HD 4600 mają możliwość odhaczenia funkcji w ustawieniach zaawansowanych.\n22-04-2020, 12:47 #7\nPostanowiłem poszukać czegoś na procesorze który nie będzie niskonapięciowy i będzie miał kartę graficzną dedykowana, np NVIDIA quadro.\n22-04-2020, 22:37 #8\nJeśli uda Ci się dostać używkę z kartą dedykowaną to będzie to najlepsze rozwiązanie, ale nie wiem czy zmieści się w Twoim budżecie.\nProgramy spod znaku Adobe jakoś dziwnie podchodzą do obsługi kart konsumenckich.\nnPamiętam taki czas kiedy na CS6 jak się podłączyło kartę z obsługą CUDA to w Adobe PR czy w AF można było zauważyć gigantyczne przyspieszenie, nie tylko w renderingu ale również w podglądzie materiału na żywo.\nOd momentu kiedy nasze Studio fotograficzne przeszło na dzierżawę softu od Adobe i zaczęły pojawiać się coraz nowsze wersje okazało się, że nagle te same karty już nie są wspierane, nie działają niektóre funkcje, wspieranie podglądu jest znikome tak jakby nagle ktoś to zablokował. Pisałem nawet w tej sprawie do Supportu Adobe ale Pani na czacie powiedziała że nie umie podać mi takiej konfiguracji w której np. AE będzie miał płynny podgląd. Na stronie w dokumentach o wymaganiach sprzętowych mają informacje sprzed kilku lat. Mam od kilku lat na jednym kompie stac 2 x nvidia 1060 i tak naprawdę mam wrażenie że sytuacja się nie poprawia. Patrzyłem na rankingi to nowe karty mimo że 2-3 razy droższe dają skok wydajności większy o zaledwie kilka-kilkanaście procent.\nJeśli mogę coś doradzić to biorąc pod uwagę Twój budżet:\nI5 - im szybszy tym lepiej\nRAM - 16 - im więcej tym lepiej (warto sprawdzić ile maks obsługuje płyta bo czasem opłaca się kostkę zwyczajnie dokupić, a montaż jest dziecinnie łatwy )\nDysk SSD M2 spoko ale minimum 500GB\nKarta Nvidia - najlepiej dedykowana ale nie najsłabszy model bo może się zaraz okazać że w najnowszej wersji softu jest niewspierany. (mam złe doświadczenia z temperaturą radeonów w laptopach)\nUSB 3.0 też nie jest bez znaczenia bo zdjęcia coraz większe\nMatowa matryca najlepiej IPS\nChyba jednak może to trochę przekroczyć 2k zł\nDaj znać jak gdzieś znajdziesz taką konfigurację bo też bym lapka zmienił na takiego jak w opisie\nJeszcze jedna delikatna uwaga: teraz nie jest najlepszy czas na zakup elektroniki - mam na myśli cenę.\n21-05-2020, 14:55 #9\nUdało mi się dzisiaj kupić laptopa, nowego powystawowego w idealnym stanie z nadwyżek magazynowych.\nNa matrycy mi nie zależało bo i tak bede go podłączał do zewnętrznego monitora a inne parametry były sporo lepsze niż w moim dziadku w każdym benchmarku.\nWięc tak, pamięci 16gb ram, procesor i5 8300h, dysk SSD 128 m2 + 1tb hdd + karta graficzna dedykowana GTX 1050.\nMyślę że pociągnie na spokojnie PS .\nPoniżej przykładowy link do 5ego modelu.\n21-05-2020, 21:04 #10\nDelikatnie się z nim obchodź, bo to raczej delikatny sprzęt.\n« PS akcje i wyskakujące okna | Granica obróbki zdjęć »


Metropolia BydgoskaBydgoszczNa sygnaleZłodzieje kabli zatrzymani\nNie był to ich pierwszy czyn niezgodny z prawem.\nNa zdjęciu: Zarali wiele kabli.\nW poniedziałkowy wieczór (11.04) dwóch mężczyzn wykopywało przewody przy ulicy Grzybowej w Bydgoszczy. Nie udało im się dokończyć swojego zadania, gdyż zauważyli ich policjanci.\nIch zatrzymanie nie jest przypadkowe. Już wcześniej kryminalni z bydgoskich Wyżyn gromadzili informacje związane z kradzieżą kabli na terenie leśnym po dawnych zakładach przy ulicy Wojska Polskiego w Bydgoszczy.\nOkazało się, że 36 i 31-latek kradli kable od początku kwietnia. Jednak nie było to ich jedyne przestępstwo. Młodszy z nich działał w warunkach tzw. recydywy, więc usłyszał tylko jeden zarzut kradzieży, jako czyn ciągły. Starszy mężczyzna usłyszał również zarzuty związane z czynami, których dokonał w styczniu i marcu, czyli kradzieży przewodów skutkujących zakłóceniem działania sieci telekomunikacyjnej.\nMężczyźni trafili do policyjnego aresztu. Za kradzież grozi im do 8 lat więzienia.


Strona główna » Bytom Kultura Wiadomości\nAnna Jurzyca Dodane 26.02.2018 o 11:56\nBytom: Teatr bawi, uczy, wychowuje- Teatromania dla najmłodszych to konkurs dla uczniów szkół podstawowych klas I- III, który odbędzie się 28 marca br. w Teatrze Tańca i Ruchu ROZBARK. Organizatorem wydarzenia jest bytomska Szkoła Podstawowa nr 45. Wydarzenie poprzedzą warsztaty teatralne, które poprowadzi aktor Teatru Moich Marzeń. Zajęcia przygotowujące do konkursu odbędą się w marcu.\nCelem konkursu Teatromania dla najmłodszych jest rozwijanie umiejętności wypowiedzi porzez formy artystyczne, poszerzanie zainteresowań humanistycznych, rozwijanie aktywności twórczej, przygotowanie do świadomego uczestnictwa w życiu kulturalnym, popularyzacja sztuki teatralnej wśród najmłodszych, rozwijanie talentów aktorskich. Przesłuchania konkursowe odbędą się 28 marca od godziny 9.00 w Bytomskim Teatrze Tańca i Ruchu ROZBARK.\nKonkurs adresowany jest do uczniów klas I- III szkół podstawowych. Zgodnie z zapisem regulaminu może wziąć w nim udział tylko jedna grupa ( do 20 uczniów) reprezentująca placówkę edukacyjną. Czas trwania spektaklu nie może przekraczać 30 minut ( wraz z przygotowaniem scenografii).\nJury będzie oceniało: dobór repertuaru, wartości wychowawcze spektaklu, kulturę słowa, ruch sceniczny, dykcję i artykulację, interpretację utworu oraz ogólny wyraz artystyczny na który składa się scenografia i muzyka. Najlepsze przedstawienia otrzymają nagrody regulaminowe oraz nagrodę dla Najlepszego Aktora. Zgłoszenia grup szkolnych przyjmowane są do 28 lutego br. Wypełnioną karte zgłoszenie nalezy przesłać na adres: SP 45, ul. Zakątek 20, 41 – 907 Bytom, tel./fax. +48 32 787 00 15 +48 507 121 633 lub e-mailem e-mailem sp45bytom@interia.pl.


Sieć HalfPrice podbija Polskę i ogłasza plan ambitnej ekspansji zagranicznej - Wiadomości Handlowe\nSieć HalfPrice podbija Polskę i ogłasza plan ambitnej ekspansji zagranicznej\nHalfPrice to nowa sieć sklepów stworzona przez CCC (fot. mat. prasowe)\nW pierwszym miesiącu funkcjonowania sieci HalfPrice w Polsce odwiedziło ją ponad 500 tys. klientów. Aktualnie pod tą marką działa już 13 sklepów, w tym najnowszy flagowy salon w stołecznym domu towarowym Wars. Skala sukcesu spowodowała, że Grupa CCC podjęła decyzję o przyśpieszeniu otwarcia punktów pod szyldem HalfPrice poza granicami Polski.\nCCC kontynuuje rozwój modelu omnichannel\n12:56 Fundusze Private Equity inwestują na potęgę. To może być rekordowy rok


Od dziecka byłam wielką kibicką Bayernu Monachium. Cztery temu, w moje 17. urodziny, nadarzyła się okazja, żeby pojechać z tatą na ich mecz z Wolfsburgiem.\nBył 22 września 2015 r. - dokładnie wtedy cudowny Robert Lewandowski strzelił 5 goli w 9 minut. Miałam miejsce najtańsze, za bramką Manuela Neuera - mojego ulubieńca. Ale nieważne, mecz zakończył się wynikiem 5-1, a mi jakoś udało się dostać po autograf.\nStałam i czekałam, aż podejdzie do mnie bramkarz Bawarczyków, ale akurat przed nim był Robert Lewandowski. Ja, kibicka również reprezentacji Polski - sikam w gacie. W końcu do mnie podchodzi, bierze ode mnie zeszyt i przewraca pustą kartkę (!). Popatrzył na mnie z dziwnym uśmiechem i się podpisał.\nNa przewróconej stronie było nagie zdjęcie jakiegoś faceta z doklejoną twarzą Roberta Lewandowskiego, które wkleiłam tam ponad 3 lata temu i zapomniałam o tym, żeby je wywalić.\nNie, mój tata o niczym się nie dowiedział, a ja nadal nie mogę uwierzyć, jaka głupia byłam.\nPoprostuTomekdodano 249 dni temu\nOna jest chyba chora na głowe.\nxsELENATORSESxsdodano 252 dni temu\nRichesdodano 252 dni temu\nKibicka? Od razu widać, że lewak ;3\nMetiudodano 251 dni temu\nPrzynajmniej nie jest komunistką... A nie przepraszam, panią komunistą. Gdybyś pracował w szpitalu chciałbyś być nazywany panem pielęgniarką?\nNormalnyFacetdodano 250 dni temu\nW szpitalu pracują panowie pielęgniarze. Idąc Twoim tokiem myślenia, kobieta prowadząca samochód to kierownica? Pielęgniarka jak sama nazwa wskazuje odnosi się tylko i wyłącznie do osoby płci żeńskiej. Także trafi... rozwiń komentarzłeś z tym komentarzem jak kulą w płot.\nMetiudodano 249 dni temu\nIdąc moim tokiem myślenia, kobieta prowadząca samochód to kierowczyni. Kibic tak samo odnosi się jedynie do płci męskiej. A dałem przykład pielęgniarki, ponieważ jest to bardzo sfeminizowany zawód.


Rozmiar L S M XL\nKrótkie sportowe spodenki dla mężczyzn Mizuno 8'' Flex Short w kolorze szarym, skierowane do zawodników uprawiających różne aktywności fizyczne. Model powstał z myślą o mocnym, intensywnym treningu, podczas którego pragniemy odczuwać komfort i wygodę.\nSpodenki wykonano z połączenia poliestru i elastyny, dzięki czemu zapewniają one jeszcze lepszą oddychalność i pełną swobodę ruchu. Zaprojektowano w nich także dwie kieszonki oraz wewnętrzny ściągacz, dzięki czemu są one idealnie dopasowane do ciała zawodnika.\nSpodenki 8'' Flex Short są idealnie dopasowane do ciała sportowca, by zapewniać mu komfort i wygodę w każdych warunkach.\nZa sprawą doskonałej wentylacji w spodenkach Mizuno skóra zawodnika pozostaje cały czas sucha i odpowiednio nawilżona.\nElementy odblaskowe wpływają na bezpieczeństwo podczas wieczornych treningów.


Gladio > Oferta > Płyty > Melanże > LIBRA\nLIBRA melanż płyta z fazą o grubości 8 cm w poszukiwanej kolorystyce szarości, grafitu i ciepłego brązu efektownie sprawdza się w otoczeniu domu, jako ścieżka w ogrodzie, nawierzchnia tarasu, czy ogrodowe patio. Płyta LIBRA żywą i trwałą kolorystykę zawdzięcza technologii Vivid color. W celu osiągnięcia niepowtarzalnego efektu kolorystycznego zaleca się brukarzowi układanie płyt LIBRA z wykorzystaniem techniki mieszania płyt z 3 palet.\nPłyta LIBRA wyprodukowana została z dbałością o najmniejsze szczegóły przy użyciu techniki Water+, dzięki czemu charakteryzuje się wysokim stopniem wytrzymałości i odpornością na warunki atmosferyczne. Technika produkcji płyty LIBRA melanż zwana grzanym stemplem powoduje zamknięcie powierzchni betonu poprzez przyspieszenie wiązania, co skutecznie ogranicza wykwity i minimalizuje nasiąkliwość płyty.\nPłyta prostokątna LIBRA o dużym formacie 40 x 80 cm pięknie komponuje się z płytami TAURUS w tej samej kolorystyce https://gladio.pl/oferta/plyty/melanze/taurus/.


Oficjalny Serwis Bydgoszczy - Nowa przestrzeń wspierająca gospodarczy rozwój\nNowa przestrzeń wspierająca gospodarczy rozwój\nopublikowano 2019-06-25 przez UAF, ostatnia modyfikacja 2019-06-25 14:35\nTrwają prace przy budowie nowoczesnego centrum w Bydgoskim Parku Przemysłowo-Technologicznym. Inwestycja wesprze rozwój firm działających w Bydgoszczy. Zakończenie kolejnego dużego projektu inwestycyjnego o wartości ponad 27,5 mln zł planowane jest wiosną przyszłego roku.\nInwestycja realizowana jest w trybie „zaprojektuj i wybuduj”. Za projekt i prace budowlane odpowiedzialna jest firma PKOB Wegner, która w ubiegłym roku wygrała przetarg. Wyceniła ona koszt realizacji zadania na ponad 27 mln zł brutto. Zadeklarowała również 7-letni okres gwarancyjny. Wykonawca jeszcze w ubiegłym roku przygotował projekt. Prace budowlane rozpoczęły się wiosną. Zrealizowano już ponad 21 procent robót. Obecnie budowany jest między innymi strop nad częścią parterową biurowca, w hali rozprowadzane są instalacje podposadzkowe oraz montowane są prefabrykowane doki przeładunkowe. Pod koniec lata obie części centrum mają być już pod dachem, a w hali wykonana zostanie też posadzka. Zakończenie całego dużego projektu inwestycyjnego o wartości ponad 27,5 mln zł planowane jest wiosną przyszłego roku.\nBydgoskie centrum technologiczne składać będzie się z 2 części. Równocześnie powstaje budynek typu biurowego oraz hala. Wokół zespołu budynków powstaną wewnętrzne drogi dojazdowe, place manewrowe dla pojazdów ciężarowych oraz miejsca parkingowe dla pojazdów osobowych i ciężarowych. W budynku biurowym powierzchnia użytkowa to blisko 2000 metrów kwadratowych. Będzie on przeznaczony zostanie pod potrzeby różnych użytkowników, w związku z czym przewiduje się podział powierzchni poszczególnych kondygnacji na różne wielkości pomieszczeń, w zależności od potrzeb najemców. Hala będzie obiektem jednokondygnacyjnym o powierzchni prawie 4 tysięcy metrów kwadratowych.\nW nowych budynkach powstaną między innymi laboratoria i warsztaty typu „fab lab”. Mają one umożliwiać realizację własnych projektów i pomysłów firmom, które potrzebują do tego narzędzi, przestrzeni oraz wiedzy technicznej. Nowa przestrzeń umożliwi też lokowanie tak zwanych żywych laboratoriów (living labs). Ich idea opiera się na współpracy różnych podmiotów (np. producentów) z użytkownikami, którzy inspirują proces i mogą stanowić jego siłę napędową. „Żywe Laboratorium” stwarza środowisko, w którym innowacje powstają w trakcie procesów testowania i eksperymentowania jako efekt wspólnej pracy obu stron.\nWarto podkreślić, że na budowę nowego centrum demonstracyjnego BPPT pozyskał duże dofinansowanie unijne w kwocie ponad 6,4 mln zł.\nKoszt budowy centrum : 27,5 mln zł\nDofinansowanie: 6,4 mln zł


lekarz Donata Weltrowska | RankingLekarzy.pl\nlekarz Donata Weltrowska\nGdynialekarz Donata Weltrowska\nPani doktor jest moim lekarzem od 1989 roku. Zawsze stara sie pomóc. Bez problemu da skierowanie do specjalisty. Wysłucha pacjeta ze spokojem i do konca Mam duzo problemow zdrowotnych i zawsze otrzymuje odpowiednia pomoc.Pani doktor posiada odpowiednia wiedzę. Odpowie na zadane pytania i watpliwsci. Robi co moze by pomoc w cierpieniu i nigdy nie lekcewazy Troszczy sie o pacjęta. Polecam\nNZOZ Przychodnia Lekarska Chylonia I\nulica Rozewska 31


MAM DUŻY PROBLEM, I NIE WIEM CO ROBIĆ;(. Strona 1. ForumGinekologiczne.pl – portal wiedzy o ginekologii i położnictwie\nMAM DUŻY PROBLEM, I NIE WIEM CO ROBIĆ;(\nTemat: MAM DUŻY PROBLEM, I NIE WIEM CO ROBIĆ;( (3)\nhttp://www.forumginekologiczne.pl/forum/mam-duzy-problem-i-nie-wiem-co-robic/watek/468288/1.html#p468288http://www.forumginekologiczne.pl/forum/mam-duzy-problem-i-nie-wiem-co-robic/watek/468288/1.html MAM DUŻY PROBLEM, I NIE WIEM CO ROBIĆ;(\nMam 19 lat. Mam problem z miesiączką. Nie dostawałam jej bardzo długo. Wkońcu postanowiłam za namową mamy pójść do ginekologa. Sprawdził wszystko i powiedział zebym sie nie martwiła. Zapisał mi tabletki po których miałam dostać okres. Przyszłam do domu, na drugi dzień okres przyszedł sam! Bez tabletek, bardzo sie ucieszyłam. Miałam okres w miare regularnie ok. 4 miesięcy od tej wizyty. Potem miesiąc przerwy ( krwawienie się nie pojawiło.) Potem znów 2 miesiące miałam okres. A potem już go nie było. Ostatni okres miałam w styczniu ( 3 miesiące temau)\nNie mam partnera, jestem bardzo rozwinięta pod względem fizycznym oraz psychicznym. Sama nie wiem jak to się stało ale chyba ze zwykłej ciekawości własnego ciała doszło do pierwszej masturbacji. Potem kolejnej i kolejnej, gdyż poczułam że to bardzo przyjemne. Na początku to było coś niewinnego, obecnie pragnę coraz więcej, Okresu nie mam nadal, a moje pragnienia są coraz większe.\n- czy masturbacja ma jakiś wpływ na brak okresu?\n- czy gdy pójdę do ginekologa, ten zorientuje się że sie masturbowałam\n- czy przez moje zachowanie ( brak okresu + masturbacja) mogę zrobić sobie krzywde?\n- co sądzicie, dlaczego nie mam okresu? Co robić ( pewnie poradzicie mi żeby isc do gin. )\nhttp://www.forumginekologiczne.pl/forum/mam-duzy-problem-i-nie-wiem-co-robic/watek/468288/1.html#p468343http://www.forumginekologiczne.pl/forum/mam-duzy-problem-i-nie-wiem-co-robic/watek/468288/1.html MAM DUŻY PROBLEM, I NIE WIEM CO ROBIĆ;(\nwybor to ma jaki kolor kiecki sobie kupić na wyprzedaży!\nTu mowicie o wyborze typu zabić (męża, sąsiada, To jest według was wybor? System sprawiedliwości raczej się z tym nie zgodzi!\nhttp://www.forumginekologiczne.pl/forum/mam-duzy-problem-i-nie-wiem-co-robic/watek/468288/1.html#p468344http://www.forumginekologiczne.pl/forum/mam-duzy-problem-i-nie-wiem-co-robic/watek/468288/1.html MAM DUŻY PROBLEM, I NIE WIEM CO ROBIĆ;(\ndeel'ka 2010-04-21 16:12:21 Mam 19 lat. Mam problem z miesiączką. Nie dostawałam jej bardzo długo. Wkońcu postanowiłam za namową mamy pójść do ginekologa. Sprawdził wszystko i powiedział zebym sie nie martwiła. Zapisał mi tabletki po których miałam dostać okres. Przyszłam do domu, na drugi dzień okres przyszedł sam! Bez tabletek, bardzo sie ucieszyłam. Miałam okres w miare regularnie ok. 4 miesięcy od tej wizyty. Potem miesiąc przerwy ( krwawienie się nie pojawiło.) Potem znów 2 miesiące miałam okres. A potem już go nie było. Ostatni okres miałam w styczniu ( 3 miesiące temau)\nmasturbacja nie ma wpływu na cykl więc tym nie musisz się przejmować. Ja bym raczej zgłosiła się na badania hormonów by sprawdzić jakie są przyczyny takiego czasowego zaniku miesiączki


Domy - Wierzbna Okolice, dom wolnostojący na sprzedaż\nWierzbna Okolice, dom wolnostojący na sprzedaż\nKNC Global Real Estate Jarosław Wiesław Cieślik 117 000,00 PLN\t11-07-2017\nOfertę sprzedaży stanowi dom drewniany o powierzchni 70 m2 położony w okolicy miejscowości Wierzbna łączna pow. 18 ar. W skład domu wchodzi 2 pokoje, kuchnia, łazienka, korytarz, ganek. Dach pokryty blachą, stropy drewniane, okna PCV. Media: prąd, gaz, woda, kanalizacja, ogrzewanie piecem węglowym. Ciepła woda: bojler. Na posesji znajduje się stodoła drewniana i stajnia murowana pod jednym dachem pokrytym blachą o powierzchni 90 m2. Działka ogrodzona siatką. Dom położony na działce 8,72ar w cichej, spokojnej okolicy, dojazd drogą utwardzoną. W biurze możliwość kredytowania i ubezpieczenia nieruchomości. Więcej informacji pod numerem tel. 691 871 939. Oferta w serwisie www.wsn.pl numer: 54315