Książkowe czary mary - recenzje, książki, ciekawostki: lutego 2014\nWysłanniczka, Stephen Miller\nMoja ocena: 6/10 - dobra\nStephena Millera kojarzę głównie z dużego ekranu (Archiwum X, Poza sezonem, Chłopięcy świat), więc kiedy dowiedziałam się, że „Wysłanniczka” jest jego dziełem, byłam lekko zdziwiona, chociaż może nie powinnam, ponieważ Miller od lat zajmuje się pisaniem scenariuszy i sztuk teatralnych, poza tym na swoim koncie ma dwie inne powieści, co prawda nie znane na naszym rynku, ale świadczą o tym, że ma smykałkę do pisania.\n"Wysłanniczka" jest thrillerem dotyczącym bioterroryzmu. Główną bohaterką jest Daria, młoda i piękna kobieta pochodzenia arabskiego, która dorastała w ideologii bazującej na prawach i tradycjach. Głęboko skrzywdzona w dzieciństwie, nauczyła się walczyć za rodzinę i za kraj. Pragnie się poświęcić w imię Boga i chce zostać męczennicą. Jej pragnienie ziściło się, zostaje panią śmiercią. Zarażona zmodyfikowanym wirusem ospy zmierza do Stanów Zjednoczonych, aby przez dotyk zarażać niewinnych ludzi. Daria jest bezwzględna i zadowolona ze swojej samobójczej misji. Według niej Ameryka to miejsce, gdzie dobra idea przerodziła się w szaleństwo i jedynie upadek tegoż mocarstwa odsłoni nędzne oblicza jego obywateli, więc dlaczego miałby żałować swojej misji?\nTematyka bioterroryzmu przyprawia mnie o ciarki, co jak co, ale wizja zarażenia się zabójczym wirusem nie należy do najprzyjemniejszych, co gorsze to jedna z najtańszych i najskuteczniejszych form terroryzmu. Co zresztą widoczne jest w powieści Millera. Użycie wirusa jest częścią strategii zakrojonej na szeroką skalę. Terroryści z łatwością przenoszą zarazki, te zaś błyskawicznie atakują system odpornościowy i zabijają zainfekowanego. W powieści akcja dzieje się w szesnaście dni, to niewiele, ale wystarczy, aby w tym czasie Ameryka ukazała się jako kraj bezbronny wobec takiego aktu terroryzmu, ludność opanowała panika, a Daria została przedstawiona jako naiwna fanatyczka islamu, która - po części - nieświadomie została wepchnięta w machinę terroryzmu.\nPowieść Millera jest ciekawą i wiarygodną historią, która porusza problemy współczesnego świata, ale też w interesujący sposób przedstawia psychikę terrorystki. Można powiedzieć, że jest to też powieść drogi, dlatego że Daria przemierza liczne miasta, obserwuje mieszkańców i snuje refleksje na temat danej społeczności. Jej spostrzeżenia mają z niej czynić bardziej ludzką istotę, ale mnie nie udało się dla niej wyłuskać jakichkolwiek cieplejszych uczuć. Raz, że nie potrafiłam jej współczuć, w końcu z jej ręki ginęli niewinni ludzi. Dwa, ideologia ideologią, ale bohaterka dorastała w Europie, a nie w fundamentalistycznym kraju, a trzy, rzeczowy styl, momentami wręcz reporterski, do tego trzecioosobowa narracja, którą odebrałam jako chłodną i zdystansowaną, nie pozwalały mi na wzbudzenie w sobie większych emocji. Reasumując, książki nie czytało mi się źle, co więcej, byłam ciekawa finału, który - jak się okazało - jest w bardzo hollywoodzkim stylu, jednak tej ciekawej i dynamicznej lekturze, nie towarzyszyły większe wzruszenia czego bardzo żałuję, bo przecież tematyka powinna skłaniać do silnego niepokoju i poruszenia, mimo to uważam, że powieść zasługuje na uwagę, ponieważ bardzo realnie przedstawia wojnę z terroryzmem, przy okazji obnaża wady systemu obrony przed biologicznym zagrożeniem.\nUczciwa oszustka, Tove Jansson\nMoja ocena - ?\nKatri jest wyjątkową osobą. Mieszkańcy osady Vasterby, położonej nad skutą lodem zatoką, mówią, że interesują ją tylko liczby i brat. Nie mylą się. Dziewczyna ma niezawodny zmysł do podziału dochodów i co więcej jest sprawiedliwa. Braku uczciwości nikt nie jest w stanie zarzucić Katri i, mimo że nie odwzajemnia życzliwości i nigdy się nie uśmiecha, okoliczni ludzie przychodzą do niej po radę. Nie zmienia to jednak faktu, że w wiosce uchodzi za dziwadło, podobnie jak jej bezimienny pies.\n„Milczenie Katri sprawiało, że w jej obecności czuli się nieswojo. Owszem, odpowiadała na konkretne pytania, ale nie wdawała się w rozmowę. Na domiar złego w ogóle się nie uśmiechała, nie dodawała otuchy, nie wspierała” [str. 43]\nKiedy niespodziewanie Katri nawiązuje bliską znajomość z Anną; z bardzo miłą, bogatą i szanowaną ilustratorką książek dla dzieci, mieszkającą samotnie w tzw. Króliczej willi, wieś zaczyna huczeć od plotek. Zwłaszcza że ludzie nie są w stanie zrozumieć tego, co może łączyć tak różne kobiety. Nie przypuszczają, że Anna stała się celem manipulacji Katri, która ma jedno wielkie pragnienie. Tylko czy będąc uczciwą uda się jej dojść do wyznaczonego celu?\nAutorką „Uczciwej oszustki” jest nie kto inny jak Tove Jansson, twórczyni słynnych Muminków i, oczywiście - mojego koszmaru z dzieciństwa, Buki. Książka jest bardzo specyficzna i , szczerze, mam wielki problem z jej oceną, ponieważ nie wiem, czy udało mi się rozszyfrować to, co autorka miała na myśli. Powieść jest chłodna, i nie tylko ze względu na porę roku w niej panującą, ale głównie za sprawą oschłego, rzeczowego stylu. Fakt, mroźna zima i olbrzymie połacie śniegu przykrywające skandynawską wieś, wywołują ziąb i poczucie totalnego odcięcia od świata. W Vasterby rytm życia wyznaczają pory dnia i intensywne opady śniegu, niekiedy ma się wrażenie, że na tym niewielkim skrawku świata czas się zatrzymał. To surowe tło, jak i pragmatyczni i twardzi bohaterowie, a w głównej mierze ich relacje, sprawiają, że opisywana historia, na pierwszy rzut oka, pozbawiona jest większych wzruszeń. Jednak nie jest to prawdą, bo pod oszczędnymi dialogami, licznymi niedopowiedzeniami, a także surową narracją, kryją się potężne emocje.\nTove Jansson, w tej wymagającej powieści, w niebanalny sposób zaprezentowała ludzkie charaktery i pokazała ponury świat, ale bez zła i obłudy. Klimat książki jest rewelacyjny, jestem urzeczona nastrojem, głębią tej historii, ale też jej baśniowym wydźwiękiem. Jednak podejrzewam, że ktoś, kto zna dokładną biografię pisarki (ja niestety nie znam), jest w stanie dojrzeć w tej historii dużo, dużo więcej. Według mnie „Uczciwa oszustka” jest jedną wielką metaforą, pod którą skrywa się coś więcej, niż to, co uda się wyłapać z prostych, krótkich zdań. Dodatkowa wiedza z całą pewnością ułatwiłaby zrozumienie lektury, mnie - niestety - czasami dopadło zdezorientowanie. Nie zawsze byłam w stanie zrozumieć, co oznaczała błyskawiczna, ostra wymiana zdań między Karin i Anną, ciągle miałam wrażenie, że czegoś nie wiem, że coś w tej powieści zostało zakamuflowane i tylko czytelnik zorientowany w twórczości i życiu Tove Jansson, odkryje drugie dno tej opowieści. Ze swojej strony jak najbardziej polecam "Uczciwą oszustkę", co prawda nie jest to łatwa lektura, ale w pewien specyficzny sposób pouczająca i czarująca.\nMoja ocena: 7/10 - Bardzo dobra\n„Domofon” jest debiutancką powieścią Zygmunta Miłoszewskiego – dziennikarza, autora „ Gór Żmijowych”, „Uwikłania, „Bezcennego”. Książka jest thrillerem chociaż, według mnie, bliżej jej do horroru niż do dreszczowca. Choćby dlatego, że oprócz napięcia i tajemniczości, sporo mieszają w niej nadprzyrodzone moce m.in. smolista, czarna jak noc, niezidentyfikowana maź, która mieszkańcom bródnowskiego bloku zgotowała koszmar nad koszmary, a wszystko się zaczęło... kiedy Agnieszka i Robert Łazarkowie wprowadzili się do bloku.\nJuż pierwszego dnia „przywitała” ich tragedia. W makabryczny sposób zginął jeden z mieszkańców. Najprawdopodobniej próbował wydostać się z zablokowanej windy, niestety nie trafił w czas, puszczony w ruch dźwig obciął mężczyźnie głowę. Na domiar tego mieszkańcom - coraz częściej – zaczynają śnić się koszmary, zdarzają się też niepokojące i niewyjaśnione napady lęku. Ku swojemu przerażeniu Agnieszka zauważa, że jej mąż zaczyna przejawiać niebezpieczne zachowania. Z każdym dniem jest coraz gorzej. Zdesperowana kobieta próbuje rozwiązać zagadkę tajemniczych zachowań i snów, dołącza do niej Wiktor, były gwiazdor dziennikarstwa, alkoholik porzucony przez żonę, i Kamil, nastolatek tyranizowany przez swojego ojca. Trójka bohaterów podejmuje dramatyczną walkę z dziwną mocą, która coraz bardziej osacza bródnowski blok.\nNie lubię bloków, może dlatego, że potrzebuję sporej przestrzeni, żeby odetchnąć. Poza tym brakuje mi w nich prywatności, zaś wszelkie dźwięki, a tych w nich jest pod dostatkiem, budzą we mnie niepokój. Być może z tych właśnie powodów historia mieszkańców bloku zdrowo mnie przerażała. Zamknięta przestrzeń, zbiorowisko ludzi, w którym każdy posiada dramatyczną biografię, sprawia, że z przygnębieniem, a nawet i przerażeniem obserwuje się tę społeczność. Co gorsze, kiedy złe moce przejmują kontrolę nad nieświadomymi ludźmi, zostają obudzone drzemiące głęboko w duszy lęki i ukazane prawdziwe oblicza mieszkańców.\nAutor sprawił, że historia, mimo paranormalnych zjawisk, wypada bardzo realnie, być może jest to zasługa bohaterów, którym nadano wiarygodne cechy i autentyczne zachowania. Na dodatek ta mroczna opowieść ma w sobie sporo ironii i humoru, te dwa elementy są tak idealnie wyważone i wplecione w opowieść, że „Domofon” nie ma w sobie krzty karykaturalności, której można byłoby się spodziewać po historii, która w tle ma duchy, mroczne piwnice i przerażające czarne „NIC” za oknem. W tej powieści wszystko ma swoje miejsce, jest czas dla bohaterów, dla ich prywatnych dramatów i jest też czas dla zmor z przeszłości. Historia jest dynamiczna, czyta się ją z zaangażowaniem, tym bardziej że nieustająca groza podkręca atmosferę strachu, a tajemniczy wątek nadaje intensywności fabule. Uważam, że „Domofon” jest bardzo interesującą powieścią, która w genialny sposób ukazuje psychozę mieszkańców wielkich blokowisk, a także ukryte fobie i grzechy przeszłości. Tytuł ten nie powinien pozostać niezauważony przez miłośników horrorów i klasyczny powieści grozy. Polecam.\nUśpione marzenia, Natalia A. Bieniek\nEwa i Anna są siostrami, jednak różni je wszystko: praca, stan cywilny, zainteresowania. Kobiety nigdy się nie rozumiały i nie były ze sobą blisko związane. Anna jest wicedyrektorem banku, wszystko ma zaplanowane jak w szwajcarskim zegarku. Jej mąż i dzieci nie trwonią czasu. Nauka, pasje, to wszystko inwestycja w luksusowe życie. Ewa zaś, ciągle poszukuje swojego miejsca na ziemi, niestety marnie jej to idzie. Dorywcza praca i raty za niewielkie mieszkanko nie pozwalają jej się realizować, co więcej brak stabilizacji i niezależności finansowej sprawia, że odrzuca oświadczyny Michała. Jednak kiedy umiera ich matka, i kiedy przeszłość zaczyna ożywać we wspomnieniach, siostry zaczną na nowo się poznawać.\n„W jednym z luksusowych podwarszawskich domów dzieje się historia dziwna, niepokojąca, która wzbudza śmiech i płacz na zmianę, mąci w naszych duszach, umysłach i emocjach” [str.125]\nHistoria Ewy i Anny jest ogromnie poruszająca, nawet nie tyle ze względu na rodzinną tragedię, ale ze względu na ukazanie rodziny, w której niezdrowe ambicje i egoizm niszczą w najbliższych marzenia, nawet do tego stopnia, że stają się ludźmi innymi, niż pragną być. Stłamszeni, spragnieni miłości, zapominają o swoich potrzebach i zostają kalką swoich „twórców”, ewentualnie walczą z codziennością, przybici stanem, z którego niełatwo wyjść.\nAutorka bardzo wnikliwie ukazała toksyczne relacje rodzinne i konsekwencje złych decyzji. Poza tym, przedstawiła obraz wyzwolonej kobiety, spełniającej się na wszystkich polach, która tak naprawdę, pod maską niezależności, nie radzi sobie z własną przeszłością, w której - modelowana jak plastelina - została ukształtowana na ideał, pytanie tylko czy ideał kobiety szczęśliwej? Media promują wizerunek aktywnej kobiety, która nie tylko sprawnie radzi sobie ze swoja biznesową karierą, ale też jest znakomitą panią domu, doskonałą żoną i matką, chwila! Nie dajmy się ogłupić, od kiedy to musimy być wzorem doskonałości? Natalia Bieniek nie uległa stereotypom i pokazuje życie, teoretycznie bardzo proste, które daje radość i spokój, a co więcej... spełnienie. Niestety często niewłaściwe priorytety przysłaniają prawdę, a odkrycie dobrej drogi nie zawsze jest łatwe i przyjemne.\n„Uśpione marzenia” są powieścią emocjonującą, która sprawia, że zaczynamy analizować własną przeszłość. Historia Ewy i Anny, jest pouczająca i skłania do wyciągania wniosków, ale też sprawia, że doświadczamy wielu uczuć; Wylewne rozmowy tak skrajnie różnych kobiet, a jednocześnie tak bliskich sobie, wywołują wzruszenie, ale też i uśmiech, zwłaszcza że autorka posługuje się czarującym stylem - który lubię najbardziej na świecie - z lirycznym zaciągiem, wprowadzającym bardzo nastrojowy klimat. Powieść Natalii A. Bieniek nie jest kolejną banalną historią, ale mądrą i budzącą emocje powieścią obyczajową, którą polecam czytelnikom poszukującym szczerych, wiarygodnych opowieści o odkrywaniu własnego Ja.\nGrawitacja, Tess Gerritsen\nNa pokładzie międzynarodowej stacji kosmicznej wybucha epidemia. Załoga zostaje zaatakowana przez nieznany organizm. Zarażeni, opalizującą substancją, zapadają na makabryczną chorobę. Wśród załogi jest lekarka Emma Watson zajmująca się badaniem nad zachowaniem mikrobów i wirusów w warunkach nieważkości. Kobieta próbuje walczyć z tajemniczą infekcją, niestety, jej wysiłki idą na marne, i kiedy chimera zabija załogę promu kosmicznego wysłanego na ratunek, zapada dramatyczna i nieodwracalna decyzja. Pozostali przy życiu astronauci mają zostać w przestrzeni kosmicznej, ponieważ istnieje ryzyko, że tajemniczy organizm stanowi zagrożenie dla całej ludzkości. Z decyzją nie może się pogodzić mąż Emmy, Jack, który wykorzystując wszystkie znane sobie środki, próbuje sprowadzić żonę na Ziemię.\nBędąc podrostkiem, ciągle bujającym w obłokach, marzyłam o tym, aby polecieć w kosmos. Jednak kiedy okazało się, że mam lęk wysokości, moje marzenie z hukiem rozbiło się o ziemię, oczywiście pomijam fakt, że taki ze mnie umysł ścisły, jak z koziego ogona waltornia, więc tak czy siak, przebicia nie miałam. Cóż, astronautką nie zostałam, ale fascynacja kosmosem pozostała, dlatego „Grawitacja” Tess Gerritsen (autorki licznych thrillerów medycznych, np. „Autopsja”, „Ciało”, „Skalpel”) to powieść dla mnie – prawie – idealna.\nPrawie, dlatego że historia dość długo się rozkręca. Dopiero po pokonaniu jednej trzeciej książki, dochodzi do spotkania Emmy z załogą międzynarodowej stacji kosmicznej, a tym samym do momentu, w którym wydarzenia nabierają tempa. Wcześniej powieść - co nieco - przypomina książkę informacyjną, w której poznajmy zasady panujące w NASA, osoby odpowiadające za programy kosmiczne i kontrolę lotów, a także plan szkoleń astronautów, i skomplikowane relacje między Emmą i Jackiem. Nie brakuje też fachowej terminologii z zakresu kosmonautyki, biologi i genetyki, co również nie ułatwia czytania, ale jak się powiedziało A...\nNa szczęście ten przydługi wstęp, jest zapowiedzią interesujących, pełnych napięcia działań. Sugestywne opisy choroby, wywołują niepokój, zwłaszcza że chorzy pozostawieni są na pastwę losu. Trzeba przyznać, że autorka idealnie potrafi oddać emocje bohaterów, ponieważ bardzo dotkliwie odczuwa się ich samotność i strach. Klaustrofobia, brak grawitacji i nieuchronność śmierci, potęguje odbiór, zaś subtelny wątek miłosny nakręca ekscytację. Jestem pod wrażeniem kreatywności i stylu pisania Gerritsen, przede wszystkim jej daru do realistycznych opisów, naprawdę kilka razy zaparło mi dech w piersiach, szczególnie w momentach, gdy astronauci podziwiali widoki - oświetloną planetę Ziemię. Nie obyło się też bez wzruszeń, złości i gniewu, tak, „Grawitacja” to emocjonująca lektura, o ile pokona się niezbyt udany wstęp i przyzwyczai się do terminologii. Trochę ubolewam nad tym, że niektóre postacie nie są zbyt dobrze rozwinięte, momentami miałam wrażenie, że ta powieść należy tylko do Emmy i Jacka, ale czy można mieć wszystko? Książka nie jest idealna, ale to dobra lektura i sadzę, że fani fantastyki naukowej, będę mieć niezłą frajdę z jej czytania.\nMoje pierwsze spotkanie z twórczością Tess Gerritsen uważam za udane, mam wielką chęć kontynuować tę znajomość, pozostaje tylko pytanie, za co się wziąć? Jeśli czytaliście powieści Gerritsen, to bardzo proszę doradźcie coś biednemu człekowi, bo zagubię się w gąszczu jej książek ;-) Please.\nPo apokalipsie, Maureen F. McHugh\n„Po apokalipsie” to zbiór opowiadań amerykańskiej pisarki Maureen F. McHugh. Książka zdobyła liczne wyróżnienia i nagrody, m.in. nominację do nagrody im. Philipa K. Dicka 2011, a także została uznana przez „Publishers Weekley” za jedną z 10 najlepszych książek roku 2011. Bardzo żałuję, że nie mogę się przyłączyć do peanów na cześć tego zbioru, ponieważ teksty, które łączy jeden motyw – apokalipsa, czy to w znaczeniu globalnym, czy też przybierającym rozmiar osobistej tragedii, nie zawsze są jakościowo idealne, co więcej, bywa, że są mało ciekawe („Wyprawa do Francji”) i niekiedy słabo rozwinięte („Efekt działania siły dośrodkowej”, „Miasto ślepców”) Nie oznacza to jednak, że prace McHugh nie przypadły mi do gustu, co to, to nie. Klika opowiadań zrobiło na mnie ogromne wrażenie („Naturalista”, „Po apokalipsie”, Miesiąc miodowy”, „Bezużyteczne rzeczy”, „Specjalna ekonomia”) i sprawiło, że na chwilę zatrzymałam się analizując naturę człowieka.\nW zbiorze znajduje się dziewięć opowiadań, większość to teksty, w których akcja rozgrywa się na terenach objętych zagładą np. zombie, wybuch jądrowy, promieniowanie, ptasia grypa, czy pandemia choroby prionowej, ale są też opowiadania mówiące o apokalipsie w kontekście dramatu jednostki. Autorka przewrotnie podchodzi do, tak zwanego, końca świata. To, co nam najczęściej kojarzy się z globalnym upadkiem, McHugh ubiera w tragedie ludzi, całkiem przeciętnych: matki, przyjaciółki, chłopca z amnezją czy dziecka umierającej kobiety. Każda z tych postaci musi radzić sobie nie tylko z zagładą, ale też z własną naturą i emocjami uaktywnianymi przez skrajne sytuacje. Być może nie każde opowiadanie ma mocną wymowę, nie wszystkie też robią olbrzymie wrażenie, ale trzeba być ignorantem, żeby nie docenić kreatywności autorki. Większość opowiadań ma zaskakującą fabułę, opisy, jak i refleksje. Poza tym McHugh posługuje się elegancką prozą i z gracją tworzy nieznane, i niebezpieczne światy, a w nich przedstawia ludzi, w fascynujący sposób obnażając ich dwojaką naturę.\n„Po apokalipsie” jest dobrym zbiorem, co prawda odrobinę nierównym, przypominającym przejażdżkę na kolejce górskiej, ale opowiadaniom nie można zarzucić braku oryginalności i zaskakujących puent. Poza tym, po raz kolejny możemy się przekonać o tym, jak silną istotą jest człowiek. Wydaje się, że w chwilach największego kryzysu upadniemy, nie damy rady podnieść się z gruzów, ale jak się okazuje, wiara i nadzieja sprawia, że żaden kataklizm, żaden dramat nie jest w stanie zabić w nas hartu ducha. Zawsze znajdziemy światełko w tunelu i bez względu na wszystko, nawet jeśli legną w gruzy nasze zasady, i kiedy zaczniemy błądzić, to i tak będziemy walczyć o istnienie.\nBuszując po necie trafiłam na niezwykle interesujące prace belgijskiego grafika Jonasa De Ro. Jego grafiki są fascynujące, i przedstawiają niepokojące światy, które mimo że nie nastrajają optymistycznie, to jednak zachwycają swoją urodą.\nPoniżej klika grafik De Ro, więcej można zobaczyć na jego stronie http://www.jonasdero.be/illustration.html\nMoja ocena: 5/10 - przeciętna\nRichard Paul Evans jest jednym z moich ulubionych pisarzy. Jego książki dostarczają mi wielu wrażeń i najczęściej są lekturami, które sprawiają, że chociaż przez chwilę, patrzę na świat innymi oczami. Niestety tym razem spotkało mnie rozczarowanie. Sądziłam, że „Zimowe sny”, powstałe na kanwie opowieści biblijnej o Józefie synu Jakuba i Racheli, będą emocjonującą historią. Okazało się jednak, że książka - mimo że jest poprawnie napisana - trąci banałem. Wychodzi na to, że uwspółcześnianie biblijnych przekazów, raczej się nie sprawdza, bo to co ma odpowiedni kształt, wydźwięk w Biblii, współcześnie wypada nieciekawie i... nieprawdopodobnie, no chyba że autor ubrałby historię w oryginalny sposób, niestety tak nie zrobił. Evans stworzył prościutką opowieść, która, jak zakładam, ma służyć wyłącznie pokrzepieniu serc, większe analizy sprawiają, że „Zimowe sny” nie wypadną najlepiej.\nJeśli ktoś czytał Księgę Rodzaju, a w niej historię Józefa, ewentualnie oglądał ekranizację, to wie jak potoczą się losy głównego bohatera książki – Josepha Jacobsona, ukochanego syna Israela założyciela i dyrektora naczelnego Agencji Reklamowej w Denver. Ojciec wyraźnie faworyzuje Josepha, niestety nie podoba się to starszym braciom J.J, którzy wykorzystując najmłodszego brata Bena, zmuszają Josepha do opuszczenia nie tylko firmy, ale i miasta. Aby ratować skórę brata, J.J - w tajemnicy przed bliskimi - przenosi się do Chicago, gdzie zaczyna pracę w Agencji sławnego Leo Burnetta. Przez niezłomny charakter i zdolność interpretacji snów przyjdzie mu się zmierzyć z licznymi przeciwnościami losu, czy wygra? Odpowiedź jest tylko jedna.\nWybierając tę książkę wiedziałam co mnie czeka, ponieważ bardzo dobrze znam podstawę „Zimowych snów”, jednak liczyłam na coś, co wybije się z ram trywialności. Liczyłam, że ta piękna historia, bo trzeba przyznać, że oryginał jest rewelacyjny, dzięki klasycznym motywom i silnym przekazom zyska mocy, i stanie się ciekawą alternatywą dla osób, które nie miały styczności z Biblią, czy też chcą za pomocą wyrazistych treści dostrzec sens w życiowy trudnościach. I o ile idea książki czyli dosadny przekaz jest wyraźny, i może niektórym osobom to wystarczy, o tyle pewne elementy tej historii są nielogiczne i mało ciekawe, co dla racjonalistów jest elementem wpływającym na jej niekorzyść.\nMam świadomość tego, że w „Zimowych snach” nie chodzi o logikę, ani o odpowiednie umotywowanie zdarzeń, a o przesłanie, które w jasny sposób pokazuje siłę miłości, przeznaczenia i wybaczenia. Mówi o tym, że na zmiany powinniśmy patrzeć łaskawszym okiem i że warto mierzyć się z trudnościami, gdyż mogą być one jedyną drogą do szczęścia i sukcesu. To jednak nie mogę przymknąć oka na nie najlepsze wykonanie. Autor poszedł po linii najmniejszego oporu, szkoda tylko, że na osnowie niesamowitej przypowieści biblijnej, nie spróbował stworzyć efektownej, porywającej historii. Słowem podsumowania, jeśli komuś wystarcza/y główna idea tej książki, to powieść Evansa na pewno będzie idealną lekturą, zaś jeśli oprócz ekspresji oczekujecie atrakcyjnej formy, włącznie z zaskakująca treścią, to radzę wziąć poprawkę na ten tytuł.\nApokalipsa Z. Początek końca. Manel Loureiro\n„Apokalipsa Z” jest debiutem hiszpańskiego prawnika Manela Loureira. Trzeba przyznać, że autor miał niezłego nosa co do motywu Nieumarłych, ponieważ książka odniosła niemały sukces, a w internecie zyskała status kultowej. Jako fan zombie, zarażony ponad 20 lat temu filmem Romero „Dzień żywych trupów”, bardzo lubię wątek łaknących świeżego ciałka truposzy. Dlatego cieszę się, że po latach ciszy zombie ponownie stały się „modne”.\nZ wielką ekscytacją zabrałam się za czytanie „Apokalipsy Z”, tym bardziej że książka ma moją ulubioną formę dziennika. Taka konstrukcja sprawia, że historia nabiera dużo większego dynamizmu, poza tym pierwszoosobowa narracja jest bardziej emocjonująca, w końcu nie ma to jak relacja z pierwszej ręki, zwłaszcza wtedy, kiedy nieumarli ślinią się za plecami.\nBohaterem jest hiszpański prawnik, wybitny farciarz, najprawdopodobniej w czepku urodzony, i mimo że w swoich zapiskach często powtarza, że życie to nie film, to jednak ma się wrażenie, że jest bratem bliźniakiem McGivera, bo sprawnie sobie radzi w ogarniętym apokalipsą świecie. Nasz bohater jest sympatycznym osobnikiem, trzeba przyznać, że jego dowcip, często czarne poczucie humoru i sarkastyczne uwagi nieźle mnie ubawiły. Na dodatek jego ekspresyjny przekaz, buduje doskonałą atmosferę, przez co łatwo wyczuć nastrój odosobnienia i przerażający klimat końca świata. Wirus, który wymknął się z wojskowej bazy w błyskawicznym tempie pędzi przez kolejne państwa. Objawy zarażenia są niepokojące: wysoka temperatura, dezorientacja, bladość i agresja. Według pogłoski chorzy znajdują się w stanie anabiozy, albo w stanie bliskim śmierci.\n„W internecie wrze od plotek coraz bardziej absurdalnych. Inwazja kosmitów, tajemnicze przywry, mutanty, żywe trupy, masowe pranie mózgu... Jest w czym wybierać” [str.51]\nZaradny prawnik bierze swojego kota pod pachę, a także cudem zdobyty plecak z wyposażeniem skauta i wyrusza na poszukiwanie bezpiecznej bazy, co jak można się domyśleć łatwe i przyjemne nie będzie. Co więcej wpakuje się tyle niebezpiecznych sytuacji, że osiwieć można.\nTrzytomowa przygoda z Nieumarłymi i miesięczny zapas słodyczy\nPierwszy tom trylogii o zombie przypadł mi do gustu, mimo że ma kilka niedociągnięć, jak choćby cudowne wyjścia z patowych sytuacji, trochę przynudzających fragmentów i powtórzeń, a także relacji prosto z oka cyklonu, co wydaje się lekko absurdalne, to jednak książka dostarcza sporo wrażeń. Powieść obfituje w ekstremalne akcje, gdyby sfilmować tę historię to sądzę, że powstałaby widowiskowa produkcja, ponieważ w opowieści nie brakuje spektakularnych działań, a i opisy wywołują niemałe poruszenie, zwłaszcza gdy dotyczą zarażonych dzieci, pogorzelisk czy miast zamienionych w cmentarze.\nUpadająca cywilizacja pogrąża się w mroku, zainfekowany świat przygnębia, nie jest to przyjemna wizja, jednak dla osób z dużą wyobraźnią zapewne bardzo prawdopodobna, szczególnie że istnieją ludzie, którzy lubią bawić się w Boga i eksperymentować ze szczepami wirusów, oczywiście w tej chwili jest to czysta fantastyka, ale z nią też bywa różnie. Przypominam, że dla bohaterów tej opowieści zombie to też fantastyka. Takie potraktowanie tematu bardzo mi się podobało, bo tworzyło realne tło, nie chcę kłamać, ale wydaje mi, że w książce tylko raz pojawia się słowo „zombie”. Co więcej stworzenie bezimiennego bohatera, sprawia, że łatwiej się identyfikować z człowiekiem, który próbuje walczyć o życie, wolność i nadzieję. Szkoda tylko, że też nasz bohater to prawdziwy sprytek, niestety przeciętny Kowalski nie miałby szans z nieumarłymi i najprawdopodobniej poległby już na stracie, ale to szczegół, ważne, że „Apokalipsa Z” jest interesującą książką, którą czyta się z wielkim zainteresowaniem i co najważniejsze historia o nieumarłych jest przednią rozrywką, wprawdzie mrożącą krew w żyłach, ale w końcu po to czyta się takie powieści, że dostarczyć sobie odpowiednich skoków adrenaliny, a ta książka pod tym względem jest idealna. Polecam.


Sąd bierze pod lupę Mrówkę Całą! Dziękuję mecenasie za świadka Profesora Jerzego Szczapę! - Portal kontrowersje.net Sąd bierze pod lupę Mrówkę Całą! Dziękuję mecenasie za świadka Profesora Jerzego Szczapę! - Portal kontrowersje.net\nStrona główna Polityka Sąd bierze pod lupę Mrówkę Całą! Dziękuję mecenasie za świadka Profesora Jerzego...\nPo wyczerpującym dniu mam ochotę już tylko na jedno i nie powiem na co, ale wiem, że media urywają łeb sprawie, a wielu ludzi czeka na relację z sadu, dlatego biorę się do roboty. W sądzie było tak. Cały pomysł pana mecenasa i magików z WOŚP na dzisiejszą wokandę był następujący. Powołamy czterech świadków, każdy jest fachowcem w swojej dziedzinie i zobaczymy, jak z „wariata ze Złotoryi” będą lecieć trociny. Pierwsza korekta. Fachowców na sali sądowej pojawiło się dwóch, ale o Nich będzie za chwilę, żeby nie narażać ludzi poważnych na towarzystwo infantylnego rzecznika WOŚP i pana biegłego rewidenta, którego tyrady i ogólną prezentację nie do końca jestem w stanie opisać. Zaczęło się zgodnie z przewidywaniami, rzecznik WOŚP wykuł na blachę treści, jakie wpoił mu do głowy mecenas, a że „gadane” rzecznik ma bardziej jak Hanka Bielicka, niż Siergiej Ławrow to mieliśmy jakieś 3,5 godziny międlenia laudacji na rzecz wielkości „Wielkiego Jurka”. Rzecznik nie był w stanie udzielić jednej odpowiedzi bez zarobienia na wypłatę, jednak obawiam się, że premii raczej nie będzie. Szef nie pamiętał czy jest prezesem Złotego Melona, mały Krzysio zapomniał, czy fundacja w czasie pobytu w Złotoryi przekazała sprzęt szpitalowi, chociaż „Wielki Jurek” w sądzie zrobił z tego cyrku jeden z głównych argumentów. Dalej Krzysio nie pamiętał jakiego udzielił wywiadu dla GW, ale mnie najbardziej rozbawiło, że Krzyś nie zna, nie kojarzy i nie ma pojęcia kim jest „redaktor” Piotr Kanikowski. Nie słyszał również Krzyś, że „Mecenas Jerzego Owsiaka zmasakrował Matkę Kurkę w sądzie”. Jedną z cech permanentnych tej dziwnej organizacji zwanej WOŚP są właśnie tacy ludzie z łapanki, którzy dobierani są na zasadzie – nie jest za bardzo błyskotliwy, to się nada i nie będzie zadawał zbędnych pytań. No, ale na bok rekrutację, bo punktem kulminacyjnym było coś innego, mianowicie Krzysio nie wiedział jaką kwotę podaje „Wielki Jurek” na konferencji, a z jakiej rozlicza się w ministerstwie. Wytłumaczyłem nie tylko Krzysiowi, ale przede wszystkim sądowi, że „Wielki Jurek” kłamie co najmniej od 13 lat. Od roku 2001 do roku 2012 ani razu wynik Finału podany przez Owsiaka nie zgadzał się z rozliczeniem, czyli zakupieniem sprzętu. Bywało, że różnice sięgały blisko 3 milionów, to znaczy o tyle mniej fundacja rozliczyła, niż widniało na koszulce „chyba prezesa”.\nByłby Krzysio Dobies największym pośmiewiskiem na sali sądowej, ale z pomocą przyszedł mu biegły rewident Jan Mroczkowski. Nie chcę kłamać ile razy sąd przywoływał tego pana do porządku, ale jak powiem, że do dziesięciu dużo nie brakowało, to chyba wiele się nie pomylę. Za parę dni zrobię fotokopię protokołu i wkleję na stronie, żeby popsuć zabawę innym infantylnym członkom milicji obywatelskiej „Pokojowy Patrol”, którzy w przedszkolu wykop.pl strzelają z ryżu. W każdym razie pan rewident potrafił w jednym zdaniu powiedzieć coś takiego: „Nie pamiętam, czy Mrówka Cała świadczyła na rzecz Złotego Melona (WOŚP) usługi, ponieważ ta firma była jednym z wielu kontrahentów, świadczących usługi”. I to był właśnie jeden z tych „razów”, kiedy sąd grzecznie zapytał, gdzie w tym zdaniu jest jakaś logika, jakim cudem świadek umieszcza Mrówkę Całą na liście kontrahentów, a jednocześnie nie pamięta, czy ta firma była kontrahentem? Jakby to powiedzieć, żeby nie zełgać? No muszę prawdę napisać, pan rewident mniej więcej tak wypadł w roli biegłego, jak Jerzy Owsiak w roli prezesa. Czymś jednak musiał przebić Krzysia Dobiesa, skoro wręczam mu laur zwycięstwa w kategorii błazenada na sali sądowej. Było kilka przebić, ale przytoczę tylko to zwycięskie. Jak pan biegły rewident wyjaśnił dlaczego kwota podawana przez Jerzego Owsiaka w rocznym sprawozdaniu finansowym i na konferencjach jest inna, od kwoty podanej w rozliczeniu Finału, czyli na tej „liście zakupów z Biedronki”, którą WOŚP wkleja na stronie chwaląc się pozyskanym sprzętem?\nNo jak? Ktoś ma jakiś pomysł? Nikt i nigdy nie wpadłby na trop złotej „ekspertyzy” pana rewidenta, bo tego żaden umysł nie ogarnie. Pan rewident odszedł na parę kroków w tył, nabrał powietrza i strzelił. To zrozumiałe i bardzo proste – powiada pan rewident – ta różnica bierze się stąd, że WOŚP się rozlicza z zakupionego sprzętu w cyklu półtorarocznym. Jeśli na konto fundacji po zamknięciu zbiórki wpłynie dodatkowa suma, to fundacja natychmiast dokłada pieniędzy i przeznacza na zakup sprzętu. Pierwsza kwota podana w rozliczeniu rocznym jest mniejsza, bo wtedy jeszcze nie ma pełnej wiedzy na temat tego, jaka będzie ostateczna kwota przy półtorarocznym rozliczeniu dla ministerstwa. Wszystko jasne? Wszystko żart! Jest dokładnie odwrotnie. Owsiak w rocznym sprawozdaniu finansowym i na konferencji prasowej podaje kwotę wyższą, a po półtora roku ona się kurczy, jak wspominałem bywa, że o prawie 3 miliony. Innymi słowy od 13 lat Owsiak podaje wyższą kwotę zbiórki publicznej, natomiast rozlicza kwotę niższą. Pokazałem to panu rewidentowi palcem w dokumentach, widać było, że w końcu zrozumiał, ale z tą wiedzą nie był już nic w stanie dobrego dla WOŚP uczynić. Fakt jest faktem i żaden rewident za najgrubszą kasę faktu nie odkręci. Wspominam o kasie, ponieważ pan rewident był łaskaw żartować w stylu „chyba prezesa”, że on (30% udziałowiec C-Land) nie otrzymał żadnych pieniędzy za audyt, który firma dla WOŚP wykonywała. Też zabawna „ekspertyza”, wychodzi na to, że te wszystkie udziały w firmach, zasiadanie w zarządach i radach nadzorczych, to kasa wyrzucona w błoto, w najlepszym razie hobby.\nOddzielam grubą krechą ludzi o komicznym usposobieniu i wracam do dwóch lekarzy, którzy zeznawali jako świadkowie. Na zawsze zapadnie mi w pamięci rozmowa z Profesorem Jerzym Szczapą, bo to prawie była rozmowa, jaką przeprowadza pacjent z lekarzem. Wiedza, obiektywizm wygłaszanych opinii i przede wszystkim niespotykana godność, klasa z jaką Profesor odpowiadał na pytania, sprawiła, że się rozmarzyłem i o mały włos nie wzruszyłem. Szanowni Państwo to jest właśnie ten niesamowity dysonans między tym, czym jest fundacja i co sobą reprezentują tacy ludzie jak prezes Owsiak, rewident Mroczkowski i Krzysio Dobies, a tym jacy ludzie wrzucają pieniądze do puszki i jacy ludzie odpowiadają za życie dzieci. Przepaść! Nie do ogarnięcia i nie do opisania. Po jednej stronie oddany sprawie fachowiec, poszukujący środków na leczenie, gdzie się da i jak się da. Po drugiej stronie cwaniaczki od brutalnego marketingu, traktujący przekazany sprzęt medyczny jako amunicję do sowich brudnych ideologicznych biznesów i kombinacji, o których przed sądem nie pamiętają, a właściwie chcieliby zapomnieć. Nie wiedzą „gwiazdorzy” z WOŚP z kim podpisali umowę o pracę, kto im płaci, jakie pełnią funkcje w firmie. Nic nie wiedzą, poza jednym, jak się odważysz wskazać palcem w dokumentach ich oszustwa moralne i intelektualne, to zasłonią się człowiekiem przez wielkie „CZ”. Takim człowiekiem jak Profesor Jerzy Szczapa, który został wezwany do sądu tylko dlatego, żeby swoją wiedzą, swoim poświęceniem, swoją ludzką godnością ratował tyłki cwaniaczków żyjących na koszt podatnika. Obrzydliwość! Ordynarny marketing WOŚP nie ma jakichkolwiek hamulców, wykorzystają śmierć dzieci do wzbudzania skrajnych emocji i pójdą do ministra robić interes na szkoleniach. Potem sięgną po ludzi przyzwoitych, aby zrobić z nich tarczę dla swojej nieprzyzwoitości. Od dwóch świadków na moją prośbę sąd nie odebrał przysięgi, przed dwoma świadkami stałem, a przed Profesorem Jerzym Szczapą stałem na baczność. Już na korytarzu zaczepił mnie jeszcze z doktor Riad Haidar, drugi lekarz występujący jako świadek i dokończyliśmy rozmowę przerwaną na sali sądowej. Nikt tak bardzo, jak Ci dwaj lekarze nie pokazali czym jest ratowanie ludzkiego życia, czym jest godność człowieka, a czym jest WOŚP. Za to panu mecenasowi i przede wszystkim Panom Doktorom dziękuję.\nBez względu na kolejne popisy, które zapewne się pojawią w różnych ośrodkach propagandowych, fakty z dzisiejszej rozprawy wyglądają następująco:\n1)\tKompromitacja rzecznika Krzysia. Przyszedł do sądu z mocnym nastawieniem bojowym, chciał pokazać, że będzie bronił fundacji jak lew, że jest fachowcem od komunikacji, że on tu da czadu. Pokazał, że jest dzieciakiem, jedną z ofiar tej organizacji łączącej dostarczanie sprzętu medycznego do szpitali, z życiem w luksusie.\n2)\tPowyżej użyłem słowa kompromitacja i teraz nie wiem, co napisać przy fakcie, który nazywa się wystąpienie biegłego rewidenta Jana Mroczkowskiego. Tragedia, chyba będzie właściwym słowem, ale to tragedia pod każdym względem. Mecenas usiłował ratować sytuację „naturą świadka”. Tak, to odpowiednie słowa, tak właśnie była natura biegłego rewidenta Jana Mroczkowskiego, który nie widział absolutnie nic złego w tym, że firma, w której ma udziały robi płatne audyty dla WOŚP, czyli u właściciela Złotego Melona, gdzie pan rewident piastuje funkcję członka rady nadzorczej.\n3)\tZaproszeni lekarze absolutnie nie wystawili bezkrytycznej laurki WOŚP, mówili rzeczowo, na temat, mieli doskonałą pamięć, a jeśli czegoś nie wiedzieli, po prostu się do tego przyznawali. Mecenas Zagajewski z zupełnie innej bajki i kategorii człowieczej, wielokrotnie usiłował wydobyć z Profesora Jerzego Szczapy odpowiednie laudacje, ale Profesor co najmniej dwa razy odciął się od opinii mecenasa, jaka to WOŚP jest „ponad wszystko”.\n4)\tWiemy, że Owsiak kłamał co do kwot zebranych do puszki i od 13 lat nigdy nie zakupił sprzętu za tę kwotę, którą podawał na konferencji. Wiemy, że Owsiak czerpie zyski z fundacji i to na kilka sposobów, poprzez zatrudnienie żony i siebie w fundacji lub spółce należącej do fundacji. I w końcu wiemy, że sąd zażądał rozrachunków miedzy Mrówką Całą i Złotym Melonem oraz między Mrówką Całą i WOŚP. Ten ostatni punkt tym razem wypełnia w całości moje procesowe cele i publicznie złożone obietnice. Pozostaje jeszcze przepytać panią księgową, ale to będzie rozrywka. W tej chwili dwie księgowe i jeden księgowy zgłosili się z pomocą, cała trójka od lat prowadzi pełną księgowość. Opinie na temat tego, co do sądu przysłała Pani Pilarska są nie dość, że jednoznaczne, to jeszcze kropka w kropkę zwracają uwagę na te same „sztuczki”.\nTak było dziś w sądzie i taką mam radę do wszystkich, którzy znów zobaczą jakąś masakrę „Kurki”, żeby się dobrze zastanowili nad tym, co widzą, bo bardzo szybko może się okazać, że WOŚP ich ośmieszy, jak sponiewierała „redaktora” gazetki rozdawanej w „Biedronce”. WOŚP zawsze potrzebowała frajerów do swoich interesów, ale to nie znaczy, że nawet najbardziej gorliwy „karnie” się Land Roverem, czy dostanie pensję. Co najwyżej „redaktor”, o ile będzie dalej grzeczny i nie zauważy na co został przerobiony, dostanie od pani sekretarki dyplom podpisany przez pana „chyba prezesa”.\nPoprzedni artykułDonald w kampanii! 1 września to początek, będą jeszcze Gliwice i 17 września!\nNastępny artykułpytania do dziadunia bartoszewskiego, zawsze aktualne\nantyquariusz 25 marca 2014\tW\t18:37\nKawał dobrej roboty, sama\nKawał dobrej roboty, sama rachunkowość to wyższa szkoła jazdy w tej sprawie. Po opisie sprawy w sądzie, wniosek się nasuwa sam, to jakieś przedszkole. Brak im już amunicji, a chwyty…….tak śmieszne. Wykształceni ludzie, a brak logiki. Ubawiłem się po pachy. Pewnie tak samo MK to teraz traktujesz, choć to poważna sprawa. Ale słuchać takie argumenty……w dodatku w sądzie, przednia sprawa. Nic tak nie cieszy, jak odwalenie dobrej roboty.\ngorylisko 25 marca 2014\tW\t21:51\ndla pana wiadomości…\nwrzuciłem ten tekst na naszeblogi.pl zgodnie z zapewnieniem jakie otrzymłem od autora\nprzepraszam walnąłem byka…to nie miało być do pana a zdaje się, że usunąć komentarza się nie da…\nadamo21 25 marca 2014\tW\t18:53\nczyli plusy dodatnie dla MK\ni co dalej? kiedy?\nadamo21 25 marca 2014\tW\t19:35\nnie moge zrozumiec dlaczego sad pozwala na (prze)mowy od rzeczy.\n3.5 godz pr-bredzenia?\npodobnie jak sfilmowane mowy (autoreklama) owsiaka na sali sadowej!\nco komu do jemu a jemu do komu?\nczy ten sad ma zbyt duzo czasu? placa mu 'na godziny'?\nmoja tego nie rozumiec!\nkoninek 25 marca 2014\tW\t19:09\nTo towarzycho, od Owsiaka,\nTo towarzycho, od Owsiaka, poprzez całą klikę rządzącą, media głównego ścieku i inne podobne łajzy odkryło przyłbice i śmieje się nam w twarz. Kiedyś przynajmniej próbowano stwarzać pozory, dzisiaj nikomu się nawet nie chce. Traktują nas, jak bezwolne, otumanione stado baranów, któremu można napluć w pysk, a i tak nie zwróci na to uwagi. Mam nadzieję, że uruchomiłeś kamyczek, który uruchomi lawinę. Mam nadzieję, że ludzie powoli się budzą, że ta banda w końcu swoim zachowaniem spowoduje, że większość ludzi się ocknie i powie STOP. Mam nadzieję, że ogromna rzesza Polaków dowie się kim,a bardziej czym. jest Owsiak, tak, jak ostatnio ludzie widzą w TV czym jest TUSK.\ng@llux 25 marca 2014\tW\t19:10\nPanie Piotrze – szacunek\nW "naszych mediach" ani śladu z procesu. Nie znam powodu, ale niech ich szlag jasny trafi. Szarpie się Pan sam jeden (rozumiem, że są cisi pomocnicy – księgowi), sam jeden, a oni tam brandzlują się Ukrainą, Putinem i Tuskiem, można zasnąć z nudów lub porzygać się z przesytu.\nFizia 25 marca 2014\tW\t21:18\nZaraz tam zasnąć\nTusk obiecał ostatnio dzieciom, że nie pójdą do szkoły we wrzesniu … zapomniałam dopytać czy aby nie chodzi o sześciolatki 🙂\nKorba Verde 26 marca 2014\tW\t04:22\nTroche jeszcze PO-rządzą\nTo i szkolnictwo spier….lą, zresztą niewiele już po temu brakuje. Jednak najlepiej pełomotom wychodzi zarządzanie aferami, nic więcej nie POtrafią..\ntoni 25 marca 2014\tW\t19:41\nUważnie śledzę boje sądowe z Owsiakiem.Matka Kurka pierwszy głośno powiedział,że" król jest nagi".Ale mam prośbę,żeby felietony były krótsze i łatwiejsze do analizy przez czytelnika zmęczonego po cały dniu pracy.Serdecznie pozdrawiam\nzolodu 25 marca 2014\tW\t20:52\ndla mnie wręcz przeciwnie – za krótki, wcale się nie nudzę czytając.\nFizia 25 marca 2014\tW\t21:15\na czasem rozkoszuję się nawet czytając kilkakrotnie 🙂\nchlor 25 marca 2014\tW\t19:56\nNa szczęście zadecydują kwity, ale ciekawe by było posłuchać co mówili lekarze i jakie zadawano im pytania.\nCzy tworzyli "klimat ogólny" na sali, czy może wyjaśniali jakieś konkrety.\nMatka Kurka 25 marca 2014\tW\t20:33\nWierz mi, że Profesor Szczapa\nWierz mi, że Profesor Szczapa mówił obiektywnie, wkleję protokół, ale niestety nie będzie tam połowy tego, co mówił. Nie było żadnego lania wody, absolutnie żadnego i to właśnie zrobiło na mnie największe wrażenie. Ba, nie było laurki dla WOŚP pomimo tego, że Profesor był świadkiem oskarżenia. Wiem, że to brzmi niewiarygodnie, ale tak było. Trochę inaczej sprawy się miały w przypadku Riada Haidara, ale tutaj trzeba wziąć poprawkę na kontekst kulturowy i chęć wystawienia laurki darczyńcy, mimo wszystko uznaję te wyjaśnienia za godne i uczciwe. Taki miał Pan doktor ogląd rzeczywistości i nie przekroczył w swojej ocenie żadnych granic, których człowiek inteligentny musiałby się wstydzić.\nzenobiusz 25 marca 2014\tW\t20:00\nProces z 24legnica\nZnalazłem informacje o planowanym procesie z "redaktorem gazetki reklamowej". Coś się dzieje?\nMatka Kurka 25 marca 2014\tW\t20:38\nTo żaden proces. To\nTo żaden proces. To edukacyjny pozew w trybie prawa prasowego. Za bzdury, które pan “redaktor” wypisywał i za złamanie prawa prasowego właśnie.\nzenobiusz 26 marca 2014\tW\t15:03\nAle czy narazie ślecie sobie\nAle czy narazie ślecie sobie kartki na święta czy też termin rozprawy wyznaczony?\ngg 25 marca 2014\tW\t20:01\nkiedyś, dawno temu wrzucałam do puszki.Moje dzieciaki dzielnie stały na mrozie, a ja byłam taka dumna z tego,że uczą się pomagać innym.\nI jak sobie pomyślę, że z tych pieniążków niejaki JO miał choćby na te czerwone portki…\nGratuluję wyrwałości i cieszę się ,że nasi lekarze są ludżmi HONORU.\nTata z Mamą 25 marca 2014\tW\t20:39\nFundacja Przedsiębiorstwo Dęta WOŚP\nLukrecja 25 marca 2014\tW\t21:31\nNa temat czy Mrówka jest kontrahentem\nMelona, WOŚP czy jak tam. Te Międzynarodowe Standardy Rachunkowości to są po coś.\n„Nie pamiętam, czy Mrówka Cała świadczyła na rzecz Złotego Melona (WOŚP) usługi, ponieważ ta firma była jednym z wielu kontrahentów, świadczących usługi”.\nOtóż w bilansie rozróżnia się kontrahentów będących jednostkami powiązanymi od pozostałych jednostek.\nDefinicja podmiotu powiązanego określona w Międzynarodowych Standardach Sprawozdawczości Finansowej (MSSF), a dokładnie w Standardzie 24 Podmioty Powiązane (MSR24), który definiuje podmioty powiązane jako osoby bądź jednostki powiązane z jednostką sporządzającą sprawozdanie finansowe. Od strony powiązań kapitałowych powiązania objęte definicją zbliżone są do uregulowań ustawy o rachunkowości, zaś co do powiązań osobowych MSR24 precyzuje, iż osobę uważa się za powiązaną, jeśli osoba ta, bądź bliski członek rodziny tej osoby, jest związana z jednostką sprawozdawczą; jeśli sprawuje kontrolę bądź współkontrolę nad jednostką sprawozdawczą; wywiera znaczący wpływ na jednostkę lub jest członkiem kluczowego personelu kierowniczego jednostki bądź jej podmiotu dominującego.\nMSR24 doprecyzowuje również kogo należy postrzegać jako bliskiego członka rodziny. Są to osoby, co do których istnieje przypuszczenie, że mogą wpływać na tę osobę lub podlegać wpływowi tej osoby w swoich kontaktach z jednostką. Zalicza się do nich dzieci i osoby pozostające na utrzymaniu osoby powiązanej z jednostką oraz małżonka bądź partnera życiowego osoby powiązanej, jak również jej/jego dzieci i osoby pozostające na utrzymaniu.\nMatka Kurka 25 marca 2014\tW\t21:40\nAle ja nie pytałem o\nAle ja nie pytałem o powiazania, tylko o świadczenie usług przez Mrówkę Całą i po uwadze sądu, pan ekspert rachunkowości przyznał, że Mrówka Cala świdczyłą usługi.\nLukrecja 25 marca 2014\tW\t21:48\nale chodziło mi o wiarygodność eksperta, czyli biegłego rewidenta, który własnie powinien być uczulony na transakcje między podmiotami powiązanymi.\nMatka Kurka 25 marca 2014\tW\t22:28\nPrzepraszam. Przeczytałem jeszcze raz i chyba zrozumiałem. Inteligencja – 2, no może 2,5 po całym dniu.\nwrednick 25 marca 2014\tW\t23:54\nSumując można biegłego rewidenta spokojnie nazwać\nbiegłym rezydentem księgowym.\nMatka Kurka 25 marca 2014\tW\t22:48\nA tu fajny kompelment z\nA tu fajny kompelment z przdszkola wykop.pl\n"Powiem ci, że nie byłem do ciebie źle nastawiony. Z tej całej Matki Kurki, czy jako on tam się zwie miałem pizdę. Ale po twojej żałosnej, agresywnej postawie życzę wam porażki w tym sądzie.\nPS. Dalej nie wyjaśniłeś czemu nagle WOŚP zapragnął sobie zapłacić prawie 5 razy więcej firmie krzak."\nBez sarkazmu, naprawdę wartość sama w sobie i o to chodziło.\nbebe 26 marca 2014\tW\t01:08\nja tez się wpiszę z tej\nja tez się wpiszę z tej okazji ,…\n– gdyż z wielkim zainteresowaniem śledzę poczynania w Sądzie…//uwaga : napisałam z duzej litery "Sąd"/…;-)\n– gdyż jestem bardzo zainteresowana , jak też ta sprawa uruchamia pozytywne oblicza Ludzi / uwaga : z duzej litery../..;-)\n– gdyż rozwoj sprawy unaocznia tak wiele : tak z dziadostwa "chyba prezesa"JO, …jak i\njak można się Przygotować i RZETELNIE potraktować problem/sprawę, jeżeli ma się do czynienia z Rzetelnymi/Fachowcami…, którzy się nie zatracili……- i są ostoją jeszcze w tym kraju nad Wisłą …..- a uzbrojeni w inteligencję , etykę i dumę, jaką człowiekowi nadano…- trzymają w nadzieji. i stanowią klasykę.;-)….i ta klasyka nie przeminie, nigdy , … tak jak przemija wszystko inne i traci się tę/tą … resztę…;-)))\npozdrawiam czytajcych i piszących…i ukłony dla "wespół w zespół"…;-)))\nmarta1591 26 marca 2014\tW\t05:06\nKanikowski inteligentny raczej inaczej.\nPanie Piotrze DZIĘKUJĘ:)\nmarta1591 26 marca 2014\tW\t05:35\npodziękowania dla Piotra\npodziękowania dla Piotra Wielguckiego rzecz jasna:)\nps Kanikowski ma takie porządne imię ,aż żal……\nAndrzej.A 26 marca 2014\tW\t09:00\nElementarny brak uczciwości\ntutaj (http://vod.gazetapolska.pl/6592-pospieszalski-wildstein-ziemkiewicz-tydzien-sakiewicza) w pierwszej wypowiedzi Pospieszalskiego.\nJa oczywiście rozumiem, że Pospieszalski sobie w tym fragmencie robi jaja z pogrzebu,ale niesmak pozostaje. Bo to nie Ga-Pol, czy TV Republika docisnęły w sposób rzeczywisty Owsiaka, ale właśnie Ty.\nKorba Verde 26 marca 2014\tW\t10:54\nMisioł Kamiński podobnie prawił o Protasiewiczu:\nNigdy w życiu nie widziałem go pijanego, a jak jest pijany, to nie jest agresywny… :)))\nLogika to być trudna nauka, ale w życiu, zwłaszcza osób publicznych, niesłychanie się przydaje :)))\nTak swoją drogą to dziwię się, że media prawicowe kompletnie przemilczały proces. Ot, była okazja, by dołożyć pupilowi III RP, chociażby za "gońcie dziadygów" i inne kalumnie, a tu nic – zero reakcji!\nPokazanie pocącego się, jąkającego i plączącego w zeznaniach "chyba prezesa" i jego popleczników byłoby przecież bezcenne, chociaż akurat "tą razą" nie on występował.\nMnie wystarczył filmik, bodajże z drugiej rozprawy, by zupełnie pozbyć się złudzeń co do uczciwości "Wielkiego Jurka". Wątpliwości, które miałem kompletnie się rozwiały widząc zeznającego guru z rozbieganymi oczkami, aż pąsowego ze strachu. Dlaczego nie skorzystano z okazji, by tę sprawę nagłośnić, pokazać w odpowiednim świetle, doprawdy nie wiem…\nkierowiec 26 marca 2014\tW\t10:59\nDziałanie WOŚP przypomina mi pewną grupę przestępczą, którą trudno było skazać mimo jej jawnej przestępczej działalności. Rzecz miała miejsce w Leningradzie około 1990r. jej członkowie wpadli na genialny pomysł odwiedzali gabinety prezesów bogatych spółek i dawali im propozycję nie do odrzucenia – przelewasz milion dolarów na konto nr. xxxxxx i będziesz żył. Milion daję tylko jako przykład pamiętam jedynie że kwoty jakie były przelewane były wysokie . Prezes przelewał, a chłopaki się cieszyli. Bandyci z Leningradu 93% zrabowanych pieniędzy przelewali na domy dziecka, przytułki itp. pozostałe pieniądze jak się tłumaczyli szły na działanie ich organizacji. Jeśli dobrze pamiętam wyroki w tej sprawie były w zawieszeniu sąd w wyroku stwierdził że ich działanie względem prawa było naganne, ale moralnie takie postępowanie było godne pochwały. Zwrócę tu jedynie uwagę że bandyci sobie zostawiali tylko 7% i opływali w luksusy. Nigdy mocno się nie zagłebiałem w temat, ale bez wiedzy księgowej i tylko z tego co Juras udostępnia widać że około połowy zadeklarowanych zebranych pieniędzy nie trafia do dzieci. Czyli co ? jak to rozumieć mając w pamięci tamtych bandziorków, którzy łupem dzielili się uczciwiej niż Juras i jego ………… (brak mi słów by ich prawidłowo określić)\nMatka Kurka 26 marca 2014\tW\t12:11\nPoprawiłem jedno zdanie.\nPoprawiłem jedno zdanie. Mroczkowski nie jest członkiem zarządu, ale członkiem rady nadzorczej Złotego Melona. Ma to takie znaczenie dla ewidentnego konfliktu interesów, jak to czy pryszcz wyskoczył na lewym, czy prawym… policzku, ale nie chcę dostarczać taniej podniety “komentatorom”, bo pomyłka z mojej strony jest ewidentna, co zawsze należy skorygować nawet jeśli dotyczy detalu.\noxygen49 26 marca 2014\tW\t13:22\na dla mnie to przerażające\nże taki burak i prostak (zachowania podczas wielu "występów" w telewizji) przez tyle lat potrafił\nz tylu mądrych, wykształconych ludzi z dużych miast również na państwowych stanowiskach "drzeć łacha" i robić z nich durni.\nStrach myśleć, że tacy ludzie rządzą naszym krajem.\nzwobot 26 marca 2014\tW\t14:10\nNajwiększym problemem jest brak obiektywnej kamery.\nWygrywałeś sprawę "publicznie" dzięki filmom z drugiej rozprawy. Supertv24 zrobiła dobrą robotę upubliczniając wszystko. Wielki bład że nie pojawili się na trzeciej rozprawie. Efekt byłby piorunujący. Widzę oczyma wyobraźni gify z Owsiaka krązące po sieci "nie pamiętam czy jestem prezesem". Tak się dzisiaj wygrywa pijarowo sprawy publicznie. Nie ma obrazu, nie ma sprawy. Kolejna rozprawa będzie równiez wazna. Warto byłoby nagrać i upublicznić księgową. Jeśli jest z tym problem proponuję publiczną zbiórkę na portalu na jakiegoś weselnego kamerzystę.\nMatka Kurka 26 marca 2014\tW\t15:49\nI jeszcze jedna informacja dla milicjantów z “Patrolu”. Jeśli jakiś smarkaty, choćby Rineo będzie nadal siał prowokacje po przedszkolu wykop.pl, że “moi koledzy” grozili mu w sadzie, czy na korytarzu, to skończy smarkaty w sądzie. Wszystkie osoby, jakie się pojawiły na sali sadowej widziałem PIERWSZY RAZ NA OCZY, potem przyjeżdżali na kolejne rozprawy, bez żadnej mojej namowy, czy nawet prośby. Nawet nie znam imion tych ludzi, z wyjątkiem jednego, który prosił mnie przez skrzynkę mailową o podanie daty rozprawy. Nie mam nic wspólnego z metodami, które stosuje spawacz z Wałbrzycha, wierny fan WOŚP i każdemu pajacowi, który się poważy stawiać mi takie zarzuty wytoczę po dwa procesy i karny i cywilny. Milicjanci mają rozwolnienie, bo tej sprawy Owsiak wygrać nie może, ale jeśli nadal będą się pojawiać prowokacje, to do przegranej szefa dołożę jeszcze parę porażek milicjantów-prowokatorów. Za “wariata ze Złotoryi” po sądach nie będę biegał, ale za kolegę bandytów będę smarkatych sprowadzał do pionu.\nmaciek2561 26 marca 2014\tW\t16:23\nI tak Trzymaj nie daj się bądź twardy Powodzenia !!\nMaciejos 26 marca 2014\tW\t21:59\nCodzienna lektura Kontrowersji daje obraz Pańskiego zapracowania, ale swego czasu wspomniał Pan że dziadydze nie popuści… Kiedy coś na ten temat poczytamy?\nMatka Kurka 26 marca 2014\tW\t22:28\nW tej chwili jest już\nW tej chwili jest już wszczęte dochodzenie.\nMaciejos 26 marca 2014\tW\t23:13\nciekawe czy przed sądem też bedzie tak kozaczył. Pozdrawiam i życzę wytrwałości w tym co Pan robi – kawał dobrej roboty.\nphi 26 marca 2014\tW\t16:03\nTermin następnej rozprawy.\nA kiedy następna rozprawa?\nedmund 26 marca 2014\tW\t17:25\nTVP ujawnia swoje wydatki na organizację WOŚP – ostatnie 10 lat\nPrezes TVP w liście otwartym do Owsiaka napisał, że z wielkim zaskoczeniem i przykrością przyjął jego pretensje i słowa oburzenia pod adresem TVP. Orzeł przypominał, że zaangażowanie finansowe TVP dla WOŚP przez ostatnie 10 lat wyniosło ponad 22 mln zł. – Telewizja Polska zawsze traktowała WOŚP jako misję, finansując ją przede wszystkim ze środków abonamentowych – zapewnił Orzeł. Prezes TVP odrzucił zarzuty Owsiaka zaniedbywania działalności misyjnej. – Życzę jeszcze więcej profesjonalizmu – zakończył prezes TVP.\nfragment wywiadu prezesa TVP Romualda Orzeł, link: http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114873,8090159,TVP_odpowiada_Owsiakowi__Zycze_wiecej_profesjonalizmu.html\ng@llux 26 marca 2014\tW\t18:09\nTo jest cenna informacja, ale\nz roku 2010. Co nie zmienia faktu, że przez 10 lat (2001 – 2010) WOŚP kosztował TVP 22 miliony. Część tych pieniędzy pochodziła z reklam, ale część z abonamentu. Swoją drogą co to kuźwa za misja "Róbta co chceta"?\nks.Jacek 26 marca 2014\tW\t22:11\njak okazać wdzięczność?\nto rzeczywiście przykre, że media patriotyczne prawie zupełnie Pana nie wspierają.Był jakiś wywiad w Republice, a poza tym niewiele. Czy można jakoś Panu okazać wdzięczność? Rozumiem, że przez kupno książki, ale może też w sposób prostszy?Sprzedaż koszulek z autografem, talon na balon, albo kurek wodnych?\nNo bo są te różne przepisy, ale wydaje mi się że może Pan cokolwiek sprzedawać i będzie to zgodne z prawem. Aukcja autografów na Allegro?\nMyślę, że conajmniej kilkuset wiernych czytelników kupi.\nMatka Kurka 26 marca 2014\tW\t22:34\nBroń mnie Panie Boże przed\nBroń mnie Panie Boże przed takimi pokusami. Rozumiem szczere intencje, ale nie umiałbym łączyć tej sprawy ze wsparciem materialnym, zresztą żadnej innej również. Jestem wdzięczny za obecność, za dobre słowo. Natomiast książka, reklamy, dobrowolne wsparcie dla portalu to zupełnie odrębna rzecz, która zależy tylko wyłącznie od woli Użytkowników i Czytelników i niech tak pozostanie.\nzbanowany_kierowca_bombowca 27 marca 2014\tW\t05:45\nzlodziejstwo starego koszernego pulpeta w czerwonych majtach\nWszystko jest cacy ale-\n– mother chicken zapomina czasami, moim zdaniem za czesto ze sprawa dotyczy klinicznie czystej pyskowki.\nBo od samego poczatku i do dzis chodzi o – krola zebrakow ,blagiera , czy jak tam to bylo, romskiego macho itp.\nWcale by nie zaszkodzilo gdyby podczas finansowych kombinacji i oczywiscie prostackich klamstw i matactwa ''prezesa'' czasem o tym przypomniec Wysokiemu Sadowi. I to jak najczesciej – jesli pojawia sie oczywiste klamstwo nalezy natychmiast to wypunktowac i jednoczesnie przypomniec Sadowi o co wlasciwie toczy sie walka. Jasne, ze Sad doskonale to wie ale drobny komentarz/ dygresja nigdy nie zaszkodzi.\nTemat jest jeden i nie nalezy go zbytnio ''rozwadniac'' ksiegowoscia.\nBo final musi byc taki – czy w swietle faktow slowa pokrywaja sie z rzeczywistoscia i byly uzasadnione czy nie i czy ogolnie rozumiane ich znaczenie ''pasuje'' do ''prezesa'' i tylko ''prezesa''. WOSP, Zloty Melon, Mrowka Cala itp to tylko jego prywatne gadzety. Jasne, ze musza byc przeswietlone ale tylko w kontekscie przekretow krola zebrakow i jego sitwy.\nOczywiscie to nie koniec bo jesli ''prezesowi'' sie nie uda udowodnic obrazy majestatu krola zebrakow , a na to powoli wychodzi, wtedy masz go na widelcu. Jesli mu sie uda sprawa bedzie walcowana dalej.\nZycze powodzenia. Sprawa nie jest trudna, przeciwnik smieszny, eksperci za jego plecami podobnie, profesorowie na zamowienie nic w tym kontekscie dac nie moga wiec uwazam, ze nie nalezy jej niepotrzebnie komplikowac.\nA juz tak na marginesie, Owsiak rzeczywiscie ma cos z glowa.\nSluchajac go uwazam, ze te pare miesiecy w wariatkowie , za mlodu, to nie byla symulacja.\nOn wykazuje oczywiste symptomy schizofrenii. A ryj ma typowo ''downowski''.\nPorozmawiaj z psychologiem, jak takiego typa mozna wyprowadzic z rownowagi. To by sie przydalo na sali sadowej. Popatrz na jego filmy – czasami hyperaktywny i lisio sprytny, chwilami jednak tez zdolowany, ponury i glupawy.\nTo, ze bierze tabletki na uspokojenie to 100 % ale mimo wszystko sprobuj. Beda jaja !\nsolano 27 marca 2014\tW\t05:46\nKolejny diagnostyk sie znalazł, taki że rany boskie\nPozwól, że Ci medycznie wyjaśnię kilka rzeczy.\nSchizofrenia przejawia się wyłącznie melancholią, nie stanem maniakalnym, w jakim zdaje się przebywać Owsiak. Schizofrenik nie jest w stanie tak funkcjonować. Może pomyliła Ci się (oczywiście niechcący) schizofrenia z chorobą dwubiegunową.\nTwarze zespołu Downa są zupełnie inne. Najpierw trzeba zobaczyć, potem o nich pisać.\nGdyby brał tabletki na uspokojenie, to był był uspokojony, a nie popędliwy.\nMoja rada: najpierw wytrzeźwiej, potem pomyśl, potem zacznij pisać.


Nasza wizja, to stać się najbardziej zrównoważonym ekologicznie producentem bagażu na świecie. Koncentrujemy się zarówno na tym jak powstają nasze produkty, jak i na ich trwałości. Nowa walizka Proxis została tak stworzona, aby wytrzymać lata podróży i być z Tobą, gdziekolwiek będziesz. Wraz z nią oferujemy plan serwisowy, który towarzyszy Ci przez cały okres eksploatacji walizki - Samsonite wecare. Program ten zapewnia bezproblemową usługę naprawy, recykling, lub ponowne użycie.\nZarejestruj swoją walizkę proxis\nCZEMU PROXIS JEST ZRÓWNOWAŻONY\nNadające się do recyklingu pokrywy\nRecykling lub Ponowne użycie\nProxis zosłał stworzony przez nasz własny doświadczony zespół badawczy. Opracowali Roxkin™, innowacyjny i niezwykle wytrzymały materiał, z którego wykonane są pokrywy tej walizki. Kolekcja wytwarzana jest w naszym zakładzie produkcyjnym na Węgrzech, co gwarantuje mniejsze odległości transportu. Zakład pracuje w 100% dzięki odnawialnej zielonej energii. Po dokładnym programie testów jakości Twój Proxis jest gotowy - by wytrzymać lata podróży.\nPOKRYWY KTÓRE MOŻNA PODDAĆ RECYKLINGOWI\nPokrywy walizki Proxis są wykonane z Roxkin™ - innowacyjnego materiału, który jest bardzo odporny na wszelkie obciążenia. Jest on wyjątkowo wytrzymały dzięki swojej wielowarstwowej strukturze. Pokrywy Roxkin™ są wykonane z polipropylenu i całkowicie nadają się do recyklingu. Pod koniec cyklu życia każdej walizki Proxis - można ją poddać recyklingowi, lub ponownie użyć.\nBEZPROBLEMOWA USŁUGA NAPRAWY\nW ciągu 10-letniego okresu gwarancyjnego, zarejestrowany produkt poza normalną gwarancją uzyska pierwszeństwo naprawy w naszych centrach serwisowych i uzyska dostęp do usług dodatkowych w ramach naszego programu wecare Samsonite:\nPROSTA USŁUGA SERWISOWA\nw przypadku konieczności naprawy produktu (bez zbędnych pytań)- obejmuje także uszkodzenia transportowe (na przykład spowodowane przez linię lotniczą) - nie obejmuje to drobnych uszkodzeń o charakterze kosmetycznym, ani szkód spowodowanych niewłaściwym użytkowaniem - co wyjaśniono poniżej (*).\nzapewnimy Twojemu produktowi gruntowny przegląd w naszym serwisie. W razie potrzeby wyczyścimy go i wymienimy kółka, aby mieć pewność, że walizka Proxis zawsze będzie tak funkcjonalna jak w dniu zakupu.\nMINIMALNY ŚLAD EKOLOGICZNY NA KONIEC UŻYTKOWANIA PRODUKTU\njeśli Twoja walizka nie będzie nadawała się do naprawy (*), wymienimy ją i poddamy recyklingowi. W ten sposób zadbamy o to, aby pozostawiony przez nią ślad węglowy został zredukowany do minimum. Zapewnimy dostępność części zamiennych do głównych komponentów. Nieliczne komponenty, które na daną chwilę nie będą kwalifikować się do recyklingu czy ponownego użycia - zostaną zutylizowane, a my nadal będziemy szukać zrównoważonych rozwiązań wycofania z eksploatacji również i tych części.\nPODDAMY RECYKLINGOWI LUB PONOWNIE UŻYJEMY TWOJĄ WALIZKI PROXIS\nPo co najmniej 5 latach użytkowania (w ramach zobowiązania Samsonite wecare do zrównoważonego rozwoju) z przyjemnością poddamy recyklingowi lub ponownie użyjemy twoją walizki Proxis, jeśli tylko uznasz, że zakończyła ona swój okres służby dla Ciebie. Nieliczne komponenty, które obecnie mogą jeszcze nie kwalifikować się do recyklingu lub zmiany sposobu ich przeznaczenia, zostaną prawidłowo zutylizowane, bowiem nadal będziemy szukać zrównoważonych rozwiązań dotyczących wycofania z eksploatacji również i tych części.\nPODDAJ RECYKLINGOWI BĄDŹ UŻYJ PONOWNIE & ODBIERZ NAGRODĘ\nPo poddaniu recyklingowi, lub ponownym wykorzystaniu używanej walizki Proxis - otrzymasz w podziękowaniu kupon rabatowy -10%. Ważność kuponu to 12 miesięcy. Będzie go można wykorzystać przy następnym zakupie Samsonite.\nDODATKOWE 10 LAT USŁUGI RECYKLINGU LUB PONOWNEGO UŻYCIA\nUsługa recyklingu lub ponownego użycia produktu jest ważna przez dodatkowe 10 lat ponad istniejący 10-letni okres gwarancyjny, a więc będzie można z niej skorzystać od 5 do 20 lat po zakupie produktu.\nZarejestruj swoją walizkę, by stać się beneficjentem programu Samsonite wecare:\nSpersonalizuj bezpłatnie swoją walizkę na przywieszce adresowej przy zakupie lub podczas rejestracji * Bezproblemowa usługa serwisowa\nPoddamy recyklingowu, lub ponownie użyjemy Twoją walizki\nTrwała zmiana wymaga czasu.\nTo podróż, a nie wyścig.\n(*) Nasz plan serwisowy nie uwzglęnia uszkodzeń spowodowanych niewłaściwym użytkowaniem produktu, jego normalnym zużyciem, czy uszkodzeniami kosmetycznymi - takimi jak: zadrapania, wgniecenia, plamy, zmiany koloru, bądź inne zmiany w wyglądzie produktu.\nElementy elektryczne i elektroniczne oraz połączenia, kable, adaptery i baterie są objęte wyłącznie gwarancją prawną lub ustawową, która może różnić się w zależności od stanu lub kraju.


Długo oczekiwany smak LOVE, teraz już także w Polsce. Bądź z nami na największej premierze tego roku!\nZakochać się to coś najpiękniejszego na świecie - a miłość zawsze chodzi parami. Tak więc razem ze swoją sympatią ekscytuj się słodko-kwaśną esencją jagód goji, połączoną z naturalnym smakiem granatu, i zwieńczoną miłym akcentem wyciągu z schisandry. Smak LOVE łączy to orzeźwiające trio na cześć prawdziwej miłości.\nGranat - Jagody goji - Schisandra\n1x zestaw szklanek LOVE, 1x szklana słomka LOVE, 24 mikrodrinki LOVE\n1x szklanki & słomki, 1x karafka, 48 LOVE/NERO mikrodrinki\nAkcesoria do przezroczystych butelek LOVE (1 zakrętka LOVE, 1 pokrowiec neoprenowy LOVE)\n2 ekologiczne i trwałe słomki ze stali nierdzewnej ze szczotką do czyszczenia\nDołącz za darmo do klubu waterdrop® i miej priorytetowy dostęp do najświeższych informacji i produktów.


Solidne precle SEO » Krok po kroku z budową własnego domu\nDla wielu z nas proces jakim jest budowa własnych czterech ścian jest tą chwilą w życiu każdego, która wywołuje zarówno wiele dylematów jak i fascynacji. Jednak zanim jeszcze nasz ukochany domek powstanie i będzie można w nim mieszkać musimy przejść przez bardzo wiele kłopotów związanych z dokumentacją i planami a następnie z samym etapem budowy oraz aranżowania. Dla wszystkich ludzi, którzy planują budować swój własny dom na kredyt istotne są wiadomości i nowinki, które odnoszą się do przepisów budowlanych jak również przepisów dotyczących kredytu. Dlatego też warto poruszyć cały temat i omówić które dokumenty mogą być potrzebne w momencie kupna na kredyt. Tak na prawdę sprawa nie jest prosta i jednoznaczna gdyż zależą różne sprawy od tego jaki dom kupujemy i czy kupno jest na rynku pierwotnym, wtórnym czy też inaczej. W przypadku rynku pierwotnego, niezbędne będą takie rzeczy jak: umowa przedwstępna, wypis z ksiąg wieczystych, pozwolenie na budowę i wypis z rejestru gruntów. Budowa domu jednorodzinnego i kredytowanie jeśli dokonujemy kupna na rynku wtórnym różni się delikatnie jeśli chodzi o dokumenty, otóż są to m.in: odpisy z ksiąg, dokumenty potwierdzające właściciela, umowa przedwstępna a także wycena szczegółowa wycena rzeczoznawcy.Oczywiście wszystkie przypadki są inne dlatego też zazwyczaj najbardziej trafnej odpowiedzi udzieli nam w tym przypadku np. bank w którym ubiegamy się o kredyt i tam należy zasięgnąć dokładnych wiadomości zwłaszcza, że zobowiązanie takie będzie „za nami chodzić” przez najbliższe lata dlatego warto szczegółowo wszystko przemyśleć wpierw.\nTytuł: Krok po kroku z budową własnego domu\nPage Rank: N/A (stan na 7 kwietnia 2020 13:31)\nTagi: budowa domu, budownictwo, kredyty mieszkaniowe, wnętrza\ngooglebot: 72 (ostatnio: 14.04.2020 14:36:17)\nyahoo: 7 (ostatnio: 01.06.2016 01:40:30)\nKrok po kroku z budową własnego domu


Budżet obywatelski nielegalny\nTeraz ja - Budżet obywatelski nielegalny?\nKażda inicjatywa budująca społeczeństwo obywatelskie jest godna pochwały. Budżet obywatelski jest narzędziem, angażującym mieszkańców danego terenu, dając im bezpośrednią możliwość artykulacji swoich potrzeb. Nie można go traktować po macoszemu jako element politycznego happeningu, tym bardziej, że w Elblągu jest to część prawa miejscowego.\nNa wstępie warto zauważyć, że przeprowadzenie wyboru propozycji nie jest zorganizowane optymalnie, co do kosztów. Ankiety są drukowane na kredowym papierze o niestandardowym formacie. W pobliskim, oczywiście znacznie mniejszym, Pasłęku ankiety były zwykłymi kartkami A4, powielonymi na kserokopiarce. Nie widzę żadnych przeszkód, by i takie rozwiązanie funkcjonowało w Elblągu, tym bardziej, że dopuszcza się w naszym mieście samodzielny druk ankiety. Kolportaż tychże ankiet warto by połączyć z dystrybucją innych materiałów z Urzędu Miejskiego. Co roku elblążanie dostają do swoich skrzynek pocztowych decyzje, co do wysokości podatku od nieruchomości, czy też magazyn samorządowy. Wspólne doręczenie ww. dokumentów byłoby na pewno tańsze.\nPowyższe sprawy, w przeciwieństwie do kolejnej wątpliwości, nie rzutują jednak na legalność wyboru wniosków budżetowych przez mieszkańców. Na samym końcu ankiety widnieje taka oto sentencja: „Jednocześnie składając niniejszy podpis oświadczam, że wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia procedury głosowania w sprawie budżetu obywatelskiego miasta Elbląg (art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, Dz.U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.).” Niestety nie ma nigdzie miejsca przeznaczonego na podpis. Nie ma też wymogu samodzielnego uzupełnienia ankiety. To samo dotyczy ankiety, którą można wypełnić w formie elektronicznej. Oczywiście nie mam na myśli podpisu, ale przyjęło się by akceptację (np. przetwarzania danych osobowych) w formie elektronicznej potwierdzić samodzielnym zaznaczeniem odpowiedniego pola.\nWe wszystkich dotychczas podpisywanych przeze mnie dokumentach, czy to w urzędach, przedsiębiorstwach, czy stowarzyszeniach, musiałem samodzielnie zgadzać się na przetwarzanie danych osobowych. Nie jestem prawnikiem, ale ta konstrukcja zaproponowana w Budżecie Obywatelskim 2015 wydaje mi się wątpliwa. Mam jednak nadzieję, że takie niedopatrzenie nie zepsuje czystej idei elbląskiej samorządności.


Duże chłopaki w lesie i w kuchni. - Tlim Custom Knives - knives.pl - ostra dyskusja\nDuże chłopaki w lesie i w kuchni.\nAutor Wątek: Duże chłopaki w lesie i w kuchni. (Przeczytany 6622 razy)\n« dnia: 31-08-2010, 10:24:20 »\nZabrałem na weekend dużego Bushcrafta XL oraz Obozowca, oba z serii FG, na małą wycieczkę. Poszliśmy do lasu gdzie wypróbowałem oba noże. Wybaczcie, że z lasu mam nie za wiele zdjęć, ale ciężko było o chętnego do współpracy fotografa w okolicy gdzie występowały grzyby... ile ja się musiałem nawołać i naprosić o tę jedną fotkę...\nPierwsze wrażenie – duuuuuże skubańce.... Zarówno Obozowy jak i Bushcraft XL to noże zdecydowanie duże, mocne, lubiące pracę w terenie. Brakowało mi w trakcie łazikowania po lesie jakiejś porządnej pochewki, bo noszenie „za paskiem” lub w tymczasowych ochraniaczach tej wielkości noży nie jest zbyt bezpieczne i wygodne. Ale daliśmy radę\nWykonanie – jak to w serii FG bez fajerwerków, ale bardzo przyzwoite. Nie wiem, czy się nie mylę, ale wydaje mi się, że hartowanie jest minimalnie inne niż we wcześniejszych wersjach FG – Nessmuku, Hunterku i Buscrafcie – niższa twardość? Troszkę jakby inaczej się podostrza. Ale to muszę dopiero sprawdzić...\nBush – dla mnie idealna wersja, z pochylonym grzbietem głowni, o kształcie idącym w kierunku spearpoint. Znacznie lepszy do standardowego Bushcrafta FG do wszelakiego rąbania, batonowania itp.\nObozowy – nieco bardziej „pochylona” głownia, szersza i dłuższa. Znaczny zapas mocy do większości prac na biwaku. Podoba mi się nieco zmieniona proporcja w stosunku do Bushcrafta XL – dłuższe ostrze, krótsza rękojeść. Wyważony bardziej na ostrze co znacznie poprawia efekty przy rąbaniu. Spokojnie może zastąpić Nessmuka w typowych dla niego zadaniach a jednocześnie pozostaje prawie tak precyzyjny jak Bushcraft.\nOba noże świetnie spisywały się przy cięciu/rąbaniu gałęzi, batonowaniu, korowaniu, przerąbywaniu średniej grubości drzewek i podobnych pracach. Zarówno przecinanie „z przyłożenia” jak i cięcie długimi pociągnięciami były bardzo łatwe. Oba noże świetnie radzą sobie z twardszymi materiałami.\nOdporność na korozję – jak do tej pory noże umyte w zimnej wodzie, wytarte i schowane po każdym wyjściu do lasu lub po użyciu w kuchni nie miały śladów rdzy.\nUżycie w terenie do cięższych prac (w skali od 1 do 6): Obozowiec 6, Bushcraft 6\nUżycie w terenie do nieco lżejszych prac: Obozowiec 5, Bushcraft 5,5\nUżycie w terenie do najlżejszych i precyzyjnych prac: Obozowiec 3, Bushcraft 3,5\nPo wycieczce do lasu przyszedł czas na działanie w kuchni - skala od 1 (całkiem źle) do 6 (ideał).\nAktorzy: Bushcraft XL, Obozowiec, oraz dla porównania mały Chromik.\nBush XL – 5\nObozowiec – 4,5 – nieco lepiej (na 5) przy mocniejszym nacisku na twarde, mocniej zmrożone mięso\nChromik – 5 – lekko krótkie ostrze ale tnie pięknie\nDla porównania - RAT-1 Folder - 5\nBush XL – 4,5 – radzi sobie ale trochę łupie zamiast ciąć\nObozowiec – 4,5 – radzi sobie ale trochę łupie zamiast ciąć\nChromik – 5\nUwaga – zastosowanie nieco innej techniki, polegającej raczej na pociągnięciu nożem niż wywieraniu nacisku z góry, zarówno bushcraft XL jak i obozowiec znacznie mniej „łupią” a więcej tną płynnie.\nBush XL – 4 – trochę duży ale spokojnie sobie radzi\nObozowiec – 4 – trochę duży ale spokojnie sobie radzi\nObieranie i krojenie ogórków\nI to jak na razie tyle wrażeń Bardzo się cieszę, że Tlim tak rozwija serię FG.\n« Ostatnia zmiana: 31-08-2010, 11:05:42 wysłana przez Pikom »\nNa stanie, sprzedam: Na zbyciu kilka noży\nOdp: Duże chłopaki w lesie i w kuchni.\n« Odpowiedź #1 dnia: 31-08-2010, 10:48:45 »\nPodobne testy miałem zamiar zrobić z Bushcraftem XL (czekam na zapochwowanie) tyle że z użyciem kamery. Nic straconego, zamówiłem tą drugą wersję:)\n« Odpowiedź #2 dnia: 31-08-2010, 10:51:42 »\nBardzo fajne noże, miałem w ręku i choć rękojeści są duże, to w moich małych dłoniach leżały bardzo wygodnie .\nDzięki za tekst i fotki Pikom .\n« Odpowiedź #3 dnia: 31-08-2010, 18:46:45 »\nZacnie! Nie mogłem się doczekać, żeby zobaczyć więcej fotek Obozowego... Kiedyś jeden z nich będzie mój\n« Odpowiedź #4 dnia: 31-08-2010, 18:59:48 »\nDzieki za recke i fotki.\nJa narazie zamowilem Bushcrafta 2. Poniewaz te wyszly w miedzyczasie, to zastanawialem sie nad zmiana zamowienia na XL, ale stwierdzilem, ze i tak go chce a zawsze bede mogl zamowic drugi\n« Odpowiedź #5 dnia: 01-09-2010, 00:02:19 »\nDzięki za test Piotrek. Od pewnego czasu chodzi z mną ten duży bushcraft.\n« Odpowiedź #6 dnia: 01-09-2010, 02:24:54 »\nfajny teścik i dobra reklama dla Tlima\n« Odpowiedź #7 dnia: 06-09-2010, 17:43:45 »\nDzięki za teścik. Bushcraft XL jest dla mnie jak tralala A tak z innej beczki to nie mogę wyjść z podziwu dla Tlima. Jako jedyny wyciągnął wnioski z często pojawiających się zapytań o noże custom ok. 200zł i stworzył dość szeroką serię FG. TAK TRZYMAĆ!\n« Odpowiedź #8 dnia: 23-11-2010, 21:00:48 »\nPikom - chyba wszystkie "modele" FG kupiłeś po sztuce, gratuluję kolekcji i troche zazdroszczę\n« Odpowiedź #9 dnia: 23-11-2010, 22:01:29 »\nmój łapie kolory od wszystkiego. np schabik.\n« Odpowiedź #10 dnia: 24-11-2010, 03:06:59 »\nA jak o niego dbasz?\nBo mam kuchenniaczki z nc6, które płuczę tylko w zimnej wodzie po używaniu w kuchni i wycieram do sucha, tak od jakiegoś czasu praktycznie dzień w dzień i tylko spatynowała się stal od warzyw, jak na razie zero rdzy.\n« Odpowiedź #11 dnia: 24-11-2010, 08:02:11 »\nrdza w zyciu. od czubka do brzuszka kt jest niebieskawo sina. choć i miejscami jest brązowawe, ale raczej wyglada jak przebarwienie a nie nalot.po pokrojeniu ogórka konserwowego i zrobienia dziury w schabie. warunki domowe, więc umyty i wytarty pózniej.\n« Odpowiedź #12 dnia: 24-11-2010, 09:18:11 »\n« Odpowiedź #13 dnia: 23-02-2011, 19:41:53 »\nPodoba mi sie ten Bushcraft XL. Problem w tym, że podoba mi sie też Dropek. Nożyki o podobnych wymiarach, lecz różnych kształtach głowni.\n« Odpowiedź #14 dnia: 23-02-2011, 19:45:22 »\na dlaczego uważasz to, że podobają Ci się oba za problem?\n« Odpowiedź #15 dnia: 23-02-2011, 22:21:51 »\nBo w tej chwili mógłbym wybrać tylko jeden(kasa)\n« Odpowiedź #16 dnia: 23-02-2011, 23:25:29 »\nProponuję pomacać, Bushcraft XL jest raczej pod dużą dłoń. Pogadaj z Tlimem.\nStrona wygenerowana w 0.25 sekund z 42 zapytaniami.


Skip Hop Zoo Saszetki na przekąski 2 szt. - Biedronka w Sklep dla dzieci - MamaPlus.pl\nSkip Hop Zoo Saszetki na przekąski 2 szt. - Biedronka\nSaszetki na przekąski Zoo Skip Hop - Biedronka to naprawdę super sprawa! W zestawie znajdują się 2 sztuki niezwykle praktycznych, wielorazowych, a także pojemnych torebek na drugie śniadanie, które wspaniale sprawdzą się przy wielu okazjach!\nPrzekąski przechowywane w wesołych opakowaniach z podobiznami zwierząt, będą wyglądały jeszcze apetyczniej, dzięki czemu łatwiej zachęcimy malucha do jedzenia zdrowych, pożywnych produktów. Torebki na drugie śniadanie dla dzieci są częścią bogatej kolekcji Zoo Skip Hop. Można do nich dobrać także inne akcesoria z tej samej serii Zoo Biedronka.


Jedną z najważniejszych rzeczy w życiu każdej osoby jest jedzenie. Dlatego dzisiejszy post będzie dotyczył mojego sposobu żywienia, czyli zmodyfikowanego na moje potrzeby paleo. Paleo jest dietą polegająca na jedzeniu pożywienia bogatego odżywczo. Nie liczę kalorii, staram się wybierać produkty, które wiem, że dostarczą mojemu organizmowi jak najwięcej energii, witamin i sprawią, że będę najedzona na kilka godzin, o co do tej pory było ciężko. Pierwszym krokiem było wykluczenie produktów zawierających gluten, następnie pozbyłam się z mojego jadłospisu nabiału i innych przetworzonych rzeczy.\nOto jak wygląda moja dieta w tej chwili:\n- ryby (głównie łosoś, pstrąg, czy też dorsz)\n- wszelkiego rodzaju drób\n- dziczyzna (uwielbiam dzika!)\n- owoce morze (tutaj królują krewetki)\nJadam je zazwyczaj w posiłkach okołotreningowych, gdy dzień spędzam bardziej leniwie to jedyne węglowodany jakie jem pochodzą z ogromnej ilości warzyw.\n- orzechy (bardzo rzadko i uprzednio namoczone)\n- nasiona (tak samo jak orzechy, jedynie sporadycznie)\n- herbaty różnego rodzaju\n- mleko kokosowe/ryżowe\n- produktów zawierających gluten\n- nabiału (chyba, że uda mi się zdobyć dobrej jakości)\n- cukru, syropu glukozowo-fruktozowego, czy też innych sztucznych słodzików\n- żywności przetworzonej (różnego rodzaju batonów, ciasteczek, paluszków)\n- nie pijam żadnych soków, wód smakowych, coca-coli itd.\n- brązowego ryżu, który jest bardzo antyodżywczy\n- tłuszczy trans\nPostaram się co jakiś czas wrzucać posty z potrawami, które jadam.\nEtykiety: JEDZENIE, PALEO\nSama nie wiem od czego zacząć. Pomysł z założeniem bloga krążył za mną już od jakiegoś czasu. Wszystko zaczęło się od tego, że ostatnimi czasy stałam się bardzo leniwą, pochmurną osobą. Całkowitym przeciwieństwem tego jaka byłam do tej pory. Z osoby tętniącej życiem i pełnej optymizmu stałam się mrukliwym gburem, który wszystko ma gdzieś.\nDlatego, dzisiaj nastał ten moment, gdy chcę przywrócić dawną siebie i mam nadzieję, że ten blog mi w tym pomoże. Będzie to taki mój kącik w Internecie, w którym będę zamieszczać posty dotyczące rozwoju, aktywności fizycznej, diecie paleo oraz inne związane z szeroko pojętym tematem dbania o siebie. Mam nadzieję, że każdy znajdzie tutaj coś dla siebie.


"Fabiański" i "Lewy" posadzeni przy szkole - jarocinska.pl - wiadomości - informacje - ogłoszenia – portal - Jarocin - jarocinska.pl\nArtykuł: "Fabiański" i "Lewy" posadzeni przy szkole\nfot. arch. szkoły w Boguszynie\nNowe Miasto nad Wartą. W Boguszynie odbyła się wielka akcja sadzenia drzew. W sumie przybyło ich aż 75 - wszystkie znalazły się tuż przy szkole. Każde drzewko otrzymało swoją nazwę. Fantazja uczniów była ogromna - zasadzono m.in. "Fabiańskiego" i "Lewego".\nWielka akcja była częścią realizowanego w szkole projektu regionalno-ekologicznego. - Cieszyła się dużym powodzeniem wśród uczniów - opisuje dyrektor placówki, Irena Borusiak. Jak zaznacza, inicjatywa była też przede wszystkim prawdziwą, żywą lekcją przyrody. - Mamy nadzieję, że wszyscy ją zapamiętają i nabiorą szacunku dla natury, której jesteśmy częścią - dodaje.\nCzęść zasadzonych drzewek podarowało nadleśnictwo z Jarocina, a część zorganizowała sekretarz gminy, Gabriela Kosmala. W sumie posadzono ich aż 75 na terenie całej szkoły - między innymi na placu zabaw, przy płocie oraz z przodu placówki. - Mamy nadzieję, że wszystkie się przyjmą - podkreśla dyrektorka.\nWarto zaznaczyć, że każdy miał prawo do nazwania zasadzonego przez siebie drzewka. Pojawiło się więc jedno o wdzięcznym imieniu „Gabriela” (nadane przez sekretarz gminy), był też „Krzysiu” (zasadzony przez sołtys Boguszyna Zofię Kędziorę), „Irena” (dyrektor szkoły) czy „Lena” (imię wnuczki pani pedagog). Nie zabrakło też różnych wymyślnych nazw jak „Gucio”, „Spikey”, które nadawali sami uczniowie. Fani piłki nożnej nie zapomnieli z kolei o swoich idolach - posadzono więc także jedno drzewko o imieniu „Fabiański”, a drugie nazwano „Lewy”.\nAkcję przeprowadzano parami: uczeń klasy VI działał wraz w wybranym przez siebie kolegą lub koleżanką z klasy młodszej.\n- Przyjemnie było patrzeć na współpracę poszczególnych uczniów. Miło było też słuchać ich deklaracji, iż za parę lat wrócą do szkoły, by zobaczyć, jak mają się ich drzewka. Pamięć o tej akcji będziemy pielęgnować i na pewno zadbamy o sadzonki - zaznacza dyrektor Irena Borusiak.\nW ramach projektu uczniowie zbierali też makulaturę. Zbiórka odbywała się w ramach konkursu. Wśród uczniów podstawówki wygrała klasa II (zebrała aż 650 kg!) a wśród przedszkolaków oddział 3- i 4-latków (865 kg!). - Oddziały przedszkolne w nagrodę pojadą na dodatkową wycieczkę - zaznacza szefowa szkoły w Boguszynie.\nTrzeba było patriotycznie nazwać Janusz, Grażyna, Brajan i Dżesika.... hahaha...


Wielkiej Brytanii grożą puste półki i panika na święta - rp.pl\nPublikacja: 23.09.2021 12:04\nPuste półki w supermarkecie w Londynie\nAndrew Woolfenden, dyrektor ds. dystrybucji i realizacji w Tesco, ostrzega, że przed świętami Bożego Narodzenia nastąpi powrót paniki i pustych półek – pisze Business Insider Polska. Największa sieć supermarketów w Wielkiej Brytanii ujawniła, że cierpi na niedobór 800 doświadczonych kierowców samochodów ciężarowych. I to mimo faktu, że od lipca oferuje swoim nowym pracownikom premię w wysokości 1000 funtów.\nPrzedstawiciele sieci wzywają lokalny rząd do złagodzenia ograniczeń dla zagranicznych pracowników, aby pomóc złagodzić kryzys w łańcuchu dostaw.\nNa całym brytyjskim rynku może brakować nawet 100 tys. kierowców. Z problemem tym zmaga się jednak cała Europa. Według szacunków najgorsza sytuacja pod tym względem jest w Polsce. Tu liczbę wakatów szacuje się na ponad 120 tys. Wielką Brytanię problem dotyka jednak ze zdwojoną siłą przez zmiany na granicach wywołane brexitem.


Przed wojną była to wieś Matschdorf. Zaczęliśmy od próby odnalezienia starego cmentarza. Uzbrojeni w przedwojenną mapę i zapał pochodziliśmy trochę po lesie, aż w końcu natknęliśmy się na ślady wskazujące, że własnie tu, w tym miejscu, mógł być ów poszukiwany cmentarz.\nNie było za dużo tych śladów. Ot, kilka zrujnowanych grobów i w sumie żadnego nagrobka.\nAle najciekawsze, że całkiem niespodziewanie znaleźliśmy cały, nieuszkodzony, metalowy krzyż nagrobny leżący sobie na zamarzniętych liściach. Na znacznie bardziej czytelnych reliktach cmentarzy nie udało nam się odnaleźć takiego krzyża w całości. Najczęściej tylko ułomki krzyży, których nie zabrali złomiarze. A tu proszę, grobów prawie nie ma, a krzyż tak sobie leży.\nKolejnym punktem naszego programu w Maczkowie był pałac. Wybudowany pod koniec XVIII wieku w stylu klasycystycznym, po wojnie we władaniu PGR. W latach 70-tych należał do kombinatu rolnego w Cybince. Począwszy od lat 80-tych do 1993 roku budynek stał i niszczał nieużytkowany. Późnej został zakupiony przez prywatnego właściciela, który w latach 1993 -1995 przeprowadził remont dworu z przeznaczeniem na hotel.\nChoć sam budynek pałacu jest kawałek oddalony od głównej drogi, to jego obecność zdradzają resztki ozdobnego ogrodzenia ciągnącego się wzdłuż ulicy. To jedna z bramek prowadzący na teren parku. Kiedyś była w niej ozdobna furtka ale została "zabezpieczona".\nIdąc wzdłuż ogrodzenia trafiamy wreszcie na główną bramę wjazdową o ewidentnie PGRowskiej proweniencji.\nPałac skromnie skrywa się przed obiektywem za dorodnym drzewem.\nTo zdjęcie pałacu z roku ok 1913, kiedy tak się jeszcze nie chował za drzewami.\nFront pałacu w swej prawie całej okazałości.\nZachowały się oryginalne drzwi pałacowe.\nA na nich kołatki ze smutnym lwem.\nI tył pałacu. Znacznie ciekawszy i bogatszy w detale architektonicznie niż front. Niestety, ciężko go sfotografować przez drzewa i krzewy, które skutecznie przysłaniają budynek.\nTak kiedyś to wyglądało bez roślinności.\nResztki oryginalnej posadzki na ganku.\nJeden z wspomnianych detali architektonicznych: Lwia głowa ujęta w ornament wolutowo-małżowinowy i zwieńczona muszlą. Wyżej kroksztyny z wolutami i liściami akantu.\nW parku w pobliżu drogi stoi pomnik zapewne poświęcony niemieckim żołnierzom poległym podczas 1 wojny światowej. Identyczny pomnik stoi w Gądkowie Wielkim (Lubuskie - część 2) Tak samo jak w Gądkowie, napisy zostały zatarte. Ale ten pomnik w odróżnieniu od pomnika w Gądkowie nie otrzymał nowego zwieńczenia.\nDziś pałac w Maczkowie stoi niezamieszkały i z tego co słyszałem, jest pod "opieką" komornika. Widać niestety, jak z braku właściwego zabezpieczenia oraz właściciela z prawdziwego zdarzenia, remont, który został wykonany pod koniec lat 90-tych, powoli obraca się w niwecz i znowu pod wpływem wilgoci tynki odchodzą od ściany, a pałac powoli marnieje.\nWIĘCEJ INFORMACJI O PAŁACU W MACZKOWIE\nStanęło przed nami wyzwanie odnalezienia wsi, której już nie ma na mapach Polski, i o której mało kto już pamięta. Przed wojną miejscowość ta nosiła nazwę Gräden i w sumie nadanie jej polskiej nazwy Grodno nie miało już żadnego praktycznego znaczenia, bowiem historia wsi Gräden zakończyła się w roku 1945. Według spisu powszechnego z maja 1939 roku, Gräden liczyło sobie 140 osób. We wsi był cmentarz i kościółek. Najokazalszym budynkiem był dworek, czy też kwatera myśliwska. Nie wiem, czy mieszkańcy wsi ewakuowali się za Odrę jeszcze w czasie trwania wojny, czy też zostali przesiedleni już po wojnie. Fakt jest faktem- wieś opustoszała, a polscy osadnicy nie kwapili się do jej zasiedlania. Powód ? Wystarczy spojrzeć na mapę. Mała wieś z dala od głównej drogi, pośrodku lasu i mokradeł. Kto by tam chciał mieszkać, skoro wszędzie było pełno pustych domów do zamieszkania bliżej cywilizacji. Zatem po wojnie puste budynki zwykłą koleją losu zaczęły niszczeć i zapewne stały się kopalnią materiałów budowlanych dla innych okolicznych wiosek.\nDziś ślady zabudowań są już mało czytelne i tylko gdzieniegdzie widać jeszcze przysłowiowy kamień na kamieniu, który pozostał ze wsi Gräden.\nAleja w środku lasu wskazuje drogę do nieistniejącego już Gräden.\nPrzy drodze pojawiają się pierwsze resztki fundamentów. Chyba jesteśmy już we wsi.\nGórki usypane z gruzów wskazują, gdzie stały domy.\nCzasem ponad ziemię wystają jakieś bardziej zwarte fragmenty budowli.\nA to jakiś chyba zbiornik wykonany z betonu.\nA to chyba najbardziej okazała i najbardziej rozpoznawalna część zabudowań wsi. Brama prowadzącą niegdyś do dworku myśliwskiego.\nNiestety z samego dworku zostały już tylko reszki fundamentów i piwnic.\nObalony i stopiony z przyroda słup do bramy wjazdowej. Widać jeszcze zawias.\nZasypane wejście do piwnicy dworku myśliwskiego. Ktoś chętny na kopanie ?\nTo resztki posadzki wydobyte przez odwiedzających to miejsce poszukiwaczy skarbów, archeologów hobbystów i innych detektorystów.\nNa ślady ich działalności napotykamy co chwilę.\nZnaleźli np. ten sagan żeliwny w częściach.\nI te zawiasy drzwiowe\nI owo kółko żelazne z łańcuchem.\nA my znaleźliśmy pierwsze Śnieżyczki przebiśniegi :-) A poważnie pisząc, to nie wiem za bardzo, co chcieliby w takim miejscu jak to znaleźć poszukiwacze z wykrywaczami metali, poza mnóstwem wszelakiego złomu, który zawsze wala się koło domostw.\nNiestety poszukiwanie śladów bytności człowieka mocno utrudniały wiatrołomy zalegające wszędzie. To efekt ostatniej wichury.\nJak do tej pory, niewiele udało się naleźć materiałów o tej wsi. Może się jeszcze do czegoś dogrzebiemy. Na razie z grafik mamy pocztówkę przedstawiającą wspomniany wyżej dworek, czy też kwaterę myśliwską :\nDrugą pocztówkę przedstawiającą kilka innych zabudowań Gräden którą przesłał nam Damian (dziękujemy).\nOraz grafikę którą podesłała nam Ewka Marchewka (dziękujemy), a która to przedstawia owce Karakulschaf, czyli rasę owiec Karakuł z południowo-zachodniej Azji z dworkiem myśliwskim w tle.\nGräden na mapie\nW Boczowie (niem. Bottschow) był kiedyś pałac prawdopodobnie z XVIII wieku, po którym jako wspomnienie została ta brama wjazdowa:\noraz kilka pocztówek:\nPałac zniszczony został w roku 1945 i nigdy nie został odbudowany. Szkoda. Ładny był.\nZ namacalnych śladów historii trafiliśmy w Boczowie na lapidarium na miejscowym cmentarzu. To fajnie, że coraz częściej poniemieckie nagrobki nie walają się w krzakach na obrzeżach cmentarzy jak wstydliwe i niechciane świadectwa niemieckiej historii tych ziem. Czasem ktoś wkłada wysiłek, by te nagrobki wydobyć z owych krzaków i je wyeksponować.\nJak widać, nie tylko niemieckie nagrobki trafiły do tego lapidarium.\nI jeszcze ciekawy jak mi się wydaje epizod z historii wsi Bottschow:\nW XIV wieku na półwyspie jeziora przylegającego do wsi Bottschow został wybudowany przez ówczesnych właścicieli wsi, rodzinę von Lossow, zamek. Zamek ów był oddany w lenno niejakiemu Peterowi von Lossow, który to trudnił się napaściami na podróżujących przez okolicę kupców. Na tyle to utrudniało handel okolicznym miejscowościom, że w w roku 1400 trzy miasta: Frankfurt n/Odrą, Ośno Lubuskie i Rzepin zorganizowały wyprawę zbrojną na siedzibę Petera. W wyniku wyprawy zamek został zniszczony, a w roku 1402 rodzina von Lossow zobowiązała się do nieobwarowywania miejscowości, jak i zaprzestania dalszych rozbojów. Do dnia dzisiejszego na półwyspie można odnaleźć ślady po tym zamku.\nW Garbiczu jak wiedzieliśmy jest pałac, zatem oczywiście musieliśmy go zobaczyć i... jakaż szkoda, że tego co się raz zobaczyło, tego niestety się nie da już od zobaczyć!\nNie nam osądzać czyjś gust. Każdy kształtuje swoje otoczenie według własnego upodobania i nic nam do tego. Wolnoć Tomku w swoim domku. Ale gdy chodzi o zabytek, to jest to już trochę inna sprawa. Wydaje mi się, że na właścicielu zabytku leży moralny (i zapewne prawny) obowiązek, by przekazać go następnym pokoleniom w stanie jak najbardziej zbliżonym od historycznego pierwowzoru, by za kolejne 100 lat następne pokolenia mogły się cieszyć pięknem architektury z przeszłych wieków. Aby tak się właśnie działo, nad zabytkami trzyma pieczę nadzór konserwatorski. A przynajmniej powinien.\nW przypadku pałacu w Garbiczu coś ewidentnie nie zagrało. Gdy się patrzy na pałac, do głowy przychodzi tylko jedna myśl: "Gdzie do jasnej cholery był konserwator zabytków, gdy to się działo?!" Zresztą co wam będę tu opisywał - zobaczcie i oceńcie sami.\nPałac przed wojną. Może i był oszczędny w detale architektoniczne, ale miał w sobie to nienachalne piękno charakterystyczne dla pałaców budowanych w stylu klasycystycznym.\nOwo klasyczne piękno najwyraźniej nie przypadło do "gustu" nowemu właścicielowi i postanowił poprawić XVIII wiecznego architekta urozmaicając pałac np. o nowy pseudoganek zwieńczony tarasem i nadbudować go trójkątnym frontonem. Pojawiły się również nowe wykusze i oczywiście wieżyczka z wielką flagą. Znikły za to kominy. No i ta przecudna kolorystyka...\nTak pałac wyglądał w latach 80-tych, przed tym, zanim wpadł w prywatne ręce.\nI widok obecnie. Wejścia strzegą betonowe lwy i "zdobi" je również betonowa fontanna. Dziś obiekt nosi dumną nazwę "PAŁAC MAGNAT"\nWidok na dawną oranżerię. Pilastry i inne sztukaterie choć mają jakieś 20 lat, to jak widać dotknęła je już "erozja". Chyba ta dzisiejsza styropianowa sztukateria nie jest tak trwała, jak ta dawna, wykonana tradycyjnymi sposobami z tynku.\nWschodnie skrzydło pałacu. Jakieś eksperymenty z kolorem elewacji?\nZ jakiś powodów główna brama wjazdowa ,usytuowana na wprost pałacu, została zamurowana. Teraz na teren pałacu wjeżdża się bramą umieszczoną z boku.\nNie byliśmy w środku, ale z tego co wyczytałem oryginalny układ wnętrza został również w latach 90-tych ubiegłego wieku przekształcony i jest obecnie niemal kompletnie nieczytelny.\nAle nic nie jest tylko czarne albo białe. Być może gdyby pałac nie został zakupiony i odnowiony, to skończyłby jak wiele innych pałaców jako ruina, albo całkiem zniknąłby z powierzchni ziemi? Choć tak bardzo zmieniony, to jednak przetrwał i ma jakieś szanse na lepsze jutro.\nAle dosyć załamywania rąk nad obecnym wyglądem pałacu. Teraz z innej beczki. Pałac w Garbiczu ma w swej historii również ciekawy wątek związany z ostatnią wojną światową.\nOstatnim właścicielem pałacu był niejaki Elhard von Riesselmann, który to był dosyć bliskim przyjacielem generalnego gubernatora GG Hansa Franka. Dzięki tej przyjaźni w pałacu w Garbiczu przechowywane były zrabowane z Warszawy zbiory z bibliotek, w tym archiwum Zamoyskich, pergaminy królewskie i inne skarby piśmiennictwa polskiego. W Görbitsch przechowywano również archiwum Hansa Franka, ściągnięte tu z bombardowanego Berlina, zawierające korespondencję, przemówienia Franka i wszelkie inne dowody jego działalności.\nZ samego archiwum Zamoyskich wywieziono wówczas do Görbitsch 83 skrzynie czyli 6 wagonów najcenniejszych zbiorów! Jak się doczytałem część zbiorów odzyskano. Ale tylko część. No właśnie. I tu się zaczyna bardziej sensacyjna część tej historii.\nW roku 2008 usłyszałem pewną opowieść od człowieka, który osiadł we wsi Boczów (Bottschow) tuż przed wojną, a której ponoć był naocznym świadkiem. Otóż w/g tej historii zimą roku 1945 od strony wsi Garbicz (Görbitsch) przez zamarznięte jezioro (Bottschower See) przeprawiał się niemiecki transport wojskowy złożony z ciężarówek pod eskortą transporterów opancerzonych. Tuż przy brzegu lód się załamał i część transportu trafiła pod wodę, a część wycofała się z powrotem drogą, którą przyjechała. Ów człowiek nadal żyje i mieszka w pobliskim Rzepinie. Oczywiście to opowieść jakich wiele, wszak w każdym jeziorze zalegają samoloty, czołgi itp. wiec nie zwróciłem na nią szczególnej uwagi, ale po przeczytaniu artykułu o zbiorach ukrytych w pałacu w Görbitsch nie mogę się oprzeć, by nie skojarzyć historii o zatopionym konwoju z faktem przechowywania przez Niemców w Garbiczu polskich dóbr kulturowych.\nNiestety, nawet jeśli jest w tej opowieści ziarno prawdy, to tak nietrwały nośnik jakim jest papier, już dawno uległ rozkładowi i to co zaginęło, zostało utracone na zawsze.\nW Garbiczu rzuciliśmy jeszcze okiem na całkiem ładny neogotycki kościół .\nWiatrowskaz (który mi jakoś ucięło na zdjęciu u góry) wskazuje na datę budowy kościoła.\nGwiazda Dawida w kościele katolickim, czy tylko przypadkowy ornament? Przypomniał mi się napis po hebrajsku w kościele w Gęstowicach (Lubuskie - część 2). Przypadek?\nA tu przykład bardzo wybiórczej erozji cegieł w kościelnym murze.\nI jeszcze jedna cegła postanowiła być inna.\nTradycyjnie przy kościele resztki poniemieckiego cmentarza.\nKura grzebie i grzebie, jeszcze co wygrzebie!\nMieszkańcy postanowili uczcić 555 lat Garbicza. Może sam pomnik i tablica dość skromna, ale liczy się, że ktoś pamięta o takich rzeczach.\nWIĘCEJ INFORMACJI I PAŁACU W GARBICZU\nArchitektura Boczów Cmentarze Eksploracja Garbicz Grodno Historia Kościoły Lubuskie Maczków Pałace Polska Turystyka. Zwiedzanie Zabytki\nDobrze, że pałac ocalał, źle, że aż tak bardzo zmieniony. W bodaj 2004 i 2005 byłam w Garbiczu z mężem, wychowawcą licealnym, na balach studniówkowych. W styczniowy wieczór nie sposób było dostrzec wszystkich zewnętrznych "atrakcji architektonicznych" pałacu (zwłaszcza że dopiero dzięki temu artykułowi wiem, jak wyglądał, zanim został "Magnatem"). Ale w środku - może lepiej, że tego Państwo nie widzieli. Tam to dopiero prezentuje się gust właściciela. Kicz totalny.\nJarosław Łazarczyk 1 kwietnia 2018 18:35\nSłyszeliśmy o tym legendarnym wystroju "Magnata", podobno robi piorunujące wrażenie ;-) Na początku był tam też basen, ale podobno przeciekał i nie jest już czynny.


Pierścienie czasu: Różnice pomiędzy wersjami | Dragon Ball Wiki | Fandom\nw: Strony z odwołaniami do nieistniejących plików, Przedmioty, Dragon Ball Super\nZmiany: Pierścienie czasu\nWersja z 11:53, 13 sie 2016 (edytuj)\n(Dodano nową stronę „video|right|300px right|300px '''Pierścienie czasu''' pierścienie, które pozwalają kaioshinom podróżować w czasie. By i...”)\nWersja z 11:53, 13 sie 2016 (edytuj) (anuluj edycję)\n'''Pierścienie czasu''' pierścienie, które pozwalają kaioshinom podróżować w czasie. By ich używać trzeba być pełnoprawnych kaioshinem. Są dwa rodzaje pierścieni: srebrne pozwalające podróżować w przyszłość i zielone, które powstają w wyniku zmian historii podczas podróży w przeszłość. Jeden z pierścieni ma [[Black]]. Podczas jego podróży w przeszłość pierścień ściągnął go do jego czasów.\n[[Kategoria:Dragon Ball Super]]\nWersja z 11:53, 13 sie 2016\nPierścienie czasu pierścienie, które pozwalają kaioshinom podróżować w czasie. By ich używać trzeba być pełnoprawnych kaioshinem. Są dwa rodzaje pierścieni: srebrne pozwalające podróżować w przyszłość i zielone, które powstają w wyniku zmian historii podczas podróży w przeszłość. Jeden z pierścieni ma Black. Podczas jego podróży w przeszłość pierścień ściągnął go do jego czasów.


DC 7V-24V do DC 5V 3A Konwerter wyjściowy USB Moduł obniżający napięcie KIS3R33S Zasilanie Suppl - US$4.90|Zakupy Polska\nDC 7V-24V Do DC 5V 3A Konwerter USB na wyjście Step Down Moduł KIS3R33S Zasilacz COD\nModuł konwertera wyjściowego USB 5V jest oparty na specjalnej konstrukcji modułu KIS3R33S, napięcie wejściowe 7V do 24V, napięcie wyjściowe 5.01V 2.5A szczytowy prąd wyjściowy 4A wyjście ciągłe. W stanie zapewnić prąd ciągłego obciążenia 3A. Większość profesjonalnych testów graczy, z wysoką wydajnością, ultra-niskimi stratami, wykracza poza doskonały moduł mocy lm2596. Ten moduł ma rozpoznawanie USB. Moduł ten wykorzystuje oryginalne napięcie kondensatora filtra niskiego ESR Sanyo tak niskie, jak to możliwe, tak że tętnienie 30mV, w pełni sprawne i liniowe porównywalne. IN- (wejście ujemne), IN + (wejście dodatnie), NA ZEWNĄTRZ- (wyjście ujemne), OUT + (wyjście dodatnie) muszą być podłączone po prawej stronie, w przeciwnym razie mogą spowodować uszkodzenie modułu.\nModuł konwertera wyjściowego USB ma zabezpieczenie przeciwzwarciowe, 5A z automatyczną ochroną prądową.\nModuły natura: nieizolowane złotówki\nRektyfikacja: prostowanie niesynchroniczne\nNapięcie wejściowe: 7V DC - 24V\nPrąd wyjściowy: 4A (krótki czas)\nEfektywność konwersji: 96% (MAX)\nTętnienie wyjścia: 30 mV (maks.)\nZ zabezpieczeniem nadprądowym\nRozmiar: 60 x 21 x 14 mm\nDIY mobilny zasilacz, aby uzyskać 5V wyjścia do ładowania telefonu, MP3, MP4, PSP itp.\nPołącz w prawo jako wydruk: IN-, IN +, NA ZEWNĄTRZ-, OUT + lub moduł zostanie spalony\nMoże nie pobierać opłaty za IPAD\n1 x moduł konwertera wyjścia USB KIS3R33S