Tylko on, ona i motocykl- Tom 2 , Rozdział 4 – To oznacza (kolejną) wojnę! – opowiadanie – Opowi.pl\nManhattan, Nowy Jork, rok 2004, dzień wcześniej\nMadison nie była do tego przyzwyczajona. Takie luksusowe mieszkania widziała tylko w telewizji lub słyszała o nich od przechwałek Mandy Powell… a jednak znalazła się w takim. Mimo wszystko, jakaś część jej wolałaby, żeby nie musiała tu być, gdyż to, co robiła w tej chwili wywoływało u niej odruchy wymiotne, nienawiść do samej siebie i myśli samobójcze. Wolałaby nie widzieć jak uprawia seks z jakimś napalonym zboczeńcem na stole bilardowym w otoczeniu rzucających w nią pieniędzmi innych wiwatujących i podnieconych obleśnych typków ukrywających swoje perwersje za drogimi garniturami. Musiała jednak skądś zdobyć to, na czym zależało jej teraz najbardziej i co pomagało jej zapomnieć o grzechach z przeszłości, a to był najlepszy i najszybszy sposób, mimo że obrzydliwy. Niestety, tak wyglądało jej życie od tych od prawie dwóch lat, kiedy to jej działania wywołane praniem mózgu przez pewną panią prokurator doprowadziły, że jej jedyna prawdziwa przyjaciółka oraz jej mężczyzna zniknęli bez śladu.\n— Dalej! Zmień pozycję! Pokaż jej słodką pupcię! Chcę zobaczyć te dwie soczyste brzoskwinki! – krzyknął ktoś z zebranych i rzucał banknoty na stół.\nNie zastanawiała się nad tym jednak długo, gdyż jej partner zmienił pozycję, ustawiając się za nią i kontynuując penetrację, a znajdująca się przed nią i również dogadzająca swojemu mężczyźnie wspólniczka w tej orgii podała jej narkotyki, które miały… „umilić” jej ten czas i odwrócić uwagę od bólu i świadomości samo-upodlenia. Mads wzięła je od razu… i poczuła jak odłącza się od świata całkowicie, oddając się temu potworowi. Dziewczyna przewróciła oczami, czując go w sobie. Odczuwała podniecenie, które starała się za wszelką cenę ignorować, nawet jeśli wszystko wewnątrz niej czuło rozkosz. Chciała tylko dostać swoją „zapłatę” i wrócić do domu.\n— Tak jest! Teraz zacznie się zabawa! – krzyknął ktoś z tłumu.\n— Jak z nią skończy, zapomni jak się nazywa! – zaśmiał się inny „dżentelmen”, i rzucił trochę pieniędzy na stół.\nMadison pogrążyła się w seksie, mając w poważaniu otaczający ją świat. W tym momencie stała się żywą, oddychającą lalką do seksu, z której napaleni zboczeńcy korzystali jak tylko chcieli, słysząc krzyki „Dojdź! Dojdź! Dojdź!”, które nasilały się coraz bardziej i odbijały echem w jej głowie razem z bębnieniem pięściami w stół. Jej partner zgodnie z życzeniem pozostałych przyspieszył penetrację, uderzał płaską dłonią w jej pośladki i dyszał coraz głośniej i po chwili… było już po wszystkim. Dziewczyna poczuła jak ten zboczeniec „zakończył robotę”, wydając przy tym odgłosy neandertalczyka i ściskając ją za pośladki. Ona również doszła, mimo że próbowała to jakoś powstrzymać. Ktoś stojący przed nią wsadził jej rulon banknotów do ust zanim upadła bezwładnie na stół, na którym oddawała się swojemu partnerowi. Jej mózg w tym momencie całkowicie się wyłączył, przez co nie czuła już nic. Nawet podniecenia, które wcześniej próbowała ukryć na wszystkie sposoby i tego jak ktoś dał jej klapsa, śmiejąc się obleśnie przy tym. Ona tylko zamknęła oczy i przestała reagować na świat. Wszystko, co jej pozostało to udanie się do jej szczęśliwego miejsca, mając nadzieję, że pozostanie w nim jak najdłużej.\nConey Island, Nowy Jork, rok 2004, teraźniejszość\nStojący na stoliku w salonie budzik zadzwonił głośno i Madison wstała, od razu go wyłączając, żeby nie słyszeć tego znienawidzonego przez ludzkość dźwięku. Gdy w końcu wstała, głośno ziewnęła i przeciągnęła się czując lekki ból w dolnych partiach ciała. Nic w tym dziwnego, ponieważ zeszłej nocy musiała ciężko „pracować”, żeby zdobyć pieniądze potrzebne na jedyną rzecz, która trzymała ją przy życiu w tych czasach. Dziewczyna spojrzała na budzik i zauważyła, że jest już po dziesiątej. To jakiś cud, że zdołała wrócić o własnych siłach. Podrapała się po głowie mrucząc cicho, po czym udała się do łazienki, gdzie podczas mycia się próbowała odgonić od siebie ten mały, cichy i nieśmiały głos, który podpowiadał jej, że to, co robi jest złe i że wciąż jest dla niej nadzieja. Ona jednak straciła ją w momencie, kiedy zobaczyła do czego doprowadziły jej działania i nie mogła odnaleźć swojej dawnej przyjaciółki. Jedyną rzeczą, która się dla niej liczyła było zdobycie pieniędzy na swoje potrzeby. W końcu wyszła z wanny umyta oraz odświeżona i trzymając się za wciąż lekko bolącą głowę udała się w stronę szafy, gdzie szukała świeżych ubrań. Na szczęście miała w czym wybierać. Może i większość jej zarobków szła na używki, ale jednak starała się nie zaniedbywać swojej garderoby. Co powiedzieliby jej klienci? Myśląc o klientach, spojrzała na datę w kalendarzu i jęknęła z niezadowolenia.\n— Jasna cholera, dziś jest Fetyszowy Piątek… przyjdą najwięksi zboczeńcy ze wszystkich nowojorczyków… – powiedziała do siebie i usiadła na kanapie, próbując odgonić tą złośliwą świadomość tego jak nisko upadła. Chociaż nie chciała tego przyznać i nie okazywała tego otwarcie, bardzo tęskniła za dawną sobą. Bardzo tęskniła za Madison Reed, która urządzała najlepsze imprezy dla outsiderów w Newark i która była uwielbiana przez wszystkich. Te kilka lat, które upłynęło od pamiętnych wydarzeń w jej rodzinnym mieście, kiedy to gang motocyklowy Fallen Angels zrobił z niego drugi Stalingrad spędziła czując smutek, żal oraz nienawiść do samej siebie. Żałowała, że przez swoje zaślepienie Troy'em Kingiem nie uwierzyła swojej najlepszej przyjaciółce od razu i odtrąciła ją. Powinna była stanąć po jej stronie… ale nie, zniszczyła tą przyjaźń dla miłości człowieka, dla którego szybka śmierć była zbyt łagodną karą. Ze wszystkich tych rzeczy, które zrobiła to jednak nie żałowała utopienia go w jeziorze. Poza tym, nikt po nim nie płakał. Nawet ci jego dwaj kretyńscy „kumple”, których policja znalazła prawie zamarzniętych i przywiązanych do drzewa. Troy wychowywał się sam, odkąd jego ojciec opuścił rodzinę po jego narodzinach, a matka zginęła w tajemniczych okolicznościach, gdy rozpoczął w naukę w liceum. Nie współczuła mu jednak. Według Madison, Troy King zasłużył na to, co go spotkało. Ona zaś zasłużyła na to piekło, które przeżywa. A wszystko przez tą cholerną prokurator i chęć pomocy Evelyn, która zamiast tego doprowadziła ją do zguby…\nKiedy zamyślona spojrzała na stół, zauważyła kawałek papieru, którego wcześniej nie widziała. Nie pamiętała, żeby listonosz przychodził coś dostarczyć, więc jej zdziwienie było w pełni uzasadnione. Nie korespondowała też z żadnym ze swoich klientów, a z resztą większość z nich nawet nie znała jej dokładnego adresu (na całe szczęście dla niej). Chwyciła więc zgiętą na pół kartkę i zaczęła czytać słowa zapisane na niej. Z każdym kolejnym słowem czuła jak kolejne łzy lecą jej po policzkach. Czegoś takiego w życiu się nie spodziewała.\n— Boże… to nie może być prawda… – wydusiła z siebie łamiącym się głosem, po czym zwinęła się w kulkę i zaczęła głośno płakać. Nie wiedziała co o tym wszystkim myśleć… ani co robić.\nW tym samym czasie, południowy Manhattan\nOdkąd nowojorski oddział Cursed Riders został reaktywowany, jego motocykliści na każdym kroku podkreślali swoją ponowną obecność. Nie było takiego miejsca w mieście, którego choć raz nie odwiedzili i czegoś nie zmalowali. Południowa część „stolicy” Miasta, Które Nigdy nie Śpi odczuwała to najbardziej. Nie było w tym nic dziwnego, w końcu tam mieli swoją siedzibę, więc właśnie tam urządzali największe rozróby. Kiedy jednak policja zaczęła interweniować i psuć im zabawę, wracali do swojego gniazda, gdzie ostro imprezowali. Nie inaczej było dnia wczorajszego, kiedy cały budynek został przewrócony do góry nogami przez tą balangę. Dzisiaj jednak było cicho, nie licząc utworu „She’s Got the Jack” autorstwa AC/DC. Niemal wszyscy Ridersi i ich kobiety spali w najlepsze położeni gdziekolwiek, byle żeby była przestrzeń.\nWśród nich był Greaser, leżący prawie nagi na ladzie klubowego baru. Nie był jednak sam. Leżała bowiem na nim wytatuowana kobieta, z którą zeszłej nocy uprawiał ostry seks na oczach swoich braci. Niestety dla niego, raczej na pewno nie będzie pamiętał tych wydarzeń przez kosmiczne ilości alkoholu, który wypił.\nJedynym, który był w normalnym stanie był X. Prezes Ridersów zeszłej nocy musiał załatwić ważne sprawy z pewnym sojusznikiem gangu i zabawa go ominęła. Nie był jednak z tego powodu niezadowolony, gdyż wychodził z założenia, że „to jedna z wielu imprez oraz że „oszczędza wątrobę na dzień, w którym Angelsi znikną z powierzchni Ziemi”. Odwrócił się i spojrzał na siedzibę swojego klubu. Cały czas miał w głowie wydarzenie, przez które zginęli Caesar, Meathook oraz wielu inny motocyklistów Cursed Riders. Z jednej strony żałował, że ta walka go ominęła, ale z drugiej cieszył z faktu, że jeszcze żyje i dostał drugą szansę na zemstę.\n„Zapłacisz mi za wszystko, Evans. Ty i reszta twojego nic niewartego gangu…”\nRzucił na ziemię spalonego do końca papierosa i już miał wracać do środka, kiedy usłyszał nagle odgłos silnika, który nie pochodził od motocykla. Zaskoczony rozejrzał się ostrożnie za źródłem dźwięku i zauważył szybko jadącą furgonetkę. Pędziła ona tak bardzo, że X nawet nie zdążył jej się dokładnie przyjrzeć, jednak kiedy właśnie miała go minąć, tylne drzwi otworzyły się i wyleciał wielki czarny worek na śmieci. Fakt, że nie był płaski i nie potoczył się zbyt daleko po wyrzuceniu go z pędzącego pojazdu świadczył o tym, że coś ciężkiego jest w środku. Prezes Ridersów nie wiedział co o tym myśleć, więc powoli podszedł do torby, nie wiedząc czego się spodziewać. W jego głowie rodziły się najróżniejsze wyjaśnienia: od narkotyków po bombę. Ostrożnie pochylił się ku torbie i otworzył ją powoli. Kiedy jednak zobaczył jej zawartość, wyprostował się i wydał z siebie zduszony okrzyk. Nie spodziewał się zobaczyć czegoś takiego. W środku było nagie ludzkie ciało… a właściwie nagie ludzkie ciało w kawałkach. Ręce i nogi zostały odcięte i zasłaniały kadłubek przewrócony na brzuch, a obok niego leżała zmasakrowana głowa ofiary, którą X rozpoznał od razu.\n— Panzer? Kto ci to zrobił? I czemu? – spytał na głos lider klubu motocyklowego i nogą przewrócił kadłubek na plecy. Na klatce piersiowej i brzuchu był zrobiony prawdopodobnie czerwonym sprayem napis „TAK KOŃCZĄ RIDERSI. F.A.”. X od razu domyślił się kto jest za to odpowiedzialny. Warknął wściekle i po odzyskaniu zimnej krwi ponownie zawiązał worek, przerzucił go przez ramię i udał się z powrotem w stronę siedziby.\n— Greaser! Ruszaj to owłosione dupsko! *Zawołał swojego wiceprezesa, który słysząc głos swojego brata powoli wstał, przedtem zrzucając leżącą na nią dziewczynę na podłogę.\n— Wybacz, ślicznotko … – zaśmiał się, słysząc jej jęki bólu i zszedł z lady. — Już wstałem! Co się dzieje?! Co to za śmiecie?! – spytał, trzymając się za głowę.\n— O tym właśnie chcę pogadać! Zwołaj naradę w pokoju konferencyjnym! Obecność obowiązkowa! – odparł stanowczo X, zaś Greaser kiwając się niczym pingwin zaczął szukać najważniejszych członków Ridersów.\nEvelyn stała przed siedzibą Fallen Angels i patrzyła na zdjęcie, które nie tak dawno temu „pożyczyła” od Emily, na której była razem z Giną, Marią i tajemniczą czwartą dziewczyną, której przez dokładne przekreślenie za nic nie mogła rozpoznać. Niczym Screwball zaczęła snuć teorie spiskowe o tożsamości tejże osoby, jednak żadna sensowna odpowiedź nie przychodziła jej do głowy. Wtedy przypomniała sobie słowa Emily odnośnie złych wydarzeń, które zaszły w życiu tej „świętej” trójcy.\n„Czyżby to ta przekreślona laska miała coś wspólnego z tragedią Em i jej przyjaciółek? To miałoby sens… ale co mogła zrobić?”\nRozmyślania na temat tajemniczej czwartej dziewczyny były jedynym sposobem na zajęcie jej głowy czymś, co mogłoby zablokować myśli o Madison. Choć Evie oficjalnie zakończyła ten rozdział w swoim życiu, widok jej dawnej koleżanki w takim stanie wypalił jej się w mózgu prawdopodobnie na zawsze. Pierwsza dama widziała już w swoim życiu wielu ćpunów, którzy wzięli za dużo towaru, ale tu chodziło o kogoś, kto był dla niej jak trzecia siostra.\n„Nie… Ona nie jest moją siostrą! Przestała nią być, kiedy zdradziła mnie dla Troy’a!”\nKiedy jednak pomyślała o potworze, który prawie ją zgwałcił i gdyby nie jej ukochany, nie poniósł za to konsekwencji, opanował ją niepokój. Martwiła się, że przeżył lincz, jaki mu zgotowali i teraz wciągnął Mads w narkotyki i zmusza do prostytucji, żeby mieć skąd brać pieniądze na nie. Nie przejmowała się jednak losem dziewczyny lecz tym, że King będzie chciał się zemścić.\n„Niemożliwe. On na pewno nie żyje! Nikt nie przeżyłby takiej zimy bez ciepłych ciuchów! On nie żyje… on nie żyje…”\nNa szczęście nie trwała długo w tym zmartwieniu, bo przed oczami mignęła jej furgonetka Angelsów, za kierownicą której siedział Big Hog, a w miejscu dla pasażera Joker. Uśmiechnęła się, bo trzecią osobą w pojeździe był Ryan, który miał… dostarczyć Ridersom wiadomość, która miała im spędzić sen z oczu. Choć nie znała szczegółów tej wiadomości, wrzaski z piwnicy pozwoliły jej się domyślić jak ogromne katusze przeżył ich „gość”.\nCała trójka opuściła furgonetkę i powoli udała się do siedziby. Ryan widząc swoją dziewczynę odłączył się od pozostałej dwójki i podszedł do niej wyraźnie zadowolony.\n— Hej, wielkoludzie. – przywitała go Evie i przytuliła. — Jak poszło? Ridersi zrobili pod siebie?\n— Chyba trafiliśmy na jakiś ich spokojniejszy dzień, bo było cicho, nikt nie stał przed budynkiem… coś było nie tak. Ale wiadomość dostarczona. – odparł uśmiechnięty prezes Angelsów. — Teraz będą musieli zastanowić się dwa razy zanim zadrą z nami. No a jeśli to jednak zrobią… cóż, nie chciałbym być w ich skórze. A jak tam w środku? Wszyscy chodzą jak w zegarku?\n— Wszyscy? – spytała zdziwiona dziewczyna. — Znaczy ja pilnuję tylko reszty dziewczyn. To, co robią twoi bracia to ich osobista sprawa. Sam mnie tego uczyłeś… ty i Helen.\n— Miałem na myśli Lumberjacka… – wyjaśnił Ryan. — Czy nie robił scen ani nic z tych rzeczy?\nEvie próbowała sobie przypomnieć jakiś eksces, jednak nie udało jej się. „Nowy nabytek” ich klubu naprawdę nie sprawiał żadnych problemów.\n— Nie, nie przypominam sobie. Czasem tylko powiedział coś złośliwego, ale poza tym… nic. Jeśli naprawdę był dupkiem zanim poszedł do mamra, odsiadka musiała go zmienić. – podzieliła się swoją opinią pierwsza dama.\nRyan nie powiedział jej tego, ale średnio w to wierzył. Jedną z wielu rzeczy, których nienawidził była niepewność co znanych mu osób. Nienawidził sytuacji, kiedy nie wiedział nic o kimś, kto miał odegrać ważną rolę w jego życiu. Nawet podczas pierwszej randki z Evelyn naciskał na to, żeby opowiedziała o sobie trochę, bo chciał wiedzieć z kim ma do czynienia i czego się spodziewać.\n— Chciałbym mieć, twój optymizm, kociaku… – westchnął, całując ją, po czym opuścił ją i udał się do środka siedziby, gdzie powitała go ostra muzyka, dym papierosów i zgraja motocyklistów, którzy mu podlegali. Czasem zastanawiał się kiedy to się stało, że został ich liderem. Żałował, że Coyote nie mógł tu być i udzielić cennych porad. On był urodzonym przywódcą. Otrząsnął się jednak z tych sentymentów i skupił na teraźniejszości. Podszedł do kanapy przy barze, na której siedział Warlord.\n— Już wróciliście? – spytał z uśmiechem wiceprezes Angelsów. — Jak tam? Wiadomość dostarczona?\n— No pewnie! Jeśli to ich nie przestraszy, wtedy będę się martwił z kim mam do czynienia… – zaśmiał się Ryan i usiadł na kanapie.\n— Widzę, że nie masz wyrzutów sumienia za poćwiartowanie tego dupka. Jestem pod wrażeniem. – stwierdził Warlord.\n— Oczywiście, że nie! W ich przypadku takie okrucieństwo jest w pełni uzasadnione! A propos, piwnica już posprzątana? Trochę tam napaskudziłem z tą piłą do amputacji…\nKiedy brunatno-włosy wypowiedział ostatnie zdanie, przypomniał sobie przygotowania do dostarczenia wiadomości Ridersom. Praktycznie cała podłoga była czerwona, a jego buty niemalże przesiąknięte krwią. Choć nie żałował tego, co zrobił to jednak współczuł osobie, która musiała to wszystko sprzątać.\n— Tak, już posprzątane. Wysłaliśmy tam Lumberjacka z jakimś kadetem, żeby uprzątnęli to bagno. Kadet po wszystkim wyglądał jakby wrócił z dna piekła… – odparł Warlord.\nChciałoby się rzec „o wilku mowa”, ponieważ do obydwu motocyklistów podszedł wcześniej wspomniany Lumberjack i sądząc po jego wyrazie twarzy (który z resztą był lekko zakryty bujnym zarostem), miał do przekazania jakąś co najmniej interesującą nowinę.\n— No witam, bracia! – przywitał się z pogodnym uśmiechem.\n— Hej, Jeff… – odparł mu leniwie Ryan. — Jesteś dzisiaj jakiś szczęśliwszy niż zazwyczaj… coś się stało?\n— Przypomniałeś sobie, że Jolene jest dobra w łóżku? – wtrącił się żartobliwie Warlord, przez co cała trójka parsknęła śmiechem.\n— Nie, ale zapiszę to sobie na mojej liście rzeczy do zrobienia! – odpowiedział nowy skarbnik Angelsów. — A tak całkiem serio to znalazłem nam idealną okazję do zainkasowania sporego szmalu!\n— Okej, kontynuuj… – westchnął brunet.\n— Dzięki mojemu nieocenionemu sprytowi i talentowi do negocjacji udało mi się znaleźć bardzo hojnego kupca. Jest zainteresowany zakupem pewnego bardzo dobrego towaru i dodał, że zapłaci za niego każdą cenę! – wyjaśnił Lumberjack.\n— No dobrze! To zaaranżuj spotkanie, sprzedamy mu trochę narkotyków, bo zakładam, że o nie mu chodzi… i będziemy bogatsi o te kilkaset zielonych! – powiedział Ryan, wstając z kanapy, jednak były więzień nie odchodził.\n— Tak, tylko że… mam jeszcze jeden pomysł… rozmawiałem ze Screwball’em i razem wymyśliliśmy…\n— Ty wymyśliłeś, ja ci tylko dałem cynk! – wtrącił się sekretarz Angelsów i dołączył do konwersacji. — Chodzi o to, że dowiedziałem się o dostawie heroiny dla Ridersów. Jeff wymyślił, że skoro są to… no… Ridersi…\n— Moglibyśmy im tą heroinę zaiwanić i opchnąć temu kolesiowi jako coś ekstra! – dokończył Lumberjack. Ryan już miał zapytać o szczegóły tego planu, jednak do konwersacji przyłączył się Big Hog, który nie był zachwycony.\n— Znowu zaczynasz te swoje plany? – spytał zły i zwrócił się do Ryana. — Nie słuchaj go, stary! Jego pomysły zawsze kończyły się ostrą rozpierduchą bądź fiaskiem! To właśnie one wysłały go na Rikers Island w pierwszej kolejności!\nCałe zebranie spodziewało się, że między Jeffem a Frankiem dojdzie do szarpaniny w końcu... zwłaszcza, że Oficer Drogowy Angelsów już zaciskał pięści i zacisnął szczękę.\n— Big Hog… – zaczął spokojnie Lumberjack. — Bracie… masz prawo być na mnie wściekły… cholera, masz prawo życzyć mi śmierci za to, co robiłem przed pójściem do za kratki! Ale… musisz wiedzieć, że ludzie się zmieniają. Ja się zmieniłem… i dlatego uważam… że powinniśmy umieścić to gówno za nami. No bo… jeśli się pozabijamy, do czego dojdzie, jeśli nie przestaniemy, kto będzie kopał ten świat w dupsko jak mawiał Coyote?\nFrank po raz pierwszy od pojawienia się Jeffa nie był pewny swojej nienawiści do niego. Ten facet tyle złego wyrządził Angelsom… ale jeśli naprawdę się zmienił? No i w końcu wciąż byli braćmi, a lojalność dla klubu była dla nich największym priorytetem.\n— No dobra… – rzekł w końcu. — Dam ci ten cholerny kredyt zaufania… ale jak słowo daję, gdy znów zmalujesz cokolwiek…\n— Na pewno nie. – przerwał mu Jeff i klepnął go w ramię przyjaźnie.\nCała reszta towarzystwa trwała w niezręcznej ciszy, ale kiedy obydwaj motocykliści „pogodzili się”, bardzo się ucieszyli, a Ryan w szczególności.\n— Okej, bracia! Starczy tych ckliwych bzdur! Jedźmy zapolować na Ridersów i ich heroinę! – oznajmił prezes Angelsów i motocykliści po kolei wychodzili z siedziby, kierując się w stronę swoich jednośladów. Każdy z nich po kolei siadał na swojej maszynie, po czym wszyscy ruszyli za Ryanem, Warlordem i Lumberjackiem. Evie patrzyła jak wszyscy ruszają na kolejną „robotę”, chociaż zauważyła, że z każdym kolejnym razem coraz mniej przejmowała się losem Ryana. Po prostu wiedziała, że wyjdzie bez szwanku. Jak zawsze, z resztą. No i odkąd tylko pamiętała, zawsze pociągał ją widok bruneta na motocyklu.\n„Kogo jedziesz zaciukać tym razem, Ryan?”\nKiedy tylko motocykliści zniknęli na skrzyżowaniu, Evie wyjęła zdjęcie, które wcześniej wypadło Emily i ponownie zaczęła je analizować.\nTymczasem, Ryan i reszta jechali ulicami Nowego Jorku na kolejną ostrą akcję. Warkot motorów było słychać chyba w całym Jersey City.\n— Okej, Jeff! To jest ten moment, w którym wprowadzasz nas w szczegóły! Jak Ridersi położyli swoje brudne i śmierdzące łajnem łapska na heroinie? Przecież od początku nowego milenium Nowy Jork nie ułatwia sprawy dealerom w rozprowadzaniu towaru oraz jego imporcie! – powiedział zaciekawiony Ryan.\n— Właściwie to prawdopodobnie jeszcze nie położyli, ale zamierzają! W tym zamkniętym lunaparku na Coney Island mają go kupić od kogoś, tylko za cholerę nie wiem od kogo! – odparł Lumberjack. Big Hog’owi bardzo nie spodobała się ta odpowiedź. Zaczął powoli żałować, że uwierzył mu po raz ostatni.\n— Co to znaczy „nie wiesz”?! A co, jeśli to jakaś duża rodzinna mafijna z kontaktami na cały kraj?! Znowu prowadzisz nas na pewną śmierć?! – spytał go oburzony.\n— Oszalałeś, Frank?! – zaśmiał się Jeff. — Mówiłem ci, że to już przeszłość! Poza tym, czy to ważne od kogo kupują ten szajs? Ktokolwiek to będzie, poślemy go do piachu, jeśli będzie na tyle głupi, żeby otworzyć w nas ogień! Nie panikuj.\nScrewball i Warlord również mieli pewne wątpliwości co do tego planu po usłyszeniu szczegółów.\n— Nie byłbym taki pewien, stary… – westchnął sekretarz Angelsów. — Już raz zadarliśmy z bandą mafiosów i tylko cudem uszliśmy z życiem... pamiętasz?\n— Chwila moment! – wtrącił się Ryan. — O czym wy gadacie? Jacy mafiosi? Co się stało? – dopytywał się. Zanim jednak Jeff zdążył odpowiedzieć, Big Hog podjechał do prezesa bliżej.\n— To się stało zanim się pojawiłeś, bracie. Poszliśmy na wojnę z jedną z nowojorskich rodzin mafijnych z Włoch po tym jak KTOŚ zastrzelił syna ich Dona! – wyjaśnił, patrząc gniewnie na Lumberjacka, gdy wypowiadał ostatnie pięć słów.\n— I nadal niczego nie żałuję! Smarkacz napluł na moją maszynę i uderzył laskę, która wcześniej robiła mi dobrze! Rozerwanie mu łba obrzynem (1) to najłagodniejsze, co mogłem zrobić w tej sytuacji! – bronił się nowy Skarbnik Angelsów.\nZanim jednak motocykliści zamienili kolejne słowa na ten temat, powoli dojeżdżali do swojego celu. Lunapark na Coney Island był zamknięty z powodu remontu, więc osób trzecich nie było. Z reguły to miejsce świeciło aktywnością, jednak dziś było puste i dosyć mroczne. Wyjątkowo nieswojo czuł się tutaj Screwball i pozostali Angelsi zauważyli to.\n— Hej, Screwball! Co z tobą? Dlaczego nagle zwolniłeś? – spytał zaskoczony Ryan.\n— Co? Ja? Nie… wydaje… ci się… – wymamrotał sekretarz klubu.\n— No wyluzuj, krasnoludzie! Lunapark jest zamknięty, więc nie natkniesz się na żadne klauny… – zaśmiał się Lumberjack, zaś Screwball zaczerwienił się lekko. Dalsza rozmowa jednak nie nastąpiła, ponieważ motocykliści zaparkowali blisko wejścia na teren lunaparku. Każdy z nich wyciągnął przygotowaną na akcję brońi po zgaszeniu silników zaczęli skradać się do środka niczym jacyś komandosi. Ryan uznał, że takie rozwiązanie będzie najlepsze: wpaść jak podstępny ninja i wypaść jak Jeździec Apokalipsy. Szli więc po cichu przez labirynt lunaparkowych stoisk z atrakcjami oraz jedzeniem, rozglądając się za Ridersami. Było jednak cicho. Za cicho. Definitywnie nie było słychać żadnych rozmów wskazujących na obecność wrogiego gangu motocyklowego lub nawet trwającego handlu towarem.\nI wtedy… gdy wyszli zza szeregu budek z jedzeniem i pomniejszymi atrakcjami… ujrzeli widok, na który nie byli przygotowani. W środkowej części zamkniętego lunaparku było pełno ciał jakichś osiłków w dresach. Na pierwszy rzut oka nie było żadnego ocalałego. Każdy leżał w kałuży krwi nieruchomo, a obok każdego trupa znajdowała się broń produkcji rosyjskiej.\n— Cholera… wszyscy… nie żyją… – powiedział zaskoczony Ryan i razem ze swoimi braćmi poszedł zbadać ciała. — Przeszukajcie ich. Może znajdziemy jakieś wskazówki czy coś… i miejcie oko na towar. Kto wie, może Ridersi go nie zabrali…\n— Co tu się stało? Dlaczego każdy z nich skończył jako durszlak? – spytał zaskoczony Joker, badając jednego z truposzy.\n— Myślę, że nasi kochani przyjaciele z Cursed Riders chcieli zrobić nabywców w konia… Lumberjack, pewnie nie wiedziałeś, że to się tak skończy? – zapytał Screwball.\n— Oszalałeś? Kto mógłby przewidzieć taką jatkę? – odpowiedział pytaniem na pytanie nowy Skarbnik Angelsów.\n— Nie podoba mi się to. Znajdźmy towar i spadajmy stąd! – oznajmił prezes Fallen Angels, gdy nagle jeden szczegół u jednego z tych martwych mięśniaków przykuł jego oko, a mianowicie tatuaż na dłoni. — Hej, czy to… sierp i młot?\n— Komuchy? W USA? – zdenerwował się Warlord.\n— Ruska mafia… – poprawił go Ace. — Mieliśmy z takimi do czynienia w Las Vegas i podczas naszego krótkiego pobytu w Los Angeles. Z tymi kolesiami nie ma żartów.\nJego słowa były wystarczającym powodem do niepokoju wśród motocyklistów. Zostawili więc przeszukiwanie ciał i zaczęli rozglądać się za towarem, z nadzieją że Ridersi ich nie znaleźli i nie zabrali.\n— Hej! Mam coś! – zawołał resztę Lumberjack, po czym reszta podbiegła do niego. Faktycznie, Jeff kucał przy zamkniętej torbie podróżnej. Niestety, po otworzeniu jej nie było ani śladu narkotyków. Była jednak kartka zgięta w pół. Ryan wziął ją, rozłożył i przeczytał na głos słowa:\nMIŁEJ WALKI Z RUSKIMI, FRAJERZY\nSłowa te niemal zmroziły Angelsom krew w żyłach i sparaliżowały. Co to mogło oznaczać? Nie zdążyli jednak wymienić się teoriami, ponieważ w oddali słyszeli wrzaski w niezrozumiałym języku.\n— To pułapka! Spadamy stąd! – krzyknął Ryan, po czym wszyscy biegiem powrócili na swoje jednoślady i zaczęli jechać jak najszybciej do Jersey City. Niestety, na skrzyżowaniu, przez które przejeżdżali stały samochody pełne gangsterów, którzy widząc Angelsów od razu rzucili się za nimi w pościg. Ryan wiedział, że zarówno jego jak i braci czeka bardzo ostry powrót do siedziby.\n— Chyba miałem rację! Ridersi oszukali Ruskich! – krzyknął Screwball, strzelając do samochodów siedzących mu na ogonie.\n— Ale czemu gonią nas?! Czy są aż tak głupi, żeby nie odróżnić jednego gangu motocyklowego od drugiego?! – spytał Lumberjack.\n— Ci ludzie przez wiele lat uważali komunizm za coś dobrego! Sam sobie odpowiedz na to pytanie! – odparł mu Joker.\n— Jeśli uciekniemy, utniemy sobie małą pogawędkę, Jeff! – zawołał Lumberjacka groźnie Big Hog, podczas gdy Angelsi skręcali w lewo na kolejnym skrzyżowaniu.\nRosjanie nie dawali za wygraną i ścigali motocyklistów z determinacją większą niż policjanci. Jakby tego było mało, pasażerowie strzelali do nich jak do kaczek i choć nie trafiali, mocno dekoncentrowali Ryana i resztę. Były takie momenty, że kule ich Kałasznikowów dosłownie leciały nim koło uszu niczym złośliwy owad. Angelsi jednak nie pozostawali dłużni i w porównaniu do mafiosów, trafiali ich pojazdy, choć nie zadawali zbyt dużych uszkodzeń.\n— Wiem! Zagońmy ich do dzielnicy portowej i tam ich zapędzimy w ślepy zaułek! – zaproponował Ryan, kiedy wozy zaczęły się zbliżać.\n— Wal się, Amerykański! Chcieliście nam zabrać towar, teraz my zabierzemy wam życia, suka! – krzyknął po angielsku jeden z Rosjan o mocnym akcencie. Był to jednak błąd, bo wychylony był łatwym celem do odstrzału. I to właśnie zrobił Ryan, posyłając mu kulkę w głowę. Pasażer obok wyrzucił z auta martwe ciało, po czym pościg trwał nadal, kiedy to Angelsi wjeżdżali w okolice portu, gdzie mogliby zrobić zasadzkę. Z hukiem przejechali przez bramę wjazdową i rozdzielili się, jadąc w różne kierunki i znikając za kontenerami. Zdezorientowani Rosjanie zatrzymali się pośrodku nich i nie wiedzieli co robić. Ścigani niemal rozpłynęli się w powietrzu. W całym porcie panowała niepokojąca cisza. Nie było słychać ani warkotu jednośladów ani żadnych głosów, nie licząc robotników, którzy pochowali się byle daleko od potencjalnej potyczki między dwoma organizacjami przestępczymi. Pasażerowie opuścili samochody i uzbrojeni rozpoczęli poszukiwania. I to był błąd… Nagle usłyszeli strzał. Nie wiedzieli nawet skąd. Strzelca nie było w ogóle widać. Widać było jedynie jednego z gangsterów upadającego na ziemię z dziurą w głowie. Nie minęły trzy sekundy, a Rosjanie byli ostrzeliwani ze wszystkich stron. Angelsi wyskoczyli zza kontenerów i otworzyli ogień do zdezorientowanych gangsterów. Kiedy po kolejnych dwóch trupach zdali sobie sprawę, że żywcem z tego nie wyjdą, wykrzyczeli coś w obcym języku i wrócili do samochodów, które również stały się celem dla Ryana i jego braci. Niestety, Rosjanom udało się uciec, choć ich samochody były podziurawione niczym człowiek skazany na rozstrzelanie.\n— Tak, skarbie! Kolejne zwycięstwo dla najlepszego klubu motocyklowego na świecie! – powiedział w geście triumfu Ace i oddał kilka strzałów w powietrze.\n— Poczekaj ze świętowaniem aż wrócimy do Jersey City, panie Las Vegas! Spadajmy stąd zanim przyjadą świnie! – uspokoił go Ryan, po czym harleyowcy wrócili na swoje maszyny i czym prędzej pognali w stronę Manhattanu, skąd mieli trafić na swój teren. Dobrze, że się pospieszyli, ponieważ w momencie odpalenia silników usłyszeli syreny policyjne. Prezes Angelsów nie czuł jednak radości ze zwycięstwa. Wprost przeciwnie, martwili go nowi wrogowie.\n„Screwball ma rację! Ridersi musieli zadrzeć z tymi ex-komuchami, a następnie przypiąć winę za masakrę ich ludzi na nas! Chcieli wojny? Dostaną wojnę…”\nEvelyn siedziała przy barze i oglądała pomieszczenie siedziby, obserwując czy wszystko działa sprawnie. Jolene tańcząca na rurze? Jest. Amy i Emily obsługujące motocyklisów za barem? Jest. Czarnowłosa dziewczyna z zadowoleniem patrzyła jak jej praca przynosiła efekty. Wszystko było bardzo dobrze zorganizowane i nie dochodziło do żadnych awantur. Nawet Gina ogarnęła się i czekała na swoją kolej na rurze, kiedy Jolene miała zaraz zrobić sobie przerwę.\n— Helen byłaby z ciebie dumna… – z rozmyślań wyrwała ją Amy, która akurat czyściła brudne kufle po piwie.\n— Mam nadzieję, że tak. Staram się jak mogę… – odparła z uśmiechem dziewczyna Ryana i obróciła się do swojej przyjaciółki. — Czasem jednak mam ochotę… zrobić sobie przerwę od tych obowiązków. No wiesz, pojechać z tym moim kochanym prezesem na miasto i zaszaleć tak jak kiedyś… Odkąd tylko objęliśmy najważniejsze funkcje w klubie, nie mamy prawie w ogóle czasu dla siebie, nie licząc nocy i wspaniałego seksu. Wiem, że jesteśmy coraz starsi, poważniejsi i w ogóle, ale brakuje mi tych codziennych zabaw i braku obowiązków.\nSłysząc wyznanie swojej koleżanki, Amy zachichotała i zaczęła czyścić kolejny kufel.\n— Wybacz… nie powinnam była tego mówić… Jeszcze stracę reputację zimnej suki z Fallen Angels… – zaśmiała się niemrawo Evelyn.\n— Nie, spokojnie, ja nie z tego. – uspokoiła ją Amy. — Po prostu… naprawdę przypominasz mi Helen. Też kiedyś słyszałam jak wspominała dawne czasy, kiedy ona i Coyote spędzali każdą chwilę razem… to znaczy, każdą chwilę, w której Coyote nie wycinał chwastów z Cursed Riders.\n— A mówiła, żebym nie zamieniała się w zgorzkniałą sukę jej pokroju… Ja zaś mówiłam Ryanowi, że zaczęłam patrzeć dojrzalej na życie. Na serio jestem popieprzoną osobą pełną sprzeczności… – znów parsknęła śmiechem Pierwsza Dama Angelsów. — Ale poważnie, co mogę zrobić w tej sytuacji?\n— Po prostu pogadaj z Ryanem! Na pewno znajdzie czas dla ciebie! Przecież Warlord nie doprowadzi do upadku klubu, kiedy raz będzie musiał go zastąpić, prawda?\nEvelyn zastanowiła się chwilę. To wcale nie był taki głupi pomysł. Ryanowi przydałby się mały „urlop” i dobrze byłoby spędzić czas razem jak kiedyś.\n— Masz rację. Tak zrobię. Jesteś najlepsza, Amy… – powiedziała przyjaźnie, wstając i udając się na piętro, żeby sprawdzić jak tam wszyscy sobie radzą.\nW tym samym czasie do siedziby weszli Ryan i reszta motocyklistów. Byli wyraźnie zaniepokojeni.\n— Cholera, to nie tak miało być… – powiedział Lumberjack i poprawił włosy. Big Hog w końcu nie wytrzymał i podszedł do niego.\n— A jak to miało wyglądać?! Mieliśmy zginąć?! Taki miałeś plan?! – dopytywał wściekły i stanął przed nim w zastraszającej pozie. Jeff był w szoku.\n— O czym ty bredzisz, człowieku?! Czekaj, ty chyba nie…\n— Tak, właśnie to twierdzę! Pewnie to wszystko zaplanowałeś, cholerny Judaszu! – warknął Frank. — Ty to wymyśliłeś i teraz coś nie poszło według twoich planów!\n— Hej! – wszedł między nich Screwball. — Big Hog, bracie, masz prawo nie przepadać za Jeff’em, ale to nie jego sprawka! Przecież to była pułapka Ridersów!\n— Screwball, ty z nas wszystkich powinieneś pierwszy połączyć fakty! – nie dawał za wygraną Oficer Drogowy. — To on wyszedł z inicjatywą, sam pamiętasz jego krzywe akcje… no dodaj dwa do dwóch!\n— Mów tak dalej to…! – zagroził mu Lumberjack.\n— To co… zdrajco? Kiedy opowiesz nam o swoich kolegach z Cursed Riders? – spytał złowrogo Big Hog, po czym został uderzony w twarz przez swojego rozmówcę. Tego już było za wiele. Zanim jednak Frank zdołał mu oddać, Ryan zainterweniował i razem z resztą Angelsów odciągnął jednego od drugiego.\n— Hej! HEJ! SPOKÓJ! – krzyknął, gdy już obydwaj zostali spacyfikowani. — Co się z wami dzieje, do cholery?! Ledwie uszliśmy z życiem, a wy się zachowujecie jak rozwydrzone bachory! Prawda jest taka, że Ridersi zabrali towar od Ruskich siłą, wrobili nas i teraz mamy nowego wroga. Cała reszta jest nieważna lub są to bzdury bez dowodów! – dodał, wciąż mając podniesiony głos.\nPrawie obecny w siedzibie patrzył w szoku na całe to zdarzenie, włącznie z Evelyn, która nigdy nie widziała takiej awantury między Angelsami. Ryan nawet w sprzeczkach z nią nie był taki wściekły, choć była pod wrażeniem tego jak dorośle się zachował w tej nieprzyjemnej sytuacji. Motocykliści w milczeniu patrzyli po sobie speszeni i nikt nie raczył się odezwać pierwszy.\n— Wszystko jasne?! – spytał ostro Ryan, na co niektórzy (włącznie z Lumberjack’iem i Big Hog’iem) kiwnęli twierdząco głowami. — Tak właśnie myślałem! – zakończył dobitnie i udał się na kanapę, zapalając papierosa. Evie patrzyła na niego i uznała, że to nie jest najlepszy moment do rozmowy.\n— Lumberjack i kłótnie… wspomnień czar… – zażartowała stojąca koło niej Amy.\n— Tak było zanim poszedł do mamra? – spytała jej, cały czas patrząc na całe zajście.\n— Oj, kochana… nie masz nawet pojęcia… – westchnęła dziewczyna Franka i wróciła do obsługi baru.\nTego samego dnia wieczorem, dom Ryana i Evie\n— Rosyjska mafia? – spytała zdziwiona Evelyn, leżąc na boku w łóżku koło Ryana i robiąc palcem rysunki na jego umięśnionej klacie. — Brzmi poważnie. Mój ojciec zawsze powtarzał, że te komunistyczne świnie to źródło całego zła tego świata…\n— Cóż, w czymś miał rację… – uśmiechnął się jej mężczyzna. — Ale tak właśnie jest. Wygląda na to, że mamy nowego wroga. – westchnął, a pogodny uśmiech zszedł mu z twarzy.\n— Ale… dacie radę, prawda? Przecież to tylko banda ex-komunistycznych i niedogolonych zakał ewolucji w europejskich dresach… – próbowała go pocieszyć Evie.\n— A my jesteśmy tylko niedogolonymi neandertalczykami na motocyklach… – zażartował Ryan. — Nie powiem, trochę mnie martwi fakt, że mamy na pieńku z mafią, ale ponoć już kiedyś inna rodzina próbowała zniszczyć klub i nie skończyła na tym za dobrze…\nDziewczyna miała prawdziwą gonitwę myśli. Słowa jej chłopaka o nieznanej jej wcześniej przeszłości gangu uświadomiły jej jak mało wie o klubie. Jednak z tego, co usłyszała Ryan też nie zna całej historii. Postanowiła jednak odłożyć troski na później, chociaż prezes Angelsów wyglądał jakby miał zaraz eksplodować.\n— I jeszcze ta awantura Jeffa z Frankiem! Tylko tego brakuje! Jakby kompletnie zapomnieli, że znów mamy problemy! – warknął, uderzając pięścią w nocny stolik, który znajdował się koło ich łóżka. — Dlaczego oni się tak nienawidzą?!\nJego dalszy napad wściekłości zastopował, gdy nagle Evie wgramoliła się na niego i położyła się na jego umięśnionym ciele. Dziewczyna uwielbiała to robić. Jego ciało, choć miało kilka blizn, było takie piękne…\n— Ry, skarbie, uspokój się. Niech tym martwi się jutrzejszy Ryan, a na razie… pozwól, że pomogę ci ochłonąć… – szepnęła do niego uwodzicielsko i zaczeła zdejmować z siebie bieliznę. Na odpowiedź swojego mężczyzny nie musiała czekać. Wybrzuszenie w jego bokserkach odpowiedziało za niego.\nW tym samym czasie, 1 Police Plaza\nKomisarz Stevenson stał i patrzył na miasto, którego przysiągł chronić przed przestępcami i uśmiechał się zadowolony. Cieszył się, że ma nad wszystkim kontrolę i nic nie umyka jego uwadze. Uważał się za człowieka spełnionego i miał ku temu dobre powody: jego wrogowie w postaci Cesara i Coyote’a nie żyją, zabici w ramach jego zemsty tak samo jak jedyna osoba, która znała jego mroczne sekrety. Z jego rozmyślań odciągnął go jednak dźwięk telefonu. Odebrał go z tym samym wyrazem twarzy.\n— Tak? – spytał pogodnie. — Czyżby? No proszę… Dobrze, informuj mnie na bieżąco! Uwielbiam kiedy problemy same się rozwiązują… – dodał, szczerząc się jak Joker i po zakończeniu połączenia zaśmiał się rozbawiony.\nNastępne części: Tylko on, ona i motocykl - Tom 2 - Rozdział 5 – Małe śledztwo Tylko on, ona i motocykl - Tom 2, Rozdział 6 – Wewnętrzne konflikty\nCzytano 288 razy\nŚrednia ocena: 3.4 Głosów: 16\nAkwadar\tponad rok temu\nMasz pinć dla podniesienia średniej.\nTheRebelliousOne\tponad rok temu\nDzięki... mam jednak nadzieję, że zasłużone pięć... :P\nTheRebelliousOne kredytowane, bo jakieś uwagi bym miał, ale dajesz radę ;)\nPasja\tponad rok temu\nMadison jednak ma poczucie winy. I to co robi napawa ja wstrętem. Jednak żeby zapewnić sobie jakość życia uprawia seks zarobkowo. Od dwóch lat zarabia tak na życie. Przyjmowanie przy tym narkotyków budzi niepokój.Fetyszowy piątek… Ciekawe określenie. Tęskni za dawnymi przyjaciółmi i za dawnym życiem. Wspomnienia obrazują cały przebieg jej usunięcia się od gangu. Znalezienie listu od Evelyn wyzwala w niej żal. Czy przełamie się i rozpocznie inne życie?\nReaktywowany gang Cursed Riders po nocnej balandze odsypiał, lecz nie prezes. Kiedy rozmyślał o zemście z rozpędzonej furgonetki ktoś wyrzucił czarny worek. Kiedy otworzył zobaczył rozkawalone zwłoki Panzera z czerwonym napisem. Czyli wojna wypowiedziana.\nEvelyn jednak myśli o swojej dawnej przyjaciółce, a bardziej Kingiem… Czy żyje, czy nie, zastanawiała się?\nNatomiast Ryan ma zaprzątniętą głowę Lumberjackiem. Czy ma przeczucie? Przedstawiony plan odbicia heroiny od Ridersów budzi sprzeciw przez innych braci.\n"Ten facet tyle złego wyrządził Angelsom… ale jeśli naprawdę się zmienił? No i w końcu wciąż byli braćmi, a lojalność dla klubu była dla nich największym priorytetem" - czy naprawdę się zmienił? Jednak dostał kredyt zaufania. Plan przyjęty.\nA na miejscu transakcji okazało się, że to wpadka. Walka z mafią rosyjską wcale nie należała do łatwych. No i doszedł następny wróg.\nZakończenie zastanawia. Co miał na myśli Komisarz Stevenson?\nmasz powtórzenie 2x\nTak było zanim poszedł do mamra? – spytała jej, cały czas patrząc na całe zajście.\n— Oj, kochana… nie masz nawet pojęcia… – westchnęła dziewczyna Franka i wróciła do obsługi baru. -\nDziękuję za wychwycenie błędu. Od razu poprawię. :)\nMadison podsumowana dobrze, choć jedna uwaga: Mads nie miała do czynienia ani z Fallen Angels ani z Cursed Riders.\nFakt, dużo się dzieje, a dojście nowych wrogów i problem z Jeffem nie ułatwiają życia nikomu. Czy Ryan to wszystko ogarnie? Zobaczymy...\nW końcu zebrałam siły zarówno psychiczne, jak i fizyczne, by postawić godny komentarz u mojego ulubionego Rebela! :)\nPierwsza sprawa... co to za oceny? Znowu trolle atakują? Współczuję, u mnie niestety miał podobny incydent miejsce po tym jak stanęłam w obronie jednego użytkownika. No ale cóż, tego nie przeskoczymy.\nWracając do meritum, z każdym kolejnym rozdziałem dajesz coraz większy popis swoich umiejętności. Rozwijasz się jako pisarz, a postacie dorastają proporcjonalnie do Twoich umiejętności. Otwarcie rozdziału z perspektywy Madison jest świetnym zabiegiem, który rozszerzył punkt widzenia pokazany przez Evelyn - to, jak bardzo się stoczyła dawna przyjaciółka. Ciekawe jak postąpi dalej, może jednak nie jest dla niej, mimo wszystko, za późno, skoro jeszcze resztkę ludzkich odruchów posiada?\nWojna między gangami motocyklowymi zaostrza się coraz bardziej, a teraz do gry wszedł kolejny groźny przeciwnik - rosyjska mafia, na dodatek święcie wierząca w komunizm... No lecisz z grubej rury, czegoś takiego się nie spodziewałam. Dobrze, że dodajesz takie motywy, gdyby bohaterom szło zbyt łatwo, nie byłoby to w ogóle wiarygodne, a tak całość jedynie zyskuje. ;)\nCo mogę rzec, naprawdę kawał porządnej roboty. Już się nie mogę doczekać kolejnej części, ale pisz na spokojnie! Dobre rzeczy wymagają czasu.\nZostawiam zasłużoną w pełni piątkę i pozdrawiam!! :)\nTrudno, już się przyzwyczaiłem do tych jedynek. Jeśli dzięki wstawianiu ich ten ktoś czuje się lepiej, cieszę się, że pomagam mu zapomnieć o jego smutnym życiu. Dla mnie one już nie istnieją :)\nCieszę się bardzo, że tak uważasz. Zawsze staram się rozwijać i dobrze wiedzieć, że idę we właściwym kierunku. No tak, Madison bardzo nisko upadła, ale tak to jest, kiedy robisz coś złego i nie umiesz sobie poradzić z odpowiedzialnością popełnionego czynu. Czy jest nadzieja dla niej? Tego nie wie nikt...\nZ tą rosyjską mafią i komunizmem to może źle to zaznaczyłem, ale to trochę bardziej skomplikowane. To nie są jacyś spiskowcy dążący do komunizacji Ameryki (nie ten gatunek opowiadania xd).\nJestem zadowolony również, że nie bohaterowie nie mają zbyt łatwo w opowiadaniach. Sam tego nienawidzę. Pamiętam jak czytałem na Wattpadzie jakąś historię w czasach II wojny światowej i byłem taki wściekły, kiedy bohaterom (Polakom) szło dziecinnie łatwo z Wehrmachtem. Ludzie, Wehrmacht to nie były popychadła! No jakieś minimum realizmu! XD\nDziękuję za czytanie tego mojego opowiadania i sprawiedliwą ocenę. Choć pracuję obecnie nad innymi projektami ("Nowy Porządek" i jeszcze coś ściśle tajnego... ;) ), postaram się dodać kolejny rozdział ASAP.\n"Fakt, że nie potoczył się zbytnio świadczył o tym, że coś jest w środku." Myślę że fakt iż nie był płaski lub zwinięty świadczył o tym, że coś było w środku a nie fakt słabego toczenia się. Pewnie zabrakło "coś ciężkiego" lub "coś niekształtnego"\nRóżnica między "tą" a "tę":\nRozmawiałem z tą kobietą\nWidzę tę kobietę\nPo prostu kwestia przypadków. Patrz po prostu na końcówkę rodzaju żeńskiego. Trudne jest to w przypadku słów kończących się na "ść" typu "miłość", "nienawiść" ale wtedy wystarczy je zamienić sobie na "kobieta", "makieta" czy inne rzeczowniki rodzaju żeńskiego i ocenić kończówki.\nJak widać żyję i mam się dobrze i myślę że już będę się pojawiać na Opowi.\nZa ten rozdział daję 5 (naprawdę nie wiem skąd takie niskie noty).\nKto tu żyje... :D\nTradycyjnie dzięki za wychwycenie błędów, zaraz je poprawię, a co myślisz o treści rozdziału? Ma sens? :P\nJak dla mnie ma. Znaczy wiesz, trochę mnie tu nie było i nie będę ukrywał części wydarzeń mogę zwyczajnie nie pamiętać dlatego jakieś nieścisłości mogą mi umknąć. Czytałem sobie moje poprzednie komentarze żeby ogarnąć mniej więcej jak to było ale póki co jest git\nNo i fajnie! :D Do zobaczenia w Twoich Gwiezdnych Wojnach lepszych od Nowej Trylogii!


Rita WiniarskaBałkany – Biznes – Kultura – Polityka Strona 4 | Bałkany - Biznes - Kultura - Polityka - Part 4\nHome / Tag Archives: Rita Winiarska (page 4)\nNa początku był… szalony pomysł. Natchnienie pod wpływem chwili, które dojrzewało, pobudzając do niekończących się rozmów z przyjaciółmi i współpracownikami, przekształciło się w biznesplan, i zaczęło nabierać konkretnych kształtów. Autorzy dziesięciu takich „szalonych” pomysłów powalczą o nagrody pieniężne o łącznej wartości 500000 EUR, które funduje międzynarodowa organizacja non-profit Grecka Inicjatywa, w ramach Greckiej Nagrody Przedsiębiorczości. To stosunkowo nowy projekt – ...\nGrecja: Marcowy spadek wskaźnika PMI w przemyśle przetwórczym\nW marcu br. wskaźnik PMI w greckim przemyśle przetwórczym (Purchasing Managers’ Index- wskaźnik aktywności finansowej stworzony przez Markit Group- przyp. red.) okazał spadek o 0,9 pkt. w skali miesiąca. Wskaźnik ten ma na celu odzwierciedlać produktywność gospodarki przetwórczej. Marzec 2013 r. to czterdziesty trzeci miesiąc z kolei, w którym odnotowano wartość indeksu mniejszą niż 50 pkt. (punkt, który nie oznacza ...


SPORT4FANS gra w Fantasy Premier League (2. kolejka) - Piłka nożna SPORT4FANS\nSport4fans.pl › Piłka nożna › SPORT4FANS gra w Fantasy Premier League (2. kolejka)\nSPORT4FANS gra w Fantasy Premier League (2. kolejka)\nPiłka nożna | 26 sierpnia 2014 21:20 | Redakcja\nZa nami druga kolejka Premier League, a to oznacza kolejne podsumowanie występów naszej redakcji w Fantasy Premier League.\nPrzypominamy, że mamy ustalony schemat pytań, który prezentuje się następująco:\n1. Za nami druga kolejka, czy widziałeś kandydatów na pewne punkty?\n1. Po niezłej pierwszej kolejce, liczyłem na Arsenal i Alexisa Sancheza. Liczyłem też na występ Kościelnego i jak widać przeliczyłem się. Po nieudanym Mundialu cieszy powrót Diego Costy, który zdobył dla mojej ekipy 6pkt. Po cichu liczyłem na punkty ze strony Gerrarda.\n2. W porównaniu z 1.kolejką zaszła jedna, regulaminowa zmiana – za Filipe Luisa pojawił się Kościelny – liczyłem na bramki po stałych fragmentach gry, po za tym nie zanosi się na to, by nowy nabytek Chelsea szybko zawitał w wyjściowej jedenastce. Kościelny mimo, że nie zagrał w tej kolejce pozostanie jednak w składzie.\n3. Na pewno Diego Costa. Zrobił to, czego oczekuje się po napastniku – zdobył gola. Teraz może być już tylko lepiej i lepiej – liczę na kolejne oczka do klasyfikacji. Mimo słabej postawy United na początku sezonu, cieszy gra Maty- Hiszpan zdobył gola, co poprawiło moją sytuację. Mam tylko nadzieję, że Di Maria nie wygryzie go ze składu.\n4. Pewnie – za Bruce’a pojawi się Ivanović, który ostatnio szaleje nie tylko w ofensywie, ale i defensywie. Przy mojej niskiej ilości punktów zrobię też drugą zmianę – Baines straci miejsce w mojej ekipie – kto go zmieni jeszcze nie wiem. -4 to nie jest wiele, a potencjalny zysk jest tego wart.\n5. Gdybym miał porównać naszą ligę do jakiegoś sportu to byłoby to kolarstwo – formuje się ucieczka (Artur i Michał) oraz pościg (Mateusz Decyk i Hubert Błaszczyk), za nimi chwila przerwy i pozostali w peletonie. Gratulacje dla Artura – siedzi w fotelu lidera i czeka na następne mecze. Michał Kozera ma fajny skład – trio w ataku jest wręcz skazane na zdobywanie bramek. Podobnie ma Mateusz Decyk. Nasz naczelny z tego, co widzę woli stawiać na punktujących defensorów – zobaczymy jak długo będą przynosili oni zyski jego ekipie. Słabsza kolejka trafiła się teraz mojemu przyjacielowi z radiowej redakcji – Patryk, podobnie jak ja liczył na występ Kościelnego, czyste konto Szczęsnego i asystę Gerarrda. No cóż, wyszło jak wyszło, ale w ogólnym rozrachunku i tak jest przede mną. Jak na razie. Jakub Kacprzak ma nosa do zmian. W pierwszej kolejce nie zapunktował w jego ekipie Filipe Luis, zmienił go więc na Diera i to właśnie ten zawodnik solidnie zapunktował w 2.kolejce. Sebastian Ibron. Hmmm… Jakby przewidział, kto będzie strzelał bramki w meczu Evertonu z Arsenalem – Ramsey i Naismith „pociągnęli” jego drużynę do przodu. Mateusz Fręś jest chyba z nas najrówniejszy – w porównaniu z 1.kolejką, zdobył podobną ilość punktów. Pomogli mu w tym Hazard i Giroud. Na tego drugiego nie stawiałbym za często. No i na koniec Damian Wiśniewski – jestem mu bardzo wdzięczny, bo gdyby nie jego ekipa, to znajdowałbym się na ostatnim miejscu. No, ale dość uszczypliwości – był najlepiej punktującym z nas w drugiej kolejce.\n1. Można było postawić na piłkarzy Chelsea i Tottenhamu, obie londyńskie ekipy grały z beniaminkami na własnych stadionach. Pewnym było też, że gole padną w meczach Everton - Arsenal i Manchester City - Liverpool. Co odważniejsi mogli kombinować ze Swansea podejmującą na własnym stadionie Burnley.\n2. Na bramce tym razem wybrałem Tima Krula, gdyż Newcastle miało łatwiejszego rywala niż ich rywale zza miedzy. W defensywie postawiłem na Amata i Yoshidę ze względu na niską cenę i moje pozytywne odczucia dotyczące gry Swans i Saints. Wahałem się między obrońcą Arsenalu i West Bromu, gdyż jeden i drugi podejmował rywali o podobnym potencjale. Środek pola i napad pozostał taki sam jak w ubiegłej kolejce, nie czułem potrzeby zmian i ostatecznie nie wyszedłem na tym najgorzej.\n3. Nie zawiedli mnie obrońcy Southampton i Swansea kupieni z myślą o natychmiastowym zastrzyku punktów w defensywie. Jovetić zaś potwierdził, że z Liverpoolem mógłby grać zawsze i wszędzie. Swoje zrobił też Gylfi Sigurdsson asystując przy golu Dyera. Rozczarowali mnie zaś piłkarze Liverpoolu i Rooney, tym bardziej że ten ostatni był kapitanem (miał być Gylfi, ale zapomniałem zapisać zmiany).\n4. Dość przewrotnie pozbyłem się punktujących ostatnio Joveticia i Maty, a wrzuciłem do składu Fabregasa i Dżeko. Pierwszy dyryguje grą Chelsea z wielką klasą, drugi zaś po prostu jest bardziej otrzaskany w lidze od swojego czarnogórskiego kolegi. Żeby dokonać takich roszad potrzebny był oczywiście zastrzyk pieniędzy, więc z zespołu wyleciał Debuchy, a wskoczył Aly Cissokho z zaskakująco dobrze radzącej sobie Aston Villi. Kontuzja z meczu z Newcastle podobno okazała się niczym poważnym i Aly najprawdopodobniej zagra z Hull. Wywalić osiem punktów na transfery liderując redakcyjnej lidze, to chyba trzeba być mną.\n5. Raz jeszcze wygrana kolejka i 26 (po transferach pewnie będzie mniej) punktów przewagi nad drugim Kozerem i 41 przed Mateuszem, nie mam chyba prawa narzekać. Bawi mnie sytuacja Wiśni, teoretycznie najlepiej obeznanego w sprawach Premier League, tymczasem tutaj jest ostatni (ma tyle punktów, ile ja nazbierałem w jednej kolejce, brawo). Pozdrawiam go serdecznie, bo zrobił transferów za -20 punktów, a ci których posprzedawał zapunktowali lepiej niż nowi. Walka o ostatnie miejsce jest jednak bardzo zacięta, bo Sebastian na siódmej pozycji ma tylko osiem punktów więcej niż Damian. Wielkie propsy dla Kozera za -2 punkty Jamesa Chestera.\n1. Spodziewałem się, że punkty zdobędą Gylfi i Diego Costa. Dlatego napastnik Chelsea dostał ode mnie kapitańską opaskę.\n2. W tym tygodniu postanowiłem posadzić na ławie Caulkera i to był dobry wybór. Vlaar dał mi sześć punktów. Wybór Diego Costy nie był przypadkowy. Generalnie postawiłem na bardzo silny atak, nieco zaniedbując inne formacje.\n3. Zgodnie z moimi przewidywaniami zagrali jedynie Vlaar, Gylfi i Costa. Reszta zawiodła.\n4. Przed następną kolejką zmieniam tylko Mutcha na Chadliego. Potem pewnie jeszcze coś zmienię, ale widzę, że łapanie ujemnych punktów nie ma sensu.\n5. Cieszy mnie, że nikt za mną za bardzo nie odrobił straty do Kombinerek. Dzięki czerwonej kartce Chestera udało się odrobić trzy oczka do Michała. Wielkim nosem znowu popisał się Artur. Trzeba też powiedzieć, że chłopak ma ogromnego farta do tej gry.\n1. Myślę, że ze swojego składu prędko nie pozbędę się dwójki pomocników z Manchesteru, Ramseya, Rooneya, Sturridge’a oraz Wojtka Szczęsnego. Mogę zakwestionować całą resztę składu, ale ci zawodnicy są raczej nietykalni.\n2. Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że trochę sam sobie przeczyłem wystawiając napastnika Evertonu i bramkarza Arsenalu. Powód takiego doboru jest prozaiczny. Postanowiłem nie zmieniać Wojtka na Givena, gdyż ten drugi i tak by nie grał, a nie chciałem kupować na tę kolejkę kogoś innego, gdyż kosztowałoby mnie to cztery oczka. Zestawienie bloku defensywnego postanowiłem zostawić, ponieważ – znając życie – jeślibym wymienił zawodników, którzy nie punktowali dobrze w pierwszej kolejce, w drugiej by nałapali sporo punktów. Niestety przeliczyłem się i żaden z trójki Pocognoli, Cresswell, Kolarov się nie wyróżnił. Liczyłem na dobry występ Manchesteru City, stąd opaska wicekapitana widnieje na ramieniu Silvy. Poza tym Cattermole zagrał bardzo dobre spotkanie w inauguracyjnej serii gier, w związku z czym – być może zbyt pochopnie – postanowiłem dokooptować go do składu. W ofensywie postawiłem na Sturridge’a, na Rooneya, na którego szczególnie liczyłem, co udowadnia opaska kapitańska, i na Naismitha, który był tani, a jest w naprawdę niezłej dyspozycji.\n3. Nie zawiódł mnie Aaron Ramsey, a także nie rozczarował mnie Naismith, który był jednym z tańszych zawodników w pierwszym składzie, a punktował na równi z pomocnikiem Arsenalu.\n4. Myślę, że nie będę przygotowywał rewolucji, a raczej nastawię się na ewolucję. Nie pozbędę się zawodników, na których liczę, a którzy jeszcze nie grają na najwyższym poziomie (Toure, Rooney, Sturridge, Silva), pewne miejsce ma Naismith, Ramsey i Szczęsny, ale pomyślę, czy nie wymienić Pocognoliego oraz Kolarova, gdyż nic nie zanosi, by zaczęli nagle hurtem przynosić punkty.\n5. Zgodnie z oczekiwaniami stawce ucieka Artur, a po piętach depcze mu Michał. Myślę, że niedługo może się okazać, iż będą oni poza zasięgiem reszty. Porażająca jest za to pozycja Damiana, którego typowałem do walki o podium. Kto wie, może się odkuje. A co do mojej pozycji… cóż, zasłonię kurtyną milczenia i pozwolę wypowiedzieć się następnemu redaktorowi.\n2. To samo co poprzednio. Pomocnicy i Rooney ma zbierać jak najwięcej punktów aby utrzymać się w połowie tabeli. Cel na sezon - nie być ostatnim.\n3. Druga kolejka to zupełna odwrotność do tego co miałem w pierwszej. Poprzednio krytykowany Hazard teraz dostał aż 9 punktów! Drugi najlepszy był Terry, więc po drugiej kolejce rządzą chłopaki z Chelsea.\n4. Yaya Toure. Możliwe, że to jego zmienię na 3 kolejkę. Totalnie zawiedli mnie piłkarze z Arsenalu, ale tutaj myślę, że trafił się ten ,,słabszy dzień". Narazie takie jest moje zdanie.\n5. Mimo koszmarnego wyniku udało mi się awansować na 5 miejsce. Jako faworyt lekko wysuwa się tu Artur Davtyan. Dwie kolejki i 110 punktów, gratuluję. Ale tak jak pisałem poprzednio tak dalej uważam, że walka o zwycięstwo będzie trwać do końca sezonu.\n1. Swoją dyspozycję potwierdził Kun Aguero, który znów po wejściu z ławki trafił do bramki, podobnie jak Diego Costa, który w drugim meczu w barwach Chelsea zdobył drugą bramkę. Na tych dwóch piłkarzy z pewnością można liczyć.\n2. Tym razem zrobiłem małą rewolucję, wymieniłem wielu piłkarzy, co kosztowało mnie aż 20 punktów. Nie zmieniłem jednak ustawienia i na drugą kolejkę wyszedłem znów 1-4-3-3. Między innymi w ataku mojej ekipy znaleźli się Costa i Dżeko, do pomocy wskoczył Sigurdsson.\n3. Wspomnieni wyżej Costa i Sugurdsson. Frajerstwem z mojej strony okazało się zmienienie Joveticia na Dżeko, bo pierwszy w tej kolejce trafił dwukrotnie, drugi ani razu.\n4. Tradycyjnie, zmiany robię dopiero w piątek.\n5. Minus 20 punktów sprawiło, że zleciałem na ostatnią pozycję. Artur i reszta czołówki odskoczyli mi już bardzo daleko, ale to dopiero początek zabawy.\n1. Wierzyłem, że przebudzi się Yaya Toure, a kolejne dobre mecze rozegrają Dier i Rooney.\n2. Zostałem przy taktyce z pierwszej kolejki, a więc 4-4-2. Postanowiłem, że w bramce wystawię Fabiańskiego. Na lewej obronie zagrał też Dier, który był rewelacją w swoim pierwszym meczu, więc ściągnąłem go. Pomoc wzmocniłem Sigurdssonem. W ataku postawiłem na Berahino licząc, że znów zaskoczy dobrą formą.\n3. Jedynie Dier, Fabiański i Sigurdsson nie zawiedli. Po raz kolejny zespół przeze mnie złożony nie strzelał goli (ledwie jedno trafienie Diera). Co gorsze po raz kolejny zawiódł Baines i Toure.\n4. Tak. Zagram ryzykownie, wezmę dziką kartę i zmienię niemal cały skład. Przejdę też na taktykę 3-4-3. W wyjściowej 11 zostawię Fabiańskiego, Jonesa, Diera, Sigurdssona, Eriksena i Rooneya. Na ławce zostanie Skrtel. Reszta do zmiany.\n5. Nieznacznie lepiej mi poszło, ale to i tak za mało. Czołówka uciekła, ale liczę, że uda mi się powalczyć o pierwszą piątkę. Może zmiany przeze mnie przeprowadzone dadzą dobry efekt. Faworytem dla mnie jest Artur, który może okazać się niepokonany. Czekam też na lepsze czasy Damiana, który może jeszcze zaskoczyć.\n1. Liczyłem, że skrajni obrońcy Debuchy i Baines zdobędą parę punktów, ale zagrali poniżej oczekiwań. Na szczęście tacy zawodnicy jak Hazard i Sigurdsson zagrali dobre zawody.\n2. Tradycyjnie zagrałem taktyką 3-4-3 z dużą ilością zawodników.\n3. Zgodnie z oczekiwaniami zagrali Sigurdsson, Hazard i Giroud. Może nie były to ich wielkie spotkania, ale zapunktowali dla mojej drużyny.\n4. No cóż zmiany wymusiła kontuzja Giroud i postawie na będącego w dobrej formie Jovetica.\n5. Moja drużyna odbiła się od dna i to jest najważniejsze. Póki co trudno oceniać redakcyjnych rywali, gdyż jeszcze dużo kolejek przed nami.\n1. Liczyłem na trójkę z Chelsea - Terry, Schurle i Hazarda. Oni nie zawiedli i zdobyli pewne punkty. Szkoda, że najmniej Niemiec, którego nominowałem w tej kolejce na kapitana. Widocznie nie mam szczęścia do ludzi, którzy mają zdobywać podwójne punkty, bo kolejkę wecześniej tego zaszczytnego obowiązku zaznał Hazard - też bez happy endu.\n2. Zmieniłem taktykę na 1-3-5-2. Głównie ze względu na przeciętnych obrońców, których mam w składzie oraz zakup Sigurdssona. Miałem w planach transfer Sterlinga, ale po ostatniej kolejce wzrosła jego cena i nie było mnie na niego stać. Może i dobrze?\n3. Nie zawiodłem się na trójce z Chelsea. Może trochę na Schurle, który tym razem zagrał przeciętnie. Pewnym punktem mojego zespołu jest Vlaar, a ciekawym wzmocnieniem okazał się Sigurdsson.\n4. Najchętniej zrobiłbym kilka zmian, bo wielu zawodników jeszcze nie zafunkcjonowało. Dwa razy słabiutko zagrał Wilshere i to prawdopodobnie on zostanie sprzedany. Z większą liczbą zmian zaczekam, choć trzeba przyznać, że mój atak prezentuje się na razie słabiutko.\n5. Sytuacja w tabeli nie jest dmla mnie komforotowa. Atomowe Sedesy odskoczyły już na blisko 50 punktów. Trzeba szybkich zmian, żeby zacząć ich gonić. Z pozostałymi rywalami utrzymuję kontakt wzrokowy, także mogą się bać!


Planetka Kaede - Page 2\nTemat: Planetka Kaede Nie Lut 09, 2014 1:27 pm\nNa środku mikro planetki znajduje się pierwszy dom Kaede. Jest to dwupiętrowy budynek z poddaszem, wokół którego rozciągają się połacie zieleni, pełne małych kotów. Dzieli ona swoje nowe lokum z całą masą niezwykle inteligentnych kocurów, które rozmawiają z nią i żyją własnym życiem. Ścieżka z posesji rozpoczyna kilka różnych dróg, wijących się po całej planetce. Jest mniejsza nawet od tej North Kaio, ale urządzona w taki sposób, że bogini ma wszystko co potrzebuje. Jedna ze ścieżek prowadzi do gorących źródeł, druga do altanki medytacyjnej koło małego wodospadu, a trzecia do oczka wodnego, które zasilane jest przez stosunkowo długą jak na te warunki rzekę. Charakterystyczny dla planetki był unoszący się wokół śpiew ptaków i szum wody. Kocia gromada o dziwo nie zjada ptaków, bo żywi się rybami łowionymi na prymitywne wędki.\nOstatnio zmieniony przez Kaede dnia Nie Lut 09, 2014 2:01 pm, w całości zmieniany 2 razy\nLiczba postów : 2024\nTemat: Re: Planetka Kaede Nie Maj 10, 2015 9:01 pm\n- Musisz zacząć myśleć jak osoba odpowiedzialna za cały wszechświat. Jesteśmy wieczni, lecz to nie znaczy, że nie możemy polec w walce. Skąd wiesz, że nie zginiesz? Po za tym, czy przemyślałaś wszystkie konsekwencje swoich czynów? Wiesz co mogą zrobić Saiyanie kiedy stracą króla? – powiedziała Kira. Kaede może i miała dobre pobudki, lecz myślała w zbyt zawężonym zakresie. - Czasami trzeba by jedna rasa upadła kosztem drugiej. Tak było od wieków.\nTo była racja. Kaioshin żyła już wiele eonów lat i widziała wiele powstających imperiów, które upadały. Zell nie będzie żył wiecznie i ktoś w końcu zajmie jego stanowisko. Po za tym ingerowanie w tak delikatną strukturę może się skończyć jeszcze gorzej. Dlaczego zatem ta dziewczyna nie chciała tego dostrzec? Modlitwy, które Kaede przesłała Najwyższej zasmuciły ją, lecz równocześnie utwierdziły w przekonaniu, że trzeba ich zostawić samych sobie. Jak robili to od wieków. Saiyanie nie zagrażali zniszczeniu wszechświata. Już nie byli tą bezładną i niszczycielską siłą, której używali Tsufule, lub z którymi walczył jej podopieczny. Zmienili się i chcieli posiadać olbrzymie terytorium, z którego zamierzali czerpać zyski.\n- Rozumiem o co ci chodzi i cieszę się, że tak rwiesz się do pomocy, lecz zrozum, że musimy dawać prymitywniejszym rasom możliwości do decydowania o swoim losie. Gdybyśmy chcieli niwelować każde zagrożenie, to zabralibyśmy im największy dar. Wolną wolę. Saiyanie słuchają rozkazów Zella ponieważ chcą walczyć i zdobywać. Taka jest ich natura i nie będą spokojnie siedzieć i uprawiać roli. Prędzej czy później rozniesie ich to od środka. – powiedziała Bogini, po czym zwróciła się w stronę Hazarda.\n- Rozumiem. Z tego co widzę to udało ci się opanować jedną z przemian. Wiesz dlaczego? Ponieważ podczas walki musiałeś uaktywnić olbrzymie pokłady złości i energii. Chciałeś zabić. I teraz pomyśl co będą chcieli zrobić ludzie waszego króla, kiedy go zabijecie? Będą chcieli się zemścić przez co dojdzie do rozłamów i wojny domowej. Nadejdzie masakra wśród was. Czy jesteście gotowi stawić temu czoło? – rzekł Kira i spojrzała smutnym wzrokiem po ogoniastym i dziewczynie. Byli zbyt młodzi. Zbyt młodzi.\n- Dziewczyno. Nie muszę się interesować każdy niebianinem bo nie starczyłoby mi czasu. Matka to mit, a nawet jeśli kiedyś istniała to odeszła. Byłaś samotna i wystraszona więc chciałaś znaleźć sobie opiekuna. Kogoś kto ci zawsze pomoże. Dlatego twoja podświadomość wykorzystała mit o matce bogów.\nKaioshin nie wiedziała już jak przemówić tej dziewczynie do rozumu. Chyba jedynym sposobem była możliwość, żeby poczuła na własnej skórze klęskę.\n- Dobrze. Skoro dalej się upierasz przy swoim pomyśle to zezwalam ci na niego. Lecz wszystkie konsekwencje swoich czynów poniesiesz ty. Wszystkie. Jak przystało na kaio. Ponadto nie otrzymasz żadnej pomocy ze strony swoich współbraci. Jesteś w tym sama. – rzekła kobieta, a kiedy skończyła to od razu pojawił się za nią Borg. Najwidoczniej rozmówczyni młodej kaio wezwała telepatycznie swojego przyjaciela.\n- Zobaczymy się później moja droga. Żegnaj Hazardzie. Borg. Przypilnuj ich powrotu na Vegetę. – powiedziała Kaioshin, a następnie zniknęła. Mężczyzna popatrzył się chłodnym wzrokiem na dziewczynę, a potem na Saiyanina.\n- Radzę nie próbować naruszać moich barier umysłu. Następnym razem może się to skończyć gorzej niż tylko zlekceważeniem. – powiedział po chwili białowłosy w stronę Kaede, co chyba znaczyło, że jej próba przekazania miłości spełzłą na niczym, Wojownik tymczasem oparł się o ścianę w oczekiwaniu na ruch dzieciaków. Zdecydowanie nisko upadł, z generała do niańki.\nKaede masz zgodę na prowadzenie misji rebelii od Kiry. Ona znikła, lecz Borg został. Haz próbuj szczęścia\nMacie ode mnie po 20 pkt za fabułę. Krzyczcie o niej przy następnej sesji. Buzia\nTemat: Re: Planetka Kaede Sro Maj 13, 2015 2:28 pm\nNiczym rysowany wiatrem, na ustach i całej twarzy Kaede, znów pojawił się ciepły uśmiech. Miała jeszcze tyle wytłumaczyć starszej bogini, ale ta wyraźnie wolała uciąć rozmowę. Uczucie ulgi zagościło w sercu różowej, ufała, że wola Matki poprowadzi ją dalej przez wszystkie zagrożenia. Wiedziała, że robi dobrze, a jej czyny okażą się słuszne, serca uwolnią się z mroków i powstaną, aby cieszyć się życiem. To nieprawda, że saiyan pchał gniew, pchała ich miłość, to strach przed utratą najbliższych uwalniał pokłady mocy.\n-Pokój z tobą Kiro.- pozdrowiła odchodzącą kobietę, a jej słowo stało się mocą i natychmiast cala masa pozytywnej energii rozleciała się do kaioshinki, która mogła dar przyjąć, bądź też odrzucić.\nPrzez chwilę trwała pogrążona w swoich myślach, analizując ze współczuciem przepływające pomiędzy światami dusze. Ich smutki, niespełnione ambicje, brak pogodzenia się z rzeczywistością… To wszystko będzie musiała załatać swoją miłością. Jednym oddechem z jej ust wyleciały złote motyle, dźwigając na skrzydłach dobro i nadzieję. Jej rasa zostawiła ja samą, już kolejny raz, mylili się pozwalając śmiertelnym na kształtowanie dowolne świata, a te wszystkie dusze, które odchodziły właśnie z wymiaru żywych dawały temu świadectwo. Zagubieni, egoistyczni, z brakiem szczęścia w sobie samych, brakiem sensu. Te stany bardzo udzielały się również mieszkańcom zaświatów, którzy zapomnieli o swoim przesłaniu, stając się jałowi jak ziemia Vegety.\nJeden z takich właśnie osobników znów przyszedł do niej w gości, kolejny raz ignorując maniery i boską etykietę.\n-Twoje serce pozostanie wiecznie niespokojne Borg, o ile nie pokonasz sam siebie.- aura która cały czas towarzyszyła Kaede, przytuliła jego serce. –Mimo wszystkich twoich ran pilnuj się przed boginią, nikt nie pozwoli ci mnie skrzywdzić, więc twoje groźby są niczym.- ciepły i przepełniony miłością ton musiał zaskoczyć doświadczonego wojownika. –Niezależnie od tego co zrobisz, twoje próby są po prostu ucieczką za tym, za czym tęsknisz. Już dobrze, możesz uwolnić swoje wnętrze przyjacielu.- w jego ręku znalazła się jedna z osławionych paczek z ciastkami bogini, a ona sama uśmiechała się do niego z wiarą, że wybierze słuszną drogę. W jej osobie było coś nienaturalnego, duma bogini mieszała się z matczyną miłością i wielką wiarą w dobroć wszystkich serc. Jedno było pewne, sprawiała unikalne wrażenie w połączeniu z pokojem, który był naturalną częścią tego kawałka niebios.\n-Pójdę już na Vegetę chłopcy.- atmosfera się poluźniła, Kaede wiedziała jak rozładować poczucie dyskomfortu u swoich rozmówców. –Hazard zdaje się, że chciałbyś trochę czasu poświecić Borgowi? Złapiesz mnie telepatią, jakbyś miał problemy z wydostaniem się stąd, ale myślę, że on chętnie ci pomoże.- pomachała im i zniknęła, realizując swoją misję na Vegecie. Czas zrobić większy zamęt…\nZT--> Ulice Vegety\nTemat: Re: Planetka Kaede Sro Maj 13, 2015 4:53 pm\nI znów nie wiedział na czym stoi. Słowa Kiry po raz kolejny spowodowały mętlik w głowie młodego Saiyan'a. Jakoś wcześniej się nad tym nie zastanawiał, ale co jeśli będzie tak, jak wspomniała Kaioshinka? Zell z pewnością ma wielu podwładnych którzy podzielają jego politykę. W końcu to małpy, tak jak on uwielbiają walczyć. Bardzo prawdopodobne, że większość mieszkańców Vegety będzie po stronie Króla. Jeśli go zabiją, faktycznie może dojść do wojny domowej. Czerwoną planetę czekała rewolucja, która pochłonie ze sobą wiele istnień, być może tak wiele, że populacja Saiyan zmniejszy się do naprawdę minimalnych rozmiarów. Może ta planeta nie była mu tak bliska jak kiedyś, ale pozbawianie życia takiej ilości pobratymców jakoś mu się nie uśmiechało. A będą musieli to zrobić. Jeśli pozostawią przy życiu sprzymierzeńców Zell'a, Ci pewnego dnia mogą zaplanować zemstę. I znowu dojdzie do walk, w wyniku których życie stracą kolejne małpy. Błędne koło nienawiści i zemsty które oni zapoczątkują.\n- Ale przecież muszę to zrobić - pomyślał - muszę go zabić. On jest zły. Wyrządził już krzywdę wielu osobom i wyrządzi kolejnym jeśli go nie powstrzymam.\nZresztą nie tylko on tak myślał. Przecież inni także planują rebelię. Jeśli nie on, to ktoś inny pozbawi Vegetę Króla. Wyrok już zapadł, pytanie tylko kto dokona egzekucji.\nSpotkanie z Kirą dobiegło końca. Ostatecznie Kaede otrzymała zgodę ("i tak by to zrobiła, nawet bez jej pozwolenia"), lecz z wszelkimi konsekwencjami będzie musiała radzić sobie sama. Osobiście, niezbyt podobało mu się takie postępowanie, ale nie miał nic do powiedzenia w tej kwestii, to ich sprawy. Ciasteczkowa Bogini po raz kolejny zachowała się tak, jakby czytała mu w myślach. No bo skąd wiedziała, że miał interes do Borga? W sumie, teraz gdy jej pochodzenie jest jasne, taka umiejętność jest możliwa. Tak czy siak, musieli się rozstać, lecz zapewne nie na długo.\n- Dam sobie radę, nie martw się. Do zobaczenia.\nZostał sam z podwładnym Kaioshin'ki. Gość dotychczas nie był zbyt miły. Hazard zdawał sobie sprawę, że przekonanie go do współpracy może być trudne. Zamierzał jednak próbować do skutku, nawet jeśli miałby go zaatakować i zmusić do walki. Stanął przed mężczyzną w lekkim rozkroku. Był dużo niższy, tak więc musiał nieco się odchylić by spojrzeć mu w oczy. Zmrużył lekko swoje i rzekł:\n- Kaede miała rację, mam do Ciebie sprawę. Kira-sama wspominała, że podobno kiedyś byłeś dowódcą podczas wojny z moją rasą. Sądzę, iż mógłbyś mi pomóc przygotować się do walki, dlatego chciałbym Cię... prosić - to słowo jakoś ciężko przeszło mu przez gardło - o sparing. Jak zapewne wiesz, moc Saiyan rośnie z każdą walką, a im silniejszy przeciwnik tym szybciej się rozwijają.\nMiał nadzieję, że tym ukrytym komplementem skłoni go do przyjęcia tej propozycji. Jednocześnie czuł podekscytowanie na myśl o walce z kimś tak mocnym.\nTemat: Re: Planetka Kaede Sro Maj 20, 2015 9:41 pm\nWszystko było już wyjaśnione, więc wyższa Kaioshin nie miała tutaj nic do roboty. Zostawiła tylko swojego przybocznego, telepatycznie dając mu jeszcze kilka informacji, po czym zniknęła. Borg natomiast nie należał do najbardziej aktywnych towarzysko osób, dlatego też słowa Kaede w stosunku do niego sprawiły, że tylko podniósł brew. Ta dziewczynka była tak naiwna, że aż słodka. Lecz nie po to został tu wysłany. Miał ogarniać sytuację. Energia bogini wróciła na Vegetę, więc nie ingerował. Został tylko złotowłosy, który chyba chciał coś od niego, lecz był zawstydzony jak młódka przed ślubem. Wojownik oparł się więc o ścianę i patrzył chłodnym wzrokiem na Saiyanina. Kiedyś ich mordował, a teraz ma robić za niańkę jednego z nich? Kira będzie musiała mu sporo wyjaśnić. Czy wszechświat już do reszty zgłupiał? Saiyanie mają być mili i dobrzy? Chyba w czyimś chorym śnie. A może ta boginka dodaje jakieś środki psychoaktywne do tych ciastek? To by wiele tłumaczyło.\nZmrużył oczy i napiął nieznacznie mięśnie, kiedy młodzieniec do niego podszedł. Był o wiele niższy, lecz to nie znaczyło, że nie był groźny. Borg już dawno się nauczył, że to ci najcichsi często mogą sprawić najwięcej problemów. Najmniejszy kundel zazwyczaj najgłośniej szczeka. Wojownik prychnął nieznacznie słysząc słowa ogoniastego. Zeskanował jego energię. Czuł, że ukrywa większą część swojej mocy, lecz i tak nie było to z czym kiedyś walczył.\n- Wasza moc nie rośnie z każdą walką, tylko z ilością furii jaką wykorzystujecie w walce. Nauczyłem się tego, kiedy twoi pobratymcy zalewali nas falami wściekłości. Zabiłeś dziesięciu to czekało na ciebie stu jeszcze potężniejszych. – burknął Borg. Oni to wszystko traktowali jak zabawę. Myśleli, że teraz armie ludu z Vegety są straszne? Wtedy by pewnie się posikali na sam ich widok. – Po co chcesz walczyć ze swoim ludem? Przecież z tego co pamiętam to waszym żywiołem jest walka, a skoro wasz król wam daje tą możliwość to po cholerę się zastanawiacie. Za moich czasów, Saiyanie po podboju jednej planety ruszali na następną. Byli niczym szarańcza. W końcu musieliśmy połączyć wojska całego wszechświata, gdyż konflikt osiągnął za dużą skalę. Myślisz, że jak wykonasz przewrót i zabijecie władcę, to wojska będą wasze? Macie na tyle silną pozycję? Czy może tylko idziecie na żywioł z myślą, że jakoś to będzie?\nBorg chciał wiedzieć co kierowało tym chłopakiem. Chciał wiedzieć z kim miał do czynienia.\nTemat: Re: Planetka Kaede Nie Maj 24, 2015 4:44 pm\nWidać było, że Borg miał swoje zdanie na temat Saiyan i tych poglądów będzie się trzymać. Częściowo miał rację, lecz o kilku kwestiach można by podyskutować. Haz przemyślał to wszystko. Musiał dobrze dobrać słowa, od jego odpowiedzi zależało, czy gość zgodzi się mu pomóc.\n- Furia, strach, zazdrość, a także wiele innych, negatywnych emocji. To wszystko przyczynia się do osiągania przez Saiyan nowych transformacji, a co za tym idzie - do zwiększenia ich mocy. Sam tego doświadczyłem, więc doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Jednakże nawet zwykły sparing pobudza nasze instynkty w wyniku czego stajemy się silniejsi. Każdy pojedynek to także nowe doświadczenia, które zaprocentują w kolejnych starciach. Taka jest prawda na temat mojej rasy - zrobił krótką pauzę, po czym kontynuował - Jest różnica pomiędzy bezmyślną rzezią a walką o wyższe wartości. Do tego własnie dążymy. Zell zamienił w piekło życie tysiąca moich pobratymców, w tym i moje. Wykorzystał mnie dla własnej rozrywki, przez co życie straciło wiele niewinnych osób, a cała ta sytuacja będzie ciągnąć się za mną już do końca życia. Dlatego właśnie on musi zginąć. Na Vegecie muszą nadejść lepsze czasy. Znam wielu którym na tym zależy, to dobrzy ludzie. Razem uda nam się zmienić Czerwoną Planetę. Wierzymy w to.\nByć może było to naiwne, ale to właśnie czuł. I nie tylko on.\nTemat: Re: Planetka Kaede Czw Maj 28, 2015 9:17 pm\nMężczyzna ze spokojem obserwował tego dzieciaka. Skanował jego energię, starając robić się to bez zbytniego afiszowania się. Małpiasty był potężny, lecz to nie był jeszcze szczyt jego możliwości. Jest wiele pracy przed nim i chyba blondynek zdawał sobie z tego sprawę. W międzyczasie Hazard mówił co mu leżało na sercu. Czyżby aż tak bardzo zależało mu na tej walce, że wyjawiał połowę swoich planów? Jednak Saiyanie są przedziwną rasą i ze świecą szukać podobnej w całym wszechświecie. Może i nawet lepiej. Już mieli problemy z jednymi, a co byłoby, gdyby było ich więcej. Na dodatek te ich przemiany. Już w zwykłym stanie byli groźni, a jak farbowali się na blond to stawali się coraz bardziej nieobliczalni. Cały czas był strach podczas walki, że przeciwnik w jedne sekundzie pomnoży swoją moc kilkukrotnie.\n- Zemsta nie jest dobrym motorem napędowym. Może na początku, lecz później zacznie cię spalać od środka. Musisz naprawdę wiedzieć, dlaczego chcesz walczyć. – powiedział stary wojownik i bacznie się przypatrzył młodszemu od siebie wojownikowi. Pasja. Coś co on sam kiedyś posiadał. Czyżby zobojętniał na ból świata? Może. Jednak teraz dostał szansę na jakąś rehabilitację. Zawiódł wtedy, lecz może pomóc teraz.\n- Dobrze. Mogę cię wyszkolić. Zobaczę z jakiej jesteś gliny ulepiony. Jednak uprzedzam. Nie daję forów. – powiedział siwy, po czym dotknął ramienia Hazarda i zniknęli z planetki.\nZ/t do Wojenne Plenery\nHaz piszesz tutaj posta. A ja daję pierwszy tam.\nTemat: Re: Planetka Kaede Pon Cze 01, 2015 6:42 pm\n- Może i nie, ale daje mi siłę i motywację - skomentował słowa Borga na temat zemsty - poza tym wszystko potoczyło się w taki sposób, że nie zaznam spokoju dopóki Zell będzie żywy. Zabicie go będzie z korzyścią dla wszystkich.\nOstatecznie doświadczony wojownik zdecydował się go trenować. Jednak warto było nieco się otworzyć, chociaż nie łatwo mu było o tym mówić.\n- Nawet przez myśl mi nie przeszło by o to prosić. Nauczę się najwięcej wtedy, gdy nie będziesz się powstrzymywać, dlatego daj z siebie wszystko.\nSekundę później poczuł jego dłoń na swoim ramieniu i po raz kolejny teleportowali się, zapewne do miejsca gdzie miał odbyć się ich trening.\nZ/T --> http://dbng.forumpl.net/t139-wojenne-plenery\nWiem że kiepski post, ale ostatnio cienko u mnie z czasem, a nie chcę wstrzymywać fabuły. Trening postaram się skończyć w następnym poście.\nTemat: Re: Planetka Kaede Wto Lis 15, 2016 11:22 pm\nMiesiąc po evencie\nPrzy domowym stole obradowali młoda Kaio i kilku jej doradców, zamieszkujących rozkoszną planetkę. Dla wszystkich stało się już jasne, że jedynie duchowy wpływ na śmiertelników to kropla w morzu potrzeb, musieli wymyśleć coś, co definitywnie pozwoli zasymilować się im z Ziemią, a gdy uzbierają na to środki, z resztą planet w galaktykach. Jedynie pieniądz jest siłą, która pozwala na wszystko we wszechświecie i niestety nawet bogini musiała oddać słuszność mamonie.\n-Kuikio przedstaw raport.- oznajmiła Kaede po godzinnej naradzie, uruchamiając rzut w kryształowej kuli z prezentacją przygotowaną przez błękitnego kota.\n-Rozkaz Lady.- ukłonił się wywołany futrzak i rozpoczął przemowę. –Według naszych statystyk najlepszym produktem są ciastka oferowane przez kaio. Potrzebujemy jednak przejść do produkcji zmechanizowanej, aby wyprodukować miliard dziennie, który będzie pakowany w paczki i dystrybuowany do najdalszych zakątków Ziemi. Nasz zespół projektowy pod moim przewodnictwem opracował już harmonogram oraz kosztorys, który możecie zobaczyć na kolejnym slajdzie.\n-Wraz z demonami od Enmy opracowaliśmy już wzór strony internetowej i założyliśmy wszelkie potrzebne media społecznościowe. Nasze strony będą dostępne na wszystkich mobilnych urządzeniach.- wtrącił się specjalista od marketingu. Cała planetka żyła przez miesiąc przygotowaniami. Podzielili się na zespoły, a każdy z przyszłych kierowników czytał podręczniki i publikacje na temat prowadzenia biznesu. Praca dzień i noc pozwoliła im stać się specjalistami w swoich dziedzinach. Umysłowa orka nie opuściła również Kaede, nie oszczędzając się, nie śpiąc i nie jedząc, czytała o marketingu, finansach, zarządzaniu, aby móc pełnić w przyszłości rolę prezesa korporacji.\n-A co z kontaktami biznesowymi?- zapytała przyszła właścicielka firmy.\n-Jesteśmy dogadani z akcjonariuszami, inwestorzy władują sporą kwotę pieniędzy, stając się udziałowcami 40% kapitału. Resztę… Będzie trzeba wyczarować.- bogini przytaknęła z poważną miną. Wyczarowanie dodatkowych miliardów i wprowadzenie ich tak po prostu do obiegu będzie trudne i może spowodować w dłuższym okresie problem z inflacją, ale wspólnie obliczyli, że skorumpowani ministrowie Ziemi pozwolą na śmiałe działanie i pod stołem unormują sytuację. Aby ciastka Kaede pocieszały śmiertelników, muszą przebijać konkurencję ceną, smakiem, dystrybucją oraz wymagają szybkiej penetracji rynku słodyczy.\n-Sama przygotowałam wszelkie formalności. Jesteśmy zarejestrowani w urzędach jako Melodyjne Ciasteczka. Zajmiemy się nie tylko sprzedażą wypieków, ale też otworzymy sieć szybkich dań, słynącą nie z burgerów, ale z ciast.\n-Doskonale Lady.- zabrał głos inżynier maszyn, najsilniejszy i najbystrzejszy kociak na planecie. –Nasze maszyny są gotowe i zamontowaliśmy je już w wykupionych punktach na całej Ziemi. Mamy mnóstwo lokali, w których jesteśmy w stanie utrzymać zaopatrzenie na poziomie zgodnym z przewidywaniami dziennej konsumpcji klientów.\nNa Ziemi zawrzało. W każdym mieście pojawiali się pasjonaci firmy Melodyjne Ciasteczka. Ekspansja produktów spowodowała, że w niemalże każdym domu na planecie zagościły ciasteczka Kaede. Również punktu restauracyjne zarabiały kokosy, dając pracę wielu ludziom. Bogini zmieniła mundur Kaio na elegancki, biurowy kostium, osiadając w wielkim biurowcu w Central City. Papierkowej roboty przybywało. Gdy kończyła dzień w firmie, teleportowała się do zaświatów, gdzie pracowała nad dokumentami zmarłych i tymi dotyczącymi Namek. Spała bardzo mało albo wcale, gdyż po zakończeniu pracy, robiła wszystko, aby być jeszcze silniejsza. Plan był jednak zrealizowany w stu procentach. Pociągnie tak jeszcze trochę i będzie mogła zatrudnić menadżera zarządzającego, albo przekazać korporacje jednemu z kotów. Mimo olbrzymiego sukcesu rynkowego, floty ciężarówek, armii pracowników, nie mogli pozwolić sobie na świętowanie, trzeba pilnować biznesu.\nBiuro zostało ustrojone licznymi nagrodami dla najlepszego przedsiębiorcy, laury od konsumentów, dla najbardziej przyjaznej firmy, nagrody uznania od podmiotów, którzy byli sponsorowani przez Melodyjne Ciasteczka. Kaede przekazała kierownictwo nad korporacją jednemu z kotów, a sama była bardziej twarzą niż mózgiem operacji, pozostając największą akcjonariuszką i właścicielką. Dawało jej dodatkową satysfakcję to, że nikt nie kojarzył ją z boskimi atrybutami, a na modlitwie słyszała jak tanie i dobre ciastka poprawiają nastroje całych rodzin. Jako bizneswoman bywała często na bankietach i uroczystościach, stając się bardzo popularną osobą, wręcz z mianem celebryty. Nic dziwnego, skoro sponsorowała wiele sierocińców, dwie drużyny sportowe oraz stypendia dla zdolnej młodzieży. Już od dawna nie musiała wyczarowywać pieniędzy, a najlepsi adwokaci zadbali o to, aby nie było śladu po wprowadzaniu na rynek nielegalnej gotówki.\nWzięła urlop. W tym czasie postanowiła zniknąć z Ziemi i odpocząć nieco na Namek. Już dawno nie widziała swoich braci i poza modlitwami nie miała z nimi kontaktu. Oczywiście w pierwszej kolejności udała się do swojego przybranego taty, Guru Nameczan. Mot, jego ochroniarz jak zwykle narzekał na zakłócanie spokoju ojca, ale ten wyraźnie ucieszył się z jej obecności. Tylko u niego Kaede czuła się jak dziecko, zawsze brał ją na dłoń, głaskał po poliku i uśmiechał się czule, a ona mogła mu opowiedzieć o swoich smutkach i radościach.\nPo odwiedzinach taty, spędziła po parę dni w różnych wioskach, ucząc się o hodowli warzyw, podglądając lecznicze techniki i bawiąc się ze swymi braćmi. Dawno już nie czuła takiej ulgi i błogości świętego spokoju. Dzięki temu mogła również nabrać sił dla dalszej walki o dobro wszechświata.\nPowrót z urlopu był powrotem do ciężkiej pracy. Kaede dzięki sile pieniądza rozpoczęła poszukiwania najbliższych. Chciała znaleźć Reda, Kuro, April, Vivian. W restauracjach i w budynkach dla pracowników rozniosły się informację z podobiznami wyżej wspomnianych i obietnicą premii dla każdego, kto nasunie jakikolwiek ślad. Pracownicy mieli tak dobre zarobki i godziny pracy, że nikt nie miał powodów do narzekań, dlatego zawsze chętnie pracowali ze swoją szefową, mogła liczyć na ich lojalność.\nPrzedsiębiorstwo było w fazie prosperity i wszyscy cieszyli się bezpieczeństwem stabilnej sytuacji rynkowej. Teraz szefowa mogła przejść do prawdziwych celów zbierania olbrzymiej sumy pieniędzy. Kaede przygotowywała się do stworzenia unii handlowej z innymi planetami. Warzywa z Namek, wymiana technologiczna z Vegetą, bogate przysmaki z Ziemi, wszyscy mieli coś do zaoferowania, a wzajemne interesy mogły zagwarantować pokój. Czy uda jej się przekonać króla Ziemi?\nTydzień przed zakończeniem skipa\nJak każdej niedzieli wszyscy mieli wolne i przesiadywali w swoich domach. Kaede ponownie spotkała się na swojej planetce w towarzystwie kotów, gotując dla nich obiad.\n-Co myślicie o ostatnich miesiącach? Muszę wam podziękować, dzisiejsza uczta jest na waszą cześć.- zwróciła się do towarzyszy znad smakowicie pachnących garnków.\n-Absolutny sukces Lady.- odezwał się Kuikio. –Jednak jeśli dalej będziesz kontynuowała te tempo to zupełnie się wypalisz.\n-Słusznie!- zawołał inny kocur. –Myślałaś może o jakimś asystencie? Pełno twoich pobratymców czeka na sensowną robotę, obijając się na planetce bogów. Wiem, że przybocznych mogą mieć dopiero kaioshini, ale czy nie warto pomyśleć o kimś stosownym zawczasu?\n-Hm… A kogo byście polecali?- bogini była wyraźnie zainteresowana ich propozycją.\n-Soma jest bardzo utalentowany.- znad gazety z nowinkami wychylił się Gusto ze swoją propozycją. -Wiecie, to ten, który niedawno wrócił do gry i jest o nim całkiem głośno, nawet poznał już Nameczan.\n-A co z Yuuko? Była już u nas i trzeba przyznać, że całkiem sympatyczna z niej dziewczyna.- Kuikio zdawał się być najbliżej właściwego tropu.\n-Tak, Yuuko dużo mi pomogła w ostatniej mojej walce. A Soma… A tak, to ten, którego wysłaliście w moim imieniu na Namek podczas inwazji Saiyan. Zasłużył na swoją szansę. Luna za niego ręczyła.- wszyscy trwali w niemym zamyśleniu w trakcie, gdy gospodyni podała do stołu wielkie porcje mięcha. –Luna, a właściwie gdzie jest teraz Soma?- zapadła nagła cisza, a kotka schowała się pod stołem.\n-Zapomniałam go sprowadzić…- cały stół wybuchł głośnym śmiechem, przez przypadek niebianin został w świecie żywych i nikt do tej pory się nie połapał. Tragikomiczna sytuacja.\n-No nic, pójdę po niego, gdy skończymy jeść.\nGdy po skończonej uczcie wyszli na powietrze, Kaede udała się nieco dalej, skupiając na treningu. Nie była najgroźniejszym wojownikiem, ale miała kilka sztuczek, które były cennym wsparciem, a do tego całkiem niezłą krzepę. Ważniejsze jednak było jej zdaniem wyćwiczenie techniki leczniczej, którą przedstawili jej bracia z Namek. Pamiętała, gdy wraz z Kuro i April udała się na Namek, w celu wyleczenia brata halfki. Skoro nawet dziecko dawało sobie z tym radę, to nie powinno być to takie trudne.\nKsiążki z jej biblioteczki sugerowały, że cała sztuka polega na oddziaływaniu na układ przepływu ki w żywych organizmach. Niektóre kultury na Ziemi nawet nauczyły się niektórych sztuczek, co też nazywają medycyną niekonwencjonalną. Trzeba było przyznać, że ostatnio zebrała dużo wiedzy z różnych planet, szykując się do dzisiejszego treningu. Niektóre proponowały inne podejście, ale większość autorów była zgodna. Do leczenia potrzeba trochę magii istot zdolnych do manipulowania ki spoza własnego ciała, czyli tej będącej w naturze i tej będącej w innych organizmach.\nMiała przygotowane wszystko, czego potrzebowała. W akwarium pływały dwie ryby, a na trawie leżała ściereczka. Wyjmowała jedną, kładła na ściereczkę, po czym szybko próbowała pomóc jej przetrwać poprzez leczenie za pomocą ki.\nMetoda treningowa dobra, ale trudna do opanowania i działanie mimo wszystko w pewnym stresie. Co prawda ryby i tak zostaną zjedzone, ale dlaczego nie udaje jej się? Przecież to taka sama manipulacja jak przy magii tworzenia, gdzie z cząsteczek ki tka się gotowe elementy, tylko w tym przypadku zorientowana bardziej na udrożnienie przepływu…\nSiedziała przed akwarium, przypominając sobie technikę, którą widziała na Namek. Jej brat miał białą poświatę wokół dłoni. Tylko z czego ona wynikała? Z połączenia własnego ki z ki otoczenia i ki chorego? To by wymagało szybkiego zestrojenia ze sobą trzech różnych źródeł. Trudne, ale nie niemożliwe, niczym łączenie komórek w medycynie.\nIdąc nowym tokiem rozumowania podejmowała kolejne i kolejne próby. Z czasem rzeczywiście zestrojenie się było coraz łatwiejsze, a nawet przynosiło powoli pożądany efekt. Mimo to skupienie się na magii tworzenia, było bardzo istotnym elementem podtrzymywania skuteczności leczenia. Musiała wkładać w to bardzo dużo energii, w prostym jej przeliczeniu oszacowała, że na uzdrowienie niewielkich ran, musi włożyć trzykrotność ki w stosunku do odzyskiwanego zdrowia.\nCzas upływał, a Kaede wciąż doskonaliła nową umiejętność. Z czasem wytrzymywała dłużej utrzymanie trybu leczenia, a efekt był zadowalający. A co do ryb? Kotki miały koniec końców smaczną przekąskę.\n-wbicie healing 1 lvl\nTemat: Re: Planetka Kaede


Aura Centrum - WM.pl\nMała licytacja w Aura Centrum zbliża się wielkimi krokami\nW Aura Centrum trwa Akcja Licytacja, w której klienci mogą zdobyć wiele cennych nagród. Już 27 września każdy będzie mógł powalczyć o pierwsze upominki, m.in. 50-calowy telewizor.\nLoteria w aurze to szansa na wygranie cennych nagród\nAura Centrum rusza z nową, wyjątkową akcją promocyjną — Licytacją! Od 4 września do 18 października wszyscy klienci centrum powalczą o wiele cennych nagród. Główną wygraną jest luksusowy samochód Jeep Renegade!


Woda pod kołami\nO czym marzą kierowcy, którzy tkwią w tasiemcowych korkach przed mostami? Oczywiście o amfibiach – samochodach, które potrafią przepłynąć rzekę\nZbudowanie wehikułu, który i pływa, i jeździ, nie jest proste. Karoseria amfibii musi być szczelna jak kadłub łodzi. Powinna też być odpowiednio lekka, zachowywać sztywność skrętną oraz wytrzymywać jazdę po lądzie. Trudno spełnić wszystkie te wymagania: dlatego amfibie buduje się jak limuzyny, z użyciem kosztownych technologii, ręcznie, praktycznie na sztuki.\nPODPŁYŃ I STRZELAJ\nNajbardziej znane amfibie to pojazdy wojskowe, takie jak VW Schwimmwagen (dosłownie auto pływające), którego używali Niemcy podczas II wojny światowej. Do napędu samochodu, służącego do błyskawicznego ataku od strony wody, inżynier Porsche zastosował zaledwie 25-konny silnik Garbusa. Schwimmwageny były jednak bardzo dzielne na lądzie, nieźle również pływały. Autem Volkswagena, w telewizyjnej ekranizacji, jeździł Tomasz, bohater powieści Zbigniewa Nienackiego „Pan Samochodzik i templariusze”.\nW kanadyjskim mieście Halifax amfibie z demobilu wożą turystów, którzy panoramę miasta chcą obejrzeć od strony zatoki. Podobnie jest w Londynie, na Alasce czy w Seattle. Z zapotrzebowania na turystyczne amfibie utrzymuje się firma Amphicoach z Malty. W jej warsztatach opracowano autobus-amfibię GTS-1. Jego nadwozie wykonywane jest z tworzyw sztucznych, kadłub zaś z 6-milimetrowej grubości aluminium. Na lądzie autobus jeździ dzięki 315-konnemu silnikowi Diesla, do pływania wykorzystuje pędnik strumieniowy. Amphicoach jest ogrzewany i klimatyzowany, ale na liście wyposażenia ma także – nieznany w zwykłych autobusach – głębokościomierz. Maltański prototyp wyposażono w toaletę, a jeśli pojazd zepsuje się gdzieś na środku portowego basenu, pomoc można przywołać flarami.\nJeżeli akurat nie potrzebujemy całego autobusu, możemy kupić coś mniejszego. W brytyjskiej firmie Searoader wehikuł napędzany silnikiem Land Rovera kosztuje 27 tysięcy funtów. Za 9 tysięcy możemy mieć tzw. kit – zestaw do samodzielnego złożenia (cena nie obejmuje silnika). Mike Ryan, właściciel i twórca warsztatu Searoader, namawia też do kupowania planów. Jego zdaniem auto do pływania po wodzie można mieć za kilkanaście tysięcy złotych. Warunek? Wiele części będzie z odzysku, ze złomowiska.\nNie sądźcie, że amfibie to auta wyłącznie na krótkie dystanse. Można nimi pokonać jezioro, rzekę lub morze. Na dowód Iveco Terramare – prototypowy samochód dostawczy Daily, który na amfibię przerobił włoski inżynier Maurizio Zanisi. Jego eksperymentalny pojazd może na drodze jechać około 100 km/godz., ma 300-litrowe zbiorniki paliwa i dzielnie stawia opór falom. Za kierownicą Terramare Zanisi pokonał 140-kilometrową wodną przestrzeń między stałym włoskim lądem i Korsyką. Trwało to kilkanaście godzin, bo Terramare pływa zaledwie 10 km/godz. Nieco lepszy wynik uzyskała inna amfibia – w roku 2004 Richard Branson pokonał kanał La Manche w amfibii Aquada firmy Gibbs Technologies. Ekscentrycznemu miliarderowi podróż zajęła godzinę i 40 minut. Dwa lata później trasę z Dover do Calais przepłynęły dwie amfibie konstrukcji Tima Duttona. Śmiałkowie płynęli wolniej (7 godzin), ale w odróżnieniu od Bransona na morze wypuścili się w listopadzie. Dwie otwarte łupiny wytrzymały napór silnego wiatru i kilkumetrowych fal. To dowód, że amfibie, choć nie jeżdżą po lądzie szybko, tak naprawdę potrafią o wiele więcej niż zwykłe samochody.\nZłota rączka z Pułtuska\nCzy amfibię można zaprojektować i zbudować samodzielnie? Oczywiście! Henryk Karasiewicz z Pułtuska słynie z niesamowitego talentu do konstruowania pojazdów terenowych. Na swoim koncie pan Karasiewicz ma sześciokołową terenówkę na bazie rosyjskiego UAZA, pojazd gąsienicowy, auto ze wszystkimi kołami skrętnymi oraz dwie amfibie. Ta bardziej skomplikowana ma sześć kół (wszystkie są napędzane) oraz w pełni niezależne zawieszenie.


Machines of War :: Bastion Polskich Fanów Star Wars\nMachines of War :: Komiksy\nTytuł oryginału: Machines of War\nRysunki: Francis Portella\nCzwarty i ostatni komiks z cyklu i muszę przyznać, że dopiero tu dostałem olśnienia. Ale o tym za chwilę, wpierw o samym komiksie.\nTym razem widzimy bitwę o Geonosis oczyma klonów, które przyleciały z Yodą na ratunek. Doskonałe zgranie w czasie, doskonałe poświęcenie w bitwie i perfekcyjna organizacja. Świetnie oddano klimat bitwy i to mi się podoba. Tylko znów poza kilkoma scenami zabawy nic z tego nie wynika. Dopiero końcowy tekst - co dalej - wszystko w Twoich rekach dał mi do myślenia. Wszystkie poprzednie komiksy z serii kończyły się podobnie, choć może nie tak wprost. Przyznam, że nie zrozumiałem idei serii, liczyłem, że każdy kolejny ma nas zachęcić do sięgnięcia po następny. Niestety, one w ogóle nie mają nic wspólnego ze sobą w kontekście ciągłości fabularnej. Za to łączy je jedno - mają pobudzić wyobraźnię i zachęcić dzieci do zabawy. To Ty decydujesz, co dalej. To Ty możesz sprawić, że w zabawki zostanie tchnięte życie, o ile oczywiście masz wystarczającą wyobraźnię. I to Ty, tworzysz przygodę. Ten punkt widzenia zupełnie zmienia odbiór komiksu, jak i całej serii. Ona ma wprowadzić nas w świat fantazji i wyobraźni i doskonale to robi.\nZnów graficznie wypada lepiej, ale to nie ma znaczenia. W momencie, gdy inaczej patrzy się na historię, w szerszym kontekście te komiksy trzymają pewien jednolity poziom. I to, co mogłem im zarzucać wcześniej, że nie rozwijają jakiejś myśli staje się tu ich największą zaletą. Taki postawiono bowiem cel. Zainspirować. Ten znów powinien inspirować do zabawy i to mi się podoba.\nLord Sidious 6 2010-04-20 20:01:01\nNestor 5 2014-05-30 23:11:26\nBardzo lubię taki historyjki wnoszące coś nowego do filmów, ale tutaj zrobili lekkie przegięcie. Także koncepcja świetna, wykonanie jak zawsze.


Górnictwo - lepiej już było - Górnictwo\nProducenci węgla ze strachem spoglądają na Chiny\nJednak gospodarka chińska zwalnia, czeka ją spowolnienie być może większe niż wstępnie przewidywano.\nBank Światowy obniżył prognozę tegorocznego wzrostu dla Chin z 8,2 do 7,7 proc. Hamowanie chińskiego giganta spowodowane jest między innymi wstrząsami w strefie euro, która stanowiła dla Chin znaczący rynek zbytu. Eksport Chin maleje, a jak na razie nie zdołano pobudzić popytu wewnętrznego na chińskim rynku.\nznam was lamusy, 23.10.2012 21:27\nPozamykać Kopalnie i problem zniknie raz na zawsze . A obiboki niech w koncu pójdą do uczciwej roboty - szczególnie ci z biur , powierzchni (...)\nmiki, 12.10.2012 11:50\nA co do firm zewnętrznych - samo górnictwo robi sobie pułapki.\nJak poczytasz moje wpisy - zawsze ZAKAZ przyjmowania do roboty kelnerów (...)\nmordo ty moja, 12.10.2012 09:54\nWiele lat pracowałem w górnictwie węglowym, sporo przepracowałem też w innych przemysłach i powiem, że ogólnie zgadzam się z Mikim i (...)\nDawny Obserwator, 12.10.2012 09:37\nNieskromnie do tego dodam, że jeszcze planują zatrudnić w przyszłym roku 7.000 osób.\nA już Obserwatorze nasi liczni krytycy, którzy są (...)\nmiki, 12.10.2012 07:55\nmordo ty moja, 12.10.2012 06:57\nDrugi moj komentarz do wypowiedzi portalowego nadwordnego klakiera na tym portalu ,GURU w gornictwie to,\nNapisany 12 listopad 2011 - 16:18 (...)\nmordo ty moja, 12.10.2012 06:46\n11 listopada ub. roku na tym portalu ukazal sie artykul pt.\nTrzeba wydobywać więcej węgla!\nz mikim komentowalismy , ze to bzdura !\nmiki, 12.10.2012 03:08\n84.35 USD kosztował we wtorek węgiel w Australii. Jeśli dobrze pamiętam, to przed wakacjami nie było notowań poniżej 85 USD. Jeśli do (...)\nmiki, 11.10.2012 22:00\nDo Mikego i spiacego mtm .Nadal nic nowego.Dajcie recepty dla nieudolnych górników jak pokonać\nWiesz obserwator - mam dość (...)\nObserwator, 11.10.2012 21:43


Kursy i Szkolenia - reptilica\nDodano: 2022-04-11Kategoria: Szkolenia / Kursy i Szkolenia\nNa stronie internetowej ujrzymy wiele produktów, jakie mogą zaspokoić potrzeby każdego, który chce wszystko, co najlepsze. Takie rzeczy jak prawo jazdy gdynia absorbują uwagę takim...\nDodano: 2020-10-23Kategoria: Szkolenia / Kursy i Szkolenia\nDbanie o zdrowie dotyczy każdego człowieka. Nie można go nigdy zaniedbywać, więc warto udać się do takiego miejsca jak szkoła technik farmaceuta. Bytom to dobra...\nDodano: 2020-01-29Kategoria: Szkolenia / Kursy i Szkolenia\nOd długiego czasu działamy na terenie Warszawy jako prywatna poradnia zdrowia psychicznego. Warszawa jest głównym obszarem naszej działalności, ale zachęcamy także klientów spoza miasta do...\nDodano: 2019-08-20Kategoria: Szkolenia / Kursy i Szkolenia\nKażdy, kto chciałby poszerzyć swoją wiedzę i doświadczenie z różnych dziedzin nie musi od razu udawać się na dzienne studia. Nasza placówka zapewnia wsparcie zarówno...\nDodano: 2018-12-20Kategoria: Szkolenia / Kursy i Szkolenia\nW dzisiejszych czasach samemu trzeba podnosić kwalifikacje. Chcąc pracować w dobrej firmie trzeba mieć pokończone, kursy, szkolenia i mieć doświadczenie. Wtedy można spodziewać się ponad...\nNa bardzo wysoce konkurencyjnym rynku firmy często nie mają niestety takiego luksusu, że każda z nich zajmuję swoją niszę biznesową, nie chodząc w paradę innym...\nDodano: 2018-07-19Kategoria: Szkolenia / Kursy i Szkolenia\nTradycyjne szkolenia z Bezpieczeństwa i Higieny Pracy wiążą się ze znaczącymi kosztami. Pracownicy muszą spędzić określony czas na wykładach, których koszty pokrywa pracodawca. W przypadku...\nFirma Trando Consulting organizuje szkolenia dla osób, które potrzebują nauczyć się posługiwać językiem angielskim, zarówno na poziomie ogólnym, jak też w zakresie słownictwa specjalistycznego, na...\nNowoczesne, interaktywne szkolenia biznesowe W każdej dziedzinie biznesu jest dziś bardzo duża konkurencja. Aby wypracować odpowiednie zyski, w firmie musi być doskonale wyszkolony i...\nDodano: 2016-07-11Kategoria: Szkolenia / Kursy i Szkolenia\nPlanując szkolenie pracowników warto zastanowić się nad wyborem właściwej firmy szkoleniowej, która dysponuje doświadczoną kadrą trenerów, a w szkoleniach stosuje innowacyjne rozwiązania. Właśnie ze względu...\nPracodawco! Potrzebujesz dobrego miejsca gdzie będziesz mógł bardzo tanio przeszkolić swoich pracowników? Jeśli tak, zapisz ich na nasze szkolenia bhp! Oferujemy najwyższej jakości kursy dla...\nDoświadczona szkoła Speed proponuje wszystkim zainteresowanym osobom profesjonalny kurs prawo jazdy w Gdańsku, którego część praktyczna przeprowadzana jest na samochodach tej samej marki i modelu,...\nJachtowy sternik morski odgrywa niezwykle istotną rolę podczas każdego rejsu dalekomorskiego, aby uzyskać taki tytuł, należy najpierw przystąpić do profesjonalnego szkolenia, a następnie zdać pomyślnie...\nPodstawowym zadaniem każdego przedsiębiorstwa jest generowanie zysku, który inwestowany jest w dalszy rozwój firmy i wprowadzanie na rynek nowych, innowacyjnych produktów. Jednak każdy przedsiębiorca wie,...\nStres, brak pewności siebie i problemy z organizacją czasu to nieodłączone elementy pracy związanej z profesjonalną obsługą klienta i call center. Te nawracające trudności...\nDodano: 2016-02-08Kategoria: Szkolenia / Kursy i Szkolenia\nPodstawowym zadaniem każdego przedsiębiorcy jest to, by jego produkty docierały do jak największej liczby potencjalnych klientów. Dzięki temu może on liczyć na stały dopływ gotówki,...


Jesienną porą 2006 roku w sposób dość spontaniczny w głowach dwóch fotografików Piotrkowskiego Towarzystwa Fotograficznego Fcztery : Jacka Szewczyka i Dariusza Łaskiego zrodził się pomysł wspólnego fotografowania nie tylko w gronie krajowych fotografików ale w ramach współpracy Piotrkowa Trybunalskiego z miastami partnerskimi, zaproszenia do wspólnych działań fotografów z zagranicznych stowarzyszeń twórczych. – Piotrkowskie Towarzystwo Fotograficzne Fcztery\n10 października 2016by FczteryBrak komentarzyAktualne, Aktualności\nJesienną porą 2006 roku w sposób dość spontaniczny w głowach dwóch fotografików Piotrkowskiego Towarzystwa Fotograficznego Fcztery : Jacka Szewczyka i Dariusza Łaskiego zrodził się pomysł wspólnego fotografowania nie tylko w gronie krajowych fotografików ale w ramach współpracy Piotrkowa Trybunalskiego z miastami partnerskimi, zaproszenia do wspólnych działań fotografów z zagranicznych stowarzyszeń twórczych.\nTak w jednym zdaniu należałoby opisać genezę naszego projektu autorskiego pn „Międzynarodowe, Plenerowe Spotkania Fotograficzne „Wschód – Zachód”, którego IX już edycja pod roboczym tytułem „Szlakiem Staropolskiego Okręgu Przemysłowego – Sielpia 2016” odbyła się w dniach od 02 do 05 czerwca 2016 roku.\nEfekt pracy 35 fotografików z Białorusi, Czech, Słowacji, Ukrainy i oczywiście z Polski, będzie zaprezentowany na wystawach poplenerowych. Pierwsza z nich, inauguracyjna wystawa w mieście organizatora tegorocznych spotkań będzie eksponowana w salach Muzeum w Piotrkowie Trybunalskim.\nSerdecznie zapraszamy :) !