Podróżowanie nauczyło mnie pokory wobec własnych przekonań [Wywiad]kASIA jalan jalan\nJako, iż oryginał powoli tonie w czeluściach internetu, ale także dlatego, że tym wywiadem odpowiedziałam na lwią część pojawiających się od Was pytań, postanowiłam tchnąć w tę rozmowę drugie życie. Republikuję tekst, tak jak pojawił się on w “Wiadomosci24”, natomiast dorzucam kilka nowych zdjęć, ze specjalną dedykacją dla tych z Was, którzy oryginalny wywiad tak mile komentowali. Chciałam Wam dorzucić całą galerię, ale takiej ilości skomasowanej mnie, to w całej swojej dzielności znieść nie zniosę. Co nie znaczy, że nie będę w przyszłości ponownie próbować!\nKorzystając jeszcze przez chwilę z faktu, iż mam głos, chciałam gorąco podziękować Pani Redaktor Lidii Raś za ciepłą, intrygującą rozmowę, która wyszła daleko poza to, co dyktafon i papier dał radę pomieścić.\nKatarzyna Tołwińska, a raczej Kasia jalan jalan, bo od kiedy w 2009 roku wyruszyła w podróż, to jej imię. „Jalan jalan” znaczy podróżować, a ona sama mówi, że odwrotu od tego wyboru już nie ma. Kiedy w marcu tego roku została laureatką konkursu Dziennikarz Obywatelski 2013 Roku w kategorii Styl życia za swój blog „kASIA jalan jalan”, też była daleko od Polski. Dziś jest w Warszawie i opowiada Wiadomości24 o swoim „stylu życia”.\nW jednym z niewielu miejsc w Azji, gdzie niekwestionowanym królem transportu jest kolej. Indie.\nKatarzyna Tołwińska: Prowadziłam bardzo szczęśliwe życie; miałam świetną pracę, samochód, mieszkanie, znajomych, zainteresowania, pasje. Ponadto, akurat, gdy podjęłam decyzję o wyjeździe, pojawiło się mnóstwo bardzo ciekawych propozycji od headhunterów. Tylko że dla mnie to już wtedy nie miało znaczenia. Miałam poczucie, że jest coś więcej, że to szczęśliwe życie w europejskim wydaniu, to nie wszystko. Wcześniej sporo podróżowałam, byłam na Karaibach, w Indiach, organizowałam ekspedycje offroadowe w głąb Kaukazu, do Kałmucji, Gruzji i Kurdystanu. Jeździliśmy w ekipie doświadczonych polskich offroadowców, dzięki temu udało nam się dotrzeć do miejsc bardzo trudno dostępnych, przywieźć niewiarygodne przygody. Ale to były krótkie wyprawy. Czułam, że takie wyjazdy są dla mnie tylko muśnięciem bycia gdzieś. Więc z tyłu głowy dojrzewała myśl o wyprawie, z której nie trzeba wracać w określonym czasie.\nPodczas kilkumiesięcznej żeglugi po Morzu Andamańskim, na pokładzie s/y Jargo, płynącego dookoła świata.\nWcześniej, od 3 lat myślałam o takim wyjeździe, ale tak naprawdę nigdy nie doszłam do etapu rzeczywistych przygotowań. Wreszcie w 2009 roku z moim ówczesnym partnerem podjęliśmy decyzję: ja zamykam wszystkie moje projekty zawodowe i pracuję do ostatniego momentu, on organizuje całą logistykę wyjazdu. Kiedy on na kilka tygodni przed wyjazdem wycofał się z mojego życia, zostałam de facto w stanie przygotowań sprzed pierwszych mrzonek o wyjeździe. Bez wiz, bez planu, bez jakiejkolwiek wiedzy o tym gdzie, co i jak. Chwilę kontemplowałam w oniemieniu tę sytuację, aż któregoś dnia usiadłam przy komputerze i tak po prostu zabukowałam bilet do Istambułu. Potem zaczęłam w pośpiechu załatwiać wizę do Iranu i dostałam ją na kilka dni przed wylotem. Ja naprawdę się nie przygotowywałam do tego wyjazdu w jakiś szczególny sposób. Nie chcę powiedzieć, że takie rozwiązanie polecam wszystkim, ale w moim przypadku sprawdziło się idealnie. Pakowałam się na kilka godzin przed odlotem. Od przyjaciół dostałam jakiś podstawowy sprzęt, czołówkę, baterie do aparatu, kolega wcisnął mi do ręki kartkę z rozpiską jak dojechać do guesthouse’u w Istambule (nawet na nią wtedy nie spojrzałam, w takim byłam amoku). Gdy już wreszcie w Istambule doszłam do hotelu, usiadłam w podpiwnicznej zadymionej kafejce, odetchnęłam i dopiero poczułam, że jestem w tej wymarzonej podróży.\nDwa tygodnie niezapomnianej żeglugi po zapomnianych malukańskich wyspach. Statek towarowy pod indonezyjską banderą\nBardzo często. Jestem przekonana, że dla mnie samotna podróż jest właściwym wyborem. Szczególnie teraz po czterech latach w drodze, kiedy miałam unikatową możliwość wniknięcia w głąb tej samotności. Inna zupełnie jest samotność po miesiącu podróży, inna po roku, a jeszcze inna po trzech. To jest jedna z tych sytuacji, gdzie trzeba czasu, żeby czegoś doświadczyć, poznać siebie w danej sytuacji. Samotnie inaczej doświadczam świata, inaczej też reaguje na mnie świat. Przez miesiąc wędrowałam z innym podróżnikiem, bardzo doświadczonym, z którym doskonale się dogadywałam. Moja podróż bardzo się wtedy zmieniła. Pojawił się nowy byt – nasz wspólny świat. Taka trochę bańka mydlana, która skądinąd ma wiele zalet, jest buforem bieżących wydarzeń, daje wytchnienie, pozwala przetrawić doświadczenia. Ale jednak odgradza od otoczenia, częściej zwraca nas ku sobie niż na zewnątrz. A przecież to ostatnie jest sensem mojej wędrówki, więc muszę mieć nie lada powód, żeby zrezygnować z mojego “prywatnego widzenia” ze światem.\nW starym Jimnym, którym kilka tygodni przedzierałam się przez przez Jawę i Sumatrę. Mogę śmiało powiedzieć, że znam każdego mechanika po trasie.\nPodróżuję za ok. 300 dolarów miesięcznie, czyli ok. 900 zł. Ten koszt wynika też z tego, że nurkuję, a to dość drogi sport. Ale są takie miesiące, że wydaję mniej, np. tylko 80 dolarów. Dzięki temu, że wynajmuję swoje mieszkanie w Polsce (o ile wynajmuję), mam pieniądze na bieżącą podróż. Często słyszę pytania, czy rozważałam możliwość podjęcia pracy w Azji, co pozwoliłoby mi zwiększyć budżet. Nie, nie rozważałam, ponieważ nie mam takiej potrzeby. A raczej, nie oddałabym mojego czasu w podróży za czas na zarabianie pieniędzy. Żyję skromnie, na takim poziomie, jak społeczność, do której trafiam. W jakim celu miałabym posiadać więcej? Żeby mieć wykwintniejsze jedzenie? Wygodniejsze łóżko w hotelu? Żeby pojechać pociągiem zamiast stać godzinami przy drodze czekając na autostop? Pieniądz, sam w sobie, przestał mieć dla mnie wartość. Gdy myślę o 4 dolarach, to zastanawiam się, co one dla mnie oznaczają i dokonuję wyboru: piwo czy jedzenie na dwa dni. Ja nie jestem na długich wakacjach. Mój wybór, to często ciężki kawałek chleba. Ci, którzy mówią: „zazdroszczę” – mogą robić to samo co ja. Każdy może to robić, tylko wpierw trzeba odpowiedzieć sobie na pytanie: Ile to jest dla mnie warte? czy naprawdę chcę spędzać długie godziny na obskurnym dworcu, czekając na lokalny autobus, albo jeść podłe jedzenie? Ja chcę, bo dla mnie to, na co się to przekłada, ma ogromną wartość.\nKlasztor i miasteczko ukryte w przysypanej śniegiem dolinie. Tybet, aktualnie terytorium Chińskiej Republiki Ludowej. fot. Ayack\nOn ewoluuje (śmiech – przyp. red.). Jak już jest za duży, to go rozpakowuję. W dużym plecaku mam zwykle od 15 do 20 kg, a w małym ok. 7, bo dźwigam w nim sprzęt: aparat, laptop. Duży plecak wynika tylko z tego, że potrzebuję takiej namiastki swojego domu. Mam w nim np. poduszkę (śmiech – przyp. red) . Dźwigam też książki, które stanowią łącznik z moją kulturą. Czasem bywa i tak, że przez 6-7 miesięcy nie widzę książki w żadnym języku, więc to dla mnie ważne. No ale w pewnym momencie, gdy mi coś w kręgosłupie strzeli, żegnamy się (śmiech – przyp. red.) I wtedy z pietyzmem oddaję je konkretnym ludziom z dedykacjami, z rysunkami dla dzieci.\nGóry Północnego Wietnamu, stary Mińsk, Kasia w klapkach i Rzeźbiarz z Hanoi po drugiej stronie aparatu. Dwa tygodnie niezapomnianej przygody, jedna przypalona łydka, jedna narodzona przyjaźń.\nKilka miesięcy zajęło mi znalezienie tłumaczenia “autostop” na indonezyjski, tak dalece obcy jest to tam koncept. A jednak tam właśnie zawsze się ktoś zatrzymał. Kalimantan, Indonezyjska część Borneo.\nCo Pani dał kontakt ze Wschodem? Romantycy łączyli podróż na Wschód z podróżą w głąb siebie. Pani też dowiedziała się czegoś o sobie?\nPodróże nauczyły mnie bardzo dużo. Nie jestem może inną osobą, ale nauczyłam się wiele i nie ma już dla mnie powrotu.\nTak, bo widziałam ogromnie dużo w kwestii ludzkiego szczęścia i nieszczęścia; całe spectrum rozmaitych emocji, które na Wschodzie często są inne i inaczej okazywane niż w świecie zachodnim. Pewne sprawy musiałam przewartościować, spojrzeć na nie z innej perspektywy. Jeszcze raz wspomnę o wiosce łowców wielorybów. To miejsce, gdzie można legalnie łowić wieloryby, ale tylko na własny użytek. Ci ludzie żyją w niesamowitej symbiozie z morzem, a jednocześnie, jak na mój europejski umysł, zachowują się niezrozumiale okrutnie w stosunku do zwierząt. Mieszkając z nimi, jedząc te wieloryby na obiad, uczestnicząc w powrotach z połowów i widząc brutalne zachowanie łowców, nie mogłam sobie z tym poradzić. Starałam się z nimi o tym rozmawiać. Znam język indonezyjski, ale oni mówią raczej swoim lokalnym dialektem. Mimo to prowadziłam dyskusje na temat empatii, współczucia, odczuwania przez zwierzę. Minęło kilka wieczorów zanim ustaliliśmy o co nam chodzi, ale nie doszliśmy do punktu wspólnego. Zwierzęta nie mają dla nich takiego wymiaru jak dla mnie. Cierpienie zwierząt nie istnieje tam w takim wymiarze. A jednocześnie to są dobrzy ludzie, do szpiku kości dobrzy. Takie, i wiele innych tego typu spotkań, nauczyły mnie pokory wobec własnych przekonań. Pokazały jak nieskończenie skomplikowana jest natura ludzka, jak bardzo czynniki zewnętrzne kształtują kim jesteśmy, jak bardzo mała jestem ja w obliczu wszystkich odcieni szarości, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Do komfortu życia w tej błogiej nieświadomości nie ma już dla mnie powrotu.\nA nauczyła się Pani jak radzić sobie z nędzą, która jest tak powszechna w Azji, z żebractwem, które staje się sposobem na życie, z obyczajami, które Europejczykowi trudno pojąć?\nNie przechodzę nad tym do porządku dziennego, ale to staje się moim porządkiem dziennym. Ja zostaję w tych miejscach i tkwię w tych problemach. Mogłabym oczywiście wyjąć pieniądze i “uratować” od nędzy dziecko, ale w dłuższej perspektywie to nie jest dobre działanie. Widziałam wiele przerażających ludzkich historii, które były bezpośrednim wynikiem takiej dobroczynności. To co czuję, że ja mogę zrobić, to traktować każdego człowieka po partnersku, okazać mu szacunek, podzielić się posiłkiem, rozmową, pozwolić by w toku naszej znajomości naturalnie pojawiły się aspekty w których mogę pomóc. To działa w dwie strony. Jeśli ktoś widzi we mnie tylko worek z pieniędzmi i oczekuje „europejskiej litości”, to ja taką relację kończę, bo nie chcę być tak traktowana. To naczelna zasada, której się trzymam.\nPożegnalne zdjęcie z moją rodziną na dalekiej molukańskiej wyspie. Z jednej kawy zrobił się tydzień wspólnego biesiadowania, wycieczek do lasu, nocnych wypraw na kraby, kupletów z angielskiego itd itp itd Jedno z tych miejsc, gdzie zostawiłam kawałek serca. Saumlaki, Indonezja\nNajtrudniejsze emocjonalnie są dla mnie nie zderzenia z żebractwem, ale spotkania z ludźmi walczącymi, którzy mając ogrom nieszczęść na swoich barkach, żyją i robią co mogą, by utrzymać siebie, rodzinę, albo żeby po prostu nie dać się pokonać i hołdować świętości życia. Ich nieprawdopodobna siła, godność jaką potrafią zachować powoduje, że płacz dławi mnie w gardle. Z takimi ludźmi zostaję na tyle na ile mi pozwolą, próbuję ich odciążyć, czy to są popołudniowe korepetycje z matematyki dla dzieci, czy nocne czuwanie przy chorym dziecku czy po prostu razem spędzony czas, który wprowadza w ich życie powiew egzotyki. O tym się prawie w ogóle nie mówi, a z mojego doświadczenia wynika, że właśnie obecność w czyimś życiu, przynosi ludziom najwięcej radości. Jest o niebo ważniejsza niż wsparcie finansowe. To jak obcujemy z ludźmi zostawia ślad w ich życiu i od nas zależy jaki on będzie.\nPani z ogromnym szacunkiem wchodzi do tych społeczności…\nJeśli nie stać mnie na to, by wejść do kogoś z szacunkiem i poddaniem, ponieważ jestem gościem, to lepiej bym wcale tam nie wchodziła. Nie przestawiam nikomu mebli i nie organizuję życia, za to akceptuję wszystko co widzę (nie mówimy o sytuacji, gdyby komuś działa się krzywda). Gdy mieszkałam w Aceh (dość ekstremalne miejsce, z prawem szariatu, rózgami za przewinienia), chciałam tam zorganizować dyskusyjny klub filmowy dla kobiet, ale nie były tym zainteresowane. Tak jak nie widziały powodu pozbywania się burek i hidżabów, które w obiegowej opinii Zachodu, są elementem uciemiężenia kobiety. Także w Malezji młode, wykształcone dziewczyny, które współpracują z obcokrajowcami, mówiły mi, że wychodząc na ulicę ubrane w hidżab, czują się bezpiecznie. Nikt ich nie zaczepia, nie gwiżdże za nimi. Sama, gdy wychodziłam w chuście na głowie, byłam zupełnie inaczej traktowana niż turystki, które nie akceptowały tego obyczaju. Tymczasem to też symboliczne uszanowanie zasad kultury, do której weszłam. Szanuję i proszę o uszanowanie mnie. Być może my ludzie Zachodu mamy rację na swoim własnym poletku, ale przenoszenie naszych zasad na inne kultury jest wg mnie katastrofalną próbą.\nPrzez to, że tak długo podróżuję, wiele spraw nie robi już na mnie wrażenia. Mogę spać na czymkolwiek, toaleta w europejskim wydaniu to wg mnie zbytek i niepotrzebny luksus. Nauczyłam się, że prostota i brak przywiązania do rzeczy ułatwiają wiele spraw. Nauczyłam się też, że Azja funkcjonuje na nieobalalnym systemie rodziny, zupełnie innym niż europejski. U nas trzeba jak najwcześniej uzyskać niezależność i odseparować się od rodziców. W Azji jest odwrotnie. Tam wszyscy żyją ze sobą, z wiekiem zyskuje się dodatkowe przywileje i coraz większy szacunek. W Aceh, dotkniętym wpierw wojną niepodległościową, a potem tsunami, rodziny zostały mocno przetrzebione, ale natychmiast po kataklizmie, zaczęły się ponownie dobierać. Te „macki” rodzinnych relacji idą tak daleko, że ani dziecko, ani osoba starsza, nie są tam same. Ten szacunek dla wieku ma dla mnie zdecydowanie więcej sensu, niż pietyzm w stosunku do małego człowieka i kompletne zapomnienie, gdy jest się już starym i nieproduktywnym. Byłam wychowana w szacunku do osób starszych, ale Azja jeszcze bardziej wpłynęła na moje myślenie na ten temat.\nZ szacunkiem i zrozumieniem podchodzę też do tempa życia na Wschodzie. Oczywiście, cały czas mam na myśli mniejsze ośrodki, gdzie zachodni styl życia jeszcze nie dotarł. Powolność wynika często z braku pracy, z jej sezonowości, ale ludzie szukają chwil dla siebie. Rozmawiają ze sobą, chętnie się śmieją, budują relacje, a ich słynna mądrość życiowa to nie mit. Tymczasem my, ludzie Zachodu, zbieramy dyplomy, certyfikaty… Gdy sobie pomyśle, ile ja miałam tych certyfikatów, to sądzę, że mogłabym ze trzy ogniska z nich rozpalić i ogrzać kilka rodzin. I to byłoby chyba najlepsze ich przeznaczenie (śmiech – przyp. red. ). Gdy zadawano mi pytanie: po co tak pędziłaś? Nie bardzo potrafiłam odpowiedzieć.\n„Wszystko kwestionuję, jest coraz mniej rzeczy o których mogę powiedzieć, że tak właśnie jest. Im więcej widzę, tym mniej wiem. Wiem na pewno” – napisała Pani na swoim blogu. Lekcja dla człowieka Zachodu?\nPodczas spotkania z wodzami tubylczych plemion Orang Rimba. Chłopcy na fotografii to ostatnie pokolenie żyjące w tradycji nomadzkiej. Wycinka lasów tropikalnych odebrała tym ludziom możliwość życia tak jak robili to ich przodkowie od wieków. Jambi, Indonezja\nTo nie jest budująca świadomość, bo zdecydowanie lepiej jest wiedzieć. Ale w tej chwili jestem już na tym etapie, że cenię sobie stan, w którym „wiem, że nic nie wiem”. Dochodzenie do niego jest jednak męczące. Myślę, że dlatego obudowujemy się tymi certyfikatami, a media i tzw. opinia publiczna budują monolityczną opinię na temat jakiegoś tematu, kraju czy zjawiska, bo daje nam to spokój, uwalnia od zajmowania się problemem. Decydujemy: jest tak i koniec. Stworzenie prawdziwego obrazu danego problemu jest niesamowicie trudne; wielowymiarowe i wielowątkowe, bo każda historia może mieć wiele kontekstów, w których istnieje. Kwestionowanie wszystkiego to nie jest łatwy stan, ale dla mnie bardzo rozwijający.\nIgra Pani z niebezpieczeństwem samotnie podróżując?\nPoza Afganistanem, do którego pojechałam myśląc, że to będzie taki Iran z 2009 roku, przyjazny i bezpieczny, nigdzie nie czułam się zagrożona. Zwykle wędruję poza szlakami turystycznymi, do miejsc gdzie Europejczyka nie było latami. Jestem trochę jak wielbłąd spacerujący zimą po Warszawie, którego nie da się nie zauważyć: blondynka, jasnoskóra, wyższa niż Azjatki… Próba zrobienia mi czegoś złego, byłaby próbą desperacką. Oczywiście desperaci są wszędzie na świecie, ale właśnie dlatego uważam, że coś złego może się przytrafić wszędzie; niekoniecznie w Azji. Moja samotna podróż powoduje, że Azjatom „włącza się” instynkt opiekuńczy, bo tam kobiety nie podróżują, a już na pewno nie podróżują same. Szybko więc znajdują się wokół mnie „bracia”, „ojcowie”, „matki”, którzy dbają, by nic mi się nie stało.\nWietnamski nowy rok w szacownym gronie sajgońskich mafiozów (jak sami się pochwalili, przygarniając do stołu “bo to bardzo niebezpieczna dzielnica!”)\nWiele się w też w trakcie podróży nauczyłam. Dziś już nie miałabym fantazji, by w Indiach wsiąść do autobusu i pojechać gdzieś w dzicz, wylądować sama przy drodze i w miejscu, gdzie grasują tygrysy i jadowite węże czekać 4 godziny do świtu. Ponieważ trwały dla mnie jak wieczność, nauczyły mnie, by na ciemne noce zostawać przy ludziach. Zdarzyło mi się też popłynąć na wyspę bezludną. Wzięłam wodę, jak sądziłam w wystarczających ilościach, więc na początku nawet maskę do nurkowania w niej płukałam. Potem okazało się, że na ostatnie 2 dni pobytu wody mam jednak za mało i o ugotowaniu czegoś do jedzenia nie ma mowy. Poza tym byłam w Indonezji, gdzie jeśli się umawia na jakiś dzień to może to być w innym miesiącu. Na moje szczęście rybacy przypłynęli po mnie o czasie (śmiech – przyp. red.)\nMieszkała Pani na wyspie bezludnej?\nTak, był tam taki opuszczony dom. Mieszkałam na werandzie, bo w domu ulokowały się szerszenie, ale udało nam się podzielić przestrzenią (śmiech – przyp. red.).\nI jak Pani tam sobie gotowała jedzenie?\nGdy dopłynęłam do pewnej indonezyjskiej wioski, wszystkim spodobał się pomysł, że zamieszkam na wyspie. Pożyczono mi naczynia, obdarowano kluskami i rybacy zawieźli mnie do tego magicznego miejsca. Dla tych ludzi moja obecność u nich jest ogromnym wydarzeniem, o którym będą opowiadać pokoleniami. W Papui czy w ogóle w Azji Południowo-Wschodniej ludzie mogą sprawiać wrażenie nieco infantylnych w pierwszej chwili, ale oni lubią się bawić, nie znoszą przewlekłych konfliktów, szukają radości życia. Chętnie więc wchodzą w takie abstrakcyjne sytuacje, jak zawiezienie białej Europejki na bezludną wyspę (śmiech – przyp. red.)\nWspomniała Pani o Afganistanie. To miejsce Panią przerażało?\nU afgańskiego krawca burek\nTo przepiękny kraj i cudowni ludzie. Jakimś cudem udało mi się dotrzeć do miast i wiosek i zobaczyć kawałek ludzkiego życia, ale do podróżowania dla samotnej kobiety jest to miejsce prawie niemożliwe. W Afganistanie nie jest największym zagrożeniem ograbienie, gwałt itp. Największym są porwania obcokrajowców. I nie trzeba natrafić na taliba. Nagrody finansowe za informację o obcokrajowcu są bardzo wysokie. W kraju, gdzie wszyscy czekają na wojnę, stan tymczasowości doprowadzony został do niewyobrażalnej skali. Gdy wsiadam do taksówki, muszę mieć na uwadze, że kierowca, skądinąd dobry człowiek, może mieć wieloosobową rodzinę i skusi się na pieniądze, dzięki którym będzie mógł ją przerzucić za granicę. Samotna kobieta nie ma szans na ulicy, w dodatku ja, nawet w burce, zwracałam uwagę, bo podobno chodzę inaczej niż afgańskie kobiety. Miałam szczęście spotkać ludzi, którzy obdarzyli mnie sympatią i bardzo mi tam pomogli. Pod tym względem Afganistan okazał się jednak podobny do Iranu. Z obu miejsc wyjechałam bogatsza o przyjaźń, jedną już na pewno na całe życie, a drugą zdecydowanie zmierzającą w tę stronę.\nTrzeba mieć duszę trampa, ale nawet na największego twardziela przychodzi kryzys. Jak to jest, gdy dopada człowieka samotność i „pęka serce” jak to Pani określiła?\nNo tak, przychodzą takie chwile. Kiedy się żyje w szczęściu, bo robi się to o czym się marzyło, wtedy trudno zauważyć pewne sygnały, zwiastujące coś niedobrego. Po 2,5 latach w podróży dopadł mnie kryzys i stał się potworem, który nie pozwalał o sobie zapomnieć. Stałam się całkiem bezbronna, nie wiedziałam jak sobie z nim poradzić, a sam proces wychodzenia z niego trwał blisko 3 miesiące. Stan, w którym się znalazłam, nie wynikał z załamania nastroju czy depresji, ale był naturalną konsekwencją mojego wędrowania. Musiało bowiem dojść do przewartościowania wszystkiego, postawienia kilku pytań.\nPrzewróciłam całe swoje życie do góry nogami i w końcu dopadły mnie pytania: czy mam rację? Może „przemalowuję” życie, może to jakaś fanaberia? Może powinnam wracać? Nie, wiedziałam, że nie chcę wracać! Tego byłam pewna, ale nie miałam nikogo, kto powiedziałby mi: robisz dobrze, zrobiłem to samo, to jest odpowiednia droga. Oddaliłam się od świata, w którym żyją najbliższe mi osoby i doświadczałam problemów im nieznanych. Mój kryzys dotyczył wielu poziomów, wszystko się krystalizowało: styl życia, przyjaciele, znajomi, wartości…. Nie mogłam moich wątpliwości „przegadać” z nikim na miejscu, bo samotność jako koncept w Azji w ogóle nie istnieje; no może wśród mnichów, ale to inny wymiar. Azjatom trudno zrozumieć, że człowiek może chcieć być sam, więc też trudno było mi dzielić się wątpliwościami. Ich kultura, która w moim odczuciu na poziomie ludzkim działa bardzo dobrze, oparta jest jednak całkiem na czymś innym niż to co ja robię. Nie jestem blisko swoich rodziców, nie zakładam rodziny, nie buduję tego tak jak oni… Było ciężko.\nNie kusi Panią napisanie książki?\nW obozie Jednostki Natychmiastowego Reagowania (CRU) na Sumatrze, gdzie słonie i strażnicy lasu patrolują dżunglę z misją reagowania na konflikt dziki słoń-człowiek. Tutaj podczas popołudniowej kąpieli po pracy.\nOczywiście, że kusi, ale jeszcze nie mam przekonania, że wiem na jaki temat. Samo nazwisko na okładce mnie nie nęci. Zależałoby mi na książce, którą mogłabym coś sensownego ludziom powiedzieć. Absolutnie nie byłby to przewodnik, bo byłoby hipokryzją, gdyby osoba, która nie używa przewodników, takowy napisała. Zwłaszcza, że taka moja książka mogłaby się sprowadzić tylko do wskazówki: „jedź” (śmiech – przyp. red.).\nSwój blog założyła Pani dopiero po ponad 2 latach od wyruszenia w podróż, ale też nie rozpieszcza Pani czytelników częstymi wpisami. A szkoda, bo styl świetny, informacje niebanalne i jeszcze ten dystans do siebie. Wschodni bardzo…\nWbrew pozorom, warunki, w których żyję, nie sprzyjają pisaniu. Gdybym mogła pisać długopisem sprawnie i szybko w trakcie jazdy ciężarówką, byłoby łatwiej. O korzystaniu z laptopa w takich warunkach nie ma mowy. Poza tym najczęściej jestem wśród ludzi, którzy chcą ze mną rozmawiać, więc to robię. Na pisanie zostają momenty, kiedy jestem sama w pokoju hotelowym, ale tam z kolei często nie ma prądu, albo nie mam weny, albo jestem zmęczona.\nPisanie na bieżąco powoduje zmianę optyki. Inaczej się wtedy patrzy, inaczej robi zdjęcia, inaczej rozmawia z ludźmi. Gdy założyłam blog, miałam taki czas, że zaczęłam wychodzić na ulicę i podświadomie szukać czegoś, co mogłabym opisać. Myślami byłam na blogu, uśmiech dziecka zamykał mi się w kadrze fotografii do tekstu. Moja głowa zdecydowanie nie była tam gdzie ja, więc zrezygnowałam, bo czułam wewnętrzną nieszczerość tej sytuacji. Albo się pisze, albo się spędza czas ze starszą panią. Może kiedyś te dwa czasy spróbuję pogodzić, ale w tej chwili nie potrafię. W międzyczasie szukam innych rozwiązań, bo wbrew pozorom ów blog jest dla mnie ważny. Może nie sam blog, ale czytelnicy, których odzew nie raz dał mi ogromną siłę i energię, wzruszył, rozbawił, postawił na nogi. Ludzie, którzy do mnie piszą lub dają znać, że są po drugiej stronie, to wspaniałe postaci o otwartych sercach i umysłach. Te, niespodziewanie bardzo intymne, relacje to jest całkiem osobna podróż, której nie zamierzam zostawić.\nZa panią Azja i Australia, ale już planuje Pani kolejną podróż.\nDla mnie to jest cały czas ta sama podróż. Z przerwą międzykontynentalną w Polsce. Kolejny etap to Atlantyk a potem Ameryka Południowa i Centralna. Zakładam, że wyruszę w ciągu miesiąca.\nZ określoną datą powrotu?\nOd Chińskiego Kaszgaru, przez ziemię niczyją, Kirgistan, Pamir, Tadżykistan, po granicę z Afganistanem, kierowcom ciężarówek zawdzięczam przebycie tej drogi. Kirgistan\nNie, czas pokaże. Co jakiś czas muszę wracać do Polski, bo mam rodzinę i przyjaciół, ale spróbuję, by tym razem to oni do mnie częściej przyjeżdżali.\nKolacja w irańskim domu. Busher, Iran\nNa końcu zgubionej drogi. Lekcji tego dnia już nie było, za to śmiechu było co nie miara. (Wietnam, tereny zamieszkałe przez mniejszości etniczne.)\nDama. Osiemnastogodzinny przejazd północ-południe przez Sulawesi. Ciężarówką do przewozu bydła. A jako, że ustać prawie nie sposób, to jest to 18 godzin patrzenia na niebo w poszarpanej ramce z palmowych liści. Bajka.\nFotografując jedną z bohaterek “Burmese Dreams”, opowieści o młodych Birmańczykach, ich marzeniach, ideach, snach… Rangun, Birma\nO tym się rzadziej mówi, niż o romantycznym zachodzie słońca za wydmami, więc skorzystam z okazji i wspomnę – nic bardziej bolesnego niż jazda na wielbłądzie. Boli tak bardzo, że rozważasz, czy nie lepiej byłoby ponieść wielbłąda. Nie boli tylko w galopie, ale wielbłąd to leniwe zwierze i w galop wchodzić nie chce. Ani pierwszego, ani drugiego, ani nawet siódmego dnia. Indie\n←Older: W eterze – audycje podróżnicze\nNewer: Historia pewnej mielonki, czyli jak wróciłam do pisania→\n7 Oct ’13 at 3:19 PM\nPreczytalismy wlasnie bombe. Usmiechnela nas co do wszystkich mysli tam zawartych. Margolci do swojej… Mi sie usmiechnelo do fragmentu ze im wiecej i dluzej jezdzilem(my) tym mniej wiem i rozumiem i ze to mnie nie straszy wcale ze tak jest. A wrez przeciwnie. Ale nikomu tego nie potrafie wytlumaczyc. Ale to juz jutro sobie pogadamy.\n7 Oct ’13 at 3:21 PM\nAle fajnie i szalenie interesujacy wywiad.\n7 Oct ’13 at 7:15 PM\nfantastyczny wywiad, można by się pokusić o stwierdzenie, że to jeden z najważniejszych wywiadów podróżniczej Polski ostatniego czasu …\n8 Oct ’13 at 11:50 AM\nKasiu, wspanialy wywiad, slowa dobierasz tak, ze nie moznaby lepiej…a przeciez ta madrosc slow wyplywa z Ciebie lekko i swobodnie. Szczesliwej podrozy!\n8 Oct ’13 at 9:35 PM\nkASIA jalan jalan, w pełni sobie zasłużyłaś na tą moją skromną opinię. wywiad z Tobą zbiegł się w miniony weekend z czytaniem przeze mnie felietonów na post-turysta.pl (jest ich 10, ma być 30). kawał czystej wiedzy, która może otwierać oczy (polecam każdemu), a Twój wywiad jest ich świetnym dopełnieniem. jest namacalny. chyba po raz pierwszy przeczytałem rozmowę z kimś w drodze, kto mówi o tym tak bezkompromisowo, nie owijając w bawełnę. można odnieść wrażenie, że lead jest schematycznie skrojony do odbiorcy, wręcz sztampowy, po to, aby tekst po 3 akapicie dosłownie dał czytelnikowi po mordzie. jestem przekonany, że zainspirujesz kilka osób do zmiany życia, bo to nie jakiś gap year, wylansowany jako kolejny produkt dla mas zachodu, a “ciężki kawałek chleba” jak mówisz. nie zazdroszczę, a odczuwam żal do siebie i biję się z myślami, nie od dziś. powodzenia już teraz życzę w dalszej drodze! będę śledził.\n9 Oct ’13 at 11:27 PM\nPiotrze, dzięki za podrzucenie felietonów. Bardzo ciekawa lektura!\nI jeszcze raz ogromnie Ci dziękuje za ciepłe słowa. Chociaż przy “dał czytelnikowi po mordzie” najbardziej się zatrzymałam, z uśmiechem;) Bardzo soczyście ujęte. Uwielbiam jak mi tak słowa w czytaniu pociekną po brodzie.\nMaria Smola Stubbs\n10 Oct ’13 at 4:36 PM\nKasiu, niesamowity wywiad, nie moglam sie oderwac, a teraz stale wracam myslami do tego, co w nim przeczytalam. Trudno nie zastanowic sie i nie odniesc tego czym nasza wiekszosc zyje do tego, czego Ty postanowilas doswiadczyc. Bogate, glebokie mysli, spostrzezenia. Dla mnie w tym wszystkim niesamowita jest Twoja osobowosc i odwaga. Naprawde dumna jestem, ze mialam przyjemnosc z Toba kiedys pracowac, znac Cie. Trzymam kciuki za dalsze sukcesy na polu osobistym, wewnetrznym i medialnym! x\n12 Oct ’13 at 2:36 PM\n@Maria, Marysiu, bardzo Ci dziekuję za komentarz. Ja od dłuższego czasu z prawdziwą przyjemnością dostaję od Ciebie takie współczesne telegramy pod moimi telegramami i zawsze jest to liścik, w którym czuć poświęcony temu czas. Bardzo Ci za to dziękuję. Mam nadzieję, że to nie koniec. A od mojej kariery medialnej chroń nas Panie!\n30 Jan ’14 at 3:27 PM\nNie wiem co netykieta na komentowanie samej siebie, ale się pokuszę o taką formę.\nJeśli interesują Was komentarze do tego wywiadu, to zachęcam do zerknięcia pod artykuł: http://www.wiadomosci24.pl/artykul/katarzyna_tolwinska_podrozowanie_nauczylo_mnie_pokory_wobec_wlasnych_przekonan_283911.html\nCo nie znaczy, że tutaj nie ma miejsca na komentarze! Wręcz przeciwnie, cała ta przestrzeń jest Wasza!\n1 Feb ’14 at 4:18 PM\nPełen prawdziwych emocji tekst, poruszający do głębi. Samotność to czas próby, refleksji, rozrachunku z życiem. Bycie sam na sam z samym sobą to prawdziwa sztuka! Kasiu, moja imienniczko, wzruszyłaś mnie i natchnęłaś, mimo, iż nasze drogi życiowe są tak odmienne…\n30 Jan ’14 at 2:46 PM\nKasiu przeczytałam po raz kolejny i mogłabym jeszcze raz i jeszcze raz… Za każdym razem inna częśc przykuwa moją uwagę i zatrzymuje mnie, zeby przemyśleć to, co napisalas… Pozdrawiam\n30 Jan ’14 at 4:24 PM\nJa jestem pelna podziwu dla Ciebie – jak napisalas, kazdy moze zrobic to samo, ale wlasnie, ze nie kazdy! I dlatego Ty jestes taka wyjatkowa:) Z niecierpliwoscia czekam na relacje z Ameryki Poludniowej i mam nadzieje spotkac sie gdzies/kiedys w drodze:)\n30 Jan ’14 at 7:01 PM\nfajnie by bylo gdybys napisala ksiazke\n31 Jan ’14 at 10:42 AM\nPodziwiam i zycze dalszych sukcesow.\n31 Jan ’14 at 5:14 PM\nPani Kasiu to jest to czego szukałam od wielu miesięcy. Poszukiwałam potwierdzenia, że samotna kobieta może podróżować. I tyle. A tu napotykam niesamowicie dojrzały, intrygujący i budujący tekst, który ukazuje również inną stronę podróżowania oraz rozwiewa wiele wątpliwości. Życzę Pani kolejnych wspaniałych spotkań w trasie oraz niekończącej się siły do dalszej drogi:-) Dziękuję za ten tekst.\n31 Jan ’14 at 7:38 PM\nkurcze, nie wiem co napisać 😉 po prostu mądrość bije z Twoich wypowiedzi i pięknie opowiadasz\n1 Feb ’14 at 10:59 AM\nPani Kasiu,(przepraszam bardzo za moją poufałość), z zapartym tchem przeczytałam Pani wywiad, a także wpisy na blogu. Jestem oczarowana Pani spojrzeniem na świat, ludzi, na to wszystko co Panią otacza podczas wędrówki przez świat. Myslałam, że już takich ludzi nie ma. Przywróciła mi Pani wirę w drugiego człowieka, że podróżowanie nie polega na “zaliczaniu” kolejnych miejsc ale tak naprawdę, podróżowanie jest to odkrywanie samego siebie, poznawanie własnych reakcji, odczuć podczas wielogodzinnej – wieloletniej podrózy przez świat. Chylę czoła przed Pani podejściem do drugiego człowieka. Tak, gdy odwiedzamy jakiś kraj, zakątek na świecie, jesteśmy tam tylko gościem i należy okazać szacunek gospodarzom i włączyć pokorę – poddaństwo do umysłu europejczyka. Życzę Pani wielu, wielu ciekawych podróży, spotkania ciekawych ludzi i przeżycia niezapomnianych chwil, które zapiszą się w Pani duszy złotymi zgłoskami. Życzę także braku chwil zwątpienia, czy Pani sposób na bycie na tej ziemi jest najlepszym wariantem. Trzymam kciuki za samotne, bez cienia samotnosci, podróżowanie. “Niech moc będzie z Panią”\n16 Apr ’14 at 8:44 PM\nNa blogu Little Town Shoes przeczytałam o samotnej podróżniczce, zaintrygowało mnie, weszłam na stronę i oniemiałam! To TY! Dekada minęła od podyplomówki, ale jak miło ten czas wspominam. Jestem pełna podziwu do tego, co robisz i – jak zwykle – z jaką klasą i ciepłem. Jesteś skazana sukces, wiem to. Pozdrawiam 🙂\n27 May ’14 at 5:47 AM\nKasia! Co za niespodzianka! Ależ mnie ucieszyłaś! Pozdrawiam Cię serdecznie i trzymam mocno kciuki za powodzenie Twoich planów. Mogłabym jeden do jednego odwzajemnić komplement!\n25 May ’14 at 11:36 AM\n25 May ’14 at 6:58 PM\nW imieniu swoim i Lidii Raś, która przeprowadziła wywiad gorąco dziękuję za miłe słowa. Pozdrawiam serdecznie z Meksyku i zyczę wszelkiej pomyślności!\n16 Apr ’15 at 6:25 PM\nDziękuję bardzo! Ja postaram się ze swojej strony częściej pisać. Niestety wpadłam w pułapkę facebookowych telegramów i w rezultacie wieści z drogi nieporównywalnie częściej pojawiają się tam właśnie ( https://www.facebook.com/kasiajalanjalan ). Ale pracuje koncepcyjnie nad odwróceniem tych proporcji. Jako, ze pracuje nadal w azjatyckim tempie, to zanim pojawią się efekty, zapraszam do zaglądania tam właśnie.\n28 May ’14 at 8:07 PM\nKasiu, podziwiam niezmiernie to co robisz i otwartość, z jaką o tym piszesz. Podziwiam przede wszystkim wielki szacunek dla ludzi i świata, jaki przebija z Twoich wypowiedzi. Podoba mi się też jak piszesz o tym, że blogowanie zmienia optykę, że spotkanie jest jednak ważniejsze od tematu na post,że są zdjęcia, których nigdy nie opublikujesz… Niby proste, a chyba niełatwo od tego uciec, szczególnie w tych naszych zdigitalizowanych czasach facebooków, like’ów, szybkich kadrów w cyfrowych aparatach, które można przełożyć na “chwytliwy temat z podróży”… (ja sama przynajmniej wpadam czasem w tę pułapkę). Nieczęsto słyszy się coś takiego od podróżujących osób. Sama stoję przed decyzją o wyjeździe, a wywiady takie jak ten pozwalają mi utwierdzić się w przekonaniu, że to właściwy wybór, w tym czasie i w tym miejscu… Dziękuję Ci orgomnie i zyczę wszystkiego dobrego w dalszej podróży.\n16 Apr ’15 at 6:21 PM\nOlu, zerkam teraz na datę i widzę, ze pisałaś blisko rok temu! Aż trudno mi w to uwierzyć, że tak dalece się zapuściłam w tym zdigitalizowanym świecie. Wybacz, bo akurat ten fragment w którym owo zdigitalizowanie przynosi możliwość rozmowy z drugim człowiekiem jest nie do przecenienia.\nDziękuję Ci gorąco za to co piszesz! I mam nadzieję, że ta moją spóźnioną, acz prosto z serca płynąca odpowiedź otrzymasz już gdzieś w świecie, skąpana w radości ze swojej podróży. Bo pojechałaś, prawda?\n28 Aug ’14 at 10:11 AM\nPiękny, dojrzały i niesamowity wywiad! Aż łzy do oczu napływają:) Dawno tutaj nie zaglądałam, za co muszę się pokajać, bo to ogromna strata, którą muszę szybko nadrobić. Pozdrawiam ciepło!\n16 Apr ’15 at 6:12 PM\nKarolina, jesteś moim ulubionym typem czytelnika, bo ja też dawno nie pisałam!:) Dziękuję Ci bardzo za tak miłe słowa, uwierz, że i mi napływają łzy do oczu słysząc o takiej reakcji. Czekam na moment gdy nasze drogi się skrzyżują i można będzie zarządzić jakieś wspólne łez ronienie. Z dowolnego powodu, acz te ze śmiechu są najsłodsze, pięknie się komponują z zielonym mango.\nPowodzenia w Twoich podróżach, samych dobrych ludzi na drodze! Pozdrawiam gorąco!\n28 Aug ’14 at 2:17 PM\nJestem pod ogromnym wrażeniem. Pojeździłam po krajach na Bliskim Wschodzie i nie wyobrażam siebie samotnie jako kobiety w Afganistanie(!). I w ogóle samotnie przez 4 lata – dziwię się jak Azjaci;)… Podziwiam i gratuluję pomysłu na życie.\n16 Apr ’15 at 6:17 PM\nDziękuję Jagoda! Przyznaję, że nie polecam wycieczki do Afganistanu w tym czasie. Acz kraj to jest przepiękny, rodzący wspaniałe dusze i ogromny żal, że szarpany takimi zawirowaniami historii. Bardziej niż dla możliwości podróżowania, dla tych dusz właśnie mam ogromna nadzieje, że sytuacja się uspokoi.\nPięknie się dziwisz, zupełnie jak Azjaci. Aż mi się zrobiło ciepło za duszy z tęsknoty za tymiż.\nTrzymam kciuki za powodzenie Twoich planów. Samych pięknych dni. Albo przynajmniej ciekawych:) Pozdrawiam gorąco!\n28 Aug ’14 at 4:07 PM\nMasz dużo do przekazania światu. Cztery lata samotnej, powolnej i bardzo głebokiej podróży na pewno dało ci ogrom nie tylko wiedzy o świecie, ale także mądrości. Grzechem by było zatrzymać to wszystko dla siebie. W większości odłamów buddyzmu, oświecenie osiąga się nie dla siebie, a dla dobra wszystkich czujących istot. Zresztą jedno z drugim się wyklucza. Blog to jedno, ale twój styl pisania i mądrość, zdecydowanie stworzyłyby niesamowicie wartościową książkę. Nie jedna osoba znalazłaby w niej coś co by ją inspirowało do lepszego i bardziej pełnego głębi życia. Błagam napisz ją za jakiś czas. Choćby dla mnie 🙂\nCzekam z nieciepliwością i życzę ci powodzenia w twojej odysei. Ja wymiękłem po niecałym roku samotnej wędrówki, bo zbyt dużym bólem jest dla mnie zaprzyjaźnianie się z ludźmi, a później brak możliwości regularnego ich spotykania i rozmawiania twarzą w twarz, bo jest się już kilka tysięcy kilometrów dalej.\n28 Aug ’14 at 4:09 PM\nSorki za błąd. w tekście. Jest:\n“…W większości odłamów buddyzmu, oświecenie osiąga się nie dla siebie, a dla dobra wszystkich czujących istot. Zresztą jedno z drugim się wyklucza…”\n“…W większości odłamów buddyzmu, oświecenie osiąga się nie dla siebie, a dla dobra wszystkich czujących istot. Zresztą jedno bez drugiego nie istnieje…”\n16 Apr ’15 at 6:07 PM\nMaćku, dziękuję za dobre słowo! Wybacz, że tak nieprzyzwoicie późno odpowiadam, ale jakoś nie po drodze mi z internetem i światem realnym. Uwierz mi, że bardzo bym chciała podzielić się swoimi doświadczeniami, może nawet książką (chociaż przyznam, że mi cierpnie skóra na porywanie się na takie przedsięwzięcie, jestem z tego pokolenia dla którego książki pisali Mądrzy Ludzie…) i w sumie sama nie wiem dlaczego mi to tak opornie idzie. Mogłabym pewnie wypisać długaśną list powodów, acz sama czuje, że tak naprawdę nic mnie nie usprawiedliwia. W każdym razie, jeśli kiedyś taka książka powstanie to też dzięki takim słowom jak Twoje.\nDziękuje serdecznie, pozdrawiam z Meksyku i życzę dużo słońca! Oddalam się niniejszym do lasu rozważać to co napisałeś…\n16 Sep ’14 at 8:34 PM\nWow, ale blog! Jaka energia i jaka pasja, wrzucam biegem na listę ciekawych miejsc do poczytania! Byle do weeku i będzie co czytać 🙂\n16 Apr ’15 at 6:02 PM\nDziękuję Łukasz! Ile pasji w komentarzu! Ja, muszę przyznać, często pasję mam w poważnym deficycie. Zycie marzeniami to nie jest łatwy kawałek chleba, jak się czasami okazuje:)\n12 Feb ’15 at 2:44 PM\nWspaniały wywiad. Niesamowite spojrzenie na życie. Trzeba mieć w sobie naprawdę wiele odwagi.\nPozdrawiam i polecam http://www.positive-power.pl/\n16 Apr ’15 at 6:01 PM\nDziękuję Anna! Z tą odwagą to nie jestem do końca przekonana (pisałam o tym tutaj: http://katarzynatolwinska.com/za-zakretem-listy-z-drogi/ ), ale za spojrzenie na życie serdecznie dziekuję, wiadrami potu i kilkoma kubkami łez okupione:)\n16 Apr ’15 at 5:33 PM\n16 Apr ’15 at 5:58 PM\nCieszę się, cała zasługa w Lidii Raś, które ciekawie pytała. Pozdrawiam serdecznie z Meksyku!\n20 Apr ’15 at 1:15 PM\n21 Apr ’15 at 10:30 PM\nDziękuję! Cała zasługa Redaktor Raś…\n8 Nov ’15 at 2:21 PM\nBardzo fajnie się czyta. Mam tylko jedną prośbę – proszę zmienić kolorystykę czcionki z tytułami wpisów na stronie głównej – obecna nie pozwala na wyraźne czytanie tytułów, bowiem zlewają się ze zdjęciami\n5 Dec ’15 at 6:53 PM\nWitaj, cieszę się bardzo, że się fajnie czyta! Dziękuję za sugestie w sprawie czcionki, postaram się coś zrobić, ale powiem uczciwie,mże nie panuje nad techniczną stroną tej strony… Obie nadal jesteśmy w wirtualnym średniowieczu. Ale jest szansa, że się gdzieś zatrzymam na dłuższy moment i popracuje nad nową szatą graficzna. Dziękuje jeszcze raz za odzew! Pozdrawiam gorąco z Hondurasu! Kasia\n10 Feb ’16 at 10:44 AM\ntrzeba mieć dużo odwagi żeby wyjechać i porzucić wygodne życie, podziwiam ludzi którzy decydują się na taki krok\n25 Mar ’16 at 3:23 AM\nDziękuję Milena. Z ta odwagą to mniejsza sprawa niż by się wydawało. To, co prawdziwie przerażające nigdy nie przyszło mi do głowy zanim ruszyłam…\nTrochę o tej odwadze pisałam tutaj http://katarzynatolwinska.com/za-zakretem-listy-z-drogi/\nŚciskam gorąco i dziękuję za Twój komentarz!\n21 Feb ’18 at 4:07 PM\nBardzo ciekawy tekst. Zachwyciło mnie zdanie, że podróżowanie nauczyło mnie pokory wobec własnych przekonań. Bardzo mądre stwierdzenie!\n22 Aug ’20 at 11:27 PM\nCo się stało, czemu już nie piszesz?


Ford Fiesta II - druga generacja popularnego Forda - Radio Bezpieczna Podróż\nStrona główna Motoryzacja Klasyki Ford Fiesta II – druga generacja popularnego Forda\nFord Fiesta II – druga generacja popularnego Forda\nFord Fiesta II - źródło: wikipedia.pl autor: Rudolf Stricker\nFord Fiesta II to druga generacja jednego z najlepiej sprzedających się modeli Forda oraz jeden z najbardziej popularnych samochodów segmentu B. W 2016 zadebiutowała już siódma generacja tego znanego i cenionego przez użytkowników modelu. Wszystko zaczęło się w 1975 roku, kiedy to Ford zaprezentował pierwszą Fiestę. Druga generacja, której historię dziś przybliżę zadebiutowała w 1983 roku.\nFord Fiesta II – źródło: wikipedia autor: Mic from Reading\nFord Fiesta II – wymiary identycznej jak w I generacji\nNastępca Fiesty I nie różnił się od niej wymiarami. Wysokość, szerokość, długość oraz rozstaw osi co do milimetra się zgadzały. Jednak II generacja była delikatnie bardziej ergonomiczna, dzięki czemu zwiększyła się ilość miejsca dla użytkowników. Forda chwalono za zagospodarowanie przestrzeni. Natomiast na pierwszy rzut oka widać było zmiany stylistyczne. Projektanci starali się nadać bardziej opływowe kształty niż u poprzednika. Wnętrze choć poprawione i zmienione, wciąż nie wyróżniało się niczym szczególnym, natomiast miało być to auto głównie tanie i konkurencyjne. Jedną z ciekawszych wersji była wersja usportowiona z oznaczeniem XR2. Wersja ta była wyposażona w poszerzone nadkola oraz dodatkowe reflektory, które nadawały sportowego charakteru małej Fieście. W opisywanym modelu nie było jeszcze dostępnych wersji 5-drzwiowych. Auto było rejestrowane na pięć osob, ale raczej o ile można mówić o jakimkolwiek komforcie to był raczej dla kierowcy i 3 pasażerów.\nFord Fiesta II – źródło: wikipedia autor: Rudolf Stricker\nFord Fiesta II – głównie małe silniki\nFord Fiesta II posiadał napęd na przednią oś. W zależności od wersji występowały skrzynie 4 i 5 biegowa. W ofercie Forda było dostępnych kilka silników benzynowych oraz jeden silnik wysokoprężny. Najsłabszy z oferowanych silnik o pojemności jednego litra osiągał moc od 40 do 45 koni mechanicznych w zależności od roku produkcji, ponieważ przechodził modyfikacje. Najmocniejsza wersja miała aż 96 koni co w połączeniu z małą masą samochodu przekładało się na dobre osiągi. Diesel miał moc 54KM.\nFord Fiesta II – źródło: wikipedia, autor: Kieran White\nZobacz także Volkswagen Jetta II – czy to sedan Golf-a?\nPoprzedni artykułFIFA World Cup Russia 2018 samoloty reprezentacji narodowych.\nNastępny artykułIII Międzynarodowe Targi EkoFlota rozpoczęte


4 pokoje, mieszkanie na sprzedaż - Warszawa - Pyry - 53914904 • www.otodom.pl\nLuksusowy Apartament - 162 m2 - Ursynów Pyry\nMieszkanie na sprzedaż, Warszawa, Pyry, Gawota - Zobacz na mapie\n1 698 000 zł Zamów wycenę\nMieszkanie na sprzedaż, Warszawa, Pyry, Gawota\nTo mieszkanie na sprzedaż (ID w Otodom 53914904) wydaje mi się interesujące. Chętnie poznam więcej szczegółów przed umówieniem wizyty. Pozdrawiam.\nCena 1 698 000 zł 10 481 zł/m²\nLuksusowy apartament w stylu nowojorskim w zielonej części Ursynowa, na cichym, zamkniętym osiedlu, monitorowanym przez 24 godziny. Ogromnym atutem apartamentu jest jego lokalizacja. Położenie w odległości 5 minut dojazdu do obwodnicy.\nApartament ma powierzchnię blisko 162 m2. Mieści się na dwóch kondygnacjach segmentu. Na dole znajduje się hol i garaż (wejście z holu), na piętrze salon połączony z kuchnią, trzy pokoje, dwie łazienki i dwa tarasy. Przestronny salon przechodzi w jadalnię.\nWnętrze apartamentu zaprojektowane przez uznaną architekt. Do apartamentu przynależą garaż i dwa miejsca parkingowe.\nW bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się kilka żłobków, przedszkoli, dwie szkoły społeczne, szkoła sportowa, gimnazjum, Calypso Fitness Club, basen, kino, restauracje, centra handlowe, lokalny ryneczek, W odległości około 1,5 km znajduje się Las Kabacki. Gorąco polecam!\nPorównywalne mieszkania poniżej 1 698 000 zł\nWszystkie mieszkania poniżej 1 698 000 zł\nTa oferta 4 pokoje 1 698 000 zł\nNr oferty w Otodom: 53914904


Dzialka na sprzedaż - Bojszowy - CNF-GS-113 - 817.00m² - CNF\n105,00 zł/m2 cena: 85 785 zł\nDo sprzedaży atrakcyjna, uzbrojona działka budowlana o pow. 817 mkw, znajdująca się w kompleksie czterech działek wraz z drogą dojazdową. Uzbrojona - woda i prąd na działce (wybudowany wodociąg z przyłączem/studnią wodomierzową), prąd przy granicy. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się rozproszona, nowa zabudowa jednorodzinna oraz łąki. Blisko do sklepu, szkoły przedszkola, przychodni.


Newsy Newsy | BlueLife Magazyn Nurkowanie, Podróże I Sporty Wodne\nSterowanie pojazdem podwodnym, w przepięknej scenerii wielkiej rafy koralowej, nie jest nowością na rynku gier. Symulatorów umożliwiających nam podróżowanie po błękitnej części naszej planety mamy sporo. A gdyby tak stać się najprawdziwszym pilotem ROVa? Takim, który jest...\nW wodach skrywających ruiny starożytnego miasta Heracleion odkryto wrak łodzi pochodzącej z okresu schyłku faraonów. Heracleion bardziej znany pod oryginalną, egipską nazwą Thonis. Odkrycie pozostałości antycznego miasta. Egipski wrak wypełniony...\nTrwają zgłoszenia dla płetwonurków do 36 międzynarodowych zawodów o tytuł „Camera Louis Boutan” i Mistrzostw Niemiec w Fotografii i Filmowaniu. Organizowany przez Związek Niemieckich Płetwonurków Sportowych cykliczny konkurs w „strzelaniu na żywo”, opiera się na...\nZnajdujący się na Bałtyku, w odległości około 22 mil morskich od fińskiej wyspy Utö wrak promu pasażerskiego, po raz kolejny jest poddawany oględzinom. Prace nadzorowane są w ramach współpracy przez szwedzki statek badawczy Electra i estońską jednostkę EVA-316....\nZdolny do śledzenia i rejestrowania obrazów o wysokiej rozdzielczości wolno poruszającego się i delikatnego zooplanktonu, innowacyjny robot podwodny zapewnia naukowcom dokładniejszy wgląd w rozległy obszar śródoceaniczny znany jako „strefa zmierzchu". Strefa zmierzchu jest...\nTegoroczne wydarzenie organizowane jest pod hasłem „Obrazy Twojego życia” i odbywa się w dość nietypowej formule. Organizatorzy odbywającego się od 15 lat międzynarodowego konkursu fotograficznego World ShootOut zapraszają do wzięcia udziału w najnowszej edycji. Ograniczenia...\nStrefa zmierzchu oceanu jest domem dla największej biomasy ryb na Ziemi, co czyni ją wyjątkowym miejscem żerowania dla największych drapieżników oceanu. Wiele gatunków rekinów zapuszcza się z wód powierzchniowych w głębiny oceanu pomiędzy 200 a 1000 metrów. Zdaniem...\nRekiny, określane są mianem niebezpiecznych, bezwzględnych drapieżników. Jak pokazują najnowsze badania, posiadają umiejętności, które mogą nas zaskoczyć. Śledzenie oznakowanych rekinów przynosi zaskakujące informacje Polowanie w sąsiedztwie według zasad Duże...\nZgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami rządu szwedzkiego, wrak promu „Estonia” poddawany jest ponownej inspekcji. Decyzja przebadania wraku została podjęta w zeszłym roku. Powodem wszczęcia na nowo zamkniętego w 1997 roku postępowania, była emisja w sieci Discovery materiału...\nZainspirowana tropikami najnowsza kolekcja Fourth Element to przede wszystkim świetnej jakości produkty o sportowym kroju, które sprawiają, że czujesz się pewnie, komfortowo i jesteś gotowy na wodę. Stroje zostały w całości wykonane z materiałów z nylonu pochodzącego z recyklingu...


Pomników nie można stawiać hurtowo [WYWIAD] - Dziennik.pl\nPomników nie można stawiać hurtowo [WYWIAD]\nZ Wojciechem Ladą Rozmawia Piotr Szymaniak\n1 września 2018, 18:25 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nPowstanie Warszawskie. Berlingowcy i żołnierze AK wzięci do niemieckiej niewoli na Czerniakowie / Wikimedia Commons / Ahrens\nW czasie wojny moralność zostaje postawiona na głowie i w takiej sytuacji nie jest paradoksem, by ta sama osoba bywała i bandytą, i bohaterem. I nie jest to specyfika wyłącznie Armii Krajowej. Tak po prostu działa wojna.\nPańska książka „Bandyci z Armii Krajowej” ukazała się w dniu, w którym weszła w życie kontrowersyjna nowelizacja ustawy o IPN. Przypadek?\nZupełny. Książkę pisałem od 2015 r. i skończyłem rok temu. Datę premiery poznałem miesiąc przed nią.\nCzy w czasie dyskusji na temat nowych regulacji przeszło panu przez myśl, że pańską książkę ktoś może uznać za szkalowanie narodu polskiego, z czego się będzie trzeba tłumaczyć przed prokuratorem?\nNie da się pracować, mając nad głową paragrafy. Miałem świadomość, że w większości przypadków odwołuję się bezpośrednio do dobrze udokumentowanych źródeł, w dodatku pochodzących z oficjalnych archiwów państwowych. Nie lansowałem żadnej osobistej teorii, tylko przedstawiałem fakty, a o ich prawdziwość raczej nie miałem obaw. Pomijając już to, że nowelizacja od początku była tak ostro atakowana z każdej strony, że jakoś nawet nie dopuszczałem myśli, że może przejść w pierwotnej formie.\nA dlaczego postanowił pan przypomnieć mało chlubne wątki z historii AK? Zwłaszcza że w dyskusji wokół Żołnierzy Wyklętych często przeciwstawia się Armię Krajową jako formację pomnikową. Tymczasem pan ten pomnik strąca.\nArmii Krajowej należą się pomniki – absolutnie. To była rzesza ludzi, która w konspiracji, z narażeniem życia, walczyła o niepodległość. To nie podlega dyskusji. Natomiast nie można stawiać pomników hurtowo wszystkim. Wiadomo, że w masie 350 tys. ludzi, bo do takich rozmiarów urosła AK, zdarzały się czarne owce. Nie szargam legendy. Po prostu uzupełniam ją o mało znane fakty. To pewnie czyni ją nieco mniej idealną, ale za to stanowczo bardziej ludzką. AK tworzyli ludzie z krwi i kości, a nie chodzące pomniki.\nCzyli obraz AK, jaki zazwyczaj mamy w głowach, jest niepełny.\nkultura magazyn bandycia wojciech lada magazyn zajawka Armia Krajowa książka\nNie żyje prof. Jacek Wilczur, żołnierz i egzekutor Armii Krajowej\n350 tysięcy "bohaterskich" żołnierzy AK Taż to oni sami mogli wygrać wojnę!\nKierownik na emeryturze.\nTak -- w Gdyni muzea, izby pamięci i teatry wszystko za państwowe pieniądze - o opamiętanie i choć jeden teatr prywatny wołam !!!


Strona główna / Systemy PPOŻ / Urządzenia zdalnej obsługi\nUrządzenia zdalnej obsługi (liczba produktów: 5)\nPanel wyniesiony dla centrali CSP-104 umożliwia obsługę systemu sygnalizacji pożaru z miejsca oddalonego od fizycznej lokalizacji centrali, powielając jej interfejs użytkownika. Dzięki niemu, centrala sygnalizacji pożarowej może być zainstalowana tam gdzie jest to najbardziej dogodne z punktu widzenia topologii systemu, podczas gdy panel umieszczony może zostać w pobliżu personelu obsługowego.\nPanel wyniesiony dla centrali CSP-108 umożliwia obsługę systemu sygnalizacji pożaru z miejsca oddalonego od fizycznej lokalizacji centrali, powielając jej interfejs użytkownika. Dzięki niemu, centrala sygnalizacji pożarowej może być zainstalowana tam gdzie jest to najbardziej dogodne z punktu widzenia topologii systemu, podczas gdy panel umieszczony może zostać w pobliżu personelu obsługowego.\nPanel wyniesiony dla centrali CSP-204 umożliwia obsługę systemu sygnalizacji pożaru z miejsca oddalonego od fizycznej lokalizacji centrali, powielając jej interfejs użytkownika. Dzięki niemu, centrala sygnalizacji pożarowej może być zainstalowana tam gdzie jest to najbardziej dogodne z punktu widzenia topologii systemu, podczas gdy panel umieszczony może zostać w pobliżu personelu obsługowego.\nPanel wyniesiony dla centrali CSP-208 umożliwia obsługę systemu sygnalizacji pożaru z miejsca oddalonego od fizycznej lokalizacji centrali, powielając jej interfejs użytkownika. Dzięki niemu, centrala sygnalizacji pożarowej może być zainstalowana tam gdzie jest to najbardziej dogodne z punktu widzenia topologii systemu, podczas gdy panel umieszczony może zostać w pobliżu personelu obsługowego.


Tanie strony internetowe Radom - Agencja Interaktywna radom\nKompletna strona www tylko 499zł\nWyróżnij swoją firmę i zamów stronę stworzoną w oparciu o najnowsze technologie, przygotowaną przez specjalistę z dziedziny marketingu internetowego. Zapewniam unikalny wygląd, dostosowany do Twojej branży, pomoc techniczną oraz 100% satysfakcję.\nKupuje w promocji\nZamawiając stronę w mojej firmie otrzymasz kompletny produkt\nOferta ograniczona! Standardowa cena to 899zł, oszczędzasz 400zł\nKompletna strona www za 499zł\nWitam, mam na imię Arkadiusz i to ja odpowiadam w całości za realizacje Twojej strony. Od 7 lat projektuję praktyczne i nowoczesne strony internetowe, oraz aplikacje internetowe, zajmuję się również marketingiem internetowym dla firm.\nZ chęcia odpowiem na wszystkie Twoje pytania, doradzę i stowrzę nowoczesną stronę internetową dla Twojej firmy.\nSkorzystaj z mojego wieloletniego doświadczenia, skontaktuj się ze mną i dołacz do grona moich zadowolonych klientów.\nProjekt strony otrzymasz w ciągu 24 godzin.\nZa wykonanie Twoje strony odpowiada w całości jedna osoba.\nTwoje zadowolenie to mój priorytet, zadbam o każdy szczegół.\nZadzwoń do mnie, odpowiem na wszystkie Twoje pytania.\nTylko teraz 499zł\nStandardowa cena to 899zł, oszczędzasz 400zł\nArkadiusz wykonał świetną pracę, zadziwiło mnie to jak szybko reagował na moje zalecenia, świetny kontakt.\nDobry kontakt i świetny stousenek ceny do jakości, jak najbardziej polecam.\nStrony stworzone dla zadowolonych klientów.\nTworząc stronę zawsze dbam o to by mój klient był zadowolony.


Home › Pocket RAR › Jak wypakować pliki w programie PocketRar\nNajpierw należy otworzyć archiwum w Pocket RAR; wybrać folder zawierający żądane archiwum i kliknąć nazwę archiwum. Pocket RAR wyświetli pliki znajdujące się w archiwum. Następnie należy zaznaczyć pliki do wypakowania i wcisnąć przycisk Wypakuj, wówczas Pocket RAR wyświetli okno dialogowe operacji.\nJeśli zachodzi potrzeba rozpakowania wszystkich plików znajdujących się w archiwum nie ma konieczności ich zaznaczania (rezultat będzie taki sam), ponieważ polecenie Wypakuj traktuje brak wyboru jako wybierz wszystkie i rozpakowuje wszystkie pliki. Co więcej, jeśli zachodzi potrzea wypakowania wszystkich plików zawartych w jednym lub więcej archiwum, nie ma konieczności otwierania każdego archiwum w Pocket RAR oddzielnie. Można wybrać nazwy archiwum na liście Pocket RAR i wcisnąć przycisk Wypakuj, aby rozpakować je wszystkie jednocześnie. Otwieranie archiwum w Pocket RAR jest koniecznie jedynie wtedy, gdy zachodzi potrzeba wypakowania tylko części zarchiwizowanych plików.\nJeśli zachodzi potrzeba wypakowania archiwum multiwoluminowego zawierającego wiele części, należy otworzyć lub wybrać jego pierwszą część w programie Pocket RAR, a następnie wcisnąć przycisk Wypakuj.\nPo wykonaniu operacji wymienionych powyżej należy wybrać folder docelowy dla wypakowanych plików. Można zaakceptować nazwę zaproponowaną domyślnie lub wpisać własną, jak również również wybrać poprzednio nadaną nazwę archiwum z listy powiązanej z tym polem. Po wybraniu nieistniejącego folderu zostanie on automatycznie utworzony przed wypakowaniem plików.\nDialog wypakowania oferuje również opcję Nadpisz istniejące pliki, która pozwala nadpisać wszystkie pliki podczas wypakowania.\nPo ustawieniu wszystkich opcji wypakowania wciśnij przycisk OK aby rozpocząć operację.\nJak wyświetlić zarchiwizowane pliki w programie Pocket RAR? →


Księżniczka Sissi (Serial TV 1997-1998) - Filmweb\n1997-1998 25 min.\n7,3 3 819\n7,3 10 3819\nKsiężniczka Sissy przybywa na dwór cesarski i od pierwszego wejrzenia zakochuje się w młodym i przystojnym cesarzu. Postanawiają się pobrać, ale nie jest to na rękę matce... więcej\nKsiężniczka Sissi zobacz gdzie obejrzeć online\nAnimacja, Dla dzieci, Przygodowy, Romans\nFrancja / Kanada / Niemcy / Włochy\ne52 The Triumph Of Love\ne51 The Double-Crossed Game\ne50 Prince Fritz\nObsada serialu Księżniczka Sissi\nKonrad / Tommy\nKsiężniczka Sissy przybywa na dwór cesarski i od pierwszego wejrzenia zakochuje się w młodym i przystojnym cesarzu. Postanawiają się pobrać, ale nie jest to na rękę matce młodzieńca, i nie tylko. Zanim dojdzie do szczęśliwego zakończenia, przed parą stanie wiele przeszkód.\nInformacje oInfomacje o serialu Księżniczka Sissi\nFrançois-Emmanuel Porché (materiały do scenariusza, historia) / Natalie Altmann (materiały do scenariusza, historia) / Więcej...\nCinéGroupe / Degeto Film / France 3 (FR 3) / Więcej...\nKsiężniczka Sissi Polska\nolga_skubana ocenił(a) serial na 9\nPrzez wiatry snów przepłynę, Nawet we mgle nadziei mam nić I żagle znów rozwinę! Bo serce wie dla kogo ma bić! Busola ma drogę zna, Gdy los mi Ciebie dał! Ty jesteś światłem I źródłem wśród skał! Do raju nam dziś bilet dał los! I czuła jest jak miłość ta noc... Kto ciepłem gwiazd ogrzeje me ... więcej\n17 ostatni 2019-10-12 14:12:09 / Brandon568\nUwielbiałam tą bajkę jak była mała:) Pamiętam,że codziennie szybko biegłam do domu po szkole,żeby tylko zdążyć na kolejny odcinek:) Coś wspaniałego. Niewiecie może gdzie teraz można ją dostać albo na jakim programie jest transmitowana?Czy w ogóle jest? Sentyment z dzieciństwa trzyma mnie nadal:)\n8 ostatni 2018-11-20 01:56:13 / Brandon568\nDobrze, że przynajmniej tu\nludzie nie wypisują, że serial jest mało realistyczny.\nJestem wprost oczarowana tą bajką. Codziennie wstaje żeby ją obejrzeć. Jest taka realistyczna. Opowida nam o losach legendarnej cesarzowej Elżbicie( o mojej fance, bohaterce),która zostaje za razem królową Węgier. Kocham tą bajkę. Tylko powidzcie mi czy Franciszek Józef naprawdę był taką zmorą????\n18 ostatni 2018-11-18 01:39:02 / Brandon568\nKtoś wie, gdzie można obejrzeć ten serial?\n2 ostatni 2020-11-06 11:23:34 / mustafajol\nTWÓRCY STRONY serialu Księżniczka Sissi\nniunia 102 punkty\nMigotka 27 punktów\nZarlacz 20 punktów


Aktualizacja klienta oprogramowania Autodesk Inventor 2010 SP4 dla wydań serwerowych programu Vault 2012 — plik Readme\nAktualizacja klienta oprogramowania Inventor 2010 SP4 z dostępem do wydań serwerowych programu Vault 2012\nStarając się dostarczać produkty wysokiej jakości, firma Autodesk wydała aktualizację klienta oprogramowania Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4 dla wydań serwerowych programu Autodesk Vault 2012. Ta aktualizacja klienta nie dotyczy oprogramowania Autodesk Inventor 2010 Subscription Advantage Pack Service Pack 4. Dla instalacji Autodesk Inventor 2010 Subscription Advantage Pack Service Pack 4 jest dostępna oddzielna aktualizacja klienta.\nNie należy instalować tej aktualizacji klienta, jeśli nie występuje konieczność uzyskania dostępu do wydań serwerowych programu Autodesk Vault 2012 z oprogramowania Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4.\nPrzed zainstalowaniem aktualizacji klienta oprogramowania Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4 dla wydań serwerowych programu Autodesk Vault 2012 należy zainstalować oprogramowanie Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4.\nNależy zainstalować wyłącznie wersję bitową aktualizacji klienta oprogramowania Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4 dla wydań serwerowych programu Autodesk Vault 2012 odpowiadającą architekturze systemu operacyjnego.\nJeśli program Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4 jest instalowany w 64-bitowym systemie operacyjnym i jest planowane zainstalowanie programu Vault Explorer 2012 (Client) na tym samym komputerze, należy zainstalować tę aktualizację klienta przed zainstalowaniem programu Vault Explorer 2012 (Client).\nPo zainstalowaniu aktualizacji klienta rozszerzenie programu Vault dla oprogramowania Inventor 2010 SP4 nie zostanie załadowane do momentu zainstalowania jednej z wersji programu Vault Explorer 2012 z oryginalnego nośnika.\nPo zainstalowaniu tej aktualizacji klienta dla oprogramowania Autodesk Inventor 2010 SP4, aby zapewnić normalne działanie podczas dostępu do plików DWG programu Inventor w programie Vault Explorer 2012, należy wykonać następujące czynności: Zamknij wszystkie aplikacje, w tym Autodesk Inventor 2010 SP4, a następnie uruchom i zamknij program Autodesk Inventor 2012 lub Autodesk Inventor View 2012. Ta operacja jest wymagana po każdej sesji programu Inventor 2010 SP4.\nPo odinstalowaniu aktualizacji klienta należy uruchomić instalację naprawczą po instalacji programu Autodesk Inventor 2010 SP4, aby funkcja rozszerzenia programu Vault działała znów prawidłowo.\nInstalacja aktualizacji klienta wymaga posiadania uprawnień administratora na lokalnym komputerze.\nWersja 32-bitowa aktualizacji klienta oprogramowania Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4 dla wydań serwerowych programu Autodesk Vault 2012 ma rozmiar około 36 MB. Wymagane jest co najmniej 160 MB wolnego miejsca na dysku, na którym umieszczone będą pliki tymczasowe.\nWersja 64-bitowa aktualizacji klienta oprogramowania Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4 dla wydań serwerowych programu Autodesk Vault 2012 ma rozmiar około 37 MB. Wymagane jest co najmniej 165 MB wolnego miejsca na dysku, na którym umieszczone będą pliki tymczasowe.\nAby zainstalować aktualizację klienta oprogramowania Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4 dla wydań serwerowych programu Autodesk Vault 2012:\nZaktualizuj system operacyjny przed rozpoczęciem instalacji aktualizacji klienta. Po zainstalowaniu wszystkich aktualizacji uruchom ponownie komputer.\nPobierz odpowiednią wersję (32- lub 64-bitową) aktualizacji klienta w zależności od architektury systemu operacyjnego.\nOdinstaluj wszelkie uprzednio zainstalowane aktualizacje klienta oprogramowania Autodesk Inventor 2010 Service Pack 3 dla wydań serwerowych programu Autodesk Vault 2011. Po usunięciu, dokonaj naprawy instalacji oprogramowania Inventor 2010 SP3.\nZainstaluj oprogramowanie Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4, postępując zgodnie z instrukcjami w pliku Readme tego dodatku Service Pack.\nAby rozpocząć instalację, kliknij dwukrotnie plik inventor2010_sp4_clientupdate_adms2012_x86/64.msp. Po zakończeniu instalacji kliknij przycisk Zakończ.\nUwaga: jeśli użytkownik zamierza korzystać z zestawów danych programu Inventor 2010 za pomocą programu Autoloader 2012, zalecamy, aby również zainstalować poprawkę programu Autoloader 2012 DL17181203.\nDodatek Service Pack 4 dla programu Autodesk Inventor 2010 i tę aktualizację klienta oprogramowania Autodesk Inventor 2010 Service Pack 4 dla wydań serwerowych programu Autodesk Vault 2012 można znaleźć tutaj: Aktualizacje i dodatki Service Pack\nDziękujemy wszystkim naszym klientom za dalsze zainteresowanie i komentarze dotyczące zawartości tego wydania.


„Skupował” zboże, rolnicy nie zobaczyli pieniędzy. 41-latek zatrzymany : Lublin112.pl Wiadomości z Lublina i regionu. Lublin, Lubelskie, Lubelszczyzna. Ważne informacje z kraju\n„Skupował” zboże, rolnicy nie zobaczyli pieniędzy. 41-latek zatrzymany 18:18 31-10-2018\nKryminalni z Hrubieszowa zatrzymali 41-latka, który skupował od rolników zboże, ale nie zamierzał za nie zapłacić. W tej sprawie zgłosiło się już 12 pokrzywdzonych.\nPolicjanci ustalili, że proceder trwał od czerwca 2017 roku na terenie powiatu hrubieszowskiego. 41-letni mieszkaniec Hrubieszowa skupował zboże od rolników. Zawierał umowy kupna-sprzedaży, ale nie wywiązywał się z zapłaty za towar.\nMężczyzna w chwili zawierania umów w ogóle nie zamierzał się z nich wywiązać w ustalonym terminie.\nDo chwili obecnej zgłosiło się 12 pokrzywdzonych z terenu powiatu hrubieszowskiego, którzy zostali oszukani przez nieuczciwego przedsiębiorcę. Sprawa jest rozwojowa i nie wyklucza się, że osób oszukanych przez 41-latka jest więcej.\nMężczyzna usłyszał 12 zarzutów oszustwa. Mundurowi zabezpieczyli od podejrzanego mienie w kwocie blisko 200 tys. zł. Grozi mu kara do 10 lat pozbawiania wolności.\nObiecał opał w dobrej cenie i brał zaliczkę. Więcej się już nie pojawiał\nŚwidnik: Ranny łoś schował się w garażu. Nie udało się go uratować\nTrwa walka z afrykańskim pomorem świń. Na drogach wyłożono maty dezynfekcyjne\nble 31 października 2018 o 21:55\nTeraz nie ma już rolników tylko są biznesmeni skopujący lub dzierżawiący ziemie.\nkuku 1 listopada 2018 o 08:02\nbo rolnictwo ze swoimi dopłatami i innymi subwencjami a jest ich naprawdę sporo, to normalnie prosperujący interes gdzie są zarabiający na tym ludzie i nie rozumiem dlaczego się nie bierze tych dochodów mieszkańców danej gminy pod uwagę sporządzając roczne zestawienie najbiedniejszych i najbogatszych gmin\n.. 1 listopada 2018 o 18:59\nTo dlaczego jeszcze nie dołączyłeś do nich jak mają tak dobrze ?


Telecom Italia w Dzienniku Internautów (DI) - internet w życiu i biznesie\nSystem Ubuntu for phones będzie wspierany przez ośmiu dużych operatorów komórkowych z całego świata. Nic dziwnego, bo tym firmom wcale nie jest na rękę dominacja Androida i Apple. więcej\n19-06-2013, 10:13, Marcin Maj, Technologie\nFirefox OS pojawi się na rynku w 2013 roku. Mozilla ma duże wsparcie\nZaletą mobilnego systemu operacyjnego bazującego na Firefoksie ma być usunięcie "niepotrzebnych warstw" pomiędzy użytkownikiem a usługami operatora. Chyba dlatego Mozilli udało się zyskać wsparcie wielu dostawców mobilnego internetu, którzy chcieliby odzyskać choć częściowo kontrolę nad rynkiem aplikacji. więcej\n03-07-2012, 10:44, Marcin Maj, Technologie\nZagraniczny przelew przez komórkę\nOperatorzy telefonów komórkowych przygotowują się do umożliwienia przesyłania pieniędzy za granicę. Na takiej usłudze mogliby skorzystać przede wszystkim emigranci wysyłający do domu mniejsze sumy. Przelewy przez komórkę mogą być nie tylko wygodniejsze, ale także tańsze i bardziej powszechne. więcej\n14-02-2007, 12:36, Marcin Maj, Internauci


Bańki pełne lemingów\nJesienią 2014 roku kanadyjska wersja serwisu iTunes w wyniku błędu „opublikowała” rzekomy utwór Taylor Swift pt. „Track 3” („Ścieżka 3” lub „Utwór trzeci”, jak wolisz), którego zawartością było jedynie osiem sekund białego szumu.\nI pewnie nie byłoby o czym pisać, gdyby nie fakt, że bardzo szybko utwór ten osiągnął czołowe miejsce na liście najlepiej sprzedających się piosenek tamtejszej filii serwisu. Sprzedających. Bo za prawo do jego wysłuchania należało zapłacić ponad dolara. Pisano o tym dość dosadnie w Time, w Altpress i Slash Gear. Niczym refren pojawia się refleksja, że fani TS kupią absolutnie wszystko, co będzie sygnowane przez ich idolkę. No cóż, życie. Nic nowego.\nZastanowił mnie jeden aspekt tego zdarzenia: Dlaczego fani wybierali ten właśnie kawałek spośród kilku utworów, które tamtego dnia się pojawiły (m. in. „Welcome to New York”, opublikowany w tym samym czasie i znajdujący się na podium za feralnym „Track 3”)? Dlaczego więcej pieniędzy spłynęło w związku z ośmioma sekundami, które nie zawierało śladu głosu piosenkarki? Czy fani zamknięci w informacyjnej i stylistycznej bańce muzyki pop nagle zostali wystawieni na Nieznane, które ich zachwyciło? Wydało im się świeże? Tak jak bohater „Człowieka z Wysokiego Zamku” P. K. Dicka, który przez chwilę, przez wyrwę w swojej rzeczywistości ujrzał nasz świat, w którym państwa Osi przegrały wojnę? Nie twierdzę, że jest możliwe, lecz raczej że niemal pewne, iż fani Taylor Swift nie mają pojęcia o całym nurcie noise, jego stuletniej już tradycji wiodącej od L. Russolo, przez K. Stockhausena do Masami Akity (znanego jako Merzbow) z silnymi i wpływowymi odgałęzieniami, które wiążą się z takimi zespołami jak SONIC YOUTH (we wczesnej odsłonie), SWANS, przez całą plejadę zespołów z Amphetamine Reptile Records, którzy łączyli amerykańską wersję punkrocka z czysto noise’owym szaleństwem, po dzisiejsze produkcje WEEPING ICON.\nOdrębnym tematem, na który wypadałoby poświęcić osobny post jest „noise a sprawa polska”. Największym twórcą polskiego noise’u przypuszczalnie jest nieżyjący już Zbigniew Karkowski, który swego czasu współpracował ze wspomnianym Merzbowem. Ale to już niestety historia. Co do obecnego stanu istnieje opinia, że polska scena noise liczy sobie kilkanaście osób, które się ze sobą wszystkie znają, bo to garstka artystów i ich dźwiękowcy, ale to chyba nie jest do końca prawdą. Tak czy owak polecić mogę na szybko inicjatywę Sygnał/Szum związaną z Płockiem. Znajdujące się na marginesie niniejszego bloga banerki Heavy Sound Synthesis także prowadzą do jakichś tam produkcji związanych z szeroko pojętym noisem (głównie z jego bardzie rytmiczną, czy zgoła melodyjną odmianą).\nCo zatem zaszło tej jesieni 2014 roku, gdy grupa fanów popu rzuciła się na osiem sekund szumu? Czy nastąpiło przebicie bańki informacyjno-kulturowej, w której wygodnie sobie żyli? Na pewno nie na wielką skalę. Raczej była to chwilowa ekstrawagancja, po której strumień lemingów wlał się na powrót w swoje dotychczasowe koryto. Ciekawym ilu z nich odkryło dzięki temu nowe tereny? Ilu z nich dowiedziało się, że istnieje taki ktoś jak Merzbow? Ilu odłączyło się od stada?\nJeśli przez hałas rozumiesz dźwięki powodujące dyskomfort, to muzyka pop jest dla mnie hałasem.\nMasami „Merzbow” Akita (źródło)\nHSS Karkowski kultura masowa Merzbow muzyka noise pop\nPokażemy ci zabawę w garści pyłu\nSkoro Kordian zawiódł…


Neodymowy magnes w magnetycznym wieszaku WM 34.5x24.3x17 N38\nwieszak magnetyczny ...\nNeodymowe magnesy będą podskakują i razem o siebie w odległości od kilku do prawie 10 cm od siebie. Jeżeli masz palec pomiędzy albo na drodze przyciągających się magnesy, może dojść do poważnego ścięcia lub nawet złamania.\nNeodymowe magnesy są nader kruche, a przez niekontrolowane łączenie ich będą się łamać. Neodymowe magnesy wykonane są z metalu oraz pokryte błyszczącym niklem, ale nie są tak trwałe jak stal.\nW chwili gdy magnesy będą się zderzać, małe ostre metalowe szczątki, które się odłupały od magnesu z dużą prędkością zostaną wystrzelone w różnych kierunkach. Dlatego pamiętaj, o ochronie oczu.\nPole magnetyczne, które jest generowane przez magnesy neodymowe może w sposób trwały niszczyć nośniki magnetyczne, przykładowo: dyskietki komputerowe, taśmy VHS, dyski twarde, karty bankomatowe, magnetyczne karty identyfikacyjne, taśmy kasetowe magnetofonowe audio lub inne takie urządzenia. Mogą one też niszczyć między innymi video, telewizory, monitory komputerowe CRT. Pamiętaj nie nie pozostawiać magnesów neodymowych w pobliżu tych urządzeń elektronicznych.\nIntensywne pole magnetyczne, które generują neodymowe magnesy powoduje zakłócenia takich urządzeń jak kompasy, magnetometry, które są wykorzystywane w nawigacji. Wykorzystuje się je także wewnątrz każdego telefonu oraz nawigacji GPS.\nNie zapominaj, że magnesy neodymowe to nie zabawki. Miej się na baczności, aby żadne dziecko się nimi nie bawiło. Małe magnesy mogą stanowić poważne zagrożenie zadławienia. Jeśli połknie się wiele magnesów, mogą się one do siebie przyczepić poprzez ściany jelit, powodując duże obrażenia, a nawet śmierć.\nPowłoka niklowa osłaniająca magnesy neodymowe gwarantuje ochronę ich wielu zastosowań. Powinieneś wiedzieć o tym, że neodymowe magnesy nie są odporne na wodę. W sytuacji pojawienia się wilgoci musisz spodziewać się rdzy lub korozji. W czasie ich użytkowania pod wodą, na zewnątrz lub w wilgotnym otoczeniu, może dojść do korozji bądź utraty siły magnetycznej.\nBardzo nam przykro, lecz nasz serwis https://euro-magnesy.pl już nie wspiera IE. Zaktualizuj przeglądarkę na Microsoft Edge, Google Chrome lub Mozilla Firefox.


Pozyskaj jak największą liczbę konsumentów dzięki kooperacji z agencją reklamową. Zobacz jak agencja może wesprzeć Twoją firmę. | sunvillasfloridadirect.com\nZakładając nową firmę należy mieć zrozumienie tego, że potrzebna jej będzie kampania promocyjna, dzięki której oferowany wyrób lub usługa dotrą do potencjalnych konsumentów. By kampania reklamowa była efektywna należy spełnić kilka wymogów.\nPo pierwsze na pewno przyda Ci się agencja reklamowa, która zatroszczy się o oprawę wizualną Twojej firmy. Jako świeża firma musisz mieć oprawę wizualną dla swojego wyrobu. Zleć projekt znaku firmowego firmie mającej doświadczenie w ich projektowaniu bądź zwróć się do kogoś, komu brak doświadczenia ale posiada świetne portfolio.\nDobre logo odznacza się przejrzystością, jednocześnie przyciąga oko. Wystrzegaj się przekombinowanego logo, które będzie się niedobrze kojarzyć i nie nada Twojej marce renomy.\nPoczekaj chwilę! Zaciekawił Cię post? Masz ochotę na następne informacje? To miłe. Kliknij w podany link i przeloguj się do witryny z wątkami na omawiany temat.\nW parze z logo wyposaż się w współgrający papier firmowy czy wizytówki. Agencja reklamowa oprócz zrobienia loga zajmie się także witryną WWW, wypełni ją tekstami i zajmie się o jej pozycjonowanie w sieci. W rozróżnieniu od potrzeb, agencja może zaproponować stworzenie mailingu lub kampanii AdWords. Z pewnością w pakiecie dostaniesz propozycje sloganów promocyjnych. Aby mieć przekonanie, że nasz wyrób trafi do szerokiego kręgu odbiorców należy rozważyć plakaty i billboardy.\nDlaczego billboardy mają tak ogromną siłę oddziaływania?Trafione umieszczenie naszego billboardu może mieć nieoceniony wpływ w promocji naszej marki. Jego bezsporną zaletą jest fakt, że codziennie przechodzą obok niego setki osób w zróżnicowanym wieku. Taka promocja dzięki swojej wielkośći przykuwa oko, a ponieważ jest podświetlana to spełnia swoją funkcję również po zmroku. Zobacz szczegóły: zobacz.\nPonad to zarówno billboardy jak i plakaty mogą odznaczać się niepowtarzalną formą, dzięki czemu w przeszłości stawały się kultowe i dodatkowo popularyzowały firmę. Billboardy umieszczone są przeważnie na pewnej wysokości, co gwarantuje, że nigdy nie zostaną przysłonięte.\nMasz ochotę czytać dalej ciekawą treść? Więc nic nie powinno Ci przeszkodzić – kontynuuj czytanie (http://jk-busczesci.pl/category/scania) na kolejnej witrynie.\nJeśli dodamy do tego okoliczność w której ktoś stoi w korku to rezultat jest jasny – jego wzrok podświadomie skoncentruje się na naszej reklamie.\nW zbliżony sposób działają plakaty rozlokowane np. w komunikacji miejskiej – na niewielkiej powierzchni ludzie unikając spoglądania na obce osoby, będą spoglądać na nasz plakat. Już dzisiaj rozpocznij kampanię promocyjną i ciesz się sukcesem swojej firmy.


Forum portalu PKZP - Panel zarządzania kontem - Zasady ochrony danych osobowych\nForum portalu PKZP - Zasady ochrony danych osobowych\nTen tekst opisuje, w jaki sposób „Forum portalu PKZP” i firmy stowarzyszone zwane dalej „my”, „nas”, „nasz”, „Forum portalu PKZP”, „https://pkzp.com.pl/forum” i phpBB zwane dalej „oni”, „ich”, „oprogramowanie phpBB”, „www.phpbb.com”, „phpBB Limited”, „Zespoły phpBB”, korzystają z informacji zwanymi dalej „informacjami o tobie” zebranych w czasie dowolnej twojej sesji na forum.\nInformacje o tobie są zbierane na dwa sposoby. Po pierwsze, przeglądanie „Forum portalu PKZP” powoduje, że aplikacja phpBB tworzy kilka ciasteczek, które są małymi plikami tekstowymi pobranymi do katalogu plików tymczasowych twojej przeglądarki. Pierwsze dwa ciasteczka zawierają identyfikator użytkownika zwany „user-id” i anonimowy identyfikator sesji zwany „session-id”, automatycznie przyznane ci przez aplikację phpBB. Trzecie ciasteczko zostanie utworzone, gdy przejrzysz chociaż jeden temat na „Forum portalu PKZP”. Jest ono używane do zapisania informacji, które tematy zostały przez ciebie przeczytane i służy do ułatwienia ci nawigacji na forum.\nW czasie przeglądania „Forum portalu PKZP” możemy też utworzyć ciasteczka niezależne od oprogramowania phpBB, ale ich ten dokument nie dotyczy – ma on opisywać tylko strony stworzone przez oprogramowanie phpBB. Drugi sposób, w jaki zbieramy informacje o tobie, to dane wysyłane przez ciebie do nas. Mogą być to między innymi posty napisane przez ciebie jako anonimowy użytkownik zwane dalej „anonimowe posty”, konta użytkownika założone na „Forum portalu PKZP” zwane dalej „twoje konto” i posty napisane przez ciebie po rejestracji i zalogowaniu zwane dalej „twoje posty”.\nTwoje konto będzie zawierać przynajmniej unikalną identyfikacyjną nazwę zwaną dalej „twoja nazwa użytkownika”, hasło używane do logowania zwane dalej „twoje hasło” i osobisty aktywny adres e-mail zwany dalej „twój adres e-mail”. Informacje podane dla twojego konta na „Forum portalu PKZP” są chronione przez prawa dotyczące ochrony danych osobowych w państwie, w którym stoi nasz serwer. Mamy prawo wymagać podania dodatkowych informacji przy rejestracji, i to my ustalamy czy podanie ich jest konieczne, czy nie. W każdym przypadku, masz możliwość wybrania, które informacje o twoim koncie są wyświetlane publicznie. Co więcej, w panelu zarządzania kontem masz możliwość włączenia lub wyłączenia wysyłania do ciebie automatycznie generowanych przez oprogramowanie phpBB e-maili.\nTwoje hasło jest zaszyfrowane, więc jest bezpieczne, niemniej nie należy używać tego samego hasła na różnych witrynach internetowych. Hasło to umożliwia dostęp do twojego konta na „Forum portalu PKZP”, więc chroń je i w żadnym wypadku nie podawaj nikomu. Jeśli je zapomnisz, użyj funkcji „Nie pamiętam hasła”. Witryna poprosi cię o podanie nazwy użytkownika i adresu e-mail. Po podaniu tych danych zostanie wygenerowane nowe hasło i przesłane na podany przez ciebie adres e-mail. Umożliwi ono odzyskanie dostępu do twojego konta.


Ewakuacja mieszkańców w Kalifornii. Zagrożenie lawinami błotnymi. Może być jeszcze gorzej - Deon24\nPołudniowa część Kalifornii przeprowadza ewakuację ludności na terenach, które tak niedawno nawiedziły pożary. Nadciągają burze i zamiecie, które mogą wywołać lawiny błotne oraz gwałtowne powodzie.\nPrzymusową ewakuacją objęto 7 tysięcy ludzi zamieszkujących tereny górzyste. Dla kolejnych 23 tysięcy osób zarządzono gotowość do ewakuacji.\nDlaczego pojawiają się lawiny błotne\n[youtube id=”Z8YP2Ez67pA” width=”620″ height=”360″]\nRyzyko wystąpienia we wtorek gwałtownych powodzi obejmuje obszar od Los Angeles po Santa Barbara. Z kolei zagrożenie silnych wiatrów, które mogą osiągać prędkość 60 mil na godzinę ogłoszono dla rejonu San Francisco.\nFoto: CNS photo/Jaime Saldarriaga, Reuters


Opakowania na wyroby piekarnicze | ANL Packaging\nGOTOWE DO SPRZEDAŻY DETALICZNEJ OPAKOWANIA Z TWORZYW SZTUCZNYCH DLA WYROBÓW CUKIERNICZYCH\nNiezależnie od tego, czy produkujesz ciasta, torty czy ciastka, każdy rodzaj produktu może skorzystać z opakowania dostosowanego do indywidualnych potrzeb. Nasze opakowania zostały zaprojektowane tak, aby były gotowe do sprzedaży detalicznej. Zapewniają maksymalną widoczność i możliwość recyklingu, co jest zgodne z naszymi celami cyrkulacyjnymi.\nNasze opakowania plastikowe mogą być zaprojektowane tak, aby pasowały do pojedynczych, wstępnie pokrojonych lub całych ciast, placków i innych produktów piekarniczych. Wszystkie nasze opakowania są zabezpieczone przed zaparowaniem, aby zapewnić widoczność podczas długiego okresu przechowywania w lodówce.\nNasi projektanci w pełni dostosowują opakowania plastikowe do procesu produkcyjnego, dzięki czemu nie ma żadnych nieprzewidzianych komplikacji. Gwarantujemy możliwość układania opakowań w stosy, bez statyki podczas napełniania na liniach produkcyjnych. Nasze podejście jest słuszne za pierwszym razem.\nPoprowadzimy Cię w kierunku Twojego opakowania z tworzyw sztucznych na miarę, zaczynając od istniejącej koncepcji lub od podstaw. Aby uzyskać więcej informacji, prosimy o kontakt.\nJeśli nie wiesz, od czego zacząć, ale chcesz zobaczyć, jakie są możliwości, sprawdź nasze opatentowane produkty.\nBlister, który od razu rzuca się w oczy dzięki wyjątkowemu wzornictwu. Opakowanie zapewnia optymalną widoczność produktu. Łatwo daje się ponownie zamknąć za pomocą intuicyjnych zatrzasków.


Kawalerka, 26 metrów, Okolice Damrota (Wrocław), Wrocław, Dolnośląskie\nKawalerka, 26 metrów, Okolice Damrota (Wrocław), Dolnośląskie, Wrocław\nDo sprzedania kawalerka we Wrocławiu-Śródmieście, mieszkanie po remoncie kapitalnym w 2016 r., nowe meble i sprzęt AGD. NIE WYMAGA wkładu własnego, idealne pod wynajem, bardzo dobra lokalizacja, w pobliżu dużo Wrocławskich uczelni. Do mieszkania przynależy piwnica oraz strych wspólny dla mieszkańców. Księga wieczysta bez obciążeń!\nnumer oferty 5121/3584/OMS\nID ogłoszenia: 1262342 Odpowiedź na ogłoszenie\n2p, 36m, Okolice Kozanowskiej BALKON/PIWNICA/WINDA (Wrocław)\nGaleria zdjęć na portalu WWW.HOMEEXPERT.PL SUPER OFERTA!!! Na sprzedaż mieszkanie na Kozanowie. Lokal znajduje si�... Kategoria: Mieszkania Sprzedam\n3 pok, 54 met, Okolice Stalowowolskiej (Wrocław)\nGaleria zdjęć na portalu WWW.HOMEEXPERT.PL Do sprzedania 3 pokojowe mieszkanie w okolicy ul. Stalowowolskiej Mieszka... Kategoria: Mieszkania Sprzedam\n2 pok, 64 met, Okolice Ładnej LOGGIA/KOMÓRKA (Wrocław)\nGaleria zdjęć na portalu WWW.HOMEEXPERT.PL SUPER OFERTA!! Przestronne 64 metrowe mieszkanie w centrum.Bardzo blisko ... Kategoria: Mieszkania Sprzedam\nKawalerka, 24 metry, Okolice Sky Towera (Wrocław)\nGaleria zdjęć na portalu WWW.HOMEEXPERT.PL Metraż:24 m2. Mieszkanie znajduje się na 3 piętrze w 10 piętrowym blo... Kategoria: Mieszkania Sprzedam


Auto-reklama.info - Reklama na samochodach, reklama stargard - Oferta\nNasz team to grupa specjalistów w tej dziedzinie i dzięki temu możemy pochwalić się efektownymi realizacjami. Doświadczeni graficy i projektanci przygotują dla Państwa indywidualny projekt graficzny. Specjaliści od montażu okleją auto lub inny środek transportu profesjonalnie i perfekcyjnie. Staramy się by firmowe auta były piękną, trwałą i perfekcyjnie wykonaną reklamą firmy Klienta.\nmożesz zmienić całkowicie kolor auta lub okleić go tylko częściowo - oklejając go np. Carbonem\nmożesz także skorzystać z możliwości tzw. ”zmatowienia połysku”, dzięki zastosowaniu folii samochodowej 3D\npracujemy w nietypowych warunkach - często na wysokości, w hangarach, poza siedzibą firmy\nSystemy wystawiennicze i zabudowa stoisk\nWykonanie systemów wystawienniczych urasta do rangi sztuki. Sztuką jest zespolenie wszystkich elementów tak, aby usatysfakcjonowany był zarówno wystawca, jak i Klient. Wystawcy prześcigają się w coraz bardziej efektownych stoiskach. Dlatego ważne jest, aby wykonanie zabudowy stoiska powierzyć specjalistom, którzy nie tylko dysponują wiedzą techniczną i doświadczeniem, ale także wyobraźnią i fantazją. Tworzymy dla naszych Klientów produkt funkcjonalny, ciekawy przestrzennie i graficznie. Za cel stawiamy sobie jak naj lepsze zaprojektowanie całości stoiska oraz wykonanie, tak, by uzyskać najlepszy efekt - "WOW"!\nOferujemy pełen zakres usług związanych z pojęciem - visual merchandising:\nReklama zewnętrzna, wielkoformatowy druk cyfrowy\nprodukcję banerów - frontlight, backlight, blockout\nróżne formy przestrzenne - dowolne wymiary\nfrezowanie każdego materiału - powierzchnia stołu do frezowania 3,05m x 2,05m


Mama brzuszek i maluszek >> niemowlę >> Dla taty >> Tata w oczach dziecka >>\nMama ugotuje, zaprowadzi do przedszkola, pomoże się ubrać i zabierze na spacer. Zawsze ma czas, zawsze wysłucha, pomoże w kłopocie i znajdzie sposób na wyjście z każdej niemal sytuacji. A tata? Po co w ogóle dziecku tata?\nNawet nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo dziecku potrzebny jest tata. Dlaczego, choć to mama przewija, karmi i siedzi z maluchem 24 godziny na dobę, pierwsze słowo dziecka brzmi tata? Dlaczego widząc go, od razu uśmiecha się od ucha do ucha? Dlaczego, mimo, że tata wciąż w pracy, na jego widok aż podskakuje w łóżeczku? Tak, właśnie tata to autorytet, osoba, która obroni, która weźmie na ręce i świat będzie wydawał się dużo piękniejszy.\nDzieci od maleńkości najbardziej uwielbiają swoich tatusiów. Do niego najchętniej idą na ręce, przy nim spacerują, z nim chcą się bawić.\nA mama? Mama jest opiekunką, wspaniałą powierniczką, najlepszą kucharką i mamą, po prostu mamą.\nTata to autorytet, o którym się stale mówi. Maluchy w tacie widzą wszystko. Z nim idą na ryby, nawet, jeśli są dziewczynkami. Z nim myją samochód, jeżdżą na rowerze, uczą się jazdy na rolkach. Świat z tatą wygląda zupełnie inaczej.\nTata nie denerwuje się, gdy maluchy wchodzą na drzewo, nie płacze, gdy stłuką kolano, nie histeryzuje, gdy maluch obetnie sobie sam włosy, bądź ogoli się pierwszy raz maszynką.\nTata nie jest od karcenia, pełnej opieki, bycia tu i teraz, wszędzie 24h na dobę. Skoro wciąż pracuje, maluch za nim tęskni. Jeśli więc go zobaczy, cenna jest dla niego dosłownie każda chwila. Nie opuszcza go na krok, bo wie, że chwile te są krótkie.\nTata potrzebny jest do tego, by z nim przeżywać wspaniałe przygody, uczyć się bycia samodzielnym, patrzeć na świat przez różowe okulary.\nNawet, jeśli tata nie zrobi najlepszych naleśników, nie kupi najmodniejszych ubrań i nie zaopiekuje się nami najlepiej, jak tylko to umie zrobić mama, to i tak zawsze będzie najlepszy.\nTata jest to po, by towarzyszyć nam w życiu.\nZ nim można pogadać, na zupełnie inne tematy.\nNie krytykuje, nie zabrania i nie upomina. Chce, by maluch wszystkiego doświadczył, wszystko zobaczył i poznał. Tylko dzięki temu, będzie w przyszłości porządnym człowiekiem, który z całą pewnością poradzi sobie w życiu.\nTata to przyjaciel, opiekun, najlepszy kumpel i znawca wszystkiego. Mój tata wie, jak polecieć na księżyc, jak skonstruować nowy motor, jak wkręcić żarówkę i rozłożyć basen.\nTata jest w pełni od rozpieszczania. Mama nie pozwoli nam długo siedzieć w wodzie nad jeziorem, a tata szaleje z nami do woli. Patrzy na życie zupełnie inaczej, niż czujne i zawsze zestresowane oczy mamy.\nCzy tata jest potrzebny? Oczywiście! Bez niego świat byłby szary, nie poznalibyśmy kolorów tęczy, a wszystko, co ciekawe i interesujące, przeszłoby nam koło nosa. Mama jest kochana, wspaniała i cudowna, ale nigdy nie zdołamy przeżyć z nią tak wiele, jak przeżyć możemy z naszym najukochańszym tatą.


Ściski stolarskie - zaciski i ściski stolarskie śrubowe | Majstero.pl\n1000.00zł - 1461.00zł1\nZaciski i ściski stolarskie\n( 195 produktów)\nŚciski stolarskie o różnych zastosowaniach – sprawne, trwałe i mocne elementy do Twoich zadań\nZacisk stolarski to niezwykle ważna część w pracy każdego stolarza, niezależnie czy mówimy o profesjonalistach czy amatorach. Umożliwia precyzyjne łącznie elementów w trakcie ich obrabiania, albo w czasie ich klejenia. W naszej ofercie znajdziesz ściski stolarskie różnego zastosowania, które z pewnością sprawdzą się w Twojej pracy.\nPosiadamy różnego rodzaju zaciski stolarskie. Wśród nich są między innymi ściski stolarskie śrubowe, zaciski stolarskie równoległe czy do płaszczyzn. Niezależnie czy chcesz nabyć u nas ścisk stolarski śrubowy czy innego rodzaju, otrzymasz precyzyjnie wykonane narzędzie stolarskie, nadające się do wszechstronnej pracy. Możesz wykorzystać je zarówno w amatorskich stolarniach, jak i profesjonalnych zakładach.\nDostępne u nas zaciski stolarskie możesz wykorzystać do łączenia grubszych i cieńszych kawałków drewna, działając na zewnątrz i wewnątrz pomieszczeń. Ich wszechstronność, jakość i atrakcyjną cenę docenili już nasi stali klienci. Teraz również Ty możesz do nich dołączyć.\nPamiętaj, że posiadamy ściski stolarskie o różnej wielkości, materiałach, z których są wykonane i sile przeznaczone są do różnorakich prac. Jeżeli nie masz pewności, czy wybrany przez Ciebie element będzie pasował do określonego celu – zapraszamy do kontaktu. Wskażemy Ci rozwiązanie, które będzie najbardziej efektywne. Zależy nam na tym, żeby oferowane przez nas akcesoria sprawdziły się w praktyce.\nZacisk Sprężynowy Stolarski Szczęka 100x45mm Medid\nZacisk Szybkomocujący Medid Ścisk Uchwyt Stolarski 150mm\nZacisk Szybkomocujący Medid Ścisk Uchwyt Stolarski 100mm\nScisk stol,z litej stali 120x60mm BESSEY\nScisk stol,z litej stali 160x60mm BESSEY\nScisk stol,z litej stali 300x60mm BESSEY\nScisk stolowy, z litej stali 160x60mm BESSEY\nScisk do plaszczyzn 200x100mm BESSEY\nStalowy scisk szybkomoc. ,w ksztalcie U 250mm BESSEY\nScisk wysokowydajny w ksztalcie U 300mm BESSEY\nZestaw sciskow wysokowydajnych 3000/140 BESSEY\nStalowy zacisk srubowy 800x175mm BESSEY\n992,00 zł / szt.\nScisk wysokowydajny KombiKlamp 300x120mm BESSEY\nZestaw sciskow wysokowydajnych 1000/120 BESSEY\nZestaw sciskow wysokowydajnych 2000/120 BESSEY\nPlytka dociskowa z wrzecionem do sciskow srubow.slusarsk.z litej stali BESSEY\nPlytka dociskowa standardowa,do sciskow srubowych slusarskich z litej stali BESSEY\nStalowy zacisk srubowy 500x175mm BESSEY\nScisk sprezynowy Vario Clippix 55x37mm BESSEY\nScisk sprezynowy Vario Clippix 100x50mm BESSEY


„AI – Cyber Creative” – 11. edycja Art&Fashion Forum by Grażyna Kulczyk\n3 października rozpocznie się 11. edycja Art&Fashion Forum by Grażyna Kulczyk, najbardziej innowacyjnego w Polsce wydarzenia świata mody i sztuki o międzynarodowym zasięgu. Art&Fashion Forum, które od 11 lat organizuje poznański Stary Browar, powstało z inspiracji Grażyny Kulczyk – jest miejscem spotkań najbardziej kreatywnych umysłów ze świata mody, sztuki i nowych technologii. Spotkania i dyskusje tegorocznego forum będą toczyć się pod hasłem „AI – Cyber Creative”. Tegoroczny AFF otworzy niezwykle osobista wystawa „Björk Digital”. Projekt wybitnej artystki, pionierki w dziedzinie sztuki, muzyki i technologii to seria prac zrealizowanych w technice VR, które powstały we współpracy ze znakomitymi twórcami.\nInnowacyjna wystawa „Björk Digital” otworzy 11. edycję Art&Fashion Forum by Grażyna Kulczyk.\nWystawa „Björk Digital”, która jest wehikułem niosącym ideę tegorocznej edycji AFF, to wizja Björk i współpracującego z nią artysty, Jamesa Merry’ego powstała z zespołem światowej sławy reżyserów, programistów i grafików. Stanowi ją seria innowacyjnych prac w wirtualnej rzeczywistości będących zapisem emocjonalnej podróży artystki przez jej twórczość, pokazywanych w kilku odsłonach. W projekcie można zobaczyć filmy w reżyserii m.in. Michela Gondry’ego, Spike’a Jonze’a i Alexandra McQueena. „Björk Digital” zaprasza odwiedzających do doświadczenia tych niezwykłych dzieł za pomocą najnowszych osiągnięć w technologii wirtualnej rzeczywistości. Na wystawie można będzie zobaczyć m.in. Stonemilker VR – nakręcony w Islandii przez wielokrotnie nagradzanego reżysera Andrew Huanga film, przedstawiający Björk wykonującą pierwszy utwór z jej rekordowego albumu „Vulnicura”; Mouth Mantra w reżyserii Jesse’ego Kandy, który przenosi widza w niezwykłe miejsce: wewnątrz ust Björk wykonującej utwór z albumu Vulnicura; Black Lake VR w reżyserii Thomasa Huanga, stworzony na zamówienie nowojorskiego MoMa – w przestrzeni z nowatorskim dźwiękiem w technologii surround. Obok wystawy w ramach AFF tradycyjnie odbędą się warsztaty New School, otwarte wykłady Open University oraz New Market – targi młodych twórców. Wystawę „Björk Digital” będzie można oglądać do 31 października. Organizatorem wydarzenia jest Stary Browar, którego właścicielem od 2015 r. jest fundusz zarządzany przez Deutsche Asset Management.\nArt&Fashion Forum by Grażyna Kulczyk to wydarzenie, które obserwują najwięksi twórcy z obszaru mody i sztuki. Innowacyjne podejście do tych dziedzin jest wpisane w DNA imprezy. AFF nie ucieka od najtrudniejszych, a zarazem najbardziej fascynujących tematów, które mają wpływ na całą ludzkość. Dlatego tematem przewodnim tegorocznej edycji jest “AI – Cyber Creative”. Chcąc naprawdę patrzeć w przód z perspektywy twórców i kreatorów, nie możemy pomijać rewolucyjnego rozwoju sztucznej inteligencji . Dziś AI wkracza w naszą codzienność, choćby poprzez to jak inteligentne algorytmy pomagają nam dokonywać zakupów przez internet. Ta wizja może być najlepszą i najgorszą rzeczą jaka nam się przydarzy. Co to oznacza dla mody i sztuki? Czy uczące się algorytmy mogą zastąpić światowych kreatorów i wyznaczać trendy? A może będą narzędziem w ich rękach, które da twórcom jeszcze więcej wolności? – W P Onak, dyrektor artystyczny 11. edycji Art&Fashion Forum by Grażyna Kulczyk.\nKażda kolejna edycja Art&Fashion Forum to ogromne wyzwanie. To wydarzenie dla tych, którzy chcą do świata wnieść coś nowego, mają w sobie młodzieńczy impuls, bezczelność, świeżość, przygodę. Nie podążają za trendami, ale mają odwagę, talent i pracowitość, by tworzyć coś własnego, bez oglądania się na wzorce. Chcemy tu, w Poznaniu, w Starym Browarze, wciąż inspirować tych młodych twórców i proponować im program na najwyższym światowym poziomie. Zasadą jest, że kreujemy, nie odtwarzamy dyskusję, sięgamy po najbardziej nowatorskie tematy i wybitnych mentorów. Technologia, tak mocno wpływająca dziś zarówno na modę, jak i sztukę, w sposób naturalny przewija się od kilku lat. W tym roku idziemy o krok dalej – sztuczna inteligencja to zupełnie nowy poziom bytu, niosący tyleż ogromnych możliwości, co zagrożeń. Większa wolność wyboru, demokratyzacja dostępu do informacji czy nowe środki wyrazu, a z drugiej strony – odwieczne pytanie czy zdołamy kontrolować technologię na tyle, by cały czas służyła człowiekowi zamiast mu zagrozić… Wierzę, że po raz kolejny perspektywa, którą daje Art&Fashion Forum – czerpania z tego, co nowe i nieznane – umożliwi osiąganie wielkich rzeczy. Cieszę się także, że po raz kolejny kuratorem Forum jest wyjątkowa kobieta, wizjonerka – mówi Grażyna Kulczyk.\nPoprzedni Żmijewski i Adamska na pokazie przedpremierowym filmu „Atak Paniki”\nNastępny Te auta zmieniły oblicze motoryzacji – jesienna aukcja Ardor Auctions


Jubileuszowa wystawa Wojciecha Grzymały w Płockiej Galerii Sztuki – Warszawa i Mazowsze – najnowsze wiadomości w RDC\nJubileuszowa wystawa Wojciecha Grzymały w Płockiej Galerii Sztuki\n2 lutego (12:26)\nfot. Pbartosiak/Wikimedia Commons\nPrace obchodzącego 70. urodziny Wojciecha Grzymały, ilustratora i rysownika, współpracownika „Szpilek” i „Karuzeli”, można oglądać w Płockiej Galerii Sztuki. Retrospektywna wystawa „Rękoczyny” to po latach emigracji powrót artysty do rodzinnego miasta.\nNa ekspozycji, która będzie czynna do 3 marca, są prezentowane m.in. rysunki i ilustracje prasowe wykonane w technikach tuszu, aerografu i akwareli, a także rzeźby, okładki płyt i grafiki cyfrowe – w sumie ponad 200 prac.\nPokazywane na wystawie prace, pochodzące z okresu od lat 70. XX wieku do 2018 r., uzupełniają osobiste pamiątki artysty, w tym rodzinne fotografie i dokumenty. Jest wśród nich także ozalid – odbitka korektorska numeru „Szpilek” z grudnia 1981 r., który nie został wydrukowany z powodu wprowadzenia stanu wojennego.\nJak podkreśliła podczas piątkowego wernisażu dyrektor Płockiej Galerii Sztuki Alicja Wasilewska, wystawa „Rękoczyny” umożliwia retrospektywne spojrzenie na trwającą już od niemal pół wieku wszechstronną twórczość Wojciecha Grzymały.\n– Artysta powrócił dziś do Płocka za sprawą wyjątkowej okoliczności. Są to przypadające w tym roku, a dokładnie 14 lutego, jego 70. urodziny. Prezentowana wystawa jest więc retrospektywna i jednocześnie jubileuszowa. To niezwykle bogaty i różnorodny zestaw prac. W większości są to rysunki, ilustracje i rzeźby satyryczne, w tym najwcześniejsze z lat 70. i 80. XX wieku, a także prace najnowsze, powstałe w ubiegłym roku grafiki komputerowe – powiedziała Wasilewska.\n„Wszystko jest w moich pracach”\n– Wojciech Grzymała oprócz tego, że jest artystą ogromnie cenionym w środowisku rysowników, twórców satyry, jest przede wszystkim bardzo ciekawym świata człowiekiem z ogromnym poczuciem humoru, który potrafi świetnie, z pazurem, przekazać w swych pracach doświadczenie życiowe i zawodowe – dodała szefowa Płockiej Galerii Sztuki.\nNa inaugurację retrospektywnej i zarazem jubileuszowej wystawy Wojciecha Grzymały w jego rodzinnym mieście przygotowano dla artysty specjalny urodzinowy tort. Na wernisażu obecni byli m.in. znajomi i przyjaciele artysty. – Wszystko, co chciałbym powiedzieć, jest w moich pracach, które są tu prezentowane. Odzwierciedlają one wszystkie lata mojej dotychczasowej twórczości – oświadczył Grzymała.\nHonorowy patronat nad wystawą objął prezydent Płocka Andrzej Nowakowski.\nWojciech Grzymała urodził się w 1949 r. w Płocku. Jego pierwsze ilustracje opublikowano w 1971. Przez wiele lat przygotowywał projekty graficzne dla wydawnictw. Współpracował z czasopismami „Szpilki” i „Karuzela”. W 1979 r. został członkiem sekcji graficznej ZAIKS. W 1987 r. wyjechał do USA, a następnie do Nowej Zelandii, gdzie pracował m.in. jako dyrektor artystyczny w „New Zeland Listener”, „Sunday Star-Times”. W latach 1993-2000 był dyrektorem kreatywnym w wydawnictwie „Twój Styl”, a także w kilku agencjach reklamowych. Obecnie mieszka w Wlk. Brytanii.\nGrzymała był m.in. menadżerem ds. promocji warszawskiego Jazz Jamboree, projektantem okładek płyt analogowych, w tym zespołów Budka Suflera i Maanam, a także laureatem wielu nagród, m.in. II Ogólnopolskiej Wystawy Satyry „Zachęta’77” oraz Nagrody Muzeum Karykatury na „Satyrykonie’80”.\nNietypowe eksponaty w Muzeum Witolda Gombrowicza we Wsoli\nCentrum Nauki Kopernik otwarte od 10 czerwca. „Eksponaty będą dezynfekowane”


Artykuły dla tagu Voce segreto • www.tuzory.pl\nArtykuły dla tagu: Voce segreto\nChór „Voce Segreto” zaprasza do kolędowania. Już w niedzielę na żorskim Rynku!\nTrwając w świątecznej atmosferze, chór „Voce Segreto” i Miejski Ośrodek Kultury zaprasza na wspólne kolędowanie.\n2015-12-25 10:45 Autor: wk\nVoce Segreto zaprasza na przesłuchania\nChór młodzieżowy Voce Segreto wraz z prowadzącym Andrzejem Marcińcem zapraszają na przesłuchania.\n2015-09-09 08:58 Autor: kd; źródło: materiały prasowe\nŚwiąteczno-Noworoczny Koncert Żorskiej Orkiestry Rozrywkowej\nMiejski Ośrodek Kultury w Żorach zaprasza na dawkę pozytywnych, muzycznych wrażeń na początek roku. W Scenie Na Starówce zagra Żorska Orkiestra Rozrywkowa pod dyrekcją Dawida Dziwoki.\n„Blaski Gwiazdki” na żorskim Rynku już 6 grudnia. Atrakcji nie zabraknie!\nW sobotnie popołudnie 6 grudnia wszyscy mieszkańcy, którzy wierzą w Świętego Mikołaja powinni swoje kroki skierować na żorskim Rynek. Tego dnia czekać tam będzie na nich wiele atrakcji.\n2014-12-06 00:00 Autor: wk\nVoce Segreto z Brązowym Kamertonem w Bydgoszczy\nW Bydgoszczy już po raz 34 odbył się prestiżowy Ogólnopolski Konkurs Chórów a Cappella Dzieci i Młodzieży. Wielki sukces odniósł na nim żorski chór młodzieżowy Voce Segreto.\n2014-11-12 12:00 Autor: ADI, źródło: materiały prasowe\nLubisz śpiewać? Chciałbyś występować na scenie i zwiedzać świat? Teraz masz niepowtarzalną okazję! Młodzieżowy Chór Voce Segreto ogłasza największy nabór w historii.\n2014-11-06 20:17 Autor: ADI, źródło: materiały prasowe\nZa nami koncert finałowy VI edycji „Tauron Zielona Wyspa Śląsk” i pierwszy uliczny happening, a przed nami warsztaty ekologiczne, które odbędą się w Żorach, Rybniku i Chorzowie. Cel? Promocja zmieniającego się wizerunku zielonego Śląska i zapoznanie młodych ludzi z tematem ekologii.\n2014-03-24 07:45 Autor: Wioleta Kurzydem


Klauzula wykonalności a komornik. - Komornik, windykacja - Forum-Kredytowe.pl\nBy Patkaaa, November 20, 2019 in Komornik, windykacja\n1 minutę temu, Patkaaa napisał:\nPo nadaniu klauzuli wykonalności sprawę do komornika kieruje wierzyciel. Czy zrobi to od razu po otrzymaniu klauzuli czy po paru tygodniach- zależy wyłącznie od wierzyciela. Próbuj się w takim wypadku dogadać z wierzycielem. O nadaniu klauzuli nie będziesz informowana, o zajęciu zawiadomi Cię komornik.\nBardzo dziękuję za odpowiedź! Czy działania komornika, są automatyczne, to znaczy po uzyskaniu KW przez wierzyciela i skierowaniu sprawy do komornika on może z dnia na dzień zająć konta, czy jest to poprzedzone jeszcze jakąś procedurą? Ile to trwa? Jeśli Pan wie, to bardzo proszę o informację, będę wdzięczna!\n8 minut temu, Patkaaa napisał:\nDokonuje zajęć. W przypadku kont bankowych to kwestia chwili- te zajęcia są robione elektronicznie. Pocztę dostaniesz później.