zajęcza nora: 2007\nByłem parę dni temu na wystawie Sasnala w Zachęcie. Bardzo interesująca. W jednej z sal wystawowych prezentowany był taki film sygnowany przez artystę: duży bałwan z uczepionymi sankami został poddany działaniu ognia, a mówiąc prościej podpalony. I topił się. W sali siedział spory tłumek i w modlitewnym uniesieniu obserwował jak bałwan się topi.\nWyszedłem z tej sali ubogacony. Moje życie się zmieniło. Nabrałem nowego zrozumienia dla świata. Zrozumiałem na czym polega najgłębsza istota rzeczywistości.\nNo... dobrze, było trochę inaczej... : wybiegłem z tej sali prawie wrzeszcząc, że artysta robi sobie jaja z ludzi i to za ich własne pieniądze.\nDlaczego o tym pisze na blogu, który jest poświęcony literaturze i książce dziecięcej? Bo takie same mam wrażenia i tak samo chce mi się strasznie wrzeszczeć, kiedy oglądam książkę Grażki Lange Świat jest dziwny. Całe szczęście, że w tym przypadku nie są zaangażowane pieniądze podatnika.\nMyślę, że wystawa Sasnala i książka Grażki Lange ma szanse tak NAPRAWDĘ spodobać się jakimś 100 osobom w Polsce. A dużo, dużo większa grupa czuje się ZOBOWIĄZANA do modlitewnego wpatrzenia i podziwu. No, bo kto krzyknie, że król jest nagi ? I że INNOWACYJNY Świat jest dziwny jest tak samo użyteczny dla dzieci jak dla mechanika byłby użyteczny INNOWACYJNY młotek z rączką najeżoną kolcami? Albo - dla użytku domowego - serwis do kawy zrobiony z futra?\nSerwis do kawy z futra ! To ładny koncept i porusza wyobraźnię, budzi wiele sensualnych skojarzeń, zachwyca absurdalnością. Ale nikt przy zdrowych zmysłach nie próbowałby pić z niego kawy! Podobnie z książką Grażki Lange. Maziste zarysy, plamy i kleksy w najdalej uproszczony sposób oddające przedmioty i postaci, typografia w której Joanna Olech słusznie pewnie widzi cechy kaligrafii orientalnej, niech by to było nawet wszystko razem graficzne haiku. Plamy i zarysy mają za zadanie zachęcić dzieci do kolorowania. Bo to książka kolorowanka. Wszystko to oryginalne, ciekawe i póki co czarne i białe.\nTylko co dzieci mają z tym wspólnego?\nAutor: zając o 04:14 9 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: zając o 09:10 2 komentarze: Linki do tego posta\nOpusciłem się, niestety, w blogowaniu :-) Cała para poszła w zażarte dyskusje pozablogowe.\nDla pokazaniu choćby odblasku tych dyskusji zamieszczam fragment mojej prezentacji z Instytutu Książki.*\n* ilustracje na slajdach: te po lewej są rodzime, te zas po prawej - obce.\nAutor: zając o 06:01 4 komentarze: Linki do tego posta\nczytam sobie ... B. Kosmowska Pozłacana rybka - Nagroda Książka Roku\nNie znam zbyt dobrze twórczości Barbary Kosmowskiej dla dorosłych – czytałem dotychczas tylko jedną powieść (Gobelin) i nie rzuciła mnie na kolana.\nZupełnie inaczej ma się rzecz z młodzieżowym nurtem w twórczości tej autorki. Po bardzo udanej i nagrodzonej Bubie, po świetnej Bubie 2 – Sezon ogórkowy na rynku pojawiła się – również przystrojona w laury (nagroda im. Astrid Lindgren) - Pozłacana rybka.\nRybkę... doceniła również PS IBBY przyznając jej nagrodę Książka Roku. Pani Barbaro – czy nie nudzi to Pani? Tak ciągle wygrywać konkursy?\nPozłacana rybka to opowieść o trudnym dorastaniu, o trudnym momencie w życiu głównej bohaterki, Alicji. Dziewczyna wchodzi w dorosłość doświadczając dramatu rozpadu własnej rodziny oraz tragedii choroby i śmierci przyrodniego brata.\nKatalog trudnych/drażliwych tematów poruszanych w powieści jest dość długi (mówi o tym w wywiadzie Joanna Olech); siła Rybki oparta jest jednak bardziej na świeżości i oryginalności z jaką autorka tematy takie podejmuje. Nie ma tutaj łatwych, oczekiwanych przez czytelnika rozwiązań. Ojciec Alicji odchodzi do innej kobiety, która - inaczej niż klasycznych powieściach dla nastolatek – nie okazuje się być transpozycją „złej wiedźmy”, porywaczki mężczyzn. „Królowa lata” to kobieta piękna, wrażliwa i przyjaźnie nastawiona do dziewczyny. I odwrotnie – w toku rozwoju fabuły okazuje się, że to nieco toksyczna, bezgranicznie zatopiona w swojej pracy zawodowej matka Alicji ponosi dużą część winy za rozwód. Ale i ta bohaterka ma swoją szansę – w najtrudniejszym momencie umie wykazać się współczuciem i walczyć razem z byłym mężem o życie jego dziecka z drugiego małżeństwa. Również w swoim własnym życiu uczuciowym Alicja stoi przed trudna próbą: jej ukochany chłopak, pierwsza miłość jest naprawdę wodzony na pokuszenie przez inna dziewczynę, naprawdę się waha...\nW pisaniu Kosmowskiej jest wiele liryzmu, to nowoczesna powieść serca. Ma naprawdę szanse wzruszyć i poruszyć czytelniczki. Właśnie: czytelniczki. Bo to przecież – nie ma co ukrywać - nowa generacja powieści pensjonarskiej! Wiele tu wątków, które naprawdę stanowią tematy codziennych ważnych rozmów dziewczyn w liceach – anoreksja, narkotyki, pierwszy seks, pieniądze i ich rola w życiu....\nJa myślę nawet, że licealistki pewnie lubią też czytać o tym, że „sierpień gasł w czerwieniach winobluszczu” ... I taka właśnie jest ta opowieść Kosmowskiej: wyważone i inteligentne poczucie humoru, pewna nawet drapieżność, odwaga podejmowania bolesnych tematów, przekora, prowokacyjne rzucanie wyzwania sztampowym konceptom fabularnym łączy się zgrabnie z dziewczyńskim, właśnie takim pensjonarskim!, trochę łzawym liryzmem. I choć nie ukrywa się tutaj tych najmroczniejszych stron życia, czytelnik nie wpada w depresyjne piekło (jakie funduje swoim klientom nielubiana przez mnie bardzo Przybylska).\nPozłacana Rybka to dobre pisanie, z ręką na pulsie prawdziwego życia i prawdziwych potrzeb czytelniczek.\nPs. Wydawca bardzo skrzywdził powieść wtłaczając ją w zupełnie nieadekwatną i kretyńską (tak!) okładkę.\nAutor: zając o 16:44 4 komentarze: Linki do tego posta\nPostępy w 2.0: podcastuję i nagrodę Książka Roku relacjonuję\nZwróćcie, szanowni czytelnicy uwagę (proszę! proszę!) na pierwszy podcast jaki w życiu zamontowałem! Jest tu z boku, po prawo i pozwala usłyszeć nagrania głosów Pani Prezes IBBY i Pani Przewodniczącej Jury Literackiego IBBY (zaczerpnięte z Polskiego Radio). Mówią ważne rzeczy o Nagrodzie Książka Roku PS IBBY i ładnie mówią, warto posłuchać!\nAutor: zając o 15:19 1 komentarz: Linki do tego posta\nTo był dla mnie tydzień bardzo dzieciologiczny! Danie główne to oczywiście:\n6.12.2007: uroczystość wręczenia nagród PS IBBY.\nSłowo „uroczystość” jest tutaj jak najbardziej na miejscu – uczestniczę w takich wydarzeniach od dobrych parunastu lat, ale takiej fety i gali jeszcze nie było!\nSala w bibliotece na Koszykowej – szczelnie wypełniona ludźmi:\nwystawa prac ilustratorskich – do natychmiastowego obejrzenia:\nksiążki nagrodzone – do natychmiastowego kupienia, liczni dziennikarze – uwijali się jak szaleni, liczne osobistości – obecne:\nZarząd IBBY – piękny, prezes IBBY – dowodzący, sprawny, elokwentny, zawsze na miejscu, udowadniający przewagę ducha na gipsem:\nprezentacja tytułów – superprofesjonalna, scenariusz imprezy – dograny jak w wojskowym planie, przekąska – smakowita i w dowolnych ilościach!\nA ja to pisze obiektywnie, bo w gigantycznym i całkowicie społecznym wysiłku logistycznym i organizacyjnym miałem maciupki udział, więc i sam siebie nie chwalę.\nO samych wynikach pisać w tym miejscu nie będę ponieważ wszystko można znaleźć i w szczegółach na stronie PS IBBY.\nNapiszę jeszcze tylko tyle, że sukces ten jest z jednej strony efektem morderczej SPOŁECZNEJ pracy świetnego zespołu, ale także - z drugiej strony - pozwala na optymizm, co do zainteresowania opinii publicznej sprawą książki dziecięcej.\nAutor: zając o 04:13 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nTo kompletnie nieudane zdjęcie miało za zadanie uwiecznić wydarzenia znaczącego dnia (4.12.2007) dla polskiej dzieciologii (albo jak kto woli "akademickich rozważań nad literaturą dziecięcą"). Oto odbyła się intronizacja nowego samodzielnego pracownika naukowego z naszej dziedziny.\nRada Wydziału została powalona zarówno przebiegiem kolokwium jak i wykładem.\nA potem gratulacje i uściski.\nDo których i ja się z wielka radoscią dołączyłem i dołączam!\nAutor: zając o 00:37 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: zając o 23:49 1 komentarz: Linki do tego posta\nMikołajkowa Książka Roku 2007\nTak sobie chodziłem po Bardzo Dużej Księgarni i widzę jasno, że o miano Mikołajkowej Książki Roku 2007 walczą Nowe Przygody Mikołajka 2 z ... klockami.\nKilku wydawców postawiło na klocki: Firma Księgarska J. Olesiejuk z kompletem Ulyssesa Moora (klocek nawet ładny i kolorowy i z rączkami), Nasza Księgarnia wytoczyła do bratobójczej (samobójczej?) walki z Mikołajkiem 2 klocek z Mikołajkami Starszymi tradycyjnie wydanymi, Egmont wystawił „w te klocki” Roberta „Muchomora” Muchamore'a (seria Cherub) oraz (prawdziwie drewniany!) klocek z kompletem Serii niefortunnych zdarzeń. Także Feliks, Net i Nika dojrzeli już do swojego klocka mikołajkowego z Powergraphu. Pewnie było jeszcze coś więcej, ale nie zapamiętałem.\nNa ladach księgarskich pojawiła się w ostatnich dniach ponownie trylogia Pullmana Mroczne Materie wraz z 2 książkami okołofilmowymi (nie mogę się doczekać na ten film!). Księgarze trochę skonfundowani, bo pamiętają przecież pierwsze wydania, gdzie I tom - Złoty Kompas nosił jeszcze tytuł Zorza Północna. Bardzo jestem ciekaw jak film zostanie przyjęty i czy ożywi zainteresowanie książką, które wcześniej było w Polsce nieprzesadnie oszałamiające ... Nie sądzę, w każdym razie, żeby Mroczne... stanęły na poważnie do wyścigu o mikołajkowe pieniądze rodziców. Nie przed premierą filmu!\nAutor: zając o 14:03 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nSzanowni Wirtualni Wizytatorzy Nory:\nW imieniu Polskiej Sekcji IBBY, Instytutu Książki,\nArs Polony /organizatora Targów\nmam zaszczyt i przyjemność zaprosić na prezentację oraz prelekcję :\nKsiążki obrazkowe nagradzane w USA, Wielkiej Brytanii\ni Niemczech (główne nagrody, lata 1994-2007)\nPrezentacja odbędzie się 7.12.2007 w Instytucie Książki (Warszawa, PKiN, IX piętro), o godzinie 14.00\nCzas trwania: ok. 45 minut + dyskusja.\nW trakcie prezentacji zostaną przedstawione i omówione książki obrazkowe nagrodzone następującymi nagrodami: Caldecott Medal (USA), Kate Greeneway Medal (Wielka Brytania), Deutsche Jugendliteraturpreis (Niemcy).\nPrezentacja powstała na bazie doświadczeń autora zebranych podczas stypendium w Internationale Jugendbibliothek w Monachium.\nAutor: zając o 10:44 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nczytam sobie ... G. Leszczyński: Magiczna biblioteka\nGrzegorz Leszczyński: Magiczna Biblioteka. Zbójeckie księgi młodego wieku.\nTa książka ma jedną zasadnicza wadę: to nie ja, niestety, ją napisałem. Oraz nie byłbym w stanie napisać. I jeszcze długo nie będę. Przykre i dojmujące odczucie.\nMyślę sobie, że rodzima refleksja nad literaturą dziecięcą od dawna czekała na takie opracowanie jak Magiczna biblioteka. Brakowało bardzo pracy, która dotykałaby wszystkich najważniejszych wątków we współczesnej literaturze dla najmłodszych. Pracy, która byłaby przewodnikiem dla bibliotekarzy i nauczycieli po meandrach zbudowanych ze stosów książek w księgarniach.\nGrzegorz obrzydliwie dobrze wszystko sobie tutaj obmyślił i zaprojektował. Czytelnik dostaje tutaj porcję błyskotliwej, super erudycyjnej eseistyki, ale także rozbudowany komponent „narzędziowy” (wydzielone listy książek polecanych, różne „kanony”, listy książek nagrodzonych, listę stron internetowych). Ja myślę, że bibliotekarze od dawna czekali na taką książkę: bierzesz - używasz, zaglądasz – dostajesz gotowe porady lekturowe dla czytelników!\nObie płaszczyzny publikacji (refleksyjna i pragmatyczna) zostały wspaniale połączone konceptem edytorskim, o czym za chwilę i niżej więcej będzie.\nOgromną, niemożliwą do przeceniania zaletą opracowania Leszczyńskiego jest aktualność. Autor nie popełnia (tak częstego w naszej refleksji nt. dziec.litu) grzechu omawiania jedynie i głównie rzeczy klasycznych. Nie sławi jedynie Musierowicz i Konopnickiej i Andersena i Endego (celowo tak zestawiam !), ale znajduje bezbłędnie rzeczy nowe i wartościowe i kontrowersyjne. Czytelnik po raz pierwszy od-nie-wiem-kiedy dostaje do rąk opracowanie, które chyba nawet wyprzedza swój czas!\nZawiść zawodowa wyje we mnie teraz w proteście, ale nie mam innego wyjścia niż przyznanie z najwyższą niechęcią, że ksiązkę Leszczyńskiego powinny kupić OBOWIĄZKOWO wszystkie (WSZYSTKIE!) biblioteki publiczne dla dzieci i szkolne. Zwyczajnie – kupić a potem (bibliotekarze) nauczyć się na pamięć.\nTo samo zresztą powinni zrobić nauczyciele w szkołach podstawowych i gimnazjach. Jako aktualizację kursów dziec.litu, które mieli na studiach.\nAle to jeszcze nie wszystko... Rzecz jest rewelacyjnie wydana. Ja już nawet nie mówię o dobrym papierze, twardej oprawie, doskonale wybranych i przygotowanych do druku kolorowych ilustracjach (nareszcie! Do tej pory polską specjalnością bywały publikacje poświęcone książce dla dzieci pozbawione ilustracji!).\nUjęła mnie książka Leszczyńskiego nowoczesnym konceptem edytorskim, konceptem idącym w stronę hipertekstowości. Czytelnik może bowiem zapoznawać się z esejami Grzegorza, może też równocześnie (chociażby dla odpoczynku) przeglądać sobie książkę w dowolnym kierunku, zapoznawać się wybiórczo i swobodnie z równolegle podanymi notami na temat książek wybranych przez autora do „Kanonu Na Początek Wieku”. Mamy tu w jakiejś mierze do czynienia z konceptem „książki w książce”.\nZawiść (zielona i sącząca się jak jad węża) każe mi koniecznie podać zastrzeżenia:\n1. Część esejów podana jest językiem bardzo uczonym i hermetycznym i można ugrzęznąć („Wielki początek”) i te partie stylistycznie gryzą się lekko z wspaniałą szarżą szczególnie z części drugiej („gówienko” we fragmencie dotyczącym Erlbrucha).\n2. Trochę wbrew temu co napisałem powyżej: mimo wszystko za dużo jednak w eseistyce o tekstach, które (w moim przekonaniu) są martwe i już takimi chyba pozostaną, czy nam się to podoba czy nie! Nie przepadam więc za pisaniem o baśniach klasycznych i Konopnickiej. Ale z drugiej strony: wszystko z nich, więc jak pominąć?\n3. Trochę brakuje mi ODDZIELNEJ części poświęconej omówieniu związków i flirtów i niechęci pomiędzy literaturą dziecięcą a przekazami innych mediów. O tym jak się nawzajem tworzą i/lub niszczą. O internecie i dziec.litowym życiu internetowym.\n4. Dla moich prywatnych osobistych zainteresowań zabrakło bardziej szczegółowych rozważań związanych z KSIĄŻKĄ dla dzieci, edytorstwem. (książki zabawki, książka obrazkowa, książka multimedialna, etc.). Dzięki Bogu! Może ja coś napiszę???? Część książki Grzegorza poświęcona ilustracji mogła pójść w tym kierunku, ale nie poszła (mimo podtytułu, który trochę więcej obiecuje niż realizuje). To akurat lepiej bym napisał – o narastającym w światowej książce obrazkowej nurcie grafiki narracyjnej, przejmującej rolę słowa. Grzegorz jest miłośnikiem SŁOWA przeciw obrazowi i pewnie dlatego trend zaznaczył, ale się nie wgłębił.\nTę zastrzeżenie nie zmieniają jednak w niczym\n(bo to i drobiazgi, niestety!)\nradości i przyjemności\n(żółcią zawiści jedynie popsutych)\nwynikających z posiadania i czytania Magicznej biblioteki.\nAle któregoś dnia ... jak będę starszy.... To też tak napiszę i wydam !\nAutor: zając o 02:55 2 komentarze: Linki do tego posta\nDrugi dzień konferencji "Po potopie..."\nWszystko było dobrze, referaty wspaniałe, sprzęt imponująco działał (wielkość ekranu jak wymarzona do pokazywania slajdów!) .... tyle, że się bezwstydnie rozgadałem i zająłem czas sobie nienależny ... wstyd i fopa wielka i zgryzota :-( Uch!\nW tym miejscu o konferencji pisać więcej nie będę, bo w książce zaraz wszystkie referaty będą opublikowane a mnie jako współorganizatorowi nikt nie uwierzy, że była naprawdę super udana i na najlepszym w Polsce poziomie!\nPięknie, najpiękniej dziękuję Danusi Świerczyńskiej Jelonek i Grzegorzowi Leszczyńskiemu za wielki honor i przyjemność współ-organizowania i w ogóle współ-pracowania!\nI kilka zdjęć jeszcze, niewiele, bo byłem bardzo zdenerwowany i stremowany przed referatem i nie miałem sił pstrykać:\nkonferencja "Po potopie..." Dzień drugi - 21.11.2007\nAutor: zając o 11:13 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nKonferencja "Po potopie...." : dzień pierwszy\nkonferencja "Po potopie..." Dzień pierwszy - 20.11.2007\nTo był trudny, ale chyba owocny dzień.\nSprzęt do prezentacji niekoniecznie musiał zawieść (przepraszam Ewa !)\nJutro moje słowo ....\nAutor: zając o 14:44 2 komentarze: Linki do tego posta\nMonachium, Internationale Jugendbibliothek : adieu !\nMiło było, ale się skończyło! Trzeba wracać do polskiej rzeczywistości, opłakać te książki, których nie zdążyłem tutaj przeczytać.\nJeszcze na blogu wstawie kilka monachijskich opowieści o ksiązkach niewydanych i bardzo obcych, ale potem juz tylko opowieści patriotyczne o tym co znane i dostępne.\nAdieu Monachium, auf wiedersehen Internationale Jugendbibliothek :-(\nAutor: zając o 04:47 Brak komentarzy: Linki do tego posta\no smrodku dydaktycznym - pozytywnie !\nIm jestem starszy i konserwatywniejszy (nad obydwoma procesami ubolewam!), tym bardziej do zdenerwowania oraz niekiedy furii doprowadza mnie częste ostatnio w literaturze dla dzieci ubóstwienie NIEGRZECZNOŚCI.\nZnacie tych wszystkich koszmarnych Karolków czy bohaterów Dahla... Matyldę?\nTaki koncept, że niegrzeczność jest... fajna*! I wartościowa - taka cnota po-nowoczesna.\nLubię przecież Matyldę Dahla, ale sceny, w których bohaterka mści się w taki fajny* i śmieszny sposób na swoich rodzicach mnie w tej powieści akurat mniej bawią\nKsiążką, która budzi zaś moje hmmm... zniecierpliwienie jest Czerwony Kapturek Joanny Olech i Grażki Lange. Mam dla obu Pań Autorek wiele szacunku i sympatii, niemniej celu i sensu tej publikacji nie rozumiem wcale. Bo taki pomysł, że Kapturek został pożarty na skutek durności wyrażającej się w słuchania rodziców czy ogólnie dorosłych jest katastrofalnie fajny*....\nJa oczywiście rozumiem, że nadmierny „smrodek dydaktyczny” w utworach dla dzieci może być pocałunkiem śmierci dla zainteresowania części potencjalnych odbiorców, ale mam też inne wrażenie, że wyrugowanie w ogóle dydaktyzmu z książki dla dzieci jest grzechem równie śmiertelnym. Wobec szerszej populacji.\nTe koncepty Dahla... „spiskowanie z dziećmi przeciwko dorosłym”, jak sam o swojej twórczości lubił mówić, to podlizywanie się dzieciom za wszelką cenę: fajna* kupa na głowie kreta u Erlbrucha – denerwują mnie.\nNo, dobrze, powiem prawdę: przestały mnie takie przewrotne i przekorne i ponowoczesne książki dla dzieci bawić po wydarzeniu, które pozwolę sobie opisać.\nNa Świętokrzyskiej, w Warszawie, w samo południe na znaku drogowym bujało się dziecko, płci męskiej, w wieku lat pewnie 11. Wyraźnie chciało sprawdzić czy da rade znak obruszać i przewrócić. Odurzony potrzebą społecznego działania mówię zdecydowanie i twardo, żeby może jednak dziecko przestało i zlazło. Dziecko popatrzyło się na mnie odrobinę rozbawione, wyszczerzyło zęby i powiedziało „Bardzo się ciebie boję. Baaaaardzo!” I huśtało się dalej.\nCzytelniku: czy zrobiłem fajnemu*, niegrzecznemu dziecku z roześmianej buzi jesień średniowiecza? Nie zrobiłem. Może dlatego, że jak byłem w jego wieku czytałem te głupie dydaktyczne, kretyńskie, stygmatyzujące (khe, khe, khe) niegrzeczność książki?\nInna rzecz, że sprawia mi niewymowną radość wizja tego, co dzisiejsze dzieci wychowane w kulcie niegrzeczności zrobią podobnemu szczeniakowi wiszącemu na latarni za lat naście.\nMam też nadzieję, że będę wtedy dostatecznie bogaty i nie będę musiał po zmroku chodzić na piechotę po ulicach miasta.\nDo sprawy dydaktyzmu i treści wychowawczych w literaturze dla dzieci bardzo bym chciał kiedyś w tym blogu powrócić. Bo to trudna, mroczna i zagmatwana sprawa. Upieram się w każdym razie, że pomiędzy sławnym Struwwelpeterem Hoffmana (np. o Michasiu co nie chciał jeść zupki i skonał w efekcie z głodu, o Cesi Cmokosi, tej co jej krawiec ssane niegrzecznie paluszki uciął etc.), a dramatycznym i arcyważnym pytaniem zadanym przez Erlbrucha (kto narobił kretowi na głowę?) jest jeszcze sporo dobrej, atrakcyjnej przestrzeni godzącej literaturę z dydaktyką.\nOt, choćby poniższa książka N. Gaimana!\n* w tekście pierwotnym było „zaj....sty” (+ w odmianach i w całości). Zmieniło się.\nAutor: zając o 04:44 2 komentarze: Linki do tego posta\nczytam (oglądam) sobie... N. Gaiman, D.Mc Kean: The day I swapped my dad for 2 goldfish\nNeil Gaiman, il. Dave Mc Kean The day I swapped my dad for 2 goldfish– (Dzień, w którym wymieniłem mojego ojca na dwie złote rybki ) .\nNeil Gaiman (bardzo lubię, bardzo! Szczególnie dorosłe Sandmany) napisał niewiele dla dzieci. Ale (trawestując opinię Babla o Beni Krzyku) Gaiman pisze dla dzieci niewiele, ale smacznie. Jak już coś napisze, to człowiek chciałby, żeby on jeszcze więcej napisał!\nW Polsce znane i cenione są dwie rzeczy Gaimana dla dzieci – Koralina i Wilki w ścianach. Ale jest jeszcze trzecia książka, nie wydana u nas. Tak jak Wilki... obrazkowa i w tym samym (genialnym i sprawdzonym właśnie w Sandmanach) duecie z ilustratorem Mc Keanem stworzona. Książka znacznie jednak mniej demoniczna niż tamte, ale też jakoś surrealistyczna i w stronę sennych nastrojów się kierująca. Też komiksowymi smaczkami formalnymi przyprawiona. Ale chyba bardziej prawdziwie dla dzieci przeznaczona niż tamte dwie ...\nNapisana zaś jako MEMENTO dla zbyt zajętych i nieobecnych (duchem) ojców rodziny!\nBohatera odwiedza kolega. Przynosi (żeby się pochwalić) 2 złote rybki. Chłopak desperacko pragnie je posiadać. Gorączkowo zastanawia się co może dać na wymianę. Kolesiowi żadna oferta się nie podoba... W końcu – wspaniała myśl! Oferta podmiany ojca za 2 złote rybki (po kilku dobranych argumentach i chwili zastanowienia, ale przy protestach siostry) zostaje przyjęta. W tle wydarzeń: ojciec – cały czas zasłonięty płachtą gazety. Jasne jest, że dzieciaki tylko tyle z niego mają.\nPo jakimś czasie i dzięki interwencji Matki (która na szczęście pojawiła się w domu) chłopak wraz z siostra wyruszają, aby dokonać „odmiany”. Niestety! koleś zamienił już ojca na mało używaną gitarę elektryczną, następna osoba (co dała gitarę) oddała zaś tatę bohatera w zamian za fajną maskę goryla. I dalej akcja idzie łańcuszkiem, po kolejnych dzieciach. Bohater odbiera i podaje dalej fanty, za które kolejne dzieci zamieniły jego ojca. Każde zresztą łatwo pozbywało się takiego ojca. „Mało z niego pożytku. Cały czas czyta gazetę!”. W końcu chłopak znajduje ostatnie ogniwo łańcuszka. Oddając wielkiego królika (z jednym czarnym uchem) odzyskuje ojca. Znajduje go siedzącego w zagrodzie dla królików i ciągle czytającego gazetę. Chyba nawet nic nie zauważył... Za to „rodzina” królika bardzo cieszy się z „odkręcenia” podmiany i powrotu puchatego ulubieńca. Bo z tego gościa z gazetą- żadnej radości...\nPo całej tej odysei Chłopiec solennie obiecuje: żadnych więcej tego rodzaju transakcji z wymianą ojca na cokolwiek (ostatnia ilustracja - „ale co do siostrzyczki nic nigdy nie obiecywałem!” – bardzo eleganckie, lekkie i zabawne złamanie dydaktyzmu.)\nIlustracje, jak to u Mc Keana: bardzo interesujące, kolażowe, ekspresyjne i palące nocnymi ogniowymi kolorami, przypominają mocno te wspaniałości, które znaleźć można w Wilkach w ścianach.\nAutor: zając o 01:26 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nDla dzieci ? Dla dorosłych ?\nCzytając anglojęzyczne artykuły fachowe dotyczące rynku książki dla dzieci coraz częściej można natknąć się na tęskne marzenia wydawców o tytułach cross-over . Takich, co to dzieci by lubiły bardzo, a i dorośli chętnie by sami sobie prywatnie, dla śmiechu albo wzruszenia podczytali. Oczywiście, nie tylko książki tutaj wchodzą w grę... No krótko mówiąc sen o Shreku !\nAle nie o tym teraz będzie!\nCzasami oto pojawiają się książki, które są albo intencjonalnie skierowane do dorosłych, a ubrane w kostium literatury dla dzieci (no, no? Pamiętamy te słynne przeprosiny we wstępie? Że Leonowi Werth się dedykuje?) albo być może planowano je jako cross over, a wyszło jedynie dorosłe czytanie...\nPotem jest kłopot z takimi tytułami. Dla wszystkich. Kłopotliwe są. Ale często wielkiej urody. Jedną z takich książek – dla mnie przynajmniej! – jest Książka o Smutku Michaela Rosena z ilustracjami słynnego Quentina Blake’a. Opowieść ojca o przeżyciach i stanach emocjonalnych po śmierci ukochanego dziecka jest tak dojmująco, rozpaczliwie, rozdzierająco smutna, że nie bardzo sobie wyobrażam jakiemu dziecku można ją pokazać. Książka jest przepiękna, także jako przykład rozumiejącej się współpracy grafika i pisarza, a w efekcie gry słowa i obrazu.\nKsiążka Rosena znana jest w Polsce od dobrych dwóch lat. Mnie przyszła do głowy (razem z tematem niniejszego wpisu) przy lekturze Lisa (Fox) Margaret Wild i Rona Brooksa. Och, znowu ten lis! Ale to inny przedstawiciel gatunku niż ten od najważniejsze jest niewidoczne dla oczu... Książka obrazkowa, której jest bohaterem, to opowieść o miłości, wierności, ułudach i marzeniach, ale przede wszystkim o nierozwiązywalnych dylematach i dramatach wieku średniego. Upierałbym się, że nie jest w stanie Lisa zrozumieć nikt, kto nie świętował wcześniej swoich 40 urodzin....A może zresztą lis od tandemu Wild/Brooks to ten sam zwierzak co u Saint Exuperiego, tylko po przejściu smugi cienia?\nInna jeszcze książka obrazkowa do tematu „książek dorosłych w dziecięcym kostiumie" mnie przyprowadziła- Czerwone drzewo (Red tree) Shauna Tana z Australii. Czy zechcielibyście teraz moi Szanowni Czytelnicy (mam nadzieję, że istniejecie?) wyobrazić sobie przeprowadzoną oszczędnym, poetyckim językiem analizę depresji ? Z ilustracjami niedaleko od Beksińskiego ? Wyobraziliście sobie już ? No, to wiecie jak wygląda Czerwone drzewo. W takie dni jak dzisiaj, listopad i leje i szansy na słońce (co to jest słońce???) żadnej, w takie dni nie radziłbym NIKOMU otwierać książki Tana. Jest tam na ostatniej stronie nadzieja jakaś, tytułowe Czerwone Drzewo nadziei rozkłada liście, ale....\nAutor: zając o 02:09 3 komentarze: Linki do tego posta\nBaśniowy zamek Neuschwanstein\nNiby foto-relacja turystyczna, ale chyba jednak na temat.\nLudwig II był rzeczywiście niezwykłym królem i w dzisiejszych czasach jeszcze większych zawirowań i niepewności i konfuzji coraz łatwiej zrozumieć jego ucieczkę w świat baśni, sag i podań. Zrujnował tymczasowo Bawarie próbując realizować swoje marzenia o baśniowych królestwie na ziemi. Koszty postawienia Neuschwanstein musiały być niewyobrażalne!\nAle po 130 latach, jak sądzę, koszty zwróciły się z nawiązką. To turystyczna superatrakcja i przychody z dość słono kosztujących biletów na pewno już daaaaawno zrównoważyły dawniejsze długi króla.\nNaprawdę, nietrudno Ludwiga II szczególnie dzisiaj zrozumieć.\nA czy z literaturą dla dzieci ten zamek ma cos wspólnego...? Wystarczy popatrzeć na zdjęcia i się wie :-)\nAutor: zając o 01:57 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nNa cmentarzu Friedhof Obermenzing...\nAutor: zając o 06:41 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nczytam (oglądam) sobie... B. Lehman: Red book\nBarbara Lehman , Red Book, Boston, 2005\nTakie książki są jak małe skarby: odnalezienie takiego cudeńka daje tyle radości!\nI o tym właśnie tu się opowiada: Dziewczynka znajduje po drodze do zimowej nowojorskiej (?) szkoły, w pryzmie śniegu czerwoną książkę. Zaczyna ją sobie w klasie przeglądać. Książka jest o małych chłopcu (rówieśniku?), który mieszka gdzieś na tropikalnej wyspie i ... czyta czerwona książkę! Po chwili dziewczyna widzi na kolejnej ilustracji, że chłopiec tam przedstawiony widzi w swojej książce właśnie ją oglądającą czerwoną książkę z nim na ilustracji. Dzieci ze zdziwieniem dostrzegają się nawzajem.\nW głowie się kręci od lustrzanych efektów !!!\nPo wyjściu ze szkoły bohaterka kupuje dwa pęki balonów i odlatuje. W locie gubi swoją czerwoną książkę.... Chłopiec z wyspy widzi na swojej ilustracji zniknięcie dziewczyny w obłokach i jest smutny. Do momentu kiedy dziewczyna nie wyląduje u niego na wyspie... Tę scenę czytelnik widzi już jednak na ilustracji zgubionej czerwonej książki, leżącej na chodniku.... Historia trwa i płynie dalej - książkę podnosi z chodnika murzyński chłopiec, którego wcześniej widać było na obrazku przedstawiającym klasę szkolną.\nRed book jest całkowicie pozbawiona tekstu i narysowana najprostszą kreską, z użyciem minimalnej liczby szczegółów.\nKsiążeczka opowiada o marzeniach, o potrzebie przyjaźni. Może trochę o samotności? Może opowiada o urodzie ksiązek? O tym na pewno !\nA poza tym jest pysznym żartem: mieszają się tu i mienią perspektywy i rzeczywistości i światy przedstawione. Mimo zastosowania prostych i oszczędnych środków wyrazu artystycznego czytelnik gubi się: nie wie w której książce ogląda ilustrację - Czy w tej realnej trzymanej w rękach? Czy też widzi ilustracje w książce chłopca z gorącej wyspy? Czy może w książce dziewczynki?\nNa pewno jednak czuje się jednym z ogniw magicznego łańcucha czytelników symbolicznej przecież czerwonej książki.\nAutor: zając o 03:11 41 komentarzy: Linki do tego posta\nNapisała do mnie serdeczna przyjaciółka, która pracuje w bibliotece szkolnej. Napisała, że może wiem o czymś do poczytania dla dziewczynek (jednej konkretnej dziewczynki), które nie lubią:\n-harlekinów dla dzieci\n-książek o przyrodzie\n-książek z obrazkami\n-tego co wszyscy czytają\n-tego czego nikt nie czyta.\nI dlatego nie pracuję w bibliotece szkolnej. Wyobrażam sobie, że moja rozmowa z taką klientką byłaby krótka, żołnierska i przy końcu padłoby kilka słów, których do niedawna nie można było znaleźć w słownikach.\nKłaniam się Bibliotekarzom Szkolnym. Czapką do ziemi. Po polsku kłaniam się !\nAutor: zając o 02:52 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nO książkach obrazkowych, biennale, Wiesnerze i „Smoni” też!\nKiedy ogląda się masowo książki obrazkowe nagradzane w USA, Wielkiej Brytanii czy Niemczech (a za pieniądze niemieckiego podatnika właśnie to robię!) przychodzi coraz częściej do głowy myśl, że zmienia się sens pracy grafika z tego rodzaju edycjami.\nW najlepszych wykonaniach (Wiesner! Wiesner!) nie ma mowy o „ilustracjach”, tradycyjnie rozumianych jako odbicie czy nawet poszerzenie tekstu. Nie tylko dlatego, że tego tekstu może zwyczajnie nie być (Wiesner! Wiesner!).\nGrafik staje się bowiem coraz bardziej kimś w rodzaju jednoosobowego filmowego scenarzysty, reżysera i kamerzysty. Przywołanie filmu jest tu nieprzypadkowe. Książki obrazkowe ostatnich dwóch dziesięcioleci wzięły bardzo dużo z kadrowanego komiksu i filmu animowanego.\nArtysta grafik za pomocą obrazu coraz częściej samodzielnie OPOWIADA niż DOPOWIADA.\nBardzo mnie ciekawi w tym kontekście funkcjonowanie imprez takich jak konkursy ilustracji (przynajmniej tych z książek obrazkowych). To przecież trochę tak, jakby filmy konkurowały ze sobą na podstawie oprawionych w ramki i powieszonych na ścianie pojedynczych kadrów!\nNasi graficy (zresztą bardzo dobrzy!) – mam wrażenie - cały czas jeszcze „ilustrują” (jeżeli w ogóle dostają szansę przygotowywać książkę obrazkową). Nawet wówczas, gdy edycje są całkowicie autorskie... Przykład nagradzanej „Smoni” M. Hanulak jest odpowiedni. Mimo, iż tekst jest krótki, to na nim jednak leży cały ciężar narracji. A że w tym tekście mało treści, to... Miała dziewczyna małą smoczycę i sobie razem mieszkały, a nawet chodziły na spacery. Kropka. Ładna to historia ... niedługa.\nTyle czytasz w tekście, i tyle widzisz na obrazku! Niedużo...\nAutor: zając o 06:47 10 komentarzy: Linki do tego posta\nAtramentowa Śmierć juz tu jest...\nCiekawe, kiedy będzie w Polsce? Bardzo lubię cykl "atramentowy"\nAutor: zając o 06:41 2 komentarze: Linki do tego posta\nFortunne przypadki niedoszłego hydraulika\nPrzypadki w historii nauki – znany temat i niezbyt zaskakujący....\nWczoraj do Internationale Jugendbibliothek przybył szanowny i znakomity profesor z Wielkiej Brytanii.\nPrzy lunchu zostaliśmy sobie przedstawieni, mówię że ja z Polski. „Aha!” ucieszył się niezwykle: „tylu fantastycznych, niebywałych hydraulików z Polski do nas ostatnio przyjechało”. Widziałem, ze patrzy się na mnie z nadzieją: pewnie jakiś cieknący kran w jego small (600 sq feet) cottage. Musiałem go rozczarować, że zmarnowałem się dla hydrauliki pisząc doktorat o książce dziecięcej. A teraz też zamiast działać kluczem francuskim – jak na Polaka-hydraulika przystało – staram się coś o książkach-zabawkach dowiedzieć... Usprawiedliwiałem się dalej nerwowo, że Pan B. talentu do techniki poskąpił i w domu żona nawet żarówki wkręca sama....\nPrzy kawie profesor widocznie już pogodził się z odpłynięciem wizji fachowej i TANIEJ naprawy kranów i – tutaj zaczyna się najważniejsza dla mnie część opowieści – wyznał, że w piśmie stowarzyszenia kolekcjonerów i miłośników książek dla dzieci (nakład pewnie ze 45 egz.) opublikował wyczerpującą typologię książek-zabawek.\nNigdy bym tego tekstu nie znalazł!\nProfesor był potem strasznie miły – pisze o tym bez ironii! – zmusił do biegu cały personel IJB i to pisemko dla mnie znalazł. Warto było się tłumaczyć z braku uzdolnień hydraulicznych. Typologia wspaniała, najdziksze koncepty edytorskie wzięte pod uwagę; jak uszyta do rozwoju moich dalszych usiłowań na polu napisania czegoś o zadziwiającym, kapryśnym i nie rozpoznanym dotychczas w PL fenomenie książek – zabawek.\nAutor: zając o 01:29 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWystawa "Kanibale w pokoju dziecinnym"\n(najlepiej po kliknieciu oglądać w opcji pokaz slajdów!)\nŚwietna wystawa! Kompletnie zaskakujące (ale tylko w pierwszej chwili) jak często kanibale pojawiają się w książkach dla dzieci. Pewnie ma to coś wspólnego ze specyficznymi konceptami dydaktycznymi.\nOch, czasami tak żal, że nie można już dzieci postraszyć KANIBALAMI.\nTeraz bardziej skuteczny jest pewnie koncept „jak będziesz niegrzeczny, to w twoim komputerze zagnieździ się zły, zły wirus, który ci zje wszystkie twoje MP3 i obrazki !”\nAutor: zając o 03:07 1 komentarz: Linki do tego posta\nnie popisałem się :-(\nBardzo dziękuję „ani_na” za info. Nie wiedziałem, że „Holes” zostały wydane jako „Doły”. Wstyd! Wstyd!\nCoś mi się tak wydaje, że nie tylko ja przegapiłem krajową publikację tej powieści... Szykuje taką listę książek „przegapionych”, słynnych za granicą, bez szczególnego odzewu w Polsce. Oraz polskich: dobrych a mało znanych.\nAutor: zając o 01:07 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nczytam sobie ... Sachar: "Doły" /"Holes"\nLouis Sachar, Holes, New York 1998/ "Doły", Prószyński, 2003\nPowieść dla tweensów , 11-14 latków.\nNagrodzona Newberry Award (1999), wpisana do katalogu IJB White Ravens (1999).\nNa liście 100 ulubionych książek amerykańskich dzieci znajduje się na miejscu 9!\nNiezwykła powieść! Zasłużyła na wszystkie nagrody, honory i na to 9 miejsce.\nBohater, nastoletni Stanley Yelnats IV trafia do czegoś w rodzaju kolonii karnej dla dzieci. Całkowicie za niewinność. Albo raczej za sprawą klątwy, którą za przewiny Stanleya Yelnatsa I rzucono na przyszłe pokolenia rodziny jeszcze w tzw. Starym Kraju...\nChłopcy w kolonii mają tylko jedno zadanie: codziennie wykopać w pustynnej połaci (która została po onegdajszym jeziorze) tytułową dziurę. Nad skazańcami czuwają sadystyczni dozorcy, z mitycznym Strażnikiem na czele.\nJezioro, zanim wyschło 110 lat temu, było świadkiem zadręczonej miłości nauczycielki i murzyńskiego sprzedawcy cebuli. Nauczycielka, po linczu czarnego kochanka, została bandytką i przypadkowo obrabowała z fortuny także Stanleya Yelnatsa II (również część klątwy!).\nHistoria ze Starego Kraju (Łotwy zresztą) wraca w niespodziewanym momencie. Historie i losy bohaterów lub ich rodzin nagle zaczynają składać się w porywającą i niezwykle misternie uplanowaną, mistyczną nieomalże układankę. Dość, że Stanley uciekając z kolonii i niosąc na barana pod górkę wycieńczonego towarzysza (imieniem Zero) zmazuje winę pradziadka, Yelnatsa I , który zapomniał o obietnicy zanoszenia codziennie pod górkę pewnej egipskiej wiedźmy. Nie trzeba dodawać, że wiedźma była prababka owego wspólnika w ucieczce...\nWidomym znakiem łaski jest odnalezienie przez chłopaków skarbu nauczycielki-bandytki (w kuferku oznaczonym nazwiskiem „Stanley Yelnats”, oczywiście!), uwolnienie ich z kolonii, sukces dotychczasowego nieudacznika-wynalazcy Yelnatsa III , ojca głównego bohatera.\nPowieść zaczyna się jak klasyczna historia „poprawczakowa”, niepostrzeżenie wkracza w rejon czegoś co można porównać z realizmem magicznym. Od mrocznych opowieści (zobacz: choćby piosenka „Dom wschodzącego słońca”) różni opowieść Sachara także brawurowe poczucie humoru. Powieść jest bardzo amerykańska: mówi o emigracji, o konfliktach rasowych, o twardych ludziach, którzy rzucają wyzwanie losowi i nędzy i ciężką pracą oraz uporem odnoszą zwycięstwo.\nMisternie utkana fabuła robi mocne wrażenie, prawdziwa POWIEŚĆ. Jeżeli zsumować wspomniane wyżej poczucie humoru, charakterystyczne pełnokrwiste postaci i szybką, prącą nieprzewidywalnymi zakosami akcję to na końcu takiego równania znajdzie się wynik – dobre, „nieodrywalne” czytanie, z płonącymi z podniecenia uszami.\nAcha! i warto zwrócić uwagę – krótkie rozdziały - niektóre po 2-3 strony. Znowu pamięta się o czytelnikach opornych....\nAutor: zając o 04:31 3 komentarze: Linki do tego posta\nNo, właśnie mała rzecz a cieszy :-) Alicja w cyberkrainie ....\nAutor: zając o 04:08 1 komentarz: Linki do tego posta\nPisane dziecięcą rączką\nChyba mnie jednak denerwuje dość rozpowszechniony proceder publikowania recenzji książek dla dzieci pisanych przez samych zainteresowanych.. Nie byłem początkowo pewien czy mnie denerwuje, nie ! Ale jednak....\nW „Notesie Wydawniczym” czy „Książkach - Magazynie Literackim”, nie mówiąc już o popularnych periodykach dla dam pojawiają się bowiem czasami takie oto – mniej więcej - teksty:\n„Przeczytałam/łem książkę (tu tytuł). Ja myślę, że ona jest bardzo fajna i ciekawa. Dzieciom na pewno będzie się podobała. Szczególnie fajne było jak on wszedł na tę palmę (drzewo/trzepak/konia/biurko) i spadł. Potem go bolało i było mi trochę smutno. Ilustracje są kolorowe i ładne, ale powinno ich być więcej.”\nZuzia/Krzysio/Andżelika/Nabuchodonozorek, lat 4 i 3 miesiące.\n<ooooooooooch: damski, wzruszony chór szemrze w podziwie i wzruszeniu>\nTylko czego Ty się czytelniku dowiedziałeś o tej książce? Chyba niewiele....\nAle jednak – wraca wątpliwość – czyje w końcu zdanie jest najważniejsze? Czy właśnie nie Zuzi/Krzysia/Andżeliki? Nabuchodonozorka?\nProblem w tym, że ich zdanie jest oczywiście piekielnie ważne, ale nie oznacza to, że zainteresowani są w stanie zadowalająco zaprezentować przyczyny dla których takie zdanie mają. A recenzja, jeżeli ma być czymś więcej niż sentymentalną „satyrą w krótkich majtkach” (pamiętacie tygodnik „Kobieta i życie”, ostatnia strona ?) powinna być głębsza niż sakramentalne „książka podobała mi się bo była fajna”.\nA! i pamiętać należy, że dzieci do lat 7 mają tendencje do odpowiadania, że im się wszystko podoba. Sądzą, że dorośli tego oczekują....\nI na końcu pytanie: po co kruszyć kopię? Przecież to takie sweeeet i krzywdy nie robi (nawet jeżeli nie pomaga), a budzi wzruszenie mam-czytelniczek, ożywia nudne kolumny recenzenckie. Tak! Trzeba kruszyć kopię, bo te sweeeet recenzje umacniają ludność w dość powszechnym zresztą przekonaniu, że o książkach dla dzieci może pisać absolutnie każdy, bo każdy się na tym przecież zna. Świetnie by było, gdyby tak było. Ale nie jest. Kropka.\nPo okolicach literatury dziecięcą krąży widmo .... : gombrowiczowska PUPA. Po co takimi „recenzjami” rzeczoną PUPĘ materializować?\nAcha: będzie poważnym uproszczeniem teza, że tekst powyższy jest zemstą za zlekceważenie 2 lata temu („Książki - Magazyn Literacki”) recenzji napisanej przez Antoniego Z., lat 9!\nAutor: zając o 02:34 5 komentarzy: Linki do tego posta\nczytam sobie ... Wiesner: "Tuesday"\nWłaściwie powinno być „oglądam sobie”...\nKsiążka obrazkowa z minimalną ilością tekstu. Opowieść całkowicie surrealistyczna. Około zmroku we WTOREK (Tuesday) zaczyna się coś dziać... Po nocnym niebie małego miasteczka zaczynają na liściach lilii wodnych szybować okoliczne żaby (ropuchy). Nic nie gadają, ale ich roześmiane i frywolne pyski znamionują złośliwą inteligencję.\nW locie koszącym straszą ptaki na drutach telefonicznych, zaglądają ludziom do okien, korzystając z drzemki babci oglądają w jej pokoju telewizję. Opowieść jest uporządkowana według chronologicznego rozwoju wypadków. Każdemu obrazkowi przyporządkowana jest godzina. Około 4 nad ranem pies zdenerwował się i pogonił zbyt odważną ropuchę. Około 6 wszystko wraca do normy. Żaby – jak gdyby nigdy nic – lądują w stawach. I wyglądają znowu jak zwykłe żaby.... Następnego dnia mężczyzna, któremu ropuszyska zbyt bezczelnie podlatywały wezwał policję. Na obrazku klasycznie sportretowany detektyw (prochowiec, kapelusz zsunięty na tył głowy...) z namysłem ogląda leżący na jezdni mokry liść. W tle znany z wcześniejszych stron mężczyzna nerwowo pokazuje innym funkcjonariuszom puste (już !) niebo. Na kolejnym obrazku, zatytułowanym „W następny wtorek około ósmej” można zobaczyć ścianę stodoły na której rysuje się dziwny, ale jakby znajomy cień...Zza węgła domu naprzeciwko widać w powietrzu coś, co ewidentnie każe myśleć o szynce wielkanocnej. Na ostatnim obrazku („wtorek 21.00”) widać stado niezwykle radosnych świń szybujących przy kurku wietrznym.\nPo prostu cudo! Książka daje niezmierzone możliwości wspólnej zabawy z dzieckiem, pole do dyskusji, do fantazjowania. A poza wszystkim rzecz jest super zabawna (komizm żabich postaci i surrealistycznych sytuacji).\nKsiążka – podobnie jak inne rzeczy Wiesnera - narysowana jest bardzo realistycznie (hiperrealistycznie?) na dużych formatach i do tego na rozkładówkach. Artysta zastosował komponenty poetyki komiksu (np. scena spotkania żaby z psem – w płaszczyznę strony wmontowane zostały trzy kolejne kadry).\nCiekawe czy Wiesner czytał to pyszne opowiadanie S. Kinga o parze, która trafia przypadkiem do miasteczka w którym tradycyjnie co roku odbywa się - przez jedną noc-ulewa żarłocznych ropuch-ludojadów?\nAutor: zając o 05:27 3 komentarze: Linki do tego posta\nZepsuł mi się na obczyźnie laptop. Po prostu! W pewnym momencie ekran przestał współpracować z całą resztą. W środku nocy (w trakcie pisania zaplanowanej pańszczyzny – trzecią stronę tego dnia pisałem!) wszystko się zaczerniło. Włącznie z moim umysłem. „Widzę ciemność!!!!” Noc nie przespana – dojścia do serwisu monachijskiego TejSzyby nie mam, papierów na gwarancję też nie . A nawet gdyby : powiedzieliby w serwisie Herr Haase: zwei wochen warten [tzn. Zającu, dwa tygodnie se poczekaj].\nNa szczęście przemiły Herr Hesse w Bibliotece [Danke Schoen!] dał mi monitor , który podłączyłem i dzięki temu ......właśnie ... teraz... gwazdam.\nAutor: zając o 05:20 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nKsiążka konwergencyjna ?\nCzy już wszyscy wiedzą, że żyjemy w erze konwergencji mediów ? Tak, tak ! Stary straszak („radio/kino/telewizja/komputer zniszczy książkę”) idzie do lamusa. Dość niespodziewanie (?) okazało się, że ludzie, szczególnie młodzi są skłonni do korzystania ze wszystkich mediów równolegle. Rzecz jasna, nie przypadkiem okazało się także, że przekazy medialne również mają tendencję do zdradzania jednych nośników dla innych. Pewnie upowszechnienie komputera i technik z nim związanych coś tutaj wniosło. Kiedy czyta się takiego H. Jenkinsa i jego opowieści o kulturze konwergencji zaraz pojawia się pytanie o to, co będzie z książką. Skoro już wiemy, że nie zaniknie, to co ?\nJedną z odpowiedzi przynosi obserwacja stosunkowo nowych konceptów wprowadzanych przez marketing na rynku książki dziecięcej. Oto jak się dobrze przyjrzeć to można sobie wyobrazić, że jesteśmy świadkami powstawania czegoś, co można pewnie nazwać książką konwergencyjną (uch, niezręczny termin!).\nKsiążka konwergencyjna (a może konwergentna ?) miałaby być więc (mogłaby być?) otwartym formatem, w którym narracja stanowiłaby w dalszym ciągu podstawę, tyle, że papier/druk nie domykałby jej. Książka taka (w sensie nośnika) stanowiłaby centrum, od którego mogłaby rozpoczynać się dalsza przygoda. Czytelnik miałby do czynienia z szeregiem medialnych „rozszerzeń” narracji (nie: „wersji”, jak to bywa obecnie). Część z owych rozszerzeń zakładałaby z definicji aktywność intelektualną i KREATYWNOŚĆ czytelnika/użytkownika. Bo w tę stronę kultura konwergencji i związana z nią kultura 2.0 niewątpliwie podąża. Na tym polega zjawisko, które nazwałem gdzieś żartem Buntem Mas 2.0. „Mamy swoje laptopy, internetowe aplikacje, cyfrowe aparaty, kamery, odtwarzacze MP3, nie chcemy już być tylko chodzącymi odbiornikami, chcemy mieszać, kreować, współtworzyć”.\nPrzykładu pozwalającego przeczuwać kształt rzeczy przyszłych dostarcza angielska strona internetowa Kościanego Przyjemniaczka, powieści grozy i -kryminalno-młodzieżowo-fantastycznej (Derek Landy, w IV RP książkę opublikowało Wydawnictwo Amber).\nStrona ma charakter w oczywisty sposób reklamowy. Co tu czytelnik Kościanego... znajdzie? Animowany teledysk wideo z piosenką, wywiad z głównym bohaterem (w wersji audio), galerię postaci zaopatrzoną w ich charakterystyki (wychodzące zakresem poza tekst!), można wysłuchać fragmentu powieści w wersji słuchowiskowej, przeczytać wywiad z autorem, zagrać w grę związaną z powieścią. Można wreszcie ściągnąć tapety na ekran komputera i dzwonek do telefonu komórkowego. Można wysłać email z sekwencją wideo do znajomego, w którym tekst będzie „wydrukowany” na płycie nagrobnej !\nJeszcze niewiele tu kreatywności, wszystko to jeszcze prymitywne, jeszcze nachalnie reklamowe, niemniej widać zarysy pewnych potencjalności. Nie ma tu – na przykład- zachęty do budowania fanfików, (fan fiction – teksty pisane przez czytelników i związane z „utworem-matką”) przywoływanych przez Jenkinsa jako ważny komponent kultury konwergencji. Nie ma forum, na którym czytelnicy mogliby wymieniać się uwagami. Komunikacja jest cały czas raczej jednokierunkowa.\nNiezwykle ważna jest jeszcze jedna okoliczność: Kościany Przyjemniaczek to nie jest jakiś Produkt Totalny z nalepionymi w każdym miejscu „™” i „®”, z budżetem liczonym w milionach dolarów. Ot, taka sobie książka szykowana na umiarkowany bestseller w okolicach Halloween.\nAutor: zając o 00:25 4 komentarze: Linki do tego posta\nJest takie dwutomowe fundamentalne dzieło, zredagowane przez międzynarodowe guru dziec.lit Petera Hunta. Dzieło nosi tytuł International Companion Encyclopedia of Children’s Literature. Wyszło już (2004) drugie wydanie. Dwa opasłe tomiszcza zawierają teksty problemowe napisane przez najważniejszych i najbardziej (w kręgu anglosaskim przynajmniej) znanych badaczy. Wybrane najważniejsze zagadnienia, prezentowane najnowsze koncepty. No, po prostu cymes! Muzeum Książki Dziecięcej powinno jakimś cudem to kupić. Jakimś cudem, bo ta pięknościowa rzecz kosztuje 982, 7 PLN .\nNiestety, jest z tym dziełem pewien problem....\n..... Oto jakieś 6-7 lat temu przyszło do Polski pismo i krążyło tam gdzie rzeczywiście krążyć powinno, pismo proszące o info na temat współczesnej polskiej literatury dziecięcej. Krążyło (sam jestem nie bez winy) i krążyło. I nie wykrążyło....\nI bierzesz teraz polski czytelniku drugi tom tego pomnikowego dzieła o którym powyżej i oglądasz sobie raporty dotyczące dziec. literatur z różnych krajów.\nNiestety, jest tu i Polska. Tekst napisała badaczka australijska. Nie jej wina. Nie wysłali im nic z PL, więc posiłkowała się czym mogła.\nEfekt jest druzgocący ! Marię Dąbrowską („Dombrowska”) jeszcze człowiek zniesie, ale pojawienie się niesławnej pamięci Heleny „Soso” Bobińskiej jako prominentnej autorki ... to zły sen. Całe szczęście, że stalinówka pojawia się jako BIBIŃSKA.\nNie mam nic przeciwko Marianowi Murawskiemu , ale info o nim zajmuje 20% całego artykułu!\nOstał się jeszcze Korczak (to byłby szok gdyby jego zabrakło!) i Siesicka.\nDodajcie do tego Klementynę z Tańskich i macie obraz polskiej literatury dla dzieci.\nSami żeśmy sobie zgotowali ten los......\nAutor: zając o 05:19 10 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Hunt literatura dla dzieci\nKukiełkowy Potter ...z youtube'a ...z IBBY'owskiej poczty\nAutor: zając o 02:02 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nczytam sobie ... Herrick "Love ghosts & nose hair"\nSteven Herrick: Love ghosts & nose hair. Queensland 1996\nOpowieść o życiu rodziny dotkniętej przez przedwczesną śmierć matki. Osamotniony ojciec ledwo dorosła córka i 16 letni syn muszą sobie poradzić z tragiczną sytuacją. Czytelnik spotyka ich 7 lat po pogrzebie.\nLove ghosts ...... to bardzo elegancko przyrządzona mikstura z momentów tragicznych, wzruszających, śmiesznych. Jak nakazuje najlepsza amerykańska tradycja pop kulturowa patos łamany jest przez komizm - metoda sprawdzona i tutaj umiejętnie zastosowana.\nGłówny bohater, Jack żyje w długim cieniu odejścia ukochanej matki – jak to w życiu jednak bywa – nie oznacza to, że chwilami nie dobija go bardziej obsesyjny problemat niechcianych włosów w nosie. Włosów, które – jest o tym głęboko przekonany - zrujnują jakiekolwiek prospekty życia uczuciowego. Na szczęście nie ma racji. To właśnie trzy komponenty tytułu : Miłość (love) – pierwsza i wzruszająca, duchy (ghosts) – wspomnienia matki i wreszcie budzące skrajne zażenowanie, niemożliwe do zwalczenia włosy w nosie (nose hair).\nNa powieść składają się krótkie wersyfikowane fragmenty tekstu. Podmiotami lirycznymi – bo tego określenia chyba trzeba tu użyć - są zamiennie Jack, jego siostra Desiree, Ojciec i dziewczyna Jacka, Annabel.\nForma literacka verse novel na pierwszy rzut oka raczej pretensjonalna, świetnie się jednak broni. A może nawet lepiej – dzięki zastosowaniu wersyfikacji i poetyki typowej dla liryki przekaz emocjonalny staje się niezwykle silny.\n„Rozdział” zatytułowany „Pogrzeb”:\nMieliśmy po 12 lat\nMartwy ptak na schodach\nEzra dotknął zmatowiałych piór\nZastanawiał się głośno\nCzemu ptak poleciał w zamknięte okno\nWzięliśmy szpadel Ojca\nZakopaliśmy ptaka pod iglakiem\nZwiązaliśmy dwa patyki\nEzra powiedział, że do tej pory nigdy\nNie widział nikogo martwego\ni wbiegłem szybko do domu.\nHistoria dojrzewania Jacka (bo oczywiście Love ghosts... to przecież klasyczny bildungsroman) opowiedziana została za pomocą kilkudziesięciu (80?) podobnych, nieco krótszych, bądź nieco dłuższych „fragmentów”.\nWydaje się, że taka forma literacka może być niezwykle interesująca dla nastolatków. Przekaz pomija wszelkie opisy, jest niezwykle dynamiczny, oparty - jak się rzekło wyżej - na epatowaniu silnymi emocjami. Dla bibliologa najciekawsze są jednak konteksty związane z mechanizmami czytelniczymi. Verse novel zachęca krótkimi zamkniętymi fragmentami, „całostkami”. Już sam układ typograficzny strony („dużo białego”, każdy fragment opublikowany jest na nowej stronie) może być atrakcyjny; szczególnie dla czytelników opornych. Dobrze by było, żeby w Polsce ktoś spróbował tak napisać. Wydawcy (np. Znak) słyszeli już o takich formach, a nastolatkom spodobałoby się bardzo!\nI jeszcze jeden "Rozdział":\nTydzień Karier Zawodowych\nPrzyszedł taki ważniak\nW białej koszuli i czarnym krawaciku\nRozmawia z nami pojedynczo\nO naszej przyszłości\nPrzy 10 % bezrobocia\nWszyscy staramy się o niej nie myśleć\nWczoraj Ezra gadał z gościem\nPowiedział mu tyle\nŻe co do przyszłości ma jeden plan\nNie chce oglądać swojego ojca\nZnam ojca Ezry – to sensowny plan\nJa już wiem jak będę z tym Doradcą gadał\nBędę gadał non-stop\nA potem szybko zwieję\nPowiem mu że ożenię się z Annabel\nNapiszę tomik wierszy\nTakich ze nawet tacy jak on przeczytają\nKupię dom na klifach\nZnajdę środek na włosy w nosie\nZwyciężę w Olimpiadzie Poetów\nBędę regularnie udzielał wywiadów\nI nigdy więcej nie postawię stopy w szkole\nI nigdy nie założę białej koszuli i czarnego krawacika\nAutor: zając o 01:03 2 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: recenzja verse novel Herrick\nW czwartkowy, październikowy poranek ...\nmoje biureczko w bibliotece\nPoranny zamek Blutenburg we mgłach cały\nAutor: zając o 00:45 1 komentarz: Linki do tego posta\nEtykiety: Internationale Jugendbibliothek Blutenburg\nczytam sobie ... Cormier: "We all fall down"\nRobert Cormier: We all fall down, London 1991.\nW nocy 4 chłopaków pod wodza charyzmatycznego Harrego Flowersa demoluje, dewastuje, PLUGAWI, przypadkowy - jak można sądzić – dom Jeromów, porządnej, mieszczańskiej rodziny w sennym amerykańskim miasteczku. Oddają mocz na ściany, rozbijają wszystko co tylko do rozbicia się nadaje. Piją i szaleją. Na nieszczęście w trakcie orgii zniszczenia w domu pojawia się młodsza córka Jeromów, Karen. Dziewczyna jest napastowana, w trakcie ucieczki, zostaje zepchnięta do piwnicy, spada po schodach. Napastnicy nie przejmują się tym specjalnie. Odjeżdżają.\nTo zdarzenie stanowi punkt wyjścia do wielowątkowej, gęstej od emocji opowieści. Cormier rozpisał fabułę na 3 głosy. Poznajemy więc historię Buddiego, jednego z włamywaczy tragedię nagłego odejścia ojca atrofię życia rodzinnego i rozwijający się alkoholizm chłopca.\nPoznajemy dramat rodziny Jeromów, która nie tylko nie może dojść do siebie po traumie zniszczenia i splugawienia domu, ale dodatkowo walczy o życie Karen. Dziewczyna przeżyła upadek, leży w komie. Ta część opowieści opowiadana jest przez jej siostrę, Jane.\nTrzeci wątek narracyjny to opowieść tajemniczego, jedenastoletniego Mściciela. Mściciel obserwował nocne zajścia u Jeromów. Zaprzysiągł wziąć odwet na napastnikach. Z lektury kolejnych stron zaczyna stopniowo wynikać, że Mściciel jest chorym psychicznie socjopatą, z historią przeraźliwych morderstw.\nDrogi tych trojga splatają się w historię nieuniknionych nieszczęść, prawie na miarę antycznej tragedii. Autor nie daję bohaterom żadnych szans. Konstruuje fabułę w ten sposób, aby nie zostawić czytelnikowi żadnych właściwie złudzeń co do łaskawości losu.\nPowieść jest przeraźliwie i dojmująco pesymistyczna. Spod pióra tego autora nie wychodzą przecież inne.... Cormier – podobnie jak w "Czekoladowej wojnie" zadaje pytania o źródło zła. Jak to jest, że ludzie popełniają odrażające czyny? Wydaje się, ze oczywiste jest miejsce Ctego pisarza w arcydyskusji pomiędzy zwolennikami konceptu zła wrodzonego, stanowiącego część natury ludzkiej a tymi, którzy wierzą w społeczne uwarunkowania zła. W "Czekoladowej Wojnie" sprężyną nieprawości był demoniczny Archie. W "We all fall down" podobną rolę pełni Harry Flowers. Warto przyjrzeć się podobieństwom i różnicom pomiędzy tymi dwoma postaciami. Obaj chłopcy są ucieleśnieniem nieprawości; manipulują ludźmi, wykorzystują ich, prowokują do potwornych uczynków. I czerpią z tego siłę i satysfakcję. Obaj są niezwykle inteligentni. Jednak poznając Archiego można mieć wrażenie (choć Cormier nie stawia sprawy jasno), że za jego uczynkami stoją być może bliżej nieokreślone kompleksy... Może jest z biednej rodziny ? Może rozwiedzeni rodzice? W przypadku Harrego autor nie pozostawia czytelnikowi żadnych złudzeń: to chłopak z bardzo dobrej, bogatej rodziny. Matka i ojciec są razem. Kochają swojego syna. Syna, który poza domem jest uosobieniem czystego, pozbawionego jakiegokolwiek wytłumaczenia zła.\nNieszczęścia i dramaty, które są udziałem pozostałych bohaterów są na dobrą sprawę prostą konsekwencją działań Harrego Flowersa (który zresztą - inaczej jak Archie - nie pojawia się zbyt często na stronach powieści).\nW "We all fall down" wraca bowiem charakterystyczny dla Cormiera wątek heroicznej, beznadziejnej, skazanej na niepowodzenie walki ze złem. Renault w "Czekoladowej Wojnie" przeciwstawił się naciskowi społeczności wiedzionej przez złoczyńców, Chłopiec (Adam) z "W kole" musiał obronić siebie, swojego ojca przed zaciskającą się pętlą drążących przesłuchań tajemniczych służb. Buddy jest w trudniejszej sytuacji. Nie ma zresztą dwóch zdań: sam ją dla siebie przygotował. Ucieczka przed dramatem rodzinnym pchnęła go w objęcia alkoholu i złych ludzi. W katarktycznym – jak sądzi - alkoholowym amoku popełnia czyny, których nie można zapomnieć ani wybaczyć. Cóż stąd, że został sprowokowany? Cormier bezlitośnie przypomina, że każdy odpowiada samodzielnie za swoje działania. Powieść w dużej mierze jest poświęcona heroicznej walce Buddiego o uwolnienia się od zła. Zła, które sam popełnił, zła które symbolizuje niezrozumiała dla niego decyzja odejścia ojca od rodziny do innej kobiety. Zła tkwiącego w alkoholu, łamiącym młodą osobowość.\nWieloznacznym kluczem do zrozumienia przesłania utworu jest zresztą sam tytuł: "Wszyscy upadamy". Z jednej strony jest to fragment dziecięcego wierszyka towarzyszącego grze, pozornie niewinnego, w gruncie rzeczy jednak mającego swoje korzenie w średniowiecznej opowieści o dżumie.... Nieświadome niczego, niewinne dzieci wyśpiewują w parku piosenkę, kończącą się „nakazem” ... wszyscy upadamy. Brzmi to jak swoiste memento mori. Z drugiej strony bohaterowie Cormiera upadają całkiem dosłownie: Karen spada ze schodów dewastowanego domu, Buddy spada ze schodów ruchomych prosto pod nogi jej siostry. Tytuł powieści Cormiera można także rozumieć jako przypomnienie: wszyscy jesteśmy zagrożeni upadkiem, złem , śmiercią w końcu. Bezradność człowieka w obliczu zła ilustruje najdobitniej trzeci wątek fabuły, zaskakująca i tragiczna historia Mściciela. Niezawiniona choroba psychiczna zmieniła sympatyczną osobę w potwora, ogarniętego morderczą manią. Dlaczego? Za co? Z jakiej przyczyny?\nAutor: zając o 02:05 2 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: Cormier, recenzja\nocieram się o sławę\nNiespodziewanie otarłem sie o sławę! nie swoją niestety :-)\nAutor: zając o 05:09 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Coelho, Monachium\nNieśmiało zakładam bloga. Na razie tylko wychynę z zajęczej nory i się rozejrzę a jutro więcej zrobię.....\nAutor: zając o 04:20 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nczytam sobie ... G. Leszczyński: Magiczna bibliote...\nMonachium, Internationale Jugendbibliothek : adieu...\nczytam (oglądam) sobie... N. Gaiman, D.Mc Kean: Th...\nO książkach obrazkowych, biennale, Wiesnerze i „Sm...\nKukiełkowy Potter ...z youtube'a ...z IBBY'owskiej...\nczytam sobie ... Herrick "Love ghosts & nose hair"...


Antonina Guzik prezentuje: 62.Korektor do brwi 3 w 1, Eveline.\n"Produkt przeznaczony jest do korekty brwi, jako jedyny zapewnia jednocześnie przyciemnienie, nabłyszczenie i optyczna regulację brwi. Żelowa konsystencja oraz specjalnie opatentowana szczoteczka sprawia, że korektor jest wyjątkowo wygodny, szybki i łatwy w użyciu".\nJeśli o mnie chodzi to nie narzekam na kolor moich brwi. Są ciemne i całkiem gęste. Do głowy by mi nie wpadło, że za sprawą tego korektora będą wyglądać inaczej, lepiej :) A właśnie tak się stało :)\nTen korektor bardzo przypomina zwykły tusz do rzęs. Dostępny jest w kolorze czarnym i brązowym. Obydwa doskonale dopasowują się do naturalnego koloru brwi. Nie wyglądają sztucznie, wręcz przeciwnie. Szczoteczka jest wygodna w użytkowaniu i z łatwością pozwala nanieść produkt na brwi, przyciemnić odpowiednie włoski, zagęścić konkretne miejsce, okiełznać niesforne włoski. Brwi delikatnie się błyszczą i dają efekt perfekcyjnego wykończenia makijażu.\nO potrzebie posiadania przez kobiety tego kosmetyku przekonałam się, gdy odwiedziła mnie moja 86-letnia babcia. Najpierw z zainteresowaniem przyglądała się jak nanoszę ten produkt na swoje brwi, a później sama złapała za korektor i zrobiła porządek ze swoimi, ledwo widocznymi brwiami. Nie powiem efekt był świetny - babcia "odzyskała: brwi, które wyglądają bardzo naturalnie, a nie jak do tej pory krecha kredką, która wyglądała obłędnie :D W moim przypadku korektor raczej układa i nabłyszcza brwi, u mojej babci nadał im koloru i kształtu. Oczywiście babcia od razu zapakowała brązowy korektor do swojej torebki twierdząc, że jej się bardziej przyda ;)\nUwierzę jeśli po przeczytaniu tego, co napisałam uznacie, że ten produkt to zbędna "fanaberia". Nie ukrywam, że miałam dokładnie takie samo zdanie zanim nie spróbowałam. Dopóki człowiek nie zapozna się z tym korektorem do brwi nie wie jak bardzo jest mu on potrzebny ;)\nMuszę Was przeprosić za brak brwiowych zdjęć. Niestety moje brwi całkiem konkretnie zarosły ostatnio, a z braku czasu nie mam jak zrobić z nimi porządku. Co prawda mamy teraz czas około Halloween'owy i może nikt by się nie wystraszył, ale wolę nie ryzykować ;) Jak tylko się z nimi uporam wstawię odpowiednie fotki!:)\nZauważyłam, że produkt Was zaciekawił. Aby jeszcze lepiej mu się przyjrzeć i zobaczyć jak się prezentuje na brwiach zajrzyjcie TU :)\nwizaz21 26 października 2012 09:11\nszczoteczka juz mi sie podoba, fajny produkt z eveline ;jakos nie mialam okazji go zakupic i co wazne przetestowac:D\nNati Testuje 26 października 2012 09:55\nGdzieś go już chyba widziałam, ale nie zwróciłam uwagi bo sądziłam, że to tusz do rzęs :P Gdzie go kupiłaś?\nmegi and beauty 26 października 2012 10:44\nTo jest mój hit! Od początku wiedziałam,że się w nim zakocham :))\nUnknown 26 października 2012 11:36\nKoniecznie muszę go znaleźć! mam dość jasne brwi, brązowy na pewno się przyda :D\nsetfiretotherain 26 października 2012 11:39\nCzekałam na recenzję tego produktu!\nNiestety ja nie mogę pochwalić się pięknymi, ciemnymi i co ważne gęstymi brwiami i tego typu produkty są dla mnie zbawieniem ;P\nDotąd wypróbowałam jedynie żel do brwi z Wibo (recenzję można znaleźć na moim blogu), jednak jak mi się skończy to postanowię wypróbować to 'cudo' :D\nKamila 26 października 2012 12:05\nodkąd wycofali szafę Eveline w Asterze, nie mam go gdzie kupić, a nie ukrywam, że mnie zachęciłaś. :(\nUnknown 26 października 2012 12:13\nNo właśnie czasem za kolorowymi kosmetykami Eveline trzeba się nachodzić ;) Myślę, że ten produkt powinien już być w drogeriach takich jak Jasmin, Natura...może nawet Hebe :)\nAnna H 26 października 2012 17:41\nJa to bym raczej potrzebowała jakiegoś wybielacza do brwi, albo tuszu o kolorze jasnego brązu, bo włosy mi się same rozjaśniły i brwi się wyeksponowały, aż za bardzo. Pierwszy raz zetknęłam się z opinią o takim produkcie, ale i tak nadal myślę, że to jest lekka przesada :)\nsplatane-sluchawki 27 października 2012 09:46\nCałkiem ciekawy produkt, ale pewnie go nie kupię, bo mój dostęp do kosmetyków Eveline praktycznie nie istnieje :/\nWieczna Marzycielka 31 października 2012 21:25\nFajnie się zapawiada, jak tylko skończę cienie do brwi to go kupie :)


Sprawy rozwodowe Gdańsk lipiec − slownik-geologiczny.pl\nWarto zasięgnąć profesjonalnej porady, jeśli mamy do czynienia z prawem cywilnym, spadkowym lub też karnym. Kancelaria adwokacka jest miejscem do którego należy się udać po pomoc. W takiej placówce otrzymamy wszystkie niezbędne informacje dotyczące obecnego statusu prawnego. Dzięki fachowej poradzie oraz doświadczeniu adwokata, zdobędziemy wiedzę na temat zagadnienia prawnego, które nas dotyczy. Obojętnie czy jest to sprawa o alimenty, reprezentacja pokrzywdzonego w procesie karnym lub też odroczenie kary, Klienci otrzymają odpowiednią poradę prawną, natomiast dzięki wieloletniej praktyce adwokat postara się znaleźć adekwatne rozwiązanie. Na poradę mogą liczyć nie tylko osoby indywidualne, a także podmioty gospodarcze poszukujące doradztwa prawnego związanego z tworzeniem umów oraz obrotu gospodarczego . Kancelaria podejmuje się świadczeń prawnych w zakresie prawa cywilnego, rodzinnego, karnego, rzeczowego, pracy oraz zajmie się sprawami administracyjnymi.\nDzięki doskonałej znajomości prawa obowiązującego w Polsce, adwokat może pomóc również i Polakom nie mieszkającym na stałe w kraju. Kancelaria prawna stara się odpowiednio gospodarować posiadanym zapleczem personalnym, tak, żeby wymagane czynności prawne były przeprowadzane szybko i fachowo. Prawo jest z pewnością niezmiernie skomplikowaną dziedziną, dlatego bezustanne podnoszenie kwalifikacji oraz przyswajanie wprowadzanych zmian jest gwarantem tego, że kancelaria prawna będzie w stanie zaoferować swoim Klientom dogodną pomoc.\nsprawy-rozwodowe-gdansk.icu sprawy rozwodowe gdańsk cena


Jan Jakub Kolski „Egzamin z oddychania” – odwieczna\nodwieczna 28 Wrz 2015 1 Kwi 2017 2015, Jan Jakub Kolski, Wydawnictwo Wielka Litera\nJan Jakub Kolski „Egzamin z oddychania”, Wydawnictwo Wielka Litera.\nMiałam mieszane uczucia czytając „Egzamin z oddychania” – ciekawa kompozycja, bywało zabawnie, nudno i żenująco. Tak do połowy książkę poleciłabym, jednak oceniając ją jako całość warto przeczytać jeżeli interesuje nas mix Zosia samochwała, pudelek i mądrości życiowe nastolatki plus przeplatanka słowna, miła dla wrażliwego ucha lub odrzucająca wulgarnością. Podobał mi się zapis relacji łączących autora z matką, bobrowe przepychanki i kompozycja, ale nie warto tracić na nią czasu, jeśli pod ręką mamy coś ciekawszego.\nNiemal nie występuje w tej książce ex, ledwo wspomniana. Piszę o tym, ponieważ zdarzyło mi się słyszeć, że książka okropna, jak tak można, bo autor uśmiercił w niej swoją żonę – nic takiego nie znalazłam w moim egzemplarzu. Autor nie ukrywa, iż częściowo książka opisuje jego doświadczenia + fikcja.\nKsiążka przypomniała mi o „Narcyzie i Złotoustym”, autorstwa Hermana Hessego – „W kilka tygodni później wielka praca Złotoustego została ukończona i ustawiona. Powtórzyło się to, co kiedyś już przeżywał: dzieło jego przeszło w posiadanie innych, było oglądane, krytykowane, chwalone; sławiono Złotoustego i czczono, ale serce jego i pracownia stały pustką, a nie wiedział już, czy dzieło warte było tej ofiary. „\nZachęcona ostatnią książką autora postanowiłam powrócić do „Egzaminu…” Zastanawiam się, dlaczego pierwsze czytanie nie przebiegło pomyślnie? Książka, o której słyszałam kilka niepochlebnych opinii, że wulgarna, że stary cap opisał swoje fascynacje jak to zdradzał biedna żonę z niemal dzieckiem itp. została opatrzona etykietą kółka gospodyń wiejskich – niezdatne do czytania. A ja uważam, że trzeba przeczytać, pozazdrościć umiejętności wysławiania się i nie oczekiwać, że każdy musi żyć szarym życiem, być bytem powielonym by zasługiwał na oklaski. Jesteśmy szarym tłumem, żyjącym w swoim niemal przewidywalnym życiem o określonych poglądach.\nWulgarnie jest, ciekawie jest czasami, przerośnięte ego samozwańczego Mistrza obecne, wątpliwości jednostronne są, seks jest, podróże w tle są, tylko brakuje ex-miłości, ale to chyba plus. Takie życie – każdy ma swoje. A z opiniami o książkach – jest jak z d… każdy ma również swoją. Mi się podobało, nie muszę darzyć sympatią fikcyjnego Narcyza, kiedy mowa o Złotoustym.\nKiedy czytałam wywody autora, tzw. „mądrości życiowe” , albo „złote myśli” jak kto woli miałam ochotę dodać „służba, lustro dać, będziem się podziwiać”.\n„Dojeżdżają do Popielaw. Muszelka otwiera szeroko oczy. Mijają kapliczkę stojącą na rozstaju dróg, czworaki z czerwonej cegły, staw z wierzbą pokraczną, niskie murki betonowe. Skręcają w prawo. Pokazuje się dom rozłożysty z facjatą pośrodku, przygnieciony papą jak brzemieniem, wrośnięty w trawę i osty. Z przodu ganek niegdysiejszy, obok dwa wielkie dęby. Wielgachne. Teraz Muszelka kręci głową.\n– Zajebiste… I one będą nasze?- Nasze? To raczej drzewa są właścicielami…Wiesz, ile takich Muszelek już przeżyły?” „Bo ja jestem Macho, niech kobiety mi wybaczą”:)\nCzy poniższy tekst za 30 lat nadal będzie aktualny?\n„Żyłem. Dostałem wszystko. Nie po kolei, ale… wszystko. Przychodziło samo. Cierpiałem, nie cierpiałem.\nWreszcie – za późno – przyszłaś TY, moja Dziwka, moja miłość śmiertelna. W dniu spotkania w stołówce Najwyższej Szkoły Filmowej Świata zacząłem w tej samej chwili żyć i umierać, wspinać się i schodzić w dół.\nDziwka uśmiecha się. Ma jakieś sześćdziesiąt lat, czarne oczy, posiwiałe włosy, śniadą skórę. Jest krucha i piękna. Delikatna. Jako dziecko grała w jego filmach.\n„Proszę, niech pan na mnie poczeka… jakieś dziesięć lat, aż dorosnę. Niech pan nie odrzuca tych słów tylko dlatego, że wypowiada je mała dziewczynka… Mam dwanaście lat, ale wiem, co czuję. Kocham pana najbardziej na świecie”.\nTeraz pomaga mu umrzeć. Gdyby mogła, oddałaby mu oddech, tętno, ciśnienie krwi. Gdyby mogła, umarłaby zamiast niego. Tego nie trzeba się domyślać, bo czarne oczy wyświetlają taki film. Wszystko widać jak na ekranie.\nPrzeprowadza go na drugą stronę. Trzyma starca za dłoń, gra opuszkami palców po zeschniętym pergaminie. Żeby bał się jak najmniej. Ale on się boi przeraźliwie. Nie jest wystarczająco uprzejmy.\nŻyłem, robiłem filmy, byłem nauczycielem i mistrzem, byłem ojcem, draniem i dobrym człowiekiem.\nTeraz sram ze strachu i to jest moje ostatnie wypróżnienie.”\nPoprzedni Jan Jakub Kolski „Las, 4 rano” – Zabrakło elementu ludzkiego w perfumach Jadzi? -„– Nie możesz myśleć, że… to twoja wina. – Mogę, nie mogę. Dałem jej te j… kluczyki. Roztrzaskała się o wiadukt.”\nDalej Sylvia Plath „Upiorny Jaś i wyspa snów” – „Nigdy nie umieściłam w wierszu szczoteczki do zębów”


jest stosowany w rolkach gąsienic, hamulcach ciężarówek i maszynach rolniczych, rolnictwie, transpor\nNasz zespół asystentów sprzedaży zapewni obsługę tulei z brązu dla każdej z Twoich potrzeb.\nPo otrzymaniu zapytania skontaktujemy się z Tobą, a w ciągu 24 godzin zalecimy Ci kwalifikowany typ tulei przesuwnych.\nBimetaliczne bezołowiowe łożyska ślizgowe Rozmiary calowe i imperialne z rowkami. Łożyska cienkościenne Łożyska metalowe, bimetaliczne i stalowe, spiekane brązowe tuleje wykonane na zamówienie z Chin.Łożyska ślizgowe bimetalowe GGB do standardowych alternatyw. Producent łożysk bimetalicznych |Seria tulei cylindrycznych ze stali brązowej. Tuleje cylindryczne Podkładki oporowe, listwy lub specjalne projekty.Specjalistyczne bimetaliczne spiekane tuleje (tuleje z brązu z podkładem stalowym), łożyska ślizgowe o różnych konfiguracjach, zostały zebrane jako bezpłatny przewodnik serwisowy dla wsparcia technicznego.Strona internetowa bronzegleitelager.com zawierająca informacje na temat tulei bimetalicznych pomoże ci wybrać odpowiednią tuleję bimetaliczną i łożyska ślizgowe do twoich zastosowań wraz z pomocnymi wskazówkami projektowymi.\nŁożyska bimetaliczne są w stanie wytrzymać duże obciążenia i obciążenia udarowe.Nasze łożyska bimetaliczne mają właściwości antykorozyjne i są łatwe w montażu, dzięki czemu idealnie nadają się do wymiany awaryjnej.\nŁOŻYSKA Bimetaliczne Normalne cylindryczne tuleje, rowki, otwory olejowe, szczeliny itp. Stal owinięta bimetalicznie z brązową serią - metryczne łożyska ślizgowe.Kliknij tutaj, aby przejść do naszego internetowego katalogu tulei ze stali owiniętej bimetalicznieBIMETALNE ŁOŻYSKA I ŁOŻYSKA RĘCZNE WYKONANE W ...oraz specyfikator dzielonego łożyska tulejowego dla bimetalicznych tulei serii z produktami o rozmiarach calowych, w tym materiałami do pobrania.\nTuleja bimetaliczna będzie szczególnie korzystna dla przekładni i hamulców ciężarówek, a także w zastosowaniach rolniczych, mechanicznych i podnoszących.Charakteryzują się wysoką nośnością i bardzo dobrą odpornością na wytrzymałość zmęczeniową w wysokich temperaturach.\nŁożyska bimetaliczne są w stanie wytrzymać duże obciążenia i obciążenia udarowe.Nasze łożyska bimetaliczne mają właściwości antykorozyjne i są łatwe w montażu, dzięki czemu idealnie nadają się do wymiany awaryjnej. ViIPLUS jest dostępny z podkładem ze stali nierdzewnej, stali węglowej lub brązu.\nStalowy podkład zapewnia wyjątkowo wysoką nośność, doskonałe odprowadzanie ciepła.\nŁożyska bimetaliczne cienkościenne tuleje są dostępne z podkładem ze stali nierdzewnej, stali węglowej lub brązu.Tuleje bimetaliczne są w stanie wytrzymać duże obciążenia i obciążenia udarowe.Nasze łożyska bimetaliczne mają właściwości antykorozyjne i są łatwe w montażu, dzięki czemu idealnie nadają się do wymiany awaryjnej.\nJest to bimetaliczny materiał łożyskowy, w którym stop aluminium i stop miedzi stanowią dwu- lub trzywarstwową konstrukcję ze stalowym podkładem.Ta struktura, której wytrzymałość mechaniczna jest wysoka, może być stosowany w warunkach smarowania i pracy z dużą prędkością / dużym obciążeniem.\nZdolność obciążenia można poprawić przez otwory olejowe, rowki itp., W zależności od warunków smarowania.W niektórych przypadkach łożysko suche może być również stosowane w warunkach smarowania.\nViiplus oferuje szeroką gamę rozmiarów, form i materiałów w łożyskach monometalicznych i bimetalicznych.Łożyska bimetaliczne i metalowe zapewniają doskonałą odporność na korozję w przemysłowych zastosowaniach zewnętrznych oraz w środowisku wodnym, morskim i przybrzeżnym.\nŁożysko bimetaliczne jest jednym z systemów smarowania łożysk, produkt jest wysokiej jakości stal niskowęglowa z powrotem jako podłoże, stop brązu na powierzchni, poprzez spiekanie i gęstnienie w wysokiej temperaturze oraz walcowanie taśm bimetalicznych z miedzi i stali, odpowiednie dla średnich i dużych obciążeń udarowych pod tuleją i podkładką oporową i do wielu innych zastosowań.\nTuleje łożysk bimetalicznych składają się z dwóch metalowych pasków wykonanych z dwóch różnych materiałów;Pierwszy jest zwykle wykonany ze stali / brązu / stali nierdzewnej z niskim tarciem i doskonałą odpornością na zużycie.\nOilless Bimetal Bronze Steel Łożyska, dzielone łożysko tulei VSB-80 Standardowy rozmiar Kompozyt niestandardowy CuPb10Sn10 wysokiej jakości tuleja bimetalowa Bezolejowa tuleja metalowa JF800 Bimetal\nPodkład ze stali daje wyjątkowo wysoka nośność, doskonałe odprowadzanie ciepła.Spiekany proszek z brązu zapewnia dobrą odporność na zużycie i doskonałą nośność.Miedziowanie madobra odporność na korozję.\nTen materiał zaleca się stosować w warunkach średniej prędkości i średniego obciążenia ze smarowaniem olejowym lub smarowym.Jest szeroko stosowany do końców prętów silnika, tulei Kingpin, rolek podwozia, hydraulicznych uch cylindrów w maszynach budowlanych oraz łożysk przegubowych maszyn rolniczych.Ponieważ ten materiał zawiera ołów, nie można używać określonych części zgodnie z niektórymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.Szeroko stosowany w motoryzacji, powszechne przemysłowe układy kierownicze, wspomaganie kierownicy, tuleje pedałów, tuleje sworznia, czopy klapy tylnej, przenoszenie mechaniczne, sprzęt do podnoszenia, silniki hydrauliczne, maszyny rolnicze itp.\nDla dużej obciążalności i ruchu oscylacyjnego a także do pracy zgrubnej i obciążenia temperaturowego.Długotrwałe smarowanie ze względu na przechowywanie smaru.\njest małoobsługowym kompozytowym łożyskiem ślizgowym, ale konieczne jest wstępne smarowanie.Możliwe jest smarowanie olejem lub smarem stałym.Z powodu magazynowania stałego smaru luz smarowania jest zredukowany do minimum!\nWyślij do nas zapytanie onlineMożesz skorzystać z naszego „Formularza zapytania”, aby się z nami skontaktować.Jeden z naszych zespołów sprzedaży skontaktuje się z Tobą natychmiast.


Kościelisko Wynajem pokoi - nocleg w Zakopanem, baza noclegowa Podhala\nJesteś na stronie Kościelisko Wynajem pokoi, w najstarszym serwisie turystyczno-noclegowym działającym na Podhalu od 1999 roku. W naszej ofercie znajdziesz wyłącznie sprawdzone obiekty noclegowe. Wybierając nocleg pod Tatrami warto sugerować się ceną, dogodną lokalizacją, atrakcjami oferowanymi przez kwaterodawców, w zimie bliskością wyciągów narciarskich oraz w lecie dostępem do szlaków turystycznych. Sprawdź wyniki wyszukiwania w Kościelisko Wynajem pokoi\nSerdecznie zapraszamy do zapoznania się z ofertą domu „Na Wierchu” położonego na górce nad dolną stacją Butorowy Wierch Zakopane - Kościelisko. Oferujemy pokoje 2,3,4...\nNasz nowy, stylowy, komfortowo wyposażony dom położony jest na zboczu Butorowego Wierchu z widokiem na całą panoramę Tatr, z dala od zgiełku miejskiego - gwarantujemy idealne warunki do wypoczynku przez cały...\nPokoje Gościnne Maria Krzeptowska\nCeny od 50.00 do 70.00\nKościelisko ANIKA drewniany dom w stylu regionalnym z widokiem na Giewont. Położony 3km. od centrum Zakopanego. W pobliżu znajdują się wyciągi orczykowe oraz krzesełkowe na Butorowy wierch i Polanę Szymoszkową....\nPokoje Gościnne Helena i Stanisław Stopka\nW domu mieszkalnym gospodarzy można wynająć pokoje dwu-, trzy- i czteroosobowy, wszystkie z telewizorami; dwie łazienki dla gości są usytuowane na korytarzu; do dyspozycji jest wyposażona kuchnia i oddzielna lodówka umieszczona w...\nWynajem pokoi "U Małgosi"\nCeny od 20.00 do 50.00\nCeny od 30.00 do 65.00\nSedecznie witam i Zapraszam Państwa do naszego Różowego Domku. Jeżeli szukasz spokojnego miejsca na spędzenie ferii,wakacji bądz weekendu z dala od ruchliwych ulic a co najgorsze zanieczyszczonego powietrza to alternatywa w sam raz...\n”Przyjedź jako gość, wyjedź jako...\nOferta skierowana do osób indywidualnych. Dom położony przy drodze Kościelisko Wojdyłówka, łatwy dojazd z możliwoscią parkowania w obrębie domu. Wewnątrz ciepła rodzinna atmosfera. Z okien domu rozciąga się malowniczy widok...\nWynajem Pokoi U Błachuta\nCeny od 25.00 do 45.00\nWynajem pokoi Stopka Stanisława\nCeny od 20.00 do 25.00\nOferta skierowana do klientów indywidualnych i wiekszych grup zorganizowanych. Dwa duże domy połaczone, ogród i duzy plac z mozliwością...\nWilla "Krzesanica" to całkowicie drewniany budynek w stylu góralskim położony na malowniczej polanie zachodniej części Kościeliska z urzekającym widokiem na...


Będzie praca przy obsłudze S17 - Dziennik Wschodni\nBędzie praca przy obsłudze S17\nAutor: Paweł Puzio współpraca: Marek Wieczerzek\nBudowa stacji paliw koncernu BP oraz restauracji McDonald\_'s przy S17 (Jacek Świerczyński)\n125 osób znajdzie pracę przy obsłudze kierowców, którzy będą jeździć ekspresówką S17. Będą pracować m.in. na stacji BP i McDonald's w Markuszowie. Niestety wciąż jest problem z wydzierżawieniem dwóch Miejsc Obsługi Podróżnych.\nDobiega do końca budowa stacji paliw koncernu BP oraz restauracji McDonald's w Miejscach Obsługi Podróżnych (MOP) w Markuszowie, przy drodze ekspresowej S17.\n– Teraz czekamy na odbiory techniczne i budowlane. Chcielibyśmy ruszyć jeszcze przed końcem roku – mówi Magdalena Kandefer-Kańtoch, rzecznik prasowy BP Polska. – Na dwóch naszych stacjach w Markuszowie zatrudnimy w sumie 45 osób. Właśnie przechodzą szkolenia – dodaje rzecznik.\nBP prowadziło rekrutację za pośrednictwem swojej strony internetowej. Inną strategię wybrał McDonald's. Restauracja szukała chętnych do pracy w Markuszowie, m.in. za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy w Puławach. – McDonald's zatrudni w sumie 80 osób – mówi Henryk Soboń, zastępca dyrektora PUP w Puławach.\n– Otwarcie obu naszych lokali w Markuszowie nastąpi przed świętami. Z budową na pewno zdążymy, ale pozostaje jeszcze kwestia formalnych odbiorów, pozwoleń na użytkowanie. Dlatego nie możemy dziś podać precyzyjnej daty – mówi Dominik Szulowski z biura prasowego McDonald's Polska.\nW obu lokalach zatrudnienie znajdzie około 80 osób. – Wstępna rekrutacja została już przeprowadzona. Przyjęte osoby są właśnie szkolone, ale być może po otwarciu pojawi się jeszcze możliwość zatrudnienia dodatkowych osób. Zainteresowani powinni wówczas aplikować bezpośrednio w restauracjach – dodaje Szulowski.\nProblem z MOP-ami\nNiestety na dwóch kolejnych MOP przy S17, w Wierzchowiskach i Janówku, na razie nie ma szans na dzierżawcę i pracę. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w Lublinie już dwukrotnie, bezskutecznie, ogłaszała przetarg na te miejsca.\nTakże GDDKiA buduje przy S17. Powstają obwody utrzymania ruchu. – Będą to w sumie trzy obiekty, jeden w Kurowie oraz dwa w Dysie koło Lublina. Na terenie obwodów powstają budynki z pomieszczeniami dla pracowników obwodu, a w Dysie także na potrzeby Regionalnego Centrum Zarządzania Ruchem – mówi Krzysztof Nalewajko, rzecznik prasowy lubelskiego oddziału GDDKiA.\nW Dysie będzie się centrum dowodzenia S17. – To z tego miejsca będzie prowadzony monitoring ruchu nie tylko na obecnie budowanej drodze ekspresowej, ale i na kolejnych odcinkach w naszym regionie – dodaje K. Nalewajko.\nOprócz tego powstają wiaty do składowania soli drogowej, garaże, magazyny, zaplecze techniczne, parkingi. Łączny koszt budowy wyniesie ok. 43 mln zł. – Nie możemy w tej chwili odpowiedzieć czy zostaną zatrudnieni nowi pracownicy – dodaje K. Nalewajko. Przypomnijmy jednak, że przez najbliższe 6 lat za odśnieża nie całego, 70-kilometrowego odcinka S17, będą odpowiedzialne dwie firmy zewnętrzne, które zapewne także będą poszukiwać pracowników.\nWspółpraca: Marek Wieczerzak\nbecks / 5 grudnia 2013 r. o 18:44\nBrawo!!! tu 125 miejsc pracy w donaldzie, bp, miotełka na MOPie, po nowym roku ze 200 zapewni felicity na kasie w marketach, wykładanie towaru na pułkach.Eh rozwija się ta nasza lubelszczyzna, mamy miasto uniwersyteckie takze absolwenci niepowinni mieć problemów ze znalezieniem pracy.\nsilver / 5 grudnia 2013 r. o 13:11\nŻeby smażyć frytki na 3 zmiany w MCDonalds za 1300 zł na umowie śmieciowej, to pewnie trzeba skończyć co najmniej 2 fakultety i biegle znać 2 języki. Wspaniała i niezwykle intratna oferta dla młodych ,marzących o założeniu rodziny.\noo / 5 grudnia 2013 r. o 13:10\nTaki Mac przy drodze dobra sprawa, żeby później się zesrać po tym jedzeniu w samochodzie. ha ha ha... Ale ułomni myślowo pewnie są zachwyceni...


Pod koniec maja, kiedy zboże zacznie dojrzewać, będziemy obchodzić Zielone Świątki.Pamiętam, gdy jako dziecko ten czas spędzałam u rodziny, w malutkiej wiosce na Mazurach. Dziadek wysyłał nas – całą gromadę dzieciaków –pod las, żebyśmy nacięli cienkich gałązek olchy, leszczyny, lipy, brzóz. – To moc przyrody – mówił o naręczach witek, które znosiliśmy przed dom. A potem wspólnie szliśmy umaić nimi pole. Olchę układaliśmy w zag\nCi, którzy dzięki nam odkryli w sobie artystów i ozdobili dom cytrynowymi freskami, zdążyli się już zahartować w boju i wszystko o przygotowaniu frontu robót wiedzą. Nowicjuszom przyda się jednak garść dobrych rad. Przede wszystkim dokładnie musicie ustalić, w jaki sposób chcecie rozmieścić na ścianie poszczególne elementy wzoru, by odległości między krzewinkami były proporcjonalne. Dla pewności delikatnie zaznaczcie linie pros\nChoć w połowie lutego mogą jeszcze trzymać srogie mrozy, ptaki już ochoczo zaczynają myśleć o wiośnie i miłosnych podbojach. Może niekoniecznie u nas, ale na pewno w krajach, w których narodził się zwyczaj dnia zakochanych, czyli świętego Walentego.Wzór, który proponujemy tym razem, przygotowaliśmy w dwóch odsłonach: złotej i kolorowej. Pierwsza będzie jak znalazł na romantyczną kolację we dwoje. Malowankami\nSą zmorą rolników, ale nie wyobrażamy sobie bez nich lata.Nie ma to jak łany zbóż i kwitnące pośród nich malownicze maki i chabry. Szkoda, że te kwiaty tak pięknie wyglądają tylko w naturze. Zerwane i wstawione do wazonu raz-dwa więdną. Nie ma sposobu, aby żywe zachować na dłużej. Doskonale wiedzieli o tym mistrzowie secesji i rośliny te uczynili bohaterami swoich prac. Pamiętacie skąpany w słońcu obraz „Dziewczyna z&nb\n„Halo! halo! Tutaj ptasie radio w brzozowym gaju, Nadajemy audycję z ptasiego kraju. Proszę, niech każdy nastawi aparat, Bo sfrunęły się ptaszki dla odbycia narad...”.My na ptasi raj wybraliśmy uroczy kobiecy gabinet o kremowym kolorze ścian i białych, drewnianych, lekko przecieranych meblach. Ornament doskonale pasuje do poduszki z frędzlami, patchworkowej narzuty i stołka z suto marszczoną falbaną. Kto wie, może równie\nFarba czy tapeta? Co wybrać na ścianę? Ściana może wzbudzać zachwyt, podziw, zdumienie. Nie bójmy się wzorów i kolorów farb oraz tapet!\nWiosenne fiołki będą wspaniałą dekoracją sypialni. Przy niewielkim nakładzie pracy i odrobinie fantazji możemy nadać jej nowy, indywidualny wygląd.Dla ułatwienia, jak zawsze, dołączamy szablon. Można po prostu namalować ornament wałeczkiem, ale jeśli chcemy pokusić się o bardziej malarski rysunek, dodajmy szczegóły pędzelkiem. Same zdecydujecie, która wersja będzie lepiej pasowała do Waszego pokoju. Zanim przystąpimy do pracy, dobierzmy kolory.


Physalis - Egzotyczne owoce, o które warto wzbogacić dietę dziecka | parenting.pl\nW Polsce roślina ta występuje częściej pod nazwą miechunka. Niektórzy nazywają ją także śliwką bądź wiśnią peruwiańską. Wyglądem nieco przypomina pomidora, a jej smak niektórzy określają jako połączenie truskawki i agrestu. Jagoda miechunki zawiera witaminy z grupy B oraz witaminę C. Roślina wykazuje właściwości przeciwzapalne i przeciwutleniające. Doskonale smakuje jako dodatek do deserów i sałatek owocowych.


Zmiana modelu sprzedaży może pomóc polskiej żywności podbić brytyjski rynek. Na razie niewiele produktów trafia do szerokiej dystrybucji\nEKSPORT Zmiana modelu sprzedaży może pomóc polskiej żywności podbić brytyjski rynek. Na razie...\nWielka Brytania to drugi co do ważności partner w eksporcie dla Polski. Choć polska żywność ma w tej wymianie znaczący udział, to produkty trafiają przede wszystkim do polskich sklepów lub na półki z żywnością etniczną. Model eksportu 2 WAY, czyli strategicznej współpracy między producentami z Polski i z Wielkiej Brytanii, może tę sytuację zmienić – przekonują przedstawiciele Bytyjsko-Polskiej Izby Handlowej. W efekcie obie strony mogą znacząco zwiększyć sprzedaż.\n– Polskie produkty znajdują się w Wielkiej Brytanii w polskich sklepach, na „polskich”, regionalnych półkach w sieciach, a niewiele trafia do szerszej dystrybucji. W większości przypadków to produkty, których nazwę trudno wymówić Brytyjczykom, co więcej, żeby mogły trafić do szerszej dystrybucji, muszą wejść na rynek pod marką własną sieci handlowej czy producenta – podkreśla w rozmowie z agencją informacyjną Newseria Biznes Marek Schejbal z Brytyjsko-Polskiej Izby Handlowej.\nWielka Brytania to dla Polski drugi co do ważności partner w eksporcie. Jak wynika z informacji podawanych przez KUKE, w 2016 roku wartość sprzedanych tam towarów przekroczyła 12 mld euro, co stanowiło 6,6 proc. całego eksportu. Z kolei import do Polski wart był w ubiegłym roku 4,7 mld euro, co dało Wielkiej Brytanii pozycję 10. największego dostawcy.\nPonad 15 proc. polskiego eksportu stanowi żywność. Według nieoficjalnych informacji w Wielkiej Brytanii jest ok. 800 polskich sklepów i to one przede wszystkim odpowiadają za sprowadzanie polskich produktów. W szerszej świadomości konsumentów z Wysp polska żywność wciąż jednak nie istnieje. Jak przekonuje Schejbal, rozwiązaniem może się okazać model 2 WAY.\n– Ta koncepcja polega na tym, że współpracujemy z wieloma brytyjskimi producentami w każdej kategorii, którzy chcą wejść na polski rynek. Produkty brytyjskie są wysokiej jakości, o wysokiej innowacyjności, ale również cenie. Szukamy wśród producentów partnerów w Polsce, otwartych, aby przyjąć brytyjski produkt, który uzupełnia ich asortyment, do szerszej dystrybucji w Polsce. Tym samym wprowadzamy polski produkt do dystrybucji przez brytyjskiego producenta do kanałów masowej sprzedaży pod marką własną brytyjskiego producenta czy brytyjskiej sieci – tłumaczy Marek Schejbal.\nCzytaj również: Jaka przyczyna korekty?\nFirmy podpisują standardowe umowy jako dystrybutorzy. Brytyjsko-Polska Izba Handlowa nadzoruje współpracę i wspiera sprzedaż, reprezentując każdą z firm w umowie dystrybucyjnej jako agent. Jak podkreśla Schejbal, na takiej współpracy zyskują obie strony.\n– To tradycyjne business-to-business. Producent w Anglii kupuje produkty od polskiego producenta, które uzupełniają jego ofertę, a tym samym ten sam producent w Polsce kupuje produkty brytyjskiego producenta i wprowadza do swoich kanałów sprzedaży – przekonuje ekspert Brytyjsko-Polskiej Izby Handlowej.\nTo szansa przede wszystkim dla polskich producentów. Według prognoz The Institute of Grocery Distribution w 2020 roku wartość sektora spożywczego w Wielkiej Brytanii przekroczy 200 mld funtów przy 177,5 mld funtów w 2015 roku. Dla porównania polski sektor spożywczy w 2015 roku był wart ok. 47,7 mld funtów. Jak podaje Brytyjsko-Polska Izba Handlowa, roczne wydatki na produkty spożywcze przeciętnego Brytyjczyka przekraczają 3 tys. funtów.\nPoprzedni artykułPolska firma wdroży innowacyjny system informacji pasażerskiej w stolicy Kazachstanu. Będzie zarządzał 900 autobusami i multimedialnymi reklamami\nNastępny artykułUSD/CHF zbliża się do wsparcia\nTylko co dziesiąty pracownik ukraiński chce zostać w Polsce na...


#dookolakuli: dzień 30 - Edynburg\nOpublikowane w 10 lipca 2017 11 lipca 2017 przez n\nNa obiad zjedliśmy Haggis, jednak kelnerka nie potrafiła powiedzieć z czego danie się składa. Wdaje mi się, że to po prostu kaszanka. Nikt nie chce obrzydzić smakoszom doznań, więc o składzie lepiej nie mówić. Tak jak z parówkami.\nKelnerka była Polką. W Wielkiej Brytanii przebywa blisko milion moich rodaków. Zawsze mnie zastanawia jak się żyje na emigracji, między innymi dlatego, że sam o niej myślę. Być może będę nawet do niej zmuszony. Zapytałem, więc naszą kelnerkę nie tylko o skład Haggis, ale o to jak jej tutaj jest. Usłyszałem, to co słyszę prawie zawsze – nie narzekam (towarzyszy temu uśmiech). Podpytuję jednak dokładniej. Jak dług tu Pani jest? – Trzy lata. Jakie są Pani ulubione miejsca… Jak się Pani podoba na zamku? Wtedy otrzymuję zaskakującą odpowiedź – Nie byłam jeszcze na zamku, bilet jest za drogi, jak na to co można tam zobaczyć. Nie była na zamku, ale twierdzi, że bilet wstępu jest za drogi?! Bilet kosztował około 17 funtów szterlingów. Smutna była to odpowiedź.\nMoja teza od wielu lat pozostaje niezmienna – emigracja osób, które nie są wykształcone, pracują w wyuczonym zawodzie lub kontynuują edukacji w obcym kraju to smutna rzeczywistość, nie tylko z powodu wyobcowania i tęsknoty za ojczyzną, ale też (może przede wszystkim) na klepanie biedy nie mniejszej niż w Polsce. Co więcej poczucie wyobcowania pogłębia się, kiedy nie można powiedzieć prawdy i zamiast „nie narzekam”, powiedzieć „marzę o powrocie, nie udało mi się tu”.\nCentrum Edynburga wydało mi się bardzo przyjazne, nie ma tam huku wielkiego miasta, a człowieka otaczają przepiękne, stare domy i gmachy.\nOczywiście zamek (nie jestem miłośnikiem zwiedzania zamków) nie okazał się taki nudny. Spotkaliśmy dzieci ze szkoły podstawowej. Bawiły się w grę, która polegała na zbieraniu jak największej liczby odpowiedzi na pytanie od przechodniów. Na mnie trafiło na pytanie: najbardziej znana książka na B. Odpowiedziałem błyskotliwie: Biblia. Patrzyli na mnie jak na wariata…\nWieczorem wsiedliśmy w autobus do Glasgow, gdzie czekała nas noc na lotnisku. Nie było tak źle jak myślałem. Trochę się zdrzemnęliśmy. Poznaliśmy też Niemkę. Rozmawialiśmy między innymi o Polakach w jej kraju. Zachowała pełny rynsztunek dyplomaty!\nKategorie2016, Podróże Tagiedynburg, europa, rtw, szkocja\nPoprzedni wpisPoprzedni #dookolakuli: dzień 29. – Z Los Angeles do Edynburga przez Oslo\nNastępny wpisNastępny #dookolakuli: dzień 31. – Powrót


Więcej kobiet w polityce. Konferencja Komitetu Regionów - Polskie Regiony\nPrzez pandemię młodzież nie ma pracy\n8 marca 2021 r. odbędzie się jednodniowa internetowa konferencja Komitetu Regionów poświęcona kwestii udziału kobiet w polityce lokalnej, regionalnej i europejskiej.\nProgram wydarzenia dostępny jest tutaj: 4467 GEI programme (europa.eu)\nRejestracja trwa do 3 marca EUSurvey – Survey (europa.eu)\nWydarzenie jest częścią inicjatywy zainicjowanej w 2020 r. przez Europejski Komitet Regionów, której celem jest promowanie równowagi płci w polityce i podejmowaniu decyzji na szczeblu lokalnym i regionalnym, podnoszenie świadomości i promowanie wymiany najlepszych praktyk.\nEuropejski Komitet Regionów, jako zgromadzenie polityczne polityków lokalnych i regionalnych w UE, podjął działania w dziedzinie równości płci, przyjmując „Strategię na rzecz równowagi płci w udziale członków w KR” oraz opinię KR-u „Unia równości: strategia na rzecz równości płci na lata 2020-2025″.\nW opinii KR-u wzywa się do uznania władz lokalnych i regionalnych za kluczowych partnerów w opracowywaniu, wdrażaniu i monitorowaniu strategii UE na rzecz równouprawnienia płci, w której jako jeden z pięciu obszarów priorytetowych wymieniono uprawnienia i podejmowanie decyzji w polityce.


RIVA SM G SHORT - Strzelko.pl\nStrona główna»Wkłady z płaszczem wodnym»\nRIVA SM G SHORT\nSeria wkładów wodnych RIVA jest przystosowana do intensywnego palenia. Zastosowana w nich technologia płaszcza wodnego, wykorzystuje ciepło, które daje nam kominek, podgrzewając wodę i przekierowując je na użytek centralnego ogrzewania. Konstrukcja wkładu oparta na zespole wodnym jedynie w górnej części wkładu gwarantujący doskonały komfort palenia.\nilość RIVA SM G SHORT\nKategorie: WSZYSTKIE WKŁADY KOMINKOWE, Wkłady z płaszczem wodnym\nSeria wkładów wodnych RIVA jest przystosowana do intensywnego palenia. Zastosowana w nich technologia płaszcza wodnego, wykorzystuje ciepło, które daje nam kominek, podgrzewając wodę i przekierowując je na użytek centralnego ogrzewania. Z racji sezonowości okresu wykorzystywania kominka, wkłady wodne z serii Riva współpracują z innym źródłami ciepła, jak: kotły, piece, bojlery, systemy solarne, pompy ciepła, itp . Dlatego też serie Riva z płaszczem wodnym tworzą wkłady ekonomiczne i ekologiczne o wysokiej sprawności. Konstrukcja wkładu oparta na zespole wodnym jedynie w górnej części wkładu gwarantujący doskonały komfort palenia.\n– UŁATWIENIE TRANSPORTOWE – Demontaż górnej części kominka ułatwia transport.\n– WĘŻOWNICA – Wbudowana chłodnica płaszcza wodnego.\n– SZEROKI KOŁNIERZ DRZWI – Kołnierz szer 67 mm daje możliwość zabudowy kominka.\n– PROFIL DRZWI – Konstrukcja drzwi ze specjalnego mocnego profilu stalowego.\n– RAMKA MONTAŻOWA – Opcja wykończenia obudowy, dostępne trzy profile\n– DEDYKOWANA IZOLACJA – Autorskie rozwiązanie poprawiające komfort palenia.\n– CENTRALNE DOPROWADZENIE POWIETRZA Z ZEWNĄTRZ ORAZ JEGO REGULACJA – Urządzenia zostały wyposażone w suwak do precyzyjnej regulacji powietrza uczestniczącego w spalaniu. Wkłady kominkowe posiadają również w standardzie króciec przyłączeniowy do przepustnic regulowanych automatycznie, który może tez służyć do podłączenia powietrza z zewnątrz.\n– STOPKI DO REGULACJI WYSOKOŚCI – Możliwość regulacji wysokości do 100 mm.\n– DEFLEKTOR – Dedykowany system dwóch deflektorów wydłużających drogę spalin.\n– KRÓCIEC DOLOTOWY – Specjalna konstrukcja pozwalająca na podpięcie rury doprowadzającej powietrze do paleniska o średnicy 125 mm. Daje możliwość zmiany podpięcia kierunku na boczne.\n– FARBA – Dwukomponentowa powłoka ochronna.\n– ZESPÓŁ PŁASZCZA WODNEGO – Konstrukcja płaszcza wodnego jedynie w górnej części.\n– MULTIFLOW – Autorskie rozwiązanie doprowadzające powietrze do spalania, zapewniające doskonałą sterowalność nad ogniem.\n– SYSTEM CZYSTEJ SZYBY – Aktywny system czyszczenia szyby jest to unikalny sposób doprowadzenia powietrza do kominka, który pozwala utrzymać czystą szybę.\n– BLACK LINE – Najwyższej klasy ceramika szklana z czarną obwolutą.\n– KLAMKA COOL&TOUCH – Doskonałej jakości materiały ze stali szlachetnej oraz specjalna preferowana konstrukcja klamki powodująca naturalne schładzanie się klamki.\n– SZKŁO KOMINKOWE – Wysokiej jakości spiek ceramiczny w nowoczesnej formie z efektownym sitodrukiem oraz logiem firmy. Jego odporność sięga 800 ℃.\n– CERAMITON – Rodzaj ceramiki efektywnie wpływa na proces spalania i akumuluje ciepło.\n– POPIELNIK – Zbiornik pod komorą paleniskową, do którego opada i gromadzi się popiół.\n– RUSZT – Stalowy, wyjmowany element.\nAMELIA PW 24 prawy BS DECO\nRIVA ME SHORT\nLUCY PW 16 (podwójna szyba)