Forum AstroCD • Zobacz wątek - Maj 2010\nTeraz jest czwartek, 28 maja 2020, 20:15\nTytuł: Re: Maj 2010\nNapisane: czwartek, 13 maja 2010, 20:53\nWykazano istnienie 57 gatunków Obcych\nZdrowy rozsądek podpowiada nam, że nie jesteśmy sami we wszechświecie. Głośno nie boją się o tym mówić autorytety ze świata nauki i kultury. Podczas spotkania studentów Politechniki Gdańskiej ze Stephenem K. Robinsonem, które niedawno relacjonowaliśmy, naukowiec, który brał udział w czterech misjach kosmicznych powiedział, że "kosmos jest zbyt wielki na to, żeby wypełniała go tylko pustka". Ten sam zdrowy rozsądek każe wielu nam negować kolejne sygnały, które mogłyby świadczyć o tym, że jesteśmy regularnie nawiedzami przez przedstawicieli obcych cywilizacji. Właśnie - gdyby wierzyć w prawdziwość kolejnych doniesień, to okazałoby się, że dotąd odwiedzili nas reprezentanci 57 różnych pozaziemskich gatunków. Ba. Niektórzy z nich wciąż są wśród nas.\nW ramach projektu "The Disclosure" - organizacji, której szefostwo twierdzi, że amerykański rząd ukrywa informacje na temat Niezidentyfikowanych Obiektów Latających, udało się "udokumentować" istnienie 57 gatunków obcych. 22 z nich to podgatunki tzw. "szarych" - kosmitów, którzy zgodnie z relacjami świadków najczęściej odpowiadają za uprowadzenia ludzi. Nie wszyscy o tym wiedzą, ale większość z nich ma nawet swoje nazwy. Wśród przedstawicieli obcych cywilizacji, którzy rzekomo prowadzą cały czas swoje operacje na Ziemi znajdują się m.in.: Agartianie, Atlantowie, Marsjanie, Serpentowie, Solarianie czy Syntetyczni (występują różne tłumaczenia tych nazw).\nOczywiście w rewelacje organizacji "The Disclosure", na czele której stoi Steven M. Greer - amerykański lekarz, najtrudniej będzie uwierzyć osobom, które w ogóle sceptycznie zapatrują się na kwestie istnienia pozaziemskich cywilizacji. Zwłaszcza, że do każdej z ras, których istnienie postuluje organizacja "The Disclosure" można przyporządkować szereg dokumentów, w których znajduje się ich charakterystyka. Wiele z tych opisów może\nNp. Agartianie to ludzie rasy nordyckiej, którzy odkryli jamę ukrytą pod powierzchnią pustyni Gobi na kilka tysięcy lat przed Chrystusem; a Solarianie to mieszkańcy Układu Słonecznego, którzy odpowiadają za budowę podziemnych baz na niektórych planetach wokół Słońca.\nSerwis unexplaiable.net przypomina, że wiele z tych informacji i dokumentów opartych jest na relacjach ustnych. Trudno jest zatem wyrokować na temat ich wiarygodności.\nhttp://niewiarygodne.pl/kat,1017181,tit ... caid=5a28c\nNapisane: piątek, 14 maja 2010, 08:16\nAstronauci z NASA w Krasiczynie i Przemyślu opowiedzą o swojej pracy\nCzłonkowie promu kosmicznego ST-130 Endeavour, którzy w lutym zebrali w kosmos płytę z muzyką Chopina, opowiedzą dzieci i młodzieży o swojej ciekawej pracy. Zachęcą również do nauki matematyki i fizyki.\nDowódcą wyprawy na STS-130 Endeavour był płk pilot George David Zamka. To astronauta o polskich korzeniach. Jest zafascynowany naszym krajem, dlatego zapragnął go pokazać pozostałym członkom załogi. Razem z nim przyjadą Katheryn Hire i Nicholas Patrick. Wszyscy są astronautami NASA, czyli amerykańskiej Narodowej Agencji Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej.\n- W Krasiczynie astronauci spotkają się z trzystuosobową grupą dzieci i młodzieży. Opowiedzą im o swojej pracy, będą też zachęcać do nauki przedmiotów ścisłych – mówi Adam Ustynowicz z UN Space Week, który współorganizuje wizytę.\nWizytę przygotowują Ambasada USA w Polsce i Polska – Amerykańska Fundacja Wolności. Również Agencja Rozwoju Przemysłu oraz Politechniki Rzeszowska i Warszawska.\nDo wizyty dojdzie 16 maja. Delegacja odwiedzi również Przemyśl oraz teren przedwojennego lotniska w podprzemyskim Hurku. To ostatnie miejsce to efekt fascynacji pułkownika Zamka historią 7. Eskadry im. T. Kościuszki, walczącej w latach I wojny światowej i tuż po niej na kresach. W skład eskadry wchodzili polscy piloci z USA. Hureckie lotnisko było jednym z tych, które wykorzystywali do startów.\n- Powstanie kamień lub tablica upamiętniające eskadrę i tamte wydarzenia - mówi Ustynowicz.\nhttp://www.nowiny24.pl/apps/pbcs.dll/ar ... /205107993\nNapisane: piątek, 14 maja 2010, 08:18\nOko w oko z załogą „Endeavoura”!\n17 maja na dziedzińcu zamku w Krasiczynie o g. 9.30 rozpocznie się otwarte spotkanie z członkami amerykańskiego promu kosmicznego „Endeavour”. Tego samego, który w lutym br. gościł w kosmosie na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej w ramach misji STS-130. Polecieli tam po to, by zrealizować zadania typowo naukowe, ale też zostawić… kopię rękopisu Preludium A-dur op. 28 nr 7 i płytę z koncertem muzyki Fryderyka Chopina.\nWizytę amerykańskich astronautów NASA, czyli Narodowej Agencji Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej, na naszym terenie organizują Ambasada USA w Polsce oraz Polsko-Amerykańska Fundacja Wolności. Współorganizatorami są Agencja Rozwoju Przemysłu oraz Politechniki Rzeszowska i Warszawska. Dowódcą wyprawy „Endeavoura” był płk pilot George David Zamka – amerykański astronauta o polskich korzeniach, które – jak sam opowiadał – sięgają regionu dzisiejszego Pomorza. Mieszkał tu jego pradziadek August Zamka, który był stolarzem. W 1885 r. wyjechał wraz z rodziną do Milwaukee i otworzył tam sklep meblowy. G.D. Zamka wylatał ponad 4 tys. godzin w ponad 30 różnych samolotach. W czerwcu 1998 r. trafił do NASA. W 2007 r. odbył swój pierwszy lot kosmiczny. Był członkiem załogi misji STS-120, wspólnie z innym polskiego pochodzenia astronautą Scottem E. Parazynskim. Wtedy astronauci promowali w kosmosie historię Polski, umieszczając na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej emblemat 7. Eskadry Myśliwskiej im. Tadeusza Kościuszki. George D. Zamka jest zafascynowany Polską, o czym mówi głośno. Ponoć jego marzeniem było odwiedzić kraj pradziadka. Teraz marzenie się ziści. Do Polski nie przyjedzie sam – towarzyszyć mu będzie dwoje innych członków załogi – Katheryn Hire i Nicholas Patrick.\nNa dziedzińcu krasiczyńskiego zamku amerykańscy astronauci spotkają się z ok. 300-osobową grupą dzieci i młodzieży. Opowiedzą im o swojej pracy, czyli o… wizytach w kosmosie. Delegacja odwiedzi również Przemyśl oraz teren przedwojennego lotniska w podprzemyskim Hurku. Po co? To efekt fascynacji płk. G.D. Zamka historią 7. Eskadry im. T. Kościuszki, walczącej w latach I wojny światowej i tuż po niej na kresach wschodnich. W skład eskadry wchodzili polscy piloci z USA. Hureckie lotnisko było jednym z tych, które wykorzystywali do startów. Na terenie lotniska ma zostać odsłonięta tablica upamiętniająca tamte wydarzenia.\nWszystkich zainteresowanych serdecznie zapraszamy do Krasiczyna!\nhttp://www.zycie.pl/informacje.php?regi ... 248&page=2\nNapisane: piątek, 14 maja 2010, 08:19\nAstronauta NASA i załoga promu kosmicznego odwiedzą Rzeszów\nTerry Virts, astronauta grupy NASA, pułkownik USA Force i członkowie załogi amerykańskiego promu kosmicznego "Endeavour STS-130" będą gośćmi Politechniki Rzeszowskiej.\nGoście przyjadą do Rzeszowa i Bezmiechowej na zaproszenie Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności i Ambasady w Warszawie. Spotkanie wspólnie z Politechniką Rzeszowską organizuje Fundacja Pomocy Dzieciom i Młodzieży "BARKA".\nTerry Viris, pilot misji STS-130 będzie miał w środę, o godz. 10.30 wykład otwarty w budynku P PRz (sala P 23, ul. Poznańska 2).\n- Będzie to prezentacja ilustrowana zdjęciami z przestworzy. Terry Virts podzieli się doświadczeniami z lotów w kosmos, opowie o swoich wyprawach – mówi Anna Worosz, rzecznik PRz.\nZ kolei płk. pil. George D. Zamka – dowódca, kpt. pil. Kathryn P. Hire i dr Nicholas J. M. Patrick - astronauci promu kosmicznego STS-130 Endeavour: wezmą udział w spotkaniu (17 - 18 maja) ze studentami i kadrą w Akademickim Ośrodku Szybowcowym PRz w Bezmiechowej.\nhttp://www.nowiny24.pl/apps/pbcs.dll/ar ... /306100068\nNapisane: piątek, 14 maja 2010, 09:25\nSir Roger Penrose z wizytą w Polsce\nW nadchodzącym tygodniu Polskę odwiedzi wybitny angielski matematyk, fizyk i filozof - sir Roger Penrose. Naukowiec będzie gościem honorowym konferencji "Droga do rzeczywistości" (ang. "Road to reality"), która w dwóch odsłonach odbędzie się w Krakowie i Warszawie. Podczas wizyty prof. Penrose'a odbędą się również dwa wykłady otwarte.\nSir Roger Penrose urodził się w 1931 roku w mieście Colchester, w angielskim hrabstwie Essex. Jest profesorem matematyki na Uniwersytecie w Oxfordzie, zajmuje się między innymi grawitacją kwantową.\nWspółpracował ze Stephenem Hawkingiem, z którym udowodnił twierdzenie o osobliwościach w ogólnej teorii względności. Wraz z Hawkingiem jest również laureatem Nagrody Wolfa przyznawanej za wybitne osiągnięcia na rzecz ludzkości i kształtowania przyjaznych stosunków między ludźmi - bez względu na narodowość, rasę, kolor skóry, wyznanie czy poglądy polityczne.\nProf. Penrose jest także autorem wielu prac naukowych oraz książek popularnonaukowych. Część z nich, w tym "Nowy umysł cesarza: o komputerach, umyśle i prawach fizyki" czy "Cienie umysłu. Poszukiwanie naukowej teorii świadomości" ukazały się w naszym kraju w przykładzie jednego z najlepszych polskich tłumaczy, zmarłego tragicznie w 2008 roku Piotra Amsterdamskiego.\nOd 1994 roku sir Penrose jest członkiem zagranicznym Polskiej Akademii Nauk.\nSpotkanie "Droga do rzeczywistości" jest organizowane przez Polską Akademię Umiejętności, Centrum Studiów Zawansowanych Politechniki Warszawskiej, Uniwersytet Jagielloński, Centrum Kopernika Badań Interdyscyplinarnych i Międzynarodowe Centrum Matematyczne im. Stefana Banacha działające przy Instytucie Matematycznym Polskiej Akademii Nauk.\nWarszawska część konferencji, poświęcona osiągnięciom wybitnego naukowca w matematyce i fizyce, odbędzie się w tej ostatniej instytucji 17 i 18 maja. Część dotycząca prac z filozofii i fizyki rozpocznie się dwa dni później w krakowskim Centrum Kopernika.\nW składzie komitetów - naukowego i organizującego - konferencji oraz na liście uczestników spotkania znajduje się wielu czołowych polskich naukowców, między innymi ks. prof. Michał Heller, prof. Janusz Grabowski, prof. Marek Demiański, prof. Karol Musioł i prof. Iwo Białynicki-Birula.\nTowarzyszący konferencji wykład otwarty zatytułowany "Aeons Before The Big Bang" ("Wieki przed Wielkim Wybuchem") prof. Penrose wygłosi w Audytorium Starej Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego (Krakowskie Przedmieście 26/28) w poniedziałek, 17 maja o godzinie 18:00. To samo wystąpienie matematyk powtórzy podczas pobytu w Krakowie - 20 maja o godzinie 17:00 w Auditorium Maximum Uniwersytetu Jagiellońskiego (ul. Krupnicza 33).\nWięcej informacji na temat konferencji "Droga do rzeczywistości" można znaleźć pod adresem http://www.impan.pl/BC/Penrose/. Organizatorzy spotkania planują po jego zakończeniu opublikować książkę zwierającą między innymi referaty wszystkich prelegentów.\n[ Astronomia.pl - Jan Pomierny ]\nNapisane: piątek, 14 maja 2010, 19:53\nTo może podciąć skrzydła NASA\nAmerykańska Agencja Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (NASA) myśli o wysłaniu astronautów na Marsa, jednak pogarszający się stan infrastruktury kosmicznej na Ziemi może podciąć skrzydła agencji - pisze "New Scientist".\nPlan prezydenta Baracka Obamy zakłada, że NASA podwoi swoje wysiłki, by dokonać przełomu technologicznego w dziedzinie lotów kosmicznych. Jednakże lata zaniedbań postawiły wiele laboratoriów NASA, które mogłyby być wykorzystane w takich poszukiwaniach, w trudnej sytuacji - stwierdza raport Narodowej Akademii Nauki USA.\nNaprawy i uzupełnienia są niezbędne w starzejących się obiektach i urządzeniach, takich jak tunele aerodynamiczne, czy komputery - podkreśla raport. Niektóre laboratoria nie mają nawet odpowiednich dostaw prądu czy ciepła.\nDalsze odkładanie napraw stworzy jedynie nowe problemy. Na przykład niemożność NASA zdobycia 15 mln dolarów na zainstalowanie wspierającego systemu energetycznego może uszkodzić kosztowny superkomputer, jeśli nastąpi przerwa w dopływie prądu.\nWedług raportu Narodowej Akademii Nauki, globalny koszt napraw i konserwacji wyniesie 2 miliardy 46 milionów dolarów.\nhttp://wiadomosci.onet.pl/2169612,16,to ... ,item.html\nNapisane: sobota, 15 maja 2010, 08:08\nStart wahadłowca Atlantis\nAmerykański wahadłowiec Atlantis z sześcioosobową załogą wystartował z przylądka Canaveral na Florydzie do 12-dniowego lotu zaopatrzeniowego na Międzynarodową Stację Kosmiczną (ISS).\nJest to ostatni, 32. już orbitalny lot Atlantis. Po nim po jednym locie wykonają jeszcze promy kosmiczne Discovery i Endeavour, a następnie cała flota trzech wahadłowców zostanie wycofana z eksploatacji.\nNapisane: sobota, 15 maja 2010, 08:19\nRośnie nowa ekstremalnie masywna gwiazda\nProtogwiazda RCM 120 zanurzona w obłoku gazu i pyłu jest na najlepszej drodze do stania się jedną z najmasywniejszych gwiazd w Drodze Mlecznej - informuje Europejska Agencja Kosmiczna (ESA).\nNasza Galaktyka usiana jest małymi gwiazdami podobnymi do Słońca lub często od niego mniejszymi. Masywnych gwiazd jest znacznie mniej. To efekt dwóch czynników. Po pierwsze, tempo ewolucji gwiazdy zależy bardzo silnie od masy obiektu. Masywniejsza gwiazda dużo szybciej konsumuje zasoby swojego paliwa termojądrowego i w krótkim czasie staje się supernową, kończąc swoje życie jako czarna dziura lub gwiazda neutronowa. Po drugie, gwiazdy nie mogą być dowolnie masywne. Obecnie, górna granica leży na poziomie 100-150 mas Słońca. Obiekty tak masywne wysyłają tyle energii, że ciśnienie generowanego promieniowania jest tak duże, że jest w stanie wygrać walkę z siłami grawitacji i uczynić obiekt niestabilnym.\nNic więc dziwnego, że astronomów intrygują rzadkie i szybkoginące z naszego nieba ekstremalnie masywne gwiazdy. Jak poinformowała Europejska Agencja Kosmiczna (ESA), na horyzoncie pojawił się obiekt, który w niedługim, w skali kosmicznej, czasie kilkuset tysięcy lat może stać się jedną z najbardziej masywnych gwiazd w naszej Galaktyce.\nRCM 120, bo o nim tutaj mowa, to protogwiazda leżąca w odległości 4300 lat świetlnych od nas, zanurzona na dodatek w potężnej chmurze gazu i pyłu. Jak wynikia z obserwacji podczerwonego Teleskopu Kosmicznego Spitzera obiekt już teraz ma masę ponad 10 mas Słońca i przybiera intensywnie na wadze pożerając materię z otaczającego go obłoku. A ma z czego pożerać, bo sam obłok jest obecnie około 200 razy masywniejszy od samej protogwiazdy.\nW obecnej chwili astronomowie nie wiedzą, w którym momencie protogwiazda przestanie pochłaniać otaczającą ją materię. Nie wiadomo przez to jaką maksymalną masę osiągnie gwiazda, gdy już w końcu zapoczątkuje pełnoprawne reakcje termojądrowe w swoim wnętrzu. Jest jednak bardzo realne, że będziemy mieli do czynienia z obiektem o masie ponad 100 mas Słońca.\nhttp://wiadomosci.onet.pl/2170400,16,ro ... ,item.html\nNapisane: sobota, 15 maja 2010, 21:23\nZaskakująca ciemna materia" w warszawskim CAMK PAN\nW najbliższy poniedziałek, 17 maja w Centrum Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika PAN w Warszawie doktorant Wojciech Hellwing będzie mówił o jednym z najbardziej tajemniczych składników Wszechświata - ciemnej materii. Wykład będzie kolejną odsłoną wiosennego cyklu "Spotkania z astronomią".\nTegoroczne "Spotkania..." trwają od połowy lutego. Rozpoczęły się wykładem prof. Marka Sarny o globalnym ociepleniu. 22 lutego strukturę Wszechświata przedstawił dr Krzysztof Bolejko, 1 marca o mikrokwazarach mówił Aleksander Sądowski, a 8 marca odbył się wykład "Co pulsary mówią nam o fizyce?" dr hab. Leszka Zdunika. 15 marca zawód astronoma zaprezentował dr Paweł Pietrukowicz, 22 marca dr hab. Paweł Moskalik omówił historię Kosmicznego Teleskopu Hublle'a i pokazał najciekawsze fotografie wykonane tym orbitalnym obserwatorium, a podczas ostatniego spotkania przed Świętami Wielkiej Nocy Przemysław Jacewicz przedstawił historię Teorii Względności.\n12 kwietnia odbył się wykład Ewy Łokas "Wielki Obłok Magellana", 18 kwietnia prof. Joanna Mikołajewska mówiła o przełomie w obserwacjach gwiazd zmiennych, a 26 kwietnia, przed przerwą związaną ze Świętem Konstytucji 3 Maja wykład "Kosmiczne pustki" wygłosił Maciej Bilicki.\nPrzed tygodniem o teleskopie HESS mówił prof. Rafał Moderski.\nW mającej potrwać do końca tego miesiąca serii seminariów i prezentacji naukowcy z warszawskich instytucji astronomicznych oraz zaproszeni goście będą mówili jeszcze o aktywnych jądrach galaktyk (Bożena Czerny, 24 maja) i gwiazdach kataklizmicznych (Magdalena Otulakowska, 31 maja).\nWykłady cyklu "Spotkania z astronomią" odbywają się w poniedziałki, o godzinie 17:00, w Sali Seminaryjnej CAMK. Współorganizatorem spotkań jest warszawski oddział Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii. W pogodne dni po wykładach organizowane są pokazy nieba.\nCentrum Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika PAN znajduje się na ul. Bartyckiej 18. Do CAMK dojechać można autobusem 108 z Pl. Trzech Krzyży lub 167 z Ochoty, Mokotowa i Woli. Należy wysiąść na przystanku "Figowa".\nŹródło: CAMK PAN\nNapisane: niedziela, 16 maja 2010, 09:16\nNiezwykłe zjawisko na niebie - już wieczorem\nMiłośnicy astronomii mogą w sobotę wieczorem oglądać na niebie niezwykle efektowne zjawisko. Po zachodzie słońca, około godziny 21.00 będzie można obserwować koniunkcję Księżyca z Wenus.\n- Oba obiekty znajdą się wyjątkowo blisko siebie - powiedział Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. Srebrny glob będzie w dodatku tuż po nowiu. - Cienki rogalik i wyjątkowo jasna Wenus będą tworzyć wyjątkowo przyjemne dla oka zjawisko - tłumaczy Olech.\nKoniunkcję można obserwować bez specjalistycznego sprzętu. Wystarczy wyjść po zachodzie słońca na zewnątrz, patrzeć na zachodnią część nieba i podziwiać zbliżenie Księżyca z Wenus.\nJedyną przeszkodą może okazać się pogoda. Jeśli niebo wieczorem będzie mocno zachmurzone zjawisko nie będzie widoczne. Jeśli jednak będą tylko drobne chmury, oba obiekty niebieskie "przebiją się" przez nie i będą widoczne.\nPocieszeniem dla miłośników zjawisk astronomicznych może być fakt, że jeszcze w niedzielę Księżyc będzie równie blisko Wenus. Jeśli jednak pogoda nie dopisze, można poczekać na kolejną koniunkcję. Do zbliżenia Księżyca i Wenus dochodzi kilka razy w roku.\nNapisane: niedziela, 16 maja 2010, 09:30\nPrzed pozorowanym lotem na Marsa - egzamin z szachów\nOchotnicy, którzy od początku czerwca odizolują się na 520 dni od zewnętrznego świata w ramach eksperymentu "Mars 500", pomyślnie zdali egzamin z szachów. Nauczycielem był b. mistrz świata w "królewskiej grze" Anatolij Karpow.\nJednym z elementów wsparcia psychologicznego podczas 520-dobowej izolacji jest nauka gry w szachy i udział w symultanie z rosyjskim arcymistrzem, b. mistrzem świata Anatolijem Karpowem - poinformowano w Instytucie Problemów Medyczno-Biologicznyc (IPMB) Rosyjskiej Akademii Nauk, gdzie w czerwcu rozpocznie się eksperyment "Mars 500".\nWedług organizatorów eksperymentu, szachy powinny być swego rodzaju intelektualnym ćwiczeniem, zapobiegającym umysłowej stagnacji, a znakomity rywal - motywującym wyzwaniem.\nO miejsca w sześcioosobowej załodze "marsolotu" ubiega się obecnie dziewięciu ochotników - sześciu Rosjan, dwóch Europejczyków i jeden Chińczyk. Selekcja dotyczyć będzie tylko Rosjan, ponieważ Europejska Agencja Kosmiczna podała ostatnio nazwiska swych uczestników 520-dniowego eksperymentu. Z czterech pretendentów wybrano 26-letniego Włocha Diego Urbinę, który pracował w branży kosmicznej i 31-letniego francuskiego inżyniera Romaina Charlesa.\nOstateczny skład załogi "marsolotu", w której znajdzie się trzech Rosjan, dwóch wspomnianych Europejczyków i Chińczyk, zostanie ogłoszony w przyszłym tygodniu.\n520-dniowy "lot" odbędzie się w specjalnym medyczno-technicznym kompleksie IPMB, gdzie stworzono warunki maksymalnie zbliżone do tych, w jakich znajdą się astronauci podczas prawdziwej wyprawy na Czerwona Planetę (z wyjątkiem stanu nieważkości).\nCelem projektu "Mars 500" jest zdobycie praktycznego doświadczenia w przygotowaniach do rzeczywistego lotu człowieka na Marsa. Prowadzone w jego ramach badania naukowe powinny pomóc w ocenie wpływu izolacji, zamkniętej przestrzeni i stresu na różne zachowania psychologiczne i fizjologiczne człowieka.\nhttp://fakty.interia.pl/nauka/news/prze ... 1478561,14\nNapisane: niedziela, 16 maja 2010, 09:57\nXVII Seminarium dla nauczycieli fizyki "Astronomia w szkołach ponadpodstawowych"\nDo 10 czerwca trwa rejestracja na XVII Seminarium dla nauczycieli fizyki "Astronomia w szkołach ponadpodstawowych". Konferencję przy wsparciu Centrum Badań Kosmicznych PAN i Centrum Fizyki Teoretycznej PAN organizuje Centrum Astronomii im. Mikołaja Kopernika PAN w Warszawie.\nSeminarium dla nauczycieli fizyki oraz innych przedmiotów ścisłych odbędzie się między 17 a 19 września 2010 roku w warszawskiej siedzibie CAMK PAN. Konferencja rozpocznie się o godz. 16:00 w piątek i potrwa do niedzieli, do godz. 16:00.\nW programie spotkania przewidziano między innymi wykłady znanych astronomów, pokazy nieba, prezentacje międzynarodowych programów edukacyjnych oraz amatorskie obserwacje.\nW niedzielę, 19 września uczestnicy seminarium wezmą udział w Dniu Otwartym, które w Centrum Astronomicznym organizowane jest w ramach warszawskiego Festiwalu Nauki.\nW tym roku, inaczej niż w latach poprzednich, CAMK PAN będzie pobierało opłaty od uczestników spotkania - o czym w liście do nauczycieli poinformował dr Stanisław Bajtlik, koordynator konferencji. "Niestety, z powodu braku zewnętrznych dotacji na organizację seminarium, jesteśmy zmuszeni do pobierania opłaty za uczestnictwo, w wysokości 183 złotych (150 zł + 22% VAT), obowiązującej wszystkich uczestników" - wyjaśnia astronom.\nZgłoszenia chęci udziału w Seminarium można dokonać wyłącznie drogą elektroniczną, ze pośrednictwem formularza znajdującego się pod adresem http://www.camk.edu.pl/semnau/semreg.mc. Więcej informacji o konferencji można znaleźć na stronie http://www.camk.edu.pl/semnau/ogloszenie_2010.html.\nNapisane: poniedziałek, 17 maja 2010, 10:10\nNajdalsza gromada galaktyk\nGromada galaktyk oznaczona symbolem SXDF-XCLJ0218-0510 jest najdalszą znaną nam gromadą galaktyk. Jej odległość wynosi aż 9.6 miliardów lat świetlnych - informuje serwis internetowy AstronomyNow.\nPoprzedni rekord należał do gromady XMMXCS J2215.9-1738, odkrytej przez satelitę rengenowskiego XMM-Newton w roku 2006. Odległość do tej gromady wynosi 9.2 miliarda lat świetlnych.\nNowy rekord, wynoszący 9.6 miliarda lat świetlnych, należy teraz do gromady SXDF-XCLJ0218-0510 odkrytej przez grupę astronomów pod kierunkiem Masayuki Tanaki z Institute for the Physics and Mathematics of the Universe (IPMU). Naukowcy zarejestrowali obiekt przy pomocy instrumentu MOIRCS (Multi-Object InfraRed Camera and Spectrograph) znajdującego się w ognisku 8-metrowego teleskopu Subaru na Hawajach (Subaru kojarzy się z marką samochodów, ale tak naprawdę to japońska nazwa znanej gromady otwartej Plejady).\nDodatkowe obserwacje, świecącego w promieniach X, gorącego gazu należącego do tej gromady i wykonane przy pomocy satelity rentgenowskiego XMM-Newton w pełni potwierdziły wyznaczenie odległości wykonane MOIRCS-em w podczerwieni.\nNowemu rekordziście może w niedługim czasie zagrozić obiekt JKCS 041, dla którego wstępne i mało dokładne wyznaczenia dystansu, lokują go w odległości 10.2 miliarda lat świetlnych. Jest to jednak wartość jeszcze nie potwierdzona i musimy poczekać z oficjalnym okrzyknięciem nowego rekordzisty.\nhttp://wiadomosci.onet.pl/2170396,16,na ... ,item.html\nNapisane: poniedziałek, 17 maja 2010, 11:06\nCzy kosmiczna Wstęga to zapowiedź nowego etapu w wędrówce Układu Słonecznego przez Galaktykę?\nNaukowcy z Centrum Badań Kosmicznych PAN w artykule opublikowanym w najnowszym numerze prestiżowego czasopisma Astrophysical Journal Letters starają się wyjaśnić naturę Wstęgi - rozcinającej niebo struktury w kształcie pierścienia, którą satelita IBEX odkrył w zeszłym roku.\nAutorzy publikacji sugerują, że pojawienie się pasma może mieć związek ze zbliżaniem się Układu Słonecznego do granicy obłoku materii międzygwiazdowej, którego temperaturę ocenia się na milion stopni.\nDane napływające z amerykańskiej sondy IBEX ujawniły obecność zaskakującej struktury - gigantycznego pasma w kształcie niedomkniętego pierścienia - na niebie niedawno. Odkrycie to zostało uznane przez NASA za jedno z najważniejszych w badaniach kosmicznych z ubiegłego roku.\nWszystkie dotychczasowe hipotezy tłumaczące obecność Wstęgi odwoływały się do stosunkowo bliskich zjawisk, zachodzących na peryferiach Układu Słonecznego. Ostatnio pojawiła się jednak inna hipoteza: "Wstęga istnieje, ponieważ Słońce zbliża się do granicy bardzo gorącego obłoku materii międzygwiazdowej" - mówi prof. dr hab. Stanisław Grzędzielski z Centrum Badań Kosmicznych PAN.\nSonda IBEX, wystrzelona przez NASA na orbitę okołoziemską w październiku 2008 roku, obserwuje rozkład strumieni energetycznych atomów neutralnych (Energetic Neutral Atoms, ENA). Atomy te powstają, gdy protony gorącego gazu mieszając się z atomami gazu neutralnego wychwycą z nich elektrony.\nENA nie mają ładunku elektrycznego, dlatego nie reagują na obecność pól magnetycznych i poruszają się po torach prostych. W okolice Ziemi docierają niewielkie ilości tych atomów - detektory satelity IBEX rejestrują od kilku ENA na sekundę do jednego na godzinę.\nPrzed wystrzeleniem IBEX-a oczekiwano, że najwięcej neutralnych atomów będzie napływać z kierunku, w którym porusza się Układ Słoneczny, a najmniej z przeciwnego. Nikt nie przypuszczał, że dane z nowego satelity ujawnią gigantyczną strukturę w kształcie niedomkniętego pierścienia.\nW ostatnich miesiącach pojawiło się aż sześć propozycji wyjaśnienia pochodzenia Wstęgi - wszystkie odwoływały się do zjawisk związanych z polem magnetycznym, zachodzących na granicy heliosfery lub w jej pobliżu.\nHeliosfera to wielki bąbel w gazie lokalnego ośrodka międzygwiazdowego - efekt rozpychającego działania wiatru słonecznego (zjonizowanych cząstek emitowanych we wszystkich kierunkach przez Słońce). "Gdyby ENA tworzyły się przy granicy heliosfery, powstawałyby dość blisko, w odległości kilkuset jednostek astronomicznych od Słońca. Nasza hipoteza zakłada, że w rzeczywistości rodzą się znacznie dalej" - wyjaśnia doc. dr hab. Andrzej Czechowski z CBK PAN.\nNaukowcy z CBK PAN przypuszczają, że ENA powstają w wyniku procesów zachodzących na granicy dwóch obłoków międzygwiazdowych: chłodnego Lokalnego Obłoku Międzygwiazdowego o temperaturze 6000-7000 kelwinów (to przez niego przedziera się obecnie Układ Słoneczny) oraz bardzo gorącego Lokalnego Bąbla o temperaturze ok. miliona kelwinów (Lokalny Obłok Międzygwiazdowy znajduje się w jego wnętrzu).\nLokalny Bąbel ma rozmiary kilkuset lat świetlnych i prawdopodobnie jest pozostałością po serii wybuchów supernowych. Znajdujące się w nim protony o dużych energiach oddziałują z neutralnym wodorem z Lokalnego Obłoku Międzygwiazdowego i właśnie ten proces prowadzi do powstania ENA. "Jeśli nasza hipoteza jest poprawna, IBEX jest pierwszym instrumentem bezpośrednio analizującym drobiny materii pochodzące z sąsiedniego obłoku galaktycznego" - mówi doc. dr hab. Maciej Bzowski, kierownik polskiego zespołu uczestniczącego w misji IBEX.\nProces kreacji ENA powinien zachodzić na całej powierzchni styku obu obłoków, dlaczego więc na niebie obserwujemy wielki pierścień? "To złudzenie, efekt geometryczny wzmocniony przez fakt, że Układ Słoneczny porusza się w kierunku granicy między obłokami" -- wyjaśnia prof. Grzędzielski.\nJeśli powierzchnia styku obłoków jest płaska lub - lepiej - nieco wygięta w stronę Ziemi, wówczas warstwa graniczna, w której powstają ENA, wydaje się najcieńsza w kierunku ruchu, a grubsza po bokach. Z nieco podobnym efektem mamy do czynienia w przypadku ziemskiej atmosfery. Otacza ona naszą planetę powłoką jednorodnej grubości, jeśli jednak astronauta na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej spojrzy nie w kierunku środka Ziemi, a w pobliże horyzontu, zobaczy znacznie grubszą warstwę gazu.\nOpracowane w CBK PAN modele sugerują, że granica między obłokami chłodnym i gorącym może być od nas odległa nie o kilka lat świetlnych, jak dotychczas przypuszczano, lecz zaledwie o 500-2000 jednostek astronomicznych. Oznacza to, że być może już w przyszłym wieku Układ Słoneczny wniknie do wnętrza obłoku międzygwiazdowego o temperaturze miliona stopni.\n"Słońce na swej drodze wokół centrum Naszej Galaktyki często przecina takie obłoki" - uspokaja prof. Grzędzielski i podkreśla, że mają one bardzo małą gęstość, mniejszą od najlepszej próżni laboratoryjnej. Prawdopodobnym efektem wejścia w gorący obłok będzie skurczenie się heliosfery i nieznaczne zwiększenie strumienia promieniowania kosmicznego docierającego w okolice Ziemi. "Być może przyszłe pokolenia będą musiały projektować urządzenia elektroniczne nieco bardziej odporne na promieniowanie kosmiczne" - dodaje prof. Grzędzielski.\nSonda IBEX (Interstellar Boundary Explorer), wystrzelona przez amerykańską agencję kosmiczną NASA i wyposażona w dwa czułe detektory ENA, jest pierwszym satelitą do pomiarów strumieni energetycznych neutralnych atomów dochodzących z całego nieba. IBEX ma rozmiary zbliżone do koła autobusowego; krąży wokół Ziemi po silnie eliptycznej orbicie (15 000 x 300 000 km) o czasie obiegu około ośmiu dni. Główna część misji będzie trwała dwa lata z możliwością wydłużenia, co pozwoliłoby poznać dynamikę procesów odpowiedzialnych za powstawanie ENA.\nNapisane: wtorek, 18 maja 2010, 08:16\nKosmiczny spacer zakłócony przez awarię\nCzęściowe wyłączenie systemu energetycznego Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) na krótko zakłóciło w poniedziałek pierwszy kosmiczny spacer dwóch astronautów z załogi wahadłowca Atlantis, montujących zapasową antenę do łączności z Ziemią.\nAwaria ta nastąpiła w dwie godziny po wyjściu Garretta Reismana i Stephena Bowena na zewnątrz stacji orbitalnej. Po nagłym wyłączeniu się jej głównego komputera sterująco-kontrolnego zaczął od razu funkcjonować komputer zapasowy, ale ustało zasilanie prądem niektórych urządzeń. Przestały między innymi działać monitory wideo, z których korzystał operator zdalnie sterowanego wysięgnika roboczego Piers Sellers.\nW momencie tym Reisman znajdował się na końcu 17-metrowego wysięgnika, a Bowen zajmował się wtyczkami przewodów elektrycznych na głównej ramie stacji orbitalnej. Obaj otrzymali polecenie wstrzymania pracy. Jak zaznaczyła NASA, nie grozi im żadne niebezpieczeństwo.\nPo mniej niż pół godzinie sytuacja wróciła do normy, choć pracował nadal komputer zapasowy. Astronauci dokonali pomyślnego zamontowania anteny o blisko dwumetrowej średnicy i jej czterometrowego nośnika.\nAtlantis przycumował do ISS w niedzielę. Wahadłowiec, który wystartował z przylądka Canveral na Florydzie w piątek, dowiózł na orbitę sześciometrowej długości rosyjski moduł do badań naukowych oraz różne elementy zaopatrzenia.\nCzłonkowie załogi Atlantis wyjdą w otwartą przestrzeń kosmiczną jeszcze dwa razy. Poza montażem anteny mają m.in. wymienić akumulatory gromadzące energię elektryczną z baterii słonecznych ISS i zainstalować nową platformę narzędziową na jej wysięgniku roboczym.\nJest to 32. i ostatni lot Atlantis. W bieżącym roku NASA wycofa ze służby wszystkie trzy swoje promy kosmiczne. Program wykorzystania wahadłowców przewiduje jeszcze po jednym locie orbitalnym pojazdów Discovery i Endeavour.\nhttp://wiadomosci.onet.pl/2171507,16,ko ... ,item.html\nNapisane: wtorek, 18 maja 2010, 08:17\nNiezmienny rozmiar Słońca\nBardzo dokładne pomiary rozmiarów Słońca, prowadzone przez ostatnie 12 lat wskazują, że rozmiar naszej dziennej gwiazdy nie zmienia się bardziej niż o 1 część na milion - informują strony internetowe University Of Hawaii.\nZmierzyć dokładnie średnicę naszego Słońca wcale nie jest prosto. Z Ziemi tarcza Słońca jawi nam się jako dysk o średnicy kątowej około pół stopnia. Wartość ta jednak ulega zmianie, bo Ziemia porusza się po orbicie nie kołowej lecz eliptycznej. Co więcej, na bardzo dokładne pomiary wpływ mają turbulencje atmosferyczne. Na tym nie koniec problemów. Mierzony rozmiar Słońca zależy od tego jakiej długości fali świetlnej użyjemy do pomiarów, a także od tego co uznamy za powierzchnię Słońca.\nTak więc pomiary wykonywane z różnych miejsc, różnymi technikami i metodami dają często mało wiarygodne wyniki. Aby obejść ten problem, grupa naukowców kierowana przez Jeffa Kuhna z University of Hawaii Institute for Astronomy zdecydowała się na wykorzystanie danych zebranych przez Michelson Doppler Imager znajdujący się na pokładzie sondy Solar and Heliospheric Observatory. Od startu SOHO, czyli od roku 1995, instrument ten wykonał ponad pół miliona zdjęć naszej dziennej gwiazdy. Okres ten pokrywa więc ponad jeden cykl z 11-letniego cyklu aktywności słonecznej.\nWzięcie do analizy danych z jednego instrumentu, umieszczonego ponadziemską atmosferą, co więcej nie będącego satelitą Ziemi (SOHO znajduje się obecnie w pobliżu punktu libracyjnego L1 układu Ziemia-Słońce, w odległości około 1.5 mln km od Ziemi) uniezależnia nas od wielu problemów, o których była mowa wcześniej. Dzięki temu, naukowcom udało się uzyskać niespotykaną wcześniej dokładność i dojść do zaskakujących rezultatów. Okazało się bowiem, że rozmiar naszej dziennej gwiazdy jest zadziwiająco stały. Przez ostatnie kilkanaście lat nie zmienił się on więcej niż o jedną część na milion. Mówiąc inaczej, średnica naszego Słońca wynosi 1.392 miliona kilometrów i nie uległa ona zmianie o więcej niż niespełna 1.5 kilometra.\nNowe wyniki są o tyle ciekawe, że przeczą temu co myśleliśmy wcześniej. Pomiary średnicy Słońca dokonywane przy pomocy przejść Merkurego i Wenus, zaćmień czy koronografów pokazywały zmiany o czynnik 10-100 razy większe. W zasadzie jednoznacznie sugeruje to, że techniki oparte o badania prowadzone z Ziemi lub jej najbliższych okolic są mało wiarygodne, ze względu na interakcje zmiennej aktywności Słońca i ziemskiej atmosfery oraz magnetosfery.\nhttp://wiadomosci.onet.pl/2171445,16,ni ... ,item.html\nNapisane: czwartek, 20 maja 2010, 09:22\nKosmiczny spacer członków załogi wahadłowca\nDwaj amerykańscy astronauci wyszli w środę w otwartą przestrzeń kosmiczną, by odwinąć kabel blokujący ruchy zdalnie sterowanego wysięgnika wahadłowca Atlantis i wymienić część akumulatorów Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (MSK).\nAstronauta Stephen Bowen bez trudu zdjął z wysięgnika kabel, który wcześniej uniemożliwił dokonanie oględzin powierzchni wahadłowca za pomocą pokładowej kamery. Oględziny takie wykonuje się w celu wykrycia powstałych w trakcie startu promu kosmicznego uszkodzeń jego żaroodpornej powierzchni. Dlatego tym razem członkowie załogi MSK musieli wykonać dokładne zdjęcia powoli obracającego się wahadłowca przed jego zacumowaniem w niedzielę.\nBowen i towarzyszący mu astronauta Michael Good zajęli się następnie odbierającymi prąd od baterii słonecznych akumulatorami, które są umieszczone na lewym krańcu kompleksu orbitalnego. We wtorek wymieni się trzy z nich, pozostałe zostaną zastąpione nowymi w piątek, podczas trzeciego i ostatniego kosmicznego spaceru członków załogi Atlantis. Każdy akumulator ma powierzchnię około metra kwadratowego i masę 170 kilogramów.\nPoza akumulatorami wahadłowiec, który wystartował z przylądka Canveral na Florydzie w piątek, dowiózł na orbitę inne elementy zaopatrzenia oraz sześciometrowej długości rosyjski moduł do badań naukowych.\nW trakcie pierwszego wyjścia w kosmos w poniedziałek astronauci z Atlantisa zamontowali zapasową antenę do łączności MSK z Ziemią oraz zainstalowali nową platformę narzędziową na wysięgniku roboczym stacji.\nJest to 32. i ostatni lot Atlantis. W bieżącym roku NASA wycofa ze służby wszystkie trzy swoje promy kosmiczne. Program wykorzystania wahadłowców przewiduje jeszcze po jednym locie orbitalnym statków Discovery i Endeavour.\nhttp://wiadomosci.onet.pl/2172563,16,ko ... ,item.html\nNapisane: czwartek, 20 maja 2010, 09:40\nPierwszy bezpośredni pomiar promienia helowego karła\nAstrofizycy Uniwersytetu Kalifornia w Santa Barbara zidentyfikowali pierwszy układ zaćmieniowy dwóch białych karłów, co pozwoliło im dokonać pierwszego bezpośredniego pomiaru rzadkiego rodzaju białego karła zbudowanego z czystego helu. Wyniki badań zostały przyjęte do publikacji na łamach Astrophysical Journal Letters. Obserwacje potwierdziły teoretyczne przewidywania dotyczące tego rodzaju gwiazd.\nPodczas obserwacji gwiazdy NLTT 11748, wykonanych za pomocą teleskopu Faulkes Telescope North w obserwatorium Las Cumbres Observatory Global Telescope (LCOGT) Justin Steinfadt, prowadzący pod kierunkiem prof. Lars Bildsten i Steva Howella, obserwacje do pracy doktorskiej, odkrył krótkotrwałe zaćmienia gwiazdy. NLTT 11748 należy do rzadkiej klasy mających małą masę helowych białych karłów, które obserwuje się w celu określenia ich zmienności. Wykonując seryjne zdjęcia gwiazdy Steinfadt odkrył, że na części zdjęć gwiazda była słabsza niż oczekiwano. Młody naukowiec szybko zdał sobie sprawę z wagi niespodziewanego odkrycia. "Mimo, że obserwowaliśmy wiele gwiazd sądzę, że dopisało nam szczęście." Wraz z Avi Shporer potwierdzili zaćmienia, obserwując trzyminutowe przygaśnięcie gwiazdy dwa razy w ciągu trwającej 5,6 godzin orbity. Odkrycie wkrótce potwierdzono za pomocą 10-metrowego teleskopu Kecka na Hawajach, co dodatkowo pozwoliło na wykonanie pomiarów przesunięcia dopplerowskiego widma NLTT 11748, w trakcie gdy gwiazda okrążała masywniejszego lecz jednocześnie ciemniejszego towarzysza.\nObserwacje te potwierdziły ważną teorię dotyczącą mechanizmu powstawania tego typu karłów. "Powstanie układu podwójnego zawierającego karła helowego o ekstremalnie niskiej masie musi być wynikiem wzajemnego oddziaływania dwóch gwiazd, i utraty materii przez karła na rzecz drugiej gwiazdy "- mówi Howell.\nJedna z gwiazd układu NLTT 11748 to rzadki biały karzeł helowy o masie 0,1 do 0,2 masy Słońca. Karły takie są gorętsze i jaśniejsze od typowych białych karłów, jednak - choć o ich istnieniu wiadomo od 20 lat, do tej pory nie udało się przeprowadzić pomiarów ich masy i wielkości. Nowe wyniki pozwoliły na określenie zarówno masy jak i promienia gwiazdy, potwierdzając teoretyczne przewidywania tych parametrów.\nDruga gwiazda układu to także biały karzeł, ale bardziej typowy, zbudowany głównie z tlenu i węgla, mający około 70% masy Słońca. Jest masywniejszy, a jednocześnie mniejszy i 30 razy ciemniejszy od swojego partnera.\n•Univeristy of California, Santa Barbara: Unique Eclipsing Binary Star System Discovered by UCSB Astrophysicists\n•Ilustracja: Steve Howell/Pete Marenfeld/NOAO\nNapisane: czwartek, 20 maja 2010, 09:41\nŚmierć gwiazdy w trzech wymiarach\nNaukowcom z Instytutu Astrofizyki Maxa Plancka w Garching po raz pierwszy udało się w złożonej, trójwymiarowej symulacji komputerowej odtworzyć asymetrie i szybko przemieszczające się zagęszczenia żelaza obserwowane w supernowych. By uzyskać ten efekt model prześledził wybuch od milisekund po początku eksplozji do śmierci gwiazdy następującej kilka godzin później. Wyniki opublikowano na łamach Astrophysical Journal.\nMasywne gwiazdy kończą życie w olbrzymich eksplozjach - supernowych, które mogą na krótki czas przyćmić jasność całej galaktyki. Choć supernowe od dawna badano teoretycznie za pomocą modeli komputerowych, jednak procesy zachodzące w trakcie eksplozji są tak złożone, że to tej pory możliwe było symulowanie fragmentów zachodzących procesów, i to jedynie w dwóch wymiarach. Naukowcy z MPA po raz pierwszy przeprowadzili pełną, trójwymiarową rekonstrukcję supernowej typu kolapsu jądra w skali obejmującej kilka godzin eksplozji. W ten sposób mogli wyjaśnić jak początkowe asymetrie, powstające w głębi jądra na początkowych etapach eksplozji rozwijają się w obserwowane asymetrie supernowych.\nChoć ogromna energia eksplozji czyni z supernowych obiekty widoczne na wielkich odległościach we Wszechświecie, są to jednocześnie zjawiska rzadkie. W galaktyce takiej jak Droga Mleczna supernowa wybucha średnio raz na pięćdziesiąt lat. W 1987 roku supernowa w Wielkim Obłoku Magellana, a konkretniej w mgławicy Tarantula (SN 1987A) była widoczna gołym okiem. Jej stosunkowa bliskość (170 000 lat świetlnych) pozwoliła przeprowadzić szczegółowe badania w wielu zakresach widma w okresie tygodni i miesięcy od wybuchu. Supernowa ta okazała się być z rodzaju supernowych Typu II - czyli kolapsu jądra.\nSzczegóły eksplozji supernowych bardzo trudno odtworzyć w symulacjach nie tylko ze względu na złożoność zachodzących procesów, ale również ze względu na czas trwania oraz zakres skal - obejmujący setki metrów w rejonie jądra do dziesiątków milionów kilometrów przy powierzchni gwiazdy, które muszą być uwzględnione w trójwymiarowy modelu. Nowy komputerowy model opracowany przez MPA po raz pierwszy odtworzył wybuch w trzech wymiarach od początku eksplozji do momentu gdy fale uderzeniowe rozrywają powierzchnię gwiazdy.\n•N.J. Hammer, H.-Th. Janka, E. Müller, "Three-dimensional simulations of mixing instabilities in supernova explosions", Astrophysical Journal 714 (2010) 1371-1385\n•Max Planck Society: Death of a star in three dimensions\nNapisane: czwartek, 20 maja 2010, 09:42\nZaskakująco nowoczesna prehistoryczna gromada galaktyk\nBadając odległe w czasie i przestrzeni zakątki kosmosu w poszukiwaniu pozostałości młodego Wszechświata astronomowie przypominają nieco archeologów. Niedawno przeprowadzona za pomocą teleskopu kosmicznego NASA Spitzer głęboka kosmiczna "odkrywka" pozwoliła astronomom dostrzec coś, co być może jest najstarszą i najprymitywniejszą gromadą galaktyk. To co zaskoczyło astronomów, to fakt, że ten przodek dzisiejszych wielkich gromad galaktyk wygląda zaskakująco współcześnie. Prehistoryczna gromada, o symbolu katalogowym CLG J02182-05102 jest zdominowana przez stare, masywne czerwone galaktyki typowe dla współczesnych gromad - takich jak gromada Coma, która miała wiele miliardów lat więcej czasu na osiągnięcie obecnego kształtu.\n"Obserwujemy coś, co już dojrzało i zaczerwieniło się, niczym młodsza wersja gromady Koma w czasach, które dawno przeminęły "- mówi prof. Casey Papovich z Uniwersytetu A&M Texas, główny autor badań, których wyniki zostały opublikowane na łamach Astrophysical Journal . -" To tak, jakbyśmy prowadząc wykopaliska w starożytnym Rzymie natknęli się wśród ruin na fragmenty nowoczesnego miasta."\nClG J02182-05102 być może faktycznie wyprzedza swoje czasy. Podobnie jak Rzym był 2000 lat temu największą metropolią na świecie, z populacją około miliona mieszkańców (dopiero na początku XIX wieku rekord ten został pobity przez Londyn), podobnie gromada ta wydaje się przypominać zaawansowaną cywilizację istniejącą w czasach, gdy Wszechświat dopiero zaczynał się rozwijać.\nGromady galaktyk to największe grawitacyjnie powiązane struktury we Wszechświecie, i naukowcy dotąd sądzili, że struktury te rozwijały się powoli wraz z rozwojem Wszechświata. Jak na razie ClG J02182-05102 jest jedyną gromadą galaktyk odnalezioną w tak odległej przeszłości, zatem zbadanie jej pozwoli naukowcom lepiej zrozumieć historię ewolucji i rozwoju galaktyk.\nW poszukiwaniu najstarszych gromad prehistorycznego Wszechświata zespół kierowany przez Papovicha zaczął od największego pozagalaktycznego przeglądu nieba jaki jak do tej pory wykonano - przeglądu SPIRE (Spitzer Wide-area InfraRed Extragalactic), który objął powierzchnię 250 razy większą od powierzchni Księżyca w pełni. W tym obszarze naukowcy wytypowali te regiony, w których obserwacje prowadziły także inne obserwatoria - japoński teleskop Subaru, orbitalne obserwatorium rentgenowskie ESA XMM-Newton, oraz brytyjski teleskop podczerwony UKIRT.\nPo zebraniu danych dane Spitzera pozwoliły wytypować kilkanaście odległych galaktyk: -" Bez Spitzera nie znaleźlibyśmy tego obiektu, bowiem w paśmie widzialnym są praktycznie niewidoczne "- mówi Papovich. Następnie zespół uzyskał czas obserwacyjny teleskopu Magellana w Chile, by zebrać światło od najjaśniejszych członków gromady, co pozwoliło na precyzyjne datowanie obiektu. Okazało się, że jest odległy w czasie i przestrzeni o 6,9 miliardów lat. Obserwacje te dodatkowo pozwoliły potwierdzić, że siedem galaktyk należących do ClG J02182-05102 ma ten sam wiek, co wskazuje, że są częścią jednej gromady, na którą składa się około 60 galaktyk.\nNa razie ClG J02182-05102 wyróżnia się gęstością galaktyk, na podobieństwo metropolii wśród rzadko wypełnionych galaktykami okolicach. W jej centrum znajdują się czerwone, olbrzymie galaktyki zawierające nawet do 10 razy więcej gwiazd od Drogi Mlecznej. Są one tak nie na miejscu w tym wczesnym okresie ewolucji Wszechświata, jak nowoczesne drapacze chmur w starożytnym Rzymie.\nAby galaktyki ClG J02182-05102 wypełniły się starymi, czerwonymi gwiazdami musiały żyć szybko, i umierać młodo, wyjaśnia Papovich. Większość galaktyk tego okresu nie zlała się z innymi galaktykami i wciąż tworząc młode gwiazdy jest bardziej błękitna, jaśniejsza i mniejsza.\n•Spitzer @ JPL: Ancient City of Galaxies Looks Surprisingly Modern\n•Zdjęcie: NASA/JPL-Caltech/Subaru/C. Papovich (Texas A&M Univ.)


CO TO JEST PRZEPUKLINA BRZUSZNA - wszystko o zdrowiu\nPrzepuklina brzuszna u dzieci: czy to co� gro�nego? Przepuklina brzuszna u dzieci to bardzo cz�sta dolegliwo��. Zwykle nie jest gro�na, jednak w niekt�rych przypadkach potrzebna jest szybka interwencja lekarska. Przepukliny brzuszne\nPorady lekarzy i ekspert�w o: co to jest przepuklina brzuszna\nprzepuklin� i skierowa� mnie do chirurga. W mi�dzy czasie zrobi�em USG jamy brzusznej, kt�ra nie wykaza�a nic niepokoj�cego. Wczoraj chirurg wykluczy� tak�e przepuklin�, ale niestety nic wi�cej nie us�ysza�em, tylko �ebym uda� si� z tym do lekarza sportowego. Prosi�bym o jakie� podejrzenia albo rady do\nWitam wszystkich forumowicz�w.Ja r�wnie� mam przepuklin� brzuszn� i p�pkow�.Lekarz powiedzia� �e za raz zoperuje mi te 2.Jutro 23 listopad id� do szpitala.Codziennie b�d� opisywa� co mi robili wi�c mo�e osoby kt�re zwlekaj� z operacj� p�jd� w moje�lady.Pozdrawiam i do jutra!\nWitam.Jestem po operacji 2 przepuklin.Szczeg��w nie b�d� pisa� ale b�lu by�o troch�.We czwartek mnie operowali w niedziel� ju� nie bra�am przeciwb�lowych zastrzyk�w.Najgorsza blizna po 1 dniu nie mog�am patrze� bo napuchni�te wszystko ale na 3 dzie� ju� wr�ci�o do normy.Po tygodniu zdj�cie szw�w\nJak cz�sto robi� badania na niedoczynno�� tarczycy w czasie ci��y? Wysokie miano przeciwcia� przeciw mi�niom g�adkim Udar m�zgu u osoby starszej Brzydki zapach sk�ry na ca�ym ciele i z krocza Dieta przy refluksie �o��dkowo-przelykowym i zespole jelita dra�liwego? Dr�twienie j�zyka Ci��a a radioterapia Najnowsze Wiadomo�ciArkusze gimnazjalneEgzamin gimnazjalny 2016Karate Cardio MilitaryEwa Chodakowska SukcesTematy Logo24Tematy �adny DomTematy wn�trzarskieTematy ogrodoweTematy motocykloweNajnowsze Wiadomo�ci z ToruniaMatura Próbna500 z� na dzieckoMoje DzieckoNiskie cisnienie ponizej 98 40Badanie prób potowych u dzieciBr�zowe kostki u nógDefinicja choroby whost�uczenie mi�nia boku przy upadkusino�� siatkowata -leczenieobjawy stenozy w kr�gos�upie szyjnymoty�o�� i hirsutyzmkaszel nasilaj�cy si� wieczoremprzerost �echtaczkiból lewej pachwinyZespó� Aspergera�adny domMapa BurzowaWyniki LottoChorobyKleszczePrzezi�bienieNadci�nienieMukowiscydozaGrypaDepresjaChoroba ParkinsonaAlergiaZdrowe Od�ywianieSEPSAKleszczeCzerniakZakrzepicaRó�yczkaOspa�winkaOdraBadanie moczuPorzeczkiAnemiaStwardnienie Rozsiane�wierzbNiedoczynno�� tarczycyCukrzycaTrzustkaDepresjaDna moczanowaSerceMononukleozaPopularne Sciagnij.plCD/DVDArchiwumWiadomo�ciMetro CafeE Papierosglukozamina�wiczenia na nogi��kotkae621glukozaksylitolmel b po�ladki�yczenia�yczenia imieninowe�yczenia urodzinoweJak narysowa� kota?Zaproszenia na urodzinyRo�linyKalendarium ogrodnikaProjekty ogrodówPiel�gnacja trawnikaZamiokulkasKrzewyAntonio BanderasOlivier JaniakAnna DereszowskaTomasz KarolakMagda Mo�ek


Pedantula - Jak być dobrym gościem weselnym? Porady na wesele\nInne z sekcji Porady\nUpiekłam muffiny po raz pierwszy [+PRZEPIS]\nJak wyczyścić przypalone powierzchnie\nLipiec 19, 2018 o 01:42\nCenne rady. Droga Ulu. Mam prośbę o filmiki lub chociaż artykuły na 2 tematy, mianowicie:\n1) przegląd podkładów (Make-up), jak je dobierać, itp. Niedawno byłam zmuszona wybrać nowy (mój został wycofany ze sprzedaży ) i miałam duży problem. Niestety Panie pracujące w drogerii wykazały się wiedzą na równi z moją, więc zostałam z problemem sama. O próbki w wielu drogeriach teraz też coraz ciężej. Może byłabyś w stanie zebrać w całość jakieś wskazówki dla przyziemnych dziewczyn.\n2) jakieś pomysły na ciekawe zorganizowanie urlopu gdy nie ma kasy na wyjazd i trzeba sobie radzić w mieście lub pod miastem (tam gdzie mieszkamy). Pomysły i dla rodziny i dla pary, a nawet może i dla singli – bo pewnie tacy też się znajdą.\nLipiec 22, 2018 o 12:28\nZapisane 🙂 A mailowo podesłałam parę wskazówek na szybko 🙂


Powrót do domu - Gry.Unreal-Fantasy.PL: gry PC, gry konsolowe, gry RPG (fabularne), gry planszowe, gry karciane\nWarhammer >> Opowiadania >> Powrót do domu\nAutor: Tomasz Szczypiński\nData dodania: 2007-07-23 23:06:52\nKir Ulfdeheim siedział wbity w twarde krzesło, swoje długie nogi wyciągnął wygodnie w stronę płonącego kominka. Przemoczone, znoszone ubrania schły rozwieszone wokoło na konopnych sznurach. Żylaste dłonie zacisnęły się mocno na pociemniałych ze starości poręczach. Wzrok miał utkwiony w trzaskających płomieniach. Ruchliwe cienie kładły się na jego pociągłej, wymiętej twarzy, zamieniając ją w piekielna maskę, z dwoma oczodołami ginącymi w ciemnościach.\nGospodarz zerknął dyskretnie przez uchylone drzwi do alkierza wynajętego przez przybysza.\n- Zgodził się was przyjąć, dobrodzieju – wyszeptał chowając do kieszeni błyszczące srebrnie monety.\n- Spasiba, gospodarzu – odparł nieznajomy miękkim, szeleszczącym głosem i klepnął go po ramieniu.\nZgrabnie wsunął się do ciemnej komnaty, prześliznął wzrokiem po łowieckich trofeach. Przysunął sobie drugie krzesło i nachyliwszy się mu do ucha wyszeptał:\nKir drgnął lekko, jakby wyrwany ze snu. Spojrzał na niego kątem oka.\n- Nie, Garniliusie, nie czekałam na ciebie – burknął niewyraźnie przez zaciśnięte zęby. – Wynoś się!\n- Może pogadamy... – zaproponował uśmiechając się szeroko. Pasemko jasnych, niemal białych włosów wymknęło się z objęć opaski i opadło na policzek.\n- Nie, nie pogadamy – Kir warknął jak wściekły pies. Jego twarz ściągnęła gwałtowna konwulsja, nadając mu wygląd wygłodniałego wilka. Wyszczerzył drapieżnie zęby.\n- Chcę wrócić do domu i nic więcej mnie nie interesuje.\n- Jesteś nam potrzebny – głos Garniliusa obniżył tembr, stał się niezwykle ciepły i sugestywny. – Bez ciebie nie mamy szans.\n- Zamknij się! – ryknął Kir. Poderwał się z krzesła, chwycił go za gruby kaftan haftowany w złote liście dębu. Jego palce jak haki wbiły się w ciało. Silne ramię poderwało do góry szczupłe ciało.\nGarnilius, elf półkrwi, wyglądał przy nim jak chłopiec. Choć wydawał się wątły i kruchy, wcale nie był słaby. Szarpali się przez chwilę. Ich ręce wiły się jak węże. Oddechy przyśpieszyły gwałtownie. Odzienie zatrzeszczało w szwach! Zachrzęściły stawy!\nKir chwycił Garniliusa oburącz za szyję, zdławił! Półelf zakrakał, oczy wyszły mu z orbit, twarz lekko poczerwieniała. Kir potrząsnął nim mocno. Trzepnął plecami o ścianę. Przysunął twarz do jego oblicza i wyszczerzył agresywnie zęby. Zawarczał głucho.\nGarnilius próbował zrzucić ciężar morderczego uścisku. Nie dał rady. Słabł z każdym uderzeniem serca, z każdą, daremną próba złapania powietrza w płuca.\nGniew, odciskający demoniczne piętno na obliczu Kira, przygasł. Stalowy ucisk palców zelżał. Wyszarpnął długi nóż, przyłożył ostrze do szyi przeciwnika.\n- Poradzicie sobie sami! – wychrypiał gardłowo. – Wiesz, gdzie znajduje się zejście, z drzwiami sobie jakoś poradzicie... Hadrian znajdzie sposób! Najlepiej będzie jeśli uciekniecie. Daleko, jak najdalej, twój rodzinny Kislev będzie w sam raz. I nigdy nie wracajcie.\nGarnilius oddychał z wysiłkiem, charczał i parskał.\n- Nie znamy... khem... drogi przez podziemia – wychrypiał opluwając sobie brodę. – Znasz ją tylko ty i... – zawahał się chwilę, spojrzał niepewnie na Kira - ...i On.\nCień grozy przemknął przez twarz Kira. Jedyna źrenica jaka mu została zwężyła się w wąską, kocią szparkę.\n- Seton zdradził nas – powiedział. Jego głos utracił barwę i tembr, zabrzmiał głucho, jakby dochodził z głębin. Z grobu. – Próbował nas pozabijać, poranił - głos drżał mu lekko.\n- Ale mnie, - podjął po chwili przykrego milczenia – jego zdrada ugodziła stokroć bardziej. Jesteśmy rodzonymi braćmi, a on... – zawiesił głos i uniósł palec do twarzy.\nPrzesunął nim wzdłuż idącej skosem przez czoło szerokiej szramy. Wskazał lewy, zasłonięty opaską pusty oczodół, musnął delikatnie koniec blizny, która szpeciła policzek aż po krawędź żuchwy. - On teraz ma władze, wpływy, – mówił z trudem, ból kłębiący się w jego sercu łamał mu głos – jest szarą eminencją u dworu Todbrigera. Trzyma w garści całe Middenheim. Manipuluje ludźmi, zniewala ich i niszczy.\n- Musimy go zniszczyć! – powiedział stanowczo Garnilius, ostrożnie odsuwając ostrze od swojej szyi. – Zemsta należy do nas! To nasz obowiązek!\n- My już przegraliśmy swoja bitwę – rzucił Kir beznamiętnym głosem skazańca. – Zło zatryumfowało, nadchodzi Czas Zmian, i nic tego nie zmieni, żaden człowiek i żaden bóg. – cofnął się o krok robiąc przerażone, groteskowe miny. Pozbawione sensu i znaczenia gesty rąk nadawały mu wygląd szaleńca.\n- On jest demonem... – wyszeptał trwożliwie, podniósł ręce i złapał się za włosy na skroniach - ...on jest ulubieńcem bogów! Wybrańcem! Pomazańcem i Mesjaszem Chaosu! Tam gdzie on pójdzie kamień i żywe istoty będą zlewać się w jedno przybierając nowe nienazwane kształty!\n- Kir, na miłość wszystkich bogów, opanuj się!- Garnilius chwycił go za ramiona i potrząsnął nim. Był przerażony tym na co patrzył i tym co słyszał. Znał Kira jako niestrudzonego poszukiwacza przygód, chętnego wystawić swe życie na hazard, jeśli stawka była tego warta. Teraz miał przed sobą złamanego, wylęknionego wariata.\n- Wracam do domu- oznajmił sztywno, jego wzrok pozbawiony był jakiejkolwiek więzi z rzeczywistością. Wracam do domu...\n- Przemyśl to – prosił Garnilius.- Narysuj nam chociaż mapę ! Fausschlag jest ogromny, możemy błąkać się po tych tunelach całymi miesiącami...\nKir wyobraził sobie gigantyczna, białą skałę na której stało miasto Middenheim. Pamiętał, gdy pierwszy raz zeszli do wydrążonych w granicie tuneli i jaskiń. Był tam razem ze swym bratem, Setonem. Ich przewodnikiem był krasnolud, czeladnik z gildii inżynierów, który konserwował dość długi odcinek podziemnej części miasta i znał je wyśmienicie. Pomógł wyszykować kryjówkę w starym laboratorium, nieużywanym od Ciemnych Wieków, kiedy magia była zakazana.\n- Idź precz! – zawołał. Trzęsącym się jak w delirium palcem wskazał drzwi. – Nie chcę nigdy więcej widzieć żadnego z was! A... a jej w szczególności!\n- Nie możesz uciec od życia z podkulonym ogonem – powiedział Garnilius stając na progu. Stał odwrócony plecami, patrzył na niego przez ramię. – Jutro zjawią się wszyscy, wtedy pogadamy.\nDrzwi trzasnęły cicho, Kir został sam.\nPił. Dużo i szybko. Wlewał w siebie kolejne butelki, mocnego wina o barwie krwi i śmierdzącej, mętnej okowity. Chciał uśpić targające nim lęki, zwalić się nieprzytomny, odcięty od prześladujących go majaków i zwidów. Ręce drżały mu, ale nie był pewien czy z przepicia, czy ze strachu.\nŚwiatło uciekło od jego jedynej źrenicy, a płomień kaganka wydawał się równie odległy jak gwiazdy. Czuł jak ściany zamykają się nad nim, jak ślepiec macał dookoła rękoma. Było mu duszno, tętno rozrywało skronie. Chyba krzyczał, ale nie był pewien. Ciemność przytłaczała go, kiedyś, całkiem niedawno poznał najstraszliwszą z tajemnic - co może czaić się w mroku. Rzucił się do drzwi. Majak rozwiał się i znikł gdy poczuł świeże powietrze.\nStanął na zadaszonym ganku, lało jak z cebra, strugi wody przesłoniły cały świat i zdawać się mogło, że istnieje tylko jeden, wielki, szumiący wodospad. Kir oparł się ciężko o drewnianą balustradę, głowa opadła mu na pierś. Stał zamroczony, wsłuchany w deszcz.\n- Brigid... - wyszeptał.\nCzarne, wzburzone włosy rozsypane po białej pościeli, jej oczy płonące wśród ciemności alkowy. Dziewczyna zaśmiała się i pogłaskała po nagich piersiach. Kir uśmiechnął się do swych wspomnień i zerknął na złocącą się na jego palcu obrączkę.\nNareszcie wracał do domu, po sześciu długich miesiącach tułania się po gościńcach, jedzenia podłego jadła i picia rozwodnionych trunków; snu w zawszonej pościeli i pod gołym niebem. Dom był jego ostatnim bastionem. Niezdobytą twierdzą.\n- Kir Ulfdeheim?! – niski, basowy głos zadudnił donośnie w ciemnościach. – Tyś jest Kir Ulfdeheim?!\nZawołany drgnął, przeszył go dreszcz. Uniósł zaskoczony wzrok. Ujrzał siedem krępych, przysadzistych, ale szerokich jak piece sylwetek, otaczających łukiem karczmę. Kaskady deszczówki rozbijały się o szerokie ronda ich kapeluszy i spływały po brunatnych impregnowanych łojem płaszczach. Gęste sploty przemoczonych bród wylewały się zza wysokich kołnierzy i jak macki wiły się na ich piersiach.\n- Ja! – odkrzyknął Kir opierając dłoń o rękojeść miecza. – Kto pyta?\nJeden z krasnoludów zrobił krok do przodu. Płomień płonących na ganku maźnic oświetlił jego szerokie, czerstwe oblicze.\n- Klaber Wanhryd, senior klanu Katzbalger – zadudnił bas. Wielka jak bochen chleba dłoń zrobiła znaczący gest w okolicach szyi.\nZafurczały odrzucane na boki poły płaszczy. W rękach krasnoludów zabłysły szerokie, półksiężycowate ostrza toporów.\n- Nie znam cię – rzucił siląc się na obojętny, opanowany ton. – Czego chcesz ode mnie?\nKrasnolud splunął pogardliwie przez zęby.\n- Syna mi ubiłeś, cztery lata temu! – warknął robiąc kolejny krok do przodu. – Dobądź żelazo z jaszczura, tu staniemy!\nKir poczuł ogarniającą go grozę. Sumienie zerwało się z krępującego je łańcucha i z wściekłością wgryzło się w jego serce. Krew odpłynęła mu z twarzy. Gdzieś na dnie swej duszy ujrzał ciało krasnoluda i swoje zakrwawione ręce. Jego ofiara patrzyła na niego zamglonymi oczyma. Potrząsnął głową ,aby przepłoszyć dręczące go wspomnienie.\n- Złaź tu zaraz! - zawołał Kleber. - A jak ty nie zejdziesz, to my tu zatańczymy! Ogień i żelazo będą tu hulać!\nKir ruszył sztywno, bał się, bo przeciwnik, chodź wyglądał staro nie przestawał być niebezpieczny. Zszedł na rozmiękły podwórzec, ubranie przemiękło w jednej chwili i przykleiło się do ciała. Powolnym ruchem wyciągnął miecz, leniwie zatoczył niewielki łuk.\nKleber zrzucił z ramion płaszcz, jeden z krasnoludów podał mu długi miecz. Dotknął płazem pobrużdżonego zmarszczkami czoła.\n- Gotów jesteś, morderco dać gardła?!- burknął ruszając na swych krótkich nogach. Ostrze wzniosło się do góry, by opaść z druzgoczącą siłą. Kir zbił zastawą, ale aż syknął z bólu, mało nie wypuścił miecza. Na krótką chwilę ich oczy się spotkały, w źrenicach Klabera odbijał się cały wszechświat. Senior klanu najwyraźniej wspomógł się tajemniczymi miksturami, jakich używają dzicy Norsmeni i szaleni wojownicy Khazadów.\nKolejne, mordercze cięcie z podlewa mało nie złamało Kirowi nadgarstka, ćmienie w łokciu rozlało się niemocą po całej ręce. Złowrogi błysk stali, tuż – tuż, o cal od twarzy. Uniknął w ostatniej chwili. Zanurkował pod tnącym płasko brzeszczotem, uderzył wręcz, na kiść! Krasnolud bez wysiłku odbił cios.\nKir musiał uciekać. Unik! Zwód! Finta! Piruet, zobaczył rozmyte w pędzie, nienawidzące go twarze. Parada! Odskok! Jego ciało nie wytrzymywało tempa, lewe kolano, prawy bark - stare, nienajlepiej zagojone rany odzywały się teraz, mówiły do niego przejmującym bólem. Lewa część twarzy paliła, jakby oblano ją wrzącym olejem!\nZ trudem wtłaczał w siebie powietrze, które uchodziło z niego z sykiem. Kroki gubiły rytm, miecz ciążył, jakby nabierał coraz większej wagi. Nie miał już sił, potknął się, z trudem utrzymał równowagę. Sparował bezładnie, wyprowadził pozbawioną mocy ripostę. Poleciał do przodu, byłby upadł ale podparł się mieczem. Głowa opadła mu odsłaniając kark. Czekał.\nSłyszał ciche, grzęznące w błocie kroki i rzężące zipanie. Odwrócił się. Kleber szedł nie uginając kolan, nie miał broni, palce podobne do szponów wbił we własną pierś, szarpał jakby chciał wydrapać sobie serce. Twarz miał siną, wykrzywioną w paroksyzmie bólu, spojrzał w kierunku Kira, ale już go chyba nie widział! Padł z głuchym mlaśnięciem!\nJego krewni podeszli do niego, jeden z nich, z rudą brodą powiązaną w kity, podniósł z błota porzucony miecz i położył na piersi zmarłego. Zamknął mu oczy. Potem wstał i wskazał Kira palcem.\n- Jam jest Tankred Ryży – oznajmił. -Znieważyłeś mój klan. Daję ci czas do następnego zachodu słońca, potem cię dopadnę.\n- Ślubuje wam, bracia – zawołał do swych krewnych i wzniósł topór ponad głowę- złożyć na grobie Klebera czaszkę jego mordercy!\nOdpowiedział mu głuchy pomruk zadowolenia, brody krasnoludów zatrzęsły się.\n- Uciekaj, człeczyno, póki możesz - rzucił Tankred.\nSłońce wschodziło krwawo. Czerwone, jak płonące żagle chmury nadciągały ze wschodu. Zapowiadał się pogodny dzień, ale koń Kira boczył się . Drobił w miejscu, przysiadał na zadzie, jak przed nadciągająca burzą. Północny wiatr, tchnienie nadciągającej zimy, cisnął w górę garść zeschłych, różnobarwnych liści, wymiecionych z czerniejących gałęzi drzew Reikwaldu.\nTrakt wiódł go samotnie wzdłuż rzeki Reik. Ospały nurt pchał leniwie swe rozlane szeroko wody i niestrudzenie, od tysiącleci, tłoczył ja na północ . Odwrócił wzrok od płynącej w dół rzeki barki, ciężkiej, spasionej ładunkiem jak cielna krowa.. Spojrzał na odległy, fioletowy zygzak, wyrastających wysoko ponad las Gór Szarych.\nJechał najszybciej jak tylko mógł. Nocna potyczka oraz pijaństwo poważnie nadwątliły jego ciało i osłabiły ducha. Odczuwał dziwny, przenikający i paraliżujący go lęk. Siedział zgarbiony w kulbace, przechylony niezgrabnie w prawo, pogrążony w grobowej głębi melancholii. Sumienie wpiło się w niego jak wampir, ścigało go nieubłaganie, rzucało mu się na plecy by dusić bez litości. Co jakiś czas wstrzymywał wierzchowca. Stawał wtedy w strzemionach i osłaniając dłonią oczy, badał pozostawioną za sobą drogę. Nie był pewien czy Ryży nie zrezygnuje z przyobiecanych mu forów i nie ruszy w pogoń bladym świtem.\nNagle zdał sobie sprawę, że niełatwo będzie zerwać z przeszłością. Jak cień wlokły się za nim jego rozliczne zbrodnie i grzechy. Ciągnął je, jak pokutny duch ciągnie gruby, dźwięczący groźnie łańcuch. Przeraził się, że zaciągnie je do swego domu i splugawi tą niepokalaną dotąd świątynię.\nNiewielki, pękaty budynek wychynął ostrożnie zza pagórka. Pociemniałe ze starości bale ostrokołu, otaczającego kamienną rogatkę i stajnię, odcinały się mdło na tle wód o barwie żelaza. Kocie szparki strzelnic patrzyły na niego nieufnie, gotowe poczęstować go gradem bełtów. Podjechał bliżej, kozły zbite porządnie z grubych belek zagradzały mu drogę na most . Posterunek na drugim brzegu majaczył niewyraźnie w oddali.\nRogatki na moście strzegło kilku zbrojnych w szarych uniformach . Promienie słońca rozjaśniały podniszczone, płaskie kapaliny. Strażnicy dróg spojrzeli w jego kierunku. Jeden z nich podszedł bliżej, sądząc po dystynkcjach na ramionach był to sierżant, ale pewności Kir nie miał. Chwycił konia za munsztuk i przytrzymał mocno.\n- Złaź z kulbaki - rzucił od niechcenia. - Pan mytnik obaczy co w jukach taszczysz.\nKir posłusznie zsiadł z konia. Zrobił to powoli, trochę sztywno i niepewnie, obolałe ciało nie było pewne swoich możliwości. Drugi strażnik stanął za jego plecami, pchnął go znienacka drzewcem włóczni. Kir upadł na kolana, czyjaś ręka wyrwała mu miecz. Ujrzał wznoszącą się do ciosu pałkę. Solidny, toczony zręczne kawałek drewna zawisł pytająco nad jego głową. Mógł być grzeczny albo nieprzytomny.\n- Jesteś aresztowany w imieniu Jego Wysokości Imperatora!- oznajmił sierżant wciąż trzymając pałkę w gotowości. - Pojąłeś co rzekłem?\n- Tak - odpowiedział Kir, głos zadrżał mu niepewnie choć wysilił się na opanowanie. - Ale za co?\n- Przyszedł rozkaz z samej stolicy, - powiedział sierżant zerkając przez ramię na północ - tak z samiutkiego Altdorfu, podpisany przez samego cesarza, aby przytrzymać każdego jednookiego rębajłę.\nSierżant rzucił wodze wezwanemu gestem, młodemu pachołkowi. Uniósł długi miecz Kira i przyjrzał mu się uważnie. Jego wzrok prześliznął się po ostrzu wzdłuż strudziny.\n- Mnie się widzi, mój drogi obieżyświacie, że opis pasuje do ciebie jak ulał.- powiedział kładąc kres chwili milczenia. - Dlatego wstaniesz i grzecznie pójdziesz z Hansem i Johannem. A zaczniesz brewerie wyprawiać to chłopcy, ruk-zuk, ci gnaty porachują.\n- Wy dwaj!- wykrzyknął - Pilnujcie go jak źrenicy oka... Szkoda cię, chłopie, - rozłożył bezradnie ręce - ale skoro samiutki, najjaśniejszy cesarz o ciebie pyta to nie mam innego wyjścia.\nChwycili go mocno pod ręce i unieśli do góry. Nie potrzebowali go szarpać ani wlec. Dał się spokojnie prowadzić. Jego twarz zszarzała, a pobladłe wargi poruszały się niemal bezdźwięcznie.\n- Dopadł mnie... - jęknął głucho jak kopnięty, cynowy garnek. Spojrzał ponad ramieniem strażnika na drugi brzeg.\nJeszcze tylko ten las i byłbym w domu - pomyślał.\nWyszarpnął się zwinnym, wężowym ruchem, desperackim unikiem zszedł z drogi ostrzu włóczni. Strażnik zawołał donośnie.\nSięgnął do cholewy buta i chwycił rękojeść sztyletu. Uderzył płasko, sztychem! Hans odskoczył w tył i uderzył plecami o ścianę. Kir rzucił się w bok, zanurkował pod drzewcem Johanna i przeturlał się po ziemi. Podniósł się, na chwilę pociemniało mu w oczach z wysiłku, niemal na ślepo przebiegł kilka kroków dalej.\nUsłyszał szczęk spuszczanej cięciwy, cichy i złowróżbny szum lotek. Nie miał dość czasu by zareagować, przejmujący chłód oblał jego lewe ramię niczym woda z przerębla. Zatoczył się lekko.\nKir odepchnął pachołka i z wysiłkiem wspiął się na koński grzbiet. Kolejne bełty posypały się z ze strzelnic. Sierżant przeskoczył tarasujące przejazd kozły. Zagrodził uciekinierowi drogę, stanął w rozkroku, pochylony lekko do przodu, gotów do ataku.\nHans doskoczył, Kir położył się płasko by uniknąć morderczego ciosu i niemal nie spadł z siodła. Przerażony wierzchowiec zarżał, stanął dęba, jeździec w ostatniej chwili wczepił się palcami w gęsta grzywę. Wierzgając wściekle poroztrącał nadbiegających strażników i czeladź. Kir z trudem utrzymywał się w siodle, ścisnął kolanami końskie boki i modlił się o cud!\nKoń przesadził przeszkodę. Sierżant rzucił się w bok chcąc wynieść cało głowę spod rozpędzonych końskich kopyt! Kir nie musiał poganiać konia, zwierzę samo wyczuło sytuację i gnało ile sił w nogach na drugi brzeg.\nŚcigały ich wyzwiska, syk bełtów i donośny ton dzwonu, mający zaalarmować załogę po drugiej stronie mostu. Kilku strażników wskoczyło się na konie i ruszyło w pogoń.\nKir przylgnął do końskiego grzbietu, w każdej sekundzie walczył z całym światem by nie spaść! Lewą, zranioną rękę przycisnął mocno do ciała jakby tulił do piersi coś najdroższego na świecie.\nDyle mostu łomotały głucho, przez szczeliny widać było zimną toń. Goniący go strażnicy byli zbyt blisko. Wiedział, że nie da rady im uciec. Jeden z nich zachodził go od prawej, już wznosił do ciosu kord! Dwaj inni wyskoczyli zza ostrokołu. Trzeci, z kuszą w ręku, zamajaczył w wąskim oknie! Kir widział go tylko przez jedno uderzenie serca ale dostrzegł, jak składa się do strzału i pociąga za spust!\nZduszony jęk i łoskot padającego ciała. Kir spojrzał za siebie. Krew zastygła mu w żyłach, przerażenie rozszerzyło źrenicę! Odwrócił wzrok i pognał dalej! Słyszał już tylko dzikie, bluźniercze odgłosy!\nMakabryczny widok długo jeszcze dręczył jego przerażony umysł. Strażnicy z posterunku na drugim brzegu musieli zginąć tej nocy, a ich miejsce zajęli wynaturzeni odmieńcy! Niewolnicy ciemnych, chaotycznych bogów, żyjący w lasach wygnańcy, napiętnowani ich piekielnymi stygmatami. Odarte z człowieczeństwa bestie. Odpychające zlepki różnych istot, nowa ciągle zmieniająca się forma, a raczej parodia, życia. Przebrane w uniformy straży dokonywały okrutnej rzezi. Kir słyszał przepojony bólem kwik konia...\nKir trzymał się w siodle ostatkiem sił, leżał przytulony do końskiego grzbietu. Lewe, opatrzone partacko ramię zrobiło się całkowicie sztywne, niewyobrażalnie ciężkie i zimne. Nie był w stanie sam wyciągnąć bełtu z rany. Nie odważył się tego zrobić i zakończone białą lotką brzechwa sterczała mu poniżej obojczyka. Był blady jak kreda, trzęsły nim dreszcze, a trawiąca go gorączka narastała z każdą przejechaną milą.\nLas ożywał wśród cieni zbliżającego się wieczora, z gęstwiny spoglądały na niego drapieżne oczy. Nie mógł już ufać zmysłom, jego wyobraźnia zapełniał knieję najgorszymi koszmarami. Coś bez przerwy chrzęściło w zaroślach, bliżej i bliżej. Zdawało mu się, że ktoś obserwuje go bez chwili wytchnienia czekając stosownej okazji aby zaatakować.\nWjechał w chłodny, ciemny jar. Uderzenia końskich kopyt odbiły się echem od skał i wróciły głośne i straszne jak werble nadające krok szturmowi. Ujechał może ze staję, gdy palce zsunęły mu się z łęku. Powoli, całkowicie bezradny i bezsilny, przechylał się coraz bardziej, aż spadł na ziemię pozbawiony przytomności. Zapadł w głęboki, niespokojny sen, z którego nie mógł się wyrwać, jak z narkotycznego otępienia.\nGaleria postaci przewijała się przed jego oczyma. Twarze, niektóre dawno już zapomniane, inne całkiem świeże i znane, sytuacje, zdarzenia i miejsca. Towarzysze, z którymi gonił za przygodą, przychodzili jak w procesji. Stali nad brzegiem ryczącego morza, pod ciemnym, burzowym niebem. Osobno, jakby się nie widzieli.\nDraugar, waligóra w zbroi Rycerzy Panter. Zdjął hełm odsłaniając twarz, trzy blizny cięły skosem jego policzek. Klęczał wsparty na mieczu, ogromnym, oburęcznym brzeszczocie z długim jelcem zakrzywionym do dołu. Jego oblicze było szare, kładł się na nim cień.\nZa nim stał Garnilius. Zwinnym ruchem dobył ciężkiej szabli, jakimi walczy się w jego rodzinnym Kislevie. Stanął w pozycji do walki. Jego długie, niemal białe włosy łopotały na wietrze jak sztandar. Zielone oczy, patrzyły wrogo, przebijając nadciągającą burzę\nNieco dalej , między wbitymi w ziemię nagrobkami stał Hadrian, jego ciało okrywał czarny habit morrabitów. Patrzył z głębin naciągniętego mocno kaptura, w ręku ważył ciężką, graniastą buławę. Modlił się zawodząc jakąś jękliwą pieśń, którą porywał wiatr.\nZobaczył ją. Emilia stała najbliżej morza. Wypatrywała czegoś dalekiego, ukrytego wśród rozsierdzonych fal. Jej rude warkocze były mokre od niesionej wiatrem wilgoci. Łza, zrodzona pod zaciśniętą mocno powieką, przetoczyła się po jej policzku. Ujrzał ususzoną gałązkę wrzosu, przytroczoną mocno do majdanu jej łuku i dziwny ból przeszył jego serce.\nOgromna, czarna, spienioną fala uderzyła o brzeg. Jego towarzysze wznieśli broń jakby chcieli z nią walczyć. Woda zalała ich, zalała wszystko. Bezlitosna kipiel wdarła się daleko w głąb lądu niszcząc wszystko na swej drodze!\nCofnęła się. Powoli pełzła z powrotem do morza zostawiając za sobą krwawy ślad na wyniszczonej ziemi.\nKir ocknął się, a przynajmniej tak mu się zdawało. Czuł się koszmarnie, bezsilny, obolały, chory. Ramię, choć bezładne, nie bolało już tak bardzo, pozostało już tylko paraliżujące ćmienie.\nWiedział już, że nie śpi ale koszmar zdawał się trwać dalej. Coś poruszyło się w ciemnościach, Kir dostrzegł w sączącym się przez wąski otwór blasku księżyców, duży kształt kroczący ciężko ku niemu. Przekręcił się na bok i po omacku szukał czegoś czym mógłby się bronić. Przerażenie zaciskało mu na szyi swą zimną, bezlitosną dłoń. Idąca ku niemu istota śmierdziała jak zwierzę, była wielka, porośnięta gęstą sierścią.\n- Nie śpisz już? - usłyszał niski głos, który wydał mu się znajomy. - To dobrze, bo zaczynali my się martwić.\nKtoś inny zbliżył się niosąc świecę. W jej słabym, mdłym blasku zobaczył dwie brodate twarze pochylające się nad nim ciekawie.\n- Bracia Ryps - westchnął z ulgą i opadł na łóżko.\nPatrzył na starych, odzianych w zwierzęce futra traperów i dziękował wszystkim znanym sobie bogom za to spotkanie. Bracia Ryps, Jonatan, Udo i Winrych żyli samotnie w lesie, niedaleko Jaru Borsuka.\n- Opatrzyli my ci ranę - powiedział młodszy, Udo. – Krucho już z tobą było, jak żem cię znalazł to wilki nad tobą stały. Patrzyły, z której strony cię napocząć.\nStarszy pokiwał z powagą głową\n- Posłałem Winrycha do wsi - powiedział. - Po znachora i Brigid, będą tutaj pewnie z samego rana\nKir oddychał głęboko ale spokojnie. Uśmiechnął się blado, na więcej nie miał sił.\n- Dzięki - wyszeptał .\nZostawili go samego, okrytego skórami, pogrążonego w mocnym, zdrowym śnie.\nKir obudził się późno, ostrożnie uniósł obolałą głowę. Przez przesłonięte błoną okno sączyło się anemiczne światło słońca. Dzień wydawał się pochmurny i chłodny.\nBraci Ryps nie było w domu, może poszli sprawdzić zastawione wczoraj pułapki?\nZdawało mu się, że słyszy jakieś głosy na podwórzu. Psy zaczęły głośno ujadać. Postanowił wstać, ale wcielenie myśli w życie przyszło mu z ogromnym trudem. Zakręciło mu się w głowie, oparł się ręką o ścianę. Ciągle się asekurując doczłapał do drzwi, pchnął je lekko.\nZobaczył niewielki, otoczony solidnym płotem podwórzec odgradzający dom od ciemnej ściany lasu. Spojrzał na duże, kosmate psy uwiązane do wspólnego palika, szczekały wściekle i szarpały powrozy. Coś było nie tak, Kir ostrożnie cofnął się w głąb domu. Dławił go strach. Co ujrzy za chwilę w furtce? Chcące się zemścić krasnoludy, ścigający go z cesarskim rozkazem strażnicy czy też idący jego tropem odmieńcy?!\nDlaczego wszyscy pragnęli posłać go do piachu, prosto w czułe objęcia Morra ?\nŻwir, którym wysypana była ścieżka zachrzęścił pod czyimiś nogami. Kir, szorując plecami o ścianę przeszedł do sąsiedniej izby, na niskim stoliku zobaczył szeroki, traperski nóż. Złapał go chciwie i obrócił w ręku ostrzem do dołu. Sapiąc ciężko wrócił na miejsce przy drzwiach. Czekał.\nSchody jęknęły, zaskrzypiały drzwi i na progu stanął Jonatan Ryps. Był ubrudzony w wilgotnej ziemi, w ręku trzymał łopatę. Spojrzał na puste łóżko.\n- O cholera- wysapał. Rozejrzał się po izbie, jego wzrok zdradzał zaniepokojenie.\n- Wstałeś już? – odetchnął widząc Kira. - Nie powinieneś, słabyś jeszcze, nawet nóż ledwie trzymiesz - ujął go lekko za zdrową rękę, ostrożnie rozbroił i poprowadził do lóżka.\n- Połóż się lepiej – doradził.\n- Jak łowy? - spytał Kir wystawiając nos ponad skraj skóry.- Co wlazło w wilcze doły?\n- Aaa...- stęknął traper.- Szkoda gadać, musiałem grób krasnalowi wykopać. Żal chłopa, ale po kiego grzyba po lesie się włóczył? Przecież krasnoludy i insze gnomy to w ziemi ryją, nie?- spytał spoglądając przez ramie na Kira.- Coś taki blady? Kir, słyszysz mnie? Co ci, gorzej?!\nKir nie słyszał, zapadł się gdzieś w głąb siebie, w ciemną krainę własnych przemyśleń i lęków. Byli tak blisko, może już otoczyli leśny dom? Poczuł jak stryczek zaciska mu się na szyi. Jaki jest widok z wysokości szubienicy? Czy człowiek widzi wtedy cokolwiek?\nKilka razy wspinał się na szafot, ale zawsze wybawiały go koneksje i znajomości brata. Seton skrzętnie kolekcjonował grube haki, kompromitujące listy i dowody machlojek w podziemnym laboratorium, do którego chcieli się włamać byli towarzysze Kira. Było to pokaźne archiwum, zajmujące trzy obszerne izby, setki dokumentów, a każdy z nich był jak morderczy grot w kołczanie łucznika.\nMiesiąc temu, kiedy miał jeszcze swobodny dostęp do „biblioteki” Setona, Kir znalazł tam zeznanie pewnego strażnika, spisane prawie dekadę wcześniej, obciążające Emilie o podburzanie tłumów i szkalowanie najwyższych dostojników w państwie. Dokumenty potwierdzone pieczęcią cesarskiego instytutu genealogii i heraldyki, świadczące, że dziadek herr Draugara, fanatycznego strażnika czystości rasy i tępiciela goblinoidów, był półkrwi orkiem! Hadrian sprzeniewierzył pieniądze kultu i Seton miał na to niezbite dowody. Wykupił weksle Garniliusa opiewające na astronomiczne sumy.\nKażdy dokument opatrzony był wieloma wiarygodnymi pieczątkami i podpisami, i co gorsza to był prawdziwy!\nOt, kompania! Podżegaczka i paszkwilantka; rozgoryczony, nienawidzący siebie rycerz zakonny; świątynny malwersant; hulaka pozostawiający za sobą długi i...\nByło tam także zeznanie pewnego rzeźnika, naocznego świadka gwałtu. Kir pamiętał, jak złamał opór tej dziewczyny, jak przydusił ją do podłogi w starym składzie w dokach Nuln.\nChciał pozbyć się Setona, rosnący w siłę starszy brat był mu zbyt dużym brzemieniem. Przeszedł do części kryjówki, gdzie przeprowadzał swe eksperymenty ze zwłokami. Pchnął ciężkie, okute brantalami drzwi. Stanął na progu, ściskając w ręku miecz. Zrobił kilka, ostrożnych kroków, omijając zastawione dziwaczną aparaturą stoły.\nSeton stał pochylony nad świeżo otwarto trumną. W środku leżały, nietknięte jeszcze rozkładem, męskie zwłoki. Mamrotał coś do siebie i rozkładał dziwacznie wyglądające narzędzia. Kir zamachnął się mieczem!\nStarszy brat złowił kątem oka jego ruch! Nie przestraszył się, jakby się tego spodziewał. Kir był pijany i zareagował wolniej, zębate ostrze skalpela przecięło powietrze i zazgrzytało o czoło. Oślepiająca biel zalała lewe oko Kira! Osunął się na kolana, a potem na twarz...\nPrzeżył, ale musiał uciekać. Seton, korzystając ze swoich wpływów, rozesłał za nim list gończy, w którym oskarżono go o herezje i całą masę innych, równie bezsensownych zbrodni. Od tamtej pory ścigano go, jak zwierzę, po całym Imperium.\nFurtka zaskrzypiała cichutko, Kir drgnął jak wyrwany z nieprzyjemnego snu.\n- Kto idzie? – zapytał.\nJonatan podszedł do okna i wyjrzał. Uśmiechnął się i rzekł:\n- Twoja żoneczka.\nKir uniósł się na łokciu i jeszcze raz próbował wstać. Traper nie powstrzymywał go. Chwycił go za łokieć i podprowadził do drzwi. Dziwny lęk opanował Kira. Co stanie się, gdy Brigid zobaczy jego okropnie oszpecona twarz.\nUjrzeli się. Ukochana szła powoli prowadzona troskliwie przez najmłodszego Rypsa. Biała, lniana sukienka opinała jej duży, brzemienny brzuch. Spojrzała na niego, pobladła, przystanęła na chwilę, po czym, przyśpieszyła kroku. Wyszedł jej naprzeciw. Nie zauważył idących za nią w ślad Hadriana i Garniliusa, poza granicą jego wzroku pozostał zakuty w zbroję Draugar. Widział tylko ją. Wreszcie był w domu! Zrobił kolejny krok, wyciągnął do niej rękę...\nŚwist! Ciemna strzała, zakończona czerwonymi lotkami, przeszyła łono Brigid. Kobieta padła na kolana, blada, przerażona. Jęknęła! Jej palce zacisnęły się wokół rany. Kir doskoczył do niej, objął w pół, podtrzymał. Spojrzał w kierunku, z którego padł strzał.\nEmilia stała w lekkim rozkroku, powoli opuściła, ozdobiony ususzonym wrzosem, łuk. Oparła swoja dłoń na płaskim brzuchu, ciemnym grobie swojego dziecka. Dziecka Kira.\n- Nie!!! – krzyknął Kir, patrząc na konającą żonę. Po omacku szukał jej rąk, jej dobrych rąk, które kiedyś go pieściły, Szukał jej ust, gorących, aby raz jeszcze podzieliły się z nim swoim ciepłem. Szukał jej oczu, które patrzyły w jego stronę, ale teraz zaszły mgłą. Tulił jej ciało i głaskał rozrzucone włosy. Ich ubrania nasiąkły krwią a jego serce, nie dającym się wyrazić słowami cierpieniem. Ostatnia nadzieja umarła.\nEmilia patrzyła na nich przez łzy, drżały jej kolana i ręce. Kir zawodził i płakał, tak jak tego chciała, ale nie dało jej to najmniejszej satysfakcji.\nPrzed jej oczyma przebiegał rozmyty korowód wspomnień, najcudowniejszych chwil i najsłodszych obietnic. Słowa były słodyczą w ustach, a okazały się goryczą w brzuchu. Czuła na sobie nienawistne spojrzenie towarzyszy, szli ku niej powoli, w rękach trzymali broń.\nSłowa kluczowe: mgły, avalonu, marion, zimmer, bradley, zysk, recenzja\n» "Miasto i Miasto" - na półkach już 19 ...\n» "Miasto i miasto" - dziś premiera\n» Mass Effect - recenzja!


Działki na sprzedaż: ostrodzki ostroda | Morizon.pl\nOstródzki Ostróda - działka na sprzedaż\nZnaleziono 90 ogłoszeń, średnia cena 781 304 zł (86 zł/m²)\nTwoje miejsce w krainie tysiąca jezior! Mamy do zaoferowania kompleks otoczony z 4 stron lasami, w sąsiedztwie Jeziora Ruskiego, nad którym możesz zrelaksować się na pobliskiej plaży, podziwiając piękno natury i cudowne zachody słońca. A wszystko to w miejscowości Ruś. Może właśnie tu rozwiniesz swój biznes? Działki dzięki swojemu unikalnemu położeniu gwarantują azyl od miejskiego zgiełku, znajdując się jednocześnie w niedalekim sąsiedztwie\nDziałka inwestycyjna z warunkami zabudowy DK16, S5\nDziałka położona w miejscowości Samborowo gm. Ostróda na trasie Ostróda - Iława o powierzchni 14 517m2 * 700m do DK16 * wkrótce obwodnica Iławy łącząca Ostródę z Grudziądzem drogą S5 * wydane warunki zabudowy o funkcji hali produkcyjno-magazynowej * działka posiadająca takie media jak: prąd, woda, gaz oraz kanalizacja nr działki: 434/1 Pośredniczymy w transakcjach obrotu nieruchomościami i pomagamy uzyskać kredyt hipoteczny na terenie całej\nDziałka Lubajny k/Ostróda\nW Investor Nieruchomości przedstawiamy na sprzedaż trzy działki w miejscowości Lubajny /k Ostróda. Piękne, zaciszne miejsce z bardzo bliskim dostępem do sklepu, kościoła, przystanku. Na sprzedaż jest kompleks 3 działek o powierzchni (1) - 672 m2, (2) - 716 m2, (3) - 743 m2, obecnie można zakupić całość 2131 m2. Otoczenie domów jednorodzinnych, działki nie są objęte MPZP, posiadają wydane warunki zabudowy. Dojazd nową drogą w której dostępne są\n408 500 m²\n*** Teren inwestycyjny MAZURY 40,85ha *** TRASA S7 *** Park Krajobrazowy Gór Dylewskich *** Przedstawiam Państwu ofertę sprzedaży terenu inwestycyjnego o pow. 40,85 ha w malowniczej miejscowości Miejska Wola w powiecie ostródzkim. Miejska Wola to miejscowość zlokalizowana w odległości ok 20 km do miasta Ostróda, 30 km od miasta Olsztynek. Bliska odległość od trasy S7 zapewnia dogodny i szybki dojazd z dużych miast: Warszawa ok 3h; Gdańsk 1,5h;\nMalowniczo położona działka otulona z trzech stron lasem. Główne atuty nieruchomości: • z dobrym dojazdem• bliskość terenów zielonych• położenie z dala od głównej jezdni Działka rolna. Typ własności: Odrębna własność. Działka w kształcie prostokąta o powierzchni 2500 m2 z dobrym dojazdem. Położona w sąsiedztwie trzech zabudowań. Media znajdują się po sąsiedzku. Jest to doskonałe miejsce dla osób ceniących ciszę, spokój i bliski kontakt z\n| Glaznoty, gmina Ostróda, na sprzedaż działka nr130 o powierzchni 12'466 m2. Dojazd drogą asfaltową, obok wszystkie media. Spokój i ciszę zapewnia sąsiedztwo rezerwatu przyrody. W pobliżu rzeka Gizela. Bliskość do Lubawy-17km, Ostródy-26km oraz do malowniczych jezior czyni tę nieruchomość bardzo atrakcyjna do zamieszkania lub jako siedlisko rekreacyjne z widokiem na wzgórza. Obecnie działka ta podzielona jest na\nVIII-187. Ostróda  Mała Ruś, działka nr 19/7 o pow. 2241m2 oraz działka 19/6 o pow. 2000 m2, powstały wskutek podziału działki 19/5 na którą wydana została decyzja o warunkach zabudowy dwoma budynkami mieszkalnymi, parterowymi z poddaszem użytkowym, o pow. zabudowy do 150 m2 każdy. Położone działki bezpośrednio przy drodze asfaltowej od strony południowo-zachodniej, od strony północno-wschodniej ściana lasu. Okolica malownicza, znakomite\nVIII-188. Ostróda  Mała Ruś, działka nr 19/7 o pow. 2241m2 oraz działka 19/6 o pow. 2000 m2, powstały wskutek podziału działki 19/5 na którą wydana została decyzja o warunkach zabudowy dwoma budynkami mieszkalnymi, parterowymi z poddaszem użytkowym, o pow. zabudowy do 150 m2 każdy. Położonie działek bezpośrednio przy drodze asfaltowej od strony południowo-zachodniej, od strony północno-wschodniej ściana lasu. Okolica malownicza, znakomite\nLubajny 5 ofert\nKątno 1 oferta


Djordjic: Klub upada i wygląda, że nie ma sposobu by to wyhamować - RedUnited.pl\nAutor: adi87a 10 sierpnia 2019 10 sierpnia 2019 0\nBojan Djordjic w wywiadzie dla Expressen opowiedział o obecnej sytuacji w Manchesterze United. Zdaniem byłego piłkarza Czerwonych Diabłów, źle się dzieje i nie wygląda, by sprawy szły we właściwym kierunku.\n– Większość, która oglądała wywiad w MUTV, rozumie mnie. Ci, którzy chcą mnie słuchać wiedzą, że te słowa pochodzą z serca. Krytyka była podyktowana tym, że klub upada i wygląda, że nie ma sposobu by to zahamować.\n– Mogę być wkurwiony. Wygląda to tak, jakby niektórzy piłkarze dyktowali warunki gry w tak wielkim klubie. To nie jest dobry znak.\n– Maguire wyjdzie obok Lindelofa w niedzielę przeciwko Chelsea. Nie ma co do tego wątpliwości. Chris Smalling i Phil Jones są w klubie od blisko 10 lat i wciąż są co do nich wątpliwości. To pokazuje, że nie są oni wystarczająco dobrzy.\n– United zawsze będzie przyciągać sponsorów. Ed Woodward jest w tym dobry, ale to nie wystarczy, gdy jesteś Manchester United. Musisz pozyskiwać piłkarzy, wydawać właściwie i być pewnym, że klub idzie naprzód.\n– Czołowe postacie jak Scholes, Ferdinand, Vidic i Rooney nie byli zastąpieni wystarczająco dobrymi piłkarzami. Pieniądze zostały wydane, bo rekrutacja i sprawa za kulisami wyglądają tak, jakby ważniejsze było robienie pieniędzy, niż troska o sport.\n– Manchester City i Liverpool będą cementować swoje miejsca w topie. Dlaczego? Bo nie mają wątpliwości w kwestiach związanych z rekrutacją. Wszystko jest kalkulowane, a ich skauting i praca za kulisami są bardzo dobre.\nBojan DjordjicChris SmallingEd WoodwardPhil Jones


Odpowiedzialność za błędne rozliczenie firmy - Portal Wiedzy | Streamsoft\nOdpowiedzialność za błędne rozliczenie firmy\nProwadzę firmę, zatrudniam księgową. Niedawno miałem kontrolę i okazało się, że w księgowości mamy jakieś poważne błędy. Ja się na tych kwestiach zupełnie nie znałem i nie znam, stąd zaufałem osobie, którą zatrudniłem. Teraz okazuje się jednak, że to właśnie mi – jako właścicielowi – grozi nawet… areszt. Czy/jak mogę wybrnąć z takiej sytuacji? – Pyta Pan Mateusz\nKażdemu człowiekowi może zdarzyć się błąd. Deklaracje podatkowe czy też deklaracje do ZUS mogą zawierać nieumyślnie spowodowane błędy formalne lub rachunkowe. Przedsiębiorcy chcący unikać błędów w tych sprawach, często decydując się na powierzenie ksiąg podatkowych, ewidencji księgowej oraz rozliczeń podatkowych i ZUS dla profesjonalnego biura rachunkowego lub księgowej.\nNawet w przypadku powierzenia wyżej wymienionych spraw osobom trzecim, odpowiedzialność zawsze ponosi przedsiębiorca.\nOdszkodowanie za błędy w rozliczeniach\nPrzedsiębiorca nie zawsze musi być stratny na popełnionych błędach przez księgową lub biuro rachunkowe. Może domagać się od tych osób odszkodowania za popełnione błędy w rozliczeniach. Takiego roszczenia dochodzi się na drodze cywilnej. Przepis Kodeksu Cywilnego zobowiązuje do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania.\nOsoba lub biuro odpowiedzialne za rozliczenia może jednak uwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że zobowiązanie wykonała, ale niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania nastąpiło nie z jej winy. Chcąc otrzymać odszkodowanie od księgowej lub biura rachunkowego, należy wykazać popełnione błędy przez te osoby oraz wskazać związek między tymi błędami a poniesioną szkodą.\nPodczas zlecania dokonywania rozliczeń przez księgową lub biuro rachunkowe, warto skupić się na zapisach umowy dotyczących odpowiedzialności za prawidłowe sporządzanie dokumentów rozliczeniowych oraz zapisy odnośnie kar umownych. Warto również sprecyzować zakres świadczonych usług.\nKorzystnym rozwiązaniem dla przedsiębiorcy może być wprowadzenia zapisu do umowy odnośnie zapłaty kary umownej na rzecz zleceniodawcy w przypadku niewywiązania się z powierzonych obowiązków.\nWszelkie poważne sprawy, które nawiązują do prawa podatkowego lub Kodeksu Cywilnego warto skonsultować z doradcą podatkowym lub radcą prawnym. Są to osoby, które na co dzień obcują z tymi przepisami i są w stanie doprowadzić takie sprawy do końca.


Dodano: 17 czerwca 2019, 12:31 0\nMiędzynarodowa firma Andersen po wielu latach nieobecności wraca na polski rynek. Jaki pomysł ma na siebie i czy zamierza konkurować z największymi graczami?\nW świecie biznesu dobrze znany jest termin „wielka czwórka” . Chodzi o największe globalne firmy audytorsko-doradcze, zatrudniające setki tysięcy pracowników: EY, Deloitte, KPMG oraz PwC. Do 2002 roku do grupy tej – wówczas nazywanej „wielką piątką” – należała jeszcze jedna firma: Arthur Andersen.\nJej blisko 90-letnie funkcjonowanie zostało przerwane w 2002 r. wraz z aferą dotyczącą audytorskiej części Artura Andersena związaną z firmą Enron. Odrodzenie Andersena nastąpiło w 2013 roku za sprawą jego dawnych partnerów z działu doradztwa podatkowego oraz Marka Vorsatza – Szefa Andersen Global. Dziś sieć Andersen Global pod markami Andersen Tax i Andersen Tax & Legal świadczy usługi doradztwa prawnego i podatkowego operując w ponad 140 lokalizacjach na całym świecie.Liczba doradców podatkowych i prawników pracujących dla Andersen przekracza 4500 osób, zaś usługi prawne świadczone są w 44 państwach, co czyni Andersena 5 największą firmą prawniczą pod względem ilość państw, w których świadczone są usługi prawne.\nAndersen Tax & Legal w Polsce stworzyły warszawska kancelaria A2Z założona m.in. przez Marcina Matykę, do której dołączyła Aleksandra Kalinowska oraz Monika Poteraj oraz śląska kancelaria KSP T. Srokosz i Wspólnicy Sp.k. założona m.in. przez Magdalenę Patryas. Wszyscy oni zaczynali swoje kariery w połowie lat dziewięćdziesiątych w Arthur Andersen. Andersen Tax & Legal w Polsce świadczy usługi doradztwa prawnego i podatkowego w trzech lokalizacjach, Warszawie, Katowicach i Toruniu. W sumie dla Andersen Tax & Legal pracuje zespół ok. 60 osób złożony głównie z adwokatów, radców prawnych i doradców podatkowych.Zespołem Andersen kieruje grupa 9 partnerów. Ponowne pojawienie się marki Andersen nad Wisłą rodzi pytania przede wszystkim u osób, które pamiętają ją z początku lat dwutysięcznych. Czy w związku z trudnymi zawirowaniami, jakich doświadczyła wtedy firma, dziś będzie w stanie ponownie zawalczyć o dawną pozycję?\n– Usługi Andersena zawsze kojarzyły się z wysoką jakością. W taki sposób marka zapisała się w świadomości jej dawnych klientów oraz pracowników. Przeprowadzone badania marketingowe pokazały, że afera sprzed lat, która dotyczyła usług audytorskich nie osłabiła postrzegania Firmy jako dostawcy najwyższej jakości usług w zakresie prawa i podatków – mówi Aleksandra Kalinowska, partner w Andersen Tax & Legal.\nObecnie Andersen nie zajmuje się i nie ma w planach zajmować się audytem. Działalność firmy koncentruje się na usługach doradztwa prawnego oraz podatkowego, w związku z czym nie ściga się z audytorskimi gigantami z „wielkiej czwórki” . Brak działalności audytorskiej Andersen postrzega jako szansę na zyskanie przewagi konkurencyjnej: nie zajmując się audytem jest w stanie z większą prędkością budować pozycję na rynku usług prawniczych i podatkowych.\n– Po „tamtym” Andersenie ludzie z doradztwa podatkowego czy prawnego ponownie trafili na rynek i znaleźli zatrudnienie m.in. w „wielkiej czwórce” czy też w dużych, rozpoznawalnych kancelariach prawnych. Ci pracownicy mają w sobie wartości Andersena, a po drugie wiedzę i doświadczenie wyniesione z największych firm doradztwa prawnego i podatkowego na świecie – mówi Tomasz Srokosz, partner w Andersen Tax & Legal.\nDodaje, że dzisiejszy Andersen wszystko to jeszcze raz weryfikuje i spaja. – Andersen jest firmą globalną, co oznacza, że najwyższa jakość usług to nasza wizytówka niezależnie od miejsca gdzie świadczone są usługi. Ponadto zyski firmy są dzielone w skali globalnej, a każde biuro pracuje na wspólny sukces. Już w przeszłości Andersen był w porównaniu do swoich konkurentów znacznie bardziej zintegrowaną firmą i to chcemy kultywować również dzisiaj – mówi Marcin Matyka, partner w Andersen Tax & Legal.\n– Networking, szkolenia międzynarodowe i wymiana wiedzy to podstawa naszego działania. Prezes Andersen Global, Mark Vorsatz, przywiązuje do tego dużą wagę – dodaje Tomasz Srokosz.


OPTECK - Opcje binarne, forex, handel towaramiBinární opce, forex, obchod s komoditami\nRejestracja na Opteck.com\nOpteck, podobnie jak i ZoomTrader, którego recenzję przedstawiliśmy wam tutaj, jest w Polsce ogólnie mało popularną spółką. Jest to spółka prywatna z siedzibą w Londynie i jest zarejestrowana w pełni zgodnie z prawem Zjednoczonego Królestwa.\nTransakcje na opteck.com nie są skomplikowane. Zdążycie się zarejestrować w ciągu paru minut. Rozpocząć handel możecie także bardzo łatwo – w czterech prostych krokach. Najpierw wybierzecie kapitał, którego cenę chcecie oszacować. Następnie zadecydujecie, czy cena pójdzie w górę czy na dół. Podacie kwotę, czas, a potem już tylko poczekacie na swój zysk, który może wynosić nawet ponad 100%. Możecie otworzyć również konto demo zawierające wszystkie opcje konta realnego.\nS OPTECK handlujecie kiedykolwiek i gdziekolwiek\nJeśli nie jesteście akurat w domu przy komputerze stacjonarnym lub nie macie przy sobie swojego notebooka, możecie handlować także przez telefon. Opteck oferuje platformę handlową dostępną także z telefonu komórkowego dla użytkowników Androida lub iOSa. Ta platforma online jest na wysokim poziomie, wykonanie jest bardzo czytelne i wysokiej jakości, nie zacina się, chodzi szybko. Charakteryzuje się wysokim zabezpieczeniem wszystkich transakcji płatniczych. Aplikacje ściągniecie szybko i łatwo.\nAbyście mogli rozpocząć handel opcjami binarnymi, należy wpłacić środki finansowe. Możecie zrobić to różnymi sposobami. Poniżej przedstawiamy małą listę wszystkich dostępnych metod płatności, które Opteck akceptuje.\nKarta kredytowa – VISA, MasterCard, American Express, JCB, Diners\nPrzelew bankowy – z wszystkich banków\nPortfele internetowe – MoneyBookers – rejestracja tutaj\nAby uzyskać więcej informacji o tych platformach zalecamy odwiedzenie stron internetowych – np. odnośnie informacji o opłatach.\nPlatformy handlowe na OPTECK\nMożecie wybrać spośród czterech platform – High/Low, One Touch, Range High/Low i On Demand.\nWszystkie transakcje finansowe są zabezpieczone za pomocą nowoczesnych technologii – wszystko to dla waszej wygody i ochrony waszej prywatności. Wasze dane personalne są wykorzystane dla potrzeb Optecka.\nProfesjonalna pomoc dla każdego\nW Optecku pracuje team wysoko wykwalifikowanych profesjonalistów o różnych specjalnościach. Odbywają profesjonalne szkolenia, aby mogli zapewnić każdemu handlowcowi pomoc z uwzględnieniem jego indywidualnych potrzeb . Pracują tutaj specjaliści IT, eksperci handlowi i wielu innych specjalistów. Na stronie Opteck.com znajdziecie widea edukacyjne, wyjaśnienie strategii opcji binarnych, e-książki o opcjach binarnych i najnowsze aktualności ze świata handlu, wykonuje także analizy opracowane na wysokim poziomie. Jednocześnie do waszej dyspozycji są operatorzy z Opteck call centra. Z Opteck możecie skontaktować się także za pomocą FAQ lub na livechat.\nWybierzcie sobie to „swoje“ aktywum z nami. Poniżej przedstawiamy wam listę wybranych akcji, towarów, indeksów giełdowych i walut.\nRodzaje kont w OPTECK\nbez możliwości konta demo\ne-książka (wstęp do świata opcji binarnych)\n25% bonus rejestracyjny\n5 wideo edukacyjnych\ncodzienne, tygodniowe i miesięczne aktualności z rynku\nkonto demo na 5000$\n35% bonus rejestracyjny\nadministrator konta (nie osobisty)\nkonto demo na 10000$\n45% bonus rejestracyjny\nosobisty administrator konta\nkomunikaty handlowe (ostrzeżenia)\n1 lekcja edukacyjna: Płynność rynku\nkonto demo na 15000$\ne-książka (wstęp do siata opcji binarnych)\n65% bonus rejestracyjny\n+ 1% ze standardowego zysku\nosobisty administrator konta (senior level)\n2 lekcje edukacyjne: Psychologia biznesu i Płynność rynku\nkonto demo na 25000$\n85% bonus rejestracyjny\n5 wideo edukacyjne\nkomunikaty handlowe (ostrzeżenia) – Platinum\nuprzywilejowany dostęp do Opteck senior-brokerów\n3 lekcje edukacyjne: Psychologia biznesu, Analiza wykresów, Płynność rynku\nkonto demo na 50000$\n100% bonus rejestracyjny\ncodzienne, tygodniowe i miesięczne aktualności z rynku za pośrednictwem e-maila\n+ 2% ze standardowego zysku\n4 lekcje edukacyjne: Psychologia biznesu, Analiza wykresów, Strategia biznesowa, Płynność rynku\nosobiste połączenia telefoniczne w przypadku większych wydarzeń na rynku\nOPTECK – podsumowanie\nOcena Binary options brookers : 85%\nMaksymalna transakcja: 24 999 $\nKonto Demo: Tak, warunkiem jest założenie rzeczywistego konta z pierwszą wpłatą. Można ją jednak wybrać bez transakcji na koncie rzeczywistym.\nBonus za wpłatę: od 35% do 85% zależnie od rodzaju konta i pierwszej wpłaty.\nWpłaty i wypłaty: VISA, MasterCard, Diner’s Club, JCB, American Express, Moneybookers, Webmoney, CashU\nRodzaje opcji: High/Low, On demand, One Touch, Range\nInstrumenty: Forex, towary, akcje, indeksy\nObejrzyjcie wideo, które zapozna was z tym, jak bardzo opłacalny jest handel opcjami binarnymi na Opteck.com.


Pływanie z kołem na szyi – Hobby Sport\nPływanie z kołem na szyi\nCoraz więcej rodziców interesuje się pływaniem małych dzieci, oswojeniem ich z wodą i spędzeniem wolnego czasu na basenie. Dlatego decydują się na zajęcia zorganizowane ze swoim maluszkiem, czy też wybierają się prywatnie z dziećmi na basen.\nJedni rodzice wspomagają się kołem, do którego wkłada się dziecko nóżkami do środka, inni natomiast bez żadnego przyrządu radzą sobie doskonale.\nOd jakiegoś czasu spotkać można jeszcze koło dmuchane na szyje. I właśnie dzisiaj chciałabym poruszyć ten temat.\nKorzystając z przyrządu pomocniczego, niezależnie czego to dotyczy, zawsze musimy zadać sobie pytanie: Jaki efekt chcemy tym osiągnąć? W czym to ma pomóc maluszkowi? Jakie może być ewentualne ryzyko?\nW Polsce kołnierze/koła do pływania dla małych dzieci są dostępne od niedawna i wzbudzają ogromne kontrowersje i dyskusję na różnych forach.\nKółko zakłada się dziecku na szyję w taki sposób, że podbródek dziecka opiera się o górną część przyrządu a barki są dociskane przez dolną część kółka. Sytuacja ta ogranicza dostęp wody do twarzy dziecka i powoduje, że najczęściej malec wisi w pionie oparty na głowie.\nCZY JEST TO WYGODNE?\nWystarczy wyobrazić sobie nas samych. Niejako przymusowo znajdujemy się przez dłuższy czas dryfując w ten sposób. Twoja głowa i szyja są ograniczone, a ciało pozostaje pionowe w wodzie. Jestem pewna, że większość zgodzi się, że to niekomfortowe. Jeśli coś wydaje się niewygodne, nawet dla nas, dorosłych, to co powiedzieć o niemowlętach, u których kości i postawa dopiero się kształtują!\nTo, co takim go czyni, to nieprawidłowe użytkowanie.\nNie ma takiej zabawki do pływania, która sprawi, że rodzic będzie mógł opuścić dziecko.\nMy nauczyciele pływania jesteśmy zgodni, żeby wykształcić prawidłowe odruchy u dziecka, wszystkie dmuchane gadżety w tym przeszkadzają!\nJak już wcześniej wspomniałam koło ogranicza dostęp głowy do wody. Jeśli chcesz aby Twoje dziecko oswoiło się z wodą, a przede wszystkim ją pokochało musisz pozwolić aby twarz dziecka miała z nią. Jeśli będziesz chronić twarz maluszka przed wodą to w sytuacji przypadkowego chlapnięcia czy zanurzenia w wodzie dziecko przeżyje szok i się wystraszy.\nRównież w nauce pływania ważna jest pozycja ciała. Nie pływa się na ,,stojąco” .\nMy prowadzimy zajęcia tak, aby dzieci jak najwięcej leżały w różnych\npłaszczyznach, dlatego że jest to dla nich pozycja poprawna rozwojowo.\nPływanie w ramionach rodzica dla naszego maluszka jest najbardziej potrzebne.\nDziecko czuje się bezpiecznie i oboje możecie przeżywać waszą wspólną basenową przygodę pełną bliskości. Zapraszam na wspólne zorganizowane zajęcia dla najmłodszych. Razem nauczymy ich miłości do wody 🙂