„Recykling Rejs” – Bałtyk 2015. Z przymrużeniem oka | WIOSŁO - Magazyn Kajakowy\nPoniżej prezentuję rozweselającą wersję dziennika wyprawy.\nŚroda, 1.07. Transport. W kapitanacie w Szczecinie zgodzono się, abym na noc zostawił swojego 5-metrowego Seayaka pod dachem. Przyjechałem z nim wieczorem wynajętą ciężarówką z Wrocławia. I tym razem pomogła mi zaprzyjaźniona firma MELACO z Nowej Soli. Noc zaś, już tradycyjnie, przewędrowałem z Jakubem Szuminem z Federacji Zielonych Gaja szlakiem szczecińskiego chmielu. Swoją drogą, kiedyś też przewędrowaliśmy nadmorskim plażami szlakiem aluminiowych puszek, tzn. zbieraliśmy je.\nW czwartek, 2.07 oficjalnie rozpoczynam wyprawę w mikro-basenie przy ul. Jana z Kolna 9. W sumie dosyć dobry dojazd i wygodne wodowanie. Polecam to miejsce na start. Wcześniej jednak należy poprosić kapitanat o zgodę. Jak zawsze zaprosiłem media i wspólnie z Kazimierzem Borkowskim, szefem Fundacji PlasticsEurope Polska opowiadamy o zaśmieceniu rzek i Bałtyku oraz namawiamy do recyklingu. Media dopisują (m.in. TVP Szczecin, Radio Szczecin i Gazeta Wyborcza). Niektórzy w Warszawie nie wiedzą, więc przypominam, że Szczecin nad morzem nie leży. Woduję się na Odrze. Pierwszy etap, a w sumie trzy, na rozgrzewkę. Dziś ok. 25 km. Zakończył się w porcie rybackim w Trzebieży nad Zalewem Szczecińskim. Trasa: Odrą zachodnią z ominięciem jeziora Dąbie. Nurt prawie zerowy, pogoda doskonała. Widoki do Polic to praktycznie cały czas na lewym brzegu zabudowa portowa i infrastruktura, po prawej więcej zieleni. Port w Trzebieży też po lewej, slip w głębi bardzo wygodny, a bosman już z daleka widział mnie przez lornetkę. Wcześniej pisaliśmy do siebie, więc wszystko wie. Bardzo gościnny. Mogę rozbić namiot, skorzystać z sanitariatów. Prysznica brak, ale są czyste umywalki i toalety. Na miejscu kilka sklepików i knajpek, żadnych problemów z zaopatrzeniem czy doładowaniem komórki.\nPiątek, 3.07. Trzebież-Wolin. Drugi etap prowadził przez Zalew Szczeciński. Ok. 20 km, ale bardzo gorąco. Szukam śmieci, w wodzie na otwartej przestrzeni ich nie widzę. Widać jednak efekt eutrofizacji, świadczący o zbyt dużym zanieczyszczeniu biogenami. W szuwarach i na dzikich plażach widoczne odpady opakowaniowe (puszki po piwie, opakowania szklane, drobne elementy z tworzyw). Trzymam się dziś prawej strony, przebijam się przez daleko w zalew wychodzące trzcinowiska. Trzeba wpłynąć na Dziwną rzekę. W Wolinie zatrzymałem się w nowej marinie z pełną infrastrukturą. To „nówka nieśmigana”, choć jest kilka poprawek, np. dopiero od przyszłego roku będzie można tu również skorzystać z pokoi gościnnych. Po drugiej stronie wioska Prasłowian i machają do mnie długowłose opasane w lniane stroje Słowianki. Rzucam się w pław. Tak sobie pomarzyłem… Tak naprawdę rozbijam namiot. A z tą wioską, a dokładnie zrekonstruowanym grodem, to prawda – jest po drugiej stronie. Idę na miasto, ale znów wymyślam, bo pełznę, snuję się, jest tak strasznie gorąco, że marzę tylko o cieniu i zimnym piwie. Na miejscu kilka atrakcji (choćby gród i słowiańskie łodzie, wolińskie muzeum), ale to miasto tranzytowe, ruch na Świnoujście i Międzyzdroje, i trochę zaniedbane. Szkoda.\nSobota, 4.07. Wolin-Dziwnów. 6:00 – jestem w kajaku. Słońce już grilluje, a co dopiero będzie o 12:00? Trzeci etap prowadzi dalej Dziwną. Można trzymać się lewej, ale ja po prawej wpływam na Zalew Kamieński, nadrabiam drogi trzymając się trzcinowisk, zwiedzając zakola, zatoczki i nenufarowe łąki. Ostatecznie wiosłuję jednak do portu jachtowego w Dziwnowie z przystankiem w marinie w Kamieniu Pomorskim. W sumie ok. 25 km. Na rzece zwiększony efekt eutrofizacji. Czasami tworzą się obrzydliwe warstwy glonów, sinic i obumierającej przyrody. Wciąż za dużo ścieków, nawozów i nieszczelnych szamb trafia do wody! Zawijam do Kamienia. Obiekt nowy z pełną infrastrukturą. Kajakiem można przycumować do pomostów. Są one jednak zamykane i chcąc się ponownie dostać trzeba poprosić bosmana o otwarcie furtki. Żar leje się z nieba. Przemykam przez miasteczko chowając się w cieniu, jest zadbane i nawet sporo ludzi nad wodą. Aby dostać się do Dziwnowa, trzeba z Zalewu Kamieńskiego skręcić na lewy brzeg, gdzie Dziwna ostro skręca już do morza. Dopływam do mariny. Nowoczesna, przepięknie zaprojektowana, w kształcie podkowy bez ingerencji w rzekę. Polecam. Teoretycznie nie ma miejsca na namioty, praktycznie bosman bardzo życzliwy i pomocny, i pozwala mi się rozbić na cyplu przy rzece. Na miejscu wszystko co potrzeba: prognoza pogody, knajpka, prysznice, itp. Na mieście, na plaży bardzo dużo turystów i śmieci, które nie mieściły się w pojemnikach. Rybacy na kutrach jednak prowadzą segregację, mają też tabliczki informacyjne o zakazie wyrzucania śmieci do morza. Dziś dzień rybaka, można popływać kutrami, postrzelać flarami i poucztować. Skorzystałem z tego pierwszego.\nTe pierwsze trzy słodkowodne dni będę wspominał z nostalgią, jak beztroskie lata dziecięce, bo już za chwilę kubeł zimnej wody i skończę „18 lat”.\nNiedziela, 5.07. Dziś Bałtyk. Przyznaję się bez bicia, nie pływałem jeszcze po morzu kajakiem. A powinienem potrenować! Mieszkanie pod Wrocławiem nie sprzyja jednak morskim treningom. Czwarty etap prowadzi wzdłuż wybrzeża do portu w Mrzeżynie (ok. 40 km). Wypływam o 6:30. Z zachodu ciemne chmurzyska i grzmi, ale morze gładkie. W razie czego ewakuuję się na plażę, tak myślę. Za główkami falochronu skręcam na prawo i już do końca wyprawy praktycznie tylko płynę na wschód (tam przecież musi być jakaś cywilizacja). Stan morza 1-3 B. Płynę ok. 1 km od brzegu. O:12.00 morze już nieźle huśta, co kilka minut powtarza się seria kilku większych fal, które zakrywają horyzont. Burza przeszła bokiem. Nie ma czasu na podziwianie wybrzeża, skupiony jestem tylko na wiosłowaniu i kontrolowaniu fal. W końcu to mój pierwszy raz. Przed portem w Mrzeżynie kontaktuję się z kapitanatem, prosząc o zezwolenie na wpłynięcie. Przy wejściu więcej załamujących się i stojących fal, trzeba uważać. Jak się później okazuje – zawsze trzeba uważać (na wszystko) przy każdym porcie. Na prawym brzegu, za mostem kemping ze slipem (ale bardzo stromym, kajak się zsuwa), bez pomocy trudno się samemu wygrzebać na górę. Sam kemping lekko zapyziały, ale rozbijam namiot przy rzece Redze. Mnóstwo turystów w Mrzeżynie. Przy falochronie bardzo dużo glonów, efekt eutrofizacji. Na plaży w Mrzeżynie ustawione pojemniki na śmieci, w piasku drobne odpady. Coś mnie kręci w nosie, idzie na zmianę pogody. Rano umówiłem się z bosmanem, aby sprawdzić prognozę.\nPoniedziałek, 6.07. Mrzeżyno-ewakuacja na plażę przed Dźwirzynem. Piąty etap miał poprowadzić do Kołobrzegu. Byłem gotowy już o 6:00, ale czekam do 7:00, aby mieć aktualną prognozę pogody. Niestety wieje. Bosman mówi, że chyba dam radę. Stan morza 3-6 B. Powinienem jednak napisać 6-3. Już w kanale portowym zaczyna mną rzucać – krzyżowe fale i wiatr. Przy główkach falochronu widzę i słyszę trzaski i wysokie na 3 metry bryzy uderzających fal. Dość deprymujące. Nie ma zlituj się, wiatr i fale robią, co chcą. Mimo maksymalnie wyciśniętego i skręconego steru na prawo zamiast ustawiać się rufą do fal, co chwilę jestem do nich ustawiony równolegle. Nierówna walka trwa godzinę. Później… nokaut. Widzę tylko niebo i załamującą się falę wysoko nad głową. Po chwili jestem obok kajaka, w prawej ręce wiosło (całe szczęście na smyczy), kajak odwrócony. Humorystycznie wypływają na powierzchnię sandały i odpływają w dal – bye, bye. Jeszcze przed wyprawą trenowałem wchodzenie do kajaka na stojącej wodzie z użyciem pływaka na wiosło. Robię zatem to, czego się nauczyłem. Odwracam kajak. Niestety, kolejna fala zrywa pływak z pióra wiosła i wywraca ponownie kajak dnem do góry. Pływak odpływa – bye, bye. Wejście do kajaka z wody podczas dużego falowania niemożliwe, przynajmniej dla mnie. Do brzegu z pół kilometra, kamizelka mnie utrzymuje, kajak niezatapialny (teoretycznie), siły mam, choć strachu się najadłem, a wody opiłem. Decyduję się na holowanie kajaka do brzegu. Choć nie wiem, kto kogo holował. Wiatr i fale przybojowe korzystne. Karuzela jednak trwa – im bliżej jestem brzegu, tym bardziej co kilka, kilkanaście sekund fale wywracają kajak wraz ze mną. Ale najważniejsze, że dryfuję w dobrym kierunku. W końcu przez moment wyczuwam stopą dno. Teraz tylko wyjść na brzeg i ochłonąć. Ochłonięcie trwa do kolejnego świtu. Suszę się i zastanawiam. Po kilku godzinach cud. Spotykam ratowników na plaży, rozmawiamy o pogodzie. Pokazują mi mój pływak, pytając, czy wiem, co to jest, bo znaleźli na plaży. Od razu powrócił mi humor, pytam z przekory, czy nie odnaleźli również pary sandałów Merrell. Do końca dnia pozostaję na plaży, na horyzoncie widzę falochron Mrzeżyna, wieczorem rozbijam namiot. W nocy morze ryczy jak potwór.\nWtorek, 7.07. Plaża przed Dźwirzynem-Mielno. Zemsta jest słodka. Wczoraj morze pokazało, co umie, a ja – czego nie umiem. W nocy nie mogłem spać, jak tylko się zaczęło rozjaśniać, wyjrzałem spod tropiku z nadzieją na mniej emocji niż dzień wcześniej. Jest OK, fale przybojowe znośne, morze szumi, nie ryczy. Dostaję SMS od mojego asystenta wyprawy – Piotrka: „Stan morza 3-4 B. Płyń!”. W szóstym etapie, ze względu na opóźnienie w wyprawie, nie zawijam do Dźwirzyna oraz Kołobrzegu, a szkoda, bo miałem zaproszenie do „Solnej Mariny” i dodatkowo kapitanat zezwolił mi na wpłynięcie do Kołobrzegu, co dla kajakarzy robione jest rzadko, a dokładniej – prawie nigdy. Na wodzie mniej strachu, więcej kontroli i zabawy z falami, choć przy falochronach znów robi się niebezpiecznie. Nie ma co walczyć z morzem, trzeba się zwyczajnie dostosować do rytmu, a jak jest za szybki, to trzeba być szybszym lub zmykać czym prędzej. Wiatr zachodni pomaga robić dystans. Fale moczą, słońce suszy, wiatr duje, ale pomaga. W Sianożętach postanawiam (błąd) chwilę odpocząć. Przybicie kajaka i udany surfing przybojowy wzbudza zainteresowanie plażowiczów, do tego stopnia, że próbują mi pomóc z wypłynięciem i kolejnym pokonaniem fal przybojowych (tylko teraz ku morzu), które niestety zaczęły rosnąć w oczach. Oczywiście trzymając mnie za rufę i ją blokując, obracają mnie równolegle do fal, co kończy się błyskawicznie zerwaniem fartucha, wywrotką i jedzeniem piachu z morską popitką. Ja już Państwu dziękuję za pomoc. Druga próba udana. To nawet jest dość ekscytujące, tak pohuśtać się na falach. Schnę błyskawicznie, podziwiając niskie klify i unoszące się na błękitnym niebie cumulusy. Dopływam do Mielna. Z daleka wołam i ostrzegam plażowiczów z prośbą o miejsce na wpłynięcie na plażę. Ludzi multum, a kajak szczególnie obładowany i ze sterem (to już wiem z przedwczorajszej autopsji) potrafi na fali nieźle nabić sińców i pogruchotać kości. Przybicie w ślizgu udane. Pogoda wymarzona dla turystów. Jest zatem kogo poprosić o przypilnowanie sprzętu. Przebieram się turystycznie i idę na miasto. Przy okazji robię zaopatrzenie, ładuję komórkę i poprawiam i tak dobre samopoczucie. Kajak dobrze oklejony, edukuje, ja także. Wzbudzamy spore zainteresowanie. Foki i kajakarze rzadko widywani są na plażach. W Mielnie portu nie ma, tylko plaża, zatem pod wieczór rozbijam namiot na piachu. W nocy same miłe komentarze „nocnych Marków”, żadnych głupich numerów z przecinaniem linek namiotu. Nawet zostałem sympatycznie nazwany – „O popatrz, to jakiś MacGyver” – ze względu chyba na sposób mocowania namiotu do piachu za pomocą wioseł i wyrzuconych przez morze patyków dostałem takie zaszczytne porównanie. Uf!\nŚroda, 8.07. Mielno–Unieście. Zapewne gdyby nie planowane spotkanie z mediami, wczoraj popłynąłbym dalej, ale w Mielnie dziś o godz. 10:00 spotykam się z dziennikarką z Radia Koszalin oraz z Kazimierzem Borkowskim, dyrektorem Fundacji PlasticsEurope Polska. O 7:00 jednak już jestem całkowicie spakowany i gotowy. Jeszcze do 9:00 morze gościnne i mógłbym wypłynąć. Od 10:00 zaczyna się jednak zawierucha. Prognoza: wiatr 6-7 B. Z Koszalina przyjeżdża redaktorka z Radia Koszalin (mój patron medialny). Razem z Kazimierzem udzielamy wywiadów. Na plaży nie ma co gadać, nikt nikogo nie słyszy. Morze i wiatr wyją. My ich nie przekrzyczymy. W tym dniu miałem dopłynąć do Darłowa, jednak ze względu na rozpoczynający się sztorm nie mogę wypłynąć. Czegoś się już nauczyłem. Siódmy etap. Nie wypływam, ale przeciągam kajak. A dokładnie próbuję przeciągać. Trochę żałuję, że nie zabrałem kółek (składanego wózeczka do transportu kajaka). To mordęga. Ale pływanie z wózeczkiem po morzu też chyba głupie. Ciągnięcie w wodzie nie wchodzi w rachubę, można tak robić na jeziorze i nawet spokojnej rzece, ale na morzu fale wywracają kajak, a do tego wścibskim turystom łamane są nogi, a o dzieciach nawet nie wspomnę – mogą stracić życie. Dociągam się na wysokości Unieścia, ze 2 kilometry od Mielna. Wiem, to żałosne. Patrzę z żalem na morze, rozhuśtało się na dobre. Ja też się kołyszę emocjonalnie z bezradności. Na horyzoncie z zachodu nadciąga cumulonimbus. Myślę, że mam ze 30 minut na przygotowanie się na burzę. Oj, źle oceniam sytuację! Mam 3 minuty. W szkwale, który na plaży wygląda gorzej niż na wodzie, bo odrzutowy piasek uniemożliwia patrzenie, oddychanie, a o rozbiciu namiotu nie wspomnę, jestem bezradny. Mimo to jakimś cudem rozbijam namiot, a dokładnie ustawiam tylko konstrukcję z tropikiem, jednak bez mocowania. Wrzucam się z workami na podłogę, trzymając wszystkimi kończynami każdy róg namiotu. Nie wiem, co się działo na zewnątrz, ale miałem wrażenie, że najpierw niedźwiedź grizli próbował dostać się do środka, a później trąba powietrzna turlała mnie po plaży jak dmuchaną piłkę, a strażacy polewali mnie ze swojego węża, gasząc stodołę. Gdybym miał wódkę, zapewne nie wahałbym się jej użyć, a tak pozostał mi tylko wysokokaloryczny batonik. Jakoś to przetrwałem, żując otręby z miodem. Później okazało się, że te cumulonimbusy (bo było ich kilka tego dnia i nocy) zapowiadały stado niedźwiedzi grizli, orkiestrę trąb powietrznych oraz zastępy wozów strażackich gaszących rafinerię.\nCzwartek, 9.07 – niedziela-świt, 12.07. Unieście-Darłowo. Nie jest dobrze. Chmurzyska, wietrzysko, pobojowisko i ci „strażacy”, „trębacze” i grizli. Przez całą noc „ktoś bardzo zły” szarpał mój namiot. Jego poranne złożenie było równie ciężkie jak rozłożenie dnia poprzedniego. A ma być jeszcze gorzej. Nie mam żadnych wątpliwości – namiot tego nie przetrwa. O wypłynięciu nie ma mowy. Fale przybojowe zrobią ze mnie wiatrak. Zostać na plaży? Piotrek mówi, że sztorm potrwa do niedzieli. Przerąbane! Czwartek, piątek, sobota, niedziela na piachu za Mielnem? Załamanie pogody i moje. Najbliższy port w Darłowie. Choć jest opcja: może by tak wpłynąć na jeziora Jamno, a może Bukowo. Do kanałów jednak daleko, nie dowlokę się. Jutro mam być w Ustce na konferencji. Będzie tylko Kazimierz. Zatem ewakuacja? Poddaję się. Piotrek organizuje transport, czyli ciężarówkę z Koszalina. Wyciągam zatem kajak przez las (przynajmniej trochę się poruszałem) na drogę, pakuję na pakę i jazda do Darłowa, do portu morskiego. Bardzo miła załoga i bosman, choć trochę się pukają w głowę, widząc mój kajak. Wszystkie łajby w marinie stoją, nikt nie wychyla nawet nosa. Pozostaje tylko: rum, szanty i portowe dziewczyny (nie wiem tylko, co powie na to moja żona-prawnik; puści mnie normalnie w skarpetkach). Zamiast dziewczyn wieczorem przyjeżdża Kazimierz (stacjonuje w Ustce). Zastanawiamy się, co zrobić, jeżeli pogoda się nie poprawi. Aby zgrać wszystkie spotkania, konferencje, media to ostateczny termin zakończenia wyznaczamy na 20 lipca w Gdyni. Jak się da wcześniej, świetnie, jak nie to dokończę wyprawę w przyszłym roku. Byłoby szkoda.\nW porcie nie ma jak się rozbić, ale rzut kamieniem jest trącący PRL-em kemping. Przenosimy tam z bosmanem obładowany kajak. I tak się rozpoczyna mój nieplanowany długi weekend w Darłowie, a dokładnie w Darłówkach i Darłowie. Na morzu sztorm. Panienki piszczą na falochronie, podziwiając roztrzaskujące się fale na gwiazdoblokach. Mewy przyczajone na dachach nie próbują nawet latać. Dla restauratorów zaczynają się żniwa. Okazuje się, że nie tylko upał jest dobry nad morzem. Sztorm także. Kolejki przed monopolowymi, smażalniami, budkami z goframi, wesołymi miasteczkami, a nawet obuwniczymi. Skorzystałem z usług prawie wszystkich, nawet kupiłem sobie tenisówki jako zadośćuczynienie za odpływające w siną dal sandały. Z rzeczy, które mogę polecić, to: pierogarnia w Darłowie (to nie nad morzem, ale przy rynku) i siłownia. Wzdłuż kanału portowego wybudowano takie siłownie pod chmurką dla staruszków. Każdego dnia przychodziłem i ćwiczyłem na wszystkich urządzeniach, a później czułem się jak staruszek. To działa! W Darłowie prowadzona jest segregacja odpadów. W Darłówku i Darłowie bardzo dużo turystów, względnie czysto. Niestety w kanałach portowych widoczne śmieci. Okolica wietrzna, więc sporo turbin wiatrowych, myślę że to lepsze niż planowana atomówka nad morzem.\nNiedziela-świt, 12.07. Darłowo-Słowiński Park Narodowy 10 km przed Łebą. Po trzech dniach czekania na poprawę pogody rozpoczynam ósmy etap. Już dzień wcześniej, czyli w sobotę przenoszę kajak i większość ładunku do portu. Świt, prognoza się sprawdza, jest poprawa. O 5:00 kajak spakowany, mam na sobie fartuch, sztormiak i kapok. Budzę bosmana, zrzucamy kajak z pomostu na wodę. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że to będzie najdłuższy w moim życiu seans filmowy pt. „szczęki”. Chodzi nie o żarłacza, tylko moje zaciśnięte szczęki, z różnych powodów. Stan morza 3-5 B. Po 15 godzinach wiosłowania i przepłynięciu ok. 75 km docieram na kraniec Słowińskiego Parku Narodowego, z 10 km przed Łebą,. Huśta od rana, ale to już wiem, że trzeba startować skoro świt i machać wiosłami ile wlezie, tak aby przepłynąć ile się da do godz. 12:00. Zazwyczaj później może być tylko gorzej. Omijam port w Ustce, swoją drogą sam port dość nieprzyjazny kajakarzom. Mijam poligon morski. Od ponad miesiąca załatwiałem zezwolenie na jego przepłynięcie. Dostałem e-mailową zgodę, ale zanim zdążyłem się z wartownią skontaktować, już go przepłynąłem. Mijam Rowy i port oraz idiotów na śmierdzących i ryczących skuterach, którzy lubią przepływać zdecydowanie za blisko. Przy główkach falochronu klasycznie cholernie niebezpiecznie, ledwo co utrzymałem równowagę, skutery, łodzie motorowe, statki wycieczkowe, załamujące, krzyżujące i stojące fale. Było o włos. Uf! Do tej pory skóra mi się marszczy na wiośle. Dalej już tylko cudowny, najpiękniejszy odcinek, czyli Słowiński Park Narodowy. Wydmy z morza nie wyglądają tak spektakularnie jak z lądu, ale i tak na tle całego wybrzeża jest na czym oko zawiesić. Choć nie wypuściłem wioseł od godz. 4:00 do 19:00, to oko zawieszałem. Zdjęć nie robiłem, bo trzymałem wiosła, a poza tym wcześniej mi się podtopił mój towarzysz i ostatecznie wyzionął ducha – czyli aparat fotograficzny kaput… Rozbijam obóz na terenie SPN-u. Nie wolno, chyba że się ma pozwolenie. Ja miałem. Swoją drogą nie wolno też pływać na niczym bliżej niż 2 mile morskie od brzegu, bo to park narodowy. Spotykam w tym dniu tylko strażnika SPN-u, który każdego wieczora objeżdża park na swoim quadzie. Uzgadniamy warunki awaryjnego biwakowania na terenie SPN-u. Rozmawiamy o śmieciach w morzu i śmiecących turystach. Sympatyczny facet. Sztorm wyrzucił na plaże sieci oraz różne odpady, np. kanistry oraz liny z kutrów. Śpię jak zabity. Aha, obiecałem napisać, co to za „szczęki” miałem na myśli. Podczas wiosłowania nic nie jadłem, nic nie piłem ani nie sikałem, stąd te zaciśnięte szczęki.\nPoniedziałek, 13.07. SPN-Dębki. Dziewiąty etap. 3:30 otwieram oko, włączam komórkę, odbieram SMS od Piotrka: „Ahoj! Stan morza 3-6 B”. Nieźle, bardzo dużo adrenaliny, wypływam ok. godz. 4:00. Nieźle! W głowie tylko „jak najszybciej, jak najdalej…”. O 7:00 zawijam do portu w Łebie. Bardzo czysto i schludnie, prowadzona segregacja odpadów. Jest wygodny slip po północnej stronie basenu. Zostałem miło przyjęty przez bosmana. Okazuje się, że nie tylko zna „Recykling Rejsy”, od lat je śledzi, ale nawet kibicował mi, jak pedałowałem wokół całego Bałtyku w 2010 roku. Pogadaliśmy sobie serdecznie o kajakach, morzu, rowerach i życiu. Pozdrawiam załogę z mariny w Łebie! Korzystam z cudownej okazji: o godz. 8:00 w marinie serwują śniadania dla gości. Jajecznica i kubek kawy – jak wiele może to sprawić przyjemności… O 8:15 jestem jednak już na wodzie i zasuwam jak wodolot. Linia brzegowa zaczyna skręcać w prawo, czyli zachodni wiatr idealnie trafia w moją rufę. Pojawiają się duże, pustawe plaże, tzn. wpływam na teren Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Po jajecznicy i kawie mógłbym tak w nieskończoność. Po 14:00 jednak zaczynają się niebezpieczne szkwały, kilka razy dostaję sierpowe. To daje mi do myślenia, w pięknym surfie ląduję na 100-metrowej plaży i rozbijam się w okolicach Dębek. Dziś ok. 60 km, też nieźle. Rozmawiam z kilkunastoma serdecznymi turystami zainteresowanymi kajakiem i obozem. Na plaży nie ma pojemników na śmieci, więc niestety są i one. Niebo pochmurne, wiatr bardzo silny, rozpoczyna się piaskowy peeling. Nie ma na co czekać, nurkuję pod tropikiem. Trochę za wcześnie, ale w środku przynajmniej nie kłuje. Swoją drogą piasek i sól załatwiają mi ster, więc codziennie muszę go rozkręcać i czyścić. Na słodkiej wodzie nie ma takich problemów.\nWtorek, 14.07. Dębki–Chałupy. Dziesiąty etap. Budzą mnie wesołe okrzyki. To wyznawcy boga „Ra” przyszli z pobliskich Dębek przywitać przy ognisku wschód słońca. Ja tak też się kiedyś bawiłem, akurat także w Dębkach. Stan morza 4-5 B. Przybojowe fale nie tak łatwo dają się pokonać, tym bardziej że wypłycenia sięgają dość daleko w morze. Ostatecznie dają spokój kilkaset metrów dalej i mogę szerokim łukiem skierować się ku Ra. Zasuwam. Opływam Jastrzębią Górę i Rozewie, trzeba tu uważać, nie jest głęboko, a dno zmienia swój kształt, więc powstają wysokie i niespodziewane fale. Głowa kręci mi się dookoła szyi, wolę dmuchać na zimne niż pod koniec (bo już tak czuję) dać się podtopić. Na horyzoncie olbrzymie falochrony Władysławowa, omijam je z daleka. „Gęba mi się śmieje, bo widzę mierzeję”. No to jestem w domu. Miałem kilka planów awaryjnych na wyprawę. 14 lipca rano planowałem zakończyć wyprawę w Gdyni, ale to już jest niemożliwe. Kolejna data to 17 lipca. Nie opływam Helu, ale przenoszę kajak na wysokości Chałup. Wejście na plażę nr „6” – stąd jest ze 200 metrów do Zatoki Puckiej. Wślizguję się na plażę, zostawiam kajak pod okiem plażowiczów, przechodzę nad zatokę na pobliski kemping, proponuję niejakiemu Jimmy’emu piwo, aby pomógł mi przenieść kajak przez tory. Po 15 minutach Jimmy gasi pragnienie, a ja rozbijam namiot w Chałupach przy szkółce kite- i windsurferów. Naprawdę, jestem w domu. Wieje tu jak cholera, stąd to mekka „żagli, latawców i spadochronów”, ale dużych fal nie ma. Sporo osób mnie zapytuje o kajak i baner, który rozwiesiłem, niektórzy nawet słyszeli. A to świetnie! Robię sobie spacerek do Władysławowa. Niestety wzdłuż drogi i w środku mierzei śmieci. Trzeba to posprzątać i przede wszystkim nie zostawiać. Port we Władysławowie spory i w miarę zadbany. A miasto w niezłym rozgardiaszu, sporo remontów. Niestety brakuje ścieżek rowerowych, a zabudowa jest bardzo chaotyczna. Nie wiem, co i jak samorządowcy planują, aby Władysławowo było bardziej przyjaznym miastem. Potencjał jest, ale to za mało.\nŚroda, 15.07. Chałupy–Swarzewo. Jedenasty etap, już na Zatoce Puckiej, kończę w stanicy wodnej w Swarzewie. Dziś to spacerek – 7 km. „Uważaj, żebyś się nie przemęczył”. Zwiedzam wioskę, jest czysto, prowadzona jest segregacja odpadów. Odwiedzam i spotykam się z zespołem lokalnej organizacji Muzeum „Kocham Bałtyk”. Nazwa trochę myląca, bo w siedzibie pokazują klocki Lego. Nie ukrywam, że spodziewałem się czegoś innego. Dziś rozpusta, Kaszubka, która pilnuje stanicy wodnej, zaproponowała mi kwaterę. 30 zł za wygodne łóżko i dodatki. Ok! Z okna widzę kajak i zatokę. Kot siedzi na parapecie. W kuchni rodzinka rozmawia po „kaszebsku”, nic nie rozumiem.\nCzwartek, 16.07. Swarzewo-Gdynia. Za wygodnie, o 6:00 już pion. Ale co za rozkosz, nie muszę składać mokrego i zapiaszczonego namiotu. Robię sobie kawę i śniadanie, i sympatycznie gawędzę z mężem Kaszubki, czyli Kaszubem. To dwunasty i ostatni etap na wodzie. Dziś wiatr zachodni nawet do 6B, myślałem, że to będzie bułka z masłem. Fal nie ma wysokich, ale są krótkie i mocne, więc dostaję seriami, wyjątkowo w prawą burtę. Sporo sieci i wraków. Zahaczenie sterem oznaczałoby potem koszmar z wyplątaniem. Trzeba uważać, więc uważam, tym bardziej że, choć zabrzmi to mentorsko, najwięcej głupich wypadków zazwyczaj zdarza się na finiszu wypraw. Mijam bezpiecznie Mierzeję Rewską, szkielet torpedowani oraz tajemniczą i zamkniętą strefę nr 15.\nW kapitanacie portu wiedzą, że płynę. Kontroler przeprowadza mnie bezpiecznie między statkami. Dopływam do portu jachtowego w Gdyni ok. 15:00. Zostaję miło przyjęty przez panią bosman, która słyszała o wyprawie i popiera jej cel. Kajak pomaga mi przenieść chłopak z obsługi mariny. Wszyscy bardzo mili, chcą mi uchylić nieba, ale ja jestem samowystarczalny. Pozdrawiam Gdynię! Bezpiecznie zostawiam swoją łódź na zapleczu biura portu. Napracowała się i nawet kogoś uratowała. Zostaję na noc w Gdyni. Zwiedzam miasto, jest czysto, prowadzona jest segregacja. Rozsyłam zaproszenia na zakończenie wyprawy, które planowane jest na kolejny dzień. Gdynia nie ma architektonicznych fajerwerków. Najwyższy Seatower jest jak dla mnie przekombinowany, bez życia i za zimny, mimo wszystko miasto jest pełne światła i jakiejś nieopisanej energii. Tak, taki jest gdyński modernizm. Mógłbym tu mieszkać.\nPiątek, 17.07. Nocowałem w „Małym Żaglu” – to akademik przy porcie jachtowym widoczny z plaży miejskiej, który w wakacje zamienia się w hostel. O godz. 11:00 rozpoczyna się konferencja prasowa na plaży miejskiej koło basenu jachtowego – to już oficjalne zakończenie wyprawy. W konferencji bierze udział Ania Szałkowska z Fundacji PlasticsEurope Polska. Wśród mediów obecne są m.in. dwie telewizje: Wybrzeże i TVP Gdańsk, a poza tym Radio Gdańsk, Kurier Gdyński, Portal Morski. Po konferencji idziemy jeszcze z Anią na mrożoną kawę (trzeba w końcu uczcić szczęśliwy finał bałtyckiego „Recykling Rejsu”), a o godz. 13:00 pakuję kajak na ciężarówkę i wracam do Wrocławia. Znowu MELACO pomaga. Swoją drogą dzisiaj miałem urodziny, 48.\nKłaniam się nisko wszystkim, którzy trzymali kciuki, którzy pomogli i którzy nie śmiecą, a jeszcze niżej tym, którzy segregują! Zajrzyjcie na stronę www.recykling-rejs.pl, gdzie opisana jest tegoroczna i wcześniejsze wyprawy. Jeżeli komuś przyjdzie ochota na współpracę, zajrzyjcie też na www.cycling-recycling.eu. Opisuję tu swoje różne eko-akcje. Jeżeli przypadną Wam do gustu, dajcie znać, może zrobimy je razem w Waszym mieście, wiosce czy na łódce. Poza tym pamiętajcie, „Eko” jest na fali, ja w każdym razie byłem.\nP.S.: I jeszcze kajakarsko-ekologiczny „słowniczek”:\nBosman to też szef portu/mariny, przystani czy stanicy wodnej. Należy się kontaktować przed wejściem i wyjściem z portu. Uwaga, są porty, które nie wpuszczają i wypuszczają kajakarzy, np. Kołobrzeg, ale i Szczecin, Gdańsk, przede wszystkim ze względów bezpieczeństwa. Bosman zawsze wie, jaka jest i będzie pogoda.\n0 – Cisza (flauta) (ang. Calm); prędkość wiatru 0,2 m/s (< 1 km/h), tafla morza jest lustrzana. Płyniesz jak na łyżwach.\n1 – Bardzo słaby powiew (Light air); prędkość wiatru 0,3-1,5 m/s (1-5 km/h). Drobna łuskowata fala, zmarszczki. Szusujesz jak po „sztruksie, czyli po ratraku”.\n2-3 – Łagodny wiatr (Light breeze); prędkość wiatru 1,6-5,4 m/s (6-19 km/h). Zupełnie drobne krótkie fale, ich grzbiety mają wygląd szklisty. To się nazywa swing.\n4 – Umiarkowany wiatr (Moderate breeze); prędkość wiatru 5,5-7,9 m/s (20-28 km/h). Na grzbietach fal tworzy się piana, słychać plusk. A to już rock’n’roll.\n5 – Świeży wiatr (Fresh breeze); prędkość wiatru 8,0-10,7 m/s (29-38 km/h). Szum morza przypomina pomruk, fale dłuższe, gęste i białe grzebienie. Nadchodzą „grizli”.\n6 – Silny wiatr (Strong breeze); prędkość wiatru 10,8-13,8 m/s (39-49 km/h). Tworzą się grzywacze, wysoka fala, szum morza. Nadeszło stado głodnych „grizli”, piaskowy peeling.\n7 – Bardzo silny wiatr (Near gale); prędkość wiatru 13,9-17,1 m/s (50-61 km/h). Namiot to plażowa piłka turlają się po piachu, a w nocy „ktoś bardzo zły” szarpie i nie pozwala ci zasnąć.\n8-9 – Sztorm (Gale); prędkość wiatru 17,2-24,4 m/s (62-88 km/h). Często działają razem „grizli, trębacze i strażacy”. Wysokie długie fale, pasma piany, ryk morza urywany.\n10 – Bardzo silny sztorm (Storm); prędkość wiatru 24,5-28,4 m/s (89-102 km/h). Morze białe od piany, fale przełamują się, ryk morza. „Orkiestry, niedźwiedzie polarne, zastępy strażackie”.\n11-12 Huragan (Hurricane); prędkość wiatru 28,5-36,9 m/s (>103 km/h). Wiatr zrywa wierzchołki fal, pył wodny, huk morza i ograniczona widoczność. Pozostały dziewczyny portowe, rum i szanty.\nUwaga! Kajakarze po morzu powinni/mogą pływać przy wietrze do 3 i stanie morza 1 B i nie dalej niż 2 Mm od brzegu. Nad Bałtykiem trudno jednak uzyskać takie warunki przez dłuższy okres czasu. 4 B i więcej występuje tu najczęściej. Ja nie spotkałem żadnego kajakarza wyprawowego ani weekendowego na Bałtyku w czasie mojej wyprawy, zapewne ze względu na pogodę i wciąż mało popularne kajakarstwo morskie w Polsce. Planując długą wyprawę należy zaplanować o wiele dłuższy okres na jej realizację.\nNocowanie i biwakowanie na plaży jest zabronione, chyba że się uzyska zezwolenie od Urzędów Morskich. Są trzy urzędy, które opiekują się odpowiednimi odcinkami całego polskiego wybrzeża w Szczecinie, Słupsku i Gdyni. Oddzielne zezwolenia trzeba uzyskać od poligonu morskiego oraz od Słowińskiego Parku Narodowego. Tylko awaryjne nocowanie jest akceptowane, nie powinno się jednak tego nadużywać.\nEutrofizacja: termin ten najczęściej odnosi się do wód (rzeki, stawy, jeziora, morza, oceany) i jest związany ze zwiększeniem się zanieczyszczenia ściekami, pestycydami i nawozami sztucznymi, zanieczyszczeniami, które są spłukiwane przez opady atmosferyczne. To nadmierne użyźnienie (zwiększenie dostępności składników organicznych i mineralnych, zwłaszcza azotu, fosforu i potasu) powoduje wzrost produktywności glonów i sinic (tzw. zakwity) i wyczerpanie zasobów tlenu w wodzie, co prowadzi np. do śnięcia ryb, powstawania na dnie pustyń siarkowo-wodorowych, zaniku życia organizmów tlenowych.\nbałtykDominik DobrowolskiRecykling Rejs


Najwyższej jakości suplementy diety – Abstracts\nHome / Medycyna i uroda / Najwyższej jakości suplementy diety\nObecnie zdecydowanie coraz więcej osób decyduje się na regularne przyjmowanie danego suplementu diety. Jest to doskonały sposób na wzmocnienie swojego organizmu pod pewnym aspektem lub na uzupełnienie istniejących niedoborów. Jeśli potrzebujecie nagle wzmocnić swój organizm lub wyleczyć ewidentne schorzenie, to warto zastanowić się nad włączeniem do swojej diety dobrego suplementu.\nBędzie to doskonały dodatek do standardowo przyjmowanych przez was leków. Aktualnie coraz częściej nawet lekarze przepisują dla swoich pacjentów suplementy diety. Znajdziecie je w każdej aptece i najczęściej są one tworzone pod dane schorzenie. Suplementy diety na serce doskonale sprawdzą się u osób posiadających niewątpliwe problemy kardiologiczne. Jest to perfekcyjny sposób na wzmocnienie serca, który zaleca się przede wszystkim dla osób w podeszłym wieku. Są to bez wątpienia całkowicie bezpieczne środki, które nie wywołują żadnych skutków ubocznych. Jeżeli już waszym problemem są kolana, to warto zainwestować swoje pieniądze w perfekcyjne suplementy na stawy kolanowe. Z ich pomocą na pewno wasze stawy kolanowe zaczną całkiem dobrze pracować i nie będziecie już odczuwali ogromnego bólu przy chodzeniu.\nNa pewno warto chociaż raz zainwestować własne środki finansowe w popularne suplementy diety i indywidualnie sprawdzić ich wyjątkowe działanie. Nie jest to produkt, który może wam zastąpić specjalistyczne leki, ale jest ich doskonałym uzupełnieniem. Suplementy diety są produktami bezpiecznymi, które możecie spokojnie przyjmować przez całe 356 dni w roku kalendarzowy. Niektóre z nich, na przykład kolagen suplement, zaleca się stosowanie po prostu dla osób w podeszłym wieku. Wraz z wiekiem ilość kolagenu obecnego w naszym ciele niweluje się, co kiepsko wpływa na stawy, kości oraz dodatkowo cerę. Aktualnie wiele kobiet decyduje się na codzienne przyjmowanie kolagenu, ażeby zwiększyć elastyczność swojej skóry. Utrata kolagenu jest standardowym objawem procesów starzenia się organizmu, dlatego warto znaleźć perfekcyjny sposób na uzupełnienie wszystkich, istniejących braków od zewnątrz.


Organizacje zbiorowego zarządzania: licencje i tantiemy | Cyberlaw by Judyta\nOrganizacje zbiorowego zarządzania: licencje i tantiemy\nCzym jest organizacja zbiorowego zarządzania?\nOrganizacja zbiorowego zarządzania (OZZ) to stowarzyszenie zrzeszające uprawnionych lub podmioty reprezentujące uprawnionych, którego podstawowym celem statutowym jest zbiorowezarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi na rzecz uprawnionych w zakresie zezwolenia udzielonego mu przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego (art. 3 pkt 2 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi).\nJak w praktyce funkcjonują organizacje zbiorowego zarządzania (OZZ)?\nOZZ udzielają zgody na korzystanie z rozpowszechnionego utworu (w formie licencji), pobierają wynagrodzenie od korzystających z utworów (inkaso) i dokonują podziału i wypłaty zainkasowanych środków (repartycja).\nLicencja —– Inkaso —- Repartycja\nOZZ pobierają tantiemy zgodnie z przyjętą tabelą stawek wynagrodzeń za odtwarzanie utworów i przedmiotów praw pokrewnych.\nOZZ mają obowiązek traktować wszystkich twórców identycznie. Natomiast twórcy mają prawo zrzec się pośrednictwa OZZ w pobieraniu dla nich tantiem.\nTantiemy pobierane są w szczególności od (przykłady pól eksploatacji):\npublicznego odtwarzania utworów\npublicznego wykonania utworów\nwyświetlania i publicznego odtworzenia utworów audiowizualnych\nnadawanie utworów przez stacje radiowe i telewizyjne\nwykorzystanie utworów w sieciach bezpośredniego dostępu do Internetu i inne.\nPoza pobieraniem tantiem, OZZ mają również inne zadania:\npodejmują interwencje w razie naruszeń praw do artystycznych wykonań\nudzielają wsparcia dla przedsięwzięć artystycznych\npobierają opłaty od „czystych nośników”, czyli opłaty wliczone w cenę urządzeń służących do powielania utworów (opłata stanowi swoiste wynagrodzenie dla twórców)\noferuje bezpłatne konsultacje prawne dla zrzeszonych artystów\nJakie organizacje zbiorowego zarządzania funkcjonują w Polsce?\nObecnie funkcjonuje 14 organizacji zbiorowego zarządzania, a wśród nich są:\nStowarzyszenie Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych (SAWP)\nZwiązek Polskich Artystów Plastyków (ZPAP)\nZwiązek Polskich Artystów Fotografików (ZPAF)\nStowarzyszenie Zbiorowego Zarządzania Prawami Autorskimi Twórców Dzieł Naukowych i Technicznych „KOPIPOL”\nStowarzyszenie Aktorów Filmowych i Telewizyjnych (SAFT)\nStowarzyszenie Autorów i Wydawców „Polska Książka”\nZwiązek Artystów Wykonawców STOART został decyzją Ministra (3 stycznia 2019 roku) wybrany jako jedyny inkasent wynagrodzeń za korzystanie z przedmiotu praw pokrewnych na polu eksploatacji odtwarzanie.\nKiedy przedsiębiorca powinien zawrzeć umowę z OZZ?\nOdpowiedź na to pytanie zależy od tego, jaka działalność gospodarcza jest lub będzie prowadzona.\nJeśli w ramach prowadzonej działalności odtwarzana będzie muzyka, nadawane lub emitowane będą utwory audiowizualne, to artystom wykonawcom przysługuje wynagrodzenie za eksploatację ich artystycznych wykonań.\nPrzykładem działalności gospodarczej, która wiąże się zwykle z obowiązkiem zawarcia umowy z OZZ są dyskoteki, hotele, supermarkety, kawiarnie, salony kosmetyczne i inne. Umowa powinna zostać zawarta przed rozpoczęciem odtwarzania.\nSprawa fryzjera v. ZAIKS, I C 2418/13\nMowa tutaj o medialnej sprawie sprzed kilku lat, która dotyczy właściciela salonu fryzjerskiego z Wałbrzycha, który wygrał sprawę toczącą się przed Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu.\nW jego salonie fryzjerskim odtwarzana była muzyka z radia. Podczas kontroli inspektorzy ZAIKS stwierdzili naruszenie przepisów. Po długim postępowaniu sądowym i dokonaniu analizy stanu faktycznego uznano, że fryzjer nie dopuścił się naruszenia.\nDlaczego? W tego typu przypadkach badane jest to, czy udostępnianie muzyki ma realny wpływa na zwiększenie zysków finansowych tego przedsiębiorcy. A kluczowym powinno być ustalenie – czy klient przyszedł do tego salonu właśnie ze względu na odtwarzaną w nim muzykę? Sąd uznał w tym przypadku, że muzyka nie miała wpływu na decyzje klientów o skorzystaniu z usług tego salonu fryzjerskiego, a ZAIKS nie wykazał przed Sądem, że w związku z tym naruszeniem fryzjer uzyskał korzyść majątkową.\nStan na dzień: 4 luty 2019 roku\nWpis opublikowany w Prawo autorskie | Copyright Law i otagowany Organizacje Zbiorowego Zarządzania, Tantiemy 4 lutego 2019 przez Judyta Kasperkiewicz.\n← Co należy zrobić ze znalezioną kartą płatniczą? Karta zbliżeniowa i kradzież z włamaniem Umowa licencyjna vs. umowa o przeniesienie praw autorskich →


Już szczepimy trzecią dawką | Łącznik Zielonogórski\nDziś (piątek, 24 września) rusza rejestracja na trzecią dawkę szczepień przeciw COVID-19. Dotyczy pacjentów 50 plus, którzy zakończyli pierwszy cykl szczepień pół roku temu. Chętni zielonogórzanie będą mogli kłuć się już w najbliższy wtorek.\n- Zapraszam osoby zaszczepione w styczniu, lutym, do 24 marca włącznie - mówi lekarz Robert Górski. - Trzecia dawka jest po to, aby podnieść odporność przeciwko COVID-19. Doniesienia naukowe wskazują, że z czasem ilość przeciwciał w organizmie spada. A jesteśmy u progu czwartej fali pandemii.\nRejestracja odbywa się przez bezpłatną infolinię 989, Internetowe Konto Pacjenta i na miejscu - w Punkcie Szczepień Powszechnych, prowadzonym przez R. Górskiego w Centrum Biznesu przy ul. Bohaterów Westerplatte 23. Doktor Górski będzie szczepił medyków - w niedzielę, 26 września, w godz. 12.00 -18.00, pozostałych mieszkańców zaprasza we wtorek, 28 września i w czwartek, 30 września, w godz. 9.00-13.30 i 14.30-18.30.\nOd 1 września trzecia dawka szczepionki jest podawana osobom otrzymującym aktywne leczenie przeciwnowotworowe, po przeszczepach narządowych przyjmujących leki immunosupresyjne lub terapie biologiczne, po przeszczepie komórek macierzystych w ciągu ostatnich dwóch lat, z umiarkowanymi lub ciężkimi zespołami pierwotnych niedoborów odporności. Kłuć powinny się też osoby z zakażeniem wirusem HIV, leczone aktualnie dużymi dawkami kortykosteroidów lub innych leków, które mogą hamować odpowiedź immunologiczną, jak również dializowane przewlekle z powodu niewydolności nerek.\nTrzecią dawką, według zaleceń Ministerstwa Zdrowia, będą się też szczepić medycy, którzy mają bezpośredni kontakt z pacjentami.


Do domu/Polska/Jacek Jaworek wciąż poszukiwany. Tak może dziś wyglądać. Policja publikuje portrety progresywne\nPoszukiwania Jacka Jaworka trwają od 10 lipca 2021 r., zleciła je Prokuratura Rejonowa w Myszkowie. 53-letni dziś mężczyzna jest podejrzewany o zabójstwo trojga członków swojej rodziny, do którego doszło we wsi Borowce w pobliżu Częstochowy (woj. śląskie) w nocy z 9 na 10 lipca ub. r.\nZgodnie z podejrzeniami służb Jacek Jaworek miał zabić swojego brata, jego żonę oraz ich 17-letniego syna. Wszyscy zmarli od ran postrzałowych. Drugi, 13-letni syn pary zdołał uciec z miejsca zdarzenia. Nastolatek najpierw schował się przed wujem, a następnie uciekł przez okno.\nPoszukiwania Jacka Jaworka. Policja pokazała, jak teraz może wyglądać\nW piątek (24 lipca 2022 r.) policja opublikowała portrety progresywne Jacka Jaworka, wykonane przez biegłego z Laboratorium Kryminalistycznego KWP w Katowicach. Portrety te obrazują, jak obecnie może wyglądać poszukiwany. Można je znaleźć w galerii do tego artykułu.\nŚląska policja apeluje do wszystkich osób, które mają jakiekolwiek informacje o miejscu pobytu poszukiwanego, by skontaktowały się z Wydziałem Kryminalnym KWP w Katowicach – tel. 798031306, Komendą Miejską Policji w Częstochowie – tel. 47 858 1255, albo z najbliższą jednostką policji – tel. alarmowy 112.\nWydano Europejski Nakaz Aresztowania Jacka Jaworka. Szuka go także Interpol\nNa Jacka Jaworka wydano także Europejski Nakaz Aresztowania. Również Interpol wysłał za nim czerwoną notę, która jest informacją dla organów ścigania na całym świecie o tym, iż konieczne jest zlokalizowanie i tymczasowe aresztowanie poszukiwanej osoby.


eduteka Studia Inne Biologia Gąsówka mglista\nWygląd: kapelusz może osiągać średnicę do 20 cm. Jego miąższ odznacza się dużą trwałością, grzyb może długo pozostawać w lesie i bardzo trudno się rozkłada. Kapelusz początkowo lekko poduszkowato wypukły, szybko staje się płaski, z mniej lub bardziej wyraźnym zaklęśnięciem w środku; brzeg początkowo lekko podwinięty.\nBarwa waha się między odcieniem brązowym, popielatoszarym, brązowoszarym i białawym, w czasie suszy wyraźnie bledsza. Skórka bardzo delikatnie omączona. W stanie dojrzałym pod wpływem dotknięcia staje się gładka, naga i lekko połyskuje.\nBladożółtawe blaszki gęsto ustawione, łatwo odchodzące od kapelusza, wąskie i zbiegające łukowato po trzonie. Trzon gąbczasty, zwężający się ku górze, daje się łatwo zginać, z czasem staje się pusty. Barwę ma białawą lub jasnoszarą, na jego powierzchni można zauważyć delikatne włókna. Miąższ grzyba biały, słabo pachnie gazem.\nWysyp zarodników: białawokremowy.\nWystępowanie: późną jesienią, przede wszystkim w lasach szpilkowych, gdzie rośnie przeważnie w grupach. Należy do pospolitych grzybów środkowej Europy i Południa.\nMożliwość popełnienia pomyłki: na pierwszy rzut oka grzyb ten można pomylić z podobnie zabarwionymi lejkówkami, jednakże jego przenikliwy zapach, późna pora pojawiania się, bardzo łatwo odchodzące blaszki i często duże wymiary odróżniają go od innych grzybów. Pewne podobieństwo wykazuje z Clitocy-beAlexandri, która występuje rzadko i nie jest niebezpieczna.\nZastosowanie: może zaszkodzić: szczególnie młode owocniki mogą wywoływać zaburzenia pokarmowe.\nUwagi ogólne: niegdyś grzyby te były sprzedawane na targu.\n* Ostatnio w wyniku badań zmieniono łacińską nazwę tego grzyba na Clitocybe nebularis (Bartsch ex Fries) Kummer.


PSP Nr 3 im. Henryka Sienkiewicza w Strzegomiu - REKRUTACJA 2021\_2022\nOd 1 marca 2021 roku rozpocznie się w Gminie Strzegom nabór do przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych a od 6 kwietnia 2021 r. nabór do klas I publicznych szkół podstawowych.\nW dniach od 1 marca do 19 marca 2021 r. rodzice dzieci uczęszczających do danego przedszkola lub oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej mogą złożyć na kolejny rok szkolny 2021/2022 deklarację o kontynuowaniu wychowania przedszkolnego w tym przedszkolu lub oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej. Tym samym dzieci te bez udziału w postępowaniu rekrutacyjnym od 1 września 2021 roku będą wychowankami tego przedszkola. Wzory deklaracji dostępne będą w danym przedszkolu lub szkole oraz na ich stronie internetowej.\nRodzice dzieci zamieszkałych w obwodzie danej szkoły podstawowej dokonują zgłoszenia dziecka do I klasy szkoły podstawowej na rok szkolny 2021/2022. Dzieci te przyjęte zostaną do szkoły z urzędu. Wzory zgłoszenia i oświadczenia rodziców o miejscu zamieszkania rodziców i dziecka będą dostępne w sekretariacie szkoły oraz na stronie internetowej szkoły. Obwody szkół dostępne są na stronie internetowej www.strzegom.pl w zakładce „oświata”. Przyjęcie pozostałych dzieci do wybranych przedszkoli i oddziałów przedszkolnych, a także dzieci zamieszkałych poza obwodem szkoły do klasy I odbywać się będą po przeprowadzeniu postępowania rekrutacyjnego zgodnie z przedstawionymi poniżej kryteriami i terminami rekrutacyjnymi.\nZARZĄDZENIE NR 20/B/2021 BURMISTRZA STRZEGOMIA z dnia 27 stycznia 2021 r. w sprawie określenia terminów postępowania rekrutacyjnego i postępowania uzupełniającego, w tym terminów składania dokumentów na rok szkolny 2021/2022 do publicznych przedszkoli i oddziałów przedszkolnych w publicznych szkołach podstawowych oraz klas I publicznych szkół podstawowych prowadzonych przez Gminę Strzegom\n- PDF zarządzenie\nUCHWAŁA NR 2/19 RADY MIEJSKIEJ W STRZEGOMIU z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie określenia kryteriów i przyznanych im punktów, w postępowaniu rekrutacyjnym do publicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych prowadzonych przez Gminę Strzegom.\nUchwała NR 20/17 RADY MIEJSKIEJ W STRZEGOMIU z dnia 14 marca 2017 r. w


Pijawki a dieta | Przedlekarzem.pl\nDlaczego dieta nie działa? Poznaj odpowiedź na to pytanie!\nStosujesz diety, chodzisz na siłownię albo biegasz i nadal nie widzisz żadnych efektów? Wiele osób zmaga się z podobnym problemem. Uczęszczają na fitness lub po prostu ćwiczą w domu i od kilku miesięcy, to nie daje żadnych rezultatów – waga stoi w miejscu, a kondycja jest pod wielkim znakiem zapytania. Czy jest zatem jakaś jedna, ale skuteczna metoda, która poprawi naszą sprawność i do tego sprawi, że będziemy zdrowsi i silniejsi? Tak, wystarczy tylko oczyścić nasz organizm od wewnątrz tak aby pozbyć się toksyn, zanieczyszczeń i bakterii, i tym samym usprawnić sobie proces odchudzania czy poprawienia wyglądu naszej sylwetki. Zdrowe odżywianie nic nam nie da jeżeli nasz organizm będzie zakwaszony. Wiele osób przechodzi na wegetarianizm, stosuje różne diety, rezygnuje ze słodyczy przekąsek i słodkich napoi, a nadal nie może zrozumieć, dlaczego odchudzanie nie wychodzi, dlaczego nadal nie mają kondycji i dlaczego waga nieubłagalnie stoi w miejscu. Jest jednak na to jedna, sprawdzona i do tego naturalna metoda. To Hirudo terapia! Słyszałeś o niej? Jeżeli nie, to dzisiaj powiemy Ci jak działają pijawki lekarskie i dlaczego pomogę ci zdobyć wymarzoną sylwetkę czy osiągnąć upragnioną wagę ciała.\nPijawki lekarskie znane są już od wieków. Nawet w starożytnym Egipcie stosowano tę metodę leczenia. Pijawki oczyszczają krew z toksyn, bakterii i różnych innych zanieczyszczeń, które wdychamy lub zjadamy. Dzięki temu oczyszczają nasz organizm i robią miejsce dla witamin, mikroelementów i zdrowych składników, które przyjmujemy w diecie czy po prostu, przez zdrowe odżywianie. Zastosowanie hirudoterapii poprawi nie tylko funkcjonowanie organów wewnętrznych, ale i pomoże na pozbyć się stresu, depresji czy innych dolegliwości.\nPijawki lekarskie, posiadają w swojej ślinie substancje, które oczyszczaja naszą krew i dotleniają organizm. To dzięki nim, wiele osób pozbyło się migreny, zapalenia zatok czy depresji. Jeżeli chcesz wiedzieć, jak jeszcze działa hirudoterapia, to zajrzyj na przykład tutaj: http://pijawki.abros.pl/hirudoterapia-metoda-leczenia/\n← Co dolega nam wiosną? Przeziębienie, grypa, alergia\nEndokrynologia – charakterystyka działu medycyny →


Cartier – Santos EdT, czyli sposób na wyrażenie męskości, bez półmetrowego gnata… | perfumomania\nNapisane przez: pirath | 24 listopada 2011\nCartier – Santos EdT, czyli sposób na wyrażenie męskości, bez półmetrowego gnata…\nZastanawialiście się kiedyś czym pachniał Clint Eastwood w Brudnym Harrym, albo Charles Bronson w Death Wish? Czym pachnie bezwzględny twardziel stojący w obronie prawa i uciśnionych? To musi być coś naprawdę samczego i z potężnym wykopem… a jednocześnie coś prostego i klasycznego… coś co wyraża siłę i niezłomność ducha… czegoś będącego synonimem wielkiego gnata w…. dłoni… 😈\nNie, nie mam na myśli Kourosa – bo nie chcemy, by bandyci uciekli z planu w pierwszej scenie filmu, wzywając swoje matki na pomoc… To musi być szczególny zapach… specyficzny i na tyle charyzmatyczny, by doskonale współgrał ze swoim nosicielem… zapach wzbudzający respekt i jednocześnie zaufanie do noszącej go osoby… Poznany dzięki uprzejmości Grzegorza z perfuforum Cartier Santos z 1981 roku doskonale „wstrzeliwuje” się w ten schemat… a jest to dosłownie wystrzał z Magnum, Harrego…\nPierwszy kontakt z Santosem to szok i konsternacja…\nOto Harry/Charles/Machete wywala buciorem drzwi naszego domu, z półmetrową giwerą w dłoni i cedząc słowa przez zaciśnięte w szczękościsku usta – grzecznie prosi o przeparkowanie naszego auta, bo jednym kołem stoimy na kopercie dla inwalidów… wprost nie sposób odmówić tak subtelnej prośbie sąsiada…\nufff… jakie to szczęście, że to nie Kouros we własnej osobie… ten przed wyjściem zdołałby jeszcze „odcedzić kartofelki„, wprost do naszego akwarium…\nSantos zaczyna się niesamowicie intensywnie i szorstko… mam wrażenie lustrując wykaz nut, że coś tu zostało pomylone i zapach już na wstępie uraczył mnie nutami z akordu bazowego… wszystko jest tu ze sobą pomieszane i nie po kolei…\nWidać Santos stwierdził, że ma w dupie ustalony porządek i sam najlepiej wie jak ma zagrać swoją rolę… gdzież tu zapowiadana lekkość bergamoty i lawendy w otwarciu?\nTo co dociera do mych nozdrzy bardziej przypomina Cuir de Russie Pivera, zmieszane z Jovan Musk… jest ciężko, zawiesiście i słodko… aż gęsto od nut kojarzących się z piżmem, skórą i miodem w nieprzyzwoicie wysokiej dawce… to bogactwo bardziej mi wygląda na rozmach Amouage, niż znanego z wytwornej subtelności Cartiera…\nWiele słyszałem legend o tym zapachu, ale nie spodziewałem się, że tak pozytywnie mnie zaskoczy i w sobie rozkocha… jest po prostu przepiękny… Intensywna, bogata w nuty, doskonale skomponowana, rasowa, męska kompozycja… żadnego pitu-pitu, zmiękczania krawędzi, wyciszania temperamentu i półśrodków pod publiczkę… oto zapach prawdziwego twardziela w pełnej krasie… faceta gardzącego słodzikiem, silnikami hybrydowymi i nie mającego zielonego pojęcia kim jest Hanka Mostowiak…\nSantos zaczyna się dość agresywnie, co nie jednego skutecznie odstraszy – ale warto przeczekać pierwszy kwadrans od aplikacji, by docenić harmonijne ciepło i piękno tej kompozycji… Santos ma naprawdę wiele do zaoferowania… pod płaszczem bezwzględnego „maczo„, siedzi naprawdę zacny zapach… prostolinijny, otwarty i wiedzący czego chce… Osnuto go na ziołach, przyprawach i drewnie… tę ziołowo korzenną mieszaninę wybornie doprawiono wanilią i ambrą… Zapach zawiera odrobinę pikanterii zawartej w pieprzu i muszkacie – zręcznie przełamującą słodycz waniliowo ambrowego tandemu… da się też wyczuć odrobinę magii i kuszącego bogactwa orientu wyrażonego obecnością kokosa i paczuli…\nSzkoda, że zapach jest tak mało znany w krainie kebabów z kiszoną kapustą… jego gorąca, szlachetna i szalenie męska barwa będzie doskonałym akcentem na koncelebrację chłodniejszych pór roku oraz interesującą odskocznią od klasycznych kompozycji… z prawdziwą przyjemnością zapach został dodany do mojej listy AMH, tym bardziej, że można go wyrwać w bardzo atrakcyjnej cenie…\nGłowa: bergamotka, lawenda, owoce jałowca, bazylia, werbena\nSerce: rozmaryn, gałka muszkatołowa, pieprz, wetyweria, geranium\nBaza: drzewo sandałowe, wanilia, ambra, paczula, kokos, drzewo cedrowe\nNapisane w Cartier | Tagi: ambra, Brudny Harry, Cartier, Death Wish, Machete, Magnum, męski zapach, Santos, wanilia\n« Jak używać perfum? + mechanizm działania od kuchni…\nLalique – Lion pour Homme, czyli przewrotna kocia natura… »\nPo Twoim opisie doszedłem do wniosku, że jednak muszę mu dać drugą szansę. Tym razem na skórze. Bo po teście bloterowym pamiętam tylko jedno: dym z fajek…\nSzczerze mówiąc, to Brudnego Harrego właśnie w Kourosie widziałem. Zatem tym bardziej muszę go raz jeszcze powąchać.\nBy: pknbgr on 24 listopada 2011\n„Czym pachnie bezwzględny twardziel stojący w obronie prawa i uciśnionych?”. Ja wiem, psze Pana, jaaa! Otóż twardziel ów pachnie koniem, potem i tabaką. I jeszcze whisky/whiskey, tak, tym też, bez względu na porę dnia 😉 Tak całkiem serio, nie znam Santosa, alem skreślił go, o ja pochopny, z samego początku i z góry, gdyż intuicja podpowiadała mi, że „to na pewno coś na kształt Kourosa, typowy zapach z początku ejtis, trochę koloński, trochę latrynowy, i na pewno nie dla mnie”. No, tom się teraz prawdy dowiedział, dzięki 🙂 Btw – tam siedzi wanilia? Serio?\nBy: Gryx on 24 listopada 2011\nto nie pachnie jak klasyczne „ejtis”… to ma tylko początkowego wykopa rodem z ejtis, a w gruncie rzeczy to szalenie noszalny zapach…\nzero szalatu, landrynek, kolońskiego sznytu i projekcji zabijającej małe owady w locie…\nBy: pirath on 24 listopada 2011\nAle ja w nim słodkości nie czuję ( dymu z papierochów też nie) Kouros to zupełnie inna bajka .\nBy: hanka on 24 listopada 2011\nhaniu, a czy ja wspomniałem, że Kouros i Santos są podobne?\ni naprawdę nie czujesz tego oceanu ambry i wanilii???\npo przeczytaniu tytulu recenzji pomyslalem, ze bedzie ona hardcorowa w kierunku seksu 😉 – widac „polmetrowy gnat” inaczej mi sie skojarzyl 🙂\nhe he skojarzył Ci się dokładnie tak jak było zamierzone 😉\n😉 polmetrowy gnat ?!?!?!?!/\nno może lekko podkoloryzowałem 🙂\nA ja chodzę wokół tego zapachu jak pies koło jeża i nie mogę się zdecydować na testy. Troszkę mnie wszakże zachęciłeś, Pirath. Brzmi to wszystko całkiem nieźle…\nBy: fqjcior on 28 listopada 2011\ngwarantuję, że nie będziesz zawiedziony…\nGratuluję recenzji Pirath. O źródła skojarzeń z Brudnym Harrym, Charlesem Bronsonem i całą resztą, wolę nie pytać… 😉\nBy: Grzegorz on 30 listopada 2011\nhe he dzięki… nie bądź taki skromny, gdyby nie Twój wkład w postaci samplerka – niespodzianki, ta recenzja prawdopodobnie nigdy by nie powstała… zatem jesteś jej ojcem chrzestnym 🙂\nchociaż z wiadomych przyczyn – lepiej poprzestańmy na samym ojcu… 😀\na skojarzenie? to po prostu solidny zapach, dla solidnego faceta – więc te wybory nasunęły mi się automatycznie… 😉\nTen zapach nie ma nic wspólnego z Kourosem. Jest jak najbardziej noszalny, bardziej mi się jednak kojarzy z eleganckim mężczyzną niż z Brudnym Harrym, ale faktycznie męskości mu odmówić nie można. Wersja Concentree jest godna uwagi i jednak lepsza niż podstawowy Santos.\nA wracając do Clinta to Brudny Harry to bez wątpienia był zlany Brutem 🙂 A tak poważnie to Clint ponoć używa Creed GIT lub Demeter Dirt 🙂\nBy: FourOfKind on 4 grudnia 2011\noczywiście, że ten zapach nie ma nic wspólnego z Kourosem… a ja jakoś zasugerowałem, że ma? jeden i drugi to bezsprzecznie zapach dla prawdziwego mężczyzny i to ich jedyny wspólny mianownik…\na co do Santosa Concentree (czyżby EDP?) bardzo chętnie zweryfikuję Twoje doniesienia… tym bardziej że zapach bardzo mi się podoba… problem jednak tradycyjnie będzie z dostępnością…\nhmm Brut Do Harrego też mi pasuje… 😉\nBy: pirath on 4 grudnia 2011\nPirath – Ty nic o Kourosie nie napisałeś oczywiście 🙂 Ale były tutaj głosy obawy, że to typ Kourosowy, więc dementuje 🙂\nConcentree to nie EDP, ale jest bardziej żywotny a poza tym bardziej dymny i ciut mniej słodki. Dla mnie lepszy, ale to pozostawiam do oceny.\nOgólnie dziwię się, że Santos jest mało popularny, bo to bardzo dobry zapach. Jeden z najlepszych jakie dane było mi wąchać. Niszy nie wliczam, bo nie znam i nie interesuje się 🙂\nSądzę, że Santos wydaje się zbyt mocny i orientalny jak na gusta polaków… stąd nie widać go na półkach nawet tych drogerii w których Cartiera można spotkać stale na półkach… u nas zdecydowanie sprzedają się zapachy lekkie i klasyczne… oryginalność i zdecydowanie Santosa spotka się raczej z kameralnym uwielbieniem, a jak wiadomo perfumerie liczą na zyski…\nZgadzam się. Na szczęście ostatnio widziałem go w D. 🙂\nBy: FourOfKind on 8 grudnia 2011\na to niespodzianka… teraz na bank jestem pewien, że czytają mojego bloga 8)\nU nas we wsi od Odry do Buga tylko Bruno Boos szary i Larose zielony i czerwony z polskiej rozlewni za 17.50 zl w sklepie po GS-ie schodzą. Flaszka na tydzień starcza, bo nic nie czuć. A tak na serio przecież Pewexowcy się wykruszają, a i emerytury niskie też. Osobiście za klasykami przepadam i nawet nie próbuje wybierać pomiędzy Santos de Cartier, Habit Rouge, Chanel Pour Monsieur, czy Antaeus i kilka innych. Potęga i tyle.\nBy: Krzysztof M. on 23 grudnia 2011\nBędzie krótko. Bleh… Santosa używałem do usuwania smoły z felg. 10 lat temu, nawet sprzedać tego nie mogłem, bo ludzie odwracali się ze wstrętem. 🙂\na mi tytoniowo, miodowo skórzany klimat Santos bardzo odpowiada… na upartego można by go użyć jako alternatywę dla Tobaco Vanille Forda…\n…a ten Tobaco Vanille nadaje się tylko do czyszczenia felg Fordów? 🙂\nBy: RoQ on 19 stycznia 2013\ntak, ale ma kiepską wydajność z litra i pozostawia smugi… 🙂\nNie szkodzi. Na szczęście nie posiadam Forda 🙂\ntak, ja też postawiłem na produkt germańskich najeźdźców, a co do zapachu, to radzę spróbować… jest obłędnie piękny… ale Tobie i tak się nie spodoba… 🙂\nJa mam troszkę inny gust, jak się domyślasz.\nChampiona cenię wyżej od Gucia… 🙂\nowszem domyślam się, ale już nawet nie próbuję tego ogarnąć… 🙂\nCo z przebogatej kompozycji skrojonej przez Miszcza X, skoro znacznie sympatyczniej czuję się w Championie?\nPS. Gdybyś wiedział i lasek straciłem przez tego Gucia, poczochrałbyś mnie z litości po brodzie 🙂\no nie! żadnego czochrania po brodzie nie będzie! jeszcze bym wyczochrał resztki z wigilijnej przystawki z 97’mego… 😉\n…ale chamstwo… 🙂\nPiracie, jak widzę już od dawna nie było żadnego wpisu w szufladce Santosa…, więc skrobnę kilka słów. Jak nie tak dawno wspominałem w mailu, przymierzam się do zakupu pierwszej flaszki Santosa i nie ukrywam, podobnie jak było z Deklaracją, zdaję się na intuicję i Cartiera.\nNie byłbym też sobą, gdybym nie szukał różnych spojrzeń i węchów, stąd ten wpis i prośba o odniesienie się do słów z blogu fqjciora. Czytam tam, „Zapach ma – szczególnie na początku – całkiem solidną moc, która po kilkudziesięciu minutach maleje, a Santos staje się dość blisko-skórny.”. Na koniec dodaje „Santos zestarzał się i stanowi obecnie atrakcyjną propozycje chyba głównie dla wielbicieli gatunku z brodą i gęstym zarostem na torsie”. Nie wiem na ile opisywany Santos w wersji vintage różni się od współczesnej, na której Ty Piracie opierasz swój zachwyt, ale pewnie i na to pytanie znajdę u Ciebie odpowiedź. Będę zobowiązany, gdybyś mógł odnieść się do zacytowanej opinii.\nBy: Kantysta on 17 października 2013\nKantysto – nie mam dostępu (choć bardzo bym chciał) do wersji vintage’owej Santosa, a swój wpis opierałem na aktualnie znajdującej się w sprzedaży wersji tych perfum w wersji EdT…. w moim odczuciu (pomimo braku porównania) Santos to wciąż bardzo męski zapach dla dojrzałego mężczyzny… pozdrawiam 😉\nSpis nut na fragrantice to chyba totalna Kpina 😉 Damska wersja, mnie nie porwała, nie miała tego pierwiastka X, Santos to jest pierwiastek X i Y. Zostałem prawie uniesiony z zachwytu. Absolutna ekstraklasa, drugie takei dzieło obok wybitnego Kourosa, które za pierwszym razem mną sponiewierało. Cartier Santos to kawał męskości zamknięty w prostym klasycznym flakonie, typowym dla lat 80. Rok powstania 1981 – mówi sam za siebie. A skład ?… Jak dla mnie głównym akordem jest SKÓRA ! Czarna, dymna i smolista skóra, ma wstępie mocno podbita suchym oraz ostrym jak brzytwa tytoniem. Dalej czuję gęsty miód. Całość staje się miękka, powoli wychodzą ciężkie odurzające swą mocą zioła i pierwiastki zwierzęce. Czuję tutaj wyraźnie cybet i dużo naturalnej ambry. W bazie wychwycam również różę oraz tchnienie geranium. Ocena ? Dobry, bardzo dobry, wzorowy ? Genialny, trafia na moją listę must have 🙂\nBy: Perfum on 27 lipca 2015\nwykazy nut, nierzadko i mnie wprawiają w osłupienie 🙂 od dawna powtarzam, że z definicji nie są one miarodajne, obligatoryjne ani wiążące dla producenta. Można tam napisać co się chce, bo nikt tego nie weryfikuje, jak np. w przypadku żywności – stąd kwieciste popisy speców od marketingu, wmawiających klientowi użycie cudów na kiju 🙂 Na każdym perfumy układają się inaczej, ja obstawiam że jest tam dużo szałwii muszkatołowej, ale co by to nie było, efekt końcowy jest zaiste piorunujący 🙂


Fromagerie Quatrehomme (Paryż, Francja) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Fromagerie Quatrehomme\nAtrakcje w pobliżu obiektu Fromagerie Quatrehomme\nFromagerie Quatrehomme opinie, Paryż\nNr 57 wśród 747 Zakupy w lokalizacji Paryż\nTeraz otwarte: 08:45 - 13:00, 16:00 - 19:45\n62 rue de Sevres, 75007 Paryż, Francja\nOtwarte dzisiaj: 08:45 - 13:00, 16:00 - 19:45\nGodziny otwarcia w dniu dzisiejszym: 08:45 - 13:00, 16:00 - 19:45\nTa recenzja jest o Quatrehomme w 13: Quatrehomme Rue de l'Espance, sklepie wynajem diff w tym samym łańcuchu\nUwielbiam ser. A Francja to kraj z setkami wyjątkowych serów, czasami potrzebujesz przewodnika, a Fromagerie Quatrehomme z przyjemnością poprowadzi cię w razie potrzeby. Byłem tam na rynku od 2007 roku, więc mam 10 lat i nadal będę dokonywać odkryć serów, o których nigdy nie wiedziałem....Personel jest zawsze pomocny. Mój francuski jest dość ograniczony, czasami ich angielski jest równie ograniczony, ale razem sprawiamy, że działa. I często przynajmniej jedna z osób pracujących będzie miała świetny angielski, lub ktoś w kolejce dołączy do rozmowy, jeśli będzie potrzebna pomoc. Wspominam o tym, bo to dla mnie ZABAWA iść i złożyć mój tygodniowy rozkaz serów. Mamy kilka stałych: Beaufort, Moliterno en Truffe, Napolean i być może Cantal entr deux lub Compt. Następnie dodajemy to, co sery wydają się interesujące w tym przypadku, zazwyczaj w wersji dwójki lub dwóch, oraz miękką ulicę Marcellin lub podobną. Zazwyczaj kupuję 6 serów w ilościach od 300 do 600 gramów, a 7 jogurtów (ich jogurt jest SUPERB) w różnych smakach. JEŻELI jest więcej interesujących serów, czasami mamy w torebce 8 lub 10 serów, kiedy skończymy. Pamiętaj, że jeśli poprosisz, odkurzą sery paczkowane, aby pomóc w podróży do domu.Więcej\nŚwietne miejsce na przystawki z serem\nTakie zagrody to najlepsze miejsca dla ludzi, którzy chcą wiedzieć o serze i odkrywać nowe rzeczy. Jeśli szukasz francuskich serów poza tradycyjnym, jest to miejsce, do którego należy pójść. Personel jest dwujęzyczny i bardzo miły, możesz tam zostać, a oni rozwiążą wszystkie twoje wątpliwości, a...jeśli podróżujesz z serem, możesz poprosić ich o odkurzenie, aby twoje doświadczenie zostało zaspokojone.Więcej\nZapomnij o wieży Eiffla, zamiast tego idź tam\nDorastałem całe moje dzieciństwo tuż obok sera Quatrehomme i codziennie miałem ich sery. To, że nie miałem jeszcze 100 kilogramów do czasu, gdy miałem 12 lat, jest niczym innym jak naukową zagadką. I byłoby warto. Nie mieszkam w Paryżu od 1995 roku, ale często wracam...i jeśli mam tylko wybrać jeden przystanek związany z jedzeniem, to Quatrehomme. Bez konkursu. Jeśli nic więcej nie pójdziesz i nie spojrzysz nieśmiało, poproś o wypróbowanie rzeczy. Wszyscy tam są śliczni i będą mieli przyjemność poprowadzić cię przez labirynt sera. Bon ap.Więcej\nNajlepszy ser nagrodę bez dwóch zdań ze wspaniałymi, słodkie personel!!!\nDziś był nasz ostatni dzień w Paryżu i przyjaciel z domowe wspomniał o tym miejscu i czytałem entuzjastyczne recenzje. W drodze powrotnej do hotelu, my postanowiliśmy skorzystać i jestem zadowolona, że tak zrobiliśmy! Personel był więcej niż przyjaźni! Sprawili, że poczuliśmy się bardzo mile widziani,...a był bardzo pomocny. Po smaku testów wybraliśmy w bloku sera, do domu. Szkoda, że nie wybraliśmy się tyle razy, ile my berthillon! Pycha!Więcej\nKompetentny i przyjazny personel, szeroki wybór i doskonała jakość\nKilka twarde sery do domu i personel był pomocny w wybór i szczelność na wyjazd do domu. Jakość była wspaniała, wybór był szeroki ale nie przytłaczające. W pobliżu Marche - tak też to idealne miejsce aby kupić ser, żeby się z świeże owoce i chleb...na obiad.Więcej\nByłem w drodze do La Grande Epicerie i przez przypadek zobaczyłem miejsce i zakochałem się w nim. Bardzo miła obsługa. Pozwalają one na wybieranie tego czego szukasz i kilka sugestii po drodze bez arogancki. Mają szeroki wybór wysokiej jakości sery.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Fromagerie Quatrehomme.


Urban Decay prezentuje nowości: baza i mgiełka All Nigher\nmizzle.pl > Uroda > Bez bazy i mgiełki ani rusz! Nowości od Urban Decay\nBaza pod makijażnowości kosmetyczne 2020urban decayutrwalacz do makijażu\nKosmetyki Urban Decay są nam bardzo dobrze znane już od wielu lat. Marka nie spoczywa na laurach i regularnie wprowadza kolejne nowości. Z serią All Nighter nie rozstajemy się na krok i dlatego bardzo cieszymy się, że UD postanowiło jeszcze bardziej ją rozszerzyć.\nUrban Decay baza pod makijaż\nOto baza pod makijaż do zadań specjalnych! Przedłuża trwałość makijażu, zapewnia efekt gładkiej skóry, minimalizuje widoczność porów, jest lekka, odporna na ścieranie, nawilża skórę przed nałożeniem makijażu. Produkt jest wegański. Jak sugeruje producent – bazy można używać zarówno z podkładem, jak i bez. W drugiej wersji makijaż jest bardziej naturalny – baza świetnie łączy się z korektorem, który pomoże zakamuflować drobne niedoskonałości.\nUrban Decay utrwalacz\nUtrwalacz makijażu od UD jest już Wam pewnie dobrze znany. Czym różni się nowość? All Nighter Setting Spray Ultra Matte to mgiełka, która nie tylko utrwali makijaż, ale również zmatowi twarz na długie godziny. Formuła produktu została wzbogacona w matującą glinkę kaolinową. Makijaż nie osadza się w zagłębieniach skóry i nie ściera się w ciągu dnia. Niewidzialna mgiełka zabezpiecza makijaż przed niekorzystnymi czynnikami takimi jak upał, deszcz, pot. Mgiełka może być stosowana również wtedy, gdy nie nosimy makijażu – dzięki temu trikowi można zapanować nad błyszczeniem się strefy T.\nCena: 165 zł / 118 ml\nNowości szukajcie w perfumeriach Sephora!\nLubicie kosmetyki Tarte? Od teraz kupicie je w Polsce!


Angina Przyczyna - Zdrowie w ŚwiatKobiety.pl\n...skurcz. Na skutek niedokrwienia śluzówka gardła jest podatna na atak bakterii i... angina gotowa. Jej objawy to silny ból gardła i wysoka gorączka. Obserwujemy wszystkie objawy Wiele osób do ostatniej chwili zwleka z pójściem do lekarza, bo myli nawet uporczywe dolegliwości gardła z przeziębieniem. Tymczasem to może być angina – a jej nie można leczyć samemu. By prawidłowo rozpoznać chorobę...\nWiększość chorób infekcyjnych występuje w okresie jesienno-zimowym. Angina jednak „upodobała” sobie lato. Wystarczy, że wypijemy schłodzony napój, zjemy lody, wykąpiemy się w zimnej wodzie albo przemokniemy w deszczu i już jesteśmy narażeni na nagły skok temperatury. To z kolei powoduje chwilowy spadek odporności i często wystarcza, by bakteria, która jest przyczyną anginy...\nAngina jest ostrym zapaleniem migdałów podniebiennych i błony śluzowej gardła, najczęściej wywoływanym przez paciorkowce. Bakterie przenikają głównie drogą(...) leczenia najczęściej pojawia się ropień okołomigdałkowy (u dzieci – zagardłowy). Zwykle trzeba go naciąć u laryngologa. Przy wystąpieniu pewnych szczepów paciorkowców angina może też skutkować kłębkowym...\nbadanie na przyswajalność magnezu


Obrazki z ZSRR (cz.2) - Obserwator Polityczny\n4 sierpnia 2016 3 sierpnia 2016 FRINGILLA komentarzy 17 do Leningradu przez Moskwę, GAI, Leningrad, Obrazki z ZSRR (cz.2), trabantem przez ZSRR, wspomnienia z ZSRR\nLata 70-te były okresem niebywałego rozwoju naszego kraju. Jeżeli pierwsze 20 lat okresu powojennego było odbudową zniszczeń dwóch wojen światowych oraz skokiem cywilizacyjnym z wieku XVIII do końca wieku XIX, to następne dziesięciolecie wprowadziło nasz kraj do grona dziesięciu najbardziej rozwiniętych krajów świata.\nSzedł za tym i dobrobyt społeczeństwa. Możliwość posiadania swoich własnych „czterech kółek” pozwoliła nie tylko na korzystanie z pojawiających się jak grzyby po deszczu pól namiotowych i kempingów, ale i wyjazdów zagranicznych. Umożliwiała na takie wyjazdy odpowiednia pieczątka w dowodzie osobistym – dająca możliwość bezwizowego poruszania się w ramach krajów socjalistycznych. Ci najbogatsi nadal załatwiali wizy i paszporty by jechać do Jugosławii nad Adriatyk, ci mniej zasobni zaczęli wakacyjne wojaże nad Morze Czarne – jeżdżąc do Bułgarii czy do Rumunii.\nNad nasz Bałtyk masowo zaczęli przyjeżdżać mieszkańcy NRD, Węgier czy Czechosłowacji.\nPieczątka w dowodzie umożliwiała teoretycznie wyjazd i do ZSRR. Praktyka jednak była taka, że „tam” nadal można było wyjeżdżać tylko tak zwanymi „pociągami przyjaźni” czy zorganizowanymi wycieczkami. Nie istniał niestety w praktyce kontakt „prywatny”…\nLata 70-te to także zupełnie inne niż dzisiaj życie i kontakty towarzyskie. Co sobotnie spotkania wśród znajomych w domach czy kawiarniach, doranne „dansingi”…\nMoi rodzice ostatnich kilka przedwyjazdowych sobót i niedziel spędzili na biesiadowaniu ze znajomymi, mającymi charakter niemal „ostatecznego pożegnania”. Dawano różne rady, powtarzano zasłyszane opowieści.\nTen nieco przydługi „wstępny smrodek dydaktyczny” ma uzmysłowić w jakim nastroju wyruszaliśmy. Brak bezpośrednich kontaktów pomiędzy obywatelami Polski i ZSRR owocował wieloma mitami. Z jednej strony wszyscy podkreślali, że na tamtejszych wspaniałych i serdecznych ludzi można zawsze liczyć i na nich polegać. Ale z drugiej strony…\nSamochód mieli nam rozbić tamtejsi szaleni i jeżdżący nieprzepisowo kierowcy po pierwszych stu kilometrach. Okropne i dziurawe drogi miały spowodować ciągłe awarie i brak możliwości naprawy auta. Zabraknie nam pieniędzy na wszechobecne łapówki. Straszliwe rzeczy opowiadano o tamtejszej milicji drogowej. Według tych opinii nie przejedziemy pierwszego „post GAI”. Do tego dochodziły opowieści o tym, że ukradną nam niewątpliwie „zachodnie auto”, czyli „Trabanta” oraz że nie będziemy mieli, co jeść po drodze – bo są tam totalne braki w sklepach. Nie wspominając o bardzo nielicznych stacjach benzynowych…\nDziwne, że jednak zdecydowaliśmy się jechać…\nPierwsze 150 kilometrów zupełnie rozwiało te wszystkie „plotki” i strachy. Zależało nam na jak najszybszym, „beznoclegowym” dojeździe do Leningradu, najkrótszą możliwą drogą. Dlatego, po około 150 kilometrach doskonałej drogi, wiodącej od granicy w Brześciu do Mińska, na skrzyżowaniu na którym był wielki „Post GAI” z dużą ilością tamtejszych służb i radiowozów, przez nikogo nie zatrzymywani skręciliśmy na lewo, kierując się na Słonim i Lidę. Mój Tata koniecznie chciał odwiedzić Wilno, miasto-mit w naszych rodzinnych wspomnieniach i opowieściach. Przecież któryś z przodków był podobno burmistrzem tego miasta…\nPo około dwudziestu kilometrach prostej, niezłej – choć wyraźnie gorszej i węższej drogi, Tata który spoglądał w czasie prowadzenia samochodu w lusterko, zwrócił uwagę na jadący za nami, niezwykle dymiący pojazd. Po kilkunastu kilometrach okazało się, że „dochodzi nas” zwyczajny motocykl, dymiąc sino-niebiesko w sposób iście nieprawdopodobny. Tata trochę zwolnił i wtedy motocyklista zaczął dawać jakieś znaki machając ręką. Tata jeszcze bardziej zwolnił, – bo zaczęliśmy się zastanawiać czy czegoś po drodze nie zgubiliśmy? Motocykl nas w końcu dogonił. Na motocyklu siedział zwyczajny, „cywilny” jegomość, który podczas mijania naszego pojazdu wyciągnął zza długiej cholewy buta typu „oficerskiego” długą pałkę pomalowaną w czarno-białe paski i zaczął dawać znaki do zatrzymania się, krzycząc „Pawaraczywaj! Stoj!”. Zatrzymaliśmy się, a wtedy on zażądał byśmy się wrócili na „post GAI” na skrzyżowaniu, na którym zjechaliśmy z „mińskiej drogi”.\nCóż było zrobić? Nie znaliśmy „ichnich” zwyczajów, człowiek niby „cywilny”, ale zachowywał się jak „władza”. Zawróciliśmy i eskortowani przez motocyklistę po niemal godzinie dotarliśmy na wskazane miejsce…\nTam obstąpili nas tamtejsi „dyżurni”, w mundurach szamerowanych złotem i z wielkimi, zadziwiającymi nas „czapami”. Kazali nam wysiąść z auta, pokazać dokumenty. Pooglądali, pokiwali głowami, coś do siebie cicho mówili i dyskutowali. Jeden z nich rozpoczął rodzaj „śledztwa”.\nPytał – gdzie jedziemy. Odpowiedzieliśmy, że na zaproszenie do rodziny z Leningradu. Wtedy powiedział, że nie możemy jechać drogą, którą próbowaliśmy jechać – bo musimy KONIECZNIE jechać przez Moskwę.\nDo tego zaczął mówić, że powinniśmy posiadać „marszrutkę”, która powinna wyznaczać nam trasę przejazdu do Leningradu przez Moskwę. Dlaczego jej nie posiadamy?\nTata odpowiedział, że zarówno w Ambasadzie ZSRR jak i na granicy, powiedziano nam że my jesteśmy nie „turyści” a jedziemy „w gości” i nas „marszrutki nie obowiązują”. Wywołało to sporą konsternację i długą dyskusję wśród funkcjonariuszy.\nPo dyskusji znów powiedzieli, że może i tak jest jak mówimy, bo z takim przypadkiem się nie spotkali, ale upierali się że jednak musimy jechać przez Mińsk i Moskwę.\nTata odpowiedział, że zarówno w Konsulacie (mówił oczywiście o „Ambasadzie”) a także na granicy kazano nam jechać „najkrótszą drogą” a skręcając na lewo właśnie zmierzaliśmy najkrótszą drogą do Leningradu.\nI wtedy padło dobijające pytanie. „A skąd wy wiecie, że tedy gdzie jechaliście jest najkrótsza droga do Leningradu?”.\nWtedy Tata wyjął zakupioną przed wyjazdem w „MPiK-u” doskonałą, węgierską mapę europejskiej części ZSRR i im ją pokazał.\nNo to się zaczęło! Rozłożono mapę na masce Trabanta i panowie „gajusznicy” pochylili się z ogromnym zainteresowaniem nad wielką płachtą mapy. Trwała bardzo zaciekła dyskusja pomiędzy nimi.\n„Smatri Iwan! Zdies’ moja dieriewnia!”. Drugi powiedział – „a zdies’ moja toże!”\nJednym słowem byli niezwykle zaskoczeni dokładnością węgierskiej mapy, na której widniały nawet wsie naszych interlokutorów.\nTeraz nastąpił najtrudniejszy moment spotkania. Padło sakramentalne pytanie – skąd macie TAK DOKŁADNĄ mapę?”. W domyśle – jesteśmy szpiegami – a „przepowiednie” i „czarnowidztwa” znajomych zaczynają się sprawdzać!\nWtedy nastąpiła długa przemowa mojego Taty, który tłumaczył na różne sposoby, że takie mapy są dostępne w każdym sklepie w Polsce. No, może mniej dokładne niż ta. Dlatego też zakupiliśmy specjalnie WĘGIERSKĄ mapę, która miała nam pomóc dostać się do RODZINY w Leningradzie…\nChyba do nich to dotarło, a może skończyły się argumenty. Nie pytali już o żadne dodatkowe dokumenty podróżne, stali się dużo milsi i serdeczni. Powiedzieli, że drogą którą jechaliśmy pojechać nie możemy, bo to tereny wojskowe i zamknięte dla cudzoziemców. „Nawet z Polszy” – dodali…\nPoradzili, by jechać przez Moskwę „bo tak wszyscy innostrańcy jeżdżą do Leningradu”.\nZasalutowali, przeprosili za trudności, życzyli szerokiej drogi i jeszcze kilka razy się upewniali czy aby na pewno tak dokładną mapę można kupić w Polsce w każdym sklepie…\nI tym sposobem, tracąc kilka godzin, ruszyliśmy dalej do Mińska…\n← Systemowa różnica w wyborach prezydenckich w USA a w Federacji Rosyjskiej\nW zmieniającej się sytuacji trzeba umieć zachować równowagę – relacje polsko-ukraińskie →\n5 kwietnia 2017 4 kwietnia 2017 FRINGILLA 16\n1 grudnia 2015 30 listopada 2015 FRINGILLA 17\n17 thoughts on “Obrazki z ZSRR (cz.2)”\n4 sierpnia 2016 o 07:25\nDziesiąta potęga przemysłowa to nie dziesiątka najlepiej rozwiniętych państw świata. Gierek co prawda za zachodnie kredyty zbudował największą hutę w Europie i kilka innych zakładów często korzystając z zachodnich licencji. Ale wzrost produkcji surówki hutniczej nie oznacza, że staliśmy się państwem rozwiniętym. Wciąż większość społeczeństwa nie miała np. dostępu do kanalizacji. Oczywiście dzięki kontaktom z Zachodem udało nam się zerwać z siermiężnym Wschodem także w dziedzinie mentalnej. Poczuliśmy po prostu, że wracamy na swoje miejsce czyli na zachód. Ale do państw rozwiniętych sporo nam brakowało. Np. dziś Indie czy Brazylia są w dziesiątce największych gospodarek świata. Ale cywilizacyjnie są daleko za państwami, które mają mniejsze gospodarki i nie tylko za Szwajcarią, Szwecją czy Holandią ale nawet za Polską czy Rumunią.\n4 sierpnia 2016 o 08:34\n” Oczywiście dzięki kontaktom z Zachodem udało nam się zerwać z siermiężnym Wschodem także w dziedzinie mentalnej.” Poczuliśmy po prostu, że wracamy na swoje miejsce czyli na zachód.” Dziś już doświadczeni\ntym jak się wychodzi na kontaktach z Zachodem,być może\nbędziemy powracać do źródeł – tam gdzie Nasze miejsce.\nBOWIEM, mentalnie zawsze przynależymy do Wschodu,czyli\n‘kiedyś’ wrócimy na swoje miejsce…a romans z szeroko\nrozumianym zachodem będziemy wspominać jak zły sen,coś co NIGDY nie powinno Polsce przytrafić się…\nPolecam lekturę wspomnień p.A.Siwaka,tak tego pana,\n“Od łopaty do dyplomaty’. Również:\nGranica zachodu jest tam gdzie sięgały gotyckie zamki albo barokowe kościoły. I nawet pałac kultury w centrum Warszawy tego nie zmieni bo w naszej historii to była tylko krótka chwila. Zresztą zachodnia cywilizacja obecna u nas przez tysiąc lat(tak sto lat zaborów to nie był jakiś duży wpływ wschodu-Prusy a zwłaszcza Austria to cywilizacja zachodnia) ta zachodnia cywilizacja tak wrosła w naszą tożsamość, że dość szybko w bezpośrednim kontakcie widzimy wsteczność cywilizacji moskiewskiej. Może Turcy mają szanse zobaczyć w Rosji coś progresywnego ale na pewno nie Polacy.\n4 sierpnia 2016 o 10:07\n@abra…Jednak szkoda że w 1410 nie dobiliśmy wspólnie\nz pułkami smoleńskimi i Ordą symbolów Naszego\nuciemiężenia -“Malbork i okolice”, gotyckich zamków i barokowych kościołów.\nWówczas wrócilibyśmy do źródeł.Jagiełło spanikował\npo nałożonej na Polskę klątwie “watykańczyka”,przerażonego pogromem dokonanym przez Lachów i Ruskich na rycerzach zakonu Najświętszej Maryi,\na także na najemnikach z Zachodu(w tym z Czech i Śląska) wspomagających zbójecki zakon… 🙂\nJagiełło spanikował ale nie z powodu Watykanu. On bał się, że po kompletnym rozbiciu zakonu Polacy wybiorą nowego króla. W tym czasie Jagiełło nie miał syna a był już po pięćdziesiatce co w tamtych czasach było już wiekiem zaawansowanym. Tak naprawdę bał się, że Polska, która nagle stała się hegemonem w regionie zamiast jakiegoś luźnego związku z Litwą(Litwini opierali się wpływom polskim) po prostu siłą dokona aneksji tego państwa. A Litwa razem z tymi pułkami smoleńskimi już była w tym czasie bardzo słaba względem Królestwa Polskiego. Zamki gotyckie zaś już pół wieku wcześniej budował Kazimierz Wielki na tzw. Rusi Halicko-Włodzimierskiej. To miały być nie tylko punkty obronne przed łupieżczymi najazdami ze wschodu ale ich celem była kontynuacja ekspansji gospodarczej i politycznej na wschód także przy użyciu siły militarnej. Jagiełło znał potęgę Polski i naprawdę nie miał złudzeń w którym kierunku pójdzie ekspansja tej nowej potęgi. A wciąż czuł się obcym na polskim tronie i bliżej mu było do państwa, które budował od czasu swej młodości.\nNie zapominaj Waść iż Królestwo Polskie to tylko\ndrobny wycinek na tle ówczesnej mapy Rzplitej “iluś\ntam narodów’ – może 15-20% terytorium,a Lachowie\n-katolicy stanowili zdecydowaną mniejszość.\nDominującym wyznaniem Rzeczpospolitej było\n4 sierpnia 2016 o 18:55\n@krzyk58 Lachowie katolicy byli najliczniejszym narodem Rzeczypospolitej. Doliczając Lachów kalwinów i unitów przewaga Lachów była jeszcze większa. Prawosławna szlachta Litwy dość szybko uległa polonizacji. Tak jak i te tereny zwłaszcza po wojnie polsko-rosyjskiej 1654-67 gdy wojska rosyjskie paliły głównie wsie rusińskie a ludność rusińską uprowadzano wgłąb Rosji jako niewolników. Po wojnie Lachowie wrócili na te tereny ale Rusinów zwłaszcza w miastach zastąpili żydzi. Wtedy to też język ruski przestał być językiem państwowym Rzeczypospolitej. Po prostu nie było już elity ruskiej.\nRozmawiamy Waść o czasach “grunwaldowych”,\nwówczas nie było jeszcze ccccccc\nPrawosławnych na modłę katolicką tzw.unitów.\nUnia Brzeska -1569.Wówczas Koroniarze – katolicy\nbyli we wspólnym państwie zdecydowaną mniejszością\nPROSZĘ SIĘ LICZYĆ Z OKREŚLENIAMI WOBEC WYZNAŃ! PANIE KRZYK NO CO PAN – PROWOKATOR? MAM ZNOWU UWAŻAĆ NA KAŻDĄ LITERĘ W PANA KOMENTARZACH ? POZDRAWIAM WEB. JÓZ.\n@abra…Posmotri,mużyk na rosyjską (ruską) prowincję.Zapewniam,\ntakiego postępu,nowoczesności nie spotkasz w Zach.Europie – w “ichnich” stolicach,\no USA(łaskawie) nie wspominam. :)Poczytaj nagłówki,treści komentarzy…\n– “sprawisz się” ?! 🙂\nJeśli zajdzie potrzeba podrzucę nieco fotek z Groznego,\nzapewniam mimo wahabickich,inspirowanych z … szaleństw\nto nie Detroit… R.Kadyrow(pomimo błędów młodości) podobnie zresztą jak i ojciec Achmat Kadyrow\n– słuszną ma linię!!\nGrozny hehe odbudowany za haracz, który Moskwa płaci Czeczeńcom.\nAutorze, świetny tekst, ja opiszę swoje wspomnienia (byłam w czasach PRL 4 razy w ZSRR-wyjazd zorganizowany). Po pierwsze spora część Polaków/Polek jeździła do tego kraju na handel, ja zawsze wyjazd traktowałam turystycznie i celnikom trudno było uwierzyć, że nie wiozę na sprzedaż żadnych towarów (wówczas woziło się majteczki z Pewexu nota bene tandetne a przywoziło złoto). Natomiast byłam kłótliwa gdy chodziło o zwiedzanie, niestety większość wycieczki wybierała kontakty handlowe. Mój partner oprócz ZSRR zwiedził również Czechosłowację, Bułgarię, Rumunię, Węgry już własnym pojazdem, w każdym z tych krajów miło wspomina kontakty z miejscową ludnością, urzędnicy byli różni. Właśnie spał pod namiotem na terenie niestrzeżonym i wracał z bagażem pełnym pozytywnych wrażeń. Jako podsumowanie tamte lata to nie tylko tęsknota za młodością, one były bardziej życzliwe dla ogółu.\nZ zawodu nie jestem historykiem, ale socjologiem i coś mi się wydaje że w Rzeczpospolitej ktoś a wiadomo kto nie zalicza prawosławnych ukraińskich i rusińskich chłopów a wtedy okazało by się że Polacy byli w mniejszości, a nie cała szlachta była wyznania katolickiego,i to się nazywa przemilczanie niewygodnych faktów, lub kłamstwem! I tak w każdym komentarzu znanego komentatora!\nmiłe wspomnienia tamtych czasów.\nСегодня обойдемся без “мон хера” абры-кадабры 🙂\nСпасибо Автору за хорошее чувство юмора и умение интересно рассказать о простых вещах.\nДействительно ГАИшник в те годы это, как говорят в Одессе, “что-то особенного”. В анекдотах он стабильно делил третье место с персонажем по имени “Вовочка”. На первом месте неизменно был Василий Иванович ( Чапаев), на втором – “дорогой Леонид Ильич” (Брежнев).\nКстати этот забавный эпизод с картой объяснить просто. Удивление и интерес “хлопцев” вызвала не просто карта, а карта ИНОСТРАННАЯ. В СССР геодезия и картография были на высоком уровне и подробной картой хорошего качества удивить было сложно. “Атлас автомобильных дорог СССР” 1970 года выпуска можно было купить в любом книжном магазине.\nА вот название родной деревни на “импортной” карте действительно могло вызвать неподдельный интерес ГАИшника “Ивана”.\n5 sierpnia 2016 o 07:19\nМон хер, извини, не заметил:\n“Granica zachodu jest tam gdzie sięgały gotyckie zamki albo barokowe kościoly.”\nНе об этом ли замке идет речь?\n“Lecz Hrabia, sąsiad bliski, gdy wyszedł z opieki,\nНапоминаю – прогрессивное человечество ждет.


Nowa Zelandia: Wzrost produkcji mleka - Analizy i komentarze\nEksport serów nowozelandzkich w I kwrtale br. spadł o 13 proc. do 89 tys. ton (Fot. PTWP)\nDodano: 24-05-2017 15:30\nMoże to pozwolić na przekroczenie rekordowej produkcji z 2014 r.\nPrzyczynia się do tego wyższa cena płacona producentom, która w lutym 2017 r. była o 67 proc. wyższa niż rok wcześniej, a w marcu tylko nieznacznie spadła.\nW ciągu dziesięciu pierwszych miesięcy roku gospodarczego, czyli do marca br. dostawy mleka były jeszcze o 1,6 proc. mniejsze niż rok wcześniej. W marcu br. zwiększyły się one o 8,2 proc., co sprawia, że realny wzrost w całym roku gospodarczym może wynieść 3 proc.\nW związku ze wzrostem dostaw mleka surowego w 2017 r. eksport w porównaniu z poprzednim rokiem w sumie powinien wzrosnąć o 1,5 proc., choć w pierwszym kwartalne br. eksport głównych produktów mleczarskich może być jeszcze mniejszy niż przed rokiem.\nMleka w proszku, którego Nowa Zelandia jest największym eksporterem w I kwartale 2017 r. sprzedano do innych krajów 345 tys. ton (2 proc. mniej niż przed rokiem), mleka odtłuszczonego w proszku 104 tys. ton (19 proc. mniej), masła i masła bezwodnego 117 tys. ton (o 12 proc. mniej) a serów 89 tys. ton (o 13 proc. mniej).


Dziecięce obserwacje – Mama w małym mieście\nKategoria: Dziecięce obserwacje\nNapisano 11 lutego 2016 Autor: mumW Dzieci, Dziecięce obserwacjeDodaj komentarz\nGramy w Piotrusia. Proszę dzieci, aby tym razem po rozdaniu kart nie mówiły kto ma w swojej puli pechową kartę. Będzie to dla wszystkich niespodzianka. - Dobrze, dobrze - przytakują Rozdaję karty, odrzucamy pary, na co Lena: - Ja nie mam Piotrusia! - Ale Lenka przecież prosiłam, żeby nie mówić kto ma Piotrusia! - …\nCzytaj dalej Dziecięce pomysły


Smary woski oleje - APVACUUM\nAPVACUUM - Pompa próżniowa, pompa rootsa, dyfuzyjna, zawory próżniowe > APVACUUM Oferta > Smary woski oleje\nsmar próżniowy Dow Corning (DC high vacuum grease)\nOleje do pomp próżniowych obrotowych łopatkowych i do pomp Rootsa\n• MW-95V (P3) olej mineralny do pomp łopatkowych i Rootsa dla wszystkich typowych aplikacji próżniowych, przeznaczony do próżni niskiej i średniej (mechaniczne pompy wstępne). Przeznaczony do pomp wstępnych jedno- i dwustopniowych.\n• Fomblin F4, F5: próżniowe oleje syntetyczne do pracy z gazami agresywnymi i korozyjnymi (tlen, ozon, halogenki, pochodne uranowców, pary rozpuszczalników organicznych i nieorganicznych, HCl, BF3, HF i fluor) .\n• Anderol 555 (D1), olej syntetyczny do kompresorów i pomp próżniowych przeznaczony do pracy w temperaturach powyżej 100 °C. Produkt ma bardzo szeroki zakres zastosowania w pompowaniu powietrza i gazów procesowych. Jest odporny na wiele typów gazów (uwaga: przy dłuższym stosowaniu nie jest odporny na działanie amoniaku).\nOleje do pomp dyfuzyjnych:\n• APV-sil – zapraszamy do artykułu poświęconego pompom dyfuzyjnym.\nOleje i wkłady smarujące do pomp turbomolekularnych:\n• olej TL 011 i wkładami smarującymi do pomp turbomolekularnych firmy Pfeiffer Vacuum.\nSmary i woski dla próżni:\n• smar próżniowy silikonowy Dow Corning (od -40 do +200°C, prężność par w 20°C: <10-7 mbar)\n• środek uszczelniający Rhodorsil 340 (od -40 do +200°C)\n• środek uszczelniający Sprayseal (do +350°C)


Bbw Filmy Porno Sex za Darmo online - emedsretail.com\nMialem lzy w bbw Filmy Porno Sex za Darmo online. Dziekuje Grom co robicie dla Polski. To nie jest dla partii ale dla nas i dla Polski. Jerzy Bajan Polski Pilot Champion 1936 Marek Bajan Polish Champion Modern Pentathlon 1978-81. Jerzy R. Konieczny, Tadeusz Malinowski: Maa encyklopedia lotnikw polskich, WKi, Warsaw 1983, ISBN 83-206-0337-4 (Polish) Chciaam zapyta o psa Witka ( bez oczu) dlaczego nie obetniecie mu tych kotunw, zwierz si mczy a przecie wystarcz do tego noyczki.\nZwiedzajcy maja moliwo obejrze film dokumentarny albo raczej artystyczna ilustracje tego Jak zachecic dziewczyne do seksu? si kiedy w tym budynku dziao, w czasie kiedy emigranci ldowali w Halifaksie.\nJeli kto chciaby zasign wicej informacji z samego rda, oto jest adres tego Muzeum: Pier 21 Society1055 Marginal RoadHalifax, Nova Scotia B3H 4P6Canada. Ambasador bez ambasady stara si bbw Filmy Porno Sex za Darmo online jak najwicej informacji nie tylko o Polsce, ale i o amerykaskich planach jej dotyczcych. Gdy 7 czerwca 1944 roku z amerykaskim prezydentem o sprawach polskich rozmawia Stanisaw Mikoajczyk, 20 listopada swoje 5 minut (dosownie) otrzyma rwnie Bliss Lane. Tak pniej wspomina przebieg tej rozmowy: Powiedziaem, e w mojej opinii bardzo istotnym byoby wywieranie nacisku na rzd sowiecki, by podtrzyma niezaleno Polski i dodaem, e jeli nie zademonstrujemy naszej siy w chwili, gdy mamy najwiksz armi, marynark i siy powietrzne na wiecie, a prezydent otrzyma bbw Filmy Porno Sex za Darmo online kolejny mandat od swojego spoeczestwa nie wiem czy kiedykolwiek bdziemy silniejsi.\nNa co prezydent odpowiedzia ostro i z nut sarkazmu Czy chcesz bym poszed na wojn z Rosj. Odpowiedziaem, e nie to miaem na myli, lecz to, by przyj ostr lini i z niej nie schodzi, wwczas, miaem pewno, osignlibymy nasze cele.\nZaobserwowaem, e prezydent mia inn wizj wolnej Polski od naszej. Prezydent powiedzia, e ma pene zaufanie do sw Stalina i mia pewno, i ten si z nich nie wycofa". Suczka zamieszkaa w schronisku 01. 2017 roku, trafia z ul. Warszawskiej, bya do zagubiona. Jest przyjazna, towarzyska, jeszcze lekko wystraszona, jak si okazuje jest ma spryciul i wychodzi gr z boksu.\nPrzesza zabieg sterylizacji. Pies zamieszka w schronisku 19. 2017 roku, trafi z ul. Kolskiej w Koninie, prawdopodobnie podrzucony na prywatn posesj.\nPrzeywa pikno grskiego wiata i uciec od zgieku dnia codziennego. Idc samotnie. Dobry blog. Jestem wanie po dwch samotnych wycieczkach i musz przyzna e to mi si podoba. Plusy i minusy opisane dobrze w tekcie oraz w komentarzach. Samotne chodzenie powoduje e trzeba oonline wiksz odpowiedzialno, ale to nie jest co zego. To cecha dorosego czowieka bbe da z siebie tyle odpowiedzialnoci ile akurat jest bbw Filmy Porno Sex za Darmo online, niekoniecznie w grach.\nodpowiadam sam za siebie i nikogo nie naraam na ewentualne niebezpieczestwo. Heja podziwiam Sara Jean Underwood Szukanie Filmy Porno samotnych wdrowcw. Kocham gory i nie dziwie sie onlnie tego typu wedrowki daja inna dawke wrae.\nPoszukiwanie siebie na lamach piekna gor jest super. Blok jest bardzo fajny kazdy moze znalasc. Cos dla siebie. Wszytkie szczyty tez mialam okazje zdobyc a najpiekniekniejsze wspomnienie to czerwone wierchy w bbw Filmy Porno Sex za Darmo online 2 11. 2012r gdzie nie bylo zywej duszy na szlaku pogoda byla cudna a Wierchy odsonily swoj czar byly naprawde czerwone.\nPozdrawiam i czekam na dalsze relacje fajnie sie czyta. Beata:) Najczciej s to samotne wdrwki, lubi tak azikowa, bo wtedy najpeniej mog. Zreszt-na atwiejsze wyprawy ktre zaczem opisywa na blogu-idziemy razem. Ale niestety, cz Pornno na traillonie-jest tylko dla mnie ;-(. kto wspomnia o kwestii koncentracji. Bvw to istotne w kwestii bezpieczestwa, ale te orientacji.\nIdc samemu duo bardziej uwaamy, eby nie zboczy ze szlaku. Jak idziemy grup, to w efekcie na drog nie uwaa nikt. Przeamaam swj lk przed samotnym podrowaniem w nieznane miejsca.\nFiszbiny s odpowiednio wzmocnione, specjalnie dla nas wyprodukowane. Dziewczyna z Brooklynu to powie o ciekawej fabule, autor na pocztku zawiza intryg, kiedy po ktni narzeczonych Anna nagle znika.\nRaphael wraz z przyjacielem - byym policjantem, powoli odkrywa zagadk, jak okazao si ycie Anny i stara si j odnale. Tropy wiod z Parya do Nowego Jorku. Kade miasto jest ciekawie przedstawione i mona wyczu, e kade z nich jest bliskie pisarzowi. Nowe technologie wchodz do uytku w rnych dziedzinach, take nawigacje samochodowe przeywaj swoje przeomowe chwile.\nAle czy np. rozszerzona rzeczywisto przemwi do naszej wyobrani. Czym jest nawigacja samochodowa, tego nikomu nie trzeba ju tumaczy. Ale czym jest technologia AR, to ju nie kady wie. Dlatego zacznijmy od wyjanienia, co oznacza w dwuliterowy skrt. Oferta Flightradar24 kieruje si gwnie do trzech duych grup zainteresowanych: mionikw lotnictwa, hobbystw i pasaerw linii lotniczych oraz ich krewnych.\nZasadniczo usuga ta jest bezpatna i dla kadego dostpna, kto zainteresowany jest opublikowanymi informacjami.