ViaExpert - Oficjalne otwarcie mostu w Chełmku\nwłącz 23 czerwiec 2014 . Opublikowano w woj. małopolskie\n– Most, na którym dzisiaj stoimy, to finał ogromnej inwestycji, czyli remontu drogi wojewódzkiej nr 780, łączącej Małopolskę ze Śląskiem. Koszt samego mostu w Chełmku to blisko 10 mln złotych – mówił marszałek Marek Sowa.\nMarszałek zaznaczył także, że wartość całej inwestycji nie sposób określić jedynie kwotami, ponieważ ma ona swój wymiar symboliczny, związany z uczczeniem pamięci Grzegorza Stecha.\n– Stojąc tutaj nie możemy zapomnieć o ogromnym udziale w tej inwestycji świętej pamięci Grzegorza Stecha, wieloletniego dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich, z którym miałem zaszczyt i przyjemność pracować przez prawie 15 lat – dodał.\nNa zakończenie uroczystości marszałek Marek Sowa wraz z burmistrzem Andrzejem Saternusem i dyrektor ZDW Martą Maj dokonali uroczystego odsłonięcia tablicy pamiątkowej poświęconej Grzegorzowi Stechowi. To wyraz hołdu za jego zaangażowanie w pracę na rzecz rozwoju infrastruktury drogowej w gminie Chełmek i całej Małopolsce.\nPrzypomnijmy, most przez rzekę Przemszę położony jest pomiędzy miejscowościami Chełmek i Chełm Śląski. W tym miejscu rzeka stanowi granicę między województwami małopolskim i śląskim. Otwarcie mostu to więc także zachęta do jeszcze bardziej intensywnej współpracy między dwoma regionami.\nGrzegorz Stech – wieloletni dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie. Bez jego zaangażowania nie powstałoby wiele projektów infrastruktury transportowej w całym regionie. Był cenionym ekspertem z zakresu drogownictwa, wielokrotnie nagradzanym za swoją pracę. Zmarł 28 czerwca 2013 roku.


Małachowiacy nie pójdą w poniedziałek do szkoły. 24 nauczycieli na kwarantannie - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nMałachowiacy nie pójdą w poniedziałek do szkoły. 24 nauczycieli na kwarantannie\nOpublikowano: ndz, 11 paź 2020 19:08 2020-10-11T19:08:00.000Z\nWiadomości Uczniowie Małachowianki w niedzielny wieczór dostali wiadomość ze szkoły. W poniedziałek zajęcia w szkole się nie odbędą. Potwierdzono zakażenie u jednej z uczennic, w związku z czym na kwarantannę zostało skierowanych 14 kolejnych nauczycieli.\nUczniowie Małachowianki w niedzielny wieczór dostali wiadomość ze szkoły. W poniedziałek zajęcia w szkole się nie odbędą. Potwierdzono zakażenie u jednej z uczennic, w związku z czym na kwarantannę zostało skierowanych 14 kolejnych nauczycieli.\nTuż po 18:00 za pośrednictwem Mobi Dziennika do rodziców Małachowiaków dotarła wiadomość od dyrekcji szkoły. Jedna z uczennic ma pozytywny wynik testu, a decyzją sanepidu na kwarantannę trafiło kolejnych 14 nauczycieli i 34 uczniów.\n- Powoduje to duże komplikacje organizacyjne i niemożność wyznaczenia zastępstw, w związku z nieobecnością w sumie 24 nauczycieli przebywających obecnie na kwarantannie, dlatego dzień jutrzejszy - 12 października będzie dniem wolnym od zajęć dydaktycznych - napisała w wiadomości Katarzyna Góralska, dyrektorka Małachowianki.\nUczniowie mają zostać w domach i przygotowywać się do zajęć w kolejnych dniach.


RENOWACJA KOŚCIOŁA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA – Św. Mikołaja\nDrodzy Bracia i Siostry w Chrystusie – Parafianie Parafii Świętego Mikołaja w Polance Wielkiej! Po ponad dwuletniej posłudze w naszej Wspólnocie Parafialnej i ostatnich spotkaniach z Radami Parafialnymi i Radą Gminy, które miały miejsce 24 września i 5 października, pragnę podzielić się z Wami tym, co od 25 sierpnia 2018 roku leży mi szczególnie na sercu.\nKsiądz Biskup Roman Pindel, Ordynariusz Diecezji Bielsko-Żywieckiej, 25 sierpnia 2018 roku, posyłając mnie do pracy duszpasterskiej w naszej Parafii wyraźnie zaznaczył, że jako Administratorowi, a od 1 lipca 2020 roku Proboszczowi, powierza mi troskę pasterską o wiernych Parafii Świętego Mikołaja w Polance Wielkiej, ze wszystkimi prawami i obowiązkami spoczywającymi na proboszczu, zgodnie z przepisami prawa powszechnego i partykularnego. Jednocześnie dodał, żeby oprócz normalnej troski duszpasterskiej, zwrócić szczególną uwagę na remont zabytkowego kościoła św. Mikołaja. Przyjmując, zlecone mi przez Biskupa Ordynariusza zadanie, obiecałem, że dołożę wszelkich starań, aby doszło do renowacji zabytkowej świątyni, ale też zaznaczyłem, że na pierwszym miejscu jestem księdzem, a nie konserwatorem zabytków, i dla mnie najważniejsza jest troska o chwałę Bożą i zbawienie powierzonych mojej pieczy dusz, toteż na pierwszym miejscu stawiam modlitwę, głoszenie Słowa Bożego i sprawowanie Sakramentów Świętych. Zobowiązałem się, że w miarę możności postaram się również o odnowę kościoła św. Mikołaja, zwłaszcza, że przez trzy lata byłem zaangażowany w dzieło dokończenia budowy, oraz wystrój, częściowo drewnianego, kościoła Znalezienia Krzyża Świętego w Wiśle Głębcach i miałem jakieś doświadczenie w tych sprawach. Od początku mojej posługi w naszej Parafii, oprócz działań duszpasterskich i troski o nowy kościół i plebanię, czynnie uczestniczyłem w różnych pracach związanych z odnawianiem naszej zabytkowej świątyni. Wspierał mnie w tym dziele bardzo gorliwie Ksiądz Wikariusz Jarosław, za co mu jestem niezmiernie wdzięczny. Przypomnę, że jeszcze w 2018 roku, przy pomocy finansowej Małopolskiego Konserwatora Zabytków, oraz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, został wymieniony dach na zakrystii i części prezbiterium, oraz oczyszczone i zabezpieczone ściany zakrystii i więźba dachowa całego kościoła. Te wstępne prace zaowocowały udziałem naszej Parafii w wielkim projekcie, który nasza Diecezja, wraz z Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, podjęła aby odnowić 6 zabytkowych, drewnianych kościołów i szkołę katolicką na naszym terenie.\nW maju tego roku ruszyły prace przy naszym kościele, jak pisze w swoim sprawozdaniu ks. dr Szymon Tracz, Dyrektor Muzeum Diecezjalnego i Diecezjalny Konserwator Zabytków, współautor projektu, z ramienia Diecezji odpowiedzialny za jego realizację:\n„Trwają prace budowlano-konserwatorsko-restauratorskie w zabytkowym drewnianym kościele w Polance Wielkiej w ramach realizacji projektu pn. „Beskidzkie Muzeum Sakralnej Architektury Drewnianej Diecezji Bielsko-Żywieckiej – udostępnienie dziedzictwa kulturowego Podbeskidzia poprzez nadanie nowych funkcji kulturalnych drewnianym obiektom zabytkowym” realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020 VIII Oś Priorytetowa: Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury (umowa o dofinansowanie nr POIS.08.02.00-00-0006/18-00).\nSzacowany koszt całości planowanych prac w realizowanym Projekcie wynosi 4 487 011, 87 zł\nWkład własny Parafii w Polance Wielkiej wynosi 15% = 673 051, 78 zł\n1. W ramach już przeprowadzonych prac w obrębie kościoła i jego otoczenia wykonano:\na) remont i konserwację więźby dachowej i wymianę starego eternitu na specjalnie przygotowany gont modrzewiowy na prezbiterium i nawie kościoła;\nb) remont wieży na sygnaturkę z całkowitą wymianą konstrukcji nośnej i zamienieniem skorodowanej blachy pokrywającej na gont modrzewiowy;\nc) remont hełmu wieży dzwonniczej, z wymianą spróchniałych elementów konstrukcyjnych oraz dotychczasowej blachy kryjącej na poszycie gontowe, modrzewiowe;\nd) całkowitą wymianę spróchniałych desek szalujących górną część wieży na nowe oszalowanie modrzewiowe (prace dodatkowe, nie uwzględnione w projekcie);\ne) konserwację i uzupełnienie gzymsu podokapowego wokół całej bryły kościoła;\nf) konserwację metalowych kul i krzyży z uzupełnieniem brakujących w nich szkiełek w ramionach na sygnaturce i wieży kościoła;\ng) konserwację stolarki okiennej i uzupełnienie brakującego oszklenia;\nh) badania wytrzymałości konstrukcyjnej podwaliny kościoła, odkopanie fundamentów, ich badania architektoniczno-historyczne i rozpoczęcie prac izolacyjnych;\ni) nowe odwodnienie wokół kościoła;\nj) prace związane z utwardzeniem pod nowy, kamienny chodnik procesyjny wokół kościoła;\nk) całkowity remont ogrodzenia – częściowa wymiana i konserwacja drewnianych przęseł, pokrycia gontowego oraz słupków nośnych;\ne) odczyszczenie polichromii i dokonanie pierwszych odsłonięć w obrębie ścian i stropu w prezbiterium kościoła;\nf) rozebranie i przewiezienie do pracowni konserwatorskiej ołtarza głównego, dwóch ołtarzy bocznych i ambony;\ng) rozebranie i przygotowanie do konserwacji prospektu organowego – sam instrument jest na tyle zniszczony, że wymaga całkowitej rekonstrukcji (koszt naprawy instrumentu nie jest przewidziany w ramach finansowania projektowego, jest to koszt dodatkowy).\nKoszt dotychczasowych prac w ramach realizowanego Projektu na dzień 30 września 2020 r. wyniósł 1 104 223, 93 zł\nMinisterstwo przekazało 85% = 930 719, 33 zł a Parafia w Polance Wielkiej 15% = 164 244,59 zł\n3) Dotychczas Parafia wpłaciła na konto projektowe 65 845,48 zł + 90 000 (dotacja Gminy Polanka Wielka), czyli razem 155 845, 48 zł.\n4) Na chwilę obecną, czyli 30 września 2020, zadłużenie ze strony Parafii wynosi 8399,11 zł (zaległość z III kwartału 2020 r.)\n5) W najbliższym czasie trzeba wykonać konieczne, wcześniej nieprzewidziane roboty dodatkowe :\n– wykonanie z desek modrzewiowych nowego szalowania wieży kościoła (w trakcie realizacji);\n– wykonanie dodatkowego drenażu wokół kościoła (w trakcie realizacji);\n– wykonanie drenażu i nowego odnowienia w krypcie pod kościołem wraz z oczyszczenia jej z mułu.\nKoszt tych prac dodatkowych będzie podany w późniejszym terminie.\n6) Harmonogram dalszych płatności z wkładem 15% Parafii w Polance Wielkiej:\na) 2020 rok – IV kwartał – 64 094,27 zł + 8399,11 (zaległość z III kwartału) = 72 494,38 zł – wkład Parafii do zamknięcia roku 2020.\nb) 2021 rok\n– I kwartał – 17 594,27 zł\n– II kwartał – 119 456,84 zł\n– III kwartał – 59 309,27 zł\n– IV kwartał – 31 691,69 zł\nc) 2022 rok\n– I kwartał – 22 696,76 zł\n– II kwartał – 44 909,27 zł\n– III kwartał – 52 806,11 zł\n– IV kwartał – 39134, 85 zł\nd) 2023 rok – I kwartał – 4 894, 13 zł „.\nDrodzy Parafianie! Chciałbym przypomnieć, że realizacja tego projektu rozpoczęła się jesienią ubiegłego roku i od grudnia 2019 roku rozpoczęliśmy jako Parafia gromadzenie środków na wkład własny do tego dzieła. Zbieraliśmy z Księdzem Wikariuszem ofiary przy okazji kolędy – zebraliśmy wówczas 50850 złotych, wpłacano ofiary na specjalne konto parafialne utworzone w celu finansowania prac renowacyjnych w kościele św. Mikołaja – do 30 września 2020 roku wpłacono na to konto 9015 złotych. Składano także ofiary do skarbonki w kaplicy Matki Bożej Częstochowskiej, przy odwiedzinach chorych, w zakrystii i w kancelarii parafialnej. Wszyscy pamiętamy w jak trudnym czasie stanu epidemii przyszło nam podjąć się tego dzieła. Z tego tytułu do 30 września 2020 roku zebraliśmy 6003 złote i 60 groszy. W sumie zebraliśmy 65868 złotych i 60 groszy. Jak zaświadczył Ksiądz Dyrektor w swoim sprawozdaniu, praktycznie wszystkie te pieniądze, czyli 65 845 złote 48 groszy, zostały przekazane na konto Diecezji, kościoły drewniane, z którego jest finansowany wkład własny strony kościelnej w ramach projektu. Oprócz tego Rada Gminy Polanka Wielka przekazała na ten cel 90000 złotych, za co jestem Radzie bardzo wdzięczny.\nToteż ze zdziwieniem i przykrością odebrałem słowa kilku członków Rady Gminy w czasie spotkania w Domu Kultury 24 września 2020 roku, wyrażające brak zaufania do mojej osoby w sprawie rozliczenia ofiar składanych na remont kościoła św. Mikołaja. Mam nadzieję, że wynikało to z niedoinformowania i troski o dobro Parafii, a nie ze złej woli tych osób. Zwłaszcza, że do 24 września ani jedna osoba nie przyszła do mnie, czy do Księdza Wikariusza, z pytaniem w tej sprawie. Stare polskie przysłowie mówi „Kto pyta nie błądzi”. Byłem zawsze otwarty na wszelkie pytania dotyczące tej sprawy. Tylko raz w zakrystii zostałem zapytany, czy ofiary na stary kościół są ewidencjonowane i zgodnie z prawdą odpowiedziałem, że nie. Duża część ofiar w kopertach była podpisana i są one zachowane w archiwum, ale ani ja ani Ksiądz Wikariusz nie prowadziliśmy ścisłej ewidencji datków, ponieważ nie mieliśmy świadomości, że jest to dla wielu Parafian tak ważne i potrzebne. Stało się to jasne dopiero w czasie spotkania z Radą Parafialną 5 października. Toteż na wniosek członków naszej Rady Parafialnej chciałbym wrócić do zwyczaju, który miał Ksiądz Prałat Tadeusz Porzycki przy budowie i pracach związanych z wystrojem nowego kościoła, czyli do notowania wszystkich ofiar na specjalne cele w zeszytach kolędowych, obejmujących wszystkie rodziny naszej Parafii. Postaram się także uzupełnić w tych zeszytach wszystkie ofiary na remont kościoła św. Mikołaja, które były złożone do tej pory przy kolędzie, na konto, do skarbonki, czy w jakikolwiek inny sposób.\nAby rozwiać jakiekolwiek wątpliwości w tym względzie powołaliśmy Zespół Renowacyjny, który będzie miał za zadanie pozyskanie środków na nasz wkład własny i będzie na bieżąco informowany o wszystkich ofiar na ten cel. W skład Zespołu weszli Księża Proboszczowie obu Parafii w Polance Wielkiej czyli ja i Ks. Andrzej Woźniak, Wójt naszej Gminy Pan Grzegorz Gałgan, Przewodniczący Rady Gminy Pan Daniel Gałgan, oraz przedstawiciele Rad Parafialnych z obu Parafii, Pani Renata Jarosz i Pan Józef Kała.\nDrodzy Parafianie! Podziwiając Wasz wkład pracy i ofiarność przy budowie nowej świątyni, mam nadzieję i ufam mocno, że wspólnie zdołamy odnowić zabytkowy kościół, w którym wielu z Was się modliło, zawierało Małżeństwa, przyjmowało Sakrament Chrztu Świętego, było do I Spowiedzi i Komunii Świętej, przyjmowało Sakrament Bierzmowania, czy żegnało swoich bliskich zmarłych. Po zakończeniu renowacji kościół, oprócz funkcji muzealnych, będzie także służył w celach liturgicznych – będzie tam okazyjnie sprawowana Eucharystia, będzie można błogosławić Małżeństwa, czy świętować Jubileusze i Uroczystości Odpustowe. Toteż bardzo Was proszę o zaangażowanie i składanie ofiar na remont naszego wielkiego religijnego, kulturowego i narodowego skarbu. Podpisane ofiary w kopertach z dopiskiem „na remont kościoła św. Mikołaja” można składać podczas składki w każdą niedzielę. Będzie można to uczynić także w zakrystii lub kancelarii parafialnej. Można również dokonać przelewu na specjalne konto parafialne przeznaczone do finansowania renowacji kościoła św. Mikołaja – druki do przelewu są na stoliku z prasą katolicką. Drodzy Parafianie! „Bez Boga ani do proga”. Przeżywamy miesiąc październik, miesiąc Różańca – bardzo Was proszę – otoczcie to dzieło renowacji naszej zabytkowej świątyni szczególną modlitwą : prośmy Boga w Trójcy Świętej Jedynego za przyczyną Matki Bożej Różańcowej o błogosławione owoce wszystkich działań, które podejmujemy na chwałę Bożą i dla pożytku wiernych.


10 oznak, że spędzasz zdecydowanie za dużo czasu w domu - Oh!me - Magazyn dla kobiet\nfot. iStock/ UberImages\nUkochane łóżko, kocyk i ulubiony serial, ach no i obowiązkowo kieliszek ulubionego wina! Czy nie tak wygląda marzenie każdej pracującej kobiety pod koniec dnia? Własny kąt to przede wszystkim miejsce odpoczynku i oaza spokoju. I nie ma w tym nic dziwnego! W końcu każdy ma ochotę czasem schować się przed światem. Istnieje jednak pewien punkt krytyczny, po przekroczeniu którego powinnaś zadać sobie jedno pytanie. Czy aby na pewno nie spędzasz w domu zbyt wiele czasu? Oczywiście sprawa wygląda zupełnie inaczej, gdy cierpisz na depresję czy inne zaburzenia psychiczne. Wtedy do wyjścia z domu potrzeba tony motywacji i specjalistycznej pomocy. Jednak kiedy bycie „ludzkim burritem” to wynik lenistwa, trzeba coś z tym zrobić!\nJeżeli nie jesteś przekonana, czy cierpisz na chroniczny „domostwosiedzizm”, spójrz na dziesięć oznak, że pora ruszyć się z fotel i otworzyć na świat!\n1. Twój codzienny outfit ogranicza się do dresu\nDresy są super! Ostatnio nawet coraz częściej pojawiają się na wybiegach największych pokazów mody. Dobrze skrojone spodnie dresowe można nosić nawet do pracy, na uczelnię. Wystarczy je zestawić z ładnymi (niesportowymi) butami i gotowe! Jednak kiedy każdą minutę poza pracą spędzasz w dresowych ciuchach… to znak, że osiągnęłaś poziom mistrzowski w byciu pustelnikiem. Pora wrzucić wszystkie sportowe ciuchy do prania, ładnie się ubrać i wyjść z domu!\n2. Kapcie są bardziej wysłużone niż twoje ulubione buty\nA może to właśnie kapcie stały się ulubioną parą obuwia? Pora dać szansę tym cudownym balerinom, które kupiłaś na wyprzedaży za pół ceny! W końcu nie po to wydałaś na nie tyle pieniędzy, żeby teraz kisiły się w szafie! Daj im szansę, a przede wszystkim daj szansę sobie na bycie obuwniczą trendseterką w swoim mieście.\n3. Nie masz pojęcia, że obok powstała nowa restauracja\nWspólny wypad do ulubionej knajpy ze znajomymi? Po co, skoro można zamówić jedzenie z dostawą do domu! Skąd my to znamy! Technologia wcale nie pomaga nam w zmuszeniu się do wyjścia poza próg własnych czterech ścian. Nic jednak nie zastąpi restauracyjnej atmosfery, która przy dobrych wiatrach może cię przenieść w najdalszy zakątek świata. Przy okazji spotkasz się ze znajomymi i przypomnisz światu, że istniejesz – połączenie idealne.\n4. Seriale? Widziałaś już wszystkie!\nKażda z nas ma swoje ulubione seriale czy programy, które po prostu uwielbia. Nie ma w tym nic złego. Czasem po prostu trzeba oderwać się od rzeczywistości i zobaczyć jeden czy dwa odcinki zakręconej historii więźniarek czy wielkiego świata polityki. Naprawdę, to zupełnie normalne! Jednak kiedy spędzasz za dużo czasu oglądając wszelkie telewizyjne czy internetowe produkcje, w pewnym momencie wybór zdecydowanie się zawęża. Wtedy masz dwa wyjścia – zapisać się do klubu książki w pobliskiej bibliotece albo po prostu iść pobiegać.\n5. Rozmawiasz z ludźmi online, ciągle\nAh ta technologia! Internet jest naszym największym sprzymierzeńcem i najgorszym wrogiem. Rozleniwia nas do granic możliwości! Niech pierwsza rzuci kamień ta, która choć raz nie wolała zostać w domu i porozmawiać z przyjaciółkami na grupowej konwersacji, zamiast wyskoczyć na pogaduchy do kawiarni. Możesz wiedzieć co dzieje się w życiu twoich przyjaciół, bo przecież Facebook powie ci wszystko. Jednak nie ma nic gorszego od fizycznej izolacji. Człowiek jest istotą społeczną i naprawdę potrzebuje kontaktu z drugą osobą.\n6. Od jakiegoś czasu nie dostajesz zaproszeń na imprezy\nTwoi przyjaciele to bardzo inteligentni ludzie, w końcu tylko takimi się otaczasz! Albo raczej otaczałaś. Bo kiedy ciągle odmawiałaś przychodzenia na imprezy czy przyjęcia, w końcu twoi przyjaciele przestali się nawet trudzić zapraszaniem cię. Bo po co, skoro odpowiedź jest oczywista? Pora zaskoczyć wszystkich i zorganizować wypad na miasto. Miny wszystkich mogą być warte wyjścia z domu.\n7. Twoje hobby realizujesz w domu\nSzydełkowanie, e-sport, szachy? Jasne, niektóre pasje czy zainteresowania nie wymagają wychodzenia z domu. Czasem jednak trzeba wyjść ze strefy swojego bezpieczeństwa i zrobić coś z innymi ludźmi. Nawet jeżeli uwielbiasz czytać książki albo piszesz bloga w przytulnej kawiarence może być jeszcze przyjemniej niż na kanapie. Do tego ludzie, którzy pojawią się w okół ciebie będą świetną inspiracją. A jeśli trzeba ci więcej wrażeń – pora znaleźć organizację w pobliżu, która potrzebuje wolontariuszy!\n8. Spotkania z przyjaciółmi odbywają się tylko w twoim domu\nTo nic złego, kiedy uwielbiasz przygotowywać przyjęcia, gotować, piec i wysyłać piękne zaproszenia do wszystkich swoich gości. Problem w tym, że z czasem to jedyna forma spotykania się z przyjaciółmi. Oni już do tego przywykli, tak jak do odrzucania ich zaproszeń, a tobie jest tak po prostu wygodnie. Czyż nie? Domowe przyjęcia to cudowna zabawa, pod warunkiem, że nie dzieją się ciągle. Bo to wciąż zachowanie pustelnika – jesteś w swoim środowisku, a ludzie tylko cię odwiedzają.\n9. Zakupy online to twoja codzienność\nNiezależnie czy chodzi o nowe ciuchy, kosmetyki czy zakupy spożywcze. Zgoda, sklepy internetowe są o wiele tańsze, a dostawa prosto pod drzwi jest kusząca. Z czasem przymusowe wyjścia do sklepu czy galerii handlowej zamieniamy na godziny poszukiwań w internetowej przestrzeni. Efekt? Siedzimy na kanapie z laptopem, ulubioną herbatą i kotem, który gada do nas więcej niż ludzie w ciągu dnia. Dlatego pora umyć włosy, nałożyć ulubioną pomadkę na usta i ruszyć na tradycyjne zakupy!\n10. Boisz się wyjścia z domu\nKiedy spędzasz za dużo czasu w domu, myślisz, że jesteś samowystarczalna. Bo w końcu świetnie radzisz sobie z domowymi rozrywkami. Twój mózg podpowiada ci, że straciłaś zdolności bycia w towarzystwie i na pewno tego nie potrzebujesz. Błąd! Potrzebujesz tego bardziej niż ci się wydaje! Strach przed wyjściem do świata to także niepokojący objaw społecznego zaburzenia lękowego. Dlatego żeby zapobiegać, a nie leczyć, wychodź z domu jak najczęściej! Nawet po bułki czy na spacer z psem.\nChcesz wiedzieć, jak będziesz wyglądać za 30 lat? Spójrz na swoją mamę!\nScreen YouTube / SlideShow ForFun\nPonoć jeśli chcesz zobaczyć, jak twój partner będzie wyglądał za kilkadziesiąt lat, powinnaś spojrzeć na jego rodziców. Niby się przed tym wzbraniamy, bo przecież starość to odległa perspektywa! Poza tym, większość z nas nie lubi myśleć o swoim podobieństwie do rodziców. Tymczasem portal DailyMail.com postanowił zestawić ze sobą portrety pięciu matek i córek. Wniosek? Nie ma sensu uciekać przed genami!\nWyglądać jak mama? Oby!\nSara i Clemmie Pearson to jeden z pięciu duetów, które wzięły udział w sesji.Obie pracują w agencji reklamowej, której właścicielką jest Sara. Sara – mama, zawsze powtarza, że jej córka jest o wiele piękniejsza od niej. „Patrząc na Clemmie nigdy nie pomyślałam, że zazdroszczę jej wyglądu. To moja ukochana córka, jestem dumna i szczęśliwa patrząc na to, jak wygląda!” Młodsza z rodu Pearson śmieje się, że mama nie docenia swojej urody. „Kiedy ktoś mówi mi, że wyglądam tak jak ona, mama automatycznie mówi, że mam pecha. A ja uważam, że to prawdziwe szczęście! Chciałabym wyglądać tak jak ona za 32 lata. W końcu skończyła 62 lata, a jej skóra wciąż wygląda pięknie i promieniście!”\nScreen YouTube/SlideShow ForFun\nScreen YouTube/ SlideShow ForFun\nStarzenie się wcale nie jest proste\nNawet pomimo dobrego nastawienia i radości, jaką ciągle czerpie się z życia, proces starzenia się może przychodzić z trudem. Szczególnie kobietom. Powód? Jossie O’Rourke, czterdziestoośmioletnia mama dwudziestoczteroletniej Jodie Clark, wskazuje go bez zawahania. „Kiedyś byłam naprawdę piękną, atrakcyjną kobietą. To właśnie dla tych z nas, które martwią się o swój wygląd, starzenie jest ciężkie do zaakceptowania.” Jossie co pół roku wybiera się na botoks, zmieniła także nawyki makijażowe. „Moja córka zawsze jest dla mnie przypomnieniem, że muszę się trzymać w ryzach.” Dla Jodie starzenie się to jeszcze odległa perspektywa. „Mama ciągle wygląda pięknie! Wiem, że nie lubi tego, co dzieje się z jej organizmem. Ja na razie nie przejmuje się przyszłością, lubię to co widzę, a widzę w lustrze atrakcyjną kobietę.”\nZ wiekiem zmienia się perspektywa\n„Nie maluje się od ponad czterdziestu lat! To ogromna zmiana, w porównaniu do tego, co robiłam w wieku dwudziestu lat.” Esther Savage, 73-letnia gospodyni domowa, nie ma wątpliwości – z wiekiem po prostu zmieniają się priorytety. „Kiedy pojawiły się moje cudowne dzieci, przestałam się malować, po prostu nie miałam na to czasu. Teraz wiem, że zdrowie jest ważniejsze od wyglądu.” Jej córka, czterdziestotrzyletnia Wendy Brake trzy lata temu została matką, ale swoje nastawienie do starzenia się ma dokładnie takie samo jak jej mama. „Naprawdę uważam, że są w życiu inne rzeczy, którymi trzeba się martwić. Tak jak mama, nie noszę makijażu, a moja pielęgnacyjna rutyna jest bajecznie prosta – myję twarz w zimnej wodzie. To wszystko! Szkoda czasu na martwienie się o takie rzeczy.”\nStarzenie się to nie wszystko\nWszystkie matki i córki, które brały udział w eksperymencie są zgodne w jednym punkcie – są rzeczy ważniejsze od starzenia się. Niezależnie od tego, czy chodzi o rodzinę, zdrowie czy rozwijanie pasji – trzeba inwestować w siebie. I pogodzić się z upływem czasu. A wtedy być może na drodze stanie nam zupełnie nowa szansa na rozwój, tak jak 83-letniej Frances Dunscombe, która została… modelką!\n230 tys. matek rzuci pracę z powodu dopłaty w ramach „500 plus” – krzyczą serwisy internetowe (w tym nasz). I gazety. I telewizja. Rozdali ponad 4 mld zł z pieniędzy podatników i proszę, już nie opłaca się jednej z drugą pracować. Leserstwo, patologia, popijanie taniego wina i oglądanie brazylijskiej telenoweli. Podobno już nawet nie strzygą się same, tylko chodzą do fryzjera.\nSłucham tego i szlag mnie trafia. Bo przecież te kobiety nie dlatego zrezygnowały z pracy, bo dostały 500 zł czy więcej. Tylko dlatego, że tak bardzo źle zarabiały. I mając dochody na poziomie 1350 zł na troje dzieci, człowiekowi jest naprawdę wszystko jedno, kto wesprze go jałmużną. I tak na życie nie wystarczy.\nPo kolei. Dane za drugi kwartał pokazują, że obecnie pracuje ponad 7 mln kobiet. 230 tys. to zaledwie kilka procent.\nStawiam dolary przeciwko orzechom, że trzy czwarte dałoby się namówić do pozostania w firmie. Za lepszą kasę.\nOd lat dane OECD pokazują, że Polacy harują jak woły. Przeciętnie spędzamy w pracy 1918 godzin. Dłużej od nas w Unii Europejskiej pracują tylko Grecy – 2037 godzin. Średnia dla krajów OECD wynosi 1770 godzin rocznie.\nChcecie mi wmówić, że tyle pracują wyłącznie mężczyźni? Albo że średnią zawyżają przedsiębiorcy?\nFakt, nasz rodzimy GUS wylicza, że panowie spędzają tygodniowo w pracy godzinę więcej niż panie, a właściciele firm pracują w tygodniu o 10 godzin więcej. Ale w grupie pracowników jest też sporo kobiet. Pracowitych, a nie wyciągających ręce po zasiłek. Zasuwających jak mrówki na stanowiskach średniego i niższego szczebla. Za grosze. Za minimalną. Za płacę o 16,3 proc. (Eurostat) niższą niż mężczyźni.\nJeśli przepisy o najniższej krajowej nie pozwalają płacić im mniej, dostają umowę cywilnoprawną zwaną dumnie kontraktem. Po cichu śmieciówką. Ona nie daje im ani ochrony wynagrodzenia, ani urlopu, ani nic.\nKogoś dziwi, że rezygnują z takiej pracy?\nKobietki nie są idiotkami. Są realistkami. I choć przez lata udawały, że nie widzą, jak są robione w balona, to nie znaczy, że o tym NIE WIEDZIAŁY. Tylko nie mogły nic z tym zrobić. Stały pod ścianą, bo trzeba dziecku kupić jedzenie, kapcie do szkoły i buty na zimę.\n500 plus dało im teraz to zaplecze i siłę, żeby mogły pokazać rolującym je pracodawcom środkowy palec.\nNam nieodparte wrażenie, że najgłośniej w sprawie porzucania pracy przez kobiety krzyczą przedsiębiorcy. Wcale im się nie dziwię. Mam w domu 12 okien. Gdybym miała kogoś, kto niemal za darmo by mi to ogarnął, to korzystałabym z tego chętnie. I narzekałabym, gdyby z tej roboty zrezygnował.\nProwadzenie biznesu wymaga planowania. Zdaję sobie sprawę z tego, że firma ma podpisane kontrakty i odejście połowy załogi oznacza, że będzie problem z jego wykonaniem. Cóż, współczujemy. Ale jak się ma firmę, to trzeba ponieść ryzyko biznesowe. Właśnie za tę odpowiedzialność przedsiębiorcy zarabiają cztery – pięć razy więcej niż ich pracownicy.\nTak wiem, wiem…koszty pracy zjadają zyski. Są tak drastycznie wysokie, że niemal się na biznesie nie zarabia. Ba, praktycznie cały czas się dokłada. Znam takich przedsiębiorców, którzy od dziesięciu lat tłumaczą, jak dokładają do biznesu. Wiecie co? Chciałabym mieć taką studnię bez dna, z której mogłabym ciągle dosypywać do nierentownego biznesu.\nNa marginesie…ze statystyk Międzynarodowej Organizacji Pracy wynika, że godzina pracy w Polsce kosztuje 8.3 dolara. Dla porównania w Szwajcarii 58 dolarów. Wyższe koszty pracy pracy są także na Węgrzech, w Estonii, Czechach i na Słowacji. Hmmm, ciekawe skąd ten płacz, że tak w Polsce drogo… I dlaczego tak chętnie przenosi się biznes do Polski?\nBiznes musi się opłacać. Jak się nie opłaca, to się go zamyka. Koniec kropka.\nZ punktu widzenia biznesu 500 plus pojawiło się w najgorszym z możliwych momentów. Gospodarka po kilku latach kryzysu ruszyła, bezrobocie spada na łeb na szyję, potrzeba coraz więcej ludzi do pracy bo zamówień przybywa. I pojawił się strach, że nie będzie komu tego wykonać. „Nie ma chętnych do pracy” – płaczą przedsiębiorcy. „Gospodarka na tym straci” – grzmią ekonomiści. Wszyscy tylko zapominają dodać, że nie ma chętnych pracowników za te pieniądze, które oferują. Czy ktoś może mi rozsądnie wytłumaczyć, dlaczego w czasach, gdy firmie przybywa zleceń a zyski firm rosną, tak trudno podnieść pensję z najniższej krajowej do chociażby 2 tys. na rękę. Tak, by się opłacało przyjść do pracy? 500 zł podwyżki jest tak zabójcze dla firm?\nMoże problem w tym, że Polska potrafi konkurować wyłącznie tanią siłą roboczą. Dać łopatę, wycisnąć pracownika jak cytrynę, rzucić ochłapy na koniec miesiąca. Ale tak się dalej nie da, bo ludzi jest coraz mniej. By firma była konkurencyjna, trzeba zainwestować w nowe technologie, lepszą organizację, atmosferę w firmie, by się chciało wypruwać flaki dla rozwoju, a nie tylko odliczać godziny do końca szychty.\nMam propozycje: zatrudnijcie na wyższych stanowiskach te absolwentki uniwersytetów, tych niepotrzebnych nikomu humanistycznych kierunków, które dziś z lubością stawiacie przy taśmie produkcyjnej. Myśleć i kalkulować to one potrafią. Zobaczycie, czy się da inaczej.\nNie zgadzam się także z tym, że 500 plus odsunie kobiety z rynku pracy i wrzuci je w czarną dziurę. Nie podoba mi się także ubolewanie, jak to za dziesięć lat zostaną z niczym.\nPo pierwsze, jeśli jest to lekarka, informatyczka czy księgowa, to na pewno kilka lat poza rynkiem może być okresem zbyt długim, by dało się nadrobić zaległości. Tyle, że one raczej nie rezygnują z pracy dla pięciu stów.\nAle czy naprawdę pani pracująca w pieczarkarni, pakująca cukierki w sreberka czy perfumy w kartoniki posiada taką tajemną wiedzę, że straci ona na aktualności? I za 10 lat nie znajdzie pracy? Pewnie, że nie znajdzie, bo będzie już „za stara”. Ale gdyby przez te dziesięć lat zasuwała przy pieczarkach, to też by ją wywalili, bo „za stara.” Albo kręgosłup by jej wysiadł.\nZnam też nauczycielkę, która po 20 latach przerwy zawodowej związanej z wychowaniem dzieci wróciła na rynek. Udziela korepetycji z fizyki. Cóż, zasady dynamiki Newtona, prawo Archimedesa czy Ohma jakoś się nie zestarzały.\nDlatego uważam, że obecna rezygnacja z pracy kobiet może paradoksalnie poprawić ich sytuację na rynku. W czasach, gdy brakuje pracowników postawieni pod ścianą przedsiębiorcy są zmuszeni sięgać po tzw. niewykorzystane zasoby pracy. To właśnie kobiety, niepełnosprawni, osoby po pięćdziesiątym roku życia czy byli więźniowie. I w końcu przedsiębiorcy będą zmuszeni zaproponować kobietom takie warunki pracy, by im się opłacało wrócić. Niezależnie od tego, czy będzie 500 plus czy nie.\nSłowem, czasem warto pokazać komuś faka.\nP.S.1: Autorka prze kilka lat prowadziła swoją firmę.\nP.S.2: Autorce nie przysługuje 500 plus.


Dokumentacja haccap i inna dla każdego - Poznań Nocleg\nStart » Przemysł » Inne Usługi » Dokumentacja haccap i inna dla każdego\nFirma System HACCAP jest firmą zajmującą się profesjonalnie wszelkimi zagadnieniami dotyczącymi HACCP. Proponuje między innymi swoim klientom pomoc w prowadzeniu dokumentów, jakie wymaga dokumentacja haccp wrocław. Przygotowana przez nasz podmiot dokumentacja haccp wrocław jest dość złożonym zagadnieniem, ponieważ wymagania i prawo z tym związane zmienia się dość często. Trudno nadążyć na nowinkami i nowymi przepisami prawa w tym zakresie. My zajmując się zagadnieniem profesjonalnie jesteśmy z wszelkimi nowościami na bieżąco i chętnie dzielimy się swoją wielką wiedzą z swoimi klientami. Przygotowywana przez nas dokumentacja jest w pełni profesjonalnie przygotowana i spełnia wszelkie najważniejsze, aktualne normy. Oprócz prowadzenia dokumentacji oferujemy szkolenie personelu naszych klientów, tak by wszyscy pracownicy byli poinformowani o wszelkich wymogach. Dbamy o to by każdy klient był w pełni zadowolony z współpracy z nami.


Basset bretoński - charakter, wychowanie, pielęgnacja\nPies.pl » Spis ras » Grupa 6 FCI » Basset bretoński\nBasset bretoński- Dowód osobisty (na podstawie wzorca):\nGrupa: 6 FCI (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne); sekcja 1.3 (małe psy gończe). Obowiązują próby pracy\nWrażenie ogólne: nieduży, krępy, pełen energii pies gończy o lekko wydłużonej sylwetce, ale zdecydowanie nie tak długi, ani tak krótkonogi, jak inne bassety\nWzrost: 32–38 cm, z tolerancją 2 cm\nGłowa: dość długa, z wyraźnym guzem potylicznym. Stop zaznaczony. Kufa zwęża się ku nosowi, który może być czarny lub brązowy, wargi suche\nUszy: wiszące, osadzone na wysokości oka, sięgają co najwyżej do nosa, zawinięte do środka\nKończyny przednie: na ogół proste, ale mogą być trochę wykrzywione\nOgon: szablasty, ruchliwy, ze szczotką z twardej sierści\nSzata: twarda i szorstka, raczej krótka. Tylko na uszach miękka\nMaść: jednolita od pszenicznej do czerwonej. U szczeniąt często występuje czarny nalot, który powinien zniknąć z wiekiem\nBasset bretoński- Szczypta historii:\nWe Francji czworonogi, które entuzjaści “wielkich łowów” wcześniej mieli w pogardzie, zyskały popularność po rewolucji francuskiej, gdy łowy stały się dostępne dla zwykłych ludzi, polujących pieszo. Istniało wówczas wiele lokalnych odmian tych psów; pochodzące z Bretanii (północno-zachodnia Francja) wyrózniały się jednolitym, rudym umaszczeniem, będącym cechą charakterystyczną gończych z tego rejonu, o czym pisał w XVI wieku Jacques du Fouilloux. Jeszcze w roku 1890 pisano, że bassety to nie rasa, a jedynie typ użytkowy małych psów gończych. Występowały w północnej Francji, miały rozmaite umaszczenia i sierść, w tym także długą, której już dzisiaj się nie widuje. W Bretanii w drugiej połowie XIX wieku najbardziej znana sfora płowych bassetów należała do hrabiego Boldesmes i to właśnie ona dała początek współczesnej rasie, do której uznania w największym stopniu przyczynił się w pierwszych latach XX wieku Marcel Pambrun. Niektórzy twierdzą, że po II wojnie światowej, gdy populacja tych zwierząt była nieliczna, kojarzono je również z szorstkowłosymi, ale łaciatymi bassetami z Wandei, a nawet z jamnikami. Francuski klub rasy powstał w 1949 roku. Płowe bassety są w swej ojczyźnie dość popularne, zarówno jako psy do polowania na drobną zwierzynę, jak i do towarzystwa. Poza Francją hodowane sa rzako i na ogół pełnią rolę domowych ulubieńców. W Polsce jak dotąd nie zarejestrowano żadnego egzemplarza tej rasy.


§ Działalność gospodarcza, przychody z aplikacji mobilnej – Forum Prawne\nDziałalność gospodarcza, przychody z aplikacji mobilnej - Forum Prawne\nDziałalność gospodarcza, przychody z aplikacji mobilnej\nOtóż mam aplikację w Google Play, w której użytkownik może kupić wyłączenie reklam. Mam zysk ~60zł i teraz moje pytanie, czy jestem zmuszony założyć działalność gospodarczą? Zyski znikome ale chciałbym być w porządku z US. ...\nOtóż mam aplikację w Google Play, w której użytkownik może kupić wyłączenie reklam. Mam zysk ~60zł i teraz moje pytanie, czy jestem zmuszony założyć działalność gospodarczą? Zyski znikome ale chciałbym być w porządku z US. Czy mógłbym rozliczać się na działalność znajomego/kogoś z rodziny jeśli muszę mieć firmę? Z zyskami z reklam wiem jak postępować żeby wszystko było okej, natomiast z zyskami z kupna aplikacji nie za bardzo.\n§ Zdjęcia produktu w aplikacji mobilnej (odpowiedzi: 2) Zrobiłem aplikację na telefon, w której zamieściłem zdjęcia produktów. Zdjęcia te ściągnąłem z różnych stron z internetu (nie posiadam praw...\n§ Działalność gospodarcza a przychody z reklamy bukmacherów (odpowiedzi: 1) Witam serdecznie, Zamierzam założyć stronę internetową na której umieszczę reklamy bukmacherów internetowych. W związku z problemem legalności...


Strona głównaPaulina SchmidtOgłoszenie korepetytora - język angielski\nJestem absolwentką anglistyki na Wyższej Szkole Języków Obcych z rozszerzeniem o elementy hispanistyki. Jestem w trakcie studiów magisterskich. Posiadam liczne doświadczenie w nauczaniu dzieci języka angielskiego. Zaczynałam od tych najmłodszych, potrzebujących jak najwięcej zabawy, którą zawsze im zapewniałam podczas nauki języka angielskiego.\nGwarantuję poprawę w nauce państwa pociech w wieku gimnazjalnym i licealnym dzięki zajęciom na których każda minuta zostanie wykorzystana praktycznie:\n- z każdą lekcją pogłębiamy zasób słów tematycznie\n- jak najmniej teorii w nauce gramatyki, jak najwięcej praktyki!\n- 60 minut wykorzystanych w 100% językiem angielskim


Królowa śniegu zamrozi ludzkie serca. Spektakl dla dzieci w bydgoskim KPCK - Polskie Radio PiK\n2022-01-10, 09:14 Redakcja\nSpektakl „Królowa śniegu" wystawi grupa teatralna „Młynek do kawy"/fot. materiały KPCK\nGrupa teatralna „Młynek do kawy” pokaże spektakl dla dzieci „Królowa śniegu” w siedzibie Kujawsko-Pomorskiego Centrum Kultury w Bydgoszczy.\nKolejne połączenie instytucji kulturalnych w Toruniu. Których?\nWyciągnięcie dziecka ze świata wirtualnego - po to jest ta bezpłatna terapia!\nPrzejdą ulicami i pokłonią się Jezusowi. Orszak Trzech Króli w Bydgoszczy\nPrzedstawienie na motywach baśni Hansa Christiana Andersena wystawione zostanie w piątek (21 stycznia). Przeznaczone jest dla dzieci od lat czterech. - To historia o nadziei, przyjaźni i miłości, bardzo dobrze znana wszystkim opowieść o bezwzględnej władczyni zimowej krainy, która potrafi zburzyć ład w nawet najbardziej ułożonej rodzinie. Rządna panowania, bez skrupułów, lodowata monarchini zamraża i przywłaszcza wszystko, co znajduje się na jej drodze – czytamy w zapowiedziach spektaklu. - Zła królowa mrozi również ludzkie serca, w wyniku czego miły i grzeczny chłopiec zamienia się w złego i opryskliwego łobuza. Czy jest sposób na pokonanie bezwzględnej Królowej Śniegu?\nTego dowiedzą się ci, którzy wybiorą się na spektakl. Początek w piątek (21 stycznia) o godz. 17:00 w siedzibie KPCK przy pl. Kościeleckich w Bydgoszczy.\nTagi: wydarzenia, aktualności, spektakle dla dzieci, „Królowa śniegu", KPCK\n2022-05-20, godz. 09:15 „Dla Ciebie Mamo”. Ziemia Bydgoska zaśpiewa i zatańczy w Filharmonii Zespół Pieśni i Tańca Ziemia Bydgoska zaprasza w niedzielę (29 maja) na koncert familijny z okazji Dnia Matki pt. „Dla Ciebie Mamo”. » więcej 2022-05-20, godz. 08:35 Ludzkim głosem o zwierzętach: Wyprawa po owcze runo! [wideo, zdjęcia] Owce wrzosówki z ZOO w Myślęcinku stały się lżejsze o kilka kilogramów. To nie wynik diety, ale strzyżenia. Zobaczcie jak wyglądają owcze postrzyży… » więcej 2022-05-18, godz. 07:48 Seniorzy już korzystają ze swojego klubu w Lubiewie. Czekali na takie miejsce W gminie Lubiewo w powiecie tucholskim powstał klub seniora. To bezpieczna przystań dla osób samotnych. To tu seniorzy nawiązują nowe przyjaźnie czy spotykają… » więcej 2022-05-18, godz. 06:50 Wspólne pieśni pod kapliczkami w maju. Muzeum Etnograficzne zaprasza - Przez wieki w społecznościach tradycyjnych wspólne śpiewanie to była stała praktyka rodzinna i społeczna - przypomina toruńskie Muzeum Etnograficzne… » więcej 2022-05-17, godz. 08:40 Tu możesz zbadać słuch za darmo. Audikobus parkuje we Włocławku Włocławianie mogą za darmo zbadać słuch w mobilnym gabinecie. Na Zielonym Rynku - przed wejściem do ratusza - zaparkował w poniedziałek i wtorek (16-17… » więcej 2022-05-16, godz. 07:00 Od 11 lat w biegu zwiedzają Toruń. Na mecie dostają unikatowe medale [wideo, zdjęcia] Prawie 2 tysiące biegaczy stanęło na starcie wyścigu „Run Toruń - Zwiedzaj ze Zdrowiem!”. To impreza biegowa z 11-letnią tradycją. W tym roku upamiętnia… » więcej 2022-05-14, godz. 11:35 Ruch zapobiega udarom mózgu, więc może na rower? [wideo] Aktywność fizyczna to jeden z czynników zapobiegających udarom mózgu. Poza tym odpowiednia dieta i unikanie używek. Z okazji przypadającego we wtorek Europejskiego… » więcej 2022-05-14, godz. 08:00 Trabant i koniki znikają z Myślęcinka. Park Rozrywki bez kultowych karuzeli Dwie wiekowe karuzele znikną z bydgoskiego Myślęcinka. To już ostatnie chwile kultowego trabanta i koników. » więcej 2022-05-13, godz. 18:00 Pełno książek i pełno ludzi! Tak świętowała biblioteka w Strzelnie! [wideo] Tydzień Biblioteki w Strzelnie. Kilkudziesięciu rekordzistów czytelniczych dostało książki w nagrodę za swoją pasję i wytrwałość. Niektórzy z nich… » więcej 2022-05-13, godz. 07:47 Ludzkim głosem o zwierzętach: najbardziej rozgadane ptaki świata [wideo, zdjęcia] W naszym cyklu „Ludzkim głosem o zwierzętach” tym razem zaglądamy do kolorowych i egzotycznych ptaków. Poznajcie papugi! » więcej\n1234567 1098 na 110 stronach


FilmBET v3: Once upon a time… in Hollywood - Legalny Bukmacher\nFilmBET v3: Once upon a time… in Hollywood\nKiedy Quentin Tarantino bierze się za nowy film to wiadomo, że będzie o tym głośno. Kultowy w świecie kina reżyser nakręcił dotychczas dziewięć dzieł, o których zawsze było głośno. Dlaczego? Ano dlatego, że 56-latek wypracował niepodrabialny styl, którego mogą mu zazdrościć praktycznie wszyscy koledzy po fachu. Niedziwne więc, że ostatnia premiera filmu pt. „Once upon a time… in Hollywood” wywołała lawinę opinii i spekulacji na temat warsztatu reżysera.\nW myśl zasady, że „o gustach się nie dyskutuje” nie będziemy rozprawiać nad tym co nam się podobało w tym filmie, a co nie. Trzeba jednak przyznać, że Tarantino zebrał absolutną czołówkę aktorów, którzy swoim talentem mieli urozmaicić to widowisko. Za główne role byli odpowiedzialni Brad Pitt i Leonardo DiCaprio, co jest dosyć nietypowe, gdyż ci dwaj wielcy aktorzy nigdy wcześniej nie mieli okazji ze sobą współpracować. Do nich dołączyły takie znakomitości jak Margot Robbie, Al Pacino, Michael Madsen czy Kurt Russell.\nPoza tym film był wzbogacony mniej znanymi, ale równie utalentowanymi aktorami. Za przykład może posłużyć Mike Moh, który ubarwił nam seans swoją interpretacją legendy światowego kina, Bruce’a Lee. A jak już jesteśmy przy odtwórcach ról to warto wspomnieć o polskim wątku. Męża Sharon Tate (w nią wcieliła się wspomniana Margot Robbie) zagrał Rafał Zawierucha, ale jego występ był marginalny. Legalny polski bukmacher BETFAN daje specjalną ofertę na nagrody dla tego dzieła Tarantina.\n„Once upon a time… in Hollywood” opowiada o losach Rick’a Daltona (Leo DiCaprio) i jego kaskadera, Cliffa Booth’a (Brad Pitt) w tytułowym Hollywood w 1969 roku, kiedy zaczyna grasować Charles Manson wraz ze swoimi wyznawcami. Tytuł filmu jest nawiązaniem do – uwielbianych przez Tarantino – westernów Sergio Leone. Scenariusz ponoć powstawał przez pięć lat, a przez cały okres zdjęciowy (od 18 czerwca do 1 listopada 2018 roku) nakręcono ponad siedem godzin materiału. Skrócono go jednak do dwóch godzin i czterdziestu jeden minut. Można powiedzieć, że to typowy Tarantino, który równie dużo czasu co na planie, spędza na montażu. Co ciekawe, wielu z ekspertów kwalifikuje ten film jako komedię. My nie jesteśmy zwolennikami takiego szufladkowania, aczkolwiek trzeba przyznać, że jest to najśmieszniejsze z jego dzieł.\nSzanse na nagrody\nWydaje się, że nawet najwięksi krytycy tego filmu przyznają, iż zdobędzie on parę nagród – nawet jeśli według nich będą niezasłużone. Nie bez powodu Quentin Tarantino wyrobił sobie taką markę, że próżno szukać kogokolwiek kto nie chciałby z nim współpracować. „Nasz” Rafał Zawierucha – nawet jeśli przez cały film powiedział dwa zdania – może zapisać sobie w CV współpracę z tym kultowym reżyserem.\nPrevious Boxing Day w PZBuk – odbierz 5 000 pkt wymienne na 50 PLN!\nNext 68. Turniej Czterech Skoczni w Betfan


Lilipiteki z Palatusami - Aleks Andra (Książka) - Księgarnia Medyczna PZWL\nLilipiteki z Palatusami (Miękka)\nW przedstawionych postaciach nie należy doszukiwać się idealnego odwzorowania ludzi i klas żyjących w minionej lub aktualnej rzeczywistości, choć oczywiście Lilipiteki i Palantusy były i są wśród nas. A nieraz nawet dość głośno to sygnalizują.\nNie chcąc nikomu w niczym uchybić, nie można jednak tylko słodko popierdywać. Chociaż, kto wie?\nMożecie uznać, że jest to symetrystyczna bajeczka dla dorosłych, niepozbawiona wulgaryzmów, sklecona na podstawie postfaktów i fejknjusów antypowieść, kiczowata ballada antyestabliszmentowa, lewacka propaganda albo prawacka prowokacja. Częściowo przyznam wam rację. (Posiadanie całej racji jest, póki co, niemożliwe).\nI tak wszystko, co tutaj wyczytacie, dopasujecie (ostatecznie) do swojego zbioru interesów, swojego zbioru przekonań, swojego zbioru lektur i doświadczeń lub do swojego braku interesów, swojego braku przekonań, swojego braku lektur i doświadczeń. Bez urazy.\nLakoniczność, żelazna logika i świetnie sportretowane środowiska to główne walory kryminałów Simenona. Jacek Szczerba, „KSIĄŻKI. MAGAZYN DO CZYTANIA”Najpierw pani Lognon zadzwoniła do Maigreta - zaniepokojona, że jej mąż...


poniedziałek, 14.9.2020 14:32 500 0\nCiszej, czyściej, ładniej i bezpieczniej – tak można podsumować efekt dwóch dużych inwestycji zrealizowanych przez MPK Wrocław. Od soboty 12 września na aleję Hallera i ulicę Żmigrodzką wróciły tramwaje.\nW obu miejscach remont był konieczny z powodu złego stanu torów, np. z tego względu na ul. Żmigrodzkiej obowiązywało dla tramwajów ograniczenie prędkości do 30 km na godzinę. Mieszkańcy skarżyli się również na hałas i w ich imieniu o modernizację zabiegały rady osiedli.\nW ciągu alei Hallera MPK wymieniło 600 metrów torów od ul. Mieleckiej do ul. Ojca Beyzyma oraz 1,6 km trakcji. Wzdłuż ul. Żmigrodzkiej, od ul. Broniewskiego do ul. Na Polance, położonych zostało 800 metrów nowego torowiska.\nWrocław bardziej zielony\nCo bardzo istotne, oba torowiska zyskają nową jakość – będą zielone, czyli między szynami rosnąć będzie trawa. To dodatkowo wyciszy dźwięki powodowane przez jadące tramwaje i nie będą one wzniecać kurzu. Komfort okolicznych mieszkańców powinien znacząco się poprawić i będzie estetyczniej.\nTorowisko jest usadowione na podkładach na warstwie tłucznia. Zieleń nie powoduje pogorszenia jego parametrów. Na tę stabilną, wytrzymałą konstrukcję kładziona jest geowłóknina, materiał często wykorzystywany w ogrodnictwie. Na niej jest wysypywany humus – urodzajna gleba, na której rosnąć będzie specjalny gatunek trwałej, wolnorosnącej trawy.\nSprawnie, ekologicznie i ładnie\nNowe życie otrzymała również pętla Zawalna u zbiegu ulic Żmigrodzkiej i Zawalnej. Poza wymianą torów odnowione zostały przejazdy drogowe, przejścia dla pieszych i trasy rowerowe przecinające pętlę.\n- Dla nas ważne jest nie tylko to, aby tramwaje jeździły sprawnie i bezpiecznie, ale bardzo zależy nam na estetyce miasta oraz komforcie życia mieszkańców – deklaruje prezes MPK Krzysztof Balawejder. – Robimy wszystko, aby pogodzić sprawne funkcjonowanie komunikacji miejskiej z tymi priorytetami. Stąd też wynika decyzja, aby remontowane odcinki były zielonymi torowiskami. Wszędzie tam, gdzie to możliwe, będziemy stosować takie rozwiązanie.\nTrzeba jednak pamiętać, że wrocławskie torowiska nie wszędzie mogą się zazielenić, nawet w miejscach, gdzie są wydzielone. Jeśli torowisko jest jednocześnie wydzielonym pasem dla autobusów, musi pozostać asfaltowe lub betonowe. Tak jest i pozostanie np. na osi grunwaldzkiej, od mostu Szczytnickiego aż po most Grunwaldzki.\nUWAGA! Policja poszukuje sprawcy wypadku drogowego, do którego doszło wczoraj przy ulicy Królewieckiej\nPotrącenie osoby pieszej na ulicy Starogajowej


Koszule damskie w Zagga | Koszula damska\nKoszule damskie – na co dzień i nie tylko !\nKoszula kojarzy Ci się wyłącznie ze strojem biznesowym? To dobre skojarzenie, ale… nie jedyne. Nie wierzysz? Sprawdź, jakie koszule damskie przygotował dla Ciebie nasz e-sklep. Fasony, które u nas znajdziesz, zaskoczą Cię nie jeden raz. Wszystko dlatego, że sposób, w jaki obecnie nosi się koszule, uległ zmianie. Teraz możesz bawić się stylem i odkryć zupełnie nowy sposób kreowania wizerunku. Odpowiednio dobrana koszula pomoże Ci wyrazić siebie – bez względu na to, czy planujesz szybkie spotkanie z przyjaciółkami, czy długi dzień w biurze.\nJakie koszule damskie znajdziesz na Zagga.pl?\nOferta koszul damskich na Zagga.pl nieustannie się poszerza i zmienia. Dlatego upewnij się, że zaglądasz do naszego sklepu wystarczająco często – tak, aby nie ominęła Cię żadna gorąca promocja ani okazja. Pewne jest jedno: dbamy o to, aby sprostać potrzeby wszystkich Klientek. A to oznacza duże zróżnicowanie kolekcji.\nZ tego powodu w butiku Zagga.pl znajdziesz koszule:\ncasualowe – idealne do noszenia na co dzień, zawsze, gdy chcesz się poczuć swobodnie, komfortowo i modnie zarazem. To modele, które wyglądają rewelacyjnie w połączeniu z jeansami lub szortami, trampkami, balerinami i prostymi t-shirtami. Sięgając po takie koszule, możesz stworzyć stylizację w rockowych klimatach, w modnym ponownie stylu a-la lata 90-te i wielu innych,\nsmart-casualowe – to te, które pasują i na co dzień, i do biura, także wtedy, gdy przed Tobą długi dzień. Dobrze wyglądają i z jeansami – boyfriendami, i z ołówkowymi spódnicami oraz spodniami w stylu chinosów. Załóż do nich żakiet i szpilki albo… trampki – aby przełamać oficjalny charakter stylizacji.\nBogactwo kolorów i szeroka rozpiętość kolorystyczna sprawiają, że bez trudu znajdziesz model, który idealnie wpisze się w Twoje modowe oczekiwania. A jeśli masz problem z wyboru jednej, jedynej koszuli damskiej – rozwiązanie jest proste. Ceny na Zagga.pl są na tyle atrakcyjne, że możesz sobie pozwolić na zamówienie kilku za jednym zamachem. To Ci się po prostu opłaca.\nPoza koszulami, w naszym butiku znajdziesz inne modne outfity damskie, m.in. takie, które uzupełnią stylizację z koszulą w roli głównej. W kilka chwil skompletujesz zestaw ubrań, dzięki którym potwierdzisz swoją świadomość najnowszych trendów w modzie. Dlatego odważ się bawić stylem i na nowo definiować własny look. Ze strojami, które oferujemy Ci na Zagga.pl to prostsze niż kiedykolwiek.\nJak kupić koszulę na Zagga.pl?\nZakupy na Zagga.pl będą dla Ciebie czystą przyjemnością. Wszystko dlatego, że nasz sklep działa na prostych i przejrzystych zasadach. Po prostu wybierz odpowiedni dla siebie model koszuli damskiej (albo kilka – wcale nie musisz się ograniczać!) i wrzuć go do koszyka. W kolejnych krokach podaj adres, na który ma dotrzeć paczka z Zagga.pl i dokonaj płatności. Możesz to zrobić w najwygodniejszy dla siebie sposób. Gdy już zakończysz transakcję, do działania przystępujemy my.\nZespół Zagga.pl kompletuje Twoje zamówienie, najczęściej w ciągu 24 godzin od jego złożenia. Następnie wysyłamy je bezpiecznie i ekspresowo – tak, abyś mogła w krótkim czasie cieszyć się nową kolekcją modnych ubrań. A kiedy Twoja koszula dotrze już na miejsce – możesz zacząć bawić się stylem. Zestaw ją z ulubionymi elementami ubioru – np. wygodnymi jeansami, letnimi shortami albo elegancką spódnicą i zobacz, jak prezentuje się najlepiej.\nPamiętaj: w razie jakichkolwiek problemów masz aż 14 dni na dokonanie zwrotu zakupionych produktów. Choć jesteśmy prawie na 100% pewni, że nie będzie to konieczne – możesz kupować spokojnie i bezpiecznie.\nPotrzebujesz pomocy przy wyborze koszuli idealnej? Śmiało dzwoń lub pisz do naszych doradców. Podpowiemy Ci, co teraz jest najmodniejsze i ułatwimy dobranie modelu, który będzie prawdziwym strzałem w dziesiątkę!\nFiltrujZamknij Strona główna ODZIEŻ KOSZULE\nkoszula PINS black\nkoszula PINEAPPLE gold\nkoszula Z NAPISAMI white


Kierowca porsche spoliczkował pieszą. Bo dotknęła jego auta\nDo domu/Polska/Kierowca porsche spoliczkował pieszą. Bo dotknęła jego auta\nTo skandaliczne zachowanie nie ujdzie kierowcy porsche na sucho. Mężczyzna w centrum Leszna (woj. wielkopolskie) zwyzywał pieszą i spoliczkował ją. A poszło o błahostkę. Następnie napastnik odjechał, pomimo prób kobiety zatrzymania go. Agresywny kierowca jest poszukiwany przez policję.\nDo zdarzenia doszło we wtorek 23 lipca przed godziną 14.00. Młoda kobieta przechodziła na pasach przez Al. Krasińskiego, tuż przed maską czarnego porsche panamera. – Trudno w tym momencie jednoznacznie powiedzieć, czy auto stało już częściowo na pasach, czy dopiero zajechało drogę pieszej. Kobieta przechodząc obok pojazdu najprawdopodobniej dotknęła lub uderzyła w maskę samochodu – mówi Monika Żymełka, rzeczniczka prasowa policji w Lesznie.\nDzięki kamerom monitoringu policja posiada już numery rejestracyjne czarnego porsche. Obecnie trwa namierzanie sprawcy. – Obejmujemy sprawę postępowaniem z urzędu. Jeszcze dziś przesłuchamy pokrzywdzoną kobietę. Kierowca wkrótce usłyszy zarzuty – poinformował Andrzej Borowiak, rzecznik prasowy wielkopolskiej policji.\nDo zdarzenia doszło na ruchliwej ulicy\nKierowca porsche jest ścigany z urzędu\nMężczyzna spoliczkował pieszą


Turfy - buty sportowe na hale | Edmar Sport\n47,99 zł - 200,00 zł (132)\nButy adidas COPA 20.3 TF J EH0915\nButy adidas COPA SENSE.3 TF FW6529\nW ofercie sklepu Edmar Sport znajdują się profesjonalne buty sportowe turfy przeznaczone do dynamicznej gry. Podeszwa typu Turf świetnie nadaje się do rozmaitych nawierzchni, w szczególności sztucznej trawy i nawierzchni boiska typu Orlik. Dlatego ten rodzaj obuwia sprawdza się podczas treningów młodzieży i dorosłych, zapewniając doskonałą przyczepność do podłoża. Ochrona stopy przed kontuzją możliwa jest dzięki wyprofilowanej konstrukcji boków i zastosowaniu wzmocnionego stelażu. Edmar Sport w jednym miejscu zgromadził bogaty asortyment na turfy piłkarskie, wypełniając potrzeby każdego zawodnika. Poszczególne modele różnią się między sobą wzornictwem, kolorystyką czy kształtem bieżnika, jednak każdy produkt spełnia rygorystyczne normy jakościowe. Staranna selekcja składników oferty, dzięki której buty pochodzą wyłącznie od najlepszych producentów, gwarantują naszym klientom stabilność, wytrzymałość i długotrwały okres użyteczności.\nCzym są buty sportowe turfy?\nButy piłkarskie turfy to specjalistyczne obuwie, przeznaczone do konkretnego typu nawierzchni. Wykonane są zazwyczaj z materiału syntetycznego, dającego łatwo się czyścić. Tworzywo zapewnia także połączenie wytrzymałości i elastyczności, nie powodując ograniczenia zakresu ruchowego podczas gry. Buty turfy wybierane są przez osoby, które profesjonalnie podchodzą do treningów i zależy im na bezpiecznym i trwałym obuwiu. Turfy piłkarskie okazują się niezastąpione na boiskach orlik, a gumowe korki doskonale przyczepiają się do podłoża. Poza komfortem i przewidywalnością ruchową dla zawodnika, dają także poczucie bezpieczeństwa. Dzięki swojej zaawansowanej konstrukcji, minimalizują ryzyko kontuzji stopy. Podczas gwałtownego hamowania korki wbijają się w nawierzchnię, pozwalając na skuteczne wytracenie prędkości i szybkie zwroty akcji. W chwilach największego przeciążenia, znaczną część obciążenia stopy przyjmuje na siebie stabilizowana konstrukcja boczna. Gumowa podeszwa wykazuje dużą odporność na ścieranie, dzięki czemu buty turfy mogą być intensywnie eksploatowane przez długi czas. W przeciwieństwie do korków piłkarskich z przeznaczeniem na naturalną nawierzchnię trawiastą, buty turf mają gumowe korki w znacznej liczbie, oddalone od siebie na podeszwie o maksymalnie 1 cm. Tak duże zagęszczenie zapewnia lepszą przyczepność na płaskiej nawierzchni, a większa powierzchnia całkowita na kontakt z podłożem gwarantuje dobre parametry hamowania. Turfy na hale lub boiska typu orlik cieszą się rosnącą popularnością, gdyż dają ogromne walory użytkowe w połączeniu z komfortem i wysoką estetyką pod względem designu.\nJak wybrać odpowiednie turfy na hale?\nWybierając turfy na orlik należy przede wszystkim pamiętać o dokładnym dopasowaniu rozmiaru. Obuwie powinno dobrze przylegać do stopy, gdyż tylko wtedy możliwe będzie pełne wykorzystanie ich specyfikacji. Poszczególne modele z oferty w sklepie Edmar Sport przeznaczone są dla rozmaitych grup treningowych. Początkujący gracze z pewnością docenią serię Adidas Nemeziz, która oprócz walorów piłkarskich, zapewnia także wygodę w codziennym użytkowaniu. Długość korków na podeszwie nie przeszkadza podczas spaceru czy biegania, dlatego ten typ obuwia turf może być używany na rozmaitych nawierzchniach. Produktem o równie szerokim zastosowaniu są buty piłkarskie turfy w serii Joma Top Flex. Cechują się one wzmocnioną obudową, dlatego doskonale sprawdzają się w użytkowaniu półprofesjonalnym. Turfy na hale z najwyższej półki to m.in. seria Nike Mercurial Superfly 7 Academy. Odpowiednio wyprofilowane korki nadają obuwiu doskonałą przyczepność na sztucznej trawie i orlikach, czyniąc je idealnym wyborem dla osób regularnie uczestniczących w treningach.\nButy piłkarskie turfy – zakres oferty\nW sklepie Edmar Sport znajduje się łącznie kilkaset modeli butów piłkarskich turf, które występują w rozmaitych wersjach kolorystycznych. Każdy rodzaj obuwia został przez nas dokładnie sprawdzony, dlatego mamy pewność jakości sprzedawanych produktów. Buty sportowe turfy stanowią niezwykle istotny składnik wyposażenia treningowego. Mają szerokie zastosowanie, umożliwiając regularne i intensywne treningi na nawierzchniach o różnej specyfice przyczepności. Buty turfy to nie tylko sprzęt dla amatorów. Również profesjonalni sportowcy często sięgają po ten typ obuwia, gdyż daje on większy komfort niż tradycyjne, metalowe korki piłkarskie. Turfy gwarantują wygodne przemieszczanie się nawet tam, gdzie byłoby to niemożliwe do zrobienia w korkach. Ich charakter w pełni wybrzmiewa na nawierzchniach typu orlik, gdzie dynamika treningów wymaga wykonywania ćwiczeń integrujących szeroki zakres ruchów. Turfy doskonale stabilizują stopę, gwarantują dobre hamowanie, a także odznaczają się lekką wagą. Mają wyprofilowany kształt, zwiększający przewidywalność trajektorii lotu piłki po kontakcie z obuwiem. Umożliwiają wypracowanie pamięci ruchowej, która następnie daje się łatwo przełożyć na grę przy innej specyfice nawierzchni. Nasza oferta na buty turf proponuje wyłącznie obuwie wysokiej jakości, gwarantujące zadowolenie z gry na długie lata.


Malwina: Nigdy nie wątp w moc modlitwy – Nowenna pompejańska\nChciałam podzielić się moimi przeżyciami , które miały miejsce właściwie od lutego tego roku ale zacznę od początku….\nJuż jako mała dziewczynka doświadczyłam czegoś nadzwyczajnego związanego z duszami, pamietam jak babcia opowiadała mi ze jak dusze przychodzą to trzeba się za nie modlić. Miałam dwie takie sytuacje nie widziałam ich ale słyszałam, bardzo się bałam ale modliłam jednocześnie. Zawsze uważałam się za osobę wierzącą ale w miarę gdy dorastałam coraz mniej czasu poświęcam Bogu aż w końcu chodziłam czasami nawet raz w roku tylko do spowiedzi i rzadko do kosciola😞 żyłam w grzechu, modliłam się ale nie systematycznie i chociaż w chwilach gdy potrzebowałam pomocy chwytałam za różaniec lub Koronkę do Miłosierdzia Bożego i zostałam zawsze wysłuchana to moje oddanie Bogu dalekie było od ideału. W tym roku zmarła moja ukochana babcia to ona zawsze prowadziła mnie do kościoła jak jeszcze miała siły ale odkąd pamietam codziennie modliła się na różańcu i to kilka razy głównie za zmarłych i za nas. Gdy umarła przyśniła mi się to był okropny sen pamietam jak padłam zalana potem chwile po 4 rano na kolana i odmawiałam różaniec po jakimś czasie zrozumiałam ze ona nie cierpiała ze swojego powodu ale z powodu dusz, które mi pokazała. Zrozumiałam, że miałam modlić się za nie. W tym śnie byłam świadoma, że babcia przyszła tak naprawdę mnie uratować. Po kilku dniach przyśniła mi się znowu uśmiechnęła się do mnie. W ciągu krótkiego czasu przyśnił mi się również Pan Jezus i wielki Krzyż na niebie to były sny dość straszne towarzyszyły im kataklizmy. Jednego dnia spojrzałam tak po prostu w niebo i zauważyłam chmurę w kształcie serca a pod nim wielką strzałkę czułam jakby to było dla mnie zrobione, coś pięknego. Mogłabym rozpisać się ale zmierzam do tego, że wszystko co mnie spotkało i nadal spotyka to ogromne łaski na które nawet nie zasłużyłam. Od smierć babci każdego dnia chwytam za różaniec nowennę pompejańską odmawiam teraz 3 i napewno nie ostatnia. Odmawiam ja w intencji tej samej o wiarę nadzieje i miłość w rodzinie. I już od pierwszej nowenny zauważyłam pierwsze łaski. Moja mama zaczęła chodzić ze mną co niedziele do kościoła i do spowiedzi raz w miesiącu. A niedawno odwiedziliśmy cudownego księdza, którego znam z dzieciństwa i wiem że pomoże mi zgłębić wiarę u mojego męża, który do kościoła praktycznie nie chodzi. Różaniec działa cuda!!! Ale warto tez modlić się za zmarłych oni tak bardzo potrzebują naszej pomocy, polecam książkę Marii Simmy wywiad z nią o duszach czyśćcowych warto tez posłuchać choćby na YouTube o stygmatyczce Natuzzie Evolo\nNiech Bóg ma Nas wszystkich w swojej opiece. Amen\n4.2 16 głosów\nKategorie Świadectwa o nowennie pompejańskiej Tagi rodzina, za dusze czyśćcowe, łaski\nDziękuję za to świadectwo. Jakoś do mnie trafia przez podobieństwa. Moja babcia też modliła się na różańcu. Należała do żywego różańca. Po śmierci długo mi się śniła. Miałam wtedy 12 lat. Być może przez okres mojej żałoby. Zawsze mi się śniło, że zmartwychwstała i przyszła do domu i wtedy się budziłam. Tylko w ostatnim śnie opowiadała mi o swoim przejściu po śmierci. Nie wiele z tego zapamiętałam, bo to było dziwne, zagadkowe. Być może to był jakiś opis czyśćca, bo chodziło o jakieś trudności, męki. A za życia kiedyś rozmawiałam z babcią o tym co jest po śmierci, a że… Czytaj więcej »\nA ja mam pytanie ,model sie 4 raz nowenna za synka,podczas ostatniej nowenny maz mial koszmary nocne.Podczas tej nowenny moj synek ma dziwnie duzo wypadkow,jest maly jeszcze,czy to mozliwe ze zlo jego atakuje bo ja sie modle?\nOczywście ze to prawdopodobne, mnie diabeł dręczył koszmarami jak zaczęłam odmawiać NP już odmawiam ja ponad 7 lat non stop, hardkor niesamowity, miałam sen ze zły w tym koszmarze mówił ,, i tak Ci różaniec nie pomoże”” lub ,, i tak Ci święty Michał archaniolem\nnir pomoże „ i potem taki szyderczy obrzydliwy śmiech i dręczenie fizyczne w tym przekoszmarze taki jak na jawie ze budziłam się zlana potem przestraszona do granic możliwości. Jest nieraz ciężko dużo łez ale do końca życia będę odmawiać NP.\nAle to male dziecko jest,niespelna 3 letnie.2 razy w przeciagu tygodnia rozbita twarz.Co robic? Przerwac nowenne?\nNie przerywaj, nie ustwaj. Módl się dalej. Proś Anioła Stróża o opiekę, oddawaj synka pod opiekę i obronę Matce Bożej codziennie. Uspokoi się wszystko, tylko nie przerywaj.\nZanurzaj sb i swoją rodzine we krwi Chrystusa i odmawiaj dalej, nawet nie wiesz jakie ja miałam straszne początki lub idź do księdza i poproś o błogosławieństwo\nNie przerywaj , bo to zły chce namieszać abyś przerwała oddawaj synka i siebie w opiekę Matce Bożej .Ja odmawia 7 NP\nNigdy! Ludzie piszą takie głupoty aby nas zniechęcić do modlitwy. Modlitwa przynosi pokój i dobre owoce. Nie łącz przypadków z modlitwą. Wierz, a nie bądź niedowiarkiem.\nTo ze Tb Paulino nie spotkały wypadki czy nieszczęścia podczas odmawiania NP to nie znaczy ze innych to nie spotyka. Na egzorcystach zły się mści za posługę, to i NP jako potężna modlitwa tez może mieć jego manifestacje. I nikt tutaj nie mówi głupot tylko własne doświadczenie.\nNie przerywaj, ja mam trzech chlopcow I tez ciagle cos bylo, male dzieci czesto sie potykaja, kalecza, zagoi sie do wesela a Ty sie modl kochana. Modlitwa lekarstwem na wszystko. Pozdrawiam\nJa jako dziecko 12, 13 lat, idac spac mialam wrazenie, ze cos podchodzi do mojego lozka, balam sie zasypiac, znalazlam egzorcyzm I tak go odnawialam codziennie. Pewnego ranka, tuz po przebudzeniu, oczy jeszcze zamkniete, slysze donosny glos” I ty bedziesz bronic Krolestwa Chrystusowego?! I szyderczy, okropny glos. W tym momencie usiadlam na lozku, przerazona. Pamietam do dzisiaj a minelo 30 lat.\nPrzepraszam, moim zdaniem bzdura. W sensie wątpię że Twoja modlitwa jest tego przyczyną. To przypadek. W mojej modlitwie nie widzę żadnych takich rzeczy. Pan Bóg nie pozwoliłby szatanowi na takie krzywdzenie dziecka. Modlitwa przynosi dobre efekty a nie złe. A szatan nie ma takiego wpływu na nasze życie, kusi nas, owszem, ale nie zsyla nam wypadków!\nZ wywiadu Karola Wojteczka z ks. Zbigniewem Baranem, egzorcysta: ‚Dziś już patrzę na diabła jak na psa na łańcuchu. Owszem, potrafi on namieszać, ale tylko na tyle, ile smyczy mu Bóg popuści. Nie możemy myśleć, że diabeł to siła przeciwstawna względem Boga, równoważna mu. To bzdura! Diabeł to „tylko” anioł, który się zbuntował. Może zrobić tyle, na ile mu Pan Bóg pozwoli. (…) -To jak się Ksiądz zabezpiecza przed potencjalnymi kontratakami? -Żyjąc po to, po co mnie Pan Bóg stworzył. Po co Bóg stworzył aniołów i ludzi? Aby go wielbili. Tak długo jak pozostaję w duchu wdzięczności i uwielbienia, tak… Czytaj więcej »\nLast edited 12 dni temu by Kocham\nJa odmówiła NP za zbawienie duszy mojego dziadka.Zmarł prawie czterdzieści lat temu.\nNiedawno mi przyśnił się że przyszedł do domu rodzinnego , ja mówię jak dziadek przyszedł przecież dziadek nie żyje.Dziadek mi odpowiedział : Ja żyję ,teraz będziemy pracować przy pieczeniu chleba z ziaren.\nNowenna Pompejańską ma potężną moc.To cudowna Modlitwa.\nZnam jedna panią, do której przychodzą dusze czyśćcowe. Już jej poradziłam, aby o tym powiedziała spowiednikowi. Jak zaczyna się modlić za dusze czyśćcowe nagle się pojawiają. Zaczyna Zdrowaś….. unoszą się do góry, ostatnio ze było ich dużo.\nMówił, że się nie boi ich…tylko takie to kłopotliwe.


1 kwietnia: Święto Republiki Islamskiej.\nWydarzenia z kalendarza historycznego: 1 kwietnia 2019\nWydarzenie z dnia 1 IV 2019 - w tym roku.\nIran, 1 kwietnia 2019, poniedziałek\n: Święto Republiki Islamskiej. Okres: XXI wiek, zakres terytorialny: Europa i świat. Wydarzenie wybrano z bazy liczącej 53 825 pozycji. Dane o wydarzeniu pochodzą z bazy z dnia 20 sierpnia 2019 roku (dzień tygodnia: wtorek, godzina 09:53). Kod identyfikacyjny wydarzenia w00000401psk02.\nZwiązane w kalendarzu z datą wydarzenia - 1 kwietnia 2019\nKalendarz wydarzeń - wydarzenia w dniu 1 kwietnia 2019\nrocznica → (co rok) Cypr: Dzień Narodowej Organizacji Cypryjskich Bojowników (EOKA).


Ale z Ciebie dzban, czyli parę słów o słowach i mowie nienawiści\nPo tym, co stało się w ostatnią niedziele mam ciarki. Milczę. Co jakiś czas zdarza mi się płakać. Ratuje mnie cisza i wyłączenie się z dyskusji publicznej. Dawno mam za sobą czasy, gdy po tragediach dodatkowo nakręcałam się przeróżnymi artykułami, jak to, co i dlaczego. Po prostu nie chcę wiedzieć. Może za jakiś czas, ale nie od razu, bo wiem, że pewne sytuacje są krwiożercze jak stado pijawek: gryzą głęboko aż nie wyssą całej energii. Na pewne rzeczy też nie mamy wpływu, chociaż najbardziej byśmy chcieli i zaciskalibyśmy pięści, czasami lepiej po prostu rozluźnić dłonie. Usiąść i przeczekać. Nie, nie zawsze mamy pewność, że minie.\nŚwiat nie jest dobry, Świat nie jest też zły\nChociaż po tym co się ostatnio stało trudno nie myśleć w kategoriach wkurwu i złości. I gratuluję tym wszystkim, którzy podkreślają, że z takich sytuacji można wynieść lekcje, ze po tym można się zmienić. Gratuluję, że potrafią tak powiedzieć, bo ja w obliczu takiego okrucieństwa, które spotkałoby kogoś z mojej rodziny, chyba cofnęłabym zegar i krzyczała wściekle Oko za oko, ząb za ząb. To dlatego milczę, milczę jak grób. Chcę wypłakać łąkę i chcę wypłakać ból, ale się nie da, bo zło drąży jak kornik.\nNatomiast media chwyciły temat i lecą z tym koksem. Zaczynają od mowy nienawiści na osobach chorych psychicznie kończąc. Ktoś ma ratować Polskę, ktoś ją niszczyć. Ktoś inny jeszcze mówi, o tym, że trzeba sprawdzić, jakie książki podczas pobytu w więzieniu czytał S. Bo złym człowiek staje się po przeczytaniu książek lub obejrzeniu filmu? Złym staje się po wysłuchaniu wywiadu?\nZnacie taką książkę „Z zimną krwią”? To powieść Trumana Capote wydaną bodajże na początku lat 70 ubiegłego wieku. Autor to taki prekursor reportażu, który w swojej powieści opisuje brutalne morderstwo pewnej rodziny. Nie tylko opisuje, ale stara się też dowiedzieć, dlaczego mordercy zdecydowali na ten czyn. Łazi więc do więzienia rozmawia, zdobywa zaufanie i jeszcze raz rozmawia, aby na samym końcu dowiedzieć się, że mordercy zabili bez większej refleksji. Czasami zła nie da się wytłumaczyć.\nGdy jednak tłum dojrzał morderców, eskortowanych przez ubraną w niebieskie mundury policję drogową, zamilkł, jakby nie potrafiąc uwierzyć, że tak bardzo przypominają ludzi\n„Z zimną krwią”\nTrudno jest nam zrozumieć Świat, w którym brakuję wyraźnych znaków. Trudno nam zrozumieć, że zło koegzystuję z dobrem. Trudno to przełknąć.\nNajpopularniejszym słowem ubiegłego roku był dzban, którym określamy kogoś, kto co tu dużo mówić jest naszym zdaniem niezbyt inteligentny. Powiem tak, jestem taką osobą, która nie przepiera w słowach. Co w sercu to na języku. Nie raz miałam przerąbane za to, co powiedziałam albo co mi się wymknęło. Lubię niewybredny żart i dosadne poczucie humoru, nie raz też poprawiałam sobie nastrój obrabiając komuś dupę. Bo przecież moja prawda jest najmojsza.\nCzęsto robiłam też gównoburze. I dalej zdarza mi się polecieć, ale rzadziej, a wiecie czemu?\nBo to do niczego nie prowadzi. Niczego nie zmienia. Wyniszcza.\nI nie, nie jestem za tym, żeby przechodzić obok zła obojętnie. Nie chcę tego dla siebie, dla moich najbliższych i dla świata. Jednak dopiero zachowując spokój umysłu jesteśmy w stanie podjąć działania, które przeciwdziałają krzywdzie.\nI może zamiast kolejnym razem napisać w necie, co za dzban lepiej jest zrozumie. Uszanować drugiego człowieka tylko dlatego, bo jest człowiekiem, a nie dlatego, że ma takie same poglądy jak my lub zupełnie inne od nas. To my decydujemy jak wygląda Świat. Decydujemy mówiąc sąsiadce dzień dobry na schodach, przepuszczając kobietę z dzieckiem w kolejce w sklepie. Podobno S. chciał być w blasku fleszy. Podobno, bo media lubią wyolbrzymiać, ale nawet jeśli tak było niech jego imię zostanie zapomniane.\nKiedy wyprowadzałam się z domu moja babcia powiedziała mi jedną rzecz: Aniu, nieważne kim będziesz, jak potoczą się twoje losy, ale pamiętaj, żeby być dobrym człowiekiem.\nMoja babcia czytała w domu Biblie, ale również dobrze mogłaby czytać skandynawskie kryminały. Sprawmy, aby Świat był choć trochę lepszym miejscem nie tylko dla nas i ludzi takich jak my.\nEstonia nie istnieje, dowiedziałam się tego słuchając drzew\nEstonia jest krajem, który nie istnieje. Nie ma go w naszej świadomości. No może pojawia się wtedy, gdy jednym tchem wymieniamy sąsiadów Polski: Litwa, Łotwa i Estonia, a w niej Talin i koniec państwa. Pamiętam jak dwa lata temu czytałam „Gdy zniknęły gołębie” Sofi Oksanen i wydawało mi się to takie wow, jakbym była alternatywna i rozsądna jednocześnie, bo mogłam się pochwalić znajomością jednej, estońskiej pisarki. Książka była genialna, pamiętam z niej głód i historyczną kawiarnię „Moskwę”, w której w jednym miejscu przesiadywali współpracownicy KGB i opozycjoniści. Jak się nie ma co się lubi i tak dalej.\nPo co, o tym wszystkim mówię skoro sama w Estonii jeszcze nie byłam ( bitch pleazz), a no po to, bo Estończycy potrafią w lasy i potrafią w spokój. Estońskie lasy zajmują prawie połowę powierzchni kraju. Jest tam sporo bagien, torfowisk i innych podmokłych miejsc, w których można by pisać kryminały, ale zamiast nożem, Estończycy idą z plecakiem wokół jeziorka i spędzają czas na świeżym powietrzu. Czyli nasze ukochane slow life, z którego trochę się podśmiewamy, chichoczemy jak nastolatki, ale też bardzo pragniemy, bo nie oszukujmy się, życie w mieście daje w kość.\nChodź, posłuchamy drzew!\nNo wiem, przytulanie drzew i wsłuchiwanie się w dźwięki natury zalatuje hipisowskich hajem, ale nie zmienia to faktu, że od kiedy w moim mieszkaniu przybyło kwiatków jest mi lepiej na płucach i w głowie. Zieleń jest nam potrzebna. Czytałam, że nawet oglądanie lasu w Internecie uspokaja i pozwala nam się zrelaksować i jak głupio to nie zabrzmi z jakiś powodów terapeuci zapisują leśne kąpiele, podobno potrafią zdziałać cuda.\nTo dlatego w jedno z niedzielnych popołudni wybrałam się do Parku Wschodniego we Wrocławiu zobaczyć MEGAFONY, które powstały w maju 2016. Mają się świetnie i nadal możecie do nich zajrzeć.\nPark wschodni kształtem przypomina rybkę i można poczuć się w nim jak ryba w wodzie, bo jest w nim sporo odnóg i ciekawych zakamarków. Wydaje się miejscem dość dzikim i nieokiełznanym, co działa na plus, nie ma tu kawiarni, ani innych szmerów bajerów, więc jak idziesz na spacer, to serio będziesz musiał pospacerować.\nA jak się znudzisz to zawsze możesz iść posiedzieć w megafonie i posłuchać dźwięków przyrody. Instalacja wykonana została przez estońskich studentów, którzy najwidoczniej potrafią w drewno i myśl ekologiczną. Nie powiedziałabym, że obiekty te pomagają w jakiś nadzwyczajny sposób usłyszeć lepiej odgłosy natury, ale z całą pewnością przyciągają wzrok spacerujących, a w razie deszczu mogą służyć jako schronienie. Projekt ten jest ciekawym pomostem pomiędzy architekturą a naturą.\nWielkie megafony przypominają nam, że czasami aby coś usłyszeć, potrzebujemy ciszy.\nWięcej o projekcie przeczytacie tutaj :\nMegafony są jak Estonia raczej starają się dopasować do otoczenia niż przytłoczyć. Dla niektórych może to być emerycka atrakcja, ale mnie przypomina, o tym, co najważniejsze bliskości przyrody i drugiego człowieka.\nSpacerowałam z Anią z bloga Tylko nie dziś i z chłopakami.\nWpis z cyklu:\nWrocław – bliżej natury, bliżej człowieka\nTkanka miasta oddziela nas od natury, zrywa więzi z drugim człowiekiem. Pędzimy przed siebie, nie podnosimy wzroku, stoimy w korkach, nosimy maseczki antysmogowe, na schodach mijamy sąsiadów, którzy są dla nas przypadkowi jak pasażerowie tramwajów. Islandia nauczyła mnie uważności i celebracji wspólnego przebywania. Im jesteśmy bliżej natury i drugiego człowieka, tym więcej wiemy o sobie i otaczającym nam świecie. W cyklu Wrocław – bliżej natury, bliżej człowieka będzie dzielić się z wami miejscami we Wrocławiu, w których najważniejsza jest bliskość i empatia. Podzielę się z wami również inspirującymi rozmowami, dzięki którym chcemy się zatrzymać i spojrzeć sobie w oczy.\nNowy Rok - nowa Ty czyli kac podsumowań noworocznych\nNowy Rok to czas życzeń, które są jak ścięte kwiaty, wyglądają pięknie przez parę pierwszych dni, a później zaczynają śmierdzieć. I możesz sobie wrzucać aspiryny, wsypywać jakieś specyfiki z kwiaciarni, po pewnym czasie bukiet i tak wyląduje na śmietniku. Życzenia można jakoś przełknąć, ale podsumowania to jest dopiero jazda, po której można mieć niezłego kaca. Czytając większość fb opisów, możemy dość do wniosku, że nasz rok był zmarnowanym czasem. W sumie to niepotrzebnie zabieraliśmy miejsce na Ziemi, tym którzy objechali już pięciokrotnie cały Świat, a do tego zrobili w międzyczasie siedem magisterek. Człowiek wart jest tyle, ile przeczytał książek, ile zobaczył krajów; powinien być oceniany statusem i portfelem. I nie, nie chodzi mi o to, żeby życiu nie podejmować wyzwań, nie dążyć do spełnienia marzeń, ale dla mnie od pewnego czasu liczy się to, co jest dobre dla mnie, nie dla Tomka Michniewicza, Martyny Wojciechowskiej, czy Sylwii Chutnik. Uwielbiam ich, ale nimi nie jestem. Dobre dla mnie nie jest zazwyczaj nawet to, co jest genialne dla moich przyjaciół albo rodziny. I dawno wyrosłam już z przekonania, że rysowanie mapy marzeń lub kopiowanie postanowień noworocznych z bloga ukochanej autorki, pozwoli mi zdać sobie sprawę, co siedzi we mnie głęboko. Tak głęboko, że boję się tam zajrzeć.\nOd pewnego czasu ciągnie mnie do realnego doświadczania, do dotyku, czy to na jodze, czy podczas rozmowy, gdy mogę chwycić kogoś za rękę. Może to zwykła potrzeba przebywania wśród ludzi po powrocie z Islandii? Mieszkając tam pisałam sporo listów i wiadomości, które były bardzo miłe i często wzruszające, ale za każdym razem uświadamiały mi , jaka odległość dzieli mnie od innych, nie tylko pod względem kilometrów.\nKońcówka poprzedniego roku była dla mnie czasem dotykania ciała, serca i umysłu.\nDowiedziałam się jak wiele spięć jest nadal w moim ciele. Uświadomiłam sobie, że nie potrafię swobodnie oddychać . Nieustannie chcę kontrolować sytuację. I chociaż wciąż powtarzam, że nie interesuję mnie zdanie innych, to podświadomie każdego dnia chłonę każdą opinię.\nZrozumiałam, że mojemu ciału wcale nie potrzebne jest stanie na głowie( chociaż umiem i w to) ani szpagat. Zamiast tego łaknę delikatnego dotyku, masażu lub dbałości o wzrok, którego staram się nie nadużywać po 8 h za biurkiem.\nSerce dało mi o sobie znać dokładnie rok temu w Sylwestra, którego przeleżałam w domu. Całą noc kołatało jak oszalałe, nie chciało się uspokoić. To była pierwsza reakcja na zmiany: decyzja o powrocie z Islandii, dostanie się na warsztaty z Wydawnictwa Czarnego. Zamiast szamotaniny, serce pragnęło ciszy, malowania, pisania, chodzenia wśród skał i medytacji. Karmienie go zaprowadziło mnie do lektur o Wysokiej Wrażliwości, które po raz pierwszy pozwoliły mi zrozumieć, że nie jestem nieśmiała, tylko bardzo czuła na bodźce. Dzięki temu mogę być w Świecie bardziej, ale też bardzo szybko tracę równowagę. To dlatego pożegnałam się z trybem szybcy i wściekli. Zamiast tego wsiadłam na rower. Zaczęłam rezygnować, nie dokładać.\nJeśli chodzi o umysł to w tamtym roku połączył się z duchem. Najwięcej dała mi codzienna medytacja. Czytanie książek dotyczących religii, zaczynając od buddyzmu, na chrześcijaństwie i czasach pogańskich kończąc.\nOprócz tego starałam się słuchać różnych punktów widzenia, nie zamykać się w klatce określonych poglądów. Zaczęłam ograniczać ilość mediów społecznościowych. Skończyłam z przeglądaniem cudzych żyć, które nigdy nie będą m0im życiem, nawet jeśli bardzo bym tego chciała.\nNie dziele się tym z Tobą, żeby udowodnić, że moja droga jest słuszna, jest tylko jedną z wielu ścieżek. Jeśli mogę Ci dziś czegoś życzyć, to chciałabym, żeby nie czuła się przytłoczona. Autentyczność to wyświechtane słowo, więc użyję słowa swoboda. Pamiętaj, życie to nie bieg z przeszkodami, które trzeba pokonać. Nie jest też grą, ani konkursem na produktywność. Im więcej spiny tym mniej radości. Mniej zachwytu z tego, że jesteśmy. Możemy podnieść mały palec u stopy od maty i doświadczyć tego ,że żyjemy.\nTwoja wartość nie jest związana z tym, ile krajów odwiedziłaś, czy skończyłaś ze spadochronu, nie zależy też od studiów, czy wykształcenia.\nI wiem, że mówię to z perspektywy osoby, która mogła sobie na wiele rzeczy pozwolić, wiele zobaczyć, dzięki pracy mojej i mojej najbliższej rodziny. Dzięki temu, że wygrałam w konkursie zwanym życie los na zdrowie.\nNiezależnie jednak od tego wiedz, że życie jest cyklem. Jest serią porażek i sukcesów.\nW tym roku kontynuuje odpuszczanie, zwalnianie, skupianie się na tym, na czym zależy mi, MI, a nie całemu Światu.\nŻyczę Ci dobrostanu i cierpliwego wzrastania. Już teraz jesteś wystarczająco fajna, żeby być szczęśliwą.\nMasz jakieś postanowienia noworoczne, walczysz o nową siebie, a może Ci to wisi?\nDaj znać w komentarzu! Jestem bardzo ciekawa, jak wygląda twój początek roku.


Wszystko o Sally [Arno Geiger] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00356 009192 21043789 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Arno Geiger Liczba stron: 320\nISBN: 978-83-7943-878-5 Data wydania: 2014-06-11\nTytuł oryginału: ALLES ÜBER SALLY Wydawca: GRAŻYNA SMOSNA Redaktor prowadzący: TOMASZ JENDRYCZKO Redakcja: MARIA WIRCHANOWSKA Korekta: MARZENNA KŁOS Skład: PIOTR TRZEBIECKI Copyright © Carl Hanser Verlag, München 2010 Copyright © for the Polish translation by Elżbieta Kalinowska, 2014 Copyright © for the Polish translation by Maria Przybyłowska, 2014 ISBN 978-83-7943-878-5 Świat Książki Sp. z o.o. 02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2 Księgarnia internetowa: Fabryka.pl Konwersja: eLitera s.c.\n1 Sally stoi przy oknie, na drzwiach hotelowa wywieszka „Proszę nie przeszkadzać”, Alfred leży na łóżku, podnosi wzrok znad dziennika, w którym zapisuje poranne notatki. Gnuśnie spogląda na ekran telewizora, w wiadomościach nic nowego, od lat te same wydarzenia, z wariantami jedynie w przerywnikach – ale o nich ani słowa. Wybory w Stanach Zjednoczonych – zażarta walka o prezydenturę. Turystyczne wakacje pewnego Alfreda i pewnej Sally. KRWAWA BITWA W AFGANISTANIE Wiadomość, że gdzieniegdzie wciąż mają miejsce kamienowania, to też nic nowego. Sally odwraca się do telewizora, irytuje ją zła jakość zarówno obrazu, jak i dźwięku, zupełnie jakby oglądało się odbicie w wiadrze z brudną wodą. Głucho brzmiący głos spikera oznajmia, że przede wszystkim dotyczy to kobiet, kamienuje się je z powodu zdrady małżeńskiej, która w większości miejsc na świecie nie jest przestępstwem. Chwiejne wideo straszy z ekranu. Gapie i świadkowie obrzucają kamieniami biało zakwefioną kobietę zagrzebaną aż po piersi w ziemi; jakiś głos mówi, że kamienie nie mogą być za duże ani za małe, zgodnie z zasadami określonymi przez tamtejszą teologię. Sally wyobraża sobie zakurzony świat i jak to jest, kiedy pierwszy kamień dosięgnie głowy, i gdy mózg jeszcze wibruje, uderza następny i dalsze; chaotyczne eksplozje bólu; który ból, gdzie? Od tego wyobrażenia robi jej się niedobrze, a to, że ludzie rzucają kamienie również od tyłu, jest potworne, w żaden sposób nie może tego zrozumieć, z mroczną miną ściąga brwi z gniewu. – To niesamowite, jakie pajęczyny rozsnuwają się w niektórych głowach – mówi. Alfred pochyla się nad swoim dziennikiem. Nie podnosząc wzroku, mruczy „aha”, „tak” i „och”, całkowicie pogrążony w swoim ślimaczym bycie, pochłonięty swoimi małymi sukcesami i niepowodzeniami. Czasem skrobie się po czole końcem długopisu, jakby próbował rozeznać się w braku wydarzeń poprzedniego dnia, a potem znowu gryzmoli pilnie, jakby w długopis wstąpił demon. Sally nagle spostrzega, w jak nużąco staruszkowaty sposób Alfred siedzi na łóżku, niczym integralny dodatek do ponurego pokoju: miękki, korpulentny mężczyzna, z dwiema poduszkami podsuniętymi pod plecy. Podczas roku szkolnego Sally cieszyłaby się ze spokoju, który zapewnia jej lenistwo męża, ale teraz, w czasie wakacji, nawet u mężczyzny w jego wieku to częste wylegiwanie się wydaje się nienaturalne. Sally czuje alarmujące ukłucie. Przed jej oczami pojawia się Alfred z wczorajszego dnia: powłócząc nogami i zwieszając ramiona, posuwa się przez torfowisko wysokie z małym plecaczkiem jak uczeń. Prowadzi pełną wyrzutu rozmowę ze swoimi butami, które już od dawna nie są nowe, ale najwidoczniej jeszcze nie na tyle stare, by budzić w nim sympatię. Kiedy wieczorem szli po schodach pensjonatu, ze zmęczenia uginały się pod nim kolana. Wziął prysznic, padł na łóżko i, oglądając telewizję, pochłonął kilka kanapek i całą tabliczkę czekolady. Potem spał przez dziesięć godzin, ale nawet w głębokim śnie nie zapomniał o swoim pożądaniu i roszczeniach. Przez pół nocy chwytał Sally za biodra albo za pośladki, większą część nocy spał na niej. Sally budziła się kilka razy, zlana potem, a teraz szukała odpowiedzi na pytanie, co to takiego. Czy to Alfred, czy ubóstwo duchowe, a może choroba? Może hormony albo strach? Sally wciąga powietrze przez stulone usta, głaszcze się po twarzy, jak zwykle rankiem postarzałej, potem kładzie dłoń na parapecie okna, tam gdzie odpryskuje lakier. Wpatruje się w ulicę zabudowaną robotniczymi domkami, za nimi widzi brzuchaty komin dawnej przędzalni bawełny, a jeszcze dalej następne kominy po drugiej stronie rzeki i kanału. Dobiega stamtąd muzyka ulicznych grajków. Sally myśli, że nawet jeśli z powodu nóg Alfreda nie mogą się wybrać na dłuższą wycieczkę, to przynajmniej powinni się przespacerować do Heptonstall, gdzie piętnaście lat temu nie odnaleźli grobu Sylvii Plath. Szkoda pięknej pogody marnującej się na dworze. Sally zamyka oczy, przebiega ją lekki dreszcz, wydaje jej się, że letni upał za chwilę wyważy okno. – Co to za kwiaty na tapetach? – pyta Alfred. – Hiacynty – odpowiada Sally. Alfred natychmiast powraca do swojej chronicznej kronikarskiej czynności, mrucząc coś, pisze kilka zdań pod dzisiejszą datą, stara się nadać poprzedniemu dniowi logikę i znaczenie. Rekapituluje dziwności, którym w swoim pospiesznym życiu nie mógł poświęcić dostatecznej uwagi, wspomina, że Sally zatrzymała się pośrodku torfowiska i powiedziała: Na wakacjach wszystko wydaje się trochę mniej rzeczywiste, nawet czas. Nawet mój mąż. Alfred bazgrze, po czym odkłada długopis. Kieruje spojrzenie na Sally, odwróconą do niego plecami, obserwuje jej postawę, sposób, w jaki stoi przy oknie, ubrana jedynie w jego starą koszulę, podoba mu się to. Uważa, że żona jest bardzo rzeczywista i bardzo piękna, pomimo trójki dzieci, które urodziła, ciągle ma ciało, z którego może być dumna, proste plecy, nie za duży tyłek. Tylko uda przestały robić na nim wrażenie, te zbyt pospieszne uda, wyprzedzające czas, za obfite, z mapą dołków i cienkich żyłek. Mimo to wabią jednak w rozcięciach koszuli, owe boki, znane Alfredowi od trzydziestu lat, nie miałby nic przeciwko temu, gdyby się teraz przespali ze sobą, dobrze by to zrobiło również jego notatkom, uważa, że byłoby wskazane umieszczać w nich więcej seksu. Nie da się ukryć, że oboje przekroczyliśmy pięćdziesiątkę, ale Sally jest jeszcze z pewnością po dobrej stronie tego dziesięciolecia, a ja już raczej po złej. Po ponownym przeczytaniu tego zdania dyskretnie dotyka swoich genitaliów, rozluźnia je, bo jego jądra skąpane są w pocie. Jest mu za gorąco, więc skopuje kołdrę z nóg. Sally spogląda ku niemu i widzi, że Alfred również w nocy miał pończochę uciskową na prawej nodze, prezentuje jej ten numer w połączeniu z białymi kalesonami. Wyciągnął stopy w kierunku Sally, po prawej stronie przybrudzony, pokryty szarym nalotem materiał, kiedyś cielisty, a po lewej naga, zrogowaciała skóra na szerokiej stopie kuratora. Chociaż nadal wzrusza ją trochę zabandażowana noga, Sally odwraca się przodem do Alfreda i opierając pośladki o parapet, przyjmuje wyzywającą postawę ze skrzyżowanymi rękami. – Potajemny futurysta nie powinien tak wyglądać – oświadcza. Twarz Alfreda napina się, a potem znowu odpręża. Takie szpile od żony nie są nowością. Uśmiecha się dobrodusznie z wilgotnymi oczami, przybiera inną pozycję, jakby mu było niewygodnie, wznosi oczy i ustawia stopy w poprzedni sposób. Zaciska usta, podczas gdy sprężyny łóżka wydają najpierw śpiewny, a potem skrzypiący odgłos, myśli sobie, że nie byłoby źle, gdyby ktoś mu powiedział, dlaczego ludzie w jego obecności robią się tacy napastliwi. – Co jest ze mną nie tak? Dlaczego tak mówisz? – pyta. – Bo znowu nosisz tę pończochę i do tego kalesony. Alfred zamyśla się na moment i drapie długopisem pod lewą pachą. Jego mina nie wyraża gniewu, lecz zastanowienie. Sally zna ten wyraz – tę oznakę głębokich rozważań, ważnych i poważnych myśli, a mężczyzna też jest ważny i ciężki, staromodny i wygodnicki jak królowa, której stale towarzyszą lokaje: rytuały i powtarzalność. – Jeśli to prawda, że to nie zakrzep, głupotą jest noszenie tej pończochy także w nocy i kiedy przez cały czas leżysz przed telewizorem – mówi Sally. – To dlatego że wczoraj trochę nadwerężyłem nogi – próbuje tłumaczyć Alfred. – Nosiłeś tę pończochę wczoraj i przedwczoraj, i jeszcze dawniej, więc tak wygląda. Może nie ma nic złego na myśli – próbuje się pocieszać Alfred. – Nauczycielki mają czasem dziwne motywy, kiedy kogoś krytykują, a szczególnie nauczycielki z rudawymi włosami. Kilka dni temu powiedziała, że dla mnie szklanka jest zawsze do połowy pusta i że chodzę zawsze po ciemnej stronie ulicy. Alfred znowu spogląda na swoją żonę, tę kiedyś nieokiełznaną, a dziś poważną piękność, obawia się, że nie odwzajemniłaby w tym momencie małżeńskich dotknięć. Drżą mu ręce, dreszcz wędruje po ciele, po czym Alfred przypomina sobie o swojej nodze, jego protegowanej, jej wygląd przygnębia go, więc kręci głową, jakby pończocha zaskakiwała również jego, ta sztuczna zewnętrzność, odporna na wszelkie dreszcze i gęsią skórkę. – Pończocha jest przyjemna w dotyku – mówi nieśmiało. – A poza tym mam dość oglądania żylaków. – A ja mam dosyć oglądania tej pończochy. – Sally odbija piłeczkę. – Oznacza starość i chorobę i irytuje mnie. Wystarczyła mi wizyta u mamy. Moja potrzeba oglądania rozsypujących się ciał została zaspokojona aż do końca wakacji. – Co ty mówisz! – oburza się Alfred. – Człowiek zaraz czuje się jak inwalida. – A ja się czuję jak towarzyszka inwalidy – mówi Sally. – Czy byłby to dla ciebie problem? – Nie w wypadku, gdybyś naprawdę był inwalidą. Alfred zaczyna filozofować, że po angielsku słowo „invalid” z jednej strony oznacza „ułomny”, a z drugiej – „niepełnowartościowy”. Ponieważ to Sally studiowała anglistykę, pozwala mu mówić. Podczas gdy Alfred ględzi, ona próbuje pozbyć się wspomnień o niedawnych odwiedzinach w domu opieki w Londynie, gdzie znajduje się jej matka: wystający mostek, pudełka na leki, paraliżująca atmosfera. Powtarza sobie z naciskiem: Jestem na wakacjach, potrzebuję odpoczynku, chcę przeżywać rzeczy, które naładują moje akumulatory na następny rok. Przez okno podzielone szprosami na szesnaście części dochodzą jakieś głosy. Sally z ulgą wita możliwość oderwania się od własnych myśli i wygląda na ulicę. Idą tam trzy młode kobiety, na pierwszy rzut oka zupełnie różne, ale idą w podobny sposób i mają taki sam głupi wyraz twarzy. Na piersi kobiety idącej pośrodku widnieje Union Jack w odblaskowych kolorach. Sally zadaje sobie pytanie, co wie o Angielkach. Niewiele, chociaż sama jest w połowie Angielką. Podobno są punktualne, w co Sally wątpi, i nigdy nie marzną – nawet zimą stoją w kolejce do nocnych klubów w skąpym ubraniu i bez rajstop. I podobno na tej wyspie mężczyźni płaczą częściej niż kobiety, jeśli tak, to Anglia straciła w Alfredzie swojego obywatela, przemawia też za tym jego skłonność do wypowiadania w razie wątpliwości sądów raczej oryginalnych niż mądrych. – Właściwie moje żylaki ładnie harmonizują z motywami na tapecie – odzywa się Alfred. – Trochę ich za dużo – rzuca Sally ironicznie. – Powinieneś je zoperować. Alfred nie odpowiada, poświęcił się swojemu misterium: te po prawej stronie przykrywa pończocha, ale na lewej nodze są dobrze widoczne, chociaż nie tak wyraźne jak na prawej. Zupełnie jakby mówił do swoich żylaków: Popatrzcie tylko, jakie mi sprawiacie kłopoty! To bez sensu! Drapie się pod gumką pończochy. Czubkami palców wymacuje żyły, wypukłe niczym płaskorzeźby, skomplikowane pierwotne krajobrazy, gdzie przydałby się przejrzysty system kanałów do transportu mętnoczerwonej, gnuśnej masy płynu. – Powinieneś iść na operację, słyszysz? – To przecież tylko żylaczki – odpowiada. Z ubolewaniem podnosi kosmate brwi; krew płynie niczym potok, tak to sobie wyobraża, przez jeden kamień do następnego, cud, że krew mu się nie pieni z tego pędu na łeb na szyję. Żeby zmienić temat, mówi: – Trzysta lat temu zalecano transfuzję między małżonkami dla zachowania równowagi, melancholijnemu mężczyźnie przetaczano krew radosnej kobiety, jednakże pacjenci rzadko przeżywali ów zabieg i dlatego ta procedura nigdy nie weszła w modę. Dopiero około 1900 roku w Wiedniu Landsteiner odkrył grupy krwi. Ten rodzaj bezsensownej wiedzy dodaje Alfredowi pewności siebie. Z ożywieniem zabiera się znowu do swojego dziennika, aby obszernie i bez pośpiechu zapisać to, co właśnie powiedział. Czynności tej poświęca się bez reszty, nie omieszka też wspomnieć o krwi cielęcia, dochodzącej do głosu u brutalnych ludzi, wymienia grupy krwi swoją i Sally, zatrzymuje się przez dłuższą chwilę przy różnorakich asocjacjach i śmieje się ukradkiem, aż skrzypi obszerne łoże. Przez chwilę jest szczęśliwy, naprawdę w swoim żywiole, w pobliżu marudzącego telewizora, gdzie już niedługo będzie pora na następne kamienowanie, pogodzony nawet z kwiatami na tapecie, które, zdaniem Sally, umysł ludzki może znieść tylko w ograniczonej ilości. Teraz Sally wyraźnie się złości, Alfred ze swoją dziwną mieszanką egotyzmu i wygodnictwa wprawia ją w taką wściekłość, że aż blednie. Co mam zrobić z takim mężczyzną? Z mężczyzną, który boi się życia i jest żywym dowodem na to, że zbyt wiele muzealnego powietrza czyni gnuśnym i oderwanym od rzeczywistości. Żeby podrażnić Alfreda, Sally mówi, że najwidoczniej on lubi budzić współczucie i nosi tę pończochę dla pokazania, jaki jest biedny. – A przynajmniej lubisz współczuć samemu sobie – dodaje po namyśle. – Wyglądasz teraz ohydnie. Ze zmieszaniem pełnym poczucia winy Alfred wpatruje się w swoją nogę, może Sally ma rację, może on rzeczywiście kocha tę nadwrażliwość, z którą nosi pończochę, może potrzebuje tej widocznej ułomności, by lubić siebie? Mimo to wkłada długopis między kartki dziennika, wciska dwa palce pod gumkę pończochy i zsuwa ją wolno z nogi. Już po pierwszych kilku centymetrach ukazują się zbyt grube, splątane pnącza przybierające w miarę napływu krwi kolor jasnobłękitny, a potem fioletowy. Alfred zastanawia się nad tymi zjawiskami. Widzi kwiaty na tapecie i na tapicerce foteli, czuje się jakoś dziwnie, boi się, że i kwiaty na tapecie mogłyby dalej rosnąć. Gwałtownym gestem ściąga pończochę i rzuca ją obok łóżka. – Ohydnie? Mój Boże, Sally, jaka ty jesteś brutalna! Żona wzrusza ramionami. – Ach, nie chciałam tak ostro powiedzieć. – To dobrze. Są już dostatecznie długo razem, trzydzieści lat – te lata słychać w każdym zdaniu – by Alfred wiedział, że odpowiedź Sally przy odrobinie dobrej woli można traktować jak przeprosiny. Żona za łatwo się złości, jest trochę porywcza, przedtem odczuwały to dzieci. Jego zdaniem Sally po prostu chce zbyt wiele, może wiąże się to z jej wczesnymi przeżyciami, wzrastała bez ojca, u babci i dziadka, który też miał trochę kuku na muniu. – Nie możesz zostawić mnie w spokoju, Sally? – pyta. – Jeśli musisz mi dokuczać, zacznij to robić, kiedy wrócimy do domu. Sally znowu się odwraca, jest zmieszana, on też, popatrują w różnych kierunkach. Alfred obserwuje żonę, która stoi w porannym słońcu i zabija czas, kreśląc z irytacją linie na szybie. Kiedy jednak rozlega się sygnał wiadomości, Sally przysuwa się bliżej, jeszcze raz proponuje wspólną wycieczkę do Heptonstall, by poszukać grobu Sylvii Plath. Alfred macha ręką, chce się oszczędzać. – No to idę sama. Podchodzi do umywalki i sprawdzając swój wygląd w lustrze, ściąga koszulę przez głowę. Zaczyna się malować, pospiesznie, niestarannie, z uczuciem nerwowego oczekiwania, którego nie potrafi zdefiniować. Alfred przygląda się jej, ciągle jeszcze zdaje mu się cudem, że w takich codziennych momentach może widzieć ją nago, nie budząc jej nieufności. Sally stoi przed nim tylko w majtkach, usiłuje zapiąć biustonosz, mąż podziwia jej piersi z gęstniejącymi zmarszczkami pomiędzy nimi, wszystko to wydaje mu się bardzo niewinne, ale jego myśli są ciągle takie same jak w wieku chłopięcym, o których jego matka i ksiądz proboszcz mówili, że są brudne. Znane już obrazy ognisk zapalnych i ważnych faktów na ekranie. Sally wkłada spodnie, swojskie ruchy, swojskie zachowania, znane widoki, obcy, zakurzony świat kamienujących. Sally wrzuca kilka rzeczy do torby, wsuwa na nogi letnie buty i rusza do drzwi, obok łóżka, gdzie leży przeciwżylakowa pończocha, pusta łuska jak czaszka, jak kość bez szpiku. Sally z wahaniem przechodzi obok niej, a ponieważ wie, jak trudna jest dla Alfreda niezgoda między nimi, wyciąga rękę, żeby mógł zakończyć kłótnię klepnięciem jej w dłoń. Który to już raz w ciągu tych wszystkich lat? Alfred klepie rękę Sally i zaraz chwyta jej dłoń, przyciąga do siebie i całuje wnętrze, słoną linię życia. – Wszędzie na świecie są tacy ludzie jak my – mówi z westchnieniem. – Mam nadzieję, że nie – odpowiada Sally. Jej kędzierzawe włosy fruwają, kiedy ze śmiechem potrząsa głową. Cofa rękę i wychodzi, nasunąwszy na nos słoneczne okulary z białego i czarnego plastiku. Kobieta o sportowym wyglądzie, atrakcyjna, ale z ciałem już nieco rozmytym, ciałem w stadium pomiędzy pięknem a jednoznacznym „już nie takie młode”, w zagadkowy sposób nieostrym. Alfred nasłuchuje przez minutę jej kroków w korytarzu i na schodach, a po krótkiej przerwie – na dworze, na ścieżce wyłożonej płytami, aż do furtki wśród lip. Zamek furtki stuka kilkakrotnie. Alfred zostaje sam z wyrazem zdziwienia na twarzy. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n